title: Sprawa C-182/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Glaxo Wellcome GmbH & Co. przeciwko Finanzamt München II (Swoboda przedsiębiorczości i swobodny przepływ kapitału — Podatek dochodowy od osób prawnych — Nabycie udziałów w spółce kapitałowej — Przesłanka wymagająca uwzględnienia przy ustalaniu podstawy wymiaru podatku nabywcy utraty wartości udziałów wskutek wypłaty dywidendy)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/18

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Glaxo Wellcome GmbH & Co. przeciwko Finanzamt München II
   (Sprawa C-182/08) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości i swobodny przepływ kapitału - Podatek dochodowy od osób prawnych - Nabycie udziałów w spółce kapitałowej - Przesłanka wymagająca uwzględnienia przy ustalaniu podstawy wymiaru podatku nabywcy utraty wartości udziałów wskutek wypłaty dywidendy)
   2009/C 267/31
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Glaxo Wellcome GmbH & Co.

      Strona pozwana: Finanzamt München II

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof (Niemcy) — Wykładnia art. 43 WE i 56 WE — Nabycie udziałów w spółce kapitałowej podlegającej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu przez podatnika uprawnionego do zaliczenia podatku dochodowego od osób prawnych — Przepis krajowy, na mocy którego przy ustalaniu podstawy wymiaru podatku nabywcy, utrata wartości udziałów wskutek wypłaty dywidendy jest uwzględniana w przypadku nabycia od udziałowca uprawnionego do zaliczenia podatku dochodowego od osób prawnych, podczas gdy odpowiednie zmniejszenie podstawy wymiaru podatku jest wykluczone w przypadku nabycia od udziałowca nieuprawnionego do zaliczenia

      Sentencja

   Wykładni art. 73b traktatu WE (obecnie art. 56 WE) należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów państwa członkowskiego, na mocy których utrata wartości udziałów wskutek wypłaty dywidendy nie wpływa na podstawę wymiaru podatku podatnika będącego rezydentem, jeżeli nabył on udziały w spółce kapitałowej będącej rezydentem od udziałowca niebędącego rezydentem, podczas gdy w przypadku nabycia udziałów od udziałowca będącego rezydentem, taka utrata wartości powoduje obniżenie podstawy wymiaru podatku nabywcy.
   Ma to zastosowanie w przypadku, gdy takie przepisy nie wykraczają poza to, co konieczne do zachowania zrównoważonego rozdziału kompetencji podatkowych między państwami członkowskimi oraz zapobiegania czysto sztucznym strukturom w oderwaniu od przyczyn ekonomicznych, których wyłącznym celem jest uzyskanie nienależnej korzyści podatkowej. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy przepisy będące przedmiotem postępowania przed tym sądem ograniczają się do tego, co konieczne do osiągnięcia tych celów.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawa T-293/09: Postanowienie Sądu z dnia 2 kwietnia 2014 r. – CNIEL przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Ramowy program działań prowadzonych przez uznane we Francji międzyzawodowe organizacje rolnicze na rzecz podmiotów należących do reprezentowanych sektorów rolniczych — Finansowanie z dobrowolnych składek, które stały się obowiązkowe — Decyzja uznająca system pomocy za zgodny ze wspólnym rynkiem — Cofnięcie decyzji — Umorzenie postępowania)

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/41

         Postanowienie Sądu z dnia 2 kwietnia 2014 r. – CNIEL przeciwko Komisji
   (Sprawa T-293/09) (1)

   ((Pomoc państwa - Ramowy program działań prowadzonych przez uznane we Francji międzyzawodowe organizacje rolnicze na rzecz podmiotów należących do reprezentowanych sektorów rolniczych - Finansowanie z dobrowolnych składek, które stały się obowiązkowe - Decyzja uznająca system pomocy za zgodny ze wspólnym rynkiem - Cofnięcie decyzji - Umorzenie postępowania))
   2014/C 175/56
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Centre national interprofessionnel de l'économie laitière (CNIEL) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: początkowo adwokaci A. Cabanes i V. Kostrzewski-Pugnat, następnie adwokaci A. Cabanes, A. C. Jeux i L. Sersiron, wreszcie adwokaci A. Cabanes, L. Sersiron i M. Spy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Stromsky i C. Urraca Caviedes, następnie B. Stromsky i S. Thomas, wreszcie B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji K(2008) 7846 wersja ostateczna z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy państwa nr 561/2008, dotyczącej ramowego programu działań prowadzonych przez uznane we Francji międzyzawodowe organizacje rolnicze na rzecz podmiotów należących do reprezentowanych sektorów rolniczych.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 244 z 10.10.2009


title: Sprawa T-543/08: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — RWE i RWE Dea przeciwko Komisji

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/30

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — RWE i RWE Dea przeciwko Komisji
   (Sprawa T-543/08)
   (2009/C 55/56)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: RWE AG (Essen, Niemcy), RWE Dea AG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte C. Stadler i M. Röhrig)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji, w zakresie w jakim stwierdza się w nim naruszenie art. 81 ust. 1 WE i art. 53 porozumienia EOG przez skarżące;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji, w zakresie w jakim nakłada się w nim na skarżące jako dłużników solidarnych grzywnę w wysokości 37 440 000 EUR;

               —

               ewentualnie, obniżenie grzywny nałożonej w art. 2 decyzji na skarżące jako dłużników solidarnych;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące kwestionują decyzję Komisji C (2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. w sprawie COMP/39.181 — Woski do świec, w której pozwana stwierdziła, że pewne przedsiębiorstwa, w tym skarżące, naruszyły art. 81 ust. 1 WE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z powodu udziału w ciągłym porozumieniu lub ciągłej uzgodnionej praktyce w sektorze wosku parafinowego.
   Na poparcie swojej skargi skarżące podnoszą trzy zarzuty.
   W zarzucie pierwszym skarżące zarzucają pozwanej to, że naruszyła art. 81 ust. 1 WE i art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003 (1), gdyż na niekorzyść skarżących błędnie zastosowała pojęcie przedsiębiorstwa. Zdaniem skarżących pozwana pociągnęła je do odpowiedzialności za naruszenia popełnione przez dawną DEA Mineraloel AG bądź — po przekształceniu spółki we wspólne przedsiębiorstwo z Shell — Shell & Dea Oil GmbH i z tego powodu nałożyła na nie grzywnę, nie wykazawszy istnienia jednostki gospodarczej.
   Pomocniczo skarżące podnoszą w zarzucie drugim, iż pozwana nieprawidłowo zastosowała uregulowanie w sprawie łagodzenia sankcji z roku 2002 i tym samym naruszyła zasadę równego traktowania, ponieważ nie rozciągnęła na skarżące wniosku o złagodzenie sankcji złożonego przez Shell w odniesieniu do działalności związanej z woskiem parafinowym prowadzonej przez dawną DEA Mineraloel AG bądź Shell & Dea Oil GmbH. Zdaniem skarżących taki sposób postępowania pozwanej pozostaje w sprzeczności z jej poglądem, iż właśnie ta działalność związana z woskiem parafinowym w okresie od dnia 3 września 1992 r. do dnia 30 lipca 2002 r. stanowiła część tej samej jednostki gospodarczej co skarżące. Skarżące uważają, że gdyby pozwana prawidłowo zastosowała uregulowanie w sprawie łagodzenia sankcji, powinna by je zwolnić całkowicie z ewentualnej grzywny.
   Pomocniczo w zarzucie trzecim skarżące zarzucają pozwanej to, że naruszyła podstawowe zasady ustalania wysokości grzywien, w szczególności zasady równego traktowania i proporcjonalności, i że tym samym naruszyła ona art. 23 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1/2003. Skarżące twierdzą, że pozwana błędnie zastosowała wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z roku 2006, jako że ustaliła obrót właściwy na podstawie niewystarczająco reprezentatywnego okresu odniesienia i wskutek tego określiła kwotę podstawową, która nie ma żadnego związku z wagą naruszenia zarzucanego skarżącym i bez obiektywnego powodu potraktowała skarżące w sposób nierówny w porównaniu z innymi zainteresowanymi podmiotami, w tym Shell.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Sprawa T-90/13: Wyrok Sądu z dnia 18 września 2014 r. – Herdade de S. Tiago II przeciwko OHIM – Polo/Lauren (V) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego V — Wcześniejsze graficzne, wspólnotowy, krajowy i Beneluksu, znaki towarowe przedstawiające gracza w polo — Względne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/14

         Wyrok Sądu z dnia 18 września 2014 r. – Herdade de S. Tiago II przeciwko OHIM – Polo/Lauren (V)
   (Sprawa T-90/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego V - Wcześniejsze graficzne, wspólnotowy, krajowy i Beneluksu, znaki towarowe przedstawiające gracza w polo - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009])
   2014/C 388/16
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Herdade de S. Tiago II – Sociedade Agrícola, SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci I. de Carvalho Simões i J. Pimenta)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Bullock i N. Bambara, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: The Polo/Lauren Company, LP (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: R. Black i S. Davies, solicitors)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 listopada 2012 r. (sprawa R 2240/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między The Polo/Lauren Company, LP a Herdade de S. Tiago II – Sociedade Agrícola, SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Herdade de S. Tiago II – Sociedade Agrícola, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013.


title: Sprawa C-61/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale regionale di giustizia amministrativa di Trento (Włochy) w dniu 7 lutego 2014 r. – Orizzonte Salute – Studio Infermieristico Associato przeciwko Azienda Pubblica di Servizi alla persona „San Valentino” i in.

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale regionale di giustizia amministrativa di Trento (Włochy) w dniu 7 lutego 2014 r. – Orizzonte Salute – Studio Infermieristico Associato przeciwko Azienda Pubblica di Servizi alla persona „San Valentino” i in.
   (Sprawa C-61/14)
   2014/C 135/25
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale regionale di giustizia amministrativa di Trento

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Orizzonte Salute – Studio Infermieristico Associato

      Strona pozwana: Azienda Pubblica di Servizi alla persona „San Valentino”– Città di Levico Terme, Ministero della Giustizia, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Presidenza del Consiglio dei Ministri e Segretario Generale del Tribunale Regionale di Giustizia Amministrativa di Trento

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zasady określone w dyrektywie Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. (1), w brzmieniu zmienionym i uzupełnionym, w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. (2) [i dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2007/66/WE z dnia 11 grudnia 2007 r. (3)], sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu takiemu jak uregulowanie wynikające z art. 13 ust. 1-bis, 1-quater, 6-bis, i art. 14 ust. 3-ter D.P.R. (dekretu prezydenta Republiki) nr 115 z dnia 30 maja 2002 r. (z późniejszymi zmianami), które ustanowiły wysokie kwoty opłaty standardowej za dostęp do sądu administracyjnego w dziedzinie zamówień publicznych?

      (1)  Dyrektywa Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 395, s. 33).

      (2)  Dyrektywa Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, s. 1).

      (3)  Dyrektywa 2007/66/CE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniająca dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych (Dz.U. L 335, s. 31).


title: Wykreślenie sprawy C-95/05

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/13

         Wykreślenie sprawy C-95/05 (1)

   (2005/C 330/34)

      (Język postępowania: grecki)

   Postanowieniem z dnia 20 września 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-95/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005


title: Sprawa C-92/08: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/13

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-92/08)
   (2008/C 116/23)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Rozet i J. Enegren, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciel: D. Haven, pełnomocnik)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Orzeczenie, że nie wydając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Rady 2003/72/WE z dnia 22 lipca 2003 r. uzupełniającej statut spółdzielni europejskiej w odniesieniu do zaangażowania pracowników (1) lub nie zapewniając, że partnerzy społeczni wprowadzą wymagane przepisy w drodze porozumienia, a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 16 ust. 1 tej dyrektywy

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 18 sierpnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 207, str. 25.


title: Sprawa C-143/15: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 25 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – G.E. Security BV/Staatssecretaris van Financiën [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 — Wspólna taryfa celna — Nomenklatura scalona — Klasyfikacja towarów — Pozycje 8517, 8521, 8531 i 8543 — Towar pod nazwą „videomultiplexer”]

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/12

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 25 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – G.E. Security BV/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-143/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 - Wspólna taryfa celna - Nomenklatura scalona - Klasyfikacja towarów - Pozycje 8517, 8521, 8531 i 8543 - Towar pod nazwą „videomultiplexer”])
   (2016/C 145/14)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: G.E. Security BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Sentencja

   Nomenklaturę scaloną, zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie Nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że towar taki jak towar pod nazwą „videomultiplexer”, będący przedmiotem postępowania głównego, z zastrzeżeniem oceny przez sąd odsyłający wszystkich dostępnych mu okoliczności faktycznych, należy zaklasyfikować do pozycji 8521 tej nomenklatury.

      (1)  Dz.U. C 198 z 15.6.2015.


title: Sprawa C-131/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 18 marca 2013 r. — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Schoenimport „Italmoda” Mariano Previti

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 18 marca 2013 r. — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Schoenimport „Italmoda” Mariano Previti
   (Sprawa C-131/13)
   2013/C 171/24
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: Staatssecretaris van Financiën

      Druga strona postępowania: Schoenimport „Italmoda” Mariano Previti

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy na podstawie prawa Unii Europejskiej krajowe organy i sądy muszą odmówić zastosowania zwolnienia z podatku VAT dostawy wewnątrzwspólnotowej i prawa do odliczenia podatku VAT w związku z kupnem towarów, które po dokonaniu zakupu zostały wysłane do innego państwa członkowskiego, bądź też wynikającego z zastosowania art. 28b część A ust. 2 drugie półzdanie szóstej dyrektywy VAT (1) zwrotu podatku VAT, gdy na podstawie obiektywnie stwierdzonych okoliczności w odniesieniu do tych towarów miało miejsce oszustwo dotyczące podatku VAT i podatnik wiedział albo powinien był wiedzieć, że w nim uczestniczył, a prawo krajowe nie przewiduje w tych okolicznościach odmowy zwolnienia, odliczenia, ani zwrotu podatku VAT?

               2)

               W przypadku udzielenia na poprzednie pytanie odpowiedzi twierdzącej: czy wspomnianych: zwolnienia, odliczenia i zwrotu podatku VAT należy odmówić również wtedy, gdy uchylenie się od podatku VAT miało miejsce w innym państwie członkowskim (aniżeli państwo członkowskie rozpoczęcia przesyłki lub transportu towarów) i podatnik był świadomy istnienia oszustwa dotyczącego podatku VAT albo powinien był być świadomy tego faktu, podczas gdy podatnik spełnił w państwie członkowskim rozpoczęcia przesyłki lub transportu towarów wszystkie (formalne) przesłanki określone w krajowych przepisach prawnych w związku ze zwolnieniem, odliczeniem i zwrotem podatku VAT i zawsze udostępniał organom podatkowym tego państwa wszystkich wymaganych informacji dotyczących towarów, wysyłki i odbiorców oraz towarów w państwie członkowskim zakończenia wysyłki lub transportu towarów?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: jak należy rozumieć pojęcie „opodatkowane” w rozumieniu art. 28b część A ust. 2 pierwsze zdanie (in fine) szóstej dyrektywy VAT: jako fakt zadeklarowania w ustawowo przewidzianej deklaracji VAT podatku VAT należnego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego w państwie członkowskim zakończenia wysyłki lub transportu towarów, czy też — w przypadku braku dokonania takiej deklaracji — jako fakt podjęcia przez organy podatkowe państwa członkowskiego zakończenia wysyłki lub transportu towarów środków zmierzających do znormalizowania sytuacji? Czy dla kwestii tej ma znaczenie, czy przedmiotowe transakcje stanowią część szeregu transakcji, których celem było oszustwo dotyczące podatku VAT w państwie członkowskiego zakończenia wysyłki lub transportu towarów, a podatnik był tego świadomy albo powinien był być tego świadomy?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1)


title: Sprawa C-328/09: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Estońskiej

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/17

         Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Estońskiej
   (Sprawa C-328/09)
   2009/C 297/21
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. van Beek, K. Saaremäel-Stoilov)

      Strona pozwana: Republika Estońska

      Żądania strony skarżącej

   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/113/WE (1) z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług, a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Estońska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 17 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Estońskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy do prawa krajowego upłynął dnia 21 grudnia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 373, s. 37.


title: Sprawa T-399/11: Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2014 r. – Banco Santander i Santusa przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych umożliwiające przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w przedsiębiorstwach mających rezydencję podatkową za granicą — Decyzja kwalifikująca ten system jako pomoc państwa, uznająca tę pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie — Pojęcie pomocy państwa — Selektywny charakter — Określenie kategorii przedsiębiorstw uprzywilejowanych przez dany środek — Brak — Naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE)

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/20

         Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2014 r. – Banco Santander i Santusa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-399/11) (1)

   ((Pomoc państwa - Przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych umożliwiające przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w przedsiębiorstwach mających rezydencję podatkową za granicą - Decyzja kwalifikująca ten system jako pomoc państwa, uznająca tę pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie pomocy państwa - Selektywny charakter - Określenie kategorii przedsiębiorstw uprzywilejowanych przez dany środek - Brak - Naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE))
   (2014/C 462/30)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Banco Santander, SA (Santander, Hiszpania) i Santusa Holding, SL (Boadilla del Monte, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, M. Muñoz de Juan i R. Calvo Salinero, a następnie J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro i R. Calvo Salinero, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, C. Urraca Caviedes i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 ust. 1 oraz art. 4 decyzji Komisji 2011/282/UE z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (Dz.U. L 135, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 1 oraz art. 4 decyzji Komisji 2011/282/UE z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa C-210/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 maja 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d’appel de Nantes — Francja) — Scott SA, Kimberly Clark SNC, obecnie „Kimberly Clark SAS” przeciwko Ville d’Orléans (Pomoc państwa — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Artykuł 14 ust. 3 — Odzyskanie pomocy — Zasada skuteczności — Decyzje w sprawie ściągnięcia należności dotknięte wadą formalną — Uchylenie)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/13

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 maja 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d’appel de Nantes — Francja) — Scott SA, Kimberly Clark SNC, obecnie „Kimberly Clark SAS” przeciwko Ville d’Orléans
   (Sprawa C-210/09) (1)

   (Pomoc państwa - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuł 14 ust. 3 - Odzyskanie pomocy - Zasada skuteczności - Decyzje w sprawie ściągnięcia należności dotknięte wadą formalną - Uchylenie)
   2010/C 179/21
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour administrative d’appel de Nantes

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Scott SA, Kimberly Clark SNC, obecnie „Kimberly Clark SAS”

      Strona pozwana: Ville d’Orléans

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour administrative d’appel de Nantes — Wykładnia art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1) — Pomoc przyznana Scott SA i Kimberly Clark przez władze francuskie — Obowiązek bezzwłocznego odzyskania pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Wpływ na ów obowiązek ewentualnego uchylenia, ze względu na wady formalne, decyzji wydanych przez władze krajowe w celu odzyskania tej pomocy

      Sentencja

   Artykuł 14 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [88] traktatu WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie — w sytuacji gdy kwoty odpowiadające spornej pomocy zostały już odzyskane — uchyleniu przez sąd krajowy, ze względu na wadę formalną, decyzji w sprawie ściągnięcia należności wydanych w celu odzyskania bezprawnie przyznanej pomocy państwa, gdy prawo krajowe zapewnia możliwość usunięcia tej wady formalnej. Przepis ten stoi jednak na przeszkodzie choćby tymczasowemu wypłaceniu na nowo rzeczonych kwot beneficjentowi tej pomocy.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009.


title: Sprawa T-251/05: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2005 r. przez Mediocurso — Estabelecimento de Ensino Particular, S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/51

         Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2005 r. przez Mediocurso — Estabelecimento de Ensino Particular, S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-251/05)
   (2005/C 217/107)
   Język postępowania: portugalski
   W dniu 1 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Mediocurso — Estabelecimento de Ensino Particular, S.A., z siedzibą w Lizbonie (Portugalia) reprezentowanej przez adwokatów C. Botelho Moniza i E. Maia Cadetę przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               1)

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005) 1236 z dnia 14 kwietnia 2005 r.„dotyczącej zmniejszenia udziału Europejskiego Funduszu Społecznego w »MEDIOCURSO — Estabelecimento de Ensino Particular, Lda«, zgodnie z decyzją Komisji C (89) 570 z dnia 22 marca 1989 r.”;

               2)

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych wskutek braków formalnych procedury decyzyjnej Komisji oraz niedostatecznej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji;
   Naruszenie zasady pewności prawnej oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja pozostaje w sprzeczności, z negatywnym skutkiem dla skarżącej, z uprzednim zaświadczeniem o zgodności faktycznej i księgowej dokumentów przedstawionych przez skarżącą wraz z jej wnioskiem o uiszczenie różnicy wynikającej z bilansu;
   Oczywisty błąd w ocenie przedstawionych przez Mediocurso dokumentów wykazujących wydatki; oraz
   Naruszenie zasady proporcjonalności w odniesieniu do podstaw faktycznych i prawnych powołanych dla uzasadnienia zmniejszenia pomocy finansowej będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa T-142/17: Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2017 r. – Kaimbi/Rada

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/32

         Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2017 r. – Kaimbi/Rada
   (Sprawa T-142/17)
   (2017/C 129/48)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Delphin Kaimbi (Kinszasa, Demokratyczna Republika Kongo) (przedstawiciel: O. Okito, avocat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia (UE) 2016/2230 wprowadzającego w życie decyzję Rady (WPZiB) 2016/2231 z dnia 12 grudnia 2016 r. wprowadzającą niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga i zmieniającą decyzję 2010/788/WPZiB, w zakresie, w jakim rozporządzenie to dotyczy Delphina Kaimbiego;

               —

               obciążenie Rady, poza jej własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą oraz wszystkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-139/17, Kibelisa/Rada lub do nich podobne.


title: Sprawa C-484/16: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 13 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Taranto – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Antoniowi Semerarowi (Odesłanie prejudycjalne — Oczywisty brak właściwości — Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych — Dyrektywa 2012/29/UE — Artykuł 2 ust. 1 lit. a) — Normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 49, 51, 53 i 54 — Przestępstwo zniewagi — Zniesienie przez ustawodawcę krajowego występku zniewagi — Brak powiązania z prawem Unii — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/4

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 13 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Taranto – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Antoniowi Semerarowi
   (Sprawa C-484/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Oczywisty brak właściwości - Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Dyrektywa 2012/29/UE - Artykuł 2 ust. 1 lit. a) - Normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 49, 51, 53 i 54 - Przestępstwo zniewagi - Zniesienie przez ustawodawcę krajowego występku zniewagi - Brak powiązania z prawem Unii - Oczywisty brak właściwości Trybunału))
   (2017/C 086/05)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Giudice di pace di Taranto

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Antonio Semeraro

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Taranto (sędziego pokoju w Tarencie, Włochy) postanowieniem z dnia 2 września 2016 r.

      (1)  Dz.U. C 428 z 21.11.2016.


title: Sprawa F-137/06: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2006 r. — Chassagne przeciwko Komisji

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/39

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2006 r. — Chassagne przeciwko Komisji
   (Sprawa F-137/06)
   (2007/C 20/59)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Olivier Chassagne (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Rodrigues i C. Barnard-Glanz)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie wynikającej w dorozumiany sposób z decyzji organu powołującego z dnia 14 stycznia 2006 r. odmowy organu powołującego wydania wyraźnej decyzji w sprawie ustalenie daty pierwszego objęcia funkcji przez skarżącego;

               —

               uchylenie w razie potrzeby decyzji organu powołującego oddalającej zażalenie skarżącego;

               —

               wskazanie organowi powołującemu skutków jakie pociąga za sobą uchylenie zaskarżonych decyzji, a w szczególności, że wydać ma wyraźną decyzję, w której uznaje dzień 1 lipca 2002 r. za pierwsze objęcie funkcji w rozumieniu art. 12 lit. d) Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich (PPI);

               —

               zasądzenie od organu powołującego na rzecz skarżącego: i) kwoty 9 523,26 EUR tytułem naprawienia szkody majątkowej, powiększonej o ustawowe odsetki za zwłokę od dnia, w którym stanie się wymagalna; ii) kwoty 5 000 EUR tytułem naprawienia krzywdy, powiększonej o ustawowe odsetki od dnia, w którym stanie się ona wymagalna;

               —

               zastrzeżenie późniejszego wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie części szkody majątkowej, która nie może jeszcze być oszacowana i która wynika z kosztów jakie skarżący poniósł od dnia 18 kwietnia 2006 r. i ponosi w dalszym ciągu w sporze z belgijską administracją podatkową przed belgijskimi sądami krajowymi w przedmiocie ustalenia daty pierwszego objęcia funkcji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swej skargi, skarżący podnosi następujące zarzuty:

               —

               naruszenie art. 18 PPI;

               —

               naruszenie art. 26 regulaminu, zasady dobrej administracji i obowiązku staranności;

               —

               naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i wystąpienie oczywistego błędu w ocenie.


title: Sprawa C-243/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n° 30 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 27 kwietnia 2016 r. – Antonio Miravitlles Ciurana, Alberto Marina Lorente, Jorge Benito García i Juan Gregorio Benito García/Contimark S.A. i Jordi Socías Gispert

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 30 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 27 kwietnia 2016 r. – Antonio Miravitlles Ciurana, Alberto Marina Lorente, Jorge Benito García i Juan Gregorio Benito García/Contimark S.A. i Jordi Socías Gispert
   (Sprawa C-243/16)
   (2016/C 279/17)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social no30 de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Antonio Miravitlles Ciurana, Alberto Marina Lorente, Jorge Benito García i Juan Gregorio Benito García

      Strona pozwana: Contimark S.A. i Jordi Socías Gispert

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy na podstawie dyrektyw 2009/101/WE (1) i 2012/30/UE (2) oraz ich transpozycji dokonanej między innymi w art. 236, 237, 238, 241 i 367 Ley de Sociedades de Capital (ustawy o spółkach kapitałowych) wierzyciel spółki handlowej, który dochodzi swej należności wynikającej ze stosunku pracy przed właściwymi hiszpańskimi organami sądowymi – tj. sądami orzekającymi w zakresie prawa pracy i ubezpieczeń społecznych – ma prawo do jednoczesnego wystąpienia przed tym samym sądem z powództwem bezpośrednim przeciwko spółce w celu dochodzenia należności wynikającej ze stosunku pracy oraz, dodatkowo, z powództwem przeciwko zarządzającej spółką osobie fizycznej, która ponosi odpowiedzialność solidarną za zobowiązania tej spółki ze względu na niedopełnienie obowiązków z zakresu prawa handlowego przewidzianych we wskazanych dyrektywach, przetransponowanych w hiszpańskiej ustawie LSC?

               2)

               Czy orzecznictwo hiszpańskiej Sala de lo Social del Tribunal Supremo (izby ds. socjalnych sądu najwyższego) zawarte w wyrokach z dnia 28 lutego 1997 r. (RJ 1997\4220), z dnia 28 października 1997 r. (RJ 1997\7680), z dnia 31 grudnia 1997 r. (RJ 1997\9644), z dnia 13 kwietnia 1998 r. (RJ 1998\4577), z dnia 17 stycznia 2000 r. (RJ 2000\918), z dnia 9 czerwca 2000 r. (RJ 2000\5109), z dnia 8 maja 2002 r. i z dnia 20 grudnia 2012 r. (opisane zwięźle w niniejszym postanowieniu w punkcie drugim części zatytułowanej „Mające zastosowanie orzecznictwo sądów krajowych”) może naruszać art. 2, 6, 7 i 8 dyrektywy 2009/101/WE i art. 19 i 36 dyrektywy 2012/30/UE, zważywszy że hiszpańskie sądy orzekające w zakresie prawa pracy i ubezpieczeń społecznych nie mogą stosować bezpośrednio do należności wynikających ze stosunku pracy gwarancji przewidzianych we wskazanych dyrektywach wspólnotowych, przetransponowanych w art. 236, 237, 238, 241, 367 i in. LSC dla wierzycieli spółek handlowych, w sytuacji gdy zarządzające nimi osoby fizyczne nie dopełniły wymogów formalnych w zakresie podania do wiadomości istotnych dokumentów spółki, przewidzianych w dyrektywach 2009/101 i 2012/30 przetransponowanych w hiszpańskiej ustawie LSC?

               3)

               Czy orzecznictwo hiszpańskiej Sala de lo Social del Tribunal Supremo (izby ds. socjalnych sądu najwyższego) zawarte w wyrokach z dnia 28 lutego 1997 r. (RJ 1997\4220), z dnia 28 października 1997 r. (RJ 1997\7680), z dnia 31 grudnia 1997 r. (RJ 1997\9644), z dnia 13 kwietnia 1998 r. (RJ 1998\4577), z dnia 17 stycznia 2000 r. (RJ 2000\918), z dnia 9 czerwca 2000 r. (RJ 2000\5109), z dnia 8 maja 2002 r. i z dnia 20 grudnia 2012 r. (opisane zwięźle w niniejszym postanowieniu w punkcie drugim części zatytułowanej „Mające zastosowanie orzecznictwo sądów krajowych”) może być sprzeczne z art. 20 i 21 w związku z art. 51 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w zakresie, w jakim zmusza ono wierzyciela należności wynikających ze stosunku pracy – pracownika – do wszczęcia dwóch postępowań sądowych, jednego przed sądem pracy w celu uzyskania stwierdzenia, że przysługują od przedsiębiorstwa należności wynikające ze stosunku pracy, a drugiego przed sądem cywilnym lub gospodarczym w celu uzyskania stwierdzenia odpowiedzialności solidarnej członków zarządu spółki lub innych osób fizycznych, w sytuacji gdy wymóg tego rodzaju nie jest przewidziany w odniesieniu do żadnej innej kategorii wierzycieli, bez względu na charakter wierzytelności, ani w dyrektywie 2009/101/WE, ani w dyrektywie 2012/30/UE, ani też w krajowych przepisach prawnych (LSC) transponujących wskazane uregulowania wspólnotowe do prawa hiszpańskiego?

      (1)  Dyrektywa 2009/101/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września 2009 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 48 akapit drugi Traktatu, w celu uzyskania ich równoważności, dla zapewnienia ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 258, s. 11).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/30/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 54 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w celu uzyskania ich równoważności, dla ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich w zakresie tworzenia spółki akcyjnej, jak również utrzymania i zmian jej kapitału (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 315, s. 74).


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 października 2004 r. w sprawie C-263/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Import równoległy — Import środków leczniczych pochodzących z innych Państw Członkowskich identycznych ze środkami leczniczymi już dopuszczonymi — Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu — Brak unormowań prawnych)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/21

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 12 października 2004 r.
   w sprawie C-263/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Import równoległy - Import środków leczniczych pochodzących z innych Państw Członkowskich identycznych ze środkami leczniczymi już dopuszczonymi - Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu - Brak unormowań prawnych)
   (2004/C 300/42)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-263/03 Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: B. Stromsky) przeciwko Republice Francuskiej (pełnomocnicy: G. de Bergues i R. Loosli-Surrans) mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia w trybie artykułu 226 WE wniesioną dnia 17 czerwca 2003 r., Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, C. Gulmann (sprawozdawca), R. Schintgen, sędziowie; rzecznik generalny: L.A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 12 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Nie przewidując szczególnych unormowań dotyczących dopuszczenia importu środków leczniczych pochodzących z innych Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej identycznych ze środkami leczniczymi już dopuszczonymi we Francji (import równoległy), Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy artykułu 28 WE.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.8.2003.


title: Sprawa C-171/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)/M.S. Demirci i in. (Odesłanie prejudycjalne – Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja – Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Uchylenie klauzul zamieszkania – Świadczenia dodatkowe przyznawane na podstawie przepisów krajowych – Warunek zamieszkiwania – Zastosowanie wobec byłych pracowników tureckich – Obywatele tureccy, którzy nabyli obywatelstwo przyjmującego państwa członkowskiego)

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/4

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)/M.S. Demirci i in.
      (Sprawa C-171/13) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja - Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Uchylenie klauzul zamieszkania - Świadczenia dodatkowe przyznawane na podstawie przepisów krajowych - Warunek zamieszkiwania - Zastosowanie wobec byłych pracowników tureckich - Obywatele tureccy, którzy nabyli obywatelstwo przyjmującego państwa członkowskiego)
      (2015/C 073/04)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Centrale Raad van Beroep

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

         Druga strona postępowania: M.S. Demirci, D. Cetin, A.I. Önder, R. Keskin, M. Tüle, A. Taskin

         Sentencja

      Przepisy decyzji Rady Stowarzyszenia nr 3/80 z dnia 19 września 1980 r. o stosowaniu systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Wspólnot Europejskich do pracowników tureckich i członków ich rodzin, w związku z art. 59 protokołu dodatkowego podpisanego w dniu 23 listopada 1970 r. w Brukseli, który został zawarty, zatwierdzony i ratyfikowany w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r., należy interpretować w ten sposób, że obywatele państwa członkowskiego, którzy jako pracownicy tureccy należeli do legalnego rynku pracy tego państwa, nie mogą, ze względu na zachowanie obywatelstwa tureckiego, powoływać się na art. 6 decyzji nr 3/80, domagając się niestosowania wobec nich warunku zamieszkiwania, od spełnienia którego ustawodawstwo tego państwa uzależnia wypłatę specjalnego świadczenia o charakterze nieskładkowym w rozumieniu art. 4 ust. 2a rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 647/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r.

         (1)  Dz.U. C 178 z 22.6.2013.


title: Sprawa T-185/08 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 czerwca 2008 r. — VDH Projektentwicklung i Edeka Rhein-Ruhr przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Niedopuszczalność)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/54

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 czerwca 2008 r. — VDH Projektentwicklung i Edeka Rhein-Ruhr przeciwko Komisji
   (Sprawa T-185/08 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Niedopuszczalność)
   (2008/C 209/97)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: VDH Projektentwicklung GmbH (Erkelenz, Niemcy) i Edeka Handelsgesellschaft Rhein-Ruhr mbH (Moers, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Antweiler)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: R. Sauer, D. Kukovec i O. Weber, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych na podstawie art. 243 WE w zawiązku z skargą na bezczynność Komisji
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje odrzucony jako niedopuszczalny.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.


title: Sprawa T-243/16: Wyrok Sądu z dnia 18 lipca 2017 r. – Freddo/EUIPO – Freddo Freddo (Freggo) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego freggo — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy – TENTAZIONE FREDDO FREDDO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/42

         Wyrok Sądu z dnia 18 lipca 2017 r. – Freddo/EUIPO – Freddo Freddo (Freggo)
   (Sprawa T-243/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego freggo - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy – TENTAZIONE FREDDO FREDDO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 283/64)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Freddo SA (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, K. Gilbert i G. Lodge, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Freddo Freddo, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. F. Gallego Jiménez i C. Marí Aguilar)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 lutego 2016 r. (sprawa R 919/2015 2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Freddo Freddo SL a Freddo SA

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Freddo SA zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 243 z 4.7.2016.


title: Sprawa T-357/06: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2006 r. — Koninklijke Wegenbouw Stevin przeciwko Komisji

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/24

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2006 r. — Koninklijke Wegenbouw Stevin przeciwko Komisji
   (Sprawa T-357/06)
   (2007/C 20/36)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Koninklijke Wegenbouw Stevin BV (przedstawiciele: adwokaci E.H. Pijnacker Hordijk i Y. de Vries)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie w stosunku do niej nieważności decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/38.456 — Bitum — Niderlandy), która została podana do wiadomości Koninklijke Wegenbouw Stevin w dniu 25 listopada 2006 r.;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie w stosunku do niej nieważności art. 2 decyzji, w każdym zaś wypadku znaczne obniżenie kwoty grzywny nałożonej na nią w art. 2 decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 13 września 2006 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/38.456 — Bitum — Niderlandy), na mocy której wymierzono jej grzywnę z tytułu naruszenia art. 81 WE.
   Na poparcie skargi skarżąca powołuje się, po pierwsze, na niewłaściwą ocenę stanu faktycznego, która doprowadziła do niewłaściwej oceny praktyk stosowanych przez przedsiębiorstwa zajmujące się budową dróg w świetle art. 81 WE. Po stronie dostawców asfaltu występuje tradycyjne bardzo poważne naruszenie europejskich przepisów w dziedzinie konkurencji. Jej zdaniem pięciu najważniejszych odbiorców asfaltu drogowego starało się stworzyć przeciwwagę dla tego kartelu, czemu przyświecał główny cel polegający na uzyskaniu dla siebie jak najkorzystniejszych rabatów zbiorowych.


title: Sprawy połączone C-104/11 P i C-105/11 P: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 marca 2012 r. — Stichting Nederlandse Publieke Omroep, dawniej Nederlandse Omroep Stichting (NOS), Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/12

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 marca 2012 r. — Stichting Nederlandse Publieke Omroep, dawniej Nederlandse Omroep Stichting (NOS), Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawy połączone C-104/11 P i C-105/11 P) (1)

   2012/C 235/24
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie spraw.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa T-138/17: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2017 r. – Prim/EUIPO – Primed Halberstadt Medizintechnik (PRIMED)

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/29

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2017 r. – Prim/EUIPO – Primed Halberstadt Medizintechnik (PRIMED)
   (Sprawa T-138/17)
   (2017/C 129/44)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Prim, SA (Móstoles, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Broschat García)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Primed Halberstadt Medizintechnik GmbH (Halberstadt, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Primed Halberstadt Medizintechnik GmbH

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „PRIMED” – zgłoszenie nr 5 154 182

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 grudnia 2016 r. w sprawach połączonych R 2494/2015-4 i R 163/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) w związku z art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-584/14: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2015 r. – Inditex/OHIM – Ansell (ZARA) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy ZARA — Rzeczywiste używanie — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/29

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2015 r. – Inditex/OHIM – Ansell (ZARA)
   (Sprawa T-584/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy ZARA - Rzeczywiste używanie - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   (2015/C 346/34)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Industria de Diseño Textil, SA (Inditex) (Arteixo, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat C. Duch Fonoll)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM byli również, interwenienci przed Sądem: Zainab Ansell i Roger Ansell (Moshi, Tanzania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 maja 2014 r. (sprawa R 1118/2013-2) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku pomiędzy Zainabem Ansellem i Rogerem Ansellem, z jednej strony, a Industria de Diseño Textil, SA (Inditex), z drugiej strony.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Industria de Diseño Textil, SA (Inditex) zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 339 z 29.9.2014.


title: Sprawa C-268/07: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/13

         Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-268/07)
   (2007/C 211/23)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Stromsky oraz D. Kukovec, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               1.

               Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (1), Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 71 tej dyrektywy;
               Dodatkowo:

                           Stwierdzenie, że nie powiadamiając Komisji o przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 71 tej dyrektywy;

               2.

               Obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2004/17/WE upłynął w dniu 31 stycznia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 134, str. 114.


title: Wykreślenie sprawy C-481/04

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/19

         Wykreślenie sprawy C-481/04 (1)

   (2005/C 296/40)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-481/04 Engin Torun przeciwko Stadt Augsburg, w obecności Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht, Landesanwaltschaft Bayern (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht).

      (1)  Dz.U. C 19 22.1.2005


title: Sprawa C-363/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 5 kwietnia 2017 r. w sprawie T-422/13, Committee of Polyethylene Terephthalate (PET) Manufacturers in Europe (CPME) i in./Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 13 czerwca 2017 r. przez Equipolymers Srl, M&G Polimeri Italia SpA, Novapet SA

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/24

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 5 kwietnia 2017 r. w sprawie T-422/13, Committee of Polyethylene Terephthalate (PET) Manufacturers in Europe (CPME) i in./Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 13 czerwca 2017 r. przez Equipolymers Srl, M&G Polimeri Italia SpA, Novapet SA
   (Sprawa C-363/17 P)
   (2017/C 283/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Equipolymers Srl, M&G Polimeri Italia SpA, Novapet SA (przedstawiciele: adwokat L. Ruessmann, J. Beck, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Committee of Polyethylene Terephthalate (PET) Manufacturers in Europe (CPME), Cepsa Química SA, Indorama Ventures Poland sp. z o.o., Lotte Chemical UK Ltd, Ottana Polimeri Srl, UAB Indorama Polymers Europe, UAB Neo Group, UAB Orion Global pet, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

               —

               uchylenie wyroku Sądu w zakresie w jakim nie uwzględnia żądania naprawienia szkody

               —

               orzeczenie co do istoty w przedmiocie żądania naprawienia szkody i przyznanie odszkodowania wnoszącym odwołanie lub przekazanie sprawy do Sądu aby orzekł co do istoty w przedmiocie żądania naprawienia szkody; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami wnoszącego odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sąd zniekształcił i nieprawidłowo przedstawił dowody wnoszących odwołanie stwierdzając, że brak było związku przyczynowego pomiędzy bezprawnym wydaniem decyzji 2013/226 (1) i szkodami poniesionymi przez wnoszących odwołanie (zaskarżony wyrok pkt 155-197 i w szczególności pkt 187-189).

      (1)  - Decyzja wykonawcza Rady 2013/226/UE z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie odrzucenia wniosku dotyczącego rozporządzenia wykonawczego Rady nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Indii, Tajwanu i Tajlandii w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 oraz kończącego przegląd wygaśnięcia dotyczącego przywozu niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Indonezji i Malezji, w zakresie, w jakim wniosek ten nałożyłby ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Indii, Tajwanu i Tajlandii (Dz.U. 2013, L 136, s. 12).


title: Sprawa T-499/13: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2013 r. — nMetric przeciwko OHIM (SMARTER SCHEDULING)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/63

         Skarga wniesiona w dniu 9 września 2013 r. — nMetric przeciwko OHIM (SMARTER SCHEDULING)
   (Sprawa T-499/13)
   2013/C 344/116
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: nMetric LLC (Costa Mesa, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci T. Fuchs i A. Münch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 czerwca 2013 r. w sprawie R 887/2012-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „SMARTER SCHEDULING” dla towarów z klasy 9 — Międzynarodowa rejestracja nr 1 093 837 wskazująca Unię Europejską.

      Decyzja Eksperta: odrzucenie zgłoszenia w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-449/04: Skarga wniesiona dnia 27 października 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/7

         Skarga wniesiona dnia 27 października 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-449/04)
   (2004/C 314/12)
   W dniu 27 października 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez C. O'Reilly i A.-M. Rouchaud-Joët, działające w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Rady 2001/51/WE z dnia 28 czerwca 2001 r. uzupełniającej postanowienia art. 26 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycję dyrektywy do krajowego systemu prawnego upłynął dnia 11 lutego 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 187 z 10.7.2001, str. 45.


title: Sprawa T-325/11: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2011 r. — Amador López przeciwko OHIM (AUTOCOACHING)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/37

         Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2011 r. — Amador López przeciwko OHIM (AUTOCOACHING)
   (Sprawa T-325/11)
   2011/C 252/83
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Pedro Germán Amador López (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Falcón Morales)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o odnotowanie faktu złożenia niniejszego pisma wraz z załącznikami, a w konsekwencji wniesienia skargi na decyzję o częściowym oddaleniu wydaną przez Drugą Izbę Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 23 marca 2011 r. w sprawie R 1665/2010-2, uznanie skargi za dopuszczalną i stwierdzenie nieważności tej decyzji.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „AUTOCOACHING” (zgłoszenie nr 8.945.362) dla towarów i usług z klas 16, 41 i 45.

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: Nieprawidłowe zastosowanie i błędna wykładnia art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-211/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/24/WE — Łączność elektroniczna — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/16

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-211/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/24/WE - Łączność elektroniczna - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   2010/C 24/27
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Balta i M. Karanasou Apostolopoulou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: N. Dafniou i K. Vasiliki, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia, w przewidzianym terminie, przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE (Dz.U. L 105, s. 54)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 193 z 15.8.2009.


title: Sprawa C-70/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 5 lutego 2010 r. — Scarlet Extended SA przeciwko Société belge des auteurs compositeurs et éditeurs

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 5 lutego 2010 r. — Scarlet Extended SA przeciwko Société belge des auteurs compositeurs et éditeurs
   (Sprawa C-70/10)
   2010/C 113/30
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour d'appel de Bruxelles

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Scarlet Extended SA

      Strona pozwana: Société belge des auteurs compositeurs et éditeurs (SABAM)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywy 2001/29 (1) et 2004/48 (2), w związku z dyrektywami 95/46 (3), 2000/31 (4) i 2002/58 (5), interpretowane w szczególności w świetle art. 8 i 10 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, pozwalają państwom członkowskim upoważnić sąd krajowy, który ma orzekać co do istoty sprawy i jedynie na podstawie przepisu stanowiącego, że „[sad krajowy] może również wydać nakaz przeciwko pośrednikowi, którego usługi są wykorzystywane przez osobę trzecią do naruszania praw autorskich i pokrewnych”, nakazać dostawcy dostępu do Internetu (w skrócie ISP) wprowadzenie, w stosunku do wszystkich swoich klientów, in abstracto i w celach zapobiegawczych, na wyłączny koszt ISP i bez ograniczeń w czasie, systemu filtrowania wszystkich połączeń elektronicznych, zarówno wchodzących jak wychodzących, przekazywanych za pośrednictwem jego usług, w szczególności przy zastosowaniu programów peer to peer, w celu zidentyfikowania w jego sieci przypadków przekazywania plików elektronicznych zawierających utwory muzyczne, kinematograficzne lub audiowizualne, co do których strona pozywająca rości sobie prawa, a następnie zablokowania transferu tych plików, bądź na etapie próby ich ściągnięcia bądź na etapie ich wysłania?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy te dyrektywy nakładają na sąd krajowy, mający orzekać w zakresie wniosku o wydanie nakazu przeciwko pośrednikowi, którego usługi są wykorzystywane przez osobę trzecią w celu naruszania prawa autorskiego, obowiązek zastosowania zasady proporcjonalności, w przypadku, gdy sąd ten ma orzec co do zakresu skuteczności i skutku odstraszającego wnioskowanego środka?

      (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10).

      (2)  Dyrektywa 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. L 157, s. 45).

      (3)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31).

      (4)  Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym (Dz.U. L 178, s. 1).

      (5)  Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz.U. L 201, s. 37).


title: Sprawa C-617/11 P: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 3 października 2013 r. — Luigi Marcuccio przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Zatrudnienie — Przeniesienie z urzędu — Decyzja o przeniesieniu z państwa trzeciego do siedziby Komisji w Brukseli (Belgia) — Stwierdzenie nieważności decyzji przez Sąd po przekazaniu sprawy przez Trybunał do ponownego rozpatrzenia — Naprawienie szkody rzekomo spowodowanej stwierdzeniem nieważności decyzji w sprawie przeniesienia)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/2

         Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 3 października 2013 r. — Luigi Marcuccio przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-617/11 P) (1)

   (Odwołanie - Zatrudnienie - Przeniesienie z urzędu - Decyzja o przeniesieniu z państwa trzeciego do siedziby Komisji w Brukseli (Belgia) - Stwierdzenie nieważności decyzji przez Sąd po przekazaniu sprawy przez Trybunał do ponownego rozpatrzenia - Naprawienie szkody rzekomo spowodowanej stwierdzeniem nieważności decyzji w sprawie przeniesienia)
   2013/C 377/02
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (przedstawiciel: G. Cipressa, avvocato)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 14 września 2011 r. w sprawie T-236/02 Marcuccio przeciwko Komisji, na mocy którego Sąd częściowo oddalił, po pierwsze żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 marca 2002 r. w sprawie przeniesienia z urzędu wnoszącego odwołanie z przedstawicielstwa Komisji w Luandzie (Angola) do dyrekcji generalnej ds. rozwoju w Brukseli (Belgia), wszystkich aktów poprzedzających tę decyzję, z nią związanych i po niej następujących, w szczególności aktów dotyczących ewentualnego zatrudnienia innego urzędnika na stanowisko zajmowane przez wnoszącego odwołanie, jak również pism Komisji z dni 13 i 14 listopada 2001 r. oraz opinii komitetu dyrekcji służb zewnętrznych, a po drugie, żądanie przyznania dodatków związanych z wykonywaniem zadań w Angoli, a także naprawienia poniesionej szkody — Prawo do obrony — Brak uzasadnienia — Wypaczenie faktów

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Luigi Marcuccio zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Wykreślenie sprawy T-63/97

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/63

         Wykreślenie sprawy T-63/97 (1)

   (2005/C 217/130)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2005 r. prezes piątej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-63/97, P. J. M. Janssen przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 142 z 10.5.1997


title: Sprawa F-85/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 6 grudnia 2011 r. — Wendelboe przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Kwestie incydentalne — Zarzut niedopuszczalności — Odmowa przyznania awansu — Przeniesienie do innej instytucji w trakcie postępowania w sprawie awansu, w ramach którego strona skarżąca otrzymałaby awans w instytucji, z której została przeniesiona — Zażalenie — Przekroczenie terminu — Niedopuszczalność)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/32

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 6 grudnia 2011 r. — Wendelboe przeciwko Komisji
   (Sprawa F-85/11) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Kwestie incydentalne - Zarzut niedopuszczalności - Odmowa przyznania awansu - Przeniesienie do innej instytucji w trakcie postępowania w sprawie awansu, w ramach którego strona skarżąca otrzymałaby awans w instytucji, z której została przeniesiona - Zażalenie - Przekroczenie terminu - Niedopuszczalność)
   2012/C 138/72
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Lis Wendelboe (Howald, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o nieawansowaniu strony skarżącej do grupy zaszeregowania AST 5 od dnia 1 marca 2009 r. w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2009.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Lis Wendelboe zostaje obciążona całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 340 z 19.11.2011, s. 42.


title: Sprawa T-223/08: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2008 r. — Iranian Tobacco przeciwko OHIM — AD Bulgartabac (Bahman)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/46

         Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2008 r. — Iranian Tobacco przeciwko OHIM — AD Bulgartabac (Bahman)
   (Sprawa T-223/08)
   (2008/C 223/81)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Iranian Tobacco Company (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat M. Beckensträter)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: AD Bulgartabac Holding (Sofia, Bułgaria)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 10 kwietnia 2008 r. w sprawie R 709/2007-1, doręczonej w dniu 15 kwietnia 2008 r.;

               —

               obciążenie AD Bulgartabac Holding nadającymi się do refundacji kosztami, w tym kosztami postępowania głównego obejmującymi koszty poniesione przez stronę pozwaną;

               —

               ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 10 kwietnia 2008 r. oraz decyzji z dnia 7 marca 2007 r. w sprawie 1415C oraz stwierdzenie, że wniosek zgłoszony przez AD Bulgartabac Holding w dniu 8 listopada 2005 r. był niedopuszczalny.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia praw: graficzny znak towarowy „Bahman” dla towarów z klasy 34 (wspólnotowy znak towarowy nr 427 336).

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Iranian Tobacco Company.

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia praw do wspólnotowego znaku towarowego: AD Bulgartabac Holding.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: stwierdzenie wygaśnięcia praw do znaku towarowego.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania wniesionego przez skarżącą.

      Podniesione zarzuty: niedokonanie analizy przesłanek dopuszczalności wniosku złożonego przez AD Bulgartabac Holding, które OHIM powinien był wziąć pod uwagę z urzędu, co sprzeczne jest z prawem wspólnotowym, rozporządzeniem (WE) nr 40/94 (1) oraz innymi zasadami postępowania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, str. 1).


title: Sprawa T-195/09: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2009 r. — Matkompaniet przeciwko OHIM — DF World of Spices (KATOZ)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/54

         Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2009 r. — Matkompaniet przeciwko OHIM — DF World of Spices (KATOZ)
   (Sprawa T-195/09)
   2009/C 180/100
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Matkompaniet AB (Borås, Szwecja) (przedstawiciele: J. Gulliksson i J. Olsson, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: DF World of Spices GmbH (Dissen, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie R 577/2008-2; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji i przed OHIM..

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Matkompaniet AB

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „KATOZ” dla towarów z klas 29, 30 i 31

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: DF World of Spices GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: rejestracja niemieckiego graficznego znaku towarowego „KATTUS” dla towarów z klas 29, 30, 31 i 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania i częściowe odrzucenie zgłoszenia rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na mylne ustalenie przez Izbę Odwoławczą, że w przypadku rozpatrywanych znaków istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-546/17: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2017 r. – Haufe-Lexware GmbH & Co. KG/EUIPO – Le Shi Holdings (Beijing) Ltd (Leshare)

text:
               9.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/17

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2017 r. – Haufe-Lexware GmbH & Co. KG/EUIPO – Le Shi Holdings (Beijing) Ltd (Leshare)
   (Sprawa T-546/17)
   (2017/C 338/19)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Haufe-Lexware GmbH & Co. KG (Freiburg im Breisgau, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Hebeis)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Le Shi Holdings (Beijing) Ltd (Pekin, Chiny)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Le Shi Holdings (Beijing) Ltd

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Leshare” – zgłoszenie nr 13 883 301

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 czerwca 2017 r. w sprawie R 1691/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-221/09: Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2009 r. — ERGO Versicherungsgruppe przeciwko OHIM — Société de Développement et de Recherche Industrielle (ERGO Group)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/60

         Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2009 r. — ERGO Versicherungsgruppe przeciwko OHIM — Société de Développement et de Recherche Industrielle (ERGO Group)
   (Sprawa T-221/09)
   2009/C 180/111
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ERGO Versicherungsgruppe AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: V. von Bomhard, A. Renck, T. Dolde i J. Pause, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Société de Développement et de Recherche Industrielle SAS (Chenôve, Francja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) nr R 520/2008-4 z dnia 20 marca 2009 r. oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ERGO Group” dla towarów i usług z klas 3 i 5 (zgłoszenie nr 3 296 449)

      Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Société de Développement et de Recherche Industrielle SAS

      Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „URGO” dla towarów i usług z klas 3 i 5 (wspólnotowy znak towarowy nr 989 863)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1)), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa C-457/07: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/29

         Skarga wniesiona w dniu 9 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-457/07)
   (2007/C 297/47)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i P. Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej:
   Komisja wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o:

               —

               stwierdzenie, że Republika Portugalska nie wykonała wyroku Trybunału Sprawiedliwości (izba pierwsza) z dnia 10 listopada 2005 r. wydanego w sprawie C-432/03 Komisja przeciwko Republice Portugalskiej;

               —

               nakazać Republice Portugalskiej zapłatę okresowej kary pieniężnej w wysokości 37 400,00 euro dziennie do dnia wykonania wyroku Trybunału;

               —

               nakazanie Republice Portugalskiej zapłaty grzywny dziennej w wysokości 5 280,00 euro od dnia 10 listopada 2005 r., to jest od dnia, w którym wydany został wyrok stwierdzający naruszenie do dnia, w którym państwo portugalskie wykona wyrok, lub do dnia, w którym Trybunał wyda wyrok na podstawie art. 228 WE.

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja twierdzi, że Republika Portugalska w dalszym ciągu ogranicza dostęp do rynku wymagając uprzedniej homologacji nowych wyrobów konstrukcyjnych, w odniesieniu do których nie istnieje specyfikacja techniczna ani też nie podlegają one uznaniu na zasadach wzajemności, w celu poświadczenia, iż nadają się one do określonego użytku. Republika Portugalska w dalszym ciągu również ogranicza dostęp do rynku nie uznając równoważności certyfikatów wydanych w innych państwach członkowskich dotyczących nowych wyrobów, odnośnie do których brak jest specyfikacji technicznych, jeżeli o takie uznanie wystąpiły pomioty gospodarcze nie będące producentem lub jego przedstawicielem.
   Przepisy portugalskie nadal nie określają kryteriów, jakie powinny stosować organy administracji przy ocenie wniosków o homologację w taki sposób, aby ocena ta nie była dokonywana w arbitralny sposób. W przypadku braku specyfikacji technicznych, ustawa portugalska przewiduje nieobiektywne i dyskryminacyjne kryteria stosowane przy wydawaniu decyzji o uznaniu.
   Republika Portugalska w dalszym ciągu nie podjęła środków, które powinna była podjąć odnośnie do podmiotów gospodarczych, do których zastosowała ustawę sprzeczną z ar. 28 i 30 traktatu WE.


title: Sprawa C-226/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln (Niemcy) w dniu 10 maja 2010 r. — Hannelore Adams przeciwko Germanwings GmbH

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln (Niemcy) w dniu 10 maja 2010 r. — Hannelore Adams przeciwko Germanwings GmbH
   (Sprawa C-226/10)
   ()
   2010/C 209/23
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Amtsgericht Köln

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hannelore Adams

      Strona pozwana: Germanwings GmbH

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1) znajduje zastosowanie w przypadku, gdy pasażer posiadający potwierdzoną rezerwację na lot do miejsca przeznaczenia i lot powrotny nie stawia się na odprawę pasażerów na lot powrotny w następujących okolicznościach:

               —

               Obsługujący przewoźnik lotniczy odmawia przyjęcia na pokład pasażera, który stawił się we właściwym czasie na odprawę pasażerów przed lotem do miejsca przeznaczenia, wbrew jego woli oraz powiadamia go, że odmówi także przyjęcia go na pokład na lot powrotny.

               —

               Odmowa przyjęcia na pokład opiera się na tym, ze obsługujący przewoźnik lotniczy niesłusznie uważa, iż przysługuje mu ze względu na wycofany przelew opłata manipulacyjna, której pasażer jeszcze nie uiścił.

      (1)  Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa T-161/09: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2009 r. — Ilink Kommunikationssysteme przeciwko OHIM (ilink)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/44

         Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2009 r. — Ilink Kommunikationssysteme przeciwko OHIM (ilink)
   (Sprawa T-161/09)
   2009/C 153/87
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ilink Kommunikationssysteme GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Schütze)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 5 lutego 2009 r. w sprawie R 1849/2007-4 oraz

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ilink” dla towarów i usług z klas 9, 16, 38 i 42

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1)], ponieważ zgłoszony znak towarowy wykazuje wymagany charakter odróżniający i nie podlega konieczności pozostawienia do swobodnego używania.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-271/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Techniko Epimelitirio Elladas (TEE) i in. przeciwko Ypourgos Esoterikon, Dimosias Dioikisis kai Apokentrosis, Ypourgos Metaforon kai Epikoinonion kai, Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon (Transport lotniczy — Rozporządzenie nr 2042/2003 — Wymagania techniczne i procedury administracyjne w dziedzinie lotnictwa cywilnego — Nieprzerwana zdatność do lotu statków powietrznych — Zezwolenie udzielane członkom personelu wykonującego zadania kontrolne — Wymagane kwalifikacje)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/16

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Techniko Epimelitirio Elladas (TEE) i in. przeciwko Ypourgos Esoterikon, Dimosias Dioikisis kai Apokentrosis, Ypourgos Metaforon kai Epikoinonion kai, Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon
   (Sprawa C-271/11) (1)

   (Transport lotniczy - Rozporządzenie nr 2042/2003 - Wymagania techniczne i procedury administracyjne w dziedzinie lotnictwa cywilnego - Nieprzerwana zdatność do lotu statków powietrznych - Zezwolenie udzielane członkom personelu wykonującego zadania kontrolne - Wymagane kwalifikacje)
   2013/C 9/25
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Techniko Epimelitirio Elladas (TEE), Syllogos Ellinon Diplomatouchon aeronafpigon michanikon (SEA), Alexandros Tsiapas, Antonios Oikonomopoulos, Apostolos Batategas, Vasileios Kouloukis, Georgios Oikonomopoulos, Hlias Hliadis, Ionnis Tertigkas, Panellinios Syllogos Aerolimenikon Ypiresias Politikis Aeroporias, Eleni Theodoridou, Ioannis Karnesiotis, Alexandra Efthimiou, Eleni Saatsaki

      Strona pozwana: Ypourgos Esoterikon, Dimosias Dioikisis kai Apokentrosis, Ypourgos Metaforon kai Epikoinonion kai, Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Symvoulio tis Epikrateias — Wykładnia rozporządzenia Komisji (WE) nr 2042/2003 z dnia 20 listopada 2003 r. w sprawie nieprzerwanej zdatności do lotu statków powietrznych oraz wyrobów lotniczych, części i wyposażenia, a także w sprawie zezwoleń udzielanych instytucjom i personelowi zaangażowanym w takie obowiązki (Dz.U. L 315, s. 1) — Zgodność przepisów krajowych powierzających obowiązki z zakresu kontroli statków powietrznych czterem odrębnym kategoriom inspektorów (inspektorom ds. oceny zdatności do lotu statków powietrznych, inspektorom lotu, inspektorom bezpieczeństwa w kabinie, inspektorom ds. dyplomów i licencji)

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2042/2003 z dnia 20 listopada 2003 r. w sprawie nieprzerwanej zdatności do lotu statków powietrznych oraz wyrobów lotniczych, części i wyposażenia, a także w sprawie zezwoleń udzielanych instytucjom i personelowi zaangażowanym w takie zadania oraz przepisu M.B.902 załącznika I do tego rozporządzenia należy dokonywać w ten sposób, że państwa członkowskie mogą, przy przyjmowaniu uzupełniających środków w celu wykonania tego rozporządzenia, w ramach właściwego organu, o którym mowa w przepisie M.B.902, dokonać podziału obowiązków z zakresu kontroli zdatności do lotu statków powietrznych pomiędzy różne wyspecjalizowane kategorie inspektorów.

               2)

               Wykładni przepisu M.B.902 lit. b) pkt 1 załącznika I do rozporządzenia nr 2042/2003 należy dokonywać w ten sposób, że każda osoba, której powierzone zostały obowiązki w zakresie kontroli w odniesieniu do jakiegokolwiek aspektu zdatności do lotu statków powietrznych powinna mieć pięcioletnie doświadczenie obejmujące wszystkie i wyłącznie te aspekty, które są związane z zapewnieniem nieprzerwanej zdatności do lotu statku powietrznego.

               3)

               Wykładni przepisu M.B.902 lit. b) pkt 1 załącznika I do rozporządzenia nr 2042/2003 należy dokonywać w ten sposób, że państwa członkowskie mogą określić warunki nabycia co najmniej pięcioletniego doświadczenia w zapewnianiu nieprzerwanej zdatności do lotu, jakie powinien posiadać personel odpowiedzialny za przegląd zdatności do lotu statków powietrznych. W szczególności mogą one zdecydować o uwzględnieniu doświadczenia nabytego w ramach zatrudnienia w warsztacie obsługi technicznej statków powietrznych, uwzględnieniu doświadczenia nabytego w ramach praktyki zawodowej odbytej w środowisku pracy w ramach studiów z dziedziny lotnictwa lub też doświadczenia związanego z wykonywaniem uprzednio obowiązków inspektora ds. oceny zdatności do lotu.

               4)

               Wykładni przepisu M.B.902 lit. b) załącznika I do rozporządzenia nr 2042/2003 należy dokonywać w ten sposób, że nie ustanawia on żadnej różnicy pomiędzy osobami posiadającymi licencję obsługi technicznej statków powietrznych w rozumieniu załącznika III do wskazanego rozporządzenia, zatytułowanego „Część 66” a osobami posiadającymi dyplom ukończenia studiów wyższych.

               5)

               Wykładni przepisu M.B.902 lit. b) załącznika I do rozporządzenia nr 2042/2003 należy dokonywać w ten sposób, że funkcje inspektorów ds. oceny zdatności do lotu statków powietrznych mogą sprawować wyłącznie osoby, które odbyły uprzednio wszystkie wymagane tym przepisem studia i szkolenia oraz zostały poddane ocenie w zakresie ich umiejętności i kompetencji po zakończeniu takich programów nauczania.

               6)

               Wykładni przepisu M.B.902 lit. b) pkt 4 załącznika I do rozporządzenia nr 2042/2003 należy dokonywać w ten sposób, że funkcje inspektorów ds. oceny zdatności do lotu mogą sprawować wyłącznie osoby, które uprzednio zajmowały stanowisko wiążące się z odpowiednimi obowiązkami, potwierdzającymi zarówno możliwość przeprowadzenia niezbędnych kontroli technicznych jak też możliwość dokonania oceny, czy wyniki tych kontroli pozwalają bądź nie na wydanie dokumentów poświadczających zdatność do lotu statku powietrznego poddanego badaniu.

               7)

               Wykładni rozporządzenia nr 2042/2003 należy dokonywać w ten sposób, że władze państw członkowskich nie są zobowiązane przewidzieć, iż osoby sprawujące funkcje w zakresie kontroli zdatności do lotu statków powietrznych w dniu wejścia w życie tego rozporządzenia będą nadal w sposób automatyczny i bez przeprowadzenia procedury selekcyjnej sprawować takie funkcje.

      (1)  Dz.U. C 232 z 6.8.2011.