title: Sprawa T-264/22: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2022 r. – Suicha/EUIPO – Michael Kors (Switzerland) International (MK MARKTOMI MARKTOMI)

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/47

      Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2022 r. – Suicha/EUIPO – Michael Kors (Switzerland) International (MK MARKTOMI MARKTOMI)
      (Sprawa T-264/22)
      (2022/C 244/64)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Lin Suicha (Zhejiang, Chiny) (przedstawiciel: adwokat J. Donoso Romero)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Michael Kors (Switzerland) International GmbH (Manno, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy MK MARKTOMI MARKTOMI – unijny znak towarowy nr 17 946 599

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 marca 2022 r. w sprawie R 1899/2021-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

                  —

                  oddalenie w całości wniosku o unieważnienie prawa do znaku;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 Parlamentu Europejskiego i Rady.


title: Sprawa T-107/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Amisi Kumba/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/31

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Amisi Kumba/Rada
      (Sprawa T-107/21) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających)
      (2022/C 244/40)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Gabriel Amisi Kumba (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i H. Marcos Fraile, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 grudnia 2020 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 30) oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/2021 z dnia 10 grudnia 2020 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 9) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Gabriel Amisi Kumba zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 128 z dnia 12.4.2021.


title: Sprawa T-108/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Ilunga Luyoyo/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Ograniczenia wstępu na terytorium państw członkowskich – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/31

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Ilunga Luyoyo/Rada
      (Sprawa T-108/21) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Ograniczenia wstępu na terytorium państw członkowskich - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających)
      (2022/C 244/41)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Ferdinand Ilunga Luyoyo (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M.-C. Cadilhac i H. Marcos Fraile, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący żąda stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 grudnia 2020 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 30), a po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/2021 z dnia 10 grudnia 2020 r. wykonującego art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 5) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 grudnia 2020 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/2021 z dnia 10 grudnia 2020 r. wykonującego art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga w zakresie, w jakim akty te dotyczą Ferdinanda Ilungi Luyoya.

                  2)

                  Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 128 z 12.4.2021.


title: Sprawa T-109/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Mutondo/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/32

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Mutondo/Rada
      (Sprawa T-109/21) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających)
      (2022/C 244/42)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Kalev Mutondo (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i H. Marcos Fraile, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 grudnia 2020 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 30) oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/2021 z dnia 10 grudnia 2020 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 9) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Kalev Mutondo zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 128 z dnia 12.4.2021.


title: Sprawa T-110/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Kampete/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/33

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Kampete/Rada
      (Sprawa T-110/21) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających)
      (2022/C 244/43)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Ilunga Kampete (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i H. Marcos Fraile, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 grudnia 2020 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 30) oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/2021 z dnia 10 grudnia 2020 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 9) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ilunga Kampete zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 128 z dnia 12.4.2021.


title: Sprawa T-112/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Numbi/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/33

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Numbi/Rada
      (Sprawa T-112/21) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających)
      (2022/C 244/44)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: John Numbi (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M.C. Cadilhac i H. Marcos Fraile, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 grudnia 2020 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 30) oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/2021 z dnia 10 grudnia 2020 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 9) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  John Numbi zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 128 z dnia 12.4.2021.


title: Sprawa T-119/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Ramazani Shadary/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/34

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Ramazani Shadary/Rada
      (Sprawa T-119/21) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających)
      (2022/C 244/45)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Emmanuel Ramazani Shadary (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciel: S. Lejeune, pełnomocnik)

         Przedmiot

      W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 grudnia 2020 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 30) oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/2021 z dnia 10 grudnia 2020 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 9) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Emmanuel Ramazani Shadary zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 128 z dnia 12.4.2021.


title: Sprawa T-120/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Ruhorimbere/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/35

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Ruhorimbere/Rada
      (Sprawa T-120/21) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających)
      (2022/C 244/46)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Éric Ruhorimbere (Mbuji-Mayi, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciel: M.C. Cadilhac, pełnomocnik)

         Przedmiot

      W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 grudnia 2020 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 30) oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/2021 z dnia 10 grudnia 2020 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 9) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Éric Ruhorimbere zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 128 z dnia 12.4.2021.


title: Sprawa T-181/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – LG Electronics/EUIPO –Anferlux-Electrodomésticos (SmartThinQ) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy SmartThinQ – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy SMARTTHING – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Tłumaczenie na język postępowania wykazu towarów oznaczonych wcześniejszym znakiem towarowym – Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/35

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – LG Electronics/EUIPO –Anferlux-Electrodomésticos (SmartThinQ)
      (Sprawa T-181/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy SmartThinQ - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy SMARTTHING - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Tłumaczenie na język postępowania wykazu towarów oznaczonych wcześniejszym znakiem towarowym - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego)
      (2022/C 244/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: LG Electronics, Inc. (Seul, Republika Korei) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Capostagno, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Anferlux-Electrodomésticos, Lda (Vila Nova de Monsarros, Portugalia)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 lutego 2021 r. (sprawa R 1657/2020-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Anferlux-Electrodomésticos a LG Electronics.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  LG Electronics, Inc. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 217 z 7.6.2021.


title: Sprawa T-210/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Vintae Luxury Wine Specialists/EUIPO – R. Lopez de Heredia Viña Tondonia (LOPEZ DE HARO) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego LOPEZ DE HARO – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy LOPEZ DE HEREDIA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/36

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Vintae Luxury Wine Specialists/EUIPO – R. Lopez de Heredia Viña Tondonia (LOPEZ DE HARO)
      (Sprawa T-210/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego LOPEZ DE HARO - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy LOPEZ DE HEREDIA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2022/C 244/48)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Vintae Luxury Wine Specialists SLU (Logroño, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci L. Broschat García i L. Polo Flores)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: R. Lopez de Heredia Viña Tondonia SA (Haro, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Sanz Cerralbo)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 lutego 2021 r. (sprawa R 1741/2020-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między R. Lopez de Heredia Viña Tondonia a Vintae Luxury Wine Specialists.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Vintae Luxury Wine Specialists SLU zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 228 z 14.6.2021.


title: Sprawa T-506/21: Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Saure/Komisja [Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Umowy zawarte przez Komisję w imieniu państw członkowskich na dostawę szczepionek przeciwko COVID-19 – Wiadomości elektroniczne z zaproszeniem na zebrania komitetu pilotażowego – Częściowa odmowa dostępu – Wyjątek dotyczący ochrony życia prywatnego i integralności jednostki – Brak konieczności przekazania danych osobowych w konkretnym celu interesu publicznego – Artykuł 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2018/1725]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/37

      Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Saure/Komisja
      (Sprawa T-506/21) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Umowy zawarte przez Komisję w imieniu państw członkowskich na dostawę szczepionek przeciwko COVID-19 - Wiadomości elektroniczne z zaproszeniem na zebrania komitetu pilotażowego - Częściowa odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony życia prywatnego i integralności jednostki - Brak konieczności przekazania danych osobowych w konkretnym celu interesu publicznego - Artykuł 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2018/1725)
      (2022/C 244/49)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Hans-Wilhelm Saure (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Partsch)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann, G. Gattinara i A. Spina, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skargą opartą na art. 263 TFUE skarżący żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 9 czerwca 2021 r., którą odmówiono mu częściowo dostępu do pewnych dokumentów.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Hans-Wilhelm Saure zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 412 z 11.10.2021.


title: Sprawa T-680/21: Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Funline International/EUIPO (AMSTERDAM POPPERS) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego AMSTERDAM POPPERS – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znak towarowy sprzeczny z porządkiem publicznym – Artykuł 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001 – Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania – Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/37

      Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Funline International/EUIPO (AMSTERDAM POPPERS)
      (Sprawa T-680/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego AMSTERDAM POPPERS - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Znak towarowy sprzeczny z porządkiem publicznym - Artykuł 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001 - Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001)
      (2022/C 244/50)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Funline International (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat Y. Echevarría García)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

         Przedmiot

      W skardze wniesionej na podstawie art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności i zmianę decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 20 sierpnia 2021 r. (sprawa R 439/2021 2).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

                  2)

                  Funline International zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 502 z 13.12.2021.


title: Sprawa T-182/22: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2022 r. – Deutsche Bank i in./EBC

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/38

      Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2022 r. – Deutsche Bank i in./EBC
      (Sprawa T-182/22)
      (2022/C 244/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Deutsche Bank AG (Frankfurt nad Menem, Niemcy), BHW Bausparkasse AG (Hameln, Niemcy), norisbank GmbH (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Berger i M. Weber)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca zwraca się do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie częściowej nieważności decyzji EBC z dnia 2 lutego 2022 r., w tym załączników I i II, w odniesieniu do wymogów nałożonych na skarżących na mocy pkt 1.3 tej decyzji; oraz

                  —

                  obciążenie EBC kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła prawo Unii, przekraczając uprawnienia przyznane jej w art. 4 i art. 16 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 (1) oraz naruszyła podstawowe zasady prawa Unii, ponieważ żaden przepis prawa Unii nie zezwala na zapis w pkt 1.3 zaskarżonej decyzji dotyczący traktowania ostrożnościowego nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty (zwanego dalej „wymogiem NZZ”), że EBC nie przeprowadził indywidualnej i prawidłowej z punktu widzenia metodologii analizy sytuacji skarżących oraz że wymóg NZZ został oparty na błędnych okolicznościach faktycznych i szeregu oczywistych błędach w ocenie.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła zasadę proporcjonalności, wymagając pełnego odliczenia kwoty nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty skarżących w kapitale podstawowym Tier 1 (CET 1) na skonsolidowanym lub i poziomie indywidualnym, bez uwzględnienia indywidualnej sytuacji skarżących i ustalenia odpowiedniego odliczenia indywidualnego profilu ryzyka i poziomu płynności skarżących i bez należytego uwzględnienia okoliczności łagodzących.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła zasadę dobrej administracji i pewności prawa oraz popełniła błąd w stosowaniu art. 4 ust. 1 lit. f) i art. 16 ust. 1 lit. c) i (2) lit. d) rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013, nakładając na pierwszą i trzecią ze skarżących wymóg NZZ na poziomie indywidualnym. Skarżące pierwsza i trzecia otrzymały zwolnienia zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 (2), a zatem są zwolnione z ostrożnościowego wymogu kapitałowego na poziomie indywidualnym.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1.


title: Sprawa T-205/22: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2022 r. – Naass i Sea Watch/Frontex

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/39

      Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2022 r. – Naass i Sea Watch/Frontex
      (Sprawa T-205/22)
      (2022/C 244/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Marie Naass (Berlin, Niemcy), Sea Watch eV (Berlin) (przedstawiciele: adwokaci I. Van Damme i Q. Declève)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Frontexu DGSC/TO/PAD-2021–00350 z dnia 7 lutego 2022 r.;

                  —

                  obciążenie Frontexu kosztami poniesionymi przez skarżących.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym w decyzji DGSC/TO/PAD-2021–00350 z dnia 7 lutego 2022 r. Frontex nie uzasadnił prawidłowo odmowy udostępnienia – na podstawie wyjątku dotyczącego bezpieczeństwa publicznego przewidzianego w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) – pewnych dokumentów odnoszących się do konkretnego wydarzenia na Morzu Śródziemnym w dniu 30 lipca 2021 r.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym decyzja DGSC/TO/PAD-2021–00350 z dnia 7 lutego 2022 r. narusza art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 ze względu na odmowę udzielenia częściowego dostępu do owych dokumentów.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).


title: Sprawa C-65/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 1 grudnia 2021 r. w sprawie T-467/20, Inditex/EUIPO – Ffauf Italia (ZARA), wniesione w dniu 1 lutego 2022 r. przez Industria de Diseño Textil SA (Inditex)

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/11

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 1 grudnia 2021 r. w sprawie T-467/20, Inditex/EUIPO – Ffauf Italia (ZARA), wniesione w dniu 1 lutego 2022 r. przez Industria de Diseño Textil SA (Inditex)
      (Sprawa C-65/22 P)
      (2022/C 244/14)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Industria de Diseño Textil SA (Inditex) (przedstawiciele: C. Duch Fonoll i S. Sáenz de Ormijana Rico, abogadas)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Ffauf Italia SpA
      Postanowieniem z dnia 6 maja 2022 r., Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) orzekł, że odwołanie nie zostaje przyjęte do rozpoznania i że Industria de Diseño Textil SA (Inditex) pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-113/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 17 lutego 2022 r. – DX, Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)/Tesorería General de la Seguridad Social

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 17 lutego 2022 r. – DX, Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)/Tesorería General de la Seguridad Social
      (Sprawa C-113/22)
      (2022/C 244/15)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Galicia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony skarżące: DX, Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

         Druga strona postępowania: Tesorería General de la Seguridad Social

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy praktykę instytucji zarządzającej określoną w Criterio de Gestión 1/2020 (kryterium zarządzania 1/2020) z dnia 31 stycznia 2020 r. wydanym przez Subdirección General de Ordenación y Asistencia Jurídica del INSS (poddyrekcję generalną ds. planowania i pomocy prawnej krajowego instytutu zabezpieczenia społecznego) polegającą na każdorazowym odmawianiu przyznania spornego dodatku mężczyznom i wymuszaniu na nich dochodzenia go na drodze sądowej, jak miało to miejsce w przypadku skarżącego w niniejszej sprawie, należy na podstawie dyrektywy Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (1) uznać za naruszenie administracyjne tej dyrektywy odmienne od naruszenia legislacyjnego dyrektywy, o którym mowa w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 12 grudnia 2019 r., WA (C-450/18) (2), tak że to naruszenie administracyjne samo w sobie stanowi dyskryminację ze względu na płeć, biorąc pod uwagę, że zgodnie z art. 4 zasada równego traktowania została zdefiniowana jako brak jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na płeć, bądź bezpośrednio, bądź pośrednio, a zgodnie z art. 5 państwa członkowskie podejmują środki niezbędne w celu uchylenia przepisów zarówno ustawowych, jak i administracyjnych sprzecznych z zasadą równego traktowania?

                  2)

                  Czy w świetle odpowiedzi udzielonej na powyższe pytanie i przy uwzględnieniu dyrektywy 79/7 (w szczególności art. 6 oraz zasad równoważności i skuteczności w odniesieniu do skutków prawnych naruszenia prawa Unii) orzeczenie sądu w przedmiocie dodatku wywołuje skutek począwszy od daty złożenia wniosku (z trzymiesięczną mocą wsteczną), czy też datą, od której wywołuje ono skutek, powinna być wstecznie data wydania lub opublikowania wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie WA albo data zdarzenia stanowiącego podstawę przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy, do którego odnosi się sporny dodatek?

                  3)

                  Czy w świetle odpowiedzi na powyższe pytania i przy uwzględnieniu mającej zastosowanie dyrektywy (w szczególności art. 6 oraz zasad równoważności i skuteczności w odniesieniu do skutków prawnych naruszenia prawa Unii) należy przyznać odszkodowanie tytułem naprawienia szkody, które miałoby skutek odstraszający, z uwagi na to, że szkoda ta nie zostaje naprawiona w następstwie ustalenia daty, od której orzeczenie sądu w przedmiocie dodatku wywołuje skutek, oraz czy kwotę kosztów sądowych i wynagrodzenia adwokackiego poniesionych w postępowaniu przed Juzgado de lo Social (sądem pierwszej instancji) i Sala de lo Social (sądem drugiej instancji) należy w każdym przypadku uwzględnić jako element odszkodowania?

         (1)  Dz.U. 1979, L 6, s. 24.

         (2)  EU:C:2019:1075.


title: Sprawa C-124/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 21 grudnia 2021 r. w sprawach połączonych T-721/18 i T-81/19, Apostolopoulou i Apostolopoulou-Chrysanthaki/Komisja, wniesione w dniu 21 lutego 2022 r. przez Zoï Apostolopoulou i Anastasię Apostolopoulou-Chrysanthaki

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/12

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 21 grudnia 2021 r. w sprawach połączonych T-721/18 i T-81/19, Apostolopoulou i Apostolopoulou-Chrysanthaki/Komisja, wniesione w dniu 21 lutego 2022 r. przez Zoï Apostolopoulou i Anastasię Apostolopoulou-Chrysanthaki
      (Sprawa C-124/22 P)
      (2022/C 244/16)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Zoï Apostolopoulou i Anastasia Apostolopoulou-Chrysanthaki (przedstawiciel: Dionysios Gkouskos, dikigoros)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszących odwołanie

                  —

                  Uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. w sprawach połączonych T-721/18 i T-81/19 (1);

                  —

                  Uwzględnienie w całości skarg w sprawach połączonych T-721/18 i T-81/19;

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszące odwołanie w obydwu instancjach: w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu odwołania wnoszące odwołanie podnoszą pięć (5) zarzutów.
      1.
            Zarzut pierwszy dotyczący wewnętrznie sprzecznego i błędnego uzasadnienia w odniesieniu do naruszenia przez Komisję zasady dobrej administracji

      W zaskarżonym wyroku Sąd odrzucił jako niedopuszczalny zarzut wnoszących odwołanie dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji i uznał, że w skargach w sprawach połączonych nie przedstawiono okoliczności faktycznych i prawnych, na których oparty jest ten zarzut, innymi słowy Sąd oparł się na błędnym i wewnętrznie sprzecznym uzasadnieniu, ponieważ: 1. sam Sąd orzekł, że przedmiot skarg wszczynających postępowanie jest precyzyjny, jasny i szczegółowy i oddalił podniesiony przez Komisję zarzut niedopuszczalności, dotyczący nieprecyzyjnego sformułowania wspomnianych skarg (pkt 73 zaskarżonego wyroku); 2. Sąd orzekł także (pkt 124 zaskarżonego wyroku), że Komisja rzeczywiście podniosła w pismach procesowych wobec wnoszących odwołanie nieprawdziwe zarzuty, które wnoszące odwołanie uważają za stanowiące zachowanie sprzeczne z zasadą dobrej administracji. Innymi słowy, nie tylko zostały przedstawione konieczne okoliczności faktyczne i prawne, (co ponadto wynika z samej treści skarg wszczynających postępowanie), lecz sam Sąd wypowiedział się już w ich przedmiocie. 3. Dokonane przez Sąd ustalenie, że Komisja przedstawiła nieprawdziwe zarzuty wobec wnoszących odwołanie w ramach postępowania sądowego w celu odzyskania kwot, które NIE zostały przyznane wnoszącym odwołanie, sama w sobie potwierdza oczywiste naruszenie zasady dobrej administracji przez Komisję. W odmiennym przypadku należałoby przyznać, że kłamliwe twierdzenia instytucji Unii przed sądem krajowym na szkodę obywateli Unii, są praktyką zgodną z zasadami dobrej administracji.
      2.
            Zarzut drugi, dotyczący niewystarczającego uzasadnienia opartego na argumentach, które nie zostały podniesione i braku rozstrzygnięcia w przedmiocie żądań przedstawionych w skargach dotyczących zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z niektórych konkretnych, nieprawdziwych i obraźliwych zarzutów Komisji

      Zamiast zbadać poszczególne, nieprawdziwe i obraźliwe zarzuty podniesione przeciwko wnoszącym odwołanie i fragmenty znajdujące się w pismach procesowych Komisji, które stanowiły okoliczności leżące u podstaw wniesienia dwóch skarg i ich przedmiot celem ustalenia, czy stanowią one naruszenie dóbr osobistych wnoszących odwołanie i czy mogą stanowić podstawę zadośćuczynienia za krzywdę, czego domagają się wnoszące odwołanie w skargach, Sąd orzekł, że Komisja nie zarzuciła wnoszącym odwołanie, że dopuściły się nadużyć finansowych i na tej podstawie oddalił skargi w sprawach połączonych. Tymczasem taka ocena nie ma związku z przedmiotem skarg w sprawach połączonych, ponieważ wnoszące odwołanie nie żądają w swych skargach odszkodowania z tego powodu, że Komisja zarzuciła im domniemane nadużycia finansowe. Orzekając w ten sposób, Sąd wypowiada się w przedmiocie zarzutu, który nie został podniesiony przez wnoszące odwołanie, skutkiem czego ta ocena nie stanowi wystarczającego uzasadnienia. Sąd, po pierwsze nie orzekł zatem w przedmiocie skarg wnoszących odwołanie i, po drugie, nie uzasadnił wyroku w wystarczający sposób.
      3.
            Zarzut trzeci, dotyczący przeinaczenia argumentacji wnoszących odwołanie i wewnętrznie sprzecznych ocen co do naruszenia zasady rzetelności postępowania i prawa do rzetelnego procesu

      W całkowicie wewnętrznie sprzeczny sposób Sąd, słusznie twierdząc, że wnoszące odwołanie podniosły, iż zachowanie, które zarzucają Komisji w sprawie T-81/19, jest niezgodne zarówno ze spoczywającym na stronach postępowania obowiązkiem prawdomówności i uczciwości, który jest wspólną zasadą prawa państw członkowskich, jak i z podstawową ogólną zasadą należytego sprawowania wymiaru sprawiedliwości (prawem do rzetelnego procesu), następnie orzekł, iż wnoszące odwołanie nie powołały się na naruszenie normy prawa Unii. Niemniej jednak właśnie to wynika z samej treści ich skarg. Tym samym Sąd nie orzekł w przedmiocie tej części skargi w sprawie T-81/19 i przedstawił wewnętrznie sprzeczne i niewystarczające uzasadnienie.
      4.
            Zarzut czwarty, oparty na przeinaczeniu przedmiotu skarg oraz błędnej wykładni i błędnym zastosowaniu art. 299, 268 i 340 TFUE

      Sąd niesłusznie uznał, że: 1. przedmiotem sporu było zachowanie przedstawicieli Komisji (jako przedstawicieli prawnych), chociaż to sama Komisja jest stroną w sporze i odpowiada za wypłatę odszkodowania z tytułu odpowiedzialności pozaumownej; 2. naruszenie obowiązku prawdomówności przez Komisję i naruszenie prawa wnoszących odwołanie do rzetelnego procesu sądowego wchodzą w zakres kontroli prawidłowości przeprowadzenia egzekucji, dokonanie której to kontroli jest zadaniem sądów krajowych, podczas gdy uchybienia popełnione przez Komisję, o których mowa w skargach, stanowią naruszenia praw podstawowych obywateli Unii przez instytucję Unii podlegające odszkodowaniu z tytułu odpowiedzialności pozaumownej, ponieważ Sąd ma w tym zakresie wyłączną właściwość na podstawie art. 268 i 340 TFUE; oraz, że 3. wnoszące odwołanie powołują się na naruszenie krajowego przepisu proceduralnego, podczas gdy powołują się one na naruszenie wspólnych dla państw członkowskich zasad prawnych, ogólnej zasady prawa Unii i podstawowych praw podmiotowych chronionych w prawie Unii, co wynika z samej treści skarg, i co sam Sąd przyznał w pozostałych fragmentach wydanego przez siebie wyroku.
      5.
            Zarzut piąty, dotyczący błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 299, 317 i 325 TFUE

      Sąd, uznając całkowicie zasadność argumentów, zgodnie z którymi Komisji zarzucano „nieprawdziwe sprawozdania” na szkodę wnoszących odwołanie, rozszerza w całkowicie arbitralny sposób zakres prawa Komisji do przyśpieszenia egzekucji wierzytelności, paradoksalnie i w sposób bezprecedensowy w nauce prawa nie uwzględnia tego, że Komisja nie może korzystać z tego niezbywalnego prawa w sposób kłamliwy i naruszając podstawowe prawa podmiotowe wnoszących odwołanie stanowiące minimalny, demokratyczny próg w odniesieniu do każdego bezprawnego zachowania instytucji Unii.

         (1)  ECLI:EU:T:2021:933.


title: Sprawa C-160/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 21 grudnia 2021 r. w sprawie T-795/19 HB/Komisja Europejska, wniesione w dniu 3 marca 2022 r. przez Komisję Europejską

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/14

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 21 grudnia 2021 r. w sprawie T-795/19 HB/Komisja Europejska, wniesione w dniu 3 marca 2022 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-160/22 P)
      (2022/C 244/17)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz, J. Estrada de Solà i B. Araujo Arce, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: HB

         Wnioski

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. (T-795/19) w zakresie, w jakim oddala on jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019)7319 final z dnia 15 października 2019 r. (pkt 1 sentencji) oraz obciąża Komisję kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych (pkt 3 sentencji);

                  —

                  Przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania co do istoty;

                  —

                  Obciążenie HB kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie swego odwołania Komisja podnosi trzy zarzuty.
      Zarzut pierwszy dotyczy błędnej kwalifikacji prawnej: Sąd pomija i pozbawia skuteczności przepisy decyzji wydanej przez Komisję w ramach wykonywania jej prerogatyw władzy publicznej w ramach stosunków umownych, kwalifikując te środki jako umowne i poddając je zbadaniu sądowi właściwemu dla sporów dotyczących umowy. Ta błędna kwalifikacja prawna ma wpływ na pkt 67–90 zaskarżonego wyroku.
      Zarzut drugi dotyczy błędnej kwalifikacji prawnej art. 1 decyzji (pkt 67–78 wyroku) oraz przeinaczenia okoliczności faktycznych. Kwalifikując art. 1 decyzji, który stwierdza odpowiedzialność HB za nieprawidłowość w postępowaniu w sprawie udzielenia zamówienia, Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne i błędnie zakwalifikował art. 1 jako mający charakter umowny.
      Zarzut trzeci dotyczy błędnej kwalifikacji prawnej w świetle art. 2 i 3 decyzji (pkt 79–86 wyroku). Kwalifikując obniżenie ceny umowy do zera EUR i odzyskując już zapłacone kwoty, Komisja nie działała w ramach stosunków umownych, lecz wykonywała swoje prerogatywy władzy publicznej. Sąd popełnił błąd, zrównując przepisy tych artykułów z konsekwencjami stwierdzenia nieważności umowy na skutek podstępu lub z powodu wady oświadczenia woli.


title: Sprawa C-161/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 21 grudnia 2021 r. w sprawie T-796/19 HB/Komisja Europejska, wniesione w dniu 3 marca 2022 r. przez Komisję Europejską

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/15

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 21 grudnia 2021 r. w sprawie T-796/19 HB/Komisja Europejska, wniesione w dniu 3 marca 2022 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-161/22 P)
      (2022/C 244/18)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz, J. Estrada de Solà i B. Araujo Arce, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: HB

         Wnioski

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. (T-796/19) w zakresie, w jakim oddala on jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019)7318 final z dnia 15 października 2019 r. (pkt 1 sentencji) oraz obciąża Komisję kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych (pkt 3 sentencji);

                  —

                  Przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania co do istoty;

                  —

                  Obciążenie HB kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie swego odwołania Komisja podnosi trzy zarzuty.
      Zarzut pierwszy dotyczy błędnej kwalifikacji prawnej: Sąd pomija i pozbawia skuteczności przepisy decyzji wydanej przez Komisję w ramach wykonywania jej prerogatyw władzy publicznej w ramach stosunków umownych, kwalifikując te środki jako umowne i poddając je zbadaniu sądowi właściwemu dla sporów dotyczących umowy. Ta błędna kwalifikacja prawna ma wpływ na pkt 62–87 zaskarżonego wyroku.
      Zarzut drugi dotyczy błędnej kwalifikacji prawnej art. 1 decyzji (pkt 62–73 wyroku) oraz przeinaczenia okoliczności faktycznych. Kwalifikując art. 1 decyzji, który stwierdza odpowiedzialność HB za nieprawidłowość w postępowaniu w sprawie udzielenia zamówienia, Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne i błędnie zakwalifikował art. 1 jako mający charakter umowny.
      Zarzut trzeci dotyczy błędnej kwalifikacji prawnej w świetle art. 2 i 3 decyzji (pkt 74–83 wyroku). Kwalifikując obniżenie ceny umowy do zera EUR i odzyskując już zapłacone kwoty, Komisja nie działała w ramach stosunków umownych, lecz wykonywała swoje prerogatywy władzy publicznej. Sąd popełnił błąd, zrównując przepisy tych artykułów z konsekwencjami stwierdzenia nieważności umowy na skutek podstępu lub z powodu wady oświadczenia woli.


title: Sprawa C-173/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 21 grudnia 2021 r. w sprawie T-573/20, MG/Europejski Bank Inwestycyjny, wniesione w dniu 3 marca 2022 r. przez MG

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/15

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 21 grudnia 2021 r. w sprawie T-573/20, MG/Europejski Bank Inwestycyjny, wniesione w dniu 3 marca 2022 r. przez MG
      (Sprawa C-173/22 P)
      (2022/C 244/19)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: MG (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  stwierdzenie, ze odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. w sprawie T-573/20;

                  —

                  w konsekwencji, uwzględnienie żądań wnoszącego odwołanie zgłoszonych w pierwszej instancji a tym samym:

                              —

                              stwierdzenie nieważności decyzji EBI z dnia 11 października 2018 r., na mocy której wnoszący odwołanie przestał być beneficjentem dodatków rodzinnych (w tym m.in. kosztów świetlicy i CPE, bezpodstawnie potrącanych przez EBI z wynagrodzenia wnoszącego odwołanie do listopada 2019 r.) oraz pochodnych korzyści finansowych (w tym m.in. ulg podatkowych i zwrotu kosztów leczenia dzieci, ponoszonych przez wnoszącego odwołanie);

                              —

                              w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności pisma/decyzji z dnia 7 stycznia 2019 r. oddalającej w całości żądania wnoszącego odwołanie;

                              —

                              w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji EBI z dnia 30 lipca 2020 r. stwierdzającej brak ugody i potwierdzającej decyzję z dnia 11 października 2018 r;

                              —

                              naprawienie szkody materialnej i niematerialnej, poniesionej przez wnoszącego odwołanie;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej całością kosztów powstępowania w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty

      W swoim odwołaniu wnoszący je podnosi następujące zarzuty:

                  —

                  w zaskarżonym wyroku naruszono pojęcie prawa do bycia wysłuchanym;

                  —

                  w zaskarżonym wyroku naruszono obowiązujące ramy prawne dotyczące obowiązku uzasadnienia;

                  —

                  w zaskarżonym wyroku błędnie przedstawiono akta sprawy i naruszono pojęcie oczywistego błędu w ocenie. Pominięto również zasady równego traktowania i proporcjonalności poprzez odrzucenie wyjątku niezgodności z prawem przepisów administracyjnych dotyczących dodatków rodzinnych;

                  —

                  w zaskarżonym wyroku naruszono obowiązujące ramy prawne (art. 3.4 rozporządzenia nr 260/68 (1));

                  —

                  w zaskarżonym wyroku błędnie przedstawiono akta sprawy poprzez oddalenie piątego zarzutu, naruszono art. 85 regulaminu postępowania przed Sądem i dokonano błędnej kwalifikacji okoliczności faktycznych. Sąd nie ustosunkował się do wszystkich podniesionych zarzutów i nie dopełnił obowiązku uzasadnienia.

         (1)  Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWIS) nr 260/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiające warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich (Dz.U. 1968, L 56, s. 8).


title: Sprawa C-202/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca do Porto Juízo Local Cível da Maia (Portugalia) w dniu 15 marca 2022 r. – WH, NX/TAP – Transportes Aéreos Portugueses, SGPS, SA

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca do Porto Juízo Local Cível da Maia (Portugalia) w dniu 15 marca 2022 r. – WH, NX/TAP – Transportes Aéreos Portugueses, SGPS, SA
      (Sprawa C-202/22)
      (2022/C 244/20)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Judicial da Comarca do Porto Juízo Local Cível da Maia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: WH, NX

         Strona pozwana: TAP – Transportes Aéreos Portugueses, SGPS, SA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w świetle art. 5 ust. 1 lit. c), art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 261/2004 (1) za znaczne opóźnienie w przewozie do końcowego miejsca przeznaczenia autokarem dostarczonym przez obsługującego przewoźnika na rzecz pasażerów, którzy stracili połączenie lotnicze, należy się odszkodowanie na tych samych zasadach, co zasady stosowane do opóźnienia lotów?

                  2)

                  Czy w świetle motywu 14 i art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 awaria tego autobusu i konieczność jego zastąpienia innym w drodze do końcowego miejsca przeznaczenia stanowią nadzwyczajną okoliczność, która zwalnia przewoźnika z obowiązku wypłaty odszkodowania na rzecz pasażerów w przypadku znacznego opóźnienia w stosunku do planowanej lub przewidzianej godziny przyjazdu autokaru do końcowego miejsca przeznaczenia?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz. U 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-215/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 marca 2022 r. – Research Consorzio Stabile Scarl, występująca we własnym imieniu i jako pełnomocnik będącego w trakcie tworzenia stowarzyszenia przedsiębiorstw (Research-Cisa) i in./Invitalia – Agenzia Nazionale per l’Attrazione degli Investimenti e lo Sviluppo di Impresa i in.

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 marca 2022 r. – Research Consorzio Stabile Scarl, występująca we własnym imieniu i jako pełnomocnik będącego w trakcie tworzenia stowarzyszenia przedsiębiorstw (Research-Cisa) i in./Invitalia – Agenzia Nazionale per l’Attrazione degli Investimenti e lo Sviluppo di Impresa i in.
      (Sprawa C-215/22)
      (2022/C 244/21)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszące odwołanie: Research Consorzio Stabile Scarl, występująca we własnym imieniu i jako pełnomocnik będącego w trakcie tworzenia stowarzyszenia przedsiębiorstw (Research-Cisa); C.I.S.A. SpA, występująca we własnym imieniu i jako mocodawca będącego w trakcie tworzenia stowarzyszenia przedsiębiorstw (Research-Cisa); Debar Costruzioni SpA, występująca we własnym imieniu i jako pełnomocnik będącego w trakcie tworzenia stowarzyszenia przedsiębiorstw wraz z Consorzio Stabile COM Scarl, C.N. Costruzioni Generali SpA e Edil.Co. Srl; Invitalia – Agenzia Nazionale per l’Attrazione degli Investimenti e lo Sviluppo di Impresa

         Druga strona postępowania: Invitalia – Agenzia Nazionale per l’Attrazione degli Investimenti e lo Sviluppo di Impresa; Debar Costruzioni SpA, występująca we własnym imieniu i jako pełnomocnik będącego w trakcie tworzenia stowarzyszenia przedsiębiorstw wraz z Consorzio Stabile COM Scarl, C.N. Costruzioni Generali SpA e Edil.Co. Srl; Consorzio Stabile Scarl, występująca we własnym imieniu i jako pełnomocnik będącego w trakcie tworzenia stowarzyszenia przedsiębiorstw (Research-Cisa); C.I.S.A. SpA, występująca we własnym imieniu i jako mocodawca tego samego stowarzyszenia przedsiębiorstw (Research-Cisa)

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 63 i 71 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24 z dnia 26 lutego 2014 r. (1) w związku z zasadami swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, ustanowionymi w art. 49 i 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), stoją na przeszkodzie wykładni włoskiego uregulowania krajowego dotyczącego koniecznego podwykonawstwa, zgodnie z którą to wykładnią oferent, który nie posiada obowiązkowych kwalifikacji w jednej lub kilku kategoriach możliwych do wydzielenia, nie może spełnić brakującego wymogu poprzez skorzystanie z kilku przedsiębiorstw będących podwykonawcami lub poprzez zsumowanie kwot, w odniesieniu do których te przedsiębiorstwa będące podwykonawcami posiadają kwalifikacje?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).


title: Sprawa C-216/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Sigmaringen (Niemcy) w dniu 23 marca 2022 r. – A.A./Bundesrepublik Deutschland

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Sigmaringen (Niemcy) w dniu 23 marca 2022 r. – A.A./Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-216/22)
      (2022/C 244/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Sigmaringen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A.A.

         Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                              a)

                              Czy przepis prawa krajowego, który dopuszcza wniesienie kolejnego wniosku tylko w przypadku, gdy zmienił się na korzyść wnioskodawcy stan faktyczny lub prawny, na którym opierała się pierwotna decyzja odmowna, jest zgodny z art. 33 ust. 2 lit. d) i art. 40 ust. 2 dyrektywy 2013/32/UE (1)?

                              b)

                              Czy art. 33 ust. 2 lit. d) i art. 40 ust. 2 dyrektywy 2013/32/UE sprzeciwiają się przepisowi prawa krajowego, który nie uznaje za „nowy element” względnie „nową okoliczność” lub „nowe ustalenie” orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (w tym wypadku: w postępowaniu o wydanie orzeczenia prejudycjalnego zgodnie z art. 267 TFUE), jeśli orzeczenie to nie stwierdza niezgodności przepisu prawa krajowego z prawem unijnym, a jedynie ogranicza się do wykładni prawa unijnego? Jakie warunki muszą być ewentualnie spełnione, aby należało uwzględnić wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w którym dokonuje się jedynie wykładni prawa unijnego, jako „nowy element” względnie „nową okoliczność” lub „nowe ustalenie”?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytania 1a i 1b: Czy art. 33 ust. 2 lit. d) i art. 40 ust. 2 dyrektywy 2013/32/UE należy interpretować w ten sposób, że jako „nowy element” względnie „nową okoliczność” lub „nowe ustalenie” należy uwzględnić wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdzający istnienie silnego domniemania, iż odmowa pełnienia służby wojskowej w okolicznościach określonych w art. 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2011/95/UE (2) jest związana z jednym z pięciu powodów wymienionych w art. 10 tej dyrektywy?

                  3)

                              a)

                              Czy art. 46 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) dyrektywy 2013/32/UE należy interpretować w ten sposób, że środek zaskarżenia przed sądem decyzji o niedopuszczalności wydanej przez organ rozstrzygający w rozumieniu art. 33 ust. 2 lit. d) i art. 40 ust. 5 dyrektywy 2013/32/UE ogranicza się do zbadania, czy organ rozstrzygający słusznie przyjął istnienie przesłanek pozwalających na uznanie kolejnego wniosku o udzielenie azylu za niedopuszczalny na podstawie art. 33 ust. 2 lit. d) oraz art. 40 ust. 2 i 5 dyrektywy 2013/32/UE?

                              b)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3a: Czy art. 46 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) dyrektywy 2013/32/UE należy rozumieć w ten sposób, środek zaskarżenia przed sądem decyzji o niedopuszczalności obejmuje także badanie, czy istnieją przesłanki do udzielenia ochrony międzynarodowej w rozumieniu art. 2 lit. b) dyrektywy 2011/95/UE, jeżeli po przeprowadzeniu własnego badania sąd stwierdzi, że nie zachodzą przesłanki pozwalające na odrzucenie kolejnego wniosku o udzielenie azylu ze względu na niedopuszczalność?

                              c)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3b: Czy takie rozstrzygnięcie sądu wymaga uprzedniego przyznania wnioskodawcy szczególnych gwarancji proceduralnych na podstawie art. 40 ust. 3 zdanie trzecie w związku z przepisami rozdziału II dyrektywy 2013/32/UE? Czy sąd jest uprawniony do samodzielnego przeprowadzenia tego postępowania, czy też musi je przekazać organowi rozstrzygającemu – w razie potrzeby po zawieszeniu postępowania sądowego? Czy wnioskodawca może zrzec się tych gwarancji proceduralnych?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. 2013 L 180, s. 60)

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. 2011, L 337, s. 9).


title: Sprawa C-222/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 29 marca 2022 r. – Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 29 marca 2022 r. – Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl
      (Sprawa C-222/22)
      (2022/C 244/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl

         przy udziale: JF

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 5 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (wersja przekształcona) (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie regulacji przyjętej przez państwo członkowskie, zgodnie z którą cudzoziemcowi składającemu kolejny wniosek nie nadaje się co do zasady statusu osoby uprawnionej do azylu, jeśli ryzyko prześladowania wynika z okoliczności wywołanych przez samego cudzoziemca po opuszczeniu państwa pochodzenia, chyba że chodzi o dozwolone w Austrii działania, co do których ustalono, iż stanowią ona wyraz i kontynuację przekonań posiadanych już w państwie pochodzenia?

         (1)  Dz.U. 2011, L 337, s. 9.


title: Sprawa C-244/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 6 kwietnia 2022 r. – NQ/Mara-Tóni Bt.

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 6 kwietnia 2022 r. – NQ/Mara-Tóni Bt.
      (Sprawa C-244/22)
      (2022/C 244/24)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: NQ

         Strona pozwana: Mara-Tóni Bt.

         Interwenienci: Foudre Kft. i Tasavill Bt.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy jest objęta zakresem stosowania art. 3 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2008/104/WE (1) spółka, która zatrudnia bez zezwolenia państwowego pracowników, którzy w rzeczywistości pracują dla zleceniodawcy tej spółki w charakterze cesjonariusza?

                  2)

                  Czy zakresem stosowania art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy [2008/104] są objęci pracownicy, którzy pozostają w stosunku pracy z daną spółką, która w ramach umowy o dzieło przekazuje ich innej spółce w celu wykonywania pracy, pozostając spółką, która ich zatrudnia i dostarcza im materiałów, narzędzi i instrukcji koniecznych dla wykonywania pracy?

                  3)

                  W zakresie, w jakim w powyższych okolicznościach powoda i pracowników na stanowisku elektryk należy zakwalifikować jako pracowników przekazanych przez agencję pracy tymczasowej, czy należy uznać za jednostkę gospodarczą określoną grupę pracowników, którzy w sposób trwały prowadzą działalność gospodarczą dla kilku spółek należących do tej samej grupy osób, nawet wówczas, gdy owe spółki nie posiadają zezwolenia państwowego na dokonywanie czasowego przekazywania pracowników przez agencje pracy tymczasowej, ani też statusu cedenta lub cesjonariusza, z uwagi również na to, że w przypadku czasowego przekazywania pracowników przez agencję pracy tymczasowej nie dochodzi co do zasady do udostepnienia składników majątku?

                  4)

                  W zakresie, w jakim wspomniani pracownicy kwalifikują się jako jedność gospodarcza w charakterze określonej grupy pracowników, czy są oni objęci zakresem stosowania art. 1 ust. 1 dyrektywy 2001/23/WE (2), pomimo iż chodzi o pracowników przekazanych przez agencję pracy tymczasowej?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej (Dz.U. L 327, s. 9).

         (2)  Dyrektywa Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. 2001, L 82, s. 16).


title: Sprawa C-262/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 lutego 2022 r. w sprawie T-868/16, QI i in./Komisja i EBC, wniesione w dniu 18 kwietnia 2022 r. przez QI, QJ, QL, QM, QN, QP, QQ, QT, QU, QW, QX

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/20

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 lutego 2022 r. w sprawie T-868/16, QI i in./Komisja i EBC, wniesione w dniu 18 kwietnia 2022 r. przez QI, QJ, QL, QM, QN, QP, QQ, QT, QU, QW, QX
      (Sprawa C-262/22 P)
      (2022/C 244/25)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: QI, QJ, QL, QM, QN, QP, QQ, QT, QU, QW, QX (przedstawiciele: S. Pappas, A. Pappas, avocats)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska i Europejski Bank Centralny, Rada Unii Europejskiej, Rada Europejska, QK, QO, QR, QS, QV

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnoszą o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd oraz

                  —

                  obciążenie pozwanych ich własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez wnoszących odwołanie w ramach niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W ramach niniejszego odwołania wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o ponowną ocenę zasadności rozstrzygnięcia i uchylenie zaskarżonego wyroku w oparciu o dwa zarzuty:
      Po pierwsze Sąd nie dokonał właściwej oceny trzeciego zarzutu, w ramach którego podniesiono dostatecznie poważne naruszenie prawa własności gwarantowanego przez art. 17 ust. 1 Karty. Przeprowadzona w niedostatecznym zakresie ocena spowodowała z kolei błędne zastosowanie przepisu i naruszenie prawa własności wnoszących odwołanie.
      Po drugie Sąd naruszył zasadę proporcjonalności.


title: Sprawa C-278/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upravni sud u Zagrebu (Chorwacja) w dniu 22 kwietnia 2022 r. – ANTERA d.o.o./Hrvatska agencija za nadzor financijskih usluga

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upravni sud u Zagrebu (Chorwacja) w dniu 22 kwietnia 2022 r. – ANTERA d.o.o./Hrvatska agencija za nadzor financijskih usluga
      (Sprawa C-278/22)
      (2022/C 244/26)
      Język postępowania: chorwacki

         Sąd odsyłający

      Upravni sud u Zagrebu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ANTERA d.o.o.

         Druga strona postępowania: Hrvatska agencija za nadzor financijskih usluga

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy usługi leasingu operacyjnego i/lub wynajmu długoterminowego samochodów wchodzą w zakres stosowania dyrektywy 2006/123/WE (dyrektywy usługowej) (1), jak wskazano w Podręczniku wdrażania dyrektywy o usługach z dnia 13 marca 2008 r. wydanym przez Dyrekcję Generalną ds. Rynku Wewnętrznego i Usług? Czy podmiot prowadzący działalność w zakresie leasingu operacyjnego (lecz nie leasingu finansowego) i/lub wynajmu długoterminowego samochodów należy uznać za instytucję finansową w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 (2)?

                  2)

                  Jeśli odpowiedź na pierwsze z powyższych pytań jest twierdząca, a na drugie – przecząca, to czy przyznanie Hrvatska agencija za nadzor financijskih usluga (chorwackiej agencji nadzoru nad usługami finansowymi) (HANFA) upoważnienia do sprawowania nadzoru nad świadczeniem usług leasingu operacyjnego i/lub usług wynajmu długoterminowego samochodów, na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o leasingu, oraz do nakładania na przedsiębiorców prowadzących taką działalność dodatkowych wymagań i ograniczeń jest zgodne z art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 9–13 dyrektywy 2006/123/WE?

                  3)

                  Czy art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 9–13 dyrektywy 2006/123/WE, w okolicznościach takich jak te rozpatrywane w niniejszym sporze, w których spółka dominująca z jednego państwa członkowskiego zamierza za pośrednictwem spółki zależnej świadczyć w innym państwie członkowskim usługi tego samego rodzaju, jak te, które świadczy w pierwotnym państwie członkowskim, należy interpretować w ten sposób, że zezwalają one na to, by ustawa krajowa (ustawa o leasingu) nakładała dodatkowe wymagania i ograniczenia na spółkę zależną i przez to utrudniała/czyniła mniej atrakcyjnym prowadzenie danej działalności?

         (1)  Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. 2006, L 376, s. 36).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1).


title: Sprawa C-279/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 22 kwietnia 2022 r. – CH/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 22 kwietnia 2022 r. – CH/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-279/22)
      (2022/C 244/27)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CH

         Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 2 dyrektywy 2013/34/EU (1) należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do osób fizycznych będących podatnikami, lecz jedynie do spółek handlowych lub innych rodzajów spółek wymienionych w załącznikach I i II do tej dyrektywy?

                  2)

                  W razie udzielenie odpowiedzi twierdzącej: Czy oznacza to, że w tym przypadku bezwzględnie obowiązujące przepisy dyrektywy 2013/34/UE nie mają zastosowania do osób fizycznych, to znaczy, że obowiązki przedsiębiorstw objętych jej zakresem nie mogą być nałożone na podatników będących osobami fizycznymi i w ramach kontroli spoczywających na nich zobowiązań podatkowych nie mogą być zaklasyfikowane wobec nich jako stanowiące obciążenie tych osób?

                  3)

                  W razie udzielenie odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie: Czy postępowanie administracji podatkowej państwa członkowskiego jest zgodne z zasadami rachunkowości przewidzianymi w art. 4, 30 i 33 dyrektywy 2013/34/UE, z przedmiotem i celem obowiązku sprawozdawczości ksiąg rachunkowych, z prawem do rzetelnego procesu sądowego uznanym za ogólną zasadę prawa na podstawie art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, a także z zasadami pewności prawa i proporcjonalności, jeśli różnica w opodatkowaniu jest ustalana na niekorzyść podatnika będącego osobą fizyczną zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości wyłącznie dlatego, że podatnik nie jest w stanie dostarczyć administracji podatkowej wszystkich dokumentów księgowych spółki handlowej, która jest niezależna od podatnika, w celu wykazania, że podatnik wykorzystał znajdujące się w jego zarządzie kwoty pieniężne na podstawie instrukcji lub zleceń w obszarze jej działalności w interesie spółki handlowej jako pracodawcy, tak aby administracja podatkowa mogła stwierdzić brak dowodów, którymi podatnik będący osobą fizyczną nie musi dysponować, lub też nie może dysponować ze względu na obiektywne przeszkody, ze szkodą dla podatnika będącego osobą fizyczną, a jednocześnie roczne sprawozdania finansowe są publicznie dostępne ze względu na spoczywający na przedsiębiorstwach obowiązek sprawozdawczości?

                  4)

                  Czy przepisy dyrektywy 2013/34/UE, w szczególności jej motywy oraz art. 4, 6, 30 i 33, można interpretować w ten sposób, że wypełnienie obowiązków ustanowionych w tych artykułach uzasadnia domniemanie ustawowe, że sprawozdania finansowe są zgodne z zasadami rachunkowości, w szczególności z zasadami rzetelności i sprawdzalności?

                  5)

                  Czy zgodne z art. 4, 6, 30 i 33 dyrektywy 2013/34/UE, z prawem do rzetelnego procesu sądowego zgodnie z art. 47 Karty oraz z zasadą pewności prawa jest postępowanie, w którym administracja podatkowa, nie obalając ustawowego domniemania zgodności z przepisami dyrektywy 2013/34/UE i nie badając treści deklaracji, nie dopuszcza rocznych sprawozdań finansowych opublikowanych przez spółkę jako dowodu w zakresie ich treści, przy czym wskazuje, że same w sobie nie są one wystarczające do ustalenia ich treści w sposób wiarygodny, tj. że podatnik zwrócił spółce handlowej pobrane kwoty pieniędzy, ale że do tego celu konieczne są wszystkie dokumenty księgowe spółki?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek, zmieniająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE oraz uchylająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG (Dz.U. 2013, L 182, s. 19).


title: Sprawa T-242/19: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Giant Electric Vehicle Kunshan/Komisja [Dumping – Przywóz rowerów pedałowych ze wspomaganymi pedałami, wyposażonych w pomocniczy silnik elektryczny pochodzących z Chin – Ostateczne cło antydumpingowe – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2019/73 – Ustalenie istnienia szkody – Artykuł 3 ust. 2, 3 i 6 rozporządzenia (UE) 2016/1036 – Obliczenie podcięcia cenowego – Związek przyczynowy]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/23

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Giant Electric Vehicle Kunshan/Komisja
      (Sprawa T-242/19) (1)

      (Dumping - Przywóz rowerów pedałowych ze wspomaganymi pedałami, wyposażonych w pomocniczy silnik elektryczny pochodzących z Chin - Ostateczne cło antydumpingowe - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2019/73 - Ustalenie istnienia szkody - Artykuł 3 ust. 2, 3 i 6 rozporządzenia (UE) 2016/1036 - Obliczenie podcięcia cenowego - Związek przyczynowy)
      (2022/C 244/28)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Giant Electric Vehicle Kunshan Co. Ltd (Kunshan, Chiny) (przedstawiciele: P. De Baere i J. Redelbach, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Luengo i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/73 z dnia 17 stycznia 2019 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz rowerów elektrycznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2019, L 16, s. 108; sprostowanie Dz.U. 2019, L 16I, s. 1 ), w zakresie w jakim dotyczy skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/73 z dnia 17 stycznia 2019 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz rowerów elektrycznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w zakresie w jakim dotyczy Giant Electric Vehicle Kunshan Co. Ltd.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Giant Electric Vehicle Kunshan.

         (1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.


title: Sprawa T-243/19: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Giant Electric Vehicle Kunshan/Komisja [Subwencje – Przywóz rowerów pedałowych ze wspomaganymi pedałami, wyposażonych w pomocniczy silnik elektryczny pochodzących z Chin – Ostateczne cło wyrównawcze – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2019/72 – Ustalenie istnienia szkody – Artykuł 8 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia (UE) 2016/1037 – Obliczenie podcięcia cenowego – Związek przyczynowy]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/23

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Giant Electric Vehicle Kunshan/Komisja
      (Sprawa T-243/19) (1)

      (Subwencje - Przywóz rowerów pedałowych ze wspomaganymi pedałami, wyposażonych w pomocniczy silnik elektryczny pochodzących z Chin - Ostateczne cło wyrównawcze - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2019/72 - Ustalenie istnienia szkody - Artykuł 8 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia (UE) 2016/1037 - Obliczenie podcięcia cenowego - Związek przyczynowy)
      (2022/C 244/29)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Giant Electric Vehicle Kunshan Co. Ltd (Kunshan, Chiny) (przedstawiciele: P. De Baere i J. Redelbach, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Luengo i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/72 z dnia 17 stycznia 2019 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz rowerów elektrycznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2019, L 16, s. 5), w zakresie w jakim dotyczy skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/72 z dnia 17 stycznia 2019 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz rowerów elektrycznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w zakresie w jakim dotyczy Giant Electric Vehicle Kunshan Co. Ltd.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Giant Electric Vehicle Kunshan.

         (1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.


title: Sprawa T-4/20: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Sieć Badawcza Łukasiewicz – Port Polski Ośrodek Rozwoju Technologii/Komisja [Klauzula arbitrażowa – Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) – Koszty kwalifikowalne – Wniosek o zwrot – Audyt finansowy – Dochodzenie OLAF-u – Konflikt interesów z uwagi na więzi rodzinne lub uczuciowe – Zasada dobrej wiary – Zasada niedyskryminacji ze względu na stan cywilny – Uzasadnione oczekiwania – Skarga o stwierdzenie nieważności – Noty debetowe – Akty nierozerwalnie związane z umową – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem – Niedopuszczalność]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/24

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Sieć Badawcza Łukasiewicz – Port Polski Ośrodek Rozwoju Technologii/Komisja
      (Sprawa T-4/20) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) - Koszty kwalifikowalne - Wniosek o zwrot - Audyt finansowy - Dochodzenie OLAF-u - Konflikt interesów z uwagi na więzi rodzinne lub uczuciowe - Zasada dobrej wiary - Zasada niedyskryminacji ze względu na stan cywilny - Uzasadnione oczekiwania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Noty debetowe - Akty nierozerwalnie związane z umową - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem - Niedopuszczalność)
      (2022/C 244/30)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sieć Badawcza Łukasiewicz – Port Polski Ośrodek Rozwoju Technologii (Wrocław, Polska) (przedstawiciel: Ł. Stępkowski, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Araujo Arce i J. Estrada de Solà, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarżąca wnosi w skardze tytułem żądania głównego, na podstawie art. 272 TFUE, o stwierdzenie nieistnienia wierzytelności umownej Komisji Europejskiej, o której to wierzytelności mowa w sześciu notach debetowych wystawionych w dniu 13 listopada 2019 r., opiewających na łączną kwotę 180 893,90 EUR, obejmującą kwotę główną 164 449 EUR i odszkodowanie w wysokości 16 444,90 EUR, a także o zasądzenie od Komisji zwrotu kwot wskazanych w tych notach debetowych, a tytułem żądania ewentualnego na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności skierowanego do skarżącej pisma Komisji z dnia 12 listopada 2019 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Sieć Badawcza Łukasiewicz – Port Polski Ośrodek Rozwoju Technologii zostaje obciążona kosztami.

         (1)  Dz.U. C 87 z 16.3.2020.


title: Sprawa T-327/20: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Group Nivelles/EUIPO – Easy Sanitary Solutions (Odpływ liniowy prysznica) [Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający odpływ liniowy prysznica – Wcześniejszy wzór przedstawiony po złożeniu wniosku o unieważnienie prawa do wzoru – Artykuł 28 ust. 1 lit. b) ppkt (v) rozporządzenia (WE) nr 2245/2002 – Uznanie przysługujące izbie odwoławczej – Zakres stosowania – Artykuł 63 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 – Postępowanie ustne i środki dowodowe – Artykuły 64 i 65 rozporządzenia nr 6/2002 – Podstawa unieważnienia – Indywidualny charakter – Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 – Identyfikacja wcześniejszego wzoru – Pierwszeństwo zwarte – Określenie cech spornego wzoru – Całościowe porównanie]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/25

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Group Nivelles/EUIPO – Easy Sanitary Solutions (Odpływ liniowy prysznica)
      (Sprawa T-327/20) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający odpływ liniowy prysznica - Wcześniejszy wzór przedstawiony po złożeniu wniosku o unieważnienie prawa do wzoru - Artykuł 28 ust. 1 lit. b) ppkt (v) rozporządzenia (WE) nr 2245/2002 - Uznanie przysługujące izbie odwoławczej - Zakres stosowania - Artykuł 63 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Postępowanie ustne i środki dowodowe - Artykuły 64 i 65 rozporządzenia nr 6/2002 - Podstawa unieważnienia - Indywidualny charakter - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 - Identyfikacja wcześniejszego wzoru - Pierwszeństwo zwarte - Określenie cech spornego wzoru - Całościowe porównanie)
      (2022/C 244/31)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Group Nivelles NV (Gingelom, Belgia) (przedstawiciel: adwokat J. Jonkhout)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i G. Predonzani, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Easy Sanitary Solutions BV (Oldenzaal, NiderlandyBas) (przedstawiciel: adwokat F. Eijsvogels)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 marca 2020 r. (sprawa R 2664/2017-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Group Nivelles a Easy Sanitary Solutions.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Group Nivelles NV zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 240 z 20.7.2020.


title: Sprawa T-516/20: Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Mandelay / EUIPO – Qx World (QUEST 9) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego QUEST 9 – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy QUEX – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 – Artykuły 95 i 97 rozporządzenia 2017/1001]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/25

      Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Mandelay / EUIPO – Qx World (QUEST 9)
      (Sprawa T-516/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego QUEST 9 - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy QUEX - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 - Artykuły 95 i 97 rozporządzenia 2017/1001)
      (2022/C 244/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Mandelay Magyarország Kereskedelmi Kft. (Mandelay Kft.) (Szigetszentmiklós, Węgry) (przedstawiciele: adwokaci V. Luszcz, C. Sár i É. Ulviczki)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i V. Ruzek, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Qx World Kft. (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciele: adwokaci Á. László i B. Mező)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 czerwca 2020 r. (sprawa R 1900/2019-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między QX WORLD a Mandelay.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Mandelay Magyarország Kereskedelmi Kft. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i QX WORLD Kft.

         (1)  Dz.U. C 339 z 12.10.2020.


title: Sprawa T-568/20: Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – MF/eu-LISA [Służba Publiczna – Personel tymczasowy – Zajmowane stanowisko wymagające poświadczenia bezpieczeństwa osobowego – Odmowa wydania poświadczenia przez krajową władzę bezpieczeństwa – Rozwiązanie umowy – Brak wniosku o wysłuchanie – Prawo do bycia wysłuchanym w rozumieniu art. 11 ust. 5 lit. b) decyzji 2015/444]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/26

      Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – MF/eu-LISA
      (Sprawa T-568/20) (1)

      (Służba Publiczna - Personel tymczasowy - Zajmowane stanowisko wymagające poświadczenia bezpieczeństwa osobowego - Odmowa wydania poświadczenia przez krajową władzę bezpieczeństwa - Rozwiązanie umowy - Brak wniosku o wysłuchanie - Prawo do bycia wysłuchanym w rozumieniu art. 11 ust. 5 lit. b) decyzji 2015/444)
      (2022/C 244/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: MF (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Europejska Agencja ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (przedstawiciele: M. Chiodi, pełnomocnik, którego wspomagali adwokaci A. Duron i D. Waelbroeck)

         Przedmiot

      W skardze wniesionej na podstawie art. 270 TFUE, złożonej do sekretariatu Sądu w dniu 4 września 2020 r. skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA) z dnia 29 października 2019 r. o rozwiązaniu z nim umowy o pracę oraz w razie potrzeby, o stwierdzenie nieważności decyzji eu-LISA z dnia 26 maja 2020 r. oddalającej jego zażalenie z dnia 29 stycznia 2020 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  MF zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 399 z 23.11.2020.


title: Sprawa T-735/20: Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Planistat Europe i Charlot/Komisja [Odpowiedzialność pozaumowna – Sprawa Eurostat” – Dochodzenie zewnętrzne OLAF-u – Przekazywanie krajowym organom sądowym informacji dotyczących spraw, które mogą prowadzić do wszczęcia postępowania karnego przed zakończeniem dochodzenia – Złożenie skargi przez Komisję przed zakończeniem dochodzenia – Krajowe postępowanie karne – Prawomocne umorzenie – Brak wystarczająco istotnego naruszenia normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/27

      Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Planistat Europe i Charlot/Komisja
      (Sprawa T-735/20) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Sprawa Eurostat” - Dochodzenie zewnętrzne OLAF-u - Przekazywanie krajowym organom sądowym informacji dotyczących spraw, które mogą prowadzić do wszczęcia postępowania karnego przed zakończeniem dochodzenia - Złożenie skargi przez Komisję przed zakończeniem dochodzenia - Krajowe postępowanie karne - Prawomocne umorzenie - Brak wystarczająco istotnego naruszenia normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)
      (2022/C 244/34)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Planistat Europe (Paryż, Francja), Hervé-Patrick Charlot (Paryż) (przedstawiciel: adwokat F. Martin Laprade)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: J. Baquero Cruz i F. Blanc, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      W skardze wniesionej na podstawie art. 268 TFUE skarżący żądają, po pierwsze, zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej miał doznać H.-P. Charlot w związku z przekazaniem organom krajowym przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) informacji o faktach, które mogą zostać zakwalifikowane jako przestępstwa oraz w związku ze skargą wniesioną przez Komisję Europejską do tych organów, a po drugie, odszkodowania za szkodę majątkową, jaką skarżący mieli ponieść w związku z rozwiązaniem umów zawartych między Planistat a Komisją.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Planistat Europe i Hervé-Patrick Charlot zostają obciążeni kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 53 z 15.2.2021.