title: Sprawa C-354/15: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 2 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Évora – Portugalia) – Andrew Marcus Henderson/Novo Banco SA [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych — Doręczanie dokumentów sądowych i pozasądowych — Rozporządzenie (WE) nr 1393/2007 — Artykuły 8, 14 i 19 — Doręczanie dokumentu wszczynającego postępowanie drogą pocztową — Brak tłumaczenia dokumentu — Załącznik II — Standardowy formularz — Brak — Skutki — Doręczenie listem poleconym za potwierdzeniem odbioru — Brak zwrotu potwierdzenia odbioru — Otrzymanie dokumentu przez osobę trzecią — Przesłanki ważności postępowania]

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/3

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 2 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Évora – Portugalia) – Andrew Marcus Henderson/Novo Banco SA
   (Sprawa C-354/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych - Doręczanie dokumentów sądowych i pozasądowych - Rozporządzenie (WE) nr 1393/2007 - Artykuły 8, 14 i 19 - Doręczanie dokumentu wszczynającego postępowanie drogą pocztową - Brak tłumaczenia dokumentu - Załącznik II - Standardowy formularz - Brak - Skutki - Doręczenie listem poleconym za potwierdzeniem odbioru - Brak zwrotu potwierdzenia odbioru - Otrzymanie dokumentu przez osobę trzecią - Przesłanki ważności postępowania])
   (2017/C 121/04)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal da Relação de Évora

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Andrew Marcus Henderson

      Strona pozwana: Novo Banco SA

      Sentencja

               1)

               Rozporządzenie (WE) nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczące doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych (doręczanie dokumentów) oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie przepisom prawa krajowego takim jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którymi, w wypadku gdy dokument sądowy doręczony pozwanemu mającemu miejsce zamieszkania na terytorium innego państwa członkowskiego nie został sporządzony w języku zrozumiałym przez pozwanego bądź w wymaganym języku urzędowym państwa członkowskiego, do którego przekazywany jest dokument, bądź – jeśli w tym państwie członkowskim funkcjonuje kilka języków urzędowych – w języku urzędowym lub w jednym z języków urzędowych miejsca, w którym ma nastąpić doręczenie, lub do tego dokumentu sądowego nie dołączono tłumaczenia na któryś z powyższych języków, brak standardowego formularza znajdującego się w załączniku II do tego rozporządzenia powoduje bezskuteczność omawianego doręczenia, nawet jeśli ta bezskuteczność musi zostać podniesiona przez owego pozwanego w określonym terminie lub na początku postępowania sądowego i to przed podjęciem jakiejkolwiek obrony co do istoty sporu.
               Rozporządzenie to wymaga natomiast, aby taki brak został naprawiony zgodnie z przepisami w nim ustanowionymi poprzez przekazanie zainteresowanemu standardowego formularza znajdującego się w załączniku II do rzeczonego rozporządzenia.

               2)

               Rozporządzenie nr 1393/2007 należy interpretować w taki sposób, że doręczenie drogą pocztową dokumentu wszczynającego postępowanie jest skuteczne, nawet jeśli:

                           —

                           potwierdzenie odbioru listu poleconego zawierającego dokument doręczany jego adresatowi zostało zastąpione innym dokumentem, pod warunkiem że ten inny dokument zapewnia równoważną gwarancję w zakresie udzielanych informacji i dowodów. Do sądu rozpatrującego sprawę w państwie członkowskim pochodzenia dokumentu należy upewnienie się, że adresat otrzymał dany dokument w takich warunkach, w których jego prawo do obrony zostało poszanowane;

                           —

                           doręczany dokument nie został przekazany adresatowi osobiście, pod warunkiem że został przekazany osobie dorosłej znajdującej się w pomieszczeniach zamieszkiwanych przez tego adresata, będącej bądź członkiem jego rodziny, bądź pracującą dla niego osobą. W odpowiednim przypadku do rzeczonego adresata należy wykazanie za pomocą wszystkich dowodów dopuszczalnych przed sądem rozpatrującym sprawę w państwie członkowskim pochodzenia dokumentu, że nie mógł faktycznie dowiedzieć się o wszczętym przeciwko niemu postępowaniu sądowym w innym państwie członkowskim, czy też zidentyfikować przedmiotu i podstawy powództwa lub też dysponować wystarczającym czasem do przygotowania swojej obrony.

      (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.


title: Sprawa T-458/12: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2012 r. — Générations futures przeciwko Komisji

text:
               15.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/7

         Skarga wniesiona w dniu 15 października 2012 r. — Générations futures przeciwko Komisji
   (Sprawa T-458/12)
   2012/C 389/11
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mouvement pour les droits et le respect des générations futures (Ons-en-Bray, Francja) (przedstawiciel: A. Faro, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Generalnego ds. Zdrowia i Konsumentów z dnia 16 sierpnia 2012 r. (ARES 977 175) odrzucającej wniosek o wszczęcie procedury odwoławczej względem rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 359/2012 z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie zatwierdzenia substancji czynnej metam, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011, złożony na podstawie art. 10 rozporządzenia nr 1367/2006.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca, francuskie stowarzyszenie działające na rzecz ochrony środowiska, pragnie doprowadzić, na podstawie art. 10 rozporządzenia nr 1367/2006, do wszczęcia procedury odwoławczej względem rozporządzenia wykonawczego nr 359/2012 w sprawie zatwierdzenia substancji czynnej metam (1). Decyzją z dnia 16 sierpnia 2012 r., Komisja odmówiła wszczęcia tej procedury odwoławczej z uwagi na fakt, że rozporządzenie wykonawcze, którego dotyczył wniosek o wszczęcie procedury odwoławczej nie stanowi aktu administracyjnego w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1367/2006 (2).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi kilka zarzutów.
   Skarżąca podnosi, po pierwsze, że rozporządzenie wykonawcze stanowi odpowiedź na indywidualny wniosek spółki trzeciej oraz, po drugie, że ograniczenie do aktów administracyjnych, przewidziane w art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 w związku z art. 2 ust. 1 lit. g) tego rozporządzenia nie jest zgodne z art. 9 ust. 3 Konwencji z Aarhus (3).
   Skarżąca podnosi również, że jej wniosek o wszczęcie procedury odwoławczej jest zasadny w zakresie w jakim i) obowiązująca procedura nie została zastosowana, ii) akty poddane ocenie są niewystarczające oraz iii) przewidziane kryteria zatwierdzenia nie zostały spełnione.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 359/2012 z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie zatwierdzenia substancji czynnej metam, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. L 114, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).

      (3)  Konwencja o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska.


title: Sprawa C-529/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG przeciwko Franz Hauswirth GmbH (Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 51 ust. 1 lit. b) — Kryteria istotne dla celów oceny złej wiary zgłaszającego w momencie dokonywania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG przeciwko Franz Hauswirth GmbH
   (Sprawa C-529/07) (1)

   (Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 51 ust. 1 lit. b) - Kryteria istotne dla celów oceny „złej wiary” zgłaszającego w momencie dokonywania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego)
   2009/C 180/12
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG

      Strona pozwana: Franz Hauswirth GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof (Austria) — Wykładnia art. 51 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1) — Pojęcie „złej wiary” zgłaszającego znak towarowy — Zgłoszenie znaku towarowego mające na celu uniemożliwienie konkurentom dalszej sprzedaży podobnych towarów, które wcześniej stały się w pewnym stopniu powszechnie znane — Zając wielkanocny z czekolady

      Sentencja

   W celu oceny istnienia złej wiary zgłaszającego w rozumieniu art. 51 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego sąd krajowy zobowiązany jest uwzględniać wszelkie istotne czynniki właściwe w danym przypadku i istniejące w chwili dokonywania zgłoszenia dotyczącego rejestracji oznaczenia jako wspólnotowego znaku towarowego, a w szczególności:

               —

               okoliczność, że zgłaszający wiedział lub powinien wiedzieć, iż osoba trzecia używa w co najmniej jednym państwie członkowskim oznaczenia identycznego lub podobnego dla towaru identycznego lub do złudzenia podobnego do oznaczenia zgłoszonego do rejestracji;

               —

               zamiar zgłaszającego uniemożliwienia dalszego używania tego oznaczenia przez osobę trzecią; a także

               —

               stopień ochrony prawnej, z której korzystają oznaczenie osoby trzeciej i oznaczenie zgłoszone do rejestracji.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawa T-489/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 października 2007 r. — US Steel Košice przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych — Krajowy plan rozdzielenia przydziałów emisji gazów dla Słowacji w latach 2005-2007 — Decyzja Komisji sugerująca brak intencji wycofania zastrzeżeń — Akt, na który nie przysługuje skarga — Niedopuszczalność)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/41

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 października 2007 r. — US Steel Košice przeciwko Komisji
   (Sprawa T-489/04) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych - Krajowy plan rozdzielenia przydziałów emisji gazów dla Słowacji w latach 2005-2007 - Decyzja Komisji sugerująca brak intencji wycofania zastrzeżeń - Akt, na który nie przysługuje skarga - Niedopuszczalność)
   (2007/C 297/84)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: US Steel Košice s.r.o. (Košice, Słowacja) (przedstawiciele: E. Vermulst, adwokat, C. Thomas, solicitor, oraz D. Hueting, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: Ü. Wölker i D. Lawunmi, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 20 października 2004 r. dotyczącej krajowego planu rozdzielania przydziałów emisji gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Republikę Słowacką na lata 2005-2007 na podstawie dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, str. 32)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Kosztami postępowania zostaje obciążona US Steel Košice s.r.o.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005.


title: Sprawa T-631/14: Wyrok Sądu z dnia 16 lipca 2015 r. – Roland SE/OHIM – Louboutin (Czerwony niuans naniesiony na podeszwę buta) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego mającego postać niuansu naniesionego na podeszwę buta — Wcześniejszego międzynarodowy graficzny znaku towarowy my SHOES — Względna podstawa odmowy — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/53

         Wyrok Sądu z dnia 16 lipca 2015 r. – Roland SE/OHIM – Louboutin (Czerwony niuans naniesiony na podeszwę buta)
   (Sprawa T-631/14) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego mającego postać niuansu naniesionego na podeszwę buta - Wcześniejszego międzynarodowy graficzny znaku towarowy my SHOES - Względna podstawa odmowy - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   (2015/C 302/68)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Roland SE (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: C. Onken i O. Rauscher, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: S. Pétrequin i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Strona postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM, interwenient przed Sądem: Christian Louboutin (Paryż, Francja) (przedstawiciel: T. van Innis, avocat)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 maja 2014 r. w sprawie R 1591/2013 1 dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między Roland SE i M. Christian Louboutin

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Roland SE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 380 z 27.10.2014.


title: Sprawa C-83/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/27

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-83/06) (1)

   (2007/C 96/50)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


title: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia  27 października 2005 r.  w sprawie C-234/05 Minister van Sociale Zaken, Staatssecretaris voor volksgezondheid przeciwko BVBA De Backer (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym hof van beroep te Brussel) (Odesłanie prejudycjalne — Niedopuszczalność)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/18

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 27 października 2005 r.
   w sprawie C-234/05 Minister van Sociale Zaken, Staatssecretaris voor volksgezondheid przeciwko BVBA De Backer (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym hof van beroep te Brussel) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Niedopuszczalność)
   (2006/C 36/36)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-234/05, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez hof van beroep te Brussel (Belgia) postanowieniem z dnia 25 maja 2005 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 27 maja 2005 r., w postępowaniu: Minister van Sociale Zaken, Staatssecretaris voor volksgezondheid przeciwko BVBA De Backer, Trybunał (szósta izba), w składzie: J. Malenovský, prezes izby, A. La Pergola (sprawozdawca) i J.-P. Puissochet, sędziowie; rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 27 października 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez hof van beroep te Brussel postanowieniem z dnia 25 maja 2005 r. jest niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 205 z 20.08.2005.


title: Sprawa T-93/14: Postanowienie Sądu z dnia 6 stycznia 2015 r. – St’art i in./Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Program „European Creative Industries Alliance” – Projekt „C I Factor” mający na celu wprowadzenie nowych instrumentów służących wspieraniu finansowania przedsiębiorstw z branży kultury i branży twórczej – Nota obciążeniowa – Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany – Niedopuszczalność)

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/35

      Postanowienie Sądu z dnia 6 stycznia 2015 r. – St’art i in./Komisja
      (Sprawa T-93/14) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Program „European Creative Industries Alliance” - Projekt „C I Factor” mający na celu wprowadzenie nowych instrumentów służących wspieraniu finansowania przedsiębiorstw z branży kultury i branży twórczej - Nota obciążeniowa - Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany - Niedopuszczalność)
      (2015/C 073/46)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strony skarżące: St’art – Fonds d’investissement dans les entreprises culturelles (Mons, Belgia); Stichting Cultuur – Ondernemen (Amsterdam, Niderlandy), oraz Angel Capital Innovations Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci L. Dehin i C. Brüls)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude, J. Estrada de Solà i S. Lejeune, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga o stwierdzenie nieważności „decyzji, której data wydania jest nieznana, sformalizowanej w dniu 29 listopada 2013 r. przez Komisję Europejską”, mającej na celu żądanie zwrotu kwoty 140 500,01 EUR w ramach projektu „C-I Factor SI2.609157-2/G/ENT/CIP/11/C/N03C011”, wydanie w tym celu noty obciążeniowej i w razie potrzeby zażądanie solidarnej odpowiedzialności pozostałych członków konsorcjum.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  St’art – Fonds d’investissement dans les entreprises culturelles, Stichting Cultuur – Ondernemen i Angel Capital Innovations Ltd pokrywają koszty własne, jak również koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa C-255/14: Wyrok Trybunału (druga izba izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kecskeméti Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Michał Chmielewski/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága (Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr 1889/2005 — Kontrola środków pieniężnych wwożonych do Unii Europejskiej lub wywożonych z Unii Europejskiej — Artykuły 3 i 9 — Obowiązek zgłoszenia — Naruszenie — Sankcje — Proporcjonalność)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/10

         Wyrok Trybunału (druga izba izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kecskeméti Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Michał Chmielewski/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága
   (Sprawa C-255/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 1889/2005 - Kontrola środków pieniężnych wwożonych do Unii Europejskiej lub wywożonych z Unii Europejskiej - Artykuły 3 i 9 - Obowiązek zgłoszenia - Naruszenie - Sankcje - Proporcjonalność))
   (2015/C 302/13)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kecskeméti Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Michał Chmielewski

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága

      Sentencja

   Artykuł 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1889/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty powinien być interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu takiemu jak sporne w postępowaniu głównym, które w celu sankcjonowania naruszenia obowiązku zgłoszenia deklaracji przewidzianego w art. 3 tego rozporządzenia przewiduje grzywnę administracyjną w wysokości odpowiadającej 60 % kwoty niezgłoszonych środków pieniężnych, jeżeli kwota ta przekracza 50  000 EUR.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa C-479/10: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko — Dyrektywa 1999/30/WE — Kontrola zanieczyszczeń — Wartości dopuszczalne stężenia PM 10 w otaczającym powietrzu)

text:
               2.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/8

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-479/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko - Dyrektywa 1999/30/WE - Kontrola zanieczyszczeń - Wartości dopuszczalne stężenia PM10 w otaczającym powietrzu)
   2011/C 194/10
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i K. Simonsson, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk i C. Meyer-Seitz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 1999/30/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. odnoszącej się do wartości dopuszczalnych dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w otaczającym powietrzu (Dz.U. L 163, s. 41) — Przekroczenie wartości dopuszczalnych cząstek PM10 w otaczającym powietrzu w latach 2005, 2006 i 2007 w strefach SW 2 i SW 4 oraz w latach 2005 i 2006 w strefie SW 5

      Sentencja

               1)

               Przekraczając wartości dopuszczalne PM10 w otaczającym powietrzu w latach 2005–2007 w strefach SW 2 i SW 4 oraz w latach 2005 i 2006 w strefie SW 5, Królestwo Szwecji naruszyło swoje zobowiązania na podstawie art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 1999/30/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. odnoszącej się do wartości dopuszczalnych dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w otaczającym powietrzu.

               2)

               Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa T-359/16: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2016 r. – Axel Springer/EUIPO – Stiftung Warentest (TestBild)

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/42

         Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2016 r. – Axel Springer/EUIPO – Stiftung Warentest (TestBild)
   (Sprawa T-359/16)
   (2016/C 296/53)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Axel Springer SE (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Hamacher i G. Müllejans)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Stiftung Warentest (Berlin, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „TestBild” – zgłoszenie nr 4 555 579

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 maja 2016 r. w sprawie R 555/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-418/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Société Papillon przeciwko Ministère du budget, des comptes publics et de la fonction publique (Swoboda przedsiębiorczości — Podatki bezpośrednie — Podatek od osób prawnych — System opodatkowania grupy — Spółka dominująca będąca rezydentem — Spółki pośrednio zależne będące rezydentami kontrolowane za pośrednictwem spółek zależnych niebędących rezydentami)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Société Papillon przeciwko Ministère du budget, des comptes publics et de la fonction publique
   (Sprawa C-418/07) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Podatki bezpośrednie - Podatek od osób prawnych - System opodatkowania grupy - Spółka dominująca będąca rezydentem - Spółki pośrednio zależne będące rezydentami kontrolowane za pośrednictwem spółek zależnych niebędących rezydentami)
   (2009/C 19/13)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil d'État
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Société Papillon

      Strona pozwana: Ministère du budget, des comptes publics et de la fonction publique
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État — Wykładnia art. 43 i 48 WE — Ograniczenie swobody przedsiębiorczości i ewentualne uzasadnienie regulacji podatkowej wprowadzającej rozróżnienie w zależności od tego, czy spółka pośrednio zależna (francuska) od spółki dominującej (również mającej siedzibę we Francji) jest kontrolowana za pośrednictwem spółki zależnej z siedzibą w tym państwie członkowskim, czy też w innym państwie członkowskim i niebędącą podatnikiem francuskiego podatku dochodowego od osób prawnych — Uzasadnienie oparte na spójności systemu podatkowego
   Sentencja
   Artykuł 52 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 43 WE) powinien być interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom państwa członkowskiego, na podstawie których system opodatkowania grupy jest przyznawany spółce dominującej będącej rezydentem tego państwa członkowskiego, która kontroluje spółki zależne i spółki pośrednio zależne również będące rezydentami tego państwa, lecz jego przyznanie jest wyłączone, jeżeli taka spółka dominująca kontroluje spółki pośrednio zależne poprzez spółki zależne będące rezydentami innego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  9 lutego 2006 r.  w sprawie C-305/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 2 pkt 1, art. 5 ust. 4 lit. c), art. 12 ust. 3 oraz art. 16 ust. 1 — Transakcja na terytorium kraju — Sprzedaż w drodze licytacji dzieł sztuki przywiezionych w ramach procedury odprawy czasowej — Prowizja aukcjonerów)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 9 lutego 2006 r.
   w sprawie C-305/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 2 pkt 1, art. 5 ust. 4 lit. c), art. 12 ust. 3 oraz art. 16 ust. 1 - Transakcja na terytorium kraju - Sprzedaż w drodze licytacji dzieł sztuki przywiezionych w ramach procedury odprawy czasowej - Prowizja aukcjonerów)
   (2006/C 86/03)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-305/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 16 lipca 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: R. Lyal) przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnicy: C. Jackson oraz R. Caudwell wspierane przez N. Painesa, QC) Trybunał (trzecia izba) w składzie: A. Rosas, prezes izby, J.-P. Puissochet, S. von Bahr, U. Lõhmus (sprawozdawca) i A. Ó Caoimh, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 9 lutego 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Stosując obniżoną stawkę podatku od wartości dodanej do prowizji pobieranej przez aukcjonerów przy sprzedaży w drodze licytacji dzieł sztuki, obiektów kolekcjonerskich i antyków przywiezionych w ramach procedury odprawy czasowej, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2 pkt 1, art. 5 ust. 4 lit. c), art. 12 ust. 3 oraz art. 16 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 1999/49/WE z dnia 25 maja 1999 r.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 226 z 20.9.2003.


title: Sprawa C-608/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-117/14, Cargill/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/37

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-117/14, Cargill/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej
   (Sprawa C-608/16 P)
   (2017/C 030/41)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: H. Marcos Fraile, pełnomocnik, N. Tuominen, avocat)

      Druga strona postępowania: Cargill SACI, Europejska Rada ds. Biodiesla (EBB)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Strona wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 września 2016 r., doręczonego Radzie w dniu 16 września 2016 r. w sprawie T-117/14 Cargill/Rada Unii Europejskiej;

               —

               oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji przez stronę skarżącą zmierzającej do stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia; i

               —

               obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami postępowania w sprawie odwołania.

         Alternatywnie o:

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               zastrzeżenie rozstrzygnięcia o kosztach w pierwszej instancji oraz w postępowaniu w sprawie odwołania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Po pierwsze, Sąd zastosował błędny test prawny przy ocenie, czy Rada dysponowała dowodem, aby postanowić, że ceny krajowych surowców zawarte w dokumentach odnośnych argentyńskich eksporterów były wystarczająco zniekształcone, aby pominąć je i posłużyć się metodą przewidzianą w art. 2 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia podstawowego (1). Postępując w ten sposób Sąd nałożył większy ciężar dowodu na instytucję.

               1.

                  Po drugie, ustalenia Sądu dotyczące tego, że dowód przedstawiony przez instytucję był niewystarczający dla wykazania, że doszło do znacznego zakłócenia cen podstawowych surowców w Argentynie w wyniku systemu DET, pozbawione są właściwego uzasadnienia.

               2.

                  Po trzecie, sentencja zaskarżonego wyroku stwierdzająca nieważność ceł antydumpingowych w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej, jest nieproporcjonalna do jedynej podstawy stwierdzenia nieważności rozważonej przez Sąd i nadaje ona bezpodstawne skutki ustaleniu sprzeczności z prawem.

               3.

               Rada wykaże, że zaskarżony wyrok jest obarczony kilkoma naruszeniami prawa, mającymi wpływ na jego ważność. Dodatkowo Rada podnosi, że okoliczności faktyczne leżące u podstaw pierwszego zarzutu wnoszącego odwołanie są wystarczająco udowodnione w ten sposób, że Trybunał Sprawiedliwości może rozstrzygnąć o tym zarzucie i oddalić skargę.

               4.

               W związku z tym Rada wnosi o uchylenie zaskarżonego wyrku raz o oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 343, s. 51, zwane dalej „rozporządzeniem podstawowym”).


title: Sprawa C-19/16 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 czerwca 2017 r. – Al-Bashir Mohammed Al-Faqih, Ghunia Abdrabbah, Taher Nasuf, Sanabel Relief Agency Ltd/Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej [Odwołanie — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) — Zwalczanie terroryzmu — Szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al- Kaida i talibami — Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 — Zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych osób fizycznych i prawnych, których nazwiska lub nazwy są umieszczone w wykazie sporządzonym przez Komitet ds. Sankcji Organizacji Narodów Zjednoczonych — Ponowne umieszczenie nazwisk lub nazw tych osób w wykazie ujętym w załączniku I do rozporządzenia nr 881/2002 po unieważnieniu pierwotnego umieszczenia w wykazie — Ustanie bytu osoby prawnej w toku postępowania — Zdolność sądowa]

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/11

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 czerwca 2017 r. – Al-Bashir Mohammed Al-Faqih, Ghunia Abdrabbah, Taher Nasuf, Sanabel Relief Agency Ltd/Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-19/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) - Zwalczanie terroryzmu - Szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al- Kaida i talibami - Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 - Zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych osób fizycznych i prawnych, których nazwiska lub nazwy są umieszczone w wykazie sporządzonym przez Komitet ds. Sankcji Organizacji Narodów Zjednoczonych - Ponowne umieszczenie nazwisk lub nazw tych osób w wykazie ujętym w załączniku I do rozporządzenia nr 881/2002 po unieważnieniu pierwotnego umieszczenia w wykazie - Ustanie bytu osoby prawnej w toku postępowania - Zdolność sądowa])
   (2017/C 277/14)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Al-Bashir Mohammed Al-Faqih, Ghunia Abdrabbah, Taher Nasuf, Sanabel Relief Agency Ltd (przedstawiciele: N. Garcia-Lora, Solicitor, E. Grieves, Barrister)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Ronkes Agerbeek, D. Gauci i J. Norris-Usher, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: G. Étienne, J.-P. Hix i H. Marcos Fraile, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Al-Bashir Mohammed Al-Faqih, Ghunia Abdrabbah i Taher Nasuf zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 21.3.2016.


title: Sprawa T-333/13: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. Westermann Lernspielverlag/OHIM – Diset (bambinoLÜK) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego bambinoLÜK — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy BAMBINO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/47

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. Westermann Lernspielverlag/OHIM – Diset (bambinoLÜK)
   (Sprawa T-333/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego bambinoLÜK - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy BAMBINO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 302/60)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Westermann Lernspielverlag GmbH (Brunszwik, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Nordemann i M. Maier)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Diset, SA (Barcelona, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 kwietnia 2013 r. (sprawa R 1323/2012-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Diset, SA a Westermann Lernspielverlag GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Westermann Lernspielverlag GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa C-595/15 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 22 września 2016 r. – National Iranian Oil Company PTE Ltd (NIOC) i in./Rada Unii Europejskiej [Odwołanie — Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu — Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których mają zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 945/2012 — Podstawa prawna — Pojęcie podmiotu związanego]

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/24

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 22 września 2016 r. – National Iranian Oil Company PTE Ltd (NIOC) i in./Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-595/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu - Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których mają zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 945/2012 - Podstawa prawna - Pojęcie podmiotu związanego])
   (2016/C 419/32)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: National Iranian Oil Company PTE Ltd (NIOC), National Iranian Oil Company International Affairs Ltd (NIOC International Affairs), Iran Fuel Conservation Organization (IFCO), Karoon Oil & Gas Production Co., Petroleum Engineering & Development Co. (PEDEC), Khazar Exploration and Production Co. (KEPCO), National Iranian Drilling Co. (NIDC), South Zagros Oil & Gas Production Co., Maroun Oil & Gas Co., Masjed-Soleyman Oil & Gas Co. (MOGC), Gachsaran Oil & Gas Co., Aghajari Oil & Gas Production Co. (AOGPC), Arvandan Oil & Gas Co. (AOGC), West Oil & Gas Production Co., East Oil & Gas Production Co. (EOGPC), Iranian Oil Terminals Co. (IOTC), Pars Special Economic Energy Zone (PSEEZ) (przedstawiciel: adwokat J.M. Thouvenin)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               National Iranian Oil Company PTE Ltd (NIOC), National Iranian Oil Company International Affairs Ltd (NIOC International Affairs), Iran Fuel Conservation Organization (IFCO), Karoon Oil & Gas Production Co., Petroleum Engineering & Development Co. (PEDEC), Khazar Exploration and Production Co. (KEPCO), National Iranian Drilling Co. (NIDC), South Zagros Oil & Gas Production Co., Maroun Oil & Gas Co., Masjed-Soleyman Oil & Gas Co. (MOGC), Gachsaran Oil & Gas Co., Aghajari Oil & Gas Production Co. (AOGPC), Arvandan Oil & Gas Co. (AOGC), West Oil & Gas Production Co., East Oil & Gas Production Co. (EOGPC), Iranian Oil Terminals Co. (IOTC) i Pars Special Economic Energy Zone (PSEEZ) pokrywają własne koszty oraz koszty postępowania poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa C-403/11: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 października 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2000/60/WE — Plany gospodarowania wodami w dorzeczu — Publikacja i przedstawienie Komisji — Informowanie społeczeństwa i konsultacje — Brak)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/15

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 października 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-403/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2000/60/WE - Plany gospodarowania wodami w dorzeczu - Publikacja i przedstawienie Komisji - Informowanie społeczeństwa i konsultacje - Brak)
   2012/C 366/25
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo I. Hadjiyannis i G. Valero Jordana, następnie B. Simon, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 13 ust. 1–3 i 6, art. 14 ust. 1 lit. c) i art. 15 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327, s. 1) — Plany gospodarowania wodami w dorzeczu — Informowanie społeczeństwa i konsultacje — Przekazywanie tych planów gospodarowania

      Sentencja

               1)

               Królestwo Hiszpanii:

                           —

                           nie przyjmując do dnia 22 grudnia 2009 r. planów gospodarowania wodami w dorzeczu, z wyjątkiem przypadku Distrito de la Cuenca Fluvial de Cataluña (okręgu dorzecza Katalonii), i nie przekazując Komisji oraz innym zainteresowanym państwom członkowskim do dnia 22 marca 2010 r. kopii tych planów zgodnie z art. 13 ust. 1–3 i 6 oraz art. 15 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/32/WE z dnia 11 marca 2008 r. oraz

                           —

                           nie wszczynając procedur dotyczących informowania społeczeństwa i konsultacji w przedmiocie planów gospodarowania wodami w dorzeczu najpóźniej do dnia 22 grudnia 2008 r. zgodnie z art. 14 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy, z wyjątkiem okręgów dorzecza Katalonii, Balearów, Teneryfy, Gwadiany, Gwadalkiwiru, Cuenca Mediterránea Andaluza (andaluzyjskiego basenu Morza Śródziemnego), Tinto-Odiel-Piedras, Guadalete-Barbate, Galicia-Costa, Miño-Sil, Duero, Cantábrico Occidental oraz Cantábrico Oriental,

                     uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy wymienionych przepisów.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 290 z 1.10.2011.


title: Sprawa C-530/07: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 91/271/EWG — Zanieczyszczenie środowiska — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Artykuł 3 i 4)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/8

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-530/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 91/271/EWG - Zanieczyszczenie środowiska - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Artykuł 3 i 4)
   2009/C 153/16
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i G. Braga da Cruz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes i M.J. Lois, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do art. 3 i 4 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, s. 40)

      Sentencja

               1)

               Nie wyposażając zgodnie z art. 3 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych gmin Bacia do Rio Uima (Fiães S. Jorge), Costa de Aveiro, Covilhã, Espinho/Feira, Ponta Delgada, Póvoa de Varzim/Vila do Conde oraz Santa Cita w systemy kanalizacji i nie poddając powtórnemu oczyszczaniu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu zgodnie z art. 4 ścieków gmin Alverca, Bacia do Rio Uima (Fiães S. Jorge), Carvoeiro, Costa de Aveiro, Costa Oeste, Covilhã, Lissabon, Matosinhos, Milfontes, Nazaré/Famalicão, Ponta Delgada, Póvoa de Varzim/Vila do Conde, Santa Cita, Vila Franca de Xira oraz Vila Real de Santo António, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 3 i 4 tej dyrektywy.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawa F-103/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. – DE/EMA (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego EMA — Sprawozdania z oceny — Żadanie stwierdzenia nieważności — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie — Naruszenie norm proceduralnych — Brak)

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. – DE/EMA
   (Sprawa F-103/13) (1)

   ((Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego EMA - Sprawozdania z oceny - Żadanie stwierdzenia nieważności - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Naruszenie norm proceduralnych - Brak))
   (2015/C 034/56)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: DE (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Blot)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (przedstawiciele: S. Marino, T. Jablonski i N. Rampal Olmedo, pełnomocnicy, adwokaci D. Waelbroeck i A. Duron)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za okres od dnia 15 września 2010 r. do dnia 15 września 2012 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               DE pokrywa własne koszty postępowania oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejską Agencję Leków.

      (1)  Dz.U. C 367 z 14.12.2013, s. 41.


title: Sprawa C-61/08: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/20

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-61/08)
   (2008/C 92/38)
   Język postępowania: grecki
   Sprawa

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Zavvos i H. Støvlbæk)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że przyjmując i utrzymując w mocy art. 19 ust. 1 Kodika Zymvolaiografon (kodeksu notarialnego) (ustawa nr 2830/2000), Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, a w szczególności art. 43 i 45 traktatu WE i dyrektywy Rady 89/48/EWG (1), z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata,

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Władze greckie twierdzą, że działalność notariuszy jest wyłączona z zakresu zastosowania art. 43 WE w zakresie w jakim objęta jest zakresem zastosowania art. 45 WE. Podkreślają one funkcję notariusza, jako funkcjonariusza publicznego, który poprzez użycie pieczęci państwowych nadaje aktom notarialnym większą moc dowodową oraz wykonalność, w sposób analogiczny do orzeczeń sądowych, funkcję notariusza jako urzędnika sądowego, jego rolę jako doradcy prawnego i szereg innych czynności. Powołują się one ponadto na zasadę terytorialności, która uniemożliwia greckiemu notariuszowi podjęcie działalności w innym okręgu terytorialnym.

               2.

               Komisja twierdzi, że art. 43 WE stanowi jedną z podstawowych zasad Wspólnoty i jest bezpośrednio stosowany w państwach członkowskich od chwili zakończenia okresu przejściowego. Jego celem jest zapewnienie korzyści w postaci krajowego traktowania każdego obywatela państwa członkowskiego, który osiedla się w państwie członkowskim, także w charakterze drugiego miejsca zamieszkania, w celu wykonywaniu wolnego zawodu i zakazuje wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, wynikającej z uregulowań krajowych.

               3.

               Jeśli chodzi o odstępstwo od swobody przedsiębiorczości, ustanowione w art. 45 akapit pierwszy, powinno być ono ograniczone do działalności, która rozpatrywana samodzielnie, „jest w bezpośredni i szczególny sposób związana z wykonywaniem władzy publicznej”. Zdaniem Komisji, żadna z funkcji ani czynności wskazanych przez władze greckie nie jest w bezpośredni i szczególny sposób związana z wykonywaniem władzy publicznej, jak stanowi orzecznictwo Trybunału, i nie może w związku z tym uzasadniać wymogu posiadania obywatelstwa.

               4.

               Trybunał uznaje, że kryterium „bezpośredniego i szczególnego związku” nie jest spełnione w przypadku wykonywania zadań pomocniczych i przygotowawczych w stosunku do zadań organu publicznego, który podejmuje ostateczną decyzję. Ponadto Trybunał badając uregulowania w zakresie prywatnych agencji ochrony, orzekł, że ponieważ występował bezpośredni i szczególny związek z wykonywaniem władzy publicznej, zainteresowanym powinny zostać przyznane „uprawnienia w zakresie stosowania przymusu” (2), co nie zachodzi z pewnością w niniejszym przypadku.

               5.

               Jak wynika z analizy orzecznictwa Trybunału, wykonywania władzy publicznej nie należy mylić z samym działaniem prowadzonym w interesie ogólnym. Sam fakt, że jednostka lub przedsiębiorstwo są w pewnym zakresie zobowiązani do działania w interesie ogólnym nie wystarcza, aby uznać takie zadanie za wykonywanie władzy publicznej.

               6.

               Zdaniem Komisji, dyrektywa 89/48 znajduje zastosowanie również do zawodu notariusza, ponieważ chodzi o zawód regulowany w odniesieniu do wymaganych przesłanek i jej stosowanie nie może być wykluczone, z uwagi na przyznanie uprawnień władzy publicznej, które przysługują notariuszom, z następujących powodów:

                           a)

                           takie przyznanie nie jest w bezpośredni i szczególny sposób związane z wykonywaniem władzy publicznej, co uzasadniałoby nałożenie wymogu posiadania obywatelstwa; oraz

                           b)

                           zakładając nawet, że można uznać notariuszy za zwyczajnych urzędników publicznych, co nie zachodzi, z uwagi na brak stosunku zależności oraz brak wynagrodzenia w charakterze funkcjonariuszy publicznych, nie byliby oni wykluczeni z zakresu zastosowania tej dyrektywy, gdyż wskazana dyrektywa, co do zasady, znajduje zastosowanie również do służby publicznej.

      (1)  Dz.U. L 19, z 24.1.1989, str. 16.

      (2)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 29 października 1998 r. w sprawie C-114/97 Komisja przeciwko Królestwu Hiszpanii, pkt 37.


title: Sprawa C-508/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 9 listopada 2012 r. — Walter Vapenik przeciwko Josefowi Thurnerowi

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 9 listopada 2012 r. — Walter Vapenik przeciwko Josefowi Thurnerowi
   (Sprawa C-508/12)
   2013/C 46/22
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesgericht Salzburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa i wnosząca odwołanie: Walter Vapenik

      Strona pozwana i druga strona postępowania odwoławczego: Josef Thurner

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 6 ust. 1 lit. d) rozporządzenia WE nr 805/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że przepis ten ma zastosowanie jedynie do umów między przedsiębiorcą jako wierzycielem a konsumentem jako dłużnikiem, czy też wystarczy, aby przynajmniej dłużnik był konsumentem, co oznaczałoby, że przepis ten znajduje zastosowanie również do roszczeń kierowanych przez jednego konsumenta przeciwko innemu konsumentowi?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych (Dz.U. L 143, s. 15).


title: Sprawa T-191/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2009 r. — JOOP! przeciwko OHIM (Przedstawienie wykrzyknika wpisanego w prostokąt) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego wykrzyknik wpisany w prostokąt — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/45

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2009 r. — JOOP! przeciwko OHIM (Przedstawienie wykrzyknika wpisanego w prostokąt)
   (Sprawa T-191/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego wykrzyknik wpisany w prostokąt - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2009/C 282/85
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: JOOP! GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Schmidt-Hollburg, W. Möllering, A. Löhde, H. Leo, A. Witte, T. Frank, A. Theil, H.-P. Rühland, B. Willers i T. Rein)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 marca 2008 r. (sprawa R 1822/2007-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               JOOP! GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008.


title: Sprawa T-206/07: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2007 r. — Foshan Shunde Yongjian Housewares & Hardware przeciwko Radzie

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/41

         Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2007 r. — Foshan Shunde Yongjian Housewares & Hardware przeciwko Radzie
   (Sprawa T-206/07)
   (2007/C 170/79)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Foshan Shunde Yongjian Housewares & Hardware Co., Ltd (przedstawiciele: J.-F. Bellis, adwokat i G. Vallera, Barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności cła antydumpingowego nałożonego na skarżącą rozporządzeniem Rady (WE) nr 452/2007 nakładającym ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącym o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz desek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Ukrainy;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W dniu 23 kwietnia 2007 r. Rada przyjęła, na wniosek Komisji rozporządzenie (WE) nr 452/2007 nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz desek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Ukrainy (1). Rozporządzeniem tym, które stanowi przedmiot niniejszej sprawy, nałożono na skarżącą cło antydumpingowe.
   Skarżąca podnosi w swojej skardze, że nałożone na nią ostateczne cło było bezprawne w zakresie, w jakim przedstawiony Radzie przez Komisję wniosek o nałożenie ostatecznych środków, który jest podstawą zaskarżonego rozporządzenia, dotknięty jest dwoma wadami.
   Skarżąca podnosi po pierwsze, że przedstawiony Radzie przez Komisję wniosek nie jest oparty na ostatecznych ustaleniach Komisji, lecz na ustaleniach tymczasowych. Skarżąca podnosi, że Komisja błędnie interpretuje art. 2 ust. 7 lit. c rozporządzenia (WE) nr 384/92 (2), jako zakazujący jej korygowania w trakcie dochodzenia, wstępnego ustalenia statusu przedsiębiorstwa w rozumieniu tego przepisu. Skarżąca podnosi w związku z tym, że wniosek Komisji dotyczący środków ostatecznych jest wadliwy z powodu oczywistego naruszenia prawa.
   Ponadto skarżąca podnosi, że wniosek o nałożenie środków ostatecznych jest wadliwy z powodu naruszenia istotnych wymogów proceduralnych w zakresie, w jakim miał on zostać przyjęty z naruszeniem prawa do obrony oraz art. 20 ust. 5 rozporządzenia nr 384/96. Na poparcie swego zarzutu skarżąca podnosi, że Komisja przedstawiła swój wniosek Radzie przed upływem terminu na złożenie przez skarżącą uwag dotyczących skorygowanych informacji o ostatecznych ustaleniach, na których opiera się ten wniosek.

      (1)  Dz.U. 2007, L 109, str. 12.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, Dz.U. 1996, L 56, str. 1, zmienione ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005, Dz.U. L 340, str. 17.


title: Sprawa F-23/09: Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2009 r. — Cerafogli przeciwko CBE

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/21

         Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2009 r. — Cerafogli przeciwko CBE
   (Sprawa F-23/09)
   2009/C 129/35
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Maria Concetta Cerafogli (Frankfurt, Niemcy) (przedstawiciele: L. Lévi, M. Vandenbussche, avocats)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Przedmiot i opis sporu

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji dyrekcji Banku w sprawie nominacji doradcy ad interim w dywizji OVS oraz stwierdzenie nieważności ogłoszenia o stanowisku ECB/074/08, oraz decyzji przyjętych na jego podstawie. Wniosek o zasądzenie od pozwanej zadośćuczynienia i odszkodowania za szkody poniesione przez skarżącą.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji dyrekcji z dnia 17 lipca 2008 r. o nominacji M. L ad interim na stanowisku doradcy w dywizji OVS;

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia o stanowisku ECB/074/08;

               —

               w konsekwencji, (i) stwierdzenie nieważności wszystkich decyzji przyjętych na podstawie ogłoszenia o stanowisku, w tym decyzji o nominacji M. L. na stanowisko doradcy w dywizji OVS podjętej w następstwie przeprowadzenia postępowania rekrutacyjnego i (ii) zasądzenie od pozwanej kwoty 10 000 EUR, ex aequo et bono, celem zadośćuczynienia za krzywdę poniesioną przez skarżącą i 2 500 EUR celem naprawienia szkody związanej z interwencją adwokata skarżącej w toku postępowania poprzedzającego spór;

               —

               w wypadku gdyby stwiedzenie nieważności wiązało się z poważnymi trudnościami, zasądzenie od pozwanej kwoty w wysokości 45 600 EUR;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Centralnego kosztami postępowania.


title: Sprawa T-241/09: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2009 r. — Nikolaou przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/41

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2009 r. — Nikolaou przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa T-241/09)
   2009/C 205/76
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Kalliopi Nikolaou (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy

      Żądania strony skarżącej

               —

               Zasądzenie od Trybunału Obrachunkowego zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez K. Nikolaou za pomocą następujących środków:

                           —

                           wystosowania oficjalnego komunikatu we współpracy z K. Nikolaou co do jego treści — który należy doręczyć również jej samej — do wszystkich władz europejskich, a w szczególności do Parlamentu Europejskiego, Komisji Europejskiej oraz wszystkich pozostałych instytucji i organów wspólnotowych, zgodnie z którym K. Nikolaou została oczyszczona ze wszystkich wysuwanych przeciwko niej oskarżeń;

                           —

                           dokonania oficjalnych ogłoszeń w związku z oczyszczeniem skarżącej z wysuwanych przeciwko niej oskarżeń w gazetach luksemburskich, niemieckich, greckich, francuskich, hiszpańskich i belgijskich, które opublikowały negatywne komentarze pochodzące od Trybunału Obrachunkowego, jak również w „European Voice”.

               —

               Ewentualnie, jeżeli Trybunał Obrachunkowy nie naprawi wizerunku publicznego K. Nikolaou za pomocą wspomnianych powyżej środków, zasądzenie od niego na jej rzecz — tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną przez nią krzywdę — kwoty 100 000 EUR wraz z odsetkami od momentu, w którym instytucji tej doręczone zostało „Request for compensation” z dnia 14 kwietnia 2009 r., aż do momentu zapłaty tej kwoty, którą K. Nikolaou zobowiązuje się wykorzystać do dokonania ogłoszeń i komunikatów, o których mowa powyżej,

               —

               zasądzenie od Trybunału Obrachunkowego na rzecz K. Nikolaou — tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za krzywdę doznaną przez nią wskutek postępowań prowadzonych przed luksemburskimi organami sądowymi — kwoty 40 000 EUR wraz z odsetkami od momentu, w którym instytucji tej doręczone zostało „Request for compensation” z dnia 14 kwietnia 2009 r., aż do momentu zapłaty tej kwoty,

               —

               zasądzenie od Trybunału Obrachunkowego na rzecz K. Nikolaou — tytułem odszkodowania pieniężnego za szkodę materialną poniesioną przez nią wskutek postępowań prowadzonych przed luksemburskimi organami sądowymi, a w szczególności przed „Juge d’instruction” i przed „Tribunal d’arrondissememnt de Luxembourg” — kwoty 57 771,40 EUR z tytułu wynagrodzenia adwokata Hossa za reprezentowanie jej przed wskazanymi powyżej sądami oraz kwoty 4 000 EUR z tytułu kosztów podróży do Luksemburga w celu osobistego stawiennictwa przed tymi sądami, a mianowicie 1 500 EUR w związku ze stawiennictwem przed „Juge d’instruction” i 2 500 EUR w związku ze stawiennictwem przed „Tribunal d’arrondissememnt de Luxembourg”, wraz z odsetkami od momentu, w którym Trybunałowi Obrachunkowemu doręczone zostało „Request for compensation” z dnia 14 kwietnia 2009 r., aż do momentu zapłaty tej kwoty,

               —

               obciążenie Trybunału Obrachunkowego kosztami poniesionymi przez K. Nikolaou w związku z niniejszym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca twierdzi, że Trybunał Obrachunkowy naruszył w sposób oczywisty zarówno przepisy szczególne, które przyznają uprawnienia jednostkom, jak i prawa podstawowe, których musi on przestrzegać przy wykonywaniu swoich kompetencji.
   Po pierwsze, skarżąca podnosi, że Trybunał Obrachunkowy naruszył w sposób oczywisty art. 4 rozporządzenia nr 45/2001 (1), art. 2 decyzji Trybunału Obrachunkowego nr 99/50 i obowiązek udzielenia pomocy, gdyż zezwolił na ujawnienie osobom trzecim oskarżeń wysuwanych przeciwko K. Nikolaou, zanim przeprowadzone zostało oficjalne dochodzenie. Zdaniem skarżącej Trybunał Obrachunkowy nie uczynił nic, aby przeszkodzić rozpowszechnieniu tych oskarżeń, a co więcej, także później nie podjął żadnych starań w celu zweryfikowania tych oskarżeń i ich wycofania, w związku z czym skarżącej wyrządzona została istotna krzywda.
   Po drugie, Trybunał Obrachunkowy naruszył w sposób oczywisty art. 2 i 4 swojej decyzji nr 99/50, prawo skarżącej do obrony i zasadę bezstronności w ramach prowadzenia dochodzenia w połączeniu z zasadą dobrej administracji, prowadząc wstępne dochodzenie przeciwko skarżącej. Wskutek tego zachowania skarżąca doznała krzywd oraz poniosła istotne szkody materialne, gdyż na podstawie tego dochodzenia jej sprawa została przekazana luksemburskim organom sądowym i skarżąca była zmuszona ponieść wysokie koszty.
   Po trzecie, Trybunał Obrachunkowy naruszył obowiązek udzielenia pomocy i zasadę dobrej administracji, ponieważ nie przekazał on luksemburskim organom sądowym danych będących w jego posiadaniu, które miały decydujące znaczenie dla oczyszczenia skarżącej z wysuwanych przeciwko niej oskarżeń. Skarżąca utrzymuje następnie, że dane te dotyczyły kwestii urlopów personelu Trybunału Obrachunkowego i że — gdyby zostały one przedłożone przez tę instytucję — nie doszłoby do przekazania jej sprawy sędziemu śledczemu i luksemburskiemu sądowi karnemu oraz przyczyniłyby się one do naprawienia jej honoru i reputacji.
   Po czwarte, zdaniem skarżącej Trybunał Obrachunkowy naruszył w sposób oczywisty zasadę bezstronności i dobrej administracji, orzekając w przedmiocie przekazania sprawy skarżącej organowi sądowemu. Wskutek tego zachowania skarżąca doznała jeszcze większych krzywd.
   Po piąte, zgodnie z twierdzeniami skarżącej Trybunał Obrachunkowy naruszył w sposób oczywisty obowiązek udzielenia pomocy, nie wydając formalnej decyzji w sprawie oczyszczenia skarżącej z oskarżeń i nie naprawiając dobrego imienia K. Nikolaou po jej uniewinnieniu. To zaniechanie spowodowało dalsze istnienie wątpliwości co do niewinności K. Nikolaou i wyrządziło jej dodatkową krzywdę.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001, L 8, s. 1).


title: Sprawa C-310/04: Skarga wniesiona dnia 22 lipca 2004 r. przez Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/30

         Skarga wniesiona dnia 22 lipca 2004 r. przez Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-310/04)
   (2004/C 228/63)
   Dnia 22 lipca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Radzie Unii Europejskiej przez Królestwo Hiszpanii, reprezentowane przez Pana Miguela Muñoza Péreza, Abogado del Estado, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozdziału 10 bis tytułu IV rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003, dodanego art. 1 ust. 20 rozporządzenia Rady WE nr 864/2004, zmieniającego i dostosowującego rozporządzenie Rady WE nr 1782/2003 ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników (1) w związku z przystąpieniem do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Litwy, Łotwy, Węgier, Polski, Słowenii i Słowacji,

               —

               obciążenie kosztami Komisji.

         Zarzuty i główne argumenty

               —

               pogwałcenie przez Radę postanowień Traktatu lub przepisów dotyczących jego wykonania, poprzez naruszenie pkt 3 Protokołu nr 4 stanowiącego załącznik do Aktu dotyczącego przystąpienia Republiki Greckiej do Wspólnot Europejskich, jako że nowy art. 110b Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r., wprowadzony Rozporządzeniem nr 864/2004, nie przewiduje pomocy w stosunku do produkcji bawełny.

               —

               naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, polegające na tym, że Rada nie uzasadniła wyboru, w nowym art. 110 b Rozporządzenia nr 1782/2003, fazy otwarcia torebek nasiennych jako momentu decydującego o przyznaniu pomocy.

               —

               nadużycie władzy polegające na tym, że Komisja posłużyła się uprawnieniem przysługującym jej na podstawie pkt 6 wyżej cytowanego Protokołu nr 4, to znaczy przewidzianą w nim procedurą przystosowania systemu pomocy w stosunku do produkcji bawełny, w innym celu, niż zostało to tamże przewidziane.

               —

               pogwałcenie Traktatu lub przepisów dotyczących jego wykonania w ten sposób, że Rada ustanawiając zaskarżone przepisy naruszyła podstawowe zasady prawa wspólnotowego: zasadę proporcjonalności, jako że środki prawne reformujące system pomocy w sektorze bawełny jednoznacznie pozostają w sprzeczności z celami wyznaczonymi przez samą Radę, a ponadto istniały inne, mniej uciążliwe, środki umożliwiające osiągnięcie przedmiotowych celów; a ponadto zasadę zaufania co do prawa.

      (1)  Dz.U. 161 z dnia 30.4.2004 r., str. 48. Korekta błędów zawartych w rzeczonym rozporządzeniu znajduje się w Dz.U. L 206 z dnia 9.6.2004 r., str. 20.


title: Sprawa T-100/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 kwietnia 2008 r. — Maison de l'Europe Avignon Méditerranée przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Utworzenie punktu informacyjnego Europa — Wypowiedzenie porozumienia zawartego przez Komisją i skarżącą — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/33

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 kwietnia 2008 r. — Maison de l'Europe Avignon Méditerranée przeciwko Komisji
   (Sprawa T-100/03) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Utworzenie punktu informacyjnego Europa - Wypowiedzenie porozumienia zawartego przez Komisją i skarżącą - Oczywista niedopuszczalność)
   (2008/C 128/71)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Maison de l'Europe Avignon Méditerranée (Awinion, Francja) (przedstawiciel: F. Martineau, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: J.-F. Pasquier, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 24 stycznia 2003 r. o wypowiedzeniu porozumienia dotyczącego utworzenia punktu informacyjnego Europa w Awinionie, zawartego przez Komisję i skarżącą.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona

               2)

               Maison de l'Europe Avignon Méditerranée zostaje obciążony kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.5.2003.


title: Sprawa C-25/11: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo — Portugalia) — Varzim Sol — Turismo, Jogo e Animação, SA przeciwko Fazenda Pública (Podatki — Szósta dyrektywa VAT — Odliczenie podatku naliczonego — Artykuł 17 ust. 2 i 5 oraz art. 19 —  „Subwencje” wykorzystywane na zakup towarów i usług — Ograniczenie prawa do odliczenia)

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/9

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo — Portugalia) — Varzim Sol — Turismo, Jogo e Animação, SA przeciwko Fazenda Pública
   (Sprawa C-25/11) (1)

   (Podatki - Szósta dyrektywa VAT - Odliczenie podatku naliczonego - Artykuł 17 ust. 2 i 5 oraz art. 19 - „Subwencje” wykorzystywane na zakup towarów i usług - Ograniczenie prawa do odliczenia)
   2012/C 98/11
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Varzim Sol — Turismo, Jogo e Animação, SA

      Strona pozwana: Fazenda Pública

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Supremo Tribunal Administrativo — Wykładnia art. 17 ust. 2 i 5 oraz art. 19 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Odliczenie podatku naliczonego — Ograniczenia prawa do odliczenia

      Sentencja

   Artykuł 17 ust. 2 i 5 oraz art. 19 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby państwo członkowskie, w sytuacji, gdy upoważnia ono podatników mieszanych do dokonania odliczenia przewidzianego w tych przepisach według metody przeznaczenia wszystkich lub części towarów i usług, obliczało kwotę odliczenia w sektorach, w których podatnicy ci dokonują jedynie czynności opodatkowanych, poprzez włączenie nieopodatkowanych „subwencji” do mianownika ułamka służącego obliczeniu proporcjonalnej części odliczenia.

      (1)  Dz.U. C 103 z 2.4.2011.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 lipca 2004 r. w sprawie C-169/03 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym skierowany przez Regeringsrätten): Florian W. Wallentin przeciwko Riksskatteverket (Swobodny przepływ osób — Pracownicy — Podatek dochodowy — Ograniczony obowiązek podatkowy podatnika otrzymującego niewielką część dochodów w jednym Państwie Członkowskim i zamieszkałego w innym Państwie Członkowskim)

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 1 lipca 2004 r.
   w sprawie C-169/03 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym skierowany przez Regeringsrätten): Florian W. Wallentin przeciwko Riksskatteverket (1)

   (Swobodny przepływ osób - Pracownicy - Podatek dochodowy - Ograniczony obowiązek podatkowy podatnika otrzymującego niewielką część dochodów w jednym Państwie Członkowskim i zamieszkałego w innym Państwie Członkowskim)
   (2004/C 217/12)
   Język postępowania: szwedzki
   W sprawie C-169/03, której przedmiotem jest wniosek skierowany do Trybunału na mocy art. 234 WE przez Regeringsrätten (Szwecja) o wydanie, w ramach zawisłego przed tym sądem sporu między Florianem W. Wallentinem a Riksskatteverket, orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczącego interpretacji art. 39 WE, Trybunał (pierwsza izba) w składzie: P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, A. La Pergola i S. von Bahr, R. Silva de Lapuerta i K. Lenaerts, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał dnia 1 lipca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:
   Art. 39 stoi na przeszkodzie temu, aby ustawodawstwo Państwa Członkowskiego stanowiło, że od osób fizycznych, uważanych za nie mające miejsca zamieszkania w tym Państwie, ale które tam uzyskują dochody z tytułu pracy,

               —

               była pobierana zaliczka na podatek dochodowy, co oznacza, że nie mają one prawa do odliczeń od podstawy opodatkowania, ani do innych odliczeń ani ulg związanych z sytuacją osobistą podatnika,

               —

               podczas gdy podatnicy zamieszkali w tym samym Państwie mają prawo do korzystania z takich odliczeń lub ulg w ramach systemu opodatkowania ich dochodów uzyskiwanych w tym w tym Państwie i za granicą,

               —

               gdy osoby nie zamieszkujące w Państwie opodatkowania uzyskują w Państwie zamieszkania jedynie dochody, które ze swej natury nie są objęte podatkiem dochodowym.

      (1)  Dz.U. C 158 z 5.7.2003 r.


title: Sprawa C-280/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 21 marca 2012 r. w sprawach połączonych T-439/12 i T-440/10 Fulmen przeciwko Radzie, wniesione w dniu 6 czerwca 2012 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 21 marca 2012 r. w sprawach połączonych T-439/12 i T-440/10 Fulmen przeciwko Radzie, wniesione w dniu 6 czerwca 2012 r. przez Radę Unii Europejskiej
   (Sprawa C-280/12 P)
   2012/C 235/19
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i R. Liudvinaviciute, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Fulmen, Fereydoun Mahmoudian, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 21 marca 2012 r. w sprawach połączonych T-439/12 i T-440/10;

               —

               ostateczne rozstrzygnięcie sporu i oddalenie skarg Fulmenu i F. Mahmoudiana przeciwko spornym aktom Rady;

               —

               obciążenie Fulmenu i F. Mahmoudiana kosztami poniesionymi przez Radę w pierwszej instancji oraz w postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

   Rada uważa, że wyrok Sądu w ww. sprawach narusza prawo i w konsekwencji powinien zostać uchylony przez Trybunał.
   Rada podnosi, że Sąd naruszył prawo orzekając, że wnosząca odwołanie powinna przedstawić dowody, by potwierdzić uzasadnienie nałożenia środków ograniczających przeciwko spółce Fulmen, a mianowicie by potwierdzić fakt, że ta spółka była zaangażowana w instalację urządzeń elektrycznych w instalacji jądrowej Kom/Fordu (Iran).
   W tej kwestii Rada uważa, po pierwsze, że Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że Rada powinna zażądać od państwa członkowskiego, które zaproponowało wyznaczenie Fulmenu, by przedstawiło dowody i informacje, skoro te dowody i informacje pochodzą ze źródeł poufnych. Po drugie Rada twierdzi, że Sąd naruszył prawo uznając, że Sąd może uwzględnić elementy poufne, które nie zostały podane do wiadomości adwokatów zainteresowanych stron, podczas gdy art. 67 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem nie przewiduje takiej możliwości.


title: Sprawa T-76/13: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2013 r. — Compagnie des montres Longines, Francillon przeciwko OHIM — Staccata (QUARTODIMIGLIO)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/30

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2013 r. — Compagnie des montres Longines, Francillon przeciwko OHIM — Staccata (QUARTODIMIGLIO)
   (Sprawa T-76/13)
   2013/C 108/77
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Compagnie des montres Longines, Francillon SA (Saint-Imier, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat P. González-Bueno Catalán de Ocón)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Staccata Srl (Como, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 26 listopada 2012 r. (sprawa R 62/2012-5) na tej podstawie, że w rzeczywistości zostały spełnione przesłanki z art. 8 ust. 1 lit. b) i z art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009;

               —

               obciążenie OHIM i STACCATA S.r.l. kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: STACCATA S.r.l.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy przedstawiający rysunek rozpostartych skrzydeł i zawierający element słowny „QUARTODIMIGLIO” dla towarów z klas 9, 14, 16, 18 i 25 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 260 597

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzne znaki towarowe przedstawiające rysunek rozpostartych skrzydeł oraz, niektóre z nich, element słowny „LONGINES” — rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 225 714, rejestracje międzynarodowe nr 401 319, nr 529 334, nr 610 902 i nr 298 063 dla towarów z klas 9 i 14

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-89/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 17 lutego 2010 r. — NV Q-Beef przeciwko Belgische Staat

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 17 lutego 2010 r. — NV Q-Beef przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-89/10)
   2010/C 113/39
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: NV Q-Beef

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie temu, by sąd krajowy stosował termin przedawnienia wynoszący pięć lat, przewidziany w krajowym porządku prawnym dla wierzytelności wobec państwa, do powództw o zwrot opłat uiszczonych państwu członkowskiemu na podstawie mieszanego systemu pomocy i opłat, który okazał się nie tylko w części bezprawny, lecz również w części niezgodny z prawem wspólnotowym, wpłaconych przed wejściem w życie zastępującego pierwszy system nowego systemu pomocy i opłat obowiązkowych, który został uznany w ostatecznej decyzji Komisji za zgodny z prawem wspólnotowym, ale nie w zakresie w jakim opłaty te nakładane są z mocą wsteczną za okres przed wydaniem tej decyzji?

               2)

               Czy prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie mogło powoływać się na krajowe terminy przedawnienia, które są dlań szczególnie korzystne w świetle krajowego prawa powszechnego, dla obrony w postępowaniu wszczętym przeciwko niemu przez jednostkę w celu zapewnienia ochrony praw, które jednostka ta czerpie z traktatu WE, w przypadku takim jak opisany przez sąd krajowy, w którym te szczególnie korzystne krajowe terminy przedawnienia uniemożliwiają żądanie zwrotu opłat uiszczonych na rzecz państwa członkowskiego z tytułu mieszanego systemu pomocy i opłat, który okazał się nie tylko w części bezprawny, lecz również w części niezgodny z prawem wspólnotowym, w sytuacji gdy Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich stwierdził niezgodność z prawem wspólnotowym dopiero po wygaśnięciu tych szczególnie korzystnych krajowych terminów przedawnienia, chociaż niezgodność z prawem istniała już przedtem?


title: Sprawa C-513/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – postępowanie wszczęte przez „Agrogentalė” UAB (Odesłanie prejudycjalne — Rynek wewnętrzny — Homologacja typu WE — Dyrektywa 2003/37/WE — Zakres stosowania — Ciągniki rolnicze lub leśne — Dostarczanie na rynek Unii Europejskiej i rejestrowanie używanych pojazdów przywiezionych z państwa trzeciego — Pojęcia „nowego pojazdu” i „wprowadzenia do użytku”)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – postępowanie wszczęte przez „Agrogentalė” UAB
   (Sprawa C-513/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Rynek wewnętrzny - Homologacja typu WE - Dyrektywa 2003/37/WE - Zakres stosowania - Ciągniki rolnicze lub leśne - Dostarczanie na rynek Unii Europejskiej i rejestrowanie używanych pojazdów przywiezionych z państwa trzeciego - Pojęcia „nowego pojazdu” i „wprowadzenia do użytku”))
   (2017/C 277/05)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

   „Agrogentalė” UAB

      Sentencja

               1)

               Dyrektywa 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie homologacji typu ciągników rolniczych lub leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi oraz uchylająca dyrektywę 74/150/EWG (Dz.U. 2003, L 171, s. 1), zmieniona dyrektywą Komisji 2014/44/UE z dnia 18 marca 2014 r., powinna być interpretowana w ten sposób, że wprowadzenie do użytku i zarejestrowanie w państwie członkowskim używanych ciągników przywiezionych z państwa trzeciego jest uzależnione od spełnienia wymogów technicznych przewidzianych w tej dyrektywie.

               2)

               Artykuł 23 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2003/37, zmienionej dyrektywą 2014/44, powinien być interpretowany w ten sposób, że przepisy tej dyrektywy mają zastosowanie do pojazdów używanych kategorii T1, T2 i T3, przywiezionych z państwa trzeciego, jeżeli pojazdy te zostały po raz pierwszy wprowadzone do użytku na obszarze Unii Europejskiej od dnia 1 lipca 2009 r.

      (1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015.


title: Sprawa C-205/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 30 kwietnia 2012 r. — Essent Belgium NV przeciwko Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits- en Gasmarkt (VREG)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 30 kwietnia 2012 r. — Essent Belgium NV przeciwko Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits- en Gasmarkt (VREG)
   (Sprawa C-205/12)
   2012/C 227/13
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Essent Belgium NV

      Strona pozwana: Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits- en Gasmarkt (VREG)

      Inny uczestnik: Vlaamse Gewest

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy uregulowanie krajowe takie jak zawarte we Vlaams decreet houdende de organisatie van de elektriciteitsmarkt (flamandzkim dekrecie z dnia 17 lipca 2000 r. o organizacji rynku energii elektrycznej) wdrożonym zarządzeniem rządu flamandzkiego z dnia 5 marca 2004 r. w brzmieniu zmienionym Besluit inzake de bevordering van elektriciteitsopwekking uit hernieuwbare energiebronnen (zarządzeniem rządu flamandzkiego z dnia 25 lutego 2005 r. o wspieraniu produkcji energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii) oraz zarządzeniem rządu flamandzkiego z dnia 8 lipca 2005 r. w sprawie zmiany zarządzenia rządu flamandzkiego z dnia 5 marca 2004 r. o wspieraniu produkcji energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii oraz Besluit inzake de openbaredienstverplichtingen ter bevordering van het rationeel energiegebruik (zarządzenia rządu flamandzkiego z dnia 29 marca 2002 r. w sprawie ogólnogospodarczego zobowiązania do wspierania racjonalnego wykorzystywania energii), według którego

                           —

                           dostawcy energii elektrycznej do odbiorców końcowych przyłączonych do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej są zobowiązani do corocznego przedstawiania organowi regulacyjnemu określonej liczby zielonych certyfikatów (art. 23 wskazanego dekretu),

                           —

                           na dostawców energii elektrycznej do odbiorców końcowych przyłączonych do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej nakładana jest grzywna administracyjna przez Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits- en Gasmarkt (flamandzki organ regulacji rynku energii elektrycznej i gazu, VREG), jeżeli dostawcy ci przedłożyli niewystarczającą liczbę zielonych certyfikatów, aby wypełnić nałożone na nich zobowiązanie kontyngentowe w odniesieniu do takich certyfikatów (art. 37 § 2 wskazanego dekretu),

                           —

                           jest wyraźnie określone, że gwarancje pochodzenia z innych krajów mogą być uznane pod pewnymi warunkami, aby wypełnić zobowiązanie kontyngentowe (art. 15c § 2 zarządzenia rządu flamandzkiego z dnia 5 marca 2004 r. w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie),

                           —

                           organ regulacyjny nie może lub nie chce uwzględnić gwarancji pochodzenia z Norwegii i Danii ze względu na brak środków wykonawczych rządu flamandzkiego, który uznał, że przedłożenie owych certyfikatów ma taki sam lub równoważny charakter (art. 25 wskazanego dekretu i art. 15c § 2 zarządzenia z dnia 5 marca 2004 r.), przy czym organ ten w konkretnym wypadku nie zbadał takiego samego lub równoważnego charakteru,

                           —

                           w całym okresie obowiązywania dekretu z dnia 17 lipca 2000 r. w rzeczywistości wyłącznie certyfikaty potwierdzające wyprodukowanie zielonej energii w Regionie Flamandzkim były uwzględniane przy badaniu wypełnienia zobowiązania kontyngentowego, natomiast dostawcy energii elektrycznej do odbiorców końcowych przyłączonych do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej nie mieli żadnej możliwości wykazania, że przedłożone gwarancje pochodzenia spełniały wymóg posiadania takich samych lub równoważnych gwarancji wydania takich certyfikatów,
                           jest zgodne z art. 34 TFUE i art. 11 porozumienia EOG lub z art. 36 TFUE i art. 13 porozumienia EOG?

               2)

               Czy uregulowanie krajowe, o którym mowa w pytaniu pierwszym, jest zgodne z art. 5 ówczesnej dyrektywy 2001/77/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych?

               3)

               Czy uregulowanie krajowe, o którym mowa w pytaniu pierwszym, jest zgodne z zasadą równego traktowania i zakazem dyskryminacji, ustanowionymi w szczególności w art. 18 TFUE i w art. 3 ówczesnej dyrektywy 2003/54/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca [2003 r.] dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE?

      (1)  Dz.U. L 283, s. 33.

      (2)  Dz.U. L 176, s. 37.


title: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 czerwca 2005 r. w sprawie C-358/04 Caseificio Valdagnese Srl przeciwko Regione Veneto (wniosek Tribunale di Vincenza o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Niedopuszczalność)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/24

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 14 czerwca 2005 r.
   w sprawie C-358/04 Caseificio Valdagnese Srl przeciwko Regione Veneto (wniosek Tribunale di Vincenza o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Niedopuszczalność)
   (2005/C 217/46)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-358/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Tribunale di Vicenza (Włochy) postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 17 sierpnia 2004 r., w postępowaniu Caseificio Valdagnese Srl przeciwko Regione Veneto, Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, N. Colneric (sprawozdawca) i J. N. Cunha Rodrigues, sedziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 czerwca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Tribunale di Vicenza postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2004 r., jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U C 273 z 06.11.2004.


title: Sprawa C-130/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 maja 2016 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) – Zjednoczone Królestwo] – Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs/National Exhibition Centre Limited (Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Szósta dyrektywa 77/388/EWG — Zwolnienie — Artykuł 13 część B lit. d) pkt 3 — Transakcje dotyczące płatności i transferów — Pojęcie — Zakup biletów na spektakle lub inne imprezy — Zapłata kartą debetową lub kartą kredytową — Usługa „realizacji płatności kartą”)

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 maja 2016 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) – Zjednoczone Królestwo] – Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs/National Exhibition Centre Limited
   (Sprawa C-130/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Zwolnienie - Artykuł 13 część B lit. d) pkt 3 - Transakcje dotyczące płatności i transferów - Pojęcie - Zakup biletów na spektakle lub inne imprezy - Zapłata kartą debetową lub kartą kredytową - Usługa „realizacji płatności kartą”))
   (2016/C 260/08)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

      Strona pozwana: National Exhibition Centre Limited

      Sentencja

   Artykuł 13 część B lit. d) pkt 3 szóstej dyrektywy 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w nim zwolnienie z podatku od wartości dodanej w zakresie transakcji dotyczących płatności i transferów nie ma zastosowania do usługi „realizacji płatności kartą debetową lub kartą kredytową” tego rodzaju, jak usługa omawiana w postępowaniu głównym, wykonywanej przez świadczącego tę usługę podatnika, gdy dana osoba dokonuje poprzez tego usługodawcę zakupu biletu na spektakl lub inną imprezę przy pomocy karty debetowej lub kredytowej, sprzedawanego przez niego w imieniu i na rachunek innego podmiotu.

      (1)  Dz.U. C 190 z 8.6.2015.