title: Sprawa T-201/17: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2017 r. – Printeos/Komisja

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/30

         Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2017 r. – Printeos/Komisja
   (Sprawa T-201/17)
   (2017/C 168/39)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Printeos, SA (Alcalá de Henares, Hiszpania) (przedstawiciele: H. Brokelmann i P. Martínez-Lage Sobredo, abogados)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu Unii Europejskiej, aby ten:

               a)

               na podstawie art. 266 akapit pierwszy TFUE i, tytułem ewentualnym, na podstawie art. 266 akapit pierwszy, art. 268 i 340 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 3 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej zasądził od Komisji zadośćuczynienie pieniężne w wysokości odpowiadającej odsetkom odszkodowawczym od kwoty 4 729 000 EUR według stopy oferowanej przez Europejski Bank Centralny dla operacji refinansujących, powiększonej o dwa punkty procentowe, naliczonej dla okresu od dnia 9 marca 2015 r. do dnia 1 lutego 2017 r., co daje kwotę 184 592,95 EUR, bądź też kwotę, którą Sąd uzna za właściwą; oraz

               b)

               zasądził odsetki za zwłokę od ww. odsetek naliczonych dla okresu od dnia 1 lutego 2017 r. do dnia rzeczywistej zapłaty przez Komisję żądanej w lit. a) kwoty w wykonaniu orzeczenia uwzględniającego niniejszą skargę według stopy oferowanej przez Europejski Bank Centralny dla operacji refinansujących, powiększonej o trzy i pół punkta procentowego, bądź też kwotę, którą Sąd uzna za właściwą;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdził na podstawie art. 263 TFUE nieważność decyzji Komisji z dnia 26 stycznia 2017 r. dotyczącej zwrotu jedynie tej głównej kwoty grzywny, uiszczonej przez nią nienależnie w wykonaniu tzw. decyzji o kopertach, z wyłączeniem wszelkich odsetek;

               —

               w każdym razie, zasądzenie od Komisji kosztów niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach niniejszego postępowania skarżąca wnosi przede wszystkim skargę odszkodowawczą żądając zadośćuczynienia pieniężnego odpowiadającego odsetkom, jakie Komisja winna była jej zapłacić przy zwrocie grzywny uiszczonej przez nią nienależnie w wykonaniu wydanej przez tę instytucję decyzji C (2014) 9295 final z dnia 10 grudnia 2014 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 [TFUE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (AT.39780 – Koperty) (tzw. decyzji o kopertach), a której to decyzji nieważność została stwierdzona przez Sąd Unii Europejskiej w wyroku z dnia 13 grudnia 2016 r. wydanym w sprawie T-95/15 Printeos S.A. i in./Komisja (tzw. wyroku Printeos). Tytułem żądania ewentualnego skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 stycznia 2017 r., w której insytucja ta odrzuciła jej wniosek o zapłatę odsetek.

               —

               Na poparcie swej skargi odszkodowawczej skarżąca twierdzi, że jej żądanie zadośćuczynienia pieniężnego opiera się na art. 266 akapit pierwszy TFUE ze względu na to, iż Komisja nie wykonała w pełni ww. wyroku Printeos, gdyż nie wypłaciła jej odpowiednich odsetek; tytułem ewentualnym skarżąca opiera swą skargę na art. 266 akapit pierwszy, art. 268 i 340 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 3 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej ze względu na szkodę wyrządzoną wydaniem tzw. decyzji decyzji o kopertach i niewykonaniem w pełni wyroku Printeos.
               Skarżąca twierdzi w tym względzie, że bezprawnemu działaniu Komisji brakowało podstawy prawnej, gdyż powołane przez Komisję w jej decyzji z dnia 26 stycznia 2017 r. jej rozporządzenie (WE, EURATOM) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002 L 357, s. 1), było już uchylone, a rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2012 L 362, s.1) należy uznać za sprzeczne z art. 266 i 340 TFUE oraz art. 41 ust. 3 i art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

               —

               Na poparcie swej podniesionej tytułem ewentualnym skargi o stwierdzenie nieważności skarżąca twierdzi, że decyzja Komisji z dnia 26 stycznia 2017 r. oparta została na uchylonej już i niemającej zastosowania podstawie prawnej oraz że w każdym razie należy uznać ją za bezprawną.


title: Sprawa T-489/14: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2014 r. – Espacio Activos Financieros przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/51

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2014 r. – Espacio Activos Financieros przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-489/14)
   2014/C 282/66
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Espacio Activos Financieros, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: A. De Zunzunegui Ruano, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej całokształt środków, które rzekomo stanowią tzw. hiszpański system leasingu podatkowego („SEAF”), jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa;

               —

               tytułem ewentualnego wniosku, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem ewentualnego wniosku, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawarty w nim nakaz odzyskania rzekomej pomocy narusza zasadę pewności prawa, i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.
   Zarzuca się w szczególności błąd w zaklasyfikowania tzw. hiszpańskiego systemu leasingu podatkowego („SEAF”), jako całości, jak i środków indywidualnych, jako pomocy państwa, błąd w identyfikacji beneficjenta środków i naruszenie zasady pewności prawa.


title: Sprawa F-22/06: Skarga wniesiona w dniu  6 marca 2006 r.  — Vienne i in. przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/32

         Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2006 r. — Vienne i in. przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa F-22/06)
   (2006/C 108/59)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Philippe Vienne (Bascharage, Luksemburg) i inni [przedstawiciele: G. Bounéou i F. Frabetti, avocats]

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie wyraźnej decyzji z dnia 14 listopada 2005 r., na podstawie której Parlament Europejski odmówił skarżącym wsparcia określonego w art. 24 regulaminu pracowniczego;

               —

               zasądzenie od Parlamentu Europejskiego odszkodowania na rzecz skarżących za poniesione przez nich szkody;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnicy oraz inni pracownicy Parlamentu Europejskiego, wystąpili o przeniesienie swoich uprawnień emerytalnych nabytych w Belgii do systemu wspólnotowego, zgodnie z przepisami ustawy belgijskiej uchwalonej w 1991 r. W 2003 r. Belgia uchwaliła nową ustawę, która według skarżących przewiduje korzystniejsze warunki dla tego typu nowego przeniesienia. Jednakże skarżący, dokonawszy już przeniesienia uprawnień, nie mogą korzystać z przepisów ustawy z 2003 r.
   Skarżący złożyli zatem wniosek o uzyskanie wsparcia przewidzianego w art. 24 regulaminu pracowniczego. Parlament Europejski, który nie zgodził się wesprzeć swoich urzędników oraz członków personelu tymczasowego w uzyskaniu przeniesienia, decyzją z dnia 14 listopada 2005 r. oddalił ten wniosek.
   W swojej skardze skarżący kwestionują tę decyzję, którą uznają za odmowę wsparcia naruszającą art. 24 regulaminu pracowniczego. Poza tym ostatnim przepisem na poparcie swoich roszczeń podnoszą naruszenie obowiązku staranności, zasady niedyskryminacji, zakazu arbitralnego postępowania, obowiązku uzasadnienia, zasady uzasadnionych oczekiwań, reguły „patere legem quam ipse fecisti”, jak również nadużycie władzy.


title: Sprawa C-427/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Commissione Tributaria Regionale di Genova z dnia  31 stycznia 2005 r.  w sprawie Porto antico di Genova SpA przeciwko Agenzia della Entrate Ufficio di Genova 1

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Commissione Tributaria Regionale di Genova z dnia 31 stycznia 2005 r. w sprawie Porto antico di Genova SpA przeciwko Agenzia della Entrate Ufficio di Genova 1
   (Sprawa C-427/05)
   (2006/C 36/43)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 1 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Commissione Tributaria Regionale di Genova z dnia 31 stycznia 2005 r. w sprawie Porto Antico di Genova SpA przeciwko Agenzia della Entrate Ufficio di Genova 1.
   Commissione Tributaria Regionale di Genova zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy art. 55 DPR (dekretu Prezydenta Republiki) nr 917 z dnia 22 grudnia 1986 r. (w brzmieniu obowiązującym w 2000 r.), stosownie do którego finansowanie wspólnotowe jest uwzględniane przy ustaleniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym, jest zgodny z art. 21 ust. 3 rozporządzenia 2082/93 (1), który stanowi, iż „płatności na rzecz końcowych beneficjentów nie podlegają potrąceniu lub wstrzymaniu, które mogłoby prowadzić do zmniejszenia kwoty przysługującego im dofinansowania”?

               2)

               Czy w przypadku stwierdzenia niezgodności będzie ona dotyczyła wyłącznie środków przyznanych i wypłaconych przez instytucje wspólnotowe, czy też będzie ona obejmowała również środki wypłacane zgodnie z jednolitym dokumentem programowym przez instytucje krajowe?

      (1)  Dz. U. L 193 z 31.7.1993, str. 20.


title: Sprawa C-363/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance du VII ème arrondissement de Paris (Francja) w dniu 2 sierpnia 2007 r. — Hewlett Packard International SARL przeciwko Administration des douanes i Direction générale des douanes et droits indirects

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance du VIIème arrondissement de Paris (Francja) w dniu 2 sierpnia 2007 r. — Hewlett Packard International SARL przeciwko Administration des douanes i Direction générale des douanes et droits indirects
   (Sprawa C-363/07)
   (2007/C 269/43)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal d'instance du VIIème arrondissement de Paris
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hewlett Packard International SARL

      Strona pozwana: Administration des douanes i Direction générale des douanes et droits indirects
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy funkcja kopiowania wielofunkcyjnego urządzenia określonego w tym postępowaniu typu, przeznaczonego do działania w połączeniu bezpośrednim lub w sieci z jednym lub większą ilością komputerów, lecz przystosowanego, jedynie w odniesieniu do funkcji kopiowania, do działania samodzielnego, stanowi „niepolegającą na przetwarzaniu danych specyficzną funkcję” w rozumieniu przypisu 5E do akapitu 84 Nomenklatury Scalonej?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, czy istnienie takiej specyficznej funkcji, w odniesieniu do której wyraźnie stwierdzono, że nie nadaje ona towarowi jego zasadniczego charakteru, jest w stanie wykluczyć możliwość zaklasyfikowania go do akapitu 84, ze względu na zastosowanie przypisu 5E, pomimo istnienia związanych z przetwarzaniem danych funkcji druku i skanowania?

               3)

               Czy w takim przypadku i w odniesieniu do sprzętu składającego się z dwóch fizycznie odrębnych modułów (drukarka i skaner) nie należałoby zastosować klasyfikacji na podstawie reguły ogólnej 3b?

               4)

               Ujmując rzecz bardziej ogólnie, czy prawidłowa wykładnia Systemu Zharmonizowanego i Nomenklatury Scalonej musi pociągnąć za sobą zaklasyfikowanie drukarek określonego w tym postępowaniu typu do pozycji taryfowych nr 8471 60 lub 9009 12 00?

               5)

               Czy rozporządzenie Komisji (WE) nr 400/2006 z dnia 8 marca 2006 r. (1) jest nieważne, w szczególności ze względu na to, że jest ono sprzeczne z Systemem Zharmonizowanym, z Nomenklaturą Scaloną oraz należącymi do Ogólnych Reguł Interpretacji Systemu Zharmonizowanego i Nomenklatury Scalonej regułami 1 i 3b, w zakresie, w jakim opiera się ono na pojęciu „funkcji nadającej urządzeniu jego zasadniczy charakter” i skutkowałoby zaklasyfikowaniem drukarek określonego tu typu do pozycji taryfowej nr 9009 12 00?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 400/2006 z dnia 8 marca 2006 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej (Dz.U. L 70, str. 9).


title: Sprawa C-83/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Pontevedra (Hiszpania) w dniu 11 lutego 2010 r. — Aurora Sousa Rodríguez i in. przeciwko Air France S.A.

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Pontevedra (Hiszpania) w dniu 11 lutego 2010 r. — Aurora Sousa Rodríguez i in. przeciwko Air France S.A.
   (Sprawa C-83/10)
   2010/C 113/37
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado de lo Mercantil de Pontevedra

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Aurora Sousa Rodríguez, Yago López Sousa, Rodrigo Puga Lueiro, Luis Rodríguez González, María del Mar Pato Barreiro, Manuel López Alonso, Yaiza Pato Rodríguez

      Strona pozwana: Air France S.A..

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „odwołanie” w znaczeniu określonym w art. 2 lit. l) [rozporządzenia 261/2004/WE] (1) należy interpretować w ten sposób, że oznacza ono wyłącznie brak planowego odlotu, czy że oznacza ono również jakąkolwiek okoliczność, która powoduje, że wspomniany lot, na który dokonano rezerwacji, rozpocznie się, lecz nie dotrze do miejsca przeznaczenia, w tym w razie przymusowego powrotu z powodów technicznych na lotnisko wylotu?

               2)

               Czy pojęcie „dalsze odszkodowanie”, o którym mowa w art. 12 wspomnianego rozporządzenia, należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza ono, by w przypadku odwołania lotu sąd krajowy przyznał odszkodowanie, a także zadośćuczynienie, z tytułu niewykonania umowy przewozu lotniczego, zgodnie z ustalonymi w krajowych uregulowaniach i orzecznictwie kryteriami dotyczącymi niewykonania umów, czy też przeciwnie, odszkodowanie to powinno dotyczyć wyłącznie poniesionych przez pasażerów i właściwie udokumentowanych kosztów, które nie zostały pokryte w należyty sposób przez przewoźnika lotniczego, zgodnie z wymogami art. 8 i 9 rozporządzenia 261/2004/WE, chociaż nie powołano się na te przepisy, czy też wreszcie, oba te pojęcia dalszego odszkodowania są ze sobą zgodne?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Tekst mający znaczenie dla EOG) Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa F-146/12: Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/78

         Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-146/12)
   2013/C 26/164
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis, E. Marchal i D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego do systemu emerytalnego Unii, która została wydana na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 3 lutego 2012 r. o zastosowaniu parametrów, o których mowa w ogólnych przepisach wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r., w celu przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-366/12: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2012 r. — Katjes Fassin przeciwko OHIM (Yoghurt-Gums)

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/12

         Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2012 r. — Katjes Fassin przeciwko OHIM (Yoghurt-Gums)
   (Sprawa T-366/12)
   2012/C 319/22
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Katjes Fassin GmbH & Co. KG (Emmerich am Rhein, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Schmitz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 czerwca 2012 r. w sprawie R 523/2012-4 i jej zmiana polegająca na całkowitym oddaleniu odwołania;

               —

               obciążenie Urzędu kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Yoghurt-Gums” dla towarów z klas 6, 24 i 30 — zgłoszenie nr 9 455 197

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-75/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Revere (Włochy) w dniu 13 lutego 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Majaliemu Abdelowi

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Revere (Włochy) w dniu 13 lutego 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Majaliemu Abdelowi
   (Sprawa C-75/12)
   2012/C 118/28
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Giudice di Pace di Revere

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Majali Abdel

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w świetle zasady lojalnej współpracy i zasady skuteczności dyrektyw art. 2, 4, 6, 7 i 8 dyrektywy 2008/115/WE (1) sprzeciwiają się możliwości nałożenia na obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie w państwie członkowskim kary pieniężnej zamienionej jako sankcja karna na areszt domowy, wyłącznie w następstwie nielegalnego wjazdu i pobytu, jeszcze przed naruszeniem nakazu wydalenia wydanego przez organ administracji?

               2)

               Czy w świetle zasady lojalnej współpracy i zasady skuteczności dyrektyw art. 2, 15 i 16 dyrektywy 2008/115/WE sprzeciwiają się możliwości, aby po przyjęciu dyrektywy państwo członkowskie mogło przyjąć przepis przewidujący nałożenia na obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie w tym państwie członkowskim kary pieniężnej zamienionej na wydalenie podlegające jako sankcja karna natychmiastowemu wykonaniu, bez przestrzegania procedury i praw obywatela obcego przewidzianych w dyrektywie?

               3)

               Jeśli zasada lojalnej współpracy zapisana w art. 4 ust. 3 TUE sprzeciwia się przyjęciu w okresie przewidzianym na dokonanie wdrożenia dyrektywy przepisów krajowych mających na celu obejście dyrektywy lub w każdym razie ograniczenie zakresu jej zastosowania, to jakie środki sąd krajowy powinien zastosować w wypadku stwierdzenia takiego celu?

      (1)  Dz.U L 348, s. 98.


title: Sprawa T-724/14: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2014 r.  – ECFA i IEP przeciwko Komisji i EACEA

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/38

         Skarga wniesiona w dniu 7 października 2014 r. – ECFA i IEP przeciwko Komisji i EACEA
   (Sprawa T-724/14)
   (2015/C 007/43)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strony skarżące: European Childrens Fashion Asociation (ECFA) (Walencja, Hiszpania) i Instituto de Economía Pública, SL (IEP) (Walencja) (przedstawiciel: A. Haegeman, adwokat)

      Strony pozwane: Komisja Europejska i Agencja Wykonawcza do spraw Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji – nieformalnego pisma – z dnia 1.8.2014 r., a także noty obciążeniowej nr 3241401420 z dnia 5 sierpnia 2014 r.;

               —

               nakazanie stronie przeciwnej unieważnienia noty obciążeniowej nr 3241401420 z dnia 5 sierpnia 2014 r., jako sprzecznej z postanowieniami umownymi oraz przepisami ustawowymi i wykonawczymi;

               —

               uznanie decyzji – nieformalnego pisma z dnia 1.8.2014, a także noty obciążeniowej nr 3241401420 z dnia 5 sierpnia 2014 r. za sprzeczne ze zobowiązaniami umownymi strony przeciwnej oraz za nieważne;

               —

               uznanie za bezpodstawną co najmniej wierzytelności ujętej w nocie obciążeniowej nr 3241401420;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kwoty noty obciążeniowej nr 3241401420;

               —

               w razie konieczności, nie naruszając praw stron, wyznaczenie eksperta na podstawie art. 63 i 64 regulaminu postępowania;

               —

               oddalenie wszelkich wystosowanych przez stronę przeciwną żądań zapłaty wspomnianej noty obciążeniowej nr 3241401420 i w razie konieczności nakazanie stronie przeciwnej zwrotu na rzecz strony skarżącej każdej kwoty, która stanowiła jakąkolwiek zapłatę na rzecz Komisji, czy to bezpośrednią czy też poprzez potrącenie, a dotyczy to zasadniczo odsetek i ewentualnych kwot dodatkowych;

               —

               w razie konieczności i w zakresie, w jakim naruszenia postanowień umownych popełnione przez stronę przeciwną spowodowały powstanie szkody u strony skarżącej, nakazanie stronie przeciwnej wypłaty na rzecz strony skarżącej odszkodowania, w szczególności i w zakresie w jakim zapłaty lub potrącenia obciążające stronę skarżącą zostały uzyskane poprzez nakazanie jej zwrotu;

               —

               potwierdzenie wobec strony skarżącej, że obecnie to ostatnie żądanie jest ograniczone tymczasowo do JEDNEGO euro od sumy wynoszącej 82  378,81 EUR z zastrzeżeniem podwyższenia lub obniżenia tej kwoty w toku postępowania i z zastrzeżeniem podwyższenia odsetek wyrównawczych, a co najmniej odsetek przewidzianych w umowie, wynoszących 3,65 %;

               —

               obciążenia strony przeciwnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strony skarżące podnoszą trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zobowiązań umownych, obowiązku uzasadnienia, prawa do obrony, ogólnej zasady przestrzegania obowiązku staranności i obowiązku proporcjonalności, a także nadużycia władzy, naruszenia obowiązku lojalności i dobrej wiary przy wykonywaniu zobowiązań umownych, naruszenia art. II.19.3 umowy „grant agreement” i naruszenia ogólnej zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i ogólnych reguł interpretacji umów w zakresie, w jakim decyzja o nakazaniu zwrotu części kwoty wypłaconej na rzecz ECFA opierała się wyłącznie na wynikach audytu i nie posiadała innego uzasadnienia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady kontradyktoryjności i prawa do obrony, art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ogólnej zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz ogólnych reguł interpretacji umów w zakresie, w jakim ECFA nie została wezwana ponownie do przedstawienia dokumentów w celu ustalenia kwalifikowalności podważonych kosztów, mimo że stworzono u niej przekonanie, że będzie mogła to uczynić na późniejszym etapie postępowania.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zobowiązań umownych, obowiązku uzasadnienia, prawa do obrony, ogólnej zasady przestrzegania obowiązku staranności i obowiązku proporcjonalności, a także nadużycia władzy, naruszenia obowiązku lojalności i dobrej wiary przy wykonywaniu zobowiązań umownych oraz postanowień umownych dotyczących zawartej umowy dotyczącej subwencji, a w szczególności naruszenia art. II.14 umowy „grant agreement”, ogólnych zasad w zakresie audytu, zasady wykonywania umów w dobrej wierze i zakazu nieuczciwego stosowania warunków umownych, a także ogólnej zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i ogólnych reguł interpretacji umów.
               Strony skarżące podnoszą, że strony pozwane przypisują sobie prawo do interpretowania rozpatrywanej umowy zgodnie z ich wolą, z naruszeniem wyraźnych postanowień przewidujących obowiązek subwencjonowania świadczeń rzeczywiście dokonanych i kwalifikowalnych kosztów.


title: Sprawa T-465/04: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2004 r. przez European Dynamics SA przeciwko Komisji

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/26

         Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2004 r. przez European Dynamics SA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-465/04)
   (2005/C 57/45)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 25 listopada 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga European Dynamics SA z siedzibą w Atenach, Grecja, reprezentowanej przez adwokata N. Korogiannakisa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (DG ds. Rybołówstwa) z dnia 15 września 2004 r., mocą której Komisja nie wybrała oferty skarżącej i udzieliła zamówienia dotychczasowemu wykonawcy

               —

               nakazanie Komisji dokonania ponownej oceny oferty złożonej przez skarżącą;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą, a także innymi kosztami i wydatkami poniesionymi w związku ze skargą, nawet w razie jej oddalenia.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca spółka złożyła w odpowiedzi na ogłoszenie o przetargu FISH/2004/02 (1) na usługi komputerowe oraz usługi z nimi związane dotyczące systemu informacyjnego Dyrekcji Generalnej ds. Rybołówstwa. Mocą zaskarżonej decyzji Komisja odrzuciła tę ofertę, a zamówienie zostało udzielone innemu oferentowi, będącemu dotychczasowym wykonawcą.
   W uzasadnieniu swojej skargi o stwierdzenie nieważności tej decyzji skarżąca twierdzi przede wszystkim, że Komisja naruszyła zasadę niedyskryminacji oraz wolnej konkurencji. Zdaniem skarżącej decyzja Komisji o narzuceniu dwumiesięcznego okresu na zaznajomienie się z aplikacjami była dyskryminująca z korzyścią dla dotychczasowego wykonawcy, który - z oczywistych względów - nie potrzebował okresu na zaznajomienie się z aplikacjami. W opinii skarżącej informacje dotyczące oprogramowania będącego przedmiotem przetargu, które przedstawione zostały uczestnikom przetargu, były niewystarczające, podczas gdy dotychczasowy wykonawca miał naturalnie zapewniony dostęp do stosownych informacji.
   Skarżąca twierdzi również, że Komisja naruszyła przepisy Rozporządzenia Finansowego (2) oraz Dyrektywy 92/50 (3) poprzez zastosowanie kryteriów oceny, które nie były zawarte w ogłoszeniu o przetargu, tj. wielkości zaproponowanej przez skarżącą ekipy, która zdaniem Komisji była zbyt liczna, oraz przeciętnej długości doświadczenia zawodowego członków tej ekipy, która zdaniem Komisji była krótsza niż w przypadku ekipy wygrywającego oferenta.
   Zdaniem skarżącej, przy dokonywaniu oceny oferty skarżącej, w szczególności pod kątem oceny kompetencji zaproponowanej przez skarżącą ekipy oraz atrakcyjności jej oferty finansowej, Komisja popełniła rażące błędy w ocenie, albowiem niesłusznie założyła, że wszystkie szesnaście osób zaproponowanych przez skarżącą będzie pracować jednocześnie nad całym projektem.
   Skarżąca wskazuje również na naruszenie przez Komisję wynikającego z art. 253 WE obowiązku uzasadnienia aktu oraz na nieprzedstawienie przez Komisję stosownych, zażądanych przez skarżącą, informacji dotyczących powodów odrzucenia jej oferty. Skarżąca podnosi również, że Komisja, działając ze znacznym opóźnieniem i nie udzielając wyczerpujących odpowiedzi na prośby skarżącej o przedstawienie stosownych informacji formułowane przed złożeniem ofert, naruszyła zasadę dobrej administracji i staranności.

      (1)  Dz.U. 2004/S 73-061407

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1

      (3)  Dyrektywa Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, Dz.U. L 209 z 24.7.1992, str. 1


title: Sprawa C-366/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — The Air Transport Association of America, American Airlines, Inc., Continental Airlines, Inc., United Airlines, Inc. przeciwko The Secretary of State for Energy and Climate Change (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Dyrektywa 2008/101/WE — Uwzględnienie działalności lotniczej w tym systemie — Ważność — Konwencja chicagowska — Protokół z Kioto — Porozumienie w sprawie transportu lotniczego UE/Stany Zjednoczone — Zasady międzynarodowego prawa zwyczajowego — Skutki prawne — Możliwość powołania się na daną podstawę prawną — Pozaterytorialność prawa Unii — Pojęcia opłaty i podatku)

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/7

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — The Air Transport Association of America, American Airlines, Inc., Continental Airlines, Inc., United Airlines, Inc. przeciwko The Secretary of State for Energy and Climate Change
   (Sprawa C-366/10) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Dyrektywa 2008/101/WE - Uwzględnienie działalności lotniczej w tym systemie - Ważność - Konwencja chicagowska - Protokół z Kioto - Porozumienie w sprawie transportu lotniczego UE/Stany Zjednoczone - Zasady międzynarodowego prawa zwyczajowego - Skutki prawne - Możliwość powołania się na daną podstawę prawną - Pozaterytorialność prawa Unii - Pojęcia opłaty i podatku)
   2012/C 49/12
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice Queen’s Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: The Air Transport Association of America, American Airlines, Inc., Continental Airlines, Inc., United Airlines, Inc.

      Strona pozwana: The Secretary of State for Energy and Climate Change

      Przy udziale: International Air Transport Association (IATA), National Airlines Council of Canada (NACC), Aviation Environment Federation, WWF-UK, European Federation for Transport and Environment, Environmental Defense Fund, Earthjustice

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Ważność dyrektywy 2008/101/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 listopada 2008 r. zmieniającej dyrektywę 2003/87/WE w celu uwzględnienia działalności lotniczej w systemie handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (Dz.U. 2009, L 8, s. 3) — Możliwość powołania się na pewne reguły lub postanowienia prawa międzynarodowego

      Sentencja

               1)

               W takich okolicznościach jak okoliczności sprawy przed sądem krajowym spośród zasad i norm prawa międzynarodowego wymienionych przez sąd krajowy w celu dokonania oceny ważności dyrektywy 2008/101/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 listopada 2008 r. zmieniającej dyrektywę 2003/87/WE w celu uwzględnienia działalności lotniczej w systemie handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie można się powołać jedynie na:

                           —

                           z jednej strony, w granicach kontroli oczywistego błędu, który może zostać przypisany Unii, w ocenie jej kompetencji do wydania tej dyrektywy w świetle tych zasad:

                                       —

                                       zasadę, zgodnie z którą każde państwo posiada całkowitą i wyłączną suwerenność w przestrzeni powietrznej nad swoim terytorium,

                                       —

                                       zasadę, zgodnie z którą żadne państwo nie może prawnie próbować poddać jakiejkolwiek części morza pełnego swej suwerenności,

                                       —

                                       zasadę, która gwarantuje wolność przelotu nad morzem pełnym,

                           —

                           z drugiej strony,

                                       —

                                       art. 7 i art. 11 ust. 1 i 2 lit. c) umowy o transporcie lotniczym zawartej w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r. między Stanami Zjednoczonymi Ameryki z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, zmienionej protokołem, oraz

                                       —

                                       art. 15 ust. 3 tej umowy w związku z art. 2 i art. 3 ust. 4 tejże umowy.

               2)

               Analiza dyrektywy 2008/101 nie wykazała istnienia okoliczności, które wpływałyby na jej ważność.

      (1)  Dz.U. C 260 z 25.9.2010.


title: Sprawa C-465/06: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/98/WE — Ponownego wykorzystywanie informacji sektora publicznego — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/16

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-465/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/98/WE - Ponownego wykorzystywanie informacji sektora publicznego - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2007/C 297/25)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. Montaguti et R. Vidal Puig, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (Przedstawiciel: M. Muñoz Pérez, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego (Dz.U. L 345, str. 90)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-739/14: Skarga wniesiona w dniu 24 października 2014 r. – PSC Prominvestbank przeciwko Radzie

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/42

         Skarga wniesiona w dniu 24 października 2014 r. – PSC Prominvestbank przeciwko Radzie
   (Sprawa T-739/14)
   (2015/C 007/47)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: PSC Prominvestbank, Joint-Stock Commercial Industrial & Investment Bank (Kijów, Ukraina) (przedstawiciele: adwokaci J. Viñals Camallonga i J. Iriarte Ángel))

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Rady 2014/512/WPZiB z dnia 31 lipca 2014 r. w zakresie dotyczącym strony skarżącej i orzeczenie, że jest ona wyłączona z zakresu obowiązywania sankcji nałożonych tym przepisem;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 5 do rozporządzenia Rady (UE) nr 833/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. w zakresie dotyczącym strony skarżącej i orzeczenie, że jest ona wyłączona z zakresu obowiązywania sankcji nałożonych tym przepisem;

               —

               stwierdzenie nieważności nowego art. 1 w brzmieniu zmienionym decyzją Rady 2014/659/WPZiB z dnia 8 września 2014 r. w zakresie dotyczącym strony skarżącej i orzeczenie, że jest ona wyłączona z zakresu obowiązywania sankcji nałożonych tym przepisem;

               —

               stwierdzenie nieważności nowego art. 5 w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Rady (UE) nr 960/2014 z dnia 8 września 2014 r. strony skarżącej i orzeczenie, że jest ona wyłączona z zakresu obowiązywania sankcji nałożonych tym przepisem;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są takie same, jak przedstawione w sprawie T-737/14, Vnesheconombank przeciwko Radzie.


title: Sprawa T-96/16: Skarga wniesiona w dniu 29 lutego 2016 r. – Solenis Technologies/EUIPO (STRONG BONDS. TRUSTED SOLUTIONS.)

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/53

         Skarga wniesiona w dniu 29 lutego 2016 r. – Solenis Technologies/EUIPO (STRONG BONDS. TRUSTED SOLUTIONS.)
   (Sprawa T-96/16)
   (2016/C 156/71)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Solenis Technologies LP (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Sanz Cerralbo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „STRONG BONDS. TRUSTED SOLUTIONS.” – zgłoszenie nr 13 355 508

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 grudnia 2015 r. w sprawie R 613/2015-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim odmówiono w niej rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 13 355 508 „STRONG BONDS. TRUSTED SOLUTIONS.”;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-110/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 lutego 2016 r. – Lg Costruzioni Srl/Area – Azienda Regionale per l’Edilizia Abitativa – Distretto di Carbonia, Area – Azienda Regionale per l’Edilizia Abitativa

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 lutego 2016 r. – Lg Costruzioni Srl/Area – Azienda Regionale per l’Edilizia Abitativa – Distretto di Carbonia, Area – Azienda Regionale per l’Edilizia Abitativa
   (Sprawa C-110/16)
   (2016/C 175/10)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postepowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Lg Costruzioni Srl

      Druga strona postępowania: Area – Azienda Regionale per l’Edilizia Abitativa – Distretto di Carbonia,
   Area – Azienda Regionale per l’Edilizia Abitativa

      Pytanie prejudycjalne

   Czy jest zgodny z art. 48 dyrektywy 2004/18/WE (1) z dnia 31 marca 2004 r. przepis taki, jak poddany powyżej analizie art. 53 ust. 3 dekretu ustawodawczego nr 163 z dnia 16 kwietnia 2006 r., dopuszczający do udziału [w przetargu] przedsiębiorstwo ze „wskazanym” projektantem, który zgodnie z orzecznictwem krajowym, nie będąc oferentem, nie może powołać się na kwalifikacje innego podmiotu?

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).


title: Sprawa T-341/13 RENV: Wyrok Sądu z dnia 8 czerwca 2017 r. – Groupe Léa Nature/EUIPO – Debonair Trading Internacional (SO’BiO ētic) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego SO’BiO ētic — Wcześniejsze słowne, unijny i krajowy, znaki towarowe SO…? — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Naruszenie renomy — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/44

         Wyrok Sądu z dnia 8 czerwca 2017 r. – Groupe Léa Nature/EUIPO – Debonair Trading Internacional (SO’BiO ētic)
   (Sprawa T-341/13 RENV) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego SO’BiO ētic - Wcześniejsze słowne, unijny i krajowy, znaki towarowe SO…? - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Naruszenie renomy - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 239/54)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Groupe Léa Nature SA (Périgny, Francja) (przedstawiciel: adwokat S. Arnaud)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Debonair Trading Internacional Lda (Funchal, Portugalia) (przedstawiciel: T. Alkin, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 marca 2013 r. (sprawa R 203/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Debonair Trading Internacional a Groupe Léa Nature.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Groupe Léa Nature SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez interwenienta przed Sądem i Trybunałem.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa T-265/09: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2009 r. — Serrano Aranda przeciwko OHIM — Burg Groep (LE LANCIER)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/46

         Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2009 r. — Serrano Aranda przeciwko OHIM — Burg Groep (LE LANCIER)
   (Sprawa T-265/09)
   2009/C 205/85
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Enrique Serrano Aranda (Murcja, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Calderón Chavero i T. Villate Consonni)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Burg Groep BV (Bergen, Niderlandy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 marca 2009 r. w sprawie R 366/2008-1;

               —

               na podstawie wskazanego powyżej stwierdzenia nieważności uwzględnienie sprzeciwu wraz z wynikającymi z tego skutkami prawnymi w postaci odrzucenia zgłoszenia znaku towarowego nr 3343365 w całości;

               —

               obciążenie OHIM oraz interwenienta kosztami postępowania w przypadku zakwestionowania przez nich żądań niniejszej skargi i nieuwzględnienia ich zarzutów.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Burg Groep BV

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „LE LANCIER” (zgłoszenie nr 3 343 365) dla towarów z klas 29 i 30.

      Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany w Hiszpanii słowny znak towarowy „EL LANCERO” nr 838 740 dla towarów z klasy 30; zarejestrowany w Hiszpanii graficzny znak towarowy nr 941 979 zawierający element słowny „EL LANCERO” dla towarów z klasy 30; zarejestrowany w Hiszpanii słowny znak towarowy nr 943 767„EL LANCERO” dla towarów z klasy 31 i zarejestrowany w Hiszpanii słowny znak towarowy nr 1 806 835„EL KANCERO” dla towarów z klasy 29.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Nieprawidłowe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego


title: Sprawa T-295/15: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2015 r. – Zhang/OHIM – K & L Ruppert Stiftung (Anna Smith)

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/34

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2015 r. – Zhang/OHIM – K & L Ruppert Stiftung (Anna Smith)
   (Sprawa T-295/15)
   (2015/C 262/45)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Yongyu Zhang (Manchester, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat M. Steinert)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: K & L Ruppert Stiftung & Co. Handels-KG (Weilheim, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Anna Smith” – zgłoszenie nr 11 981 446

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 lutego 2015 r. w sprawie R 1559/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie, po stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji wydanej w postępowaniu w sprawie sprzeciwu nr B 2 264 227 dotyczącym zgłoszenia nr 11 981 446 z dnia 12 lipca 2013 r., słownego znaku towarowego Anna Smith za wspólnotowy znak towarowy dla klas 18 i 25, zgodnie ze zgłoszeniem złożonym przez skarżącą.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-386/07: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 5 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Hospital Consulting Srl, ATI HC, Kodak SpA, Tecnologie Sanitarie SpA przeciwko Esaote SpA, ATI, Ital Tbs Telematic & Biomedical Service SpA, Draeger Medica Italia SpA, Officina Biomedica Divisione Servizi SpA (Regulamin — Artykuł 92 § 1 i 104 § 3 — Wspólnotowe przepisy z zakresu konkurencji — Krajowe przepisy dotyczące taryfy honorariów adwokackich — Ustalanie minimalnego honorarium — Częściowa niedopuszczalność — Pytania, na które odpowiedź może być wywnioskowana z orzecznictwa Trybunału)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/17

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 5 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Hospital Consulting Srl, ATI HC, Kodak SpA, Tecnologie Sanitarie SpA przeciwko Esaote SpA, ATI, Ital Tbs Telematic & Biomedical Service SpA, Draeger Medica Italia SpA, Officina Biomedica Divisione Servizi SpA
   (Sprawa C-386/07) (1)

   (Regulamin - Artykuł 92 § 1 i 104 § 3 - Wspólnotowe przepisy z zakresu konkurencji - Krajowe przepisy dotyczące taryfy honorariów adwokackich - Ustalanie minimalnego honorarium - Częściowa niedopuszczalność - Pytania, na które odpowiedź może być wywnioskowana z orzecznictwa Trybunału)
   (2008/C 209/23)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Consiglio di Stato
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hospital Consulting Srl, ATI HC, Kodak SpA, Tecnologie Sanitarie SpA

      Strona pozwana: Esaote SpA, ATI, Ital Tbs Telematic & Biomedical Service SpA, Draeger Medica Italia SpA, Officina Biomedica Divisione Servizi SpA

      Przy udziale: Azienda Sanitaria locale ULSS no 15 (Alta Padovana, Regione Veneto)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Consiglio di Stato — Wykładnia art. 10 i 81 ust. 1 WE i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/5/WE z dnia 16 lutego 1998 r. mającej na celu ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika w państwie członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 77, s. 36) — Ustalenie przez krajową organizację zawodową obowiązkowych taryf na usługi adwokackie, podlegających zatwierdzeniu ministra — Przepisy krajowe zakazujące sądom odstąpienia od ustalonych minimalnych stawek honorariów w decyzjach rozstrzygających w przedmiocie kosztów
   Sentencja

               1)

               Artykuły 10 WE i 81 WE nie sprzeciwiają się przepisom krajowym zakazującym co do zasady odstąpienia od minimalnych stawek honorariów zatwierdzonych w drodze dekretu ministerialnego, na podstawie projektu przygotowanego przez zawodowe stowarzyszenie adwokatów takie jak Consiglio nazionale forense, które zakazują również sądom rozstrzygającym w przedmiocie wysokości kosztów, jakie strona przegrywająca ma obowiązek zwrócić drugiej stronie, odstąpienia od wspomnianych minimalnych stawek honorariów.

               2)

               Trzecie pytanie postawione przez Consiglio di Stato postanowieniem z dnia 13 stycznia 2006 r. jest oczywiście niedopuszczalne.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa C-223/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 1 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/38

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 1 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-223/10) (1)

   ()
   2010/C 346/73
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Sprawa T-74/12: Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2015 r. – Mecafer/Komisja (Dumping — Przywóz sprężarek pochodzących z Chin — Częściowa odmowa zwrotu zapłaconych ceł antydumpingowych — Określenie ceny eksportowej — Odliczenie ceł antydumpingowych — Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności)

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/15

         Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2015 r. – Mecafer/Komisja
   (Sprawa T-74/12) (1)

   ((Dumping - Przywóz sprężarek pochodzących z Chin - Częściowa odmowa zwrotu zapłaconych ceł antydumpingowych - Określenie ceny eksportowej - Odliczenie ceł antydumpingowych - Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności))
   (2016/C 007/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mecafer (Valence, Francja) (przedstawiciele: R. MacLean, solicitor, i adwokat A. Bochon)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Stobiecka-Kuik, K. Talabér-Ritz i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności w części decyzji Komisji C(2011) 8804 wersja ostateczna z dnia 6 grudnia 2011 r. dotyczącej wniosków o zwrot ceł antydumpingowych zapłaconych w związku z przywozem sprężarek pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz, gdyby Sąd stwierdził nieważność tej decyzji, utrzymanie w mocy skutków tej decyzji do chwili, w której Komisja przyjmie środki konieczne dla celów wykonania wyroku Sądu.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji C(2011) 8804 wersja ostateczna z dnia 6 grudnia 2011 r. dotyczącej wniosków o zwrot ceł antydumpingowych zapłaconych w związku z przywozem sprężarek pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w zakresie, w jakim nie udzielono w niej na rzecz Mecafer zwrotu nienależnie zapłaconych ceł antydumpingowych poza wskazanymi w niej kwotami.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 21.4.2012.


title: Sprawa T-306/13: Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2015 r. – Silicium España Laboratorios/OHIM – LLR-G5 (LLRG5) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy LLRG5 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Zła wiara właściciela wspólnotowego znaku towarowego — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/19

         Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2015 r. – Silicium España Laboratorios/OHIM – LLR-G5 (LLRG5)
   (Sprawa T-306/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy LLRG5 - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Zła wiara właściciela wspólnotowego znaku towarowego - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 262/24)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Silicium España Laboratorios, SL (Tarragona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat C. Sueiras Villalobos)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: LLR-G5 Ltd (Castelbar, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 marca 2013 r. (sprawa R 383/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy LLR-G5 a Silicium España Laboratorios, SL.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kosztami zostaje obciążona Silicium España Laboratorios, SL.

      (1)  Dz.U. C 226 z 3.8.2013.


title: Sprawa T-86/10: Postanowienie Sądu z dnia 9 kwietnia 2013 r. — British Sugar przeciwko Komisji (Rolnictwo — Cukier — Opłaty produkcyjne — Stwierdzenie nieważności części rozporządzenia (WE) nr 1193/2009 po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/42

         Postanowienie Sądu z dnia 9 kwietnia 2013 r. — British Sugar przeciwko Komisji
   (Sprawa T-86/10) (1)

   (Rolnictwo - Cukier - Opłaty produkcyjne - Stwierdzenie nieważności części rozporządzenia (WE) nr 1193/2009 po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania)
   2013/C 156/79
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: British Sugar plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo K. Lasok, QC, G. Facenna, barrister, W. Robinson, P. Doris i D. Das, solicitors, następnie K. Lasok, G. Facenna, W. Robinson i D. Das)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Banks i P. Rossi, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo F. Díez Moreno, następnie A. Rubio González, abogados del Estado) i Republika Litewska (przedstawiciele: R. Janeckaitė i R. Krasuckaitė, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Łotewska (przedstawiciele: K. Drēviņa i K. Krasovska, pełnomocnicy) i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo S. Behzadi-Spencer i S. Hathaway, następnie S. Behzadi-Spencer i A. Robinson, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1193/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dokonującego sprostowania rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, (WE) nr 1775/2004, (WE) nr 1686/2005 i (WE) nr 164/2007 oraz ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006 (Dz.U. L 321, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez British Sugar plc.

               3)

               Królestwo Hiszpanii, Republika Litewska, Republika Łotewska i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa C-409/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça — Portugalia) — José Maria Ambrósio Lavrador, Maria Cândida Olival Ferreira Bonifácio przeciwko Companhia de Seguros Fidelidade-Mundial SA (Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody wynikające z ruchu pojazdów mechanicznych — Dyrektywy 72/166/EWG, 84/5/EWG i 90/232/EWG — Prawo do odszkodowania z obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wynikające z ruchu pojazdów mechanicznych — Warunki ograniczenia — Przyczynienie się ofiary do powstania szkody — Odpowiedzialność na zasadzie ryzyka — Przepisy mające zastosowanie do nieletniej osoby trzeciej będącej ofiarą wypadku)

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça — Portugalia) — José Maria Ambrósio Lavrador, Maria Cândida Olival Ferreira Bonifácio przeciwko Companhia de Seguros Fidelidade-Mundial SA
   (Sprawa C-409/09) (1)

   (Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody wynikające z ruchu pojazdów mechanicznych - Dyrektywy 72/166/EWG, 84/5/EWG i 90/232/EWG - Prawo do odszkodowania z obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wynikające z ruchu pojazdów mechanicznych - Warunki ograniczenia - Przyczynienie się ofiary do powstania szkody - Odpowiedzialność na zasadzie ryzyka - Przepisy mające zastosowanie do nieletniej osoby trzeciej będącej ofiarą wypadku)
   2011/C 226/06
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Supremo Tribunal de Justiça

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: José Maria Ambrósio Lavrador, Maria Cândida Olival Ferreira Bonifácio

      Strona pozwana: Companhia de Seguros Fidelidade-Mundial SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Supremo Tribunal de Justiça — Wykładnia art. 1 trzeciej dyrektywy Rady (90/232/EWG) z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 129, s. 33) — Rozszerzenie zakresu pokrycia z obowiązkowego ubezpieczenia na osoby trzecie — Przepisy mające zastosowanie do nieletnich osób trzecich będących ofiarami wypadku

      Sentencja

   Dyrektywa Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności, druga dyrektywa Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych oraz trzecia dyrektywa Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych powinny być interpretowane w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym należącym do prawa odpowiedzialności cywilnej, które pozwalają na wykluczenie lub ograniczenie prawa ofiary wypadku do dochodzenia odszkodowania z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego uczestniczącego w wypadku w oparciu o indywidualną ocenę wyłącznego lub częściowego przyczynienia się tej ofiary do własnej szkody.

      (1)  Dz.U. C 11 z 16.1.2010.


title: Sprawa T-206/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 stycznia 2008 r. — Foshan Shunde Yongjian Wousewares & Hardware przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Dumping — Przywóz desek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Ukrainy — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Prawa do obrony — Artykuł 2 ust. 7 lit. c) oraz art. 20 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/37

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 stycznia 2008 r. — Foshan Shunde Yongjian Wousewares & Hardware przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-206/07) (1)

   (Dumping - Przywóz desek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Ukrainy - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Prawa do obrony - Artykuł 2 ust. 7 lit. c) oraz art. 20 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96)
   (2008/C 64/59)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Foshan Shunde Yongjian Housewares & Hardware Co. Ltd (Foshan, Chiny) (przedstawiciele: J.-F. Bellis, avocat, i G. Vallera, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, wspierany początkowo przez B. O'Connora solicitor, i P. Vergano, avocat, a następnie przez B. O'Connora i E. McGoverna, barrister)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. van Vliet i K. Talabér-Ricz, pełnomocnicy); Vale Mill (Rochdale) Ltd (Rochdale, Zjednoczone Królestwo); Pirola SpA (Mapello, Włochy); Colombo New Scal Spa (Rovagnate, Włochy) (przedstawiciele: G. Berrisch i G. Wolf, avocats); i Republika Włoska (przedstawiciele: I. Braguglia, pełnomocnik, wspierany przez W. Ferrante, avvocato dello Stato)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 452/2007 z dnia 23 kwietnia 2007 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz desek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Ukrainy (Dz.U. L 109, str. 12), w zakresie w jakim nakłada ono ostateczne cło antydumpingowe na przywóz desek do prasowania produkowanych przez skarżącą.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Foshan Shunde Yongjian Housewares & Hardware ponosi własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Radę, spółki Vale Mill (Rochdale) Ltd, Pirola SpA i Colombo New Scal Spa.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich oraz Republika Włoska ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 170 z dnia 21.7.2007 r.


title: Sprawa C-175/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 29 kwietnia 2008 r. — Aydin Salahadin Abdulla przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 29 kwietnia 2008 r. — Aydin Salahadin Abdulla przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-175/08)
   (2008/C 197/04)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesverwaltungsgericht (Niemcy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Aydin Salahadin Abdulla.

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 11 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że — niezależnie od art. 1 C pkt 5) zdanie drugie Konwencji dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r. (Konwencji genewskiej) — status uchodźcy wygasa wtedy, gdy ustała uzasadniona obawa uchodźcy bycia prześladowanym w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy, na podstawie której ten status został przyznany, a nie istnieje obawa bycia prześladowanym z innych powodów w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy?

               2)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy wygaśnięcie statusu uchodźcy na podstawie art. 11 ust. 1 lit. e) dyrektywy zakłada ponadto, że w kraju, którego obywatelem jest uchodźca:

                           a)

                           istnieje podmiot zapewniający ochronę w rozumieniu art. 7 ust. 1 dyrektywy i wystarcza przy tym, że możliwe jest zapewnienie ochrony jedynie przy pomocy wojsk międzynarodowych;

                           b)

                           uchodźcy nie grozi żadna poważna krzywda w rozumieniu art. 15 dyrektywy, która prowadzi do przyznania ochrony uzupełniającej na podstawie art. 18 dyrektywy, i/lub

                           c)

                           sytuacja w dziedzinie bezpieczeństwa jest stabilna, a ogólne warunki życiowe zapewniają minimum egzystencji?

               3)

               Czy w sytuacji, w której ustały dotychczasowe okoliczności, na podstawie których zainteresowanego uznano za uchodźcę, nowe okoliczności innego rodzaju uzasadniające prześladowanie należy

                           a)

                           oceniać według kryterium prawdopodobieństwa, które dotyczy uznania za uchodźcę, czy też wobec zainteresowanego zastosowanie znajduje inne kryterium?

                           b)

                           oceniać z uwzględnieniem ułatwienia dowodowego z art. 4 ust. 4 dyrektywy?

      (1)  Dz.U. L 304, str. 12.


title: Sprawa C-616/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank ’s-Gravenhage (Niderlandy) w dniu 29 grudnia 2010 r. — Solvay SA przeciwko Honeywell Fluorine Products Europe BV i in.

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank ’s-Gravenhage (Niderlandy) w dniu 29 grudnia 2010 r. — Solvay SA przeciwko Honeywell Fluorine Products Europe BV i in.
   (Sprawa C-616/10)
   2011/C 89/17
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank ’s-Gravenhage

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Solvay SA

      Strona pozwana: Honeywell Fluorine Products Europe BV i in.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w przypadku, w którym dwóm bądź większej liczbie spółek z różnych państw członkowskich w postępowaniu przed sądem jednego z tychże państw członkowskich każdej osobno zostaje zarzucone naruszenie tej samej części europejskiego prawa patentowego, obowiązującego w drugim państwie członkowskim, poprzez podjęcie zakazanych działań w odniesieniu do tego samego produktu, istnieje możliwość wydania „sprzecznych ze sobą orzeczeń” w oddzielnych postępowaniach w rozumieniu art. 6 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001 (1)?

               2)

               Czy art. 22 pkt 4 rozporządzenia nr 44/2001 stosuje się w postępowaniu o zastosowania środka tymczasowego dotyczącym zagranicznego patentu (takiego jak tymczasowy transgraniczny zakaz naruszania), gdy druga strona postępowania podnosi zarzut, że powoływany zagraniczny patent jest jakoby nieważny, przy czym należy wziąć pod uwagę, że sąd nie wydaje w tym przypadku żadnego ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie ważności powoływanego patentu, lecz dokonuje oszacowania, jakie rozstrzygnięcie wydałby sąd właściwy na podstawie art. 22 pkt 4 rozporządzenia nr 44/2001, a wniosek o zastosowanie środka tymczasowego w postaci zakazu naruszenia zostaje oddalony, gdy zdaniem sądu można rozsądnie przypuszczać, iż istnieje niezaniedbywalna możliwość, że właściwy sąd stwierdzi nieważność powoływanego patentu?

               3)

               Czy dla zastosowania art. 22 pkt 4 rozporządzenia nr 44/2001 w postępowaniu, o jakim mowa w powyższym pytaniu, względem zarzutu nieważności patentu obowiązują wymogi formalne tego rodzaju, że art. 22 pkt 4 rozporządzenia nr 44/2001 stosuje się tylko wtedy, gdy do sądu właściwego na podstawie art. 22 pkt 4 rozporządzenia nr 44/2001 wpłynęło już powództwo o stwierdzenie nieważności patentu, względnie wpłynie ono w terminie podlegającym wyznaczeniu przez sąd, że w każdym razie posiadacz patentu został już wezwany do udziału w postępowaniu, względnie zostaje wezwany, czy też wystarczy samo podniesienie zarzutu nieważności, i jeśli tak, to czy względem treści tego podniesionego zarzutu obowiązują wymogi tego rodzaju, że musi on być dostatecznie uzasadniony lub że podniesienie tego zarzutu nie może być postrzegane jako nadużycie prawa procesowego?

               4)

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, czy po podniesieniu zarzutu nieważności w postępowaniu, o jakim mowa w pytaniu pierwszym, sąd pozostaje właściwy dla powództwa o stwierdzenie naruszenia patentu z takim skutkiem, że (jeśli powód tego sobie życzy) postępowanie w przedmiocie powództwa o stwierdzenie naruszenia patentu musi zostać zawieszone do czasu, gdy sąd właściwy na podstawie art. 22 pkt 4 rozporządzenia nr 44/2001 rozstrzygnie w przedmiocie ważności powoływanej krajowej części patentu, czy też z takim skutkiem, że powództwo musi zostać oddalone, ponieważ nie jest możliwe orzeczenie w przedmiocie zarzutu mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie, czy też po podniesieniu zarzutu nieważności sąd traci również swoją jurysdykcję w odniesieniu do powództwa w stwierdzenie naruszenia patentu?

               5)

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, czy sąd krajowy może wyprowadzić swoją jurysdykcję dla rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o zastosowanie środka tymczasowego dotyczącego zagranicznego patentu (takiego jak tymczasowy transgraniczny zakaz naruszania), przeciwko któremu podnoszone jest, że powoływany patent jest nieważny, czy też (jeżeli miałoby zostać orzeczone, że zastosowanie art. 22 pkt 4 rozporządzenia nr 44/2001 nie powoduje utraty przez Rechtbank jurysdykcji dla rozstrzygnięcia w przedmiocie powództwa o stwierdzenie naruszenia patentu) swoją jurysdykcję dla rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutu nieważności powoływanego zagranicznego patentu, z art. 31 rozporządzenia nr 44/2001?

               6)

               Jeżeli na pytanie czwarte zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, jakie fakty i okoliczności są niezbędne dla stwierdzenia wskazanego w pkt 40 wyroku w sprawie Van Uden (2) rzeczywistego powiązania pomiędzy przedmiotem wnioskowanego środka i terytorialną jurysdykcją państwa członkowskiego, do którego należy sąd, przed którym zawisło postępowanie?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, str. 1)

      (2)  Wyrok z dnia 17 listopada 1998 r. w sprawie C-391/95 Van Uden (Zb.Orz. 1998, str. I-7091)


title: Sprawa T-207/17: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2017 r. – Senetic/EUIPO – HP Hewlett Packard Group (hp)

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/31

         Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2017 r. – Senetic/EUIPO – HP Hewlett Packard Group (hp)
   (Sprawa T-207/17)
   (2017/C 168/40)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Senetic S.A. (Katowice, Poland) (przedstawiciel: adwokat M. Krekora)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: HP Hewlett Packard Group LLC (Houston, Texas, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający litery „hp”– unijny znak towarowy nr 8 579 021

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 lutego 2017 r. w sprawie R 1001/2016-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie interwenienta i EUIPO kosztami postępowania sądowego.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-251/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  31 stycznia 2006  — Albrecht e.a. przeciwko Komisji (Polityka zdrowotna — Weterynaryjne produkty lecznicze — Produkt zawierający benzathine benzylpenicillin — Decyzja Komisji nakazująca zawieszenie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu — Właściwość)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 stycznia 2006 — Albrecht e.a. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-251/03) (1)

   (Polityka zdrowotna - Weterynaryjne produkty lecznicze - Produkt zawierający benzathine benzylpenicillin - Decyzja Komisji nakazująca zawieszenie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu - Właściwość)
   (2006/C 86/47)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Albert Albrecht GmbH & Co. KG z siedzibą w Aulendorf (Niemcy), AniMedica GmbH z siedzibą w Seden-Bösensell (Niemcy), Ceva Tiergensundheit GmbH z siedzibą w Düsseldorf (Niemcy), Fatro SpA z siedzibą w Bolonii (Włochy), Laboratorios Syva, SA z siedzibą w Leon (Hiszpania), Laboratorios Virbac, SA z siedzibą w Barcelonie (Hiszpania), Química Farmacéutica Bayer, SA z siedzibą w Barcelonie, Univete Técnica Pecuaria Comercio Industria, Lda z siedzibą w Lisbonie (Portugalia), Vétoquinol Especialidades Veterinarias, SA z siedzibą w Madrycie (Hiszpania) oraz Virbac SA z siedzibą w Carros (Francja) [przedstawiciele: D. Waelbroeck, U. Zinsmeister i N. Rampal, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: H. Støvlbæk i M. Shotter, pełnomocnicy]

      Interwenient wspierający stronę skarżącą: Republika Francuska [przedstawiciele: G. de Bergues i R. Loosli-Surrans, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2003) 1404 z dnia 22 kwietnia 2003 r. dotyczącej zawieszenia pozwolenia na dopuszczenie do obrotu weterynaryjnych produktów leczniczych zawierających substancję benzathine benzylpenicillin przeznaczoną do zaaplikowania domięśniowo lub podskórnie zwierzętom przeznaczonym na produkcję żywności
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2003) 1404 z dnia 22 kwietnia 2003 r. dotyczącej zawieszenia pozwolenia na dopuszczenie do obrotu weterynaryjnych produktów leczniczych zawierających substancję benzathine benzylpenicillin przeznaczoną do zaaplikowania domięśniowo lub podskórnie zwierzętom przeznaczonym na produkcję żywności.

               2)

               Komisja ponosi własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami strony skarżącej.

               3)

               Republika Francuska ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 239 z 4.10.2003


title: Sprawa C-442/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 13 września 2010 r. — Churchill Insurance Company Limited i Tracy Evans przeciwko Benjaminowi Wilkinsonowi działającemu w sprawie poprzez ojca i pełnomocnika Stevena Wilkinsona i Equity Claims Limited

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 13 września 2010 r. — Churchill Insurance Company Limited i Tracy Evans przeciwko Benjaminowi Wilkinsonowi działającemu w sprawie poprzez ojca i pełnomocnika Stevena Wilkinsona i Equity Claims Limited
   (Sprawa C-442/10)
   ()
   2010/C 346/47
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Churchill Insurance Company Limited, Tracy Evans

      Strona pozwana: Benjamin Wilkinson, działający w sprawie poprzez ojca i pełnomocnika Stevena Wilkinsona, Equity Claims Limited

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 12 ust. 1 i art. 13 ust. 1 dyrektywy (1) należy interpretować w ten sposób, że niezgodne z nimi są przepisy krajowe, które na gruncie danego prawa krajowego wykluczają spod zakresu ubezpieczenia osobę poszkodowaną w wypadku drogowym, w okolicznościach gdy:

                           a)

                           wypadek ten został spowodowany przez kierowcę nieobjętego ubezpieczeniem; oraz

                           b)

                           osoba poszkodowana zezwoliła temu nieobjętemu ubezpieczeniem kierowcy na prowadzenie pojazdu; oraz

                           c)

                           osoba poszkodowana była pasażerem pojazdu w czasie wypadku; oraz

                           d)

                           osoba poszkodowana była objęta ubezpieczeniem w zakresie prowadzenia tego pojazdu.

                     W szczególności:

                           (i)

                           Czy taki przepis prawa krajowego „wyłącza z zakresu ubezpieczenia” w rozumieniu art. 13 ust. 1 dyrektywy 2009/103?

                           (ii)

                           Czy w stanie faktycznym takim jak stan faktyczny niniejszej sprawy, zezwolenie udzielane przez zakład ubezpieczeń osobie nieobjętej ubezpieczeniem stanowi „wyraźn[e lub] dorozumian[e] […] upoważni[enie]” w rozumieniu art. 13 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2009/103?

                           (iii)

                           Czy na odpowiedź na niniejsze pytanie wpływ ma okoliczność, że zgodnie z art. 10 dyrektywy 2009/103 krajowe instytucje mające za zadanie wypłacanie odszkodowań za szkody spowodowane przez nieustalone lub nieobjęte ubezpieczeniem pojazdy mogą odmówić wypłaty odszkodowania osobom, które dobrowolnie wsiadły do pojazdu, który spowodował szkodę, jeżeli instytucja ta jest w stanie udowodnić, że osoby te wiedziały o fakcie nieobjęcia tego pojazdu ubezpieczeniem?

               2)

               Czy odpowiedź na pytanie 1 uzależniona jest od tego, czy zezwolenie, o który mowa: a) oparte było na rzeczywistej wiedzy, że kierowca, który ma prowadzić pojazd, jest nieubezpieczony albo b) było oparte na przeświadczeniu, że kierowca jest ubezpieczony; albo c) zostało udzielone przez osobę ubezpieczoną, która nie rozważała tego zagadnienia?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 263, s. 11)


title: Sprawa C-465/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 3 września 2015 r. – Hüttenwerke Krupp Mannesmann GmbH/Hauptzollamt Duisburg

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 3 września 2015 r. – Hüttenwerke Krupp Mannesmann GmbH/Hauptzollamt Duisburg
   (Sprawa C-465/15)
   (2015/C 398/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hüttenwerke Krupp Mannesmann GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Duisburg

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 2 ust. 4 lit. b) tiret trzecie dyrektywy Rady 2003/96/WE w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (1) należy, w odniesieniu do procesu wielkiego pieca przy wytwarzaniu surówki hutniczej, interpretować w ten sposób, że również energia elektryczna służąca do zasilania dmuchawy jest uznawana za energię elektryczną wykorzystywaną zasadniczo do celów redukcji chemicznej?

      (1)  Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej; Dz.U. L 283, s. 51.


title: Sprawa C-265/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 12 marca 2015 r. w sprawie T-249/12 Vestel Iberia/Komisja, wniesione w dniu 2 czerwca 2015 r. przez Vestel Iberia, SL

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/24

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 12 marca 2015 r. w sprawie T-249/12 Vestel Iberia/Komisja, wniesione w dniu 2 czerwca 2015 r. przez Vestel Iberia, SL
   (Sprawa C-265/15 P)
   (2015/C 294/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Vestel Iberia, SL (przedstawiciele: adwokaci P. De Baere i P. Muñiz)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu wydanego w sprawie T-249/12;

               —

               orzeczenie, że odwołanie jest dopuszczalne;

               —

               odesłanie sprawy do Sądu w celu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie istotnych żądań odwołania;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie zostało wniesione przez spółkę Vestel Iberia S.L. od wyroku z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie T-249/12 Vestel Iberia S.L./Komisja, w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji COM (2010) 22 wersja ostateczna na tej podstawie, że wskazana decyzja Komisji nie dotyczy bezpośrednio wnoszącej odwołanie.
   Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, gdyż przy wdrażaniu decyzji Komisji hiszpańskie władze nie dysponują zakresem uznania w odniesieniu do skutku, co oznacza, że decyzja Komisji dotyczy bezpośrednio wnoszącej odwołanie.
   W szczególności wnosząca odwołanie podnosi następujące zarzuty:

               —

               Sąd naruszył prawo, gdy uznał, że władze krajowe dysponują zakresem uznania przy wdrażaniu spornej decyzji w odniesieniu do wnoszącej odwołanie.

               —

               Nawet jeśli władze krajowe dysponują zakresem uznania, quod non, to Sąd naruszył prawo, gdyż samo istnienie zakresu uznania nie wystarczy, by wykluczyć, że decyzja bezpośrednio dotyczy wnoszącej odwołanie.

               —

               Sąd błędnie scharakteryzował pod względem prawnym dowody lub dopuścił się przeinaczenia dowodów.


title: Sprawa T-189/17: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2017 r. – EKETA/Komisja

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/43

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2017 r. – EKETA/Komisja
   (Sprawa T-189/17)
   (2017/C 151/55)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (EKETA) (Saloniki, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci V. Christianos i S. Paliou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że wystosowane przez Komisję Europejską do ΕΚΕΤΑ żądanie zwrotu kwoty 64 720,19 EUR odpowiadającej pomocy finansowej otrzymanej przez nią na projekt HUMABIO, które to żądanie figuruje w nocie debetowej nr 3241615288/29 listopada 2016 r., jest bezzasadne w odniesieniu do kwoty 27 830,27 EUR;

               —

               stwierdzenie, że kwota 27 830,27 EUR stanowi koszty kwalifikowalne oraz że ΕΚΕΤΑ nie jest zobowiązana zwrócić tej kwoty Komisji Europejskiej, i

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               W niniejszej skardze Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (zwane dalej „EKETA”) kwestionuje żądanie wystosowane przez Komisję w drodze noty debetowej nr 3241615288/29 listopada 2016 r. w związku z wykonaniem projektu HUMABIO. Za pomocą tej noty debetowej Komisja zażądała, by ΕΚΕΤΑ zwróciła część pomocy finansowej otrzymanej na projekt HUMABIO w wysokości 64 720,19 EUR. Sporna wierzytelność została ustalona w wyniku kontroli na miejscu przeprowadzonej przez Komisję Europejską w pomieszczeniach strony skarżącej.

               2.

               W tym kontekście strona skarżąca wnosi do Sądu na podstawie art. 272 TFUE o stwierdzenie, że część wyżej wymienionej kwoty, o której mowa w nocie debetowej, wynosząca 27 830,27 EUR stanowi koszty kwalifikowalne oraz że ΕΚΕΤΑ nie jest zobowiązana zwrócić owej kwoty Komisji.

               3.

               ΕΚΕΤΑ utrzymuje, że wyżej wymieniona kwota 27 830,27 EUR składa się z kwalifikowalnych kosztów personelu i kosztów pośrednich, które Komisja błędnie odrzuciła jako koszty niekwalifikowalne. Dopuszczalność kosztów strony skarżącej znajduje potwierdzenie w informacjach, które przekazała ona Komisji Europejskiej podczas kontroli na miejscu i w późniejszej korespondencji oraz które przedkłada ona także Sądowi.


title: Sprawa T-222/05: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2005 r. przez Francisca Rossiego Ferrerasa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/45

         Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2005 r. przez Francisca Rossiego Ferrerasa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-222/05)
   (2005/C 217/98)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 9 czerwca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Francisca Rossiego Ferrerasa, zamieszkałego w Luksemburgu, reprezentowanego przez adwokatów Gilles'a Bounéou i Frédérica Frabettiego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji z dnia 22 lipca 2004 r., która potwierdziła sporządzenie sprawozdania z przebiegu kariery za okres od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2003 r., ewentualnie o uchylenie sprawozdania z przebiegu kariery za okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r.;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty 100 000 EUR (stu tysięcy euro), z zastrzeżeniem ewentualnych zmian lub zwiększenia tej kwoty, tytułem poniesionej szkody niemajątkowej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący, będący urzędnikiem Komisji, kwestionuje sprawozdanie z przebiegu jego kariery za rok 2003 zarzucając naruszenie art. 5, 7 i 43 regulaminu oraz oczywisty błąd w ocenie. Ponadto twierdzi on, że stał się ofiarą mobbingu ze strony jego przełożonego.


title: Sprawa T-361/15: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2015 r. – Choice/OHIM (Choice chocolate & ice cream)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/81

         Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2015 r. – Choice/OHIM (Choice chocolate & ice cream)
   (Sprawa T-361/15)
   (2015/C 294/98)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Choice sp. z o.o. (Legnica, Polska) (przedstawiciel: T. Mielke, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „Choice chocolate & ice cream” – zgłoszenie nr 1 2 6 44  423

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 kwietnia 2015 r. w sprawie R 2221/2014-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-529/11: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2011 r. — Evonik Industries przeciwko OHIM — Impulso Industrial Alternativo (Impulso creador)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/19

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2011 r. — Evonik Industries przeciwko OHIM — Impulso Industrial Alternativo (Impulso creador)
   (Sprawa T-529/11)
   2011/C 362/28
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evonik Industries AG (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat J. Albrecht)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Impulso Industrial Alternativo, SA (Madryt, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 czerwca 2011 r. w sprawie R 1101/2010-2; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Impulso creador” dla różnych towarów i usług, w tym usług z klas 35, 36, 37 i 42 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6146187

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Impulso Industrial Alternativo, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Hiszpanii graficzny znak towarowy nr 2633891 „IMPULSO” dla usług z klas 35 i 42; graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 4438206 „IMPULSO” dla usług z klas 35 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na to, że Izba Odwoławcza nie uwzględniła poprawnie różnego całościowego wrażenia wywoływanego przez kolidujące ze sobą znaki towarowe.


title: Sprawy połączone F-101/14, F-102/14 i F-103/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 15 grudnia 2015 r. – Clarke, Dickmanns i Papathanasiou/OHIM (Służba publiczna — Personel tymczasowy — Personel OHIM — Umowa na czas określony zawierająca klauzulę o jej rozwiązaniu — Klauzula przewidująca rozwiązanie umowy, w przypadku gdy pracownik nie zostanie wpisany na listę rezerwowy kadrowej konkursu — Dzień początku obowiązywania klauzuli o rozwiązaniu umowy — Konkursy otwarte OHIM/AD/01/13 i OHIM/AST/02/13)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/93

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 15 grudnia 2015 r. – Clarke, Dickmanns i Papathanasiou/OHIM
   (Sprawy połączone F-101/14, F-102/14 i F-103/14) (1)

   ((Służba publiczna - Personel tymczasowy - Personel OHIM - Umowa na czas określony zawierająca klauzulę o jej rozwiązaniu - Klauzula przewidująca rozwiązanie umowy, w przypadku gdy pracownik nie zostanie wpisany na listę rezerwowy kadrowej konkursu - Dzień początku obowiązywania klauzuli o rozwiązaniu umowy - Konkursy otwarte OHIM/AD/01/13 i OHIM/AST/02/13))
   (2016/C 048/105)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Nicole Clarke, Sigrid Dickmanns i Elisavet Papathanasiou (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Lukošiūtė, pełnomocnik, adwokat B. Wägenbaur)

      Przedmiot spraw połączonych

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji strony pozwanej o zastosowaniu klauzuli zawartej w umowach o pracę skarżących, która przewiduje zakończenie umowy o pracę ze skarżącą w razie, gdy skarżące nie znajdą się na liście rezerwy kadrowej następnego konkursu otwartego organizowanego przez EPSO dla jej grupy funkcyjnej w obszarze własności przemysłowej do postępowań konkursowych OHIM/AD/01/13 i OHIM/AST/02/13, a po drugie, żądanie odszkodowania za poniesioną szkodę niematerialną i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Nicole Clarke, S. Dickmanns i E. Papathanasiou porywają własne koszty i zostają obciążone połową kosztów poniesionych przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).

               3)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) pokrywa połowę własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015, s. 50, s. 51, s. 52.