               12.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/2

         Listy służące do ustalania składów Trybunału
   (2004/C 156/04)
   Podczas zgromadzenia w dniu 14 maja 2004 r. Trybunał sporządził następującą listę, o której mowa w art. 11b § 2 regulaminu, służącą do ustalenia składu wielkiej izby:

               Pan Gulmann

               Pan Levits

               Pan La Pergola

               Pan Lõhmus

               Pan Puissochet

               Pan Klučka

               Pan Schintgen

               Pan Malenovský

               Pani Macken

               Pan Ilešič

               Pani Colneric

               Pan Borg Barthet

               Pan von Bahr

               Pan Arestis

               Pan Cunha Rodrigues

               Pan Juhász

               Pani Silva de Lapuerta

               Pan Kūris

               Pan Lenaerts

               Pan Makarczyk

               Pan Schiemann

         Podczas zgromadzenia w dniu 14 maja 2004 r. Trybunał sporządził następujące listy, o których mowa w art. 11c § 2 akapit pierwszy regulaminu, służące do ustalenia składu izb złożonych z pięciu sędziów:
   Do pierwszej izby:
   Pani Colneric
   Pan Levits
   Pan Cunha Rodrigues
   Pan Ilešič
   Pan Lenaerts
   Pan Juhász
   Pan Schiemann
   Do drugiej izby:
   Pan Gulmann
   Pan Klučka
   Pan Schintgen
   Pan Arestis
   Pani Silva de Lapuerta
   Pan Kūris
   Pan Makarczyk
   Do trzeciej izby:
   Pan La Pergola
   Pan Lõhmus
   Pan Puissochet
   Pan Malenovský
   Pani Macken
   Pan Borg Barthet
   Pan von Bahr
   Podczas zgromadzenia w dniu 14 maja 2004 r. Trybunał sporządził następujące listy, o których mowa w art. 11 c § 2 akapit drugi regulaminu, służące do ustalenia składu izb złożonych z trzech sędziów:
   Do czwartej izby:
   Pani Colneric
   Pan Lenaerts
   Pan Schiemann
   Pan Juhász
   Pan Ilešič
   Pan Levits
   Do piątej izby:
   Pan Schintgen
   Pani Silva de Lapuerta
   Pan Makarczyk
   Pan Kūris
   Pan Arestis
   Pan Klučka
   Do szóstej izby:
   Pan La Pergola
   Pani Macken
   Pan von Bahr
   Pan Borg Barthet
   Pan Malenovský
   Pan Lõhmus


title: Sprawa C-369/12: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Brașov — Rumunia) — Biroul Executiv Central, reprezentant al reclamanților Chițea Constantin și alții przeciwko Ministerul Administrației și Internelor, Inspectoratul General al Poliției Române, Inspectoratul de Poliție al Județului Brașov (Odesłanie prejudycjalne — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Ważność uregulowania krajowego obniżającego wynagrodzenie różnych kategorii urzędników publicznych — Brak wdrożenia prawa Unii — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/12

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Brașov — Rumunia) — Biroul Executiv Central, reprezentant al reclamanților Chițea Constantin și alții przeciwko Ministerul Administrației și Internelor, Inspectoratul General al Poliției Române, Inspectoratul de Poliție al Județului Brașov
   (Sprawa C-369/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Ważność uregulowania krajowego obniżającego wynagrodzenie różnych kategorii urzędników publicznych - Brak wdrożenia prawa Unii - Oczywisty brak właściwości Trybunału)
   2013/C 108/24
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Brașov

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Biroul Executiv Central, reprezentant al reclamanților Chițea Constantin și alții

      Strona pozwana: Ministerul Administrației și Internelor, Inspectoratul General al Poliției Române, Inspectoratul de Poliție al Județului Brașov

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Curtea de Apel Brașov — Wykładnia art. 17 ust. 1, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 51 ust 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Dopuszczalność krajowych uregulowań obniżających wynagrodzenie różnych kategorii urzędników publicznych — Naruszenie zasad równego traktowania i niedyskryminacji oraz prawa własności

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do rozpoznania wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego przez Curtea de Apel Brașov (Rumunia) postanowieniem z dnia 27 czerwca 2012 r.

      (1)  Dz.U. C 343 z 10.11.2012.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie C-16/03 Peak Holding AB przeciwko Axolin-Elinor AB (wniosek Hovrätten över Skåne och Blekinge o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Art. 7 ust. 1 — Wyczerpanie prawa przyznanego przez znak towarowy — Wprowadzenie do obrotu w EOG przez właściciela znaku towarowego — Pojęcie — Towary oferowane do sprzedaży, a następnie wycofane — Sprzedaż na rzecz podmiotu gospodarczego z siedzibą w EOG z zobowiązaniem wprowadzenia towarów do obrotu poza EOG — Odsprzedaż towarów innemu podmiotowi gospodarczemu z siedzibą w EOG — prowadzenie do obrotu w EOG)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 30 listopada 2004 r.
   w sprawie C-16/03 Peak Holding AB przeciwko Axolin-Elinor AB (1) (wniosek Hovrätten över Skåne och Blekinge o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Art. 7 ust. 1 - Wyczerpanie prawa przyznanego przez znak towarowy - Wprowadzenie do obrotu w EOG przez właściciela znaku towarowego - Pojęcie - Towary oferowane do sprzedaży, a następnie wycofane - Sprzedaż na rzecz podmiotu gospodarczego z siedzibą w EOG z zobowiązaniem wprowadzenia towarów do obrotu poza EOG - Odsprzedaż towarów innemu podmiotowi gospodarczemu z siedzibą w EOG - prowadzenie do obrotu w EOG)
   (2005/C 19/04)
   Język postępowania: szwedzki
   W sprawie C- 16/03, mającej za przedmiot wniosek, który wpłynął do Trybunału dnia 15 stycznia 2003 r., o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hovrätten över Skåne och Blekinge postanowieniem z dnia 19 grudnia 2002 r., w postępowaniu: Peak Holding AB przeciwko Axolin-Elinor AB, dawna Handelskompaniet Faktory Outlet i Löddeköpinge AB, Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas i R. Silva de Lapuerta, prezesi izb, C. Gulmann (sprawozdawca), J.-P. Puissochet, R. Schintgen i J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie; rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: H. von Holstein, wydał w dniu 30 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Wykładni art. 7 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/CEE z dnia 21 grudnia 1988 r., mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, w wersji zmienionej przez Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r., należy dokonywać w ten sposób, że towary opatrzone znakiem towarowym nie należy uważać za wprowadzone do obrotu w Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeżeli właściciel znaku towarowego dokonał ich przywozu na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego w celu ich sprzedaży na tym terytorium lub jeżeli oferował je do sprzedaży we własnych sklepach lub sklepach przedsiębiorstw zależnych dla konsumentów w Europejskim Obszarze Gospodarczym, a towary te nie zostały sprzedane.

               2)

               W okolicznościach takich jak w postępowaniu przed sądem krajowym, postanowienie w umowie sprzedaży zawartej pomiędzy właścicielem znaku a podmiotem gospodarczym mającym siedzibę w obrębie Europejskiego Obszaru Gospodarczego w sprawie zakazu odsprzedaży w Europejskim Obszarze Gospodarczym nie wyklucza wprowadzenia do obrotu w Europejskim Obszarze Gospodarczym w rozumieniu art. 7 ust. 1 dyrektywy 89/104 w wersji zmienionej Porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dlatego w przypadku odsprzedaży w Europejskim Obszarze Gospodarczym z naruszeniem tego zakazu nie stoi na przeszkodzie wyczerpaniu wyłącznego prawa właściciela.

      (1)  Dz.U. C 55 z 8.3.2003.


title: Sprawa C-507/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 8 listopada 2012 r. — Jessy Saint Prix przeciwko Secretary of State for Work and Pensions

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 8 listopada 2012 r. — Jessy Saint Prix przeciwko Secretary of State for Work and Pensions
   (Sprawa C-507/12)
   2013/C 26/59
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca/powodowa/wnosząca odwołanie: Jessy Saint Prix

      Strona pozwana, Druga strona postępowania: Secretary of State for Work and Pensions

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo pobytu przysługujące „pracownikowi najemnemu” na mocy art. 7 dyrektywy w sprawie obywatelstwa (1) należy interpretować w ten sposób, że znajduje ono zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do osób (i) pozostających w istniejącym stosunku pracy, (ii) (przynajmniej w niektórych okolicznościach) poszukujących pracy, lub (iii) objętych rozszerzeniami zakresu tego prawa, o których mowa w art. 7 ust. 3, czy też artykuł ten należy interpretować w ten sposób, że nie wyklucza on uznania innych osób za osoby pozostające „pracownikami najemnymi” do powyższych celów?

               2)

                           (i)

                           Jeżeli zachodzi drugi przypadek, czy prawo to obejmuje kobietę, która na podstawie rozsądnych przesłanek zaprzestaje pracy lub poszukiwania pracy z uwagi na fizyczne ograniczenia wynikające z zaawansowanej ciąży (i okresu poporodowego)?

                           (ii)

                           Jeżeli tak, czy jest ona uprawniona do skorzystania ze sposobu, w jaki prawo krajowe określa, kiedy istnieją ku temu rozsądne przesłanki?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Tekst mający znaczenie dla EOG), Dz.U. L 158, s. 77.


title: Sprawa F-57/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 czerwca 2016 r. – Loquerie/Komisji

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/37

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 czerwca 2016 r. – Loquerie/Komisji
   (Sprawa F-57/15) (1)

   (2016/C 287/47)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 213 z 29.6.2015, s. 46.


title: Sprawa C-334/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Nordex Food A/S przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas [Odesłanie prejudycjalne — Rolnictwo — Rozporządzenie (WE) nr 800/1999 — Refundacje wywozowe — Rozporządzenie (WE) nr 1291/2000 — System pozwoleń na wywóz — Zgłoszenie wywozowe złożone bez pozwolenia na wywóz — Termin przyznany przez urząd celny wywozu — Dokumenty celne potwierdzające dotarcie wywożonych towarów do państwa przeznaczenia — Sfałszowane dokumenty — Skorygowanie uchybień — Stosowanie kary przewidzianej w art. 51 rozporządzenia (WE) nr 800/1999]

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/8

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Nordex Food A/S przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-334/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Rozporządzenie (WE) nr 800/1999 - Refundacje wywozowe - Rozporządzenie (WE) nr 1291/2000 - System pozwoleń na wywóz - Zgłoszenie wywozowe złożone bez pozwolenia na wywóz - Termin przyznany przez urząd celny wywozu - Dokumenty celne potwierdzające dotarcie wywożonych towarów do państwa przeznaczenia - Sfałszowane dokumenty - Skorygowanie uchybień - Stosowanie kary przewidzianej w art. 51 rozporządzenia (WE) nr 800/1999])
   (2014/C 462/13)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nordex Food A/S

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2299/2001 z dnia 26 listopada 2001 r., w związku z art. 24 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przyznaniu refundacji wywozowej w szczególnych okolicznościach takich jak te w postępowaniu przed sądem krajowym, gdzie wywozu dokonano bez przedstawienia pozwolenia na wywóz, którego istnienie zostało jednak wykazane w chwili dokonania zgłoszenia wywozowego i które zostało przedstawione przez eksportera w wynoszącym tydzień dodatkowym terminie, przyznanym w tym celu przez właściwy urząd celny.

               2)

               Artykuły 49 i 50 rozporządzenia nr 800/1999, zmienionego rozporządzeniem nr 2299/2001, należy interpretować w ten sposób, że z wyjątkiem przypadków siły wyższej eksporter, który w celu wykazania dotarcia wywożonych towarów do państwa przeznaczenia przedstawił dokumenty celne, które – jak się później okazało – zostały sfałszowane, nie może przedstawić – po upływie terminów przewidzianych w tych przepisach, w ramach toczącego się postępowania sądowego dotyczącego przyznania refundacji wywozowej – ważnych dokumentów celnych, nawet jeśli to przyznanie zostało opóźnione ze względów innych niż względy dotyczące dowodu dotarcia wspomnianych towarów.

               3)

               Artykuły 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 800/1999, zmienionego rozporządzeniem nr 2299/2001, należy interpretować w ten sposób, że kara przewidziana w tym przepisie podlega nałożeniu, gdy eksporter złożył w przewidzianych terminach dokumenty potwierdzające dotarcie wywożonych towarów do państwa przeznaczenia, które to dokumenty – jak się okazało – zostały sfałszowane, nawet jeśli z ważnych dokumentów przedstawionych w toku postępowania wynika, że objęta wnioskiem refundacja wywozowa odpowiada refundacji, która miałaby zostać przyznana.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa T-309/09: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2009 r. — Sanyō Denki przeciwko OHIM — Telefónica O2 Germany (eneloop)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/65

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2009 r. — Sanyō Denki przeciwko OHIM — Telefónica O2 Germany (eneloop)
   (Sprawa T-309/09)
   2009/C 267/118
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sanyō Denki Kabushiki Kaisha (Osaka, Japonia) (przedstawiciele: adwokaci M. De Zorti, M. Koch i T. Grimm)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Telefónica O2 Germany GmbH & Co. OHG (Monachium, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie R 794/2008-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania;

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „eneloop” dla towarów z klasy 9 (zgłoszenie nr 4 620 225)

      Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Telefónica O2 Germany GmbH & Co. OHG

      Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Między innymi słowny niemiecki znak towarowy „LOOP” dla towarów i usług z klas 9, 38 i 42 (znak towarowy nr 30 416 654,5)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa F-94/13: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2013 r. — ZZ przeciwko Radzie

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/32

         Skarga wniesiona w dniu 23 września 2013 r. — ZZ przeciwko Radzie
   (Sprawa F-94/13)
   2013/C 336/73
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci E. Marchal, J.N. Louis, D. Abreu Caldas i A. Coolen)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o przystąpieniu do obliczenia dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury przepracowanych przed podjęciem służby w oparciu o nowe ogólne przepisy wykonawcze do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 30 stycznia 2013 r. w sprawie obliczenia dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury przepracowanych przez stronę skarżącą przed podjęciem służby w Radzie;

               —

               o ile zajdzie taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 11 czerwca 2013 r. oddalającej zażalenie mające na celu zastosowanie ogólnych przepisów wykonawczych i dwóch stóp aktuarialnych obowiązujących w chwili składania wniosku o przeniesienie uprawnień emerytalnych;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.


title: Sprawa C-444/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso Administrativo n o 3 de La Coruña (Hiszpania) w dniu 16 listopada 2009 r. — Rosa María Gavieiro Gavieiro przeciwko Consejería de Educación de la Junta de Galicia

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso Administrativo no 3 de La Coruña (Hiszpania) w dniu 16 listopada 2009 r. — Rosa María Gavieiro Gavieiro przeciwko Consejería de Educación de la Junta de Galicia
   (Sprawa C-444/09)
   2010/C 24/52
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado Contencioso Administrativo no 3 de La Coruña (Hiszpania)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Rosa María Gavieiro Gavieiro

      Strona pozwana: Consejería de Educación de la Junta de Galicia

      Pytanie prejudycjalne

   Co oznacza wyrażenie „kryteria w zakresie długości okresu zatrudnienia”, zawarte w klauzuli 4 pkt 4 porozumienia ramowego stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70/WE (1) oraz czy sam tymczasowy charakter stosunku służbowego niektórych pracowników administracji publicznej jest „obiektywnym powodem” uzasadniającym ich odmienne traktowanie przy wypłacaniu dodatku za wysługę lat?

      (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175 s. 43).


title: Sprawa C-397/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság (Węgry) w dniu 27 lipca 2011 r. — Erika Jőrös przeciwko Aegon Magyarország Hitel Zrt

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság (Węgry) w dniu 27 lipca 2011 r. — Erika Jőrös przeciwko Aegon Magyarország Hitel Zrt
   (Sprawa C-397/11)
   2011/C 331/09
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Fővárosi Bíróság

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Erika Jőrös

      Strona pozwana: Aegon Magyarország Hitel Zrt.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy postępowanie przed sądem krajowym jest zgodne z art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG (1), jeżeli po stwierdzeniu, że którykolwiek z ogólnych warunków umów, do których odnosi się powództwo, jest nieuczciwy, sąd bada nieważność omawianego warunku z tego względu, nawet jeżeli nie został on konkretnie podniesiony przez strony?

               2)

               Czy sąd krajowy powinien również prowadzić postępowanie w sprawie wszczętej przez konsumenta, zgodnie z tym co opisano w pytaniu pierwszym, chociaż zazwyczaj, w przypadku gdy strona poszkodowana wnosi powództwo na tej podstawie, stwierdzenie nieważności ze względu na nieuczciwy charakter ogólnych warunków umów nie należy do właściwości sądu rejonowego, lecz sądu wyższej instancji?

               3)

               W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie — czy sąd krajowy może również rozpatrywać w postępowaniu w drugiej instancji kwestię nieuczciwego charakteru ogólnych warunków umów, jeżeli nie była ona rozważana w postępowaniu w pierwszej instancji i, zgodnie z krajowymi uregulowaniami, w postępowaniu odwoławczym nie można co do zasady uwzględniać nowych okoliczności faktycznych ani przedstawiać nowych dowodów?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29).


title: Sprawa C-563/11: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 28 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Łotwa) — SIA Forvards V przeciwko Valsts ieņēmumu dienests (Artykuł 99 regulaminu postępowania — Podatki — Podatek VAT — Szósta dyrektywa — Prawo do odliczenia — Odmowa — Faktura wystawiona przez przedsiębiorstwo uznane za fikcyjne)

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/2

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 28 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Łotwa) — SIA Forvards V przeciwko Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-563/11) (1)

   (Artykuł 99 regulaminu postępowania - Podatki - Podatek VAT - Szósta dyrektywa - Prawo do odliczenia - Odmowa - Faktura wystawiona przez przedsiębiorstwo uznane za fikcyjne)
   2013/C 129/03
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākās tiesas Senāts.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SIA Forvards V

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Augstākās tiesas Senāts — Wykładnia art. 17 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Odliczenie podatku VAT naliczonego — Podatnik spełniający warunki wymagane przez prawo krajowe dla odliczenia podatku zapłaconego przy zakupie produktów i wobec którego nie została stwierdzona żadna nieuczciwa praktyka — Odmowa prawa do odliczenia podatku VAT w przypadku, w którym wykazano, że druga strona transakcji nie jest w stanie dostarczyć towarów znajdujących się na fakturze formalnie zgodnej z prawem.

      Sentencja

   Artykuł 17 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie odmowie przyznania odbiorcy faktury prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej z tego powodu, że biorąc pod uwagę oszustwa czy nieprawidłowości popełnione przez wystawcę danej faktury, transakcja związana z tą ostatnią jest uznana za rzeczywiście niedokonaną, chyba że ustalono, biorąc pod uwagę czynniki obiektywne i nie wymagając od odbiorcy danej faktury dokonania czynności sprawdzających, które nie należą do jego obowiązków, że odbiorca faktury wiedział lub powinien był wiedzieć, że dana operacja była związana z oszustwem podatkowym w zakresie podatku od wartości dodanej, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 13 z 14.1.2012.


title: Sprawa C-230/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso Administrativo no 3 de Almería w dniu 11 maja 2010 r. — Águeda Maria Saenz Morales przeciwko Consejería para la Igualdad y Bienestar Social de la Junta de Andalucía

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso Administrativo no 3 de Almería w dniu 11 maja 2010 r. — Águeda Maria Saenz Morales przeciwko Consejería para la Igualdad y Bienestar Social de la Junta de Andalucía
   (Sprawa C-230/10)
   ()
   2010/C 209/26
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado de lo Contencioso Administrativo no 3 de Almería

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Águeda Maria Saenz Morales

      Strona pozwana: Consejería para la Igualdad y Bienestar Social de la Junta de Andalucía

      Pytania prejudycjalne

   Czy dyrektywa 99/70/WE (1) znajduje zastosowanie do urzędników organów administracji Junta de Andalucía (personel tymczasowy), a co za tym idzie, czy tacy urzędnicy powinni otrzymać dodatki trzyletnie za okres, gdy wykonywali pracę jako członkowie personelu tymczasowego?

      (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43).


title: Sprawa T-163/12: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2012 r. — Anatolij Tiernawski przeciwko Radzie

text:
               2.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 157/11

         Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2012 r. — Anatolij Tiernawski przeciwko Radzie
   (Sprawa T-163/12)
   2012/C 157/19
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Anatolij Tiernawski (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: C. Rapin et E. Van den Haute, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 2 w załączniku II do decyzji wykonawczej Rady 2012/171WPZiB z dnia 23 marca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2010/639/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi oraz pkt 2 w załączniku II do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 265/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi;

               —

               obciążenie Rady całością kosztów postępowania;

               —

               na wypadek, gdyby Sąd rozstrzygnął, że nie ma potrzeby wydawać orzeczenia — obciążenie Rady kosztami postępowania w oparciu o art. 87 § 6 w związku z art. 90 lit. a) regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty:

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na oczywiście błędnym ustaleniu stanu faktycznego w odniesieniu do powodów, jakie doprowadziły do wpisania skarżącego na listę osób objętych sankcjami, wzmiankowanych w aktach Rady.

               2)

               Zarzut drugi oparty na niedostatecznym uzasadnieniu zaskarżonych aktów, albowiem przyczyny wskazane w tych aktach nie są w żaden sposób pomocne do zrozumienia konieczności dokonania takiego wpisu.

               3)

               Zarzut trzeci oparty na naruszeniu decyzji 2010/639/WPZiB oraz rozporządzenia (WE) nr 765/2006 w brzmieniu po nowelizacji, jak również zasady zakazu dyskryminacji w ten sposób, że — po pierwsze — zakres zastosowania tych aktów został rozciągnięty na przedsiębiorcę bez wskazania działań w zakresie wsparcia reżimu prezydenta Łukaszenki, które mogłyby mu zostać przypisane oraz — po drugie — że inni przedsiębiorcy, których Rada uznała również za zbliżonych do władzy białoruskiej, nie zostali — w odróżnieniu od skarżącego — wpisani na europejskie listy osób i podmiotów objętych sankcjami.


title: Sprawa F-16/16: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2016 r. – ZZ/EUIPO

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/52

         Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2016 r. – ZZ/EUIPO
   (Sprawa F-16/16)
   (2016/C 191/76)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieumieszczeniu nazwiska skarżącej na liście urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu 2015

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 24 lipca 2015 r., w której strona pozwana odmówiła awansowania skarżącej do wyższej grupy zaszeregowania (AST 8) w ramach prowadzonego przez stronę pozwaną postępowania w sprawie awansu 2015, poprzez nieumieszczenie nazwiska skarżącej na liście urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu 2015, opublikowanej w dniu 24 lipca 2015 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa F-115/15: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/56

         Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-115/15)
   (2015/C 320/78)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci N. de Montigy i J.N. Louis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji ograniczającej uprawnienia emerytalne skarżącego i stwierdzenie braku zastosowania wniosków ze spotkania szefów administracji z dnia 16 czerwca 2005 r. w zakresie, w jakim wprowadzają one ograniczenia w doliczeniu skarżącemu lat służby uprawniających do emerytury; a także zasądzenie od pozwanej wypłaty przysługującej mu emerytury.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie braku zastosowania wniosków ze spotkania szefów administracji nr 240/05 z dnia 16 czerwca 2005 r. w zakresie, w jakim wprowadzają one ograniczenia w doliczeniu skarżącemu lat służby uprawniających do emerytury, w stosunku do dodatku kierowniczego, proporcjonalnie do rzeczywistego okresu składkowego w stosunku do całej kariery zawodowej urzędnika;

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim ogranicza ona uprawnienia emerytalne skarżącego z tytułu dodatku kierowniczego proporcjonalnie do rzeczywistego okresu składkowego w stosunku do liczby lat całej kariery zawodowej urzędnika Unii;

               —

               Zasądzenie od Komisji wypłaty skarżącemu przysługującej mu emerytury, z odliczeniem emerytury fatycznie wypłaconej, powiększonej o odsetki za zwłokę o stopie stosowanej przez EBC do bieżących operacji powiększonej o dwa punkty;

               —

               obciążenie Komisja kosztami postępowania.


title: Sprawa C-316/06: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/26

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-316/06)
   (2006/C 224/49)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i D. Lawunmi, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż nie zapewniając, w odniesieniu do zrzutów z aglomeracji znanych jako IE22, Bray, IE31, Howth, IE34, Letterkenny, IE40, Shanaganagh, IE41, Sligo i IE45, Tramore County Waterford, by ścieki komunalne przed odprowadzeniem były poddawane wtórnemu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu najpóźniej do dnia 31 grudnia 2000 r. oraz nie zapewniając, by wspomniane zrzuty w przywołanym terminie spełniały odpowiednie wymagania załącznika I.B do dyrektywy Rady 91/271/EWG (1) z dnia 30 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 1 i 3 tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja utrzymuje, iż władze irlandzkie uchybiły zobowiązaniu do zapewnienia, by ścieki komunalne z powołanych aglomeracji były poddawane wtórnemu (lub innemu równie skutecznemu) oczyszczaniu zgodnie z brzmieniem art. 4 dyrektywy 91/271.
   Mimo że Irlandia przedstawiła wyjaśnienia w przedmiocie zachodzących w odniesieniu do tych aglomeracji opóźnień i dostarczyła pewnych wskazówek co do postępów w realizacji wymogów dyrektywy, zdaniem Komisji te wyjaśnienia i wskazówki nie mogą być traktowane jako usprawiedliwiające niedochowanie terminu określonego w art. 4 ust. 1 tiret pierwsze dyrektywy. Ponadto Komisja podnosi, iż informacje dostarczone przez władze irlandzkie nie dają dostatecznej podstawy do stwierdzenia, że wtórna oczyszczalnia ścieków komunalnych w tych aglomeracjach rozpocznie niezwłocznie funkcjonowanie. W większości przypadków wydaje się, iż wiele etapów prac wymaga ukończenia zanim przywołane oczyszczalnie ścieków zostaną uruchomione.

      (1)  Dz.U. L 135, str. 40 - 52


title: Sprawa T-87/11: Wyrok Sądu z dnia 10 kwietnia 2013 r. — GRP Security przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (Klauzula arbitrażowa — Zamówienia publiczne na usługi — Usługi w zakresie monitorowania i dozoru budynków Trybunału Obrachunkowego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja o jednostronnym rozwiązaniu umowy zawierająca żądanie odszkodowania — Akt o charakterze umownym — Brak zmiany kwalifikacji skargi — Niedopuszczalność — Decyzja dotycząca sankcji w postaci wykluczenia przez okres trzech miesięcy — Interes prawny — Prawo do obrony — Poważne naruszenie zobowiązań — Zasada legalności kar — Nadużycie władzy — Proporcjonalność)

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/16

         Wyrok Sądu z dnia 10 kwietnia 2013 r. — GRP Security przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa T-87/11) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Zamówienia publiczne na usługi - Usługi w zakresie monitorowania i dozoru budynków Trybunału Obrachunkowego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja o jednostronnym rozwiązaniu umowy zawierająca żądanie odszkodowania - Akt o charakterze umownym - Brak zmiany kwalifikacji skargi - Niedopuszczalność - Decyzja dotycząca sankcji w postaci wykluczenia przez okres trzech miesięcy - Interes prawny - Prawo do obrony - Poważne naruszenie zobowiązań - Zasada legalności kar - Nadużycie władzy - Proporcjonalność)
   2013/C 147/28
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: GRP Security (Bertrange, Luksemburg) (przedstawiciele: początkowo G. Osch, następnie C. Arendt i M. Larbi, avocats)

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo T. Kennedy, J.M. Stenier i J. Vermer, następnie T. Kennedy i J. Vermer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego z dnia 14 stycznia 2011 r. dotyczącej jednostronnego rozwiązania umowy ramowej na usługi „Różnorodne usługi w zakresie ochrony” LOG/2026/10/02, na mocy której zażądano odszkodowania oraz żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 14 stycznia 2011 r. dotyczącej sankcji w postaci wykluczenia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               GRP Security zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 120 z 16.4.2011.


title: Sprawa C-263/12: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 października 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa — Decyzja Komisji nakazująca odzyskanie pomocy — Niewykonanie)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/15

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 października 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-263/12) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Decyzja Komisji nakazująca odzyskanie pomocy - Niewykonanie)
   2013/C 367/25
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: P. Mylonopoulos, K. Boskovits, G. Kanellopoulos oraz M. Karageorgou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2, 3 i 4 decyzji Komisji 2011/452/UE z dnia 23 lutego 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 48/08 (ex NN 61/08) udzielonej przez Grecję na rzecz Ellinikos Xrysos SA [notyfikowanej jako dokument nr C(2011) 1006] (Dz.U. L 193, s. 27) — Nieprzedsięwzięcie wszelkich środków koniecznych w celu odzyskania pomocy, która została uznana za bezprawnie przyznaną i niezgodną ze wspólnym rynkiem

      Sentencja

               1)

               Nie przedsięwziąwszy w wyznaczonych terminach wszelkich środków koniecznych do odzyskania od Ellinikos Xrysos AE pomocy przyznanej temu przedsiębiorstwu przy okazji sprzedaży przez państwo greckie nieruchomości, mianowicie pomocy uznanej za bezprawnie przyznaną i niezgodną ze wspólnym rynkiem w decyzji Komisji C(2011) 1006 wersja ostateczna z dnia 23 lutego 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 48/2008 (ex NN 61/2008) udzielonej przez Grecję na rzecz Ellinikos Xrysos AE, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 2 i 3 tej decyzji.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 217 z 21.7.2012.


title: Sprawa T-568/10: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2010 r. — Vivendi przeciwko Komisji

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/19

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2010 r. — Vivendi przeciwko Komisji
   (Sprawa T-568/10)
   2011/C 72/32
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Vivendi (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci O. Fréget, J.Y. Ollier i M. Struys)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 1 października 2010 r., w której Komisja oddaliła skargę złożoną przez Vivendi w dniu 2 marca 2009 r. (zarejestrowaną pod numerem 2009/4267), dotyczącą naruszenia przez Republikę Francuską dyrektywy 2002/77/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej, a w konsekwencji art. 106 ust. 1 TFUE poprzez przyznanie korzyści regulacyjnej wynikającej z odmowy ARCEP (francuskiego organu regulacji komunikacji i poczty) wykorzystania jego uprawnień w celu zobowiązania operatora zasiedziałego do zwrotu operatorom żądającym dostępu do pętli lokalnej zapłaconych kwot przekraczających rzeczywiste koszty świadczenia podlegającego orientacji kosztowej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Sądem poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty dotyczące istoty sprawy.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu prawa dotyczącym definicji „prawa specjalnego” w rozumieniu dyrektywy 2002/77/CE (1).

               2)

               Zarzut drugi oparty na naruszeniu przez Komisję obowiązku nadzoru spoczywającego na niej na mocy art. 106 ust. 3 TFUE.

               3)

               Zarzut trzeci oparty na naruszeniu prawa poprzez to, iż Komisja niesłusznie uznała, że obowiązek kosztowej orientacji pewnych cen nie wynika z dyrektywy Unii Europejskiej, lecz wchodzi w zakres odpowiedzialności regulatora krajowego.

               4)

               Zarzut czwarty oparty na naruszeniu prawa poprzez to, iż Komisja niesłusznie uznała, że prawa operatorów prywatnych nie zostały naruszone, ponieważ mogą oni zwrócić się do krajowych sądów gospodarczych w celu uzyskania zwrotu przez France Télécom nadmiarowo zapłaconych kwot, podczas gdy złożoności takiej sprawy uczyniłaby niemożliwym pełne uzyskanie prawa do zwrotu przed tymi sądami.

      (1)  Dyrektywa Komisji 2002/77/WE z dnia 16 września 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej (Dz.U. L 249, s. 21).


title: Sprawa C-149/14: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 23 kwietnia 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 91/676/EWG — Ochrona wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego — Wyznaczenie wód i stref zagrożenia — Nadmierna zawartość azotanów — Eutrofizacja — Obowiązek przeprowadzania co cztery lata przeglądu — Niewystarczający charakter — Ustanowienie programów działania — Brak)

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/12

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 23 kwietnia 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka
   (Sprawa C-149/14) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 91/676/EWG - Ochrona wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego - Wyznaczenie wód i stref zagrożenia - Nadmierna zawartość azotanów - Eutrofizacja - Obowiązek przeprowadzania co cztery lata przeglądu - Niewystarczający charakter - Ustanowienie programów działania - Brak))
   (2015/C 205/16)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia, E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciel: E. Skandalou, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Nie wyznaczając jako stref zagrożenia stref charakteryzujących się obecnością zbiorników wód powierzchniowych i gruntowych dotkniętych stężeniem azotanów wynoszącym więcej niż 50 mg/l lub zjawiskiem eutrofizacji i nie ustanawiając programów działania dotyczących tych stref w ciągu roku od tego wyznaczenia, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3 ust. 4 i art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014.


title: Sprawa F-91/12: Skarga wniesiona w dniu 3 września 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/33

      Skarga wniesiona w dniu 3 września 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
      (Sprawa F-91/12)
      (2012/C 331/63)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal i S. Orlandi)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności decyzji o przeliczeniu uprawnień emerytalnych nabytych przed podjęciem służby na dodatkowe lata zaliczane do okresu uprawniającego do emerytury na podstawie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności o przeliczeniu uprawnień emerytalnych nabytych przed podjęciem służby przez skarżącego na dodatkowe lata zaliczane do okresu uprawniającego do emerytury w systemie emerytalnym instytucji Unii Europejskiej na podstawie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.,

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-344/07: Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2010 r. — O2 (Germany) przeciwko OHIM (Homezone) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Homezone — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/23

         Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2010 r. — O2 (Germany) przeciwko OHIM (Homezone)
   (Sprawa T-344/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Homezone - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 80/40
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: O2 (Germany) GmbH & Co. OHG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Fottner i M. Müller)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 lipca 2007 r. (sprawa R 1583/2006-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Homezone jako wspólnotowego znaku towarowego

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 5 lipca 2007 r. (sprawa R 1583/2006-4).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 listopada 2004 r. w sprawie C-317/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Wspólnotowa regulacja w zakresie rybołówstwa — Rozporządzenia (EWG) nr 3760/92 i nr 2847/93 — Przekroczenie kwoty połowowej)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 18 listopada 2004 r.
   w sprawie C-317/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Wspólnotowa regulacja w zakresie rybołówstwa - Rozporządzenia (EWG) nr 3760/92 i nr 2847/93 - Przekroczenie kwoty połowowej)
   (2005/C 6/11)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-317/02, Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez K. Fitcha i T. van Rojna, a następnie przez T. van Rojna i B. Dohertyego, przeciwko Irlandii, reprezentowanej przez D. O'Hagana wspieranego przez A. Schustera, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia na podstawie art. 226 WE, wniesioną w dniu 11 września 2002 r., Trybunał (szósta izba), w składzie: A. Borg Barthet (sprawozdawca), prezes, S. von Bahr i J. Malenowský, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 18 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 9 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury, jak również art. art. 2, 21 i 31 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa w ten sposób, że:

                           —

                           nie przyjęła kryteriów i zasad wykorzystywania przyznanej jej kwoty połowowej;

                           —

                           nie zapewniła przestrzegania przepisów wspólnotowych dotyczących ochrony żywych zasobów wodnych poprzez kontrolę połowów, właściwą kontrolę wyładunków oraz deklaracji połowowych, jak również poprzez innego rodzaju środki kontroli przewidziane właściwymi rozporządzeniami wspólnotowymi;

                           —

                           nie zakazała przejściowo połowów przez statki rybackie pływające pod jej banderą lub zarejestrowane na jej terytorium, gdy przyznane jej kwoty uznane były za wyczerpane oraz

                           —

                           nie wszczęła postępowania administracyjnego lub karnego przeciwko kapitanom statków rybackich, które naruszyły wymienione przepisy lub też przeciwko innym osobom odpowiedzialnym za to naruszenie.

               2)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 261 z 26.10.2004.


title: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 21 stycznia 2005 r. w sprawie C-75/04 (wniosek Hof van Beroep te Antwerpen o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Ministerie van Financiën przeciwko Hendrik Hanssens i in. (Odesłanie prejudycjalne — Niedopuszczalność)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/12

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 21 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-75/04 (wniosek Hof van Beroep te Antwerpen o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Ministerie van Financiën przeciwko Hendrik Hanssens i in. (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Niedopuszczalność)
   (2005/C 106/22)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-75/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hof van Beroep te Antwerpen (Belgia) postanowieniem z dnia 11 lutego 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 17 lutego 2004 r. w postępowaniu: Ministerie van Financiën przeciwko Hendrik Hanssens, Rudi Verhoeven, World Wide Shipping and Forwarding NV (WWSF) Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, R. Schintgen (sprawozdawca), J. Makarczyk, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 21 stycznia 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hof van Beroep te Antwerpen postanowieniem z dnia 11 lutego 2004 r., jest niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004.


               3.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/12

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2013 r. przez stowarzyszenie Abelia przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-8/13)
   2013/C 287/08
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 24 czerwca 2013 r. przez stowarzyszenie Abelia, reprezentowane przez adwokata Ingebjørga Harto i adwokat Ninę Leę Grejde, Konfederacja Przedsiębiorczości Norweskiej (NHO), PO Box 5250 Majorstuen, 0303 Oslo, Norwegia.
   Skarżący występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 160/13/COL z dnia 24 kwietnia 2013 r.;

               2)

               obciążenie Urzędu kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarżący jest stowarzyszeniem przedsiębiorców i pracodawców w strukturach Konfederacji Przedsiębiorczości Norweskiej (Næringslivets Hoved-organisasjon) i reprezentuje 1 250 przedsiębiorstw członkowskich z branż IT, telekomunikacji, branży badawczo-rozwojowej, usług consultingowych i edukacyjnych.

               —

               Podstawą skargi jest decyzja Urzędu Nadzoru EFTA w sprawie nr 160/13/COL z dnia 24 kwietnia 2013 r. o zamknięciu sprawy bez wszczynania formalnego postępowania wyjaśniającego, czy przepisy dotyczące podatku VAT i zwrotu podatku VAT w Norwegii powinny zostać uznane za pomoc przyznaną przez państwo w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG.

               —

               Skarżący twierdzi między innymi, że:

                           —

                           Urząd Nadzoru EFTA nie wszczął formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 1 ust. 2 w części I protokołu 3 Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości (SCA), patrz art. 4 ust. 4 w części II protokołu 3 SCA,

                           —

                           Urząd Nadzoru EFTA nie przedstawił uzasadnienia zgodnie z wymaganiami art. 16 SCA.


title: Sprawa T-85/11 P: Postanowienie Sądu z dnia 21 lutego 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Poważna choroba — Zwrot kosztów leczenia — Odmowna decyzja Komisji w sprawie zwrotu 100 % kosztów leczenia poniesionych przez wnoszącego odwołanie — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 72 regulaminu pracowniczego — Kryteria ustalone przez komisję lekarską — Przedstawienie opinii lekarza zakładowego w toku postępowania — Właściwość dyrektora biura ds. rozliczeń — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/25

         Postanowienie Sądu z dnia 21 lutego 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-85/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Poważna choroba - Zwrot kosztów leczenia - Odmowna decyzja Komisji w sprawie zwrotu 100 % kosztów leczenia poniesionych przez wnoszącego odwołanie - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 72 regulaminu pracowniczego - Kryteria ustalone przez komisję lekarską - Przedstawienie opinii lekarza zakładowego w toku postępowania - Właściwość dyrektora biura ds. rozliczeń - Odwołanie oczywiście bezzasadne)
   2013/C 108/66
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 23 listopada 2010 r. w sprawie F-65/09 Marcuccio przeciwko Komisji, dotychczas niepublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach postępowania w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 103 z 2.4.2011.


title: Sprawa T-118/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 kwietnia 2009 r. — Zuffa przeciwko OHIM (ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Charakter opisowy — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 73 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/12

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 kwietnia 2009 r. — Zuffa przeciwko OHIM (ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP)
   (Sprawa T-118/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 73 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   2009/C 129/20
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zuffa, LLC (Las Vegas, Nevada, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, M. Blair i C. Balme, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 stycznia 2006 r. (sprawa R 931/2005-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP jako wspólnotowego znaku towarowego

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 30 stycznia 2006 r. (sprawa R 931/2005-1) w zakresie dotyczącym oddalenia odwołania wniesionego przez Zuffa, LLC na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006.


title: Sprawy połączone C-205/10 P, C-217/10 P i C-222/10 P: Postanowienie Trybunału z dnia 12 stycznia 2011 r. — Heinz Helmuth Eriksen (C-205/10 P), Bent Hansen (C-217/10 P), Brigit Lind (C-222/10 P) przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Skarga o odszkodowanie i o zadośćuczynienie — Konsekwencje dla zdrowia publicznego wypadku jądrowego mającego miejsce niedaleko Thule (Grenlandia, Dania) — Dyrektywa 96/29/Euratom — Niepodjęcie przez Komisję środków wobec państwa członkowskiego)

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/3

         Postanowienie Trybunału z dnia 12 stycznia 2011 r. — Heinz Helmuth Eriksen (C-205/10 P), Bent Hansen (C-217/10 P), Brigit Lind (C-222/10 P) przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawy połączone C-205/10 P, C-217/10 P i C-222/10 P) (1)

   (Odwołanie - Skarga o odszkodowanie i o zadośćuczynienie - Konsekwencje dla zdrowia publicznego wypadku jądrowego mającego miejsce niedaleko Thule (Grenlandia, Dania) - Dyrektywa 96/29/Euratom - Niepodjęcie przez Komisję środków wobec państwa członkowskiego)
   2011/C 120/04
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Heinz Helmuth Eriksen (C-205/10 P), Bent Hansen (C-217/10 P), Brigit Lind (C-222/10 P) (przedstawiciel: I. Anderson, Advocate)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia i E. White, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołania od postanowień Sądu (czwarta izba) z dnia 24 marca 2010 r. w sprawach T-516/08 Eriksen przeciwko Komisji, T-6/09 Hansen przeciwko Komisji i T-5/09 Lind przeciwko Komisji, w których Sąd odrzucił jako oczywiście pozbawione jakiejkolwiek podstawy prawnej skargi o odszkodowanie i zadośćuczynienie mające na celu uzyskanie naprawienia szkody, którą swoim zdaniem ponieśli skarżący w następstwie niepodjęcia przez Komisję środków niezbędnych w celu zobowiązania Danii do przestrzegania dyrektywy 96/29 ustanawiającej podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego (Dz.U. L 159, s. 1) i do zastosowania tych przepisów do pracowników narażonych na skutki wypadku jądrowego w Thule (Grenlandia), co stanowiło naruszenie uchwały Parlamentu Europejskiego w sprawie konsekwencji tej katastrofy dla zdrowia ludności podjętej w dniu 20 kwietnia 2007 r. (petycja 720/2002, 2006/2012 (INI))

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               Heinz Helmuth Eriksen, Bent Hansen i Brigit Lind zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Sprawa T-161/12: Wyrok Sądu z dnia 4 czerwca 2014 r. – Free przeciwko OHIM – Conradi + Kaiser (FreeLounge) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FreeLounge — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy free LA LIBERTÉ N’A PAS DE PRIX, wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy FREE, firma FREE i nazwa domenyFREE.FR — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Kompetencje o charakterze reformatoryjnym)

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/16

         Wyrok Sądu z dnia 4 czerwca 2014 r. – Free przeciwko OHIM – Conradi + Kaiser (FreeLounge)
   (Sprawa T-161/12) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FreeLounge - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy free LA LIBERTÉ N’A PAS DE PRIX, wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy FREE, firma FREE i nazwa domenyFREE.FR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Kompetencje o charakterze reformatoryjnym))
   2014/C 235/20
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Free SAS (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat Y. Coursin)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Conradi + Kaiser GmbH (Kleinmaischeid, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 stycznia 2012 r. (sprawa R 437/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Free SAS a Conradi + Kaiser GmbH.

      Sentencja

               1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (OHIM) z dnia 25 stycznia 2012 r. (sprawa R 437/2011-2), w zakresie w jakim stwierdzono w niej, że usługi publikacji elektronicznych online książek i periodyków oraz usługi publikacji periodyków i książek w formie elektronicznej, również w Internecie, należące do klasy 41 i objęte zgłoszeniem do rejestracji nie są podobne do usług rozpowszechniania informacji drogą elektroniczną, zwłaszcza do celów globalnej sieci łączności typu Internet, należących do klasy 38 i objętych wcześniejszym znakiem towarowym.

               2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 194 z 30.6.2012.


title: Sprawa F-68/06: Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2006 r. — Bakema przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/48

         Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2006 r. — Bakema przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-68/06)
   (2006/C 212/85)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Rent Jacob Bakema (Zuidlaren, Niderlandy) (Przedstawiciele: L. Rijpkema, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 22 marca 2006 r.;

               —

               nakazanie organowi powołującemu zatrudnienia skarżącego w grupie funkcyjnej IV w kategorii zaszeregowania 16;

               —

               stwierdzenie, że skarżącemu należy się stosowne odszkodowanie pieniężne.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, uprzednio zatrudniony w ramach tzw. lokalnej obsługi technicznej (ALAF) został zatrudniony jako pracownik kontraktowy i zaszeregowany do grupy funkcyjnej IV w kategorii zaszeregowania 14.
   W uzasadnieniu skargi skarżący twierdzi, ze organ powołujący błędnie zastosował odpowiednie przepisy Warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot (w skrócie: WZIP), w szczególności art. 82 ust. 2 lit. c) oraz art. 2 ogólnych postanowień wykonawczych 49-2004. Wykładnia pojęcia „dyplom” użytego w tych przepisach dokonana przez pozwaną jest błędna i arbitralna. Zdaniem skarżącego dokonując obliczenia doświadczenia zawodowego pozwana powinna była uwzględnić wszystkie prace wykonywane przez skarżącego po uzyskaniu „kandidaatdiploma”.
   Ponadto skarżący podnosi, że nawet jeśli przed jego zatrudnieniem jako pracownika kontraktowego był pracownikiem pomocniczym w ramach tzw. lokalnej obsługi technicznej zasada określona w art. 86 WZIP znajduje względem niego zastosowanie. Zgodnie z tą zasadą pracownik, który jest przesuwany w ramach tej samej grupy funkcyjnej nie może zostać zaklasyfikowany do niższej kategorii zaszeregowania lub na niższy stopień starszeństwa aniżeli te, które posiadał na poprzednim stanowisku.


title: Sprawa C-79/07: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/24

         Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty
   (Sprawa C-79/07)
   (2007/C 82/43)
   Język postępowania: maltański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Condou Durande i K. Xuereb, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Malty
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/110/WE z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie pomocy w przypadkach tranzytu do celów deportacji drogą powietrzną (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Malty uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Malty kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął dnia 6 grudnia 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 321, str. 26.


title: Sprawa T-61/10: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2010 r. — Fernando Marcelino Victoria Sánchez przeciwko Parlamentowi i Komisji

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/58

         Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2010 r. — Fernando Marcelino Victoria Sánchez przeciwko Parlamentowi i Komisji
   (Sprawa T-61/10)
   2010/C 100/86
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Fernando Marcelino Victoria Sánchez (Sewilla, Hiszpania) (przedstawiciel: N. Domínguez Ravela, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski i Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               wydanie wyroku orzekającego, że bezczynność Parlamentu Europejskiego i Komisji w formie nieudzielenia odpowiedzi na pisemny wniosek złożony w dniu 6 października 2009 r. jest niezgodna z prawem wspólnotowym oraz wezwanie wymienionych organów do usunięcia tego uchybienia.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący w niniejszej sprawie skierował w dniu 28 sierpnia 2008 r. petycję do Komisji Petycji Parlamentu dotyczącą rzekomo istniejącej w Hiszpanii sieci korupcji w sektorze ubezpieczeń społecznych i zdrowia publicznego. W dniu 3 maja 2009 r. Przewodniczący tej komisji poinformował skarżącego o umorzeniu postępowania w sprawie jego petycji.
   W dniu 6 grudnia 2009 r. skarżący skierował do Parlamentu Europejskiego i do Komisji Europejskiej wezwanie do działania w rozumieniu art. 265 TFUE. W wezwaniu tym żądał:

               —

               aby Parlament Europejski stwierdził nieważność decyzji Przewodniczącego Komisji Petycji Parlamentu Europejskiego notyfikowanej w dniu 3 maja 2009 r. i przystąpił do zbadania warunków, na jakich została wydana omawiana decyzja.

               —

               aby Komisja Europejska wszczęła również dochodzenie dotyczące hiszpańskiego wymiaru sprawiedliwości.

         Nie otrzymawszy odpowiedzi w wyznaczonym w tym celu terminie skarżący wniósł niniejszą skargę na bezczynność.
   Na poparcie swoich żądań skarżący podnosi naruszenie swych praw podstawowych do wniesienia petycji, równości wobec prawa i niedyskryminacji. Skarżący podnosi również okoliczność, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki stwierdzenia bezczynności pozwanych instytucji.


title: Sprawa C-177/06: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/25

         Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-177/06)
   (2006/C 143/47)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: F. Castillo de la Torre, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie w przewidzianym terminie wszystkich środków koniecznych do wykonania postanowień zawartych w art. 2 i 3 decyzji Komisji z dnia 20 grudnia 2001 w sprawie systemu pomocy wprowadzonego przez Hiszpanię w 1993 r. na rzecz niektórych nowoutworzonych przedsiębiorstw w prowincjach Álava, Vizcaya i Guipúzcoa, dokumenty C(2001) 4448 wersja ostateczna, (1) C(2001) 4478 wersja ostateczna (2) oraz C (2001) 4475 wersja ostateczna, (3) a w każdym razie poprzez niepodanie tych przepisów do wiadomości Komisji zgodnie z art. 4, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tych decyzji i traktatu WE;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Ustanowiony w art. 4 decyzji termin, w trakcie którego Królestwo Hiszpanii miało poinformować o środkach dotyczących ich wykonania upłynął w dniu 1 marca 2002 r., przy czym Komisja nie otrzymała żadnej informacji w tym względzie.

      (1)  Dz.U. L 77 z 24.03.2003, str. 1

      (2)  Dz.U. L 40 z 14.02.2003, str. 11

      (3)  Dz.U. L 17 z 22.01.2003, str. 20


title: Sprawa C-315/09l: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/13

         Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-315/09l)
   2009/C 256/25
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Erlbacher i L. de Schietere de Lophem, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla wykonania dyrektywy Rady 2006/88/WE z dnia 24 października 2006 r. w sprawie wymogów w zakresie zdrowia zwierząt akwakultury i produktów akwakultury oraz zapobiegania niektórym chorobom zwierząt wodnych i zwalczania tych chorób, (1) zmienionej dyrektywą Komisji 2008/53/WE z dnia 30 kwietnia 2008 r. zmieniającą załącznik IV do dyrektywy Rady 2006/88/WE w odniesieniu do wiosennej wiremii karpi, (2) a w każdym razie poprzez niepoinformowanie Komisji o przyjęciu tych przepisów, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy wymienionych dyrektyw;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2006/88/WE upłynął 1 maja 2008 r., a termin transpozycji dyrektywy 2008/53/WE upłynął 1 sierpnia 2008 r. Tymczasem w chwili złożenia niniejszej skargi strona pozwana nie ustanowiła przepisów koniecznych do transpozycji dyrektywy, a w każdym razie nie poinformowała o nich Komisji.

      (1)  Dz.U. L 328, s. 14.

      (2)  Dz.U. L 117, s. 27.


title: Sprawa C-162/14: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 marca 2015 r. – Komisja Europejska/Rzeczpospolita Polska

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/21

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 marca 2015 r. – Komisja Europejska/Rzeczpospolita Polska
   (Sprawa C-162/14) (1)

   (2015/C 213/34)
   Język postępowania: polski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 202 z 30.6.2014.


title: Sprawa C-38/05: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/14

         Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-38/05)
   (2005/C 82/29)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 1 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Barry'ego Doherty'ego, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Irlandii.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 1 i art. 19i tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (1), gdyż nie przekazała wymaganych na podstawie tych przepisów informacji za lata 1999 i 2000 oraz

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 1 i 19i rozporządzenia 2847/93 zobowiązują Państwa Członkowskie do przekazania w przewidzianym terminie, za pomocą przekazu komputerowego, określonych informacji. Dysponowanie tymi informacjami przez Komisję jest niezbędne dla zarządzania i rozwoju wspólnej polityki rybołówstwa, a w szczególności ze względu na ochronę, gospodarowanie i eksploatację żywych zasobów wodnych.
   Irlandia nie przekazała wymaganych na podstawie wyżej wymienionych przepisów informacji za lata 1999 i 2000 i w ten sposób uchybiła swoim zobowiązaniom.

      (1)  Dz.U. L 261, 20.10.1993, str. 1


title: Sprawa C-239/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Luksemburg) w dniu 12 maja 2010 r. — Xuan-Mai Tran przeciwko Landsbanki Luxembourg SA en liquidation

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Luksemburg) w dniu 12 maja 2010 r. — Xuan-Mai Tran przeciwko Landsbanki Luxembourg SA en liquidation
   (Sprawa C-239/10)
   ()
   2010/C 209/32
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Xuan-Mai Tran

      Strona pozwana: Landsbanki Luxembourg SA en liquidation

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1, 2 i 3 dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (1) należy interpretować w ten sposób, że znajdują one zastosowanie do zaprzestania działalności w następstwie ogłoszenia upadłości pracodawcy lub orzeczenia sądowego o zarządzeniu na podstawie art. 61 ust. 1 a) i b) ustawy z dnia 5 kwietnia 1993 r. o sektorze finansowym (ze zmianami) rozwiązania lub likwidacji instytucji kredytowej będącej pracodawcą z powodu jej niewypłacalności w sytuacji gdy prawo krajowe stanowi, że w razie takiego zaprzestania umowy o pracę ulegają natychmiastowemu zakończeniu?

               2)

               W razie udzielenie na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej czy art. 1, 2 i 3 dyrektywy 98/59 należy interpretować w ten sposób, że kuratora lub likwidatora należy przyrównać do pracodawcy, który zaplanował zwolnienia grupowe, który jest w stanie dopełnić, w ramach tej perspektywy, czynności, o których mowa w art. 2 i 3 dyrektywy i dokonać zwolnień (sprawa C-332/08, pkt 39, 40 i 41) (2)?

      (1)  Dz. U. L 225, s. 16.

      (2)  Wyrok z dnia 10 grudnia 2009 r. w sprawie Rodriguez Mayor i in., dotychczas nieopublikowany w Zbiorze.


title: Sprawa C-103/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal — Zjednoczone Królestwo) — The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs przeciwko Weald Leasing Limited (Szósta dyrektywa VAT — Pojęcie praktyki stanowiącej nadużycie — Transakcje leasingu dokonywane przez grupę przedsiębiorstw w celu rozłożenia w czasie płatności podatku VAT niepodlegającego odliczeniu)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal — Zjednoczone Królestwo) — The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs przeciwko Weald Leasing Limited
   (Sprawa C-103/09) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Pojęcie praktyki stanowiącej nadużycie - Transakcje leasingu dokonywane przez grupę przedsiębiorstw w celu rozłożenia w czasie płatności podatku VAT niepodlegającego odliczeniu)
   2011/C 55/08
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Strona pozwana: Weald Leasing Limited

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — The Court of Appeal, Londyn — Wykładnia dyrektywy 77/388/EWG: Szósta dyrektywa z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Pojęcie czynności stanowiących nadużycie — Transakcje leasingu i subleasingu dokonywane przez grupę przedsiębiorstw zajmującą się dostawami w znacznym stopniu zwolnionymi z podatku w celu rozłożenia w czasie ciężaru podatku VAT

      Sentencja

               1)

               Korzyść podatkowa wynikająca z dokonania przez przedsiębiorstwo transakcji leasingowych w zakresie środków trwałych, takich jak będące przedmiotem sporu w sprawie przed sądem krajowym, zamiast bezpośredniego zakupu tych środków, nie stanowi korzyści podatkowej, której przyznanie byłoby sprzeczne z celem właściwych przepisów szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r. i ustawodawstwa krajowego transponującego tę dyrektywę, o ile warunki umowne tych transakcji, w szczególności dotyczące określenia kwoty opłat leasingowych, odpowiadają normalnym warunkom rynkowym i o ile udział we wskazanych transakcjach pośredniczącej spółki trzeciej nie może stanowić przeszkody w stosowaniu tych przepisów, co podlega ocenie sądu krajowego. Okoliczność, że przedsiębiorstwo to nie wykonuje transakcji leasingowych w ramach swych zwykłych transakcji handlowych, nie ma w tym zakresie znaczenia.

               2)

               Jeżeli pewne warunki umowne transakcji leasingowych będących przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym lub udział pośredniczącej spółki trzeciej w tych transakcjach stanowiłyby nadużycie, transakcje te powinny zostać przedefiniowane w taki sposób, aby odtworzyć sytuację, która istniałaby w braku warunków umownych stanowiących nadużycie lub w braku udziału tej spółki.

      (1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2009.


title: Sprawa C-358/09 P: Postanowienie Trybunału z dnia 1 lipca 2010 r. — DSV Road NV przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Kodeks celny — Przywóz dyskietek pochodzących z Tajlandii — Pokrycie retrospektywne należności celnych przywozowych — Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/16

      Postanowienie Trybunału z dnia 1 lipca 2010 r. — DSV Road NV przeciwko Komisji Europejskiej
      (Sprawa C-358/09 P) (1)

      (Odwołanie - Kodeks celny - Przywóz dyskietek pochodzących z Tajlandii - Pokrycie retrospektywne należności celnych przywozowych - Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych)
      (2010/C 288/25)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: DSV Road NV (przedstawiciele: A. Poelmans i G. Preckler, advocaten)

         Druga strona postępowania: (przedstawiciel: L. Bouyon, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 8 lipca 2009 r. w sprawie T-219/07 DSV Road przeciwko Komisji, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 kwietnia 2007 r. wskazującej władzom belgijskim, że uzasadnione jest dokonanie zaksięgowania retrospektywnego należności celnych przywozowych od dyskietek pochodzących z Tajlandii i że nie jest uzasadnione umorzenie tych należności (sprawa REC 05/02).

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  DSV Road NV zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 297 z 5.12.2009.


title: Sprawa T-180/04: Skarga wniesiona dnia 25 maja 2004 r. przez Przedsiębiorstwo Polmos Białystok przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/21

         Skarga wniesiona dnia 25 maja 2004 r. przez Przedsiębiorstwo Polmos Białystok przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-180/04)
   (2004/C 217/38)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 25 maja 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), przez Przedsiębiorstwo Polmos Białystok z siedzibą w Białymstoku, Polska, reprezentowane przez C. Bercial Arias, lawyer.
   Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był także V S Vin Sprit AB.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 16 marca 2004 r. w sprawie R 430/2003-1, utrzymującej w mocy decyzję Wydziału Sprzeciwów nr 1200/2003 uwzględniającą sprzeciw nr B 432 635,

               —

               obciążenie Urzędu kosztami, włącznie z kosztami poniesionymi w postępowaniu w sprawie sprzeciwu i postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Strona skarżąca

               Znak towarowy będący przedmiotem zgłoszenia:

               Graficzny znak towarowy „ABSOLWENT B GRADUATE VODKA WÓDKA” dla towarów z klasy 33 (piwo itd.)

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               V & S Vin & Spirit AB

               Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Krajowy słowny znak towarowy „ABSOLUT”

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odmowa rejestracji

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Odrzucenie odwołania

               Argumenty przywołane w skardze:

               Niemożność zastosowania art. 8 ust. 1 lit. b) i ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 (1). W tym kontekście strona skarżąca podnosi, że przedmiotowe znaki nie są do siebie podobne.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1).


title: Sprawa T-435/12: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2012 r. — Bacardi przeciwko OHIM — Granette & Starorežná Distilleries (42 BELOW)

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/24

         Skarga wniesiona w dniu 24 września 2012 r. — Bacardi przeciwko OHIM — Granette & Starorežná Distilleries (42 BELOW)
   (Sprawa T-435/12)
   2012/C 379/42
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bacardi Co. Ltd (Vaduz, Liechtenstein) (przedstawiciel: adwokat M. Reinisch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Granette & Starorežná Distilleries a.s. (Uście nad Łabą, Republika Czeska)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 lipca 2012 r. w sprawie R 2100/2011-2;

               —

               oddalanie sprzeciwu wobec zgłoszenia słowno-graficznego znaku „42 BELOW” nr 8391856 dla towarów z klasy 33;

               —

               przekazanie wyroku Sądu OHIM;

               —

               obciążenie OHIM i drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą wszystkimi kosztami i wydatkami.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Bacardi Co. Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „42 BELOW” dla towarów z klasy 33 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8391856

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Granette & Starorežná Distilleries a.s.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Czechach pod nr 263350 graficzny znak towarowy „VODKA 42” między innymi dla towarów z klasy 33; niezarejestrowany znak towarowy „VODKA 42” używany w Republice Czeskiej i na Słowacji

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania i odmowa przyjęcia zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego dla wszystkich towarów

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie zasady 50 ust. 2 lit. g) rozporządzenia Komisji nr 2868/95; oraz

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-330/08: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/35/WE — Odpowiedzialność za środowisko — Zapobieganie i zaradzanie szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/11

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-330/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/35/WE - Odpowiedzialność za środowisko - Zapobieganie i zaradzanie szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2009/C 32/18)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Rozet i U. Wölker, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (Przedstawiciele: G. de Bergues i A. Adam, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia przepisów niezbędnych do dostosowania się do dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (Dz.U. L 143, s. 56)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 19 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa T-135/01: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  14 grudnia 2005 r.  — Fedon & Figli i in. przeciwko Radzie i Komisji ([Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty — Niezgodność wspólnotowego reżimu przywozu bananów z regułami Światowej Organizacji Handlu (WTO) — Wprowadzenie przez Stany Zjednoczone Ameryki na podstawie upoważnienia udzielonego przez WTO środków odwetowych w postaci dodatkowego cła na przywóz ze Wspólnoty — Decyzja Organu Rozstrzygania Sporów WTO — Skutki prawne — Odpowiedzialność Wspólnoty w braku bezprawnego zachowania jej organów — Związek przyczynowo-skutkowy — Nienormalny i szczególny charakter szkody])

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/25

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2005 r. — Fedon & Figli i in. przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-135/01) (1)

   ([Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty - Niezgodność wspólnotowego reżimu przywozu bananów z regułami Światowej Organizacji Handlu (WTO) - Wprowadzenie przez Stany Zjednoczone Ameryki na podstawie upoważnienia udzielonego przez WTO środków odwetowych w postaci dodatkowego cła na przywóz ze Wspólnoty - Decyzja Organu Rozstrzygania Sporów WTO - Skutki prawne - Odpowiedzialność Wspólnoty w braku bezprawnego zachowania jej organów - Związek przyczynowo-skutkowy - Nienormalny i szczególny charakter szkody])
   (2006/C 48/47)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Giorgio Fedon & Figli SpA (Vallesella di Cadore, Włochy), Fedon Srl (Pieve d'Alpago, Włochy) i Fedon America, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) [przedstawiciele: I. Van Bael, A. Cevese i F. Di Gianni, adwokaci]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej [przedstawiciele: S. Marquardt i F. Ruggeri Laderchi, pełnomocnicy] i Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: początkowo P. Kuijper, E. Righini, V. Di Bucci i B. Jansen, a następnie P. Kuijper, E. Righini i V. Di Bucci, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Skarga o naprawienie szkody, która miała powstać w wyniku wprowadzenia przez Stany Zjednoczone Ameryki na podstawie upoważnienia udzielonego przez Organ Rozstrzygania Sporów Światowej Organizacji Handlu (WTO) dodatkowego cła na przywóz produkowanych przez skarżące etui na okulary w następstwie stwierdzenia niezgodności wspólnotowego reżimu przywozu bananów z układami, uzgodnieniami i porozumieniami załączonymi do Porozumienia ustanawiającego WTO
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżące zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Radę i Komisję.

      (1)  Dz.U. C 275 z 29.9.2001


title: Sprawa T-802/16: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2016 r. – Endoceutics/EUIPO – Merck (FEMIBION)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/45

         Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2016 r. – Endoceutics/EUIPO – Merck (FEMIBION)
   (Sprawa T-802/16)
   (2017/C 022/61)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Endoceutics, Inc. (Quebec, Kanada) (przedstawiciel: adwokat M. Wahlin)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Merck KGaA (Darmstadt, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Merck KGaA

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „FEMIBION” – unijny znak towarowy nr 898 924

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lipca 2016 r. w sprawie R 1608/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji oraz unieważnienie prawa do unijnego znaku towarowego dla „preparatów farmaceutycznych na wzmocnienie układu odpornościowego, menopauzę, menstruację, stosowanych w okresie ciąży, na przeciwdziałanie, leczenie i zarządzanie stresem, przeciwdziałanie, leczenie i zarządzanie źle zbilansowaną oraz nieprawidłową dietą z powodu stresu”;

               —

               obciążenie właściciela unijnego znaku towarowego kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed EUIPO, w tym w postępowaniu odwoławczym.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-504/12: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2012 r. — Murnauer Markenvertrieb przeciwko OHIM (NOTFALL CREME)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/63

         Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2012 r. — Murnauer Markenvertrieb przeciwko OHIM (NOTFALL CREME)
   (Sprawa T-504/12)
   2013/C 26/124
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Murnauer Markenvertrieb GmbH (Trebur, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci F. Traub i H. Daniel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 września 2012 r. w sprawie R 271/2012-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „NOTFALL CREME” dla towarów z klas 3 i 5 — zgłoszenie nr 10 107 134

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009