title: Sprawa T-722/19: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2019 r. – Grossetete/Parlament

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/65

      Skarga wniesiona w dniu 18 października 2019 r. – Grossetete/Parlament
      (Sprawa T-722/19)
      (2019/C 423/80)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Françoise Grossetete (Saint-Étienne, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Schmitt i A. Waisse)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że przedmiotowa skarga jest dopuszczalna;

                  —

                  w razie potrzeby, w ramach środków organizacji postępowania lub środków dowodowych w przedmiotowej sprawie, nakazanie Parlamentowi Europejskiemu ujawnienia opinii wydanych przez służby prawne Parlamentu Europejskiego, które zostały sporządzone w dniach 16 lipca 2018 r. i 3 grudnia 2018 r., niezależnie od dokładnej daty ich sporządzenia, ale w każdym razie przed wydaniem decyzji Prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r. zmieniającej przepisy wykonawcze do statutu posła do Parlamentu Europejskiego (2018/C 466/02, Dz.U. z 28 grudnia 2018 r., C 466/8);

                  —

                  stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności zaskarżonej decyzji indywidualnej, dotyczącej prawa strony skarżącej do uzupełniającego dobrowolnego świadczenia emerytalnego, która została doręczona stronie skarżącej przez Dział Wynagrodzeń i Uprawnień Socjalnych Posłów Dyrekcji Generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego we wrześniu 2019 r., ze względu na to, że na mocy niniejszej decyzji uzupełniające dobrowolne świadczenie emerytalne należne stronie skarżącej zostało opodatkowane specjalnym podatkiem w wysokości 5 % kwoty nominalnej tego świadczenia, ustanowionym na mocy wyżej wymienionej decyzji Prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r.;

                  —

                  uznanie, na podstawie art. 277 TFUE, że powyższa decyzja Prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r. nie ma zastosowania w zakresie, w jakim zmienia ona art. 76 przepisów wykonawczych do statutu posła do Parlamentu Europejskiego, między innymi w zakresie, w jakim obciąża ona uzupełniające dobrowolne świadczenie emerytalne należne od dnia 1 stycznia 2019 r. specjalnym podatkiem w wysokości 5 % kwoty nominalnej tego świadczenia;

                  —

                  obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji ratione materiae Prezydium

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r. (zwana dalej „decyzją Prezydium”) została wydana z naruszeniem statutu posła do Parlamentu Europejskiego przyjętego decyzją Parlamentu Europejskiego z dnia 28 września 2005 r., 2005/684/WE, Euratom, (Dz.U. 2005, L 262, s. 1) (zwanego dalej „statutem”). Decyzja Prezydium jest w szczególności sprzeczna z przepisami art. 27 statutu, który wymaga zachowania „praw nabytych” i „praw w trakcie nabywania”.

                              —

                              po drugie, na mocy decyzji Prezydium ustanowiono podatek, wprowadzając specjalny podatek w wysokości 5 % kwoty nominalnej świadczenia emerytalnego, podczas gdy zgodnie z art. 223 ust. 2 TFUE ustanawianie podatków nie wchodzi w zakres kompetencji Prezydium.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych

                              —

                              po pierwsze, Prezydium wydało decyzję z naruszeniem zasad określonych w art. 223 TFUE.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium jest niewystarczająco uzasadniona i narusza tym samym obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia praw nabytych i praw w trakcie nabywania oraz zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium narusza prawa nabyte i prawa w trakcie nabywania, wynikające zarówno z ogólnych zasad prawa, jak i statutu, który wyraźnie wymaga ich utrzymania „w pełni”(art. 27).

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium narusza zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności oraz zasad równego traktowania i niedyskryminacji

                              —

                              po pierwsze, naruszenia praw strony skarżącej są nieproporcjonalne w stosunku do celów decyzji Prezydium.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium powinna zostać uznana za niemającą zastosowania ze względu na naruszenie zasad równego traktowania i niedyskryminacji.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady pewności prawa oraz braku przepisów przejściowych

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium narusza zasadę pewności prawa, ponieważ niezgodnie z prawem działa wstecz.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium narusza zasadę pewności prawa, ponieważ nie ustanawia środków przejściowych.


title: Sprawa C-128/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg – Niemcy) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko Dumitru-Tudorowi Dorobantu (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Europejski nakaz aresztowania – Podstawy odmowy wykonania – Artykuł 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania – Warunki pozbawienia wolności w wydającym nakaz państwie członkowskim – Ocena przeprowadzana przez wykonujący nakaz organ sądowy – Kryteria)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/6

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg – Niemcy) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko Dumitru-Tudorowi Dorobantu
      (Sprawa C-128/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Europejski nakaz aresztowania - Podstawy odmowy wykonania - Artykuł 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania - Warunki pozbawienia wolności w wydającym nakaz państwie członkowskim - Ocena przeprowadzana przez wykonujący nakaz organ sądowy - Kryteria)
      (2019/C 423/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg

         Strona w postępowaniu głównym

      Dumitru-Tudor Dorobantu

         Sentencja

      Artykuł 1 ust. 3 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., w związku z art. 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy wykonujący organ sądowy dysponuje obiektywnymi, wiarygodnymi, dokładnymi i należycie zaktualizowanymi danymi świadczącymi o istnieniu systemowych lub ogólnych nieprawidłowości w zakresie warunków pozbawienia wolności w zakładach karnych wydającego nakaz państwa członkowskiego, powinien on, w celu dokonania oceny, czy istnieją poważne i sprawdzone podstawy, by sądzić, że po przekazaniu do tego państwa członkowskiego osoba, przeciwko której wydano europejski nakaz aresztowania, będzie narażona na rzeczywiste niebezpieczeństwo poddania jej nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu w rozumieniu tego art. 4, uwzględnić wszystkie istotne aspekty bytowe warunków pozbawienia wolności w zakładzie karnym, w którym konkretnie przewidywane jest osadzenie tej osoby, takie jak dostępna dla osoby pozbawionej wolności przestrzeń osobista w celi tego zakładu, warunki sanitarne oraz zakres swobody przemieszczania się osoby pozbawionej wolności wewnątrz zakładu. Ocena ta nie ogranicza się do sprawdzenia, czy nie występują oczywiste niedostatki. W celu przeprowadzenia takiej oceny wykonujący nakaz organ sądowy powinien zwrócić się do wydającego nakaz organu sądowego o informacje, które uważa za niezbędne, i zasadniczo, w braku konkretnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że warunki pozbawienia wolności naruszają art. 4 karty praw podstawowych, powinien polegać na zapewnieniach udzielonych przez ten ostatni organ.
      Jeżeli chodzi w szczególności o przestrzeń osobistą dostępną dla osoby pozbawionej wolności, wykonujący nakaz organ sądowy powinien, przy obecnym braku minimalnych norm w tym zakresie w prawie Unii, uwzględnić minimalne wymogi wynikające z art. 3 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r., zgodnie z wykładnią tego postanowienia dokonaną przez Europejski Trybunał Praw Człowieka. O ile do celów obliczenia tej dostępnej przestrzeni nie należy brać pod uwagę przestrzeni zajmowanej przez urządzenia sanitarne, o tyle obliczenie to powinno uwzględniać przestrzeń zajmowaną przez meble. Osoby pozbawione wolności powinny jednak zachować możliwość normalnego poruszania się po celi.
      Wykonujący nakaz organ sądowy nie może wykluczyć istnienia rzeczywistego niebezpieczeństwa nieludzkiego lub poniżającego traktowania wyłącznie na tej podstawie, że dana osoba dysponuje w wydającym nakaz państwie członkowskim środkiem prawnym umożliwiającym jej zakwestionowanie zastosowanych wobec niej warunków pozbawienia wolności lub że w tym państwie członkowskim istnieją środki ustawodawcze lub strukturalne mające na celu wzmocnienie kontroli warunków pozbawienia wolności.
      Stwierdzenie przez wspomniany organ, że istnieją poważne i sprawdzone podstawy, aby sądzić, że osoba, której dotyczy europejski nakaz aresztowania, po jej przekazaniu do wydającego nakaz państwa członkowskiego będzie narażona na niebezpieczeństwo nieludzkiego lub poniżającego traktowania ze względu na warunki pozbawienia wolności panujące w zakładzie karnym, w którym konkretnie przewidywane jest jej osadzenie, nie może być dla celów wydania rozstrzygnięcia w sprawie takiego przekazania kompensowane względami związanymi ze skutecznością współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych oraz zasadami wzajemnego zaufania i uznawania.

         (1)  Dz.U. C 268 z 30.7.2018.


title: Sprawa T-428/18: Wyrok Sądu z dnia 10 października 2019 r. – McDreams Hotel/EUIPO – McDonald’s International Property (mc dreams hotels Träumen zum kleinen Preis!) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego mc dreams hotels Träumen zum kleinen Preis! – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy McDONALD’S – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Rodzina znaków towarowych – Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/39

      Wyrok Sądu z dnia 10 października 2019 r. – McDreams Hotel/EUIPO – McDonald’s International Property (mc dreams hotels Träumen zum kleinen Preis!)
      (Sprawa T-428/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego mc dreams hotels Träumen zum kleinen Preis! - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy McDONALD’S - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Rodzina znaków towarowych - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego)
      (2019/C 423/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: McDreams Hotel GmbH (Feldkirchen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Schenk i S. Kleinmanns)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: V. Ruzek i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: McDonald's International Property Co. Ltd (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci C. Eckhartt i K. Thanbichler-Brandl)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 kwietnia 2018 r. (sprawa R 972/2017-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między McDonald’s International Property a McDreams Hotel.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  McDreams Hotel GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 319 z 10.9.2018.


title: Sprawa C-171/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Zjednoczone Królestwo) – Safeway Ltd/Andrew Richard Newton, Safeway Pension Trustees Ltd (Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Artykuł 119 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 141 WE) – Pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej – Równość wynagrodzeń – Prywatny pracowniczy program emerytalny – Zróżnicowany w zależności od płci powszechny wiek emerytalny – Data przyjęcia środków przywracających równe traktowanie – Ujednolicenie z mocą wsteczną tego wieku z powszechnym wiekiem emerytalnym osób znajdujących się wcześniej w mniej korzystnej sytuacji)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/7

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Zjednoczone Królestwo) – Safeway Ltd/Andrew Richard Newton, Safeway Pension Trustees Ltd
      (Sprawa C-171/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Artykuł 119 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 141 WE) - Pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej - Równość wynagrodzeń - Prywatny pracowniczy program emerytalny - Zróżnicowany w zależności od płci powszechny wiek emerytalny - Data przyjęcia środków przywracających równe traktowanie - Ujednolicenie z mocą wsteczną tego wieku z powszechnym wiekiem emerytalnym osób znajdujących się wcześniej w mniej korzystnej sytuacji)
      (2019/C 423/08)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Court of Appeal

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Safeway Ltd

         Strona pozwana: Andrew Richard Newton, Safeway Pension Trustees Ltd

         Sentencja

      Artykuł 119 traktatu WE (obecnie, po zmianie art. 141 WE) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przyjęciu, w braku obiektywnego uzasadnienia, w programie emerytalnym, celem wyeliminowania sprzecznej z tym postanowieniem dyskryminacji wynikającej z wprowadzenia różnego w zależności od płci powszechnego wieku emerytalnego, środka ujednolicającego z mocą wsteczną powszechny wiek emerytalny uczestników tego programu z powszechnym wiekiem emerytalnym osób znajdujących się wcześniej w mniej korzystnej sytuacji, za okres między zawiadomieniem o tym środku a jego przyjęciem, nawet w sytuacji gdy środek taki jest dozwolony przez prawo krajowe i przez akt założycielski tego programu emerytalnego.

         (1)  Dz.U. C 190 z 4.6.2018.


title: Sprawa T-453/18: Wyrok Sądu z dnia 10 października 2019 r. – Biasotto/EUIPO – Oofos (OOF) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego OOF – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy OOFOS – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/40

      Wyrok Sądu z dnia 10 października 2019 r. – Biasotto/EUIPO – Oofos (OOF)
      (Sprawa T-453/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego OOF - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy OOFOS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 423/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Alessandro Biasotto (Treviso, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Le Divelec Lemmi, R. Castiglioni i E. Cammareri)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Markakis i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Oofos, Inc. (Reno, Nevada, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat J. Klink)

         Przedmiot

      Skarga wniesiona na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 maja 2018 r. (sprawa R 1270/2017-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Oofos i Biasotto.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Alessandro Biasotto zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.


title: Sprawa C-189/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság - Węgry) – Glencore Agriculture Hungary Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága (Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuły 167 i 168 – Prawo do odliczenia VAT – Odmowa – Oszustwo – Przeprowadzanie dowodów – Zasada poszanowania prawa do obrony – Prawo do bycia wysłuchanym – Dostęp do akt – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Skuteczna kontrola sądowa – Zasada równości broni – Zasada kontradyktoryjności – Uregulowanie krajowe lub praktyka krajowa, zgodnie z którymi przy weryfikacji prawa podatnika do odliczenia VAT organ podatkowy jest związany ustaleniami faktycznymi i kwalifikacjami prawnymi dokonanymi przez niego w ramach powiązanych postępowań administracyjnych, w których podatnik ten nie był stroną)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/8

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság - Węgry) – Glencore Agriculture Hungary Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-189/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 167 i 168 - Prawo do odliczenia VAT - Odmowa - Oszustwo - Przeprowadzanie dowodów - Zasada poszanowania prawa do obrony - Prawo do bycia wysłuchanym - Dostęp do akt - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Skuteczna kontrola sądowa - Zasada równości broni - Zasada kontradyktoryjności - Uregulowanie krajowe lub praktyka krajowa, zgodnie z którymi przy weryfikacji prawa podatnika do odliczenia VAT organ podatkowy jest związany ustaleniami faktycznymi i kwalifikacjami prawnymi dokonanymi przez niego w ramach powiązanych postępowań administracyjnych, w których podatnik ten nie był stroną)
      (2019/C 423/09)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Glencore Agriculture Hungary Kft.

         Strona przeciwna: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Sentencja

      Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zasadę poszanowania prawa do obrony oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie sprzeciwiają się one uregulowaniu lub praktyce danego państwa członkowskiego, zgodnie z którymi w trakcie weryfikacji wykonanego przez podatnika prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) organ podatkowy jest związany ustaleniami faktycznymi i kwalifikacjami prawnymi dokonanymi już przez siebie w ramach powiązanych postępowań administracyjnych wszczętych przeciwko dostawcom tego podatnika, na których zostały oparte decyzje, które stały się ostateczne, stwierdzające istnienie oszustwa w zakresie VAT popełnionego przez dostawców, z zastrzeżeniem, po pierwsze, że nie zwalniają one organu podatkowego z obowiązku zapoznania podatnika z dowodami, w tym z dowodami pochodzącymi z owych powiązanych postępowań administracyjnych, na podstawie których zamierza on wydać decyzję, oraz że podatnik ten nie zostaje w ten sposób pozbawiony prawa do użytecznego zakwestionowania w trakcie toczącego się przeciwko niemu postępowania owych ustaleń faktycznych i kwalifikacji prawnych, po drugie, że wspomniany podatnik może w trakcie tego postępowania uzyskać dostęp do wszystkich dowodów zebranych w trakcie owych powiązanych postępowań administracyjnych lub w jakimkolwiek innym postępowaniu, na których to dowodach wspomniany organ zamierza oprzeć swą decyzję lub które to dowody mogą zostać wykorzystane przy wykonywaniu prawa do obrony, chyba że cele leżące w interesie ogólnym uzasadniają ograniczenie tego dostępu, oraz po trzecie, że sąd rozpoznający skargę na tę decyzję może skontrolować zgodność z prawem uzyskania i wykorzystania owych dowodów oraz ustaleń, które mają decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia skargi, dokonanych w decyzjach administracyjnych wydanych względem wspomnianych dostawców.

         (1)  Dz.U. C 221 z 25.6.2018.


title: Sprawa T-723/19: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2019 r. – Díaz de Mera García Consuegra/Parlament

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/66

      Skarga wniesiona w dniu 18 października 2019 r. – Díaz de Mera García Consuegra/Parlament
      (Sprawa T-723/19)
      (2019/C 423/81)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Agustin Díaz de Mera García Consuegra (Ávila, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci A. Schmitt i A. Waisse)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że przedmiotowa skarga jest dopuszczalna;

                  —

                  w razie potrzeby, w ramach środków organizacji postępowania lub środków dowodowych w przedmiotowej sprawie, nakazanie Parlamentowi Europejskiemu ujawnienia opinii wydanych przez służby prawne Parlamentu Europejskiego, które zostały sporządzone w dniach 16 lipca 2018 r. i 3 grudnia 2018 r., niezależnie od dokładnej daty ich sporządzenia, ale w każdym razie przed wydaniem decyzji Prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r. zmieniającej przepisy wykonawcze do statutu posła do Parlamentu Europejskiego (2018/C 466/02, Dz.U. z 28 grudnia 2018 r., C 466/8);

                  —

                  stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności zaskarżonej decyzji indywidualnej, dotyczącej prawa strony skarżącej do uzupełniającego dobrowolnego świadczenia emerytalnego, która została doręczona stronie skarżącej przez Dział Wynagrodzeń i Uprawnień Socjalnych Posłów Dyrekcji Generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego we wrześniu 2019 r., ze względu na to, że na mocy niniejszej decyzji uzupełniające dobrowolne świadczenie emerytalne należne stronie skarżącej zostało opodatkowane specjalnym podatkiem w wysokości 5 % kwoty nominalnej tego świadczenia, ustanowionym na mocy wyżej wymienionej decyzji Prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r.;

                  —

                  uznanie, na podstawie art. 277 TFUE, że powyższa decyzja Prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r. nie ma zastosowania w zakresie, w jakim zmienia ona art. 76 przepisów wykonawczych do statutu posła do Parlamentu Europejskiego, między innymi w zakresie, w jakim obciąża ona uzupełniające dobrowolne świadczenie emerytalne należne od dnia 1 stycznia 2019 r. specjalnym podatkiem w wysokości 5 % kwoty nominalnej tego świadczenia;

                  —

                  obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji ratione materiae Prezydium

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r. (zwana dalej „decyzją Prezydium”) została wydana z naruszeniem statutu posła do Parlamentu Europejskiego przyjętego decyzją Parlamentu Europejskiego z dnia 28 września 2005 r., 2005/684/WE, Euratom, (Dz.U. 2005, L 262, s. 1) (zwanego dalej „statutem”). Decyzja Prezydium jest w szczególności sprzeczna z przepisami art. 27 statutu, który wymaga zachowania „praw nabytych” i „praw w trakcie nabywania”.

                              —

                              po drugie, na mocy decyzji Prezydium ustanowiono podatek, wprowadzając specjalny podatek w wysokości 5 % kwoty nominalnej świadczenia emerytalnego, podczas gdy zgodnie z art. 223 ust. 2 TFUE ustanawianie podatków nie wchodzi w zakres kompetencji Prezydium.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych

                              —

                              po pierwsze, Prezydium wydało decyzję z naruszeniem zasad określonych w art. 223 TFUE.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium jest niewystarczająco uzasadniona i narusza tym samym obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia praw nabytych i praw w trakcie nabywania oraz zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium narusza prawa nabyte i prawa w trakcie nabywania, wynikające zarówno z ogólnych zasad prawa, jak i statutu, który wyraźnie wymaga ich utrzymania „w pełni”(art. 27).

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium narusza zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności oraz zasad równego traktowania i niedyskryminacji

                              —

                              po pierwsze, naruszenia praw strony skarżącej są nieproporcjonalne w stosunku do celów decyzji Prezydium.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium powinna zostać uznana za niemającą zastosowania ze względu na naruszenie zasad równego traktowania i niedyskryminacji.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady pewności prawa oraz braku przepisów przejściowych

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium narusza zasadę pewności prawa, ponieważ niezgodnie z prawem działa wstecz.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium narusza zasadę pewności prawa, ponieważ nie ustanawia środków przejściowych.


title: Sprawa T-491/18: Wyrok Sądu z dnia 3 października 2019 r. – Vafo Praha/EUIPO – Rutzinger-Kurpas (Meatlove) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Meatlove – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy carnilove – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/40

      Wyrok Sądu z dnia 3 października 2019 r. – Vafo Praha/EUIPO – Rutzinger-Kurpas (Meatlove)
      (Sprawa T-491/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Meatlove - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy carnilove - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 423/50)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Vafo Praha s.r.o (Chrášt’any, Czechy) (przedstawiciel: adwokat, M. Vojáček)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Bonne i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Susanne Rutzinger-Kurpas (Spiegelau, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat, F. Lichtnecker)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 czerwca 2018 r. (sprawa R 264/2018-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Vafo Praha i Rutzinger-Kurpas.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 12 czerwca 2018 r. (sprawa R 264/2018-4).

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Vafo Praha s.r.o.

                  3)

                  Susanne Rutzinger-Kurpas pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.


title: Sprawa T-724/19: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2019 r. – Ayuso/Parlament

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/68

      Skarga wniesiona w dniu 18 października 2019 r. – Ayuso/Parlament
      (Sprawa T-724/19)
      (2019/C 423/82)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Pilar Ayuso (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci A. Schmitt i A. Waisse)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że przedmiotowa skarga jest dopuszczalna;

                  —

                  w razie potrzeby, w ramach środków organizacji postępowania lub środków dowodowych w przedmiotowej sprawie, nakazanie Parlamentowi Europejskiemu ujawnienia opinii wydanych przez służby prawne Parlamentu Europejskiego, które zostały sporządzone w dniach 16 lipca 2018 r. i 3 grudnia 2018 r., niezależnie od dokładnej daty ich sporządzenia, ale w każdym razie przed wydaniem decyzji Prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r. zmieniającej przepisy wykonawcze do statutu posła do Parlamentu Europejskiego (2018/C 466/02, Dz.U. z 28 grudnia 2018 r., C 466/8);

                  —

                  stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności zaskarżonej decyzji indywidualnej, dotyczącej prawa strony skarżącej do uzupełniającego dobrowolnego świadczenia emerytalnego, która została doręczona stronie skarżącej przez Dział Wynagrodzeń i Uprawnień Socjalnych Posłów Dyrekcji Generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego we wrześniu 2019 r., ze względu na to, że na mocy niniejszej decyzji uzupełniające dobrowolne świadczenie emerytalne należne stronie skarżącej zostało opodatkowane specjalnym podatkiem w wysokości 5 % kwoty nominalnej tego świadczenia, ustanowionym na mocy wyżej wymienionej decyzji Prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r.;

                  —

                  uznanie, na podstawie art. 277 TFUE, że powyższa decyzja Prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r. nie ma zastosowania w zakresie, w jakim zmienia ona art. 76 przepisów wykonawczych do statutu posła do Parlamentu Europejskiego, między innymi w zakresie, w jakim obciąża ona uzupełniające dobrowolne świadczenie emerytalne należne od dnia 1 stycznia 2019 r. specjalnym podatkiem w wysokości 5 % kwoty nominalnej tego świadczenia;

                  —

                  obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji ratione materiae Prezydium

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r. (zwana dalej „decyzją Prezydium”) została wydana z naruszeniem statutu posła do Parlamentu Europejskiego przyjętego decyzją Parlamentu Europejskiego z dnia 28 września 2005 r., 2005/684/WE, Euratom, (Dz.U. 2005, L 262, s. 1) (zwanego dalej „statutem”). Decyzja Prezydium jest w szczególności sprzeczna z przepisami art. 27 statutu, który wymaga zachowania „praw nabytych” i „praw w trakcie nabywania”.

                              —

                              po drugie, na mocy decyzji Prezydium ustanowiono podatek, wprowadzając specjalny podatek w wysokości 5 % kwoty nominalnej świadczenia emerytalnego, podczas gdy zgodnie z art. 223 ust. 2 TFUE ustanawianie podatków nie wchodzi w zakres kompetencji Prezydium.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych

                              —

                              po pierwsze, Prezydium wydało decyzję z naruszeniem zasad określonych w art. 223 TFUE.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium jest niewystarczająco uzasadniona i narusza tym samym obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia praw nabytych i praw w trakcie nabywania oraz zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium narusza prawa nabyte i prawa w trakcie nabywania, wynikające zarówno z ogólnych zasad prawa, jak i statutu, który wyraźnie wymaga ich utrzymania „w pełni”(art. 27).

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium narusza zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności oraz zasad równego traktowania i niedyskryminacji

                              —

                              po pierwsze, naruszenia praw strony skarżącej są nieproporcjonalne w stosunku do celów decyzji Prezydium.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium powinna zostać uznana za niemającą zastosowania ze względu na naruszenie zasad równego traktowania i niedyskryminacji.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady pewności prawa oraz braku przepisów przejściowych

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium narusza zasadę pewności prawa, ponieważ niezgodnie z prawem działa wstecz.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium narusza zasadę pewności prawa, ponieważ nie ustanawia środków przejściowych.


title: Sprawa T-497/18: Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – IAK – Forum International/EUIPO – Schwalb (IAK) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku towarowego – Graficzny unijny znak towarowy IAK – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy IAK – Institut für angewandte Kreativität – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/41

      Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – IAK – Forum International/EUIPO – Schwalb (IAK)
      (Sprawa T-497/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku towarowego - Graficzny unijny znak towarowy IAK - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy IAK - Institut für angewandte Kreativität - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego)
      (2019/C 423/51)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: IAK – GmbH Forum International (Kirchzarten, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat G. Wilke)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Ulrich Schwalb (Kolonia, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 czerwca 2018 r. (sprawa R 1511/2017-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Schwalb a IAK – Forum International

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  IAK GmbH – Forum International zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.


title: Sprawa T-725/19: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2019 r. – de Grandes Pascual/Parlament

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/70

      Skarga wniesiona w dniu 18 października 2019 r. – de Grandes Pascual/Parlament
      (Sprawa T-725/19)
      (2019/C 423/83)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Luis de Grandes Pascual (Guadalajara, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci A. Schmitt i A. Waisse)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że przedmiotowa skarga jest dopuszczalna;

                  —

                  w razie potrzeby, w ramach środków organizacji postępowania lub środków dowodowych w przedmiotowej sprawie, nakazanie Parlamentowi Europejskiemu ujawnienia opinii wydanych przez służby prawne Parlamentu Europejskiego, które zostały sporządzone w dniach 16 lipca 2018 r. i 3 grudnia 2018 r., niezależnie od dokładnej daty ich sporządzenia, ale w każdym razie przed wydaniem decyzji Prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r. zmieniającej przepisy wykonawcze do statutu posła do Parlamentu Europejskiego (2018/C 466/02, Dz.U. z 28 grudnia 2018 r., C 466/8);

                  —

                  stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności zaskarżonej decyzji indywidualnej, dotyczącej prawa strony skarżącej do uzupełniającego dobrowolnego świadczenia emerytalnego, która została doręczona stronie skarżącej przez Dział Wynagrodzeń i Uprawnień Socjalnych Posłów Dyrekcji Generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego we wrześniu 2019 r., ze względu na to, że na mocy niniejszej decyzji uzupełniające dobrowolne świadczenie emerytalne należne stronie skarżącej zostało opodatkowane specjalnym podatkiem w wysokości 5 % kwoty nominalnej tego świadczenia, ustanowionym na mocy wyżej wymienionej decyzji Prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r.;

                  —

                  uznanie, na podstawie art. 277 TFUE, że powyższa decyzja Prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r. nie ma zastosowania w zakresie, w jakim zmienia ona art. 76 przepisów wykonawczych do statutu posła do Parlamentu Europejskiego, między innymi w zakresie, w jakim obciąża ona uzupełniające dobrowolne świadczenie emerytalne należne od dnia 1 stycznia 2019 r. specjalnym podatkiem w wysokości 5 % kwoty nominalnej tego świadczenia;

                  —

                  obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji ratione materiae Prezydium

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r. (zwana dalej „decyzją Prezydium”) została wydana z naruszeniem statutu posła do Parlamentu Europejskiego przyjętego decyzją Parlamentu Europejskiego z dnia 28 września 2005 r., 2005/684/WE, Euratom, (Dz.U. 2005, L 262, s. 1) (zwanego dalej „statutem”). Decyzja Prezydium jest w szczególności sprzeczna z przepisami art. 27 statutu, który wymaga zachowania „praw nabytych” i „praw w trakcie nabywania”.

                              —

                              po drugie, na mocy decyzji Prezydium ustanowiono podatek, wprowadzając specjalny podatek w wysokości 5 % kwoty nominalnej świadczenia emerytalnego, podczas gdy zgodnie z art. 223 ust. 2 TFUE ustanawianie podatków nie wchodzi w zakres kompetencji Prezydium.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych

                              —

                              po pierwsze, Prezydium wydało decyzję z naruszeniem zasad określonych w art. 223 TFUE.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium jest niewystarczająco uzasadniona i narusza tym samym obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia praw nabytych i praw w trakcie nabywania oraz zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium narusza prawa nabyte i prawa w trakcie nabywania, wynikające zarówno z ogólnych zasad prawa, jak i statutu, który wyraźnie wymaga ich utrzymania „w pełni”(art. 27).

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium narusza zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności oraz zasad równego traktowania i niedyskryminacji

                              —

                              po pierwsze, naruszenia praw strony skarżącej są nieproporcjonalne w stosunku do celów decyzji Prezydium.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium powinna zostać uznana za niemającą zastosowania ze względu na naruszenie zasad równego traktowania i niedyskryminacji.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady pewności prawa oraz braku przepisów przejściowych

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium narusza zasadę pewności prawa, ponieważ niezgodnie z prawem działa wstecz.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium narusza zasadę pewności prawa, ponieważ nie ustanawia środków przejściowych.


title: Sprawa C-239/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Thüringer Oberlandesgericht - Niemcy) – Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH/Freistaat Thüringen (Odesłanie prejudycjalne – Ochrona odmian roślin – Rozporządzenie (WE) nr 2100/94 – Odstępstwo przewidziane w art. 14 – Rozporządzenie (WE) nr 1768/95 – Artykuł 11 ust. 1 i 2 – Wnioski o udzielenie informacji – Informacje dostarczane przez organy urzędowe – Wniosek o udzielenie informacji na temat rzeczywistego wykorzystania materiału rozmnożeniowego danych gatunków lub odmian – Treść wniosku)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/9

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Thüringer Oberlandesgericht - Niemcy) – Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH/Freistaat Thüringen
      (Sprawa C-239/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona odmian roślin - Rozporządzenie (WE) nr 2100/94 - Odstępstwo przewidziane w art. 14 - Rozporządzenie (WE) nr 1768/95 - Artykuł 11 ust. 1 i 2 - Wnioski o udzielenie informacji - Informacje dostarczane przez organy urzędowe - Wniosek o udzielenie informacji na temat rzeczywistego wykorzystania materiału rozmnożeniowego danych gatunków lub odmian - Treść wniosku)
      (2019/C 423/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Thüringer Oberlandesgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH

         Druga strona postępowania: Freistaat Thüringen

         Sentencja

      Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1768/95 z dnia 24 lipca 1995 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w zakresie odstępstwa rolnego przewidzianego w art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin należy interpretować w ten sposób, że nie przewiduje on, iż posiadacz wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin może zwrócić się do organu urzędowego z wnioskiem o udzielenie informacji dotyczących wykorzystania materiału rozmnożeniowego gatunków, gdy taki wniosek nie wskazuje konkretnej chronionej odmiany, w odniesieniu do której żąda się takich informacji.

         (1)  Dz.U. C 249 z 16.7.2018.


title: Sprawa C-569/18: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 17 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato - Włochy) – Caseificio Cirigliana Srl, Mail Srl, Sorì Italia Srl/Ministero delle Politiche agricole, alimentari e forestali, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero della Salute (Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 – Artykuł 4 lit. c) i art. 7 ust. 1 lit. e) – Systemy jakości mające zastosowanie do produktów rolnych i środków spożywczych – Uczciwa konkurencja – Mozzarella di Bufala Campana ChNP – Obowiązek wyodrębnienia stref do produkcji sera Mozzarella di Bufala Campana ChNP)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/15

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 17 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato - Włochy) – Caseificio Cirigliana Srl, Mail Srl, Sorì Italia Srl/Ministero delle Politiche agricole, alimentari e forestali, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero della Salute
      (Sprawa C-569/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 - Artykuł 4 lit. c) i art. 7 ust. 1 lit. e) - Systemy jakości mające zastosowanie do produktów rolnych i środków spożywczych - Uczciwa konkurencja - Mozzarella di Bufala Campana ChNP - Obowiązek wyodrębnienia stref do produkcji sera Mozzarella di Bufala Campana ChNP)
      (2019/C 423/18)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Caseificio Cirigliana Srl, Mail Srl, Sorì Italia Srl

         Strona pozwana: Ministero delle Politiche agricole, alimentari e forestali, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero della Salute

         przy udziale: Consorzio di Tutela del Formaggio Mozzarella di Bufala Campana

         Sentencja

      Artykuł 4 lit. c) i art. 7 ust. 1 lit. e) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych oraz specyfikację produktu Mozzarella di Bufala Campana ChNP należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak analizowane w postępowaniu głównym, które stanowi, że działalność w zakresie produkcji sera Mozzarella di Bufala Campana ChNP powinna być prowadzona w strefach przeznaczonych wyłącznie do tej produkcji, w tym także w obrębie jednego zakładu, w których zakazane jest posiadanie oraz przechowywanie mleka pochodzącego z gospodarstw nieobjętych systemem kontroli chronionej nazwy pochodzenia (ChNP) „Mozzarella di Bufala Campana”, jeżeli uregulowanie to stanowi niezbędny i proporcjonalny środek umożliwiający ochronę jakości takiego produktu lub zapewnienie kontroli specyfikacji tej ChNP, co powinien zweryfikować sąd odsyłający.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.11.2018.


title: Sprawa C-270/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – UPM France/Premier ministre, Ministre de l'Action et des Comptes publics (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2003/96/WE – Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej – Artykuł 21 ust. 5 akapit trzeci – Zwolnienie drobnych producentów energii elektrycznej, uzależnione od opodatkowania wyprodukowanej energii elektrycznej – Brak, w dozwolonym okresie przejściowym, podatku wewnętrznego od końcowego zużycia energii elektrycznej – Artykuł 14 ust. 1 lit. a) – Obowiązek zwolnienia produktów energetycznych i energii elektrycznej wykorzystywanych do produkcji energii elektrycznej)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/10

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – UPM France/Premier ministre, Ministre de l'Action et des Comptes publics
      (Sprawa C-270/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2003/96/WE - Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej - Artykuł 21 ust. 5 akapit trzeci - Zwolnienie drobnych producentów energii elektrycznej, uzależnione od opodatkowania wyprodukowanej energii elektrycznej - Brak, w dozwolonym okresie przejściowym, podatku wewnętrznego od końcowego zużycia energii elektrycznej - Artykuł 14 ust. 1 lit. a) - Obowiązek zwolnienia produktów energetycznych i energii elektrycznej wykorzystywanych do produkcji energii elektrycznej)
      (2019/C 423/11)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UPM France

         Strona przeciwna: Premier ministre, Ministre de l'Action et des Comptes publics

         Sentencja

      Artykuł 21 ust. 5 akapit trzeci zdanie drugie dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w tym przepisie zwolnienie drobnych producentów energii elektrycznej, pod warunkiem że w drodze odstępstwa od art. 14 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy produkty energetyczne wykorzystywane do produkcji tej energii elektrycznej podlegają opodatkowaniu, nie mogło być stosowane przez Republikę Francuską w przyznanym jej okresie przejściowym, zgodnie z art. 18 ust. 10 akapit drugi tej dyrektywy, do dnia 1 stycznia 2009 r., w którym to okresie owo państwo członkowskie nie wprowadziło systemu opodatkowania energii elektrycznej przewidzianego w tej dyrektywie.

         (1)  Dz.U. C 211 z 18.6.2018.


title: Sprawa T-729/19: Skarga wniesiona w dniu 30 października 2019 r. – Dinamo/EUIPO (Favorit)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/71

      Skarga wniesiona w dniu 30 października 2019 r. – Dinamo/EUIPO (Favorit)
      (Sprawa T-729/19)
      (2019/C 423/84)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Dinamo GmbH (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: Rechtsanwalt C. Weil)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Rejestracja słownego unijnego znaku towarowego „Favorit” – zgłoszenie nr 17 924 051

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 września 2019 r. w sprawie R 985/2019-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uwzględnienie skargi;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-700/18: Wyrok Sądu z dnia 10 października 2019 r. – Kalypso Media Group/EUIPO – Wizards of the Coast (DUNGEONS) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego DUNGEONS – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy DUNGEONS & DRAGONS – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/48

      Wyrok Sądu z dnia 10 października 2019 r. – Kalypso Media Group/EUIPO – Wizards of the Coast (DUNGEONS)
      (Sprawa T-700/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego DUNGEONS - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy DUNGEONS & DRAGONS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 423/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Kalypso Media Group GmbH (Worms, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Boddien)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: G. Sakalaité-Orlovskiené, A. Folliard-Monguiral i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Wizards of the Coast LLC (Pawtucket, Rhode Island, Stany Zjednoczone)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 września 2018 r. (sprawa R 599/2018-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Wizards of the Coast a Kalypso Media Group.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Każda ze stron pokrywa swoje własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa C-403/18 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 października 2019 r. – Alcogroup SA, Alcodis SA/Komisja Europejska, Orde van Vlaamse Balies, Ordre des barreaux francophones et germanophone, Ordre français des avocats du barreau de Bruxelles (Odwołanie – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek etanolu – Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 – Artykuł 20 ust. 4 – Decyzja w sprawie kontroli – Przebieg kontroli – Poufność korespondencji między adwokatem a klientem – Odmowa zawieszenia środków dochodzeniowych – Skarga o stwierdzenie nieważności – Dopuszczalność – Decyzja przygotowawcza)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/10

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 października 2019 r. – Alcogroup SA, Alcodis SA/Komisja Europejska, Orde van Vlaamse Balies, Ordre des barreaux francophones et germanophone, Ordre français des avocats du barreau de Bruxelles
      (Sprawa C-403/18 P) (1)

      (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek etanolu - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 20 ust. 4 - Decyzja w sprawie kontroli - Przebieg kontroli - Poufność korespondencji między adwokatem a klientem - Odmowa zawieszenia środków dochodzeniowych - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Decyzja przygotowawcza)
      (2019/C 423/12)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Alcogroup SA, Alcodis SA (przedstawiciele: P. de Bandt, J. Dewispelaere i J. Probst, avocats)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Christoforou, V. Bottka, C. Giolito i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy), Orde van Vlaamse Balies (przedstawiciele: F. Wijckmans i S. De Keer, advocaten, oraz S. Engelen, avocat), Ordre des barreaux francophones et germanophone, Ordre français des avocats du barreau de Bruxelles (przedstawiciele: T. Bontinck, A. Guillerme i P. Goffinet, avocats)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Alcogroup SA i Alcodis SA zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.


title: Sprawa T-730/18: Wyrok Sądu z dnia 3 października 2019 r. – DQ i in./Parlament (Służba publiczna – Urzędnicy – Artykuł 24 regulaminu pracowniczego – Wniosek o udzielenie wsparcia – Artykuł 12a regulaminu pracowniczego – Mobbing – Zakres obowiązku wspomagania – Środek polegający na odseparowaniu od siebie stron konfliktu – Czas trwania postępowania administracyjnego – Odpowiedzialność – Krzywda)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/48

      Wyrok Sądu z dnia 3 października 2019 r. – DQ i in./Parlament
      (Sprawa T-730/18) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Artykuł 24 regulaminu pracowniczego - Wniosek o udzielenie wsparcia - Artykuł 12a regulaminu pracowniczego - Mobbing - Zakres obowiązku wspomagania - Środek polegający na odseparowaniu od siebie stron konfliktu - Czas trwania postępowania administracyjnego - Odpowiedzialność - Krzywda)
      (2019/C 423/61)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: DQ i 11 innych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do wyroku (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i T. Lazian, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie naprawienia krzywdy, jakiej w swej ocenie skarżący doznali zasadniczo z powodu nieprawidłowości przy rozpatrywaniu ich wniosku o udzielenie wsparcia dotyczącego czynów stanowiących mobbing, zarzucanych ich przełożonemu.

         Sentencja

                  1)

                  Parlament Europejski zapłaci DQ i innym skarżącym, których nazwiska wymienione zostały w załączniku, z tytułu wyrządzonej im krzywdy całkowitą kwotę 36 000 EUR, która powinna zostać podzielona między nich, powiększoną o odsetki od dnia 13 grudnia 2017 r. według stopy Europejskiego Banku Centralnego (EBC) dla głównych operacji refinansujących, powiększonej o trzy i pół punktu procentowego, do dnia zapłaty przez Parlament kwoty 36 000 EUR.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Parlament pokrywa swoje własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez DQ i innych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załączniku.

                  4)

                  DQ i inni skarżący, których nazwiska zostały wymienione w załączniku, pokrywają połowę ich własnych kosztów.

         (1)  Dz.U. C 54 z 11.2.2019.


title: Sprawa C-423/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg – Niemcy) – Südzucker AG/Hauptzollamt Karlsruhe (Odesłanie prejudycjalne – Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Rozporządzenie (WE) nr 9 67/2006 – Artykuł 3 ust. 2 – Cukier – Opłata za nadwyżki – Termin powiadomienia o całkowitej kwocie opłaty do uiszczenia – Maksymalny termin następczej korekty – Zasady proporcjonalności, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/11

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg – Niemcy) – Südzucker AG/Hauptzollamt Karlsruhe
      (Sprawa C-423/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Rozporządzenie (WE) nr 9 67/2006 - Artykuł 3 ust. 2 - Cukier - Opłata za nadwyżki - Termin powiadomienia o całkowitej kwocie opłaty do uiszczenia - Maksymalny termin następczej korekty - Zasady proporcjonalności, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań)
      (2019/C 423/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Baden-Württemberg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Südzucker AG

         Strona pozwana: Hauptzollamt Karlsruhe

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia Komisji (WE) nr 967/2006 z dnia 29 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do pozakwotowej produkcji cukru należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy właściwy organ państwa członkowskiego wysyła danemu producentowi cukru powiadomienie o nadwyżce cukru w terminie określonym w tym przepisie, termin ten ma co do zasady również zastosowanie do sprostowania takiego powiadomienia wynikającego z kontroli przeprowadzonej na podstawie art. 10 rozporządzenia Komisji (WE) nr 952/2006 z dnia 29 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do zarządzania rynkiem wewnętrznym cukru oraz systemu kwot, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 707/2008 z dnia 24 lipca 2008 r. Przekroczenie tego terminu może być jednak dopuszczalne, jeżeli właściwy organ krajowy, z wyjątkiem przypadku niedbalstwa z jego strony, nie miał wiedzy o szczegółach produkcji cukru danego przedsiębiorstwa, i że ten brak wiedzy można racjonalnie przypisać wspomnianemu przedsiębiorstwu, ponieważ nie działało ono w dobrej wierze i nie przestrzegało wszystkich istotnych przepisów. Ustalenie, czy taka sytuacja ma miejsce w postępowaniu głównym należy, w świetle ogółu okoliczności tej sprawy, do sądu odsyłającego.

                  2)

                  W braku przepisów prawa Unii dotyczących obowiązującego państwa członkowskie terminu do wysłania producentom cukru powiadomienia o korekcie wysokości opłaty za nadwyżki wyprodukowanego cukru po upływie terminu wyznaczonego w art. 3 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 967/2006, do sądu krajowego należy ustalenie, w każdym konkretnym przypadku i w świetle wszystkich okoliczności sprawy w postępowaniu głównym, czy termin ten jest zgodny z zasadami równoważności i skuteczności, a także z zasadą pewności prawa.

         (1)  Dz.U. C 373 z 15.10.2018.


title: Sprawa T-749/18: Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – Daimler/EUIPO (ROAD EFFICIENCY) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ROAD EFFICIENCY – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/49

      Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – Daimler/EUIPO (ROAD EFFICIENCY)
      (Sprawa T-749/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ROAD EFFICIENCY - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 423/62)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Daimler AG (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Kohl)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: W. Schramek i A. Söder, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 października 2018 r. (sprawa R 2701/2017-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego ROAD EFFICIENCY jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Daimler AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 65 z 18.2.2019.


title: Sprawa połączone C-573/18 i C-574/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 9 października 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesfinanzhof - Niemcy) – C GmbH & Co. KG (C-573/18), C-eG (C-574/18)/Finanzamt Z (Odesłanie prejudycjalne – Szósta dyrektywa 77/388/EWG – Artykuł 11 część A ust. 1 lit. a) – Podstawa opodatkowania – Subwencja związana bezpośrednio z ceną – Rozporządzenie (WE) nr 2200/96 – Artykuł 11 ust. 1 i art. 15 – Organizacja producentów rolnych, która utworzyła fundusz operacyjny – Dostawy dokonane przez organizację producentów na rzecz jej członków za opłatą niepokrywającą całości ceny zakupu – Dodatkowe finansowanie z funduszu operacyjnego)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/16

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 9 października 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesfinanzhof - Niemcy) – C GmbH & Co. KG (C-573/18), C-eG (C-574/18)/Finanzamt Z
      (Sprawa połączone C-573/18 i C-574/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Artykuł 11 część A ust. 1 lit. a) - Podstawa opodatkowania - Subwencja związana bezpośrednio z ceną - Rozporządzenie (WE) nr 2200/96 - Artykuł 11 ust. 1 i art. 15 - Organizacja producentów rolnych, która utworzyła fundusz operacyjny - Dostawy dokonane przez organizację producentów na rzecz jej członków za opłatą niepokrywającą całości ceny zakupu - Dodatkowe finansowanie z funduszu operacyjnego)
      (2019/C 423/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniach głównych

         Strony skarżące: C GmbH & Co. KG (C-573/18), C-eG (C-574/18)

         Strona przeciwna: Finanzamt Z

         Sentencja

      Artykuł 11 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak te rozpatrywane w postępowaniach głównych, w których „organizacja producentów” w rozumieniu art. 11 rozporządzenia (WE) Rady nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw dokonuje zakupu towarów od poddostawców, dostarcza te towary zrzeszonym w niej członkom i otrzymuje od nich płatność niepokrywającą ceny zakupu, kwota, jaką fundusz operacyjny, taki jak przewidziany w art. 15 tego rozporządzenia, wypłaca tej organizacji producentów za dostawę tych towarów na rzecz producentów, wlicza się do świadczenia wzajemnego oraz powinna zostać uznana za wypłacaną przez osobę trzecią subwencję bezpośrednio związaną z ceną tej transakcji.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa T-562/18: Postanowienie Sądu z dnia 26 września 2019 r. – YP/Komisja

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/72

      Postanowienie Sądu z dnia 26 września 2019 r. – YP/Komisja
      (Sprawa T-562/18) (1)

      (2019/C 423/86)
      Język postępowania: francuski
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 399 z 5.11.2018.


title: Sprawa T-491/17: Postanowienie Sądu z dnia 24 września 2019 r. – Opere Pie d’Onigo/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Pomoc państwa – System pomocy wprowadzony przez Włochy na rzecz niektórych podmiotów świadczących usługi socjalne i zdrowotne – Koszty związane z nieobecnościami pracowników z powodu macierzyństwa i pomocy członkom rodziny pozostającym na utrzymaniu – Wkłady wpłacane przez państwo na rzecz przedsiębiorstw prywatnych – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Brak postawienia w niekorzystnej sytuacji konkurencyjnej – Brak bezpośredniego oddziaływania – Niedopuszczalność)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/50

      Postanowienie Sądu z dnia 24 września 2019 r. – Opere Pie d’Onigo/Komisja
      (Sprawa T-491/17) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - System pomocy wprowadzony przez Włochy na rzecz niektórych podmiotów świadczących usługi socjalne i zdrowotne - Koszty związane z nieobecnościami pracowników z powodu macierzyństwa i pomocy członkom rodziny pozostającym na utrzymaniu - Wkłady wpłacane przez państwo na rzecz przedsiębiorstw prywatnych - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Brak postawienia w niekorzystnej sytuacji konkurencyjnej - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2019/C 423/63)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Istituzione pubblica di assistenza e beneficienza „Opere Pie d’Onigo”(Pederobba, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Maso)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati i D. Recchia, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 27 marca 2017 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec systemu pomocy wprowadzonego przez Włochy na rzecz niektórych prywatnych podmiotów świadczących usługi socjalne i zdrowotne [pomoc państwa SA.38825 (2016/NN)] (Dz.U. 2017, C 219, s. 1)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Postępowanie zostaje umorzone w zakresie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonych przez Ipab di Vicenza, Ipab Casa Gino e Pierina Marani, Ipab Centro Residenziale per Anziani di Cittadella, Azienda Pubblica dei Servizi alla Persona „Grimani Buttari – residenze per Anziani in Osimo” oraz przez Republikę Włoską.

                  3)

                  Istituzione pubblica di assistenza e beneficienza „Opere Pie d’Onigo” zostaje obciążona kosztami postępowania.

                  4)

                  Ipab di Vicenza, Ipab Casa Gino e Pierina Marani, Ipab Centro Residenziale per Anziani di Cittadella, Azienda Pubblica dei Servizi alla Persona „Grimani Buttari – residenze per Anziani in Osimo” oraz Republika Włoska pokrywają własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 330 z 2.10.2017.


title: Sprawa C-579/18: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 17 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Liège - Belgia) – Ministère public, Ministre des Finances du Royaume de Belgique/QC, Comida paralela 12 (Odesłanie prejudycjalne – Podatek akcyzowy – Dyrektywa 2008/118/WE – Artykuły 8 i 38 – Dłużnik z tytułu podatku akcyzowego w następstwie nieprawidłowego wprowadzenia wyrobów na terytorium państwa członkowskiego – Pojęcie – Spółka odpowiedzialna cywilnoprawnie za czyny popełnione przez osobę zarządzającą spółką)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/16

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 17 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Liège - Belgia) – Ministère public, Ministre des Finances du Royaume de Belgique/QC, Comida paralela 12
      (Sprawa C-579/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek akcyzowy - Dyrektywa 2008/118/WE - Artykuły 8 i 38 - Dłużnik z tytułu podatku akcyzowego w następstwie nieprawidłowego wprowadzenia wyrobów na terytorium państwa członkowskiego - Pojęcie - Spółka odpowiedzialna cywilnoprawnie za czyny popełnione przez osobę zarządzającą spółką)
      (2019/C 423/20)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d'appel de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ministère public, Ministre des Finances du Royaume de Belgique

         Strona przeciwna: QC, Comida paralela 12

         Sentencja

      Artykuł 38 w związku z art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, które w przypadku nieprawidłowego wprowadzenia na terytorium państwa członkowskiego wyrobów akcyzowych dopuszczonych do konsumpcji w innym państwie członkowskim, czynią dłużnikiem solidarnym z tytułu podatku akcyzowego osobę prawną odpowiedzialną cywilnoprawnie za czyny zabronione karnie, popełnione przez osobę nią zarządzającą.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa T-605/17: Postanowienie Sądu z dnia 24 września 2019 r. – CX/Komisja (Służba publiczna – Urzędnicy – Wynagrodzenie – Decyzja Komisji o odzyskaniu wynagrodzenia wypłaconego skarżącemu – Nota debetowa nakazująca odzyskanie spornych kwot – Zastąpienie w toku postępowania zaskarżonych aktów – Odstąpienie od czynności zmierzających do odzyskania spornych kwot – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/51

      Postanowienie Sądu z dnia 24 września 2019 r. – CX/Komisja
      (Sprawa T-605/17) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Decyzja Komisji o odzyskaniu wynagrodzenia wypłaconego skarżącemu - Nota debetowa nakazująca odzyskanie spornych kwot - Zastąpienie w toku postępowania zaskarżonych aktów - Odstąpienie od czynności zmierzających do odzyskania spornych kwot - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 423/64)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: CX (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Ehrbar i D. Milanowska, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zwrotu wynagrodzenia wypłaconego od listopada 2013 do października 2016.

         Sentencja

                  1)

                  Umarza się postępowanie.

                  2)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 374 z 6.11.2017.


title: Sprawa T-563/18: Postanowienie Sądu z dnia 26 września 2019 r. – YP/Komisja

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/73

      Postanowienie Sądu z dnia 26 września 2019 r. – YP/Komisja
      (Sprawa T-563/18) (1)

      (2019/C 423/87)
      Język postępowania: francuski
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 408 z 12.11.2018.


title: Sprawa C-653/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 17 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Unitel Sp. z o.o. w Warszawie/Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie (Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 146 – Zwolnienia w eksporcie – Pojęcie „dostawy towarów” – Artykuł 131 – Warunki ustanawiane przez państwa członkowskie – Zasada proporcjonalności – Zasada neutralności podatkowej – Dowody – Oszustwo – Praktyka państwa członkowskiego polegająca na odmowie przyznania prawa do zwolnienia, w przypadku gdy nabywca wywożonych towarów nie jest ustalony)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/17

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 17 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Unitel Sp. z o.o. w Warszawie/Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
      (Sprawa C-653/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 146 - Zwolnienia w eksporcie - Pojęcie „dostawy towarów” - Artykuł 131 - Warunki ustanawiane przez państwa członkowskie - Zasada proporcjonalności - Zasada neutralności podatkowej - Dowody - Oszustwo - Praktyka państwa członkowskiego polegająca na odmowie przyznania prawa do zwolnienia, w przypadku gdy nabywca wywożonych towarów nie jest ustalony)
      (2019/C 423/21)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Unitel Sp. z o.o. w Warszawie

         Strona przeciwna: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 146 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 131 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, a także zasady neutralności podatkowej i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one praktyce krajowej, takiej jak będąca przedmiotem postępowania głównego, polegającej na uznawaniu w każdym wypadku, że nie dochodzi do dostawy towarów w rozumieniu tego pierwszego przepisu, i w konsekwencji na odmowie skorzystania ze zwolnienia z podatku od wartości dodanej (VAT), jeżeli dane towary zostały wywiezione poza terytorium Unii Europejskiej, a po dokonaniu wywozu organy podatkowe stwierdziły, że nabywcą tych towarów nie była osoba wykazana na fakturze wystawionej przez podatnika, lecz inny nieustalony podmiot. W takich okolicznościach należy odmówić skorzystania ze zwolnienia z VAT przewidzianego w art. 146 ust. 1 lit. a) i b) tej dyrektywy, jeżeli brak ustalenia rzeczywistego nabywcy uniemożliwia wykazanie, że dana transakcja stanowi dostawę towarów w rozumieniu tego przepisu, lub jeżeli zostanie stwierdzone, że podatnik ten wiedział lub powinien był wiedzieć, iż owa transakcja wiąże się z oszustwem popełnionym na szkodę wspólnego systemu VAT.

                  2)

                  Dyrektywę 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że, gdy w tych okolicznościach następuje odmowa skorzystania ze zwolnienia z podatku od wartości dodanej (VAT) przewidzianego w art. 146 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 2006/112, należy uznać, że dana transakcja nie stanowi transakcji podlegającej opodatkowaniu i w związku z tym nie uprawnia do odliczenia VAT naliczonego.

         (1)  Dz.U. C 44 z 4.2.2019.


title: Sprawa C-459/18: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 17 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen - Belgia) – Argenta Spaarbank NV/Belgische Staat (Odesłanie prejudycjalne – Przepisy podatkowe – Podatek dochodowy od osób prawnych – Odliczenie na kapitał wysokiego ryzyka – Pomniejszenie kwoty podlegającej odliczeniu przez spółki mające stały zakład w innym państwie członkowskim i osiągające dochody zwolnione na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania – Artykuł 49 TFUE – Swoboda przedsiębiorczości – Niekorzystne traktowanie – Brak)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/12

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 17 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen - Belgia) – Argenta Spaarbank NV/Belgische Staat
      (Sprawa C-459/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przepisy podatkowe - Podatek dochodowy od osób prawnych - Odliczenie na kapitał wysokiego ryzyka - Pomniejszenie kwoty podlegającej odliczeniu przez spółki mające stały zakład w innym państwie członkowskim i osiągające dochody zwolnione na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania - Artykuł 49 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Niekorzystne traktowanie - Brak)
      (2019/C 423/14)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Argenta Spaarbank NV

         Strona przeciwna: Belgische Staat

         Sentencja

      Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak omawiane w postępowaniu głównym, na podstawie którego przy obliczaniu odliczenia przyznanego spółce podlegającej w całości opodatkowaniu w danym państwie członkowskim i posiadającej w innym państwie członkowskim stały zakład, którego dochody są zwolnione w pierwszym państwie członkowskim na mocy umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, wartość netto aktywów tego stałego zakładu jest uwzględniana, z jednej strony, przy obliczaniu odliczenia na kapitał wysokiego ryzyka przyznanego spółce będącej rezydentem, ale, z drugiej strony, kwota odliczenia jest pomniejszana o najmniejszą z następujących kwot, to znaczy, o część odliczenia na kapitał wysokiego ryzyka dotyczącą stałego zakładu lub o dodatni wynik osiągnięty przez ten stały zakład, podczas gdy takie pomniejszenie nie ma zastosowania w przypadku, gdy stały zakład jest położony w pierwszym państwie członkowskim.

         (1)  Dz.U. C 373 z 15.10.2018.


title: Sprostowanie komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-642/19 (Dz.U. C 383 z 11.11.2019)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/74

      Sprostowanie komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-642/19

         (
               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 383 z dnia 11 listopada 2019 r.
            )

      (2019/C 423/88)
      Strona 75, treść komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-642/19, JCDecaux Street Furniture Belgium/Komisja zostaje zmieniona w następujący sposób:

            „Skarga wniesiona w dniu 25 września 2019 r. – JCDecaux Street Furniture Belgium/Komisja

               (Sprawa T-642/19)

            (2019/C 423/88)
            Langue de procédure: le français

               Strony

               Strona skarżąca: JCDecaux Street Furniture Belgium (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Winckler i G. Babin)

               Strona pozwana: Komisja Europejska

               Żądania

            Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                        —

                        stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdza się w niej istnienie pomocy państwa niezgodnej z rynkiem wewnętrznym zastosowanej na rzecz JCDecaux w ramach realizacji umowy z 1984 r. oraz art. 2 - 4 tej decyzji w zakresie, w jakim nakazują one państwu belgijskiemu odzyskanie pomocy od JCDecaux;

                        —

                        obciążenie Komisji kosztami postępowania.

               Zarzuty i główne argumenty

            Na poparcie skargi na decyzję Komisji C(2019) 4466 final z dnia 24 czerwca 2019 r. dotyczącą pomocy państwa SA.33078 (2015/C) (ex 2015/NN) wdrożonej przez Belgię na rzecz JC Decaux Belgium Publicité, stona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                        1.

                        Zarzut pierwszy dotyczy oczywistego błędu w ocenie i naruszenia prawa, którego dopuściła się Komisja, uznając, że wykorzystywanie przez stronę skarżącą niektórych urządzeń reklamowych, wchodzących w zakres umowy z dnia 16 lipca 1984 r. po upływie terminu jej obowiązywania, stanowi korzyść.

                                    —

                                    Komisja doszła do błędnego wniosku, że wystąpiła korzyść gospodarcza, pomimo iż miasto Bruksela zastosowało mechanizm kompensacyjny w ramach realizacji obowiązku zachowania równowagi ekonomicznej umowy.

                                    —

                                    Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie i naruszyła prawo, uznając, że strona skarżąca skorzystała z oszczędności w zakresie czynszów i podatków, co stanowiło korzyść.

                                    —

                                    Umowy z dnia 16 lipca 1984 r. i z dnia 14 października 1999 r. nie mają „wyłącznie handlowego charakteru”, a kryteria określone w wyroku w sprawie Altmark zostały spełnione w niniejszej sprawie.

                        2.

                        Zarzut drugi, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczy zgodności - pomocy państwa, która jakoby miała zostać przyznana - z rynkiem wewnętrznym, na podstawie komunikatu Komisji w sprawie ram usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym i decyzji w sprawie usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym z 2012 r..

                        3.

                        Zarzut trzeci, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczy naruszenia przez Komisję obowiązku uzasadnienia wysokości kwoty podlegającej odzyskaniu.

                                    —

                                    Komisja nie ustosunkowała się w wystarczającym stopniu do dowodów podniesionych przez strony, przesądziła o kwocie pomocy podlegającej odzyskaniu w komunikacie prasowym i naruszyła wewnętrzne przepisy proceduralne.

                                    —

                                    Ilościowe określenie kwoty pomocy, która jakoby miała zostać przyznana, było niemożliwe i stanowiło przeszkodę w jej odzyskaniu.

                        4.

                        Zarzut czwarty, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczy przedawnienia pomocy państwa stwierdzonej w zaskarżonej decyzji”.


title: C-489/19 PPU: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin – Niemcy) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko NJ (Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Europejski nakaz aresztowania – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Artykuł 1 ust. 1 – Pojęcie „europejskiego nakazu aresztowania” – Minimalne wymogi przesądzające o ważności – Artykuł 6 ust. 1 – Pojęcie „wydającego nakaz organu sądowego” – Europejski nakaz aresztowania wydany przez prokuraturę państwa członkowskiego – Status – Istnienie stosunku podporządkowania organowi władzy wykonawczej – Uprawnienie ministra sprawiedliwości do wydawania indywidualnych instrukcji – Zatwierdzenie europejskiego nakazu aresztowania przez sąd przed jego przekazaniem)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/18

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin – Niemcy) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko NJ
      (C-489/19 PPU) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Artykuł 1 ust. 1 - Pojęcie „europejskiego nakazu aresztowania” - Minimalne wymogi przesądzające o ważności - Artykuł 6 ust. 1 - Pojęcie „wydającego nakaz organu sądowego” - Europejski nakaz aresztowania wydany przez prokuraturę państwa członkowskiego - Status - Istnienie stosunku podporządkowania organowi władzy wykonawczej - Uprawnienie ministra sprawiedliwości do wydawania indywidualnych instrukcji - Zatwierdzenie europejskiego nakazu aresztowania przez sąd przed jego przekazaniem)
      (2019/C 423/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Kammergericht Berlin

         Strona w postępowaniu głównym

      NJ

         Przy udziale: Generalstaatsanwaltschaft Berlin

         Sentencja

      Pojęcie „europejskiego nakazu aresztowania”, o którym mowa w art. 1 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono europejskie nakazy aresztowania wydane przez prokuratury państwa członkowskiego, mimo że owe prokuratury są w kontekście wydawania tych nakazów aresztowania narażone na ryzyko bezpośredniego lub pośredniego podlegania indywidualnym poleceniom lub instrukcjom ze strony władzy wykonawczej, takiej jak minister sprawiedliwości, pod warunkiem że te nakazy aresztowania, by mogły zostać przekazane przez te prokuratury, obligatoryjnie podlegają zatwierdzeniu przez sąd, który w ramach tej procedury kontroluje – w sposób niezależny i obiektywny, posiadając dostęp do całości akt sprawy karnej, do których dołączane są ewentualne indywidualne polecenia i instrukcje ze strony władzy wykonawczej – przesłanki wydania oraz proporcjonalność wspomnianych nakazów aresztowania, podejmując w ten sposób autonomiczną decyzję, nadającą im ostateczną formę.

         (1)  Dz.U. C 280 z 19.8.2019.


title: Sprawa T-451/18: Postanowienie Sądu z dnia 25 września 2019 r. – Triantafyllopoulos i in./EBC (Skarga o odszkodowanie – Szkoda, jaką mieli ponieść skarżący wskutek braku kontroli sprawowanej nad achajskim bankiem spółdzielczym przez Bank Grecji i EBC – Termin przedawnienia – Artykuł 46 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – Związek przyczynowy – Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/52

      Postanowienie Sądu z dnia 25 września 2019 r. – Triantafyllopoulos i in./EBC
      (Sprawa T-451/18) (1)

      (Skarga o odszkodowanie - Szkoda, jaką mieli ponieść skarżący wskutek braku kontroli sprawowanej nad achajskim bankiem spółdzielczym przez Bank Grecji i EBC - Termin przedawnienia - Artykuł 46 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej - Związek przyczynowy - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2019/C 423/66)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Panagiotis Triantafyllopoulos (Patras, Grecja) i 487 pozostałych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: adwokat N. Ioannou)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: C. Hernandez Saseta i M. Anastasiou, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżący mieli ponieść wskutek niewystarczającego nadzoru ze strony EBC nad Trapeza tis Ellados (Bankiem Grecji), który z kolei sprawował niewystarczający nadzór nad Achaïki Synetairistiki Trapeza SYN.PE (achajskim bankiem spółdzielczym, Grecja), w którym posiadają oni udziały.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Panagiotis Triantafyllopoulos i pozostali skarżący, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do postanowienia, pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny (EBC).

         (1)  Dz.U. C 373 z 15.10.2018.


title: Sprawa C-652/18: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 3 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Chaskowo – Bułgaria) – SZ/Mitnitsa Burgas (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Kontrola środków pieniężnych wwożonych do Unii Europejskiej lub wywożonych z Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 1889/2005 – Artykuł 3 ust. 1 – Naruszenie obowiązku zadeklarowania – Artykuł 9 ust. 1 – Sankcje przewidziane w prawie krajowym – Przepisy krajowe – Grzywna i przepadek niezadeklarowanej kwoty na rzecz państwa – Proporcjonalność)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/19

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 3 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Chaskowo – Bułgaria) – SZ/Mitnitsa Burgas
      (Sprawa C-652/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Kontrola środków pieniężnych wwożonych do Unii Europejskiej lub wywożonych z Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 1889/2005 - Artykuł 3 ust. 1 - Naruszenie obowiązku zadeklarowania - Artykuł 9 ust. 1 - Sankcje przewidziane w prawie krajowym - Przepisy krajowe - Grzywna i przepadek niezadeklarowanej kwoty na rzecz państwa - Proporcjonalność)
      (2019/C 423/23)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administrativen sad – Chaskowo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SZ

         Strona przeciwna: Mitnitsa Burgas

         przy udziale: Okrazhna prokuratura – Chaskowo

         Sentencja

      Artykuł 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1889/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, w którym w celu nałożenia sankcji za naruszenie obowiązku złożenia deklaracji przewidzianego w art. 3 tego rozporządzenia przewidziano, poza wymierzeniem grzywny administracyjnej, przepadek niezadeklarowanej kwoty na rzecz państwa.

         (1)  Dz.U. C 4 z 7.1.2019.


title: Sprawa C-514/18 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 17 października 2019 r. – Landeskammer für Land- und Forstwirtschaft in Steiermark/Gabriele Schmid, Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 15 – Pojęcie „rzeczywistego używania” – Wymóg używania znaku towarowego zgodnie z jego podstawową funkcją)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/13

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 17 października 2019 r. – Landeskammer für Land- und Forstwirtschaft in Steiermark/Gabriele Schmid, Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
      (Sprawa C-514/18 P) (1)

      (Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 15 - Pojęcie „rzeczywistego używania” - Wymóg używania znaku towarowego zgodnie z jego podstawową funkcją)
      (2019/C 423/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Landeskammer für Land- und Forstwirtschaft in Steiermark (przedstawiciele: I. Hödl i S. Schoeller, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Gabriele Schmid (przedstawiciel: B. Kuchar, Rechtsanwältin), Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Landeskammer für Land- und Forstwirtschaft in Steiermark (regionalna izba ds. rolnictwa i leśnictwa w Styrii, Austria) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Gabrielę Schmid.

         (1)  Dz.U. C 408 z 12.11.2018.


title: Sprawa C-284/19 P: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 1 października 2019 r. – Andrew Clarke/Komisja Europejska (Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Skarga o stwierdzenie nieważności – Skarga na bezczynność – Odmowa wszczęcia przez Komisję Europejską postępowania o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na podstawie art. 258 TFUE)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/19

      Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 1 października 2019 r. – Andrew Clarke/Komisja Europejska
      (Sprawa C-284/19 P) (1)

      (Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga na bezczynność - Odmowa wszczęcia przez Komisję Europejską postępowania o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na podstawie art. 258 TFUE)
      (2019/C 423/24)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Andrew Clarke (przedstawiciel: E. Lock, Solicitor)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone jako oczywiście bezzasadne.

                  2)

                  Andrew Clarke pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.