title: Sprawa T-50/22: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2022 r. – AL/Rada i Komisja

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/29

      Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2022 r. – AL/Rada i Komisja
      (Sprawa T-50/22)
      (2022/C 128/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: AL (przedstawiciel: adwokat R. Rata)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  częściowe stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 22 października 2021 r. w zakresie, w jakim nie uwzględnia ona wcześniejszych zażaleń skarżącego na decyzje PMO z dnia 3 marca 2021 r. i z dnia 22 marca 2021 r. oraz, w odpowiednim zakresie, nakazanie dokonania przeglądu późniejszych decyzji, określających dokładną kwotę podlegającą zwrotowi;

                  —

                  nakazanie stronie pozwanej pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez stronę skarżącą (1).

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4, 5, 9 i 10 decyzji Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie przyjęcia ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących osoby traktowanej jako dziecko pozostające na utrzymaniu, w zakresie w jakim dochód netto skarżącego został obliczony z uwzględnieniem innych prezentów/płatności za jego wcześniejszą służbę wojskową oraz wkładu innej osoby w utrzymanie jego matki, co doprowadziło do niesłusznego zastosowania odliczeń na podstawie art. 5 tych ogólnych przepisów wykonawczych przy obliczaniu kosztów utrzymania jego matki.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 85 regulaminu pracowniczego i oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do dodatku na matkę skarżącego, traktowaną jako dziecko pozostające na utrzymaniu, wobec braku zamiaru skarżącego umyślnego wprowadzenia w błąd administracji co do kwot otrzymanych z tytułu jego wcześniejszej służby wojskowej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań i zasady dobrej administracji w odniesieniu do dodatku na matkę skarżącego, traktowaną jako dziecko pozostające na utrzymaniu, w zakresie w jakim administracja wiedziała o kwotach otrzymanych przez skarżącego z tytułu jego wcześniejszej służby wojskowej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 85 regulaminu pracowniczego i oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do dodatku na dziecko dla A i B za okres od 1 lutego 2013 r. do 30 czerwca 2013 r., wobec braku jakiegokolwiek dowodu na to, że skarżący wiedział o zakończeniu okresu pieczy zastępczej i w związku z tym wobec braku zamiaru skarżącego umyślnego wprowadzenia administracji w błąd co do zakończenia okresu pieczy zastępczej.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 85 regulaminu pracowniczego i oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do dodatku na dziecko dla C, i) mając na uwadze, że zgodnie z wymogami administracji zostało wykazane, iż C „faktycznie pozostaje na utrzymaniu” skarżącego i ii) wobec braku jakiegokolwiek dowodu na to, że skarżący miał zamiar umyślnie wprowadzić administrację w błąd.

         (1)  W skardze mowa jest w żądaniu o „stronie pozwanej” (w liczbie pojedynczej).


title: Sprawa C-720/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 26 listopada 2021 r. – Rzecznik Praw Obywatelskich

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 26 listopada 2021 r. – Rzecznik Praw Obywatelskich
      (Sprawa C-720/21)
      (2022/C 128/07)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Rzecznik Praw Obywatelskich

         Pozostali uczestnicy postępowania: M. M., E. M., X Bank Spółka Akcyjna

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że przesądzają one o dopuszczalności środka prawnego takiego jak skarga nadzwyczajna, służącego wzruszeniu prawomocnego orzeczenia sądu, gdy zachodzi potrzeba „zapewnienia zgodności z zasadą demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej”, jeżeli skorzystanie z tego środka jest konieczne dla zapewnienia skuteczności prawa Unii?;

                  2)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, gdy przepisy prawa krajowego umożliwiają zmianę lub uchylenie prawomocnego orzeczenia sądu w przypadku naruszenia zasad określonych w Konstytucji państwa członkowskiego przy użyciu środka takiego jak skarga nadzwyczajna[,] przepisy te mogą być podstawą uchylenia lub zmiany prawomocnego orzeczenia sądu również w razie naruszenia prawa Unii?;

                  3)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, gdy sąd krajowy naruszył prawo Unii w sposób prowadzący do wadliwego – z punktu widzenia tego prawa – rozstrzygnięcia sprawy, prawomocne orzeczenie sądu może być uchylone lub zmienione przy zastosowaniu środka prawnego takiego jak skarga nadzwyczajna, który uzależnia takie rozstrzygniecie od „rażącego” naruszenia prawa?


title: Sprawa T-52/22: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2022 r. – Chambre de commerce et d’industrie territoriale de la Marne en Champagne/EUIPO – Ambrosetti Group (TEHA)

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/30

      Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2022 r. – Chambre de commerce et d’industrie territoriale de la Marne en Champagne/EUIPO – Ambrosetti Group (TEHA)
      (Sprawa T-52/22)
      (2022/C 128/42)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Chambre de commerce et d’industrie territoriale de la Marne en Champagne (Châlons-en-Champagne, Francja) (przedstawiciel: adwokat T. de Haan)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ambrosetti Group Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „TEHA” – zgłoszenie nr 17 091 091

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 listopada 2021 r. w sprawie R 837/2021-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez poprzednika prawnego skarżącego w związku z postępowaniem przed Czwartą Izbą Odwoławczą EUIPO.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-173/21: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2022 r. – Novelis Deutschland/EUIPO – CU.CO. (Tacka do grillowania) [Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający tackę do grillowania – Wcześniejszy wzór krajowy – Podstawa unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Artykuł 6 rozporządzenia (WE) nr 6/2002]

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/23

      Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2022 r. – Novelis Deutschland/EUIPO – CU.CO. (Tacka do grillowania)
      (Sprawa T-173/21) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający tackę do grillowania - Wcześniejszy wzór krajowy - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Artykuł 6 rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
      (2022/C 128/33)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Novelis Deutschland GmbH (Göttingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat U. Herberth)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: E. Markakis, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Cuki Cofresco Srl (CU.CO.) (Volpiano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci L. Saglietti i E. Bianco)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 lutego 2021 r. (sprawa R 1856/2019-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Cuki Cofresco a Novelis Deutschland.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Novelis Deutschland GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 217 z 7.6.2021.


title: Sprawa T-60/22: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2022 r. – Chambre de commerce et d’industrie territoriale de la Marne en Champagne/EUIPO – Ambrosetti Group (TEHA)

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/31

      Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2022 r. – Chambre de commerce et d’industrie territoriale de la Marne en Champagne/EUIPO – Ambrosetti Group (TEHA)
      (Sprawa T-60/22)
      (2022/C 128/43)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Chambre de commerce et d’industrie territoriale de la Marne en Champagne (Châlons-en-Champagne, Francja) (przedstawiciel: adwokat T. de Haan)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ambrosetti Group Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego TEHA – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 404 100

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 listopada 2021 r. w sprawie R 839/2021-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez poprzednika prawnego skarżącego w związku z postępowaniem przed Czwartą Izbą Odwoławczą EUIPO.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-317/19: Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2022 r. – AMVAC Netherlands/Komisja [Środki ochrony roślin – Substancja czynna etoprofos – Nieodnowienie zatwierdzenia substancji czynnej – Rozporządzenie (WE) nr 107/2009 i rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 844/2012 – Prawo do obrony – Oczywisty błąd w ocenie – Pewność prawa – Proporcjonalność – Zasada ostrożności]

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/17

      Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2022 r. – AMVAC Netherlands/Komisja
      (Sprawa T-317/19) (1)

      (Środki ochrony roślin - Substancja czynna etoprofos - Nieodnowienie zatwierdzenia substancji czynnej - Rozporządzenie (WE) nr 107/2009 i rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 844/2012 - Prawo do obrony - Oczywisty błąd w ocenie - Pewność prawa - Proporcjonalność - Zasada ostrożności)
      (2022/C 128/23)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: AMVAC Netherlands BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu, M. Grunchard i S. Englebert)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castilla Contreras i A. Dawes, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/344 z dnia 28 lutego 2019 r. w sprawie nieodnowienia zatwierdzenia substancji czynnej etoprofos, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. 2019, L 62, s. 7).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  AMVAC Netherlands BV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach niniejszego postępowania i postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 263 z 5.8.2019.


title: Sprawa C-729/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 1 grudnia 2021 r.– W. Sp. z o. o. przeciwko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Łodzi

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 1 grudnia 2021 r.– W. Sp. z o. o. przeciwko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Łodzi
      (Sprawa C-729/21)
      (2022/C 128/08)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: W. Sp. z o. o.

         Strona pozwana: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy unijne przepisy dotyczące opodatkowania VAT należy interpretować w ten sposób, że dopuszczalne jest stosowanie przepisu krajowego – takiego jak art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. 2021, poz. 685; dalej: ustawy o VAT) – wyłączającego opodatkowanie dostawy zorganizowanej części przedsiębiorstwa bez uzależnienia stosowania takiego wyłączenia od warunku, o którym mowa w art. 19 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) tj. następstwa prawnego pomiędzy zbywcą a nabywcą?

                  2)

                  W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy dla zastosowania wyłączenia, o którym mowa w art. 6 pkt 1 ustawy o VAT musi dojść do przekazania wszystkich składników takiej zorganizowanej części majątku zbywcy, a zmiana w tym zakresie (w szczególności brak przejęcia umów ubezpieczenia i zarządzania zbywanym majątkiem) oznacza, że doszło do opodatkowanej dostawy towaru?

         (1)  Dz. U. 2006, L 347, s.1


title: Sprawa T-399/19: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2022 r. – Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo /Komisja (Odrzucenie skargi) [Konkurencja – Nadużycie pozycji dominującej – Rynki gazu w Europie Środkowo-Wschodniej – Decyzja o odrzuceniu skargi do Komisji – Brak interesu Unii – Wyjątek w postaci przymusu państwowego – Obowiązek sumiennego badania – Uprawnienia procesowe na podstawie rozporządzenia (WE) nr 773/2004]

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/18

      Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2022 r. – Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo /Komisja (Odrzucenie skargi)
      (Sprawa T-399/19) (1)

      (Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Rynki gazu w Europie Środkowo-Wschodniej - Decyzja o odrzuceniu skargi do Komisji - Brak interesu Unii - Wyjątek w postaci przymusu państwowego - Obowiązek sumiennego badania - Uprawnienia procesowe na podstawie rozporządzenia (WE) nr 773/2004)
      (2022/C 128/24)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: K. Karasiewicz, radca prawny, T. Kaźmierczak, K. Kicun i P. Moskwa, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Ernst, G. Meessen i J. Szczodrowski, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Gazprom PJSC (Moskwa, Rosja), Gazprom export LLC (Sankt Petersburg, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci J. Karenfort, J. Hainz, B. Evtimov, N. Tuominen, J. Heithecker, i D. O’Keeffe, solicitor)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2019) 3003 final z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie odrzucenia złożonej do niej skargi (sprawa AT.40497 – Polskie ceny gazu).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej C(2019) 3003 final z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie odrzucenia złożonej do niej skargi (sprawa AT.40497 – Polskie ceny gazu).

                  2)

                  Komisja pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A.

                  3)

                  Gazprom PJSC i Gazprom export LLC pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 288 z 26.8.2019.


title: Sprawa T-286/09 RENV: Wyrok Sądu z dnia 26 stycznia 2022 r. – Intel Corporation/Komisja [Konkurencja – Nadużycie pozycji dominującej – Rynek mikroprocesorów – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 102 TFUE i art. 54 porozumienia EOG – Rabaty lojalnościowe – Bezpodstawne ograniczenia – Kwalifikacja jako praktyki stanowiącej nadużycie – Analiza w świetle kryterium równie skutecznego konkurenta – Ogólna strategia – Jednolite i ciągłe naruszenie]

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/13

      Wyrok Sądu z dnia 26 stycznia 2022 r. – Intel Corporation/Komisja
      (Sprawa T-286/09 RENV) (1)

      (Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Rynek mikroprocesorów - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 102 TFUE i art. 54 porozumienia EOG - Rabaty lojalnościowe - Bezpodstawne ograniczenia - Kwalifikacja jako praktyki stanowiącej nadużycie - Analiza w świetle kryterium równie skutecznego konkurenta - Ogólna strategia - Jednolite i ciągłe naruszenie)
      (2022/C 128/17)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Intel Corporation, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: A. Parr, solicitor, D. Beard, QC, i J. Williams, barrister)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Christoforou, V. Di Bucci, N. Khan i M. Kellerbauer, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Association for Competitive Technology, Inc. (Waszyngton, DC, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci J.-F. Bellis i K. Van Hove)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Union fédérale des consommateurs – Que choisir (UFC – Que choisir) (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat E. Nasry)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające, tytułem głównym, do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 3726 wersja ostateczna z dnia 13 maja 2009 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. [102 TFUE] i art. 54 porozumienia EOG (sprawa COMP/C-3/37.990 – Intel) lub, tytułem ewentualnym, do uchylenia grzywny nałożonej na skarżącą lub do obniżenia jej kwoty.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność art. 1 lit. a)–e) oraz art. 2 decyzji Komisji C(2009) 3726 wersja ostateczna z dnia 13 maja 2009 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. [102 TFUE] i art. 54 porozumienia EOG (sprawa COMP/C-3/37.990 – Intel).

                  2)

                  Stwierdza się nieważność art. 3 decyzji C(2009) 3726 wersja ostateczna wyłącznie w zakresie, w jakim dotyczy on art. 1 lit. a)–e) tej decyzji.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami związanymi z postępowaniami przed Sądem w sprawach T-286/09 i T-286/09 RENV oraz z postępowaniem odwoławczym przed Trybunałem w sprawie C-413/14 P, dwie trzecie kosztów poniesionych w tych postępowaniach przez Intel Corporation, Inc. oraz przez Association for Competitive Technology, Inc., podczas gdy Intel Corporation i Association for Competitive Technology pokrywają jedną trzecią własnych kosztów.

                  5)

                  Union fédérale des consommateurs – Que choisir (UFC – Que choisir) pokrywa własne koszty związane z postępowaniami przed Sądem w sprawach T-286/09 i T-286/09 RENV oraz z postępowaniem odwoławczym przed Trybunałem w sprawie C-413/14 P.

         (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa C-771/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Győri Járásbíróság (Węgry) w dniu 14 grudnia 2021 r. – JH/Wizz Air Hungary Légiközlekedési Zrt. (Wizz Air Hungary Zrt.)

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Győri Járásbíróság (Węgry) w dniu 14 grudnia 2021 r. – JH/Wizz Air Hungary Légiközlekedési Zrt. (Wizz Air Hungary Zrt.)
      (Sprawa C-771/21)
      (2022/C 128/09)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Győri Járásbíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: JH

         Strona pozwana: Wizz Air Hungary Légiközlekedési Zrt. (Wizz Air Hungary Zrt.)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia [lotów], uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1), należy interpretować w ten sposób, że przewoźnik lotniczy jest zobowiązany do podjęcia racjonalnych środków w celu uniknięcia odwołania lotu nawet w przypadku wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności skutkujących zwolnieniem go z odpowiedzialności wypłaty odszkodowania?

                  2)

                  W przypadku udzielenia przez Trybunał odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy przewoźnik lotniczy jest zobowiązany, w ramach racjonalnych środków:

                              a)

                              zawrócić samolot, który miał wykonać lot i który został przekierowany na sąsiednie lotnisko z powodu burzy, w celu zabrania pasażerów tego lotu, gdy tylko pozwoli na to czas lotu załogi, a tym samym wykonać ten lot? W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy przewoźnik lotniczy jest do tego zobowiązany również wtedy, gdy z tego powodu, w celu wykonania innych lotów, które miały być wykonane przez ów samolot, musi zapewnić inny samolot i załogę zastępczą na lotnisku wylotu tych lotów, które jest lotniskiem macierzystym przewoźnika lotniczego?

                              b)

                              przewieźć pasażerów drogą lądową do samolotu, który miał wykonać lot i który został przekierowany z powodu burzy na sąsiednie lotnisko oddalone o 140 km, i wykonać lot stamtąd?

                              c)

                              wysłać zastępczy samolot lub przewieźć pasażerów drogą lądową do samolotu zastępczego wysłanego na sąsiednie lotnisko, a zatem wykonać lot?

         (1)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1.


title: Sprawa T-652/19: Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2022 r. – Elevolution – Engenharia/Komisja [Zamówienia publiczne – Rozporządzenie finansowe – Wykluczenie z postępowań w sprawie udzielenia zamówień publicznych i przyznawania subwencji finansowanych z EDF przez okres trzech lat – Obowiązek uzasadnienia – Zasada dobrej administracji – Prawo do bycia wysłuchanym – Oczywisty błąd w ustaleniach – Proporcjonalność]

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/18

      Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2022 r. – Elevolution – Engenharia/Komisja
      (Sprawa T-652/19) (1)

      (Zamówienia publiczne - Rozporządzenie finansowe - Wykluczenie z postępowań w sprawie udzielenia zamówień publicznych i przyznawania subwencji finansowanych z EDF przez okres trzech lat - Obowiązek uzasadnienia - Zasada dobrej administracji - Prawo do bycia wysłuchanym - Oczywisty błąd w ustaleniach - Proporcjonalność)
      (2022/C 128/25)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Elevolution – Engenharia, SA (Amadora, Portugalia) (przedstawiciele: M. Marques Mendes, R. Campos, A. Dias Henriques, M. Troncoso Ferrer i C. García Fernández, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: I. Melo Sampaio, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie wykluczenia skarżącej na okres trzech lat z postępowań w sprawie udzielenia zamówień publicznych i przyznawania subwencji finansowanych z Europejskiego Funduszu Rozwoju (EDF) oraz publikacji informacji o wykluczeniu.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Elevolution – Engenharia, SA zostaje obciążona kosztami, w tym kosztami postępowania w sprawie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.


title: Sprawa T-202/21: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2022 r. – Vita Zahnfabrik/EUIPO – VIPI Produtos Odontológicos (VITABLOCS TriLuxe forte) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Słowny znak towarowy VITABLOCS TriLuxe forte – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy TRILUX – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/24

      Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2022 r. – Vita Zahnfabrik/EUIPO – VIPI Produtos Odontológicos (VITABLOCS TriLuxe forte)
      (Sprawa T-202/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy VITABLOCS TriLuxe forte - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy TRILUX - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2022/C 128/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Vita Zahnfabrik H. Rauter GmbH & Co. KG (Bad Säckingen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Theis i F. Hauck)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: T. Frydendahl i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: VIPI Indústria, Comércio, Exportação E Importação De Produtos Odontológicos LTDA (Pirassununga, Brazylia) (przedstawiciel: J. Blum, solicitor)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 lutego 2021 r. (sprawa R 818/2020-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między VIPI Indústria, Comércio, Exportação E Importação De Produtos Odontológicos a Vita Zahnfabrik H. Rauter.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Vita Zahnfabrik H. Rauter GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 217 z 7.6.2021.


title: Sprawa T-65/22: Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2022 r. – PS/EBI

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/31

      Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2022 r. – PS/EBI
      (Sprawa T-65/22)
      (2022/C 128/44)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: PS (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 lipca 2021 r., na mocy której wniosek skarżącego z dnia 21 maja 2021 r. został oddalony,

                  —

                  zasądzenie od Europejskiego Banku Inwestycyjnego na rzecz skarżącego odszkodowania, o którym mowa w art. 11 polisy ubezpieczeniowej AXA, z tytułu trwałej niepełnosprawności, w maksymalnej wysokości oraz dodatku, o którym mowa w art. 9.1.13 przepisów administracyjnych, a także kwoty 24 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę;

                  —

                  obciążenie Europejskiego Banku Inwestycyjnego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi na decyzję EBI z dnia 12 lipca 2021 r. oddalającą wniosek o odszkodowanie złożony przez skarżącego w dniu 21 maja 2021 r. skarżący podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa podstawowego do skutecznego zabezpieczenia społecznego pracowników w rozumieniu art. 31 ust. 1 i art. 34 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 12 Europejskiej karty społecznej.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji, prawa do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie oraz naruszenia obowiązku staranności EBI.


title: Sprawa T-233/21: Wyrok Sądu z dnia 26 stycznia 2022 r. – Meta Cluster/EUIPO (Clustermedizin) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Clustermedizin – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/24

      Wyrok Sądu z dnia 26 stycznia 2022 r. – Meta Cluster/EUIPO (Clustermedizin)
      (Sprawa T-233/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Clustermedizin - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2022/C 128/35)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Meta Cluster GmbH (Pyrbaum, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Baumann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Bosse i D. Hanf, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 lutego 2021 r. (sprawa R 2127/2020-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Clustermedizin jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Meta Cluster GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 242 z 21.6.2021.


title: Sprawa T-849/19: Wyrok Sądu z dnia 26 stycznia 2022 r. – Leonardo/Frontex [Zamówienia publiczne na usługi – Postępowanie przetargowe – Usługi nadzoru z powietrza – Skarga o stwierdzenie nieważności – Brak interesu prawnego – Niedopuszczalność – Odpowiedzialność pozaumowna]

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/19

      Wyrok Sądu z dnia 26 stycznia 2022 r. – Leonardo/Frontex
      (Sprawa T-849/19) (1)

      (Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Usługi nadzoru z powietrza - Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność - Odpowiedzialność pozaumowna)
      (2022/C 128/26)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Leonardo SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: M. Esposito, F. Caccioppoli i G. Calamo, adwokaci)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej (przedstawiciele: H. Caniard, C. Georgiadis, A. Gras i S. Drew, pełnomocnicy, których wspierali adwokaci M. Umbach, F. Biebuyck, V. Ost i M. Clarich)

         Przedmiot

      Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności ogłoszenia o zamówieniu FRONTEX/OP/888/2019/JL/CG z dnia 18 października 2019 r., zatytułowanego „Zdalnie kierowany bezzałogowy system powietrzny (RPAS) do celów długodystansowego nadzoru morskiego z powietrza, prowadzonego na średniej wysokości”, w brzmieniu sprostowanym, aktów, które zostały do niego załączone, pytań i odpowiedzi opublikowanych przez Frontex, protokołu z posiedzenia informacyjnego zorganizowanego w pomieszczeniach Frontexu w dniu 28 października 2019 r., decyzji o udzieleniu tego zamówienia oraz wszelkich innych aktów wcześniejszych, powiązanych lub późniejszych, a po drugie, oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść z tego powodu.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Leonardo SpA pokrywa oprócz swoich własnych kosztów koszty poniesione przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex), w tym koszty postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

         (1)  Dz.U. C 54 z 17.2.2020.


title: Sprawa T-68/22: Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2022 r. – Granini France/EUIPO – Pichler (Joro)

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/32

      Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2022 r. – Granini France/EUIPO – Pichler (Joro)
      (Sprawa T-68/22)
      (2022/C 128/45)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Granini France (Mâcon, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Wachsmuth)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Josef Pichler (St. Leonhard/Passeier, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy Joro – zgłoszenie nr 18 136 261

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 listopada 2021 r. w sprawie R 2336/20201

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zmiana zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 19 listopada 2020 r. w zakresie, w jakim sprzeciw został oddalony w odniesieniu do towarów i zostało dla nich oddalone zgłoszenie do rejestracji nr 18 136 261:
                  napój alkoholowy z żeń-szenia; japoński trunek doprawiony smakowo ekstraktami ze śliwki azjatyckiej; alkohol wysokoprocentowy z czerwonego żeń-szenia; likier z łuskanego jęczmienia; napój alkoholowy tonizujący aromatyzowany wyciągami z japońskich śliwek [umeshu]; mieszanki koktajli alkoholowych; koktajle alkoholowe zawierające mleko; koktajle alkoholowe w formie schłodzonej żelatyny; alkoholowe koktajle owocowe; napoje alkoholowe zawierające owoce; napoje alkoholowe na bazie herbaty; gotowe napoje alkoholowe inne niż na bazie piwa; wymieszane napoje alkoholowe; aperitify japońskie słodkie wina z winogron zawierające ekstrakty z żeń-szenia i kory chinowca; wino z jeżyny koreańskiej [Bokbunjaju]; napoje alkoholowe z owoców; napoje na bazie rumu; alkoholowe ekstrakty owocowe;

                  —

                  posiłkowo stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-33/20: Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2022 r. – Van Walle/ECDC [Służba Publiczna – Personel tymczasowy – Personel ECDC – Sprawozdanie z oceny za 2018 r. – Wolność wypowiedzi – Obowiązek uzasadnienia – Przypadek wymagający szczególnego uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie – Obowiązek dbałości – Prawo do bycia wysłuchanym]

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/19

      Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2022 r. – Van Walle/ECDC
      (Sprawa T-33/20) (1)

      (Służba Publiczna - Personel tymczasowy - Personel ECDC - Sprawozdanie z oceny za 2018 r. - Wolność wypowiedzi - Obowiązek uzasadnienia - Przypadek wymagający szczególnego uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek dbałości - Prawo do bycia wysłuchanym)
      (2022/C 128/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ivo Van Walle (Järfälla, Szwecja) (przedstawiciele: adwokatki L. Levi i A. Champetier)

         Strona pozwana: Europejskie Centrum Zapobiegania i Kontroli Chorób (przedstawiciele: J. Mannheim, pełnomocnik, którego wspierają adwokaci D. Waelbroeck i A. Duron)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za rok 2018.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ivo Van Walle pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Europejskie Centrum Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC).

         (1)  Dz.U. C 103 z 30.3.2020.


title: Sprawa T-765/14: Postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2021 r. – Legakis i in./Rada [Odpowiedzialność pozaumowna – Polityka gospodarcza i pieniężna – Program wsparcia na rzecz stabilności Cypru – Oświadczenia Eurogrupy z dni 16 i 25 marca 2013 r. dotyczące Cypru – Oświadczenie przewodniczącego Eurogrupy z dnia 21 marca 2013 r. dotyczące Cypru – Błędne oznaczenie strony pozwanej – Oczywista niedopuszczalność]

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/25

      Postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2021 r. – Legakis i in./Rada
      (Sprawa T-765/14) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Polityka gospodarcza i pieniężna - Program wsparcia na rzecz stabilności Cypru - Oświadczenia Eurogrupy z dni 16 i 25 marca 2013 r. dotyczące Cypru - Oświadczenie przewodniczącego Eurogrupy z dnia 21 marca 2013 r. dotyczące Cypru - Błędne oznaczenie strony pozwanej - Oczywista niedopuszczalność)
      (2022/C 128/36)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Georgios Legakis (Palaio Faliro, Grecja), Myrto Panagiota Legaki (Palaio Faliro), Maria Legaki (Palaio Faliro), Melina Legaki (Palaio Faliro) (przedstawiciel: V. Christianos, adwokat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Gregorio Merino, E. Chatziioakeimidou, M. Balta i E. Dumitriu-Segnana, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art 268 TFUE żądanie zmierzające do uzyskania odszkodowania za szkodę i zadośćuczynienia za krzywdę jakich mieli doznać skarżący w wyniku oświadczeń Eurogrupy z dni 16 i 25 marca 2013 r. i oświadczenia przewodniczącego Eurogrupy z dnia 21 marca 2013 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

                  2)

                  Georgios Legakis, Myrto Panagiota Legaki, Maria Legaki i Melina Legaki zostają obciążenie kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015.


title: Sprawa T-868/16: Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2022 r. – QI i in./Komisja i EBC [Odpowiedzialność pozaumowna – Polityka gospodarcza i pieniężna – Restrukturyzacja greckiego długu publicznego – Umowa w sprawie wymiany papierów wartościowych na rzecz wyłącznie krajowych banków centralnych Eurosystemu – Udział sektora prywatnego – Klauzule wspólnego działania – Wierzyciele prywatni – Wierzyciele publiczni – Możliwość przypisania – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom – Artykuł 63 ust. 1 TFUE – Artykuły 120 – 127 i art. 352 ust. 1 TFUE – Prawo własności – Równość traktowania]

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/14

      Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2022 r. – QI i in./Komisja i EBC
      (Sprawa T-868/16) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Polityka gospodarcza i pieniężna - Restrukturyzacja greckiego długu publicznego - Umowa w sprawie wymiany papierów wartościowych na rzecz wyłącznie krajowych banków centralnych Eurosystemu - Udział sektora prywatnego - Klauzule wspólnego działania - Wierzyciele prywatni - Wierzyciele publiczni - Możliwość przypisania - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Artykuł 63 ust. 1 TFUE - Artykuły 120 – 127 i art. 352 ust. 1 TFUE - Prawo własności - Równość traktowania)
      (2022/C 128/18)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: QI i 15 innych skarżących, których nazwiska znajdują się w załączniku do wyroku (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-P. Keppenne, L. Flynn i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy), Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: K. Laurinavičius i M. Szablewska, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata H.-G. Kamanna)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Rada Europejska, Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: K. Michoel, E. Chatziioakeimidou i J. Bauerschmidt, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie zmierzające do uzyskania naprawienia szkody, jaką mieli ponieść skarżący w wyniku wdrożenia obowiązkowej wymiany rządowych papierów dłużnych w kontekście restrukturyzacji greckiego długu publicznego w 2012 r., jako udziału inwestorów prywatnych obejmującego zastosowanie klauzul powództwa zbiorowego, ze względu na zachowanie i działania m.in. Rady Europejskiej, Rady, Komisji i EBC.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  QI i pozostali skarżący, których nazwiska znajdują się w załączniku do wyroku, pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską i przez Europejski Bank Centralny (EBC).

                  3)

                  Rada Europejska i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 30 z 30.1.2017.


title: Sprawa C-771/19: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 24 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias – Grecja) – NAMA Symvouloi Michanikoi kai Meletites A.E. – LDK Symvouloi Michanikoi A.E., NAMA Symvouloi Michanikoi kai Meletites A.E., LDK Symvouloi Michanikoi A.E. / Archi Exetasis Prodikastikon Prosfigon (AEPP), Attiko Metro A.E. [Odesłanie prejudycjalne – Udzielanie zamówień w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji – Dyrektywa 92/13/EWG – Procedury odwoławcze – Etap poprzedzający udzielenie zamówienia – Ocena ofert – Odrzucenie oferty technicznej i dopuszczenie oferty konkurenta – Zawieszenie wykonania tego aktu – Uzasadniony interes odrzuconego oferenta w kwestionowaniu prawidłowości oferty wybranego oferenta]

text:
               17.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/2

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 24 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias – Grecja) – NAMA Symvouloi Michanikoi kai Meletites A.E. – LDK Symvouloi Michanikoi A.E., NAMA Symvouloi Michanikoi kai Meletites A.E., LDK Symvouloi Michanikoi A.E. / Archi Exetasis Prodikastikon Prosfigon (AEPP), Attiko Metro A.E.
      (Sprawa C-771/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Udzielanie zamówień w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji - Dyrektywa 92/13/EWG - Procedury odwoławcze - Etap poprzedzający udzielenie zamówienia - Ocena ofert - Odrzucenie oferty technicznej i dopuszczenie oferty konkurenta - Zawieszenie wykonania tego aktu - Uzasadniony interes odrzuconego oferenta w kwestionowaniu prawidłowości oferty wybranego oferenta)
      (2021/C 189/02)
      Język postępowania: grecki

         Sąd odsyłający

      Symvoulio tis Epikrateias

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: NAMA Symvouloi Michanikoi kai Meletites A.E. – LDK Symvouloi Michanikoi A.E., NAMA Symvouloi Michanikoi kai Meletites A.E., LDK Symvouloi Michanikoi A.E.

         Druga strona postępowania: Archi Exetasis Prodikastikon Prosfigon (AEPP), Attiko Metro A.E.

         przy udziale: SALFO kai Synergates Anonymi Etairia Meletitikon Ypiresion Technikon Ergon – Grafeio Doxiadi Shymvouloi gia Anaptyxi kai Oikistiki AE – TPF Getinsa Euroestudios SL, SALFO kai Synergates Anonymi Etairia Meletitikon Ypiresion Technikon Ergon, Grafeio Doxiadi Shymvouloi gia Anaptyxi kai Oikistiki AE, TPF Getinsa Euroestudios SL

         Sentencja

      Artykuł 1 ust. 1 i 3, art. 2 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 2a ust. 2 dyrektywy Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującej przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r., należy interpretować w ten sposób, że oferent wykluczony z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na etapie poprzedzającym etap udzielenia tego zamówienia, którego wniosek o zawieszenie wykonania decyzji wykluczającej go z tego postępowania został oddalony, może powołać się w złożonym jednocześnie wniosku o zawieszenie wykonania decyzji o dopuszczeniu oferty innego oferenta na wszelkie zarzuty oparte na naruszeniu prawa Unii w dziedzinie zamówień publicznych lub krajowych przepisów transponujących to prawo, w tym na zarzuty niezwiązane z nieprawidłowościami będącymi podstawą wykluczenia jego oferty. Na uprawnienie to nie wpływa okoliczność, że odwołanie w trybie administracyjnym do niezależnego organu krajowego, które na mocy prawa krajowego oferent ten musiał uprzednio wnieść od decyzji o swoim wykluczeniu, zostało oddalone, o ile rozstrzygnięcie w przedmiocie tego oddalenia nie nabyło powagi rzeczy osądzonej.

         (1)  Dz.U. C 19 z 20.1.2020.


title: Sprawy połączone C-870/19 i C-781/19: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 24 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Prefettura Ufficio territoriale del governo di Firenze / MI (C-870/19), TB (C-871/19). [Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Urządzenia rejestrujące stosowane w transporcie drogowym – Rozporządzenie (EWG) nr 3821/85 – Artykuł 15 ust. 7 – Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 – Postępowanie kontrolne – Kara administracyjna – Nieprzedstawienie wykresówek tachografu dotyczących bieżącego dnia i 28 poprzednich dni – Naruszenie jednolite lub wielokrotne]

text:
               17.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/3

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 24 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Prefettura Ufficio territoriale del governo di Firenze / MI (C-870/19), TB (C-871/19).
      (Sprawy połączone C-870/19 i C-781/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Urządzenia rejestrujące stosowane w transporcie drogowym - Rozporządzenie (EWG) nr 3821/85 - Artykuł 15 ust. 7 - Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 - Postępowanie kontrolne - Kara administracyjna - Nieprzedstawienie wykresówek tachografu dotyczących bieżącego dnia i 28 poprzednich dni - Naruszenie jednolite lub wielokrotne)
      (2021/C 189/03)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Prefettura Ufficio territoriale del governo di Firenze

         Strona pozwana: MI (C-870/19), TB (C-871/19)

         Sentencja

      Wykładni art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., oraz art. 19 rozporządzenia nr 561/2006 należy dokonywać w ten sposób, że w wypadku nieprzedstawienia przez kierowcę pojazdu drogowego poddanego kontroli wykresówek urządzenia rejestrującego dotyczących kilku dni pracy w okresie obejmującym dzień kontroli i 28 poprzedzających go dni właściwe organy państwa członkowskiego miejsca kontroli są zobowiązane do stwierdzenia jedynie jednolitego naruszenia obciążającego tego kierowcę i do nałożenia na niego tylko jednej kary.

         (1)  Dz.U. C 54 z 17.2.2020.


title: Sprawa C-950/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin hallinto-oikeus – Finlandia) – Postępowanie wszczęte przez A [Odesłanie prejudycjalne – Prawo spółek – Dyrektywa 2006/43/WE – Badania ustawowe rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych – Artykuł 22a ust. 1 lit. a) – Zatrudnienie biegłego rewidenta przez badaną jednostkę – Okres karencji – Zakaz zajmowania kluczowego stanowiska kierowniczego w badanej jednostce – Naruszenie – Waga i czas trwania naruszenia – Wyrażenie „zajmowanie stanowiska” – Zakres – Zawarcie umowy o pracę z badaną jednostką – Niezależność biegłych rewidentów – Aspekt zewnętrzny]

text:
               17.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/4

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin hallinto-oikeus – Finlandia) – Postępowanie wszczęte przez A
      (Sprawa C-950/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Prawo spółek - Dyrektywa 2006/43/WE - Badania ustawowe rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych - Artykuł 22a ust. 1 lit. a) - Zatrudnienie biegłego rewidenta przez badaną jednostkę - Okres karencji - Zakaz zajmowania kluczowego stanowiska kierowniczego w badanej jednostce - Naruszenie - Waga i czas trwania naruszenia - Wyrażenie „zajmowanie stanowiska” - Zakres - Zawarcie umowy o pracę z badaną jednostką - Niezależność biegłych rewidentów - Aspekt zewnętrzny)
      (2021/C 189/04)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Helsingin hallinto-oikeus

         Strona w postępowaniu głównym

      A

         przy udziale: Patentti- ja rekisterihallituksen tilintarkastuslautakunta

         Sentencja

      Artykuł 22a ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zmieniającej dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG oraz uchylającej dyrektywę Rady 84/253/EWG, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/56/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r., należy interpretować w ten sposób, że biegłego rewidenta, takiego jak kluczowy partner firmy audytorskiej wyznaczony przez firmę audytorską w związku ze zleceniem badania ustawowego sprawozdań finansowych, powinno się uznać za osobę zajmującą kluczowe stanowisko kierownicze w badanej jednostce w rozumieniu tego przepisu z chwilą, gdy zawiera on z tą jednostką umowę o pracę dotyczącą tego stanowiska, nawet jeśli nie rozpoczął on jeszcze faktycznie wykonywania obowiązków na tym stanowisku.

         (1)  Dz.U. C 77 z 9.3.2020.


title: Sprawa C-28/20: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Attunda tingsrätt – Szwecja) – Airhelp Ltd / Scandinavian Airlines System SAS [Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Artykuł 5 ust. 3 – Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odwołania lub dużego opóźnienia lotów – Zwolnienie z obowiązku odszkodowania – Pojęcie „nadzwyczajnych okoliczności” – Strajk pilotów zorganizowany w ramach prawa – Okoliczności „wewnętrzne” i „zewnętrzne” wobec działalności obsługującego przewoźnika lotniczego – Artykuły 16, 17 i 28 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Brak naruszenia wolności prowadzenia działalności gospodarczej, prawa własności i prawa do rokowań przewoźnika lotniczego]

text:
               17.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/4

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Attunda tingsrätt – Szwecja) – Airhelp Ltd / Scandinavian Airlines System SAS
      (Sprawa C-28/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuł 5 ust. 3 - Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odwołania lub dużego opóźnienia lotów - Zwolnienie z obowiązku odszkodowania - Pojęcie „nadzwyczajnych okoliczności” - Strajk pilotów zorganizowany w ramach prawa - Okoliczności „wewnętrzne” i „zewnętrzne” wobec działalności obsługującego przewoźnika lotniczego - Artykuły 16, 17 i 28 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Brak naruszenia wolności prowadzenia działalności gospodarczej, prawa własności i prawa do rokowań przewoźnika lotniczego)
      (2021/C 189/05)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Attunda tingsrätt

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Airhelp Ltd

         Strona pozwana: Scandinavian Airlines System SAS

         Sentencja

      Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że strajk rozpoczęty w związku z wezwaniem związku zawodowego pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego z poszanowaniem warunków ustanowionych w przepisach krajowych, w szczególności z dochowaniem przewidzianego w nich terminu zapowiedzenia, mający na celu dochodzenie żądań pracowników tego przewoźnika, podjęty przez kategorię pracowników, których obecność jest niezbędna do wykonania lotu, nie jest objęty zakresem pojęcia „nadzwyczajnych okoliczności” w rozumieniu tego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 85 z 23.3.2020.


title: Sprawa C-603/20 PPU: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 marca 2021 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice, Family Division (England and Wales) – Zjednoczone Królestwo] – SS / MCP [Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 – Artykuł 10 – Jurysdykcja w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej – Uprowadzenie dziecka – Jurysdykcja sądów państwa członkowskiego – Zakres terytorialny – Uprowadzenie dziecka do państwa trzeciego – Miejsce zwykłego pobytu uzyskane w tym państwie trzecim]

text:
               17.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/5

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 marca 2021 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice, Family Division (England and Wales) – Zjednoczone Królestwo] – SS / MCP
      (Sprawa C-603/20 PPU) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Artykuł 10 - Jurysdykcja w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej - Uprowadzenie dziecka - Jurysdykcja sądów państwa członkowskiego - Zakres terytorialny - Uprowadzenie dziecka do państwa trzeciego - Miejsce zwykłego pobytu uzyskane w tym państwie trzecim)
      (2021/C 189/06)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court of Justice, Family Division (England and Wales)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: SS

         Strona pozwana: MCP

         Sentencja

      Artykuł 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2116/2004 z dnia 2 grudnia 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania w przypadku, w którym stwierdzono, że w dniu złożenia pozwu lub wniosku dotyczącego odpowiedzialności rodzicielskiej dziecko uzyskało miejsce zwykłego pobytu w państwie trzecim w następstwie uprowadzenia do tego państwa. W takim przypadku jurysdykcję sądu rozpatrującego sprawę należy ustalić zgodnie z mającymi zastosowanie konwencjami międzynarodowymi lub, w braku takiej międzynarodowej konwencji, zgodnie z art. 14 tego rozporządzenia.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.


title: Sprawa C-25/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil n° 2 de Madrid (Hiszpania) w dniu 15 stycznia 2021 r. – ZA, AZ, BX, CV, DU i ET / Repsol Comercial de Productos Petrolíferos S.A.

text:
               17.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 2 de Madrid (Hiszpania) w dniu 15 stycznia 2021 r. – ZA, AZ, BX, CV, DU i ET / Repsol Comercial de Productos Petrolíferos S.A.
      (Sprawa C-25/21)
      (2021/C 189/07)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Mercantil no 2 de Madrid

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: ZA, AZ, BX, CV, DU i ET

         Strona pozwana: Repsol Comercial de Productos Petrolíferos S.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Jeżeli powód udowodni, że jego stosunek umowny ze spółką REPSOL dotyczący dostaw na zasadzie wyłączności i dystrybucji (w ramach systemu prowizji lub sprzedaży bezzwrotnej po cenie referencyjnej – odsprzedaży z upustem) jest objęty terytorialnym i czasowym zakresem analizowanym przez krajowy organ ochrony konkurencji, czy należy uznać, że decyzja Tribunal de Defensa de la Competencia (sądu ochrony konkurencji) z dnia 11 lipca 2001 r. (sprawa 490/00 REPSOL) lub decyzja Comisión Nacional de la Competencia (krajowej komisji ds. konkurencji) z dnia 30 lipca 2009 r. (sprawa 652/07 REPSOL/CEPSA/BP) miała wpływ na ten stosunek umowny, w związku z czym na mocy wspomnianych decyzji uznaje się, że określone w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1)
                     wymogi dotyczące ciężaru dowodu naruszenia zostały spełnione?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie i wykazania w konkretnym przypadku, że decyzja Tribunal de Defensa de la Competencia (sądu ochrony konkurencji) z dnia 11 lipca 2001 r. (sprawa 490/00 REPSOL) lub decyzja Comisión Nacional de la Competencia (krajowej komisji ds. konkurencji) z dnia 30 lipca 2009 r. (sprawa 652/07 REPSOL/CEPSA/BP) mają wpływ na stosunek umowny, czy konieczną konsekwencją tego powinno być stwierdzenie nieważności umowy z mocy prawa zgodnie z art. 101 ust. 2 TFUE?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


title: Sprawa C-47/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Ravensburg (Niemcy) w dniu 28 stycznia 2021 r. – F.F., B.A. / C. Bank AG, Bank D.K. AG

text:
               17.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Ravensburg (Niemcy) w dniu 28 stycznia 2021 r. – F.F., B.A. / C. Bank AG, Bank D.K. AG
      (Sprawa C-47/21)
      (2021/C 189/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Ravensburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: F.F., B.A.

         Strona pozwana: C. Bank AG, Bank D.K. AG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  W przedmiocie fikcji legalności zgodnie z art. 247 § 6 ust. 2 zdanie trzecie i art. 247 § 12 ust. 1 zdanie trzecie EGBGB (ustawy wprowadzającej do niemieckiego kodeksu cywilnego)

                              a)

                              Czy art. 247 § 6 ust. 2 zdanie trzecie i art. 247 § 12 ust. 1 zdanie trzecie EGBGB w zakresie, w jakim uznają klauzule umowne sprzeczne z wymogami określonymi w art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy 2008/48/WE (1) za czyniące zadość wymaganiom przewidzianym w art. 247 § 6 ust. 2 zdania pierwsze i drugie EGBGB oraz w art. 247 § 12 ust. 1 zdanie drugie pkt 2 lit. b) EGBGB, są niezgodne z art. 10 ust. 2 lit. p) i art. 14 ust. 1 dyrektywy 2008/48/WE?
                              Jeżeli tak:

                              b)

                              Czy z prawa Unii, a w szczególności z art. 10 ust. 2 lit. p) i art. 14 ust. 1 dyrektywy 2008/48/WE wynika, że art. 247 § 6 ust. 2 zdanie trzecie i art. 247 § 12 ust. 1 zdanie trzecie EGBGB nie maja zastosowania w zakresie, w jakim uznają klauzule umowne sprzeczne z wymogami określonymi w art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy 2008/48/WE za czyniące zadość wymaganiom przewidzianym w art. 247 § 6 ust. 2 zdania pierwsze i drugie EGBGB oraz w art. 247 § 12 ust. 1 zdanie drugie pkt 2 lit. b) EGBGB?
                              Niezależnie od odpowiedzi udzielonej na pytanie pierwsze lit. a) i b):

                  2)

                  W przedmiocie obowiązkowych informacji w rozumieniu art. 10 ust. 2 dyrektywy 2008/48/WE

                              a)

                              Czy art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy 2008/48/WE należy wykładać w ten sposób, że wysokość odsetek dziennych, którą należy podać w umowie o kredyt, musi wynikać matematycznie z uzgodnionej w umowie stopy oprocentowania kredytu?

                              b)

                              W przedmiocie art. 10 ust. 2 lit. r) dyrektywy 2008/48/WE:

                                          aa)

                                          Czy przepis ten należy interpretować w ten sposób, że zawarte w umowie o kredyt informacje dotyczące rekompensaty należnej w przypadku przedterminowej spłaty pożyczki muszą być na tyle dokładne, aby konsument mógł przynajmniej w przybliżeniu obliczyć wysokość należnej rekompensaty?
                                          (na wypadek udzielenia na powyższe pytanie odpowiedzi twierdzącej)

                                          bb)

                                          Czy art. 10 ust. 2 lit. r) i art. 14 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy 2008/48/WE stoją na przeszkodzie krajowemu uregulowaniu prawnemu, które w przypadku niepełnych informacji w rozumieniu art. 10 ust. 2 lit. r) dyrektywy 2008/48/WE przewiduje, że termin do odstąpienia od umowy rozpoczyna bieg mimo wszystko z chwilą zawarcia umowy, a jedynie kredytodawcy nie przysługuje roszczenie o rekompensatę za przedterminową spłatę kredytu?

                              c)

                              Czy art. 10 ust. 2 lit. l) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że należy podać stopę oprocentowania dla odsetek za opóźnienie obowiązująca w chwili zawarcia umowy o kredyt wyrażoną jako wartość bezwzględna, a przynajmniej, iż należy podać tak wyrażoną obowiązującą stopę referencyjną [w tym przypadku stopę bazowa zgodnie z § 247 BGB (kodeksu cywilnego)], z której wynika obowiązująca stopa oprocentowania dla odsetek za opóźnienie poprzez dodanie odpowiedniej wartości (w tym przypadku pięciu punktów procentowych zgodnie z § 288 ust. 1 zdanie drugie BGB), i czy należy poinformować konsumenta o stopie referencyjnej (stopie bazowej) i jej zmienności?

                              d)

                              Czy art. 10 ust. 2 lit. t) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że istotne wymogi formalne dotyczące skorzystania przez konsumenta z pozasądowego mechanizmu reklamacyjnego i odwoławczego musza być podane do wiadomości w umowie kredytowej?
                              Jeżeli na przynajmniej jedno z powyższych pytań w pkt 2 lit. a)–d) zostanie udzielona odpowiedz twierdząca:

                              e)

                              Czy art. 14 ust. 1 zdanie drugie lit. b) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że termin do odstąpienia od umowy zaczyna bieg dopiero wtedy, gdy informacje, o których mowa w art. 10 ust. 2 dyrektywy 2008/48/WE, zostały przekazane w całości i prawidłowo?
                              Jeżeli nie:

                              f)

                              Jakie istotne kryteria przemawiają za tym, że termin do odstąpienia od umowy rozpoczyna się pomimo podania niepełnych lub nieprawidłowych informacji?
                              Jeżeli na powyższe pytanie pierwsze lit. a) lub przynajmniej na jedno z pytań w pkt 2 lit. a)–d) zostanie udzielona odpowiedz twierdząca:

                  3)

                  W przedmiocie utraty prawa do odstąpienia od umowy przewidzianego w art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/48/WE:

                              a)

                              Czy prawo do odstąpienia od umowy na podstawie art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/48/WE podlega utracie?
                              Jeżeli tak:

                              b)

                              Czy w przypadku utraty prawa chodzi o czasowe ograniczenie prawa do odstąpienia od umowy, które musi być określone w akcie rangi ustawowej?
                              Jeżeli nie:

                              c)

                              Czy utrata prawa wymaga pod względem podmiotowym, by konsument wiedział o dalszym istnieniu swojego prawa do odstąpienia od umowy, lub przynajmniej, by jego niewiedza wynikała z rażącego niedbalstwa?
                              Jeżeli nie:

                              d)

                              Czy możliwość późniejszego przekazania kredytobiorcy przez kredytodawcę informacji, o których mowa w art. 14 ust. 1 zdanie drugie lit. b) dyrektywy 2008/48/WE, i spowodowania w ten sposób rozpoczęcia biegu terminu do odstąpienia od umowy zgodnie z zasada dobrej wiary stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów dotyczących utraty przedmiotowego prawa?
                              Jeżeli nie:

                              e)

                              Czy wynik ten jest zgodny z utrwalonymi zasadami prawa międzynarodowego, którymi niemiecki sędzia jest związany na mocy Grundgesetz (ustawy zasadniczej, Niemcy)?
                              Jeżeli tak:

                              f)

                              W jaki sposób organ stosujący prawo w Niemczech ma rozwiązać konflikt między wiążącymi wymogami prawa międzynarodowego a wymogami Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej?

                  4)

                  W przedmiocie przyjęcia nadużycia prawa przy wykonywaniu przez konsumenta prawa do odstąpienia od umowy w rozumieniu art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/48/WE:

                              a)

                              Czy wykonanie prawa do odstąpienia od umowy w rozumieniu art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/48/WE może stanowić nadużycie prawa?
                              Jeżeli tak:

                              b)

                              Czy przyjęcie nadużycia prawa przy wykonywaniu prawa do odstąpienia od umowy stanowi ograniczenie prawa do odstąpienia od umowy, które musi być określone w akcie rangi ustawowej?
                              Jeżeli nie:

                              c)

                              Czy przyjęcie nadużycia prawa przy wykonywaniu prawa do odstąpienia od umowy wymaga pod względem podmiotowym, by konsument wiedział o dalszym istnieniu swojego prawa do odstąpienia od umowy, lub przynajmniej, by jego niewiedza wynikała z rażącego niedbalstwa?
                              Jeżeli nie:

                              d)

                              Czy możliwość późniejszego przekazania kredytobiorcy przez kredytodawcę informacji, o których mowa w art. 14 ust. 1 zdanie drugie lit. b) dyrektywy 2008/48/WE, i spowodowania w ten sposób rozpoczęcia biegu terminu do odstąpienia od umowy zgodnie z zasada dobrej wiary stoi na przeszkodzie przyjęciu nadużycia prawa przy wykonywaniu prawa do odstąpienia od umowy?
                              Jeżeli nie:

                              e)

                              Czy wynik ten jest zgodny z utrwalonymi zasadami prawa międzynarodowego, którymi niemiecki sędzia jest związany na mocy Grundgesetz (ustawy zasadniczej)?
                              Jeżeli tak:

                              f)

                              W jaki sposób organ stosujący prawo w Niemczech ma rozwiązać konflikt między wiążącymi wymogami prawa międzynarodowego a wymogami Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej?

                  5)

                  Niezależnie od odpowiedzi udzielonych na powyższe pytania:

                              a)

                              Czy z prawem Unii, a w szczególności z prawem do odstąpienia od umowy w rozumieniu art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/48/WE, zgodna jest sytuacja, w której w świetle prawa krajowego w przypadku umowy o kredyt wiązany z umową sprzedaży po skutecznym wykonaniu przez konsumenta prawa do odstąpienia od umowy zgodnie z art. 14 ust. 1 dyrektywy 2008/48/WE

                                          aa)

                                          przysługujące konsumentowi wobec kredytodawcy roszczenie o zwrot uiszczonych rat kredytu staje się wymagalne dopiero wtedy, kiedy konsument ze swojej strony wydał kredytodawcy zakupioną rzecz lub przedstawił dowód na to, że mu ją odesłał?

                                          bb)

                                          powództwo konsumenta o zwrot uiszczonych przez siebie rat kredytu po wydaniu przedmiotu sprzedaży podlega oddaleniu jako bezzasadne wówczas, gdy kredytodawca jako wierzyciel nie pozostaje w zwłoce z przyjęciem przedmiotu sprzedaży?
                                          Jeżeli nie:

                              b)

                              Czy z prawa Unii wynika, że przepisy krajowe opisane pod lit. a) aa) lub a) bb) nie znajdują zastosowania?
                              Niezależnie od odpowiedzi udzielonej na powyższe pytania od pierwszego do piątego:

                  6)

                  Czy § 348a ust. 2 pkt 1 ZPO (kodeksu postępowania cywilnego) w zakresie, w jakim przepis ten dotyczy również wydawania postanowień w sprawie wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym zgodnie z art. 267 akapit drugi 2 TFUE, jest niezgodny z uprawnieniem sądów krajowych do składania tych wniosków zgodnie z art. 267 akapit drugi TFUE, a zatem nie znajduje zastosowania do wydawania tych postanowień?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. 2008, L 133, s. 66).


title: Sprawa C-62/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 2 lutego 2021 r. – Leinfelder Uhren München GmbH & Co. KG / E. Leinfelder GmbH, TL, SW, WL

text:
               17.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 2 lutego 2021 r. – Leinfelder Uhren München GmbH & Co. KG / E. Leinfelder GmbH, TL, SW, WL
      (Sprawa C-62/21)
      (2021/C 189/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca i wnosząca skargę rewizyjną: Leinfelder Uhren München GmbH & Co. KG

         Strona pozwana i druga strona postępowania rewizyjnego: E. Leinfelder GmbH, TL, SW, WL

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy uregulowana w art. 56 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 (1) i art. 63 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001 (2) okoliczność, że wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia praw właściciela unijnego znaku towarowego wskutek jego nieużywania może być złożony przez każdą osobę fizyczną lub prawną oraz przez każdą grupę lub podmiot utworzony do celów reprezentacji interesów, które posiadają zdolność pozywania lub bycia pozwanym we własnym imieniu, powoduje nieskuteczność ustalenia umownego, na mocy którego osoba trzecia zobowiązuje się wobec właściciela unijnego znaku towarowego do nieskładania w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia praw do tego unijnego znaku towarowego wskutek jego nieużywania?

                  2)

                  Czy uregulowana w art. 56 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 i art. 63 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001 okoliczność, że wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia praw właściciela unijnego znaku towarowego wskutek jego nieużywania może być złożony przez każdą osobę fizyczną lub prawną oraz przez każdą grupę lub podmiot utworzony do celów reprezentacji interesów, które posiadają zdolność pozywania lub bycia pozwanym we własnym imieniu, skutkuje tym, że prawomocny wyrok sądu państwa członkowskiego zobowiązujący stronę pozwaną do wycofania wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia praw do unijnego znaku towarowego wskutek jego nieużywania, złożonego przez samą stronę pozwaną lub przez upoważnioną przez nią osobę trzecią, nie powinien być brany pod uwagę w postępowaniu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia toczącym się przed Urzędem Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej i sądami Unii?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1).


title: Sprawa C-86/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León (Hiszpania) w dniu 11 lutego 2021 r. – Gerencia Regional de Salud de Castilla y León / Delia

text:
               17.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León (Hiszpania) w dniu 11 lutego 2021 r. – Gerencia Regional de Salud de Castilla y León / Delia
      (Sprawa C-86/21)
      (2021/C 189/10)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Gerencia Regional de Salud de Castilla y León

         Strona pozwana: Delia

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 45 TFUE i art. 7 rozporządzenia [nr 492]/2011 (1) są niezgodne z przepisem krajowym takim jak art. 6 ust. 2 lit. c) dekretu nr 43/2009 z dnia 2 lipca, który uniemożliwia uznanie pracy świadczonej w określonym zawodzie, w publicznym systemie opieki zdrowotnej innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy uznanie pracy świadczonej w publicznym systemie opieki zdrowotnej państwa członkowskiego może być uzależnione od uprzedniego zatwierdzenia ogólnych kryteriów uznawania systemów kariery zawodowej pracowników służby zdrowia państw członkowskich Unii Europejskiej?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (Dz.U. 2011, L 141, s. 1).


title: Sprawa C-112/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 25 lutego 2021 r. – X BV / Classic Coach Company vof, Y, Z

text:
               17.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 25 lutego 2021 r. – X BV / Classic Coach Company vof, Y, Z
      (Sprawa C-112/21)
      (2021/C 189/11)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: X BV

         Druga strona postępowania: Classic Coach Company vof, Y, Z

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dla stwierdzenia istnienia „wcześniejszego prawa” osoby trzeciej w rozumieniu art. 6 ust. 2 uchylonej dyrektywy 2008/95/WE (1)

                              a)

                              wystarczające jest, aby ta osoba trzecia używała w obrocie handlowym prawa uznanego przez ustawodawstwo danego państwa członkowskiego przed zgłoszeniem znaku towarowego; czy też

                              b)

                              wymagane jest, aby ta osoba trzecia mogła, powołując się na to wcześniejsze prawo, zgodnie z mającym zastosowanie ustawodawstwem krajowym, zakazać właścicielowi znaku towarowego używania tego znaku?

                  2)

                  Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze ma również znaczenie to, czy właściciel znaku towarowego posiada jeszcze wcześniejsze prawo (uznane przez ustawodawstwo danego państwa członkowskiego) do oznaczenia zarejestrowanego w charakterze znaku towarowego, a jeśli tak, to czy znaczenie ma to, czy właściciel znaku towarowego może na postawie tego jeszcze wcześniejszego uznanego prawa zakazać osobie trzeciej używania rzekomo „wcześniejszego prawa”?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (wersja skodyfikowana), Dz.U. 2008, L 299, s. 25.


title: Sprawa C-129/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 2 marca 2021 r. – Proximus NV / Gegevensbeschermingsautoriteit

text:
               17.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 2 marca 2021 r. – Proximus NV / Gegevensbeschermingsautoriteit
      (Sprawa C-129/21)
      (2021/C 189/12)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof van beroep te Brussel

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: Proximus NV

         Druga strona postępowania: Gegevensbeschermingsautoriteit

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 12 ust. 2 dyrektywy 2002/58/WE (1), w związku z art. 2 lit. f) tej dyrektywy i art. 95 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych (2) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku braku odmiennych uregulowań krajowych, dopuszcza on, aby krajowy organ nadzorczy wymagał „zgody” abonenta w rozumieniu ogólnego rozporządzenia o ochronie danych na publikację jego danych osobowych w publicznych spisach abonentów telefonicznych i w ramach usług biur numerów, zarówno tych publikowanych przez samego operatora, jak i przez innych dostawców?

                  2)

                  Czy przewidziane w art. 17 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych prawo do usunięcia danych należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie zakwalifikowaniu przez krajowy organ nadzorczy wniosku abonenta o usunięcie z publicznych spisów abonentów telefonicznych i z usług biur numerów jako wniosku o usunięcie danych w rozumieniu art. 17 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych?

                  3)

                  Czy art. 24 i art. 5 ust. 2 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby krajowy organ nadzorczy wywodził z mającej swe źródło w tych przepisach odpowiedzialności, że administrator powinien wdrożyć odpowiednie środki techniczne i organizacyjne, aby poinformować innych administratorów, a mianowicie dostawcę usług telefonicznych oraz innych dostawców spisów abonentów i usług biur numerów, którzy otrzymali dane od tego administratora, o cofnięciu przez zainteresowanego zgody stosownie do art. 6 w związku z art. 7 rozporządzenia?

                  4)

                  Czy art. 17 ust. 2 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby krajowy organ nadzorczy nakazał dostawcy publicznego spisu abonentów i usług biura numerów, do którego zwrócono się o zaprzestanie publikowania danych określonej osoby, aby podjął on stosowne środki służące poinformowaniu wyszukiwarek internetowych o tym wniosku o usunięcie danych?

         (1)  Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej), Dz.U. 2002, L 201, s. 37.

         (2)  Rozporządzenie (UE) 2016/679 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych), Dz.U. 2016, L 119, s. 1.


title: Sprawa C-136/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Constitucional (Portugalia) w dniu 3 marca 2021 r. – Autoridade Tributária e Aduaneira / VectorImpacto – Automóveis Unipessoal Lda

text:
               17.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Constitucional (Portugalia) w dniu 3 marca 2021 r. – Autoridade Tributária e Aduaneira / VectorImpacto – Automóveis Unipessoal Lda
      (Sprawa C-136/21)
      (2021/C 189/13)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Constitucional

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Strona przeciwna: VectorImpacto – Automóveis Unipessoal Lda

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 110 TFUE, samodzielnie lub w związku z art. 191 TFUE, a w szczególności z art. 191 ust. 2 TFUE, można interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, który pomija składnik środowiskowy przy stosowaniu obniżek związanych ze średnią utratą wartości handlowej pojazdów na rynku krajowym do podatku od pojazdów używanych posiadających stałe wspólnotowe tablice rejestracyjne wydane przez inne państwa członkowskie Unii Europejskiej, i pozwala na to, by obliczona w ten sposób kwota podatku była wyższa, niż kwota, którą opodatkowane są równoważne krajowe pojazdy używane?


title: Sprawa C-148/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d'arrondissement (Luksemburg) w dniu 8 marca 2021 r. – Christian Louboutin / Amazon Europe Core Sàrl, Amazon EU Sàrl, Amazon Services Europe Sàrl

text:
               17.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d'arrondissement (Luksemburg) w dniu 8 marca 2021 r. – Christian Louboutin / Amazon Europe Core Sàrl, Amazon EU Sàrl, Amazon Services Europe Sàrl
      (Sprawa C-148/21)
      (2021/C 189/14)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal d'arrondissement

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Christian Louboutin

         Strona pozwana: Amazon Europe Core Sàrl, Amazon EU Sàrl, Amazon Services Europe Sàrl

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 9 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (1) należy interpretować w ten sposób, że używanie oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym w reklamie wyświetlanej na stronie internetowej można przypisać jej operatorowi lub podmiotom powiązanym gospodarczo ze względu na zmieszanie na tej stronie ofert własnych operatora lub podmiotów powiązanych gospodarczo oraz ofert sprzedawców zewnętrznych poprzez włączenie tych reklam do własnej komunikacji handlowej operatora lub podmiotów powiązanych gospodarczo?
                  Czy takie włączenie zostaje wzmocnione przez okoliczność, że:

                              —

                              reklamy są prezentowane w sposób jednolity na stronie internetowej?

                              —

                              reklamy własne operatora i podmiotów powiązanych gospodarczo oraz sprzedawców zewnętrznych są wyświetlane bez rozróżnienia co do ich pochodzenia, ale z wyraźnym umieszczeniem logo operatora lub podmiotów powiązanych gospodarczo w rubrykach reklamowych zewnętrznych stron internetowych w formie „pop-up”?

                              —

                              operator lub podmioty powiązane gospodarczo oferują kompleksową usługę sprzedawcom zewnętrznym, obejmującą pomoc w opracowywaniu reklamy i ustalaniu cen sprzedaży, składowanie towarów i ich wysyłkę?

                              —

                              strona internetowa operatora i podmiotów powiązanych gospodarczo jest zaprojektowana w taki sposób, aby prezentowała się w postaci sklepów i etykiet, takich jak „bestsellery”, „najbardziej poszukiwane” lub „najczęściej oferowane”, bez widocznego na pierwszy rzut oka rozróżnienia między własnymi towarami operatora i podmiotów powiązanych gospodarczo a towarami sprzedawców zewnętrznych?

                  2.

                  Czy art. 9 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że używanie oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym w reklamie wyświetlanej w witrynie sprzedaży online należy co do zasady przypisać jej operatorowi lub podmiotom powiązanym gospodarczo, jeżeli w odczuciu właściwie poinformowanego i dostatecznie uważnego internauty ten operator lub podmiot powiązany gospodarczo odegrali czynną rolę przy opracowywaniu tej reklamy lub gdy jest ona postrzegana jako część własnej komunikacji handlowej tego operatora?
                  Czy na takie postrzeganie ma wpływ:

                              —

                              okoliczność, że ten operator lub podmioty powiązane gospodarczo są renomowanymi dystrybutorami bardzo zróżnicowanych towarów, w tym towarów należących do kategorii towarów zachwalanych w tej reklamie;

                              —

                              lub okoliczność, że wyświetlona w ten sposób reklama jest opatrzona nagłówkiem, w którym przedstawiono znak towarowy dla usługi tego operatora lub podmiotów powiązanych gospodarczo, przy czym znak ten cieszy się renomą jako znak towarowy dystrybutora;

                              —

                              czy też okoliczność, że ten operator lub podmioty powiązane gospodarczo oferują jednocześnie z wyświetleniem tej reklamy usługi tradycyjnie oferowane przez dystrybutorów towarów należących do tej samej kategorii co towary zachwalane w tej reklamie?

                  3.

                  Czy art. 9 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że wysyłka w obrocie handlowym i bez zgody właściciela znaku towarowego konsumentowi końcowemu towaru opatrzonego oznaczeniem identycznym ze znakiem towarowym stanowi używanie, które można przypisać nadawcy, tylko w przypadku, gdy ten ostatni rzeczywiście wiedział o umieszczeniu tego oznaczenia na towarze?
                  Czy taki nadawca używa przedmiotowego oznaczenia, jeżeli on sam lub podmiot powiązany gospodarczo powiadomił konsumenta końcowego o tym, że dokonuje on tej wysyłki, a wcześniej on sam lub podmiot powiązany gospodarczo składował towar w tym celu?
                  Czy taki nadawca używa przedmiotowego oznaczenia, jeżeli on sam lub podmiot powiązany gospodarczo aktywnie przyczynił się wcześniej do wyświetlenia w obrocie handlowym reklamy towaru opatrzonego tym oznaczeniem lub zarejestrował zamówienie konsumenta końcowego w związku z tą reklamą?

         (1)  Dz.U. 2017, L 154, s. 1.


title: Sprawa C-153/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif (Luksemburg) w dniu 5 marca 2021 r. – A, B i C, prawnie reprezentowani przez swoich rodziców / Ministre de l’Immigration et de l’Asile

text:
               17.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif (Luksemburg) w dniu 5 marca 2021 r. – A, B i C, prawnie reprezentowani przez swoich rodziców / Ministre de l’Immigration et de l’Asile
      (Sprawa C-153/21)
      (2021/C 189/15)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal administratif

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca nie: A, B i C, prawnie reprezentowani przez swoich rodziców

         Strona przeciwna: Ministre de l’Immigration et de l’Asile

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r.] w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (1) w związku z art. 23 dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r.] w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (2) oraz z art. 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej można interpretować w ten sposób, że pozwala on na uznanie za niedopuszczalny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej złożony przez rodziców w imieniu i na rzecz ich małoletniego dziecka w innym państwie członkowskim (w niniejszej sprawie – w Luksemburgu) niż państwo, które uprzednio udzieliło ochrony międzynarodowej wyłącznie rodzicom oraz braciom i siostrom dziecka (w niniejszej sprawie – Grecja) ze względu na to, że organy państwa, które udzieliło im ochrony międzynarodowej przed ich wyjazdem i narodzeniem dziecka, zapewniają, że po przybyciu dziecka i powrocie pozostałych członków rodziny dziecko to będzie mogło uzyskać zezwolenie na pobyt oraz korzystać z tych samych świadczeń jak te, które są przyznawane beneficjentom ochrony międzynarodowej, przy czym nie potwierdzają one jednak, że dziecku temu zostanie przyznany ad personam status beneficjenta ochrony międzynarodowej?

         (1)  Dz.U. 2013, L 180, s. 60.

         (2)  Dz.U. 2011, L 337, s. 9.


title: Sprawa C-164/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā rajona tiesa (Łotwa) w dniu 12 marca 2021 r. – SIA BALTIJAS STARPTAUTISKĀ AKADĒMIJA / Latvijas Zinātnes padome

text:
               17.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā rajona tiesa (Łotwa) w dniu 12 marca 2021 r. – SIA BALTIJAS STARPTAUTISKĀ AKADĒMIJA / Latvijas Zinātnes padome
      (Sprawa C-164/21)
      (2021/C 189/16)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Administratīvā rajona tiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SIA BALTIJAS STARPTAUTISKĀ AKADĒMIJA

         Druga strona postępowania: Latvijas Zinātnes padome

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy podmiot (ustanowiony na mocy prawa prywatnego), który prowadzi kilka podstawowych rodzajów działalności, w tym działalność badawczą, lecz którego dochody pochodzą w przeważającej części z odpłatnego świadczenia usług edukacyjnych, może zostać uznany za podmiot w rozumieniu art. 2 pkt 83 rozporządzenia nr 651/2014 (1)?

                  2)

                  Czy w celu ustalenia, czy dany podmiot spełnia przesłankę ustanowioną w art. 2 pkt 83 rozporządzenia nr 651/2014, zgodnie z którą podstawowym celem działalności podmiotu jest samodzielne prowadzenie badań podstawowych, badań przemysłowych lub eksperymentalnych prac rozwojowych lub rozpowszechnianie na szeroką skalę wyników takich działań poprzez nauczanie, publikację lub transfer wiedzy, uzasadnione jest stosowanie przesłanki dotyczącej proporcji finansowania (dochodów i kosztów) działalności gospodarczej i działalności niemającej charakteru gospodarczego? W przypadku odpowiedzi twierdzącej, jaka byłaby odpowiednia proporcja finansowania działalności gospodarczej i działalności niemającej charakteru gospodarczego w celu określenia podstawowego celu działalności podmiotu?

                  3)

                  Czy zgodnie z art. 2 pkt 83 rozporządzenia nr 651/2014 uzasadnione jest stosowanie przesłanki, zgodnie z którą dochody z działalności podstawowej powinny być ponownie inwestowane (reinwestowane) w działalność podstawową danego podmiotu, i czy konieczne jest dokonanie oceny innych aspektów, aby móc określić w sposób uzasadniony podstawowy cel działalności podmiotu, który składa wniosek dotyczący projektu? Czy taka ocena uległaby zmianie wskutek wykorzystania osiągniętych dochodów (są one ponownie inwestowane w działalność podstawową lub, na przykład w przypadku założyciela będącego osobą prywatną, są wypłacane akcjonariuszom w formie dywidendy), nawet w przypadku gdy większość dochodów stanowią opłaty z tytułu usług edukacyjnych?

                  4)

                  Czy osobowość prawna członków podmiotu, który składa wniosek dotyczący danego projektu, jest istotna dla oceny, czy podmiot ten odpowiada definicji zawartej w art. 2 pkt 83 rozporządzenia nr 651/2014, to znaczy czy jest to spółka utworzona zgodnie z prawem handlowym w celu prowadzenia działalności gospodarczej (działalności odpłatnej) o charakterze zarobkowym [art. 1 Komerclikums (kodeksu handlowego)], czy też jej członkowie lub udziałowcy/akcjonariusze są osobami fizycznymi lub prawnymi prowadzącymi działalność w celu zarobkowym (w tym odpłatne świadczenie usług edukacyjnych) lub utworzonymi bez celu zarobkowego (np. stowarzyszenie lub fundacja)?

                  5)

                  Czy liczba studentów krajowych i studentów z państw członkowskich Unii w porównaniu z liczbą studentów zagranicznych (pochodzących z państw trzecich) oraz okoliczność, że celem podstawowej działalności prowadzonej przez podmiot, który składa wniosek dotyczący projektu, jest zapewnienie studentom wyższego wykształcenia i kwalifikacji, które są konkurencyjne na międzynarodowym rynku pracy zgodnie z obecnymi wymogami międzynarodowymi (pkt 5 statutu skarżącej), są istotne dla oceny gospodarczego charakteru działalności podmiotu, który składa wniosek dotyczący projektu?

         (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz.U. L 187, s. 1).