title: Sprawa T-735/15: Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2016 r. – The Art Company B & S/EUIPO – Manifatture Daddato i Laurora (SHOP ART) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego SHOP ART — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy art — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/31

         Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2016 r. – The Art Company B & S/EUIPO – Manifatture Daddato i Laurora (SHOP ART)
   (Sprawa T-735/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego SHOP ART - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy art - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 022/41)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Art Company B & S, SA (Quel, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci L. Sánchez Calderón i J. Villamor Muguerza)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Manifatture Daddato SpA (Barletta, Włochy) (przedstawiciel: adwokat D. Russo)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Sabina Laurora (Trani, Włochy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 października 2015 r. (sprawa R 3050/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między z jednej strony The Art Company B & S a z drugiej strony Manifatture Daddato i Sabiną Laurorą.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 8 października 2015 r. (sprawa R 3050/2014-1).

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 68 z 22.2.2016.


title: Sprawa C-95/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2014 r. w sprawie T-551/08, H & R ChemPharm GmbH/Komisja Europejska, wniesione w dniu 24 lutego 2015 r. przez H & R ChemPharm GmbH

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/43

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2014 r. w sprawie T-551/08, H & R ChemPharm GmbH/Komisja Europejska, wniesione w dniu 24 lutego 2015 r. przez H & R ChemPharm GmbH
   (Sprawa C-95/15 P)
   (2015/C 138/57)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: H & R ChemPharm GmbH (przedstawiciele: M. Klusmann i S. Thomas, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu (trzecia izba) z dnia 12 grudnia 2014 r. w sprawie T-551/08 w całości, w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącego;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stosowne obniżenie grzywny nałożonej na skarżącego w art. 2 zaskarżonej decyzji z dnia 1 października 2008 r. w wysokości 22 mln EUR;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Unii Europejskiej;

               —

               uchylenie rozstrzygnięcia o nałożeniu kosztów sądowych w wysokości 10 tys. EUR na podstawie art. 90 lit. a);

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie skierowane jest przeciw wyrokowi Sądu (trzecia izba) z dnia 12 grudnia 2014 r. (nr rej. 651533) w sprawie T-551/08, H & R ChemPharm GmbH/Komisja, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. (sprawa COMP/39181 – Woski do świec), w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącej.
   Wnoszący odwołanie (i strona skarżąca w pierwszej instancji) opiera swoje odwołanie na następujących zarzutach:

               1.

               W zarzucie pierwszym wnoszący odwołanie podnosi m.in. naruszenie art. 81 WE [101 TFUE] z powodu sprzecznego i niewystarczającego uzasadnienia wyroku w kwestii dotyczącej struktury przedsiębiorstwa i odpowiedzialności wnoszącego odwołanie, co było podstawą dla uznania przez Sąd, że wnoszący odwołanie naruszył art. 81 WE. Zasadnicza sprzeczność polega na tym, że Sąd potraktował wnoszącego odwołanie i niepowiązane z nim przedsiębiorstwo Tudapetrol jako jedność/jednostkę gospodarczą w celu przypisania naruszenia, ale w ramach nałożenia grzywny uznał je za dwa oddzielne przedsiębiorstwa. Jako że z uzasadnienia nie wynika, czy jest mowa o jednolitym przedsiębiorstwie obejmującym wnoszącego odwołanie i Tudapetrol, czy o dwóch przedsiębiorstwach, stanowi to zdaniem wnoszącego odwołanie naruszenie obowiązku uzasadnienia (art. 296 TFUE) i prawa do obrony zagwarantowanego mu jako prawo podstawowe

               2.

               W zarzucie drugim wnoszący odwołanie podnosi, że nastąpiło sprzeczne z prawem przypisanie zachowania pracownika zatrudnionego równolegle, w różnych, prawnie niezależnych przedsiębiorstwach. Wnoszący odwołanie zwraca się przeciw temu, że to jemu przypisano zachowanie współpracownika bez rozstrzygnięcia przez Sąd, czy pracownik ten podjął się spornego działania ostatecznie także na rzecz wnoszącego odwołanie. Stanowisko prawne Sądu w tej kwestii narusza art. 81 WE. Jednocześnie Sąd naruszył zasadę sprawiedliwego procesu, ponieważ nie dopuścił on wniosku dowodowego wnoszącego odwołanie co do rzeczywistych zadań/tego pracownika, stosując uzasadnienie, które jest nieakceptowane z prawnego punktu widzenia (naruszenie art. 6 EKPC).

               3.

               W zarzucie trzecim wnoszący odwołanie podnosi, że nastąpiły/wystąpiły wpływające na rozstrzygnięcie błędy w wykładni art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 (1) w kwestii obrotów, które są podstawą przy ustaleniu grzywny. Polegają one na tym, że Sąd uwzględnił obroty przedsiębiorstwa trzeciego podczas obliczania grzywny, chociaż to przedsiębiorstwo bez wątpienia/bezspornie nie brało udziału w naruszeniu i nie tworzyło jednostki gospodarczej z wnoszącym odwołanie. W uzasadnieniu prawnym wyroku brakuje również stwierdzenia, na jakiej podstawie uwzględniono obroty osoby trzeciej podczas ustalania grzywny, mimo tego, że brak jest jedności gospodarczej. Wywody Sądu naruszają w ten sposób nie tylko art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003, ale również wymogi wynikające z orzecznictwa dotyczącego prawidłowego uzasadnienia (art. 296 TFUE).

               4.

               W zarzucie czwartym wnoszący odwołanie podnosi najpierw, że Sąd uwzględnił przy ustalaniu grzywny obroty spółek, które zostały nabyte dopiero na końcu okresu, którego dotyczy rzekome/zarzucane naruszenie i te obroty zostały ekstrapolowane na cały okres zarzucanego udziału w naruszeniu. Jest to sprzeczne z postępowaniem Sądu w analogicznym/równoległym wyroku w sprawie Esso (2). W wyroku w sprawie Esso ten sam Sąd, w takiej samej sprawie stwierdził w odniesieniu do takiej samej kwestii, że odpowiednie postępowanie Komisji prowadzi do sztucznego podwyższenia obrotu będącego podstawą obliczenia grzywny. To odmienne traktowanie stanowi naruszenie art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003. Z powodu tego, że Sąd nie przyjął żadnego stanowiska co do zarzutów wnoszącego odwołanie, pojawia się zarazem brak uzasadnienia zaskarżonego wyroku (art. 296 TFUE). Wnoszący odwołanie zarzuca również błąd Sądu przy obliczaniu obrotu, który prowadzi do podwójnego uwzględnienia obrotów, co stanowi naruszenie art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003

               5.

               W zarzucie piątym wnoszący odwołanie podnosi wiele naruszeń prawa przy ustaleniu grzywny, w szczególności nieproporcjonalność grzywny nałożonej na wnoszącego odwołanie w stosunku do innych przedsiębiorstw biorących udział w rzekomych/zarzucanych naruszeniach (naruszenie art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003). Wnoszący odwołanie zarzuca, że Sąd nie wziął pod uwagę różnic stopnia szkodliwości jego udziału w naruszeniu względem innych w naruszeniu, jak również nieproporcjonalne uwzględnienie wielkości przedsiębiorstwa.

               6.

               W zarzucie szóstym wnoszący odwołanie podnosi naruszenie prawa przy ustaleniu kosztów sądowych, w związku z obciążeniem bliżej niepopartych faktami, rzekomo dodatkowych i spowodowanych przez wnoszącego odwołanie kosztów postępowania przed Sądem [naruszenie art. 90 lit. a) regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości, jak również art. 296 AEUV i art. 6 EKPC]. Koszty te ani nie powstały, ani wnoszący odwołanie nie został wysłuchany przed wydaniem orzeczenia o nich.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu; Dz.U. L 1, s. 1.

      (2)  T-540/08, EU:T:2014:630.


title: Sprawa T-245/13: Wyrok Sądu z dnia 4 września 2015 r. – Zjednoczone Królestwo/Komisja [EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — System płatności jednolitych — Kontrole kluczowe — Kontrole uzupełniające — Artykuły 51, 53, 73 i 73a rozporządzenia (WE) nr 796/2004]

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/22

         Wyrok Sądu z dnia 4 września 2015 r. – Zjednoczone Królestwo/Komisja
   (Sprawa T-245/13) (1)

   ([EFOGR - Sekcja Gwarancji - EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - System płatności jednolitych - Kontrole kluczowe - Kontrole uzupełniające - Artykuły 51, 53, 73 i 73a rozporządzenia (WE) nr 796/2004])
   (2015/C 346/24)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo C. Murrell, M. Holt i E. Jenkinson, a następnie M. Holt, pełnomocnicy, wspierani przez D. Wyatta, QC, i V. Wakefield, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi i K. Skelly, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2013/123/UE z dnia 26 lutego 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 67, s. 20), w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy zawartej w załączniku 1 do tej decyzji pozycji dotyczącej ekstrapolacji korekty w wysokości 5,19 % wydatków poniesionych w Irlandii Północnej (Zjednoczone Królestwo) w roku budżetowym 2010 wynoszącej 16 513 582,57 EUR.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa, oprócz własnych kosztów, również koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.


title: Sprawa T-364/15 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 7 kwietnia 2016 r. – ADR Center/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Klauzula arbitrażowa — Umowy zawarte w celu realizacji projektów dotowanych przez Unię w ramach programu „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych” — Prawomocna decyzja Komisji o przystąpieniu do odzyskania kwot wypłaconych przez Komisję — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/31

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 7 kwietnia 2016 r. – ADR Center/Komisja
   (Sprawa T-364/15 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Klauzula arbitrażowa - Umowy zawarte w celu realizacji projektów dotowanych przez Unię w ramach programu „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych” - Prawomocna decyzja Komisji o przystąpieniu do odzyskania kwot wypłaconych przez Komisję - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2016/C 191/41)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ADR Center Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Tantalo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Cappelletti i J. Estrada de Solà, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie egzekucji decyzji Komisji C(2015) 3117 final z dnia 4 maja 2015 r. dotyczącej odzyskania kwoty 432 637,97 EUR wraz z odsetkami należnej od ADR Center Srl w związku z notami obciążeniowymi nr 3241408192 i 3241409206 dotyczącymi odpowiednio 155 507,97 EUR i 277 130 EUR.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Postanowienie z dnia 22 stycznia 2016 r. zostaje uchylone, w zakresie w jakim dotyczy sprawy T-364/15 R.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-407/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad (Niederlandy) w dniu 5 września 2007 r. — Stichting Centraal Begeleidingsorgaan voor de Intercollegiale Toetsing przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad (Niederlandy) w dniu 5 września 2007 r. — Stichting Centraal Begeleidingsorgaan voor de Intercollegiale Toetsing przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-407/07)
   (2007/C 283/24)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad (Niderlandy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stichting Centraal Begeleidingsorgaan voor de Intercollegiale Toetsing

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 13 część A ust. 1 lit. f) szóstej dyrektywy (1) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on również usługi wskazanych w tym przepisie stowarzyszeń wykonywane w celach świadczenia na rzecz ich członków usług bezpośrednio koniecznych do wykonywania przez nich działalności zwolnionej od podatku lub działalności niepodlegającej opodatkowaniu, za które to usługi grupy te żądają wynagrodzenia jedynie w wysokości poniesionych kosztów, jeśli usługi te są świadczone tylko na rzecz jednego lub kilku członków?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1).


title: Sprawa C-311/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Nienburg — Niemcy) — Heinz Kassner przeciwko Mittelweser-Tiefbau GmbH & Co. KG

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/19

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Nienburg — Niemcy) — Heinz Kassner przeciwko Mittelweser-Tiefbau GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-311/12) (1)

   2013/C 108/48
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa C-312/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Köln (Niemcy) w dniu 29 czerwca 2010 r. — Land Nordrhein-Westfalen przeciwko Melanie Klinz

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Köln (Niemcy) w dniu 29 czerwca 2010 r. — Land Nordrhein-Westfalen przeciwko Melanie Klinz
   (Sprawa C-312/10)
   ()
   2010/C 274/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landesarbeitsgericht Köln

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Land Nordrhein-Westfalen

      Strona pozwana: Melanie Klinz

      Pytania prejudycjalne

      Pytanie pierwsze

               a)

               Czy cel klauzuli 5 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony w załączniku do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. (1) sprzeciwia się w poszczególnym przypadku, w ramach oceny prawnej, uzasadnieniu zawarcia kolejnej umowy o pracę na czas określony obiektywnymi powodami w rozumieniu klauzuli 5 pkt 1 lit. a) porozumienia ramowego wyłącznie na podstawie sytuacji występującej w momencie zawarcia tej kolejnej umowy, bez uwzględnienia liczby umów zawartych na czas określony poprzedzających tę umowę, albo

               b)

               Czy cel klauzuli 5 pkt 1 lit. a) porozumienia ramowego, polegający na zapobieganiu nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów o pracę zawieranych na czas określony, nakazuje stawianie „obiektywnym powodom” tym wyższych wymagań, im większa liczba umów o pracę zawartych na czas określony poprzedza umowę obecnie badaną lub im dłużej dany pracownik był już wcześniej zatrudniony na podstawie kolejnych umów o pracę zawartych na czas określony?

      Pytanie drugie

   Czy klauzula 5 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony sprzeciwia się stosowaniu przepisu krajowego takiego, jak § 14 ust. 1 zdanie drugie pkt 7 Gesetz über Teilzeitarbeit und befristete Arbeitsverträge (ustawy o pracy w niepełnym wymiarze czasu oraz o umowach o pracę zawieranych na czas określony, zwanej dalej „TzBfG”), który kolejne umowy o pracę zawierane na czas określony jedynie w służbie publicznej uzasadnia „obiektywnymi powodami” polegającymi na tym, że pracownik wynagradzany jest ze środków budżetowych przeznaczonych w prawie budżetowym na zatrudnienie na czas określony, podczas gdy w przypadku pracodawców w sektorze prywatnym tego rodzaju względy ekonomiczne nie są uznawane za „obiektywny powód”?

      Pytanie trzecie

               a)

               Czy wymieniony w pytaniu drugim przepis dotyczący umów o pracę zawieranych na czas określony (w niniejszej sprawie § 14 ust. 1 zdanie drugie pkt 7 TzBfG) jest zgodny z porozumieniem ramowym w sytuacji, gdy przepis budżetowy, do którego odsyła § 14 ust. 1 zdanie drugie pkt 7 TzBfG, wskazuje w sposób wystarczająco konkretny cele tego ograniczenia w czasie umowy o pracę, dotyczące w szczególności rozpatrywanej działalności i warunków jej wykonywania (zob. wyrok Trybunału z dnia 4 lipca 2006 r. w sprawie C-212/04 Adeneler, pkt 2 streszczenia)?

         W przypadku udzielenia na pytanie trzecie a) odpowiedzi twierdzącej:

               b)

               Czy wskazanie celów jest wystarczająco konkretne, jeśli ustawa budżetowa, jak w niniejszej sprawie § 7 ust. 3 ustawy budżetowej Nadrenii Północnej-Westfalii, stanowi jedynie, że środki budżetowe przeznaczone są na działalność na czas określony jako „personel tymczasowy”?

         W przypadku udzielenia na pytanie 3 b) odpowiedzi twierdzącej:

               c)

               Czy dotyczy to także sytuacji, w której działalność „personelu tymczasowego” w tym rozumieniu nie obejmuje wyłącznie działalności służącej albo do pokrycia przejściowego wzrostu zapotrzebowania na pracę albo zastąpienia przejściowej nieobecności stałego personelu, lecz jeśli pojęcie „personel tymczasowy” obejmuje również sytuację, w której pracownik wynagradzany jest ze środków budżetowych dostępnych ze względu na przejściową nieobecność w tym samym miejscu pracy stałego personelu, chociaż „personel tymczasowy” zajmuje się działalnością zaspokajającą stałe potrzeby pracodawcy, która nie wykazuje merytorycznego związku z działalnością nieobecnego stałego personelu, albo

               d)

               Czy wykładnia pojęcia „personel tymczasowy”, opisana w pytaniu trzecim c), jest niezgodna z celem Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, polegającym na zapobieganiu nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów o pracę zawieranych na czas określony oraz z zasadą sformułowaną w sprawie Angelidaki (wyrok Trybunału z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawach połączonych od C-378/07 do C-380/07, pkt 2 streszczenia), że klauzula 5 pkt 1 a) Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony sprzeciwia się przepisowi krajowemu, który uważa „zawieranie kolejnych umów o pracę na czas określony w sektorze publicznym za uzasadnione przez ››obiektywne powody‹‹ w rozumieniu tej klauzuli z tego tylko powodu, że umowy te są oparte na przepisach prawnych zezwalających na ponowne zawieranie umów dla zaspokojenia pewnych potrzeb tymczasowych, podczas gdy w rzeczywistości potrzeby te są zwyczajne i stałe”?

      Pytanie czwarte

   Czy państwo członkowskie narusza klauzulę 8 pkt 3 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, jeśli ustanawia w ustawie transponującej dyrektywę 1999/70/WE do krajowego porządku prawnego ogólnie dla całej służby publicznej wynikający z prawa budżetowego powód zawarcia umowy o pracę na czas określony taki jak opisany w pytaniu drugim, który w prawie krajowym przed wydaniem dyrektywy 1999/70/WE w porównywalnej formie dotyczył jedynie niewielkiej części służby publicznej (szkolnictwa wyższego)? Czy takie naruszenie prowadzi do tego, że przepis krajowy nie może już być stosowany?

      (1)  Dz.U. L 175 z 10.7.1999, s. 43


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 marca 2005 r. w sprawie T-84/04 Axiom Medical, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/22

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 8 marca 2005 r.
   w sprawie T-84/04 Axiom Medical, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   (2005/C 155/44)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-84/04 Axiom Medical, Inc., z siedzibą w Rancho Dominguez (Stany Zjednoczone Ameryki), reprezentowana przez adwokata R. Köbbinga, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnik: G. Schneider), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM była Paul Hartmann Aktiengesellschaft, z siedzibą w Heidenheim (Niemcy), mającej za przedmiot przedmiot skargę na decyzję pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 grudnia 2003 r. (sprawa R 193/2002-1) wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Axiom Medical, Inc. a Paul Hartmann Aktiengesellschaft, Sąd (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, P. Lindh i V. Vadapalas, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 8 marca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004


title: Sprawa C-420/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Schwerin (Niemcy) w dniu 16 października 2006 r. — Rüdiger Jager przeciwko Amt für Landwirtschaft Bützow

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Schwerin (Niemcy) w dniu 16 października 2006 r. — Rüdiger Jager przeciwko Amt für Landwirtschaft Bützow
   (Sprawa C-420/06)
   (2006/C 326/55)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Schwerin (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Rüdiger Jager.

      Strona pozwana: Amt für Landwirtschaft Bützow.
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 2 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (1) można interpretować w ten sposób, że zastosowanie mniej surowego przepisu ustanawiającego sankcję (dotyczącego premii dla producentów inwentarza żywego) jest możliwe z mocą wsteczną również wtedy, gdy przepis ten co do zasady obowiązuje dopiero w okresie, w którym w danym państwie członkowskim premie dla producentów inwentarza żywego nie są już przyznawane i zostały zastąpione przez wprowadzenie świadczenia bezpośredniego?

      (1)  Dz.U. L 312, str. 1.


title: Sprawa T-316/06: Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2006 r. — Komisja przeciwko Premium

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/68

         Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2006 r. — Komisja przeciwko Premium
   (Sprawa T-316/06)
   (2006/C 326/143)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: E. Montaguti, pełnomocnik, wspierany przez J.-L. Fagnarta i F. Longfilsa, adwokatów)

      Strona pozwana: Premium SA
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi, a w związku z tym;

               —

               zasądzenie od Premium SA zapłaty kwoty głównej 88 594,493 euro, to jest 57 605,74 euro z tytułu umowy ISAR A 2052 i 30 988,74 euro z tytułu umowy KAVAS-2 A2019;

               —

               zasądzenie od Premium SA zapłaty wymagalnych odsetek za zwłokę w kwocie 57 605,74 euro z tytułu umowy ISAR [według stawki ustalonej zgodnie z przepisami prawa francuskiego, mającego zastosowanie do umowy];

               —

               zasądzenie od Premium SA zapłaty wymagalnych odsetek za zwłokę w kwocie 30 988,74 euro z tytułu umowy KAVAS-2 [według stawki ustalonej zgodnie z przepisami prawa duńskiego, mającego zastosowanie do umowy];

               —

               obciążenie Premium SA kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wspólnota Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską, zawarła w dniach 11 marca 1992 r. i 29 grudnia 1993 r. dwie umowy z konsorcjum, do którego należała spółka, której pozwana była współprzystępującym do umowy, dotyczące projektów KAVAS-2, A2019 („Knowledge acquisition visualization and assessment system”) i ISAR-AIM, A2052 („Integration System ARchitecture”), realizowanych w ramach programu badań i rozwoju technologicznego w dziedzinie technologii informacyjnych (1990-1994) ustanowionego na mocy decyzji Rady 91/394/WE (1).
   Umowy określały wysokość kwalifikowanych kosztów projektów, na których podstawie wyliczono udział finansowy Wspólnoty. Zgodnie z postanowieniami umów wszelkie wypłaty dokonywane przez Komisję należało uznawać za zaliczki do czasu przyjęcia ostatecznego sprawozdania. W przypadku gdyby całkowity udział finansowy, jaki winna wypłacić Komisja okazał się niższy od dokonanych już wypłat, kontrahenci zobowiązali się niezwłocznie zwrócić Komisji różnicę. Umowy stanowiły ponadto, że kontrahenci są wspólnie i solidarnie odpowiedzialni za wszelkie uchybienia zobowiązaniom umownym, z wyjątkiem przypadku braku informacji finansowych ze strony jednego z nich lub podania przez niego informacji nieprawdziwych lub niekompletnych. W takim przypadku kontrahent ten samodzielnie ponosiłby odpowiedzialność.
   Zgodnie z postanowieniami umów konsorcjum zobowiązane było przedstawiać okresowo zestawienie kosztów oraz okresowe sprawozdania z postępu prac.
   Kontrola finansowa przeprowadzona przez Komisję w 1996 r. wykazała, że liczne wydatki nie podlegające zakwalifikowaniu zostały przez Premium SA przedstawione do zwrotu. W komentarzach do protokołu z kontroli pozwana wskazała, że nie akceptuje wykluczenia w tym sprawozdaniu licznych wydatków. Po wymianie korespondencji między pozwaną a Komisją, ta ostatnia wystawiła Premium SA wezwania do zapłaty, które ta oprotestowała. Ponieważ niektóre zaliczki uwzględnione przez Komisję w pierwszych wezwaniach do zapłaty nie zostały przekazane Premium SA przez koordynatora projektu, Komisja wystawiła kolejne wezwania na kwoty rzeczywiście nadpłacone, ponawiając jednak stwierdzenia zawarte w protokole z kontroli w odniesieniu do nie podlegających kwalifikacji wydatków przedstawionych przez pozwaną do zwrotu. Wezwania te również zostały zakwestionowane przez Premium SA.
   Komisja wielokrotnie ponawiała wezwania do zapłaty, do których pozwana się nie zastosowała. W związku z tym, na podstawie klauzul arbitrażowych zawartych w umowach, Komisja wniosła skargę w niniejszej sprawie, mającą na celu zasądzenie od Premium SA zwrotu części zaliczki wypłaconej przez Wspólnotę wraz z odsetkami za zwłokę, z tego względu że pozwana nie przedstawiła żadnego powodu mogącego uzasadniać jej sprzeciw co do słuszności twierdzeń Komisji w kwestii wydatków uznanych w protokole z kontroli za nie podlegające kwalifikacji.

      (1)  Dz.U. 1991, L 218, str. 22.


title: Sprawa C-571/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bolzano (Włochy) w dniu 7 grudnia 2010 r. — Kamberaj Servet przeciwko Istituto per l’Edilizia Sociale della Provincia Autonoma di Bolzano (IPES), Giunta della Provincia Autonoma di Bolzano, Provincia Autonoma di Bolzano

text:
               12.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bolzano (Włochy) w dniu 7 grudnia 2010 r. — Kamberaj Servet przeciwko Istituto per l’Edilizia Sociale della Provincia Autonoma di Bolzano (IPES), Giunta della Provincia Autonoma di Bolzano, Provincia Autonoma di Bolzano
   (Sprawa C-571/10)
   2011/C 46/11
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Bolzano

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kamberaj Servet

      Strona pozwana: Istituto per l’Edilizia Sociale della Provincia Autonoma di Bolzano (IPES), Giunta della Provincia Autonoma di Bolzano, Provincia Autonoma di Bolzano

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasada pierwszeństwa (principe de primauté) prawa Unii wymaga od sądu krajowego pełnego i natychmiastowego stosowania bezpośrednio skutecznych przepisów prawa Unii oraz odstąpienia od stosowania przepisów krajowych sprzecznych z prawem Unii, nawet jeżeli zostały one przyjęte w wykonaniu podstawowych zasad porządku konstytucyjnego państwa członkowskiego?

               2)

               Czy w przypadku sprzeczności pomiędzy przepisem krajowym i EKPC, dokonane w art. 6 TUE odesłanie do EKPC wymaga od sądu krajowego zastosowania bezpośrednio art. 14 [EKPC] i art. 1 protokołu dodatkowego nr 12 [do EKPC] i odstąpienia od stosowania niezgodnego krajowego źródła prawa, bez konieczności uprzedniego wystąpienia do Corte Costituzionale o zbadanie jego zgodności z konstytucją?

               3)

               Czy prawo Unii a w szczególności art. 2 i 6 TUE, art. 21 i 34 Karty [praw podstawowych Unii Europejskiej] oraz dyrektywy 2000/43/WE i 2003/109/WE, stoi na przeszkodzie przepisom krajowym (prowincjonalnym) takim jak zawarte w art. 15 akapit 3 [2] dekretu prezydenta republiki nr 670/1972 w związku z art. 1 i 5 ustawy prowincjonalnej nr 3 z 1998 r. oraz w uchwale rady prowincji nr 1865 z dnia 20 lipca 2009 r., w części w której w odniesieniu do korzyści przez nie przewidzianych a w szczególności do tzw. »dodatku mieszkaniowego«, nadają one znaczenie przynależności państwowej zastrzegając dla pracowników będących rezydentami długoterminowymi niepochodzącymi z Unii lub dla bezpaństwowców traktowanie mniej korzystne niż dla obywateli będących rezydentami Wspólnoty (Włochów lub innych)?

         W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytania:

               4)

               Czy w przypadku naruszenia ogólnych zasad Unii takich jak zakaz dyskryminacji i wymóg pewności prawa, jeżeli istnieją krajowe przepisy wykonawcze pozwalające sądowi „nakazać zaprzestanie szkodliwego zachowania i wydać każde inne odpowiednie postanowienie zależnie od okoliczności i skutków dyskryminacji” oraz wymagające od niego „nakazania zaprzestania zachowania, postępowania lub cofnięcia dyskryminującego aktu, jeżeli nadal on istnieje, jak również usunięcia skutków” i pozwalające zarządzić „w celu uniemożliwienia ponownego wystąpienia — w terminie określonym w postanowieniu — plan usunięcia stwierdzonych przypadków dyskryminacji”, wykładni art. 15 dyrektywy 2000/43/WE w części w której przewiduje on, że sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające należy dokonywać w ten sposób, iż pomiędzy stwierdzonymi przypadkami dyskryminacji i skutkami, jakie mają być usunięte również w celu uniknięcia nieuzasadnionej dyskryminacji odwrotnej, obejmuje on wszystkie naruszenia oddziaływujące na osoby, których dotyczy dyskryminacja chociażby nie były częścią sporu?

         W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie:

               5)

               Czy prawo Unii a w szczególności art. 2 i 6 TUE, art. 21 i 34 Karty [praw podstawowych Unii Europejskiej] oraz dyrektywy 2000/43/WE i 2003/109/WE, stoi na przeszkodzie przepisom krajowym (prowincjonalnym), które wymagają jedynie od osób pochodzących spoza Wspólnoty a nie od obywateli Wspólnoty (Włochów i innych) — zrównanych jedynie w zakresie obowiązku zamieszkiwania na terytorium prowincji przez okres dłuższy niż 5 lat — spełniania dodatkowego wymogu polegającego na przepracowaniu 3 lat w celu korzystania z dostępu do dodatku mieszkaniowego?

               6)

               Czy prawo Unii a w szczególności art. 2 i 6 TUE, art. 18, 45, 49 TFUE w związku z art. 1, 21 i 34 Karty [praw podstawowych Unii Europejskiej], stoi na przeszkodzie przepisom krajowym (prowincjonalnym), które przewidują, że obywatele Wspólnoty (Włosi i inni) mają obowiązek złożenia oświadczenia o przynależności lub przystąpieniu do jednej z grup językowych obecnych w Górnej Adydze/Południowym Tyrolu w celu korzystania z dostępu do dodatku mieszkaniowego?

               7)

               Czy prawo Unii a w szczególności art. 2 i 6 TUE, art. 18, 45, 49 TFUE w związku z art. 21 i 34 Karty [praw podstawowych Unii Europejskiej], stoi na przeszkodzie przepisom krajowym (prowincjonalnym), które nakładają na obywateli Wspólnoty (Włochów i innych) obowiązek zamieszkiwania lub pracy na terytorium prowincji od co najmniej 5 lat w celu korzystania z dostępu do dodatku mieszkaniowego?


title: Sprawa C-198/07 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. — Donal Gordon przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Skarga o stwierdzenie nieważności — Interes prawny — Urzędnik całkowicie i trwale niezdolny do pełnienia służby)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/10

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. — Donal Gordon przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-198/07 P) (1)

   (Odwołanie - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Skarga o stwierdzenie nieważności - Interes prawny - Urzędnik całkowicie i trwale niezdolny do pełnienia służby)
   (2009/C 44/16)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Donal Gordon (przedstawiciele: J. Sambon, P.-P. Van Gehuchten i Ph. Reyniers, avocats)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku wydanego przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (trzecia izba) w dniu 7 lutego 2007 r. w sprawie T-175/04 Gordon przeciwko Komisji — Skarga o stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej za lata 2001-2002 — Interes prawny — Urzędnik przeniesiony w stan spoczynku z powodu całkowitej i trwałej niezdolności do pełnienia służby w trakcie postępowania
   Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wydany w dniu 7 lutego 2007 r. w sprawie T-175/04 Gordon przeciwko Komisji zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd stwierdził brak potrzeby orzekania w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez D. Gordona.

               2)

               Odwołanie zostaje odrzucone jako niedopuszczalne w zakresie, w jakim kwestionuje ono odrzucenie jako niedopuszczalne żądania odszkodowania i zadośćuczynienia w zaskarżonym wyroku Sądu.

               3)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 11 grudnia 2003 r. oddalającej zażalenie D. Gordona na decyzję z dnia 28 kwietnia 2003 r. zatwierdzającą sprawozdanie z przebiegu jego kariery zawodowej w okresie od dnia 1 lipca 2001 do dnia 31 grudnia 2002 r.

               4)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez D. Gordona w postępowaniu przed Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich oraz Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.


title: Sprawa C-229/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Cível da Comarca do Porto (Portugalia) w dniu 10 maja 2010 r. — Maria Alice Pendão Lapa Costa Ferreira, Alexandra Pendão Lapa Ferreira przeciwko Companhia de Seguros Tranquilidade SA

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Cível da Comarca do Porto (Portugalia) w dniu 10 maja 2010 r. — Maria Alice Pendão Lapa Costa Ferreira, Alexandra Pendão Lapa Ferreira przeciwko Companhia de Seguros Tranquilidade SA
   (Sprawa C-229/10)
   2010/C 195/17
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Tribunal Cível da Comarca do Porto

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Maria Alice Pendão Lapa Costa Ferreira, Alexandra Pendão Lapa Ferreira.

      Strona pozwana: Companhia de Seguros Tranquilidade SA.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładnia art. 505 Código Civil, która wyłącza odpowiedzialność na zasadzie ryzyka wynikającą z ruchu pojazdów w wypadkach, w których jedynym i wyłącznym odpowiedzialnym jest osoba piesza, jest zgodna z ww. dyrektywami o obowiązkowym ubezpieczeniu pojazdów mechanicznych [72/166/EWG (1), 84/5/EWG (2) 90/232/EWG (3), 2000/26/WE (4) oraz 2005/14/WE (5)?

               2)

               Czy zgodna z ww. dyrektywami jest wykładnia art. 570 tego samego Código Civil, która pozwala na obniżenie lub wyłączenie odszkodowania w zależności od stopnia winy obydwu stron, w przypadkach, gdy zawinione zachowanie poszkodowanego przyczyniło się do powstania lub zwiększenia szkody?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, to czy sprzeczna z ww. dyrektywami jest wykładnia, która umożliwia ograniczenie lub obniżenie odszkodowania z uwagi na winę pieszego, z jednej strony, oraz ryzyko, jakie można przypisać pojazdowi samochodowemu, z drugiej strony, w spowodowaniu wypadku?

      (1)  Dyrektywa 72/166/EWG Rady z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 103, s. 1).

      (2)  Druga dyrektywa Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych (Dz.U. L 8, s. 17).

      (3)  Trzecia dyrektywa Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 129, s. 33).

      (4)  Dyrektywa 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/26/WE z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG i 88/357/EWG (czwarta dyrektywa w sprawie ubezpieczeń komunikacyjnych) (Dz.U. L 181, p. 65).

      (5)  Dyrektywa 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. zmieniająca dyrektywy Rady 72/166/EWG, 84/5/EWG, 88/357/EWG i 90/232/EWG oraz dyrektywę 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 149, s. 14)].


title: Sprawa C-145/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Würtemberg w dniu 24 kwietnia 2009 r. — Land Baden-Württemberg przeciwko Panagiotisowi Tsakouridisowi

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Würtemberg w dniu 24 kwietnia 2009 r. — Land Baden-Württemberg przeciwko Panagiotisowi Tsakouridisowi
   (Sprawa C-145/09)
   2009/C 153/48
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgerichtshof Baden-Würtemberg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Land Baden-Württemberg

      Strona pozwana: Panagiotis Tsakouridis

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy użyte w art. 28 ust. 3 dyrektywy 2004/38/WE (1) z dnia 29 kwietnia 2004 r. pojęcie „nadrzędnych względów bezpieczeństwa publicznego” należy interpretować w ten sposób, że wydalenie z terytorium mogą uzasadniać jedynie bezwzględne zagrożenia zewnętrznego i wewnętrznego bezpieczeństwa państwa członkowskiego i czy obejmuje ono jedynie istnienie państwa z jego głównymi instytucjami, ich zdolność funkcjonowania, życie ludności oraz stosunki zewnętrzne i pokojową współegzystencję narodów?

               2.

               Na jakich warunkach po okresie dziesięcioletniego zamieszkiwania w przyjmującym państwie członkowskim można następnie utracić prawo do zwiększonej ochrony przed wydaleniem z terytorium określonej w 28 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2004/38/WE? Czy w tym kontekście stosuje się odpowiednio kryteria utraty prawa stałego pobytu określone w art. 16 ust. 4 dyrektywy 2004/38/WE ?

               3.

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie i odpowiedniego stosowania art. 16 ust. 4 dyrektywy 2004/38/WE: czy prawo do zwiększonej ochrony przed wydaleniem z terytorium zostaje utracone wyłącznie wskutek upływu czasu, bez względu na powody decydujące o nieobecności?

               4.

               Również w razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie i odpowiedniego stosowania art. 16 ust. 4 dyrektywy 2004/38/WE: czy przymusowy powrót do przyjmującego państwa członkowskiego w ramach postępowania karnego przed upływem okresu dwóch lat wywołuje skutek w postaci zachowania prawa do zwiększonej ochrony przed wydaleniem z terytorium, mimo że w związku z powrotem nie można przez pewien czas korzystać z podstawowych swobód?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Tekst mający znaczenie dla EOG) Dz. U. L 158 z 30.4.2004, s. 77–123 oraz sprostowania Dz.U. L 229, s. 35, Dz. U. L 197, s. 34 i Dz. U. L 204, s. 28.


title: Sprawa C-3/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, Telefonia Dialog sp. z o.o./T-Mobile Polska S.A., dawniej Polska Telefonia Cyfrowa S.A. (Odesłanie prejudycjalne — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/21/WE — Artykuły 7 i 20 — Rozstrzyganie sporów między przedsiębiorstwami udostępniającymi sieci lub świadczącymi usługi łączności elektronicznej — Obowiązek zastosowania procedury przewidzianej w art. 7 ust. 3 — Środek, który może oddziaływać na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi — Dyrektywa 2002/19/WE — Artykuł 5 — Uprawnienia i zakres odpowiedzialności krajowych organów regulacyjnych w odniesieniu do dostępu i wzajemnych połączeń — Dyrektywa 2002/22/WE — Artykuł 28 — Numery niegeograficzne)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, Telefonia Dialog sp. z o.o./T-Mobile Polska S.A., dawniej Polska Telefonia Cyfrowa S.A.
   (Sprawa C-3/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/21/WE - Artykuły 7 i 20 - Rozstrzyganie sporów między przedsiębiorstwami udostępniającymi sieci lub świadczącymi usługi łączności elektronicznej - Obowiązek zastosowania procedury przewidzianej w art. 7 ust. 3 - Środek, który może oddziaływać na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi - Dyrektywa 2002/19/WE - Artykuł 5 - Uprawnienia i zakres odpowiedzialności krajowych organów regulacyjnych w odniesieniu do dostępu i wzajemnych połączeń - Dyrektywa 2002/22/WE - Artykuł 28 - Numery niegeograficzne))
   (2015/C 198/13)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Najwyższy

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, Telefonia Dialog sp. z o.o.

      Strona pozwana: T-Mobile Polska S.A., dawniej Polska Telefonia Cyfrowa S.A.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 7 ust. 3 i art. 20 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej) powinny być interpretowane w ten sposób, że krajowy organ regulacyjny jest zobowiązany zastosować procedurę przewidzianą w pierwszym z wymienionych przepisów wtedy, gdy rozstrzygając spór pomiędzy przedsiębiorstwami udostępniającymi sieci lub świadczącymi usługi łączności elektronicznej w danym państwie członkowskim, organ ten zamierza nałożyć obowiązki zmierzające do zapewnienia dostępu do numerów niegeograficznych zgodnie z art. 28 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej), a obowiązki te mogą oddziaływać na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi.

               2)

               Artykuł 7 ust. 3 dyrektywy 2002/21 powinien być interpretowany w ten sposób, że każdy środek przyjęty przez krajowy organ regulacyjny w celu zapewnienia użytkownikom końcowym dostępu do numerów niegeograficznych zgodnie z art. 28 dyrektywy 2002/22 oddziałuje na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi w rozumieniu tego przepisu, jeśli środek ten jest w stanie wywrzeć na tę wymianę bezpośredni lub pośredni, rzeczywisty lub potencjalny wpływ, który nie jest nieznaczny, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 102 z 7.4.2014.


title: Sprawa C-296/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — Vlaamse Gemeenschap przeciwko Mauritsowi Baesenowi (Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 13 ust. 2 lit. d) — Termin „personel równorzędny” z urzędnikami — Umowa o pracę zawarta z organem władzy publicznej)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/11

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — Vlaamse Gemeenschap przeciwko Mauritsowi Baesenowi
   (Sprawa C-296/09) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 13 ust. 2 lit. d) - Termin „personel równorzędny” z urzędnikami - Umowa o pracę zawarta z organem władzy publicznej)
   2011/C 55/17
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van Cassatie van België

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vlaamse Gemeenschap

      Strona pozwana: Maurits Baesen

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van Cassatie van België — Wykładnia art. 13 ust. 2 lit. a) i d) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2) — Urzędnicy służby cywilnej i personel równorzędny — Pojęcie — Osoba, która zawarła umowę o pracę z organem władzy publicznej

      Sentencja

   Terminy „urzędnicy służby cywilnej” i „personel równorzędny” w rozumieniu art. 13 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2), zmienionego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1390/81 z dnia 12 maja 1981 r., należy definiować wyłącznie przez odniesienie do prawa krajowego państwa członkowskiego, którego administracja zatrudnia zainteresowanego. Osoba znajdująca się w sytuacji pozwanego w postępowaniu przed sądem krajowym, która w danym państwie członkowskim jest objęta częściowo systemem zabezpieczenia społecznego urzędników i częściowo systemem zabezpieczenia społecznego pracowników, może podlegać, zgodnie z postanowieniami art. 13 ust. 2 lit. d) tego rozporządzenia, wyłącznie przepisom państwa członkowskiego, którego administracja ją zatrudnia.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa F-71/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 12 lutego 2014 r. – CL przeciwko EEA (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Obowiązek wspomagania — Artykuł 24 regulaminu pracowniczego — Mobbing ze strony przełożonego — Oddalenie wniosku o wszczęcie dochodzenia administracyjnego — Skarg oczywiście niedopuszczalna)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/56

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 12 lutego 2014 r. – CL przeciwko EEA
   (Sprawa F-71/13) (1)

   ((Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Obowiązek wspomagania - Artykuł 24 regulaminu pracowniczego - Mobbing ze strony przełożonego - Oddalenie wniosku o wszczęcie dochodzenia administracyjnego - Skarg oczywiście niedopuszczalna))
   2014/C 421/79
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CL (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, J.N. Louis i D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Środowiska (EEA) (przedstawiciele: O. Cornu, pełnomocnik, adwokat B. Wägenbaur)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności odmownej decyzji w sprawie wniosku skarżącego o wszczęcie dochodzenia administracyjnego w celu wykazania lub wyjaśnienia okoliczności mobbingu.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               CL pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejską Agencję Środowiska.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013, s. 32.


title: Sprawa C-48/14: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2014 r. – Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/21

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2014 r. – Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-48/14)
   2014/C 102/30
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio i J. Rodrigues, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności dyrektywy Rady 2013/51/Euratom z dnia 22 października 2013 r. określającej wymogi dotyczące ochrony zdrowia ludności w odniesieniu do substancji promieniotwórczych w wodzie przeznaczonej do spożycia przez ludzi (1);

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Parlament podnosi trzy zarzuty na poparcie swej skargi.
   Po pierwsze, Parlament twierdzi, że wybór podstawy prawnej dokonany przez Radę jest błędny, ponieważ środki będące przedmiotem zaskarżonej dyrektywy objęte są zakresem uprawnień Unii w dziedzinie ochrony środowiska, o których mowa w art. 192 TFUE. Owe środki powinny zatem zostać przyjęte na podstawie tego artykułu zgodnie ze zwykłą procedurą prawodawczą, a nie na podstawie art. 31 i 32 EWEA.
   Po drugie, Parlament podnosi, że zaskarżona dyrektywa narusza zasadę pewności prawa, jako że wprowadza zasady kontroli i analizy, które nakładają się na zasady obowiązujące już na mocy dyrektywy 98/83/WE (2).
   Po trzecie, Parlament uważa, że wydając zaskarżoną dyrektywę, Rada naruszyła zasadę lojalnej współpracy między instytucjami, o której mowa w art. 13 ust. 2 TUE.

      (1)  Dz.U. L 296, s. 12.

      (2)  Dyrektywa Rady 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 330, s. 32).


title: Sprawa C-260/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 grudnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Bundesfinanzdirektion West przeciwko Heko Industrieerzeugnisse GmbH (Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 24 — Pochodzenie niepreferencyjne towarów — Pojęcie istotnej obróbki lub przetworzenia — Kryterium zmiany pozycji taryfowej — Kable stalowe produkowane w Korei Północnej ze skrętki stalowej pochodzącej z Chin)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 grudnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Bundesfinanzdirektion West przeciwko Heko Industrieerzeugnisse GmbH
   (Sprawa C-260/08) (1)

   (Wspólnotowy kodeks celny - Artykuł 24 - Pochodzenie niepreferencyjne towarów - Pojęcie istotnej obróbki lub przetworzenia - Kryterium zmiany pozycji taryfowej - Kable stalowe produkowane w Korei Północnej ze skrętki stalowej pochodzącej z Chin)
   2010/C 24/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bundesfinanzdirektion West

      Strona pozwana: Heko Industrieerzeugnisse GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) — Określenie pochodzenia kabli stalowych produkowanych w Korei Północnej ze skrętki stalowej pochodzącej z Chin — Kryteria, jakie należy wziąć pod uwagę, aby uznać określony etap produkcji za decydujący o niepreferencyjnym pochodzeniu towaru — Ewentualna doniosłość braku zmiany pozycji taryfowej w następstwie przeprowadzonego przetworzenia.

      Sentencja

   W odniesieniu do towarów zaklasyfikowanych do pozycji 7312 Nomenklatury Scalonej, stanowiącej załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r., pojęcie istotnej obróbki lub przetworzenia w rozumieniu art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny może obejmować nie tylko tego rodzaju obróbkę lub przetworzenie, w których wyniku poddany im towar zostaje zaklasyfikowany do innej pozycji CN, lecz również obróbkę lub przetworzenie, które mimo braku zmiany pozycji taryfowej, prowadzą do powstania towaru o własnych cechach i charakterystycznym składzie, których wcześniej nie posiadał.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008.


title: Sprawa T-396/09 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 17 grudnia 2009 r. — Vereniging Milieudefensie et Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zobowiązanie państw członkowskich do poprawy jakości powietrza — Odstępstwo przyznane na rzecz jednego z państw członkowskich — Odmowa przeprowadzenia wewnętrznej procedury odwoławczej przez Komisję — Wniosek o zawieszenie wykonania i o zastosowanie środków tymczasowych)

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/38

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 17 grudnia 2009 r. — Vereniging Milieudefensie et Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht przeciwko Komisji
   (Sprawa T-396/09 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zobowiązanie państw członkowskich do poprawy jakości powietrza - Odstępstwo przyznane na rzecz jednego z państw członkowskich - Odmowa przeprowadzenia wewnętrznej procedury odwoławczej przez Komisję - Wniosek o zawieszenie wykonania i o zastosowanie środków tymczasowych)
   2010/C 37/53
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Vereniging Milieudefensie (Amsterdam, Niderlandy) oraz Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat A. van den Biesen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver, W. Roels i A. Alcover San Pedro, przedstawiciele)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2009) 6121 z dnia 28 lipca 2009 r. odrzucającej jako niedopuszczalny wniosek strony skarżącej o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej względem decyzji Komisji C(2009) 2560 (ost.) z dnia 7 kwietnia 2009 r. dotyczącej przyznania Niderlandom tymczasowego odstępstwa od obowiązku walki z zanieczyszczeniem powietrza oraz wniosek o zastosowanie środka tymczasowego celem zobowiązania Niderlandów do niezwłocznego poszanowania swych obowiązków.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-286/05: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2005 r. przez Centre Européen pour la Statistique et le Développement A.s.b.l. (C.E.S.D) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/34

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2005 r. przez Centre Européen pour la Statistique et le Développement A.s.b.l. (C.E.S.D) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-286/05)
   (2005/C 229/73)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 18 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Centre Européen pour la Statistique et le Développement A.s.b.l. (C.E.S.D), z siedzibą w Luksemburgu, reprezentowanego przez adwokat Dominique Grisay, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               orzeczenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 maja 2005 r. w części, w jakiej wynika ona z nadużycia władzy, lub że dotknięta jest brakiem uzasadnienia, jak również oczywistym błędem w ocenie;

               2)

               tytułem roszczenia ewentualnego, stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji w części, w jakiej dotyczy ona dwudziestu pięciu umów niewymienionych w sprawozdaniu z audytu;

               3)

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty:
   W następstwie nieprawidłowości stwierdzonych wewnątrz DG-EUROSTAT, Komisja wydała zaskarżoną decyzję, w której nakazała wyznaczonym zarządzającym jak najszybsze wycofanie się, zgodnie z ustaleniami przewidzianymi w umowach, z wszystkich stosunków umownych z określonymi jednostkami, włączając w to skarżącego.
   Na poparcie skargi skarżący podnosi zarzut nadużycia władzy przez Komisję, gdyż sporna decyzja obchodzi postępowania szczególne postanowień rozjemczych przewidzianych w każdej z umów i zastępuje je czynnością jednostronną w drodze decyzji opartej na art. 93 ust. 1 lit. f) rozporządzenia WE 1605/2002 (1). Skarżący zarzuca, w tym samym kontekście, brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
   Skarżący podnosi również zarzut oczywistego błędu w ocenie w zaskarżonej decyzji w zakresie kwalifikacji okoliczności faktycznych jako zarzucanego mu istotnego braku wywiązania się ze zobowiązań, zgodnie z art. 93 ust. 1 lit. f) rozporządzenia WE 1605/2002.
   Wreszcie, skarżący utrzymuje, że zaskarżona decyzja została oparta na sprawozdaniu z audytu obejmującym jedynie jedną z umów zawartych pomiędzy nim a Komisją oraz że w konsekwencji dotknięta jest brakiem uzasadnienia w odniesieniu do, przynajmniej, dwudziestu pięciu umów niewspomnianych w sprawozdaniu z audytu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, EUROATOM) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, Dz.U. z 16.9.2002, str. 1


title: Sprawa C-187/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 12 kwietnia 2013 r. — Confederazione Generale Italiana dei Trasporti e della Logistica (Confetra) i in. przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti i in.

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 12 kwietnia 2013 r. — Confederazione Generale Italiana dei Trasporti e della Logistica (Confetra) i in. przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti i in.
   (Sprawa C-187/13)
   2013/C 207/12
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Confederazione Generale Italiana dei Trasporti e della Logistica (Confetra) i in.

      Druga strona postępowania: Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti i in.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy i w jakim stopniu krajowe przepisy państw członkowskich Unii ustalające minimalne koszty działalności w sektorze transportu drogowego i powodujące heteronomiczne określenie elementu składowego wynagrodzenia za usługę, a zatem ceny umownej, są zgodne z ochroną wolnej konkurencji, swobodą przepływu przedsiębiorstw, swobodą przedsiębiorczości i swobodą świadczenia usług (o których mowa w art. 4 (3) TUE, art. 101 TFUE, art. 49, 56 i 96 TFUE)?

               2)

               Czy i na jakich warunkach uzasadnione są ograniczenia wspomnianych zasad w stosunku do wymogów ochrony interesu publicznego w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz czy z powyższego funkcjonalnego punktu widzenia uzasadnione jest ustalenie minimalnych kosztów działalności zgodnie z postanowieniami art. 83a dekretu z mocą ustawy nr 112/2008 z późniejszymi zmianami?

               3)

               Czy z powyższego punktu widzenia minimalne koszty działalności mogą być ustalone w ramach dobrowolnych porozumień zainteresowanych podmiotów lub ewentualnie przez instytucje, których skład charakteryzuje się znaczną obecnością osób reprezentujących prywatne podmioty gospodarcze z danego sektora w przypadku braku kryteriów ustalonych z góry na poziomie ustawodawczym?


title: Sprawa T-4/06: Skarga wniesiona w dniu  12 stycznia 2006  — Rzeczpospolita Polska/Komisja Wspólnot Europejskich

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/27

         Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2006 — Rzeczpospolita Polska/Komisja Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-4/06)
   (2006/C 74/52)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (Przedstawiciel: Jarosław Pietras, pełnomocnik rządu)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności artykułu 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1686/2005 z dnia 14 października 2005 r. ustalającego kwoty opłat produkcyjnych oraz współczynnik dodatkowej opłaty w sektorze cukru na rok gospodarczy 2004/2005 (Dz. Urz. UE L 271 z 15.10.2005, str.12);

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności artykułu 2 rozporządzenia nr 1686/2005, które ustala kwoty opłat produkcyjnych oraz współczynnik dodatkowej opłaty w sektorze cukru na rok gospodarczy 2004/2005 w celu pokrycia nieuregulowanego salda całkowitej straty, zgodnie z art. 16 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 (1). Zaskarżony artykuł rozporządzenia przewiduje zróżnicowanie współczynnika opłaty dodatkowej pomiędzy Państwami tworzącymi Wspólnotę przed 1.05.2004 oraz „nowymi” Państwami Członkowskimi.
   Na poparcie swojej skargi, strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               —

               braku kompetencji Komisji Europejskiej i naruszenia art. 16 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001, które, zdaniem skarżącej, upoważnia Komisję Europejską do ustalenia wyłącznie jednego współczynnika, o jednakowej wysokości dla całej Wspólnoty, co potwierdzają, w opinii skarżącej, jednoznaczne i zgodne w tej mierze różne wersje językowe przepisów rozporządzenia. Dodatkowo skarżąca utrzymuje, że zasady wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru nie tylko nie mogą stanowić usprawiedliwienia dla odstępstwa od językowej wykładni przepisów rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ale dodatkowo wykluczają takie odstępstwo;

               —

               naruszenia zasady natychmiastowego i pełnego przejęcia dorobku wspólnotowego przez nowe Państwa Członkowskie; według skarżącej zróżnicowany współczynnik opłaty dodatkowej stanowi w rzeczywistości środek przejściowy, który nie ma podstaw w Akcie Przystąpienia i aktach wydanych na jego podstawie. Skarżąca przywołuje w tym zakresie artykuł 2 Aktu Przystąpienia, który stanowi podstawę do przejęcia przez Rzeczpospolitą Polską pełni praw i obowiązków wynikających z członkostwa, co, zdaniem skarżącej, wiąże się również z przejęciem prawa do korzystania z nadpłat i obowiązku pokrywania strat na rynku cukru, powstałych w poprzednich latach gospodarczych;

               —

               naruszenia zasady niedyskryminacji; skarżąca zarzuca Komisji, że jedynym kryterium dla zróżnicowania współczynnika w zaskarżonym rozporządzeniu jest data przystąpienia Państw Członkowskich do Unii Europejskiej. W opinii skarżącej, konsekwencje przystąpienia zostały wyczerpująco uregulowane w Akcie Przystąpienia i aktach wydanych na jego podstawie i data rozszerzenia Unii Europejskiej nie może stanowić obiektywnego kryterium, które mogłoby usprawiedliwiać wprowadzone zróżnicowanie;

               —

               naruszenia zasady solidarności; według skarżącej, zróżnicowanie współczynnika w odniesieniu do poszczególnych Państw Członkowskich oznacza arbitralne, nieproporcjonalne i niesolidarne rozłożenie kosztów finansowania rynku cukru;

               —

               niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonego środka w związku z brakiem wskazania przez Komisję Europejską okoliczności, które uzasadniałyby zróżnicowanie współczynnika, ani też celów, jakim miałoby służyć takie zróżnicowanie;

               —

               naruszenia istotnego wymogu proceduralnego, poprzez przyjęcie rozporządzenia (WE) nr 1686/2005 w sposób sprzeczny z przepisami art. 3 regulaminu proceduralnego Komitetu Zarządzającego do Spraw Cukru i art. 3 rozporządzenia Rady EWG nr 1w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (2), jako że Komisja Europejska nie przedstawiła, według twierdzeń skarżącej, w toku procedury „komitologicznej” polskiej wersji językowej projektu zaskarżonego środka. Skarżąca twierdzi, że uchybienie to ma charakter szczególnie rażący, ponieważ dotyczy projektu aktu prawnego oraz stanowi wyraz stałej praktyki Komisji Europejskiej w ramach Komitetu Zarządzającego do Spraw Cukru.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru; Dz. Urz. WE L 178 z 30.06.2001, str. 1

      (2)  Dz. Urz. WE P 17 z 6.10.1958, str.385, ze zmianami


title: Sprawa T-413/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lutego 2009 r. — Bayern Innovativ przeciwko OHMI — Life Sciences Partners Perstock (LifeScience) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego LifeScience — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Life Science Partners — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/37

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lutego 2009 r. — Bayern Innovativ przeciwko OHMI — Life Sciences Partners Perstock (LifeScience)
   (Sprawa T-413/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego LifeScience - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Life Science Partners - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2009/C 69/85)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Bayern Innovativ — Bayerische Gesellschaft für Innovation und Wissenstransfer mbH (Nürenberg, Niemcy) (przedstawiciele: A. Beschorner, B. Glaser, C. Thomas, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Life Sciences Partners Perstock NV (Amsterdam, Niderlandy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 sierpnia 2007 r. (sprawa R 1545/2006-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Life Sciences Partners Perstock NV i Bayern Innovativ — Bayerische Gesellschaft für Innovation und Wissenstransfer mbH.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bayern Innovativ — Bayerische Gesellschaft für Innovation und Wissenstransfer mbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 8 z 12.1.2008.


title: Sprawa C-524/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Karlsruhe – Niemcy) – Eycke Braun przeciwko Land Baden-Württemberg [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Dyrektywa 69/335/EWG — Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału — Artykuł 10 lit. c) — Przekształcenie spółki kapitałowej w spółkę kapitałową innego rodzaju nieprowadzące do podwyższenia kapitału — Opłaty wymagane za sporządzenie aktu notarialnego stwierdzającego takie przekształcenie]

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Karlsruhe – Niemcy) – Eycke Braun przeciwko Land Baden-Württemberg
   (Sprawa C-524/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Dyrektywa 69/335/EWG - Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału - Artykuł 10 lit. c) - Przekształcenie spółki kapitałowej w spółkę kapitałową innego rodzaju nieprowadzące do podwyższenia kapitału - Opłaty wymagane za sporządzenie aktu notarialnego stwierdzającego takie przekształcenie])
   2014/C 292/12
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Karlsruhe

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Eycke Braun

      Strona pozwana: Land Baden-Württemberg

      Sentencja

   Artykuł 10 lit. c) dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym takim jak te sporne w postępowaniu głównym, które przewidują, że skarb państwa otrzymuje udział w opłatach pobieranych przez notariusza będącego urzędnikiem w związku z poświadczeniem czynności prawnej, której przedmiotem jest przekształcenie spółki kapitałowej w spółkę kapitałową innego rodzaju, nieprowadzące do podwyższenia kapitału spółki przejmującej lub zmieniającej formę prawną.

      (1)  Dz.U. C 367 z 14.12.2013.


title: Sprawa T-210/15: Wyrok Sądu z dnia 28 marca 2017 r. – Deutsche Telekom/Komisja [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące postępowania w sprawie stosowania reguł konkurencji — Odmowa dostępu — Obowiązek uzasadnienia — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej — Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu — Nadrzędny interes publiczny — Konsultowanie się z osobami trzecimi — Przejrzystość — Brak odpowiedzi na ponowny wniosek w wyznaczonym terminie]

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/29

         Wyrok Sądu z dnia 28 marca 2017 r. – Deutsche Telekom/Komisja
   (Sprawa T-210/15) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące postępowania w sprawie stosowania reguł konkurencji - Odmowa dostępu - Obowiązek uzasadnienia - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej - Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu - Nadrzędny interes publiczny - Konsultowanie się z osobami trzecimi - Przejrzystość - Brak odpowiedzi na ponowny wniosek w wyznaczonym terminie])
   (2017/C 151/36)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Telekom (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Rosenfeld i O. Corzilius)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Vondung i A. Buchet, następnie F. Erlbacher, P. Van Nuffel i A. Dawes, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek oparty na art. 263 TFUE zmierzający do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 17 lutego 2015 r. odmawiającej udzielenia skarżącej dostępu do dokumentów dotyczących postępowania w sprawie nadużywania pozycji dominującej o numerze referencyjnym COMP/AT.40089 – Deutsche Telekom.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Deutsche Telekom AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 270 z 17.8.2015.


title: Sprawa C-193/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 stycznia 2008 r. — sprawa z zakresu prawa rolnego z udziałem: Hermanna Fischera, Rolfa Schlattera i Regierungspräsidium Freiburg

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 stycznia 2008 r. — sprawa z zakresu prawa rolnego z udziałem: Hermanna Fischera, Rolfa Schlattera i Regierungspräsidium Freiburg
   (Sprawa C-193/08)
   (2008/C 183/26)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
   Hermann Fischer, Rolf Schlatter i Regierungspräsidium Freiburg
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 15 ust. 1 załącznika I do Umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób (Dz.U. 2002, L 114, str. 6) należy interpretować w ten sposób, że w zakresie dostępu do prowadzenia własnej działalności gospodarczej i jej wykonywania gwarancja, by traktowanie w państwie przyjmującym nie było mniej korzystne niż ma to miejsce w stosunku do jego własnych obywateli, odnosi się wyłącznie do osób prowadzących działalność gospodarczą w rozumieniu art. 12 ust. 1 załącznika I do umowy, czy też znajduje ona zastosowanie również w stosunku do osób prowadzących działalność gospodarczą na terenach przygranicznych w rozumieniu art. 13 ust. 1 załącznika I do umowy (1)?

      (1)  Dz.U. L 114, str. 6.


title: Sprawa C-475/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 17 października 2014 r. – AAS Gjensidige Baltic, reprezentowana przez litewski oddział AAS Gjensidige Baltic przeciwko UAB DK PZU Lietuva

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 17 października 2014 r. – AAS Gjensidige Baltic, reprezentowana przez litewski oddział AAS Gjensidige Baltic przeciwko UAB DK PZU Lietuva
   (Sprawa C-475/14)
   (2015/C 007/20)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: AAS Gjensidige Baltic, reprezentowana przez litewski oddział AAS Gjensidige Baltic

      Strona pozwana: UAB DK PZU Lietuva

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 14 lit. b) dyrektywy 2009/103/WE (1) zawiera normę kolizyjną, którą ratione personae należy stosować nie tylko w odniesieniu do poszkodowanych w wypadkach drogowych, lecz także do ubezpieczycieli pojazdu, który wyrządził szkodę w wypadku drogowym, aby ustalić prawo właściwe dla powstałych między nimi stosunków, oraz czy ten przepis stanowi uregulowanie szczegółowe w stosunku do uregulowań dotyczących prawa właściwego zawartych w rozporządzeniach Rzym I (2) i Rzym II (3)[?]

               2)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze istotne jest ustalenie, czy w niniejszej sprawie stosunki prawne między ubezpieczycielami są objęte pojęciem „zobowiązań umownych” w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rzym I. Jeżeli stosunki prawne między ubezpieczycielami są objęte pojęciem „zobowiązań umownych”, istotna jest kwestia, czy te stosunki należą do kategorii umów ubezpieczenia (stosunków prawnych) oraz czy prawo właściwe dla nich należy ustalać zgodnie z art. 7 rozporządzenia Rzym I.

               3)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania pierwsze i drugie istotne jest ustalenie, czy – w wypadku roszczenia regresowego – stosunki prawne między ubezpieczycielami pojazdów użytkowanych podczas sprzęgnięcia są objęte pojęciem „zobowiązania pozaumownego” w rozumieniu rozporządzenia Rzym II oraz czy przy ustalaniu prawa właściwego zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia Rzym II te stosunki należy uważać za wtórne stosunki prawne powstające w wyniku wypadku drogowego (czynu niedozwolonego). Czy w wypadku takim jak w niniejszej sprawie ubezpieczycieli pojazdów użytkowanych podczas sprzęgnięcia należy uważać za dłużników, którzy są zobowiązani do zaspokojenia tej samej wierzytelności w rozumieniu art. 20 rozporządzenia Rzym II, oraz czy prawo właściwe dla stosunków między nimi należy ustalać zgodnie z tym uregulowaniem[?]

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. 2009 L 263, s. 11).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (Dz.U. 2008 L 177, s. 6).

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczące prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (Rzym II) (Dz.U. 2007 L 199,s. 40.


title: Sprawa T-785/14: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2014 r. – El Corte Inglés/OHIM – STD Tekstil (MOTORTOWN)

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/41

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2014 r. – El Corte Inglés/OHIM – STD Tekstil (MOTORTOWN)
   (Sprawa T-785/14)
   (2015/C 034/49)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.L. Rivas Zurdo i M. Toro Gordillo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: STD Tekstil Limited Sirketi (Istambuł, Turcja)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „MOTORTOWN” – zgłoszenie nr 1 0 3 51  931

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 września 2014 r. w sprawie R 1960/2013-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalając odwołanie zgłaszającego, potwierdza decyzję Wydziału Sprzeciwów o częściowym uwzględnieniu sprzeciwu B 1 9 51  774 i częściowej odmowie rejestracji graficznego wspólnotowego znaku towarowego nr 1 0 3 51  931„MOTORTOWN”; oraz

               —

               obciążenie strony lub stron przeciwnych, które przeciwstawią się niniejszej skardze, kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 .


title: Sprawa C- 102/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Firenze (Włochy) w dniu 13 marca 2009 r. — Camar Srl przeciwko Prezesowi Rady Ministrów

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Firenze (Włochy) w dniu 13 marca 2009 r. — Camar Srl przeciwko Prezesowi Rady Ministrów
   (Sprawa C- 102/09)
   2009/C 129/12
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Firenze (Włochy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Camar Srl

      Strona pozwana: Prezes Rady Ministrów

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 14 pierwszej konwencji z Yaoundé stał na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwo członkowskie wewnętrznego podatku od bananów pochodzących z Somalii, który faktycznie nie był stosowany do bananów krajowych (których produkcja była całkowicie nieistniejąca lub nieznaczna) i nie był stosowany do żadnego rodzaju owoców krajowych?
               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie:

               2)

               Czy protokół dotyczący bananów załączony do obowiązującej wówczas konwencji z Lomé stanowił przeszkodę dla poboru podatku od dokonywanego w roku 1990 przywozu do Włoch bananów somalijskich, niezgodnego z art. 14 pierwszej konwencji z Yaoundé, w świetle przepisów rzeczonego protokołu w związku z przepisami protokołów analogicznych załączonych do poprzednich konwencji z Lomé i art. 5 drugiej konwencji z Yaoundé?
               W przypadku odpowiedzi przeczącej:

               3)

               Czy należy uznać, że protokoły dotyczące bananów załączone do konwencji z Lomé stoją na przeszkodzie zwiększeniu podatku, takiego jak włoski podatek od konsumpcji bananów pochodzących z Somalii, po dniu 1 kwietnia 1976 r., niezależnie od konkretnego wpływu tych zwyżek na wywóz rzeczonych bananów?


title: Sprawa C-553/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 kwietnia 2010 r. — BCS SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Deere & Company

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/16

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 kwietnia 2010 r. — BCS SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Deere & Company
   (Sprawa C-553/09) (1)

   2010/C 195/25

      Język postępowania: angielski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 51 z 27.2.2010.


title: Sprawa C-586/11 P: Postanowienie Trybunału z dnia 9 lipca 2013 r. — Regione Puglia przeciwko Republice Włoskiej i Komisji Europejskiej (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — EFRR — Decyzja o zmniejszeniu pomocy finansowej — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Jednostka regionalna — Akt bezpośrednio dotyczący tej jednostki — Niedopuszczalność)

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/2

         Postanowienie Trybunału z dnia 9 lipca 2013 r. — Regione Puglia przeciwko Republice Włoskiej i Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-586/11 P) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - EFRR - Decyzja o zmniejszeniu pomocy finansowej - Artykuł 263 akapit czwarty TFUE - Jednostka regionalna - Akt bezpośrednio dotyczący tej jednostki - Niedopuszczalność)
   2013/C 304/03
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Regione Puglia (przedstawiciele: F. Brunelli i A. Aloia, avvocati)

      Druga strona postępowania: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez P. Gentiliego, avvocato dello Stato), Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Prete i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) z dnia 14 września 2011 r. w sprawie T-84/10 Regione Puglia przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2009) 10350 z dnia 22 grudnia 2009 r. o zmniejszeniu pomocy Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) przyznanej na podstawie decyzji Komisji C(2000) 2349 z dnia 8 sierpnia 2000 r. zatwierdzającej program operacyjny POR Puglia na okres 2000–2006 w ramach celu nr 1 — Brak procedury ustnej — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność — Niewystarczające uzasadnienie

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Regione Puglia zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Włoska ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012


title: Sprawa T-275/13: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/49

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-275/13)
   2013/C 207/81
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: P. Gentili, avvocato dello Stato, P.G. Palmieri, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/249/13 mającym na celu utworzenie dwóch list rezerwowych obejmujących 37 i 27 miejsc na potrzeby obsadzenia wolnych stanowisk Administratora (AD 7) w dziedzinach makroekonomii i ekonomii finansowej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotem niniejszej skargi jest ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/249/13 mającym na celu utworzenie dwóch list rezerwowych obejmujących 37 i 27 miejsc na potrzeby obsadzenia wolnych stanowisk Administratora (AD 7) w dziedzinach makroekonomii i ekonomii finansowej
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 263, 264 i 266 TFUE.

                           —

                           Komisja naruszyła moc wiążącą wyroku Trybunału w sprawie C-566/10 P stwierdzającego, że ogłoszenia o konkursie wskazujące wyłącznie angielski, francuski i niemiecki jako języki, które kandydaci w konkursach otwartych Unii mogą wskazać jako drugi język, są niezgodne z prawem.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 342 TFEU oraz art. 1 i 6 rozporządzenia nr 1/58.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że poprzez wskazanie tylko trzech języków dopuszczalnych jako drugi język kandydatów w konkursach otwartych Unii, Komisja w praktyce narzuciła nowe rozporządzenie określające system językowy instytucji, naruszając wyłączną właściwość Rady w tej dziedzinie.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 12 WE (obecnie art. 18 TFUE), art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 6 ust. 3 UE, art. 1 ust. 2 i 3 załącznika III do regulaminu pracowniczego urzędników, art. 1 i 6 rozporządzenia nr 1/58 oraz art. 1d ust. 1 i 6, art. 27 akapit drugi i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego urzędników.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że wprowadzone przez Komisję ograniczenie językowe jest dyskryminujące, ponieważ przytoczone przepisy zakazują narzucania obywatelom europejskim i urzędnikom instytucji europejskich ograniczeń językowych, które nie są przewidziane w sposób ogólny i obiektywny przez regulaminy wewnętrzne instytucji, o których mowa w art. 6 rozporządzenia nr 1/58 i które dotychczas nie zostały wydane, i zakazują ustanawiania takich ograniczeń, o ile nie wynika to z konkretnego i uzasadnionego interesu służby.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 6 ust. 3 UE w części, w jakiej ustanawia on zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań jako prawo podstawowe wynikające ze wspólnych tradycji konstytucjonalnych państw członkowskich.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja naruszyła oczekiwania obywateli dotyczące możliwości wyboru jako drugiego języka dowolnego spośród języków Unii, zgodnie z tym, tak jak było to zawsze praktykowane do 2007 r. i co zostało autorytatywnie potwierdzone w wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-566/10 P.

               5)

               Zarzut piąty dotyczy nadużycia władzy i naruszenia norm materialnych właściwych charakterowi i celowi ogłoszeń o konkursach.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że poprzez wprowadzenie prewencyjnego i ogólnego ograniczenia języków dopuszczalnych jako drugi język do trzech, Komisja w rzeczywistości antycypowała na etapie ogłoszenia o konkursie i określenia warunków udziału w konkursie sprawdzenie kompetencji językowych kandydatów, które powinny zostać ocenione w ramach konkursu. W tej sytuacji decydujące znaczenie ma znajomość języków, a nie kompetencje zawodowe.

               6)

               Zarzut szósty dotyczy naruszenia art. 18 i 24 ust. 4 TFUE, art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 2 rozporządzenia nr 1/58 oraz art. 1d ust. 1 i 6 regulaminu pracowniczego urzędników.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, iż poprzez postanowienie, że zgłoszenia do udziału w konkursie obowiązkowo muszą być wysłane w języku angielskim, francuskim lub niemieckim i że w tym samym języku EPSO wysyła do kandydatów informacje dotyczące przebiegu konkursu, naruszone zostało prawo obywateli europejskich do porozumiewania się w ich własnym języku z instytucjami i nastąpiła dalsza dyskryminacja osób, które nie znają biegle tych trzech języków.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczy naruszenia art. 1i 6 rozporządzenia nr 1/58, art. 1d ust. 1 i 6, oraz art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego urzędników, art. 1 ust. 1 lit. f) załącznika III do regulaminu pracowniczego urzędników i art. 296 ust. 2 TFUE (brak uzasadnienia), a także zasady proporcjonalności i przeinaczenia stanu faktycznego.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że ograniczenie do trzech języków Komisja uzasadniła wymogiem, aby nowi pracownicy od razu byli w stanie porozumiewać się w ramach instytucji. Uzasadnienie to przeinacza stan faktyczny, ponieważ nie jest tak, ze te trzy języki są najczęściej używane w różnych grupach językowych w ramach instytucji. Jest ono też nieproporcjonalne w stosunku do ograniczenia prawa podstawowego, jakim jest prawo do niedyskryminacji ze względów językowych.


title: Sprawa T-714/15: Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Makhlouf/Rada

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/36

         Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Makhlouf/Rada
   (Sprawa T-714/15) (1)

   (2016/C 410/65)
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa C-179/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 25 marca 2016 r. – F. Hoffmann-La Roche AG, La Roche SpA, Novartis AG, Novartis Farma SpA/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 25 marca 2016 r. – F. Hoffmann-La Roche AG, La Roche SpA, Novartis AG, Novartis Farma SpA/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato
   (Sprawa C-179/16)
   (2016/C 222/05)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: F. Hoffmann-La Roche AG, La Roche SpA, Novartis AG, Novartis Farma SpA

      Strona pozwana: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawidłowa wykładania art. 101 TFUE zezwala na uznanie za konkurentów stron umowy licencyjnej w sytuacji kiedy przedsiębiorstwo będące licencjobiorcą działa na odnośnym rynku właściwym tylko na mocy samej umowy? Czy, i ewentualnie w jakim zakresie, w takiej sytuacji, ewentualne ograniczenia konkurencji między licencjodawcą a licencjobiorcą, nawet jeżeli nie zostały wyraźnie przewidziane przez umowę licencyjną, pozostają poza zakresem stosowania art. 101 ust. 1 TFUE lub, w każdym razie, objęte są zastosowaniem wyjątku prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 3 TFUE?

               2)

               Czy art. 101 TFUE zezwala krajowemu urzędowi ds. ochrony konkurencji na określanie rynku właściwego w autonomiczny sposób w stosunku do treści pozwoleń na wprowadzenie do obrotu produktów leczniczych wydawanych przez właściwe farmaceutyczne organy regulacyjne {AIFA [Agenzia italiana del farmaco (włoską agencję leków)] i EMA [European Medicines Agency (europejską agencję leków)]} lub czy, przeciwnie, dla dopuszczonych produktów leczniczych rynek właściwy w świetle prawa na mocy art. 101 TFUE należy uznać za ukształtowany i skonfigurowany przede wszystkim przez odpowiedni organ regulacyjny w sposób wiążący także dla krajowego urząd ochrony konkurencji?

               3)

               Czy, także w świetle przepisów zawartych w dyrektywie nr 2001/83/WE (1), a w szczególności w art. 5 odnoszącym się do pozwolenia na wprowadzenie do obrotu produktów leczniczych, art. 101 TFUE zezwala na uznanie za zamienny, a zatem na włączenie w granice tego samego rynku właściwego produktu leczniczego używanego off-label i produktu leczniczego posiadającego pozwolenie na wprowadzenie do obrotu w związku z tymi samymi wskazaniami terapeutycznymi?

               4)

               Czy na mocy art. 101 TFUE, w celu określenia rynku właściwego istotne jest ustalenie, oprócz zasadniczej zamienności produktów farmaceutycznych po stronie popytu, czy podaż tych produktów na rynku została zapewniona zgodnie z przepisami prawnymi mającymi za przedmiot sprzedaż produktów leczniczych?

               5)

               Czy w każdym razie można uznać za ograniczenie konkurencji ze względu na cel uzgodnione zachowanie, którego celem jest podkreślenie mniejszego bezpieczeństwa lub mniejszej skuteczności produktu leczniczego, podczas gdy taka mniejsza skuteczność lub mniejsze bezpieczeństwo, choć niepotwierdzone przez pewne badania naukowe, nie mogą, w każdym razie w świetle stanu dostępnej w okresie wystąpienia okoliczności faktycznych wiedzy naukowej zostać niezaprzeczalnie wykluczone?

      (1)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67).