title: Sprawa F-124/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 września 2013 r. — Possanzini przeciwko Frontexowi (Służba publiczna — Personel Frontexu — Członek personelu tymczasowego — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej zawierające negatywne oceny zatwierdzającego nieprzedstawione zainteresowanemu — Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony — Decyzja oparta na opinii zatwierdzającego — Prawo do obrony — Naruszenie — Spór o charakterze majątkowym — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/30

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 września 2013 r. — Possanzini przeciwko Frontexowi
      (Sprawa F-124/11) (1)

      (Służba publiczna - Personel Frontexu - Członek personelu tymczasowego - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej zawierające negatywne oceny zatwierdzającego nieprzedstawione zainteresowanemu - Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony - Decyzja oparta na opinii zatwierdzającego - Prawo do obrony - Naruszenie - Spór o charakterze majątkowym - Nieograniczone prawo orzekania)
      (2014/C 71/57)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Daniele Possanzini (Piza, Włochy) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Frontex) (przedstawiciele: S. Vuorensola i H. Caniard, działający w charakterze pełnomocników, adwokaci D. Waelbroeck i A. Duron)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie cofnięcia decyzji o przedłużeniu ze skarżącym umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie nieprzedłużenia z D. Possanzinim umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego, wydanej przez dyrektora wykonawczego Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej.

                  2)

                  Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej wpłaci D. Possanzini’emu kwotę 5 000 EUR tytułem odszkodowania.

                  3)

                  Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez D. Possanzini’ego.

         (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012, s. 72.


title: Sprawa T-97/14: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2014 r. – Harry's New York Bar przeciwko OHIM – Harrys Pubar (HARRY’S NEW YORK BAR)

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/31

         Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2014 r. – Harry's New York Bar przeciwko OHIM – Harrys Pubar (HARRY’S NEW YORK BAR)
   (Sprawa T-97/14)
   2014/C 129/38
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Harry's New York Bar SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat S. Arnaud)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Harrys Pubar AB (Göteborg, Szwecja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 listopada 2013 r. w sprawach połączonych R 1038/2012-1 i R 1045/2012-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „HARRY’S NEW YORK BAR” dla towarów i usług z klas 25, 30, 32 i 43 – zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 3 383 445

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowane szwedzkie znaki towarowe Nos 356 009, 320 026, 315 142, 55 6513-1066 dla towarów i usług z klas 25 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uwzględnienie odwołania w sprawie R 1038/2012-1 i oddalenie odwołania w sprawie R 1045/2012-1

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-430/12: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 11 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău — Rumunia) — Elena Luca przeciwko Casa de Asigurări de Sănătate Bacău (Artykuł 99 regulaminu postępowania — Zabezpieczenie społeczne — Swoboda świadczenia usług — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 22 — Ubezpieczenie zdrowotne — Szpitalne świadczenia zdrowotne udzielane w innym państwie członkowskim — Uprzednie zezwolenie — Kwota refundowana osobie objętej ubezpieczeniem społecznym)

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/3

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 11 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău — Rumunia) — Elena Luca przeciwko Casa de Asigurări de Sănătate Bacău
   (Sprawa C-430/12) (1)

   (Artykuł 99 regulaminu postępowania - Zabezpieczenie społeczne - Swoboda świadczenia usług - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 22 - Ubezpieczenie zdrowotne - Szpitalne świadczenia zdrowotne udzielane w innym państwie członkowskim - Uprzednie zezwolenie - Kwota refundowana osobie objętej ubezpieczeniem społecznym)
   2013/C 304/04
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Bacău

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Elena Luca

      Strona pozwana: Casa de Asigurări de Sănătate Bacău

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Curtea de Apel Bacau — Wykładnia art. 56 TFUE oraz art. 22 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2) w brzmieniu zmienionym — Krajowe przepisy wymagające uprzedniego uzyskania zezwolenia w celu refundacji całkowitej kwoty kosztów świadczeń zdrowotnych udzielanych za granicą — Ustalenie kwoty refundacji kosztów poniesionych w innym państwie członkowskim, bez uprzedniego uzyskania zezwolenia, według kryteriów państwa ubezpieczenia

      Sentencja

   Artykuł 49 WE i art. 22 oraz art. 22 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 592/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r., zasadniczo nie stoją na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego uzależniającym całkowite pokrycie kosztów szpitalnych świadczeń zdrowotnych udzielanych w innym państwie członkowskim od uzyskania uprzedniego zezwolenia. Powyższe uregulowania stoją natomiast na przeszkodzie tym przepisom interpretowanym w ten sposób, iż wykluczają one we wszystkich wypadkach całkowite pokrycie przez właściwą instytucję kosztów takich świadczeń zdrowotnych udzielanych bez uprzedniego zezwolenia.
   Jeżeli odmowa refundacji szpitalnych świadczeń zdrowotnych udzielanych w innym państwie członkowskim i opłaconych przez osobę objętą ubezpieczeniem społecznym, jedynie z powodu braku uprzedniego zezwolenia, w świetle szczególnych okoliczności, nie jest uzasadniona, rzeczone świadczenia zdrowotne muszą zostać zrefundowane wspomnianej osobie przez właściwą instytucję do wysokości kwoty określonej w przepisach tego państwa członkowskiego. Jeżeli kwota ta jest niższa od kwoty jaka byłaby wynikiem zastosowania przepisów obowiązujących w państwie członkowskim zamieszkania w wypadku hospitalizacji w tym państwie, właściwa instytucja musi ponadto przyznać uzupełniającą refundację odpowiadającą różnicy pomiędzy tymi dwiema kwotami w granicach rzeczywiście poniesionych kosztów.
   Jeżeli odmowa taka jest uzasadniona, osoba objęta ubezpieczeniem społecznym może żądać na podstawie art. 49 WE refundacji szpitalnych świadczeń zdrowotnych jedynie do wysokości kwot gwarantowanych przez system ubezpieczenia zdrowotnego, do którego należy.

      (1)  Dz.U. C 399 z 22.12.2012.


title: Sprawy połączone od C-428/06 do C-434/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 września 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco — Hiszpania) — Unión General de Trabajadores de La Rioja (UGT-Rioja) (C-428/06) i Comunidad Autónoma de La Rioja (C-429/06) przeciwko Juntas Generales del Territorio Histórico de Vizcaya, Diputación Foral de Vizcaya, Cámara de Comercio, Industria y Navegación de Bilbao, Confederación Empresarial Vasca (Confebask) i Comunidad Autónoma de La Rioja (C-430/06) i Comunidad Autónoma de Castilla y León (C-433/06) przeciwko Diputación Foral de Álava, Juntas Generales de Álava, Confederación Empresarial Vasca (Confebask) i Comunidad Autónoma de La Rioja (C-431/06) i Comunidad Autónoma de Castilla y León (C-432/06) przeciwko Diputación Foral de Guipúzcoa, Juntas Generales de Guipúzcoa, Confederación Empresarial Vasca (Confebask) i Comunidad Autónoma de Castilla y León (C-434/06) przeciwko Diputación Foral de Vizcaya, Juntas Generales del Territorio Histórico de Vizcaya, Cámara de Comercio, Industria y Navegación de Bilbao i Confederación Empresarial Vasca (Confebask) (Pomoc państwa — Przepisy podatkowe uchwalone przez jednostki samorządu regionalnego lub lokalnego — Charakter selektywny)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 września 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco — Hiszpania) — Unión General de Trabajadores de La Rioja (UGT-Rioja) (C-428/06) i Comunidad Autónoma de La Rioja (C-429/06) przeciwko Juntas Generales del Territorio Histórico de Vizcaya, Diputación Foral de Vizcaya, Cámara de Comercio, Industria y Navegación de Bilbao, Confederación Empresarial Vasca (Confebask) i Comunidad Autónoma de La Rioja (C-430/06) i Comunidad Autónoma de Castilla y León (C-433/06) przeciwko Diputación Foral de Álava, Juntas Generales de Álava, Confederación Empresarial Vasca (Confebask) i Comunidad Autónoma de La Rioja (C-431/06) i Comunidad Autónoma de Castilla y León (C-432/06) przeciwko Diputación Foral de Guipúzcoa, Juntas Generales de Guipúzcoa, Confederación Empresarial Vasca (Confebask) i Comunidad Autónoma de Castilla y León (C-434/06) przeciwko Diputación Foral de Vizcaya, Juntas Generales del Territorio Histórico de Vizcaya, Cámara de Comercio, Industria y Navegación de Bilbao i Confederación Empresarial Vasca (Confebask)
   (Sprawy połączone od C-428/06 do C-434/06) (1)

   (Pomoc państwa - Przepisy podatkowe uchwalone przez jednostki samorządu regionalnego lub lokalnego - Charakter selektywny)
   (2008/C 285/08)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strony skarżące: Unión General de Trabajadores de la Rioja UGT-RIOJA (UGT-Rioja) (C-428/06), Comunidad Autónoma de La Rioja (C-429/06), Comunidad Autónoma de La Rioja (C-430/06), Comunidad Autónoma de Castilla y León (C-433/06), Comunidad Autónoma de La Rioja (C-431/06), Comunidad Autónoma de Castilla y León (C-432/06), Comunidad Autónoma de Castilla y León (C-434/06)

      Strony pozwane: Juntas Generales del Territorio Histórico de Vizcaya, Diputación Foral de Vizcaya, Cámara de Comercio, Industria y Navegación de Bilbao, Confederación Empresarial Vasca (Confebask), Diputación Foral de Álava, Juntas Generales de Álava, Diputación Foral de Guipúzcoa, Juntas Generales de Guipúzcoa, Juntas Generales del Territorio Histórico de Vizcaya, Cámara de Comercio, Industria y Navegación de Bilbao
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejuduycjalnym — Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco — Pomoc państwa — Wykładnia art. 87 ust. 1 WE — Przepisy podatkowe ustanowione przez jednostkę niższego rzędu niż państwo — Stawka podatkowa niższa od stawki krajowej i wprowadzenie szczególnych odliczeń od podatku
   Sentencja
   Wykładni art. 87 ust. 1 WE należy dokonywać w ten sposób, iż aby dokonać oceny selektywnego charakteru danego uregulowania, należy wziąć pod uwagę autonomię instytucjonalną, proceduralną i gospodarczą, którą posiada organ przyjmujący to uregulowanie. To do sądu krajowego, który jako jedyny jest właściwy do ustalania mającego zastosowanie prawa krajowego, dokonywania jego wykładni, jak również jego stosowania w zawisłych przed nim sporach, należy zbadanie, czy Territorios Históricos oraz region autonomiczny Kraju Basków posiadają tego rodzaju autonomię, co skutkowałoby tym, że uregulowania przyjęte w granicach kompetencji przyznanych tym organom na mocy Konstytucji i innych przepisów prawa hiszpańskiego nie mają charakteru selektywnego w rozumieniu pojęcia pomocy państwa określonego w art. 87 ust. 1 WE.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa C-363/06: Postanowienie Trybunału z dnia 20 lutego 2008 r. — Comunidad Autónoma de Valencia — Generalidad Valenciana przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Artykuł 119 regulaminu — Artykuł 19 statutu Trybunału Sprawiedliwości — Reprezentacja przez adwokata — Przestrzeganie istotnych form zasad postępowania — Zasada niedyskryminacji — Odwołanie w sposób oczywisty częściowo niedopuszczalne i częściowo nieuzasadnione)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/15

         Postanowienie Trybunału z dnia 20 lutego 2008 r. — Comunidad Autónoma de Valencia — Generalidad Valenciana przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-363/06) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 119 regulaminu - Artykuł 19 statutu Trybunału Sprawiedliwości - Reprezentacja przez adwokata - Przestrzeganie istotnych form zasad postępowania - Zasada niedyskryminacji - Odwołanie w sposób oczywisty częściowo niedopuszczalne i częściowo nieuzasadnione)
   (2008/C 128/25)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Comunidad Autónoma de Valencia — Generalidad Valenciana (przedstawiciele: C. Fernaández Vicién, I. Moreno-Tapia Rivas, Mme M. J. Rodríguez Blasco, adwokaci oraz J.V. Sánchez-Tarazaga Marcelino)

      Interwenient popierający wnoszącą odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Días Abad)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i L. Escobar Guerrero, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Włoska (przedstawiciele: I. M. Braguglia, pełnomocnik, oraz P. Gentili, avvocato dello Stato)
   Przedmiot
   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 5 lipca 2006 r. w sprawie T-357/05 Comunidad Autónoma de Valencia — Generalidad Valenciana przeciwko Komisji, którym Sąd Pierwszej Instancji oddalił jako w sposób oczywisty niedopuszczalną skargę skarżącej, której przedmiotem jest stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005) 1867 wersja ostateczna z dnia 27 czerwca 2005 r., w sprawie zmniejszenia pomocy udzielonej z Funduszu Spójności grupie projektów nr 97/11/61/028, dotyczących odprowadzania i oczyszczania ścieków w regionie Morza Śródziemnego Comunidad Autónoma de Valencia (Hiszpania) — Reprezentacja przez adwokata — Artykuł 19 statutu Trybunału Sprawiedliwości
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone

               2)

               Comunidad Autónoma de Valencia — Generalidad Valenciana zostaje obciazona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006.


title: Sprawa T-479/16: Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2017 r. – Colgate-Palmolive/EUIPO (AROMASENSATIONS) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego AROMASENSATIONS — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/44

         Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2017 r. – Colgate-Palmolive/EUIPO (AROMASENSATIONS)
   (Sprawa T-479/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego AROMASENSATIONS - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 277/65)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Colgate-Palmolive Co. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Zintler i A. Stolz)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i M. Simandlova, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 czerwca 2016 r. (sprawa R 2482/2015-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego AROMASENSATIONS jako unijnego znaku towarowego

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Colgate-Palmolive Co. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 383 z 17.10.2016


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 kwietnia 2005 r. w sprawie C-157/04, Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Gospodarka odpadami — Dyrektywy 75/442/EWG, 91/689/EWG i 1999/31/WE — Składowiska w Punta de Avalos i w Olvera)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 28 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-157/04, Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Gospodarka odpadami - Dyrektywy 75/442/EWG, 91/689/EWG i 1999/31/WE - Składowiska w Punta de Avalos i w Olvera)
   (2005/C 171/08)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-157/04 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa wniesioną dnia 29 marca 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: G. Galero Jordana i M. Konstantinidis) przeciwko Królestwu Hiszpanii (pełnomocnik: L. Fraguas Gadea), Trybunał (piąta izba) w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, C. Gulmann i J. Klučka (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 28 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Nie przyjmując niezbędnych środków w celu zapewnienia zastosowania art. 4, 8, 9 i 13 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991, art. 2 dyrektywy Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych oraz art. 14 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tych dyrektyw w odniesieniu do nienadzorowanego składowiska w strefie Punta de Avalos na wyspie Gomera (Autonomiczna Wspólnota Wysp Kanaryjskich).

               2

               Nie przyjmując niezbędnych środków w celu zapewnienia zastosowania art. 4, 8, 9 i 13 dyrektywy Rady 75/442/EWG zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy w odniesieniu do nienadzorowanego składowiska w Olvera w prowincji Kadyksu (Autonomiczna Wspólnota Andaluzji).

               3

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz. U. C 106 z 30.4.2004


               16.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 216/12

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-34/15)
   (2016/C 216/09)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 17 grudnia 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Carstena Zatschlera, Øyvinda Bø and Íris Ísberg, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35 Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w rozdziale XXIV pkt 1a w załączniku II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Komisji 2012/46/UE z dnia 6 grudnia 2012 r. zmieniająca dyrektywę 97/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia tego aktu lub nie powiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o ich przyjęciu;

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię najpóźniej do dnia 13 lipca 2015 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 13 maja 2015 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Komisji 2012/46/UE z dnia 6 grudnia 2012 r. zmieniającej dyrektywę 97/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach („akt prawny”), przywołanej w rozdziale XXIV pkt 1a w załączniku II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego porozumienia.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia tego aktu.


title: Sprawa T-681/13: Postanowienie Sądu z dnia 26 lutego 2016 r. – Colomer Italy/OHIM – Farmaca International (INTERCOSMO ESTRO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie zgłoszenia do rejestracji — Umorzenie postępowania)

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/28

         Postanowienie Sądu z dnia 26 lutego 2016 r. – Colomer Italy/OHIM – Farmaca International (INTERCOSMO ESTRO)
   (Sprawa T-681/13) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie zgłoszenia do rejestracji - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 145/35)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Colomer Italy SpA (Sala Bolognese, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Ricolfi, F. Tarocco i C. Mezzetti)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Bullock i N. Bambara, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Farmaca International SpA (Turyn, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Caramelli i S. Fierro)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 października 2013 r. (sprawa R 1186/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Farmaca International SpA a Colomer Italy SpA.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Colomer Italy SpA i Farmaca International SpA pokrywają własne koszty oraz każda po połowie kosztów Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 78 z 15.3.2014.


title: Sprawa T-781/14: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2014 r. – TVR Automotive/OHIM – Cardoni (TVR ENGINEERING)

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/42

         Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2014 r. – TVR Automotive/OHIM – Cardoni (TVR ENGINEERING)
   (Sprawa T-781/14)
   (2015/C 026/54)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: TVR Automotive Ltd (Whiteley, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Fabio Cardoni (Mediolan, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Fabio Cardoni

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Zgłoszenie nr 1 1 1 32  602

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 września 2014 r. w sprawie R 2532/2013-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM i F. Cardoniego, w razie wstąpienia przez niego do postępowania w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-152/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 10 marca 2016 r. – Kozak/Komisja (Służba publiczna — Konkurs otwarty EPSO/AD/293/14 — Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu kandydata do egzaminów etapu oceny zintegrowanej — Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy — Nowa decyzja komisji konkursowej potwierdzająca jej pierwszą decyzję — Udzielenie przez EPSO odpowiedzi zawierającej uzasadnienie — Akt wyłącznie potwierdzający — Termin do wniesienia skargi — Oczywista niedopuszczalność — Artykuł 81 regulaminu postępowania)

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/37

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 10 marca 2016 r. – Kozak/Komisja
   (Sprawa F-152/15)
   ((Służba publiczna - Konkurs otwarty EPSO/AD/293/14 - Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu kandydata do egzaminów etapu oceny zintegrowanej - Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy - Nowa decyzja komisji konkursowej potwierdzająca jej pierwszą decyzję - Udzielenie przez EPSO odpowiedzi zawierającej uzasadnienie - Akt wyłącznie potwierdzający - Termin do wniesienia skargi - Oczywista niedopuszczalność - Artykuł 81 regulaminu postępowania))
   (2016/C 145/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Małgorzata Kozak (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat J. Łojkowska-Paprocka)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EPSO o niedopuszczeniu skarżącej do egzaminów etapu oceny zintegrowanej w konkursie EPSO/AD/293/14.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Małgorzata Kozak pokrywa własne koszty.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 czerwca 2005 w sprawie T-297/03 Tomasetto Achille Sas di Tomasetto Andrea & C. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Nieujawnianie dokumentu pochodzącego z Państwa Członkowskiego bez uprzedniej zgody tego państwa)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/19

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 8 czerwca 2005
   w sprawie T-297/03 Tomasetto Achille Sas di Tomasetto Andrea & C. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Nieujawnianie dokumentu pochodzącego z Państwa Członkowskiego bez uprzedniej zgody tego państwa)
   (2005/C 229/41)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-297/03 Poli Sud Srl, z siedzibą w Castegnero (Włochy), reprezentowanej przez M. Calabrese, avvocato, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: V. Di Bucci i P. Aalto, wspierani przez A. Abate, avocat, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odmawiającej skarżącej dostępu do niektórych dokumentów dotyczących pomocy państwa uznanej za zgodną ze wspólnym rynkiem mocą decyzji Komisji z dnia 12 lipca 2000 r. [SG (2000) D/105754 — Pomoc nr 715/99], Sąd (piąta izba), w składzie: M. Vilaras, prezes, F. Dehousse i D. Šváby, sędziowie; sekretarz: M. H. Jung, wydał w dniu 8 czerwca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 264 z 1.11.2003


title: Sprawa C-603/14 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 10 grudnia 2015 r. – El Corte Inglés, SA/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego znaku towarowego The English Cut — Sprzeciw właściciela graficznych i słownych krajowych i wspólnotowych znaków towarowych zawierających elementy słowne „El Corte Inglés” — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 5 — Prawdopodobieństwo skojarzenia znaku przez zainteresowany krąg odbiorców ze znakiem cieszącym się renomą — Wymagany stopień podobieństwa]

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/6

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 10 grudnia 2015 r. – El Corte Inglés, SA/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-603/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego znaku towarowego The English Cut - Sprzeciw właściciela graficznych i słownych krajowych i wspólnotowych znaków towarowych zawierających elementy słowne „El Corte Inglés” - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 5 - Prawdopodobieństwo skojarzenia znaku przez zainteresowany krąg odbiorców ze znakiem cieszącym się renomą - Wymagany stopień podobieństwa])
   (2016/C 048/08)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: El Corte Inglés, SA (przedstawiciel: J. Rivas Zurdo, abogado)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 15 października 2014 r. El Corte Inglés/OHIM – English Cut (The English Cut) (T-515/12, EU:T:2014:882), zostaje uchylony w zakresie, w jakim orzeczono w nim, iż z faktu, że kolidujące ze sobą oznaczenia nie wykazują stopnia podobieństwa wystarczającego do zastosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, wynika, iż w niniejszej sprawie nie zostały także spełnione przesłanki zastosowania art. 8 ust. 5 tego rozporządzenia.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 107 z 30.3.2015.


title: Sprawa T-477/09: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (BRICO CENTER)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/66

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (BRICO CENTER)
   (Sprawa T-477/09)
   2010/C 24/116
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: ATB Norte, SL (Burgos, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci P. López Ronda, G. Macías Bonilla, H.L. Curtis-Oliver i G. Marín Raigal)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bricocenter Italia Srl [Rozzano Milanofiori (Mediolan), Włochy]

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 września 2009 r. w sprawie R 1008/2008-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej (OHIM) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Bricocenter Italia S.r.l.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „BRICOCENTER” (zgłoszenie nr 4 934 121) dla usług z klasy 35

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzne wspólnotowe znaki towarowe zawierające elementy słowne „CENTROS DE BRICOLAGE BRICOCENTRO” (nr 3 262 623) i „ATB CENTROS DE BRICOLAGE BRICOCENTRO” (nr 989 046) dla usług z klas 35, 37 i 39

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu w całości

      Podniesione zarzuty: Błędne wykładnia i zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-20/10: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 11 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Trani — Włochy) — Vino Cosimo Damiano przeciwko Poste Italiane SpA (Artykuł 104 ust. 3 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/70/WE — Klauzule 3 i 8 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony — Umowy o pracę na czas określony w sektorze publicznym — Pierwsza lub jedyna umowa — Obowiązek wskazania obiektywnych powodów — Zniesienie — Obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników — Zasada niedyskryminacji — Artykuł 82 WE i art. 86 WE)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/14

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 11 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Trani — Włochy) — Vino Cosimo Damiano przeciwko Poste Italiane SpA
   (Sprawa C-20/10) (1)

   (Artykuł 104 ust. 3 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Klauzule 3 i 8 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony - Umowy o pracę na czas określony w sektorze publicznym - Pierwsza lub jedyna umowa - Obowiązek wskazania obiektywnych powodów - Zniesienie - Obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników - Zasada niedyskryminacji - Artykuł 82 WE i art. 86 WE)
   2011/C 63/26
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Trani

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vino Cosimo Damiano

      Strona pozwana: Poste Italiane SpA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Trani — Wykładnia klauzuli 3 i 8 pkt 3 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (Dz. U. L 175, s. 43) — Zgodność przepisów krajowych wprowadzających do krajowego porządku prawnego klauzulę, w której nie podano powodu zatrudnienia na czas określony w przypadku zatrudniania pracowników przez Poste Italiane SpA

      Sentencja

               1)

               Klauzulę 8 pkt 3 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak przewidziane w art. 2 ust. 1 bis decreto legislativo n. 368, attuazione della direttiva 1999/70/CE relativa all’accordo quadro sul lavoro a tempo determinato concluso dall’UNICE, dal CEEP e dal CES (dekretu z mocą ustawy nr 368 w sprawie wykonania dyrektywy 1999/70 dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC), z dnia 6 września 2001 r., który w odróżnieniu od reżimu prawnego obowiązującego przed wejściem w życie tego dekretu zezwala przedsiębiorstwu takiemu jak Poste Italiane SpA na zawarcie, pod pewnymi warunkami, pierwszej lub jedynej umowy o pracę z pracownikiem takim jak Vino Cosimo Damiano, bez konieczności wskazania obiektywnych powodów uzasadniających zawarcie umowy na tenże czas, ponieważ uregulowanie to nie jest związane z wykonaniem tego porozumienia ramowego. Nie ma w tym kontekście znaczenia, że cel realizowany przez to uregulowanie nie zasługuje na ochronę co najmniej równą ochronie pracowników zatrudnionych na czas określony, przewidzianej przez to porozumienie ramowe.

               2)

               Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy dla udzielenia odpowiedzi na czwarte pytanie prejudycjalne przedłożone przez Tribunale di Trani (Włochy).

               3)

               Piąte pytanie prejudycjalne przedłożone przez Tribunal di Trani jest oczywiście niedopuszczalne.

      (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010.


title: Sprawa C-356/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 31 lipca 2007 r. — Bayer SpA Srl przeciwko Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA) oraz Ministero della Salute

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 31 lipca 2007 r. — Bayer SpA Srl przeciwko Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA) oraz Ministero della Salute
   (Sprawa C-356/07)
   (2007/C 247/14)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bayer SpA

      Strona pozwana: Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA) oraz Ministero della Salute
   Pytania prejudycjalne

               1)

               W dalszej części, po przepisach zawartych w art. 2 i 3 (1), które dotyczą relacji między władzami państwa członkowskiego i przedsiębiorstwami farmaceutycznymi — przewidując określenie ceny produktu leczniczego lub podjęcie decyzji co do jej podniesienia na wniosek tych [ostatnich], ale pod warunkiem zatwierdzenia przez właściwe władze, czyli w wyniku dialogu między samym przedsiębiorstwem a władzami właściwymi w zakresie kontroli wydatków na produkty lecznicze — art. 4 ust. 1 reguluje sytuację, „gdy ceny na wszystkie produkty lecznicze lub na pewne ich grupy zostały zamrożone”, określając takie zamrożenie cen jako ogólny środek, którego utrzymanie uzależnione jest od kontroli, przeprowadzanej co najmniej raz do roku, w świetle kryteriów makroekonomicznych występujących w państwie członkowskim.
               Przepis przyznaje właściwym władzom 90-dniowy terminy na podjęcie decyzji, stanowiąc, że po jego upływie ogłaszają one czy i jakie obniżki lub podwyżki cen zostaną wprowadzone.
               Należy rozstrzygnąć kwestie,
               czy przepis ten w części, która odnosi się do „[ewentualnych obniżek cen]”, należy rozumieć w ten sposób, że oprócz ogólnego środka w postaci zamrożenia cen na wszystkie produkty lecznicze lub niektóre ich grupy, można zastosować inny ogólny środek w postaci obniżenia cen na wszystkie produkty lecznicze lub niektóre ich grupy, czy też „[ewentualne obniżenie cen]” odnosi się wyłącznie do produktów leczniczych, których ceny zostały zamrożone;

               2)

               czy art. 4 ust. 1, w części w której zobowiązuje właściwe władze państwa członkowskiego do sprawdzenia co najmniej raz do roku, w przypadku zamrożenia cen, czy warunki makroekonomiczne usprawiedliwiają utrzymanie niezmienionych zamrożonych cen, należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w odpowiedzi na pytanie pierwsze zostanie uznane, że dopuszcza się obniżenie cen, możliwe jest odwołanie się do takiego środka wielokrotnie w ciągu roku oraz wielokrotnie w ciągu kilku la (od 2002 r. do 2010 r.);

               3)

               czy w rozumieniu wspomnianego art. 4, interpretowanego w świetle założeń przyjętych zgodnie z głównym celem środków kontroli cen produktów leczniczych, jakim jest „wspieranie zdrowia publicznego poprzez zapewnienie odpowiedniego zaopatrzenia w produkty lecznicze dostępne po umiarkowanych cenach oraz unikanie różnic we wspomnianych środkach mogących wpływać na handel produktami leczniczymi wewnątrz Wspólnoty lub zakłócać go” — można uznać, że przyjęcie środków, które odwołują się do „przewidywanej” a nie „ustalonej” kwoty wydatków jest zgodne z prawem wspólnotowym (pytanie obejmuje obydwa przypadki);

               4)

               czy wymogi dotyczące przestrzegania progów wydatków na produkty lecznicze, które każde państwo członkowskie jest uprawnione ustalić, powinny być szczególnie związane z samymi wydatkami na produkty lecznicze czy też państwo członkowskie jest uprawnione do uwzględnienia również danych dotyczących innych wydatków związanych ze zdrowiem;

               5)

               czy wynikające z dyrektywy zasady przejrzystości i uczestnictwa przedsiębiorstw zainteresowanych zamrożeniem lub ogólnym obniżeniem cen produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że powinno się przewidzieć w każdej sytuacji możliwości odstępstwa od narzuconej ceny (art. 4 ust. 2) oraz rzeczywisty udział przedsiębiorstwa przedstawiającego wniosek, w wyniku czego władze administracyjne w przypadku ewentualnej odmowy są zobowiązane taką odmowę uzasadnić.

      (1)  Dyrektywa Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotycząca przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (Dz.U. L 40, str. 8).


title: Sprawa C-481/07 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 29 sierpnia 2007 r. w sprawie T-186/05 SELEX Sistemi Integrati przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 2 listopada 2007 r. przez SELEX Sistemi Integrati SpA, wcześniej Alenia Marconi Systems SpA

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/2

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 29 sierpnia 2007 r. w sprawie T-186/05 SELEX Sistemi Integrati przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 2 listopada 2007 r. przez SELEX Sistemi Integrati SpA, wcześniej Alenia Marconi Systems SpA
   (Sprawa C-481/07 P)
   (2008/C 37/02)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Sistemi Integrati SpA, wcześniej Alenia Marconi Systems SpA (przedstawiciele: F. Sciaudone, R. Sciaudone i A. Neri, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sąd Pierwszej Instancji wydanego w dniu 29 sierpnia 2007 r. w sprawie T-186/05 i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji w celu wydania przezeń rozstrzygnięcia z uwzględnieniem dostarczonych przez Trybunał Sprawiedliwości wskazówek;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania w sprawie T-186/05.

         Zarzuty i główne argumenty
   Żądania swe wnosząca odwołanie opiera na następujących zarzutach:

               a)

               bezprawnego wykluczenia z zakresu pojęcia możliwej do naprawienia szkody kosztów prawnych poniesionych w związku z postępowaniem w sprawie T-155/04; w opinii wnoszącej odwołanie Sąd Pierwszej Instancji:

                           —

                           błędnie uznał, że skarga odszkodowawcza dotycząca tych kosztów stanowi próbę „stwierdzenia nieważności zawartego w [dotyczącym sprawy T-155/04 wyroku] rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów”;

                           —

                           dokonał błędnej wykładni art. 87 i nast. regulaminu Sądu w zakresie dotyczącym zasad przyznawania odszkodowania;

                           —

                           błędnie uznał, że w niniejszym przypadku ma zastosowanie orzecznictwo związane ze sprawą Montorio;

               b)

               popełnionego przez Sąd Pierwszej Instancji błędu polegającego na wykluczeniu z zakresu pojęcia możliwej do naprawienia szkody kosztów prawnych poniesionych w związku z poprzedzającym niniejsze postępowanie sądowe postępowaniem administracyjnym; zdaniem wnoszącej odwołanie błąd Sądu Pierwszej Instancji polega na wykładni i zastosowaniu art. 87 i nast. regulaminu Sądu z punktu widzenia skargi o odszkodowanie, która to skarga jest pozbawiona jakiegokolwiek związku z zakresem stosowania tych przepisów;

               c)

               wypaczenia i błędnej wykładni przedstawionych przez wnoszącą odwołanie dowodów; ta ostatnia stoi na stanowisku, że Sąd Pierwszej Instancji nie przeprowadził odpowiedniej analizy dostarczonej przez nią dokumentacji i zawartych w niej argumentów;

               d)

               nielogicznego i wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia i naruszenia zasad wynikających ze wspólnotowego orzecznictwa dotyczącego odszkodowań; Sąd Pierwszej Instancji nie zastosował bowiem właściwie zasad ustanowionych w wyrokach w sprawie Mulder (sprawy połączone C-104/89 i C-37/90) (1) i Agraz (C-243/05 P) (2).

               e)

               naruszenia art. 44 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji; zdaniem wnoszącej odwołanie, przepisy te, właściwie zinterpretowane, nie stawiają wymogu, aby skarga „koniecznie” zawierała środki dowodowe, lecz przeciwnie, przepis ten opiera się na pojęciu takiej „możliwości” w sensie zobowiązania strony do dostarczenia dowodów tylko w takim przypadku, gdy jest to możliwe;

               f)

               braku uzasadnienia dotyczącego odszkodowania za straty poniesione przez wnoszącą odwołanie wskutek naruszenia zasady rozsądnego czasu trwania postępowania administracyjnego; Sąd Pierwszej Instancji nie uzasadnił bowiem nieuwzględnienia żądania odszkodowania z punktu widzenia takiego zarzucanego przez wnoszącą odwołanie naruszenia;

               g)

               błędnej wykładni podniesionych argumentów i dowodów oraz uzasadnienia, które jest nielogiczne i sprzeczne z orzecznictwem wspólnotowym w dziedzinie odszkodowania za poniesione krzywdy; Sąd Pierwszej Instancji nie mógł wykorzystać argumentów dotyczących jedynie wyłączenia zamówień publicznych na dostawy lub ich nieudzielenia, aby nie uwzględnić żądania odszkodowania związanego z naruszeniem zasady rozsądnego czasu trwania postępowania administracyjnego lub niewywiązaniem się przez Komisję z ciążących na niej w zakresie nadzoru obowiązków.

      (1)  Wyrok z dnia 27 stycznia 2000 r., Rec. str. I-203.

      (2)  Wyrok z dnia 9 listopada 2006 r., Zb. Orz. str. I-10833.


title: Sprawa C-429/11 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 lipca 2013 r. — Gosselin Group NV przeciwko Komisji Europejskiej, Stichting Administratiekantoor Portielje (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Artykuł 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Rynek usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w Belgii — Pośrednie i bezpośrednie ustalanie cen, podział rynku oraz manipulowanie postępowaniami przetargowymi — Kwalifikacja — Ograniczenie konkurencji ze względu na cel — Obowiązek uzasadnienia — Wytyczne dotyczące wpływu na handel między państwami członkowskimi — Znaczenie prawne — Obowiązek określenia rynku właściwego — Zakres — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien (2006) — Część wartości sprzedaży — Waga naruszenia — Okoliczności łagodzące — Obowiązek uzasadnienia — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 25 — Przedawnienie — Naruszenie powtarzające się)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 lipca 2013 r. — Gosselin Group NV przeciwko Komisji Europejskiej, Stichting Administratiekantoor Portielje
   (Sprawa C-429/11 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Artykuł 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Rynek usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w Belgii - Pośrednie i bezpośrednie ustalanie cen, podział rynku oraz manipulowanie postępowaniami przetargowymi - Kwalifikacja - Ograniczenie konkurencji ze względu na cel - Obowiązek uzasadnienia - Wytyczne dotyczące wpływu na handel między państwami członkowskimi - Znaczenie prawne - Obowiązek określenia rynku właściwego - Zakres - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien (2006) - Część wartości sprzedaży - Waga naruszenia - Okoliczności łagodzące - Obowiązek uzasadnienia - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 25 - Przedawnienie - Naruszenie powtarzające się)
   2013/C 252/11
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Gosselin Group NV (przedstawiciele: F. Wijckmans, H. Burez, i S. De Keer, avocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy), Stichting Administratiekantoor Portielje

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie T-208/08 Gosselin Group przeciwko Komisji i T-209/08 Stichting Administratiekantoor Portielje, którym Sąd w sprawie T-208/08 stwierdził nieważność decyzji Komisji C(2008) 926 wersja ostateczna z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 (WE) i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych) w zakresie, w jakim stwierdza ona, że Gosselin Group NV uczestniczyła w naruszeniu art. 81 ust. 1 WE w okresie od dnia 30 października 1993 r. do dnia 14 listopada 1996 r. a w sprawie T-209/08 stwierdził nieważność decyzji Komisji C(2008) 926, zmienionej decyzją Komisji C(2009) 5810 w zakresie, w jakim dotyczy ona Stichting Administratiekantoor Portielje

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Gosselin Group NV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 331 z 12.11.2011.


title: Sprawa C-100/12: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 4 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte — Włochy) — Fastweb SpA przeciwko Azienda Sanitaria Locale di Alessandria (Zamówienia publiczne — Dyrektywa 89/665/EWG — Odwołanie w dziedzinie zamówień publicznych — Odwołanie od decyzji o udzieleniu zamówienia publicznego wniesione przez oferenta, którego oferta nie została wybrana — Odwołanie oparte na okoliczności, że wybrana oferta nie jest zgodna z wymogami technicznymi zamówienia — Odwołanie wzajemne wybranego oferenta, którego podstawą jest niezachowanie w ofercie przedstawionej przez oferenta wnoszącego odwołanie niektórych wymogów technicznych zamówienia — Obydwie oferty niezgodne z wymogami technicznymi zamówienia — Orzecznictwo krajowe nakazujące wcześniejsze zbadanie odwołania wzajemnego i w przypadku gdy jest ono uzasadnione uznanie odwołania za niedopuszczalne bez badania istoty sprawy — Zgodność z prawem Unii)

text:
               24.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/3

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 4 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte — Włochy) — Fastweb SpA przeciwko Azienda Sanitaria Locale di Alessandria
   (Sprawa C-100/12) (1)

   (Zamówienia publiczne - Dyrektywa 89/665/EWG - Odwołanie w dziedzinie zamówień publicznych - Odwołanie od decyzji o udzieleniu zamówienia publicznego wniesione przez oferenta, którego oferta nie została wybrana - Odwołanie oparte na okoliczności, że wybrana oferta nie jest zgodna z wymogami technicznymi zamówienia - Odwołanie wzajemne wybranego oferenta, którego podstawą jest niezachowanie w ofercie przedstawionej przez oferenta wnoszącego odwołanie niektórych wymogów technicznych zamówienia - Obydwie oferty niezgodne z wymogami technicznymi zamówienia - Orzecznictwo krajowe nakazujące wcześniejsze zbadanie odwołania wzajemnego i w przypadku gdy jest ono uzasadnione uznanie odwołania za niedopuszczalne bez badania istoty sprawy - Zgodność z prawem Unii)
   2013/C 245/05
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Fastweb SpA

      Strona pozwana: Azienda Sanitaria Locale di Alessandria

      przy udziale: Telecom Italia SpA, Path-Net SpA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte — Wykładnia dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 395, s. 33), zmienionej dyrektywą 2007/66/WE (Dz.U. L 335, s. 31) — Zasady równego traktowania, niedyskryminacji i ochrony konkurencji — Zasada wywodząca się z orzecznictwa krajowego przewidująca, że sąd krajowy, do którego zostało wniesiono odwołanie w celu doprowadzenia do stwierdzenia nieważności aktu, na mocy którego udzielono zamówienia publicznego oraz odwołanie wzajemne kwestionujące udział w przetargu oferenta, któremu nie udzielono zamówienia i który wnosi odwołanie, może orzekać co do istoty odwołania wyłącznie jeżeli odwołanie wzajemne jest bezzasadne — Przetarg ograniczony, w którym uczestniczy wyłącznie dwóch oferentów, którzy nie złożyli dopuszczalnych ofert

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 3 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w ramach postępowania odwoławczego wybrany oferent, któremu udzielono zamówienia i który wniósł odwołanie wzajemne, podnosi zarzut niedopuszczalności oparty na braku legitymacji oferenta, który wniósł odwołanie, ze względu na fakt, że oferta, którą ten ostatni przedstawił, powinna była zostać odrzucona przez instytucję zamawiającą z uwagi na jej niezgodność z wymogami technicznymi określonymi w specyfikacji warunków zamówienia, to przepis ten sprzeciwia się temu, aby rzeczone odwołanie zostało uznane za niedopuszczalne w wyniku uprzedniego badania tego zarzutu niedopuszczalności, bez rozstrzygnięcia w przedmiocie zgodności ze wskazanymi wymogami technicznymi zarówno oferty wybranego oferenta, któremu udzielono zamówienia, jak i oferty oferenta, który wniósł odwołanie.

      (1)  Dz.U. C 151 z 26.5.2012.


title: Sprawa C-26/16: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 14 czerwca 2017 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – Santogal M-Comércio e Reparação de Automóveis Lda/Autoridade Tributária e Aduaneira [Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 138 ust. 2 lit. a) — Warunki zwolnienia wewnątrzwspólnotowej dostawy nowego środka transportu — Miejsce zamieszkania nabywcy w państwie członkowskim przeznaczenia — Tymczasowa rejestracja w państwie członkowskim przeznaczenia — Ryzyko przestępstwa podatkowego — Dobra wiara sprzedawcy — Obowiązek dochowania staranności przez sprzedawcę]

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/12

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 14 czerwca 2017 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – Santogal M-Comércio e Reparação de Automóveis Lda/Autoridade Tributária e Aduaneira
   (Sprawa C-26/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 138 ust. 2 lit. a) - Warunki zwolnienia wewnątrzwspólnotowej dostawy nowego środka transportu - Miejsce zamieszkania nabywcy w państwie członkowskim przeznaczenia - Tymczasowa rejestracja w państwie członkowskim przeznaczenia - Ryzyko przestępstwa podatkowego - Dobra wiara sprzedawcy - Obowiązek dochowania staranności przez sprzedawcę])
   (2017/C 277/16)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Santogal M-Comércio e Reparação de Automóveis Lda

      Strona przeciwna: Autoridade Tributária e Aduaneira

      Sentencja

               1)

               Artykuł 138 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej sprzeciwia się temu, by przepisy krajowe uzależniały zastosowanie zwolnienia wewnątrzwspólnotowej dostawy nowego środka transportu od przesłanki posiadania przez nabywcę tego środka transportu siedziby lub miejsca zamieszkania w państwie członkowskim przeznaczenia rzeczonego środka transportu.

               2)

               Artykuł 138 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że nie można odmówić zwolnienia dostawy nowego środka transportu w państwie członkowskim dostawy z tego tylko względu, że ów środek transportu był zarejestrowany w państwie członkowskim przeznaczenia jedynie tymczasowo.

               3)

               Artykuł 138 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2006/112 sprzeciwia się temu, by sprzedawca nowego środka transportu, przetransportowanego przez nabywcę do innego państwa członkowskiego i tymczasowo zarejestrowanego w tym państwie, był później zobowiązany do uiszczenia podatku od wartości dodanej, gdy nie jest wykazane, że rejestracja tymczasowa wygasła i że ów podatek został lub zostanie uiszczony w państwie członkowskim przeznaczenia.

               4)

               Artykuł 138 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2006/112 oraz zasady pewności prawa, proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań sprzeciwiają się temu, by sprzedawca nowego środka transportu, przetransportowanego przez nabywcę do innego państwa członkowskiego i tymczasowo zarejestrowanego w tym państwie, był później zobowiązany do uiszczenia podatku od wartości dodanej w przypadku popełnienia przestępstwa podatkowego przez nabywcę, chyba że w oparciu o obiektywne okoliczności zostanie wykazane, że ów sprzedawca wiedział lub powinien był wiedzieć, iż transakcja stanowiła część składową przestępstwa popełnionego przez nabywcę, i że nie podjął on wszelkich racjonalnych środków znajdujących się w jego mocy w celu uniknięcia udziału w tym przestępstwie. Do sądu odsyłającego należy weryfikacja, na podstawie ogólnej oceny wszystkich dowodów i okoliczności faktycznych sprawy stanowiącej przedmiot postępowania głównego, czy ma to miejsce.

      (1)  Dz.U. C 136 z 18.4.2016.


title: Sprawa C-420/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 24 lipca 2013 r. — Netto Marken Discount AG & Co. KG przeciwko Deutsches Patent- und Markenamt

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 24 lipca 2013 r. — Netto Marken Discount AG & Co. KG przeciwko Deutsches Patent- und Markenamt
   (Sprawa C-420/13)
   2013/C 313/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundespatentgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Netto Marken Discount AG & Co. KG

      Druga strona postępowania: Deutsches Patent- und Markenamt

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 dyrektywy (1) należy interpretować w ten sposób, że usługa w rozumieniu tego przepisu oznacza również handel detaliczny usługami?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy art. 2 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że usługi oferowane przez sprzedawcę detalicznego muszą być określone pod względem treści dokładnie tak samo jak towary, które sprzedaje sprzedawca detaliczny?

                           a)

                           Czy dla określenia usług wystarczy wskazanie

                                       aa)

                                       jedynie ogólnie dziedziny usług lub ogólnych określeń,

                                       bb)

                                       jedynie klas(y) lub

                                       cc)

                                       dokładnie każdej poszczególnej usługi?

                           b)

                           Czy te dane są wówczas uwzględniane przy ustalaniu dnia zgłoszenia, czy też w razie wskazania ogólnych określeń lub klas możliwa jest wymiana lub uzupełnienie?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy art. 2 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że zakres ochrony przyznany przez znak towarowy dotyczący usług handlu detalicznego odnoszących się do usług obejmuje również usługi świadczone przez samego sprzedawcę detalicznego?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/22/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 299, s. 25).


title: Sprawa C-332/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundessozialgericht — Niemcy) — Aldo Celozzi przeciwko Innungskrankenkasse Baden-Württemberg (Swobodny przepływ pracowników — Obliczenie wysokości zasiłku chorobowego w zależności od dochodu netto, zależnego z kolei od grupy podatkowej — Zaliczenie pracownika migrującego, którego współmałżonek ma miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim z urzędu do mniej korzystnej grupy podatkowej — Zmiana grupy podatkowej wyłącznie na wniosek pracownika migrującego — Nieuwzględnienie późniejszej zmiany grupy podatkowej uzasadnionej sytuacją rodzinną tego pracownika — Zasada równego traktowania — Naruszenie)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundessozialgericht — Niemcy) — Aldo Celozzi przeciwko Innungskrankenkasse Baden-Württemberg
   (Sprawa C-332/05) (1)

   (Swobodny przepływ pracowników - Obliczenie wysokości zasiłku chorobowego w zależności od dochodu netto, zależnego z kolei od grupy podatkowej - Zaliczenie pracownika migrującego, którego współmałżonek ma miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim z urzędu do mniej korzystnej grupy podatkowej - Zmiana grupy podatkowej wyłącznie na wniosek pracownika migrującego - Nieuwzględnienie późniejszej zmiany grupy podatkowej uzasadnionej sytuacją rodzinną tego pracownika - Zasada równego traktowania - Naruszenie)
   (2007/C 56/12)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundessozialgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Aldo Celozzi

      Strona pozwana: Innungskrankenkasse Baden-Württemberg
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundessozialgericht — Wykładnia art. 39 traktatu WE, art. 3 ust. 1 i art. 23 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. U. L 149, str. 2) a także art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, str. 2) — Ustawodawstwo krajowe w dziedzinie zabezpieczenia społecznego — Dyskryminacja pośrednia — Obliczenie wysokości zasiłku chorobowego w zależności od dochodu netto, zależnego z kolei od grupy podatkowej — Omowa uwzględnienienia ze skutkiem wstecznym zmiany grupy podatkowej wynikającej z uwzględnienia sytuacji rodzinnej pracownika migrującego, którego współmałżonek ma miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim.
   Sentencja
   Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie zmienionego i uaktualnionego przez rozporządzenie Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. stoi na przeszkodzie stosowaniu wprowadzonego przez państwo członkowskie systemu zasiłku chorobowego, takiego jak ten będący przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym:

               —

               zgodnie z którym pracownik migrujący, którego współmałżonek ma miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim z urzędu zaliczany jest do grupy podatkowej mniej korzystnej niż ta, do której należy pracownik krajowy pozostający w związku małżeńskim, którego współmałżonek ma miejsce zamieszkania w tym kraju i nie wykonuje żadnej działalności zarobkowej, oraz

               —

               który, jeżeli chodzi o wysokość tego zasiłku obliczaną w zależności do dochodu netto, który sam z kolei zależy od grupy podatkowej, nie zezwala na uwzględnienie ze skutkiem wstecznym późniejszej zmiany tej grupy dokonanej na wyraźny wniosek pracownika migrującego uzasadniony jego faktyczną sytuacją rodzinną.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005.


title: Sprawa T-304/01: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 grudnia 2006 r. — Abad Pérez i in. przeciwko Radzie i Komisji (Wspólna polityka rolna — Zdrowie zwierząt — Gąbczasta encefalopatia bydła — Przepisy dotyczące ochrony zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego — Skarga o odszkodowanie — Odpowiedzialność pozaumowna — Związek przyczynowy — Wady formalne — Związek przedsiębiorców — Niedopuszczalność)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/27

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 grudnia 2006 r. — Abad Pérez i in. przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-304/01) (1)

   (Wspólna polityka rolna - Zdrowie zwierząt - Gąbczasta encefalopatia bydła - Przepisy dotyczące ochrony zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego - Skarga o odszkodowanie - Odpowiedzialność pozaumowna - Związek przyczynowy - Wady formalne - Związek przedsiębiorców - Niedopuszczalność)
   (2006/C 331/61)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Julia Abad Pérez (El Barraco, Hiszpania) i 481 innych skarżących, których nazwiska umieszczone są w załączniku do wyroku, Confederación de Organizaciones de Agricultores y Ganaderos (Madryt, Hiszpania) i Unió de Pagesos (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Roca Junyent, J. Roca Sagarra, M. Pons de Vall Alomar i E. Sagarra Trias)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo J. Carbery i F. Florindo Gijón, następnie F. Florindo Gijón i M. Balta, pełnomocnicy) i Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata J. Guerrę Fernándeza)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o odszkodowanie na podstawie art. 235 WE i art. 288 akapit drugi WE, zmierzająca do naprawienia szkód rzekomo poniesionych przez skarżących z powodu działań i zaniechań Rady i Komisji w następstwie wystąpienia choroby gąbczastej encefalopatii bydła w Hiszpanii
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna w odniesieniu do Unió de Pagesos i Confederación de Organizaciones de Agricultores y Ganaderos.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona jako bezzasadna.

               3)

               Skarżący pokrywają koszty własne i koszty poniesione przez Radę i przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 56 z 2.3.2002 r.


title: Sprawa T-597/13: Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2013 r. — Calida przeciwko OHIM — Quanzhou Green Garments (dadida)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/30

         Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2013 r. — Calida przeciwko OHIM — Quanzhou Green Garments (dadida)
   (Sprawa T-597/13)
   2014/C 24/54
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Calida Holding AG (Sursee, Szwajcarja) (przedstawiciele: adwokaci R. Kaase i H. Dirksmeier)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Quanzhou Green Garments Co. Ltd (Quanzhou, Chiny)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 września 2013 r. wydanej w sprawie R 1190/2012-4;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Międzynarodowe zgłoszenie ze skutkiem w Unii Europejskiej nr 979 903 dla graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „dadida” dla towarów z klasy 25.

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Względne podstawy stosownie do art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-704/16: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2016 r. – Murka/EUIPO (SCATTER SLOTS)

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/28

      Skarga wniesiona w dniu 26 września 2016 r. – Murka/EUIPO (SCATTER SLOTS)
      (Sprawa T-704/16)
      (2016/C 454/50)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Murka Ltd (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciel: adwokat S. Santos Rodriguez)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „SCATTER SLOTS” – zgłoszenie nr 14 590 889

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 czerwca 2016 r. w sprawie R 471/2016-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-200/11 P: Postanowienie Trybunału z dnia 22 marca 2012 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Artykuł 119 regulaminu postępowania — Pomoc państwa — Niezgodność ze wspólnym rynkiem — Decyzja Komisji — Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Artykuł 1 lit. c) — Zmiana pomocy istniejącej — Rozporządzenie (WE) nr 794/2004 — Artykuł 4 ust. 1 — Tymczasowy mechanizm obronny dla przemysłu stoczniowego)

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/7

         Postanowienie Trybunału z dnia 22 marca 2012 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-200/11 P) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 119 regulaminu postępowania - Pomoc państwa - Niezgodność ze wspólnym rynkiem - Decyzja Komisji - Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuł 1 lit. c) - Zmiana pomocy istniejącej - Rozporządzenie (WE) nr 794/2004 - Artykuł 4 ust. 1 - Tymczasowy mechanizm obronny dla przemysłu stoczniowego)
   2012/C 194/11
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie wniesione od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 3 lutego 2011 r. w sprawie T-3/09 Włochy przeciwko Komisji, którym to wyrokiem Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2010/38/WE z dnia 21 października 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 20/08 (ex N 62/08), której Włochy zamierzają udzielić przez wprowadzenie zmian do programu pomocy N 59/04, dotyczącego tymczasowego mechanizmu obronnego dla przemysłu stoczniowego (Dz.U. 2010, L 17, s. 50)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 204 z 9.7.2011.


title: Sprawa F-14/06: Skarga wniesiona w dniu  15 lutego 2006 r.  — Chevalier Carmana i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/37

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2006 r. — Chevalier Carmana i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-14/06)
   (2006/C 96/58)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strony skarżące: Giovanna Chevalier Carmana (Paryż, Francja), Alice Coda (Paryż, Francja) Jacqueline Doucet (Paryż, Francja), Françoise Kluss (Ollioules, Francja) [Przedstawiciele: G. Vandesanden i L. Levi, avocats]

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi i jej zasadności, włączając w to zarzut bezprawności w niej zawarty;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności wyliczeń emerytury skarżących za marzec 2005 r. skutkujące zastosowaniem współczynnika korygującego właściwego dla stolic krajów ich zamieszkania albo przynajmniej współczynnika korygującego, który odzwierciedlałby w odpowiedni sposób różnice w kosztach utrzymania w miejscu, w którym uznaje się, że skarżący dokonują wydatków i który odpowiadałby w ten sposób zasadzie równoważności;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez skarżących są identyczne z tymi podniesionymi w sprawie F-128/05 Adolf i in. przeciwko Komisji. (1)

      (1)  Dz.U. 60 z 11.03.2006, str. 56.


title: Sprawa C-460/14: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Johannes Evert Antonius Massar/DAS Nederlandse Rechtsbijstand Verzekeringsmaatschappij NV (Odesłanie prejudycjalne – Ubezpieczenie ochrony prawnej – Dyrektywa 87/344/EWG – Artykuł 4 ust. 1 – Swobodny wybór prawnika przez ubezpieczonego – Postępowanie sądowe lub administracyjne – Pojęcie – Udzielona pracodawcy przez instytucję publiczną zgoda na rozwiązanie umowy o pracę)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/13

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Johannes Evert Antonius Massar/DAS Nederlandse Rechtsbijstand Verzekeringsmaatschappij NV
      (Sprawa C-460/14) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Ubezpieczenie ochrony prawnej - Dyrektywa 87/344/EWG - Artykuł 4 ust. 1 - Swobodny wybór prawnika przez ubezpieczonego - Postępowanie sądowe lub administracyjne - Pojęcie - Udzielona pracodawcy przez instytucję publiczną zgoda na rozwiązanie umowy o pracę))
      (2016/C 211/14)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Johannes Evert Antonius Massar

         Strona pozwana: DAS Nederlandse Rechtsbijstand Verzekeringsmaatschappij NV

         Sentencja

      Artykuł 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 87/344/EWG z dnia 22 czerwca 1987 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczenia ochrony prawnej należy interpretować w ten sposób, że zawarte w tym przepisie pojęcie „postępowania administracyjnego” obejmuje postępowanie, w wyniku którego instytucja publiczna udziela pracodawcy zgody na rozwiązanie za wypowiedzeniem umowy o pracę zawartej z pracownikiem ubezpieczonym od kosztów ochrony prawnej.

         (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.


title: Wykreślenie sprawy T-304/99

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/38

         Wykreślenie sprawy T-304/99 (1)

   (2004/C 217/68)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2004 r. prezes drugiej izby w składzie powiększonym Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-304/99: Oliehandel Kuster B. V., popierana przez Królestwo Niderlandów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)   Dz.U. C 63 z 4 marca 2000 r.


title: Sprawa C-508/09: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/45

         Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-508/09)
   2010/C 24/78
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Zadra i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że ze względu na to iż region Sardynii przyjął i stosuje uregulowanie dotyczące zatwierdzania odstępstw od systemu ochrony dzikiego ptactwa, które narusza warunki określone w art. 9 dyrektywy 79/409/EWG (1), Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z tego artykułu;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja uważa, że uregulowanie przyjęte w regionie Sardynii jest niezgodne z wymogami określonymi w art. 9 dyrektywy 79/409/EWG.
   Ustawa regionalna nr 2 z dnia 13 lutego 2004 r., która reguluje polowania na zasadzie odstępstwa, i dekrety 3/V z 2004 r. oraz 8/IV z 2006 r. przyjęte na podstawie tej ustawy, nie odpowiadają wymogom określonym w art. 9 dyrektywy, w zakresie w jakim:

               —

               czasami zasięga się opinii organu naukowego, która jednak nie jest przestrzegana, jeżeli jest negatywna, a czasami nie wymaga się jej wcale;

               —

               brak w nich odpowiedniego uzasadnienia (odnośnie do walorów chronionych poprzez polowania na zasadzie odstępstwa, niezbadania innych rozwiązań ani prawdopodobnych oczekiwanych rezultatów);

               —

               brak w nich odpowiedniego systemu kontroli, który pozwoliłby sprawdzić, czy warunki, którym poddane jest odstępstwo, są przestrzegane, oraz zareagować w odpowiednim czasie;

               —

               warunki, o których mowa w art. 9 ust. 2 dyrektywy, nie są przewidziane w ustawie i w konsekwencji nie są wymieniane w aktach wprowadzających odstępstwo.

         Ustawa nr 2 z dnia 13 lutego 2004 r. została zmieniona ustawą regionalną nr 4 z dnia 11 maja 2006 r. Pomimo zmian ustawa nr 2 z dnia 13 lutego 2004 r., jak również dekret nr 2225/DecA/3 z dnia 30 stycznia 2009 r., przyjęty na podstawie wspomnianej ustawy, nie odpowiadają wymogom art. 9 dyrektywy, w zakresie w jakim:

               —

               wprowadzenie obowiązku konsultacji z organem naukowym nie zapobiega przyjmowaniu aktów wprowadzających odstępstwo bez uzasadnienia ani przyjmowaniu takich aktów nawet bez opinii organu naukowego;

               —

               ustawa regionalna 2/2004 ze zmianami nadal nie przewiduje, by indywidualne akty wprowadzające odstępstwa wymieniały warunki, o których mowa w art. 9 ust. 2 dyrektywy 79/409 (również dekret 2225 jest wadliwy pod tym względem).

      (1)  Dyrektywa Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochronny dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103, s. 1)


title: Sprawa T-300/12: Wyrok Sądu z dnia 8 października 2014 r. – Lidl Stiftung przeciwko OHIM – A Colmeia do Minho (FAIRGLOBE) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego FAIRGLOBE — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe GLOBO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak rzeczywistego używania wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zasada 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 2868/95]

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/34

         Wyrok Sądu z dnia 8 października 2014 r. – Lidl Stiftung przeciwko OHIM – A Colmeia do Minho (FAIRGLOBE)
   (Sprawa T-300/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego FAIRGLOBE - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe GLOBO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak rzeczywistego używania wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zasada 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 2868/95])
   2014/C 409/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Wolter i A. Berger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: A Colmeia do Minho Lda (Aldeia de Paio Pires, Portugalia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 kwietnia 2012 r. (sprawa R 1981/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między A Colmeia do Minho Lda a Lidl Stiftung & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 2 kwietnia 2012 r. (sprawa R 1981/2010-2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między A Colmeia do Minho Lda a Lidl Stiftung & Co. KG w zakresie dotyczącym stwierdzenia, że rzeczywiste używanie wcześniejszych znaków towarowych zostało dowiedzione w stopniu wystarczającym w świetle wymogów prawa.

               2)

               OHIM ponosi własne koszty oraz koszty poniesione przez Lidl Stiftung & Co.

      (1)  Dz.U. C 273 z 8.9.2012.


title: Sprawa F-8/09: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2009 r. — Apostolov przeciwko Komisji

text:
               10.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/16

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2009 r. — Apostolov przeciwko Komisji
   (Sprawa F-8/09)
   2009/C 244/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Svetoslav Apostolov (Saarwellingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Schneider-Addaeh-Mensah)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 23 października 2008 r., którą odrzucone zostało zażalenie skarżącego na decyzję wykluczającą go z dalszego udziału w konkursie EPSO/CAST27/4/07.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 23 października 2008 r.,

               —

               nakazanie Komisji Europejskiej i jej wyspecjalizowanym służbom a w szczególności Europejskiemu Urzędowi Doboru Kadr (EPSO) potraktowania odpowiedzi udzielonych przez skarżącego na pytania 9, 30 i 32 testu sprawdzającego umiejętności kandydatów z dnia 14 grudnia 2007 r. jako odpowiedzi prawidłowych,

               —

               ewentualnie, umożliwienie skarżącemu ponownego przystąpienia do testu,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa C-296/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 9 kwietnia 2014 r. w sprawie T-150/12 Grecja przeciwko Komisji, wniesione w dniu 13 czerwca 2014 r. przez Republikę Grecką

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/22

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 9 kwietnia 2014 r. w sprawie T-150/12 Grecja przeciwko Komisji, wniesione w dniu 13 czerwca 2014 r. przez Republikę Grecką
   (Sprawa C-296/14 P)
   2014/C 253/29
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias i A. Vasilopoulou)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uwzględnienie odwołania, uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Sądu Unii Europejskiej ze wskazanych szczegółowo powodów, uwzględnienie skargi Republiki Greckiej, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji Europejskiej i obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W zarzucie odwołania Republika Grecka utrzymuje, że doszło do naruszenia prawa Unii Europejskiej, ponieważ Sąd błędnie zinterpretował i zastosował art. 107 ust. 1 i 3 lit. b) TFUE w odniesieniu do istnienia nadzwyczajnych okoliczności, w jakich znajdowała się gospodarka grecka w czasie zaistnienia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy.
   Mówiąc dokładniej, w pierwszej części wspomnianego zarzutu podnosi się, że w świetle błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 107 ust. 1 TFUE Sąd uznał, że sporne środki stanowiły selektywną korzyść gospodarczą dla beneficjentów, grożącą zakłóceniem konkurencji i mogącą mieć wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi, z uwagi na nadzwyczajne okoliczności, w jakich znajdowała się gospodarka grecka w czasie zaistnienia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, podczas gdy w drugiej części zarzutu utrzymuje się, że Sąd dokonał błędnej wykładni art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE i go błędnie zastosował, ponieważ ograniczył zakres stosowania tego postanowienia do warunków komunikatu w sprawie wspólnotowych ram wsparcia mimo istnienia nadzwyczajnych warunków, w jakich znajdowała się gospodarka grecka w czasie zaistnienia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy.


title: Sprawa T-19/16: Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2016 r. – Advanced Drainage Systems/OHIM (THE MOST ADVANCED NAME IN WATER MANAGEMENT SOLUTIONS)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/55

         Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2016 r. – Advanced Drainage Systems/OHIM (THE MOST ADVANCED NAME IN WATER MANAGEMENT SOLUTIONS)
   (Sprawa T-19/16)
   (2016/C 098/70)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Advanced Drainage Systems, Inc. (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: C. Sleep, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „THE MOST ADVANCED NAME IN WATER MANAGEMENT SOLUTIONS” – zgłoszenie nr 13 405 188

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 listopada 2015 r. w sprawie R 1501/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i zezwolenie na dalszą rejestrację zgłoszonego znaku;

               —

               posiłkowo – uwzględnienie niniejszej skargi, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie zgłoszenia do wydziału rozpoznawania zgłoszeń;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-456/16: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2016 r. – Galletas Gullón/EUIPO – Hug (GULLON DARVIDA)

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/18

         Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2016 r. – Galletas Gullón/EUIPO – Hug (GULLON DARVIDA)
   (Sprawa T-456/16)
   (2016/C 383/25)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Galletas Gullón, SA (Aguilar de Campoo, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokat Escudero Pérez)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Hug AG (Malters, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „GULLON DARVIDA” – zgłoszenie nr 11 705 738

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 czerwca 2016 r. w sprawie R 773/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO oraz drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-350/09: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2009 r. — ICO Satellite przeciwko Komisji

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/76

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2009 r. — ICO Satellite przeciwko Komisji
   (Sprawa T-350/09)
   2009/C 267/137
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ICO Satellite Ltd (Slough, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Tupper, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 2009/449/WE z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie selekcji operatorów ogólnoeuropejskich systemów dostarczających usługi komunikacji ruchomej (MSS) na podstawie przepisów art. 230 i 231 WE;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami niniejszego postępowania i wszelkie inne zarządzenia, które Sąd uzna za stosowane.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejszą skargą skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2009/449/WE z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie selekcji operatorów ogólnoeuropejskich systemów dostarczających usługi komunikacji ruchomej (MSS). (1)

   Skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja skutkuje pozbawieniem jej praw własności, które zyskała na mocy prawa międzynarodowego. Skarżąca ponadto twierdzi, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, gdyż Komisja:

               a)

               dopuściła się wobec skarżącej dyskryminacji poprzez włączenie byłego przewodniczącego rady Inmarsat Ventures Limited („Inmarsat”) do procedury decyzyjnej, tym samym naruszając podstawowe wymagania proceduralne oraz zasadę równego traktowania; i

               b)

               postąpiła w sposób nierozsądny, dokonując wyboru Inmarsat i Solaris Mobile Limited zamiast skarżącej, podczas gdy jej zdaniem znajduje się ona w lepszej pozycji, by świadczyć usługi MMS.

         Według skarżącej, wydając zaskarżoną decyzję, skarżąca postąpiła w sposób nieproporcjonalny oraz dyskryminujący i sprzeczny z uzasadnionymi oczekiwaniami skarżącej. Skarżąca ponadto podnosi, że zaskarżona decyzja narusza także prawo do poszanowania mienia chronione art. 1 protokołu 1 do europejskiej konwencji praw człowieka („EKPC”) oraz prawo korzystania z praw cywilnych, w tym prawa własności oraz prawa do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia sprawy, o którym mowa w art. 6 EKCP.

      (1)  Decyzja Komisji 2009/449/WE z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie selekcji operatorów ogólnoeuropejskich systemów dostarczających usługi komunikacji ruchomej (MSS) (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 3746) (Dz.U. L 149, s. 65).


title: Sprawa T-504/10: Postanowienie Sądu z dnia 10 lipca 2012 r. — Prima TV przeciwko Komisji

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/23

         Postanowienie Sądu z dnia 10 lipca 2012 r. — Prima TV przeciwko Komisji
   (Sprawa T-504/10) (1)

   2012/C 273/40
   Język postępowania: włoski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa C-452/10 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 czerwca 2012 r. — BNP Paribas, Banca Nazionale del Lavoro SpA (BNL) przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — System uzgodnień wartości podatkowych aktywów — Sektor bankowy — Opodatkowanie zysku kapitałowego — Podatek zastępczy — Selektywność)

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 czerwca 2012 r. — BNP Paribas, Banca Nazionale del Lavoro SpA (BNL) przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-452/10 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - System uzgodnień wartości podatkowych aktywów - Sektor bankowy - Opodatkowanie zysku kapitałowego - Podatek zastępczy - Selektywność)
   2012/C 250/03
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: BNP Paribas, Banca Nazionale del Lavoro SpA (BNL) (przedstawiciele: R. Silvestri, G. Escalar i M. Todino, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie T-335/08 BNP Paribas i BNL przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2008/711/WE z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 15/07 (ex NN 20/07) udzielonej przez Włochy w zakresie zachęt podatkowych dla niektórych instytucji kredytowych będących przedmiotem restrukturyzacji (Dz.U. L 237, s. 70).

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie T-335/08 BNP Paribas i BNL przeciwko Komisji zostaje uchylony w zakresie, w jakim naruszył art.107 ust. 1 TFUE.

               2)

               Skarga BNP Paribas i Banca Nazionale del Lavoro SpA (BNL) zostaje oddalona.

               3)

               BNP Paribas, Banca Nazionale del Lavoro SpA (BNL) oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

               4)

               BNP Paribas i Banca Nazionale del Lavoro SpA (BNL) zostają obciążone kosztami postępowania przed Sądem Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010