title: Sprawa C-24/09: Postanowienie Trybunału z dnia 11 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen — Szwecja) — Djurgården-Lilla Värtans Miljöskyddsförening przeciwko AB Fortum Värme samägt med Stockholms stad (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Dyrektywa 85/337/EWG — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne — Dyrektywa 96/61 — Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola — Udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji w sprawach dotyczących środowiska naturalnego — Prawo do wniesienia środka odwoławczego od orzeczeń dotyczących zezwoleń na przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko naturalne)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/12

         Postanowienie Trybunału z dnia 11 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen — Szwecja) — Djurgården-Lilla Värtans Miljöskyddsförening przeciwko AB Fortum Värme samägt med Stockholms stad
   (Sprawa C-24/09) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Dyrektywa 85/337/EWG - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne - Dyrektywa 96/61 - Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola - Udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji w sprawach dotyczących środowiska naturalnego - Prawo do wniesienia środka odwoławczego od orzeczeń dotyczących zezwoleń na przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko naturalne)
   2010/C 134/18
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Högsta domstolen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Djurgården-Lilla Värtans Miljöskyddsförening

      Strona pozwana: AB Fortum Värme samägt med Stockholms stad

      Przedmiot

               1)

               Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Högsta domstolen — Wykładnia art. 1 ust. 2, art. 6 ust. 4 i art. 10a dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40), zmienionej dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującą udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającą w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE — Oświadczenie Komisji (Dz.U. L 156, s. 17) — Wykładnia art. 2 pkt 14 i 15a dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. L 257, s. 26), zmienionej dyrektywą 2003/35 — Przepisy krajowe umożliwiające lokalnym stowarzyszeniom niemającym celu zarobkowego na uczestniczenie w postępowaniu zmierzającym do wydania zezwolenia na prowadzenie działalności niebezpiecznej dla środowiska naturalnego, lecz uzależniające prawo tych stowarzyszeń do wniesienia środka odwoławczego od orzeczeń dotyczących zezwoleń od spełnienia warunku, aby ich celem statutowym była ochrona przyrody lub środowiska naturalnego, aby prowadziły działalność co najmniej od trzech lat oraz aby liczyły co najmniej 2000 członków.

      Sentencja

               1)

               Członkowie zainteresowanej społeczności w rozumieniu art. 1 ust. 2 i art. 10a dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r., jak również w rozumieniu art. 2 pkt 14 i 15a dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli zmienionej dyrektywą 2003/35, której przepisy zostały przejęte przez art. 2 pkt 15 i 16 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli, powinni mieć prawo odwołania się od rozstrzygnięcia, w którym organ należący do systemu sądowniczego państwa członkowskiego orzekł w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na przedsięwzięcie, i to niezależnie od roli, jaką mogli oni odegrać w procesie rozpatrywania tego wniosku, uczestnicząc w postępowaniu przed tymże organem i przedstawiając przy tej okazji swoje stanowisko.

               2)

               Artykuł 10a dyrektywy 85/337, zmienionej przez dyrektywę 2003/35, i art. 15a dyrektywy 96/61, zmienionej przez dyrektywę 2003/35, który to przepis został przejęty przez art. 16 dyrektywy 2008/1, stoją na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który zastrzega prawo odwołania się od decyzji dotyczącej działalności wchodzącej w zakres zastosowania odpowiednio dyrektyw 85/337 i 96/61 wyłącznie na rzecz stowarzyszeń ochrony środowiska liczących co najmniej 2 000 członków.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa F-3/11: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/22

         Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-3/11)
   2011/C 113/45
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji o oddaleniu wniosku skarżącego z dnia 15 marca 2010 r. oraz naprawienie wyrządzonej szkody.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, na mocy której Komisja oddaliła wniosek z dnia 15 marca 2010 r. skierowany przez skarżącego do organu powołującego Komisji;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 sierpnia 2010 r. o oddaleniu zażalenia;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności pisma z dnia 24 sierpnia 2010 r. sporządzonego w języku włoskim i doręczonego skarżącemu nie wcześniej niż w dniu 1 października 2010 r.;

               —

               obciążenie Komisji obowiązkiem naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego w związku z zaskarżonymi decyzjami poprzez zapłatę na jego rzecz kwoty 1 000 EUR albo takiej wyższej lub niższej kwoty jaką Sąd uzna za prawidłową i słuszną;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-490/06: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/51

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-490/06)
   (2006/C 326/103)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Patakia i D. Lawunmi)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/88/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. zmieniającej dyrektywę 97/68/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach, a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2002/88/WE do prawa wewnętrznego upłynął w dniu 11 sierpnia 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 35 z 11.2.2003, str. 28.


title: Sprawa T-140/05: Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2005 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/36

         Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2005 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-140/05)
   (2005/C 132/64)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 29 marca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Republiki Włoskiej, reprezentowanej przez Antonia Cingolę, avvocato dello Stato, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1.

               stwierdzenie nieważności pisma nr 00556 z dnia 21 stycznia 2005 r. dotyczącego Docup Cel 2 Toscana 2000-2006 (nr CCI 2000.IT.16.2.DO.001) — Przerwanie wniosku o płatność;

               2.

               stwierdzenie nieważności pisma nr 00582 z dnia 24 stycznia 2005 r. dotyczącego Docup Lazio Cel 2 CCI nr 2000IT162DO009 (2000-2006) — Poświadczenie i deklaracja wydatków okresowych oraz wniosek o płatność (grudzień 2004 r.);

               3.

               stwierdzenie nieważności pisma nr 00728 z dnia 26 stycznia 2005 r. dotyczącego POR Campania Cel 1 — 2000-2006 (nr CCI 1999 IT 16 1 PO 007) — Deklaracja wydatków okresowych i wniosek o płatność;

               4.

               stwierdzenie nieważności pisma nr 00860 z dnia 31 stycznia 2005 r. dotyczącego POR Campania Cel 1 — 2000-2006 (nr CCI 1999 IT 16 1 PO 007) — Deklaracja wydatków okresowych i wniosek o płatność;

               5.

               stwierdzenie nieważności pisma nr 02787 z dnia 21 marca 2005 r. dotyczącego Docup Liguria nr CCI 2000 IT 162 DO 006 — Poświadczenie deklaracji wydatków okresowych oraz wniosek o płatność (grudzień 2004 r.);

               6.

               stwierdzenie nieważności pisma nr 02590 z dnia 16 marca 2005 r. dotyczącego Wypłaty dokonanej przez Komisję i odbiegającej od kwoty wnioskowanej. Ref. Docup Cel 2 Lazio 2000-2006;

               7.

               stwierdzenie nieważności pisma nr 02594 z dnia 16 marca 2005 r. dotyczącego Wypłaty dokonanej przez Komisję i odbiegającej od kwoty wnioskowanej. Ref. Docup Toscana Cel 2 (nr CCI 2000.IT.16.2.DO.001);

               8.

               stwierdzenie nieważności pisma nr 02855 z dnia 22 marca 2005 r. dotyczącego Wypłat dokonanych przez Komisję i odbiegających od kwoty wnioskowanej. POR Campania (nr CCI 1999IT161PO007);

               9.

               stwierdzenie nieważności wszystkich aktów związanych oraz stanowiących podstawę ww. pism;

               10.

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zarzuty i główne argumenty pokrywają się z tymi, które zostały powołane w sprawie T-345/04 Republika Włoska przeciwko Komisji (1).

      (1)  Dz.U. UE C 262, z 23.10.2004, str. 55.


title: Sprawa T-225/15: Wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2017 r. – QuaMa Quality Management/EUIPO – Microchip Technology (medialbo) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego medialbo — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy MediaLB — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 41 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 — Rejestracja przeniesienia prawa do znaku — Artykuł 17 ust. 7 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/24

         Wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2017 r. – QuaMa Quality Management/EUIPO – Microchip Technology (medialbo)
   (Sprawa T-225/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego medialbo - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy MediaLB - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 41 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 - Rejestracja przeniesienia prawa do znaku - Artykuł 17 ust. 7 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 063/32)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: QuaMa Quality Management GmbH (Glashütten, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Russ)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: M. Fisher, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Microchip Technology, Inc. (Chandler, Arizona, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat C. Bergmann)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 lutego 2015 r. (sprawy połączone R 1809/2014-4 i R 1680/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Microchip Technology a Alexanderem Boppem.

      Sentencja

               1)

               Skaraga zostaje oddalona.

               2)

               QuaMa Quality Management GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 228 z 13.7.2015.


title: Sprawy połączone T-546/13, T-108/14 i T-109/14: Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2016 r. – Šumelj i in./Komisja (Odpowiedzialność pozaumowna — Przystąpienie Chorwacji do Unii — Uchylenie ustawodawstwa krajowego przewidującego utworzenie zawodu komornika publicznego przed przystąpieniem do Unii — Szkoda poniesiona przez osoby, które uprzednio mianowano komornikami publicznymi — Brak przyjęcia przez Komisję środków mających na celu przestrzeganie zobowiązań związanych z przystąpieniem — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom — Artykuł 36 aktu o przystąpieniu)

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/23

         Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2016 r. – Šumelj i in./Komisja
   (Sprawy połączone T-546/13, T-108/14 i T-109/14) (1)

   ((Odpowiedzialność pozaumowna - Przystąpienie Chorwacji do Unii - Uchylenie ustawodawstwa krajowego przewidującego utworzenie zawodu komornika publicznego przed przystąpieniem do Unii - Szkoda poniesiona przez osoby, które uprzednio mianowano komornikami publicznymi - Brak przyjęcia przez Komisję środków mających na celu przestrzeganie zobowiązań związanych z przystąpieniem - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Artykuł 36 aktu o przystąpieniu))
   (2016/C 118/23)
   Język postępowania: chorwacki

      Strony

      Strona skarżąca: Ante Šumelj (Zagrzeb, Chorwacja), Dubravka Bašljan (Zagrzeb), Đurđica Crnčević (Sveti Ivan Zelina, Chorwacja), Miroslav Lovreković (Križevci, Chorwacja) (sprawa T-546/13); Drago Burazer (Zagrzeb), Nikolina Nežić (Zagrzeb), Blaženka Bošnjak (Sveti Ivan Zelina), Bosiljka Grbašić (Križevci, Chorwacja), Tea Tončić (Pula, Chorwacja), Milica Bjelić (Dubrownik, Chorwacja), Marijana Kruhoberec (Varaždin, Chorwacja) (sprawa T-108/14); Davor Škugor (Sisak, Chorwacja), Ivan Gerometa (Vrsar, Chorwacja), Kristina Samardžić (Split, Chorwacja), Sandra Cindrić (Karlovac, Chorwacja), Sunčica Gložinić (Varaždin), Tomislav Polić (Kaštel Novi, Chorwacja) i Vlatka Pižeta (Varaždin) (sprawa T-109/14) (przedstawiciel: adwokat M. Krmek)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Ćutuk i G. Wils oraz, w sprawach T-546/13 i T-108/14, S. Ječmenica, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie celem naprawienia szkody, jaką mieli ponieść skarżący ze względu na zawinione zachowanie Komisji podczas monitorowania przez nią przestrzegania przez Republikę Chorwacji jej zobowiązań związanych z przystąpieniem.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Ante Šumelj i inni skarżący, których nazwiska wskazano w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 367 z 14.12.2013.


title: Sprawa C-45/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 18 listopada 2015 r. w sprawie T-106/13, d.d. Synergy Hellas ANONIMI EMPORIKI ETAIREIA PAROCHIS YPIRESION PLIROFORIKIS/Komisja Europejska, wniesione w dniu 26 stycznia 2016 r. przez d.d. Synergy Hellas ANONOMI EMPORIKI ETAIREIA PAROCHIS YPIRESION PLIROFORIKIS

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/26

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 18 listopada 2015 r. w sprawie T-106/13, d.d. Synergy Hellas ANONIMI EMPORIKI ETAIREIA PAROCHIS YPIRESION PLIROFORIKIS/Komisja Europejska, wniesione w dniu 26 stycznia 2016 r. przez d.d. Synergy Hellas ANONOMI EMPORIKI ETAIREIA PAROCHIS YPIRESION PLIROFORIKIS
   (Sprawa C-45/16 P)
   (2016/C 098/33)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: d.d. Synergy Hellas ANONOMI EMPORIKI ETAIREIA PAROCHIS YPIRESION PLIROFORIKIS (przedstawiciel: adwokat Konstantinos Damis)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 18 listopada 2015 r. w sprawie T-106/13, d.d. Synergy HELLAS ANONIMI EMPORIKI ETAIREIA PAROCHIS YPIRESION PLIROFORIKIS/Komisja Europejska,

               —

               uwzględnienie w całości skargi spółki z dnia 20 lutego 2013 r.,

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Błędne zastosowanie zasady dobrej wiary przy wykonaniu spornej umowy.
               Sąd błędnie ocenił art. 1134 belgijskiego kodeksu cywilnego w odniesieniu do stosowania zasady dobrej wiary przy wykonaniu umowy.

               2.

               Błędna wykładnia i zastosowanie postanowienia umownego i oczywiście błędna ocena dowodów.
               Sąd dokonał błędnej oceny postanowienia II.22 „Audyty finansowe i inne kontrole” Załącznika II do podpisanej umowy ARTreat – 224297, której dotyczy spór.

               3.

               Oczywiście błędna ocena dowodów i wadliwe uzasadnienie.
               Niewystarczające i sprzeczne uzasadnienie rozstrzygnięcia.
               Sąd błędnie i w sposób oczywisty przeinaczył przedstawione dowody.


title: Sprawa C-243/10: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa — Pomoc na rzecz przemysłu hotelarskiego na Sardynii — Odzyskanie)

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-243/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Pomoc na rzecz przemysłu hotelarskiego na Sardynii - Odzyskanie)
   2012/C 151/07
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Grespan i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, i P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niepodjęcie w przewidzianym terminie wszelkich działań niezbędnych do zastosowania się do art. 2, 3 i 4 decyzji Komisji z dnia 2 lipca 2008 r. w sprawie programu pomocy Ustawa regionalna nr 9 z 1998 r. — nadużycia w stosowaniu pomocy N 272/98 C 1/04 (ex NN 158/03 i CP 5/2003) [notyfikowanej jako dokument nr C(2008) 2997] (Dz.U L 302 s. 9)

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując w przewidzianym terminie wszelkich działań niezbędnych, aby odzyskać od beneficjentów pomoc przyznaną na podstawie programu pomocy uznanego za niezgodny z prawem i wspólnym rynkiem decyzją Komisji z dnia 2 lipca 2008 r. w sprawie programu pomocy „Ustawa regionalna nr 9 z 1998 r. — nadużycia w stosowaniu programu pomocy N 272/98” C 1/04 (ex NN 158/03 i CP 15/2003), Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2, 3 i 4 tej decyzji.

               2)

               Republika Włoka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa T-163/14: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2014 r. – Canadian Solar Emea i in. przeciwko Radzie

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/59

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2014 r. – Canadian Solar Emea i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-163/14)
   2014/C 135/78
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Canadian Solar Emea GmbH (Monachium, Niemcy); Canadian Solar Manufacturing (Changshu), Inc. (Changshu, Chiny); Canadian Solar Manufacturing (Luoyang), Inc. (Luoyang, Chiny); Csi Cells Co. Ltd (Suzhou, Chiny); and Csi Solar Power (Chiny), Inc. (Suzhou) (przedstawiciele: A. Willems, S. De Knop i J. Charles, lawyers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1239/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 325, s. 66) w zakresie mającym zastosowanie do skarżących;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, iż instytucje naruszyły art. 10 ust.12 i art. 10 ust. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 597/2009, ponieważ nałożyły środki wyrównawcze na moduły fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego i główne komponenty wysyłane z Chińskiej Republiki Ludowej, podczas gdy zawiadomienie o wszczęciu postępowania wspominało jedynie o modułach fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentach pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, iż instytucje naruszyły art. 1 i 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 597/2009, ponieważ nałożyły środki wyrównawcze na moduły fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego i główne komponenty nieobjęte dochodzeniem antysubsydyjnym.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, iż instytucje naruszyły art. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 597/2009, ponieważ przeprowadziły jedno dochodzenie dla dwóch różnych produktów (a mianowicie modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i ogniw).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 188, s. 93).


title: Sprawa T-384/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  15 grudnia 2005 r.  — RB Square Holdings Spain przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Graficzny znak towarowy zawierający element słowny  clean x  — Sprzeciw właściciela krajowego znaku słownego i graficznego CLEN — Oddalenie sprzeciwu — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/31

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 grudnia 2005 r. — RB Square Holdings Spain przeciwko OHIM
   (Sprawa T-384/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „clean x” - Sprzeciw właściciela krajowego znaku słownego i graficznego CLEN - Oddalenie sprzeciwu - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94)
   (2006/C 48/59)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: RB Square Holdings Spain, SL (Granollers, Hiszpania) (Przedstawiciel: K. Manhaeve, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Przedstawiciele: S. Pétrequin i A. Rassat, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Unelko NV (Zingem, Belgia)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 czerwca 2004 r. (sprawa R 652/2002-4) dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między RB Square Holdings Spain, SL a Unelko NV
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004


title: Sprawa T-601/13: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – Wilo/OHIM (Pioneering for You) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Pioneering for You — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/51

         Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – Wilo/OHIM (Pioneering for You)
   (Sprawa T-601/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Pioneering for You - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 046/64)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Wilo SE (Dortmund, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Schneiders)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 września 2013 r. (sprawa R 555/2013-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Pioneering for You jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Wilo SE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa T-321/11: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2011 r. — Morelli przeciwko OHIM Associazione Nazionale Circolo del Popolo della Libertà (PARTITO DELLA LIBERTA')

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/33

         Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2011 r. — Morelli przeciwko OHIM Associazione Nazionale Circolo del Popolo della Libertà (PARTITO DELLA LIBERTA')
   (Sprawa T-321/11)
   2011/C 238/57
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Raffaello Morelli (Livorno, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Frenelli)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą było również: Associazione Nazionale Circolo del Popolo della Libertà (Mediolan, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 marca 2011 r. i decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 14 maja 2010 r.;

               —

               stwierdzenie, że sprzeciw wniesiony przez skarżącego w odniesieniu do zgłoszenia znaku towarowego nr 5890009 zostaje uwzględniony i odrzucenie zgłoszenia tego znaku towarowego;

               —

               obciążenie Associazione Nazionale Circolo del Popolo della Libertà kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Associazione Nazionale Circolo del Popolo della Libertà

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „PARTITO DELLA LIBERTA'” (zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5890009) dla towarów i usług należących do klas 9, 14, 16, 24, 25, 35, 36, 38, 41, 42 i 45

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Raffaello Morelli

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Nazwa domeny „partitodellaliberta.it” przyznana Raffaello Morellemu przez organ zajmujący się przyznawaniem domen „it” w dniu 9 sierpnia 2004 r., w odniesieniu do której wnoszący sprzeciw podnosił, iż była używana w obrocie handlowym dla towarów i usług należących do klas 16, 35, 38, 41 i 45

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: Błędne zastosowanie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, błędna interpretacja pojęcia „w obrocie handlowym” w przypadku nazwy używanej w polityce i błędna ocena dokumentów potwierdzających, że wcześniejsze oznaczenie było używane w obrocie handlowym.


title: Sprawa F-136/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Reali przeciwko Komisji (Służba publiczna — Członkowie personelu tymczasowego — Zatrudnienie — Zaszeregowanie do grupy — Doświadczenie zawodowe — Dyplom — Równoważność)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/50

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Reali przeciwko Komisji
   (Sprawa F-136/06) (1)

   (Służba publiczna - Członkowie personelu tymczasowego - Zatrudnienie - Zaszeregowanie do grupy - Doświadczenie zawodowe - Dyplom - Równoważność)
   (2009/C 32/98)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Enzo Reali (Florencja, Włochy) (przedstawiciel: S. A. Pappas, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i M. Velardo, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Służba publiczna — Uchylenie decyzji organu powołującego (AIPN) z dnia 30 sierpnia 2006 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącego, członka personelu tymczasowego, w którym domagał się on przeszeregowania ze stopnia 14 na stopień 16 w grupie IV ze względu na walor jego dyplomu „Laurea in Scienze Agrarie” przy obliczaniu doświadczenia zawodowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007, s. 38.


title: Sprawa T-699/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 29 września 2016 r. przez Parlament Europejski od wyroku wydanego w dniu 19 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-147/15, Meyrl/Parlament

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/28

      Odwołanie wniesione w dniu 29 września 2016 r. przez Parlament Europejski od wyroku wydanego w dniu 19 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-147/15, Meyrl/Parlament
      (Sprawa T-699/16 P)
      (2016/C 454/49)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Parlament Europejski (przedstawiciele: V. Montebello-Demogeot i M. Dean, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Sonja Meyrl (Bruksela, Belgia)

         Żądania

      Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  w konsekwencji, oddalenie skargi w pierwszej instancji;

                  —

                  orzeczenie, że każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania w niniejszej instancji;

                  —

                  obciążenie S. Meyrl kosztami postępowania w pierwszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa, przeinaczenia stanu faktycznego i braku uzasadnienia, ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej uznał w pkt 25 zaskarżonego wyroku, iż możliwość przeniesienia z urzędu drugiej strony postępowania na inne stanowisko pozwoliłaby uniknąć jej zwolnienia.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa, przeinaczenia stanu faktycznego i braku uzasadnienia, ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej uznał w pkt 23 i 30 zaskarżonego wyroku, iż problemy w kontaktach międzyludzkich były dodatkowa przyczyną zwolnienia drugiej strony postępowania.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie, wynikającego z uznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej, że gdyby druga strona postępowania została wysłuchana także w temacie problemów w kontaktach międzyludzkich, mogłoby to fatycznie zmienić wynik procesu decyzyjnego, który zakończył się wydaniem spornej decyzji, czyli jej zwolnieniem.


title: Sprawa T-366/08: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2008 r. — Federcoopesca i. in. przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/43

         Skarga wniesiona w dniu 2 września 2008 r. — Federcoopesca i. in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-366/08)
   (2008/C 301/73)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Federazione Nazionale delle Cooperative della Pesca (Federcoopesca) (Rzym, Włochy); Pappalardo (Cetara, Włochy); Pescatori La Tonnara (Cetara, Włochy); Fedemar (Cetara, Włochy); I Ciclopi di Tudisco Matteo (Catane, Włochy); Testa (Catane, Włochy); Pescatori San Pietro Apostolo, Camplone (Pescara, Włochy) i Pesca (Pescara, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Cavatola, V. Cannizzaro, G. Micucci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. ustanawiającego środki nadzwyczajne w odniesieniu do statków rybackich do połowów okrężnicą prowadzących połowy tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim, na wschód od 45o długości geograficznej zachodniej;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są zbliżone to zarzutów i argumentów powołanych powołanych sprawach T-305/08 Włochy przeciwko KOmisji i T-313/08 Veromar di Tudisco Alfio i Salvatore S.n.c. przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-38/16: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Zjednoczone Królestwo) – Compass Contract Services Limited/Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs [Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Zwrot nienależnie zapłaconego VAT — Prawo do odliczenia VAT — Sposoby — Zasada równego traktowania i zasada neutralności podatkowej — Zasada skuteczności — Przepis krajowy ustanawiający termin przedawnienia]

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/13

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Zjednoczone Królestwo) – Compass Contract Services Limited/Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-38/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Zwrot nienależnie zapłaconego VAT - Prawo do odliczenia VAT - Sposoby - Zasada równego traktowania i zasada neutralności podatkowej - Zasada skuteczności - Przepis krajowy ustanawiający termin przedawnienia])
   (2017/C 277/17)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Compass Contract Services Limited

      Strona przeciwna: Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Sentencja

   Zasady neutralności podatkowej, równego traktowania i skuteczności nie sprzeciwiają się przepisom krajowym, takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, które, w ramach skrócenia terminu przedawnienia, z jednej strony, wniosków o zwrot nienależnie zapłaconego podatku od wartości dodanej, a z drugiej strony, wniosków o odliczenie naliczonego podatku od wartości dodanej, przewidują różne okresy przejściowe, tak że wnioski dotyczące dwóch trzymiesięcznych okresów rozliczeniowych podlegają różnym terminom przedawnienia w zależności od tego, czy dotyczą zwrotu nienależnie zapłaconego podatku od wartości dodanej, czy odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej.

      (1)  Dz.U. C 106 z 21.3.2016.


title: Sprawy połączone T-50/06, T-56/06, T-60/06, T-62/06 i T-69/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 grudnia 2007 r. — Irlandia i in. przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Dyrektywa 92/81/EWG — Podatek akcyzowy od olejów mineralnych — Oleje mineralne wykorzystywane jako paliwo do produkcji tlenku glinu — Zwolnienie przyznane przez władze francuskie, irlandzkie i włoskie — Pomoc nowa — Pomoc istniejąca — Obowiązek uzasadnienia — Stwierdzenie z urzędu)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/43

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 grudnia 2007 r. — Irlandia i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-50/06, T-56/06, T-60/06, T-62/06 i T-69/06) (1)

   (Pomoc państwa - Dyrektywa 92/81/EWG - Podatek akcyzowy od olejów mineralnych - Oleje mineralne wykorzystywane jako paliwo do produkcji tlenku glinu - Zwolnienie przyznane przez władze francuskie, irlandzkie i włoskie - Pomoc nowa - Pomoc istniejąca - Obowiązek uzasadnienia - Stwierdzenie z urzędu)
   (2008/C 22/80)
   Języki postępowania: angielski, francuski i włoski
   Strony

      Strona skarżąca w sprawie T-50/06: Irlandia (D. O'Hagan, pełnomocnik, wspierany przez P. McGarrego, barrister)

      Strona skarżąca w sprawie T-56/06: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i S. Ramet, pełnomocnicy)

      Strona skarżąca w sprawie T-60/06: Republika włoska (przedstawiciel: G. Aiello, avvocato dello Stato)

      Strona skarżąca w sprawie T-62/06: Eurallumina SpA (Portoscuso, Włochy) (przedstawiciele: L. Martin Alegi, R. Denton i M. Garcia, solicitors)

      Strona skarżąca w sprawie T-69/06: Aughinish Alumina Ltd (Askeaton, Irlandia) (przedstawiciele: J. Handoll i C. Waterson, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Di Bucci, N. Khan, P. Stancanelli i K. Walkerová, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/323/WE z dnia 7 grudnia 2005 r. w sprawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionach Gardanne i Shannon oraz na Sardynii, wprowadzonego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy (Dz.U. L 119, str. 12)
   Sentencja

               1)

               Sprawy T-50/06, T-56/06, T-60/06, T-62/06 i T-69/06 zostają połączone dla celów wydania wyroku.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2006/323/WE z dnia 7 grudnia 2005 r. w sprawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionach Gardanne i Shannon oraz na Sardynii, wprowadzonego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy.

               3)

               Skarga w sprawie T-62/06 zostaje oddalona w pozostałej części.

               4)

               Komisja pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżące, w tym koszty związane z postępowaniem w sprawie zastosowania środka tymczasowego w sprawie T-69/06 R.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


title: Sprawa C-293/16: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 8 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Sharda Europe B.V.B.A./Administración del Estado, Syngenta Agro, SA (Odesłanie prejudycjalne — Rolnictwo — Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin — Dyrektywa 2008/69/WE — Artykuł 3 ust. 2 — Procedura ponownej oceny przez państwa członkowskie dopuszczonych środków ochrony roślin — Termin — Rozbieżności między wersjami językowymi)

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/10

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 8 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Sharda Europe B.V.B.A./Administración del Estado, Syngenta Agro, SA
   (Sprawa C-293/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin - Dyrektywa 2008/69/WE - Artykuł 3 ust. 2 - Procedura ponownej oceny przez państwa członkowskie dopuszczonych środków ochrony roślin - Termin - Rozbieżności między wersjami językowymi))
   (2017/C 249/13)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sharda Europe B.V.B.A.

      Strona pozwana: Administración del Estado, Syngenta Agro, SA

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy Komisji 2008/69/WE z dnia 1 lipca 2008 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia do niej klofentezyny, dikamby, difenokonazolu, diflubenzuronu, imazachinu, lenacylu, oksadiazonu, pikloramu i pyriproksyfenu jako substancji czynnych należy interpretować w ten sposób, że przewidziana w nim data 31 grudnia 2008 r. odpowiada – w odniesieniu do dopuszczonego już środka ochrony roślin zawierającego jedną z substancji czynnych wymienionych w załączniku do tej dyrektywy – ostatecznemu terminowi, przed upływem którego wszystkie substancje czynne zawarte w rzeczonym środku ochrony roślin, inne niż substancje czynne wymienione w załączniku do dyrektywy 2008/69, powinny zostać wpisane do wykazu znajdującego się w załączniku I do dyrektywy Rady 91/414 z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, aby powstało zobowiązanie do dokonania ponownej oceny tego środka przewidzianej w tym art. 3 ust. 2 akapit pierwszy.

      (1)  Dz.U. C 305 z 22.8.2016.


title: Sprawa C-495/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden, wydanym dnia 26 listopada 2004 r., w sprawie Smits-Koolhoven przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden, wydanym dnia 26 listopada 2004 r., w sprawie Smits-Koolhoven przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-495/04)
   (2005/C 31/23)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 1 grudnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden, wydanym w dniu 26 listopada 2004 r., w sprawie Smits-Koolhoven przeciwko Staatssecretaris van Financiën.
   Hoge Raad der Nederlanden zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
   Czy papierosy ziołowe takiego gatunku, o który chodzi w niniejszej sprawie, co do których pewne jest, że nie zawierają substancji leczniczych, ale są sprzedawane za pozwoleniem Keuringsraad Openlijke Aanprijzing Geneesmiddelen / Keuringsraad Aanprijzing Gezondheidsproducten ze wzmianką „lecznicze papierosy ziołowe” jako środek pomocniczy dla osób chcących rzucić palenie, mieszczą się w zakresie wyłączenia, które art. 7 ust. 2 dyrektywy Rady 95/59/WE (1) z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych przewiduje dla produktów, które mają funkcję wyłącznie leczniczą?

      (1)  Dz.U. L 291 z 6.12.1995, str. 40.


title: Sprawy połączone C-539/10 P i C-550/10 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 listopada 2012 r. — Stichting Al-Aqsa przeciwko Radzie Unii Europejskiej (C-539/10 P), Królestwo Niderlandów przeciwko Stichting Al-Aqsa, Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej (C-550/10 P) (Odwołanie — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Walka z terroryzmem — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom — Zamrożenie funduszy — Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB — Artykuł 1 ust. 4 i 6 — Rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 — Artykuł 2 ust. 3 — Umieszczenie organizacji i jej pozostawienie w wykazie osób, grup i podmiotów uczestniczących w aktach terrorystycznych — Przesłanki — Decyzja podjęta przez właściwą władzę — Uchylenie środka krajowego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność odwołania — Prawo do poszanowania własności — Zasada proporcjonalności — Artykuł 253 WE — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 listopada 2012 r. — Stichting Al-Aqsa przeciwko Radzie Unii Europejskiej (C-539/10 P), Królestwo Niderlandów przeciwko Stichting Al-Aqsa, Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej (C-550/10 P)
   (Sprawy połączone C-539/10 P i C-550/10 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Walka z terroryzmem - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom - Zamrożenie funduszy - Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB - Artykuł 1 ust. 4 i 6 - Rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 - Artykuł 2 ust. 3 - Umieszczenie organizacji i jej pozostawienie w wykazie osób, grup i podmiotów uczestniczących w aktach terrorystycznych - Przesłanki - Decyzja podjęta przez właściwą władzę - Uchylenie środka krajowego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność odwołania - Prawo do poszanowania własności - Zasada proporcjonalności - Artykuł 253 WE - Obowiązek uzasadnienia)
   2013/C 9/09
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

   (C- 539/10 P)

      Wnoszący odwołanie: Stichting Al-Aqsa (przedstawiciele: M.J.G. Uiterwaal i A..M. van Eik, advocaten)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Finnegan, B. Driessen i R. Szostak, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający Radę Unii Europejskiej: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. M. Wissels i M. Bulterman, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Boelaert i M. P. van Nuffel, pełnomocnicy)
   (C-550/10 P)

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. M. Wissels i M. Noort, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Stichting Al-Aqsa (przedstawiciel: A. M. van Eik, advocaat), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Finnegan, B. Driessen i R. Szostak, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Boelaert i M. P. van Nuffel, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołania od wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 9 września 2010 r. w sprawie T-348/07 Al-Aqsa przeciwko Radzie, którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Rady 2007/445/WE z dnia 28 czerwca 2007 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzje 2006/379/WE oraz 2006/1008/WE, decyzji Rady 2007/868/WE z dnia 20 grudnia 2007 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001 i uchylającej decyzję 2007/445, decyzji Rady 2008/583/WE z dnia 15 lipca 2008 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001 i uchylającej decyzję 2007/868, decyzji Rady 2009/62/WE z dnia 26 stycznia 2009 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001 i uchylającej decyzję 2008/583 oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 501/2009 z dnia 15 czerwca 2009 r. wykonującego art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001 i uchylającego decyzję 2009/62 w zakresie dotyczącym Stichting Al Aqsa.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 9 września 2010 r. w sprawie T-348/07 zostaje uchylony.

               2)

               Skarga i odwołanie Stichting Al-Aqsa zostają oddalone.

               3)

               Stichting Al-Aqsa zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Królestwo Niderlandów i Radę Unii Europejskiej w niniejszym postępowaniu odwoławczym, a także kosztami poniesionymi przez Radę w pierwszej instancji.

               4)

               Komisja Europejska, jako interwenient przed Sądem Unii Europejskiej oraz przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a także Królestwo Niderlandów, jako interwenient przed Sądem, poniosą swoje własne koszty w odnośnych instancjach.

      (1)  Dz.U. C 46 z 12.2.2011.


title: Sprawa C-60/14: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/21

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-60/14)
   2014/C 93/34
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i I. Zervas)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na podstawie Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 2, 3 i 4 decyzji (1) Komisji z dnia 24 maja 2011 r., gdyż nie podjęła w wyznaczonym terminie wszelkich środków koniecznych do odzyskania od kasyn w Salonikach, Mont Parnes i na Korfu bezprawnie przyznanej pomocy państwa oraz z tego względu, że w każdym razie nie poinformowała w wystarczający sposób Komisji o dokładnej kwocie (kwocie głównej i odsetkach) podlegającej odzyskaniu od wszystkich beneficjentów bezprawnie przyznanej pomocy państwa ani o innych środkach, które podjęła na podstawie art. 4 decyzji;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Republika Grecka była zobowiązana odzyskać bezprawnie przyznaną pomoc państwa do dnia 25 września 2011 r.

               2)

               Republika Grecka była zobowiązana powiadomić Komisję do dnia 25 lipca 2011 r. o środkach, które podejmie w celu odzyskania bezprawnie przyznanej pomocy państwa oraz o dokładnej kwocie podlegającej odzyskaniu.

               3)

               Republika Grecka nie zastosowała się do żadnego z zobowiązań w wyznaczonych terminach.

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 24 maja 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 16/10 udzielonej przez Grecję na rzecz niektórych kasyn w Grecji (Dz.U. L 285, s. 25-45).


title: Sprawa T-248/14: Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2015 r. – Masafi/OHIM – Hd1 (JUICE masafi) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego JUICE masafi — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy masafi — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)]

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/31

         Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2015 r. – Masafi/OHIM – Hd1 (JUICE masafi)
   (Sprawa T-248/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego JUICE masafi - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy masafi - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)])
   (2016/C 016/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Masafi Co. LLC (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciel: adwokat: G. Hinarejos Mulliez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Hd1 Ltd (Huddersfield, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 lutego 2014 r. (sprawa R 119/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Hd1 Ltd a Masafi Co. LLC.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Masafi Co. LLC pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014.


title: Sprawa C-429/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Irlandia) – Evelyn Danqua/Minister for Justice and Equality, Ireland, Attorney General (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2004/83/WE — Minimalne normy dotyczące warunków przyznania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej — Krajowy przepis proceduralny przewidujący, dla celów złożenia wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej, termin piętnastu dni roboczych od dnia doręczenia decyzji o oddaleniu wniosku o udzielenie azylu — Autonomia proceduralna państw członkowskich — Zasada równoważności — Zasada skuteczności — Prawidłowy przebieg procedury rozpatrywania wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej — Prawidłowy przebieg postępowania w sprawie powrotu — Niezgodność)

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Irlandia) – Evelyn Danqua/Minister for Justice and Equality, Ireland, Attorney General
   (Sprawa C-429/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2004/83/WE - Minimalne normy dotyczące warunków przyznania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej - Krajowy przepis proceduralny przewidujący, dla celów złożenia wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej, termin piętnastu dni roboczych od dnia doręczenia decyzji o oddaleniu wniosku o udzielenie azylu - Autonomia proceduralna państw członkowskich - Zasada równoważności - Zasada skuteczności - Prawidłowy przebieg procedury rozpatrywania wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej - Prawidłowy przebieg postępowania w sprawie powrotu - Niezgodność))
   (2016/C 475/09)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Evelyn Danqua

      Strona pozwana: Minister for Justice and Equality, Ireland, Attorney General

      Sentencja

   Wykładni zasady skuteczności należy dokonywać w taki sposób, że stoi ona na przeszkodzie istnieniu krajowego przepisu proceduralnego takiego jak ten w sprawie w postępowaniu głównym, wymagającego złożenia wniosku o przyznanie statusu ochrony uzupełniającej w terminie zawitym piętnastu dni roboczych od dnia powiadomienia przez właściwy organ o możliwości złożenia takiego wniosku przez osobę ubiegającą się o azyl, której azyl nie został udzielony.

      (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015.


title: Sprawa C-423/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środki własne — Procedury dotyczące poboru należności przywozowych lub wywozowych — Uchybienie terminom zapisania środków własnych — Spóźniona wpłata środków własnych związanych z tymi należnościami)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-423/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środki własne - Procedury dotyczące poboru należności przywozowych lub wywozowych - Uchybienie terminom zapisania środków własnych - Spóźniona wpłata środków własnych związanych z tymi należnościami)
   2010/C 221/08
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Aresu i A. Caeiros, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I. Bruni, pełnomocnik, G. Albenzio i F. Arena, avvocati dello Stato)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Finlandii (przedstawiciel: J. Heliskoski, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2, 6, 9, 10 i 11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 155, s. 1), oraz rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130, s. 1), i art. 220 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) — Spóźniona wpłata środków własnych Wspólnoty w przypadku retrospektywnego pokrycia należności przywozowych

      Sentencja

               1)

               Uchybiając terminom do zapisania wspólnotowych środków własnych w przypadku pokrycia retrospektywnego i dokonując spóźnionej wpłaty tych środków, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 2, 6 i 9–11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, oraz tych samych artykułów rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, oraz art. 220 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Finlandii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Wyrok Sadu Pierwszej Instancji z dnia 10 czerwca 2004 r. w sprawie T-276/01 Mély Garroni przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Urzędnicy — Pracownicy pomocniczy — Tłumacze ustni — Artykuł 74 Warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich — Koniec umowy o pracę)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/37

      WYROK SADU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 10 czerwca 2004 r.
   w sprawie T-276/01 Mély Garroni przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (1)

   (Urzędnicy - Pracownicy pomocniczy - Tłumacze ustni - Artykuł 74 Warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich - Koniec umowy o pracę)
   (2004/C 228/81)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-276/01, Mély Garroni, zamieszkałej w Rzymie (Włochy), reprezentowanej przez G. Vandersandena, adwokat, przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (pełnomocnicy: H.von Hertzen i J. de Wachter, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), której przedmiotem było żądanie uchylenia decyzji odmawiającej dalszego zatrudniania tłumaczy ustnych, którzy osiągnęli wiek 65 lat oraz żądanie przyznania skarżącemu odszkodowania, Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba) w składzie R García-Valdecasas, prezes, P. Lindh i J. D. Cooke, sędziowie; sekretarz J. Palacio Gonzalez, główny administrator, wydał w dniu 10 czerwca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygniecie brzmi następująco:

               1)

               Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 stycznia 2001 r. oraz decyzja Parlamentu z dnia 20 lipca 2001 r. oddalająca zażalenie powoda zostają uchylone

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałej części

               3)

               Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 3 z 5.1.2002.


title: Sprawa T-485/07: Wyrok Sądu z dnia 14 września 2011 r. — Olive Line International przeciwko OHIM — Knopf (O-live) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego O-live — Wcześniejsza nazwa handlowa Olive line — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Prawo do zakazania używania późniejszego znaku towarowego — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 7 ustawy hiszpańskiej o znakach towarowych i art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009))

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/35

         Wyrok Sądu z dnia 14 września 2011 r. — Olive Line International przeciwko OHIM — Knopf (O-live)
   (Sprawa T-485/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego O-live - Wcześniejsza nazwa handlowa Olive line - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Prawo do zakazania używania późniejszego znaku towarowego - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 7 ustawy hiszpańskiej o znakach towarowych i art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009))
   2011/C 311/62
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Olive Line International, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat P. Koch Moreno)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: S. Schäffner i B. Schmidt, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Reinhard Knopf (Malsch, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Weber)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 września 2007 r. (sprawa R 1478/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Olive Line International, SL, a Reinhardem Knopfem.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 26 września 2007 r. (sprawa R 1478/2006-2).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

               3)

               Reinhard Knopf pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Sprawa C-89/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky – Słowacja) – Radosław Szoja/Sociálna poisťovňa (Odesłanie prejudycjalne — Stosowanie systemów zabezpieczenia społecznego — Pracownicy migrujący — Osoba będąca pracownikiem najemnym na terytorium jednego państwa członkowskiego i prowadząca działalność na własny rachunek na terytorium innego państwa członkowskiego — Ustalenie właściwego ustawodawstwa — Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 — Artykuł 13 ust. 3 — Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 — Artykuł 14 ust. 5b — Artykuł 16 — Skutki decyzji Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego — Niedopuszczalność)

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky – Słowacja) – Radosław Szoja/Sociálna poisťovňa
   (Sprawa C-89/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Stosowanie systemów zabezpieczenia społecznego - Pracownicy migrujący - Osoba będąca pracownikiem najemnym na terytorium jednego państwa członkowskiego i prowadząca działalność na własny rachunek na terytorium innego państwa członkowskiego - Ustalenie właściwego ustawodawstwa - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 13 ust. 3 - Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 - Artykuł 14 ust. 5b - Artykuł 16 - Skutki decyzji Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego - Niedopuszczalność))
   (2017/C 293/07)
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Najvyšší súd Slovenskej republiky

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Radosław Szoja

      Strona pozwana: Sociálna poisťovňa

      Przy udziale: WEBUNG, s.r.o.

      Sentencja

   Wykładni art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 465/2012 z dnia 22 maja 2012 r., należy dokonywać w ten sposób, że w celu określenia ustawodawstwa krajowego mającego zastosowanie na podstawie tego przepisu do osoby takiej jak skarżący w postępowaniu głównym, który zwykle wykonuje pracę najemną i prowadzi działalność na własny rachunek w różnych państwach członkowskich, należy wziąć pod uwagę wymogi ustanowione w art. 14 ust. 5b oraz w art. 16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004, zmienionego rozporządzeniem nr 465/2012.

      (1)  Dz.U. C 175 z 17.5.2016.


title: Sprawa C-408/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 28 czerwca 2012 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Münster — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko Thomasowi Karlowi-Heinzowi Kerkhoffowi, przy udziale: Staatsanwaltschaft Münster

text:
               15.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/6

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 28 czerwca 2012 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Münster — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko Thomasowi Karlowi-Heinzowi Kerkhoffowi, przy udziale: Staatsanwaltschaft Münster
   (Sprawa C-408/11) (1)

   2012/C 389/10
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 211 z 22.10.2011.


title: Sprawa C-653/13: Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/19

         Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-653/13)
   2014/C 93/30
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia, E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 260 ust. 1 TFUE w związku z niepodjęciem wszystkich działań koniecznych do zastosowania się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 4 marca 2010 r. w sprawie C-297/08, w którym stwierdzono, że Republika Włoska, nie podejmując w odniesieniu do regionu Kamapania wszystkich działań koniecznych do zapewnienia odzyskiwania lub unieszkodliwiania odpadów bez zagrażania zdrowiu ludzkiemu i bez szkodzenia środowisku, a w szczególności nie tworząc odpowiedniej zintegrowanej sieci urządzeń do unieszkodliwiania odpadów, uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 4 i 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/12/WE (1) z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów;

               —

               zasądzenie od Republiki Włoskiej na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w wysokości 256 819,20 EUR dziennie (lub 85 606,40 EUR dziennie za każdy rodzaj urządzeń), pomniejszonej ewentualnie o kwotę wynikającą z proponowanej formuły stopniowego zmniejszania, począwszy od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia całkowitego wykonania wyroku w sprawie C-297/08;

               —

               zasądzenie od Republiki Włoskiej na rzecz Komisji ryczałtu, którego wysokość wynika z pomnożenia kwoty dziennej w wysokości 28 089,60 EUR przez liczbę dni trwania naruszenia od dnia ogłoszenia wyroku w sprawie C-297/08 do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie,

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Republika Włoska nie podjęła działań koniecznych do wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-297/08. Proponowana kara (okresowa kara pieniężna oraz ryczałt) zostanie dostosowana do ciężaru naruszenia oraz jego czasu trwania z uwzględnieniem konieczności zapewnienia odstraszającego charakteru kary celem uniknięcia powtórnych naruszeń.

      (1)  Dyrektywa 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 11, s. 9)


title: Sprawa T-58/14: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2014 r. – Stührk Delikatessen Import przeciwko Komisji

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/25

         Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2014 r. – Stührk Delikatessen Import przeciwko Komisji
   (Sprawa T-58/14)
   2014/C 129/32
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Stührk Delikatessen Import GmbH & Co. KG (Marne, Niemcy) (przedstawiciel: J. Sparr, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie AT. 39633 – Krewetki – C(2013)8286 wersja ostateczna z dnia 27 listopada 2013 r. doręczonej skarżącej w dniu 29 listopada 2013 r. w zakresie dotyczącym skarżącej;

               —

               pomocniczo uchylenie grzywny nałożonej na skarżącą w całości;

               —

               pomocniczo zmniejszenie wysokości grzywny nałożonej na skarżącą i ustanowienie grzywny nieprzekraczającej 188 300 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

               —

               Komisja błędnie przyjęła, że skarżąca brała udział w kartelu łącznym w Niderlandach, Belgii, Francji i Niemczech, ponieważ uwzględniła ona jedynie ramy cenowe określone przez dwa przedsiębiorstwa wiodące na rynku względem odbiorcy w Niemczech Północnych i w konsekwencji brała udział jedynie w porozumieniu niezgodnym z konkurencją ściśle zawężonym miejscowo i rzeczowo.

               —

               Skarżąca podnosi, że nie popierała stwierdzonych przez Komisję ustaleń dotyczących cen i ilości oraz podziału klientów innych uczestników na rynku w Niderlandach, Belgii i Francji, a także nie wiedziała o nich.

               —

               Skarżąca podnosi, że Komisja częściowo nie uwzględniła prawidłowo stwierdzonych okoliczności, a częściowo błędnie je oceniła, niezgodnie z ich datami i treścią. Skarżąca zarzuca w tym kontekście również brak uwzględnienia wielu okoliczności łagodzących w ramach określenia wysokości grzywny.

               —

               Skarżąca prezentuje ponadto stanowisko, wedle którego wytyczne dotyczące grzywien Komisji z 2006 r. i ich zastosowanie są bezprawne i naruszają zasadę określoności, a także ramy grzywien określone przez prawodawcę.

               —

               Pomocniczo skarżąca podnosi, że Komisja w istotny sposób wykroczyła w postępowaniu, o którym mowa poza metodykę wytycznych dotyczących grzywien. Nie uwzględniła ona swego samoograniczenia wynikającego z wydania wytycznych dotyczących grzywien i w związku z tym wykroczyła poza udzielony jej zakres swobodnego uznania. Ponadto, w owym postępowaniu Komisja obliczyła grzywny nałożone na uczestników w sposób arbitralny i głównym uczestnikom oraz podżegaczom do udziału w stwierdzonym przez nią kartelu łącznym obniżyła grzywny w większym stopniu, niż skarżącej, wbrew jej własnym stwierdzeniom dotyczącym wagi naruszeń.


title: Sprawa T-463/15: Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Almashreq Investment Fund/Rada

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/33

         Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Almashreq Investment Fund/Rada
   (Sprawa T-463/15) (1)

   (2016/C 410/49)
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa C-560/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 30 października 2015 r. – Europa Way Srl, Persidera SpA/Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni i in.

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 30 października 2015 r. – Europa Way Srl, Persidera SpA/Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni i in.
   (Sprawa C-560/15)
   (2016/C 038/34)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Europa Way Srl, Persidera SpA

      Druga strona postępowania: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Ministero dello Sviluppo economico, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Economia e delle Finanze

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy kwestionowane działanie prawodawcze oraz stanowiące jego następstwo akty wykonawcze naruszyły uregulowania, zgodnie z którymi zadania regulacji rynku telewizyjnego należą do niezależnego organu administracyjnego (art. 3 i art. 8 dyrektywy 2002/21/WE (1), tak zwanej dyrektywy ramowej, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 2009/140/WE (2))?

               2)

               Czy kwestionowane działanie prawodawcze oraz stanowiące jego następstwo akty wykonawcze naruszyły przepisy (art. 7 dyrektywy 2002/20/WE (3), tak zwanej dyrektywy o zezwoleniach i art. 6 dyrektywy 2002/21/WE, tak zwanej dyrektywy ramowej), które przewidują uprzednie przeprowadzenie konsultacji publicznej przez niezależny krajowy organ regulacyjny danego sektora?

               3)

               Czy prawo Unii Europejskiej, a w szczególności art. 56 TFUE, art. 9 dyrektywy 2002/21/WE, tzw. dyrektywy ramowej, art. 3, 5 i 7 dyrektywy 2002/20/WE, tzw. dyrektywy o zezwoleniach, oraz art. 2 i 4 dyrektywy 2002/77/WE, tzw. dyrektywy o konkurencji, a także zasady niedyskryminacji, przejrzystości, wolności konkurencji, proporcjonalności, skuteczności i pluralizmu informacji, stoi na przeszkodzie unieważnieniu procedury przetargowej w formie beauty contest – która została ogłoszona, w systemie przyznawania cyfrowych częstotliwości telewizyjnych, celem sanacji bezprawnego wykluczenia przedsiębiorstw działających na rynku oraz umożliwienia dostępu małym przedsiębiorstwom – i jej zastąpieniu innym, odpłatnym przetargiem, w którym przewidziano nałożenie na uczestników warunków i obowiązków, których nie wymagano uprzednio od przedsiębiorców o ugruntowanej pozycji, czyniąc konkurencję kosztowną i nieekonomiczną?

               4)

               Czy prawo Unii Europejskiej, a w szczególności art. 56 TFUE, art. 9 dyrektywy 2002/21/WE, tzw. dyrektywy ramowej, art. 3,5 i 7 dyrektywy 2002/20/WE, tzw. dyrektywy o zezwoleniach, oraz art. 2 i 4 dyrektywy 2002/77/WE (4), tzw. dyrektywy o konkurencji, i art. 258 TFUE, a także zasady niedyskryminacji, przejrzystości, wolności konkurencji, proporcjonalności, skuteczności i pluralizmu informacji, stoi na przeszkodzie dla zmiany planu przeznaczenia częstotliwości, z ograniczeniem sieci krajowych z 25 do 22 (oraz zachowaniem na rzecz przedsiębiorców o ugruntowanej pozycji takiego samego dostępu do multipleksu), ograniczeniem zakresu ofert do 3 multipleksów, przyznaniem częstotliwości w pasmie VHF-III narażonym na ryzyko silnych zakłóceń?

               5)

               Czy ochrona zasady uzasadnionych oczekiwań, w kształcie wypracowanym przez Trybunał Sprawiedliwości, jest zgodna z unieważnieniem procedury beauty contest, co nie pozwoliło wnoszącym apelację, uprzednio dopuszczonym do nieodpłatnego postępowania przetargowego, uzyskać z pewnością jakiejkolwiek z kategorii stanowiących przedmiot przetargu?

               6)

               Czy z prawem Unii w przedmiocie przyznawania praw do użytkowania częstotliwości (art. 8 i 9 dyrektywy 2002/21/WE, tzw. dyrektywy ramowej, art. 5 i 7 dyrektywy 2002/20/WE, tzw. dyrektywy o zezwoleniach, art. 2 i 4 dyrektywy 2002/77/WE, tzw. dyrektywy o konkurencji) zgodne jest ustanowienie przepisu, takiego jak art. 3d rozporządzenia z mocą ustawy nr 16 z 2012 r., który odbiega od cech właściwych dla rynku usług radiowo-telewizyjnych?

      (1)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 108, s. 33).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE z dnia 25 listopada 2009 r. zmieniająca dyrektywy 2002/21/WE w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, 2002/19/WE w sprawie dostępu do sieci i usług łączności elektronicznej oraz wzajemnych połączeń oraz 2002/20/WE w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (Dz.U. L 337, s. 37).

      (3)  Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) (Dz.U. L 108, s. 21).

      (4)  Dyrektywa Komisji 2002/77/WE z dnia 16 września 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej (Dz.U. L 249, s. 21).


title: Sprawa T-277/99: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 października 2006 r. — Self Service Station Weghorst przeciwko Komisji

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/28

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 października 2006 r. — Self Service Station Weghorst przeciwko Komisji
   (Sprawa T-277/99) (1)

   (2006/C 310/55)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 47 z 19.2.2000.


title: Sprawa F-119/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 17 lutego 2011 r. — Strack przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Postępowanie mediacyjne — Akt niekorzystny — Artykuł 73 regulaminu pracowniczego — Konsolidacja — Wstępne odszkodowanie)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/48

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 17 lutego 2011 r. — Strack przeciwko Komisji
   (Sprawa F-119/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Postępowanie mediacyjne - Akt niekorzystny - Artykuł 73 regulaminu pracowniczego - Konsolidacja - Wstępne odszkodowanie)
   2011/C 252/101
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Guido Strack (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności szeregu decyzji Komisji oddalających wnioski skarżącego o wszczęcie postępowania mediacyjnego, natychmiastową interwencję i przyjęcie środków w celu rozwiązania konfliktów, jak również o wypłatę zaliczki na podstawie art. 19 ust. 4 wspólnych przepisów ubezpieczeniowych. Żądanie odszkodowania.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 26 lutego 2007 r. o odmowie zapłaty na rzecz G. Stracka wstępnego odszkodowania na podstawie art. 19 ust. 4 wspólnych przepisów ubezpieczeniowych.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja pokrywa własne koszty a także połowę kosztów poniesionych przez G. Stracka.

               4)

               Guido Strack pokrywa połowę własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008, s. 32.


title: Sprawa C-66/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas w dniu 16 lutego 2009 r. – Kirin Amgen, Inc. przeciwko Lietuvos Respublikos valstybinis patentų biuras

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas w dniu 16 lutego 2009 r. – Kirin Amgen, Inc. przeciwko Lietuvos Respublikos valstybinis patentų biuras
   (Sprawa C-66/09)
   2009/C 90/27
   Język postępowania: litewski

      Sąd krajowy

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kirin Amgen, Inc..

      Strona pozwana: Lietuvos Respublikos valstybinis patentų biuras

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w odniesieniu do Republiki Litewskiej za datę wejścia w życie rozporządzenia, o której mowa w art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 1768/92 (1), należy rozumieć date jej przystąpienia do Unii Europejskiej?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, jaki związek dla celów obliczania sześciomiesięcznego terminu istnieje pomiędzy art. 19 i art. 7 rozporządzenia nr 1768/92, oraz który artykuł należy stosować w niniejszej sprawie?

               3)

               Czy zezwolenie na wprowadzenie na rynek we Wspólnocie rozpoczęło obowiązywać w sposób bezwarunkowy w Republice Litewskiej w dniu jej przystąpienia do Unii Europejskiej?

               4)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie, czy początek obowiązywania zezwolenia na wprowadzenie na rynek należy zrównać z jego wydaniem w rozumieniu art. 3 lit. b) rozporządzenia nr 1768/92?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) 1768/92z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczące stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 182, s. 1)


title: Sprawa T-368/13: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2013 r. — Boehringer Ingelheim International przeciwko OHIM — Lehning entreprise (ANGIPAX)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/48

         Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2013 r. — Boehringer Ingelheim International przeciwko OHIM — Lehning entreprise (ANGIPAX)
   (Sprawa T-368/13)
   2013/C 260/85
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Boehringer Ingelheim International GmbH (Ingelheim am Rhein, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard i D. Slopek)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Lehning entreprise SARL (Sainte Barbe, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie R 571/2012-5, w zakresie w jakim zezwala ona na rejestrację znaku towarowego ANGIPAX w odniesieniu do produktów farmaceutycznych, produktów weterynaryjnych i środków sanitarnych do celów medycznych; środków grzybobójczych; substancji dietetycznych do celów leczniczych; środków odkażających; tkanin i materiałów opatrunkowych, materiałów do plombowania zębów, środków do niszczenia robactwa; żywności dla niemowląt;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania lub — w przypadku, gdy druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą przystąpi do sprawy w charakterze interwenienta po stronie pozwanego — obciążenie tymi kosztami solidarnie strony pozwanej i interwenienta

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Lehning entreprise SARL

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ANGIPAX” dla towarów z klasy 5 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8 952 401

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „ANTISTAX” — wspólnotowy znak towarowy zarejestrowany pod nr 2 498 343 dla towarów z klas 3, 5, 28 i 30

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-393/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 czerwca 2012 r. w sprawie T-534/10 Organismos Kypriakis Galaktokomikis Viomichanias przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 24 sierpnia 2012 r. przez Organismos Kypriakis Galaktokomikis Viomichanias

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 czerwca 2012 r. w sprawie T-534/10 Organismos Kypriakis Galaktokomikis Viomichanias przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 24 sierpnia 2012 r. przez Organismos Kypriakis Galaktokomikis Viomichanias
   (Sprawa C-393/12 P)
   2012/C 343/09
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Organismos Kypriakis Galaktokomikis Viomichanias (przedstawiciele: C. Milbradt i A. Schwarz, Rechtsanwältinnen)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie orzeczenia Sądu Unii Europejskiej (ósma izba) z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie T-534/10;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie dotyczy wyroku Sądu (ósmej izby) z dnia 13 czerwca 2012 r., na mocy którego oddalono skargę strony wnoszącej odwołanie na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 20 września 2010 r. dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Organismos Kypriakis Galaktokomikis Viomichanias a Garmo AG w przedmiocie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego „Hellim”.
   Strona wnosząca odwołanie uzasadnia je w sposób następujący:

               Po pierwsze, Sąd błędnie zastosował art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1), gdyż niesłusznie wykluczył podobieństwo wizualne i fonetyczne między oznaczeniami „hellim” i „halloumi”. Sąd prawidłowo przyznał, że omawiane znaki towarowe mają identyczną pierwszą literę, sekwencję liter „ll” oraz ostatnie litery „i” i „m” (choć w odwrotnej kolejności). Jednocześnie przyjął, że ogólnie należało wykluczyć wszelkie podobieństwo na płaszczyźnie wizualnej. Te dwa wnioski wykluczają się wzajemnie. Przyznawszy istnienie pewnych podobieństw między kolidującymi ze sobą znakami, Sąd nie mógł dojść do wniosku, że między tymi znakami nie występuje żadne podobieństwo wizualne.

               Po drugie, Sąd nie dokonał szczegółowej oceny charakteru odróżniającego znaku towarowego, mimo że ustalenie takiego charakteru jest konieczne i odgrywa istotną rolę przy badaniu prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Sąd oparł się w tym względzie na decyzji Izby Odwoławczej i bez dokonania pogłębionej analizy przyjął, że znak towarowy strony wnoszącej odwołanie jest opisowy dla rodzaju sera pochodzącego z określonego regionu Cypru. Niemniej to właśnie tak kwestia stanowiła kluczowe zagadnienie w sporze. Zważywszy, że istotą wspólnego znaku towarowego jest dokładnie to, że w pewnym sensie pozwala na odstępstwa od zakazu rejestrowania opisowych elementów znaku towarowego, argumentacja Sądu prowadzi pośrednio do tego, że wspólny znak towarowy automatycznie może mieć tylko charakter nieznacznie odróżniający. Takie stwierdzenie jest niezgodne z art. 66 rozporządzenia nr 207/2009. Nawet jeśli w przypadku „Halloumi” mamy do czynienia ze znakiem wspólnym, sam ten fakt nie przesądza o charakterze odróżniającym takiego znaku. Ów charakter winien był zostać poddany odrębnej i pogłębionej analizie. Halloumi stanowi nazwę sera produkowanego konkretnie przez daną grupę wytwórców, a nie ogólnie opisową nazwę sera, twarogu itp. Halloumi nie można zatem porównywać na przykład z „mozzarellą”.

               Podsumowując, przyjęty przez Sąd wniosek dotyczący wykluczenia wszelkiego podobieństwa wizualnego i fonetycznego, mimo ustalenia elementów wspólnych rozpatrywanym znakom, oraz uzasadnienie leżące u podstaw przyjęcia, że znak towarowy strony wnoszącej odwołanie ma charakter nieznacznie odróżniający, bez poddania go szczegółowej analizie, doprowadziły do tego, że przeprowadzone przez Sąd badanie było wadliwe, wskutek czego błędnie wykluczono prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (wersja ujednolicona) (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-370/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 20 maja 2014 r. w sprawie T-247/12, Argo Group International Holdings Ltd/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 30 lipca 2014 r. przez Argo Group International Holdings Ltd

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/7

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 20 maja 2014 r. w sprawie T-247/12, Argo Group International Holdings Ltd/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 30 lipca 2014 r. przez Argo Group International Holdings Ltd
   (Sprawa C-370/14 P)
   (2015/C 127/10)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Argo Group International Holdings Ltd (przedstawiciele: adwokat F. Petillion i J. Janssen, barrister)

      Pozostałe strony postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Arisa Assurances SA
   Postanowieniem z dnia 12 lutego 2015 r. Trybunał (dziewiąta izba) oddalił odwołanie i obciążył Argo Group International Holdings Ltd kosztami postępowania.


title: Sprawa F-88/06: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2006 r. — Pantalis przeciwko Komisji

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/44

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2006 r. — Pantalis przeciwko Komisji
   (Sprawa F-88/06)
   (2006/C 281/80)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Ioannis Pantalis (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i N. Keramidas, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 18 kwietnia 2006 r. w części dotyczącej: a) dorozumianej odmowy organu powołującego dostosowania wynagrodzenia skarżącego zgodnie z regulaminem pracowniczym w związku z faktem posiadania na utrzymaniu dziecka, nad którym sprawuje opiekę naprzemienną, b) odmowy organu powołującego wypłacenia kosztów podróży dziecka z miejsca pochodzenia skarżącego, stosownie do regulaminu pracowniczego;

               —

               nakazanie wypłacenia a posteriori ww. kwot wraz z odsetkami

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnik Komisji sprawujący opiekę naprzemienną nad dzieckiem, którego matka jest również urzędnikiem Wspólnot Europejskich, po pewnym okresie zatrudnienia poza Europą powrócił do Brukseli i zwrócił się z wnioskiem o wypłatę dodatków związanych z dzieckiem. Urzędnik zajmujący się sprawą zażądał przedstawienia oryginału oświadczenia o porozumieniu między byłymi małżonkami w przedmiocie zmiany uprawnień skarżącego. Oświadczenie to zostało przedstawione wyłącznie w postaci elektronicznej, w związku z czym administracja nie nadała biegu wnioskom skarżącego.
   Na poparcie skargi skarżący powołuje się na naruszenie art. 67 regulaminu pracowniczego oraz art. 7 i 8 załącznika VII do regulaminu rozumianych w sposób przyjęty w orzecznictwie. Uważa on między innymi, że uznanie administracyjne nie jest nieograniczone i że powinny być przestrzegane zasady dobrej administracji i proporcjonalności. Tym samym wymagane dowody powinny być bezpośrednio związane z wnioskowaną wypłatą oraz powinny być określone w obowiązujących przepisach, czyli powinny być absolutnie niezbędne do ustalenia wypłacanej kwoty.


title: Sprawa T-53/13: Wyrok Sądu z dnia 6 listopada 2014 r. – Vans przeciwko OHIM (Przedstawienie linii falistej) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego linię falistą — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 — Artykuł 76 rozporządzenia nr 207/2009 — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/23

         Wyrok Sądu z dnia 6 listopada 2014 r. – Vans przeciwko OHIM (Przedstawienie linii falistej)
   (Sprawa T-53/13) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego linię falistą - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 - Artykuł 76 rozporządzenia nr 207/2009 - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009))
   (2014/C 462/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Vans, Inc. (Cypress, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. Hirsch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej (OHIM) z dnia 14 listopada 2012 r. (sprawa R 860/2012-5), dotyczącą rejestracji graficznego znaku towarowego przedstawiającego linię falistą jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Vans, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.


title: Sprawa T-701/13: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2013 r. — Asociación Española de Banca przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/46

         Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2013 r. — Asociación Española de Banca przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-701/13)
   2014/C 52/88
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Asociación Española de Banca (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej w niej całokształt środków, której jej zdaniem stanowią hiszpański system leasingu podatkowego, jako niezgodną z rynkiem wewnętrznym nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on nakaz odzyskania rzekomej pomocy;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera ono rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty skargi są identyczne z podniesionymi przez skarżącą w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.