title: Sprawa C-202/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2008 r. w sprawie T-215/06 American Clothing Associates SA przeciwko OHIM, wniesione w dniu 16 maja 2008 r. przez American Clothing Associates SA

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/20

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2008 r. w sprawie T-215/06 American Clothing Associates SA przeciwko OHIM, wniesione w dniu 16 maja 2008 r. przez American Clothing Associates SA
   (Sprawa C-202/08 P)
   (2008/C 209/29)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: American Clothing Associates SA (przedstawiciele: adwokaci P. Maeyaert, N. Clarembeaux i C. De Keersmaeker)

      Druga stronapostępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji w zakresie, w jakim stwierdzono w nim, że Pierwsza Izba Odwoławcza OHIM nie naruszyła art. 7 ust. 1 lit. h) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) wydając swoją decyzję z dnia 4 maja 2006 r. (sprawa R 1463/2005-1) w zakresie dotyczącym rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla towarów z klasy 18 „skóra i imitacje skóry, wyroby z tych materiałów, nieujęte w innych klasach; skóry zwierzęce; kufry i walizki; parasole zwykłe i przeciwsłoneczne, laski; bicze i wyroby rymarskie” oraz z klasy 25 „odzież, obuwie, nakrycia głowy”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie podnosi na jego poparcie jeden zarzut, dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 lit. h) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oraz art. 6 ter ust. 1 lit. a) Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej z dnia 20 marca 1883 r., zrewidowanej i zmienionej (2). Zarzut ten opiera się zasadniczo na czterech argumentach.
   W ramach pierwszego argumentu wnoszący odwołanie zarzuca zaskarżonemu wyrokowi nieuwzględnienie w nim znaczenia podstawowej funkcji godła państwowego przy przeprowadzaniu oceny zakresu ochrony godła. Wnoszący odwołanie wskazuje, że godło państwowe stanowi odniesienie do symboli tożsamości i suwerenności państwa, które projektowane są według języka artystycznego i w zgodzie niezwykle precyzyjną wiedzą dotyczącą godeł. Niezależnie od rodzaju godła, nie można zatem odmówić jego rejestracji jako znaku towarowego lub elementu znaku towarowego, chyba że może on mieć negatywny wpływ na tożsamość lub suwerenność danego państwa. Natomiast samo odtworzenie w znaku towarowym oznaczenia podobnego do godła państwowego, które nie wykazuje cech heraldycznych lub wykazuje ich bardzo niewiele, nie wpłynie na podstawową funkcję tego godła.
   W ramach drugiego argumentu wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi pominięcie znaczenia cech heraldycznych godła państwowego poprzez stwierdzenie, że na podstawie tego samego opisu heraldycznego możliwe jest stworzenie wielu interpretacji artystycznych tego samego godła. W ocenie wnoszącego odwołanie, art. 6 ter ust. 1 lit. a) konwencji paryskiej oraz określenie „naśladownictwo z heraldycznego punktu widzenia” mają na celu ochronę nie symbolu jako takiego, lecz dokładnie określonej interpretacji artystycznej lub szczególnego dzieła graficznego, które wynika z zastosowania zasad rządzących sztuką i nauką heraldyczną.
   W ramach trzeciego argumentu wnoszący odwołanie zarzuca zaskarżonemu wyrokowi nieprawidłową interpretację zakresu pojęcia „naśladownictwo heraldycznego”, która doprowadziła do takiej wykładni rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i konwencji paryskiej, która zastrzega na rzecz danych państw niemal bezwzględny monopol na oznaczenia nie wykazujące cech heraldycznych lub wyraźnych cech heraldycznych w zakresie ich rejestracji lub używania jako elementów znaku towarowego.
   W ramach czwartego argumentu wnoszący odwołanie zarzuca wreszcie Sądowi pominięcie już na wstępie, jako pozbawionych znaczenia, pewnych okoliczności właściwych omawianej sprawie, takich jak rodzaj cech heraldycznych, których ochrona jest poszukiwana, całościowe wrażenie wywoływane przez znak towarowy zawierający jako jeden z elementów godło państwowe lub jego imitację, rodzaj ochrony oferowanej w państwie pochodzenia danego godła państwowego czy okoliczności używania danego znaku towarowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).

      (2)  Recueil des traités des Nations unies, vol. 828, nr 11847, s. 108.


title: Sprawa C-506/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 12 listopada 2014 r. – Yara Suomi Oy, Borealis Polymers Oy, Neste Oil Oyj, SSAB Europe Oy

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 12 listopada 2014 r. – Yara Suomi Oy, Borealis Polymers Oy, Neste Oil Oyj, SSAB Europe Oy
   (Sprawa C-506/14)
   (2015/C 034/09)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Yara Suomi Oy, Borealis Polymers Oy, Neste Oil Oyj, SSAB Europe Oy

      Inny uczestnik postępowania: Työ- ja elinkeinoministeriö

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy decyzja Komisji 2013/448/UE (1) jest nieważna w zakresie, w jakim oparta jest na art. 10a ust. 5 dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami do emisji (2) oraz narusza art. 23 ust. 3 tej dyrektywy, ponieważ nie została ona przyjęta zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 5a decyzji Rady 1999/468/WE (3) i w art. 12 rozporządzenia nr 182/2011/UE (4)? W wypadku udzielenia na niniejsze pytanie odpowiedzi twierdzącej nie ma potrzeby odpowiadania na pozostałe pytania.

               2)

               Czy decyzja Komisji 2013/448/UE narusza art. 10a ust. 5 lit. a) dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami do emisji w zakresie, w jakim Komisja przy określaniu progu emisji dla przemysłu nie uwzględniła:

                           (i)

                           części zweryfikowanych emisji z okresu 2005-2007 pochodzących z działalności i instalacji włączonych na okres 2008-2012 do zakresu zastosowania dyrektywy w sprawie handlu emisjami, w odniesieniu do których jednak w okresie 2005-2007 nie istniał obowiązek weryfikacji i które z tego względu nie były zarejestrowane w rejestrze CITL;

                           (ii)

                           nowej działalności włączonej do zakresu zastosowania dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami do emisji na okres 2008-2012 oraz 2013-2020 w zakresie, w jakim nie podlegała ona w latach 2005-2007 pod zakres zastosowania tej dyrektywy i prowadzona była w ramach instalacji podlegających już w tym okresie pod zakres zastosowania dyrektywy w sprawie handlu emisjami;

                           (iii)

                           emisji pochodzących z instalacji wyłączonych z ruchu przed dniem 30 czerwca 2011 r., pomimo że faktycznie istnieją emisje z tych instalacji poddane weryfikacji w latach 2005-2007 oraz częściowo latach 2008-2012.

                     W wypadku udzielenia po części odpowiedzi twierdzącej na pytania 2 (i)-(iii), czy decyzja Komisji 2013/448/UE jest nieważna z punktu widzenia zastosowania międzysektorowego współczynnika korygującego, w ten sposób że nie podlega on zastosowaniu?

               3)

               Czy decyzja Komisji 2013/448/UE jest z tego względu nieważna oraz narusza art. 10a ust. 5 dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami do emisji jak również cele tej dyrektywy, że przy obliczaniu progu emisji dla przemysłu zgodnie z art. 10a ust. 5 lit. a) i b) dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami do emisji nie uwzględnia emisji, które powstają przy (i) produkcji energii elektrycznej pochodzącej z gazów odlotowych w niebędących „wytwórcami energii elektrycznej” instalacjach ujętych w załączniku I do dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami do emisji oraz (ii) wytwarzania energii cieplnej w niebędących „wytwórcami energii elektrycznej” instalacjach ujętych w załączniku I do dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami do emisji i którym na podstawie art. 10a ust. 1-4 dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami do emisji oraz decyzji Komisji 2011/278/UE (5) może przysługiwać bezpłatny przydział uprawnień?

               4)

               Czy decyzja Komisji 2013/448/UE – sama w sobie albo w związku z art. 10a ust. 5 dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami do emisji – jest nieważna oraz narusza art. 3 lit. e) i u) dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami do emisji, ponieważ przy obliczaniu progu emisji dla przemysłu zgodnie z art. 10a ust. 5 lit. a) i b) dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami nie uwzględnia emisji ww. w pytaniu 3?

               5)

               Czy decyzja Komisji 2013/448/UE narusza art. 10a ust. 12 dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami do emisji w zakresie, w jakim międzysektorowy współczynnik korygujący stosuje się w odniesieniu do sektora zdefiniowanego w decyzji 2010/2/UE (6), w którym występuje znaczące ryzyko ucieczki emisji CO2?

               6)

               Czy decyzja 2011/278/UE narusza art. 10a ust. 1 dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami do emisji w zakresie, w jakim środki Komisji przy ustalaniu wskaźnika emisyjności powinny uwzględniać zachęty dla technologii maksymalizujących wydajność energetyczną, technologie najbardziej wydajne pod względem energetycznym, kogenerację o wysokiej sprawności oraz skuteczne odzyskiwanie energii gazów odlotowych?

               7)

               Czy decyzja 2011/278/UE narusza art. 10a ust. 2 dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami do emisji w zakresie, w jakim zasady obowiązujące w odniesieniu do wskaźników emisyjności powinny opierać się na średnich parametrach 10 % najbardziej wydajnych instalacji w danym sektorze?

      (1)  Decyzja Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. dotycząca krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 240, 27).

      (2)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32).

      (3)  Decyzja Rady 1999/468/UE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (Dz.U. L 184, s. 23).

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55, s. 13).

      (5)  Decyzja Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 130, s. 1).

      (6)  Decyzja Komisji 2010/2/UE z dnia 24 grudnia 2009 r. ustalająca, zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, wykaz sektorów i podsektorów uważanych za narażone na znaczące ryzyko ucieczki emisji (Dz.U. L 1, s. 10).


title: Sprawa C-402/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 czerwca 2012 r. w sprawie T-396/09 Vereniging Milieudefensie, Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht przeciwko Komisji, wniesione w dniu 24 sierpnia 2012 r. przez Parlament Europejski

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/26

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 czerwca 2012 r. w sprawie T-396/09 Vereniging Milieudefensie, Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht przeciwko Komisji, wniesione w dniu 24 sierpnia 2012 r. przez Parlament Europejski
   (Sprawa C-402/12 P)
   2013/C 9/43
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio i G. Corstens)

      Druga strona postępowania: Vereniging Milieudefensie, Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht, Komisja Europejska, Królestwo Niderlandów, Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie T-396/09;

               —

               rozstrzygnięcie sporu co do istoty i oddalenie skargi skarżących w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie skarżących w pierwszej instancji kosztami niniejszego odwołania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem Parlamentu Sąd naruszył prawo, uznając, iż może badać ważność rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 (1) na podstawie art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus (2), chociaż postanowienie to nie ma bezpośredniego skutku prawnego. To założenie Sądu opiera się na zasadniczo błędnej wykładni zarówno utrwalonego orzecznictwa w odniesieniu do możliwości powoływania się jednostek na postanowienia traktatów międzynarodowych w celu zakwestionowania ważności aktu Unii Europejskiej, jak i charakteru i zakresu zobowiązań międzynarodowych.
   Konkretnie mówiąc, Sąd zastosował orzecznictwo w wynikające ze spraw Fediol (3) i Nakajima (4), ale nie uwzględnił, że orzecznictwo to — które zresztą dotąd pozostało ograniczone do nader niewielkiej liczby spraw — można stosować tylko wyjątkowo i w bardzo szczególnych warunkach. W zaskarżony wyroku Sąd z jednej strony nie zadał sobie trudu, by zbadać, czy te warunki rzeczywiście wystąpiły w niniejszej sprawie, a z drugiej strony nie uwzględnił, że wspomniane orzecznictwo ma charakter odstępstwa.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).

      (2)  Konwencja o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzona w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r., zatwierdzona decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. (Dz.U. L 124, s. 1).

      (3)  Wyrok Trybunału dnia 22 czerwca 1989 r. w sprawie C-70/87 Fediol przeciwko Komisji, Rec. s. 1781.

      (4)  Wyrok Trybunału dnia 7 maja 1991 r. w sprawie C-69/89 Nakajima przeciwko Radzie, Rec. s. I-2069.


title: Sprawa C-593/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 19 grudnia 2014 r. – Masco Denmark ApS i Damixa ApS/Skatteministeriet

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 19 grudnia 2014 r. – Masco Denmark ApS i Damixa ApS/Skatteministeriet
      (Sprawa C-593/14)
      (2015/C 073/23)
      Język postępowania: duński

         Sąd odsyłający

      Vestre Landsret

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony skarżące: Masco Denmark ApS i Damixa ApS

         Strona pozwana: Skatteministeriet

         Pytanie prejudycjalne

      „Czy art. 43 WE w związku z art. 48 WE (obecnie art. 49 TFUE w związku z art. 54 TFUE) stoi na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie nie przyznawało spółce będącej jego rezydentem zwolnienia podatkowego w odniesieniu do dochodu z tytułu odsetek w przypadku, gdy spółka należąca do tej samej grupy, będąca rezydentem w innym państwie członkowskim, nie miała prawa do odliczenia w odniesieniu do odpowiednich wydatków z tytułu odsetek ze względu na obowiązujące w tym innym państwie członkowskich przepisy (takie jak rozpatrywane w niniejszej sprawie) dotyczące ograniczenia prawa odliczenia odsetek w przypadku niedostatecznej kapitalizacji, podczas gdy to pierwsze państwo członkowskie przyznaje spółce będącej jego rezydentem zwolnienie podatkowe w odniesieniu do dochodu z tytułu odsetek pochodzących od innej spółki będącej rezydentem tego samego państwa członkowskiego i należącej do tej samej grupy, która nie ma prawa do odliczenia podatku w odniesieniu do odpowiednich wydatków z tytułu odsetek w związku z przepisami krajowymi (takimi jak rozpatrywane w niniejszej sprawie) dotyczącymi ograniczenia prawa do odliczenia odsetek w przypadku niedostatecznej kapitalizacji?”


title: Sprawa C-391/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba izba) z dnia 5 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Andalucía – Hiszpania) – Marina del Mediterráneo SL i in./Agencia Pública de Puertos de Andalucía (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Procedury odwoławcze — Dyrektywa 89/665/EWG — Artykuł 1 ust. 1 — Artykuł 2 ust. 1 — Decyzja instytucji zamawiającej dopuszczająca wykonawcę do udziału w przetargu — Decyzja, od której zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami krajowymi nie przysługuje środek odwoławczy)

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba izba) z dnia 5 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Andalucía – Hiszpania) – Marina del Mediterráneo SL i in./Agencia Pública de Puertos de Andalucía
   (Sprawa C-391/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Procedury odwoławcze - Dyrektywa 89/665/EWG - Artykuł 1 ust. 1 - Artykuł 2 ust. 1 - Decyzja instytucji zamawiającej dopuszczająca wykonawcę do udziału w przetargu - Decyzja, od której zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami krajowymi nie przysługuje środek odwoławczy))
   (2017/C 168/10)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Andalucía

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Marina del Mediterráneo SL, Marina del Mediterráneo Duquesa SL, Marina del Mediterráneo Estepona SL, Marina del Mediterráneo Este SL, Marinas del Mediterráneo Torre SL, Marina del Mediterráneo Marbella SL, Gómez Palma SC, Enrique Alemán SA, Cyes Infraestructuras SA, Cysur Obras y Medioambiente SA

      Strona pozwana: Agencia Pública de Puertos de Andalucía

      Przy udziale: Consejería de Obras Públicas y Vivienda de la Junta de Andalucía, Nassir Bin Abdullah and Sons SL, Puerto Deportivo de Marbella SA, Ayuntamiento de Marbella

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych, na mocy których decyzja o dopuszczeniu oferenta do przetargu, której zarzuca się naruszenie prawa Unii w dziedzinie zamówień publicznych lub transponujących je uregulowań krajowych, nie należy do czynności przygotowawczych instytucji zamawiającej, które mogą podlegać autonomicznemu zaskarżeniu do sądu.

               2)

               Artykuł 1 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 89/665 zmienionej dyrektywą 2007/66 mają bezpośrednią skuteczność.

      (1)  Dz.U. C 346 z 19.10.2015.


title: Sprawa F-43/08: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2008 r. — Spee przeciwko Europolowi

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/33

         Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2008 r. — Spee przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-43/08)
   (2008/C 183/66)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: David Spee (Rijswijk, Niderlandy) (przedstawiciel: P. de Casparis, avocat)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji Europolu o wycofaniu oferty pracy, na którą odpowiedział skarżący oraz o jej ponownej publikacji w terminie późniejszym, jak również wniosek o odszkodowanie.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w przedmiocie zażalenia w dniu 7 stycznia 2008 r., jak również związanych z nią decyzji z dnia 20 czerwca 2007 r. i z dnia 6 lipca 2007 r. o ponownym ogłoszeniu wakatu na stanowisku First Officer w IMT1 Infrastructure Unit i o niepowołaniu nań skarżącego;

               —

               nakazanie Europolowi znalezienia słusznego rozwiązania sytuacji, w jakiej znalazł się skarżący w następstwie wydania nieprzemyślanej i błędnej decyzji;

               —

               zasądzenie od Europolu na rzecz skarżącego odszkodowania do wysokości 5 000 EUR netto;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.


title: Sprawa T-572/12: Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2015 r. – Nissan Jidosha/OHIM (CVTC) [Wspólnotowy znak towarowy — Wniosek o przedłużenie rejestracji graficznego wspólnotowego znaku towarowego CVTC — Przedłużenie częściowe — Artykuł 47 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/21

         Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2015 r. – Nissan Jidosha/OHIM (CVTC)
   (Sprawa T-572/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Wniosek o przedłużenie rejestracji graficznego wspólnotowego znaku towarowego CVTC - Przedłużenie częściowe - Artykuł 47 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 127/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nissan Jidosha KK (Jokohama, Japonia) (przedstawiciele: B. Brandreth, barrister, i adwokat D. Cañadas Arcas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo F. Mattina, następnie P. Bullock, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 września 2012 r. (sprawa R 2469/2011-1) dotyczącą wniosku o przedłużenie rejestracji graficznego wspólnotowego znaku towarowego CVTC.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Nissan Jidosha KK zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.


title: Sprawa C-9/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (pierwsza izba) z dnia  25 października 2005 r.  w sprawie T-83/03 Tomás Salazar Brier przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Tomása Salazara Briera w dniu  9 stycznia 2006 r.

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/27

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (pierwsza izba) z dnia 25 października 2005 r. w sprawie T-83/03 Tomás Salazar Brier przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Tomása Salazara Briera w dniu 9 stycznia 2006 r.
   (Sprawa C-9/06 P)
   (2006/C 60/51)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 9 stycznia 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Tomása Salazara Briera, reprezentowanego przez R. Garcíę-Gallarda Gila-Fourniera, D. Domínguez Pérez i A. Sayagués Torres, avocats, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (pierwsza izba) z dnia 25 października 2005 r. w sprawie T-83/03 Tomás Salazar Brier przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że niniejsze odwołanie jest dopuszczalne;

               2)

               uchylenie wyroku pierwszej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 25 października 2005 r. oraz, ewentualnie, przekazanie niniejszej sprawy Sądowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpatrzenia;

               3)

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich całością kosztów związanych z postępowaniem przed Trybunałem Sprawiedliwości, jak również kosztów powstałych w związku z postępowaniem przed Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Niniejsze odwołanie opiera się w całości na jednym zarzucie: naruszeniu przez Sąd prawa wspólnotowego w pkt 26-48 zaskarżonego wyroku. Wnoszący odwołanie podnosi w szczególności, iż Sąd dokonał błędnej wykładni pojęcia „sytuacja wynikająca z pracy wykonywanej dla innego państwa”, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie załącznika VII do regulaminu pracowniczego.


title: Sprawa C-577/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Wien — Austria) — Michaela Hopfgartner

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/13

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Wien — Austria) — Michaela Hopfgartner
   (Sprawa C-577/12) (1)

   2013/C 129/25
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013


title: Sprawa C-190/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – Werner Fries/Lufthansa CityLine GmbH [Odesłanie prejudycjalne — Transport lotniczy — Rozporządzenie (UE) nr 1178/2011 — Załącznik I, pkt FCL.065 lit. b) — Zakaz pełnienia funkcji pilota statku powietrznego uczestniczącego w zarobkowym transporcie lotniczym przez posiadacza licencji pilota, który osiągnął wiek 65 lat — Ważność — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 15 — Wolność wyboru zawodu — Artykuł 21 — Równość traktowania — Dyskryminacja ze względu na wiek — Zarobkowy transport lotniczy — Pojęcie]

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – Werner Fries/Lufthansa CityLine GmbH
   (Sprawa C-190/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Rozporządzenie (UE) nr 1178/2011 - Załącznik I, pkt FCL.065 lit. b) - Zakaz pełnienia funkcji pilota statku powietrznego uczestniczącego w zarobkowym transporcie lotniczym przez posiadacza licencji pilota, który osiągnął wiek 65 lat - Ważność - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 15 - Wolność wyboru zawodu - Artykuł 21 - Równość traktowania - Dyskryminacja ze względu na wiek - Zarobkowy transport lotniczy - Pojęcie])
   (2017/C 283/09)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Werner Fries

      Strona pozwana: Lufthansa CityLine GmbH

      Sentencja

               1)

               Badanie pierwszego i drugiego pytania nie wykazało niczego, co mogłoby mieć wpływ na ważność pkt FCL.065 lit. b) załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1178/2011 z dnia 3 listopada 2011 r. ustanawiającego wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do załóg w lotnictwie cywilnym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 w świetle art. 15 ust. 1 lub art. 21 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               2)

               Punkt FCL.065 lit. b) załącznika I do rozporządzenia nr 1178/2011 należy interpretować w ten sposób, że nie zakazuje on posiadaczowi licencji pilota, który osiągnął wiek 65 lat, ani pełnienia funkcji pilota w związku z tak zwanym przebazowaniem samolotu w ramach działalności gospodarczej przedsiębiorstwa lotniczego, podczas którego nie są przewożeni ani pasażerowie, ani ładunek lub poczta, ani też pełnienia funkcji niewchodzącego w skład załogi lotniczej instruktora lub egzaminatora na pokładzie statku powietrznego.

      (1)  Dz.U. C 222 z 20.6.2016.


title: Sprawa T-62/06 RENV R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 9 czerwca 2011 r. — Eurallumina przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/16

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 9 czerwca 2011 r. — Eurallumina przeciwko Komisji
   (Sprawa T-62/06 RENV R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   2011/C 219/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Eurallumina SpA (Portoscuso, Włochy) (przedstawiciele: R. Denton i L. Martin Alegi, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, N. Khan, D. Grespan i K. Walkerová, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie zawieszenia wykonania decyzji Komisji 2006/323/WE z dnia 7 grudnia 2005 r. dotyczącej zwolnienia od podatku akcyzowego olejów mineralnych używanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionie Gardanne, w regionie Shannon i na Sardynii, stosowanego, odpowiednio, przez Francję, Irlandię i Włochy (Dz.U. 2006, L 119, s.12), w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa F-125/10: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2010 r. — Schuerewegen przeciwko Parlamentowi

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/68

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2010 r. — Schuerewegen przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-125/10)
   ()
   2011/C 30/135
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Daniel Schuerewegen (Marienthal, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci P. Nelissen Grade i G. Leblanc)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego, na mocy której skarżący został usunięty ze swojego miejsca pracy i pozbawiony swojej karty dostępu do miejsce pracy oraz aktów wydanych w następstwie tej decyzji, jak również żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 30 sierpnia 2010 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącego;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 25 marca 2010 r., na mocy której skarżący został usunięty siłą z miejsca pracy, bez uzasadnienia ani powiadomienia pisemnego bądź ustnego i bez zachowania terminu, i na mocy której skarżący został pozbawiony swojej karty dostępu do miejsca pracy, jak również aktów wydanych w następstwie tej decyzji;

               —

               Wskazanie stronie pozwanej skutków stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji i w szczególności obowiązku naprawienia szkód poniesionych przez skarżącego i doznanych przez niego krzywd;

               —

               Zasądzenie od strony pozwanej pełnego zwrotu kosztów leczenia wynikających z problemów zdrowotnych, które dotknęły skarżącego w następstwie tych wydarzeń;

               —

               Zobowiązanie strony pozwanej do zwrotu wszystkich dni urlopu rocznego wziętych przez skarżącego po dniu 25 marca 2010 r. oraz do doliczenia wszystkich dni nieobecności z powodu choroby;

               —

               Zobowiązanie strony pozwanej do zakomunikowania skarżącemu publicznych i pisemnych przeprosin mających na celu oczyszczenie jego dobrego imienia od wszelkiej winy w oczach ogółu;

               —

               Zobowiązanie strony pozwanej do zadbania o to by skarżący nie doznał w późniejszym terminie żadnego szykanowania ani dyskryminacji związanych z zaskarżonym niekorzystnym aktem;

               —

               Zobowiązanie strony pozwanej do zadbania o to by w aktach osobowych skarżącego nie pozostał żaden ślad niekorzystnego aktu, jego uzasadnienia ani konsekwencji;

               —

               Zobowiązanie strony pozwanej do aktywnego i szybkiego znalezienia dla skarżącego nowego stanowiska, odpowiednio oddalonego od jego obecnego miejsca zatrudnienia, co umożliwiłoby mu wznowienie pracy w warunkach akceptowalnych z punktu widzenia poszanowania godności ludzkiej;

               —

               Zobowiązanie strony pozwanej do zadbania o to by osoby, które wzięły udział, aktywnie bądź pasywnie, w powstaniu koncepcji wydania aktu niekorzystnego otrzymały upomnienie lub zostały objęte adekwatnymi sankcjami;

               —

               Zasądzenie od strony pozwanej zapłaty skarżącemu kwoty 10 000 EUR tytułem zadośćuczynienia oraz kwoty określonej tymczasowo na 5 000 EUR tytułem odszkodowania z zastrzeżeniem, że kwota ta może zostać podwyższona;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa T-197/16: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2016 r. – Andrea Incontri/EUIPO – HigicoL (ANDREA INCONTRI)

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/38

         Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2016 r. – Andrea Incontri/EUIPO – HigicoL (ANDREA INCONTRI)
   (Sprawa T-197/16)
   (2016/C 243/41)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Andrea Incontri Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Perani i J. Graffer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: HigicoL, SA (Baguim do monte, Portugalia)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „ANDREA INCONTRI” – zgłoszenie nr 10 985 323

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 lutego 2016 r. w sprawie R 146/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji w całości;

               —

               w rezultacie dopuszczenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 10 985 323 ANDREA INCONTRI w całości;

               —

               obciążenie pozostałych uczestników postępowania kosztami niniejszego postępowania, a także kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu i postępowania odwoławczego przed EUIPO.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-472/12: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2015 r. – Novartis Europharm/Komisja [Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu generycznego produktu leczniczego Zoledronic acid Teva Pharma — zoledronic acid — Okres ochrony prawnej danych referencyjnych produktów leczniczych Zometa i Aclasta, zawierających substancje czynną kwas zoledronowy — Dyrektywa 2001/83/WE — Rozporządzenie (EWG) nr 2309/93 i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 — Ogólne pozwolenie na dopuszczenie do obrotu — Okres ochrony prawnej danych]

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/26

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2015 r. – Novartis Europharm/Komisja
   (Sprawa T-472/12) (1)

   ([Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu generycznego produktu leczniczego Zoledronic acid Teva Pharma - zoledronic acid - Okres ochrony prawnej danych referencyjnych produktów leczniczych Zometa i Aclasta, zawierających substancje czynną kwas zoledronowy - Dyrektywa 2001/83/WE - Rozporządzenie (EWG) nr 2309/93 i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 - Ogólne pozwolenie na dopuszczenie do obrotu - Okres ochrony prawnej danych])
   (2015/C 363/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novartis Europharm Ltd (Horsham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: C. Schoonderbeek, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Sipos, a następnie M. Wilderspin, P. Mihaylova i M. Šimerdová, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Teva Pharma BV (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciele: K. Bacon, barrister, C. Firth, solicitor)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2012) 5894 wersja ostateczna z dnia 16 sierpnia 2012 r. przyznającej pozwolenie na dopuszczenie do obrotu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady dla produktu leczniczego stosowanego u ludzi Zoledronic acid Teva Pharma – zoledronic acid.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Novartis Europharm Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską i Teva Pharma BV.

      (1)  Dz.U. C 389 z 15.12.2012.


title: Sprawa T-657/11: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2011 r. — Technion — Israel Institute of Technology i Technion Research & Development przeciwko Komisji

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/28

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2011 r. — Technion — Israel Institute of Technology i Technion Research & Development przeciwko Komisji
   (Sprawa T-657/11)
   2012/C 73/56
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Technion — Israel Institute of Technology (Hajfa, Izrael) i Technion Research & Development Foundation Ltd (Hajfa) (przedstawiciele: D. Grisay i D. Piccininno, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               przyjęcie niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi oraz,

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie zasadności skargi jak też stwierdzenie nieważności decyzji Dyrekcji Generalnej Społeczeństwo Informacyjne i Media Komisji Europejskiej z dnia 19 października 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na oczywistym błędzie w ocenie i braku dostatecznego uzasadnienia w zakresie w jakim podstawą zlecenia windykacji z dnia 19 października 2011 r. są wyłącznie okoliczności — obejmujące sprawozdanie z audytu oraz decyzję Komisji na mocy której uznano za niekwalifikowalne niektóre koszty zgodnie z ustaleniami rzeczonego audytu finansowego dotyczącego w szczególności umowy MOSAICA — zakwestionowane w odniesieniu do ich uzasadnienia i zasadności w postępowaniu w sprawie T-546/11 Technion — Israel Institute of Technology i Technion Research & Development przeciwko Komisji (1).

               2)

               Zarzut drugi oparty na naruszeniu zasady zakazującej bezpodstawnego wzbogacenia przez Komisję. Strona skarżąca podnosi, że:

                           —

                           Komisja przyznałaby sobie korzyści wynikające ze świadczeń w ramach umowy jak też wyników prowadzonych badań nie płacąc za ich wykonanie gdyby miała odzyskać żądaną kwotę obejmującą wszystkie świadczenia zrealizowane przez pracownika TECHNION, M. K., w ramach umowy MOSAICA;

                           —

                           strona skarżąca ma prawo żądać zwrotu kosztów dotyczących świadczeń wykonanych w ramach umowy MOSAICA;

                           —

                           w przypadku dokonania zwrotu strona skarżąca zostałaby pozbawiona nie tylko kwoty odpowiadającej rzeczywiście wykonanym świadczeniom, ale poniosłaby również dodatkową stratę, gdyż nie tylko musiałaby dokonać zwrotu, ale również ponieść koszty wynikające z wykonania zrealizowanych świadczeń.

      (1)  Dz.U. 2011, C 355, s. 28.


title: Sprawa C-621/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Varna (Bułgaria) w dniu 29 grudnia 2010 r. — АDSITS „Balkan and Sea prоperties” przeciwko dyrektorowi dyrekcji „Zaskarżanie i zarządzanie egzekucją” w Warnie

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Varna (Bułgaria) w dniu 29 grudnia 2010 r. — АDSITS „Balkan and Sea prоperties” przeciwko dyrektorowi dyrekcji „Zaskarżanie i zarządzanie egzekucją” w Warnie
   (Sprawa C-621/10)
   2011/C 72/27
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen sad Varna

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: АDSITS „Balkan and Sea prоperties”

      Strona pozwana: dyrektor dyrekcji „Zaskarżanie i zarządzanie egzekucją” w Warnie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 80 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku dostaw między osobami powiązanymi, w zakresie w jakim świadczenie wzajemne przewyższa wartość wolnorynkową, podstawę opodatkowania tylko wtedy stanowi wartość wolnorynkowa czynności, gdy dostawca nie ma pełnego prawa do odliczenia podatku, który przypada na zakup lub produkcję towarów będących przedmiotem dostawy?

               2)

               Czy art. 80 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie wtedy, gdy dostawca skorzystał z pełnego prawa do odliczenia podatku od towarów i usług stanowiących przedmiot kolejnych dostaw między osobami powiązanymi o wartości przewyższającej wartość wolnorynkową, a to prawo do odliczenia nie było skorygowane na podstawie art. 173-177 dyrektywy, nie musi ustanowić żadnych środków, na podstawie których jako podstawa opodatkowania jest określana wyłącznie wartość wolnorynkowa?

               3)

               Czy w art. 80 ust. 1 dyrektywy 2006/112 są wyczerpująco wymienione przypadki, które określają przesłanki, w razie wystąpienia których państwo członkowskie może przyjąć środki, na podstawie których podstawę opodatkowania przy dostawach stanowi wartość wolnorynkowa czynności?

               4)

               Czy krajowy przepis prawny taki jak w art. 27 ust. 3 nr 1 Zakon za danak varhu dobavenata stoynost (ustawy o podatku VAT) jest dopuszczalny w innych okolicznościach niż wymienione w art. 80 ust. 1 lit. a)-c) dyrektywy 2006/112?

               5)

               Czy w przypadku takim jak niniejszy przepis art. 80 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112 ma skutek bezpośredni i sąd krajowy może go bezpośrednio stosować?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa C-381/17: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Chorwacji

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/27

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Chorwacji
   (Sprawa C-381/17)
   (2017/C 283/37)
   Język postępowania: chorwacki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Mataija, T. Scharf, G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Chorwacji

      Żądania strony skarżącej

   Komisja Europejska wnosi do Trybunału o:

               —

               Stwierdzenie, że Republika Chorwacji uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 42 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/17/UE z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie konsumenckich umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi i zmieniającej dyrektywy 2008/48/WE i 2013/36/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 60, s. 34), z powodu nieprzyjęcia do dnia 21 marca 2016 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania rzeczonej dyrektywy a w każdym razie niepowiadomienia o nich Komisji.

               —

               Nałożenie na Republikę Chorwacji, zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE, okresowej kary pieniężnej w wysokości 9 865,40 dziennie od dnia wydania wyroku stwierdzającego uchybienie obowiązkowi zgłoszenia środków transpozycji dyrektywy 2014/17/UE.

               —

               obciążenie Republiki Chorwacji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Republika Chorwacji uchybiła obowiązkowi poinformowania o środkach podjętych w celu transpozycji dyrektywy 2014/17/UE w terminie wyznaczonym w art. 42 ust. 1 rzeczonej dyrektywy.


title: Sprawa C-444/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Dioikitiko Protodikeio Athinon z dnia  30 grudnia 2004 r.  w sprawie Aikaterini Stamatelaki przeciwko N.P.D.D. Organismos Asfaliseos Eleftheron Epangelmation (O.A.E.E.)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Dioikitiko Protodikeio Athinon z dnia 30 grudnia 2004 r. w sprawie Aikaterini Stamatelaki przeciwko N.P.D.D. Organismos Asfaliseos Eleftheron Epangelmation (O.A.E.E.)
   (Sprawa C-444/05)
   (2006/C 60/36)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 14 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Dioikitiko Protodikeio Athinon z dnia 30 grudnia 2004 r. w sprawie Aikaterini Stamatelaki przeciwko N.P.D.D. Organismos Asfaliseos Eleftheron Epangelmation (O.A.E.E.).
   Dioikitiko Protodikeio Athinon zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               A)

               Czy ustawodawstwo krajowe, które w każdym przypadku wyklucza udzielenie osobie ubezpieczonej przez krajową instytucję ds. ubezpieczeń społecznych zwrotu kosztów leczenia w prywatnej zagranicznej placówce opieki zdrowotnej, za wyjątkiem przypadków dotyczących dzieci w wieku poniżej 14 lat, stanowi ograniczenie zasady swobody świadczenia usług wewnątrz Wspólnoty, przewidzianej w art. 49 i nast. WE, jeżeli przewiduje ono natomiast możliwość zwrotu tych kosztów leczenia, po uzyskaniu zgody, jeżeli leczenie to miało miejsce w publicznej placówce opieki zdrowotnej za granicą, przy czym zgoda ta jest wydawana wtedy, gdy osoba ubezpieczona nie ma możliwości skorzystania we właściwym czasie ze stosownej terapii w placówce opieki zdrowotnej, z którą instutucja ds. ubezpieczeń społecznych, w której jest ona ubezpieczona podpisała umowę?

               B)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi pozytywnej na pierwsze pytanie, czy można uznać, że to ograniczenie podyktowane było nadrzędnymi względami interesu ogólnego, takimi jak, w szczególności, potrzeba uniknięcia ryzyka poważnego uszczerbku dla równowagi finansowej greckiego systemu zabezpieczeń społecznych lub zachowania jakości, równowagi i powszechnego dostępu do opieki lekarskiej i szpitalnej?

               C)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi pozytywnej na drugie pytanie, czy tego typu ograniczenie można uznać za dozwolone, w tym znaczeniu, że nie narusza ono zasady proporcjonalności, to znaczy, że wykracza poza to co jest obiektywnie niezbędne do osiągnięcia zamierzonego celu i że tego rezultatu nie można osiągnąć za pomocą mniej surowych przepisów?


title: Sprawa C-283/04: Skarga wniesiona dnia 1 lipca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/16

         Skarga wniesiona dnia 1 lipca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-283/04)
   (2004/C 217/30)
   Dnia 1 lipca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Królestwu Niderlandów, sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez Hansa Støvlbæka i Alberta Nijenhuisa, działających w charakterze pełnomocników.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               orzeczenie, iż Królestwo Niderlandów nie wykonało obowiązków ciążących na nim zgodnie z art. 56 i art. 43TWE, poprzez utrzymanie niektórych postanowień statutu spółki TPG, zgodnie z którymi w skład kapitału spółki wchodzi także specjalna akcja imienna, znajdująca się w posiadaniu Państwa Niderlandzkiego, przyznającą szczególne uprawnienia dotyczące zatwierdzania określonych decyzji podejmowanych przez kompetentne organy spółki.

               —

               obciążenie kosztami Królestwa Niderlandów.

         Zarzuty i główne argumenty
   W 1998 r. spółka Koninklijke PTT Nederland NV została podzielona na dwie niezależne spółki: Koninklijke KPN NV (KPN) dla prowadzenia działalności z zakresu telekomunikacji, oraz TNT POSTGROEP NV (TPG), dla prowadzenia działalności z zakresu logistyki i dystrybucji. Kapitał spółki składa się z akcji zwykłych i uprzywilejowanych oraz z jednej specjalnej akcji imiennej, przyznającej określone uprawnienia. Akcja ta znajduje się aktualnie w posiadaniu Państwa Niderlandzkiego.
   W myśl postanowień statutu, ta specjalna akcja przyznaje szczególne uprawnienia dotyczące zatwierdzania określonych decyzji podejmowanych przez kompetentne organy spółki.
   Zdaniem Komisji, prawa związane z posiadaniem tejże akcji ograniczają swobodny przepływ kapitału i swobodę przedsiębiorczości. Uprawnienia te, nawet jeżeli nie posiadają wyraźnie dyskryminującego charakteru, mogą utrudniać zakup akcji przedmiotowej spółki i zniechęcić inwestorów innych Państw Członkowskich do inwestowania w kapitał tejże spółki. Uprawnienia te powodują w szczególności znaczne ograniczenie praw, które w zwykłym stanie rzeczy przysługiwałyby przy inwestycjach bezpośrednich w spółkę TPG. W konsekwencji, mogą one naruszać swobodny przepływ kapitału, stanowiąc tym samym ograniczenie w przepływie kapitału w rozumieniu art. 56 TWE.
   Biorąc pod uwagę, że owe specjalne uprawnienia stwarzają dla Państwa Niderlandzkiego możliwość sprawowania kontroli nad zarządzaniem spółką i bieżącą działalnością spółki, należy stwierdzić, iż wpływają one ponadto na inwestycje bezpośrednie, dlatego też mogą stanowić ograniczenie swobody przedsiębiorczości ustanowionej art. 43 TWE.
   Komisja nie zaprzecza, iż konieczność zagwarantowania dobrze funkcjonującego systemu pocztowego, może stanowić nadrzędną rację z punktu widzenia interesu publicznego. Nie mniej jednak, Komisja wskazuje na okoliczność, iż prawa związane z posiadaniem „złotej akcji” odnoszą się także do usług pocztowych, które nie należą do usług powszechnych określonych w dyrektywie 97/67/WE ( na przykład usługi ekspresowe lub logistyczne), co oznacza, że za podobnymi usługami nie przemawia przekonywujący interes publiczny, który usprawiedliwiałby ograniczenie podstawowych zasad TWE. Ponadto władze niderlandzkie nie wykorzystały wszystkich możliwości przewidzianych w dyrektywie 97/67/WE celem zagwarantowania świadczenia powszechnych usług pocztowych. W tym kontekście należy wskazać, że w dyrektywie 2002/39/WE poszerzono zakres możliwości pozwalających Państwom Członkowskim na ustanowienie takich instrumentów kontroli i procedur szczególnych, które zagwarantują należyte wykonywanie zastrzeżonych usług. W związku z tym wydaje się, że zastosowanie mechanizmu specjalnych uprawnień jest nieproporcjonalne do oczekiwanego celu. W końcu należy podkreślić, iż uznaniowy charakter wykonywania specjalnych uprawnień stoi w sprzeczności z wymogami ustalonymi orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości.


title: Sprawa T-275/99: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 października 2006 r. — Self Service de Bleek przeciwko Komisji

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/28

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 października 2006 r. — Self Service de Bleek przeciwko Komisji
   (Sprawa T-275/99) (1)

   (2006/C 310/53)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes drugiej izby w powiększonym składzie zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 47 z 19.2.2000.


title: Sprawa T-776/15: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2015 r. – Meissen Keramik/OHIM (MEISSEN KERAMIK)

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/32

         Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2015 r. – Meissen Keramik/OHIM (MEISSEN KERAMIK)
   (Sprawa T-776/15)
   (2016/C 078/44)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Meissen Keramik GmbH (Meißen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Vohwinkel i M. Bagh)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „MEISSEN KERAMIK” – zgłoszenie nr 13 100 797

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 października 2015 r. w sprawie R 531/2015-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-468/08 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 grudnia 2008 r. — AES-Tisza przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Decyzja Komisji uznająca za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc w postaci umów dotyczących zakupu energii elektrycznej udzieloną przez Republikę Węgierską na rzecz niektórych producentów energii elektrycznej — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru — Wyważenie interesów)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/27

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 grudnia 2008 r. — AES-Tisza przeciwko Komisji
   (Sprawa T-468/08 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Decyzja Komisji uznająca za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc w postaci umów dotyczących zakupu energii elektrycznej udzieloną przez Republikę Węgierską na rzecz niektórych producentów energii elektrycznej - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru - Wyważenie interesów)
   (2009/C 55/51)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: AES-Tisza Erőmű kft (AES-Tisza kft) (Tiszaújváros, Węgry) (przedstawiciele: T. Ottervanger i E. Henny, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Flynn, N. Khan i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania art. 1 decyzji Komisji C(2008) 2223 wersja ostateczna z dnia 4 czerwca 2008 r. w sprawie przyznanej przez Republikę Węgierską pomocy państwa w postaci umów dotyczących zakupu energii elektrycznej.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zarządzenie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-427/17: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2017 r. – Item Industrietechnik/EUIPO (EFUSE)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/59

         Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2017 r. – Item Industrietechnik/EUIPO (EFUSE)
   (Sprawa T-427/17)
   (2017/C 277/84)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Item Industrietechnik GmbH (Solingen, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwalte G. Hasselblatt, V. Töbelmann i M. Vitt)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „EFUSE” – zgłoszenie nr 15 463 011

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 kwietnia 2017 r. w sprawie R 1882/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-652/13: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 12 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Cagliari – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Mirkowi Sabie (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania — Identyczne pytania prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Gry losowe — Przepisy krajowe — Reorganizacja systemu koncesji poprzez zrównanie w czasie terminu wygaśnięcia — Nowy przetarg — Koncesje o krótszym czasie obowiązywania, niż w przypadku koncesji dawniejszych — Ograniczenie — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Proporcjonalność)

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/3

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 12 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Cagliari – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Mirkowi Sabie
   (Sprawa C-652/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania - Identyczne pytania prejudycjalne - Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Gry losowe - Przepisy krajowe - Reorganizacja systemu koncesji poprzez zrównanie w czasie terminu wygaśnięcia - Nowy przetarg - Koncesje o krótszym czasie obowiązywania, niż w przypadku koncesji dawniejszych - Ograniczenie - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Proporcjonalność))
   (2015/C 127/03)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale ordinario di Cagliari

      Strona w postępowaniu karnym głównym

   Mirko Saba

      Sentencja

   Artykuły 49 TFUE i 65 TFUE oraz zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym tego rodzaju, jak przepisy rozpatrywane w postepowaniu głównym, które przewidują organizację nowego przetargu dotyczącego koncesji o krótszym czasie obowiązywania, niż czas obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości w związku z reorganizacją systemu poprzez zrównanie w czasie terminu wygaśnięcia koncesji.

      (1)  Dz.U. C 112 z 14.4.2014.


title: Sprawa T-233/08: Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 3 grudnia 2009 r. — Iranian Tobacco przeciwko OHIM — AD Bulgartabac (Bahman) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia praw do znaku towarowego — Graficzny wspólnotowy znak towarowy Bahman — Brak wymogu istnienia interesu prawnego — Artykuł 55 ust. 1 lit. a) rozporzadzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 56 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/48

         Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 3 grudnia 2009 r. — Iranian Tobacco przeciwko OHIM — AD Bulgartabac (Bahman)
   (Sprawa T-233/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia praw do znaku towarowego - Graficzny wspólnotowy znak towarowy Bahman - Brak wymogu istnienia interesu prawnego - Artykuł 55 ust. 1 lit. a) rozporzadzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 56 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 24/84
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Iranian Tobacco Company (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat M. Beckensträter)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Poch, pełnomocnik)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: AD Bulgartabac Holding Sofia (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciel: M. Maček

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Pierwszą Izbę Odwoławczą OHIM w dniu 10 kwietnia 2008 r. (R 709/2007-1) dotyczącej postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia praw do znaku towarowego pomiędzy AD Bulgartabac Holding Sofia i Iranian Tobacco Co.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Iranian Tobacco Co. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa C-41/09: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/2

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-41/09)
   2009/C 129/03
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: D. Triantafyllou i W. Roels)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów

      Żądania strony skarżącej

   Komisja wnosi o:

               —

               stwierdzenie, że stosując do dostaw, importu i nabycia pewnych żywych zwierząt (w szczególności koni) nieprzeznaczonych zwykle do produkcji środków spożywczych dla ludzi ani zwierząt obniżoną stawkę podatku od wartości dodanej Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 12 w związku z załącznikiem H szóstej dyrektywy VAT (1) oraz oraz art. 96, 97, 98 i 99 ust. 1 w związku z załącznikiem III do dyrektywy VAT (2);

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja jest zdania, że niderlandzka ustawa dokonująca transpozycji dyrektywy narusza art. 96, 97, 98 i 99 ust. 1 w związku z załącznikiem III do dyrektywy VAT, ponieważ w odniesieniu do dostaw pewnych żywych zwierząt (w szczególności koni) stosuje obniżoną stawkę podatku VAT również wtedy, gdy nie są one przeznaczone do produkcji środków spożywczych. Konkretnie rzecz ujmując Komisja uważa, że żywe zwierzęta — w szczególności konie — które nie są zwykle przeznaczone do spożywania przez ludzi i zwierzęta, nie należą do kategorii 1 załącznika III.
   Kategoria 1 załącznika III, podobnie jak wszystkie inne przepisy dotyczące obniżonych stawek podatku VAT należy, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, interpretować wąsko. Ponadto, biorąc pod uwagę brzmienie kategorii 1 załącznika III, obniżona stawka podatku ma zastosowanie do środków spożywczych przeznaczonych do spożywania przez ludzi i zwierzęta.

      (1)  Szósta dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1)

      (2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1)


title: Sprawa C-32/10: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 11 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven kasatsionen sad — Bułgaria) — Toni Georgiew Semerdżiew przeciwko ET Del-Pi-Krasimira Manczewa (Artykuł 92 § 1 regulaminu postępowania — Dyrektywa 90/314/EWG — Zorganizowane podróże, wakacje i wycieczki — Okoliczności faktyczne, które miały miejsce przed przystąpieniem Republiki Bułgarii do Unii Europejskiej — Oczywisty brak właściwości Trybunału do udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/10

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 11 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven kasatsionen sad — Bułgaria) — Toni Georgiew Semerdżiew przeciwko ET Del-Pi-Krasimira Manczewa
   (Sprawa C-32/10) (1)

   (Artykuł 92 § 1 regulaminu postępowania - Dyrektywa 90/314/EWG - Zorganizowane podróże, wakacje i wycieczki - Okoliczności faktyczne, które miały miejsce przed przystąpieniem Republiki Bułgarii do Unii Europejskiej - Oczywisty brak właściwości Trybunału do udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne)
   2011/C 232/16
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Varhoven kasatsionen sad (Bułgaria)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Toni Georgiew Semerdżiew

      Strona pozwana: ET Del-Pi-Krasimira Manczewa

      przy udziale: ZAD Bulstrad VIG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Varhoven kasatsionen sad — Wykładnia art. 2 pkt 1 lit. c), art. 4 ust. 1 lit. b), pkt iv) oraz art. 5 ust. 2 akapity 3 i 4 dyrektywy 90/314/EWG Rady z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek (Dz.U. L 158, s. 59) — Pojęcie „innych usług turystycznych” niezwiązanych z transportem lub zakwaterowaniem obciążających organizatora — Obowiązek zawarcia przez organizatora indywidualnej umowy ubezpieczeniowej w imieniu każdego konsumenta i doręczenia mu oryginału polisy przed podróżą — Obowiązek zawarcia przez organizatora indywidualnej umowy ubezpieczenia kosztów powrotu do kraju w przypadku wypadku — Pojęcie „szkody” wynikłej dla konsumenta w związku z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem umowy — Włączenie szkód niematerialnych

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne przedłożone przez Varhoven kasatsionen sad (Bułgaria).

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa T-76/05: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2005 r. przez Daria Scotto przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/40

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2005 r. przez Daria Scotto przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-76/05)
   (2005/C 93/72)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 18 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Daria Scotto, reprezentowanego przez adwokata prof. Massimo Condinanziego, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 27 października 2004 r. oddalającej odwołanie złożone przez skarżącego w dniu 12 lipca 2004 r. nr R/616/04 oraz unieważnienie sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej nr 23330;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący zaskarża niniejszym sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej (REC) za okres od 1 stycznia do 31 sierpnia 2003 r.
   Na poparcie swych roszczeń skarżący powołuje się na:

               —

               naruszenie art. 43 Statutu i przepisów wykonawczych do niego;

               —

               naruszenie procedury sporządzania REC poprzez dokonanie niepełnej oceny przedmiotowego okresu;

               —

               wystąpienie oczywistych błędów w ocenie faktów związanych z działalnością skarżącego w odniesieniu do poszczególnych z wyznaczonych mu celów.


title: Sprawa T-661/11: Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2014 r. – Włochy przeciwko Komisji [EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG i EFFROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Przetwory mleczne — Dochody przekazane — Kontrole kluczowe — Przekroczenie terminu — Ryczałtowa korekta finansowa — Podstawa prawna — Artykuł 53 rozporządzenia (WE) nr 1605/2002 — Powtórzenie]

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/25

         Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2014 r. – Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-661/11) (1)

   ([EFOGR - Sekcja Gwarancji - EFRG i EFFROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Przetwory mleczne - Dochody przekazane - Kontrole kluczowe - Przekroczenie terminu - Ryczałtowa korekta finansowa - Podstawa prawna - Artykuł 53 rozporządzenia (WE) nr 1605/2002 - Powtórzenie])
   (2015/C 026/29)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez G. Aiella i P. Grassa, avvocati dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi i D. Nardi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2011/689/WE z dnia 14 października 2011 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 270, s. 33) w zakresie, w jakim nakłada ona na Republikę Włoską ryczałtową korektę finansową w wysokości 7 0 9 12  382 EUR z powodu nieprawidłowości w kontrolach dotyczących kwot mlecznych stwierdzonych w następujących regionach Włoch: Abruzji, Lacjum, Marche, Apulii, Sardynii, Kalabrii, Friuli-Wenecji Julijskiej i Dolinie Aosty w latach gospodarczych 2004/2005, 2005/2006 i 2006/2007.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 49 z 18.2.2012.


title: Sprawa C-480/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 25 października 2012 r. — Minister van Financiën, druga strona postępowania: X

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 25 października 2012 r. — Minister van Financiën, druga strona postępowania: X
   (Sprawa C-480/12)
   2013/C 26/41
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: Minister van Financiën

      Druga strona postępowania: X BV

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy art. 203 i 204 kodeksu celnego (1) w związku z art. 859 [w szczególności pkt 2 lit. c)] rozporządzenia wykonawczego do kodeksu celnego należy interpretować w ten sposób, że (samo) przekroczenie terminu tranzytu wyznaczonego zgodnie z art. 356 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do kodeksu celnego (2) nie prowadzi do powstania długu celnego z powodu usunięcia spod dozoru celnego w rozumieniu art. 203 kodeksu celnego, lecz do długu celnego na podstawie art. 204 kodeksu celnego?

                           b)

                           Czy dla udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1. a) wymagane jest, aby zainteresowani podali organom celnym powody przekroczenia terminu lub przynajmniej wyjaśnili im, gdzie znajdowały się towary w okresie między upływem terminu wyznaczonego zgodnie z art. 356 [rozporządzenia wykonawczego do kodeksu celnego] a chwilą faktycznego przedstawienia w urzędzie celnym przeznaczenia?

               2)

               Czy szóstą dyrektywę (3), a w szczególności jej art. 7, należy interpretować w ten sposób, że podatek VAT jest wymagalny, jeżeli dług celny powstaje wyłącznie na podstawie art. 204 kodeksu celnego?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 253, s.1).

      (3)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa T-26/11: Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2011 r. — Fraas przeciwko OHIM (Wzór w karo w kolorach czarnym, beżowym, brązowym, ciemno czerwonym i szarym)

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/29

         Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2011 r. — Fraas przeciwko OHIM (Wzór w karo w kolorach czarnym, beżowym, brązowym, ciemno czerwonym i szarym)
   (Sprawa T-26/11)
   2011/C 72/46
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: V. Fraas GmbH (Helmbrechts-Wüstenselbitz, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze i G. Würtenberger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 listopada 2010 r. w sprawie R 1317/2010-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający wzór w karo w kolorach czarnym, beżowym, brązowym, ciemno czerwonym i szarym dla towarów z klas 18, 24 i 25

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ rozpatrywany znak ma charakter odróżniający, oraz naruszenie art. 75 i 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie ustosunkowała się do przedstawionej przez skarżącą obszernej argumentacji o charakterze faktycznym i prawnym.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa F-8/11: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2011 r. — Nieminen przeciwko Radzie

text:
               26.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/14

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2011 r. — Nieminen przeciwko Radzie
   (Sprawa F-8/11)
   2011/C 95/22
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Risto Nieminen (Kraainen, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżącego do kategorii zaszeregowania AD12 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2010 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 26 października 2010 r. oddalającej odwołanie skarżącego od decyzji o nieawansowaniu go do grupy zaszeregowania AD12 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2010 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD12 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2010 r.;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-548/12: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2012 r. — Deutsche Rockwool Mineralwoll przeciwko OHIM — Redrock Construction (REDROCK)

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/21

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2012 r. — Deutsche Rockwool Mineralwoll przeciwko OHIM — Redrock Construction (REDROCK)
   (Sprawa T-548/12)
   2013/C 63/41
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Rockwool Mineralwoll GmbH & Co. OHG (Gladbeck, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Krenzel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Redrock Construction s.r.o. (Praga, Republika Czeska)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 października 2012 r. w sprawie R1596/2011-4; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy „REDROCK”w kolorze czarnym i białym dla, między innymi, towarów i usług z klas 1, 2, 17, 19 i 37 — rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 386365

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Redrock Construction s.r.o.

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: wniosek o unieważnienie prawa do znaku został złożony na podstawie art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009. Wnoszący o unieważnienie prawa do znaku powołał się na następujące wcześniejsze prawa: zarejestrowany w Niemczech pod nr 30229274 słowny znak towarowy „Rock” dla towarów i usług z klas 1, 6, 7, 8, 17, 19, 37 i 42; zarejestrowane w Niemczech pod nr 30312115, nr 2078534, nr 2078535, nr 2079579, nr 39502727, nr 39517348, nr 39543868, nr 39551027, nr 39605619, nr 39644214, nr 39707589, nr 39737546, nr 39920622, nr 30166175, nr 30166176, nr 30166177, nr 30212141 słowne znaki towarowe „KEPROCK”, „FLEXIROCK”, „FORMROCK”, „FLOOR-ROCK”, „TERMAROCK”, „KLIMAROCK”, „SPEEDROCK”, „DUROCK”, „SPLITROCK”, „PLANAROCK”, „TOPROCK”, „KLEMMROCK”, „FIXROCK”, „SONOROCK PLUS”, „VARIROCK”, „SONOROCK” i „MASTERROCK” dla towarów i usług z klas 17, 19 i 37

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienia prawa do wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-388/13: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2013 r. — Costa Crociere przeciwko OHIM — Guerlain (SAMSARA)

text:
               12.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/9

         Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2013 r. — Costa Crociere przeciwko OHIM — Guerlain (SAMSARA)
   (Sprawa T-388/13)
   2013/C 298/15
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Costa Crociere SpA (Genua, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Vanzetti, S. Bergia i G. Sironi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Guerlain SA (Levallois-Perret, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 13 maja 2013 r. w sprawie R 2049/2011-4; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed OHIM oraz w toku niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy SAMSARA dla usług z klasy 44 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8 979 122

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Guerlain SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy nr 497 966 SAMSARA dla towarów z klasy 3

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1).

      (1)  Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa T-451/12: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2012 r. — Stromberg Menswear przeciwko OHIM — Leketoy Stormberg Inter (STORMBERG)

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/19

         Skarga wniesiona w dniu 15 października 2012 r. — Stromberg Menswear przeciwko OHIM — Leketoy Stormberg Inter (STORMBERG)
   (Sprawa T-451/12)
   2013/C 63/39
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Stromberg Menswear Ltd (Leeds, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat A. Tsoutsanis i C. Tulley, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Leketoy Stormberg Inter AS (Kristiansand S, Norwegia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 sierpnia 2012 r. w sprawie R 389/2012-4;

               —

               zmianę decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 sierpnia 2012 r. w sprawie R 389/2012-4 i uwzględnienie wniosku o przywrócenie praw, oraz i) przede wszystkim stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 11 stycznia 2011 r. o zakończeniu postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku pod sygnaturą nr 4054 C i nakazanie Wydziałowi Unieważnień ponownego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku pod sygnaturą nr 4054 C oraz zwrócenie się do Stromberg Menswear o przedstawienie uwag w celu kontynuacji postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku, lub ii) ewentualnie udzielenie Stromberg Menswear zezwolenia na wniesienie odwołania od decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 11 stycznia 2011 r. o zakończeniu postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku i przekazanie odwołania do ponownego rozpoznania przez Izbę Odwoławczą, oraz

               —

               obciążenie OHIM wszelkimi kosztami i wydatkami poniesionymi przez Stromberg Menswear w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą i Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: słowny znak towarowy „STORMBERG” dla towarów i usług z klasy 25 — rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 2557155

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Leketoy Stormberg Inter AS

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Decyzja Wydziału Unieważnień: uznanie postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku za zamknięte w następstwie zrzeczenia się prawa do spornego wspólnotowego znaku towarowego przez jego właściciela.

      Decyzja Izby Odwoławczej: odrzucenie wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego w terminie na wniesienie odwołania i uznanie odwołania za niewniesione.

      Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 81 rozporządzenia Rady nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 75 lub art. 76 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-496/11: Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2015 r. – Zjednoczone Królestwo/EBC (Polityka gospodarcza i pieniężna — EBC — Skarga o stwierdzenie nieważności — Ramy polityki nadzorczej Eurosystemu — Akt podlegający zaskarżeniu — Dopuszczalność — Nadzór nad systemami płatności i rozrachunku papierów wartościowych — Wymóg lokalizacji w państwie członkowskim Eurosystemu mający zastosowanie do systemów rozliczeń z udziałem kontrahenta centralnego — Kompetencja EBC)

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/18

         Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2015 r. – Zjednoczone Królestwo/EBC
   (Sprawa T-496/11) (1)

   ((Polityka gospodarcza i pieniężna - EBC - Skarga o stwierdzenie nieważności - Ramy polityki nadzorczej Eurosystemu - Akt podlegający zaskarżeniu - Dopuszczalność - Nadzór nad systemami płatności i rozrachunku papierów wartościowych - Wymóg lokalizacji w państwie członkowskim Eurosystemu mający zastosowanie do systemów rozliczeń z udziałem kontrahenta centralnego - Kompetencja EBC))
   (2015/C 127/24)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo S. Ossowski, S. Behzadi-Spencer i E. Jenkinson, następnie S. Behzadi-Spencer i E. Jenkinson, a wreszcie V. Kaye, pełnomocnicy, wspierani przez K. Beala, QC, i P. Sainiego, QC)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: początkowo A. Sáinz de Vicuña Barroso i K. Laurinavičius, następnie A. Sáinz de Vicuña Barroso i P. Papapaschalis, a wreszcie M. Papapaschalis i P. Senkovic, pełnomocnicy, wspierani przez R. Subiotta, QC, adwokata F.-C. Laprévote’a i P. Stuarta, barrister)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk, C. Meyer-Seitz, C. Stege, S. Johannesson, U. Persson i H. Karlsson, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, abogado del Estado); oraz Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, D. Colas i E. Ranaivoson, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności ram polityki nadzorczej Eurosystemu, opublikowanych przez EBC w dniu 5 lipca 2011 r., w zakresie, w jakim ustanowiono w nich wymóg lokalizacji mający zastosowanie do kontrahentów centralnych z siedzibą w państwach członkowskich nienależących do Eurosystemu.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność ram polityki nadzorczej Eurosystemu, opublikowanych przez Europejski Bank Centralny (EBC) w dniu 5 lipca 2011 r., w zakresie, w jakim ustanowiono w nich, w odniesieniu do kontrahentów centralnych biorących udział w rozliczaniu finansowych papierów wartościowych, wymóg lokalizacji w państwie członkowskim Eurosystemu.

               2)

               EBC pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

               3)

               Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska i Królestwo Szwecji pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 340 z 19.11.2011.


title: Sprawa C-511/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Handelsgesellschaft Heinrich Heine GmbH przeciwko Verbraucherzentrale Nordrhein-Westfalen eV (Dyrektywa 97/7/WE — Ochrona konsumentów — Umowy zawierane na odległość — Prawo odstąpienia od umowy — Obciążenie konsumenta kosztami wysłania towaru)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Handelsgesellschaft Heinrich Heine GmbH przeciwko Verbraucherzentrale Nordrhein-Westfalen eV
   (Sprawa C-511/08) (1)

   (Dyrektywa 97/7/WE - Ochrona konsumentów - Umowy zawierane na odległość - Prawo odstąpienia od umowy - Obciążenie konsumenta kosztami wysłania towaru)
   2010/C 148/09
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Handelsgesellschaft Heinrich Heine GmbH

      Strona pozwana: Verbraucherzentrale Nordrhein-Westfalen eV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 6 ust. 1 akapit pierwszy zdanie drugie oraz art. 6 ust. 2 dyrektywy 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość (Dz.U. L 144, s. 19) — Przepisy krajowe pozwalające na obciążenie konsumenta kosztami wysłania towaru w razie odstąpienia od umowy

      Sentencja

   Artykuł 6 ust. 1 akapit pierwszy zdanie drugie i art. 6 ust. 2 dyrektywy 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu uregulowania krajowego, które pozwala dostawcy na obciążenie konsumenta, w umowie zawieranej na odległość, kosztami wysyłki towarów w przypadku wykonania przez tego ostatniego przysługującego mu prawa odstąpienia od umowy.

      (1)  Dz.U. C 32 z 7.2.2009.


title: Sprawa C-538/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 21 października 2011 r. — Hermine Sax przeciwko Pensionsversicherungsanstalt Landesstelle Salzburg

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 21 października 2011 r. — Hermine Sax przeciwko Pensionsversicherungsanstalt Landesstelle Salzburg
      (Sprawa C-538/11)
      (2012/C 25/52)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd krajowy

      Landesgericht Salzburg

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Hermine Sax

         Strona pozwana: Pensionsversicherungsanstalt Landesstelle Salzburg

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy rozporządzenie (WE) nr 883/2004, w szczególności art. 7 i tytuł III rozdział 1 (świadczenia z tytułu choroby), oraz rozporządzenie (WE) nr 987/2009 należy interpretować w ten sposób, że osoba niezdolna do samodzielnej egzystencji i otrzymująca austriacką emeryturę („Pension”) może domagać się wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego zgodnie z Bundespflegegeldgesetz (BPGG) jako świadczenia pieniężnego z tytułu choroby, niezależnie od posiadania stałego miejsca zamieszkania w Republice Federalnej Niemiec, jeżeli spełnia ona pozostałe przesłanki określone w BPGG, i czy tym samym powołane rozporządzenia sprzeciwiają się stosowaniu przepisu prawa krajowego zawartego w § 3 BPGG?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
                  Czy rozporządzenie (WE) nr 883/2004, w szczególności art. 10 i 11 ust. 3 lit. e) oraz art. 21, 29 i 34 lub tytuł III rozdział 1 (świadczenia z tytułu choroby) oraz rozporządzenie (WE) nr 987/2009 należy interpretować w ten sposób, że osoba niezdolna do samodzielnej egzystencji i otrzymująca zarówno austriacką emeryturę („Pension”), jak i niemiecką emeryturę, może domagać się wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego zgodnie z BPGG jako świadczenia pieniężnego z tytułu choroby, niezależnie od posiadania stałego miejsca zamieszkania w Republice Federalnej Niemiec, jeżeli spełnia ona pozostałe przesłanki określone w BPGG, i czy tym samym powołane rozporządzenia sprzeciwiają się stosowaniu przepisu prawa krajowego zawartego w § 3 BPGG?

                  3)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:
                  W jaki sposób należy interpretować rozporządzenie (WE) nr 883/2004, w szczególności art. 10, 34 i 31 oraz rozporządzenie (WE) nr 987/2009 w razie zbiegu i uwzględnienia świadczeń systemu zabezpieczenia społecznego pokrywającego ryzyko niezdolności do samodzielnej egzystencji, w niniejszej sprawie w odniesieniu do prawa do mieszanego świadczenia obejmującego niemiecki zasiłek pielęgnacyjny (wybór między świadczeniem rzeczowym a pieniężnym) oraz w odniesieniu do prawa do austriackiego zasiłku pielęgnacyjnego, a w szczególności:

                              3.1.

                              Czy przy ustalaniu wysokości podlegającego eksportowi austriackiego zasiłku pielęgnacyjnego wynikającego z BPGG należy uwzględnić wyłącznie świadczenie pieniężne przyznane w Niemczech jako w państwie miejsca zamieszkania, czy też wyłącznie rzeczowe świadczenie pielęgnacyjne lub cały zakres świadczeń (kwota łączna obejmująca zasiłek pielęgnacyjny i wartość rzeczowego świadczenia pielęgnacyjnego), i czy oceny należy dokonać z uwzględnieniem różnego poziomu cen w danych państwach członkowskich?

                              3.2.

                              Czy w ramach uwzględniania świadczeń należy wziąć pod uwagę okoliczność, że w państwie miejsca zamieszkania przyznano już identyczne świadczenia pielęgnacyjne, czy też nie uwzględnia się tylko takich świadczeń pielęgnacyjnych państwa miejsca zamieszkania, które określone są jedynie w systemie zabezpieczenia społecznego tego państwa pokrywającego ryzyko niezdolności do samodzielnej egzystencji?

                              3.3.

                              Czy Sozialgericht, do którego zwróciła się osoba niezdolna do samodzielnej egzystencji, zobowiązany jest do badania merytorycznych przesłanek uwzględnienia świadczeń, jeżeli pozwana instytucja nie wszczęła postępowania zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 987/2009, nie zajęła stanowiska co do kwestii, w jakim zakresie świadczenia są identyczne, a w szczególności nie poinformowała osoby niezdolnej do samodzielnej egzystencji o zakazie zbiegu świadczeń?


title: Sprawa F-82/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 22 września 2015 r. – Gioria/Komisja (Służba publiczna — Konkursy otwarte — Konkurs EPSO/AST/126/12 — Pokrewieństwo między członkiem komisji konkursowej a kandydatem — Konflikt interesów — Artykuł 27 regulaminu pracowniczego — Zatrudnienie urzędników spełniających najwyższe wymogi w zakresie uczciwości — Decyzja o wykluczeniu kandydata z konkursu)

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 22 września 2015 r. – Gioria/Komisja
   (Sprawa F-82/14) (1)

   ((Służba publiczna - Konkursy otwarte - Konkurs EPSO/AST/126/12 - Pokrewieństwo między członkiem komisji konkursowej a kandydatem - Konflikt interesów - Artykuł 27 regulaminu pracowniczego - Zatrudnienie urzędników spełniających najwyższe wymogi w zakresie uczciwości - Decyzja o wykluczeniu kandydata z konkursu))
   (2015/C 363/56)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Roberto Gioria (Veruno, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. Cornacchia)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wykluczenia skarżącego z konkursu EPSO/AST/126/2012 z uwagi na to, że nie poinformował komitetu ds. naboru o swym pokrewieństwie z jednym z członków komisji konkursowej.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Roberto Gioria pokrywa połowę własnych kosztów postępowania.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty postępowania i zostaje obciążona połową kosztów poniesionych przez R. Giorię.

      (1)  Dz.U. C 388 z 3.11.2014, s. 32.


title: Sprawa C-155/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Commissione Tributaria Regionale di Firenze — Sezione 33 z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie Villa Maria Beartrice Hospital SRL przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Firenze 1

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Commissione Tributaria Regionale di Firenze — Sezione 33 z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie Villa Maria Beartrice Hospital SRL przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Firenze 1
   (Sprawa C-155/05)
   (2005/C 155/07)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 6 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Commissione Tributaria Regionale di Firenze — Sezione 33 (Włochy) z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie Villa Maria Beartrice Hospital SRL przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Firenze 1.
   Commissione Tributaria Regionale di Firenze — Sezione 33 zwróciła się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   „czy art. 10 pkt 27 quinques D.P.R. (dekretu Prezydenta Republiki) nr 633 z dnia 26 października 1972 r. jest zgodny z art. 13 część B pozostałe zwolnienia lit. c) szóstej dyrektywy Rady EWG z dnia 17 maja 1977 r.”. (1)

      (1)  Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1.