title: Sprawa C-387/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 października 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 49 TFUE i 63 TFUE — Artykuły 31 i 40 porozumienia EOG — Opodatkowanie dochodów kapitałowych i dochodów z ruchomości — Spółki inwestycyjne będące rezydentami i spółki inwestycyjne niebędące rezydentami — Zaliczka na poczet podatku od dochodów kapitałowych — Zaliczenie zaliczki na poczet podatku od dochodów kapitałowych — Zwolnienie dochodów kapitałowych i dochodów z ruchomości — Dyskryminacja — Uzasadnienie)

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 października 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-387/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 49 TFUE i 63 TFUE - Artykuły 31 i 40 porozumienia EOG - Opodatkowanie dochodów kapitałowych i dochodów z ruchomości - Spółki inwestycyjne będące rezydentami i spółki inwestycyjne niebędące rezydentami - Zaliczka na poczet podatku od dochodów kapitałowych - Zaliczenie zaliczki na poczet podatku od dochodów kapitałowych - Zwolnienie dochodów kapitałowych i dochodów z ruchomości - Dyskryminacja - Uzasadnienie)
   2012/C 399/09
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls i C. Soulay, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: J.-C. Halleux i M. Jacobs, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciel: S. Behzadi-Spencer, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 49 TFUE i 63 TFUE oraz art. 31 i 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym — Opodatkowanie dochodów kapitałowych i dochodów z ruchomości — Zwolnienie na rzecz spółek inwestycyjnych — Przepisy krajowe przewidujące pobieranie zaliczki u źródła na poczet podatku od dochodów kapitałowych i dochodów z ruchomości — Dyskryminacja zagranicznych spółek inwestycyjnych, które nie mają stałego zakładu na terytorium kraju w zakresie, w jakim spółki te nie mogą dochodzić zwrotu kwot zapłaconych tytułem zaliczki na poczet podatku od dochodów kapitałowych — Brak uzasadnienia

      Sentencja

               1)

               Poprzez utrzymanie odmiennych przepisów dotyczących opodatkowania dochodów kapitałowych i dochodów z ruchomości w zależności od tego, czy są one otrzymywane przez spółki inwestycyjne będące rezydentami, czy spółki inwestycyjne niebędące rezydentami, które nie posiadają w Belgii stałego zakładu, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 49 TFUE i 63 TFUE, a także art. 31 i 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 305 z 15.10.2011.


title: Sprawa F-109/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 12 grudnia 2007 r. — Kerelov przeciwko Komisji (Służba publiczna — Oczywista niedopuszczalność — Artykuł 44 ust. 1 lit. c) regulaminu Sądu Pierwszej Instancji)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/64

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 12 grudnia 2007 r. — Kerelov przeciwko Komisji
   (Sprawa F-109/07)
   (Służba publiczna - Oczywista niedopuszczalność - Artykuł 44 ust. 1 lit. c) regulaminu Sądu Pierwszej Instancji)
   (2008/C 64/104)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Georgi Kerelov (Pazardzhik, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat A. Kerelov)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji EPSO z dnia 2 lutego 2007 r. o nieprzekazaniu skarżącemu informacji i dokumentów dotyczących konkursu oraz wniosek o naprawienie w ten sposób poniesionej szkody
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron pokryje własne koszty.


title: Sprawa C-196/07: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/10

         Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-196/07)
   (2007/C 155/18)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: V. Di Bucci i E. Gippini Fournier, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że niewycofując bezzwłocznie określonych warunków nałożonych decyzją Narodowego Komitetu Energetycznego (CNE) (warunki 1 — 6, 8 i 17), które zostały uznane za niezgodne z prawem wspólnotowym na mocy art. 1 decyzji Komisji z dnia 26 września 2006 r. (sprawa nr COMP/M.4197 — E.ON/Endesa — C(2006)4279 wersja ostateczna) oraz niewycofując do dnia 19 stycznia 2007 r. określonych warunków nałożonych decyzją Ministra (zmienione warunki 1, 10, 11 i 15) uznanych za niezgodne z prawem wspólnotowym na mocy art. 1 decyzji Komisji z dnia 20 grudnia 2006 r. (sprawa nr COMP/M.4197 — E.ON/Endesa — C(2006)7039 wersja ostateczna), Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2 obydwu decyzji;

               —

               Obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Władze hiszpańskie nie wycofały określonych warunków nałożonych decyzją CNE (warunki 1 — 6, 8 i 17), które zostały uznane za niezgodne z prawem wspólnotowym na mocy art. 1 decyzji Komisji z dnia 26 września 2006 r. oraz nie wycofały zmienionych warunków nałożonych decyzją Ministra (zmienione warunki 1, 10, 11 i 15) uznanych za niezgodne z prawem wspólnotowym na mocy art. 1 decyzji Komisji z dnia 20 grudnia 2006 r.
   Pierwsza decyzja zobowiązywała Królestwo Hiszpanii do wycofania powyższych warunków „bezzwłocznie”. Po upływie terminu wyznaczonego przez Komisję na zastosowanie się do uzasadnionej opinii minęło ponad sześć miesięcy od doręczenia pierwszej decyzji, zatem oczywiste jest, że Królestwo Hiszpanii nie wykonało „bezzwłocznie” zobowiązania nałożonego na nie w art. 2.
   Królestwo Hiszpanii nie wycofało warunków uznanych w drugiej decyzji Komisji za niezgodne z prawem wspólnotowym mimo upływu terminu na zastosowanie się do tej decyzji, określonego na dzień 19 stycznia 2007 r.
   W konsekwencji Królestwo Hiszpanii nie wykonało art. 2 pierwszej decyzji Komisji oraz art. 2 drugiej decyzji.


title: Sprawa T-462/10: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2010 r. — Flaherty przeciwko Komisji

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/43

         Skarga wniesiona w dniu 27 września 2010 r. — Flaherty przeciwko Komisji
   (Sprawa T-462/10)
   ()
   2010/C 328/71
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Thomas Flaherty (Kilronan, Ireland), (przedstawiciele: A. Collins SC, N. Travers, Barrister i D. Barry, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2010 r., notyfikowanej jako dokument C(2010) 4764 — pismo do Irlandii, oddalającej wniosek o zwiększenie zdolności połowowej nowego trawlera do połowów pelagicznych, który miał zastąpić MFV Westward Isle, oraz zastąpienie decyzji w przedmiocie wyżej wymienionego wniosku, zawartej w decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r., dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO-IV) w celu poprawy bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów i warunków pracy w odniesieniu do statków o całkowitej długości przekraczającej 12m (Dz.U. 2003 L 90, s. 48), której nieważność stwierdzono wyrokiem Trybunału z dnia 17 kwietnia 2008 r. w sprawach połączonych C-373/06 P, C-379/06 P i C-382/06 P, Flaherty i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. 2008 I-2649; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący, na podstawie art. 263 TFUE, żąda w skardze stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2010 r., notyfikowanej jako dokument C(2010) 4764 — pismo do Irlandii, oddalającej wniosek o zwiększenie zdolności połowowej nowego trawlera do połowów pelagicznych, który miał zastąpić MFV Westward Isle oraz zastąpienia decyzji w przedmiocie wyżej wymienionego wniosku, zawartej w decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r., dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO-IV) w celu poprawy bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów i warunków pracy w odniesieniu do statków o całkowitej długości przekraczającej 12m (Dz.U. 2003 L 90, s. 48), której nieważność stwierdzono wyrokiem Trybunału z dnia 17 kwietnia 2008 r. w sprawach połączonych C-373/06 P, C-379/06 P i C-382/06 P, Flaherty i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. 2008 s. I-2649.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi następujące zarzuty:

               Po pierwsze skarżący twierdzi, że Komisja działała bez podstawy prawnej. Artykuł 4 ust. 2 decyzji 97/413/WE z dnia 26 czerwca 1997 r. w sprawie celów i szczególnych zasad restrukturyzacji sektora rybołówstwa wspólnotowego, w okresie od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 31 grudnia 2001 r., w celu osiągnięcia trwałej równowagi pomiędzy zasobami i ich eksploatacją (Dz.U. 1997 L 175, s. 27), stanowi w dalszym ciągu podstawę prawną zaskarżonej decyzji i w związku z tym, jak twierdzi skarżący, Komisja nie miała podstaw prawnych do wydania zaskarżonej decyzji jako decyzji ad hoc.

               Po drugie, skarżący twierdzi, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne. Podnosi on, że zaskarżona decyzji wydana na podstawie decyzji Rady nr 97/413/WE, winna była zostać przyjęta w ramach procedury komitetów zarządzających, oraz że decydując o wydaniu decyzji jako decyzji ad hoc, Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne.

               Po trzecie, skarżący twierdzi, że dokonując błędnej wykładni art. 4 ust. 2 decyzji Rady nr 97/413/WE Komisja nadużyła swych uprawnień, w szczególności opierając się na niemających znaczenia kryteriach i pomijając definicję pojęcia „nakład połowowy” ustanowioną w decyzji Komisji nr 97/413/WE i w regulacjach wspólnotowych w dziedzinie rybołówstwa obowiązujących w momencie składania przez skarżącego wniosku o zwiększenie zdolności połowowej w grudniu 2001 r.

               Ponadto skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja w zakresie w jakim ocenia jego wniosek o zwiększenie zdolności połowowej jest obarczona licznymi oczywistymi błędami. W szczególności skarżący twierdzi, że decyzja Komisji o oddaleniu jego wniosku z tego względu, iż powierzchnia pokładu głównego nowej jednostki jest większa niż powierzchnia pokładu głównego Westward Isle jest oczywiście błędna, jak również założenie leżące u jej podstaw, że nowa jednostka będzie miała większą „zdolność połowową” niż Westward Isle.

               Wreszcie skarżący twierdzi, że Komisja naruszyła prawo do równego traktowania. Podnosi on, że oddalenie wniosku przez Komisję z powodu większej powierzchni pokładu głównego nowej jednostki stanowi istotną różnicę w traktowaniu, równoznaczną z niedopuszczalną dyskryminacją w porównaniu z zupełnie innym podejściem przyjętym przez Komisję przy rozpatrywaniu niektórych wniosków o zwiększenie zdolności połowowej uwzględnionych w decyzji Komisji nr 2003/245, a także w odniesieniu to jednego z wniosków, początkowo oddalonego mocą tej decyzji a następnie uwzględnionego w decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2010 r., notyfikowanej jako dokument C(2010) 4765.


title: Sprawa C-386/06: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 22 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Milano — Włochy) — Bakemark Italia Srl przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Milano 1

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/29

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 22 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Milano — Włochy) — Bakemark Italia Srl przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Milano 1
   (Sprawa C-386/06) (1)

   (2007/C 96/60)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa T-571/10: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2010 — Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik przeciwko OHMI — Impexmetal (FŁT-1)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/28

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2010 — Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik przeciwko OHMI — Impexmetal (FŁT-1)
   (Sprawa T-571/10)
   2011/C 63/54
   Język skargi: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik S.A. (Kraśnik, Polska) (przedstawiciel: J. Sieklucki, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Impexmetal S.A. (Warszawa, Polska)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z 6 października 2010 r. wydanej w sprawie R 1387/2009-1 w całości;

               —

               obciążenie strony pozwanej oraz IMPEXMETAL S.A. kosztami postępowania, w tym także kosztami poniesionymi przez skarżącego w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem ds. Sprzeciwów Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „FŁT-1” dla towarów w klasie 7 — zgłoszenie nr 5026372

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: IMPEXMETAL S.A.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowe graficzne znaki towarowe „FŁT” i słowno-graficzne krajowe znaki towarowe „FŁT” dla towarów w klasie 7

      Decyzja Wydziału ds. Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego dla niektórych towarów w klasie 7

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania od decyzji Wydziału ds. Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: Naruszenie artykułu 8(1)(b) rozporządzenia nr 207/2009 (1) poprzez błędną ocenę podobieństwa przeciwstawionych znaków, nie uwzględnienie faktu, że zgłaszany znak towarowy stanowi część nazwy firmy skarżącego, stosowanej na długo przed datą zgłoszenia oraz jest historycznie uzasadnionym oznaczeniem odróżniającym skarżącego, a także nie uwzględnienie długotrwałej i pokojowej koegzystencji zgłaszanego znaku towarowego oraz znaków towarowych, na które powołano się w sprzeciwie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Wersja ujednolicona), Dz.U. L 78, str. 1


title: Sprawa C-463/15 PPU: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam – Niderlandy) – Openbaar Ministerie/A. (Odesłanie prejudycjalne — Pilny tryb prejudycjalny — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Europejski nakaz aresztowania — Artykuł 2 ust. 4 i art. 4 pkt 1 — Warunki wykonania — Krajowe prawo karne uzależniające wykonanie europejskiego nakazu aresztowania, oprócz wymogu podwójnej odpowiedzialności karnej, od warunku, żeby zarzucany czyn był w świetle prawa wykonującego nakaz państwa członkowskiego zagrożony karą pozbawienia wolności lub środkiem zabezpieczającym polegającym na pozbawieniu wolności o górnej granicy co najmniej 12 miesięcy)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/20

         Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam – Niderlandy) – Openbaar Ministerie/A.
   (Sprawa C-463/15 PPU) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Europejski nakaz aresztowania - Artykuł 2 ust. 4 i art. 4 pkt 1 - Warunki wykonania - Krajowe prawo karne uzależniające wykonanie europejskiego nakazu aresztowania, oprócz wymogu podwójnej odpowiedzialności karnej, od warunku, żeby zarzucany czyn był w świetle prawa wykonującego nakaz państwa członkowskiego zagrożony karą pozbawienia wolności lub środkiem zabezpieczającym polegającym na pozbawieniu wolności o górnej granicy co najmniej 12 miesięcy))
   (2016/C 038/29)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Amsterdam

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Openbaar Ministerie

      Strona pozwana: A.

      Sentencja

   Artykuł 2 ust. 4 i art. 4 pkt 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby przekazanie na podstawie europejskiego nakazu aresztowania było uzależnione w państwie członkowskim wykonującym nakaz nie tylko od warunku, żeby czyn, w przypadku którego wydany został europejski nakaz aresztowania, stanowił przestępstwo w świetle prawa tego państwa członkowskiego, ale również żeby był on w świetle tego samego prawa zagrożony karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 12 miesięcy

      (1)  Dz.U. C 363 z 3.11.2015


title: Sprawa T-292/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. — Confservizi przeciwko Komisji (Pomoc państwa — System pomocy przyznanej przez władze włoskie niektórym przedsiębiorstwom użyteczności publicznej w formie zwolnień podatkowych i pożyczek o preferencyjnym oprocentowaniu — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Związek przedsiębiorstw — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/37

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. — Confservizi przeciwko Komisji
   (Sprawa T-292/02) (1)

   (Pomoc państwa - System pomocy przyznanej przez władze włoskie niektórym przedsiębiorstwom użyteczności publicznej w formie zwolnień podatkowych i pożyczek o preferencyjnym oprocentowaniu - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Skarga o stwierdzenie nieważności - Związek przedsiębiorstw - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2009/C 180/67
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Confederazione Nazionale dei Servizi (Confservizi) (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: C. Tessarolo, A. Vianello, S. Gobbato i F. Spitaleri, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: V. Di Bucci, pełnomocnik)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Associazione Nazionale fra gli Industriali degli Acquedotti — Anfida (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: P. Alberti, adwokat)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 decyzji Komisji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 r. w sprawie pomocy państwa w formie zwolnień podatkowych i pożyczek na preferencyjnych warunkach przyznanych przez Włochy na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej z przewagą kapitału publicznego (Dz.U. 2003, L 77, s. 21).

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Confederazione Nazionale di Servizi (Confservizi) zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję.

               3)

               Associazione Nazionale fra gli Industriali degli Acquedotti — Anfida pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.11.2002.


title: Sprawa C-186/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Münster (Niemcy) w dniu 24 kwietnia 2015 r. – Kreissparkasse Wiedenbrück/Finanzamt Wiedenbrück

text:
               3.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 254/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Münster (Niemcy) w dniu 24 kwietnia 2015 r. – Kreissparkasse Wiedenbrück/Finanzamt Wiedenbrück
   (Sprawa C-186/15)
   (2015/C 254/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Münster

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kreissparkasse Wiedenbrück

      Strona pozwana: Finanzamt Wiedenbrück

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy państwa członkowskie są zobowiązane do stosowania zasady zaokrąglania przewidzianej w art. 175 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), jeżeli proporcja podlegająca odliczeniu jest obliczana według jednej ze szczególnych metod wskazanych w art. 173 ust. 2 lit. a), b), c) lub d) tej dyrektywy?

               2.

               Czy państwa członkowskie są zobowiązane do stosowania zasady zaokrąglania przewidzianej w art. 175 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w przypadku korekty odliczeń przewidzianej w art. 184 i nast. dyrektywy 2006/112/WE, jeżeli proporcja podlegająca odliczeniu w rozumieniu art. 175 ust. 1 dyrektywy jest obliczana według jednej ze szczególnych metod wskazanych w art. 173 ust. 2 lit. a), b), c) lub d) tej dyrektywy lub w art. 17 ust. 5 akapit trzeci lit. a), b), c) lub d) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku??

               3.

               Czy państwa członkowskie są zobowiązane dokonać korekty odliczenia przewidzianego w art. 184 i nast. dyrektywy 2006/112/WE, stosując zasadę zaokrąglania – pytanie drugie – w ten sposób, że kwota odliczenia podlegająca korekcie zostaje zaokrąglona na korzyść podatnika do wartości procentowej w górę lub w dół do najbliższej liczby całkowitej?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-351/17: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2017 r. – Nike European Operations Netherlands i in./Komisja

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/40

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2017 r. – Nike European Operations Netherlands i in./Komisja
   (Sprawa T-351/17)
   (2017/C 249/54)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nike European Operations Netherlands BV (Hilversum, Niderlandy), Hugo Boss AG (Metzingen, Niemcy), Timberland Europe BV (Almelo, Niderlandy), New Balance Athletic Shoes (UK) Ltd (Warrington, Zjednoczone Królestwo), Wolverine Europe BV (Amsterdam, Niderlandy) i Wolverine Europe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: E. Vermulst i J. Cornelis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/423 z dnia 9 marca 2017 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu i wyprodukowanych przez Fujian Viscap Shoes Co. Ltd, Vietnam Ching Luh Shoes Co. Ltd, Vinh Thong Producing-Trading-Service Co. Ltd, Qingdao Tae Kwang Shoes Co. Ltd, Maystar Footwear Co. Ltd, Lien Phat Company Ltd, Qingdao Sewon Shoes Co. Ltd, Panyu Pegasus Footwear Co. Ltd, PanYu Leader Footwear Corporation, Panyu Hsieh Da Rubber Co. Ltd, An Loc Joint Stock Company, Qingdao Changshin Shoes Company Limited, Chang Shin Vietnam Co. Ltd, Samyang Vietnam Co. Ltd, Qingdao Samho Shoes Co. Ltd, Min Yuan, Chau Giang Company Limited, Foshan Shunde Fong Ben Footwear Industrial Co. Ltd i Dongguan Texas Shoes Limited Co., wykonującego wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz. U. 2017, L 64, s. 72);

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postepowania poniesionymi przez skarżących.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Komisji do przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia.

               2.

               Zarzut drugi, poprzez który skarżący twierdzą, że działanie Komisji polegające na ponownym otwarciu zamkniętego postępowania dotyczącego obuwia oraz nałożeniu ze skutkiem wstecznym wygasłego cła antydumpingowego:

                           —

                           jest pozbawione podstawy prawnej, oparte na oczywistym błędzie w zastosowaniu art. 266 TFUE oraz rozporządzenia podstawowego (1) i narusza art. 9 ust. 4 tego rozporządzenia;

                           —

                           w zakresie, w jakim dotyczy skarżących, narusza zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa i niedziałania prawa wstecz;

                           —

                           stanowi naruszenie art. 266 TFUE, art. 5 ust. 4 TUE oraz nadużycie władzy przez Komisję Europejską.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji poprzez nałożenie ze skutkiem wstecznym cła antydumpingowego na dostawców skarżących, co uniemożliwiło zwrot cła skarżącym.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy przez Komisję Europejską przy przeprowadzaniu oceny wniosków o traktowanie na zasadach rynkowych i o indywidualne traktowanie oraz naruszenia przez nią zasady niedyskryminacji.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz. U. 2016, L 176, s. 21).


title: Sprawa T-105/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 grudnia 2007 r. — Sandoz przeciwko Komisji

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/33

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 grudnia 2007 r. — Sandoz przeciwko Komisji
   (Sprawa T-105/04) (1)

   (2008/C 37/53)

      Język postępowania: angielski

   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004.


title: Sprawa T-657/16: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2016 r. – Márquez Alentà/EUIPO – Fiesta Hotels & Resorts (przedstawienie mrówki)

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/24

         Skarga wniesiona w dniu 17 września 2016 r. – Márquez Alentà/EUIPO – Fiesta Hotels & Resorts (przedstawienie mrówki)
   (Sprawa T-657/16)
   (2016/C 410/34)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Marc Márquez Alentà (Cervera, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Fiesta Hotels & Resorts, SL (Ibiza, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: graficzny unijny znak towarowy (przedstawienie mrówki) – zgłoszenie nr 12 715 661

      Postępowanie przed EUIPO: postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 czerwca 2016 r. w sprawie R 1242/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym częściowego uwzględnienia skargi R 1242/2015-1 i sprzeciwu w odniesieniu do niektórych zgłoszonych towarów klasy 16 i usług klasy 35;

               —

               w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Sprzeciwów, a tym samym rejestracji zgłoszonego znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich zgłoszonych produktów i usług klas 16, 35, 41 i 43;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania zgodnie z art. 87 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 .

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-87/08: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2008 r. — Republika Cypryjska przeciwko Komisji

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/27

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2008 r. — Republika Cypryjska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-87/08)
   (2008/C 142/48)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciel: P. Kliridis)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia EuropeAid/126225/C/SER/CY dotyczącego udzielenia zamówienia zatytułowanego„Technical Assistance for engineering works for waste management infrastructure and rehabilitation of dumping sites in the northern part of Cyprus”, opublikowanego wyłącznie w języku angielskim w dniu 8 grudnia 2007 r. lub zbliżonej dacie na stronie internetowej http://ec.europa.eu/europaid/tender/data/ oraz stwierdzenie nieważności pkt 5 i 28 tego ogłoszenia;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca twierdzi, że sporne ogłoszenie o zamówieniu jest niezgodne z prawem z następujących powodów:

               —

               po pierwsze, publikując sporne ogłoszenie o zamówieniu Komisja przekroczyła lub naruszyła podstawę prawną swej decyzji, w szczególności rozporządzenie Rady (WE) nr 389/2006 z dnia 27 lutego 2006 r. ustanawiające instrument wsparcia finansowego w celu stymulowania rozwoju gospodarczego tureckiej wspólnoty cypryjskiej i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2667/2000 w sprawie Europejskiej Agencji Odbudowy (1),

               —

               po drugie ogłoszenie to jest sprzeczne lub niezgodne z art. 299 WE w brzmieniu zmienionym przez art. 19 aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej (2) (zwanego dalej „aktem o przystąpieniu z 2003 r.”) i z protokołem nr 10 w sprawie Cypru załączonym do aktu o przystąpieniu z 2003 r. (3), oraz

               —

               po trzecie, wspomniane ogłoszenie jest sprzeczne lub niezgodne z obowiązkami wynikającymi z przepisów obowiązującego prawa międzynarodowego i rezolucji 541(1983) i 550(1984) Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych,

               —

               po czwarte, ogłoszenie to nie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym.

      (1)  Dz.U. L 65, str. 5.

      (2)  Dz.U. L 236, str. 33.

      (3)  Dz.U. L 236, str. 955.


title: Sprawa C-578/16 PPU: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije – Słowenia.) – C. K., H. F., A. S./Republika Slovenija (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Granice, azyl i imigracja — System dubliński — Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 — Artykuł 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Nieludzkie lub poniżające traktowanie — Przekazanie ciężko chorej osoby ubiegającej się o azyl do państwa odpowiedzialnego za rozpatrzenie jej wniosku — Brak istotnych powodów ku temu, by przypuszczać, że występują widoczne systemowe nieprawidłowości w tym państwie członkowskim — Obowiązki nałożone na państwo członkowskie, które wykonuje przekazanie)

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/11

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije – Słowenia.) – C. K., H. F., A. S./Republika Slovenija
   (Sprawa C-578/16 PPU) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Granice, azyl i imigracja - System dubliński - Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 - Artykuł 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Nieludzkie lub poniżające traktowanie - Przekazanie ciężko chorej osoby ubiegającej się o azyl do państwa odpowiedzialnego za rozpatrzenie jej wniosku - Brak istotnych powodów ku temu, by przypuszczać, że występują widoczne systemowe nieprawidłowości w tym państwie członkowskim - Obowiązki nałożone na państwo członkowskie, które wykonuje przekazanie))
   (2017/C 112/16)
   Język postępowania: słoweński

      Sąd odsyłający

   Vrhovno sodišče Republike Slovenije

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: C. K., H. F., A. S.

      Strona pozwana: Republika Slovenija

      Sentencja

               1)

               Artykuł 17 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca należy interpretować w ten sposób, że kwestia stosowania przez państwo członkowskie przewidzianej w tym przepisie „klauzuli uznaniowej” nie jest kwestią z zakresu jedynie prawa krajowego i wykładni, jaką nadaje mu sąd konstytucyjny tego państwa członkowskiego, lecz stanowi kwestię z zakresu wykładni prawa Unii w rozumieniu art. 267 TFUE.

               2)

               Artykuł 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           nawet wobec braku istotnych powodów ku temu, by przypuszczać, że w państwie członkowskim odpowiedzialnym za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu występują nieprawidłowości systemowe, przekazanie w ramach rozporządzenia nr 604/2013 osoby ubiegającej się o azyl może zostać przeprowadzone jedynie w warunkach wykluczających, że przekazanie to spowoduje rzeczywiste i widoczne ryzyko poddania zainteresowanej osoby nieludzkiemu i poniżającemu traktowaniu w rozumieniu tego artykułu;

                           —

                           w okolicznościach, w których przekazanie ubiegającej się o azyl osoby, cierpiącej na szczególnie ciężką chorobę psychiczną lub fizyczną spowodowałoby rzeczywiste i widoczne ryzyko znacznego i nieodwracalnego pogorszenia się stanu zdrowia zainteresowanej osoby, przekazanie to stanowiłoby nieludzkie i poniżające traktowanie w rozumieniu tego artykułu;

                           —

                           do organów państwa członkowskiego wykonującego przekazanie, w stosownym wypadku do jego sądów, należy wyeliminowanie wszelkich poważnych wątpliwości dotyczących wpływu przekazania na stan zdrowia zainteresowanej osoby poprzez podjęcie koniecznych środków ostrożności, tak, aby jej przekazanie odbyło się w warunkach umożliwiających ochronę zdrowia tej osoby we właściwy i wystarczający sposób. W przypadku gdy, ze względu na szczególnie poważny charakter choroby danej osoby ubiegającej się o azyl podjęcie rzeczonych środków ostrożności nie będzie wystarczające, aby zapewnić, że jej przekazanie nie spowoduje rzeczywistego ryzyka znacznego i nieodwracalnego pogorszenia się stanu jej zdrowia, zadaniem organów danego państwa członkowskiego będzie zawieszenie wykonania przekazania zainteresowanej osoby, i to dopóty, dopóki stan jej zdrowia nie umożliwi tego przekazania; oraz

                           —

                           w stosownym wypadku, jeśli stwierdzono, że stan zdrowia danej osoby ubiegającej się o azyl, raczej nie poprawi się w krótkim okresie czasu lub że zawieszenie postępowania na długi okres czasu może przyczynić się do pogorszenia się stanu zdrowia zainteresowanej osoby, wnioskujące państwo członkowskie może wybrać wariant rozpatrzenia samemu wniosku tej osoby, korzystając z „klauzuli uznaniowej” przewidzianej w art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 604/2013.

         Artykułu 17 ust. 1 rozporządzenia nr 604/2013 w związku z art. 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej nie można interpretować jako zobowiązującego to państwo członkowskie, w okolicznościach takich jak w sprawie w postępowaniu głównym, do zastosowania rzeczonej klauzuli.

      (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa T-255/08: Wyrok Sądu z dnia 22 czerwca 2010 r. — Montero Padilla przeciwko OHIM — Padilla Requena (JOSE PADILLA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego JOSE PADILLA — Wcześniejsze znaki towarowe i oznaczenie JOSE PADILLA — Względne podstawy odmowy rejestracji — Brak powszechnie znanego znaku towarowego w rozumieniu art. 6 bis konwencji paryskiej i znaku towarowego cieszącego się renomą — Artykuł 8 ust. 2 lit. c) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 2 lit. c) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Brak wcześniejszego oznaczenia używanego w obrocie — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009))

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/34

         Wyrok Sądu z dnia 22 czerwca 2010 r. — Montero Padilla przeciwko OHIM — Padilla Requena (JOSE PADILLA)
   (Sprawa T-255/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego JOSE PADILLA - Wcześniejsze znaki towarowe i oznaczenie JOSE PADILLA - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak powszechnie znanego znaku towarowego w rozumieniu art. 6 bis konwencji paryskiej i znaku towarowego cieszącego się renomą - Artykuł 8 ust. 2 lit. c) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 2 lit. c) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Brak wcześniejszego oznaczenia używanego w obrocie - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009))
   2010/C 209/50
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Eugenia Montero Padilla (przedstawiciele: początkowo adwokaci G. Aguillaume Gandasegui i P. Linde Puelles a następnie adwokaci A. Salerno i M. Di Stefano)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: J.F. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: José Maria Padilla Requena (Santa Eulalia, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. F. Gallego Jiménez i J. R. Gil Cantons)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 marca 2008 r. (sprawa R 516/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Eugenią Montero Padillą a José Maríą Padillą Requeną.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje częściowo odrzucona i częściowo oddalona.

               2)

               Eugenia Montero Padilla pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i przez Joségo Maríę Padillę Requenę.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa F-132/15: Skarga wniesiona w dniu 12 października 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/46

         Skarga wniesiona w dniu 12 października 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-132/15)
   (2015/C 406/49)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis, N. de Montigny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o zastosowaniu klauzuli zastrzeżenia medycznego zawartej w art. 32 WZiP z mocą wsteczną, od chwili podjęcia przez skarżącą służby w Komisji, oraz o zawieszeniu uprawnień rentowych na wypadek niepełnosprawności lub śmierci, a po drugie, decyzji o wykluczeniu możliwości zatrudnienia przez Komisję przez sześć lat od chwili zakończenia ostatniej umowy o pracę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów, po pierwsze, o zastosowaniu klauzuli zastrzeżenia medycznego zawartej w art. 32 WZiP z mocą wsteczną oraz o zawieszeniu uprawnień rentowych na wypadek niepełnosprawności lub śmierci, a po drugie, o wykluczeniu możliwości zatrudnienia przez Komisję przez sześć lat.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Wyrok Trybunału (w pełnym składzie) z dnia 19 października 2004 r. w sprawie C-200/02 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Immigration Appellate Authority): Kunqian Catherine Zhu, Man Lavette Chen przeciwko Secretary of State for the Home Department (Prawo pobytu — Dziecko mające obywatelstwo Państwa Członkowskiego, ale przebywające w innym Państwie Członkowskim — Rodzice będący obywatelami państwa trzeciego — Prawo pobytu matki w tym drugim Państwie Członkowskim)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (w pełnym składzie)
   z dnia 19 października 2004 r.
   w sprawie C-200/02 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Immigration Appellate Authority): Kunqian Catherine Zhu, Man Lavette Chen przeciwko Secretary of State for the Home Department (1)

   (Prawo pobytu - Dziecko mające obywatelstwo Państwa Członkowskiego, ale przebywające w innym Państwie Członkowskim - Rodzice będący obywatelami państwa trzeciego - Prawo pobytu matki w tym drugim Państwie Członkowskim)
   (2004/C 300/13)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-200/02, której przedmiotem jest wniosek o wydanie na podstawie art. 234 WE orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Immigration Appellate Authority (Zjednoczone Królestwo), postanowieniem z dnia 27 maja 2002 r., które wpłynęło do trybunału dnia 30 maja 2002 r., wydanym w postępowaniu: Kunqian Catherine Zhu, Man Lavette Chen przeciwko Secretary of State for the Home Department, Trybunał (w pełnym składzie), w składzie: V. Skouris, prezes, P.Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas, R. Silva de Lapuerta i K. Lenaerts, prezesi izb, C. Gulmann, R. Schintgen, N. Colneric, S. von Bahr i J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 19 października 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:
   Art. 18 WE oraz dyrektywa Rady 90/364/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie prawa pobytu przyznają, w okolicznościach takich jak przedstawione w postępowaniu głównym, małoletniemu obywatelowi Państwa Członkowskiego w wieku niemowlęcym objętemu stosownym ubezpieczeniem zdrowotnym i który pozostaje na utrzymaniu jednego z rodziców, będącego obywatelem państwa trzeciego, którego środki są wystarczające, aby pierwszy z wymienionych nie stał się obciążeniem dla finansów publicznych przyjmującego Państwa Członkowskiego, prawo pobytu na czas nieograniczony na terytorium ostatniego państwa. W takim przypadku, te same przepisy umożliwiają rodzicom sprawującym opiekę nad tym obywatelem przebywanie wraz z nim w przyjmującym Państwie Członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 180 z 27.7.2002.


title: Sprawa C-39/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 maja 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodny przepływ pracowników — Podatek dochodowy — Odliczenie — Emerytury — Wpływ na niskie emerytury — Dyskryminacja pomiędzy podatnikami będącymi rezydentami i niebędącymi rezydentami)

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 maja 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej
   (Sprawa C-39/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swobodny przepływ pracowników - Podatek dochodowy - Odliczenie - Emerytury - Wpływ na niskie emerytury - Dyskryminacja pomiędzy podatnikami będącymi rezydentami i niebędącymi rezydentami)
   2012/C 194/02
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls, K. Saaremäel-Stoilov i R. Lyal, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Estońska (przedstawiciel: M. Linntam, pełnomocnik)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: M. Muñoz Pérez i A. Rubio Gonzáles, pełnomocnicy), Republika Portugalska (przedstawiciel: L. Inez Fernandes, pełnomocnik), Królestwo Szwecji (przedstawiciel: A. Falk, pełnomocnik), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciel: S. Ossowski, pełnomocnik), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciel: J. Möller, C. Blaschke i B. Klein, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 45 TFUE i art. 28 porozumienia EOG — Podatek dochodowy od emerytur — Przepisy krajowe nieprzewidujące możliwości zwolnienia z podatku dochodowego nierezydentów, których ogół dochodów jest tak niski, że gdyby byli podatnikami rezydentami, to korzystaliby ze zwolnienia z podatku dochodowego

      Sentencja

               1)

               Poprzez wyłączenie możliwości skorzystania przez emerytów niebędących rezydentami z odliczeń przewidzianych przez ustawę o podatku dochodowym (tulumaksuseadus) z dnia 15 grudnia 1999 r., zmienioną przez ustawę dnia 26 listopada 2009 r., jeżeli z uwagi na niską wysokość emerytur nie są oni na podstawie przepisów podatkowych państwa członkowskiego miejsca zamieszkania opodatkowani w tym państwie, Republika Estońska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 45 TFUE i art. 28 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r.

               2)

               Republika Estońska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Hiszpanii, Republika Portugalska, Królestwo Szwecji, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, a także Republika Federalna Niemiec pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010.


title: Sprawa T-331/11: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2011 r. — Besselink przeciwko Radzie

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/35

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2011 r. — Besselink przeciwko Radzie
   (Sprawa T-331/11)
   2011/C 238/60
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Leonard Besselink (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciele: O. Brouwer i J. Blockx, lawyers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 1 kwietnia 2011 r. w przedmiocie odmowy udzielenia pełnego dostępu do dokumentu 9689/10 zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43), doręczonej skarżącej w dniu 7 kwietnia 2011 r. pismem oznaczonym znakiem „04/c/01/11”;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania zgodnie z art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztów ewentualnych interwenientów

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący oparcia zaskarżonej decyzji na błędnej interpretacji i błędnym zastosowaniu art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, mówiącego o interesie publicznym w odniesieniu do stosunków międzynarodowych w związku z tym, że:

                           —

                           Rada błędnie nie uwzględniła okoliczności, że zażądany przez skarżącego dokument ma znaczenie podstawowe;

                           —

                           Skarżący twierdzi, że dostęp do dokumentu 9689/10 jest również zagwarantowany na podstawie wolności wypowiedzi ustanowionej w art. 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                           —

                           Rada nie wzięła pod uwagę szczególnych okoliczności i przedmiotu niniejszej sprawy; oraz

                           —

                           Rada błędnie powołała się na hipotetyczne, negatywne skutki ujawnienia przyszłych negocjacji prowadzonych przez Unię.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący błędnego zastosowania art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 oraz naruszenia zasady proporcjonalności w zakresie, w którym Rada nie rozpatrzyła, czy właściwe byłoby przyznanie częściowego dostępu i ograniczenie odmowy do fragmentów dokumentu 9689/10, w przypadku których byłoby to odpowiednie i bezwzględnie konieczne.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący niewykonania przez Radę obowiązku uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób wystarczający i odpowiedni.


title: Sprawa F-53/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 26 lutego 2014 r. – Diamantopoulos przeciwko ESDZ (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Decyzja o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 12 — Dorozumiana decyzja oddalająca zażalenie — Wyraźna decyzja oddalająca zażalenie wydana po wniesieniu skargi — Uzasadnienie)

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/44

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 26 lutego 2014 r. – Diamantopoulos przeciwko ESDZ
   (Sprawa F-53/13) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Decyzja o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 12 - Dorozumiana decyzja oddalająca zażalenie - Wyraźna decyzja oddalająca zażalenie wydana po wniesieniu skargi - Uzasadnienie))
   2014/C 102/64
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alkis Diamantopoulos (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, J.N. Louis i D. Abreu Caldas, avocats)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i E. Chaboureau, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 12 w postępowaniu w ramach awansu w 2012 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych o nieawansowaniu A. Diamantopoulosa do grupy zaszeregowania AD 12 w postępowaniu w ramach awansu w 2012 r.

               2)

               Europejska Służba Działań Zewnętrznych pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez A. Diamantopoulosa.

      (1)  Dz.U. C 215 z 27.7.2013, s. 20.


title: Sprawa C-137/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 15 marca 2010 r. — Wspólnoty Europejskie przeciwko Région de Bruxelles-Capitale

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 15 marca 2010 r. — Wspólnoty Europejskie przeciwko Région de Bruxelles-Capitale
   (Sprawa C-137/10)
   2010/C 148/24
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Wspólnoty Europejskie

      Strona pozwana: Région de Bruxelles-Capitale

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 282 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, a w szczególności wyrażenie „w tym zakresie jest ona reprezentowana przez Komisję”, zawarte w drugim zdaniu tego artykułu, należy interpretować w ten sposób, że instytucja upoważniona jest w sposób ważny do reprezentowania Wspólnoty poprzez sam fakt istnienia upoważnienia, w którym Komisja deleguje na tę instytucję swoje uprawnienia w zakresie reprezentacji przed sądem, bez względu na to, czy w upoważnieniu tym wyznaczono imiennie osobę fizyczną upoważnioną do reprezentowania instytucji, której udzielono delegacji?

               2)

               W razie odpowiedzi przeczącej, czy sąd krajowy, taki jak Conseil d’Etat, może sprawdzić dopuszczalność skargi instytucji europejskiej upoważnionej przez Komisję do wszczęcia postępowania, w rozumieniu art. 282 zdanie drugie traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, za pomocą badania, czy instytucja ta reprezentowana jest przez odpowiednią osobę fizyczną, która jest upoważniona do wniesienia skargi do sądu krajowego?

               3)

               Ewentualnie, w razie odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy art. 207 ust. 2 akapit 1 zdanie pierwsze traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, a konkretnie wyrażenie „któremu pomaga zastępca sekretarza generalnego odpowiedzialny za zarządzanie Sekretariatem Generalnym” należy interpretować w ten sposób, że zastępca sekretarza generalnego Rady może w sposób ważny reprezentować Radę do celów wnoszenia skarg do sądów krajowych?


title: Sprawa C-201/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem High Court of Justice (Anglia i Walia) Chancery Division, wydanym w dniu 18 marca 2005 r., w sprawie The Test Claimants in the CFC and Dividend Group Litigation przeciwko Commissioners of Inland Revenue

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem High Court of Justice (Anglia i Walia) Chancery Division, wydanym w dniu 18 marca 2005 r., w sprawie The Test Claimants in the CFC and Dividend Group Litigation przeciwko Commissioners of Inland Revenue
   (Sprawa C-201/05)
   (2005/C 182/50)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 6 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem High Court of Justice (Anglia i Walia) Chancery Division, wydanym w dniu 18 marca 2005 r., w sprawie The Test Claimants in the CFC and Dividend Group Litigation przeciwko Commissioners of Inland Revenue
   High Court of Justice zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy jest niezgodne z art. 43 lub 56 Traktatu WE, aby Państwo Członkowskie utrzymywało w mocy i stosowało przepisy, które:

                           (i)

                           zwalniają od podatku dochodowego od osób prawnych dywidendy otrzymane przez spółkę mającą siedzibę w tym Państwie Członkowskim („spółka będąca rezydentem”) od innych spółek będących rezydentami, przy czym przepisy te:

                           (ii)

                           obejmują podatkiem dochodowym od osób prawnych dywidendy otrzymane przez spółkę będącą rezydentem od spółki mającej siedzibę w innym Państwie Członkowskim, w szczególności od spółki przez nią kontrolowanej, mającej siedzibę w innym Państwie Członkowskim, podlegającej w tym państwie niższemu poziomowi opodatkowania („spółka kontrolowana”), po udzieleniu zwolnienia od podwójnego opodatkowania dla każdego podatku od dywidendy potrącanego u źródła dochodu i dla podstawowego podatku uiszczanego przez spółkę kontrolowaną z tytułu jej zysków?

               2.

               Czy krajowe przepisy podatkowe, o których mowa w postępowaniu przed sądem krajowym, zgodnie z którymi przed 1 lipca 1997 r.:

                           (i)

                           pewne dywidendy otrzymane przez spółkę ubezpieczeniową mającą siedzibę w Państwie Członkowskim od spółki mającej siedzibę w innym Państwie Członkowskim („spółka nie będąca rezydentem”) były objęte podatkiem dochodowym od osób prawnych, lecz

                           (ii)

                           spółka ubezpieczeniowa będąca rezydentem mogła postanowić, że odpowiednie dywidendy otrzymane od spółki mającej siedzibę w tym samym Państwie Członkowskim nie były objęte podatkiem dochodowym od osób prawnych, co w dalszej konsekwencji powodowało, że spółka, która postanowiła w ten sposób, nie mogła żądać przyznania kredytu podatkowego, który w przeciwnym razie by jej przysługiwał są sprzeczne z art. 43, 49 lub 56 Traktatu WE ?

               3.

               Czy krajowe przepisy podatkowe w Państwie Członkowskim, o których mowa w postępowaniu przed sądem krajowym, które

                           a)

                           przewidują, w pewnych okolicznościach, nałożenie podatku na spółkę będąca rezydentem w związku z zyskami spółki kontrolowanej, będącej zgodnie z definicją w pytaniu 1 (ii) powyżej spółką mającą siedzibę w innym Państwie Członkowskim,

                           b)

                           nakładają obowiązek spełnienia pewnych wymagań, jeśli spółka będąca rezydentem nie zamierza lub nie może uzyskać zwolnienia i uiszcza podatek związany z zyskami tej spółki kontrolowanej, oraz

                           c)

                           nakładają obowiązek spełnienia dalszych wymagań, jeśli spółka będąca rezydentem zamierza uzyskać zwolnienie z tego podatku są sprzeczne z art. 43, 49 lub 56 Traktatu WE ?

               4.

               Czy odpowiedzi na pytania 1, 2 i 3 byłyby inne, gdyby spółka kontrolowana (w pytaniu 1 i 3) lub spółka nie będąca rezydentem (w pytaniu 2) miała siedzibę w państwie trzecim?

               5.

               Jeśli, przed dniem 31 grudnia 1993 r. Państwo Członkowskie przyjęło przepisy opisane w pytaniach 1, 2 i 3, a po tej dacie zmieniło te przepisy w sposób opisany w części C tego załącznika, i jeżeli te ostatnie przepisy, tak jak zostały zmienione, stanowią ograniczenia zakazane przez art. 56 Traktatu WE, to czy te ograniczenia należy traktować jako ograniczenia, nieistniejące przed dniem 31 grudnia 1993 w rozumieniu art. 57 WE?

               6.

               W przypadku, gdy którykolwiek z przepisów wymienionych w pytaniach 1, 2 i 3 byłby niezgodny z wskazanymi przepisami prawa wspólnotowego, to czy w sytuacji, w której spółka będąca rezydentem lub spółka kontrolowana wniesie następujące roszczenia:

                           (i)

                           roszczenie o zwrot podatku dochodowego od osób prawnych (lub roszczenie związane z utratą kwoty uiszczonej jako podatek dochodowy od osób prawnych), bezprawnie pobranego od spółki będącej rezydentem w okolicznościach wskazanych w pytaniach 1, 2 i 3,

                           (ii)

                           roszczenie o zwrot lub odszkodowanie w zakresie strat, ulg i wydatków dokonanych przez spółkę będącą rezydentem (lub które zostały przekazane do spółki będącej rezydentem przez inne spółki z tej samej grupy mające siedzibę w tym samym Państwie Członkowskim) w celu wyeliminowania lub zmniejszenia zobowiązań podatkowych nałożonych na podstawie przepisów, których mowa w pytaniach 1,2 i 3 powyżej, przy czym takie straty, ulgi i wydatki mogłyby zostać inaczej użyte lub przeniesione na przyszłe okresy,

                           (iii)

                           roszczenie o odszkodowanie za koszty, straty, wydatki i zobowiązania powstałe w związku z regulacjami krajowymi wskazanymi w pytaniu 3 powyżej,

                           (iv)

                           roszczenie o odszkodowanie za koszty, wydatki i zobowiązania, gdy, alternatywnie względem spółki będącej rezydentem, na którą nałożony został ciężar wskazany w pytaniu 3, spółka kontrolowana wypłaciła rezerwy na rzecz spółki będącej rezydentem, aby spełnić wymogi regulacji krajowych, w związku z czym, spółka ta poniosła koszty, wydatki i zobowiązania, których mogłaby uniknąć, gdyby mogła wykorzystać te rezerwy na inne cele,

                     czy te roszczenia mają być uznawane za:

                           roszczenia o zapłatę kwot niesłusznie pobranych, które wynikają i pozostają w związku z naruszeniem powyższych przepisów prawa wspólnotowego, lub

                           roszczenie o odszkodowanie, które musi spełnić warunki przedstawione w sprawach połączonych C-46/93 i C-48/93 Brasserie du Pecheur i Factortame, lub

                           roszczenie o zapłatę kwoty odpowiadającej korzyści, która została niesłusznie odmówiona?

               7.

               W przypadku, gdy odpowiedź na jakąkolwiek część pytania 6 jest taka, że dane roszczenie jest roszczeniem o zapłatę sumy odpowiadającej korzyści, która została niesłusznie odmówiona:

                           a)

                           czy takie roszczenia są konsekwencją lub pozostają w związku z prawem przyznanym na podstawie powyższych przepisów prawa wspólnotowego, lub

                           b)

                           czy muszą być spełnione warunki dla uzyskania odszkodowania ustanowione w sprawach połączonych C-46/93 i C-48/93 Brasserie du Pecheur i Factortame, lub

                           c)

                           czy jakiekolwiek inne warunki muszą być spełnione?

               8.

               Czy ma jakiekolwiek znaczenie kwestia czy wskazane w pytaniu szóstym roszczenia są, według prawa krajowego, dochodzone jako roszczenia o przywrócenie stanu poprzedniego, bądź też są lub powinny być dochodzone jako roszczenia o odszkodowanie?

               9.

               Jakich wytycznych, o ile jakichkolwiek, uważa za stosowne udzielić w opisanych przypadkach Trybunał Sprawiedliwości w zakresie okoliczności, jakie sąd krajowy powinien wziąć pod uwagę przy ocenie czy nastąpiło wystarczająco poważne naruszenie w rozumieniu wyroku w sprawach połączonych C-46/93 i C-48/93 Brasserie du Pecheur i Factortame, a zwłaszcza czy, mając na uwadze dokonaną przez orzecznictwo wykładnię właściwych przepisów prawa wspólnotowego, naruszenie to było usprawiedliwione?

               10.

               Czy co do zasady może istnieć bezpośredni związek przyczynowy (w rozumieniu wyroku w sprawach połączonych C-46/93 i C-48/93 Brasserie du Pecheur i Factortame) między naruszeniem art. 43, art. 49 lub art. 56 WE a mającymi z niego wynikać szkodami mieszczącymi się w kategoriach opisanych w pytaniach 6 (i) do (iv)? A jeśli tak, to jakich wytycznych uważa za stosowne udzielić Trybunał Sprawiedliwości w zakresie okoliczności, jakie sąd krajowy powinien wziąć pod uwagę przy ocenie czy istnieje taki bezpośredni związek przyczynowy?

               11.

               Czy przy określaniu straty lub szkody, za którą może zostać przyznane odszkodowanie, sąd krajowy jest władny wziąć pod uwagę czy podmioty poszkodowane dochowały należytej staranności, aby uniknąć lub ograniczyć doznaną szkodę, w szczególności przez skorzystanie ze środków prawnych, które mogły wykazać, że przepisy krajowe nie skutkowały (ze względu na zastosowanie konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania) nałożeniem zobowiązań opisanych w pytaniach 1, 2 i 3 powyżej?

               12.

               Czy na odpowiedź na pytanie 11 powyżej mają wpływ przekonania stron jakie w danym momencie miały strony co do skutku jaki rodzą konwencje o unikaniu podwójnego opodatkowania?


title: Sprawa C-472/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerisches Verwaltungsgericht München (Niemcy) w dniu 2 września 2013 r. — Andre Lawrence Shepherd przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerisches Verwaltungsgericht München (Niemcy) w dniu 2 września 2013 r. — Andre Lawrence Shepherd przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-472/13)
   2013/C 336/19
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bayerisches Verwaltungsgericht München

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Andre Lawrence Shepherd

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2004/83/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że zakresem ochrony są objęte tylko osoby, których konkretny zakres zadań wojskowych obejmuje bezpośredni udział w działaniach bojowych, a więc akcje z bronią, lub które mają prawo do wydawania rozkazów nakazujących takie akcje (alternatywa pierwsza), czy też również inni członkowie sił zbrojnych mogą podlegać ochronie na mocy tego przepisu, jeśli zakres ich zadań wyczerpuje się w logistycznym, technicznym wsparciu oddziału poza właściwymi działaniami bojowymi i ma tylko pośredni wpływ na właściwy przebieg walk (alternatywa druga)?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze stosownie do alternatywy drugiej:
               Czy art. 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2004/83/WE należy interpretować w ten sposób, że odbywanie służby wojskowej w przypadku konfliktu (międzynarodowego lub krajowego) musi najczęściej lub systematycznie wzywać lub zobowiązywać do popełniania przestępstw lub aktów, o których mowa w art. 12 ust. 2 tej dyrektywy (alternatywa pierwsza), czy też wystarczy, jeśli ubiegający się o azyl wykaże, że siły zbrojne, których jest członkiem, popełniły na terenie, na którym zostały użyte, w konkretnych przypadkach przestępstwa, o których mowa w art. 12 ust. 2 wspomnianej dyrektywy, czy to z uwagi na to, że poszczególne rozkazy operacyjne okazały się mieć charakter przestępczy w rozumieniu tego przepisu, czy też z tego względu, że chodziło o ekscesy poszczególnych osób (alternatywa druga)?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi na pytanie drugie stosownie do alternatywy drugiej:
               Czy ochrona uchodźców jest przyznawana tylko wtedy, gdy również na przyszłość z wysokim prawdopodobieństwem, ponad wszelkie racjonalne wątpliwości, należy liczyć się z tym, że dojdzie do naruszeń międzynarodowego prawa humanitarnego, czy też wystarczy, jeśli ubiegający się o azyl określi fakty, w świetle których w konkretnym konflikcie (bezwzględnie lub prawdopodobnie) dochodzi do takich przestępstw i w związku z tym nie można wykluczyć możliwości, że mógłby on zostać w nie uwikłany?

               4)

               Czy nietolerowanie lub karanie naruszeń międzynarodowego prawa humanitarnego przez sądy wojskowe wyłącza ochronę uchodźców określoną w art. 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2004/83/WE, czy też fakt ten nie ma żadnego znaczenia?
               Czy w ogóle musi dojść do ukarania przez Międzynarodowy Trybunał Karny?

               5)

               Czy okoliczność, że użycie oddziałów lub statut okupacyjny jest sankcjonowane przez wspólnotę międzynarodową lub ma oparcie w mandacie Rady Bezpieczeństwa ONZ, wyłącza ochronę uchodźców?

               6)

               Czy dla przyznania ochrony uchodźców na podstawie art. 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2004/83/WE konieczne jest, aby ubiegający się o azyl mógł zostać skazany w ramach wykonywania swoich obowiązków służbowych na podstawie statutów Międzynarodowego Trybunału Karnego (alternatywa pierwsza), czy też ochrona uchodźców jest przyznawana już wtedy, gdy próg ten nie jest osiągnięty, a więc ubiegający się o azyl nie musi obawiać się ścigania karnego, jednakowoż nie może pogodzić odbywania służby wojskowej ze swoim sumieniem (alternatywa druga)?

               7)

               W razie udzielenia odpowiedzi na pytanie szóste stosownie do alternatywy drugiej:
               Czy okoliczność, że ubiegający się o azyl nie skorzystał z możliwości poddania się zwykłej procedurze odmowy służby wojennej, mimo że miałby ku temu okazję, wyłącza ochronę uchodźców na podstawie wspomnianych przepisów, czy też ochrona uchodźców jest możliwa również wtedy, gdy chodzi o aktualną decyzję podjętą zgodnie z własnym sumieniem?

               8)

               Czy degradacja i dymisja z wojska, wymierzenie kary pozbawienia wolności i wiążące się z tym społeczne potępienie i szykanowanie stanowią akt prześladowania w rozumieniu art. 9 ust. 2 lit. b) lub c) dyrektywy 2004/83/WE?

      (1)  Dyrektywa Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz.U. L 304, s. 12).


title: Sprawa C-571/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna (Bułgaria) w dniu 14 listopada 2016 r. – Nikołaj Kantarew/Byłgarska narodna banka

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna (Bułgaria) w dniu 14 listopada 2016 r. – Nikołaj Kantarew/Byłgarska narodna banka
   (Sprawa C-571/16)
   (2017/C 038/12)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd – Warna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Nikołaj Kantarew

      Strona pozwana: Byłgarska narodna banka

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 ust. 3 traktatu o Unii Europejskiej oraz zasady równoważności i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że przy braku uregulowań krajowych dopuszczają one, aby właściwość sądu i tryb rozpoznania pozwów o odszkodowanie za naruszenia prawa Unii były określane przez organ publiczny, który dopuścił się naruszenia, a także według charakteru działania lub zaniechania, z którego wynika naruszeniе, przy założeniu, że stosowanie tych kryteriów skutkuje rozpoznaniem pozwów przez różne sądy – powszechne i administracyjne, w różnych trybach procesowych określonych w Grażdanski procesualen kodeks (kodeksie postępowania cywilnego) i w Administratiwnoprocesualen kodeks (kodeksie postępowania administracyjnego) – wymagającym uiszczenia różnych opłat na rzecz państwa, proporcjonalnych i zwykłych, a także wykazania różnych przesłanek, w tym istnienia zawinionego zachowania?

               2)

               Czy art. 4 ust. 3 traktatu o Unii Europejskiej oraz wymogi wskazane przez Trybunał w sprawie Frankovich należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszczają one, aby pozwy o odszkodowanie za naruszenia prawa Unii były rozpatrywane w trybie takim jak określony w art. 45 i art. 49 Zakon za zadyłżenijata i dogoworite (ustawy o zobowiązaniach i umowach), w których to przepisach wymaga się uiszczenia proporcjonalnej opłaty na rzecz państwa i wykazania zawinionego zachowania, ani w trybie takim jak określony w art. 1 Zakon za otgowornostta na dyrżawata i obsztinite za wredi (ustawy o odpowiedzialności państwa i gmin za szkody), który to przepis – pomimo tego że przewidziano w nim ponoszenie obiektywnej odpowiedzialności i zawarto szczególne reguły ułatwiające dostęp do sądu – ma zastosowanie jedynie do szkód wynikających z unieważnionych niezgodnych z prawem aktów oraz niezgodnych z prawem faktycznych działań lub zaniechań administracji i nie obejmuje sytuacji, w których naruszeń prawa Unii dokonały inne organy państwa poprzez prawne działania lub zaniechania, których nie unieważniono w odpowiednim trybie?

               3)

               Czy art. 1 ust. 3 ppkt (i) i art. 10 ust. 1 dyrektywy 94/19/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów należy interpretować w ten sposób, że dopuszczają one stanowisko prawodawcze takie jak przyjęte w art. 36 ust. 3 Zakon za kreditnite institucii (ustawy o instytucjach kredytowych) i w art. 23 ust. 5 Zakon za garantirane na włogowete w bankite (ustawy o gwarantowaniu wkładów w bankach), zgodnie z którym to stanowiskiem „wymóg, aby odpowiednia instytucja kredytowa nie mogła w danej chwili ze względów, które są bezpośrednio związane z jej sytuacją finansową, wypłacić depozytów i aby nie istniała bliska perspektywa dokonania tego przez nią”, jest równoznaczny z ustaleniem niewypłacalności instytucji i cofnięciem jej licencji, jak i z uruchomieniem systemu gwarancji depozytów od chwili cofnięcia licencji na wykonywanie działalności bankowej?

               4)

               Czy art. 1 ust. 3 dyrektywy 94/19/WE należy interpretować w ten sposób, że aby zakwalifikować dany depozyt jako „niedostępny”, powinien on być określony jako taki w wyraźnym akcie „właściwych organów” po dokonaniu określonej w ppkt (i) tego przepisu oceny, czy też ze względu na lukę w krajowym prawodawstwie przepis ten dopuszcza, by ocenę i wolę „właściwego organu” wywodzić w drodze wykładni z innych aktów tego organu – na przykład w niniejszym wypadku z decyzji nr 73/20.06.2014 r. zarządu Byłgarska narodna banka (narodowego banku Bułgarii), w której to decyzji bank „Korporatiwna tyrgowska banka” AD został umieszczony pod szczególnym nadzorem – lub by wywodzić w sposób dorozumiany z okoliczności takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym?

               5)

               Czy w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym – gdy na mocy decyzji nr 73/20.06.2014 r. przyjętej przez zarząd Byłgarska narodna banka zawieszono wszystkie płatności i operacje, a w okresie od dnia 20.6.2014 r. do dnia 6.11.2014 r. deponentów pozbawiono możliwości złożenia wniosków o wypłatę i nie mieli oni dostępu do depozytów – należy przyjąć, że wszystkie gwarantowane bezterminowe depozyty (co do których nie wymaga się uprzedniego zawiadomienia dotyczącego rozporządzania i wypłaca się je niezwłocznie na żądanie) stały się niedostępne w rozumieniu art. 1 ust. 3 ppkt (i) dyrektywy 94/19/WE, czy też że warunek, aby „depozyt, którego termin płatności […] upływa i jest do zapłacenia […] nie został jeszcze zapłacony”, skutkuje wymogiem, by deponenci obowiązkowo zgłosili do instytucji kredytowej żądanie (wniosek; wezwanie) dotyczące płatności, której nie dokonano?

               6)

               Czy art. 1 ust. 3 ppkt (i) i art. 10 ust. 1 dyrektywy 94/19/WE oraz motyw (8) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/14/WE (2) z dnia 11 marca 2009 r. zmieniającej dyrektywę 94/19/WE w sprawie systemów gwarancji depozytów w odniesieniu do poziomu gwarancji oraz terminu wypłaty należy interpretować w ten sposób, że swoboda uznania za „właściwe organy” przy dokonywaniu określonej w art. 1 ust. 3 ppkt (i) oceny w każdym wypadku jest ograniczona wskazanym w art. 1 ust. 3 ppkt (i) zdanie drugie terminem, czy też dla celów szczególnego nadzoru – takiego jak określony w art. 115 Zakon za kreditnite institucii – przepisy te dopuszczają, by depozyty pozostawały niedostępne przez okres dłuższy od wskazanego w dyrektywie?

               7)

               Czy art. 1 ust. 3 ppkt (i) i art. 10 ust. 1 dyrektywy 94/19/WE mają bezpośredni skutek i przyznają deponentom w banku objętym systemem gwarancji depozytów – obok ich prawa do odszkodowania z tego systemu do wysokości określonej w art. 7 ust. 1 dyrektywy 94/19/WE – także prawo do domagania się odpowiedzialności państwa za naruszeniе prawa Unii poprzez wniesienie przeciwko organowi zobowiązanemu do ustalenia niedostępności depozytów pozwu o odszkodowanie za opóźnioną wypłatę gwarantowanej wysokości depozytów, gdy określona w art. 1 ust. 3 ppkt (i) decyzja została przyjęta po określonym w dyrektywie 5-dniowym terminie, a opóźnienie jest następstwem działania środka służącego reorganizacji mającego na celu ochronę banku przed niewypłacalnością – który to środek został nałożony przez ten sam organ – czy też w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym przepisy te dopuszczają krajową regułę taką jak określona w art. 79 ust. 8 Zakon za kreditnite institucii, zgodnie z którym Byłgarska narodna banka, jego organy i uprawnione przez nie osoby ponoszą odpowiedzialność za szkody wyrządzone w następstwie wykonywania funkcji nadzorczych Byłgarska narodna banka, wyłącznie gdy wyrządzono je umyślnie?

               8)

               Czy i na jakich warunkach naruszeniе prawa Unii – wyrażające się w nieprzyjęciu decyzji przez określony w art. 1 ust. 3 ppkt (i) dyrektywy 94/19/WE „właściwy organ” – stanowi „dostatecznie istotne” naruszeniе, które może skutkować odpowiedzialnością państwa członkowskiego za szkody w drodze wniesienia pozwu przeciwko organowi nadzorczemu, i czy w związku z powyższym mają znaczenie okoliczności: a) że w Fond za garantirane na włogowete w bankite (funduszu gwarantowania wkładów w bankach) nie było dostatecznych środków na pokrycie wszystkich gwarantowanych depozytów; b) że w okresie, w którym wypłaty pozostawały wstrzymane, instytucja kredytowa została umieszczona pod szczególnym nadzorem mającym na celu jej ochronę przed niewypłacalnością; c) że depozyt powoda został wypłacony po stwierdzeniu przez Byłgarska narodna banka, iż środki służące reorganizacji są nieskuteczne; [d)] że depozyt powoda został wypłacony wraz z dochodem z tytułu odsetek, naliczonych także za okres od dnia 20.6.2014 r. do dnia 6.11.2014 r.?

      (1)  Dyrektywa 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów, Dz.U. 1994, L 135, s. 5.

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/14/WE z dnia 11 marca 2009 r. zmieniająca dyrektywę 94/19/WE w sprawie systemów gwarancji depozytów w odniesieniu do poziomu gwarancji oraz terminu wypłaty (Tekst mający znaczenie dla EOG), Dz.U. 2009, L 68, s. 3.


title: Sprawa C-177/08: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 4 sierpnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Khoshnaw Abdullah przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/22

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 4 sierpnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Khoshnaw Abdullah przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-177/08) (1)

   (2008/C 313/39)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawa T-421/09: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2012 r. — DEI przeciwko Komisji (Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Rynek dostaw węgla brunatnego i hurtowy rynek energii elektrycznej w Grecji — Decyzja ustanawiająca szczególne środki w celu naprawienia antykonkurencyjnych skutków naruszenia art. 86 ust. 1 WE w związku z art. 82 WE stwierdzonego we wcześniejszej decyzji — Artykuł 86 ust. 3 WE — Stwierdzenie nieważności wcześniejszej decyzji)

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/13

         Wyrok Sądu z dnia 20 września 2012 r. — DEI przeciwko Komisji
   (Sprawa T-421/09) (1)

   (Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Rynek dostaw węgla brunatnego i hurtowy rynek energii elektrycznej w Grecji - Decyzja ustanawiająca szczególne środki w celu naprawienia antykonkurencyjnych skutków naruszenia art. 86 ust. 1 WE w związku z art. 82 WE stwierdzonego we wcześniejszej decyzji - Artykuł 86 ust. 3 WE - Stwierdzenie nieważności wcześniejszej decyzji)
   2012/C 343/19
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI) (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat P. Anestis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Christoforou i A. Antoniadis, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Oikonomou)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Grecka (przedstawiciele: P. Mylonopoulos i K. Boskovits, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata M. Marinosa)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 6244 wersja ostateczna z dnia 4 sierpnia 2009 r. ustanawiającej szczególne środki w celu naprawienia antykonkurencyjnych skutków naruszenia stwierdzonego w decyzji Komisji z dnia 5 marca 2008 r. w sprawie przyznania lub utrzymania w mocy przez Republikę Grecką na rzecz DEI praw do wydobywania węgla brunatnego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2009) 6244 wersja ostateczna z dnia 4 sierpnia 2009 r. ustanawiającej szczególne środki w celu naprawienia antykonkurencyjnych skutków naruszenia stwierdzonego w decyzji Komisji z dnia 5 marca 2008 r. w sprawie przyznania lub utrzymania w mocy przez Republikę Grecką na rzecz Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI) praw do wydobywania węgla brunatnego.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona, obok własnych kosztów, kosztami poniesionym przez DEI.

               3)

               Republika Grecka ponosi swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 11 z 16.1.2010.


title: Sprawa C-430/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 17 lipca 2017 r. – Walbusch Walter Busch GmbH & Co. KG/Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main eV

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 17 lipca 2017 r. – Walbusch Walter Busch GmbH & Co. KG/Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main eV
   (Sprawa C-430/17)
   (2017/C 347/09)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca rewizję: Walbusch Walter Busch GmbH & Co. KG

      Druga strona postępowania: Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main eV

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy w odniesieniu do stosowania art. 8 ust. 4 dyrektywy 2011/83/EU (1) dla zagadnienia, czy środek porozumiewania się na odległość (tutaj prospekt reklamowy z pocztówką zamówieniową) przewiduje ograniczoną przestrzeń lub ograniczony czas na przedstawienie informacji, ma znaczenie to,

                           a)

                           czy dany środek porozumiewania się na odległość (generalnie) przewiduje ograniczoną przestrzeń lub ograniczony czas zgodnie ze swoim charakterem,
                           tudzież ma znaczenie to,

                           b)

                           czy (konkretnie) w swoim kształcie wybranym przez przedsiębiorcę oferuje tylko ograniczoną przestrzeń lub organiczny czas?

               2.

               Czy w razie ograniczonej możliwości przedstawienia informacji w rozumieniu art. 8 ust. 4 dyrektywy 2011/83/UE ograniczenie informacji o prawie odstąpienia od umowy do informacji o istnieniu prawa odstąpienia od umowy jest zgodne z art. 8 ust. 4 i art. 6 ust. 1 lit. h) dyrektywy 2011/83/UE?

               3.

               Czy zgodnie z art. 8 ust. 4 i art. 6 ust. 1 lit. h) dyrektywy 2011/83/UE jest zawsze wymagane również w przypadku ograniczonej możliwości przedstawienia informacji dołączenie do środka porozumiewania się na odległość przed zawarciem umowy na odległość formularza odstąpienia od umowy zawartego w części B załącznika I do dyrektywy 2011/83/UE?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Dz.U. L 304, s. 64.


title: Sprawa C-502/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 14 lipca 2016 r. w sprawie T-567/15: Monster Energy/EUIPO – MAD CATZ INTERACTIVE (REPRESENTATION OF A BLACK SQUARE WITH FOUR WHITE LINES), wniesione w dniu 22 września 2016 r. przez Monster Energy Company

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 14 lipca 2016 r. w sprawie T-567/15: Monster Energy/EUIPO – MAD CATZ INTERACTIVE (REPRESENTATION OF A BLACK SQUARE WITH FOUR WHITE LINES), wniesione w dniu 22 września 2016 r. przez Monster Energy Company
   (Sprawa C-502/16 P)
   (2017/C 112/21)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Monster Energy Company (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   Postanowieniem z dnia 16 lutego 2017 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziewiąta izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa C-396/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Austria) w dniu 3 lipca 2017 r. – Martin Leitner/Landespolizeidirektion Tirol

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Austria) w dniu 3 lipca 2017 r. – Martin Leitner/Landespolizeidirektion Tirol
   (Sprawa C-396/17)
   (2017/C 347/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Martin Leitner

      Strona pozwana: Landespolizeidirektion Tirol

      Pytania prejudycjalne

               1.1.

               Czy prawo Unii, a w szczególności art. 1, 2 i 6 dyrektywy 2000/78/WE (1) w związku z art. 21 karty praw podstawowych (zwanej dalej „kartą”) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono przepisowi prawa krajowego, który w celu wyeliminowania dyskryminacji urzędników pozostających w stosunku służbowym wprowadza regulację przejściową, w ramach której na podstawie pewnej „kwoty przeniesienia”, wyrażonej wprawdzie w kwocie pieniężnej, odpowiadającej jednak określonemu, konkretnemu stopniowi zaszeregowania, dotychczasowy dwuroczny system awansów zostaje zastąpiony przez nowy (sam w sobie wolny od dyskryminacji względem urzędników rozpoczynających służbę) system dwuroczny, co skutkuje dalszym utrzymywaniem się dyskryminacji ze względu na wiek wobec urzędników pozostających w stosunku służbowym?

               1.2

               Czy prawo Unii, a w szczególności art. 17 dyrektywy 2000/78/WE oraz art. 47 karty należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono regulacji prawa krajowego, która uniemożliwia urzędnikom pozostającym w stosunku służbowym – stosownie do wykładni art. 9 i 16 dyrektywy 2000/78/WE dokonanej przez Trybunał w wyroku z dnia 11 listopada 2014 r. C-530/13 (Schmitzer) – zwrócenie się o ustalenie ich zaszeregowania płacowego na podstawie art. 2 dyrektywy 2000/78/WE w chwili przed przeniesieniem do nowego systemu wynagrodzenia, przez to że wyłącza zastosowanie właściwych do tego podstaw prawnych z mocą wsteczną z chwilą wejścia w życie historycznej ustawy wyjściowej, a w szczególności wyklucza możliwość zaliczenia okresów zatrudnienia odbytych przed ukończeniem 18 roku życia?

               1.3.

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1.2.:
               Czy postulowany w wyroku z dnia 22 listopada 2005 r., C-144/04 (Mangold i in.) prymat stosowania prawa Unii nakazuje, żeby regulacje prawne dotyczące urzędników pozostających w stosunku służbowym, które przestały obowiązywać z mocą wsteczną, w momencie przeniesienia do nowego systemu nadal znajdowały zastosowanie, tak by ci urzędnicy z mocą wsteczną mogli zostać zaszeregowani w sposób wolny od dyskryminacji w ramach starego systemu i tym samym zostać przeniesieni do nowego systemu wynagrodzenia w sposób wolny od dyskryminacji?

               1.4.

               Czy prawo Unii, a w szczególności art. 1, 2 i 6 dyrektywy 2000/78/WE w związku z art. 21 i 47 karty należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono regulacji prawa krajowego, która likwiduje dyskryminację ze względu na wiek (w odniesieniu do zaliczenia okresów zatrudnienia odbytych przed ukończeniem 18 roku życia) w sposób jedynie deklaratoryjny, stanowiąc, że okresów rzeczywiście odbytych w warunkach dyskryminujących nie należy już postrzegać jako dyskryminujących, pomimo że dyskryminacja trwa faktycznie nadal w sposób niezmieniony?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, Dz.U. L 303, s. 16.


title: Sprawa C-568/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 listopada 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/22

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 listopada 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-568/10) (1)

   2012/C 49/38
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 55 z 19.2.2011.


title: Sprawa T-144/12: Wyrok Sądu z dnia 9 kwietnia 2014 r. – Comsa przeciwko OHIM – COMSA (COMSA) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego COMSA — Wcześniejsza firma Comsa, SA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak używania w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny — Podobieństwo usług — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/36

         Wyrok Sądu z dnia 9 kwietnia 2014 r. – Comsa przeciwko OHIM – COMSA (COMSA)
   (Sprawa T-144/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego COMSA - Wcześniejsza firma Comsa, SA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak używania w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny - Podobieństwo usług - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 175/47
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Comsa, SA (Barcelona, Hiszpański) (przedstawiciele: początkowo adwokat M. Aznar Alonso, następnie adwokat A. Gómez López)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Constructora de obras municipales, SA (COMSA) (Madryt, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 stycznia 2012 r. (sprawy połączone R 518/2011-2 i R 795/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Comsa, SA a Constructora de obras municipales, SA (COMSA).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 10 stycznia 2012 r. (sprawy połączone R 518/2011-2 i R 795/2011-2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Comsa, SA a Constructora de obras municipales, SA (COMSA) w zakresie, w jakim uchylono w niej decyzję Wydziału Sprzeciwów w odniesieniu do usług należących do klasy 42 i dopuszczono rejestrację zgłoszonego znaku towarowego dla tychże usług.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Comsa pokrywa własne koszty oraz trzy czwarte kosztów poniesionych przez OHIM. OHIM pokrywa jedną czwartą swoich kosztów.

      (1)  Dz.U. C 194 z 30.6.2012.


title: Sprawa F-32/16: Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2016 r. – ZZ/ECDC

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/47

         Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2016 r. – ZZ/ECDC
   (Sprawa F-32/16)
   (2016/C 296/60)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat V. Kolias)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 września 2015 r. w sprawie zamknięcia sprawozdania z oceny skarżącego za 2011 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji oceniającego z odwołania z dnia 21 września 2015 r. w sprawie zamknięcia sprawozdania z oceny skarżącego za 2011 r. oraz, o ile zajdzie taka potrzeba, stwierdzenie nieważności organu upoważnionego do zawierania umów o pracę z dnia 20 kwietnia 2016 r. oddalającej zażalenie złożone w dniu 20 grudnia 2015 r. przez skarżącego;

               —

               obciążenie ECDC jego własnymi kosztami oraz kosztami postępowania skarżącego.


title: Sprawa C-186/07: Postanowienie Trybunału z dnia 16 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Canarias — Hiszpania) — Club Náutico de Gran Canaria przeciwko Comunidad Autónoma de Canarias (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Szósta dyrektywa VAT — Zwolnienia — Usługi związane ze sportem i kulturą fizyczną — Stosowanie do Wysp Kanaryjskich — Sytuacja czysto krajowa — Odesłanie — Oczywista niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/16

         Postanowienie Trybunału z dnia 16 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Canarias — Hiszpania) — Club Náutico de Gran Canaria przeciwko Comunidad Autónoma de Canarias
   (Sprawa C-186/07) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Szósta dyrektywa VAT - Zwolnienia - Usługi związane ze sportem i kulturą fizyczną - Stosowanie do Wysp Kanaryjskich - Sytuacja czysto krajowa - Odesłanie - Oczywista niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (2008/C 209/21)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Superior de Justicia de Canarias — Hiszpania.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Club Náutico de Gran Canaria

      Strona pozwana: Comunidad Autónoma de Canarias
   Przedmiot
   Wykładnia wyroku Trybunału w sprawie C-124/96 stwierdzającego sprzeczność z art. 13 część A ust. 1 lit. m) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) przepisów prawa krajowego przewidujących ograniczenie zwolnienia z podatku VAT do określonych usług ściśle związanych ze sportem i kulturą fizyczną — Stosowanie do Wysp Kanaryjskich
   Sentencja
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Canarias postanowieniem z dnia 26 listopada 2006 r. jest niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.


title: Sprawa C-630/13 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 kwietnia 2015 r. – Issam Anbouba/Rada Unii Europejskiej (Odwołanie — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej — Środki skierowane przeciwko osobom i podmiotom czerpiącym korzyści z polityki prowadzonej przez reżim — Dowód zasadności umieszczenia w wykazach — Łańcuch poszlak)

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 kwietnia 2015 r. – Issam Anbouba/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-630/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej - Środki skierowane przeciwko osobom i podmiotom czerpiącym korzyści z polityki prowadzonej przez reżim - Dowód zasadności umieszczenia w wykazach - Łańcuch poszlak))
   (2015/C 205/08)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Issam Anbouba (przedstawiciele: adwokaci M.A. Bastin, J.M. Salva i S. Orlandi)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro, R. Liudvinaviciute i M.M. Joséphidès, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający drugą stronę postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i F. Castillo de la Torre, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Issam Anbouba pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014.