title: Sprawa T-529/12 P: Wyrok Sądu z dnia 8 października 2014 r. – Bermejo Garde przeciwko EKES (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zatrudnienie — Ogłoszenie o naborze — Powołanie na stanowisko dyrektora — Wycofanie kandydatury skarżącego — Powołanie innego kandydata — Żądania stwierdzenia nieważności — Stwierdzenie nieważności w pierwszej instancji ogłoszenia o naborze podważonego ze względu na brak właściwości organu wydającego zaskarżony akt — Brak wyraźnej odpowiedzi na wszystkie sformułowane przez strony zarzuty i argumenty — Zasada dobrej administracji — Niedopuszczalność żądań stwierdzenie nieważności decyzji wydanych na podstawie podważonego ogłoszenia o naborze — Artykuł 91 ust. 2 regulaminu pracowniczego — Żądanie odszkodowania — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Spoczywający na Sądzie do spraw Służ by Publicznej obowiązek uzasadnienia — Stan postępowania pozwalający na wydanie orzeczenia w sprawie — Oddalenie skargi)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/34

         Wyrok Sądu z dnia 8 października 2014 r. – Bermejo Garde przeciwko EKES
   (Sprawa T-529/12 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o naborze - Powołanie na stanowisko dyrektora - Wycofanie kandydatury skarżącego - Powołanie innego kandydata - Żądania stwierdzenia nieważności - Stwierdzenie nieważności w pierwszej instancji ogłoszenia o naborze podważonego ze względu na brak właściwości organu wydającego zaskarżony akt - Brak wyraźnej odpowiedzi na wszystkie sformułowane przez strony zarzuty i argumenty - Zasada dobrej administracji - Niedopuszczalność żądań stwierdzenie nieważności decyzji wydanych na podstawie podważonego ogłoszenia o naborze - Artykuł 91 ust. 2 regulaminu pracowniczego - Żądanie odszkodowania - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Spoczywający na Sądzie do spraw Służ by Publicznej obowiązek uzasadnienia - Stan postępowania pozwalający na wydanie orzeczenia w sprawie - Oddalenie skargi))
   2014/C 421/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Moises Bermejo Garde (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: L. Levi, avocat)

      Druga strona postępowania: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) (przedstawiciele: M. Lernhart, pełnomocnik, wspierany przez B. Wägenbaura, avocat)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 25 września 2012 r. w sprawie F-51/10 Bermejo Garde przeciwko EKES, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 25 września 2012 r. w sprawie F-51/10 Bermejo Garde przeciwko EKES zostaje uchylony w zakresie, w jakim oddalono w nim wysuwane przez skarżącego żądanie odszkodowania bez uzasadnienia.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Żądanie odszkodowania podnoszone przez Moisesa Bermejo Garde przed Sądem do spraw Służby Publicznej zostaje oddalone.

               4)

               Moises Bermejo Garde pokrywa własne koszty postępowania w niniejszej instancji.

               5)

               Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) pokrywa własne koszty poniesione zarówno przed Sądem do spraw Służby Publicznej, jak i w niniejszej instancji oraz koszty Moisesa Bermejo Garde poniesione w pierwszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 55 z 23.2.2013.


title: Sprawa T-89/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 26 lutego 2016 r. przez Nicole Clarke, Sigrid Dickmanns i Elisavet Papathanasiou od wyroku wydanego w dniu 15 grudnia 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawach połączonych F-101/14, F-102/14 i F-103/14, Clarke i in./EUIPO

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/32

         Odwołanie wniesione w dniu 26 lutego 2016 r. przez Nicole Clarke, Sigrid Dickmanns i Elisavet Papathanasiou od wyroku wydanego w dniu 15 grudnia 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawach połączonych F-101/14, F-102/14 i F-103/14, Clarke i in./EUIPO
   (Sprawa T-89/16 P)
   (2016/C 145/39)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Nicole Clarke (Alicante, Hiszpania), Sigrid Dickmanns (Gran Alacant, Hiszpania) i Elisavet Papathanasiou (Alicante) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie w całości wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 15 grudnia 2015 r. (trzecia izba) w sprawach połączonych F-101/14, F-102/14 i F-103/14;

               —

               Rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z żądaniami stron w tych sprawach;

               —

               Obciążenie EUIPO kosztami całości postępowania – tj. kosztami postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej UE i kosztami odwołania do Sądu UE.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący błędnego zastosowania klauzuli o rozwiązaniu umowy zawartej w umowach o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego skarżących oraz „protokołów o przywróceniu do pracy” zawartych odpowiednio przez EUIPO ze skarżącymi, ponieważ niniejsze konkursy nie są „najbliższymi” konkursami w rozumieniu klauzuli o rozwiązaniu umowy.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący błędnego zastosowania klauzuli o rozwiązaniu umowy zawartej w umowach o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego skarżących, ponieważ niniejsze konkursy nie dotyczą dziedziny specjalizacji „własność przemysłowa”, o której mowa w tej klauzuli, i nie mogą w związku z tym spowodować zastosowania rzeczonej klauzuli o rozwiązaniu umowy.
               W ramach dwóch pierwszych zarzutów skarżące zarzucają Sądowi do spraw Służby Publicznej, że w zaskarżonym wyroku postąpił niezgodnie z brzmieniem, sensem i celem klauzuli o rozwiązaniu umowy, a także jej horyzontem czasowym i zakresem temporalnym;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędnego zastosowania art. 8 ust. 1 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (zwanych dalej „WZIP”).
               Skarżące podnoszą, że w zaskarżonym wyroku Sąd do spraw Służby Publicznej nie uwzględnił okoliczności, że „protokoły o przywróceniu do pracy” podpisane przez nie z EUIPO stanowią odpowiednio, jako warunek umowny, przynajmniej drugie przedłużenie ich umów o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego, co zgodnie z art. 8 akapit pierwszy WZIP skutkuje tym, że należało je uznać za umowy na czas nieokreślony.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia obowiązku staranności i zasady uzasadnionych oczekiwań.
               Zarzuca się w nim Sądowi do spraw Służby Publicznej, że błędnie odniósł się do dnia przywrócenia do pracy, a nie do dnia podpisania klauzuli o rozwiązaniu umowy do celów oceny, czy EUIPO spełnił obowiązek staranności, czy też naruszył zasadę uzasadnionych oczekiwań, ponieważ zorganizowanie konkursu, który miał decydować o przyszłości zawodowej skarżących zajęło mu dziewięć lat.


title: Sprawa C-419/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa — Obowiązek odzyskania)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-419/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Obowiązek odzyskania)
   (2008/C 79/07)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. Righini, M. Konstantinidis, D. Triantafyllou i I. Chatzigiannis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (Przedstawiciele: A. Samoni-Rantou, P. Mylonopoulos, pełnomocnicy oraz V. Christianos i P. Anestis, dikigoroi)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niepodjęcie kroków w celu dostosowania się do decyzji Komisji C(2005)2706 z dnia 14 września 2005 r. w sprawie odzyskania pomocy przyznanej na rzecz przedsiębiorstwa lotniczego Olympic Airlines
   Sentencja

               1)

               Nie podejmując w wyznaczonym terminie wszystkich kroków koniecznych w celu cofnięcia pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem w decyzji Komisji z dnia 14 września 2005 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Grecję na rzecz Olympic Airways i Olympic Airlines oraz w celu odzyskania tej pomocy od beneficjentów, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. od 2 do 4 tej decyzji.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006.


title: Sprawa C-546/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte Suprema di Cassazione (Włochy) w dniu 22 października 2013 r. — Agenzia delle Dogane e Ufficio di Verona dell’Agenzia delle Dogane przeciwko ADL American Dataline Srl

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte Suprema di Cassazione (Włochy) w dniu 22 października 2013 r. — Agenzia delle Dogane e Ufficio di Verona dell’Agenzia delle Dogane przeciwko ADL American Dataline Srl
   (Sprawa C-546/13)
   2013/C 377/15
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Agenzia delle Dogane, Ufficio di Verona dell’Agenzia delle Dogane

      Strona pozwana: ADL American Dataline Srl

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 10 ust. 2 i art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (1) z dnia 23 lipca 1987 r. oraz zasada pewności prawa stoją na przeszkodzie przyjęciu w oparciu o zmiany w uwagach wyjaśniających do działu 84 tabeli stawek celnych znajdującej się w części II załącznika I wprowadzone przez rozporządzenie nr 1549/06 Komisji z dnia 17 października 2006 r. (2) (które wyłączyło głośniki z pozycji 8471 gdy zgłaszane są oddzielnie od maszyn do automatycznego przetwarzania danych), interpretacji pozwalającej uznać, że produkty przywożone przez spółkę ADL s.r.l. (3) (…) pełnią specyficzną funkcję (odtwarzanie i wzmacnianie dźwięku) „inną” niż przetwarzanie danych?

               2)

               Czy produkty przywożone przez spółkę ADL s.r.l. (…) jako „głośniki” sprzedawane oddzielnie od maszyny do automatycznego przetwarzania danych należy uważać za urządzenia „wykonujące specyficzną funkcję, inną niż przetwarzanie danych” — zakładając, że odtwarzanie i wzmacnianie dźwięku należy uznać za taką funkcję — lub czy nie można uznać, że produkty te stanowią urządzenia systemu wykonujące specyficzną funkcję, inną niż przetwarzanie danych ponieważ, ze względu na szczególne cechy techniczne (podłączenie wyłącznie za pomocą przewodu USB, wymóg systemu operacyjnego MAC OS 9) „wykonują swoją funkcję tylko za pomocą takiej maszyny (czyli maszyny do automatycznego przetwarzania danych)” (por. wyroki Trybunału Sprawiedliwości: z dnia 19 października 2000 r. w sprawie C-339/98 Peacock AG, pkt 14 i 15 oraz z dnia 18 lipca 2007 r. w sprawie C-142/06 Olicom, pkt 20, 29 i 30 — jakkolwiek wyroki te odnoszą się do urządzenia innego rodzaju, a mianowicie tzw. kart sieciowych, to wydaje się, że sprowadzają one brak „innych” specyficznych funkcji do dwóch okoliczności a mianowicie funkcjonowania urządzenia wyłącznie za pośrednictwem komputera osobistego oraz zdolności odbierania i przekształcania sygnałów wyjściowych przekazywanych przez komputer)?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, s. 1)

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 301, s. 1.)

      (3)  Chodzi tu o głośniki produkowane przez amerykańską spółkę Harman Multimedia przeznaczone do wykorzystania wyłącznie jako wyjściowe urządzenia peryferyjne do komputerów typu „APPLE”


title: Sprawa T-218/12: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2012 r. — Micrus Endovascular przeciwko OHIM — Laboratorios Delta (DELTA)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/26

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2012 r. — Micrus Endovascular przeciwko OHIM — Laboratorios Delta (DELTA)
   (Sprawa T-218/12)
   2012/C 217/55
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Micrus Endovascular LLC (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: B. Brandreth, Barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Laboratorios Delta Lda (Queluz, Portugalia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 marca 2012 r. w sprawie R 244/2011-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą i Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „DELTA” dla towarów należących do klasy 10 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6655906

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Międzynarodowa rejestracja graficznego znaku towarowego „DELTA PORTUGAL” nr 131374 dla towarów należących do klasy 5; graficzny znak towarowy „DELTA PORTUGAL” zarejestrowany w Portugalii pod nr 140578 dla towarów należących do klasy 5; zarejestrowana pod nr 23113 nazwa handlowa „LABORATORIOS DELTA”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawy połączone T-304/04 i T-316/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 września 2006 r. — Włochy oraz Wam przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pożyczki o obniżonym oprocentowaniu mające na celu umożliwienie utworzenie stałych placówek w krajach trzecich — Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi i zakłócenie konkurencji — Uzasadnienie)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 września 2006 r. — Włochy oraz Wam przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-304/04 i T-316/04) (1)

   (Pomoc państwa - Pożyczki o obniżonym oprocentowaniu mające na celu umożliwienie utworzenie stałych placówek w krajach trzecich - Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi i zakłócenie konkurencji - Uzasadnienie)
   (2006/C 281/57)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: początkowo A. Cingolo, a następnie P. Gentili, avvocati dello Stato) oraz Wam SpA (Cavezzo di Modena, Włochy) (przedstawiciel: E. Giliani, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Di Bucci i E. Righini, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/177/WE z dnia 19 maja 2004 r. w sprawie pomocy państwa nr C 4/2003 (ex NN 102/2002) przyznanej przez Włochy Wam SpA (Dz.U. 2006, L 63, str. 11).
   Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2006/177/WE z dnia 19 maja 2004 r., w sprawie pomocy państwa nr C 4/2003 (ex NN 102/2002) przyznanej przez Włochy Wam SpA (Dz.U. 2006, L 63, str. 11).

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja ponosi własne koszty, a także zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Republikę Włoską w sprawie T-304/04 oraz przez Wam w sprawie T-316/04, w tym poniesionymi w postępowaniu w sprawie zastosowania środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 251 z 9.10.2004


title: Sprawa C-487/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 5 listopada 2007 r. — L'Oréal SA, Lancôme parfums et beauté & Cie SNC, Laboratoire Garnier & Cie przeciwko Bellure NV, Malaika Investments Ltd (występująca pod nazwą Honey pot cosmetic & Perfumery Sales ), Starion International Ltd

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 5 listopada 2007 r. — L'Oréal SA, Lancôme parfums et beauté & Cie SNC, Laboratoire Garnier & Cie przeciwko Bellure NV, Malaika Investments Ltd (występująca pod nazwą „Honey pot cosmetic & Perfumery Sales”), Starion International Ltd
   (Sprawa C-487/07)
   (2008/C 8/15)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Court of Appeal (Civil Division).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: L'Oréal SA, Lancôme parfums et beauté & Cie SNC, Laboratoire Garnier & Cie.

      Strona pozwana: Bellure NV, Malaika Investments Ltd (występująca pod nazwą „Honey pot cosmetic & Perfumery Sales”), Starion International Ltd.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jeśli przedsiębiorca posługuje się w reklamie jego własnych towarów lub usług zarejestrowanym znakiem towarowym konkurenta w celu porównania cech (a w szczególności zapachu) towarów przezeń sprzedawanych z cechami (a w szczególności zapachem) towarów sprzedawanych przez tego konkurenta pod wskazanym wyżej znakiem towarowym w taki sposób, że nie dochodzi do wprowadzenia w błąd, ani też innego osłabienia podstawowej funkcji znaku towarowego, jaką jest wskazywanie na pochodzenie, takie posłużenie się znakiem towarowym objęte jest zakresem normowania art. 5 ust. 1 lit. a) lub b) dyrektywy nr 89/104?

               2)

               Czy w sytuacji gdy przedsiębiorca posługuje się w toku swej działalności handlowej (a w szczególności w zestawieniu porównawczym) dobrze znanym zarejestrowanym znakiem towarowym w celu oznaczenia cech własnego produktu (a szczególnie jego zapachu) w taki sposób, że:

                           (a)

                           nie powoduje to jakiegokolwiek prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd; oraz

                           (b)

                           pozostaje to bez wpływu na sprzedaż produktów oznaczonych tym powszechnie znanym znakiem towarowym; oraz

                           (c)

                           nie stwarza to zagrożenia dla podstawowej funkcji znaku towarowego polegającej na zapewnianiu gwarancji pochodzenia oraz nie naraża to na szwank tego znaku poprzez podważenie reputacji jego wizerunku lub rozmycie jego cech odróżniających w jakikolwiek inny sposób; oraz

                           (d)

                           odgrywa to istotną rolę dla promocji produktu oferowanego przez tego sprzedawcę,

                     takie posłużenie się znakiem towarowym objęte jest zakresem zastosowania art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy nr 89/104?

               3)

               Jak w kontekście art. 3a lit. g) dyrektywy dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd (84/450) zmienionej przez dyrektywę dotyczącą reklamy porównawczej (97/55) należy rozumieć sformułowanie „korzystanie w sposób bezprawny”, a w szczególności, jeśli w zestawieniu porównawczym przedsiębiorca porównuje swój produkt z produktem oznaczonym dobrze znanym znakiem towarowym, to czy korzysta on tym samym w sposób bezprawny z reputacji takiego dobrze znanego znaku towarowego?

               4)

               Jak w kontekście art. 3a lit. h) wzmiankowanej dyrektywy należy rozumieć sformułowanie „przedstawianie towaru bądź usługi jako imitacji lub repliki”, a w szczególności, czy wyrażenie to obejmuje sytuacje, w których bez powodowania wprowadzenia w błąd lub używania podstępu dany podmiot podaje jedynie prawdziwą informację, że główna cecha jego produktu (zapach) jest podobna do cechy, jaką posiada dobrze znany produkt chroniony znakiem towarowym?

               5)

               Czy w sytuacji gdy przedsiębiorca posługuje się oznaczeniem podobnym do cieszącego się reputacją zarejestrowanego znaku towarowego, a oznaczenie to nie jest łudząco podobne do tego znaku towarowego, w związku z czym:

                           (a)

                           podstawowa funkcja zarejestrowanego znaku towarowego polegająca na zapewnieniu gwarancji pochodzenia nie zostaje naruszona ani nie powstaje ryzyko jej naruszenia;

                           (b)

                           nie występuje narażenie na szwank ani rozmycie znaku towarowego lub jego reputacji, ani nie powstaje ryzyko wystąpienia któregokolwiek z tych skutków;

                           (c)

                           nie ma to wpływu na poziom sprzedaży prowadzonej przez uprawnionego do znaku towarowego; oraz

                           (d)

                           uprawniony do znaku towarowego nie zostaje pozbawiony wpływów uzyskiwanych z tytułu promocji, utrzymania lub umacniania pozycji swego znaku towarowego;

                           (e)

                           lecz przedsiębiorca ten uzyskuje korzyści handlowe wynikające z posługiwania się swym oznaczeniem, ze względu na jego podobieństwo do znaku zarejestrowanego

                     takie posługiwanie się zarejestrowanym znakiem towarowym stanowi korzystanie „w sposób bezprawny” z jego reputacji w rozumieniu art. 5 ust. 2 dyrektywy o znakach towarowych?


title: Sprawa C-309/08: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/7

         Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-309/08)
   (2008/C 247/12)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: A. Nijenhuis i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska
   Żądania

               —

               stwierdzenie, że nie zapewniając właściwego włączenia do prawa krajowego dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (1), a w szczególności art. 3 ust. 2 i 3 w odniesieniu do wymogu dotyczącego niezależności krajowych organów regulacyjnych oraz bezstronnego i jawnego wykonania przez nie swoich uprawnień, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom na niej ciążącym na mocy wspomnianej dyrektywy,

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Polska nie zapewniła skutecznego rozdziału funkcji regulacyjnych od działalności związanej z wykonywaniem prawa własności lub kontroli.
   Państwo polskie posiada znaczne udziały w licznych przedsiębiorstwach telekomunikacyjnych. Jednocześnie krajowy organ regulacyjny jest w Polsce powoływany przez Prezesa Rady Ministrów, który ma prawo do swobodnego odwołania go w każdej chwili bez podania przyczyny i od którego w pełni zależą również Minister Skarbu i Minister Infrastruktury.
   Brak przepisów określających długość kadencji krajowego organu regulacyjnego oraz zamkniętej listy przesłanek pozwalających na odwołanie go powoduje jego wysoki stopień zależności od Prezesa Rady Ministrów oraz nie gwarantuje, że ci uczestnicy rynku, w których ma udziały państwo, będą traktowani równo z pozostałymi uczestnikami.

      (1)  Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 33–50; Polskie wydanie specjalne Rozdział 13 Tom 29 P. 349–366.


title: Sprawa T-541/08: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2014 r. – Sasol i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek wosków parafinowych — Rynek gaczu — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen i podział rynków — Odpowiedzialność spółki dominującej za naruszenia reguł konkurencji popełnione przez jej spółki zależne i przez wspólne przedsiębiorstwo, w którym spółka dominująca ma częściowy udział — Decydujący wpływ wywierany przez spółkę dominującą — Domniemanie w przypadku posiadania całości kapitału — Następstwo prawne przedsiębiorstw — Proporcjonalność — Równość traktowania — Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien — Okoliczności obciążające — Rola przywódcy — Określenie pułapu grzywny — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/24

         Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2014 r. – Sasol i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-541/08) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek wosków parafinowych - Rynek gaczu - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen i podział rynków - Odpowiedzialność spółki dominującej za naruszenia reguł konkurencji popełnione przez jej spółki zależne i przez wspólne przedsiębiorstwo, w którym spółka dominująca ma częściowy udział - Decydujący wpływ wywierany przez spółkę dominującą - Domniemanie w przypadku posiadania całości kapitału - Następstwo prawne przedsiębiorstw - Proporcjonalność - Równość traktowania - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien - Okoliczności obciążające - Rola przywódcy - Określenie pułapu grzywny - Nieograniczone prawo orzekania))
   2014/C 292/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strony skarżące: Sasol (Rosebank, Republika Południowej Afryki); Sasol Holding in Germany GmbH (Hamburg, Niemcy); Sasol Wax International AG (Hamburg) i Sasol Wax GmbH (Hamburg) (przedstawiciele: W. Bosch, U. Denzel i C. von Köckritz, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata M. Gray)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C (2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.181 – Woski do świec), a tytułem żądania ewentualnego – żądanie uchylenia grzywny nałożonej na skarżące lub obniżenia jej kwoty.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji C(2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.181 – Woski do świec) w zakresie, w jakim Komisja Europejska stwierdziła w niej, że Sasol Holding in Germany GmbH i Sasol uczestniczyły w naruszeniu przed dniem 1 lipca 2002 r.

               2)

               Wysokość grzywny nałożonej na Sasol Wax GmbH zostaje obniżona do kwoty 14 9 9 82  197 EUR, do zapłaty której zobowiązane są solidarnie po pierwsze Sasol Wax International AG – do kwoty 11 9 1 22  197 EUR, a po drugie Sasol i Sasol Holding in Germany – do kwoty 7 1 0 42  197 EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja pokrywa własne koszty i dwie trzecie kosztów poniesionych przez Sasol, Sasol Holding in Germany, Sasol Wax International i Sasol Wax.

               5)

               Sasol, Sasol Holding in Germany, Sasol Wax International i Sasol Wax pokrywają jedną trzecią własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa F-92/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Evraets przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2006 r. — Zdolność do pracy w trzecim języku)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/72

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Evraets przeciwko Komisji
   (Sprawa F-92/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2006 r. - Zdolność do pracy w trzecim języku)
   (2009/C 44/125)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Pascal Evraets (Lambusart, Belgia) (przedstawiciele: N. Lhoëst, a następnie N. Lhoëst i S. Fernández Menéndez, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącego do grupy AST 4 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2006o r., ponieważ nie wykazał on zdolności do pracy w trzecim języku.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja o nieawansowaniu P. Evraetsa w ramach postępowania w sprawie awansu za 2006 r. jest nieważna.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokryje własne koszty postępowania i koszty skarżącego.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokryje własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007, s.44.


title: Sprawa T-90/14: Wyrok Sądu z dnia 8 października 2015 r. – Secolux/Komisja (Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe — Kontrole bezpieczeństwa — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/43

         Wyrok Sądu z dnia 8 października 2015 r. – Secolux/Komisja
   (Sprawa T-90/14) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Kontrole bezpieczeństwa - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Odpowiedzialność pozaumowna))
   (2015/C 398/54)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Secolux, Association pour le contrôle de la sécurité de la construction (Capellen, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci N. Prüm-Carré i E. Billot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude i S. Lejeune, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 3 grudnia 2013 r. odrzucającej ofertę skarżącej w ramach procedury przetargowej na świadczenie usług w zakresie kontroli bezpieczeństwa, a po drugie, żądanie naprawienia szkody doznanej w wyniku tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Secolux, Association pour le contrôle de la sécurité de la construction pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa C-476/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Athinon (Grecja) w dniu 21 listopada 2006 r. — K.P. Marinopoulos — Anonimos Etairia Emporias kai Dianomis Pharmakeftikon Proiondon przeciwko Glaxosmithkline Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Pharmakeftikon Proiondon

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Athinon (Grecja) w dniu 21 listopada 2006 r. — K.P. Marinopoulos — Anonimos Etairia Emporias kai Dianomis Pharmakeftikon Proiondon przeciwko Glaxosmithkline Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Pharmakeftikon Proiondon
   (Sprawa C-476/06)
   (2007/C 20/11)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Efeteio Athinon
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: K.P. Marinopoulos — Anonimos Etairia Emporias kai Dianomis Pharmakeftikon Proiondon

      Strona pozwana: Glaxosmithkline Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Pharmakeftikon Proiondon
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy odmowa ze strony zajmującego pozycję dominującą przedsiębiorstwa dotycząca pełnej realizacji zamówień, które są jej przesłane przez greckich hurtowników produktów farmaceutycznych w przypadku, gdy zmierza ona do ograniczenia ich działalności eksportowej i zmniejszenia dzięki temu szkody wyrządzonej działalnością w zakresie handlu równoległego, stanowi sama w sobie nadużycie w rozumieniu art. 82 WE. Czy na odpowiedź na to pytanie ma wpływ fakt, iż handel równoległy jest niezwykle dochodowy dla hurtowników dzięki różnicom cen stosowanych w obrębie Unii Europejskiej spowodowanych interwencją ze strony państwa, tj. ze względu na fakt, iż rynek produktów farmaceutycznych nie rządzi się zasadami czystej konkurencji, gdyż charakteryzuje się w dużym stopniu wysokim stopniem interwencji ze strony państwa. Wreszcie, czy zadaniem władz krajowych właściwych w dziedzinie konkurencji jest stosowanie wspólnotowych reguł konkurencji w jednakowy sposób zarówno do rynków, które funkcjonują w sposób konkurencyjny, jak i do rynków, na których konkurencja jest zakłócana przez interwencje ze strony państwa.

               2.

               Jak należy oceniać ewentualny charakter nadużycia w przypadku, gdyby Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że ograniczenie handlu równoległego z przytoczonych powyżej powodów nie zawsze stanowi nadużycie, gdy jest ono dokonane przez przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą.

         W szczególności:

               2.1

               Czy właściwym jest stosowanie kryterium procentowego przekroczenia normalnego spożycia krajowego lub kryterium szkody, jaką ponosi przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą w odniesieniu do ogólnego obrotu i ogólnego zysku. W przypadku odpowiedzi twierdzącej, jak należy określić poziom procentowy przekroczenia i wysokość poniesionej szkody — która przekłada się na procent ogólnego obrotu i zysku — powyżej którego rozpatrywane zachowanie staje się nadużyciem.

               2.2

               Czy należy podążać tokiem rozumowania opartym na wyważaniu interesów i — jeśli tak — jakiego rodzaju interesy należy wziąć pod uwagę.
               Dokładniej rzecz ujmując:

                           a)

                           czy ma tu znaczenie fakt, iż pacjent-odbiorca końcowy czerpie ograniczoną korzyść finansową z handlu równoległego; oraz

                           b)

                           czy i w jakim stopniu należy wziąć pod uwagę interes organów ubezpieczeniowych w zdobywaniu tańszych leków.

               2.3

               Jakie kryteria i założenia należy uznać za właściwe w niniejszej sprawie.


title: Sprawa C-244/04: Skarga wniesiona dnia 8 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/20

         Skarga wniesiona dnia 8 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-244/04)
   (2004/C 228/40)
   Dnia 8 czerwca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Republice Federalnej Niemiec sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez Geralda Brauna i Enrico Traversa, członków Służby Prawnej Komisji, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, ciążącym na niej na mocy art. 49 TWE poprzez ograniczenie w sposób stały i nieproporcjonalny możliwości oddelegowania w ramach świadczenia usługi pracowników będących obywatelami państw trzecich, w wyniku stosowania praktyki opartej na okólnikach.

               2)

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Pracownicy, którzy są obywatelami państwa trzeciego i mają być oddelegowani do Niemiec w celu świadczenia usług potrzebują „wizy pracowniczej” („Arbeitsvisum”), która zostaje udzielona jedynie wówczas, jeżeli pracownik przed oddelegowaniem był zatrudniony w przedsiębiorstwie oddelegowującym co najmniej przez okres jednego roku.
   Zdaniem Komisji, zarówno praktyka oparta o wewnętrzne polecenia administracyjne, polegająca na uprzednim żądaniu wizy pracowniczej, jak również udzielanie takiej wizy jedynie „pracownikom stałym” („Stammarbeitnehmer”) stanowią nieuzasadnione i nieproporcjonalne ograniczenie swobody świadczenia usług.


title: Sprawa C-229/05 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 stycznia 2007 r. — Osman Ocalan w imieniu Kurdistan Workers' Party (PKK), Serif Vanly w imieniu Kurdistan National Congress (KNK) przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisja Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Szczególne środki restrykcyjne skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom mające na celu zwalczanie terroryzmu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 stycznia 2007 r. — Osman Ocalan w imieniu Kurdistan Workers' Party (PKK), Serif Vanly w imieniu Kurdistan National Congress (KNK) przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisja Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-229/05 P) (1)

   (Odwołanie - Szczególne środki restrykcyjne skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom mające na celu zwalczanie terroryzmu - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność)
   (2007/C 56/08)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Osman Ocalan w imieniu Kurdistan Workers' Party (PKK), Serif Vanly w imieniu Kurdistan National Congress (KNK) (przedstawiciele: M. Muller, QC, E. Grieves i P. Moser, barristers J. G. Peirce, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Finnegan i M. Bishop, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciel: R. Caudwell, pełnomocnik), Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot
   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 15 lutego 2005 r. w sprawie T-229/02 Kurdistan Worker's Party (PKK) i Kurdistan National Congress (KNK) przeciwko Radzie Unii Europejskiej, w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2002/334/WE z dnia 2 maja 2002 r., wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (Dz.U. L 116, str. 3) — Zdolność sądowa i legitymacja czynna
   Sentencja

               1)

               Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 lutego 2005 r. w sprawie PKK i KNK przeciwko Radzie (T-229/02) zostaje uchylone w części odrzucającej skargę Osmana Ocalana w imieniu Kurdistan Worker's Party (PKK).

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Serif Vanly w imieniu Kurdistan Worker's Party (PKK) zostaje obciążony kosztami postępowania w części dotyczącej odwołania wniesionego przez niego.

               4)

               Skarga Osmana Ocalana w imieniu PKK zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w części dotyczącej decyzji Rady 2002/334/WE z dnia 2 maja 2002 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzję 2001/927/.

               5)

               Skarga Osmana Ocalana w imieniu PKK jest dopuszczalna w części dotyczącej decyzji Rady 2002/460/WE z dnia 17 czerwca 2002 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzję 2002/334. Sprawa zostaje przekazana Sądowi celem rozpoznania co do istoty.

               6)

               Rozstrzygnięcie o kosztach Osmana Ocalana nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


title: Sprawa C-494/11 P: Postanowienie Trybunału z dnia 15 czerwca 2012 r. — Otis Luxembourg Sàrl, dawniej General Technic-Otis Sàrl, Otis SA, Otis GmbH & Co. OHG, Otis BV i Otis Elevator Company przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek instalacji i obsługi wind i schodów ruchomych — Grzywny — Spółka dominująca i spółki zależne — Możliwość przypisania odpowiedzialności za zachowania noszące znamiona naruszenia)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/21

         Postanowienie Trybunału z dnia 15 czerwca 2012 r. — Otis Luxembourg Sàrl, dawniej General Technic-Otis Sàrl, Otis SA, Otis GmbH & Co. OHG, Otis BV i Otis Elevator Company przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-494/11 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek instalacji i obsługi wind i schodów ruchomych - Grzywny - Spółka dominująca i spółki zależne - Możliwość przypisania odpowiedzialności za zachowania noszące znamiona naruszenia)
   2012/C 366/36
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Otis Luxembourg Sàrl, dawniej General Technic-Otis Sàrl, Otis SA, Otis GmbH & Co. OHG, Otis BV, Otis Elevator Company (przedstawiciele: adwokaci A. Winckler i D. Gerard, J. Temple Lang i C. Cook, solicitors)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, R. Sauer i J. Bourke, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawach połączonych T-141/07, T-142/07, T-145/07 i T-146/07 General Technic-Otis i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 512 wersja ostateczna z dnia 21 lutego 2007 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/E-1/38.823 — Windy i schody ruchome) w przedmiocie kartelu na rynku instalacji i obsługi wind i schodów ruchomych w Belgii, Niemczech, Luksemburgu i Niderlandach dotyczącego koordynacji postępowań przetargowych, podziału rynków, ustalania cen, podziału planów sprzedaży i związanych z nimi umów oraz wymianę informacji, a także, tytułem żądania ewentualnego, o uchylenie lub obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżące — Odpowiedzialność spółki dominującej za naruszenia reguł konkurencji, jakich dopuściły się jej spółki zależne

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Otis Luxembourg Sàrl, Otis SA, Otis GmbH & Co. OHG, Otis BV i Otis Elevator Company zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa T-237/14: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2014 r. – Steinbeis Papier/Komisja

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/16

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2014 r. – Steinbeis Papier/Komisja
   (Sprawa T-237/14)
   2014/C 223/21
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Steinbeis Papier GmbH (Glückstadt, Niemcy) (przedstawiciele: H. Janssen i G. Engel, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 grudnia 2013 r. w przedmiocie postępowania w sprawie pomocy państwa SA.33995 (2013/C)(ex 2013/NN) – Niemcy, Wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszone dopłaty EEG dla odbiorców energochłonnych, C(2013) 4424 final;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE:

                           —

                           Skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, że przewidziane w Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej: „EEG”) dopłaty EEG i szczególne wypłaty wyrównawcze nie stanowią przyznania zasobów państwowych czy też kontrolowanych przez państwo. Mające znaczenie dla kwalifikacji tych środków okoliczności faktyczne miały zdaniem strony skarżącej zostać ustalone w postępowaniu między Komisją a Republiką Federalną Niemiec. Zdaniem strony skarżącej rozwiane zostały wszelkie wątpliwości, które powinna była stwierdzić Komisja w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (1).

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie art. 108 ust. 1 TFUE i zasady pewności prawa

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tym zakresie, że Komisja nie uwzględniła art. 108 ust. 1 TFUE i zasady pewności prawa ze względu na to, iż, weryfikując dokonaną na wstępnym etapie badania kwalifikację EEG jako pomocy, przeprowadziła postępowanie w przedmiocie nowej pomocy na podstawie art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 659/1999, zamiast postępowania w przedmiocie pomocy istniejącej na podstawie art. 17 i nast. rozporządzenia nr 659/1999. W tym względzie skarżąca podnosi w szczególności, że Komisja w decyzji z dnia 22 maja 2002 r. nie zakwalifikowała EEG 2000 jako pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na brak przeniesienia zasobów państwowych. Ich zdaniem zmiany, jakie zaszły pomiędzy EEG 2000 a EEG 2012, są pozbawione znaczenia w kontekście wydania przez Komisję decyzji z dnia 22 maja 2002 r. Komisja mogła podnieść kwestę zmiany interpretacji przepisów prawa w ramach postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 1 TFUE, bez angażowania w to postępowanie skarżącej.

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie art. 41 Karty Praw Podstawowych oraz prawa do bycia wysłuchanym

                           —

                           Skarżąca podnosi również, że pozwana przyjęła zaskarżoną decyzję nie dając im możliwości zajęcia stanowiska w sprawie będącej jej przedmiotem.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa T-583/10: Postanowienie Sądu z dnia 26 września 2012 r. — Deutsche Telekom przeciwko OHIM — TeliaSonera Denmark (Odcień koloru fuksji)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/37

         Postanowienie Sądu z dnia 26 września 2012 r. — Deutsche Telekom przeciwko OHIM — TeliaSonera Denmark (Odcień koloru fuksji)
   (Sprawa T-583/10) (1)

   2012/C 355/78
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 55 z 19.2.2011.


title: Sprawa C-430/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 5 sierpnia 2015 r. – Secretary of State for Work and Pensions/Tolley (zmarła, w której imieniu działa osobisty przedstawiciel)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 5 sierpnia 2015 r. – Secretary of State for Work and Pensions/Tolley (zmarła, w której imieniu działa osobisty przedstawiciel)
   (Sprawa C-430/15)
   (2015/C 320/32)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca środek odwoławczy: Secretary of State for Work and Pensions

      Druga strona postępowania: Tolley (zmarła, w której imieniu działa osobisty przedstawiciel)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy składnik z tytułu niesamodzielności zasiłku na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności (DLA) w Zjednoczonym Królestwie został poprawnie sklasyfikowany dla celów rozporządzenia nr 1408/71 (1) jako świadczenie z tytułu niepełnosprawności, nie zaś świadczenie pieniężne w razie choroby?

               2)

                           (i)

                           Czy osoba, której prawo do zasiłku na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności w Zjednoczonym Królestwie ustaje na podstawie prawa krajowego Zjednoczonego Królestwa z uwagi na przeniesienie się do innego państwa członkowskiego i która zakończyła wszelką działalność zawodową przed tym przeniesieniem, jednakże pozostaje ubezpieczona na wypadek starości w ramach systemu zabezpieczenia społecznego Zjednoczonego Królestwa, przestaje podlegać ustawodawstwu Zjednoczonego Królestwa dla celów art. 13 ust. 2 lit. f) rozporządzenia nr 1408/71?

                           (ii)

                           Czy osoba taka w jakimkolwiek przypadku podlega w dalszym ciągu ustawodawstwu Zjednoczonego Królestwa w świetle pkt 19 lit. c) pozycji dotyczącej Zjednoczonego Królestwa w załączniku VI do rozporządzenia?

                           (iii)

                           Jeżeli przestała ona podlegać ustawodawstwu Zjednoczonego Królestwa w rozumieniu art. 13 ust. 2 lit. f), czy Zjednoczone Królestwo jest zobowiązane, czy też jedynie uprawnione na podstawie pkt 20 załącznika VI do stosowania względem niej przepisów tytułu III rozdział 1 rozporządzenia?

               3)

                           (i)

                           Czy szeroka definicja pracownika najemnego zawarta w wyroku Dodl i Oberhollenzer (EU:C:2005:364) znajduje zastosowanie dla celów art. 19–22 rozporządzenia, w sytuacji gdy dana osoba zakończyła wszelką działalność zawodową przed przeniesieniem się do innego państwa członkowskiego, pomimo poczynionego w tytule III rozdział 1 rozróżnienia pomiędzy z jednej strony pracownikami najemnymi i osobami prowadzącymi działalność na własny rachunek a z drugiej strony osobami bezrobotnymi?

                           (ii)

                           Jeżeli znajduje ona zastosowanie, czy osoba taka jest uprawniona do przeniesienia świadczenia na podstawie art. 19 albo art. 22? Czy art. 22 ust. 1 lit. b) stoi na przeszkodzie wyłączeniu uprawnienia skarżącej do składnika DLA z tytułu niesamodzielności poprzez wymóg zamieszkania nałożony przez ustawodawstwo krajowe w przypadku przeniesienia się do innego państwa członkowskiego?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2).


title: Sprawa T-454/08: Skarga wniesiona w dniu 6 października 2008 r. — Grand Hôtel Abi d'Oru przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/59

         Skarga wniesiona w dniu 6 października 2008 r. — Grand Hôtel Abi d'Oru przeciwko Komisji
   (Sprawa T-454/08)
   (2008/C 301/98)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Grand Hôtel Abi d'Oru SpA (Olbia, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci D. Dodaro i S. Cianciullo)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie w jakim:

                           a)

                           stwierdza, że „pomoc państwa przyznana na podstawie ustawy regionalnej nr 9 z 1998 r. stosowanej przez Włochy niezgodnie z prawem na mocy rezolucji nr 33/6 i obwieszczenie nr 1, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem, chyba że beneficjent pomocy złoży wniosek o przyznanie pomocy w ramach tego systemu przed podjęciem robót dotyczących pierwotnego projektu inwestycji” (art. 1 decyzji);

                           b)

                           nakazuje by „Republika Włoska odzyskała od beneficjentów pomoc niezgodną ze wspólnym rynkiem, przyznaną na podstawie systemu, o którym mowa w art. 1” (art. 2 ust. 1 decyzji);

                           c)

                           stanowi, by „Republika Włoska unieważniła wszystkie płatności dokonane w ramach wykonania pomocy w ramach systemu, o którym mowa w art. 1 począwszy od daty wydania niniejszej decyzji” (art. 2 ust. 4 decyzji);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie jest tożsama z decyzją będącą przedmiotem spraw T-394/08 Regione Sardegna przeciwko Komisji, T-408/08 S.F. Turistico Inmobiliare przeciwko Komisji i T-436/08 Studio Vacanze przeciwko Komisji.
   Zarzuty i główne argumenty są jednakowe jak przywołane w tych sprawach.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 czerwca 2004 r. w sprawie T-123/03, Pfizer Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Wszczęcie procedury z art. 32 dyrektywy 2001/83/WE w trybie art. 30 owej dyrektywy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt prawny mogący być przedmiotem skargi — Akt przygotowawczy — Niedopuszczalność)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/42

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 2 czerwca 2004 r.
   w sprawie T-123/03, Pfizer Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Wszczęcie procedury z art. 32 dyrektywy 2001/83/WE w trybie art. 30 owej dyrektywy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt prawny mogący być przedmiotem skargi - Akt przygotowawczy - Niedopuszczalność)
   (2004/C 228/95)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-123/03, Pfizer Ltd, z siedzibą w Sandwich, Kent (Zjednoczone Królestwo), reprezentowana przez D. Andersona, QC, K. Bacona, barrister, I. Dodds-Smitha oraz T. Foxa, solicitors, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: H. Støvlbaek i X. Lewis, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), której przedmiotem jest uchylenie decyzji Komisji z dnia 6 stycznia 2003 r. w przedmiocie wszczęcia postępowania przed Europejską Agencją ds. Oceny Produktów Leczniczych (EMEA), dotyczącego Lopidu, w trybie art. 30 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/83/WE z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, str. 67), Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba) w składzie: H. Legal, prezes, V. Tiili i M. Vilaras, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał postanowienie, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 19.7.2003.


title: Sprawa T-293/06: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2006 r. — NBC Fourth Realty przeciwko OHIM — Regalado Pareja i Pedrol (PK MAX)

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/23

         Skarga wniesiona w dniu 19 października 2006 r. — NBC Fourth Realty przeciwko OHIM — Regalado Pareja i Pedrol (PK MAX)
   (Sprawa T-293/06)
   (2006/C 310/44)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: NBC Fourth Realty Corp. (Las Vegas, USA) (przedstawiciele: A. Woodgate, A. Smith, Solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikami postępowania przed Izbą Odwoławczą byli również: Miguel Isaias Regalado Pareja i Bibiana Pedrol, działający pod firmą Rosell (Alicante, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie R 397/2005-1;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania w sprawie skargi, a także kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Miguel Isaias Regalado Pareja i Bibiana Pedrol, działający pod firmą Rosell

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy PK MAX, w kolorze granatowym dla towarów i usług z klas 3, 25 i 28 (sprawa R 397/2005-1).

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowe słowne znaki towarowe T.K. MAXX dla towarów i usług z klasy 35, wspólnotowy słowny znak towarowy T.K. MAX dla towarów i usług z klas 3, 14, 18, 25, 28 i 35, oraz wcześniejsze niezarejestrowane krajowe słowne znaki towarowe o tej samej nazwie, wykorzystywane w obrocie na terytorium Irlandii, Zjednoczonego Królestwa i Niderlandów.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w całości.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i przekazanie sprawy Wydziałowi Sprzeciwów w celu rozpoznania przez niego pozostałych podstaw sprzeciwu.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.
   Skarżąca twierdzi, że Izba Odwoławcza nieprawidłowo stwierdziła, iż nie występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd polegające na możliwości pomylenia zakwestionowanego znaku towarowego ze znakiem wcześniejszym. Skarżąca podnosi w szczególności, że Izba Odwoławcza nieprawidłowo zinterpretowała pojęcie „konsumenta” chronionych usług, dopuszczając się jednocześnie oczywistego błędu w ocenie wizualnego, fonetycznego i koncepcyjnego podobieństwa między znakami towarowymi. Ponadto skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej nieprawidłowe ustalenie zakresu ochrony wcześniejszego znaku towarowego, wynikającego z jego renomy lub samoistnego charakteru odróżniającego. Wreszcie, skarżąca twierdzi, że Izba nieprawidłowo poszerzyła zakres wymogów określonych w art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94.


title: Sprawa C-22/10 P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 27 października 2010 r. — REWE-Zentral AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Clina — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CLINAIR — Odmowa rejestracji — Względna podstawa odmowy rejestracji — Badanie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust 1 lit. b))

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/15

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 27 października 2010 r. — REWE-Zentral AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG
   (Sprawa C-22/10 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Clina - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CLINAIR - Odmowa rejestracji - Względna podstawa odmowy rejestracji - Badanie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust 1 lit. b))
   2011/C 63/27
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: REWE-Zentral AG (przedstawiciele: M. Kinkeldey i A. Bognár, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: R. Pethke, pełnomocnik), Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (przedstawiciel: N. Lützenrath, Rechtsanwalt)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 11 listopada 2009 r. w sprawie T-150/08 REWE-Zentral przeciwko OHIM, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 lutego 2008 r., na mocy której odmówiono rejestracji słownego oznaczenia „Clina” jako wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do niektórych towarów należących do klas 3 i 12, uwzględniając sprzeciw właściciela wcześniejszego słownego wspólnotowego znaku towarowego „CLINAIR” — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku dwóch znaków — Niedokonanie całościowej oceny istotnych czynników w ramach badania prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               REWE-Zentral AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa C-374/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 14 września 2006 r. — BATIG Gesellschaft für Beteiligungen mbH przeciwko Hauptzollamt Bielefeld

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 14 września 2006 r. — BATIG Gesellschaft für Beteiligungen mbH przeciwko Hauptzollamt Bielefeld
   (Sprawa C-374/06)
   (2006/C 326/49)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Düsseldorf
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: BATIG Gesellschaft für Beteiligungen mbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Bielefeld
   Pytanie prejudycjalne
   Czy dyrektywę Rady 92/12/EWG (1) z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, które pobrało podatek od wyrobów tytoniowych poprzez wydanie znaków akcyzy jest zobowiązane do dokonania zwrotu zapłaconego podatku na rzecz podmiotu, któremu wydane zostały znaki akcyzy, jeżeli w innym państwie członkowskim opatrzone tymi znakami akcyzy wyroby tytoniowe zostają niezgodnie z prawem wyłączone z systemu zawieszenia podatku akcyzowego, z tym skutkiem, że to państwo członkowskie pobiera podatek akcyzowy od wyrobów tytoniowych od mającego w tym państwie siedzibę przedsiębiorcy, który dokonał ich przemieszczenia w ramach wewnątrzwspólnotowego systemu zawieszenia podatku akcyzowego?

      (1)  Dz. U. L 76, str. 1.


title: Sprawa C-317/12: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 3 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt — Szwecja) — postępowanie karne przeciwko Danielowi Lundbergowi (Transport drogowy — Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 — Obowiązek używania tachografu — Odstępstwa dla niehandlowego przewozu rzeczy — Pojęcie — Przewóz rzeczy dokonywany przez osobę fizyczną w ramach jej aktywności jako amatorskiego kierowcy wyścigowego w rajdach samochodowych w czasie wolnym, częściowo finansowanej dotacjami osób trzecich)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/33

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 3 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt — Szwecja) — postępowanie karne przeciwko Danielowi Lundbergowi
   (Sprawa C-317/12) (1)

   (Transport drogowy - Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 - Obowiązek używania tachografu - Odstępstwa dla niehandlowego przewozu rzeczy - Pojęcie - Przewóz rzeczy dokonywany przez osobę fizyczną w ramach jej aktywności jako amatorskiego kierowcy wyścigowego w rajdach samochodowych w czasie wolnym, częściowo finansowanej dotacjami osób trzecich)
   2013/C 344/56
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Svea hovrätt

      Strona w głównym postępowaniu karnym

   Daniel Lundberg

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Svea Hovrätt — Wykładnia art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U. L 370, s. 8) i art. 3 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U. L 102, s. 1) — Odstępstwo od obowiązku instalacji i używania tachografu w pojazdach o masie poniżej 7,5 tony –Niehandlowy przewóz rzeczy — Przewóz rzeczy dokonywany przez osobę fizyczną w ramach jej aktywności amatorskiego kierowcy wyścigowego w rajdach samochodowych w czasie wolnym, częściowo finansowanej przez sponsoring osób fizycznych lub przedsiębiorstw

      Sentencja

   Pojęcie „niehandlowego przewozu rzeczy” wymienione w art. 3 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono przewóz rzeczy dokonywany przez osobę fizyczną na własny rachunek i jedynie w ramach aktywności w czasie wolnym, jeżeli aktywność ta jest częściowo finansowana dotacjami osób trzecich a taki przewóz nie daje podstaw do wynagrodzenia.

      (1)  Dz.U. C 258 z 25.8.2012.


title: Sprawa C-466/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 10 października 2014 r. – Dieter Wedzel, Karin Wedzel/Condor Flugdienst GmbH

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 10 października 2014 r. – Dieter Wedzel, Karin Wedzel/Condor Flugdienst GmbH
      (Sprawa C-466/14)
      (2015/C 073/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Rüsselsheim

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Dieter Wedzel, Karin Wedzel

         Strona pozwana: Condor Flugdienst GmbH
      Postanowieniem Trybunału z dnia 9 grudnia 2014 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa T-782/16: Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2016 r. – Timberland Europe/Komisja

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/48

         Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2016 r. – Timberland Europe/Komisja
   (Sprawa T-782/16)
   (2017/C 014/58)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Timberland Europe BV (Enschede, Niderlandy) (przedstawiciel: E. Vermulst, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1395 z dnia 18 sierpnia 2016 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i wyprodukowanych przez Buckinghan Shoe Mfg Co., Ltd., Buildyet Shoes Mfg., DongGuan Elegant Top Shoes Co. Ltd, Dongguan Stella Footwear Co Ltd, Dongguan Taiway Sports Goods Limited, Foshan City Nanhai Qun Rui Footwear Co., Jianle Footwear Industrial, Sihui Kingo Rubber Shoes Factory, Synfort Shoes Co. Ltd., Taicang Kotoni Shoes Co. Ltd., Wei Hao Shoe Co. Ltd., Wei Hua Shoe Co. Ltd., Win Profile Industries Ltd oraz w sprawie wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz.U. L 225, s. 52);

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1647 z dnia 13 września 2016 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Wietnamu i wyprodukowanych przez Best Royal Co. Ltd, Lac Cuong Footwear Co., Ltd, Lac Ty Co., Ltd, Saoviet Joint Stock Company (Megastar Joint Stock Company), VMC Royal Co Ltd, Freetrend Industrial Ltd. oraz jej spółkę powiązaną Freetrend Industrial A (Vietnam) Co, Ltd., Fulgent Sun Footwear Co., Ltd, General Shoes Ltd, Golden Star Co, Ltd, Golden Top Company Co., Ltd, Kingmaker Footwear Co. Ltd., Tripos Enterprise Inc., Vietnam Shoe Majesty Co., Ltd, oraz w sprawie wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz.U. L 245, s. 16);

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1731 z dnia 28 września 2016 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu oraz wyprodukowanych przez General Footwear Ltd (Chiny), Diamond Vietnam Co Ltd i Ty Hung Footgearmex/Footwear Co. Ltd i wykonującego wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz.U. L 262, s. 4); oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na fakcie, że Komisja przede wszystkim nie ma uprawnień legislacyjnych umożliwiających przyjęcie spornych rozporządzeń.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja, z naruszeniem art. 296 TFUE nie podała szczegółowej podstawy prawnej przyjęcia spornych rozporządzeń oraz naruszyła przysługujące skarżącej prawo do obrony oraz prawo do skutecznej ochrony sądowej.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym ponowne wszczęcie zakończonego postępowania w sprawie obuwia oraz retroaktywne nałożenie na dostawców skarżącej cła antydumpingowego, które wygasło (i) jest pozbawione podstawy prawnej, oparte na oczywistym błędzie w stosowaniu art. 266 TFUE i rozporządzenia podstawowego oraz narusza to rozporządzenie, (ii) jest sprzeczne z zasadami ochrony uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa oraz niedziałania prawa wstecz; oraz (iii) jest sprzeczne z art. 266 TFUE, narusza art. 5 ust. 4 TFUE oraz stanowi nadużycie władzy przez Komisję.

               4.

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym retroaktywne nałożenie cła w drodze trzech spornych rozporządzeń jest dyskryminujące względem skarżącej.

               5.

               Zarzut piąty, zgodnie z którym sposób dokonania oceny wniosków dostawców skarżącej o traktowanie na zasadach rynkowych i o indywidualne traktowanie był dyskryminacyjny i stanowił nadużycie władzy przez Komisję.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  16 lutego 2006 r.  w sprawie C-215/04 (wniosek Østre Landsret o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Marius Pedersen A/S przeciwko Miljøstyrelsen (Odpady — Przesyłanie odpadów — Odpady przeznaczone do odzysku — Pojęcie  zgłaszającego  — Obowiązki spoczywające na zgłaszającym)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 16 lutego 2006 r.
   w sprawie C-215/04 (wniosek Østre Landsret o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Marius Pedersen A/S przeciwko Miljøstyrelsen (1)

   (Odpady - Przesyłanie odpadów - Odpady przeznaczone do odzysku - Pojęcie „zgłaszającego” - Obowiązki spoczywające na zgłaszającym)
   (2006/C 86/10)
   Język postępowania: duński
   W sprawie C- 215/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Østre Landsret (Dania), postanowieniem z dnia 14 maja 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 21 maja 2005 r., w postępowaniu: Marius Pedersen A/S przeciwko Miljøstyrelsen, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: K. Schiemann (sprawozdawca), N. Colneric, J. N. Cunha Rodrigues i E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 16 lutego 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Sformułowanie „jeżeli nie jest to możliwe” zawarte w art. 2 lit. g), ii) rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar należy interpretować w ten sposób, iż sam fakt, że dana osoba jest posiadającym zezwolenie podmiotem zajmującym się zbiórką, nie nadaje jej statusu zgłaszającego wysłanie odpadów celem ich odzysku. Niemniej jednak okoliczność, iż producent odpadów jest nieznany lub liczba producentów jest tak duża, oraz że produkcja będąca wynikiem ich działalności na tyle mała, iż nieracjonalne byłoby, aby każdy z nich z osobna dokonywał zgłoszenia wysłania odpadów, może uzasadniać fakt, iż posiadający zezwolenie podmiot zajmujący się zbiórką byłby traktowany jak zgłaszający wysłanie odpadów celem ich odzysku.

               2.

               Właściwy organ miejsca wysyłki, zgodnie z art. 7 ust. 2 i 4 lit. a) pierwsze tiret rozporządzenia 259/93, ma prawo wniesienia sprzeciwu wobec wysyłki odpadów w razie braku informacji, co do warunków ich obróbki w państwie przeznaczenia. Niemniej jednak nie wymaga się od zgłaszającego by wykazał, iż odzysk w państwie przeznaczenia odbywać się będzie wedle takich samych standardów jak przewidziane w ustawodawstwie państwa wysyłki.

               3.

               Artykuł 6 ust. 5 pierwsze tiret rozporządzenia nr 259/93 należy interpretować w ten sposób, że wymóg przedstawienia informacji, co do składu odpadów nie jest spełniony w przypadku gdy zgłaszający określa kategorię odpadów posługując się sformułowaniem/wzmianką „odpady elektroniczne”.

               4.

               Termin określony w art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 259/93 rozpoczyna bieg od momentu potwierdzenia odbioru przez właściwe organy państwa przeznaczenia, bez względu na fakt, iż właściwe organy państwa wysyłki uznają, że nie otrzymały wszystkich informacji wymaganych na mocy art. 6 ust. 5 powołanego rozporządzenia. Przekroczenie tego terminu skutkuje niemożnością wniesienia przez właściwe organy sprzeciwu wobec wysyłki lub domagania się od zgłaszającego dodatkowych informacji.

      (1)  Dz.U. C 190 z 24.07.2004.


title: Sprawa C-632/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van Koophandel te Antwerpen (Belgia) w dniu 7 grudnia 2016 r. – Dyson Ltd, Dyson BV/BSH Home Appliances NV

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van Koophandel te Antwerpen (Belgia) w dniu 7 grudnia 2016 r. – Dyson Ltd, Dyson BV/BSH Home Appliances NV
   (Sprawa C-632/16)
   (2017/C 078/14)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van Koophandel te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dyson Ltd, Dyson BV

      Strona pozwana: BSH Home Appliances NV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ścisłe przestrzeganie rozporządzenia w sprawie odkurzaczy (1) (bez uzupełnienia określonej w jego załączniku II etykiety o informacje dotyczące warunków przeprowadzania testu, które doprowadziły do zaklasyfikowania do klasy efektywności energetycznej zgodnie z załącznikiem I) może być uznane za wprowadzające w błąd zaniechanie w rozumieniu art. 7 dyrektywy w sprawie nieuczciwych praktyk handlowych? (2)

               2)

               Czy rozporządzenie w sprawie odkurzaczy sprzeciwia się uzupełnianiu etykiety o inne, przekazujące te same informacje symbole?

      (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 665/2013 z dnia 3 maja 2013 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE w odniesieniu do etykietowania energetycznego odkurzaczy (Dz.U. 2013 L 192, s. 1)

      (2)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. 2005 L 149, s. 22)


title: Sprawa T-59/08: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2008 r. — Nute Partecipazioni i La Perla przeciwko OHIM — Worldgem Brands (NIMEI LA PERLA MODERN CLASSIC)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/39

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2008 r. — Nute Partecipazioni i La Perla przeciwko OHIM — Worldgem Brands (NIMEI LA PERLA MODERN CLASSIC)
   (Sprawa T-59/08)
   (2008/C 92/78)
   Język skargi: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Nute Partecipazioni SpA (Bolonia, Włochy) i La Perla Srl (Bolonia, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci R. Morresi i A. Dal Ferro)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Worldgem Brands Srl (Olmo di Creazzo, Włochy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania głównego: stwierdzenie nieważności i zmiana decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 listopada 2007 r. z uwagi na niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 5 oraz ze względu na naruszenie art. 63 ust. 6, art. 73 i art. 74 rozporządzenia (WE) nr 40/94,

               —

               tytułem żądania ewentualnego: stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 listopada 2007 r. z uwagi na niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 5 oraz ze względu na naruszenie art. 63 ust. 6, art. 73 i art. 74 rozporządzenia (WE) nr 40/94,

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego: stwierdzenie nieważności lub zmiana decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 listopada 2007 r. z uwagi na niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz ze względu na naruszenie art. 63 ust. 6, art. 73 i art. 74 rozporządzenia (WE) nr 40/94,

               —

               w każdym przypadku: obciążenie OHIM i Worldgem Brands Srl solidarnie kosztami postępowania, nie wyłączając kosztów poniesionych w związku z postępowaniem przed Drugą Izbą Odwoławczą OHIM.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny wspólnotowy znak towarowy „NIMEI LA PERLA MODERN CLASSIC” (zgłoszenie nr 713.446) dla towarów z klasy 14. Znak ten był już przedmiotem wcześniejszego wniosku o unieważnienie. Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej oddalająca ten wniosek została unieważniona wyrokiem Sądu w sprawie T-137/05 La Perla przeciwko OHIM — Worldgem Brands. (1)

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: WORLDGEM BRANDS Srl.

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca.

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: powszechna znajomość różnych graficznych włoskich znaków towarowych „PERLA” dla towarów z klas 3, 9, 14, 16, 18, 24, 25 i 35.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: uwzględnienie wniosku i unieważnienie rejestracji omawianego znaku towarowego.

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji i częściowe uwzględnienie wniosku o unieważnienie.

      Podniesione zarzuty: naruszenie prawa oraz błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie art. 63, 73 i 74 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego; pomocniczo: naruszenie prawa i niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.

      (1)  Dotychczas niepublikowanym w Zbiorze.


title: Sprawa T-439/05: Skarga wniesiona w dniu  13 grudnia 2005 r.  — Royal Bank of Scotland przeciwko OHIM

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/22

         Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2005 r. — Royal Bank of Scotland przeciwko OHIM
   (Sprawa T-439/05)
   (2006/C 74/44)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: The Royal Bank of Scotland Group plc (Edynburg, Zjednoczone Królestwo) [Przedstawiciel: J. Hull, Solicitor]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikami postępowania przed Izbą Odwoławczą były również: Lombard Risk Systems Limited i Lombard Risk Consultants Limited (Londyn, Zjednoczone Królestwo)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 21 lipca 2005 r. (sprawa R 370/2004-4) wydanej w związku z postępowaniem w sprawie sprzeciwu nr B 370959, doręczonej 13 października 2005 r. oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „LOMBARD DIRECT” dla usług należących do klas 35, 36 i 42 — zgłoszenie nr 1 523 992
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Lombard Risk Systems Limited i Lombard Risk Consultants Limited
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wspólnotowe i krajowe znaki towarowe „LOMBARD RISK” i „LOMBARD RISK GROUP OF COMPANIES” dla towarów i usług należących do klas 9, 36 i 41

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do części spośród zakwestionowanych usług

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 polegające na zastosowaniu przez Izbę Odwoławczą nieprawidłowego testu prawnego przy dokonywaniu oceny występowania prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd co do będących w konflikcie znaków, jako że Izba Odwoławcza uznała, że można sobie wyobrazić, iż odbiorca się pomyli i że nie można wykluczyć możliwości wprowadzenia w błąd. Zdaniem skarżącej Izba Odwoławcza odwróciła tym samym ciężar dowodu domagając się, by to skarżąca wykazała, iż nie występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Nadto Izba Odwoławcza nie uzasadniła odpowiednio swojej decyzji sprzecznie z art. 73 wymienionego wyżej rozporządzenia


               26.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/27

         Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2006 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
   (Sprawa E-2/06)
   (2006/C 258/11)
   Skarga przeciwko Królestwu Norwegii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 31 lipca 2006 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Nielsa Fengera, działającego jako przedstawiciel Urzędu Nadzoru EFTA, 35, rue Belliard, B-1040 Bruksela.
   Skarżący twierdzi, że Trybunał powinien:

               1.

               stwierdzić, że utrzymując w mocy środki określone w ustawie 16 z dnia 14 grudnia 1917 r., która przyznaje ograniczoną w czasie koncesję na użytkowanie wodospadów na potrzeby produkcji energii przedsiębiorstwom prywatnym oraz wszystkim przedsiębiorstwom pochodzącym z umawiających się stron porozumienia EOG i nakłada na nie obowiązek przekazania wszystkich instalacji na rzecz państwa norweskiego bez uzyskania kompensaty w momencie wygaśnięcia koncesji z wyjątkiem norweskich przedsiębiorstw publicznych, którym przyznaje się koncesje nieograniczone czasowo, Królestwo Norwegii naruszyło art. 31 i 40 porozumienia EOG.
               oraz

               2.

               obciążyć Królestwo Norwegii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone w sprawie:

               —

               Sprawa dotyczy przeniesienia praw własności elektrowni hydroelektrycznych na rzecz państwa norweskiego bez kompensaty w momencie wygaśnięcia koncesji. Takie przeniesienie praw nazywane jest w prawie norweskim „zwrotem” („hjemfall” w języku norweskim), pomimo że państwo nigdy w przeszłości nie miało prawa własności do wodospadu czy instalacji hydroelektrycznej.

               —

               Zgodnie z ustawą nr 16 z dnia 14 grudnia 1917 r., („Ustawa o licencjach przemysłowych”), czas ważności koncesji na użytkowanie wodospadów i instalacji hydroelektrycznych nie jest ograniczony w przypadku przedsiębiorstw należących w 2/3 do państwa norweskiego, gmin miejskich w hrabstwach czy gmin miejskich; ograniczenie czasowe dotyczy wszystkich pozostałych przedsiębiorstw, w tym takich, w których właściciele z innych państw EOG, sami lub wspólnie z norweskimi właścicielami prywatnymi, mają więcej niż 1/3 kapitału akcyjnego.

               —

               Tym samym zwrot dotyczy jedynie drugiej kategorii przedsiębiorstw.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA jest zdania, że zwrot w swej obecnej postaci dyskryminuje właścicieli z pozostałych państw EOG, co stanowi naruszenie art. 30 i 40 porozumienia EOG.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA stwierdza, że taka różnica w traktowaniu nie jest obiektywnie uzasadniona i nie jest objęta postanowieniami art. 125 porozumienia EOG.


title: Sprawa T-675/14: Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2016 r. – Hiszpania/Komisja (EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Wydatki poniesione przez Hiszpanię — Ryczałtowe korekty finansowe — Jednorazowe korekty finansowe — Objęcie korektą finansową okresu po powiadomieniu przewidzianym w art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 885/2006)

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/31

         Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2016 r. – Hiszpania/Komisja
   (Sprawa T-675/14) (1)

   ((EFOGR - Sekcja Gwarancji - EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki poniesione przez Hiszpanię - Ryczałtowe korekty finansowe - Jednorazowe korekty finansowe - Objęcie korektą finansową okresu po powiadomieniu przewidzianym w art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 885/2006))
   (2016/C 136/44)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M.J. García-Valdecasas Dorrego, abogado del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Galindo Martín i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Łotewska (przedstawiciele: I. Kalniņš i D. Pelše, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2014/458/UE z dnia 9 lipca 2014 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 205, s. 62) w zakresie, w jakim dotyczy ona wydatków poniesionych przez Królestwo Hiszpanii w kwocie 2 713 208,07 EUR.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Łotewska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 388 z 3.11.2014.


title: Sprawa C-422/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 13 lipca 2017 r. – Szef Krajowej Administracji Skarbowej przeciwko Skarpa Travel sp. z o.o. w Krakowie

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 13 lipca 2017 r. – Szef Krajowej Administracji Skarbowej przeciwko Skarpa Travel sp. z o.o. w Krakowie
   (Sprawa C-422/17)
   (2017/C 357/04)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Szef Krajowej Administracji Skarbowej

      Strona pozwana: Skarpa Travel sp. z o.o. w Krakowie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować tak, że obowiązek podatkowy z tytułu zaliczek otrzymanych przez podatnika świadczącego usługi turystyki, opodatkowane w procedurze szczególnej przewidzianej dla biur podróży w art. 306-310 Dyrektywy 2006/112/WE, powstaje w momencie określonym w art. 65 Dyrektywy 2006/112/WE?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 65 Dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować tak, że dla celów opodatkowania zaliczkę otrzymaną przez podatnika świadczącego usługi turystyki, opodatkowane w procedurze szczególnej przewidzianej dla biur podróży w art. 306-310 Dyrektywy 2006/112/WE, pomniejsza się o koszty, o których mowa w art. 308 Dyrektywy 2006/112/WE, faktycznie poniesione przez podatnika do momentu otrzymania zaliczki?

      (1)  Dz. Urz. L 347, s. 1


title: Sprawa F-113/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 21 lutego 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Artykuł 34 ust. 1 i 6 regulaminu postepowania — Skarga wniesiona faksem w terminie do wniesienia skargi — Odręczny podpis adwokata różny od podpisu umieszczonego na przesłanym pocztą oryginale — Przekroczenie terminu do wniesienia skargi — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/46

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 21 lutego 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-113/11) (1)

   (Służba publiczna - Artykuł 34 ust. 1 i 6 regulaminu postepowania - Skarga wniesiona faksem w terminie do wniesienia skargi - Odręczny podpis adwokata różny od podpisu umieszczonego na przesłanym pocztą oryginale - Przekroczenie terminu do wniesienia skargi - Oczywista niedopuszczalność)
   2013/C 114/70
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej odmownej decyzji Komisji w sprawie wniosku skarżącego o zapłatę zaległego wynagrodzenia za sierpień 2010 r.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               L. Marcuccio pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.12, s. 69.


title: Sprawa C-529/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 16 listopada 2010 r. — Ministero dell’Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate przeciwko Safilo Spa

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 16 listopada 2010 r. — Ministero dell’Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate przeciwko Safilo Spa
   (Sprawa C-529/10)
   ()
   2011/C 30/36
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ministero dell’Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate

      Strona pozwana: Safilo Spa

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasada zwalczania nadużycia prawa w sprawach podatkowych, tak jak została ona zdefiniowana w wyrokach z dnia 21 lutego 2006 r. w sprawie C-255/02 Halifax i in., Zb.Orz. s. I 1609 oraz z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service, Zb.Orz. s. I 897, stanowi podstawową zasadę prawa wspólnotowego wyłącznie w zakresie podatków zharmonizowanych i w sprawach uregulowanych normami wtórnego prawa wspólnotowego czy też rozciąga się, jak przypadki nadużycia podstawowych swobód, na sprawy z zakresu podatków niezharmonizowanych, takich jak podatki bezpośrednie, gdy przedmiotem opodatkowania są transgraniczne operacje gospodarcze, takie jak nabycie przez spółkę praw do czerpania korzyści z akcji innej spółki mającej siedzibę w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim?

               2)

               Abstrahując od odpowiedzi na poprzednie pytanie, czy istnieje interes o znaczeniu wspólnotowym w ustanowieniu przez państwa członkowskie odpowiednich instrumentów walki z uchylaniem się od opodatkowania w zakresie podatków niezharmonizowanych; czy takiemu interesowi stoi na przeszkodzie niezastosowanie — w ramach środka abolicji podatkowej — zasady nadużycia prawa uznanej także jako reguła prawa krajowego i czy w takim przypadku występuje naruszenie zasad wynikających z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej?

               3)

               Czy z zasad, które regulują rynek jednolity, można wywieść zakaz ustanowienia — poza nadzwyczajnymi środkami polegającymi na całkowitym zrzeczeniu się roszczenia podatkowego — nadzwyczajnego środka w zakresie zakończenia sporów podatkowych, którego zastosowanie jest ograniczone w czasie i uzależnione od zapłaty tylko części należnego podatku, i to znacznie niższej od pełnej kwoty tego podatku?

               4)

               Czy zasada niedyskryminacji i uregulowania w zakresie pomocy państwa stoją na przeszkodzie systemowi zakończenia sporów podatkowych, o który chodzi w niniejszej sprawie?

               5)

               Czy zasada skutecznego stosowania prawa wspólnotowego stoi na przeszkodzie nadzwyczajnemu uregulowaniu proceduralnemu ograniczonemu w czasie, które usuwa kontrolę zgodności z prawem (a w szczególności kontrolę prawidłowej wykładni i stosowania prawa wspólnotowego) przez sąd orzekający w ostatniej instancji, na którym spoczywa obowiązek przedłożenia Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytań prejudycjalnych dotyczących ważności i wykładni?