201805250251897272018/C 200/302502018CJC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180411242521Sprawa C-250/18: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Chorwacji
 ---documentbreak--- C2002018PL2410120180411PL0030241252Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Chorwacji
   (Sprawa C-250/18)2018/C 200/30Język postępowania: chorwacki
      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Mataija, E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Chorwacji

      Żądania strony skarżącej

            —

            Stwierdzenie, że Republika Chorwacji uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 5 ust. 1 dyrektywy 2008/98 (
                  1
               ), ponieważ nie wskazała, że kruszywo skalne składowane na składowisku w Biljane Donje jest odpadem, a nie produktem ubocznym, i powinno być przetwarzane jak odpad.

            —

            Stwierdzenie, że Republika Chorwacji uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 13 dyrektywy 2008/98, ponieważ nie przyjęła wszelkich niezbędnych środków dla zapewnienia, by gospodarowanie odpadami składowanymi w Biljane Donje było prowadzone bez narażania zdrowia ludzkiego oraz bez szkody dla środowiska.

            —

            Stwierdzenie, że Republika Chorwacji uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 15 ust. 1 dyrektywy 2008/98, ponieważ nie przyjęła niezębnych środków w celu zapewnienia, by posiadacz odpadów składowanych w Biljane Donje dokonywał przetwarzania odpadów samodzielnie lub zlecał przetwarzanie dealerowi, zakładowi lub przedsiębiorstwu wykonującemu czynności przetwarzania odpadów lub zlecił zorganizowanie przetwarzania prywatnemu lub publicznemu podmiotowi zajmującemu się zbieraniem odpadów.

            —

            Obciążenie Republiki Chorwacji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W odniesieniu do naruszenia art. 5 ust. 1 dyrektywy:
   Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy wprowadza kumulatywne wymogi, które należy spełnić, aby substancja lub przedmiot, powstające w wyniku procesu produkcyjnego, którego podstawowym celem nie jest ich produkowanie, mogły być uznane za produkt uboczny, a nie za odpady. Republika Chorwacji nieprawidłowo zastosowała art. 5 ust. 1 do odpadów składowanych w Biljane Donje, ponieważ nie ustaliła, że chodzi o odpady, a nie produkty uboczne, choć nie było pewne, że te odpady będą dalej wykorzystywane w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy.
   W odniesieniu do naruszenia art. 13 dyrektywy:
   Zgodnie z art. 13 dyrektywy państwa członkowskie powinny podjąć niezbędne środki w celu zapewnienia, aby gospodarowanie odpadami było prowadzone bez narażania zdrowia ludzkiego oraz bez szkody dla środowiska. Choć chorwackie organy administracji stwierdziły, że składowisko w Biljane Donje znajduje się w miejscu, które nie zostało wyznaczone na skład odpadów ani do tego przygotowane, na podłożu ziemnym, bez żadnych środków zabezpieczenia przed przenikaniem do wód lub powietrza, do chwili obecnej nie wdrożono żadnego z przyjętych przez chorwackie organy w odniesieniu do składowiska środków. Sytuacja ta pozostała niezmienna przez długi czas, co nieuchronnie prowadzi do pogorszenia stanu środowiska. Republika Chorwacji nie podjęła więc wszelkich środków niezbędnych w celu zapewnienia, aby gospodarowanie odpadami składowanymi w Biljane Donje było prowadzone bez narażania zdrowia ludzkiego oraz bez szkody dla środowiska.
   W odniesieniu do naruszenia art. 15 ust. 1 dyrektywy:
   Zgodnie z art. 15 ust. 1 dyrektywy państwa członkowskie powinny podjęć niezbędne środki w celu zapewnienia, by każdy pierwotny wytwórca odpadów lub inny posiadacz odpadów dokonywał przetwarzania odpadów samodzielnie lub zlecał przetwarzanie dealerowi, zakładowi lub przedsiębiorstwu wykonującemu czynności przetwarzania odpadów lub zlecił zorganizowanie przetwarzania prywatnemu lub publicznemu podmiotowi zajmującemu się zbieraniem odpadów zgodnie z art. 4 i 13 dyrektywy. Chorwackie organy nie zapewniły, by posiadacz odpadów dokonywał przetwarzania odpadów samodzielnie lub zlecał ich przetwarzanie którejś z osób wymienionych w art. 15 ust. 1. Wynika to z faktu, że te odpady w chwili wniesienia skargi nadal są nielegalnie składowane w Biljane Donje, gdzie znajdują się już od dawna. Chorwackie organy nie podjęły skutecznych środków, które by spowodowały, że posiadacz odpadów samodzielnie za pośrednictwem osób wymienionych w art. 15 ust. 1 dyrektywy dokonuje przetwarzania odpadów.
   (
         1
      )	Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U. 2008, L 312, s. 3).


201805250471897152018/C 200/424262016TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180425343411Sprawa T-426/16: Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2018 r. – Perfumes y Aromas Artesanales / EUIPO – Aromas Selective (Aa AROMAS artesanales) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Aa AROMAS artesanales — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy Aromas PERFUMARIA Beleza em todos os sentidos — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Identyczność lub podobieństwo usług — Podobieństwo oznaczeń — Właściwy krąg odbiorców — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2002018PL3410120180425PL0042341341Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2018 r. – Perfumes y Aromas Artesanales / EUIPO – Aromas Selective (Aa AROMAS artesanales)
   (Sprawa T-426/16) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Aa AROMAS artesanales — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy Aromas PERFUMARIA Beleza em todos os sentidos — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Identyczność lub podobieństwo usług — Podobieństwo oznaczeń — Właściwy krąg odbiorców — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}”2018/C 200/42Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: Perfumes y Aromas Artesanales, SL (Arganda del Rey, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Botella Reyna)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Zaera Cuadrado i A. Schifko, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Aromas Selective, SL (Dos Hermanas, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci I. Temiño Ceniceros i J. Oria Sousa-Montes)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 maja 2016 r. (sprawa R 766/2015-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Aromas Selective a Perfumes y Aromas Artesanales.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Perfumes y Aromas Artesanales, SL pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Aromas Selective, SL, w tym niezbędne koszty poniesione przez tę ostatnią w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

      (
         1
      )	Dz.U. C 364 z 3.10.2016.


201805250111897492018/C 200/191102017CJC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180412151511Sprawa C-110/17: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 kwietnia 2018 r. – Komisja Europejska / Królestwo Belgii [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodny przepływ kapitału — Artykuł 63 TFUE — Artykuł 40 porozumienia EOG — Podatek dochodowy od belgijskich rezydentów — Ustalenie dochodu z nieruchomości — Stosowanie dwóch różnych metod obliczania w zależności od umiejscowienia nieruchomości — Obliczanie na podstawie wartości katastralnej w przypadku nieruchomości położonych w Belgii — Obliczanie na podstawie realnej wartości czynszowej w przypadku nieruchomości położonych w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) — Odmienne traktowanie — Ograniczenie swobody przepływu kapitału]
 ---documentbreak--- C2002018PL1510120180412PL0019151151Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 kwietnia 2018 r. – Komisja Europejska / Królestwo Belgii
   (Sprawa C-110/17) (
         1
      )
   „[Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodny przepływ kapitału — Artykuł 63 TFUE — Artykuł 40 porozumienia EOG — Podatek dochodowy od belgijskich rezydentów — Ustalenie dochodu z nieruchomości — Stosowanie dwóch różnych metod obliczania w zależności od umiejscowienia nieruchomości — Obliczanie na podstawie wartości katastralnej w przypadku nieruchomości położonych w Belgii — Obliczanie na podstawie realnej wartości czynszowej w przypadku nieruchomości położonych w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) — Odmienne traktowanie — Ograniczenie swobody przepływu kapitału]”2018/C 200/19Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Roels i N. Gossement, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: P. Cottin, M. Jacobs i L. Cornelis, pełnomocnicy)

      Sentencja

            1)

            Utrzymując przepisy, zgodnie z którymi w zakresie określania wysokości dochodów związanych z nieruchomościami niewynajmowanymi lub wynajmowanymi bądź osobom fizycznym, które nie korzystają z nich w celach zawodowych, bądź osobom prawnym, udostępniającym je osobom fizycznym do celów prywatnych, podstawę opodatkowania oblicza się na podstawie wartości katastralnej w przypadku nieruchomości położonych na terytorium krajowym, a na podstawie realnej wartości czynszowej w przypadku nieruchomości położonych za granicą, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na podstawie art. 63 TFUE i art. 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r.

            2)

            Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 121 z 18.4.2017.


201805250171897252018/C 200/074782016CJC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL201804197711Sprawa C-478/16 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 19 kwietnia 2018 – Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) / Group OOD, Kosta Iliev [Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego — Względne podstawy odmowy rejestracji — Sprzeciw właściciela niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie handlowym — Badanie przez izbę odwoławczą — Dodatkowe lub uzupełniające dowody — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 76 ust. 2 — Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 — Zasada 50 ust. 1 akapit trzeci]
 ---documentbreak--- C2002018PL710120180419PL00077171Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 19 kwietnia 2018 – Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) / Group OOD, Kosta Iliev
   (Sprawa C-478/16 P) (
         1
      )
   „[Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego — Względne podstawy odmowy rejestracji — Sprzeciw właściciela niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie handlowym — Badanie przez izbę odwoławczą — Dodatkowe lub uzupełniające dowody — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 76 ust. 2 — Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 — Zasada 50 ust. 1 akapit trzeci]”2018/C 200/07Język postępowania: bułgarski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral, P. Ivanov i D. Stoyanova- Valchanova, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Group OOD (przedstawiciele: D. Dragiev i A. Andreev, advokati), Kosta Iliev (przedstawiciel: S. Ganeva, advokat)

      Sentencja

            1)

            Odwołanie zostaje oddalone.

            2)

            Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 78 z 13.03.2017.


201805250131897402018/C 200/201482017CJC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180419161611Sprawa C-148/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Peek & Cloppenburg KG, Hamburg / Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf [Odesłanie prejudycjalne — Prawo znaków towarowych — Dyrektywa 2008/95/WE — Artykuł 14 — Ustalenie a posteriori unieważnienia lub wygaśnięcia praw do znaku towarowego — Data, w której przesłanki unieważnienia lub wygaśnięcia powinny zostać spełnione — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Znak towarowy Unii Europejskiej — Artykuł 34 ust. 2 — Zastrzeżenie starszeństwa wcześniejszego krajowego znaku towarowego — Skutki tego zastrzeżenia dla wcześniejszego krajowego znaku towarowego]
 ---documentbreak--- C2002018PL1610120180419PL0020161161Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Peek & Cloppenburg KG, Hamburg / Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf
   (Sprawa C-148/17) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Prawo znaków towarowych — Dyrektywa 2008/95/WE — Artykuł 14 — Ustalenie a posteriori unieważnienia lub wygaśnięcia praw do znaku towarowego — Data, w której przesłanki unieważnienia lub wygaśnięcia powinny zostać spełnione — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Znak towarowy Unii Europejskiej — Artykuł 34 ust. 2 — Zastrzeżenie starszeństwa wcześniejszego krajowego znaku towarowego — Skutki tego zastrzeżenia dla wcześniejszego krajowego znaku towarowego]”2018/C 200/20Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Peek & Cloppenburg KG, Hamburg

      Strona pozwana: Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf

      Sentencja

   Artykuł 14 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych w związku z art. 34 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie [znaku towarowego Unii Europejskiej] należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wykładni prawa krajowego, zgodnie z którą unieważnienie wcześniejszego krajowego znaku towarowego lub wygaśnięcie praw właściciela tego znaku towarowego, którego starszeństwo zastrzeżono dla unijnego znaku towarowego, można ustalić a posteriori, jedynie jeśli przesłanki tego unieważnienia lub tego wygaśnięcia były spełnione nie tylko w chwili, w której zrzeczono się tego wcześniejszego krajowego znaku towarowego, lub w chwili, w której nastąpiło wygaśnięcie, ale również w chwili wydania orzeczenia sądowego dokonującego tego ustalenia.
   (
         1
      )	Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


201805250041897432018/C 200/085252016CJC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL201804197822Sprawa C-525/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Concorrência, Regulação e Supervisão – Portugalia) – MEO – Serviços de Comunicações e Multimédia SA / Autoridade da Concorrência [Odesłanie prejudycjalne — Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Artykuł 102 akapit drugi lit. c) TFUE — Pojęcie „niekorzystnych warunków konkurencji” — Ceny dyskryminujące na rynku niższego szczebla — Organizacja zarządzania prawami pokrewnymi prawom autorskim — Opłata uiszczana przez krajowych dostawców płatnej usługi transmisji sygnału telewizyjnego i jego treści]
 ---documentbreak--- C2002018PL720120180419PL00087282Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Concorrência, Regulação e Supervisão – Portugalia) – MEO – Serviços de Comunicações e Multimédia SA / Autoridade da Concorrência
   (Sprawa C-525/16) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Artykuł 102 akapit drugi lit. c) TFUE — Pojęcie „niekorzystnych warunków konkurencji” — Ceny dyskryminujące na rynku niższego szczebla — Organizacja zarządzania prawami pokrewnymi prawom autorskim — Opłata uiszczana przez krajowych dostawców płatnej usługi transmisji sygnału telewizyjnego i jego treści]”2018/C 200/08Język postępowania: portugalski
      Sąd odsyłający

   Tribunal da Concorrência, Regulação e Supervisão

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: MEO – Serviços de Comunicações e Multimédia SA

      Strona pozwana: Autoridade da Concorrência
   przy udziale: GDA – Cooperativa de Gestão dos Direitos dos Artistas Intérpretes ou Executantes, CRL

      Sentencja

   Pojęcie „niekorzystnych warunków konkurencji” w rozumieniu art. 102 akapit drugi lit. c) TFUE należy interpretować w ten sposób, że w wypadku przedsiębiorstwa dominującego, które stosuje ceny dyskryminujące wobec swych partnerów handlowych na rynku niższego szczebla, pojęcie to dotyczy sytuacji, w której wskazane zachowanie przedsiębiorstwa może skutkować zakłóceniem konkurencji między jego partnerami handlowymi. Stwierdzenie takich „niekorzystnych warunków konkurencji” nie wymaga udowodnienia, że doszło do rzeczywistego i wymiernego pogorszenia sytuacji konkurencyjnej, ale powinno opierać się na analizie wszystkich istotnych okoliczności danego przypadku, które pozwalają uznać, że wskazane zachowanie wywiera wpływ na koszty, zyski lub inne istotne interesy jednego z owych partnerów lub większej ich liczby, wobec czego opisane zachowanie może wywierać wpływ na tę sytuację.
   (
         1
      )	Dz.U. C 14 z 16.1.2017.


201805250431897002018/C 200/553542017TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180423424322Sprawa T-354/17: Wyrok Sądu z dnia 23 kwietnia 2018 r. – Genomic Health / EUIPO (ONCOTYPE DX GENOMIC PROSTATE SCORE) Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ONCOTYPE DX GENOMIC PROSTATE SCORE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001] — Równość traktowania
 ---documentbreak--- C2002018PL4220120180423PL0055422432Wyrok Sądu z dnia 23 kwietnia 2018 r. – Genomic Health / EUIPO (ONCOTYPE DX GENOMIC PROSTATE SCORE)
   (Sprawa T-354/17) (
         1
      )
   „Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ONCOTYPE DX GENOMIC PROSTATE SCORE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001] — Równość traktowania”2018/C 200/55Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Genomic Health, Inc. (Redwood City, Kalifornia, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciel: A. Reid, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i K. Sidat Humphreys, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lutego 2017 r. (sprawa R 1682/2016-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego ONCOTYPE DX GENOMIC PROSTATE SCORE jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Genomic Health, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 249 z 31.7.2017.


201805250531897072018/C 200/315542014TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180426262611Sprawa T-554/14: Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2018 r. – Messi Cuccittini / EUIPO – J-M.-E.V. e hijos (MESSI) Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MESSI — Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe MASSI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001]
 ---documentbreak--- C2002018PL2610120180426PL0031261261Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2018 r. – Messi Cuccittini / EUIPO – J-M.-E.V. e hijos (MESSI)
   (Sprawa T-554/14) (
         1
      )
   „Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MESSI — Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe MASSI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001]”2018/C 200/31Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: Lionel Andrés Messi Cuccittini (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J.L. Rivas Zurdo i M. Toro Gordillo, następnie adwokaci J.B. Devaureix i J.Y. Teindas Maillard)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo O. Mondéjar Ortuño, następnie S. Palmero Cabezas, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: J-M.-E.V. e hijos, SRL (Granollers, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Güell Serra i M. Ceballos Rodríguez)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 kwietnia 2014 r. (sprawa R 1553/2013-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między J-M.-E.V. e hijos a L.A. Messim Cuccittinim.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 23 kwietnia 2014 r. (sprawa R 1553/2013-1).

            2)

            EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Lionela Andrésa Messiego Cuccittiniego.

            3)

            J-M.-E.V. e hijos, SRL pokrywa własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 339 z 29.9.2014.


201805250751897302018/C 200/562122018TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180326434421Sprawa T-212/18: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2018 r. – Romańska przeciwko Frontex
 ---documentbreak--- C2002018PL4310120180326PL0056431442Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2018 r. – Romańska przeciwko Frontex
   (Sprawa T-212/18)2018/C 200/56Język postępowania: Polski
      Strony

      Strona skarżąca: Karolina Romańska (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: A. Tetkowska, adwokat)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna,

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej z siedzibą w Warszawie, z dnia 14 czerwca 2017 r., wypowiadającej umowę o pracę z Karoliną Romańską na podstawie art. 47 Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej,

            —

            stwierdzenie, iż Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej stosowała mobbing i dyskryminację wobec Karoliny Romańskiej,

            —

            zobowiązanie Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej do zaprzestania dyskryminacji i mobbingu wobec pracowników oraz do wprowadzenia polityki antydyskryminacyjnej i antymobbingowej w pozwanej Agencji,

            —

            zasądzenie od Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej zadośćuczynienia na rzecz Karoliny Romańskiej, ustalonego ex aequo et bono na kwotę 100000 EUR tytułem naprawienia doznanej krzywdy,

            —

            zasądzenie od Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej odszkodowania w kwocie 4402 PLN tytułem naprawienia wyrządzonej szkody,

            —

            obciążenie Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący stosowania wobec Skarżącej mobbingu i dyskryminacji w Pozwanej Agencji. W trakcie trwania zatrudnienia w Pozwanej Agencji Skarżąca stała się ofiarą mobbingu, upokarzania, obarczania winą za cudze błędy, publicznego poniżania oraz innych niewłaściwych zachowań w ramach jej sektora, przy wiedzy i braku działania ze strony przełożonych.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący rozstroju zdrowia spowodowanego mobbingiem w Pozwanej Agencji. W kwietniu 2016 r. Skarżąca doznała nagłego i ostrego rozstroju zdrowia, co zostało potwierdzone dokumentacją medyczną. Leczenie to jest w dalszym ciągu kontynuowane przez Skarżącą. Lekarze stwierdzili, że rozstrój zdrowia miał miejsce na tle nerwowym, w szczególności z powodu mobbingu w pracy i wypalenia zawodowego. Skarżąca poniosła koszty leczenia wynikające z dokumentacji medycznej załączonej do Skargi.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący braku udzielenia pomocy w związku z mobbingiem i dyskryminacją w Pozwanej Agencji. Skarżąca zwróciła się do Pozwanej o udzielenie pomocy, o której mowa w Regulaminie Pracowników UE, w związku z mobbingiem i dyskryminacją w Pozwanej Agencji. Skarżąca przedstawiła Pozwanej szereg akceptowalnych dla niej rozwiązań sytuacji. Pozwana pominęła milczeniem kwestie zdrowia Skarżącej i pozostała bierna, akceptując sytuację krzywdzącą Skarżącą i przyzwalając na dalsze trwanie tej sytuacji.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczący dyskryminacji Skarżącej przez Pozwaną ze względu na płeć, narodowość i przynależność do związku zawodowego. Skarżąca wielokrotnie aplikowała na wyższe stanowisko pracy w Pozwanej Agencji. Mimo jej wszechstronnego wykształcenia, znajomości kilku języków obcych, doskonałych ocen rocznych i ciągłego podnoszenia kwalifikacji, Skarżąca nigdy nie uzyskała awansu. Przyczyny tego stanu rzeczy mają charakter dyskryminacyjny. Na skutek wielokrotnego kontaktowania się przez Skarżącą z Pozwaną w sprawie stosowanego wobec niej mobbingu i dyskryminacji, Pozwana zaproponowała Skarżącej delegację, do której Skarżąca poczyniła wszelkie przygotowania, łącznie z nauką języka obcego od podstaw do stopnia komunikatywności, a następnie Pozwana odwołała delegację na 4 dni przed wylotem. Pozwana uzasadniła odwołanie delegacji kontaktem Skarżącej ze związkiem zawodowym.

            5.

            Zarzut piąty dotyczący bezzasadnego zwolnienia Skarżącej. Zwolnienie Skarżącej pracy było bezzasadne i pozbawione podstaw merytorycznych. Wypowiedzenie umowy o pracę stanowiło konsekwencję braku akceptacji przez Skarżącą sytuacji stosowanego wobec niej mobbingu i dyskryminacji w Pozwanej Agencji.


201805250721897202018/C 200/434682016TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180423343522Sprawa T-468/16: Wyrok Sądu z dnia 23 kwietnia 2018 r. – Verein Deutsche Sprache/Komisja [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące decyzji Komisji odnośnie do wyglądu sali prasowej budynku Berlaymont w związku z ograniczeniem wyświetlania informacji jedynie w językach francuskim i angielskim — Częściowa odmowa dostępu — Oświadczenie Komisji odnośnie do nieistnienia dokumentów — Domniemanie zgodności z prawem — Naruszenie prawa — Obowiązek uzasadnienia]
 ---documentbreak--- C2002018PL3420120180423PL0043342352Wyrok Sądu z dnia 23 kwietnia 2018 r. – Verein Deutsche Sprache/Komisja
   (Sprawa T-468/16) (
         1
      )
   „[Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące decyzji Komisji odnośnie do wyglądu sali prasowej budynku Berlaymont w związku z ograniczeniem wyświetlania informacji jedynie w językach francuskim i angielskim — Częściowa odmowa dostępu — Oświadczenie Komisji odnośnie do nieistnienia dokumentów — Domniemanie zgodności z prawem — Naruszenie prawa — Obowiązek uzasadnienia]”2018/C 200/43Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Verein Deutsche Sprache eV (Dortmund, Niemcy) (przedstawiciel: W. Ehrhardt, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy).

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2016) 3714 final z dnia 10 czerwca 2016 r. dotyczące złożonego przez skarżącą na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U 2001, L 145, s. 43) wniosku o udzielenie dostępu do pewnych dokumentów odnośnie do decyzji Komisji w sprawie zmiany wyglądu sali prasowej budynku Berlaymont w Brukseli w związku z ograniczeniem wyświetlania informacji jedynie w językach francuskim i angielskim.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Verein Deutsche Sprache pokrywa koszty postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 371 z 10.10.2016 r.


201805250091897392018/C 200/095322016CJC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL201804118811Sprawa C-532/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos / SEB bankas AB [Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Ograniczenie prawa do odliczenia podatku naliczonego — Korekta odliczenia podatku naliczonego — Dostawa terenu — Błędna kwalifikacja „działalności opodatkowanej” — Wykazanie podatku na pierwotnej fakturze — Zmiana tej informacji dokonana przez dostawcę]
 ---documentbreak--- C2002018PL810120180411PL00098181Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos / SEB bankas AB
   (Sprawa C-532/16) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Ograniczenie prawa do odliczenia podatku naliczonego — Korekta odliczenia podatku naliczonego — Dostawa terenu — Błędna kwalifikacja „działalności opodatkowanej” — Wykazanie podatku na pierwotnej fakturze — Zmiana tej informacji dokonana przez dostawcę]”2018/C 200/09Język postępowania: litewski
      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

      Strona przeciwna: SEB bankas AB

      Sentencja

            1)

            Artykuł 184 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że ustanowiony w tym artykule obowiązek dokonania korekty nienależnie dokonanego odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) znajduje zastosowanie także w wypadkach, w których wstępne odliczenie nie mogło zostać dokonane zgodnie z prawem, ponieważ transakcja, która doprowadziła do jego zastosowania, była zwolniona z VAT. Natomiast art. 187–189 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że przewidziany w tych artykułach mechanizm korekty nienależnie dokonanego odliczenia VAT nie znajduje w takich wypadkach zastosowania, w szczególności w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której wstępne odliczenie VAT było nieuzasadnione, ponieważ chodziło o transakcję dostawy terenów zwolnioną z VAT.

            2)

            Artykuł 186 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że w wypadkach, w których wstępnego odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) nie można było dokonać zgodnie z prawem, do państw członkowskich należy określenie daty, w której powstaje obowiązek korekty nienależnego odliczenia VAT, i okresu, w jakim ta korekta powinna nastąpić, z poszanowaniem zasad prawa Unii, w szczególności zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy w wypadku takim jak w postępowaniu głównym zasady te są przestrzegane.

      (
         1
      )	Dz.U. C 6 z 9.1.2017.


201805250291897022018/C 200/211522017CJC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180419161722Sprawa C-152/17: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 19 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Consorzio Italian Management, Catania Multiservizi SpA / Rete Ferroviaria Italiana SpA (Odesłanie prejudycjalne — Procedury udzielania zamówień w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych — Dyrektywa 2004/17/WE — Obowiązek dokonania dostosowania ceny po udzieleniu zamówienia — Brak takiego obowiązku w dyrektywie 2004/17/WE lub na podstawie ogólnych zasad, na których zasadzają się art. 56 TFUE i dyrektywa 2004/17/WE — Usługi sprzątania i utrzymania związane z działalnością transportu kolejowego — Artykuł 3 ust. 3 TUE — Artykuły 26, 57, 58 i 101 TFUE — Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie rozpatrywanego w postępowaniu głównym stanu faktycznego oraz w przedmiocie względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytania prejudycjalne — Niedopuszczalność — Artykuł 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Przepisy prawa krajowego niewprowadzające w życie prawa Unii — Brak właściwości)
 ---documentbreak--- C2002018PL1620120180419PL0021162172Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 19 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Consorzio Italian Management, Catania Multiservizi SpA / Rete Ferroviaria Italiana SpA
   (Sprawa C-152/17) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Procedury udzielania zamówień w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych — Dyrektywa 2004/17/WE — Obowiązek dokonania dostosowania ceny po udzieleniu zamówienia — Brak takiego obowiązku w dyrektywie 2004/17/WE lub na podstawie ogólnych zasad, na których zasadzają się art. 56 TFUE i dyrektywa 2004/17/WE — Usługi sprzątania i utrzymania związane z działalnością transportu kolejowego — Artykuł 3 ust. 3 TUE — Artykuły 26, 57, 58 i 101 TFUE — Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie rozpatrywanego w postępowaniu głównym stanu faktycznego oraz w przedmiocie względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytania prejudycjalne — Niedopuszczalność — Artykuł 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Przepisy prawa krajowego niewprowadzające w życie prawa Unii — Brak właściwości)”2018/C 200/21Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Consorzio Italian Management i Catania Multiservizi SpA

      Strona przeciwna: Rete Ferroviaria Italiana SpA

      Sentencja

   Dyrektywa 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynująca procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, zmieniona rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1251/2011 z dnia 30 listopada 2011 r., oraz ogólne zasady, na których się ona opiera, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu norm prawa krajowego takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, które nie przewidują okresowego dostosowania cen po udzieleniu zamówień należących do objętych tą dyrektywą sektorów.
   (
         1
      )	Dz.U. C 213 z 3.7.2017.


201805250581897292018/C 200/572262018TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180402444521Sprawa T-226/18: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2018 r. – Global Silicones Council i in. / Komisja
 ---documentbreak--- C2002018PL4410120180402PL0057441452Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2018 r. – Global Silicones Council i in. / Komisja
   (Sprawa T-226/18)2018/C 200/57Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Global Silicones Council (Waszyngton, Stany Zjednoczone), Wacker Chemie AG (Monachium, Niemcy), Momentive Performance Materials GmbH (Leverkusen, Niemcy), Shin-Etsu Silicones Europea BV (Almere, Niderlandy), Elkem Silicones France SAS (Lyon, Francja) (przedstawiciel: M. Navin-Jones, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie, że załącznik XIII do rozporządzenia REACH lub właściwe przepisy tego załącznika (w szczególności sekcje 1.1.2 lub 1.2.2) są niezgodne z prawem i nie mają zastosowania w niniejszej sprawie na podstawie art. 277 TFUE, w zakresie, w jakim uniemożliwiają lub utrudniają prawidłowe zbadanie lub ustalenie właściwości D4 i D5;

            —

            w wypadku gdyby: a) opinia Komitetu Państw Członkowskich Europejskiej Agencji Chemikaliów (zwanej dalej „ECHA”) z kwietnia 2015 r.; b) opinia Komitetu ds. Oceny Ryzyka ECHA z marca 2016 r.; c) opinia Komitetu ds. Analiz Społeczno-Ekonomicznych ECHA z czerwca 2016 r.; d) wnioski / decyzje Grupy Ekspertów ds. substancji PBT z listopada 2012 r.; lub e) odpowiednie wytyczne ECHA nie zostały uznane za akty przygotowawcze prowadzące do przyjęcia zaskarżonego aktu – stwierdzenie nieważności i braku zastosowania tych aktów na podstawie art. 277 TFUE;

            —

            obciążenie pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżących w związku z niniejszym postępowaniem oraz

            —

            podjęcie wszelkich innych środków, które Sąd uzna za stosowane.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem, oczywistych błędów w ocenie, naruszenia zasady pewności prawa, arbitralności podejmowania decyzji i braku uzasadnienia w odniesieniu do oceny ryzyka.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem, oczywistych naruszeń prawa oraz błędów dotyczących okoliczności faktycznych, oczywistych błędów w ocenie, naruszenia zasady pewności prawa i arbitralności podejmowania decyzji w odniesieniu do oceny zagrożeń. Obejmuje to zarzut niezgodności z prawem na podstawie art. 277 TFUE dotyczący istotnych przepisów załącznika XIII do rozporządzenia REACH lub wcześniejszych aktów i środków.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący niezgodności z prawem, oczywistych naruszeń prawa oraz błędów dotyczących okoliczności faktycznych, naruszenia zasady pewności prawa, arbitralności podejmowania decyzji oraz braku odpowiedniego uzasadnienia w odniesieniu do oceny zagrożeń, w szczególności analizy ciężaru dowodu. Obejmuje to zarzut niezgodności z prawem na podstawie art. 277 TFUE dotyczący istotnych przepisów załącznika XIII do rozporządzenia REACH lub wcześniejszych aktów i środków.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczący braku pewności prawa, naruszenia zasady dobrej administracji, braku uzasadnienia w odniesieniu do oceny zagrożeń i ryzyka, w szczególności analizy ciężaru dowodu.

            5.

            Zarzut piąty dotyczący pozbawienia prawa do obrony, w tym prawa do bycia wysłuchanym; braku odpowiedniego uzasadnienia; rzetelnego postępowania w odniesieniu do oceny zagrożeń i ryzyka, w szczególności analizy ciężaru dowodu.

            6.

            Zarzut szósty dotyczący oczywistego przekroczenia granic uprawnień dyskrecjonalnych, oczywistego błędu w wykonywaniu uprawnień dyskrecjonalnych i naruszenia równowagi uprawnień instytucjonalnych w odniesieniu do oceny zagrożeń i ryzyka.

            7.

            Zarzut siódmy dotyczący niezgodności z prawem, oczywistych naruszeń prawa oraz błędów dotyczących okoliczności faktycznych, oczywistych błędów w wykonywaniu uprawnień dyskrecjonalnych, oczywistego przekroczenia granic uprawnień dyskrecjonalnych, naruszenia zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, braku uzasadnienia w odniesieniu do oceny zagrożeń i ryzyka oraz oczywistych błędów w ocenie istotnych okoliczności faktycznych oraz właściwych przepisów prawa.

            8.

            Zarzut ósmy dotyczący naruszenia zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, braku odpowiedniego uzasadnienia, oczywistych naruszeń prawa oraz błędów dotyczących okoliczności faktycznych w odniesieniu do przyjęcia, stosowania, znaczenia i zakresu ograniczenia przewidzianego w rozporządzeniu REACH.

            9.

            Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności w odniesieniu do stosowania i zakresu ograniczenia przewidzianego w rozporządzeniu REACH.

            10.

            Zarzut dziesiąty dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, niezgodności z prawem, oczywistych błędów w wykonywaniu uprawnień dyskrecjonalnych, oczywistych naruszeń prawa oraz błędów dotyczących okoliczności faktycznych, naruszenia zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, naruszenia zasady dobrej administracji, braku uzasadnienia – przed przyjęciem ograniczenia przewidzianego w rozporządzeniu REACH.

            11.

            Zarzut jedenasty dotyczy tego, że istotne przypisy załącznika XIII do rozporządzenia REACH i inne istotne wcześniejsze akty i środki, które uniemożliwiają lub utrudniają prawidłowe zbadanie lub ustalenie właściwości D4 i D5, nie mają zastosowania na podstawie art. 277 TFUE.


201805250711897192018/C 200/325612014TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180423262722Sprawa T-561/14: Wyrok Sądu z dnia 23 kwietnia 2018 r. – One of Us i in. / Komisja [Prawo instytucjonalne — Europejska inicjatywa obywatelska — Polityka badań naukowych — Zdrowie publiczne — Współpraca na rzecz rozwoju — Finansowanie przez Unię działań wiążących się z niszczeniem ludzkich zarodków — Komunikat Komisji wydany na podstawie art. 10 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 211/2011 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Zdolność strony do pozywania i bycia pozywanym — Akt zaskarżalny — Częściowa niedopuszczalność — Kontrola sądowa — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie]
 ---documentbreak--- C2002018PL2620120180423PL0032262272Wyrok Sądu z dnia 23 kwietnia 2018 r. – One of Us i in. / Komisja
   (Sprawa T-561/14) (
         1
      )
   „[Prawo instytucjonalne — Europejska inicjatywa obywatelska — Polityka badań naukowych — Zdrowie publiczne — Współpraca na rzecz rozwoju — Finansowanie przez Unię działań wiążących się z niszczeniem ludzkich zarodków — Komunikat Komisji wydany na podstawie art. 10 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 211/2011 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Zdolność strony do pozywania i bycia pozywanym — Akt zaskarżalny — Częściowa niedopuszczalność — Kontrola sądowa — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie]”2018/C 200/32Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: European Citizens’ Initiative One of Us i pozostali skarżący, których nazwiska widnieją w załączniku do wyroku (przedstawiciele: początkowo adwokat C. de La Hougue, a następnie adwokat J. Paillot, a wreszcie P. Diamond, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Laitenberger i H. Krämer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: M. Szwarc, A. Miłkowska i B. Majczyna, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo U. Rösslein i E. Waldherr, a następnie U. Rösslein i R. Crowe, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Rebasti i K. Michoel, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonego komunikatu Komisji COM(2014) 355 final z dnia 28 maja 2014 r. w sprawie europejskiej inicjatywy obywatelskiej zatytułowanej „Uno di noi”.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            European Citizens’ Initiative One of Us i inni skarżący, których nazwiska widnieją w załączniku, pokrywają własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

            3)

            Rzeczpospolita Polska, Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 409 z 17.11.2014.


201805250331897512018/C 200/105412016CJC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL201804129911Sprawa C-541/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 kwietnia 2018 r. – Komisja Europejska / Królestwo Danii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie (WE) nr 1072/2009 — Artykuł 2 pkt 6 — Artykuł 8 — Przewóz kabotażowy — Pojęcie — Definicja zawarta w dokumencie „Pytania i odpowiedzi” sporządzonym przez Komisję Europejską — Moc prawna — Krajowe środki wykonawcze ograniczające liczbę miejsc załadunku i rozładunku, które mogą składać się na ten sam przewóz kabotażowy — Zakres uznania — Ograniczenie — Proporcjonalność)
 ---documentbreak--- C2002018PL910120180412PL00109191Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 kwietnia 2018 r. – Komisja Europejska / Królestwo Danii
   (Sprawa C-541/16) (
         1
      )
   „(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie (WE) nr 1072/2009 — Artykuł 2 pkt 6 — Artykuł 8 — Przewóz kabotażowy — Pojęcie — Definicja zawarta w dokumencie „Pytania i odpowiedzi” sporządzonym przez Komisję Europejską — Moc prawna — Krajowe środki wykonawcze ograniczające liczbę miejsc załadunku i rozładunku, które mogą składać się na ten sam przewóz kabotażowy — Zakres uznania — Ograniczenie — Proporcjonalność)”2018/C 200/10Język postępowania: duński
      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Hottiaux, L. Grønfeldt i U. Nielsen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Danii (przedstawiciele: C. Thorning, J. Nymann-Lindegren i M. Søndahl Wolff, pełnomocnicy)

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 6 z 9.1.2017.


201805250401897232018/C 200/33432015TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180423272821Sprawa T-43/15: Wyrok Sądu z dnia 23 kwietnia 2018 r. – CRM/Komisja [Chronione oznaczenie geograficzne — Piadina Romagnola lub Piada Romagnola — Procedura rejestracji — Podział kompetencji między Komisję i organy krajowe — Związek między renomą produktu a jego pochodzeniem geograficznym — Artykuł 5 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1151/2012 — Zakres kontroli przez Komisję wniosku o rejestrację — Artykuł 7 ust. 1 lit. f) ppkt ii), art. 8 ust. 1 lit. c) ppkt ii) i art. 50 ust. 1 rozporządzenia nr 1151/2012 — Wpływ unieważnienia specyfikacji przez sąd krajowy na prowadzone przed Komisją postępowanie — Obowiązek przeprowadzenia dochodzenia przez Komisję — Zasada dobrej administracji — Skuteczna ochrona sądowa]
 ---documentbreak--- C2002018PL2710120180423PL0033271282Wyrok Sądu z dnia 23 kwietnia 2018 r. – CRM/Komisja
   (Sprawa T-43/15) (
         1
      )
   „[Chronione oznaczenie geograficzne — Piadina Romagnola lub Piada Romagnola — Procedura rejestracji — Podział kompetencji między Komisję i organy krajowe — Związek między renomą produktu a jego pochodzeniem geograficznym — Artykuł 5 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1151/2012 — Zakres kontroli przez Komisję wniosku o rejestrację — Artykuł 7 ust. 1 lit. f) ppkt ii), art. 8 ust. 1 lit. c) ppkt ii) i art. 50 ust. 1 rozporządzenia nr 1151/2012 — Wpływ unieważnienia specyfikacji przez sąd krajowy na prowadzone przed Komisją postępowanie — Obowiązek przeprowadzenia dochodzenia przez Komisję — Zasada dobrej administracji — Skuteczna ochrona sądowa]”2018/C 200/33Język postępowania: włoski
      Strony

      Strona skarżąca: CRM Srl (Modena, Włochy) (przedstawiciele: początkowo G. Forte, C. Marinuzzi i A. Franchi, następnie G. Forte i C. Marinuzzi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo D. Bianchi, J. Guillem Carrau i F. Moro, następnie D. Bianchi, A. Lewis i F. Moro, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez M. Scina, avvocato dello Stato), Consorzio di Promozione e Tutela della Piadina Romagnola (Co.P.Rom) (Rimini, Włochy) (przedstawiciele: A. Improda i P. Rodilosso, adwokaci)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1174/2014 z dnia 24 października 2014 r. rejestrującego w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Piadina Romagnola/Piada Romagnola (ChOG)] (Dz.U. 2014, L 316, s. 3).

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            CRM srl pokrywa dwie trzecie własnych kosztów oraz dwie trzecie kosztów Komisji Europejskiej związanych z niniejszym postępowaniem.

            3)

            Komisja pokrywa jedną trzecią własnych kosztów oraz jedną trzecią kosztów CRM związanych z niniejszym postępowaniem.

            4)

            CRM i Komisja pokrywają własne koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

            5)

            Republika Włoska i Consorzio di Promozione e Tutela della Piadina Romagnola (Co.P.Rom) pokrywają własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


201805250571897352018/C 200/447472016TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180423353511Sprawa T-747/16: Wyrok Sądu z dnia 23 kwietnia 2018 r. – Vincenti / EUIPO (Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Opinia komitetu ds. inwalidztwa — Uznanie organu powołującego — Artykuły 53 i 78 regulaminu pracowniczego — Błąd w ocenie — Obowiązek uzasadnienia)
 ---documentbreak--- C2002018PL3510120180423PL0044351351Wyrok Sądu z dnia 23 kwietnia 2018 r. – Vincenti / EUIPO
   (Sprawa T-747/16) (
         1
      )
   „(Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Opinia komitetu ds. inwalidztwa — Uznanie organu powołującego — Artykuły 53 i 78 regulaminu pracowniczego — Błąd w ocenie — Obowiązek uzasadnienia)”2018/C 200/44Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Guillaume Vincenti (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Lukošiūtė, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Żądanie na podstawie art. 270 TFUE mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO z dnia 18 grudnia 2015 r. odmawiającej uznania całkowitej, trwałej niezdolności do pracy skarżącego i przeniesienia go w stan spoczynku.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

            2)

            Guillaume Vincenti zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 14 z 16.1.2017.


201805250681897362018/C 200/592402018TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180416464722Sprawa T-240/18: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2018 – Polskie Linie Lotnicze „LOT” v Commission
 ---documentbreak--- C2002018PL4620120180416PL0059462472Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2018 – Polskie Linie Lotnicze „LOT” v Commission
   (Sprawa T-240/18)2018/C 200/59Język postępowania: Polski
      Strony

      Strona skarżąca: Polskie Linie Lotnicze „LOT” S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: M. Jeżewski, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie M.8672 (EASYJET / CERTAIN AIR BERLIN ASSETS), nr ref. C(2017) 8776 final;

            —

            obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Sądem;

            —

            zobowiązanie Komisji do ustosunkowania się w ramach odpowiedzi na skargę do określonych pytań skarżącej dotyczących przebiegu badania skutków przedmiotowej koncentracji na konkurencję oraz do przedstawienie określonych dowodów stanowiących podstawę decyzji Komisji Europejskiej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący stwierdzenia, że Komisja naruszyła przepisy traktatowe UE oraz przepisy służące ich wykonaniu, w szczególności przepisy Rozporządzenia 139/2004/WE (
                  1
               ), poprzez zaniechanie przeprowadzenia pełnej oceny skutków koncentracji niekorzystnych z punktu widzenia konkurencji.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący stwierdzenia, że Komisja błędnie oceniła skutki koncentracji w odniesieniu do możliwości świadczenia usług pasażerskiego transportu lotniczego z oraz do określonych lotnisk, dopuszczając się tym samym poważnego i oczywistego błędu w ocenie koncentracji. Prawidłowo przeprowadzone badanie analityczne koncentracji prowadzić powinno do wniosku, że jej przeprowadzenie wywrze szereg negatywnych skutków dla konkurencji, w tym wywrze negatywniejsze skutki na konkurencję niż brak koncentracji w scenariuszu alternatywnym.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący stwierdzenia, że Komisja naruszyła „Wytyczne w sprawie oceny horyzontalnego połączenia przedsiębiorstw” poprzez zaniechanie badania, czy wzrost efektywności wywołany koncentracją przeciwdziała jej negatywnym skutkom dla konkurencji.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczący stwierdzenia, że Komisja naruszyła przepisy traktatowe oraz przepisy służące ich wykonaniu poprzez zaniechanie nałożenia na easyJet zobowiązań pozwalających na uniknięcie istotnego zakłócenia skutecznej konkurencji przez koncentrację.

            5.

            Zarzut piąty dotyczący stwierdzenia, że Komisja naruszyła przepisy traktatowe oraz przepisy służące ich wykonaniu poprzez zaniechanie oceny wpływu koncentracji na rynek wewnętrzny w kontekście udzielonej uprzednio Air Berlin pomocy publicznej w postaci pożyczki RFN w wysokości 150 mln EUR z dnia 15 sierpnia 2017 r. Została ona zatwierdzona przez Komisję w drodze decyzji Komisji z dnia 4 września 2017 r. w sprawie zatwierdzenia pomocy publicznej udzielonej na rzecz Air Berlin przez Republikę Federalną Niemiec, C(2017) 6080 final.

            6.

            Zarzut szósty dotyczący stwierdzenia, że Komisja naruszyła art. 296 TFUE poprzez niewystarczające uzasadnienie decyzji KE wyrażające się m.in. w braku pełnej analizy stanu faktycznego sprawy, pominięcie szeregu elementów niezbędnych do rzetelnej weryfikacji pełnego wpływu Transakcji na konkurencję oraz zaniechanie dokonania oceny wpływu koncentracji na rynek wewnętrzny w kontekście udzielonej uprzednio Air Berlin pomocy publicznej i brak uzasadnienia stanowiącego podstawę takiego zaniechania.

      (
         1
      )	Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) (Dz.U. 2004, L 24, str. 1)


201806080531931572018/C 221/122592018CJC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180411111111Sprawa C-259/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Madrid (Hiszpania) w dniu 11 kwietnia 2018 r. – Sociedad Estatal Correos y Telégrafos, S.A. / Asendia Spain, S.L.U.
 ---documentbreak--- C2212018PL1110120180411PL0012111111Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Madrid (Hiszpania) w dniu 11 kwietnia 2018 r. – Sociedad Estatal Correos y Telégrafos, S.A. / Asendia Spain, S.L.U.
   (Sprawa C-259/18)2018/C 221/12Język postępowania: hiszpański
      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Mercantil de Madrid

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sociedad Estatal Correos y Telégrafos, S.A.

      Strona pozwana, Druga strona postępowania: Asendia Spain, S.L.U.

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy art. 7 ust. 1 i art. 8 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (dyrektywy pocztowej) (
                  1
               ), w brzmieniu nadanym przez dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r. (
                  2
               ), sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym gwarancja udzielona operatorowi wyznaczonemu do świadczenia powszechnej usługi pocztowej polega na tym, że jest on jedynym podmiotem upoważnionym do dystrybucji innych znaków opłat za przesyłkę niż znaczki pocztowe?

            2)

            W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie poprzedzające, czy zgodne z uregulowaniem pocztowym Unii Europejskiej jest wymaganie od prywatnych operatorów pocztowych posiadania fizycznych dostępnych powszechnie placówek w celu dystrybucji i sprzedaży znaków opłat za przesyłkę, innych niż znaczki pocztowe?

      (
         1
      )	Dz. U. 1998 r., L 15, s. 14.
   (
         2
      )	Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r. zmieniająca dyrektywę 97/67/WE w odniesieniu do pełnego urzeczywistnienia rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty (Dz.U. 2008 r., L 52, s. 3).


201806150721955032018/C 231/323872017TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180516262611Sprawa T-387/17: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2018 r. – Triggerball / EUIPO (Kształt piłki z licznymi kantami) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego — Kształt piłki z licznymi kantami — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2312018PL2610120180516PL0032261261Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2018 r. – Triggerball / EUIPO (Kształt piłki z licznymi kantami)
   (Sprawa T-387/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego — Kształt piłki z licznymi kantami — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}”2018/C 231/32Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Triggerball GmbH (Baiern-Piusheim, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Emrich)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 kwietnia 2017 r. (sprawa R 376/2017-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez kształt piłki z licznymi kantami jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Triggerball GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 256 z 7.8.2017.


201806290411986272018/C 249/413932010TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180517333311Sprawa T-393/10 INTP: Postanowienie Sądu z dnia 17 maja 2018 r. – Westfälische Drahtindustrie i in./Komisja (Postępowanie — Wykładnia wyroku — Sprostowanie — Brak rozstrzygnięcia)
 ---documentbreak--- C2492018PL3310120180517PL0041331331Postanowienie Sądu z dnia 17 maja 2018 r. – Westfälische Drahtindustrie i in./Komisja
   (Sprawa T-393/10 INTP) (
         1
      )
   „(Postępowanie — Wykładnia wyroku — Sprostowanie — Brak rozstrzygnięcia)”2018/C 249/41Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Westfälische Drahtindustrie GmbH (Hamm, Niemcy), Westfälische Drahtindustrie Verwaltungsgesellschaft mbH & Co. KG (Hamm), Pampus Industriebeteiligungen GmbH & Co. KG (Iserlohn, Niemcy) (przedstawiciel: C. Stadler, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka, H. Leupold i G. Meessen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem głównym, żądanie dokonania wykładni wyroku z dnia 15 lipca 2015 r., Westfälische Drahtindustrie i in./Komisja (T-393/10, EU:T:2015:515), a pomocniczo, żądanie sprostowania i uzupełnienia tego wyroku.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Westfälische Drahtindustrie GmbH, Westfälische Drahtindustrie Verwaltungsgesellschaft mbH & Co. KG i Pampus Industriebeteiligungen GmbH & Co. KG zostają obciążone kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


201806290181986332018/C 249/072302018CJC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL201803304521Sprawa C-230/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Tirol (Austria) w dniu 30 marca 2018 r. – PI
 ---documentbreak--- C2492018PL410120180330PL00074152Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Tirol (Austria) w dniu 30 marca 2018 r. – PI
   (Sprawa C-230/18)2018/C 249/07Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Landesverwaltungsgericht Tirol

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: PI

      Druga strona postępowania: Landespolizeidirektion Tirol

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy art. 15 ust. 2 karty praw podstawowych, zgodnie z którym każdy obywatel Unii ma swobodę poszukiwania zatrudnienia, wykonywania pracy, korzystania z prawa przedsiębiorczości oraz świadczenia usług w każdym państwie członkowskim, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które – tak jak § 19 ust. 3 Tiroler Landespolizeigesetz (ustawy o policji kraju związkowego Tyrol) opublikowanej w LGBl. nr 60/1976, ostatnio zmieniony ustawą opublikowaną w LGBl. nr 56/2017 – zezwala organom władzy na podejmowanie, nawet bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania administracyjnego, środków przymusu bezpośredniego, niebędących jedynie środkami tymczasowymi, takich jak w szczególności zamknięcie zakładu na miejscu?

            2)

            Czy art. 47 karty praw podstawowych, ewentualnie w związku z art. 41 i 52 karty, należy interpretować z punktu widzenia równości broni i skutecznego środka prawnego w taki sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które – tak jak § 19 ust. 3 i 4 Tiroler Landespolizeigesetz – przewiduje stosowanie faktycznych środków przymusu bezpośredniego, w szczególności zamykanie zakładów, bez sporządzenia dokumentacji i bez potwierdzenia w stosunku do osoby, wobec której zastosowano te środki?

            3)

            Czy art. 47 karty praw podstawowych, ewentualnie w związku z art. 41 i 52 karty, należy interpretować z punktu widzenia równości broni w taki sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które – tak jak § 19 ust. 3 i 4 Tiroler Landespolizeigesetz – wymaga, by w celu uchylenia faktycznych środków przymusu bezpośredniego zastosowanych bez przeprowadzenia postępowania administracyjnego, w szczególności zamknięcia zakładu, osoba, wobec której zastosowano te faktyczne środki, złożyła uzasadniony wniosek o uchylenie tego zamknięcia?

            4)

            Czy art. 47 karty praw podstawowych w związku z art. 52 karty w świetle wymogu skutecznego środka prawnego należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które – tak jak § 19 ust. 4 Tiroler Landespolizeigesetz – w przypadku faktycznego środka przymusu w postaci zamknięcia zakładu przewiduje, iż prawo do złożenia wniosku o uchylenie jest dopuszczalne jedynie pod określonymi warunkami?


201807130752004432018/C 268/543462018TC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180529454511Sprawa T-346/18: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2018 r. – Advance Magazine Publishers / EUIPO – Enovation Brands (VOGUE)
 ---documentbreak--- C2682018PL4510120180529PL0054451451Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2018 r. – Advance Magazine Publishers / EUIPO – Enovation Brands (VOGUE)
   (Sprawa T-346/18)2018/C 268/54Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Advance Magazine Publishers, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: T. Alkin, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Enovation Brands, Inc. (Aventura, Floryda, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Zgłoszenie unijnego znaku towarowego – zgłoszenie nr 12 010 039

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 marca 2018 r. w sprawie R 259/2017-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości dotyczącej zasady 20 ust. 7 lit. c) i zasady 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95;

            —

            obciążenie Enovation Brands, Inc. kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

            —

            Naruszenie zasady 20 ust. 7 lit. c) i zasady 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa T-568/17: Postanowienie Sądu z dnia 3 lipca 2018 r. – Korea National Insurance Corporation / Rada i Komisja

text:
               3.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/21

      Postanowienie Sądu z dnia 3 lipca 2018 r. – Korea National Insurance Corporation / Rada i Komisja
      (Sprawa T-568/17) (1)

      (2018/C 311/23)
      Język postępowania: angielski
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 338 z 9.10.2017.


               6.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/13

      Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2018 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
      (Sprawa E-1/18)
      (2018/C 314/11)
      W dniu 13 lipca 2018 r. do Trybunału EFTA została wniesiona skarga przeciwko Królestwu Norwegii przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Claire Simpson, Erlenda M. Leonhardsena, Catherine Howdle i Carstena Zatschlera, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
      Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

                  1.

                  orzeczenie, że utrzymując w mocy przepisy takie jak sekcja 14-13 akapit pierwszy, drugi i trzeci oraz sekcja 14-14 akapit pierwszy ustawy o powszechnym ubezpieczeniu, które czynią upoważnienie ojca do świadczeń rodzicielskich zależnym od sytuacji matki, podczas gdy świadczenia rodzicielskie matki nie są zależne od sytuacji ojca, Norwegia uchybiła zobowiązaniom ciążących na niej na mocy art. 14 ust. 1 lit. c) aktu, o którym mowa w pkt 21b załącznika XVIII do Porozumienia EOG (dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana));

                  2.

                  obciążenie Królestwa Norwegii kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

                  —

                  Niniejsza sprawa dotyczy sposobu wypłacania świadczeń rodzicielskich w Norwegii. Świadczenia rodzicielskie są świadczeniami wypłacanymi rodzicom (matkom i ojcom) podczas urlopu związanego z urodzeniem lub adopcją dziecka.

                  —

                  Urząd Nadzoru EFTA uznaje, że niektóre zasady dotyczące świadczeń rodzicielskich w Norwegii są dyskryminujące wobec ojców. Innymi słowy, zgodnie z tymi przepisami, to czy ojciec otrzymuje całość świadczenia rodzicielskiego, jego część – lub nie otrzymuje go wcale – zależne jest od tego, czy matka pracuje lub pracowała (lub wykonuje podobną działalność). Prawa matki do takich świadczeń są natomiast całkowicie niezależne od działalności ojca.

                  —

                  Urząd Nadzoru EFTA uznaje, że matki oraz ojcowie znajdują się w porównywalnej sytuacji w kontekście wychowywania dzieci i inne traktowanie ich w ramach norweskiego systemu świadczeń rodzicielskich jest bezprawną dyskryminacją ojców na podstawie płci, co stanowi naruszenie art. 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/54/WE w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy.

                  —

                  Urząd uważa ponadto, że taka dyskryminacja nie może być uzasadniona na mocy art. 3 dyrektywy 2006/54/WE jako „działanie pozytywne” mające na celu osiągnięcie równości przez matki w życiu zawodowym ani na innej podstawie.


title: Sprawa T-438/18: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2018 r. – Pareto Trading / EUIPO – Bikor i Bikor Professional Color Cosmetics (BIKOR EGYPTIAN EARTH)

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/23

      Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2018 r. – Pareto Trading / EUIPO – Bikor i Bikor Professional Color Cosmetics (BIKOR EGYPTIAN EARTH)
      (Sprawa T-438/18)
      (2018/C 319/28)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pareto Trading Co., Inc. (Carlstadt, New Jersey, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci I. Sempere Massa, C. Martínez-Tercero Molina, V. Balaguer Fuentes)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Bikor Elżbieta Korbut (Gdańsk, Polska) i Bikor Professional Color Cosmetics Małgorzata Wedekind (Gdańsk)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Bikor i Bikor Professional Color Cosmetics

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „BIKOR EGYPTIAN EARTH” – unijny znak towarowy nr 9 561 788

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 kwietnia 2018 r. w sprawie R 1826/2015-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów oraz Pierwszą Izbą Odwoławczą EUIPO, które to postępowania poprzedziły wniesienie niniejszej skargi.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001.


title: Sprawa T-455/14: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Pirelli & C./Komisja (Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek kabli elektrycznych – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Jednolite i ciągłe naruszenie – Możliwość przypisania naruszenia – Domniemanie – Obowiązek uzasadnienia – Prawa podstawowe – Proporcjonalność – Równość traktowania – Zarzut dotyczący kolejności przy wykonaniu obowiązku zapłaty grzywny – Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/40

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Pirelli & C./Komisja
      (Sprawa T-455/14) (1)

      ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek kabli elektrycznych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Jednolite i ciągłe naruszenie - Możliwość przypisania naruszenia - Domniemanie - Obowiązek uzasadnienia - Prawa podstawowe - Proporcjonalność - Równość traktowania - Zarzut dotyczący kolejności przy wykonaniu obowiązku zapłaty grzywny - Nieograniczone prawo orzekania))
      (2018/C 328/54)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Pirelli & C. SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: początkowo M. Siragusa, F. Moretti, G. Rizza i P. Ferrari, następnie M. Siragusa, F. Moretti, G. Rizza i A. Bardanzellu, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Giolito, L. Malferrari i P. Rossi, następnie H. van Vliet, L. Malferrari i P. Rossi, pełnomocnicy, wspierani przez P. Manziniego, adwokata)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Prysmian Cavi e Sistemi Srl (Mediolan) (przedstawiciele: C. Tesauro, F. Russo i L. Armati, adwokaci)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 2139 final z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] i art. 53 porozumienia [EOG] (sprawa AT.39610 – Kable elektryczne) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącej, a po drugie, do obniżenia kwoty nałożonej na nią grzywny.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Pirelli & C. SpA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Prysmian Cavi e Sistemi Srl pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 261 z 11.8.2014.


title: Sprawa C-445/17: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale del Lazio – Włochy) – Agenzia delle Dogane e dei Monopoli / Pilato SpA (Odesłanie prejudycjalne – Wspólna taryfa celna – Nomenklatura scalona – Klasyfikacja taryfowa – Pozycje 8703, 8704 i 8705 – Pojazdy pogrzebowe)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/20

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale del Lazio – Włochy) – Agenzia delle Dogane e dei Monopoli / Pilato SpA
      (Sprawa C-445/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Nomenklatura scalona - Klasyfikacja taryfowa - Pozycje 8703, 8704 i 8705 - Pojazdy pogrzebowe))
      (2018/C 328/25)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Commissione Tributaria Regionale del Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

         Strona przeciwna: Pilato SpA

         Sentencja

      Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienioną rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r., należy interpretować w ten sposób, że pojazdy pogrzebowe takie jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym należy zaklasyfikować do pozycji 8703 tej Nomenklatury scalonej.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2016.


title: Sprawa T-758/16: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – Crédit agricole / EBC (Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Artykuł 4 ust. 1 lit. d) i ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 – Obliczenie wskaźnika dźwigni – Odmowa przez EBC pozwolenia stronie skarżącej na wyłączenie z obliczenia wskaźnika dźwigni ekspozycji spełniających pewne warunki – Artykuł 429 ust. 14 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 – Uprawnienia dyskrecjonalne EBC – Naruszenia prawa – Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/45

      Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – Crédit agricole / EBC
      (Sprawa T-758/16) (1)

      ((Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Artykuł 4 ust. 1 lit. d) i ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 - Obliczenie wskaźnika dźwigni - Odmowa przez EBC pozwolenia stronie skarżącej na wyłączenie z obliczenia wskaźnika dźwigni ekspozycji spełniających pewne warunki - Artykuł 429 ust. 14 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 - Uprawnienia dyskrecjonalne EBC - Naruszenia prawa - Oczywisty błąd w ocenie))
      (2018/C 328/60)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Crédit agricole SA (Montrouge, Francja) (przedstawiciele: adwokaci: A. Champsaur i A. Delors)

         Strona przeciwna: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: K. Lackhoff, R. Bax, G. Bassani i C. Olivier, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów H.-G. Kamanna i F. Louisa)

         Interwenienci popierający stronę przeciwną: Republika Finlandii (przedstawiciele: S. Hartikainen, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji ECB/SSM/2016 – 969500TJ5KRTCJQWXH05/165 wydanej przez EBC w dniu 24 sierpnia 2016 r. podjętej w zastosowaniu art. 4 ust. 1 lit. d) i art. 10 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63) i art. 429 ust. 14 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1, sprostowania Dz.U. 2013, L 208, s. 68 i Dz.U. 2013, L 321, s. 6).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) ECB/SSM/2016-969500TJ5KRTCJQWXH05/165 z dnia 24 sierpnia 2016 r.

                  2)

                  EBC zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 6 z 9.1.2017.


title: Sprawa T-468/18: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2018 r. – NSC Holding / EUIPO – Ibercondor Barcelona (CONDOR SERVICE, NSC)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/55

      Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2018 r. – NSC Holding / EUIPO – Ibercondor Barcelona (CONDOR SERVICE, NSC)
      (Sprawa T-468/18)
      (2018/C 328/75)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: NSC Holding GmbH & Cie. KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Eichhorst)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ibercondor Barcelona SA (Barcelona, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego CONDOR SERVICE, NSC – zgłoszenie nr 15 292 675

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie R 2440/2017-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego przed EUIPO;

            posiłkowo:

                  —

                  przekazanie sprawy do EUIPO w celu ponownego niezależnego zbadania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-612/16: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – PS/EBI (Służba publiczna – Personel EBI – Zabezpieczenie społeczne – Wypadek przy pracy – Całkowita i trwała niezdolność do pracy – Zawodowe podłoże choroby – System ubezpieczenia od wypadków przy pracy i chorób zawodowych – Składki do systemu emerytalno-rentowego – Obowiązek staranności – Odpowiedzialność – Krzywda)

text:
               24.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 341/14

      Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – PS/EBI
      (Sprawa T-612/16) (1)

      ((Służba publiczna - Personel EBI - Zabezpieczenie społeczne - Wypadek przy pracy - Całkowita i trwała niezdolność do pracy - Zawodowe podłoże choroby - System ubezpieczenia od wypadków przy pracy i chorób zawodowych - Składki do systemu emerytalno-rentowego - Obowiązek staranności - Odpowiedzialność - Krzywda))
      (2018/C 341/24)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: PS (przedstawiciele: adwokaci N. Lhoëst i G. Cludts)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (przedstawiciele: początkowo T. Gilliams, E. Raimond i G. Faedo, następnie T. Gilliams i G. Faedo pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferrę)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE o naprawienie szkody, jaką skarżący w swej ocenie ponosi od listopada 2013 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  PS zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 371 z 10.10.2016 (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygn. F-42/16 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).


title: Sprawa C-418/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 23 kwietnia 2018 r. w sprawie T-561/14: European Citizens’ Initiative One of Us i in. / Komisja Europejska, wniesione w dniu 26 czerwca 2018 r. przez European Citizens’ Initiative One of Us

text:
               24.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 341/5

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 23 kwietnia 2018 r. w sprawie T-561/14: European Citizens’ Initiative One of Us i in. / Komisja Europejska, wniesione w dniu 26 czerwca 2018 r. przez European Citizens’ Initiative One of Us
      (Sprawa C-418/18 P)
      (2018/C 341/06)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: European Citizens' Initiative One of Us (przedstawiciele: P. Diamond, Barrister, R. Kiska, Solicitor)

         Druga strona postępowania: Rzeczpospolita Polska, Komisja Europejska, Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu wydanego w dniu 23 kwietnia 2018 r. w sprawie T-561/14;

                  —

                  stwierdzenie nieważności komunikatu Komisji COM(2014) 355 final wydanego w dniu 28 maja 2014 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania odwoławczego oraz kosztami postępowania w pierwszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Po pierwsze, Sąd błędnie zastosował art. 117 TEU, w związku z art. 11 ust. 4 TEU, art. 24 TFEU i rozporządzeniem 211/2011 (1); wykonywanie przez Komisję uprawnień dyskrecjonalnych winno być spójne z celami europejskiej inicjatywy obywatelskiej. W wyroku Sąd nie uwzględnił celu prawnego rozporządzenia, czyniąc je w konsekwencji martwą literą prawa.
      Po drugie, Sąd błędnie uznał, że w komunikacie COM(2014) 355 final (2) Komisja oddzielnie przedstawiła prawne i polityczne wnioski, zgonie z wymogami rozporządzenia (UE) No 211/2011.
      Po trzecie, Sąd nie poświęcił analizie komunikatu Komisji COM(2014) 355 final, wymaganego poziomu wnikliwości, poddając go jedynie badaniu ograniczonemu do oczywistych błędów.
      Po czwarte, w każdym wypadku, jeżeli zakres kontroli przeprowadzonej przez Sąd spełnia wymogi prawidłowego badania pod względem prawnym (z czym nie zgadza się strona wnosząca odwołanie) Sąd nie stwierdził, że uzasadnienie komunikatu Komisji COM(2014) 355 final spełnia wymogi badania pod kątem oczywistych błędów. Komisja w szczególności nie odwołała się w sposób prawidłowy do orzecznictwa w sprawie C-34/10 Oliver Brüstle/Greenpeace i in.; nie uwzględniła w konsekwencji „systemu potrójnego zamka”, co nie zapewnia żadnych gwarancji etycznych (a w rzeczywistości, może skłaniać państwa członkowskie do obniżenia standardów etycznych w celu uzyskania dostępu do finansowania badań naukowych). Komisja następnie dopuściła się oczywistego błędu sugerując, że oferowanie dostępu do aborcji jest zobowiązaniem międzynarodowym wynikającym z programu działania Międzynarodowej Konferencji na temat Ludności i Rozwoju (ICPD) z 1994 r. oraz milenijnych celów rozwoju ONZ; Komisja dopuścili się kolejnego błędu formułując nielogiczną tezę jakoby finasowanie organizacji promujących i wykonujących aborcje w krajach rozwijających się miałoby – w przeciwieństwie do zwiększania finansowania rażąco niedoinwestowanych i borykających się z brakami kadrowymi systemów opieki zdrowotnej w tych krajach – przyczyniać się do ochrony zdrowia matek.
      Po piąte, Sąd dokonał błędnej oceny charakteru inicjatywy obywatelskiej, traktując ją mianowicie jako zmierzającą do złożenia trzech szczególnych wniosków legislacyjnych, raczej niż jako mającą na celu ochronę godności zarodów [ludzkich]. W konsekwencji, Sąd dokonał błędnej oceny rozpatrywanych w tej sprawie zagadnień.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej (Dz.U. 2011, L 65, s. 1).

         (2)  Komunikat Komisji COM(2014) 355 final z dnia 28 maja 2014 r. w sprawie europejskiej inicjatywy obywatelskiej „Jeden z nas”.


title: Sprawa T-763/17: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2017 r. – Septona / EUIPO – Intersnack Group (welly)

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/56

         Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2017 r. – Septona / EUIPO – Intersnack Group (welly)
   (Sprawa T-763/17)
   (2018/C 022/74)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Septona AVEE (Oinofyta, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Wellens)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Intersnack Group GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „welly” – zgłoszenie nr 13 085 519

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lipca 2017 r. w sprawie R 1525/2016-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-630/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Rijeci (Chorwacja) w dniu 9 listopada 2017 r. – Anica Milivojević / Raiffeisenbank St. Stefan-Jagerberg-Wolfsberg eGen

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Rijeci (Chorwacja) w dniu 9 listopada 2017 r. – Anica Milivojević / Raiffeisenbank St. Stefan-Jagerberg-Wolfsberg eGen
   (Sprawa C-630/17)
   (2018/C 022/42)
   Język postępowania: chorwacki

      Sąd odsyłający

   Općinski Sud u Rijeci

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Anica Milivojević

      Strona pozwana: Raiffeisenbank St. Stefan-Jagerberg-Wolfsberg eGen

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 56 i 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że są z nimi sprzeczne przepisy Zakona o ništetnosti ugovora o kreditu s međunarodnim obilježjima sklopljenih u Republici Hrvatskoj s neovlaštenim vjerovnikom (ustawy o nieważności umów kredytu z elementem zagranicznym zawartych Republice Chorwacji z nieuprawnionym wierzycielem; Narodne novine nr 72/2017), w szczególności przepisy art. 10 tej ustawy, na podstawie których umowy kredytu i inne czynności prawne, które są ich konsekwencją lub są oparte na umowie kredytu, zawarte między dłużnikiem (w rozumieniu art. 1 i art. 2 tiret pierwsze tej ustawy) a nieuprawnionym wierzycielem (w rozumieniu art. 1 i art. 2 tiret drugie tej ustawy), uznaje się za nieważne – również wtedy, gdy zostały zawarte przed wejściem w życie tej ustawy – od chwili ich zawarcia z tym skutkiem, że każda ze stron umowy powinna zwrócić drugiej stronie to, co otrzymała na podstawie nieważnej umowy, a jeżeli nie jest to możliwe lub zwrotowi sprzeciwia się charakter spełnionego świadczenia, należy wypłacić odpowiednią kwotę pieniężną według cen z chwili wydania orzeczenia przez sąd?

               2)

               Czy rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (wersja przekształcona), a w szczególności jego art. 4 ust. 1 i art. 25 interpretować w ten sposób, że są z nimi sprzeczne przepisy art. 8 ust. 1 i 2 Zakona o ništetnosti ugovora o kreditu s međunarodnim obilježjima sklopljenih u Republici Hrvatskoj s neovlaštenim vjerovnikom (Narodne novine nr 72/2017), które stanowią, że w sporach powstałych w związku z umową kredytu z elementem zagranicznym w rozumieniu tej ustawy dłużnik może wytoczyć powództwo przeciwko nieuprawnionemu wierzycielowi bądź przed sądami państwa, w którym nieuprawniony wierzyciel ma siedzibę, bądź, niezależnie od siedziby nieuprawnionego wierzyciela, przed sądami miejsca, gdzie dłużnik ma miejsce zamieszkania lub siedzibę oraz że nieuprawniony wierzyciel w rozumieniu tej ustawy może wytoczyć powództwo przeciwko dłużnikowi wyłącznie przed sądami państwa, w którym dłużnik ma miejsce zamieszkania lub siedzibę?

               3)

               Czy mamy do czynienia z umową konsumencką w rozumieniu art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 i pozostałego dorobku prawnego Unii Europejskiej, jeżeli kredytobiorcą jest osoba fizyczną, która zawarła umowę kredytu na inwestycje mieszkaniowe w celu w prowadzenia działalności w zakresie zakwaterowania poprzez oferowanie usług noclegowych turystom w prywatnym domu?

               4)

               Czy przepis art. 24 pkt 1 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że sądy Republiki Chorwacji mają jurysdykcję w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności umowy kredytu, oświadczenia o zabezpieczeniu oraz w sprawie wykreślenia zabezpieczenia z księgi wieczystej, jeżeli zabezpieczenie roszczeń z umowy kredytu zostało ustanowione na nieruchomościach dłużnika położonych w Republice Chorwacji?


title: Sprawa T-886/16: Postanowienie Sądu z dnia 23 listopada 2017 r. – Nf Nails In Vogue/EUIPO – Nails & Beauty Factory (NAILS FACTORY) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Uchylenie zaskarżonej decyzji — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/32

         Postanowienie Sądu z dnia 23 listopada 2017 r. – Nf Nails In Vogue/EUIPO – Nails & Beauty Factory (NAILS FACTORY)
   (Sprawa T-886/16) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Uchylenie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania))
   (2018/C 032/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nf Nails In Vogue, SL (Arganda del Rey, Hiszpania) (przedstawiciel: L. Jáudenes Sánchez, adwokat)

      Strona pozwana: przedstawiciele: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: D. Gája i E. Scheffer, pełnomocnicy0

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Nails & Beauty Factory GmbH, dawniej Nails & Beauty Vertriebs GmbH (Kilonia, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 października 2016 r. (sprawa R 202/2016-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy NF Nails In Vogue a Nails & Beauty Vertrieb.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Nf Nails In Vogue, SL.

      (1)  Dz.U. C 63 z 27.2.2017.


title: Sprawa C-359/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie – Belgia) – postępowanie karne przeciwko Ömerowi Altunowi, Abubekirowi Altunowi, Sedrettinowi Maksutogullariemu, Yunusowi Altunowi, Absa NV, M. Sedat BVBA, Alnur BVBA (Odesłanie prejudycjalne — Pracownicy migrujący — Zabezpieczenie społeczne — Właściwe ustawodawstwo — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 14 pkt 1 lit. a) — Pracownicy delegowani — Rozporządzenie (EWG) nr 574/72 — Artykuł 11 ust. 1 lit. a) — Zaświadczenie E 101 — Moc dowodowa — Uzyskanie zaświadczenia lub powołanie się na zaświadczenie w sposób noszący znamiona oszustwa)

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie – Belgia) – postępowanie karne przeciwko Ömerowi Altunowi, Abubekirowi Altunowi, Sedrettinowi Maksutogullariemu, Yunusowi Altunowi, Absa NV, M. Sedat BVBA, Alnur BVBA
   (Sprawa C-359/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Pracownicy migrujący - Zabezpieczenie społeczne - Właściwe ustawodawstwo - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 14 pkt 1 lit. a) - Pracownicy delegowani - Rozporządzenie (EWG) nr 574/72 - Artykuł 11 ust. 1 lit. a) - Zaświadczenie E 101 - Moc dowodowa - Uzyskanie zaświadczenia lub powołanie się na zaświadczenie w sposób noszący znamiona oszustwa))
   (2018/C 123/03)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van Cassatie

      Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Ömer Altun, Abubekir Altun, Sedrettin Maksutogullari, Yunus Altun, Absa NV, M. Sedat BVBA, Alnur BVBA

      przy udziale: Openbaar Ministerie

      Sentencja

   Wykładni art. 14 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 631/2004 z dnia 31 marca 2004 r. oraz wykładni art. 11 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia nr 1408/71, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 118/97 należy dokonywać w ten sposób, że gdy instytucja państwa członkowskiego, do którego pracownicy zostali delegowani, wystąpiła do instytucji wydającej zaświadczenia E 101 z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie i wycofanie tych zaświadczeń w świetle dowodów uzyskanych w toku dochodzenia, które pozwalają stwierdzić, że wspomniane zaświadczenia zostały uzyskane lub powołano się na nie w sposób noszący znamiona oszustwa, a instytucja wydająca nie uwzględniła tych dowodów przy ponownym rozpatrzeniu zasadności wydania omawianych zaświadczeń, sąd krajowy może w postępowaniu przeciwko osobom podejrzanym o delegowanie pracowników na podstawie takich zaświadczeń nie uwzględnić ich w oparciu o wspomniane dowody, z poszanowaniem gwarancji prawa do rzetelnego procesu sądowego, które muszą zostać przyznane takim osobom, oraz stwierdzić istnienie takiego oszustwa.

      (1)  Dz.U. C 335 z 12.9.2016.


title: Sprawa T-204/17: Postanowienie Sądu z dnia 7 lutego 2018 r. – Alfa Laval Flow Equipment (Kunshan) / Komisja

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/27

         Postanowienie Sądu z dnia 7 lutego 2018 r. – Alfa Laval Flow Equipment (Kunshan) / Komisja
   (Sprawa T-204/17) (1)

   (2018/C 123/34)
   Język postępowania: szwedzki
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 161 z 22.5.2017.