title: Sprawa T-661/11: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2011 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/32

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2011 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-661/11)
   2012/C 49/57
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: G. Aiello, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 7105 z dnia 14 października 2011 r. w części, w której instytucja ta wyłącza z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), uznając, że wydatki te powinny obciążać budżet Republiki Włoskiej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżona decyzja w niniejszej sprawie jest wynikiem dwóch dochodzeń przeprowadzonych przez Komisję w odniesieniu do lat mlecznych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 i 2006/2007, i proponuje korektę finansową w tym względzie wobec Włoch w łącznej wysokości 85 625 455 EUR.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               a)

               Naruszenie lub błędne zastosowanie art. 11 rozporządzenia (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. (1) oraz Wytycznych dotyczących obliczania skutków finansowych podczas przygotowania decyzji o rozliczaniu rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR, dokumentu VI/5330/97 z dnia 23 grudnia 1997 r. oraz naruszenie art. 230 WE z powodu nadużycia władzy.
               W tym względzie utrzymuje się, że w niniejszym przypadku zastosowanie korekty ryczałtowej jest kwestionowalne, ponieważ możliwe było w wyniku przeprowadzonych kontroli, choć w niektórych przypadkach zbyt późno, stwierdzić ewentualne „zaniżone deklaracje”, nakładając sankcje na autorów kłamliwych deklaracji, odzyskując w ten sposób należną ewentualnie kwotę wyrównawczą i uniemożliwiając tym samym powstanie szkód gospodarczych po stronie funduszy wspólnotowych z powodu zaniżonego określenia przychodów.

               b)

               Naruszenie lub błędne zastosowanie art. 21 i art. 22 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 595/2004 z dnia 30 marca 2004 r. (2).
               W tym względzie uważa się, że mające zastosowanie uregulowanie, jeśli chodzi o kontrolę nabywców, wprowadza korelację nie z liczbą kontroli, lecz z odsetkiem mleka, który powinien zostać poddany kontroli i który powinien stanowić co najmniej 40 % zadeklarowanego mleka przed korektą w odniesieniu do danego okresu. Oczywiste jest bowiem, że ryzyko dla systemu finansowania EFOGR jest nierozłącznie związane z łączną ilością mleka wyprodukowanego przez każde państwo członkowskie. Właśnie na podstawie tej ilości powinno być oceniane ryzyko szkody, która może powstać po stronie funduszy wspólnotowych wskutek braku zapłaty opłaty dodatkowej.

               c)

               Naruszenie lub błędne zastosowanie art. 11 ww. rozporządzenia (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. i Wytycznych dotyczących obliczania skutków finansowych podczas przygotowania decyzji o rozliczaniu rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR, dokumentu VI/5330/97 z dnia 23 grudnia 1997 r., jak również naruszenie zasady proporcjonalności i naruszenie art. 230 WE z powodu nadużycia władzy.
               W stosunku do skarżącego państwa członkowskiego Komisja zastosowała procent korekty finansowej w celu oszacowania możliwego przekroczenia kwoty i związanej z tym opłaty, dodając ją do przekroczenia krajowej kwoty produkcji i oddzielając ją w celu ponownego przydzielenia poszczególnym regionom poddanym kontroli w związku z zamknięciem rachunków. Przyjmując podejście takiego rodzaju pojęcie korekty finansowej graniczy z arbitralnością, co prowadzi do naruszenia zasady proporcjonalności.

               d)

               Wreszcie twierdzi się, że naruszenie lub błędne zastosowanie art. 253 WE z powodu braku lub niewystarczającego uzasadnienia.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW (Dz.U. L 171, s. 90-110).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 595/2004 z dnia 30 marca 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych.


title: Sprawa T-656/14: Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2016 r. – Peri/EUIPO (Kształt zamka do łączenia płyt szalunkowych) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego — Kształt zamka do łączenia płyt szalunkowych — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego — Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/20

         Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2016 r. – Peri/EUIPO (Kształt zamka do łączenia płyt szalunkowych)
   (Sprawa T-656/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego - Kształt zamka do łączenia płyt szalunkowych - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego - Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 287/24)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Peri GmbH (Weißenhorn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Bognár i M. Eck)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 czerwca 2016 r. (sprawa R 1178/2013-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez kształt zamka do łączenia płyt szalunkowych jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Peri GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 388 z 3.11.2014.


title: Sprawa T-587/10: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2010 r. — Interspeed przeciwko Komisji

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/17

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2010 r. — Interspeed przeciwko Komisji
   (Sprawa T-587/10)
   2011/C 89/40
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Interspeed Holding Kompanija, A.D. (Belgrad, Republika Serbska) (przedstawiciel: adwokat Marko Bošnjak)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               zasądzenie na jej rzecz od pozwanej odszkodowania z tytułu utraconego zysku, utraconych przychodów i obniżenia wartości jej majątku w wysokości ogółem 131 879 601 EUR wraz z odsetkami za zwłokę liczonymi od dnia wniesienia skargi do faktycznej zapłaty;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi w skardze na podstawie art. 256 i 268 TFUE, by Sąd zasądził na jej rzecz od pozwanej odszkodowanie z tytułu utraconego zysku, utraconych przychodów i obniżenia wartości jej majątku w wysokości ogółem 131 879 601 EUR wraz z odsetkami za zwłokę liczonymi od dnia wniesienia skargi do faktycznej zapłaty na bazie stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny do głównych operacji finansowych, podwyższonej o dwa punkty procentowe, oraz o zwrot kosztów zastępstwa procesowego i innych kosztów sądowych poniesionych przez skarżącą w tym postępowaniu.
   Na wypadek gdyby Sąd nie uwzględnił żądania skarżącej, wnosi ona, aby w odniesieniu do kosztów związanych z postępowaniem Sąd orzekł zgodnie z art. 87 § 3 regulaminu postępowania, że każda ze stron pokrywa własne koszty.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty.
   Po pierwsze, Europejska Agencja Odbudowy (zwana dalej „EAR”) dokonała następujących niezgodnych z prawem działań:

               —

               w dniu 19 grudnia 2006 r. ogłosiła przetarg;

               —

               w dniu 22 grudnia 2006 r. opublikowała ogłoszenie o zamówieniu na wykonanie prac na terenie przejścia granicznego Preševo;

               —

               w dniu 10 maja 2007 r. zawarła umową o wykonanie prac na terenie przejścia granicznego Preševo nr 04SERO 1105004;

               —

               zapłaciła za projekt rekonstrukcji przejścia granicznego Preševo;

               —

               udzieliła zamówienia na wykonanie prac Putevi Užice A..D. i opłaciła je;

               —

               dokonała wyboru E GIS BCEOM International s.a. jako organu nadzorczego i za ten nadzór zapłaciła kwotę 180 850 EUR w wykonaniu umowy o rekonstrukcję i nadzór nr 06SERO 1102/008-1713 81 zawartej w dniu 16 grudnia 2008 r. oraz w wykonaniu umowy nr 04SERO 1105/00 1-162954 zawartej w dniu 24 września 2004 r. o wartości 606 276,39 EUR;

               —

               nabyła wyposażenie przejścia granicznego (kontener, szlabany itp.);

               —

               uczestniczyła w rekonstrukcji jako inwestor i bezpośrednio koordynowała i nadzorowała swoją inwestycję przez swoje biuro w Belgradzie.

         Skarżąca twierdzi, że EAR poprzez wspomniane działania dokonała niedopuszczalnej ingerencji w jej legalne i prawnie chronione oczekiwania oraz w prawa, z których mogła korzystać do grudnia 2007 r. (w odniesieniu do sprzedaży) lub do 7 maja 2009 r. (w odniesieniu do uprawnień w ramach terminalu towarowego odpraw celnych). Te oczekiwania i prawa są wyrazem prawa do ochrony własności, które jest jednym z praw podstawowych, chronionych m.in. przez art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.
   Ponadto wspomniane zachowanie EAR stanowi oczywiste i poważne naruszenie ogólnych zasad prawa, w tym przypadku są to głównie zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań, prawo do ochrony własności, zasada proporcjonalności i zasada przejrzystości. Na oczywisty charakter i powagę naruszenia wskazuje m.in. wysokość szkody poniesionej przez skarżącą.
   Po drugie, skarżąca odniosła szkodę majątkową w wyniku działania EAR z powodu:

               —

               utraty zysku ze względu na brak możliwości uzyskania przychodów z działalności towarowego terminalu odpraw celnych, przy czym szkoda wynosi 56 838 141 EUR;

               —

               utraty zysku ze względu na brak możliwości uzyskania przychodów ze sprzedaży na terenie przejścia granicznego Preševo, przy czym szkoda wynosi 46 800 000 EUR;

               —

               utraty przychodów ze względu na brak możliwości uzyskania czynszu i innych przychodów z centrum handlowego w bezpośrednim sąsiedztwie przejścia granicznego Preševo, przy czym szkoda wynosi 42 681 600 EUR.

         Po trzecie, szkoda poniesiona przez skarżącą jest jednoznacznie wynikiem działań „rekonstrukcyjnych” zaplanowanych i przeprowadzonych przez EAR na terenie przejścia granicznego Preševo.
   Poza tym EAR miała pełną znajomość faktu, że skarżąca jest posiadaczką wspomnianych wyżej praw na terenie przejścia granicznego Preševo, wobec czego świadomie naruszyła prawa skarżącej.


title: Sprawa C-516/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawie T-47/10 Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Chemicals GmbH, Akzo Nobel Chemicals BV, Akcros Chemicals Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 24 września 2015 r. przez Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Chemicals GmbH i Akzo Nobel Chemicals BV

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/22

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawie T-47/10 Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Chemicals GmbH, Akzo Nobel Chemicals BV, Akcros Chemicals Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 24 września 2015 r. przez Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Chemicals GmbH i Akzo Nobel Chemicals BV
   (Sprawa C-516/15 P)
   (2015/C 406/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Chemicals GmbH, Akzo Nobel Chemicals BV (przedstawiciele: C. Swaak, R. Wesseling, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Akcros Chemicals Ltd

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. w sprawie T-47/10 w zakresie, w jakim uznano w nim, że grzywny nałożone pierwotnie na spółki Akzo Nobel Chemicals GmbH i Akzo Nobel Chemicals B.V. za ich uczestnictwo w naruszeniach mogą w dalszym ciągu być przypisywane spółce Akzo Nobel N.V. po uchyleniu tych grzywien przez Sąd; oraz

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z 2009 r. w zakresie, w jakim stwierdzono w niej uczestnictwo spółek Akzo Nobel Chemicals GmbH i Akzo Nobel Chemicals B.V. w naruszeniach, a w szczególności art. 1 pkt 1 lit. b), art. 1 pkt 2 lit . b); oraz

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z 2009 r. w zakresie, w jakim spółce Akzo Nobel N.V. przypisano w niej odpowiedzialność lub grzywnę za niezgodne z prawem zachowanie spółek Akzo Nobel Chemicals GmbH i Akzo Nobel Chemicals B.V., a w szczególności art. 1 pkt 1 lit. a) w odniesieniu do okresu od 24 lutego 1987 r. do 28 czerwca 1993 r. i art. 1 pkt 2 lit. a) w odniesieniu do okresu od 11 września 1991 r. do 28 czerwca 1993 r. oraz art. 2 pkt 6 i 23; lub, tytułem żądania ewentualnego,

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. w sprawie T-47/10 i odesłanie sprawy do Sądu w celu pojęcia wszystkich koniecznych decyzji w odniesieniu do istoty sprawy; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo przy stosowaniu reguł dotyczących odpowiedzialności spółek dominujących, uznając, że odpowiedzialność za zapłatę grzywien nałożonych początkowo na spółki zależne, lecz uchylonych przez Sąd, może w dalszym ciągu być przypisywana spółce Akzo Nobel N.V.
   W sytuacji takiej jak rozpatrywana w niniejszej sprawie, w której odpowiedzialność spółki dominującej jest czysto pochodna od odpowiedzialności jej spółek zależnych, odpowiedzialność owej spółki dominującej nie może przekraczać zakresu odpowiedzialności, jaką ponoszą ostatecznie jej spółki zależne. Oznacza to, że uchylenie grzywien nałożonych na spółki Akzo Nobel Chemicals GmbH i Akzo Nobel Chemicals B.V. powinno było doprowadzić do uchylenia grzywny nałożonej na spółkę Akzo Nobel N.V.
   Wniosek ten ma szczególne znaczenie w niniejszej sprawie, w której uchylenie grzywien nałożonych na spółki Akzo Nobel Chemicals GmbH i Akzo Nobel Chemicals B.V. powinno było również doprowadzić do stwierdzenia nieważności całej decyzji w stosunku do tych dwóch podmiotów prawnych.
   W 2011 r., po wydaniu przez Trybunał wyroku w sprawie ArcelorMittal, Komisja została postawiona przed faktem, że jej uprawnienie do nałożenia grzywny na spółki Elementis i Ciba/BASF uległo przedawnieniu. Komisja postanowiła wówczas uchylić w całości swą decyzję z 2009 r. w zakresie, w jakim dotyczyła ona wszystkich podmiotów prawnych należących do tych dwóch grup spółek.
   Gdyby Komisja zastosowała to samo podejście w odniesieniu do spółek Akzo Nobel Chemicals GmbH i Akzo Nobel Chemicals B.V., które znajdowały się w tej samej sytuacji, instytucja ta przede wszystkim uchyliłaby swą decyzję stwierdzającą, że podmioty te uczestniczyły w naruszeniu. Gdyby te dwie identyczne sytuacje zostały potraktowane w jednakowy sposób, kwestia przypisania odpowiedzialności nigdy by nie powstała, gdyż od początku nie istniałaby potrzeba ani podstawa prawna przypisania jakiejkolwiek odpowiedzialności za zapłatę grzywny spółce Akzo Nobel N.V.


title: Sprawa C-349/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 25 czerwca 2013 r. — Minister Finansów przeciwko Oil Trading Poland Sp. z o.o. w Szczecinie

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 25 czerwca 2013 r. — Minister Finansów przeciwko Oil Trading Poland Sp. z o.o. w Szczecinie
   (Sprawa C-349/13)
   2013/C 274/07
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Minister Finansów

      Strona pozwana: Oil Trading Poland sp. z o.o. w Szczecinie

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 3 ust. 3 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (1)– oraz aktualnie odpowiednio art. 1 ust. 3 lit. a) i akapit pierwszy dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG (2) należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się nałożeniu przez państwo członkowskie na oleje smarowe oznaczone kodem CN 2710 19 71 — 2710 19 99, wykorzystywane do celów innych niż napędowe i grzewcze, podatku akcyzowego, według reguł właściwych dla ujednoliconego podatku akcyzowego nakładanego na konsumpcję produktów energetycznych?

      (1)  Dz. U. L 76, s. 1;Polskie wydanie specjalne — Rozdział 9, t.1, s. 179

      (2)  Dz. U L 9, s. 12


title: Sprawa C-487/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 czerwca 2009 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez (England & Wales) (Civil Division)] — L'Oréal SA, Lancôme parfums et beauté & Cie SNC, Laboratoire Garnier & Cie przeciwko Bellure NV, Malaika Investments Ltd, działającej pod nazwą handlową Honey pot cosmetic & Perfumery Sales , Starion International Ltd (Dyrektywa 89/104/EWG — Znaki towarowe — Artykuł 5 ust. 1 i 2 — Używanie znaku towarowego w reklamie porównawczej — Prawo do zakazania tego używania — Czerpanie nienależnej korzyści z renomy znaku towarowego — Negatywny wpływ na funkcje znaku towarowego — Dyrektywa 84/450/EWG — Reklama porównawcza — Artykuł 3a ust. 1 lit. g) i h) — Warunki dozwolonej reklamy porównawczej — Czerpanie nienależnej korzyści z powszechnej znajomości znaku towarowego — Przedstawienie towaru jako imitacji lub repliki)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 czerwca 2009 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez (England & Wales) (Civil Division)] — L'Oréal SA, Lancôme parfums et beauté & Cie SNC, Laboratoire Garnier & Cie przeciwko Bellure NV, Malaika Investments Ltd, działającej pod nazwą handlową „Honey pot cosmetic & Perfumery Sales”, Starion International Ltd
   (Sprawa C-487/07) (1)

   (Dyrektywa 89/104/EWG - Znaki towarowe - Artykuł 5 ust. 1 i 2 - Używanie znaku towarowego w reklamie porównawczej - Prawo do zakazania tego używania - Czerpanie nienależnej korzyści z renomy znaku towarowego - Negatywny wpływ na funkcje znaku towarowego - Dyrektywa 84/450/EWG - Reklama porównawcza - Artykuł 3a ust. 1 lit. g) i h) - Warunki dozwolonej reklamy porównawczej - Czerpanie nienależnej korzyści z powszechnej znajomości znaku towarowego - Przedstawienie towaru jako imitacji lub repliki)
   2009/C 180/09
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: L'Oréal SA, Lancôme parfums et beauté & Cie SNC, Laboratoire Garnier & Cie

      Strona pozwana: Bellure NV, Malaika Investments Ltd, działająca pod nazwą handlową „Honey pot cosmetic & Perfumery Sales”, Starion International Ltd

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal, Civil Division — Wykładnia art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 89/104/EWG: Pierwszej dyrektywy Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, s. 1) i art. 3a ust. 1 lit. g) i h) dyrektywy Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących reklamy wprowadzającej w błąd (Dz.U. L 250, s. 17), zmienionej dyrektywą 97/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 października 1997 r. (Dz.U. L 290, s. 18) — Wykorzystanie przez przedsiębiorcę w materiale reklamowym dotyczącym jego towarów lub usług znaku towarowego, do którego prawa przysługują konkurentowi, celem porównania właściwości, a w szczególności zapachu, towarów wprowadzonych na rynek przez konkurenta

      Sentencja

               1)

               Artykuł 5 ust. 2 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że stwierdzenie czerpania nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy znaku towarowego w rozumieniu tego przepisu nie zależy od istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd ani od niebezpieczeństwa działania na szkodę jego charakteru odróżniającego lub renomy tudzież, bardziej ogólnie, właściciela tego znaku. Odnoszenie przez osobę trzecią korzyści z używania oznaczenia podobnego do renomowanego znaku towarowego stanowi czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy tego znaku, jeżeli ta osoba trzecia próbuje w ten sposób działać w cieniu renomowanego znaku towarowego w celu skorzystania z jego atrakcyjności, reputacji i prestiżu oraz wykorzystać, bez żadnej rekompensaty finansowej, wysiłek handlowy włożony przez właściciela znaku towarowego w wykreowanie i utrzymanie jego wizerunku.

               2)

               Artykuł 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/104 należy interpretować w ten sposób, że właściciel zarejestrowanego znaku towarowego jest uprawniony do zakazania używania przez osobę trzecią w reklamie porównawczej, która nie spełnia wszystkich warunków dopuszczenia określonych w art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej, zmienionej dyrektywą 97/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 października 1997 r., oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym w odniesieniu do towarów lub usług identycznych z towarami lub usługami, dla których znak ten został zarejestrowany, nawet jeśli używanie to nie może negatywnie wpływać na podstawową funkcję znaku towarowego, jaką jest wskazywanie pochodzenia towarów lub usług, pod warunkiem że wpływa ono lub może negatywnie wpływać na jedną z pozostałych funkcji tego znaku.

               3)

               Artykuł 3a ust. 1 dyrektywy 84/450, zmienionej dyrektywą 97/55, należy interpretować w ten sposób, że reklamujący, który w sposób wyraźny lub domyślnie wskazuje w reklamie porównawczej, że sprzedawany przez niego towar stanowi imitację towaru noszącego powszechnie znany znak towarowy, przedstawia „towar bądź usługę jako imitację lub replikę” w rozumieniu art. 3a ust. 1 lit. h) tej dyrektywy. Odnoszenie przez reklamującego korzyści dzięki niedozwolonej reklamie porównawczej należy uznać za „czerpanie nienależnej korzyści” z powszechnej znajomości tego znaku towarowego w rozumieniu art. 3a ust. 1 lit. g) wspomnianej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 8 z 12.1.2008.


title: Sprawa T-46/17: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2017 r. – TDH Group/EUIPO – Comercial de Servicios Agrigan (Pet Cuisine)

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/39

         Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2017 r. – TDH Group/EUIPO – Comercial de Servicios Agrigan (Pet Cuisine)
   (Sprawa T-46/17)
   (2017/C 078/54)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: TDH Group (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat D. Chen)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Comercial de Servicios Agrigan, SA (Huesca, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „Pet Cuisine” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 203 373

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 listopada 2016 r. w sprawie R 685/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-213/12: Postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2013 r. — Elitaliana przeciwko Eulex Kosovo (Skarga o stwierdzenie nieważności — Zamówienie publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Wsparcie śmigłowca na potrzeby misji Eulex w Kosowie — Odrzucenie oferty jednego z ubiegających się — Brak statusu strony pozwanej — Niedopuszczalność)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/80

         Postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2013 r. — Elitaliana przeciwko Eulex Kosovo
   (Sprawa T-213/12) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Zamówienie publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Wsparcie śmigłowca na potrzeby misji Eulex w Kosowie - Odrzucenie oferty jednego z ubiegających się - Brak statusu strony pozwanej - Niedopuszczalność)
   2013/C 225/178
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Elitaliana SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: R. Colagrande, adwokat)

      Strona pozwana: Eulex Kosovo (Prisztina, Kosowo) (przedstawiciel: G. Brosadola Pontotti, solicitor)

      Przedmiot

   Żądnie obejmujące, po pierwsze, stwierdzenie nieważności środków podjętych przez Eulex Kosovo w ramach udzielenia innemu oferentowi zamówienia publicznego o nazwie „EuropeAid/131516/D/SER/XK — Wsparcie śmigłowca na potrzeby misji Eulex w Kosowie (PROC/272/11)” oraz, po drugie, zasądzenie od Eulex Kosovo odszkodowania za szkodę poniesioną z uwagi na nieudzielenie rzeczonego zamówienia skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Elitaliana SpA zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w sprawie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 200 z 7.7.2012.


title: Sprawa T-434/11: Wyrok Sądu z dnia 6 września 2013 r. — Europäisch-Iranische Handelsbank przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo własności — Proporcjonalność)

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/16

         Wyrok Sądu z dnia 6 września 2013 r. — Europäisch-Iranische Handelsbank przeciwko Radzie
   (Sprawa T-434/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo własności - Proporcjonalność)
   2013/C 304/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Europäisch-Iranische Handelsbank AG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo S. Ashley, S. Gadhia, solicitors, H. Hohmann, adwokat, D. Wyatt, QC, i R. Blakeley, barrister, następnie S. Ashley, H. Hohmann, D. Wyatt, R. Blakeley, S. Jeffrey i A. Irvine, solicitors)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Naert i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo E. Paasivirta i S. Boelaert, następnie E. Paasivirta i M. Konstantinidis, pełnomocnicy); Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Behzadi-Spencer, A. Robinson i C. Murrell, pełnomocnicy, wspierani przez J. Swifta, QC i R. Palmera, barrister)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2011/299/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 136, s. 65), po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 503/2011 z dnia 23 maja 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 136, s. 26), po trzecie, decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 71), po czwarte, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 11), oraz po piąte, rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 503/2011 z dnia 23 maja 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu oraz decyzji Rady 2011/299/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim akty te dotyczą Europäisch Iranische Handelsbank AG.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Europäisch-Iranische Handelsbank pokryje trzy piąte swoich własnych kosztów oraz trzy piąte kosztów poniesionych przez Radę Unii Europejskiej.

               4)

               Rada poniesie dwie piąte swoich własnych kosztów oraz dwie piąte kosztów poniesionych przez Europäisch Iranische Handelsbank.

               5)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja Europejska pokrywają swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa T-304/04: Skarga wniesiona dnia 22 lipca 2004 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/27

         Skarga wniesiona dnia 22 lipca 2004 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-304/04)
   (2004/C 251/51)
   Język postępowania: włoski
   Dnia 22 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich Republika Włoska reprezentowana przez avvocato dello stato Antonio Cingolo wniosła skargę przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Komisji nr C(2004) 1812 z dnia 19 maja 2004 r. w sprawie sprzeczności z prawem i nakazu windykacji pomocy udzielonej przez Włochy (w rozumieniu ustawy nr 394 z 1981 r.) na rzecz WAM s.p.a. w formie obniżenia odsetek na kwotę 104.313,20 Euro począwszy od 24 kwietnia 1996 oraz na kwotę 106.366,60 Euro począwszy od 9 listopada 2000 r. (pomoc państwa nr C 4/2003/ (ex NN 102/2002),

               —

               stwierdzenia nieważności wszelkich ewentualnych aktów powiązanych i warunkowych i obciążenia Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Republika włoska wniosła do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich skargę na decyzję Komisji Europejskiej nr C(2004) 1812 z dnia 19 maja 2004 r. w sprawie sprzeczności z prawem i nakazu windykacji pomocy udzielonej przez Włochy (w rozumieniu ustawy nr 394 z 1981 r.) na rzecz WAM s.p.a. w formie obniżenia odsetek na kwotę 104.313,20 Euro począwszy od 24 kwietnia 1996 oraz na kwotę 106.366,60 Euro począwszy od 9 listopada 2000 r. (pomoc Państwa nr C 4/2003/ (ex NN 102/2002)). Ustawa nr 394 z 1981 r. wspiera w szczególności firmy włoskie pragnące tworzyć oddziały, przedstawicielstwa, sklepy i składy towarowe.
   Na poparcie skargi Republika Włoska wskazała na następujące naruszenia:

               A)

               Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych poprzez uchybienie prawu do obrony, zasadzie przejrzystości oraz zasadzie kontradyktoryjności, w wyniku niedoręczenia Włochom przez Komisję kopii zawiadomienia, na podstawie którego wszczęto postępowanie,

               B)

               Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych przez uchybienie prawu do obrony i wadliwość uzasadnienia wskutek nieprawidłowości dochodzenia, polegających na niedokonaniu przez Komisję niezbędnych ustaleń w przedmiocie zawiadomienia i następujących po nim czynności, na mocy uprawnień dochodzeniowych przyznanych jej rozporządzeniem dotyczącym procedury nr 659/1999 (1).

               C)

               Błąd co do kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych i naruszenie art. 1 litera b) rozporządzeń Komisji nr 69/2001 (2) i 70/2001 (3), polegające na nieprawidłowym zakwalifikowaniu pomocy, o której mowa w niniejszej sprawie jako „pomocy eksportowej”;

               D)

               Naruszenie zasady zaufania i zasady dobrej wiary poprzez postawienie przez Komisję zarzutu braku zgłoszenia udzielonej pomocy, pomimo że ustawa krajowa nr 394/1981 była jej znana. Z drugiej strony, cel przedmiotowych środków pomocowych nie miał bezpośredniego związku z eksportem, ich przyznanie miało natomiast służyć przede wszystkim umiędzynarodowieniu poprzez ustanawianie stałych baz produkcyjnych za granicą.

               E)

               Naruszenie art. 87 i nast. Traktatu WE i niedostateczne uzasadnienie. Stwierdza się, że w zaskarżonej decyzji Komisja nie wyjaśnia dlaczego i w jakim stopniu środek pomocowy, jak ten będący przedmiotem niniejszej sprawy, indywidualny i o dość nieznacznej wartości, miałby zdolność wpływania na wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi. Pozwana nie wyjaśnia również, na podstawie jakich elementów opiera się stwierdzone zagrożenie w zakresie zakłócenia konkurencji wewnątrzwspólnotowej, szczególnie wobec pomocy, której wartość jest dość nieznaczna.

               F)

               Naruszenie art. 4 rozporządzenia nr 69/2001 i wadliwość uzasadnienia, wskutek retroaktywnego zastosowania tego przepisu do stanu faktycznego zaistniałego pod rządami poprzednio obowiązującej regulacji.

               G)

               Niedostateczne uzasadnienie, brak logiki, naruszenie zasady słuszności i niewłaściwe zastosowanie rozporządzeń nr 69 i 70 z 2001 r. polegające na tym, że Komisja ustaliła kwotę zwrotu pomocy na podstawie kryteriów, które powinny być uznane za nieznajdujące w niniejszej sprawie zastosowania i nieprawidłowe.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83 z 27.3.1999, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis (Dz.U. L 10 z 13.1.2001, str. 30).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw (Dz.U. L 10 z 13.1.2001, str. 33).


title: Sprawa C-32/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága — Węgry) — Allianz Hungária Biztosító Zrt., Generali-Providencia Biztosító Zrt., Gépjármű Márkakereskedők Országos Szövetsége, Magyar Peugeot Márkakereskedők Biztosítási Alkusz Kft., Paragon-Alkusz Zrt., następca prawny Magyar Opelkereskedők Bróker Kft. przeciwko Gazdasági Versenyhivatal (Konkurencja — Artykuł 101 ust. 1 TFUE — Stosowanie analogicznego uregulowania krajowego — Właściwość Trybunału — Porozumienia dwustronne pomiędzy zakładami ubezpieczeń a warsztatami samochodowymi dotyczące stawek za roboczogodzinę naprawy — Wyższe stawki w zależności od liczby umów ubezpieczenia zawartych przez owe warsztaty działające jako pośrednicy zakładu ubezpieczeń — Pojęcie „porozumienie mające na celu ograniczenie konkurencji” )

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága — Węgry) — Allianz Hungária Biztosító Zrt., Generali-Providencia Biztosító Zrt., Gépjármű Márkakereskedők Országos Szövetsége, Magyar Peugeot Márkakereskedők Biztosítási Alkusz Kft., Paragon-Alkusz Zrt., następca prawny Magyar Opelkereskedők Bróker Kft. przeciwko Gazdasági Versenyhivatal
   (Sprawa C-32/11) (1)

   (Konkurencja - Artykuł 101 ust. 1 TFUE - Stosowanie analogicznego uregulowania krajowego - Właściwość Trybunału - Porozumienia dwustronne pomiędzy zakładami ubezpieczeń a warsztatami samochodowymi dotyczące stawek za roboczogodzinę naprawy - Wyższe stawki w zależności od liczby umów ubezpieczenia zawartych przez owe warsztaty działające jako pośrednicy zakładu ubezpieczeń - Pojęcie „porozumienie mające na celu ograniczenie konkurencji”)
   2013/C 141/03
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Allianz Hungária Biztosító Zrt., Generali-Providencia Biztosító Zrt., Gépjármű Márkakereskedők Országos Szövetsége, Magyar Peugeot Márkakereskedők Biztosítási Alkusz Kft., Paragon-Alkusz Zrt., następca prawny Magyar Opelkereskedők Bróker Kft.

      Strona pozwana: Gazdasági Versenyhivatal

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága — Wykładnia art. 101 ust. 1 TFUE — Porozumienia dwustronne zawarte pomiędzy zakładami ubezpieczeń a niektórymi warsztatami samochodowymi uzależniające stawkę za roboczogodzinę naprawy płaconą przez zakład ubezpieczeń od liczby i odetka umów ubezpieczeniowych zawartych przez rzeczony zakład ubezpieczeniowy za pomocą tych warsztatów działających w charakterze pośredników — Uregulowanie krajowe posługujące się pojęciem analogicznym do pojęcia prawa Unii — Pojęcie „porozumień mających na celu zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji”

      Sentencja

   Artykuł 101 ust. 1 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, że porozumienia, przez które zakłady ubezpieczeń samochodowych umawiają się dwustronnie bądź to z koncesjonariuszami samochodowymi działającymi jako warsztaty naprawcze, bądź to ze stowarzyszeniem reprezentującym te warsztaty odnośnie do stawki godzinnej, jaka ma być płacona przez zakład ubezpieczeń za naprawę ubezpieczonych przez niego pojazdów, przewidując, że stawka ta zależy między innymi od liczby i odsetka umów ubezpieczenia sprzedanych przez koncesjonariusza działającego jako pośrednik tego zakładu, mogą zostać uznane za ograniczenia konkurencji „ze względu na cel” w rozumieniu rzeczonego przepisu, jeżeli w wyniku indywidualnej i konkretnej oceny treści i celu tych porozumień, a także kontekstu prawnego i gospodarczego, w jaki się one wpisują, okaże się, że ze względu na ich charakter są one szkodliwe dla prawidłowego funkcjonowania normalnej gry konkurencyjnej na odnośnych dwóch rynkach.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Przydzielenie sędziów do izb

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/12

         Przydzielenie sędziów do izb
   (2004/C 251/23)
   Dnia 13 września 2004 r. Sąd Pierwszej Instancji podjął decyzję w sprawie powołania pięciu izb złożonych z pięciu sędziów i pięciu izb złożonych z trzech sędziów na okres od 13 września 2004 r. do 30 września 2005 r. oraz w sprawie przydzielenia sędziów do poszczególnych izb w następujący sposób:
   Pierwsza izba powiększona w składzie pięciu sędziów:
   Pan Vesterdorf, prezes, Pan Cooke, Pan García-Valdecasas, Pani Labucka i Pani Trstenjak, sędziowie
   Pierwsza izba w składzie trzech sędziów:
   Pan Cooke, prezes izby, Pan García-Valdecasas, Pani Labucka i Pani Trstenjak, sędziowie
   Druga izba powiększona w składzie pięciu sędziów:
   Pan Pirrung, prezes izby, Pan Meij, Pan Forwood, Pani Pelikánová i Pani Papasavvas, sędziowie
   Druga izba w składzie trzech sędziów:
   Pan Pirrung, prezes izby

               a)

               Pan Meij i Pani Pelikánová, sędziowie

               b)

               Pan Forwood i Pan Papasavvas, sędziowie

         Trzecia izba powiększona w składzie pięciu sędziów:
   Pan Jaeger, prezes izby, Pani Tiili, Pan Azizi, Pani Cremona i Pan Czúcz, sędziowie
   Trzecia izba w składzie trzech sędziów:
   Pan Jaeger, prezes izby

               a)

               Pani Tiili i Pan Czúcz, sędziowie

               b)

               Pan Azizi i Pani Cremona, sędziowie

         Czwarta izba powiększona w składzie pięciu sędziów:
   Pan Legal, prezes izby, Pani Lindh, Pan Mengozzi, Pani Wiszniewska-Białecka i Pan Vadapalas, sędziowie
   Czwarta izba w składzie trzech sędziów:
   Pan Legal, prezes izby

               a)

               Pani Lindh i Pan Vadapalas, sędziowie

               b)

               Pan Mengozzi i Pani Wiszniewska-Białecka, sędziowie

         Piąta izba powiększona w składzie pięciu sędziów:
   Pan Vilaras, prezes izby, Pani Martins Ribeiro, Pan Dehousse, Pan Šváby i Pani Jürimäe, sędziowie
   Piąta izba w składzie trzech sędziów:
   Pan Vilaras, prezes izby

               a)

               Pani Martins Ribeiro i Pani Jürimäe, sędziowie

               b)

               Pan Dehousse i Pan Šváby, sędziowie

         W pierwszej izbie w składzie trzech sędziów sędziowie zasiadający z prezesem izby w celu utworzenia składu trzech sędziów będą wybierani kolejno w porządku przewidzianym w art. 6 regulaminu, chyba że dojdzie do połączenia spraw. W izbach drugiej do piątej w składzie trzech sędziów, prezes izby zasiada albo z sędziami wymienionymi w podpunkcie a) albo z tymi, których wymieniono w podpunkcie b), według składu, do którego należy sędzia sprawozdawca. W sprawach, w których prezes izby jest sędzią sprawozdawcą, prezes izby zasiada z sędziami jednego bądź drugiego z tych składów na przemian, stosownie do kolejności rejestracji spraw, chyba że dojdzie do połączenia spraw.
   Sprawy, w których sędzia sprawozdawca jest przydzielony do innej izby wskutek zmiany składu izb, zostają ponownie przydzielone, ze skutkiem na dzień 13 września 2004 r., do izby, do której od tego dnia należy sędzia sprawozdawca.
   W odniesieniu do spraw, w których przed dniem 13 maja 2004 r. została zakończona procedura pisemna i w których w ramach procedury ustnej istniał obowiązek przeprowadzenia rozprawy lub została ona już wyznaczona, izby obradują nadal w dotychczasowym składzie dla celów procedury ustnej, narady oraz przy wydawaniu wyroku.
   Skład wielkiej izby
   Dnia 13 września 2004 r. Sąd Pierwszej Instancji podjął decyzję, zgodnie z art. 10 ust. 1 regulaminu, że na okres od 13 września 2004 r. do 30 września 2005 r. wielka izba ma następujący skład: Pan prezes Vesterdorf, Panowie prezesi izb Jaeger, Pirrung, Vilaras i Legal, sędziowie izby powiększonej, którzy rozpatrują daną sprawę w przypadku, w którym zostaje ona przydzielona izbie w składzie pięciu sędziów, jak również czterech innych sędziów wyznaczonych przez prezesa Sądu kolejno wśród sędziów każdej z pozostałych izb w porządku, w którym zasiadają w swoich izbach w oparciu o starszeństwo służbowe, zgodnie z art. 6 regulaminu.
   W odniesieniu do spraw, w których przed dniem 13 maja 2004 r. została zakończona procedura pisemna i w których w ramach procedury ustnej istniał obowiązek przeprowadzenia rozprawy lub została ona już wyznaczona przed wielką izbą, izba ta obraduje nadal w dotychczasowym składzie dla celów procedury ustnej, narady oraz przy wydawaniu wyroku.
   Pełny skład
   Dnia 13 września 2004 r. Sąd Pierwszej Instancji podjął decyzję, zgodnie z art. 32 ust. 1 akapit drugi regulaminu, że jeżeli po wyznaczeniu rzecznika generalnego na mocy art. 17 regulaminu, w Sądzie zasiadającym w pełnym składzie sędziowie są obecni w liczbie parzystej, kolejnością ustanowioną uprzednio, według której prezes Sądu wyznacza sędziego, który nie weźmie udziału w rozstrzyganiu sprawy jest odwrócony porządek pierwszeństwa, które przysługuje sędziom w oparciu o starszeństwo służbowe, zgodnie z art. 6 regulaminu, chyba że sędzia wyznaczony w ten sposób jest sędzią sprawozdawcą. W tym ostatnim przypadku zostanie wyznaczony sędzia, który zgodnie z zasadami pierwszeństwa znajduje się bezpośrednio przed nim.
   Wyznaczenie sędziego w celu zastępowania prezesa Sądu przy rozpatrywaniu wniosków
   Dnia 13 września 2004 r. Sąd Pierwszej Instancji podjął, zgodnie z art. 106 regulaminu, decyzję o wyznaczeniu Pana sędziego García-Valdecasasa w celu zastępowania prezesa Sądu w przypadku, jeżeli prezes Sądu jest nieobecny lub nie może uczestniczyć w obradach, przy rozpatrywaniu wniosków, na okres od 13 września 2004 r. do 30 września 2005 r.
   Kryteria przydzielania spraw do izb
   Dnia 13 września 2004 r. Sąd Pierwszej Instancji ustanowił, zgodnie z art. 12 regulaminu, na okres od 13 września 2004 r. do 30 września 2005 r., następujące kryteria przydzielane spraw izbom:

               1.

               Sprawy są przydzielane izbom złożonym z trzech sędziów niezwłocznie po wniesieniu skargi i bez uszczerbku dla uprzedniego stosowania art. 14 i 51 regulaminu.

               2.

               Sprawy są rozdzielane między izby według czterech rodzajów kolejności, w zależności od porządku rejestracji spraw w sekretariacie:

                           —

                           odnośnie spraw dotyczących wykonywania zasad konkurencji stosowanych wobec przedsiębiorstw, zasad przyznawania pomocy udzielanej przez Państwa, oraz zasad odnoszących się do handlowych środków ochronnych;

                           —

                           odnośnie spraw, o których mowa w art. 226 WE oraz w art. 152 Traktatu EWWiS;

                           —

                           odnośnie spraw z dziedziny prawa własności intelektualnej, o których mowa w art. 130 ust. 1 regulaminu;

                           —

                           odnośnie pozostałych spraw.

         W ramach wspomnianych rodzajów kolejności pierwsza izba nie będzie brana pod uwagę przy co piątej zmianie.
   Prezes Sądu Pierwszej Instancji może odstąpić od powyższej kolejności z uwagi na połączenie niektórych spraw lub w celu zapewnienia równego podziału pracy.


title: Sprawa T-81/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 kwietnia 2009 r. — Enercon przeciwko OHIM (E-Ship) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego E-Ship — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/40

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 kwietnia 2009 r. — Enercon przeciwko OHIM (E-Ship)
   (Sprawa T-81/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego E-Ship - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   2009/C 141/83
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Enercon GmbH (Aurich, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Böhm i V. Henke)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 grudnia 2007 r. (sprawa R 319/2007-1) dotyczącą zgłoszenia oznaczenia E-Ship jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Enercon GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa C-288/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Unabhängiger Finanzsenat, Aussenstelle Wien (Austria), wydanego dnia 28 czerwca 2004 r. w sprawie AB przeciwko Finanzamt dla 6, 7 i 15 okręgu

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Unabhängiger Finanzsenat, Aussenstelle Wien (Austria), wydanego dnia 28 czerwca 2004 r. w sprawie AB przeciwko Finanzamt dla 6, 7 i 15 okręgu
   (Sprawa C-288/04)
   (2004/C 251/04)
   Dnia 6 lipca 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Unabhängiger Finanzsenat, Aussenstelle Wien (Austria) wydanego dnia 28 czerwca 2004 r. w sprawie AB przeciwko Finanzamt Finanzamt dla 6, 7 i 15 okręgu.
   Unabhängiger Finanzsenat, Aussenstelle Wien zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy art. 13 ust. 1 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich wyłącza możliwość opodatkowania wynagrodzeń i innych świadczeń związanych z pracą wypłacanych swoim funkcjonariuszom i innym pracownikom przez Wspólnoty w Państwach Członkowskich jedynie w sytuacji, gdy Wspólnoty Europejskie faktycznie korzystają ze swego prawa do opodatkowania tych wynagrodzeń?

               2)

               Czy art. 16 ust. 2 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich wyłącza możliwość opodatkowania w Państwach Członkowskich wynagrodzeń i innych świadczeń związanych z pracą wypłacanych przez Wspólnoty Europejskie swoim funkcjonariuszom i innym pracownikom tylko w sytuacji, gdy funkcjonariusze i inni pracownicy zostali wymienieni w komunikacie w znaczeniu powyższego przepisu i czy komunikat podany do wiadomości na podstawie tego przepisu automatycznie uprawnia administrację skarbową Państwa Członkowskiego do opodatkowania tych funkcjonariuszy i innych pracowników, którzy nie zostali w nim wymienieni, a zatem wszystkich tych, których Wspólnoty Europejskie uważają za pracowników miejscowych?


title: Sprawa C-125/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil n °1 de Granada (Hiszpania) w dniu 8 marca 2012 r. — Promociones y Construcciones BJ 200 S. L. i inni

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 1 de Granada (Hiszpania) w dniu 8 marca 2012 r. — Promociones y Construcciones BJ 200 S. L. i inni
   (Sprawa C-125/12)
   2012/C 174/22
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado de lo Mercantil de Granada

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Promociones y Construcciones BJ 200 S. L., Ignacio Alba Muñoz, syndyk Promociones y Construcciones BJ 200 S. L. oraz Agencia Estatal de la Administración Tributaria (organy skarbowe)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w sytuacji gdy postępowanie sądowe jest postępowaniem upadłościowym otwartym w wyniku stwierdzenia niewypłacalności dłużnika, to artykuł 199 ust. 1.lit. g) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, stanowiący, że „1. Państwa członkowskie mogą postanowić, że osobą zobowiązaną do zapłaty VAT jest podatnik — odbiorca następujących transakcji: (…) g)
                  dostawa nieruchomości zbywanych przez dłużnika z tytułu wyroku w ramach procedury przymusowej sprzedaży” należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on jedynie transakcje, które ściśle odpowiadają likwidacyjnemu charakterowi tego postępowania czy też etapowi likwidacyjnemu, na którym to postępowanie się znajduje, w taki sposób, że sprzedaż rzeczonych nieruchomości musi mieć miejsce wskutek całkowitej likwidacji majątku dłużnika, czy też biorąc pod uwagę to, iż postępowanie upadłościowe może doprowadzić, jako jedna z opcji, do likwidacji upadłego przedsiębiorstwa, to wskazany powyżej przepis dyrektywy obejmuje także jakiekolwiek zbycie nieruchomości dokonane przez dłużnika postawionego w stan upadłości w toku postępowania upadłościowego?

               2)

               Czy art. 199 ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, należy interpretować w ten sposób, że „procedura przymusowej sprzedaży”, o której mowa w tym przepisie, obejmuje sądowe zbiorcze postępowanie upadłościowe, w ramach którego dokonane zostało dobrowolne zbycie jednego lub więcej składników majątku, niezależnie od tego, iż postępowanie upadłościowe nie znajdowało się w fazie przymusowej likwidacji majątku, zaś sprzedaż miała miejsce jedynie ze względu na korzystną sposobność; czy też przeciwnie, przywołane pojęcie obejmuje wyłącznie przymusową sprzedaż sądową mającą na celu likwidację majątku dłużnika?

               3)

               W tym ostatnim przypadku, jeżeli art. 199 ust. 1.lit. g) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej odnosi się wyłącznie do przymusowej sprzedaży sądowej mającej na celu likwidację majątku dłużnika, czy należy interpretować przywołany wyżej przepis w ten sposób, że wyłącza on możliwość zmiany podatnika VAT w przypadku zbycia nieruchomości przez dłużnika w upadłości, dokonanego ze względu na korzystną sposobność i pozytywne skutki dla interesów upadłości, poza wszelkim procesem całościowej likwidacji majątku upadłego i co za tym idzie, należy zaniechać zastosowania przepisu prawa krajowego, który rozszerzył zakres zastosowania art. 199 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2006/112 na takie stany faktyczne, których ta norma nie przewiduje?


title: Sprawa C-47/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 29 stycznia 2013 r. — Martin Grund przeciwko Landesamt für Landwirtschaft, Umwelt und ländliche Räume des Landes Schleswig-Holstein

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 29 stycznia 2013 r. — Martin Grund przeciwko Landesamt für Landwirtschaft, Umwelt und ländliche Räume des Landes Schleswig-Holstein
   (Sprawa C-47/13)
   2013/C 108/34
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Martin Grund

      Strona pozwana: Landesamt für Landwirtschaft, Umwelt und ländliche Räume des Landes Schleswig-Holstein

      Uczestnik postępowania: Pełnomocnik interesu federalnego przy Bundesverwaltungsgericht

      Pytanie prejudycjalne

   Czy grunt rolny stanowi trwały użytek zielony w rozumieniu art. 2 pkt 2 rozporządzenia (1), jeżeli aktualnie i od co najmniej pięciu lat jest wykorzystywany pod uprawę traw lub innych upraw zielnych, ale grunt ten w tym okresie nie jest orany i zamiast dotychczasowych upraw zielnych (tutaj: trawy koniczynowej) prowadzone są inne uprawy zielne (tutaj: trawa polowa), czy też chodzi w tych przypadkach o płodozmian, który wyklucza powstanie trwałego użytku zielonego?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników; Dz.U. L 141, s. 18


title: Sprawa C-30/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Ryanair Ltd/PR Aviation BV (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 96/9/WE – Ochrona prawna baz danych – Baza danych niepodlegająca ochronie ani z tytułu prawa autorskiego, ani z tytułu prawa sui generis – Ograniczenie praw użytkowników bazy danych w drodze umowy)

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/8

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Ryanair Ltd/PR Aviation BV
      (Sprawa C-30/14) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 96/9/WE - Ochrona prawna baz danych - Baza danych niepodlegająca ochronie ani z tytułu prawa autorskiego, ani z tytułu prawa sui generis - Ograniczenie praw użytkowników bazy danych w drodze umowy)
      (2015/C 073/10)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ryanair Ltd

         Strona pozwana: PR Aviation BV

         Sentencja

      Dyrektywę 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych należy interpretować w ten sposób, że nie ma ona zastosowania do bazy danych niepodlegającej ochronie na mocy tej dyrektywy ani z tytułu prawa autorskiego, ani z tytułu prawa sui generis, w związku z czym art. 6 ust. 1, art. 8 i 15 rzeczonej dyrektywy nie stanowią przeszkody, aby twórca takiej bazy danych ograniczył w drodze umowy – bez uszczerbku dla obowiązującego prawa krajowego – korzystanie z niej przez strony trzecie.

         (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa C-165/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Alfredo Rendón Marín/Administración del Estado (Odesłanie prejudycjalne — Obywatelstwo Unii — Artykuły 20 i 21 TFUE — Dyrektywa 2004/38/WE — Prawo pobytu w państwie członkowskim obywatela państwa trzeciego, który był wcześniej karany — Rodzic sprawujący wyłączną pieczę nad dwójką małoletnich dzieci będących obywatelami Unii — Pierwsze dziecko mające obywatelstwo państwa członkowskiego zamieszkania — Drugie dziecko mające obywatelstwo innego państwa członkowskiego — Uregulowanie krajowe odmawiające prawa pobytu temu wstępnemu ze względu na jego karalność — Odmowa pobytu mogąca zmuszać dzieci do opuszczenia terytorium Unii)

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Alfredo Rendón Marín/Administración del Estado
   (Sprawa C-165/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Obywatelstwo Unii - Artykuły 20 i 21 TFUE - Dyrektywa 2004/38/WE - Prawo pobytu w państwie członkowskim obywatela państwa trzeciego, który był wcześniej karany - Rodzic sprawujący wyłączną pieczę nad dwójką małoletnich dzieci będących obywatelami Unii - Pierwsze dziecko mające obywatelstwo państwa członkowskiego zamieszkania - Drugie dziecko mające obywatelstwo innego państwa członkowskiego - Uregulowanie krajowe odmawiające prawa pobytu temu wstępnemu ze względu na jego karalność - Odmowa pobytu mogąca zmuszać dzieci do opuszczenia terytorium Unii))
   (2016/C 419/02)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Alfredo Rendón Marín

      Strona pozwana: Administración del Estado

      Sentencja

   Artykuł 21 TFUE i dyrektywę 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, które w sposób automatyczny wyklucza możliwość udzielenia zezwolenia na pobyt obywatelowi państwa trzeciego będącego rodzicem małoletniego dziecka mającego obywatelstwo Unii, które posiada obywatelstwo innego państwa członkowskiego niż przyjmujące państwo członkowskie oraz które pozostaje na utrzymaniu owego obywatela i zamieszkuje z nim w przyjmującym państwie członkowskim, wyłącznie ze względu na jego wcześniejszą karalność.
   Artykuł 20 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu samemu uregulowaniu krajowemu, które w sposób automatyczny wyklucza możliwość udzielenia zezwolenia na pobyt obywatelowi państwa trzeciego, rodzicowi małoletnich dzieci będących obywatelami Unii i znajdujących się pod jego wyłączną pieczą, ze względu na jego wcześniejszą karalność, jeżeli wspomniana odmowa zmusza dzieci do opuszczenia terytorium Unii.

      (1)  Dz.U. C 175 z 10.6.2014.


title: Sprawa C-590/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 15 grudnia 2010 r. — Wolfgang Köppl przeciwko Freistaat Bayern

text:
               26.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 15 grudnia 2010 r. — Wolfgang Köppl przeciwko Freistaat Bayern
   (Sprawa C-590/10)
   2011/C 95/02
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bayerischer Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Wolfgang Köppl

      Strona pozwana: Freistaat Bayern

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 ust. 2 oraz art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/439/EWG (1) — w szczególności w związku z art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — należy interpretować w ten sposób, że pozwalają one państwu członkowskiemu („państwu przyjmującemu”) na nieuznanie prawa jazdy kategorii B, wydanego przez inne państwo członkowskie („państwo wydające”) z wynikającym wyraźnie z samego prawa jazdy naruszeniem warunku miejsca zamieszkania określonego w art. 7 ust. 1 lit. b) dyrektywy 91/439/EWG osobie, wobec której państwo przyjmujące przyjęło wcześniej środki w rozumieniu art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/439/EWG, jeżeli osoba ta uzyskała później w państwie wydającym prawo jazdy kategorii C bez wynikającego wyraźnie z tego prawa jazdy naruszenia warunku miejsca zamieszkania?

               2)

               Czy w przypadku odpowiedzi twierdzącej na to pytanie państwo przyjmujące może również odmówić uznania prawa jazdy kategorii C wydanego tej osobie?

      (1)  Dyrektywa Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U. L 237, s. 1).


title: Sprawa C-514/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (wielka izba) wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-36/04 Association de la presse internationale ASBL (API) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 22 listopada 2007 r. przez Królestwo Szwecji

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/32

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (wielka izba) wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-36/04 Association de la presse internationale ASBL (API) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 22 listopada 2007 r. przez Królestwo Szwecji
   (Sprawa C-514/07 P)
   (2008/C 51/54)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk i S. Johannesson)

      Druga strona postępowania: Association de la presse internationale ASBL (API) i Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 2 sentencji wyroku wydanego przez Sąd Pierwszej Instancji w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-36/04,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 listopada 2003 r. w całości zgodnie z żądaniami przedstawionymi przez API przed Sądem Pierwszej Instancji, a więc także w odniesieniu do odmowy dostępu do dokumentów przekazanych przez Komisję w sprawach T-209/01 Honeywell przeciwko Komisji, T-210/01 General Electric przeciwko Komisji i C-203/03 Komisja przeciwko Austrii,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Wydając zaskarżony wyrok, Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo wspólnotowe, ponieważ nie stwierdził nieważności decyzji Komisji w całości.

               2.

               Z jednej strony Sąd Pierwszej Instancji uznał, że w świetle art. 4 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1049/2001 z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (1) instytucje są zobowiązane do dokonania oceny, czy ujawnienie mogłoby naruszyć, w sposób szczególny i konkretny, interes chroniony wyjątkiem. Jedynie w takim przypadku wyjątek może stanowić podstawę odmowy ujawnienia dokumentu. Takiej oceny należy dokonać w odniesieniu do każdego pojedynczego dokumentu. Skarżąca zgadza się z tym wnioskiem.

               3.

               Z drugiej strony Sąd Pierwszej Instancji uznał jednak, że w tym konkretnym przypadku Komisja nie była zobowiązana do dokonania takiej oceny, jako że w odniesieniu do dokumentów przedstawionych w zawisłych sprawach istnieje ogólny wymóg poufności aż do momentu przeprowadzenia rozprawy. Wspomniany ogólny wymóg poufności opiera się po pierwsze na prawie do rzetelnego procesu przed bezstronnym sądem, a po drugie na tym, że Komisja powinna mieć możność ochrony swoich interesów jako strona postępowania. W związku z powyższym Sąd Pierwszej Instancji uznał, że Komisja nie dokonała błędnej oceny, odmawiając dostępu do dokumentów.

               4.

               Zdaniem skarżącej ten ostatni wniosek jest niezgodny z obowiązkiem zbadania kwestii ujawnienia pod kątem treści konkretnego dokumentu. Wydając wyrok, Sąd Pierwszej Instancji naruszył więc prawo wspólnotowe.

      (1)  Dz.U. L 145, str. 43.


title: Sprawa T-345/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 marca 2008 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Zamówienia publiczne na usługi — Wspólnotowa procedura przetargowa — Świadczenie usług w zakresie rozwoju i udostępnienia usług wspierania Wspólnotowego Serwisu Informacyjnego Badań i Rozwoju (CORDIS) — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Zasada równego traktowania oferentów i zasada przejrzystości)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 marca 2008 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-345/03) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Wspólnotowa procedura przetargowa - Świadczenie usług w zakresie rozwoju i udostępnienia usług wspierania Wspólnotowego Serwisu Informacyjnego Badań i Rozwoju (CORDIS) - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Zasada równego traktowania oferentów i zasada przejrzystości)
   (2008/C 107/36)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja (przedstawiciele: początkowo S. Pappas, a następnie N. Korogiannakis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. O'Reilly oraz L. Parpala, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o udzieleniu zamówienia będącego przedmiotem zaproszenia do składania ofert ENTR/02/55 — CORDIS część nr 2 w zakresie rozwoju i udostępnienia usług wspierania Wspólnotowego Serwisu Informacyjnego Badań i Rozwoju (CORDIS).
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Komisji z dnia 16 lipca 2003 r. o udzieleniu zamówienia będącego przedmiotem zaproszenia do składania ofert ENTR/02/055 — CORDIS część nr 2 jest nieważna.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 289 z dnia 29.11.2003.


title: Wykreślenie sprawy C-548/03

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/22

         Wykreślenie sprawy C-548/03 (1)

   (2005/C 106/50)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-548/03: Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej wspieranej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i przez Irlandię.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.2.2004


title: Sprawa T-378/17: Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2017 r. – La Zaragozana/EUIPO – Heineken Italia (CERVISIA)

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/39

         Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2017 r. – La Zaragozana/EUIPO – Heineken Italia (CERVISIA)
   (Sprawa T-378/17)
   (2017/C 256/44)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: La Zaragozana, SA (Saragossa, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Broschat García)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Heineken Italia SpA (Pollein, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Heineken Italia SpA

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „CERVISIA” – zgłoszenie nr 13 395 397

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 marca 2017 r. w sprawie R 1241/2016-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-179/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 15 maja 2009 r. — Le Poumon vert de la Hulpe ASBL, Les amis de la Forêt de Soignes ASBL, Jacques Solvay de la Hulpe, Marie-Noëlle Solvay, Alix Walsh przeciwko Région wallonne

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 15 maja 2009 r. — Le Poumon vert de la Hulpe ASBL, Les amis de la Forêt de Soignes ASBL, Jacques Solvay de la Hulpe, Marie-Noëlle Solvay, Alix Walsh przeciwko Région wallonne
   (Sprawa C-179/09)
   2009/C 180/53
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Le Poumon vert de la Hulpe ASBL, Les amis de la Forêt de Soignes ASBL, Jacques Solvay de la Hulpe, Marie-Noëlle Solvay, Alix Walsh

      Strona pozwana: Région wallonne

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 ust. 5 dyrektywy 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (1) należy interpretować w ten sposób, iż wyklucza on ze swego zakresu zastosowania akt ustawodawczy — taki jak dekret Regionu Walonii z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie kilku pozwoleń, których wydanie uzasadnione jest nadrzędnymi względami interesu ogólnego — który ogranicza się do stwierdzenia, iż „zostały wykazane nadrzędne względy interesu ogólnego” w celu przyznania pozwoleń na zabudowę i zagospodarowanie terenu, pozwoleń środowiskowe oraz poszczególnych pozwoleń dotyczących czynności i robót wymienionych w nim wymienionych i który „zatwierdza” pozwolenia, w przypadku których stwierdza się, że „zostały wykazane nadrzędne względy interesu ogólnego”?

                           a)

                           Czy art. 1, 5–8 i 10a dyrektywy 85/337/EWG zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE (2) oraz dyrektywą 2003/35/WE (3) Parlamentu Europejskiego i Rady wykluczają możliwość, aby w danym systemie prawnym pozwolenie na zrealizowanie przedsięwzięcia, w przypadku którego wymagane jest przeprowadzenie oceny jego oddziaływania na środowisko, było wydawane w drodze aktu ustawodawczego, który nie jest zaskarżalny w procedurze odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, pozwalającej zakwestionować materialną i proceduralną legalność decyzji przyznającej uprawnienie do realizacji tego przedsięwzięcia?

                           b)

                           Czy art. 9 konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zawartej w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej przez Wspólnotę Europejską decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. (4) należy interpretować w ten sposób, iż nakłada on na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia dostępu do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, umożliwiającej zakwestionowanie materialnej i proceduralnej legalności decyzji, aktów lub zaniechań objętych przepisami art. 6 w każdej kwestii z zakresu przepisów prawa materialnego i przepisów proceduralnych regulujących wydawanie pozwoleń na realizację przedsięwzięć, w przypadku których wymagana jest ocena ich oddziaływania na środowisko naturalne?

                           c)

                           Czy w świetle konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zawartej w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej przez Wspólnotę Europejską decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r., art. 10a dyrektywy 85/337/EWG, zmienionej dyrektywą 2003/35/WE, należy interpretować w ten sposób, iż nakłada on na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia dostępu do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, umożliwiającej zakwestionowanie materialnej i proceduralnej legalności decyzji, aktów lub zaniechań, zarówno w zakresie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych regulujących wydawanie pozwoleń na realizację przedsięwzięć, w przypadku których wymagana jest ocena ich oddziaływania na środowisko?

      (1)  Dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40).

      (2)  Dyrektywa Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. zmieniająca dyrektywę 85/337/EWG w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko (Dz.U. L 73, s. 5).

      (3)  Dyrektywa 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidująca udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE — Oświadczenie Komisji (Dz.U. L 156, s. 17).

      (4)  Decyzja Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. L 124, s.1).


title: Sprawa C-232/08: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/25

         Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-232/08)
   (2008/C 209/37)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. van Rijn i K. Banks)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Królestwo Niderlandów dopuszczając statki rybackie o mocy silnika wyższej niż dopuszczona w art. 29 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 850/98 (1), uchybiło swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 23 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 (2) i art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 (3);

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja podnosi, że rząd niderlandzki nie wypełnia swojego obowiązku transpozycji, ponieważ świadomie dopuszcza naruszenia przepisu dotyczącego maksymalnej mocy silnika, który można stosować na obszarze połowu gładzicy.
   Z jednej strony zgodnie z informacjami rządu niderlandzkiego te niderlandzkie „Eurokutry”, które stosują porozumienie wewnętrzne [komisji Nijpelsa], dopiero od 1 maja 2009 r. zobowiązane są przestrzegać maksymalnej mocy silnika 300 KM. Z drugiej strony z informacji tych wynika, że w ramach kontroli przestrzegania danego przepisu stosuje się automatycznie przedział tolerancji 12,5 % i odpowiednio do tego nie są karane przekroczenia maksymalnej dopuszczalnej mocy silnika mieszczące się w tym przedziale.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich (Dz.U. L 125, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 58, str. 59).

      (3)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 261, str. 1).


title: Sprawa C-82/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/31

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-82/08) (1)

   (2009/C 69/65)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa T-646/11: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2014 r. – Ipatow przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Białorusi — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych — Ograniczenia wjazdu i przejazdu przez terytorium Unii — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Błąd w ocenie)

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/9

         Wyrok Sądu z dnia 23 września 2014 r. – Ipatow przeciwko Radzie
   (Sprawa T-646/11) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Białorusi - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych - Ograniczenia wjazdu i przejazdu przez terytorium Unii - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Dopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Błąd w ocenie))
   2014/C 388/09
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Wadim Ipatow (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciel: adwokat M. Michalauskas)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Naert i B. Driessen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2011/666/WPZiB z dnia 10 października 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 265,s. 17) w zakresie w jakim dotyczy ona skarżącego, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1000/2011 z dnia 10 października 2011 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 265, s. 8 ) w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącego, decyzji Rady z dnia 14 listopada 2011 r. oddalającej wniosek skarżącego o usunięcie jego nazwiska z decyzji Rady 2011/69/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/639/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 28,s. 40) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 84/2011 z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Rady (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 28,s. 17) oraz stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2012/642/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi (Dz.U. L 285,s. 1) i rozporządzenia wykonawczego Rady nr 1017/2012 z dnia 6 listopada 2012 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 307,s. 7) – w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Wadim Ipatow pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 258 z 25.8.2012.


title: Sprawa T-309/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 marca 2008 r. — Niderlandy przeciwko Komisji

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/43

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 marca 2008 r. — Niderlandy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-309/07) (1)

   (2008/C 107/74)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.


title: Sprawa C-131/16: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 11 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajową Izbę Odwoławczą – Polska) – Archus sp. z o.o., Gama Jacek Lipik/Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/17/WE — Zasady udzielania zamówień — Artykuł 10 — Zasada równego traktowania oferentów — Obowiązek wezwania przez instytucje zamawiające oferentów do zmiany lub uzupełnienia oferty — Prawo do zatrzymania przez instytucję zamawiającą gwarancji bankowej w przypadku odmowy — Dyrektywa 92/13/EWG — Artykuł 1 ust. 3 — Procedury odwoławcze — Decyzja o udzieleniu zamówienia publicznego — Wykluczenie oferenta — Skarga o stwierdzenie nieważności — Interes prawny)

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/13

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 11 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajową Izbę Odwoławczą – Polska) – Archus sp. z o.o., Gama Jacek Lipik/Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A.
   (Sprawa C-131/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/17/WE - Zasady udzielania zamówień - Artykuł 10 - Zasada równego traktowania oferentów - Obowiązek wezwania przez instytucje zamawiające oferentów do zmiany lub uzupełnienia oferty - Prawo do zatrzymania przez instytucję zamawiającą gwarancji bankowej w przypadku odmowy - Dyrektywa 92/13/EWG - Artykuł 1 ust. 3 - Procedury odwoławcze - Decyzja o udzieleniu zamówienia publicznego - Wykluczenie oferenta - Skarga o stwierdzenie nieważności - Interes prawny))
   (2017/C 239/17)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Krajowa Izba Odwoławcza

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Archus sp. z o.o., Gama Jacek Lipik

      Strona pozwana: Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A.

      Przy udziale: Digital-Center sp. z o.o.

      Sentencja

               1)

               Zasadę równego traktowania wykonawców zapisaną w art. 10 dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie temu, by w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego instytucja zamawiająca wezwała oferenta do dostarczenia oświadczeń lub dokumentów, których przedstawienia wymagała specyfikacja istotnych warunków zamówienia, a których nie dostarczono w terminie składania ofert. Artykuł ten nie stoi natomiast na przeszkodzie temu, by instytucja zamawiająca wezwała oferenta do wyjaśnienia oferty lub sprostowania oczywistej omyłki w tej ofercie, pod warunkiem jednak, że takie wezwanie zostanie skierowane do wszystkich oferentów znajdujących się w tej samej sytuacji, że wszyscy oferenci będą traktowani równo i lojalnie i że tego wyjaśnienia lub sprostowania nie będzie można zrównać z przedstawieniem nowej oferty, co powinien sprawdzić sąd odsyłający.

               2)

               Dyrektywę Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, zmienioną dyrektywą 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego złożono dwie oferty, a instytucja zamawiająca wydała jednocześnie dwie decyzje, odpowiednio, o odrzuceniu oferty jednego z oferentów i o udzieleniu zamówienia drugiemu, odrzucony oferent, który zaskarżył obie te decyzje, powinien mieć możliwość żądania wykluczenia oferty wygrywającego oferenta, w związku z czym pojęcie „danego zamówienia” w rozumieniu art. 1 ust. 3 dyrektywy 92/13, zmienionej dyrektywą 2007/66, może w danym razie dotyczyć ewentualnego wszczęcia nowego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego.

      (1)  Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  9 lutego 2006 r.  w sprawach połączonych od C-23/04 do C-25/04 Sfakianakis AEVE przeciwko Elliniko Dimosio (wniosek Dioikitiko Protodikeio Athinon o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Układ stowarzyszeniowy EWG-Węgry — Obowiązek wzajemnej pomocy organów celnych — Retrospektywne pokrycie należności celnych w następstwie cofnięcia w kraju wywozu świadectw przewozowych importowanych towarów)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 9 lutego 2006 r.
   w sprawach połączonych od C-23/04 do C-25/04 Sfakianakis AEVE przeciwko Elliniko Dimosio (1) (wniosek Dioikitiko Protodikeio Athinon o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Układ stowarzyszeniowy EWG-Węgry - Obowiązek wzajemnej pomocy organów celnych - Retrospektywne pokrycie należności celnych w następstwie cofnięcia w kraju wywozu świadectw przewozowych importowanych towarów)
   (2006/C 86/08)
   Język postępowania: grecki
   W sprawach połączonych od C 23/04 do C 25/04 mających za przedmiot wnioski o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożone przez Dioikitiko Protodikeio Athinon (Grecja), postanowieniem z dnia 30 września 2003 r., które wpłynęły do Trybunału w dniu 26 stycznia 2004 r., w postępowaniu: Sfakianakis AEVE przeciwko Elliniko Dimosio, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, J. Makarczyk, R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), P. Kūris i G. Arestis, sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 9 lutego 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Artykuł 31 ust. 2 oraz art. 32 protokołu nr 4 do Układu europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Republiką Węgierską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, zmienionego decyzją nr 3/96 Rady Stowarzyszenia między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Węgierską, z drugiej strony, z dnia 28 grudnia 1996 r., należy interpretować w ten sposób, że organy celne kraju przywozu mają obowiązek uwzględnić orzeczenia sądowe wydane w państwie wywozu wskutek zaskarżenia wyników weryfikacji ważności świadectw przewozowych towarów, przeprowadzonych przez organy celne kraju wywozu, z chwilą gdy zostaną poinformowane o istnieniu tych skarg i treści tych orzeczeń, niezależnie od tego, czy weryfikacja ważności świadectw przewozowych została przeprowadzona na wniosek organów celnych kraju przywozu, czy też bez takiego wniosku.

               2)

               Ze względu na skuteczność zniesienia ceł przewidzianego w Układzie europejskim ustanawiającym stowarzyszenie między Republiką Węgierską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, zawartego i zatwierdzonego na podstawie decyzji Rady i Komisji z dnia 13 grudnia 1993 r., niedopuszczalne jest, by organy celne kraju przywozu wydały decyzje administracyjne zobowiązujące do zapłaty cła powiększonego o podatki i kary pieniężne przed otrzymaniem informacji o ostatecznym rozstrzygnięciu w przedmiocie skarg na wyniki następczej weryfikacji, gdy decyzje władz kraju wywozu, które początkowo wystawiły świadectwa EUR.1, nie zostały cofnięte ani uchylone.

               3)

               Okoliczność, że ani greckie, ani węgierskie organy celne nie wystąpiły o zwołanie Komitetu Stowarzyszenia w trybie art. 33 protokołu nr 4, zmienionego decyzją nr 3/96, nie może mieć wpływu na odpowiedź na trzy pierwsze pytania.

      (1)  Dz.U. C 71 z dnia 20.3.2004 r.

      Dz.U. C 85 z dnia 3.4.2004 r.


title: Sprawa T-74/09: Postanowienie Sądu z dnia 17 maj 2010 r. — Francja przeciwko Komisji

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/32

         Postanowienie Sądu z dnia 17 maj 2010 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-74/09) (1)

   2010/C 195/52

      Język postępowania: francuski

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa F-67/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 25 czerwca 2015 r. – Mikulik/Rada (Służba publiczna — Urzędnicy — Okres próbny — Przedłużenie okresu próbnego — Zwolnienie po okresie próbnym — Świadczenie pracy w okresie próbnym w nieprawidłowych warunkach)

text:
               3.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 254/24

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 25 czerwca 2015 r. – Mikulik/Rada
   (Sprawa F-67/14) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Okres próbny - Przedłużenie okresu próbnego - Zwolnienie po okresie próbnym - Świadczenie pracy w okresie próbnym w nieprawidłowych warunkach))
   (2015/C 254/27)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Filip Mikulik (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i M. Veiga, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zwolnienia skarżącego po okresie próbnym i naprawienie jakoby doznanej przez niego krzywdy.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Filip Mikulik pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 380 z 27.10.2014, s. 26.


title: Sprawa C-494/04: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 czerwca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden -Niderlandy) — Heintz van Landewijck SARL przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Przepisy podatkowe — Harmonizacja ustawodawstw — Dyrektywa 92/12/EWG — Akcyza — Znaki skarbowe — Szósta dyrektywa VAT — Artykuły 2 i 27 — Zaginięcie znaków akcyzy)

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 czerwca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden -Niderlandy) — Heintz van Landewijck SARL przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-494/04) (1)

   (Przepisy podatkowe - Harmonizacja ustawodawstw - Dyrektywa 92/12/EWG - Akcyza - Znaki skarbowe - Szósta dyrektywa VAT - Artykuły 2 i 27 - Zaginięcie znaków akcyzy)
   (2006/C 212/09)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Heintz van Landewijck SARL

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 27 ust. 1 i 5 dyrektywy 77/388/EWG: Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str.1) zmieniona przez dziewiątą dyrektywę 78/583/EWG (Dz.U. L 194, str. 16) — Wykładnia dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. L 76, str. 1) — Zgodność przepisów krajowych z uregulowaniami wspólnotowymi — Znaki skarbowe dla wyrobów tytoniowych — Zaginięcie przed wykorzystaniem
   Sentencja

               1)

               Zarówno dyrektywa Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, jak i zasada proporcjonalności nie sprzeciwiają się temu, aby państwa członkowskie przyjęły przepisy, które w przypadku zaginięcia znaków akcyzy przed umieszczeniem ich na wyrobach tytoniowych, jeżeli zaginięcie to nie było spowodowane działaniem siły wyższej lub przypadkiem oraz jeżeli nie stwierdzono, że znaki te zostały zniszczone lub uszkodzone w sposób ostatecznie uniemożliwiający ich wykorzystanie, nie przewidują zwrotu zapłaconego podatku akcyzowego, obciążając w ten sposób odpowiedzialnością finansowa za utratę znaków skarbowych ich nabywcę.

               2)

               Artykuł 27 ust. 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że naruszenie terminu notyfikacji nie stanowi istotnego uchybienia proceduralnego, które mogłoby powodować, że zgłoszony z opóźnieniem przepis stanowiący odstępstwo nie znajduje zastosowania.

               3)

               Artykuł 27 ust. 1 i 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG należy interpretować w ten sposób, że szczególne zasady poboru podatku VAT przy pomocy znaków skarbowych takie jak zasady ustanowione przez art. 28 ustawy o podatku obrotowym z dnia 28 czerwca 1968 r. (Wet op de Omzetbelasting) są zgodne z wymogami przewidzianymi w tych przepisach dyrektywy i nie wykraczają poza to, co jest niezbędne dla uproszczenia poboru podatku.

               4)

               Brak obowiązku zwrotu kwot zapłaconych za znaki akcyzy, które odpowiadają podatkowi od wartości dodanej, w przypadku gdy znaki te zaginęły, zanim zostały umieszczone na wyrobach tytoniowych, a zaginięcie to nie jest spowodowane działaniem siły wyższej lub przypadkiem oraz jeżeli nie stwierdzono, że znaki te zostały zniszczone lub uszkodzone w sposób ostatecznie uniemożliwiający ich wykorzystanie, nie jest niezgodny z szóstą dyrektywą 77/388, a w szczególności z jej art. 27 ust. 1 i 5.

      (1)  Dz.U. C 45 z 19.2.2005.