title: Sprawa C-636/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 25 września 2015 r. w sprawie T-366/14, August Storck/EUIPO, wniesione w dniu 30 listopada 2015 r. przez August Storck KG

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 25 września 2015 r. w sprawie T-366/14, August Storck/EUIPO, wniesione w dniu 30 listopada 2015 r. przez August Storck KG
   (Sprawa C-636/15 P)
   (2016/C 270/24)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: August Storck KG (przedstawiciel: N. Gregor, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   Postanowieniem z dnia 11 maja 2016 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziewiąta izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa C-118/10: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/35

         Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-118/10)
   2010/C 113/54
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, L. Flynn, K. Walkerová, A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2009/991/UE (1) z dnia 16 grudnia 2009 r. w sprawie przyznania przez władze Republiki Łotewskiej pomocy państwa na zakup gruntów rolnych w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wydając zaskarżoną decyzję, Rada obeszła decyzję Komisji wynikającą z propozycji stosownych środków w pkt 196 wytycznych dotyczących rolnictwa z 2007 r. oraz z jej bezwarunkowego zaakceptowania przez Łotwę, zobowiązującą to państwo do zakończenia najpóźniej do dnia 31 grudnia 2009 r. istniejącego systemu pomocy na zakup gruntów rolnych. Pod pretekstem wyjątkowych okoliczności Rada pozwoliła faktycznie Łotwie na utrzymanie tegoż systemu aż do czasu wygaśnięcia w dniu 31 grudnia 2013 r. wytycznych dotyczących rolnictwa z 2007 r. Okoliczności wskazane przez Radę na poparcie jej decyzji ewidentnie nie są wyjątkowymi okolicznościami pozwalającymi na uzasadnienie wydanej decyzji i nie uwzględniają decyzji Komisji w sprawie tego systemy pomocy. Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisja podnosi cztery zarzuty:

               a)

               Po pierwsze, Komisja uważa, że Rada nie była uprawniona do podjęcia działania na podstawie art. 108 ust. 2 akapit trzeci TFUE, ponieważ pomoc, którą zatwierdziła, była pomocą istniejącą, którą Łotwa zobowiązała się znieść do końca 2009 r., gdy państwo to zgodziło się na stosowane środki zaproponowane mu przez Komisję.

               b)

               Po drugie, Rada nadużyła władzy, chcąc zneutralizować ustalenie, że środki pomocowe, które Łotwa mogła zachować do końca 2009 r., ale nie po tej dacie, mogły zostać utrzymane do 2013 r.

               c)

               Następnie, w ramach zarzutu trzeciego, Komisja twierdzi, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady lojalnej współpracy, która ma zastosowanie do państw członkowskich oraz między instytucjami. W swej decyzji Rada zwolniła Łotwę ze spoczywającego na niej obowiązku współpracy z Komisją w odniesieniu do stosownych środków zaakceptowanych przez to państwo członkowskie w zakresie istniejącej pomocy na zakup gruntów rolnych w ramach współpracy ustanowionej w art. 108 ust. 1 TFUE.

               d)

               W ramach ostatniego zarzutu Komisja podnosi, że Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, ponieważ uznała, że zaistniały wyjątkowe okoliczności uzasadniające wydanie zatwierdzonego środka.

      (1)  Dz.U. L 339 z 22.12.2009, s. 34.


title: Sprawa F-18/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 sierpnia 2016 r. – McMichael/Komisja

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/34

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 sierpnia 2016 r. – McMichael/Komisja
   (Sprawa F-18/13) (1)

   (2016/C 371/41)
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 114 z 20.4.2013, s. 47.


title: Sprawa C-431/10: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2005/85/WE — Prawo azylu — Procedura nadawania i cofania statusu uchodźcy — Minimalne normy — Brak pełnej transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/10

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-431/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2005/85/WE - Prawo azylu - Procedura nadawania i cofania statusu uchodźcy - Minimalne normy - Brak pełnej transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2011/C 160/09
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Condou-Durande i A.A. Gilly, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciel: D. O'Hagan, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieustanowienie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (Dz.U. L 326, s. 13)

      Sentencja

               1)

               Nieustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 43 tej dyrektywy.

               2)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa T-223/11: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2014 r. – Siemens przeciwko Komisji (Klauzula arbitrażowa — Umowa dotycząca pożyczki materiałów rozszczepialnych na rzecz Wspólnotowego Centrum Badawczego w Isprze — Niewykonanie umowy — Odsetki za zwłokę)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/30

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2014 r. – Siemens przeciwko Komisji
   (Sprawa T-223/11) (1)

   ((Klauzula arbitrażowa - Umowa dotycząca pożyczki materiałów rozszczepialnych na rzecz Wspólnotowego Centrum Badawczego w Isprze - Niewykonanie umowy - Odsetki za zwłokę))
   2014/C 292/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Siemens AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Risse, R. Harbst i H. Haller)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i W. Mölls, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów R. Van der Houta i A. Krämera)

      Przedmiot

   Oparta na klauzuli arbitrażowej skarga o zasądzenie od Komisji zwrotu całości bądź części kosztów recyklingu materiałów rozszczepialnych, poniesionych przez skarżącą w ramach wykonywania umowy nr AG 2052, dotyczącej pożyczki materiałów rozszczepialnych na rzecz Wspólnotowego Centrum Badawczego w Isprze, we Włoszech oraz odsetek za zwłokę.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Siemens AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.7.2011.


title: Sprawa C-94/07: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Bonn — Niemcy) — Andrea Raccanelli przeciwko Max-Planck-Gesellschaft zur Förderung der Wissenschaften eV (Artykuł 39 WE — Pojęcie pracownika — Pozarządowa organizacja pożytku publicznego — Stypendium doktoranckie — Umowa o pracę — Przesłanki)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/12

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Bonn — Niemcy) — Andrea Raccanelli przeciwko Max-Planck-Gesellschaft zur Förderung der Wissenschaften eV
   (Sprawa C-94/07) (1)

   (Artykuł 39 WE - Pojęcie „pracownika’ - Pozarządowa organizacja pożytku publicznego - Stypendium doktoranckie - Umowa o pracę - Przesłanki)
   (2008/C 223/19)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Arbeitsgericht Bonn
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Andrea Raccanelli

      Strona pozwana: Max-Planck-Gesellschaft zur Förderung der Wissenschaften eV
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Arbeitsgericht Bonn — Wykładnia art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, s. 2) — Status pracownika w przypadku doktoranta zatrudnionego na zasadach stypendium przez zakład użyteczności publicznej prawa prywatnego z siedzibą w państwie członkowskim, który proponuje większości swych doktorantów krajowych możliwość zawarcia umowy o pracę — Obowiązek umożliwienia doktorantowi pochodzącego z innego państwa członkowskiego dokonania wyboru pomiędzy stypendium a umową o pracę — Pojęcie pracownika.
   Sentencja

               1)

               Naukowca znajdującego się w takiej sytuacji jak skarżący w sprawie przed sądem krajowym, tj. przygotowującego pracę doktorską na podstawie umowy o stypendium zawartej z Max-Planck-Gesellschaft zur Förderung der Wissenschaften eV, można uznać za pracownika w rozumieniu art. 39 WE, jeżeli przez pewien okres wykonuje on czynności pod kierownictwem instytutu należącego do tego stowarzyszenia oraz otrzymuje wynagrodzenie jako świadczenie wzajemne za te czynności. Do sądu krajowego należy sprawdzenie okoliczności faktycznych w celu ustalenia czy ma to miejsce w sprawie, którą rozpatruje.

               2)

               Organizacja prawa prywatnego taka jak Max-Planck-Gesellschaft zur Förderung der Wissenschaften eV jest zobowiązana do przestrzegania wobec pracowników w rozumieniu art. 39 WE zasady niedyskryminacji. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy w niniejszej sprawie przed sądem krajowym miało miejsce nierówne traktowanie pomiędzy doktorantami krajowymi a zagranicznymi.

               3)

               W przypadku gdyby skarżący w sprawie przed sądem krajowym mógł powołać się na szkodę spowodowaną dyskryminacją, której był ofiarą, do sądu krajowego należy ustalenie, jakiego rodzaju naprawienia szkody mógłby się domagać, uwzględniając obowiązujące w dziedzinie odpowiedzialności pozaumownej przepisy krajowe.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007.


title: Sprawa T-236/05: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2005 r. przez Willema Aldershoffa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/32

         Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2005 r. przez Willema Aldershoffa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-236/05)
   (2005/C 205/58)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 17 czerwca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Willema Aldershoffa, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez adwokatów Sébastiena Orlandiego, Xaviera Martina, Alberta Coolena, Jeana — Noëla Louisa i Etienne'a Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji oceniającej przebieg jego kariery za okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r.

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Na poparcie swej skargi skarżący w pierwszej kolejności podnosi zarzut popełnienia oczywistego błędu w ocenie okoliczności, że za jego wydajność nie została mu przyznana ocena „Wyróżniająco” lub „Bardzo dobrze”, chociaż w swej opinii osiągnął on — a wręcz wyszedł poza — swe cele i to pomimo napotkanych w swym miejscu pracy szczególnych trudności.
   Skarżący podnosi następnie zarzut rzekomej sprzeczności pomiędzy, z jednej strony, zawartymi w tej ocenie komentarzami, które jego zdaniem wskazują na poprawę ze względu na to, że wyszedł on poza swe cele, a, z drugiej strony, ocenami, które zostały mu przyznane i które jego zdaniem znajdują się poniżej średniej.
   Wreszcie skarżący podnosi zarzut braku właściwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa C-88/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 9 grudnia 2014 r. w sprawie T-90/10 Ferriere Nord SpA/Komisja, wniesione w dniu 20 lutego 2015 r. przez Ferriere Nord SpA

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/23

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 9 grudnia 2014 r. w sprawie T-90/10 Ferriere Nord SpA/Komisja, wniesione w dniu 20 lutego 2015 r. przez Ferriere Nord SpA
   (Sprawa C-88/15 P)
   (2015/C 146/30)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Ferriere Nord SpA (przedstawiciele: W. Viscardini i G. Donà, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               tytułem żądania głównego, uchylenie wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 9 grudnia 2014 r. w sprawie T-90/10, w zakresie w jakim Sądu oddalił żądanie główne Ferriere Nord zmierzające do stwierdzenia nieważności całej decyzji Komisji Europejskiej C(2009) 7492 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r., zmienionej i uzupełnionej decyzją C (2009) 9912 wersja ostateczna;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności powyższych decyzji Komisji;

               —

               pomocniczo, uchylenie wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 9 grudnia 2014 r. w sprawie T-90/10, w zakresie w jakim Sądu oddalił żądanie pomocnicze Ferriere Nord zmierzające do stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2009) 7492 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r., zmienionej i uzupełnionej decyzją C (2009) 9912 wersja ostateczna i w związku z tym obniżenie grzywny ustalonej w tym wyroku;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie częściowej nieważności powyższych decyzji Komisji i przyjęcie obniżki grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie wyższej niż obniżka przyznana już przez Sąd;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

               I

               Ewidentne, wynikające z lektury akt sprawy, zniekształcenie okoliczności faktycznych i dowodów w odniesieniu do braku po stronie Komisji uprawnienia do ukarania Ferriere Nord – Niezgodny z prawem brak stwierdzenia ewidentnie wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia decyzji Komisji oraz brak uzasadnienia – Naruszenie zasad w dziedzinie ciężaru dowodu

               II

               Naruszenie art. 27 rozporządzenia nr 1/2003 (1), zważywszy, że nowe pismo w sprawie przedstawienia zarzutów nie zostało doręczone – Naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań – Ewidentne, wynikające z lektury akt sprawy, zniekształcenie okoliczności faktycznych i dowodów – Naruszenie prawa do obrony – Brak uzasadnienia – Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym przez funkcjonariusza ds. przesłuchań

               III

               Naruszenie regulaminu wewnętrznego Komisji (a więc prawa pierwotnego i pochodnego w dziedzinie wielojęzykowości), ponieważ sprawozdanie końcowe funkcjonariusza ds. przesłuchań w autentycznej wersji językowej jest późniejsze niż decyzja kolegium komisarzy z dnia 30 września 2009 r.

               IV

               Czas trwania uczestnictwa Ferriere Nord w kartelu – Naruszenia prawa przy ocenie okoliczności faktycznych: zniekształcenie dowodów – Naruszenie zasad ogólnych w dziedzinie ciężaru dowodu oraz zasady in dubio pro reo – Wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie

               V

               Naruszenie zasady proporcjonalności przy określaniu kwoty podstawowej grzywny nałożonej na Ferriere Nord w świetle wagi i czasu trwania kartelu – Naruszenie zasady równego traktowania – Brak uzasadnienia

               VI

               Oczywisty błąd (a przynajmniej ewidentna nieścisłość) przy obliczaniu obniżki kwoty grzywny przyznanej Ferriere Nord – Nieprawidłowe wykonanie nieograniczonego prawa orzekania – Braki w uzasadnieniu

               VII

               Niezgodne z prawem podwyższenie kwoty podstawowej grzywny z tytułu powrotu do naruszenia, będące wynikiem naruszenia prawa do obrony

               VIII

               Niezgodne z prawem podwyższenie kwoty podstawowej grzywny z tytułu powrotu do naruszenia, będące wynikiem upływu czasu

               IX

               Niezgodne z prawem podwyższenie kwoty podstawowej grzywny z tytułu powrotu do naruszenia, będące wynikiem naruszenia zasady proporcjonalności

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Sprawa T-594/13: Postanowienie Sądu z dnia 11 marca 2015 r. – Sanctuary Brands/OHIM – Richter International (TAILORBYRD)

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/37

         Postanowienie Sądu z dnia 11 marca 2015 r. – Sanctuary Brands/OHIM – Richter International (TAILORBYRD)
   (Sprawa T-594/13) (1)

   (2015/C 155/44)
   Język postępowania: angielski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa C-452/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2015 r. w sprawie T-396/14, Best-Lock (Europe)/EUIPO, wniesione w dniu 17 sierpnia 2015 r. przez Best-Lock (Europe) Ltd

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2015 r. w sprawie T-396/14, Best-Lock (Europe)/EUIPO, wniesione w dniu 17 sierpnia 2015 r. przez Best-Lock (Europe) Ltd
   (Sprawa C-452/15 P)
   (2016/C 270/19)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Best-Lock (Europe) Ltd (przedstawiciel: J. Becker, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2016 r. Trybunał Sprawiedliwości (szósta izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa T-1/10 RENV: Postanowienie Sądu z dnia 24 czerwca 2014 r. – PPG i SNF przeciwko ECHA (Skarga o stwierdzenie nieważności — REACH — Sklasyfikowanie akrylamidu jako substancji budzącej szczególnie duże obawy — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/48

         Postanowienie Sądu z dnia 24 czerwca 2014 r. – PPG i SNF przeciwko ECHA
   (Sprawa T-1/10 RENV) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - REACH - Sklasyfikowanie akrylamidu jako substancji budzącej szczególnie duże obawy - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   2014/C 315/81
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Polyelectrolyte Producers Group GEIE (PPG) (Bruksela, Belgia) i SNF SAS (Andrézieux-Bouthéon, Francja) (przedstawiciele: początkowo K. Van Maldegem i R. Cana, a następnie R. Cana, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: M. Heikkilä, W. Broere i T. Zbihlej, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów J. Stuycka i A.-M. Vandromme)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Niderlandów (przedstawiciel: B. Koopman, pełnomocnik) i Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ECHA dotyczącej klasyfikacji akrylamidu (WE nr 201-173-7) jako substancji spełniającej wymogi ustanowione w art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396,s. 1) wydanej na podstawie art. 59 tego rozporządzenia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Polyelectrolyte Producers Group GEIE (PPG) i SNF SAS pokrywają własne koszty, a także koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA)

               3)

               SNF pokrywa koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

               4)

               Królestwo Niderlandów i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010.


title: Sprawa T-526/15: Postanowienie Sądu z dnia 5 kwietnia 2015 r. – HK Intertrade/Rada

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/46

         Postanowienie Sądu z dnia 5 kwietnia 2015 r. – HK Intertrade/Rada
   (Sprawa T-526/15) (1)

   (2016/C 191/65)
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 371 z 9.11.2015.


title: Sprawa T-151/01: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 maja 2007 r. — Duales System Deutschland przeciwko Komisji (Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — System zbiórki i odzysku opakowań wprowadzanych do obrotu w Niemczech i oznaczonych logo Der Grüne Punkt — Decyzja stwierdzająca nadużywanie pozycji dominującej — Przeszkody w wejściu na rynek — Opłata należna z tytułu umowy o używanie logo )

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/19

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 maja 2007 r. — Duales System Deutschland przeciwko Komisji
   (Sprawa T-151/01) (1)

   (Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - System zbiórki i odzysku opakowań wprowadzanych do obrotu w Niemczech i oznaczonych logo Der Grüne Punkt - Decyzja stwierdzająca nadużywanie pozycji dominującej - Przeszkody w wejściu na rynek - Opłata należna z tytułu „umowy o używanie logo’)
   (2007/C 155/36)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Der Grüne Punkt — Duales System Deutschland GmbH, dawna Der Grüne Punkt — Duales System Deutschland AG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci W. Deselaers, B. Meyring, E. Wagner i C. Weidemann)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: pełnomocnicy początkowo S. Rating, następnie P. Oliver i H. Gading i M. Schneider i ostatecznie W. Mölls i R. Sauer)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Vfw AG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H.F. Wissel i J. Dreyer); Landbell AG für Rückhol-Systeme (Mayence, Niemcy); i BellandVision GmbH (Pegnitz, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Rinne i A. Walz)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2001/463/WE z dnia 20 kwietnia 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 82 [WE] (Sprawa COMP D3/34493 — DSD) (Dz. U. L 166, str. 1).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca, Der Grüne Punkt — Duales System Deutschland GmbH, zostaje obciążona własnymi kosztami, jak również kosztami poniesionymi przez Komisję, Landbell AG Rückhol-Systeme i BellandVision GmbH, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

               3)

               Vfw AG zostaje obciążona własnymi kosztami, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 289 z 13.10.2001.


title: Sprawa T-57/13: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2013 r. — Club Hotel Loutraki i in. przeciwko Komisji

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/35

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2013 r. — Club Hotel Loutraki i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-57/13)
   2013/C 114/57
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Club Hotel Loutraki (Loutraki, Grecja), Vivere Entertainment AE (Ateny, Grecja), Theros International Gaming, Inc. (Patra, Grecja), Elliniko Casino Kerkyras (Ateny), Casino Rodos (Rodos, Grecja) i Porto Carras AE (Alimos, Grecja) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji COMP F3/MC/erg*2012/127386 z dnia 29 listopada 2012 r. odrzucającej skargę wniesioną przez skarżących do Komisji w dniu 4 kwietnia 2012 r., dotyczącą pomocy państwa przyznanej OPAP przez Grecję;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa skarżących do bycia wysłuchanym ustanowionego w art. 108 ust. 2 TFUE w wyniku tego, że Komisja nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 4 ust. 4, art. 6 i 20 rozporządzenia nr 659/1999, co stanowi nadużycie władzy.

                           —

                           Komisja naruszyła art. 108 ust. 2 TFUE i art. 4 i nast. rozporządzenia w ten sposób, że co do istoty prowadziła formalne postępowania wyjaśniające, nie spełniając jednak jego wymagań formalnych, pozbawiając przez to skarżących i wnoszących skargę do Komisji, jak też inne zainteresowane strony ich prawa do bycia wysłuchanym.

                           —

                           Posiłkowo skarżący podnoszą, że naruszone zostały ich prawa do zapoznania się ze sprawą podczas wstępnego postępowania wyjaśniającego.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i prawa skarżących do dobrej administracji zgodnie z odpowiednio art. 296 TFUE i 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                           —

                           Pomijając wszystkie istotne dane i liczby gospodarcze, zaskarżona decyzja nie ujawnia jasno i jednoznacznie sposobu rozumowania Komisji, tak aby skarżący mogli zapoznać się z powodami, które doprowadziły do stwierdzenia, że rozpatrywane środki nie stanowią pomocy państwa. Braków tych nie można tłumaczyć odesłaniem do obowiązku zachowania tajemnicy handlowej.

                           —

                           Skarżący kwestionują też poufny charakter istotnych wielkości gospodarczych.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa skarżących do skutecznej ochrony sądowej przewidzianego w art. 6 europejskiej Konwencji ochrony praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC) i w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                           —

                           Prawo skarżących do skutecznej ochrony sądowej zostało naruszone z tych samych powodów co przedstawione w zarzucie drugim. Skarżący napotykają trudności w bezpośrednim podważaniu istoty zaskarżonej decyzji, gdyż nie mogą w żaden sposób zapoznać się z leżącym u jej podstaw rozumowaniem, które opiera się jedynie na danych gospodarczych, które wszystkie są niejawne.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący rażącego naruszenia prawa przy stwierdzeniu zgodności VLT Agreement wraz z załącznikiem i stwierdzeniu, że nie powoduje to korzyści gospodarczej dla OPAP.

                           —

                           Przyznanie korzyści gospodarczych jako formalny wymóg istnienia pomocy państwa należy oceniać w ramach odrębnego rynku, a nie po łącznym rozpatrzeniu z innymi podobnymi środkami przyznanymi temu samemu odbiorcy, lecz na innym rynku, niezależnie od tego, czy te inne środki są porównywalne z pierwszymi. W przeciwnym razie ochrona konkurencji byłaby wysoce niepełna.

                           —

                           W każdym razie takiej łącznej oceny nie można prowadzić w odniesieniu do środków stosowanych w różnych okresach.


title: Sprawa C-28/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor Bedrijfsleven – Niderlandy) – Koninklijke KPN NV i in./Autoriteit Consument en Market (ACM) (Odesłanie prejudycjalne — Wspólne ramy regulacyjne sieci i usług łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/21/WE — Artykuły 4 i 19 — Krajowy organ regulacyjny — Przepisy harmonizujące — Zalecenie 2009/396/WE — Znaczenie prawne — Dyrektywa 2002/19/WE — Artykuły 8 i 13 — Operator wskazany jako posiadający znaczącą pozycję na rynku — Obowiązki nałożone przez krajowy organ regulacyjny — Kontrola cen i obowiązki związane z systemem księgowania kosztów — Stawki za zakańczanie połączeń w sieciach stacjonarnych i ruchomych — Zakres kontroli, jaką sądy krajowe mogą sprawować nad decyzjami krajowych organów regulacyjnych)

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/13

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor Bedrijfsleven – Niderlandy) – Koninklijke KPN NV i in./Autoriteit Consument en Market (ACM)
   (Sprawa C-28/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólne ramy regulacyjne sieci i usług łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/21/WE - Artykuły 4 i 19 - Krajowy organ regulacyjny - Przepisy harmonizujące - Zalecenie 2009/396/WE - Znaczenie prawne - Dyrektywa 2002/19/WE - Artykuły 8 i 13 - Operator wskazany jako posiadający znaczącą pozycję na rynku - Obowiązki nałożone przez krajowy organ regulacyjny - Kontrola cen i obowiązki związane z systemem księgowania kosztów - Stawki za zakańczanie połączeń w sieciach stacjonarnych i ruchomych - Zakres kontroli, jaką sądy krajowe mogą sprawować nad decyzjami krajowych organów regulacyjnych))
   (2016/C 419/15)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   College van Beroep voor Bedrijfsleven

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Koninklijke KPN NV, KPN BV, T-Mobile Netherlands BV, Tele2 Nederland BV, Ziggo BV, Vodafone Libertel BV, Ziggo Services BV dawniej UPC Nederland BV, Ziggo Zakelijk Services BV dawniej UPC Business BV

      Strona pozwana: Autoriteit Consument en Market (ACM)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE z dnia 25 listopada 2009 r., w związku z art. 8 i 13 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywy o dostępie), zmienionej dyrektywą 2009/140, należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy rozpatrujący spór dotyczący zgodności z prawem obowiązku taryfowego nałożonego przez krajowy organ regulacyjny w odniesieniu do świadczenia usług zakańczania połączeń w sieciach stacjonarnych i ruchomych może przyjąć rozstrzygnięcie odbiegające od zalecenia Komisji 2009/396/WE z dnia 7 maja 2009 r. w sprawie uregulowań dotyczących stawek za zakańczanie połączeń w sieciach stacjonarnych i ruchomych, rekomendującego model obliczania kosztów zwanym „pure BU LRIC” (Bottom-Up Long-Run Incremental Costs) jako właściwy środek regulacji cen na rynku zakańczania połączeń wyłącznie wtedy, gdy uzna, że wymagają tego względy związane z okolicznościami rozpatrywanej sprawy, w szczególności ze szczególnymi cechami rynku w danym państwie członkowskim.

               2)

               Prawo Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy rozpatrujący spór dotyczący zgodności z prawem obowiązku taryfowego nałożonego przez krajowy organ regulacyjny w odniesieniu do świadczenia usług zakańczania połączeń w sieciach stacjonarnych i ruchomych może ocenić proporcjonalność tego obowiązku w świetle celów określonych w art. 8 dyrektywy 2002/21, zmienionej dyrektywą 2009/140, a także w art. 13 dyrektywy 2002/19, zmienionej dyrektywą 2009/140, i uwzględnić okoliczność, iż wspomniany obowiązek służy wspieraniu interesów użytkowników końcowych na rynku detalicznym, który nie może podlegać regulacji.
               Sąd krajowy nie może, przy dokonywaniu sądowej kontroli decyzji krajowego organu regulacyjnego, wymagać od tego organu, aby wykazał, że wspomniany obowiązek faktycznie realizuje cele określone w art. 8 dyrektywy 2002/21, zmienionej dyrektywą 2009/140.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa T-373/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 listopada 2008 r. — EOS przeciwko OHIM (PrimeCast) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PrimeCast — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/28

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 listopada 2008 r. — EOS przeciwko OHIM (PrimeCast)
   (Sprawa T-373/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PrimeCast - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2009/C 6/58)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: EOS GmbH Electro Optical Systems (Krailling, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Mentjes)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: S. Schäffner i G. Schneider, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 lipca 2007 r. (sprawa R 333/2005-4) dotyczącą zgłoszenia słownego znaku towarowego PrimeCast jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               EOS GmbH Electro Optical Systems zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa T-427/16: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – Martín Osete/EUIPO – Rey (AN IDEAL WIFE)

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/46

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – Martín Osete/EUIPO – Rey (AN IDEAL WIFE)
   (Sprawa T-427/16)
   (2016/C 343/63)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Isabel Martín Osete (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat V. Wellens)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Daniella Rey (Tuluza, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „AN IDEAL WIFE” – unijny znak towarowy nr 5 276 894

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 kwietnia 2016 r. w sprawie R 1528/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 55 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-436/16: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2016 r. – AEIM i Kazenas/Komisja

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/19

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2016 r. – AEIM i Kazenas/Komisja
   (Sprawa T-436/16)
   (2016/C 371/21)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Application électronique industrielle moderne (AEIM) (Algrange, Francja), Philippe Kazenas (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: B. Wizel, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej zapłaty kwoty 536 912 EUR odpowiadającej stratom finansowym poniesionym w ramach utopionych inwestycji na wizyty przed postępowaniami w sprawie udzielenia zamówień publicznych, które zostały przeprowadzone w oszukańczy sposób;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej zapłaty kwoty 2 092 650 EUR odpowiadającej utraconemu zyskowi w ramach zamówień publicznych, które skarżąca mogła otrzymać, gdyby zostały one udzielone w sposób uczciwy i wolny od korupcji;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej zwrotu kwoty 85 000 EUR tytułem kosztów i wynagrodzenia adwokata, które skarżąca musiała pokryć celem zapewnienia swej obrony z uwagi na fakt skorumpowania urzędnika unijnego;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej zapłaty kwoty 150 000 EUR tytułem naprawienia krzywdy;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej zapłaty odsetek wyrównawczych od wszystkich tych kwot od grudnia 2005 r., który stanowi koniec okresu naruszenia;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej zwrotu kosztów i wynagrodzenia adwokata, poniesionych w niniejszym postępowaniu i odpowiadających kwocie 75 000 EUR;

               —

               zasądzenie od pozwanej zapłaty odsetek za zwłokę od dnia ogłoszenia wyroku;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące wskazują na niezgodnie z prawem zachowanie urzędnika Komisji Europejskiej przy udzielaniu zamówień publicznych, które wyrządziło skarżącym poważne szkody pozostające w bezpośrednim związku z tym zachowaniem, w związku z czym wnoszą one o ich naprawienie.
   Skarżące uważają, że spełnione są trzy przesłanki warunkujące możliwość powołania się na odpowiedzialność pozaumowną Unii Europejskiej, mianowicie niezgodne z prawem zachowanie instytucji lub jednego z członków jej personelu, rzeczywista szkoda oraz związek przyczynowy między zachowaniem tego członka personelu a podnoszonymi szkodami.
   W niniejszej sprawie podnoszą one, że fakt skorumpowania urzędnika unijnego w ramach procedury udzielania zamówień publicznych stanowi wystarczająco istotne naruszenie zasad równego traktowania i przejrzystości, których instytucja zamawiająca musi przestrzegać w kontekście postępowań o udzielenie zamówień publicznych w stosunku do wszystkich oferentów.
   Skarżące uważają, iż udzielenie w oszukańczy sposób wspomnianych zamówień publicznych wyrządziło faktyczną szkodę spółce AEIM, która otrzymała jedynie umowy dotyczące państw uważanych za niebezpieczne, których nie chcieli dwaj pozostali skorumpowani oferenci; gdyby wszystkie zamówienia zostały udzielone w sposób wolny od korupcji, wspomniana spółka, która jako jedyna złożyła uczciwą ofertę, mogłaby je otrzymać.
   Skarżące powołują się na zasadę dobrej administracji Komisji, która dopuściła się w niniejszej sprawie poważnych nieprawidłowości, oraz na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, która obejmuje każdy podmiot gospodarczy, w którym instytucja wzbudziła uzasadnione nadzieje.
   Skarżące uważają też, że poza szkodami w wymiarze finansowym doznały również krzywdy, w szczególności wskutek naruszenia ich dobrego imienia oraz konieczności obrony przez oskarżeniami, które okazały się nieprawdziwe i zmyślone.


title: Sprawa C-458/12: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 6 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Trento – Włochy) – Lorenzo Amatori i in. przeciwko Telecom Italia SpA, Telecom Italia Information Technology Srl (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Przejęcie przedsiębiorstw — Ochrona praw pracowniczych — Dyrektywa 2001/23/WE — Przejęcie stosunków pracy w wypadku zbycia na podstawie umowy części zakładu, która nie może być uważana za wcześniej istniejącą niezależną jednostkę gospodarczą)

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/4

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 6 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Trento – Włochy) – Lorenzo Amatori i in. przeciwko Telecom Italia SpA, Telecom Italia Information Technology Srl
   (Sprawa C-458/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Przejęcie przedsiębiorstw - Ochrona praw pracowniczych - Dyrektywa 2001/23/WE - Przejęcie stosunków pracy w wypadku zbycia na podstawie umowy części zakładu, która nie może być uważana za wcześniej istniejącą niezależną jednostkę gospodarczą))
   2014/C 129/04
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Trento

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lorenzo Amatori, Adrian Gottardi

      Strona pozwana: Telecom Italia SpA, Telecom Italia Information Technology Srl

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunale di Trento – wykładnia 1 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy Rady nr 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. L 82, s. 16) w związku z jej art. 3 ust. 1 – Zbycie na rzecz innego przedsiębiorstwa na podstawie umowy części zakładu, która nie może być uważana za wcześniej istniejącą samodzielną jednostkę gospodarczą i nad którą zbywające przedsiębiorstwo sprawuje po przejęciu dominującą kontrolę poprzez stosunek zleceniodawca-zleceniobiorca i dzielenie ryzyka gospodarczego – Krajowe przepisy nieuzależniające wstąpienia w stosunki pracy od zgody pracowników zbywanej części przedsiębiorstwa

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 1 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów należy dokonywać w ten sposób, że przepis ten nie stoi na przeszkodzie istnieniu przepisu krajowego, takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który umożliwia przy przejęciu części przedsiębiorstwa wstąpienie przejmującego w stosunki pracy zbywającego, w wypadku gdy ta część przedsiębiorstwa nie stanowi funkcjonalnie samodzielnej jednostki gospodarczej istniejącej przed jej przejęciem.

               2)

               Wykładni art. 1 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 2001/23 należy dokonywać w ten sposób, że przepis ten nie stoi na przeszkodzie istnieniu przepisu krajowego, takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który umożliwia wstąpienie przejmującego w stosunki pracy zbywającego, w wypadku gdy po przejęciu części rozpatrywanego przedsiębiorstwa zbywający wykonuje względem przejmującego silne zwierzchnictwo.

      (1)  Dz.U. C 389 z 15.12.2012.


title: Sprawa T-9/10: Wyrok Sądu z dnia 21 lutego 2013 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Świadczenie usług zewnętrznych dotyczących publikacji elektronicznych — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Kryteria wyboru i udzielenia zamówienia — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/20

         Wyrok Sądu z dnia 21 lutego 2013 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-9/10) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Świadczenie usług zewnętrznych dotyczących publikacji elektronicznych - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Kryteria wyboru i udzielenia zamówienia - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie)
   2013/C 108/53
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci N. Korogiannakis i M. Dermitzakis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo pełnomocnicy E. Manhaeve i N. Bambara, wspierani początkowo przez adwokat E. Petritsi, następnie E. Petritsi i O. Grabera-Soudry’ego, solicitor, a następie E. Manhaeve, wspierany przez O. Grabera-Soudry’ego)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Publikacji Unii Europejskiej z dnia 29 października 2009 r. w sprawie odrzucenia oferty złożonej przed skarżącą w części 2, zatytułowanej „Publikacje elektroniczne z wykorzystaniem Microsoft SharePoint Serwer”, oraz w szczególności udzielenia zamówienia wybranym oferentom, a także udzielenia dwóch zamówień w części 3, zatytułowanej „Publikacje elektroniczne z wykorzystaniem platform z otwartym dostępem do kodu źródłowego”, przedsiębiorstwu będącemu członkiem dwóch różnych konsorcjów, w ramach przetargu AO 10224 dotyczącego publikacji elektronicznych (Dz. 2009/S 109 156511), a po drugie, wniosek o odszkodowanie na podstawie art. 268 TFUE i 340 TFUE.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostaje obciążona własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa C-360/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 stycznia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Stosowanie stawki obniżonej — Artykuł 96 i art. 98 ust. 2 — Załącznik III, pkt 3 i 4 —  „Produkty farmaceutyczne zwykle stosowane dla ochrony zdrowia, zapobiegania chorobom oraz do celów medycznych i weterynaryjnych” —  „Sprzęt medyczny, sprzęt pomocniczy oraz pozostałe urządzenia przeznaczone zwykle do łagodzenia skutków lub leczenia niepełnosprawności, przeznaczone wyłącznie do użytku osobistego przez osoby niepełnosprawne” )

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 stycznia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-360/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Stosowanie stawki obniżonej - Artykuł 96 i art. 98 ust. 2 - Załącznik III, pkt 3 i 4 - „Produkty farmaceutyczne zwykle stosowane dla ochrony zdrowia, zapobiegania chorobom oraz do celów medycznych i weterynaryjnych” - „Sprzęt medyczny, sprzęt pomocniczy oraz pozostałe urządzenia przeznaczone zwykle do łagodzenia skutków lub leczenia niepełnosprawności, przeznaczone wyłącznie do użytku osobistego przez osoby niepełnosprawne”)
   2013/C 63/05
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: L. Lozano Palacios, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: S. Centeno Huerta, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 98 w związku z załącznikiem III do dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Dostawa towarów i świadczenie usług, które mogą być przedmiotem obniżonej stawki

      Sentencja

               1)

               Poprzez zastosowanie obniżonej stawki podatku od wartości dodanej:

                           —

                           do substancji medycznych, które mogą być zwykle i odpowiednio do ich właściwości używane do wytwarzania produktów leczniczych;

                           —

                           do wyrobów medycznych, sprzętu, wyposażenia i urządzeń, które obiektywnie mogą jedynie służyć zapobieganiu, diagnozie, leczeniu lub łagodzeniu chorób lub dolegliwości u ludzi lub zwierząt, lecz które nie są zazwyczaj używane do łagodzenia skutków lub leczenia niepełnosprawności, wyłącznie do użytku osobistego przez osoby niepełnosprawne;

                           —

                           do urządzeń i akcesoriów, które zasadniczo lub głównie mogą być używane do łagodzenia fizycznych ułomności zwierząt;

                           —

                           i wreszcie do urządzeń i akcesoriów, które zasadniczo lub głównie są używane do łagodzenia skutków niepełnosprawności ludzi, lecz które nie są przeznaczone wyłącznie do użytku osobistego przez osoby niepełnosprawne,
                           Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 98 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z załącznikiem III do tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa C-582/12 P: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 czerwca 2014 r. – El Corte Inglés, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Emilio Pucci International BV

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/45

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 czerwca 2014 r. – El Corte Inglés, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Emilio Pucci International BV
   (Sprawa C-582/12 P) (1)

   2014/C 315/72
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 63 z 2.3.2013.


title: Sprawa F-36/07: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2007 r. — Lebedef przeciwko Komisji

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/27

         Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2007 r. — Lebedef przeciwko Komisji
   (Sprawa F-36/07)
   (2007/C 129/47)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: F. Frabetti, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               unieważnienie sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres 1.1.2005 r.-31.12.2005 r., a konkretnie tej części, która została sporządzona przez Eurostat za ten sam okres;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżący podnosi jedyny zarzut dotyczący naruszenia ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego, a w szczególności przepisów dotyczących przedstawicieli związkowych i regulaminowych personelu, naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz reguły „patere legem quam ipse fecisti”.


title: Sprawa C-171/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 56 WE i 43 WE — Swobodny przepływ kapitału — Akcje uprzywilejowane ( „golden shares” ) portugalskiego Skarbu Państwa w spółce Portugal Telecom SGPS SA — Ograniczenia w nabywaniu udziałów i zarządzaniu sprywatyzowaną spółką — Środek państwowy)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-171/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 56 WE i 43 WE - Swobodny przepływ kapitału - Akcje uprzywilejowane („golden shares”) portugalskiego Skarbu Państwa w spółce Portugal Telecom SGPS SA - Ograniczenia w nabywaniu udziałów i zarządzaniu sprywatyzowaną spółką - Środek państwowy)
   2010/C 234/05
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Montaguti, M. Teles Romão i P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, pełnomocnik i M. Gorjão Henriques, advogado)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 WE i 56 WE — Akcje specjalne („golden shares”) portugalskiego Skarbu Państwa w spółce Portugal Telcom S.A.

      Sentencja

               1)

               Utrzymując w spółce Portugal Telecom SGPS SA szczególne uprawnienia, takie jak te, które zostały przewidziane w statucie tej spółki na rzecz Skarbu Państwa i innych podmiotów publicznych, przyznane w związku z akcjami uprzywilejowanymi („golden shares”) Skarbu Państwa w Portugal Telecom SGPS SA, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 56 WE.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawa T-541/15: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2015 r. – Industrie Aeronautiche Reggiane/OHIM – Audi (NSU)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/51

         Skarga wniesiona w dniu 17 września 2015 r. – Industrie Aeronautiche Reggiane/OHIM – Audi (NSU)
   (Sprawa T-541/15)
   (2015/C 381/62)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Industrie Aeronautiche Reggiane Srl (Reggio Emilia, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. Gurrado)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Audi AG (Ingolstadt, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „NSU” – zgłoszenie nr 9 593 492

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 lipca 2015 r. w sprawie R 2132/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a w rezultacie nakazanie OHIM rejestracji zgłoszonego znaku towarowego jako wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               obciążenie AUDI kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania przed Wydziałem Sprzeciwów i Izbą Odwoławczą OHIM.

      Podniesione zarzuty

               —

               Audi nie wykazało, że rzeczywiście używa wcześniejszego znaku towarowego;

               —

               Istnieje różnica między komponentami a gotowym produktem;

               —

               Istnieje różnica między rowerami a towarami wskazanymi we wniosku o ograniczenie wykazu towarów lub usług z dnia 16 października 2014 r.


title: Sprawa C-211/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 września 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuł 63 TFUE – Swobodny przepływ kapitału – Podatek od spadków i darowizn – Przepisy krajowe przewidujące przyznanie wyższej kwoty wolnej od podatku, gdy spadkodawca w chwili śmierci, darczyńca lub nabywca zamieszkiwali na terytorium państwa członkowskiego – Przedmiot skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom – Ograniczenie – Uzasadnienie)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/15

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 września 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
      (Sprawa C-211/13) (1)

      ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 63 TFUE - Swobodny przepływ kapitału - Podatek od spadków i darowizn - Przepisy krajowe przewidujące przyznanie wyższej kwoty wolnej od podatku, gdy spadkodawca w chwili śmierci, darczyńca lub nabywca zamieszkiwali na terytorium państwa członkowskiego - Przedmiot skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom - Ograniczenie - Uzasadnienie))
      (2014/C 395/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls i W. Roels, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i A. Wiedmann, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Poprzez przyjęcie i utrzymanie w mocy przepisów, które przewidują w dziedzinie podatków od spadków i darowizn w odniesieniu do nieruchomości położonej w Niemczech przyznanie tylko ograniczonej kwoty wolnej od podatku, gdy spadkodawca w chwili śmierci lub darczyńca w chwili wykonania darowizny oraz nabywca, w dacie zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego, zamieszkiwali w innym państwie członkowskim, podczas gdy znacznie wyższa kwota wolna od podatku jest przyznawana, gdy co najmniej jedna z dwóch stron zamieszkiwała w Niemczech we wskazanych datach, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 63 TFUE.

                  2)

                  Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

                  3)

                  Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa T-359/15: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2015 r. – Arrom Conseil/OHIM – Nina Ricci (Roméo has a Gun by Romano Ricci)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/81

         Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2015 r. – Arrom Conseil/OHIM – Nina Ricci (Roméo has a Gun by Romano Ricci)
   (Sprawa T-359/15)
   (2015/C 294/97)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Arrom Conseil (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci C. Herissay Ducamp i J. Blanchard)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Nina Ricci SARL (Paryż, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Nina Ricci SARL

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „Roméo has a gun by Romano Ricci” – zgłoszenie nr 11 193 604

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 kwietnia 2015 r. w sprawie R 1021/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-166/12: Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2012 r. — Bolívar Cerezo przeciwko OHIM OAMI — Renovalia Energy (RENOVALIA)

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/22

         Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2012 r. — Bolívar Cerezo przeciwko OHIM OAMI — Renovalia Energy (RENOVALIA)
   (Sprawa T-166/12)
   2012/C 194/38
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Juan Bolívar Cerezo (Granada, Hiszpania) (przedstawiciel: I. M. Barroso Sánchez-Lafuente, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Renovalia Energy, SA (Villarobledo, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 stycznia 2012 r. w sprawie R 663/2011-1 i w konsekwencji rejestrację wspólnotowego znaku towarowego nr 8 631 814„RENOVALIA” dla „ubezpieczeń, działalności finansowej, bankowości, majątku nieruchomego” w klasie 36;

               —

               obciążenie kosztami postępowania przeciwników procesowych.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:„RENOVALIA” dla towarów i usług z klas 11, 25, 35, 36, 37 i 41 — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8 631 814

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Renovalia Energy, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne hiszpańskie znaki towarowe „RENOVA ENERGY” i „RENOVAENERGY” oraz nazwa handlowa „RENOVALIA” dla usług z klasy 36

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: Istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd między mającą pierwszeństwo hiszpańskim znakiem towarowym nr 2 715 975„RENOVALIA” należącym do skarżącej a kolidującymi hiszpańskimi znakami towarowymi; skarga o unieważnienie kolidujących znaków powinna być wniesiona do właściwego sądu hiszpańskiego, co spowodowałoby niemożność powołania się na te znaki w celu sprzeciwienia się zarejestrowaniu zgłoszonego znaku wspólnotowego.


title: Sprawa T-363/10: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2010 r. — Abbott Laboratories przeciwko OHIM (RESTORE)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/58

      Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2010 r. — Abbott Laboratories przeciwko OHIM (RESTORE)
      (Sprawa T-363/10)
      ()
      (2010/C 288/107)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Abbott Laboratories (Abbott Park, Illinois, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Kinkeldey, S. Schäffler i J. Springer)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 czerwca 2010 r. w sprawie R 1560/2009-1;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „RESTORE” dla towarów z klasy 10

         Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

         Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
      Podniesione zarzuty:

                  —

                  naruszenie prawa do bycia wysłuchanym, ponieważ Izba Odwoławcza powołuje się w swej decyzji na dowody, które nie zostały przedstawione skarżącej;

                  —

                  naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku zgłoszonego znaku towarowego nie mamy do czynienia z pojęciem bezpośrednio opisującym towary objęte zgłoszeniem;

                  —

                  naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009, ponieważ zgłoszony znak towarowy ma wymagane minimum charakteru odróżniającego.

         (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-360/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 lipca 2007 r. — FG Marine przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Decyzja nakazująca zwrot pomocy państwa przyznanej przez Francję na rzecz spółki Stardust Marine — Stwierdzenie nieważności decyzji w wyroku Trybunału)

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 lipca 2007 r. — FG Marine przeciwko Komisji
   (Sprawa T-360/04) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Decyzja nakazująca zwrot pomocy państwa przyznanej przez Francję na rzecz spółki Stardust Marine - Stwierdzenie nieważności decyzji w wyroku Trybunału)
   (2007/C 211/63)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: FG Marine SA (Roissy Charles de Gaulle, Francja) (przedstawiciel: adwokat M.-A. Michel)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Rozet i C. Giolito, działający w charakterze pełnomocników)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie naprawienia szkody, jaką miała spowodować decyzja Komisji 2000/513/WE z dnia 8 września 1999 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Francję na rzecz spółki Stardust Marine.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako bezzasadna.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004.


title: Sprawa T-463/07: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2014 r. – Włochy przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania — Premie za bydło — Oliwa z oliwek i tłuszcze — Susz paszowy — Skuteczność kontroli — System kar)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/23

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2014 r. – Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-463/07) (1)

   ((EFOGR - Sekcja gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania - Premie za bydło - Oliwa z oliwek i tłuszcze - Susz paszowy - Skuteczność kontroli - System kar))
   2014/C 292/27
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez G. Aiellę i F. Bucalę, avvocati dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Cattabriga i D. Nardi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji 2007/647/WE z dnia 3 października 2007 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 261, s. 28) w zakresie, w jakim wyłącza niektóre wydatki poniesione przez Republikę Włoską.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska pokrywa koszty własne i koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Sprawa C-279/15 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 25 marca 2015 r. w sprawie T-314/14 Borde i Carbonium/Komisja, wniesione w dniu 10 czerwca 2015 r. przez Alexandre’a Borde’a i Carbonium

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/28

         Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 25 marca 2015 r. w sprawie T-314/14 Borde i Carbonium/Komisja, wniesione w dniu 10 czerwca 2015 r. przez Alexandre’a Borde’a i Carbonium
   (Sprawa C-279/15 P)
   (2015/C 294/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Alexandre Borde i Carbonium SAS (przedstawiciel: A.B.H. Herzberg, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 25 marca 2015 r., którym:

                           a.

                           oddalono skargi jako niedopuszczalne;

                           b.

                           obciążono strony skarżące ich własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez Komisję;

               —

               stwierdzenie dopuszczalności wniesionej przez wnoszących odwołanie skargi o stwierdzenie nieważności;
               oraz

                           a.

                           wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie;
                           lub, tytułem żądania ewentualnego,

                           b.

                           przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi w celu wydania orzeczenia co do istoty;

               —

               tytułem żądania ewentualnego: przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w celu rozpoznania zagadnienia dopuszczalności w powiązaniu z istotą sprawy i wydania odpowiedniego orzeczenia;

               —

               obciążenie Komisji kosztami zgodnie z art. 184 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnoszą, że oddalenie ich skargi o stwierdzenie nieważności było niezgodne z prawem, ponieważ: (i) Sąd przedstawił stan faktyczny w sposób nieścisły i zniekształcony, tym samym z pominięciem prawa wnoszących odwołanie do bycia wysłuchanym; (ii) stosując art. 263 akapit czwarty TFUE, Sąd niepoprawne zawęził kategorię aktów podlegających zaskarżeniu do aktów wydanych na podstawie art. 288 TFUE; (iii) Sąd błędnie przyjął, że kwestionowane środki nie stanowią decyzji wydanych na podstawie art. 288 akapit czwarty TFUE; (iv) stosując art. 263 akapit czwarty TFUE, Sąd błędnie uznał za rozstrzygające to, czy zaskarżony akt jest „nierozerwalnie związany z zespołem umów” i zaniechał uwzględnienia innych istotnych czynników; (v) stosując art. 263 akapit 4 TFUE, Sąd błędnie zastosował do sprawy trójstronnej kryteria wywiedzione dla spraw dwustronnych; (vi) Sąd zaniechał uznania prawa wnoszących odwołanie do skutecznej ochrony sądowej za prawo chronione na mocy europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-362/17: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2017 r. – NCL/EUIPO (FEEL FREE)

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/43

         Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2017 r. – NCL/EUIPO (FEEL FREE)
   (Sprawa T-362/17)
   (2017/C 249/58)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: NCL Corporation Ltd (Miami, Floryda, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci J. Bühling i D. Graetsch)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „FEEL FREE” – zgłoszenie nr 15 090 533

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 marca 2017 r. w sprawie R 2094/2016-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 czerwca 2004 r. w sprawie T-275/01 Mercedes Alvarez Moreno przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Urzędnicy — Pracownik pomocniczy — Tłumacz konferencyjny — Artykuł 74 Warunków zatrudnienia innych pracowników — Ustanie zatrudnienia)

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/19

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 10 czerwca 2004 r.
   w sprawie T-275/01 Mercedes Alvarez Moreno przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (1)

   (Urzędnicy - Pracownik pomocniczy - Tłumacz konferencyjny - Artykuł 74 Warunków zatrudnienia innych pracowników - Ustanie zatrudnienia)
   (2004/C 217/35)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-275/01, Mercedes Alvarez Moreno, zamieszkałej w Berlinie (Niemcy), reprezentowanej przez G. Vandersandena, avocat, przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (pełnomocnicy: H. von Hertzem i J. de Wachter), mającej za przedmiot, z jednej strony wniosek o uchylenie decyzji w sprawie niezatrudniania tłumaczy konferencyjnych, którzy osiągnęli wiek 65 lat a z drugiej strony wniosek o przyznanie odszkodowania, Sąd (piąta izba) w składzie: R. García-Valdecasas, prezes oraz P. Lindh i J. D. Cooke, sędziowie; sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 10 czerwca 2004 r. wyrok, który zawiera następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Decyzja Parlamentu z dnia 30 listopada 2000 r., doręczona stronie skarżącej w dniu 10 lutego 2001 r. oraz decyzja Parlamentu z dnia 19 lipca 2001 r. oddalająca zażalenie strony skarżącej, zostają uchylone;

               2)

               Skarga zostaje odrzucona w pozostałej części;

               3)

               Parlament zostaje obciążony całością kosztów.

      (1)  Dz.U. C 3 z 5.1.2002.


title: Sprawa C-500/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 16 września 2016 r.– Caterpillar Financial Services sp. z o.o., Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 16 września 2016 r.– Caterpillar Financial Services sp. z o.o., Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
   (Sprawa C-500/16)
   (2017/C 022/04)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

   Caterpillar Financial Services sp. z o.o., Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wyrażone w art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej zasady skuteczności i lojalnej współpracy oraz równoważności lub jakakolwiek inna właściwa zasada przewidziana w prawie Unii, przy uwzględnieniu wykładni dokonanej przez Trybunał w wyroku z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie C-224/11 BGŻ Leasing sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie, sprzeciwiają się w dziedzinie podatku od wartości dodanej przepisom krajowym lub praktyce krajowej, które uniemożliwiają zwrot nadpłaty powstałej w następstwie pobrania należnego VAT niezgodnie z prawem Unii w sytuacji, w której na skutek postępowania władz krajowych, jednostka mogła skorzystać ze swoich uprawnień dopiero po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego?


title: Sprawa C-425/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 1 sierpnia 2016 r. – Hansruedi Raimund/Michaela Aigner

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 1 sierpnia 2016 r. – Hansruedi Raimund/Michaela Aigner
   (Sprawa C-425/16)
   (2016/C 402/19)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Hansruedi Raimund

      Strona pozwana: Michaela Aigner

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy powództwo, którego przedmiotem jest naruszenie unijnego znaku towarowego [art. 96 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) zmienionego rozporządzeniem (UE) nr 2015/2424] oparte na zarzucie zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze [art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 zmienionego rozporządzeniem (UE) nr 2015/2424] może zostać oddalone, jeżeli pozwany wytoczył wprawdzie uzasadnione tym powództwo wzajemne o unieważnienie unijnego znaku towarowego [art. 99 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 zmienionego rozporządzeniem nr 2015/2424], ale sąd nie orzekł jeszcze w przedmiocie tego powództwa wzajemnego?

               2)

               Jeżeli nie: czy sąd może oddalić powództwo, którego przedmiotem jest naruszenie oparte na zarzucie zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze, jeżeli przynajmniej jednocześnie uwzględnia powództwo wzajemne o unieważnienie, czy też musi wstrzymać się z wydaniem orzeczenia w przedmiocie powództwa, którego przedmiotem jest naruszenie, w każdym razie do chwili uprawomocnienia się orzeczenia w przedmiocie powództwa wzajemnego?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego; Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa T-52/12: Wyrok Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. – Grecja przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc w formie rekompensat wypłacanych przez grecki zakład ubezpieczeń rolniczych (ELGA) w latach 2008 i 2009 — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie — Pojęcie pomocy państwa — Artykuł 107 ust. 3 lit. b) i c) TFUE — Wytyczne dotyczące pomocy państwa w sektorze rolnym)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/34

         Wyrok Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. – Grecja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-52/12) (1)

   ((Pomoc państwa - Pomoc w formie rekompensat wypłacanych przez grecki zakład ubezpieczeń rolniczych (ELGA) w latach 2008 i 2009 - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie pomocy państwa - Artykuł 107 ust. 3 lit. b) i c) TFUE - Wytyczne dotyczące pomocy państwa w sektorze rolnym))
   2014/C 292/40
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: początkowo I. Chalkias i S. Papaïoannou, a następnie I. Chalkias i A. Vasilopoulou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo D. Triantafyllou i S. Thomas, a następnie D. Triantafyllou i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2012/157/UE z dnia 7 grudnia 2011 r. w sprawie pomocy w formie rekompensat wypłacanych przez grecki zakład ubezpieczeń rolniczych (ELGA) w latach 2008 i 2009 (Dz.U. 2012, L 78, s. 21).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania oraz kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 118 z 21.4.2012.


title: Sprawa T-440/14: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2014 r. – Premo przeciwko OHIM – Prema Semiconductor (PREMO)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/66

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2014 r. – Premo przeciwko OHIM – Prema Semiconductor (PREMO)
   (Sprawa T-440/14)
   2014/C 315/111
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Premo, SL (Malaga, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Cornu, F. de Visscher i E. De Gryse)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Prema Semiconductor GmbH (Moguncja, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 kwietnia 2014 r. w sprawie R 1719/2011-5;

               —

               tytułem subsydiarnym, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim uwzględniono w niej sprzeciw wniesiony w odniesieniu do „cewek indukcyjnych”, „rezystorów indukcyjnych”, „transformatorów elektrycznych” oraz „transformatorów i filtrów antyparazytowych”;

               —

               obciążenie OHIM, oraz w stosownym wypadku interwenienta, kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „PREMO” dla towarów z klasy 9 – zgłoszenie nr 5 5 20  788

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Prema Semiconductor GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy znak towarowy „PREMA” dla towarów z klasy 9

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe oddalanie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie zasady 22 ust. 6 rozporządzenia 2868/95 oraz prawa skarżącej do obrony;

               —

               naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-264/04: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 czerwca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Breisach — Niemcy) — Badischer Winzerkeller eG przeciwko Land Baden-Württemberg (Dyrektywa 69/335/EWG — Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału — Łączenie spółek — Sprostowanie w księdze wieczystej — Pobór opłaty — Zakwalifikowanie jako podatek od przeniesienia prawa — Przesłanki poboru opłaty)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 czerwca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Breisach — Niemcy) — Badischer Winzerkeller eG przeciwko Land Baden-Württemberg
   (Sprawa C-264/04) (1)

   (Dyrektywa 69/335/EWG - Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału - Łączenie spółek - Sprostowanie w księdze wieczystej - Pobór opłaty - Zakwalifikowanie jako „podatek od przeniesienia prawa” - Przesłanki poboru opłaty)
   (2006/C 190/04)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Amtsgericht Breisach (Niemcy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Badischer Winzerkeller eG

      Strona pozwana: Land Baden-Württemberg Przedmiot
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Amtsgericht Breisach Am Rhein — Wykładnia art. 4, 10 lit. c) i art. 12 ust. 2 dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, str. 25) w brzmieniu nadanym dyrektywami Rady 73/79/EWG z dnia 9 kwietnia 1973 r. (Dz.U. L 103, p. 13), 73/80/ EWG z dnia 9 kwietnia 1973 r. (Dz.U. L 103, p. 15), 74/553/ EWG z dnia 7 listopada 1974 r. (Dz.U. L 303, p. 9) oraz 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. (Dz.U. L 156, str. 23) — Opłata pobierana za sprostowanie w księdze wieczystej związane ze zmianą właściciela spółdzielni rolniczej w wyniku połączenia na skutek przejęcia obliczona od wartości nieruchomości
   Sentencja

               1)

               Opłata pobierana za sprostowanie w księdze wieczystej, taka jak opłata będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym wchodzi zasadniczo w zakres zakazu, o którym mowa w art. 10 lit. c) dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału w brzmieniu nadanym dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r.

               2)

               Opłatę taką jak będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym można uznać, na zasadzie wyjątku od art. 10 lit. c) dyrektywy 69/335/EWG w brzmieniu nadanym dyrektywą 85/303/EWG, za podatek od przeniesienia prawa, dozwolony przez art. 12 ust. 1 lit. b) dyrektywy 69/335/EWG w brzmieniu nadanym dyrektywą 85/303/EWG, pod warunkiem, że nie jest wyższa od tych, które stosuje się do podobnych operacji w państwie członkowskim, które je nalicza.
               Do sadu krajowego należy dokonanie oceny czy opłata ta jest zgodna z przepisem art. 12 ust. 2 dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 228 z 11.09.2004.


title: Sprawa T-442/04: Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2004 r. przez Andreę Walderdorff przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/45

         Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2004 r. przez Andreę Walderdorff przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-442/04)
   (2005/C 6/89)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 5 listopada 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Andrei Walderdorff zamieszkałej w Brukseli, reprezentowanej przez Lucasa Vogla, adwokata przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 19 lipca 2004 r., oddalającej skargę skarżącej z dnia 26 lutego 2004 r., w której sprzeciwiła się decyzji odmawiającej jej awansu z grupy zaszeregowania A5 do grupy zaszeregowania A4, w ramach postępowania w sprawie awansów w roku 2003;

               —

               o ile będzie to konieczne, stwierdzenie także nieważności pierwotnej decyzji organu powołującego z listopada 2003 r. odmawiającej skarżącej awansowania z grupy zaszeregowania A5 do grupy zaszeregowania A4, w ramach postępowania w sprawie awansów w roku 2003;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Podniesione zarzuty i główne argumenty są identyczne jak te w sprawie T-432/04.


title: Sprawa T-345/12: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2012 r. — Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/29

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2012 r. — Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-345/12)
   2012/C 295/53
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Akzo Nobel NV (Amsterdam, Niderlandy) Akzo Nobel Chemicals Holding AB (Nacka, Szwecja) i Eka Chemicals AB (Bohus, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci C. Swaak i R. Wesseling)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności, w całości lub w części, decyzji Komisji C(2012) 3533 wersja ostateczna z dnia 24 maja 2012 r. oddalającej wniosek o zachowanie poufności w odniesieniu do sprawy COMP/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty tytułem żądania głównego i dwa zarzuty tytułem żądania ewentualnego.

               1)

               W zarzucie pierwszym strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia i prawo skarżących do dobrej administracji, wynikające z art. 296 TFUE i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               2)

               W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca twierdzi, że opublikowanie rozszerzonej, niepoufnej wersji decyzji w sprawie nadtlenku wodoru i nadboranu sodu stanowi naruszenie ciążącego na Komisji obowiązku zachowania poufności, wynikającego z art. 339 TFUE i rozwiniętego w rozporządzeniu nr 1/2003 (1), rozporządzeniu nr 773/2004 (2) oraz obwieszczeń Komisji w sprawie współpracy z 2002 r. i 2006 r. (3).

               3)

               W zarzucie trzecim strona skarżąca utrzymuje, że opublikowanie rozszerzonej, niepoufnej wersji decyzji w sprawie nadtlenku wodoru i nadboranu sodu, która zawiera informacje pochodzące ze złożonego przez skarżące wniosku o złagodzenie sankcji, narusza zasadę pewności prawa, zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań skarżących oraz prawo do dobrej administracji wynikające z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               4)

               W zarzucie czwartym, który ma zastosowanie o tyle, o ile można uznać, że decyzja Komisji zawiera dorozumianą decyzję o udzieleniu dostępu do pewnych informacji na podstawie rozporządzenia w sprawie przejrzystości (4), strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia i prawo do dobrej administracji, wynikające z art. 296 TFUE i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               5)

               W zarzucie piątym, który ma zastosowanie o tyle, o ile można uznać, że decyzja Komisji zawiera dorozumianą decyzję o udzieleniu dostępu do pewnych informacji na podstawie rozporządzenia w sprawie przejrzystości, strona skarżąca utrzymuje, że opublikowanie rozszerzonej, niepoufnej wersji decyzji w sprawie nadtlenku wodoru i nadboranu sodu narusza rzeczone rozporządzenie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 traktatu (Dz.U. L 123, s. 18).

      (3)  Obwieszczenie Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (Dz.U. 2002, C 45, s. 3) oraz obwieszczenie Komisji w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych (Dz.U. 2006, C 298, s. 17).

      (4)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa C-443/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Cosenza (Włochy) w dniu 13 listopada 2009 r. — C.C.I.A.A. di Cosenza przeciwko Grillo Star srl Fallimento

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Cosenza (Włochy) w dniu 13 listopada 2009 r. — C.C.I.A.A. di Cosenza przeciwko Grillo Star srl Fallimento
   (Sprawa C-443/09)
   2010/C 51/28
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Ordinario di Cosenza

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: C.C.I.A.A. di Cosenza

      Strona pozwana: Grillo Star srl Fallimento

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy kryteria ustalania podatku rocznego, o którym mowa w art. 18 lit. b) włoskiej ustawy nr 580 z dnia 29 grudnia 1993 r., które określone są w akapitach trzecim, czwartym, piątym i szóstym tego artykułu są niezgodne z dyrektywą Rady 2008/7/WE (1) z dnia 12 lutego 2008 r. dotyczącą podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, gdyż nie wchodzą one w zakres odstępstwa przewidzianego w art. 6 lit. e) tej dyrektywy?

               2)

                           —

                           czy podatek roczny, przy ustalaniu którego bierze się pod uwagę pozyskanie środków niezbędnych dla wykonywania usług, których świadczenie na całym terytorium krajowym stanowi obowiązek izb handlowych ma charakter należności lub opłaty?

                           —

                           czy ustanowienie „funduszu wyrównawczego” mającego na celu ujednolicenie w ramach całego terytorium państwowego wykonywania wszystkich „zadań administracyjnych” powierzonych na mocy przepisów izbom handlowym wyklucza posiadanie przez podatek roczny charakteru należności lub opłaty?

                           —

                           czy przyznana poszczególnym izbom handlowym możliwość podwyższenia podatku rocznego o maksymalnie 20 % w celu współfinansowania inicjatyw zmierzających do zwiększenia produkcji i poprawy sytuacji gospodarczej jednostki terytorialnej, w której izba ma siedzibę jest zgodna z posiadaniem przez podatek charakteru należności lub opłaty?

                           —

                           czy brak wyszczególnienia warunków ustalania potrzeb związanych z obsługą i aktualizacją przez izby handlowe wpisów do lub zaznaczeń w rejestrze przedsiębiorstw stoi na przeszkodzie ustaleniu posiadania przez podatek roczny charakteru należności lub opłaty?

                           —

                           czy ustanowienie podatku rocznego w formie ryczałtu, przy równoczesnym braku jakichkolwiek przepisów pozwalających na sprawdzanie „w regularnych odstępach czasu” czy jest on dostosowany do przeciętnego kosztu usługi jest zgodne z posiadaniem przez abonament charakteru należności lub opłaty?

      (1)  Dz.U. L 46, s. 11.


title: Sprawa C-614/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski syd (Bułgaria) w dniu 31 grudnia 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Atanasowi Ognjanowowi

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski syd (Bułgaria) w dniu 31 grudnia 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Atanasowi Ognjanowowi
   (Sprawa C-614/14)
   (2015/C 096/08)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Sofijski gradski syd

      Strony w postępowaniu głównym

      Skazany: Atanas Ognjanow

      Druga strona postępowania: Sofijska gradska prokuratura

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo Unii (art. 267 akapit drugi TFUE w związku z art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem, art. 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i w związku z innymi mającymi zastosowanie przepisami) zostanie naruszone, jeżeli sąd, który przedstawił wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, po otrzymaniu orzeczenia wydanego w trybie prejudycjalnym będzie nadal rozpoznawał sprawę – bez wyłączenia się przez sędziego ze sprawy – i wyda orzeczenie co do istoty; podstawę do tego wyłączenia sędziego stanowi wyrażenie przez sąd wstępnego stanowiska co do istoty sporu we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym (a mianowicie sąd przyjął, że miały miejsce określone okoliczności faktyczne oraz że w odniesieniu do tych okoliczności faktycznych stosuje się określoną normę prawną)[?]
               Pytanie przedstawia się z założeniem, że przy ustalaniu okoliczności faktycznych oraz prawa właściwego – w celu przedstawienia wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – zachowano wszystkie prawne wymogi proceduralne odnoszące się do ochrony prawa stron do wskazywania dowodów oraz ich prawa do występowania przed sądem.

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź, że dalsze rozpoznawanie sprawy jest zgodne z prawem, czy prawo Unii zostanie naruszone w wypadku, gdy:

                           A)

                           sąd w swoim końcowym orzeczeniu odtworzy bez zmiany wszystko to, co ustalił we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, odmawiając przeprowadzania nowych dowodów i wysłuchania stron w odniesieniu do tych ustaleń faktycznych i prawnych; sąd faktycznie przeprowadza nowe dowody i wysłuchuje strony wyłącznie w odniesieniu do tych kwestii, których nie przyjęto za ustalone we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym;

                           B)

                           sąd nadal przeprowadza nowe dowody i wysłuchuje strony w odniesieniu do wszystkich istotnych kwestii – w tym w odniesieniu do kwestii, co do których wyraził już swoje stanowisko we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – odtwarzając w końcowym orzeczeniu swoje ostatnie stanowisko, oparte na wszystkich przeprowadzonych dowodach i na rozpatrzeniu wszystkich argumentów stron, a mianowicie zarówno na dowodach przeprowadzonych oraz na argumentach przedstawionych przed złożeniem wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, jak i na dowodach przeprowadzonych oraz na argumentach przedstawionych po wydaniu orzeczenia w trybie prejudycjalnym[?]

               3)

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź, że dalsze rozpoznawanie sprawy jest zgodne z prawem Unii, to czy wybór sądu, by zaprzestać dalszego rozpoznawania sprawy i wyłączyć się z niej – ponieważ dalsze rozpoznawanie sprawy będzie niezgodne z prawem krajowym, które zapewnia wyższy stopień ochrony interesów stron i wymiaru sprawiedliwości – będzie zgodny z prawem Unii[?] A mianowicie wyłączenie sędziego jest uwarunkowane tym, że:

                           A)

                           we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym sąd, przed wydaniem końcowego orzeczenia, wyraził wstępne stanowisko w sprawie, co wprawdzie jest dopuszczalne zgodnie z prawem Unii, jednak jest zabronione zgodnie z prawem krajowym;

                           B)

                           sąd sformułuje swoje końcowe stanowisko w dwóch aktach prawnych, a nie w jednym akcie prawnym (jeżeli zostanie przyjęte, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym nie stanowi wstępnego stanowiska, lecz stanowi końcowe stanowisko), co wprawdzie jest dopuszczalne zgodnie z prawem Unii, jednak jest zabronione zgodnie z prawem krajowym.