title: Sprawa C-197/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-682/14, Mylan Laboratories i Mylan/Komisja, wniesione w dniu 28 lutego 2019 r. przez Mylan Laboratories Ltd, Mylan, Inc.

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/28

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-682/14, Mylan Laboratories i Mylan/Komisja, wniesione w dniu 28 lutego 2019 r. przez Mylan Laboratories Ltd, Mylan, Inc.
      (Sprawa C-197/19 P)
      (2019/C 164/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Mylan Laboratories Ltd, Mylan, Inc. (przedstawiciele: C. Firth, S. Kon, C. Humpe, solicitors, V. Adamis, avocat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-682/14 Mylan Laboratories i Mylan/Komisja w zakresie, w jakim Sąd oddalił ich skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 lipca 2014 r. (1) w sprawie AT.39612 — Perindopril (Servier) w odniesieniu do wnoszących odwołanie; lub

                  —

                  uchylenie grzywny lub istotne obniżenie jej wymiaru; lub

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w celu rozstrzygnięcia zgodnie z wyrokiem Trybunału;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania oraz innymi kosztami i wydatkami poniesionymi przez wnoszące odwołanie w związku z niniejszą sprawą, jak również wszelkimi innymi środkami, które Trybunał uzna za stosowne.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania strona je wnosząca podnosi pięć zarzutów opartych na następujących argumentach.

                  1.

                  Pierwszy zarzut odwołania: Sąd naruszył prawo, orzekając, że Matrix i Les Laboratoires Servier były potencjalnymi konkurentami w momencie zawarcia ugody.
                  Część pierwsza: Sąd doszedł do błędnego wniosku, że Komisja miała prawo uznać, że Matrix i Niche mogły zostać zaklasyfikowane jako potencjalni konkurenci na podstawie porozumienia Niche/Matrix.
                  Część druga: Sąd błędnie zastosował kryterium prawne odnoszące się do potencjalnej konkurencji, dochodząc do wniosku, że Matrix i Servier były potencjalnymi konkurentami w chwili zawarcia ugody.

                  2.

                  Drugi zarzut odwołania: Sąd naruszył prawo, orzekając, że ugoda miała na celu ograniczenie konkurencji.
                  Część pierwsza: Sąd błędnie orzekł, że ugoda patentowa może mieć na celu ograniczenie konkurencji, mimo że warunki tej ugody wchodzą w zakres zastosowania patentu.
                  Część druga: Sąd wywiódł błędny wniosek o istnieniu ograniczenia konkurencji ze względu na cel z zachęty, jaką miała być płatność dokonywana przez Servier na rzecz Matrixu.
                  Część trzecia: Sąd popełnił błąd w sposobie, w jaki wywnioskował o istnieniu zachęty na podstawie płatności uzyskanej przez Matrix.

                  3.

                  Trzeci zarzut odwołania: Sąd niesłusznie odmówił wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zakwalifikowania przez Komisję ugody jako ograniczenia konkurencji ze względu na skutek.

                  4.

                  Czwarty zarzut odwołania: Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że Mylan Inc. wywierał w rozpatrywanym okresie decydujący wpływ na zachowanie Matrixu.

                  5.

                  Piąty zarzut odwołania: Sąd naruszył art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 (2) oraz zasadę nullum crimen nula poena sine lege, a także zasadę pewności prawa, orzekając, że na wnoszące odwołanie można było nałożyć grzywnę.

         (1)  Streszczenie decyzji Komisji z dnia 9 lipca 2014 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 i 102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej [sprawa AT.39612 — Perindopril (Servier)] [notyfikowana jako dokument nr C(2014) 4955] (Dz.U. 2016, C 393, s. 7).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U 2003, L 1, s. 1).


title: Sprawa C-198/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-679/14, Teva UK Ltd i in./Komisja, wniesione w dniu 28 lutego 2019 r. przez Teva UK Ltd, Teva Pharmaceuticals Europe BV, Teva Pharmaceutical Industries Ltd

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/29

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-679/14, Teva UK Ltd i in./Komisja, wniesione w dniu 28 lutego 2019 r. przez Teva UK Ltd, Teva Pharmaceuticals Europe BV, Teva Pharmaceutical Industries Ltd
      (Sprawa C-198/19 P)
      (2019/C 164/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Teva UK Ltd, Teva Pharmaceuticals Europe BV, Teva Pharmaceutical Industries Ltd (przedstawiciele: D. Tayar, avocat, A. Richard, avocate)

         Druga strona postępowania: European Generic medicines Association AISBL (EGA), Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  przyjęcie odwołania i stwierdzenie jego dopuszczalności;

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. wydanego w sprawie T-679/14;

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w celu wydania wyroku, chyba że Sąd uzna, iż dysponuje wystarczającymi informacjami, aby stwierdzić nieważność decyzji Komisji COMP/AT.39612 (1)„Perindopril (Servier)” z dnia 9 lipca 2014 r. w zakresie, w jakim stwierdza ona, że Teva UK Limited, Teva Pharmaceuticals Europe B.V. i Teva Pharmaceutical Industries Limited naruszyły art. 101 TFUE, oraz uchylić grzywy nałożone na Teva UK Limited, Teva Pharmaceuticals Europe B.V. i Teva Pharmaceutical Industries Limited, oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez wnoszące odwołanie w postępowaniu przed Trybunałem i przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania strona je wnosząca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Sąd naruszył prawo, stosując kryterium oceny, czy Teva była potencjalnym konkurentem Servieru.

                  2.

                  Sąd naruszył prawo, orzekając, że porozumienie ograniczało konkurencję ze względu na cel, w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE.

                  3.

                  Sąd naruszył prawo, stosując art. 101 ust. 3 TFUE.

         (1)  Streszczenie decyzji Komisji z dnia 9 lipca 2014 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 i 102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej [Sprawa AT.39612 — Perindopril (Servier)] [notyfikowana jako dokument nr C(2014) 4955] (Dz.U. 2016, C 393, s. 7).


title: Sprawa C-199/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi (Polska) w dniu 27 lutego 2019 r. — RL sp. z o.o. z siedzibą w Ł. przeciwko J.M.

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi (Polska) w dniu 27 lutego 2019 r. — RL sp. z o.o. z siedzibą w Ł. przeciwko J.M.
      (Sprawa C-199/19)
      (2019/C 164/33)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: RL sp. z o.o. z siedzibą w Ł.

         Strona pozwana: J.M.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 2 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (1), transponowany do polskiego porządku prawnego przez art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 118), należy interpretować w ten sposób, że za transakcje prowadzące do dostawy towaru lub do świadczenia usługi za wynagrodzeniem (transakcje handlowe) należy uznawać również umowy, których świadczenie charakterystyczne polega na odpłatnym oddaniu rzeczy do czasowego korzystania (np. umowy najmu lub umowy dzierżawy)?

                  2)

                  W razie odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie — czy art. 5 ww. dyrektywy, transponowany do polskiego porządku prawnego przez art. 11 ust. 1 ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, należy interpretować w ten sposób, że przez uzgodnienie przez strony transakcji handlowej harmonogramu płatności w ratach należy uznawać również uzgodnienie okresowego spełniania przez dłużnika świadczenia pieniężnego, w tym także w razie zawarcia umowy na czas nieoznaczony?

         (1)  Dz. Urz. L 48, s.1


title: Sprawa C-200/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Trgovački sud u Zagrebu (Chorwacja) w dniu 1 marca 2019 r. — INA-INDUSTRIJA NAFTE d.d. i in./LJUBLJANSKE BANKE d.d.

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Trgovački sud u Zagrebu (Chorwacja) w dniu 1 marca 2019 r. — INA-INDUSTRIJA NAFTE d.d. i in./LJUBLJANSKE BANKE d.d.
      (Sprawa C-200/19)
      (2019/C 164/34)
      Język postępowania: chorwacki

         Sąd odsyłający

      Trgovački sud u Zagrebu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: INA-INDUSTRIJA NAFTE d.d., CROATIA osiguranje d.d., REPUBLIKA HRVATSKA, Croatia Airlines d.d., GRAD ZAGREB, HRVATSKA ELEKTROPRIVREDA d.d., HRVATSKE ŠUME d.o.o., KAPITAL d.o.o. u stečaju, PETROKEMIJA d.d., Đuro Đaković Holding d.d., ENERGOINVEST d.d., TELENERG d.o.o., ENERGOCONTROL d.o.o., UDRUGA POSLODAVACA U ZDRAVSTVU, HRVATSKI ZAVOD ZA MIROVINSKO OSIGURANJE, ZAGREPČANKA-POSLOVNI OBJEKTI d.d., BRODOGRADILIŠTE VIKTOR LENAC d.d., INOVINE d.d., MARAT INŽENJERING d.o.o., GOYA — COMPANY d.o.o., METROPOLIS PLAN d.o.o., Dalekovod d.d., INFRATERRA d.o.o., Citat d.o.o., STAROSTA d.o.o., METALKA METALCOM d.o.o., I.Š., B.C., Z.N., D.G., M.R., A.T.

         Strona pozwana: LJUBLJANSKA BANKA d.d.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Biorąc pod uwagę, że pozwana nie brała udziału w uzgodnieniach z pozostałymi współwłaścicielami ani nie zgodziła się na to, co zostało uzgodnione, czy art. 7 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że za zobowiązanie umowne należy uznać obowiązek strony pozwanej, który jest określony w ustawie, jednakże w taki sposób, że wielkość tego zobowiązania, chwila wymagalności i pozostałe szczegółowe warunki ustalają za porozumieniem właściciele ponad połowy udziałów we współwłasności budynku?

                  2)

                  Czy art. 7 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że niespełnienie obowiązku określonego w ustawie wobec pozostałych współwłaścicieli budynku, którego spełnienia można dochodzić na drodze sądowej, należy uznać za czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego, zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że z niespełnienia obowiązku ustawowego strony pozwanej mogłaby wyniknąć dalsza szkoda (poza uszczupleniem funduszu rezerwowego), zarówno dla pozostałych współwłaścicieli, jak i dla osób trzecich?

                  3)

                  Czy biorąc pod uwagę, że w tym postępowaniu przedmiotem sporu jest obowiązek wynikający z faktu, że strona pozwana jest właścicielem lokalu przeznaczonego na działalność gospodarczą, w którym prowadzi działalność zawodową, czy też lokalu, w którym znajduje się siedziba działalności strony pozwanej, art. 7 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że spór wynika z działalności filii, agencji lub innego oddziału?


title: Sprawa C-202/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-111/15, Ryanair i Airport Marketing Services/Komisja, wniesione w dniu 1 marca 2019 r. przez Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/32

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-111/15, Ryanair i Airport Marketing Services/Komisja, wniesione w dniu 1 marca 2019 r. przez Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd
      (Sprawa C-202/19 P)
      (2019/C 164/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd (przedstawiciele: adwokat E. Vahida, I.-G. Metaxas-Maranghidis, Δικηγόρος, G. Berrisch, Rechtsanwalt, B. Byrne, solicitor)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszących odwołanie

      Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-111/15; oraz

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 4, art. 3, 4 i 5 decyzji Komisji (UE) 2015/1226 (1) z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33963 (2012/C) (ex 2012/NN) lub, tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd; i w każdym wypadku

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania odwoławczego oraz postępowania przed Sądem w sprawie T-111/15 poniesionymi przez wnoszące odwołanie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszące odwołanie podnoszą, że zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony z następujących powodów.
      Po pierwsze, Sąd błędnie zastosował art. 41 Karty praw podstawowych oraz prawo do obrony wnoszących odwołanie w postępowaniu przed Komisją. Sąd: popełnił błąd dokonując rozróżnienia między konkretnymi prawami określonymi w art. 41 ust. 2 Karty a ogólnym prawem do dobrej administracji przewidzianym w art. 41 ust. 1 Karty; błędnie stwierdził, że prawa określone w art. 41 ust. 2 Karty nie mają zastosowania w postępowaniu wyjaśniającym w sprawie pomocy państwa; błędnie stwierdził, że istnieje konflikt między art. 41 ust. 1 i 2 Karty a art. 107 i 108 TFUE; oraz błędnie stwierdził, że wnoszące odwołanie mogą być uznane jedynie za źródło informacji w postępowaniu wyjaśniającym.
      Po drugie, Sąd naruszył art. 107 ust. 1 TFUE dokonując błędnej wykładni pojęcia korzyści. Sąd: doszedł do błędnego wniosku, że nie istnieje hierarchia metodologii stosowania testu prywatnego inwestora między analizą porównawczą a innymi metodami; błędnie stwierdził, że Komisja miała prawo odstąpić od analizy porównawczej i odrzucić dowody porównawcze przedstawione przez wnoszące odwołanie; oraz doszedł do błędnego wniosku, że stosując test rentowności przyrostowej, Komisja nie musiała się upewniać, że oczekiwane koszty przyrostowe i oczekiwane przychody przyrostowe z działalności pozalotniczej odzwierciedlają sposób, w jaki prywatny inwestor zarządzałby portem lotniczym.
      Po trzecie, Sąd popełnił błąd w swojej ocenie możliwości przypisania odpowiedzialności państwu: stwierdzając, że nie było potrzeby określenia, czy współoperator portu lotniczego „SMAC” jest przedsiębiorstwem publicznym; nie stosując wskaźników „Stardust Marine” do rozróżnienia między autonomią a przypisaniem; oraz nie przedstawiając wystarczającego uzasadnienia takiego postępowania.

         (1)  Decyzja Komisji (UE) 2015/1226 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33963 (2012/C) (ex 2012/NN) wdrożonej przez Francję na rzecz izby handlowo-przemysłowej w Angoulême oraz przedsiębiorstw SNC-Lavalin, Ryanair i Airport Marketing Services [notyfikowana jako dokument nr C(2014) 5080] (Dz.U. 2015, L 201, s. 48).


title: Sprawa C-203/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-165/15, Ryanair i Airport Marketing Services/Komisja, wniesione w dniu 1 marca 2019 r. przez Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/33

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-165/15, Ryanair i Airport Marketing Services/Komisja, wniesione w dniu 1 marca 2019 r. przez Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd
      (Sprawa C-203/19 P)
      (2019/C 164/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Ryanair DAC, dawnej Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd (przedstawiciele: adwokat E. Vahida, I.-G. Metaxas-Maranghidis, Δικηγόρος, G. Berrisch, Rechtsanwalt, B. Byrne, solicitor)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszących odwołanie

      Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-165/15; oraz

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1, art. 1 ust. 2 i (w zakresie, w jakim dotyczą one art. 1 ust. 1 i art. 1 ust. 2) art. 3, 4 i 5 decyzji Komisji (UE) 2015/1227 (1) z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.22614 (C 53/07), lub, tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd; i w każdym wypadku

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania odwoławczego oraz postępowania przed Sądem w sprawie T-165/15 poniesionymi przez wnoszące odwołanie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszące odwołanie podnoszą, że zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony z następujących powodów.
      Po pierwsze, Sąd błędnie zastosował art. 41 Karty praw podstawowych oraz prawo do obrony wnoszących odwołanie w postępowaniu przed Komisją. Sąd: popełnił błąd dokonując rozróżnienia między konkretnymi prawami określonymi w art. 41 ust. 2 Karty a ogólnym prawem do dobrej administracji przewidzianym w art. 41 ust. 1 Karty; błędnie stwierdził, że prawa określone w art. 41 ust. 2 Karty nie mają zastosowania w postępowaniu wyjaśniającym w sprawie pomocy państwa; błędnie stwierdził, że istnieje konflikt między art. 41 ust. 1 i 2 Karty a art. 107 i 108 TFUE; oraz błędnie stwierdził, że wnoszące odwołanie mogą być uznane jedynie za źródło informacji w postępowaniu wyjaśniającym.
      Po drugie, Sąd naruszył art. 107 ust. 1 TFUE dokonując błędnej wykładni pojęcia korzyści. Sąd: doszedł do błędnego wniosku, że nie istnieje hierarchia metodologii stosowania testu prywatnego inwestora między analizą porównawczą a innymi metodami; błędnie stwierdził, że Komisja miała prawo odstąpić od analizy porównawczej i odrzucić dowody porównawcze przedstawione przez wnoszące odwołanie; oraz doszedł do błędnego wniosku, że stosując test rentowności przyrostowej, Komisja nie musiała się upewniać, że oczekiwane koszty przyrostowe i oczekiwane przychody przyrostowe z działalności pozalotniczej odzwierciedlają sposób, w jaki prywatny inwestor zarządzałby portem lotniczym.

         (1)  Decyzja Komisji (UE) 2015/1227 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.22614 (C 53/07) wdrożonej przez Francję na rzecz Izby Handlowo-Przemysłowej w Pau-Béarn, Ryanair, Airport Marketing Services i Transavia [notyfikowana jako dokument nr C(2014) 5085] (Dz.U. 2015, L 201, s. 109).


title: Sprawa C-204/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-53/16, Ryanair i Airport Marketing Services/Komisja, wniesione w dniu 1 marca 2019 r. przez Ryanair DAC, dawnej Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/34

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-53/16, Ryanair i Airport Marketing Services/Komisja, wniesione w dniu 1 marca 2019 r. przez Ryanair DAC, dawnej Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd
      (Sprawa C-204/19 P)
      (2019/C 164/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd (przedstawiciele: adwokat E. Vahida, I.-G. Metaxas-Maranghidis, Δικηγόρος, G. Berrisch, Rechtsanwalt, B. Byrne, solicitor)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszących odwołanie

      Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-53/16; oraz

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1, 4, 5 i 6 decyzji Komisji (UE) 2016/633 (1) z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33961 (2012/C) (ex 2012/NN) lub, tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd; i w każdym wypadku

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania odwoławczego oraz postępowania przed Sądem w sprawie T-53/16 poniesionymi przez wnoszące odwołanie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszące odwołanie podnoszą, że zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony z następujących powodów.
      Po pierwsze, Sąd błędnie zastosował art. 41 Karty praw podstawowych oraz prawo do obrony wnoszących odwołanie w postępowaniu przed Komisją. Sąd: popełnił błąd dokonując rozróżnienia między konkretnymi prawami określonymi w art. 41 ust. 2 Karty a ogólnym prawem do dobrej administracji przewidzianym w art. 41 ust. 1 Karty; błędnie stwierdził, że prawa określone w art. 41 ust. 2 Karty nie mają zastosowania w postępowaniu wyjaśniającym w sprawie pomocy państwa; błędnie stwierdził, że istnieje konflikt między art. 41 ust. 1 i 2 Karty a art. 107 i 108 TFUE; oraz błędnie stwierdził, że wnoszące odwołanie mogą być uznane jedynie za źródło informacji w postępowaniu wyjaśniającym.
      Po drugie, Sąd naruszył art. 107 ust. 1 TFUE dokonując błędnej wykładni pojęcia korzyści. Sąd: doszedł do błędnego wniosku, że nie istnieje hierarchia metodologii stosowania testu prywatnego inwestora między analizą porównawczą a innymi metodami; błędnie stwierdził, że Komisja miała prawo odstąpić od analizy porównawczej i odrzucić dowody porównawcze przedstawione przez wnoszące odwołanie; doszedł do błędnego wniosku, że stosując test rentowności przyrostowej, Komisja nie musiała się upewniać, że oczekiwane koszty przyrostowe i oczekiwane przychody przyrostowe z działalności pozalotniczej odzwierciedlają sposób, w jaki prywatny inwestor zarządzałby portem lotniczym; oraz błędnie stwierdził, że niższa rentowność, a nie brak rentowności, jest wystarczająca do stwierdzenia istnienia pomocy.
      Po trzecie, Sąd popełnił błąd w swojej ocenie możliwości przypisania odpowiedzialności państwu: uznając, że operator portu lotniczego — „SMAN” — był „organem państwa”; nie stosując wskaźników „Stardust Marine”; oraz nie przedstawiając wystarczającego uzasadnienia takiego postępowania. Sąd również popełnił błąd niesłusznie stwierdzając, że decyzje prywatnej spółki VTAN można było przypisać państwu.

         (1)  Decyzja Komisji (UE) 2016/633 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33961 (2012/C) (ex 2012/NN) wdrożonej przez Francję na rzecz izby handlowo-przemysłowej Nîmes — Uzès — Le Vigan oraz przedsiębiorstw Veolia Transport Aéroport de Nîmes, Ryanair Limited i Airport Marketing Services Limited [notyfikowana jako dokument nr C(2014) 5078] (Dz.U. 2016, L 113, s. 32).


title: Sprawa C-205/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-165/16, Ryanair i Airport Marketing Services/Komisja, wniesione w dniu 1 marca 2019 r. przez Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/36

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-165/16, Ryanair i Airport Marketing Services/Komisja, wniesione w dniu 1 marca 2019 r. przez Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd
      (Sprawa C-205/19 P)
      (2019/C 164/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd (przedstawiciele: adwokat E. Vahida, I.-G. Metaxas-Maranghidis, Δικηγόρος, G. Berrisch, Rechtsanwalt, B. Byrne, solicitor)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszących odwołanie

      Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-165/16; oraz

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 4 i art. 2–4 decyzji Komisji (UE) 2016/287 (1) z dnia 15 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.26500 — 2012/C (ex 2011/NN, ex CP 227/2008) lub, tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd; i w każdym wypadku

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania odwoławczego oraz postępowania przed Sądem w sprawie T-165/16 poniesionymi przez wnoszące odwołanie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszące odwołanie podnoszą, że zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony z następujących powodów.
      Po pierwsze, Sąd błędnie zastosował art. 41 Karty praw podstawowych oraz prawo do obrony wnoszących odwołanie w postępowaniu przed Komisją. Sąd: popełnił błąd dokonując rozróżnienia między konkretnymi prawami określonymi w art. 41 ust. 2 Karty a ogólnym prawem do dobrej administracji przewidzianym w art. 41 ust. 1 Karty; błędnie stwierdził, że prawa określone w art. 41 ust. 2 Karty nie mają zastosowania w postępowaniu wyjaśniającym w sprawie pomocy państwa; błędnie stwierdził, że istnieje konflikt między art. 41 ust. 1 i 2 Karty a art. 107 i 108 TFUE; oraz błędnie stwierdził, że wnoszące odwołanie mogą być uznane jedynie za źródło informacji w postępowaniu wyjaśniającym.
      Po drugie, Sąd naruszył art. 107 ust. 1 TFUE dokonując błędnej wykładni pojęcia korzyści. Sąd: doszedł do błędnego wniosku, że nie istnieje hierarchia metodologii stosowania testu prywatnego inwestora między analizą porównawczą a innymi metodami; błędnie stwierdził, że Komisja miała prawo odstąpić od analizy porównawczej i odrzucić dowody porównawcze przedstawione przez wnoszące odwołanie; oraz doszedł do błędnego wniosku, że stosując test rentowności przyrostowej, Komisja nie musiała się upewniać, że oczekiwane koszty przyrostowe i oczekiwane przychody przyrostowe z działalności pozalotniczej odzwierciedlają sposób, w jaki prywatny inwestor zarządzałby portem lotniczym.

         (1)  Decyzja Komisji (UE) 2016/287 z dnia 15 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.26500 (2012/C) (ex 2011/NN, ex CP 227/2008) wdrożonej przez Niemcy na rzecz Flughafen Altenburg-Nobitz GmbH i Ryanair Ltd. [notyfikowana jako dokument nr C(2014) 7369] (Dz.U. 2016, L 59, s. 22).


title: Sprawa C-212/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 6 marca 2019 r. — Ministre de l’Agriculture et de l'Alimentation/Compagnie des pêches de Saint-Malo

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/37

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 6 marca 2019 r. — Ministre de l’Agriculture et de l'Alimentation/Compagnie des pêches de Saint-Malo
      (Sprawa C-212/19)
      (2019/C 164/39)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation

         Strona pozwana: Compagnie des pêches de Saint-Malo

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy decyzję Komisji z dnia 14 lipca 2004 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że za niezgodne ze wspólnym rynkiem uznaje ona wyłącznie ulgi dotyczące składek finansowanych przez pracodawców, gdyż ulgi dotyczące składek finansowanych przez pracowników nie stanowią korzyści dla przedsiębiorstw, a tym samym nie mogą wchodzić w zakres stosowania art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, czy też że za niezgodne ze wspólnym rynkiem uznaje ona także ulgi dotyczące składek finansowanych przez pracowników?

                  2)

                  W przypadku gdyby Trybunał orzekł, że decyzję Komisji należy interpretować w ten sposób, iż za niezgodne ze wspólnym rynkiem uznaje ona także ulgi dotyczące składek finansowanych przez pracowników — czy należy uznać, że przedsiębiorstwo odniosło korzyść z całości tych ulg, czy tylko z ich części? W tym ostatnim przypadku, w jaki sposób obliczyć tę część? Czy państwo członkowskie obowiązane jest nakazać pracownikom, których to dotyczy, zwrot całości lub części pomocy, z której skorzystali?

         (1)  Decyzja Komisji z dnia 14 lipca 2004 r. w sprawie niektórych środków pomocy wprowadzonych przez Francję na rzecz prowadzących hodowle wodne i rybaków (2005/239/WE) (Dz.U. 2005, L 74, s. 49).


title: Sprawa C-215/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 8 marca 2019 r. — Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/39

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 8 marca 2019 r. — Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö
      (Sprawa C-215/19)
      (2019/C 164/41)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein hallinto-oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

         Druga strona postępowania: A Oy

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 13b i 31a rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 (1) z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE (2) w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w brzmieniu rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1042/2013 (3) z dnia 7 października 2013 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 należy w odniesieniu do miejsca świadczenia usług interpretować w ten sposób, że usługi centrum danych takie jak te będące przedmiotem postępowania głównego, w ramach których przedsiębiorca oferuje swoim klientom szafy serwerowe znajdujące się w centrum danych w celu umieszczenia w nich serwerów wraz z usługami dodatkowymi, należy uznać za wynajem nieruchomości?

                  2)

                  W razie udzielania odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie prejudycjalne: czy art. 47 dyrektywy VAT 2006/112/WE oraz art. 31a przywołanego powyżej rozporządzenia wykonawczego należy wszelako interpretować w ten sposób, że usługę centrum danych taką jak tę będącą przedmiotem postępowania głównego należy uznać za usługę związaną z nieruchomościami, której miejscem świadczenia jest miejsce położenia nieruchomości?

         (1)  Dz.U. 2011, L 77, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.

         (3)  Dz.U. 2013, L 284, s. 1.


title: Sprawa C-233/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour du travail de Liège (Belgia) w dniu 18 marca 2019 r. — B./Centre public d’action sociale de Liège (CPAS)

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/40

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour du travail de Liège (Belgia) w dniu 18 marca 2019 r. — B./Centre public d’action sociale de Liège (CPAS)
      (Sprawa C-233/19)
      (2019/C 164/42)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour du travail de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: B.

         Strona pozwana: Centre public d’action sociale de Liège (CPAS)

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 5 i 13 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (1) w związku art. 19 ust. 2 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jak również art. 14 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy, w świetle wyroku w sprawie C-562/13 wydanego w dniu 18 grudnia 2014 r. przez wielką izbę Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że nadają one skutek zawieszający środkowi odwoławczemu wniesionemu od decyzji nakazującej obywatelowi państwa trzeciego cierpiącemu na poważną chorobę opuszczenie terytorium państwa członkowskiego, mając na względzie, że osoba wnosząca ów środek odwoławczy twierdzi, że wykonanie tej decyzji może narazić ją na poważne ryzyko ciężkiego i nieodwracalnego pogorszenia stanu zdrowia,

                  —

                  bez konieczności dokonywania oceny środka odwoławczego, tak że samo jego wniesienie jest wystarczające, aby zawiesić wykonanie decyzji nakazującej opuszczenie terytorium, lub

                  —

                  po przeprowadzeniu wstępnej kontroli dotyczącej istnienia uzasadnionego zarzutu bądź braku podstaw do stwierdzenia niedopuszczalności albo oczywistej bezzasadności środka odwoławczego wniesionego do Conseil du contentieux des étrangers (sądu ds. cudzoziemców), lub też

                  —

                  po przeprowadzeniu przez sąd pracy pełnej i całkowitej kontroli w celu ustalenia, czy wykonanie tej decyzji istotnie może narazić osobę wnoszącą środek odwoławczy na poważne ryzyko ciężkiego i nieodwracalnego pogorszenia stanu zdrowia?

         (1)  Dz.U. 2008, L 348, s. 98.


title: Sprawa T-433/16: Wyrok Sądu z dnia 28 marca 2019 r. — Pometon/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek stalowych materiałów ściernych — Decyzja stwierdzająca naruszenia art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG — Uzgadnianie cen w całym EOG — Postępowanie „hybrydowe” przesunięte w czasie — Domniemanie niewinności — Zasada bezstronności — Karta praw podstawowych — Dowód naruszenia — Jednolite i ciągłe naruszenie — Ograniczenie konkurencji ze względu na cel — Czas trwania naruszenia — Grzywna — Wyjątkowe dostosowanie kwoty podstawowej — Obowiązek uzasadnienia — Proporcjonalność — Równość traktowania — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/42

      Wyrok Sądu z dnia 28 marca 2019 r. — Pometon/Komisja
      (Sprawa T-433/16) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek stalowych materiałów ściernych - Decyzja stwierdzająca naruszenia art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG - Uzgadnianie cen w całym EOG - Postępowanie „hybrydowe” przesunięte w czasie - Domniemanie niewinności - Zasada bezstronności - Karta praw podstawowych - Dowód naruszenia - Jednolite i ciągłe naruszenie - Ograniczenie konkurencji ze względu na cel - Czas trwania naruszenia - Grzywna - Wyjątkowe dostosowanie kwoty podstawowej - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność - Równość traktowania - Nieograniczone prawo orzekania)
      (2019/C 164/43)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Pometon SpA (Maernesi Martellago, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci E. Fabrizi, V. Veneziano i A. Molinaro)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi i B. Mongin, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 25 maja 2016 r. C(2016) 3121 final dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39792 — Stalowe materiały ścierne)

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność art. 2 decyzji Komisji z dnia 25 maja 2016 r. C(2016) 3121 final dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39792 — Stalowe materiały ścierne).

                  2)

                     Kwotę grzywny nałożonej na Pometon SpA ustala się na 3 873 375 EUR.

                  3)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                     Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 371 z 10.10.2016.


title: Sprawa T-766/16: Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2019 r. — Hércules Club de Fútbol/Komisja (Pomoc państwa — Pomoc udzielona przez Hiszpanię na rzecz profesjonalnych klubów piłkarskich — Gwarancja — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Korzyść — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/43

      Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2019 r. — Hércules Club de Fútbol/Komisja
      (Sprawa T-766/16) (1)

      (Pomoc państwa - Pomoc udzielona przez Hiszpanię na rzecz profesjonalnych klubów piłkarskich - Gwarancja - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Korzyść - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 164/44)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Hércules Club de Fútbol, SAD (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciele: S. Rating i Y. Martínez Mata, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Luengo, B. Stromsky i P. Němečková, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo A. Gavela Llopis i M.J. García-Valdecasas Dorrego, a następnie M.J. García-Valdecasas Dorrego, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/365 z dnia 4 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.36387 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2013/CP) wdrożonej przez Hiszpanię na rzecz Valencia Club de Fútbol SAD, Hércules Club de Fútbol SAD i Elche Club de Fútbol SAD (Dz.U. 2017, L 55, s. 12).

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Komisji (UE) 2017/365 z dnia 4 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.36387 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2013/CP) wdrożonej przez Hiszpanię na rzecz Valencia Club de Fútbol, SAD, Hércules Club de Fútbol, SAD, oraz Elche Club de Fútbol, SAD (Dz.U. 2017, L 55, s. 12) w zakresie, w jakim dotyczy ona Hércules Club de Fútbol, SAD.

                  2)

                     Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Hércules Club de Fútbol.

                  3)

                     Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 6 z 9.1.2017.


title: Sprawa T-582/17: Wyrok Sądu z dnia 26 marca 2019 r. — Boshab i in./Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga — Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których mają zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych oraz zakaz wjazdu i przejazdu — Umieszczenie w wykazie nazwisk skarżących — Prawo do obrony — Prawo do bycia wysłuchanym — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo do skutecznej ochrony sądowej)

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/43

      Wyrok Sądu z dnia 26 marca 2019 r. — Boshab i in./Rada
      (Sprawa T-582/17) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których mają zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych oraz zakaz wjazdu i przejazdu - Umieszczenie w wykazie nazwisk skarżących - Prawo do obrony - Prawo do bycia wysłuchanym - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo do skutecznej ochrony sądowej)
      (2019/C 164/45)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Évariste Boshab (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) i siedmiu innych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do wyroku (przedstawiciele: początkowo adwokaci P. Chansay Wilmotte, A. Kalambay Ndaya i P. Okito Omole, następnie adwokaci T. Bontinck, M. Forgeois, P. De Wolf i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Veiga i B. Driessen, następnie B. Driessen i J.P. Hix, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/904 z dnia 29 maja 2017 r. wykonującego art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2017, L 138 I, s. 1) oraz decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/905 z dnia 29 maja 2017 r. wykonującej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2017, L 138 I, s. 6) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżących.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Évariste Boshab i pozostali skarżący, których nazwiska zostały wymienione w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 374 z 6.11.2017.


title: Sprawa T-725/17: Wyrok Sądu z dnia 26 marca 2019 r. — Clestra Hauserman/Parlament (Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Postępowanie przetargowe — Roboty dotyczące części „Ruchome przegrody — drzwi” projektu rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera Parlamentu w Luksemburgu — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Obowiązek uzasadnienia — Rażąco niska oferta — Oczywisty błąd w ocenie — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/44

      Wyrok Sądu z dnia 26 marca 2019 r. — Clestra Hauserman/Parlament
      (Sprawa T-725/17) (1)

      (Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Postępowanie przetargowe - Roboty dotyczące części „Ruchome przegrody — drzwi” projektu rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera Parlamentu w Luksemburgu - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Obowiązek uzasadnienia - Rażąco niska oferta - Oczywisty błąd w ocenie - Odpowiedzialność pozaumowna)
      (2019/C 164/46)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Clestra Hauserman (Illkirch Graffenstaden, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Gehin)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: V. Naglič i B. Schäfer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, złożony na podstawie art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 24 sierpnia 2017 r., wydanej w przetargu INLO-D-UPIL-T-16-AO8 dotyczącym części 55 zatytułowanej „Ruchome przegrody — drzwi” projektu rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera Parlamentu w Luksemburgu, o odrzuceniu oferty skarżącej i udzieleniu zamówienia innemu oferentowi, a po drugie, wniosek złożony na podstawie art. 268 TFUE o naprawienie poniesionej przez skarżącą szkody.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Clestra Hauserman pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

         (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2018.


title: Sprawa T-787/17: Wyrok Sądu z dnia 26 marca 2019 r. — Parfümerie Akzente/EUIPO (GlamHair) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego GlamHair — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/45

      Wyrok Sądu z dnia 26 marca 2019 r. — Parfümerie Akzente/EUIPO (GlamHair)
      (Sprawa T-787/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego GlamHair - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 164/47)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Parfümerie Akzente GmbH (Pfedelbach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch i M. Alber)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 września 2017 r. (sprawa R 82/2017-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego GlamHair jako unijnego znaku towarowego

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Parfümerie Akzente GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 32 z 29.1.2018.


title: Sprawa T-829/17: Wyrok Sądu z dnia 28 marca 2019 r. — Coesia/EUIPO (Przedstawienie dwóch czerwonych ukośnych łukowatych linii) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego dwie czerwone ukośne łukowate linie — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001] — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001)

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/46

      Wyrok Sądu z dnia 28 marca 2019 r. — Coesia/EUIPO (Przedstawienie dwóch czerwonych ukośnych łukowatych linii)
      (Sprawa T-829/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego dwie czerwone ukośne łukowate linie - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001] - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001)
      (2019/C 164/48)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Coesia SpA (Bolonia, Włochy) (przedstawiciel: adwokat S. Rizzo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 września 2017 r. (sprawa R 1272/2017-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego dwie czerwone ukośne łukowate linie jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Coesia SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 63 z 19.2.2018.


title: Sprawa T-105/18: Wyrok Sądu z dnia 26 marca 2019 r. — Deray/EUIPO — Charles Claire (LILI LA TIGRESSE) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego LILI LA TIGRESSE — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy TIGRESS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/46

      Wyrok Sądu z dnia 26 marca 2019 r. — Deray/EUIPO — Charles Claire (LILI LA TIGRESSE)
      (Sprawa T-105/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego LILI LA TIGRESSE - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy TIGRESS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 164/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: André Deray (Bry-sur-Marne, Francja) (przedstawiciel: adwokat S. Santos Rodríguez)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: P. Sipos i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Charles Claire LLP (Weybridge Surrey, Zjednoczone Królestwo)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 grudnia 2017 r. (sprawa R 1244/2017-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Charles Claire a A. Derayem.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     André Deray zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.


title: Sprawa T-265/18: Wyrok Sądu z dnia 27 marca 2019 r. — Biernacka-Hoba/EUIPO — Formata Bogusław Hoba (Formata) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy Formata — Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy Formata — Względna podstawa unieważnienia — Artykuł 60 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 — Zasada 37 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 12 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] — Przesłanki dotyczące przedstawienia wcześniejszego znaku towarowego — Zasada 19 rozporządzenia nr 2868/95 (obecnie art. 7 rozporządzenia delegowanego 2018/625) — Uzasadnione oczekiwania — Zwrot kosztów zastępstwa procesowego — Artykuł 109 rozporządzenia 2017/1001 i zasada 94 rozporządzenia nr 2868/95 (obecnie art. 109 rozporządzenia 2017/1001)

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/47

      Wyrok Sądu z dnia 27 marca 2019 r. — Biernacka-Hoba/EUIPO — Formata Bogusław Hoba (Formata)
      (Sprawa T-265/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy Formata - Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy Formata - Względna podstawa unieważnienia - Artykuł 60 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Zasada 37 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 12 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] - Przesłanki dotyczące przedstawienia wcześniejszego znaku towarowego - Zasada 19 rozporządzenia nr 2868/95 (obecnie art. 7 rozporządzenia delegowanego 2018/625) - Uzasadnione oczekiwania - Zwrot kosztów zastępstwa procesowego - Artykuł 109 rozporządzenia 2017/1001 i zasada 94 rozporządzenia nr 2868/95 (obecnie art. 109 rozporządzenia 2017/1001)
      (2019/C 164/50)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Ilona Biernacka-Hoba (Aleksandrów Łódzki, Polska) (przedstawiciel: adwokat R. Rumpel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Formata Bogusław Hoba (Aleksandrów Łódzki, Polska)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 lutego 2018 r. (sprawa R 2032/2017-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między I. Biernacką-Hobą a Formata Bogusław Hoba

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 13 lutego 2018 r. (sprawa R 2032/2017-4) w zakresie, w jakim Ilona Biernacka-Hoba została w niej zobowiązana do pokrycia kosztów poniesionych przez Formata Bogusław Hoba w związku z postępowaniem w sprawie unieważnienia i z postępowaniem odwoławczym oraz w jakim w owej decyzji ustalono wysokość kosztów, które I. Biernacka-Hoba powinna zapłacić na rzecz Formata Bogusław Hoba, na kwotę 1000 EUR. Decyzja ta zostaje zmieniona w ten sposób, że nie ma potrzeby obciążania I. Biernackiej-Hoby taką kwotą.

                  2)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                     Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.


title: Sprawa T-276/18: Wyrok Sądu z dnia 28 marca 2019 r. — Julius-K9/EUIPO — El Corte Inglés (K9 UNIT) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego K9 UNIT — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy unit — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/48

      Wyrok Sądu z dnia 28 marca 2019 r. — Julius-K9/EUIPO — El Corte Inglés (K9 UNIT)
      (Sprawa T-276/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego K9 UNIT - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy unit - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 164/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Julius-K9 Zrt (Szigetszentmiklós, Węgry) (przedstawiciel: adwokat G. Jambrik)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Lukošiūtė i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. Rivas Zurdo)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 lutego 2018 r. (sprawa R1432/2017-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Hipercor, SA a Julius-K9.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 22 lutego 2018 r. (sprawa R1432/2017-2).

                  2)

                     EUIPO zostaje obciążone, poza własnymi kosztami postępowania, kosztami poniesionymi przez Julius-K9 Zrt.

                  3)

                     El Corte Inglés, SA pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.


title: Sprawa T-239/18: Postanowienie Sądu z dnia 18 marca 2019 r. — SKS Import Export/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Swobodny przepływ kapitału — Przeciwdziałanie korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (AML/CFT) — Dyrektywa (UE) 2015/849 — Rozporządzenie delegowane (UE) 2018/212 — Wpisanie Tunezji do wykazu państw trzecich wysokiego ryzyka — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalności)

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/49

      Postanowienie Sądu z dnia 18 marca 2019 r. — SKS Import Export/Komisja
      (Sprawa T-239/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Swobodny przepływ kapitału — Przeciwdziałanie korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (AML/CFT) - Dyrektywa (UE) 2015/849 - Rozporządzenie delegowane (UE) 2018/212 - Wpisanie Tunezji do wykazu państw trzecich wysokiego ryzyka - Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalności)
      (2019/C 164/52)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Société Kammama Saber (SKS) Import Export (Sousse Jawhara, Tunezja) (przedstawiciel: H. Chelly, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, A. Bouquet i T. Scharf, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Sformułowane na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/212 z dnia 13 grudnia 2017 r. zmieniającego rozporządzenie delegowane (UE) 2016/1675 uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 przez dodanie Sri Lanki, Trynidadu i Tobago oraz Tunezji do tabeli w pkt I załącznika (Dz.U. 2018, L 41, s. 4).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                     Société Kammama Saber (SKS) Import Export zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.


title: Sprawa T-410/18: Postanowienie Sądu z dnia 15 marca 2019 r. — Silgan Closures i Silgan Holdings/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek opakowań metalowych — Decyzja o wszczęciu postępowania wyjaśniającego — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/50

      Postanowienie Sądu z dnia 15 marca 2019 r. — Silgan Closures i Silgan Holdings/Komisja
      (Sprawa T-410/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek opakowań metalowych - Decyzja o wszczęciu postępowania wyjaśniającego - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
      (2019/C 164/53)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Silgan Closures GmbH (Monachium, Niemcy), Silgan Holdings, Inc. (Stamford, Connecticut, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci H. Wollmann, D. Seeliger, R. Grafunder i V. Weiss)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Christoforou, B. Ernst, G. Meessen, C. Vollrath i L. Wildpanner, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2018) 2466 final z dnia 19 kwietnia 2018 r., na mocy której Komisja wszczęła postępowanie na podstawie art. 101 TFUE w sprawie AT.40522 — Pandora.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                     Postępowanie w sprawie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta Republiki Federalnej Niemiec i Rady Unii Europejskiej zostaje umorzone.

                  3)

                     Silgan Closures GmbH i Silgan Holdings, Inc., pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  4)

                     Republika Federalna Niemiec i Rada pokrywają własne koszty dotyczące wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 285 z 13.8.2018.


title: Sprawa T-503/18: Postanowienie Sądu z dnia 19 marca 2019 r. — Haba Trading/EUIPO — Vida (vidaXL) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/50

      Postanowienie Sądu z dnia 19 marca 2019 r. — Haba Trading/EUIPO — Vida (vidaXL)
      (Sprawa T-503/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 164/54)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Haba Trading BV (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci B. Schneiders i A. Brittner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Gája i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Vida AB (Alvesta, Szwecja)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 czerwca 2018 r. (sprawa R 190/2016-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Vida AB a Haba Trading BV

         Sentencja

                  1)

                     Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                     Haba Trading BV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 373 z 10.10.2018.


title: Sprawa T-75/19: Postanowienie Sądu z dnia 13 marca 2019 r. — Comune di Milano/Parlament i Rada (Stwierdzenie braku właściwości)

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/51

      Postanowienie Sądu z dnia 13 marca 2019 r. — Comune di Milano/Parlament i Rada
      (Sprawa T-75/19) (1)

      (Stwierdzenie braku właściwości)
      (2019/C 164/55)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Comune di Milano (przedstawiciele: adwokaci F. Sciaudone, M. Condinanzi i A. Neri)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio, I. Anagnostopoulou i A. Tamás, pełnomocnicy), a także Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer, F. Florindo Gijón i E. Rebasti, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1718 z dnia 14 listopada 2018 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 726/2004 w odniesieniu do siedziby Europejskiej Agencji Leków (Dz.U. 2018, L 291, s. 3), oraz po drugie, żądanie stwierdzenia bezskuteczności decyzji, jaka miała zostać przyjęta przez Radę w dniu 20 listopada 2017 r.

         Sentencja

                  1)

                     Sąd stwierdza brak swojej właściwości do wydania orzeczenia w sprawie T-75/19, tak aby Trybunał mógł orzec w przedmiocie skargi.

                  2)

                     Rozstrzygnięcie o żądaniu Comune di Milano wydania orzeczenia w przedmiocie niniejszej skargi w trybie przyspieszonym nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

                  3)

                     Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 112 z 25.3.2019.


title: Sprawa T-1/19: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2019 r. — CJ/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/52

      Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2019 r. — CJ/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
      (Sprawa T-1/19)
      (2019/C 164/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: CJ (przedstawiciel: adwokat V. Kolias)

         Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że z naruszeniem traktatów strona pozwana nie dokonała anonimizacji pism procesowych, w których strona skarżąca została wymieniona z nazwiska i które zostały opublikowane w Internecie przez Sąd i dawny Sąd do spraw Służby Publicznej, ewentualnie nie uniemożliwiła dostępu do nieobjętych anonimowością wersji tych dokumentów dla dostawców usług wyszukiwania w Internecie;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, przy czym w szczególności strona skarżąca podnosi, że:

                              —

                              w przeszłości wniosła skargi przeciwko swemu byłemu pracodawcy przed Sądem do spraw Służby Publicznej i Sądem;

                              —

                              pisma procesowe w postępowaniach w przedmiocie tych skarg zostały opublikowane w formie, w której wymienia się stronę skarżącą z nazwiska i dostęp do nich mają dostawcy usług wyszukiwania internetowego, tacy jak Google;

                              —

                              udostępnienie takim dostawcom usług wyszukiwania ułatwia profilowanie strony skarżącej przez każdego użytkownika Internetu na świecie, w tym przez obecnych i potencjalnych pracodawców;

                              —

                              w wyniku takiego profilowania powstaje ryzyko dyskryminacji strony skarżącej;

                              —

                              Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej podjął decyzję o powszechnej anonimizacji publikowanych pism procesowych w odniesieniu do wszystkich wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczących osób fizycznych, które do niego wpłynęły po dniu 1 lipca 2018 r.;

                              —

                              anonimizacja publikowanych pism procesowych w odniesieniu do wszelkich innych rodzajów działań przewidzianych w traktatach pozostaje całkowicie w gestii wymiaru sprawiedliwości Unii Europejskiej,

                              —

                              osoby fizyczne, których dotyczą wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone do Trybunału Sprawiedliwości po dniu 1 lipca 2018 r. oraz strona skarżąca nie są traktowane jednakowo.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Sąd naruszył art. 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności strona skarżąca utrzymuje, że:

                              —

                              celem publikacji dokumentów procesowych jest, według Trybunału Sprawiedliwości, „zagwarantować informowanie obywateli i jawny charakter sądownictwa”;

                              —

                              aby osiągnąć ten cel, nie jest konieczne publikowanie wersji pism procesowych, w których strona skarżąca jest wskazywana z nazwiska lub, pomocniczo, udostępnianie takich wersji wyszukiwarkom internetowym, takim jak Google;

                              —

                              niezaprzestanie przez Sąd takiej praktyki narusza art. 4 ust. 1 lit. c) i art. 5 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (1), ewentualnie art. 4 ust. 1 lit. c) i art. 5 lit. a) rozporządzenia (UE) 2018/1725 Parlamentu Europejskiego i Rady (2).

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8, 12.1.2001, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie (UE) 2018/1725 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. L 295, 21.11.2018, s. 39).


title: Sprawa T-136/19: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2019 r. — Bulgarian Energy Holding i in./Komisja

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/53

      Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2019 r. — Bulgarian Energy Holding i in./Komisja
      (Sprawa T-136/19)
      (2019/C 164/57)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bulgarian Energy Holding EAD (Sofia, Bułgaria), Bulgartransgaz EAD (Sofia), Bulgargaz EAD (Sofia) (przedstawiciele: adwokat K. Struckmann, M. Powell i A. Kadri, solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  przyjęcie środków organizacji postępowania lub środków dowodowych określonych w sekcji 3.6 skargi lub jakichkolwiek innych takich środków, które Sąd uzna za niezbędne;

                  —

                  stwierdzenie nieważności, w całości lub w części, decyzji Komisji C(2018) 8806 final z dnia 17 grudnia 2018 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 102 TFUE (AT.39849 — BEH Gas);

                  —

                  uchylenie nałożonej grzywny lub obniżenie jej wysokości;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że pozwana naruszyła istotne wymogi proceduralne, naruszając tym samym prawo skarżących do obrony.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że definicja właściwego rynku zawarta w zaskarżonej decyzji jest obarczona naruszeniami prawa i błędami dotyczącymi okoliczności faktycznych oraz brakiem przeprowadzenia analizy rynku i brakiem należytego uzasadnienia.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że stwierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym Bulgargaz EAD (jako jedna ze skarżących) lub skarżące łącznie zajmowały pozycję dominującą na rynku usług związanych ze zdolnością przesyłową, jest obarczone naruszeniami prawa i błędną oceną okoliczności faktycznych.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza traktaty Unii Europejskiej, ponieważ nie wykazano w niej w wymagany prawem sposób, że zachowanie opisane w zaskarżonej decyzji stanowi naruszenie art. 102 TFUE, w świetle zawartych w niej naruszeń dotyczących stosowania prawa i oceny okoliczności faktycznych.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że stwierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji dotyczące okresu trwania zarzucanego naruszenia są obarczone naruszeniami prawa i błędną oceną okoliczności faktycznych.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że w trakcie procesu przyjmowania decyzji na podstawie art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. (1), naruszono traktaty UE.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący tego, że grzywna powinna zostać uchylona lub obniżona w świetle tego, że w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono wytycznych pozwanej w sprawie grzywien, lub, ewentualnie, w ramach przysługującego Sądowi prawa nieograniczonego orzekania na podstawie art. 261 TFUE ze względu na to, że grzywna, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności, jest nieproporcjonalna w stosunku do sankcjonowanego zachowania.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 4 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 8, t. 2, s. 205).


title: Sprawa T-148/19: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2019 r. — PKK/Rada

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/55

      Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2019 r. — PKK/Rada
      (Sprawa T-148/19)
      (2019/C 164/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Kurdistan Workers’ Party (PKK) (przedstawiciele: A. van Eik i T. Buruma, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/25 z dnia 8 stycznia 2019 r. (1) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej (a skarżąca kwestionuje, że Kadek i Kongra Gel stanowią jej pseudonimy);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, uznanie, że uzasadnione jest zastosowanie łagodniejszego środka niż pozostawienie jej nazwy w unijnym wykazie organizacji terrorystycznych;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, w którym strona skarżąca podnosi, że decyzja Rady 2019/25 jest w stosunku do niej nieważna, ponieważ nie może ona zostać uznana za grupę terrorystyczną w rozumieniu art. 1 ust. 3 wspólnego stanowiska Rady 2001/931/WPZiB z dnia 27 grudnia 2001 r. (2)

                  Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie wykazała, iż strona skarżąca stanowi grupę zorganizowaną działającą w uzgodniony sposób w celu popełniania ataków terrorystycznych. Ponadto, przeważającej części aktów, o których mowa w uzasadnieniu powyższej decyzji nie można przypisać stronie skarżącej i nie zostały one wymienione w wyczerpującym wykazie czynów zdefiniowanych w art. 1 ust. 3 wspólnego stanowiska Rady 2001/931/WPZiB oraz nie mogą one wyrządzić poważnej szkody państwu. Wreszcie, cel strony skarżącej nie stanowił „celu terrorystycznego” zdefiniowanego w art. 1 ust. 3 wspólnego stanowiska Rady 2001/931/WPZiB. Cel ten należy oceniać w szczególności w świetle konfliktu zbrojnego w ramach samostanowienia.

                  2.

                  Zarzut drugi, w którym strona skarżąca podnosi, że decyzja Rady 2019/25 jest w stosunku do niej nieważna, ponieważ nie istnieje żadna decyzja wydana przez właściwą władzę, tak jak tego wymaga art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska Rady 2001/931/WPZiB.

                  3.

                  Zarzut trzeci, w którym strona skarżąca podnosi, że decyzja Rady 2019/25 jest w stosunku do niej nieważna, ponieważ strona pozwana nie przeprowadziła właściwej kontroli wymaganej na podstawie art. 1 ust. 6 wspólnego stanowiska Rady 2001/931/WPZiB.
                  Strona skarżąca podnosi, że w uzasadnieniu powyższej decyzji nie wykazano, że przeprowadzona została właściwa kontrola zarówno na szczeblu krajowym, jak i przez samą stronę pozwaną. Informacje dostarczone przez stronę skarżącą w poprzednich postępowaniach w odniesieniu do procesu pokojowego, walki z Daiszem i tendencji autokratycznych w Turcji nie zostały należycie uwzględnione.

                  4.

                  Zarzut czwarty, w którym strona skarżąca podnosi, że decyzja Rady 2019/25 jest w stosunku do niej nieważna, ponieważ decyzja ta nie jest zgodna z wymogami proporcjonalności i pomocniczości.
                  W szczególności, umieszczenie strony skarżącej w wykazie wywarło nieproporcjonalnie niekorzystny wpływ na diasporę Kurdów.

                  5.

                  Zarzut piaty, w którym strona skarżąca podnosi, że decyzja Rady 2019/25 jest w stosunku do niej nieważna, ponieważ nie dopełniono w niej obowiązku uzasadnienia, jak tego wymaga art. 296 TFUE.
                  W swoim wyroku z dnia 15 listopada 2018 r. PKK/Rada (T-316/14, EU:T:2018:788) Trybunał doszedł do podobnego wniosku na podstawie dokładnie takiego samego uzasadnienia.

                  6.

                  Zarzut szósty, w którym strona skarżąca podnosi, że decyzja Rady 2019/25 jest w stosunku do niej nieważna, ponieważ narusza ona przysługujące stronie skarżącej prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej.
                  Strona skarżąca podnosi w szczególności, że strona pozwana zlekceważyła wyrok z dnia 15 listopada 2018 r., PKK/Rada (T-316/14, EU:T:2018:788) i postępowanie, które doprowadziło do jego wydania.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2019/25 z dnia 8 stycznia 2019 r. dotycząca zmiany oraz aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu i uchylenia decyzji (WPZiB) 2018/1084 (Dz.U. L 344 z 28.12.2001, s. 93).

         (2)  Wspólne stanowisko Rady 2001/931/WPZiB z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu (Dz.U. L 344 z 28.12.2001, s. 93).


title: Sprawa T-163/19: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2019 r. — Mersinis/ESMA

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/56

      Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2019 r. — Mersinis/ESMA
      (Sprawa T-163/19)
      (2019/C 164/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Michail Mersinis (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat P. Pafitis)

         Strona pozwana: Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 23 maja 2018 r. o niewybraniu skarżącego na stanowisko senior legal officer na podstawie ogłoszenia o naborze ESMA/2017/VAC19/AD7.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niezgodnego z prawem składu komisji selekcyjnej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący stronniczości na korzyść kandydata, który został wybrany na rozpatrywane stanowisko.


title: Sprawa T-164/19: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2019 r. — AQ/eu-LISA

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/57

      Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2019 r. — AQ/eu-LISA
      (Sprawa T-164/19)
      (2019/C 164/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: AQ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i N. Flandin)

         Strona pozwana: Europejska Agencja ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji eu-LISA z dnia 8 maja 2018 r. o rozwiązaniu ze stroną skarżącą umowy o pracę w eu-LISA bez wypowiedzenia, oraz w razie potrzeby decyzji eu-LISA z dnia 4 grudnia 2018 r. oddalającej zażalenie strony skarżącej;

                  —

                  zasądzenie od pozwanej zadośćuczynienia za doznaną przez stronę skarżącą krzywdę;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący nieprawidłowości proceduralnych oraz naruszenia prawa do obrony, a w szczególności prawa do bycia wysłuchanym.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 16 i 48 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia obowiązku wspomagania.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 31 i 34 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący nadużycia władzy.


title: Sprawa T-166/19: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2019 r. — Bronckers/Komisja

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/58

      Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2019 r. — Bronckers/Komisja
      (Sprawa T-166/19)
      (2019/C 164/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Marco Bronckers (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat P. Kreijger)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 stycznia 2019 r. na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) oddalającej ponowny wniosek skarżącego o udzielenie dostępu do dokumentów wskazanych w protokole Wspólnego Komitetu ds. napojów spirytusowych utworzonego ma podstawie Porozumienia między Wspólnotą Europejską a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi w sprawie wzajemnego uznawania i ochrony oznaczeń napojów spirytusowych (2);

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że oddalenie przez Komisję wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów stanowi błędne zastosowanie art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 lub narusza art. 296 TFUE.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że oddalenie przez Komisję wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów stanowi błędne zastosowanie art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 lub narusza art. 296 TFUE, ponieważ Komisja nie wykazała, iż dostęp do żądanych dokumentów narusza interesy handlowe Consejo Regulador del Tequila (CRT) lub jej członków.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący niesłusznego stwierdzenia przez Komisję, że skarżący nie wykazał nadrzędnego interesu publicznego przemawiającego za ujawnieniem tych dokumentów.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że odmówienie przez Komisję udzielenia częściowego dostępu do dokumentów stanowi błędne zastosowanie art. 4 ust. 6 lub art. 4 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, lub narusza art. 296 TFUE.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

         (2)  Zobacz decyzja Rady 97/361/WE z dnia 27 maja 1997 r. dotycząca zawarcia Porozumienia między Wspólnotą Europejską a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi w sprawie wzajemnego uznawania i ochrony oznaczeń napojów spirytusowych (Dz.U. 1997, L 152, s. 15).


title: Sprawa T-175/19: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2019 r. — Vereinigung der Bayerischen Wirtschaft/EUIPO (eVoter)

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/59

      Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2019 r. — Vereinigung der Bayerischen Wirtschaft/EUIPO (eVoter)
      (Sprawa T-175/19)
      (2019/C 164/62)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Vereinigung der Bayerischen Wirtschaft eV (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat L. Genz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego eVoter — zgłoszenie nr 17 900 152

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 stycznia 2019 r. w sprawie R 1983/2018-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie praktyki administracyjnej EUIPO;

                  —

                  naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-180/19: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2019 r. — Bibita Group/EUIPO — Benkomers (Butelki na napoje)

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/60

      Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2019 r. — Bibita Group/EUIPO — Benkomers (Butelki na napoje)
      (Sprawa T-180/19)
      (2019/C 164/63)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bibita Group SHPK (Tirana, Albania) (przedstawiciel: adwokat C. Seyfert)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Benkomers OOD (Sofia, Bułgaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 3797 091-0001 (Butelki na napoje)

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 stycznia 2019 r. w sprawie R 1070/2018-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  unieważnienie prawa do zakwestionowanego wzoru wspólnotowego zarejestrowanego pod numerem 3797 091-0001 w oparciu o wszystkie podstawy określone w skardze;

                  —

                  obciążenie pozwanej oraz właściciela kosztami postępowania związanymi z postępowaniem przed trzecią izbą odwoławczą na podstawie art. 190 regulaminu postępowania przed Sądem;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz ewentualnej drugiej strony w niniejszym postępowaniu całością kosztów postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 6 ust. 1 i art. 25 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.


title: Sprawa T-336/18: Postanowienie Sądu z dnia 19 marca 2019 r. — Eagle IP/EUIPO — Consolidated Artists (LILLY e VIOLETTA)

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/61

      Postanowienie Sądu z dnia 19 marca 2019 r. — Eagle IP/EUIPO — Consolidated Artists (LILLY e VIOLETTA)
      (Sprawa T-336/18) (1)

      (2019/C 164/64)
      Język postępowania: angielski
      Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 268 z 30.7.2018.


title: Sprawa T-470/18: Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2019 r. — Telenet/Komisja

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/61

      Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2019 r. — Telenet/Komisja
      (Sprawa T-470/18) (1)

      (2019/C 164/65)
      Język postępowania: angielski
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 364 z 8.10.2018.


title: Sprostowanie do komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-45/19 (Dz.U. C 122 z 1.4.2019)

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/62

      Sprostowanie do komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-45/19

         (
               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 122 z dnia 1 kwietnia 2019 r.
            )

      (2019/C 164/66)
      Strona 20, komunikat w sprawie T-45/19, Acron i in./Komisja otrzymuje brzmienie:

               „Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2019 r. – Acron i in./Komisja

                  (Sprawa T-45/19)

               (2019/C 164/66)
               Język postępowania: angielski

                  Strony

                  Strona skarżąca: Acron PAO (Nowogród Wielki, Rosja), Dorogobuż PAO (Dorogobuż, Rosja), Acron Switzerland AG (Baar, Szwajcaria) (przedstawiciele: T. De Meese, J. Stuyck i A. Nys, lawyers)

                  Strona przeciwna: Komisja Europejska

                  Żądania

               Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/1703 z dnia 12 listopada 2018 r., oraz

                           —

                           obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

                  Zarzuty i główne argumenty

               Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                           1.

                           Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez stronę przeciwną zobowiązań międzynarodowych, co stanowi naruszenie traktatu i braku przedstawienia wystarczającego uzasadnienia poprzez stwierdzenie, że Federacja Rosyjska nie przestrzegała swoich zobowiązań w ramach Światowej Organizacji Handlu.
                           Skarżące podnoszą, że strona przeciwna nie uwzględniła przystąpienia Federacji Rosyjskiej do Światowej Organizacji Handlu jako okoliczności istotnej dla zmiany w obliczaniu marginesu dumpingu skarżących. Strona przeciwna jest zobowiązana do uwzględnienia zobowiązań podjętych przez Federację Rosyjską w odniesieniu do ceny gazu podczas dochodzenia w zakresie przeglądu okresowego ceł mających zastosowanie do przywozu azotanu amonu. Ponieważ strona przeciwna twierdziła, że Federacja Rosyjska nie zastosowała się do jej własnego protokołu przystąpienia, strona przeciwna naruszyła art. VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu oraz art. II Porozumienia antydumpingowego Światowej Organizacji Handlu. W ten sposób strona przeciwna naruszyła swoje zobowiązania międzynarodowe, co stanowi naruszenie Traktatu.

                           2.

                           Zarzut drugi dotyczący popełnienia przez stronę przeciwną oczywistego błędu w ocenie i braku wystarczającego uzasadnienia, co doprowadziło do naruszenia prawa skarżących do obrony poprzez stwierdzenie, że zmiana okoliczności, na którą powołują się skarżący, nie miała trwałego charakteru.

                                       —

                                       Skarżące podnoszą, że w ramach drugiego zarzutu istnieją dwie odrębne podstawy stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Oba zarzuty dotyczą błędnego wniosku, że zmiana okoliczności nie miała trwałego charakteru.

                                       —

                                       W każdym razie strona przeciwna naruszyła obowiązek uzasadnienia na podstawie art. 296 TFUE, ponieważ nie uzasadniła zaskarżonej decyzji w sposób jasny i jednoznaczny.

                           3.

                           Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez stronę przeciwną art. 19 ust. 2 i art. 20 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 2016/1036 Parlamentu Europejskiego i Rady, jak również prawa skarżących do obrony i doprowadzenia do braku pewności prawa poprzez brak przedstawienia obliczenia dumpingu.

                                       —

                                       Strona przeciwna nie ujawniła skarżącym ostatecznych obliczeń marginesu dumpingu, mimo że obliczenia te posłużyły za podstawę ustaleń dotyczących kontynuacji i istnienia dumpingu, trwałego charakteru zmiany okoliczności, a także zakończenia częściowego przeglądu okresowego. Gdyby strona przeciwna przekazała obliczenia, umożliwiłaby skarżącym skuteczniejszą obronę ich praw w odniesieniu do obliczania dumpingu i ustaleń dotyczących dumpingu w ogólności, w tym argumentu dotyczącego metodologii obliczeń zastosowanej w pierwotnym dochodzeniu, co mogłoby mieć znaczący wpływ na ich sytuację prawną.

                                       —

                                       Skarżące podnoszą, że strona przeciwna naruszyła art. 19 ust. 2 i art. 20 ust. 2 rozporządzenia 2016/1036, prawo skarżących do obrony oraz zasadę pewności prawa poprzez brak dostarczenia skarżącym istotnego streszczenia dowodów zebranych w trakcie dochodzenia lub ustaleń, na podstawie których strona przeciwna zaproponowała zmianę marginesu antydumpingowego skarżących. Skarżące podnoszą, że odmawiając przedstawienia im obliczenia marginesu dumpingu, strona przeciwna naruszyła prawo skarżących do obrony i zasadę pewności prawa.”.


title: Sprawa T-135/15: Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2019 r. — Włochy/Komisja (EFRG — Wydatki wyłączone z finansowania — Wydatki poniesione przez Włochy — Tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego — Rozporządzenie (WE) nr 320/2006 — Rozporządzenie (WE) nr 968/2006 — Rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 — Termin 24 miesięcy — Pojęcie „wieloletniego środka” — Warunki przyznania pomocy na restrukturyzację — Pojęcie „urządzeń produkcyjnych” — Kwalifikacja silosów — Pojęcie „całkowitego demontażu” — Załącznik 2 do dokumentu VI/5330/97 — Trudności w wykładni przepisów prawa Unii — Lojalna współpraca — Uzasadnione oczekiwania — Ne bis in idem — Premie ubojowe — Działania informacyjno-promocyjne dotyczące produktów rolnych — Opóźnienia w płatnościach — Dowód istnienia szczególnych warunków w zarządzaniu — Równość traktowania — Błąd w tłumaczeniu w jednej z wersji językowych rozporządzenia Unii — Możliwość przypisania korekty finansowej państwu członkowskiemu)

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/41

      Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2019 r. — Włochy/Komisja
      (Sprawa T-135/15) (1)

      (EFRG - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki poniesione przez Włochy - Tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego - Rozporządzenie (WE) nr 320/2006 - Rozporządzenie (WE) nr 968/2006 - Rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 - Termin 24 miesięcy - Pojęcie „wieloletniego środka” - Warunki przyznania pomocy na restrukturyzację - Pojęcie „urządzeń produkcyjnych” - Kwalifikacja silosów - Pojęcie „całkowitego demontażu” - Załącznik 2 do dokumentu VI/5330/97 - Trudności w wykładni przepisów prawa Unii - Lojalna współpraca - Uzasadnione oczekiwania - Ne bis in idem - Premie ubojowe - Działania informacyjno-promocyjne dotyczące produktów rolnych - Opóźnienia w płatnościach - Dowód istnienia szczególnych warunków w zarządzaniu - Równość traktowania - Błąd w tłumaczeniu w jednej z wersji językowych rozporządzenia Unii - Możliwość przypisania korekty finansowej państwu członkowskiemu)
      (2019/C 148/37)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez C. Colelli, avvocato dello Stato)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo D. Bianchi, P. Ondrůšek i I. Galindo Martín, pełnomocnicy, a następnie D. Bianchi i P. Ondrůšek, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas i S. Horrenberger, pełnomocnicy) i Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/103 z dnia 16 stycznia 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2015, L 16, s. 33) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy niektórych wydatków poniesionych przez Republikę Włoską.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Republika Włoska pokrywa własne koszty i koszty Komisji Europejskiej.

                  3)

                     Republika Francuska i Węgry pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 155 z 11.5.2015.