title: Sprawa C-773/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Halle (Niemcy) w dniu 10 grudnia 2018 r. – TK / Land Sachsen-Anhalt

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Halle (Niemcy) w dniu 10 grudnia 2018 r. – TK / Land Sachsen-Anhalt
      (Sprawa C-773/18)
      (2019/C 112/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Halle

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: TK

         Strona pozwana: Land Sachsen-Anhalt

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dokonana w ramach systemu wynagradzania dyskryminującego ze względu na wiek następcza procentowa podwyżka stawki stanowi nowy przejaw dyskryminacji, w wypadku gdy stawka procentowa podwyżki wynosi tyle samo dla każdej grupy w ramach kategorii zaszeregowania wynagrodzenia i przez to zmianie ulega jedynie bezwzględna a nie względna różnica między osobami dyskryminowanymi i niedyskryminowanymi?

                  2)

                  W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, czy taka procentowa podwyżka odnosząca się do wszystkich kategorii wiekowych jest usprawiedliwiona w sytuacji, kiedy wynika stąd, że pierwotne wynagrodzenie było niższe, niż minimalne wynagrodzenie wymagane przez konstytucję państwa członkowskiego?

                  3)

                  Czy prawo Unii Europejskiej, w szczególności art. 9 dyrektywy 2000/78/WE (1), stoi na przeszkodzie przyjęciu takiej regulacji, zgodnie z którą nie można dochodzić roszczenia o zadośćuczynienie w przypadku dyskryminacji płacowej ze względu na wiek po upływie dwóch miesięcy, jeżeli:

                              —

                              termin rozpoczyna swój bieg wraz z ogłoszeniem wyroku z dnia 8 września 2011 r. w sprawach połączonych Hennigs (C-297/10) i Mai (C-298/10), ECLI:EU:C:2011:560, mimo iż zainteresowany nie jest objęty Bundesangestelltentarifvertrag (układem zbiorowym dotyczącym pracowników służby publicznej w Niemczech), lecz jego sytuacja osobista odpowiada sytuacji takiej, jak w wyroku z dnia 9 września 2015 r. w sprawie Unland, C-20/13, ECLI:EU:C:2015:561,

                              —

                              zainteresowani urzędnicy i sędziowie (pracownicy) mogą zapoznać się z powołanym wyżej wyrokiem wyłącznie za pośrednictwem powszechnie dostępnych źródeł,

                              —

                              po wydaniu przytoczonego powyżej wyroku organ zatrudniający (pracodawcy) zaprzeczyli zasadności jego zastosowania do urzędników i jednocześnie zakwestionowali istnienie dyskryminacji ze względu na wiek, przy czym ten pogląd prawny co najmniej częściowo został zakomunikowany na zewnątrz,

                              —

                              w orzecznictwie sądów administracyjnych pierwszej instancji przed upływem wskazanego terminu i później do ogłoszenia wyroku z dnia 19 lipca 2014 r. w sprawie Thomas Specht przeciwko Land Berlin i in., C-501/12 – C-506/12, C-540/12 i C-541/12, ECLI:EU:C:2014:2005, w przeważającej liczbie przypadków nie uznano istnienia dyskryminacji ze względu na wiek,

                              —

                              we wskazanym terminie nie istniało orzecznictwo sądów wyższej instancji, a pierwsze orzeczenie sądu najwyższego zapadło dopiero po wydaniu wyroku w sprawie Specht,

                              —

                              w stosunku pracy urzędników i sędziów obowiązują terminy zawite wyłącznie co do zwrotu pewnych kosztów i terminy te nie są krótsze niż sześć miesięcy,

                              —

                              roszczenia o uposażenie (wynagrodzenie ze stosunku pracy) podlegają trzyletniemu terminowi przedawnienia, który rozpoczyna swój bieg z końcem roku, w którym roszczenie stało się wymagalne, a uprawniony wiedział o roszczeniu albo powinien był on nim wiedzieć, w innym wypadku termin przedawnienia wynosi lat dziesięć,

                              —

                              istniejących w prawie krajowym roszczeń o uposażenie (wynagrodzenie ze stosunku pracy), które nie są uregulowane ustawowo, należy dochodzić bez zbędnej zwłoki, czyli w roku budżetowym, którego dotyczą?

                  4)

                  Czy na odpowiedź na pytanie trzecie ma wpływ okoliczność, że stan prawny jest niejasny i zawiły?

                  5)

                  Czy dla rozpoczęcia biegu terminu zawitego wystarczające jest, że krąg osób pokrzywdzonych wie o różnym traktowaniu, czy też konieczna jest znajomość przyczyny nierównego traktowania, a więc kryterium rozróżniającego?

         (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2000, L. 303, s.16).


title: Sprawa C-774/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Halle (Niemcy) w dniu 10 grudnia 2018 r. – UL / Land Sachsen-Anhalt

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Halle (Niemcy) w dniu 10 grudnia 2018 r. – UL / Land Sachsen-Anhalt
      (Sprawa C-774/18)
      (2019/C 112/24)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Halle

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UL

         Strona pozwana: Land Sachsen-Anhalt

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dokonana w ramach systemu wynagradzania dyskryminującego ze względu na wiek następcza procentowa podwyżka stawki stanowi nowy przejaw dyskryminacji, w wypadku gdy stawka procentowa podwyżki wynosi tyle samo dla każdej grupy w ramach kategorii zaszeregowania wynagrodzenia i przez to zmianie ulega jedynie bezwzględna a nie względna różnica między osobami dyskryminowanymi i niedyskryminowanymi?

                  2)

                  W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, czy taka procentowa podwyżka odnosząca się do wszystkich kategorii wiekowych jest usprawiedliwiona w sytuacji, kiedy wynika stąd, że pierwotne wynagrodzenie było niższe, niż minimalne wynagrodzenie wymagane przez konstytucję państwa członkowskiego?

                  3)

                  Czy prawo Unii Europejskiej, w szczególności art. 9 dyrektywy 2000/78/WE (1), stoi na przeszkodzie przyjęciu takiej regulacji, zgodnie z którą nie można dochodzić roszczenia o zadośćuczynienie w przypadku dyskryminacji płacowej ze względu na wiek po upływie dwóch miesięcy, jeżeli:

                              —

                              termin rozpoczyna swój bieg wraz z ogłoszeniem wyroku z dnia 8 września 2011 r. w sprawach połączonych Hennigs (C-297/10) i Mai (C-298/10), ECLI:EU:C:2011:560, mimo iż zainteresowany nie jest objęty Bundesangestelltentarifvertrag (układem zbiorowym dotyczącym pracowników służby publicznej w Niemczech), lecz jego sytuacja osobista odpowiada sytuacji takiej, jak w wyroku z dnia 19 czerwca 2014 r., Specht, sprawy od C-501/12 do C-506/12, C-540/12 i C 541/12, ECLI:EU:C:2014:2005,

                              —

                              zainteresowani urzędnicy i sędziowie (pracownicy) mogą zapoznać się z powołanym wyżej wyrokiem wyłącznie za pośrednictwem powszechnie dostępnych źródeł,

                              —

                              po wydaniu przytoczonego powyżej wyroku organ zatrudniający (pracodawcy) zaprzeczyli zasadności jego zastosowania do urzędników i jednocześnie zakwestionowali istnienie dyskryminacji ze względu na wiek, przy czym ten pogląd prawny co najmniej częściowo został zakomunikowany na zewnątrz,

                              —

                              w orzecznictwie sądów administracyjnych pierwszej instancji przed upływem wskazanego terminu i później do ogłoszenia wyroku Specht w przeważającej liczbie przypadków nie uznano istnienia dyskryminacji ze względu na wiek,

                              —

                              we wskazanym terminie nie istniało orzecznictwo sądów wyższej instancji, a pierwsze orzeczenie sądu najwyższego zapadło dopiero po wydaniu wyroku w sprawie Specht,

                              —

                              w stosunku pracy urzędników i sędziów obowiązują terminy zawite wyłącznie co do zwrotu pewnych kosztów i terminy te nie są krótsze niż sześć miesięcy,

                              —

                              roszczenia o uposażenie (wynagrodzenie ze stosunku pracy) podlegają trzyletniemu terminowi przedawnienia, który rozpoczyna swój bieg z końcem roku, w którym roszczenie stało się wymagalne, a uprawniony wiedział o roszczeniu albo powinien był on nim wiedzieć, w innym wypadku termin przedawnienia wynosi lat dziesięć,

                              —

                              istniejących w prawie krajowym roszczeń o uposażenie (wynagrodzenie ze stosunku pracy), które nie są uregulowane ustawowo, należy dochodzić bez zbędnej zwłoki, czyli w roku budżetowym, którego dotyczą?

                  4)

                  Czy na odpowiedź na pytanie trzecie ma wpływ okoliczność, że stan prawny jest niejasny i zawiły?

                  5)

                  Czy dla rozpoczęcia biegu terminu zawitego wystarczające jest, że krąg osób pokrzywdzonych wie o różnym traktowaniu, czy też konieczna jest znajomość przyczyny nierównego traktowania, a więc kryterium rozróżniającego?

         (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2000, L. 303, s.16).


title: Sprawa C-775/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Halle (Niemcy) w dniu 10 grudnia 2018 r. – VM / Land Sachsen-Anhalt

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Halle (Niemcy) w dniu 10 grudnia 2018 r. – VM / Land Sachsen-Anhalt
      (Sprawa C-775/18)
      (2019/C 112/25)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Halle

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: VM

         Strona pozwana: Land Sachsen-Anhalt

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dokonana w ramach systemu wynagradzania dyskryminującego ze względu na wiek następcza procentowa podwyżka stawki stanowi nowy przejaw dyskryminacji, w wypadku gdy stawka procentowa podwyżki wynosi tyle samo dla każdej grupy w ramach kategorii zaszeregowania wynagrodzenia i przez to zmianie ulega jedynie bezwzględna a nie względna różnica między osobami dyskryminowanymi i niedyskryminowanymi?

                  2)

                  W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, czy taka procentowa podwyżka odnosząca się do wszystkich kategorii wiekowych jest usprawiedliwiona w sytuacji, kiedy wynika stąd, że pierwotne wynagrodzenie było niższe, niż minimalne wynagrodzenie wymagane przez konstytucję państwa członkowskiego?

                  3)

                  Czy prawo Unii Europejskiej, w szczególności art. 9 dyrektywy 2000/78/WE (1), stoi na przeszkodzie przyjęciu takiej regulacji, zgodnie z którą nie można dochodzić roszczenia o zadośćuczynienie w przypadku dyskryminacji płacowej ze względu na wiek po upływie dwóch miesięcy, jeżeli:

                              —

                              termin rozpoczyna swój bieg wraz z ogłoszeniem wyroku z dnia 8 września 2011 r. w sprawach połączonych Hennigs (C-297/10) i Mai (C-298/10), ECLI:EU:C:2011:560, mimo iż zainteresowany nie jest objęty Bundesangestelltentarifvertrag (układem zbiorowym dotyczącym pracowników służby publicznej w Niemczech), lecz jego sytuacja osobista odpowiada sytuacji takiej, jak w wyroku z dnia 19 czerwca 2014 r., Specht, sprawy od C-501/12 do C-506/12, C-540/12 i C 541/12, ECLI:EU:C:2014:2005,

                              —

                              zainteresowani urzędnicy i sędziowie (pracownicy) mogą zapoznać się z powołanym wyżej wyrokiem wyłącznie za pośrednictwem powszechnie dostępnych źródeł,

                              —

                              po wydaniu przytoczonego powyżej wyroku organ zatrudniający (pracodawcy) zaprzeczyli zasadności jego zastosowania do urzędników i jednocześnie zakwestionowali istnienie dyskryminacji ze względu na wiek, przy czym ten pogląd prawny co najmniej częściowo został zakomunikowany na zewnątrz,

                              —

                              w orzecznictwie sądów administracyjnych pierwszej instancji przed upływem wskazanego terminu i później do ogłoszenia wyroku Specht w przeważającej liczbie przypadków nie uznano istnienia dyskryminacji ze względu na wiek,

                              —

                              we wskazanym terminie nie istniało orzecznictwo sądów wyższej instancji, a pierwsze orzeczenie sądu najwyższego zapadło dopiero po wydaniu wyroku w sprawie Specht,

                              —

                              w stosunku pracy urzędników i sędziów obowiązują terminy zawite wyłącznie co do zwrotu pewnych kosztów i terminy te nie są krótsze niż sześć miesięcy,

                              —

                              roszczenia o uposażenie (wynagrodzenie ze stosunku pracy) podlegają trzyletniemu terminowi przedawnienia, który rozpoczyna swój bieg z końcem roku, w którym roszczenie stało się wymagalne, a uprawniony wiedział o roszczeniu albo powinien był on nim wiedzieć, w innym wypadku termin przedawnienia wynosi lat dziesięć,

                              —

                              istniejących w prawie krajowym roszczeń o uposażenie (wynagrodzenie ze stosunku pracy), które nie są uregulowane ustawowo, należy dochodzić bez zbędnej zwłoki, czyli w roku budżetowym, którego dotyczą?

                  4)

                  Czy na odpowiedź na pytanie trzecie ma wpływ okoliczność, że stan prawny jest niejasny i zawiły?

                  5)

                  Czy dla rozpoczęcia biegu terminu zawitego wystarczające jest, że krąg osób pokrzywdzonych wie o różnym traktowaniu, czy też konieczna jest znajomość przyczyny nierównego traktowania, a więc kryterium rozróżniającego?

         (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2000, L. 303, s.16).


title: Sprawa C-781/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Roma (Włochy) w dniu 12 grudnia 2018 r. – Società Italiana degli Autori ed Editori (S.I.A.E.) / Soundreef Ltd

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Roma (Włochy) w dniu 12 grudnia 2018 r. – Società Italiana degli Autori ed Editori (S.I.A.E.) / Soundreef Ltd
      (Sprawa C-781/18)
      (2019/C 112/26)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale ordinario di Roma

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Società Italiana degli Autori ed Editori (S.I.A.E.)

         Strona pozwana: Soundreef Ltd

         Pytanie prejudycjalne

      Czy dyrektywę 2014/26/UE (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie ustawie krajowej, która zastrzega dostęp do rynku zarządzania prawami autorskimi lub w każdym razie udzielanie licencji użytkownikom jedynie na rzecz podmiotów określonych, zgodnie z definicją zawartą we wspomnianej dyrektywie, jako organizacje zbiorowego zarządzania, wyłączając podmioty określone jako niezależne podmioty zarządzające, utworzone zarówno w tym państwie, jak i w innych państwach członkowskich?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/26/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi oraz udzielania licencji wieloterytorialnych dotyczących praw do utworów muzycznych do korzystania online na rynku wewnętrznym (Dz.U. 2014, L 84, s. 72).


title: Sprawa C-783/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 3 października 2018 r. w sprawie T-313/17, Wajos GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 12 grudnia 2018 r. przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/22

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 3 października 2018 r. w sprawie T-313/17, Wajos GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 12 grudnia 2018 r. przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      (Sprawa C-783/18 P)
      (2019/C 112/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

         Druga strona postępowania: Wajos GmbH

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku

                  —

                  obciążenie Wajos GmbH kosztami poniesionymi przez EUIPO.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zaskarżony wyrok narusza zdaniem EUIPO art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1). Sąd przy ocenie charakteru odróżniającego spornego znaku towarowego zastosował błędne przesłanki badania, pominął zbadanie istotnych kryteriów i ponadto oparł się na błędnych kryteriach badania.
      Zaskarżony wyrok narusza poza tym art. 36 i art. 56 ust. 1 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, gdyż nie pozwala on ani wnoszącemu odwołanie, ani Trybunałowi na zrozumienie, z jakich powodów Sąd dokonał ustalenia, istotnego dla sentencji wyroku, że sporny znak towarowy cechuje się postacią o „wyjątkowym charakterze w świetle zwyczajów panujących w rozpatrywanym sektorze”.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).


title: Sprawa C-786/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 grudnia 2018 r. – ratiopharm GmbH / Novartis Consumer Health GmbH

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 grudnia 2018 r. – ratiopharm GmbH / Novartis Consumer Health GmbH
      (Sprawa C-786/18)
      (2019/C 112/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca rewizję: ratiopharm GmbH

         Druga strona postępowania rewizyjnego: Novartis Consumer Health GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 96 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwa farmaceutyczne mogą bezpłatnie dostarczać gotowe produkty lecznicze również farmaceutom wtedy, gdy na ich opakowaniu znajduje się napis „do celów demonstracyjnych”, służą one do wypróbowania produktu leczniczego przez farmaceutę, nie istnieje ryzyko przekazania takiego produktu leczniczego (w zamkniętym opakowaniu) konsumentom końcowym i spełnione są pozostałe warunki dostarczenia określone w art. 96 ust. 1 lit. a) do d) i f) do g) tej dyrektywy?

                  2.

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy jest zgodny z art. 96 ust. 2 dyrektywy 2001/83/WE przepis krajowy, taki jak § 47 ust. 3 AMG (niemieckiej ustawy o lekach), jeżeli przepis ten interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwa farmaceutyczne nie mogą bezpłatnie dostarczać farmaceutom gotowych produktów leczniczych, gdy na ich opakowaniu znajduje się napis „do celów demonstracyjnych”, służą one do wypróbowania produktu leczniczego przez farmaceutę, nie istnieje ryzyko przekazania takiego produktu leczniczego (w zamkniętym opakowaniu) konsumentom końcowym i spełnione są pozostałe warunki dostarczenia określone w art. 96 ust. 1 lit. a) do d) i f) do g) tej dyrektywy oraz w § 47 ust. 4 AMG?

         (1)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, Dz.U. 2001, L 311, s. 67 w brzmieniu zmienionym ostatnio przez rozporządzenie (UE) nr 2017/745, Dz.U. 2017, L 117, s. 1.


title: Sprawa C-788/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Parma (Włochy) w dniu 14 grudnia 2018 r. – Stanleyparma Sas, Stanleybet Malta Ltd / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli UM Emilia Romagna – SOT Parma

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Parma (Włochy) w dniu 14 grudnia 2018 r. – Stanleyparma Sas, Stanleybet Malta Ltd / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli UM Emilia Romagna – SOT Parma
      (Sprawa C-788/18)
      (2019/C 112/29)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Commissione tributaria provinciale di Parma

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Stanleyparma Sas, Stanleybet Malta Ltd

         Strona przeciwna: Agenzia delle Dogane e dei Monopoli UM Emilia Romagna – SOT Parma

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 56, 57 i 52 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości w dziedzinie usług związanych z grami i zakładami wzajemnymi, w tym w szczególności orzecznictwo zawarte w wyrokach Gambelli (sprawa C-243/01), Placanica (sprawa C-338/04), Costa i Cifone (sprawy połączone C-72/10 i C-77/10) i Laezza (sprawa C-375/14), a także w dziedzinie dyskryminacji podatkowej, w szczególności orzecznictwo zawarte w wyrokach Lindman (sprawa C-42/02), Komisja/Hiszpania (sprawa C-l53/08) oraz Blanco i Fabretti (sprawy połączone C-344/13 i C-367/13), jak również ustanowione w prawie Unii zasady równego traktowania i niedyskryminacji, także w świetle wyroku Corte Costituzionale z dnia 23 stycznia 2018 r., należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak sporne przepisy włoskie, które przewidują opodatkowanie jednolitym podatkiem od gier losowych i zakładów wzajemnych, określonym w art. 1-3 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 504 z dnia 23 grudnia 1998 r., wraz ze zmianami wprowadzonymi przez art. 1 ust. 66 lit. b) Legge di Stabilità 2011 (ustawy o stabilności 2011), krajowych pośredników w przekazywaniu danych dotyczących gier na rachunek podmiotów urządzających zakłady wzajemne, mających siedzibę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, w szczególności posiadających cechy spółki Stanleybet Malta Ltd, oraz ewentualnie wspomnianych podmiotów urządzających zakłady wzajemne solidarnie z ich pośrednikami krajowymi?

                  2)

                  Czy art. 56, 57 i 52 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości w dziedzinie usług związanych z grami i zakładami wzajemnymi, w tym w szczególności orzecznictwo zawarte w wyrokach Gambelli (sprawa C-243/01), Placanica (sprawa C-338/04), Costa i Cifone (sprawy połączone C-72/10 i C- 77/10) i Laezza (sprawa C-375/14), a także w dziedzinie dyskryminacji podatkowej, w szczególności orzecznictwo zawarte w wyrokach Lindman (sprawa C-42/02), Komisja/Hiszpania (sprawa C-153/08) oraz Blanco i Fabretti (sprawy połączone C-344/13 i 367/13), jak również ustanowione w prawie Unii zasady równego traktowania i niedyskryminacji, także w świetle wyroku Corte Costituzionale z dnia 23 stycznia 2018 r., należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak sporne przepisy włoskie, które przewidują opodatkowanie jednolitym podatkiem od gier losowych i zakładów wzajemnych, określonym w art. 1-3 decreto legislativo nr 504 z dnia 23 grudnia 1998 r., wraz ze zmianami wprowadzonymi przez art. 1 ust. 66 lit. b) Legge di Stabilità 2011 (ustawy o stabilności z 2011 r.), jedynie krajowych pośredników w przekazywaniu danych dotyczących gier na rachunek podmiotów urządzających zakłady wzajemne, mających siedzibę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, w szczególności posiadających cechy spółki Stanleybet Malta Ltd, a nie także krajowych pośredników w przekazywaniu danych dotyczących gier na rachunek podmiotów urządzających zakłady wzajemne, które otrzymały koncesję państwową, prowadzących tę samą działalność?

                  3)

                  Czy art. 52, 56 i nast. Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości w dziedzinie usług związanych z grami i zakładami wzajemnymi oraz zasady równego traktowania i niedyskryminacji, również w świetle wyroku Corte Costituzionale z dnia 23 stycznia 2018 r., stoją na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak włoskie przepisy art. 1 ust. 644 lit. g) ustawy 190/2014, które zobowiązują krajowych pośredników w przekazywaniu danych dotyczących gier na rachunek podmiotów urządzających zakłady wzajemne, mających siedzibę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, w szczególności posiadających cechy spółki Stanleybet Malta Ltd., oraz ewentualnie wspomniane podmioty urządzające zakłady wzajemne solidarnie z ich pośrednikami krajowymi, do zapłaty jednolitego podatku od gier i zakładów wzajemnych, określonego w decreto legislativo 504/1998, według zryczałtowanej podstawy opodatkowania stanowiącej równowartość trzykrotności średniej wartości zakładów przyjętych w prowincji, w której znajduje się siedziba lub punkt przyjmowania zakładów, wynikającej z danych zarejestrowanych w krajowym totalizatorze za okres opodatkowania poprzedzający okres odniesienia?


title: Sprawa C-790/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 12 grudnia 2018 r. – ZQ / Corte dei Conti i in.

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 12 grudnia 2018 r. – ZQ / Corte dei Conti i in.
      (Sprawa C-790/18)
      (2019/C 112/31)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ZQ

         Strona pozwana: Corte dei Conti, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Economia e delle Finanze

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 3 akapity drugi i trzeci TUE, art. 9, 45, 126, 145, 146, 147, 151 akapit pierwszy TFUE, art. 15 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 3 i 5 Europejskiego filaru praw socjalnych stoją na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu krajowego, takiego jak art. 1 ust. 489 ustawy nr 147/2013, w zakresie, w jakim przepis ten skłania włoskie organy administracji publicznej do dawania pierwszeństwa przy naborze lub przy powierzaniu zadań jedynie pracownikom już uprawnionym do emerytury przyznanej przez włoskie publiczne instytucje zabezpieczenia społecznego?

                  2)

                  Czy art. 106 ust. 1 i art. 107 TFUE stoją na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu krajowego, takiego jak art. 1 ust. 489 ustawy nr 147/2013, który umożliwia włoskim organom administracji publicznej prowadzącym działalność gospodarczą, zobowiązanym do przestrzegania art. 101 i nast. TFUE, zatrudnianie osób, które zgodziły się zrzec w całości lub w części odpowiedniego wynagrodzenia, pozwalając w ten sposób na oszczędności w zakresie kosztów mogące zapewnić tej administracji przewagę konkurencyjną nad innymi podmiotami gospodarczymi?

                  3)

                  Czy art. 2, 3, 6 TUE, art. 126 i 151 akapit pierwszy TFUE, art. 15 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 3 i 7 lit. a) Europejskiego filaru praw socjalnych stoją na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu krajowego, takiego jak art. 1 ust. 489 ustawy nr 147/2013, który zezwala, na określonych w nim warunkach, by pracownik mógł skutecznie zrzec się w całości lub w części wynagrodzenia, mimo że celem takiego zrzeczenia się jest wyłącznie uniknięcie utraty zatrudnienia?

                  4)

                  Czy art. 2, 3, 6 TUE, art. 14, art. 15 ust. 1, art. 126 i art. 151 akapit pierwszy TFUE, art. 31 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 5, 6 i 10 Europejskiego filaru praw socjalnych stoją na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu krajowego, takiego jak art. 1 ust. 489 ustawy nr 147/2013, który, na określonych w nim warunkach, umożliwia pracownikowi wykonywanie na rzecz organu włoskiej administracji publicznej działalności zawodowej, gdy zrzeka się on w całości lub w części odpowiedniego wynagrodzenia, mimo że takiemu zrzeczeniu się nie towarzyszy żadna zmiana organizacji pracy ani dotycząca czasu pracy, ani pod względem ilości i jakości wymaganej pracy i wynikających stąd obowiązków, a zatem, mimo że zrzeczenie się części wynagrodzenia skutkuje znaczącą zmianą wzajemnego charakteru stosunku pracy, zarówno pod względem proporcjonalności między wynagrodzeniem a jakością i ilością wykonywanej pracy, jak i ponieważ pracownik w ten sposób w rezultacie jest zmuszony do wykonywania działalności w nie najkorzystniejszych warunkach pracy, co skłania do mniejszego zaangażowania się w pracę i leży u podstaw mniejszej efektywności organów administracji?

                  5)

                  Czy art. 2, 3 i 6 TUE, art. 126 i 151, akapit pierwszy TFUE, art 15 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 Europejskiego filaru praw socjalnych stoją na przeszkodzie art. 1 ust. 489 ustawy nr 147/2013 w związku z art. 23b ust. 1 dekretu ustawodawczego nr 201/2011, przekształconego w ustawę nr 214/2011, w zakresie, w jakim przepisy umożliwiają organom włoskiej administracji publicznej lub nakładają na nie obowiązek, w tym w trakcie trwania stosunku pracy lub współpracy, obniżenia przysługującego pracownikowi wynagrodzenia w zależności od zmiany progu wynagrodzenia, do którego odsyła wspomniany art. 23b ust. 1 dekretu ustawodawczego nr 201/2011, przekształconego w ustawę nr 214/2011, a zatem w konsekwencji od zdarzenia nieprzewidywalnego, a w każdym wypadku na podstawie mechanizmu, który nie jest natychmiast zrozumiały oraz wbrew informacjom przekazanym pracownikowi w chwili nawiązania stosunku pracy?

                  6)

                  Czy art. 2, 3 i 6 TUE, art. 8 i 126 TFUE, art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 10 i 15 Europejskiego filaru praw socjalnych stoją na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu krajowego, takiego jak art. 1 ust. 489 ustawy nr 147/2013, który, na określonych w nim warunkach, nakłada na włoskie organy administracji publicznej obowiązek obniżenia wynagrodzeń przysługujących ich pracownikom i współpracownikom uprawnionym do emerytury przyznanej przez publiczną instytucję zabezpieczenia społecznego, stawiając tych pracowników w niekorzystnej sytuacji, ponieważ dysponują oni innymi zasobami gospodarczymi, co zniechęca do przedłużenia aktywności zawodowej, prywatnej inicjatywy gospodarczej i tworzenia oraz powiększania prywatnych aktywów, które niemniej jednak stanowią bogactwo i źródło dochodów dla narodu?


title: Sprawa C-834/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Faro (Portugalia) w dniu 28 grudnia 2018 r. – Rolibérica, Lda / Autoridade para as Condições do Trabalho

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Faro (Portugalia) w dniu 28 grudnia 2018 r. – Rolibérica, Lda / Autoridade para as Condições do Trabalho
      (Sprawa C-834/18)
      (2019/C 112/32)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Judicial da Comarca de Faro.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Rolibérica, Lda.

         Strona pozwana: Autoridade para as Condições do Trabalho.

         Pytania prejudycjalne

      Czy rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. może być interpretowane w ten sposób, że nakazuje ono, aby okres tygodniowego wypoczynku dla kierowców zatrudnionych w drogowym transporcie towarów i osób rozpoczynał się i kończył w okresie od godziny 00.00 w poniedziałek do godziny 24.00 w niedzielę, czy przeciwnie, można z niego korzystać w sposób pełny i nieprzerwany w trakcie całego tygodnia pracy?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 – Dz.U. 2006, L 102, s. 1.


title: Sprawa C-18/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 11 stycznia 2019 r. – WM / Stadt Frankfurt am Main

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 11 stycznia 2019 r. – WM / Stadt Frankfurt am Main
      (Sprawa C-18/19)
      (2019/C 112/33)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek zaskarżenia: WM

         Organ występujący w charakterze uczestnika: Stadt Frankfurt am Main

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 16 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (1) sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, na mocy którego środek detencyjny w celu wydalenia może być stosowany w zwykłym zakładzie karnym, jeżeli cudzoziemiec stanowi poważne zagrożenie dla życia lub zdrowia osób trzecich lub istotnych interesów bezpieczeństwa wewnętrznego, przy czym osobę zatrzymaną w oczekiwaniu na wydalenie również w tym wypadku należy umieścić oddzielnie od więźniów?

         (1)  Dz.U. 2008, L 348, s. 98


title: Sprawa C-49/19: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2019 r. – Komisja Europejska / Republika Portugalska

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/28

      Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2019 r. – Komisja Europejska / Republika Portugalska
      (Sprawa C-49/19)
      (2019/C 112/34)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i L. Nicolae, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Portugalska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że poprzez ustanowienie nadzwyczajnej opłaty w celu podziału kosztów netto zobowiązań z zakresu usługi powszechnej od 2007 r. do czasu rozpoczęcia świadczenia usługi powszechnej przez operatora lub operatorów, którzy zostali wyznaczeni w rozumieniu art. 99 ust. 3 Lei (ustawy) nr 5/2004, o czym mowa w art. 17 i 18 Lei (ustawy) nr 35/2012 w sprawie funduszu kompensacyjnego, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 13 ust. 3 i załącznika IV część B dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (1)

                  —

                  obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgodnie z art. 13 ust. 3 załącznika IV część B dyrektywy o usłudze powszechnej, każdy mechanizm podziału kosztów netto zobowiązań z zakresu usługi powszechnej pomiędzy operatorów sieci i usług łączności elektronicznej musi przestrzegać zasady przejrzystości, najmniejszego naruszania [zakłócania] rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności.
      Ustawa portugalska nr 35/2012 ustanawia fundusz kompensacyjny usługi powszechnej łączności elektronicznej przeznaczony na finansowanie kosztów netto wynikających z wykonywania zobowiązań usługi powszechnej i na zagwarantowanie podziału tych kosztów pomiędzy przedsiębiorstwami zobowiązanymi do wnoszenia opłat.
      Zgodnie z art. 6 tej ustawy fundusz kompensacyjny przeznaczony jest na finansowanie określonych kosztów netto usługi powszechnej w dziedzinie konkursów, o których mowa w art. 99 ust. 3 Lei n.o 5/2004, de 10 de fevereiro (ustawy nr 5/2004 z dnia 10 lutego), uznanych za nadmierne przez ICP-ANACOM. Ponadto przeznaczony jest na finansowanie kosztów netto usługi powszechnej poniesionych na początku świadczenia usługi powszechnej przez operatora lub operatorów, którzy zostali wyznaczeni na podstawie wspomnianego przepisu, poprzez ustanowienie nadzwyczajnej opłaty nałożonej na przedsiębiorstwa zobowiązane do jej ponoszenia, za każdy z lat 2013, 2014 i 2015.
      Komisja uważa, że poprzez nałożenie opłaty nadzwyczajnej przeznaczonej na pokrycie kosztów usługi powszechnej poniesionych w okresie poprzedzającym przyjęcie ustawy nr 35/2012, Republika Portugalska naruszyła zasady przejrzystości, najmniejszego zakłócenia konkurencji, niedyskryminacji i proporcjonalności, których przestrzeganie wymagane jest przez art. 13 ust. 3 i załącznik IV część B dyrektywy o usłudze powszechnej.

         (1)  Dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. 2002, L 108, s. 51).


title: Sprawa C-50/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 listopada 2018 r. w sprawie T-239/11, Sigma Alimentos Exterior/Komisja, wniesione w dniu 25 stycznia 2019 r. przez Sigma Alimentos Exterior S.L.

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/29

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 listopada 2018 r. w sprawie T-239/11, Sigma Alimentos Exterior/Komisja, wniesione w dniu 25 stycznia 2019 r. przez Sigma Alimentos Exterior S.L.
      (Sprawa C-50/19 P)
      (2019/C 112/35)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Sigma Alimentos Exterior S.L. (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez, adwokat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uwzględnienie niniejszego odwołania;

                  —

                  uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w dniu 15 listopada 2018 r. w sprawie T-239/11 (1);

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 decyzji Komisji 2011/282/UE z dnia 12 stycznia 2011 r. (2);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 tej decyzji;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsze odwołanie opiera się na dwóch zarzutach, z których drugi dzieli się na trzy części:

                  —

                  zarzut pierwszy, dotyczący nieprawidłowej wykładni [dokonanej w] wyroku World Duty Free (3) ze względu na przyjęcie błędnych kryteriów porównywalności, co z kolei pociągnęło za sobą niewłaściwą ocenę tego, czy mamy do czynienia z selektywnością i, co za tym idzie, ocenę tego, czy doszło do bezprawnego przyznania pomocy z naruszeniem postanowień art. 107 TFUE;

                  —

                  zarzut drugi, dotyczący błędu, jaki miał zostać popełniony ze względu na stwierdzenie, że ewentualne uznanie struktur transgranicznych za przeszkody prawne nie podważa wniosku, zgodnie z którym sporny środek był selektywny, na podstawie błędnej analizy trzyetapowej metody przyjętej przez Komisję w celu ustalenia tego, czy doszło do bezprawnego przyznania pomocy. Popełnione przez Sąd błędy dotyczą:

                              —

                              identyfikacji powszechnie obowiązującego w danym państwie członkowskim systemu podatkowego z naruszeniem przepisów art. 107 TFUE dotyczących uznawania pomocy państwa za bezprawnie przyznaną;

                              —

                              nieuznania rozpatrywanego środka za mającego charakter ogólny, również z naruszeniem przepisów art. 107 TFUE;

                              —

                              oceny istnienia odstępstwa od stanowiącego ramy odniesienia powszechnie obowiązującego w danym państwie członkowskim systemu podatkowego, ponownie z naruszeniem art. 107 TFUE.

            Zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd dopuścił się szeregu naruszeń art. 107 ust. 1 TFUE, a także zasady neutralności podatkowej oraz, pod wieloma względami, uzupełnił rozumowanie przyjęte przez Komisję z spornej decyzji pod względem merytorycznym, a wręcz zastąpił je swoim własnym rozumowaniem, co już samo w sobie może stanowić podstawę uchylenia zaskarżonego wyroku.

         (1)  Wyrok z dnia 15 listopada 2018 r. Sigma Alimentos Exterior/Komisja (T-239/11, niepublikowany, EU:T:2018:781).

         (2)  Decyzja Komisji z dnia 12 stycznia 2011 r. 2011/282/UE w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (Dz.U. 2011, L 135, s. 1).

         (3)  Wyrok z dnia 21 grudnia 2016 r., Komisja/World Duty Free Group i in. (sprawy połączone C-20/15 P i C-21/15 P, EU:C:2016:981).


title: Sprawa C-51/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 15 listopada 2018 r. w sprawie T-219/10 RENV, World Duty Free Group/Komisja, wniesione w dniu 25 stycznia 2019 r. przez World Duty Free Group, SA

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/30

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 15 listopada 2018 r. w sprawie T-219/10 RENV, World Duty Free Group/Komisja, wniesione w dniu 25 stycznia 2019 r. przez World Duty Free Group, SA
      (Sprawa C-51/19 P)
      (2019/C 112/36)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: World Duty Free Group, SA, poprzednio Autogrill España, SA (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo, adwokaci)

         Interwenienci popierający żądania skarżącej w pierwszej instancji: Królestwo Hiszpanii, Republika Federalna Niemiec i Irlandia

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 listopada 2018 r.;

                  —

                  Uwzględnienie skargi o stwierdzenie nieważności i ostateczne stwierdzenie nieważności spornej decyzji oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W dniu 15 listopada 2018 r. Sąd wydał będący przedmiotem niniejszego odwołania wyrok T-219/10 RENV, World Duty Free Group/Komisja (1). W wyroku tym Sąd oddalił wniesioną przez World Duty Free Group skargę przeciwko wydanej przez Komisję Europejską decyzji z dnia 28 października 2009 r. (2) dotyczącej uregulowanej w art. 12 ust. 5 hiszpańskiej ustawy o podatku od osób prawnych „finansowej wartości firmy”.
      Wnosząca odwołanie opiera je na jednym zarzucie, dotyczącym naruszeń prawa, jakich miał się dopuścić w zaskarżonym wyroku Sąd dokonując wykładni art. 107 ust. 1 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zakresie dotyczącym pojęcia „selektywności”.
      Wnosząca odwołanie podnosi w szczególności, że Sąd:

                  —

                  dopuścił się błędu co do określenia na pierwszym etapie analizy selektywności systemu stanowiącego punkt odniesienia;

                  —

                  dopuścił się błędu co do określenia celu, z punktu widzenia którego należy na drugim etapie analizy selektywności ocenić różnego rodzaju sytuacje faktyczne i prawne;

                  —

                  co za tym idzie, Sąd dopuścił się również błędu co do rozkładu ciężaru dowodu i zastosowania zasady proporcjonalności;

                  —

                  tytułem ewentualnym, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się błędu w przeprowadzanej analizie rzekomego braku dowodu istnienia związku przyczynowego pomiędzy niemożnością transgranicznego łączenia się przedsiębiorstw a nabywaniem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach oraz

                  —

                  tytułem ewentualnym, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się błędu odrzucając tezę o możliwości rozgraniczenia środka w zależności od określonego w procentach stopnia sprawowania kontroli.

            Poza tym, że jego rozumowanie było nieprawidłowe pod względem prawnym, Sąd w wielu kwestiach zastąpił rozumowanie przyjęte w decyzji swym własnym, odmiennym rozumowaniem, dopuszczając się w ten sposób kolejnych naruszeń prawa.

         (1)  Wyrok z dnia 15 listopada 2018 r. World Duty Free Group/Komisja (T-219/10 RENV, EU:T:2018:784).

         (2)  Decyzja Komisji 2011/5/WE z dnia 28 października 2009 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (Dz.U. 2011, L 7, s. 48).


title: Sprawa C-52/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 listopada 2018 r. w sprawie T-227/10, Banco Santander, S.A./Komisja Europejska, wniesione w dniu 25 stycznia 2019 r. przez Banco Santander, S.A.

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/31

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 listopada 2018 r. w sprawie T-227/10, Banco Santander, S.A./Komisja Europejska, wniesione w dniu 25 stycznia 2019 r. przez Banco Santander, S.A.
      (Sprawa C-52/19 P)
      (2019/C 112/37)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Banco Santander, SA (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo, adwokaci)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 listopada 2018 r.;

                  —

                  Uwzględnienie skargi o stwierdzenie nieważności i ostateczne stwierdzenie nieważności spornej decyzji oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W dniu 15 listopada 2018 r. Sąd wydał będący przedmiotem niniejszego odwołania wyrok T-227/10 Banco Santander/Komisja (1). W wyroku tym Sąd oddalił wniesioną przez Banco Santander skargę przeciwko wydanej przez Komisję Europejską decyzji z dnia 28 października 2009 r. (2) dotyczącej uregulowanej w art. 12 ust. 5 hiszpańskiej ustawy o podatku od osób prawnych „finansowej wartości firmy”.
      Wnosząca odwołanie opiera je na jednym zarzucie, dotyczącym naruszeń prawa, jakich miał się dopuścić w zaskarżonym wyroku Sąd dokonując wykładni art. 107 ust. 1 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zakresie dotyczącym pojęcia „selektywności”.
      Wnosząca odwołanie podnosi w szczególności, że Sąd:

                  —

                  dopuścił się błędu co do określenia na pierwszym etapie analizy selektywności systemu stanowiącego punkt odniesienia;

                  —

                  dopuścił się błędu co do określenia celu, z punktu widzenia którego należy na drugim etapie analizy selektywności ocenić różnego rodzaju sytuacje faktyczne i prawne;

                  —

                  co za tym idzie, Sąd dopuścił się również błędu co do rozkładu ciężaru dowodu i zastosowania zasady proporcjonalności;

                  —

                  tytułem ewentualnym, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się błędu w przeprowadzanej analizie rzekomego braku dowodu istnienia związku przyczynowego pomiędzy niemożnością transgranicznego łączenia się przedsiębiorstw a nabywaniem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach oraz

                  —

                  tytułem ewentualnym, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się błędu odrzucając tezę o możliwości rozgraniczenia środka w zależności od określonego w procentach stopnia sprawowania kontroli.

            Poza tym, że jego rozumowanie było nieprawidłowe pod względem prawnym, Sąd w wielu kwestiach zastąpił rozumowanie przyjęte w decyzji swym własnym, odmiennym rozumowaniem, dopuszczając się w ten sposób kolejnych naruszeń prawa.

         (1)  Wyrok z dnia 15 listopada 2018 r. Banco Santander/Komisja (T-227/10, niepublikowany, EU:T:2018:785).

         (2)  Decyzja Komisji 2011/5/WE z dnia 28 października 2009 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (Dz.U. 2011, L 7, s. 48).


title: Sprawa C-53/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 15 listopada 2018 r. w sprawie T-399/11 RENV, Banco Santander i Santusa/Komisja, wniesione w dniu 25 stycznia 2019 r. przez Banco Santander, S.A. i Santusa Holding, S.L.

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/32

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 15 listopada 2018 r. w sprawie T-399/11 RENV, Banco Santander i Santusa/Komisja, wniesione w dniu 25 stycznia 2019 r. przez Banco Santander, S.A. i Santusa Holding, S.L.
      (Sprawa C-53/19 P)
      (2019/C 112/38)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Banco Santander, S.A. i Santusa Holding, S.L. (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo, adwokaci)

         Interwenienci popierający żądania skarżącej w pierwszej instancji: Królestwo Hiszpanii, Republika Federalna Niemiec i Irlandia

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania strony wnoszącej odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 listopada 2018 r.;

                  —

                  Uwzględnienie skargi o stwierdzenie nieważności i ostateczne stwierdzenie nieważności spornej decyzji oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W dniu 15 listopada 2018 r. Sąd wydał będący przedmiotem niniejszego odwołania wyrok T-399/10 RENV, Banco Santander, S.A. i Santusa Holding, S.L./Komisja (1). W wyroku tym Sąd oddalił wniesioną przez stronę skarżącą skargę przeciwko wydanej przez Komisję Europejską decyzji z dnia 12 stycznia 2011 r. (2) dotyczącej uregulowanej w art. 12 ust. 5 hiszpańskiej ustawy o podatku od osób prawnych „finansowej wartości firmy”.
      Strona wnosząca odwołanie opiera je na jednym zarzucie, dotyczącym naruszeń prawa, jakich miał się dopuścić w zaskarżonym wyroku Sąd dokonując wykładni art. 107 ust. 1 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zakresie dotyczącym pojęcia „selektywności”.
      Strona wnosząca odwołanie podnosi w szczególności, że Sąd:

                  —

                  dopuścił się błędu co do określenia na pierwszym etapie analizy selektywności systemu stanowiącego punkt odniesienia;

                  —

                  dopuścił się błędu co do określenia celu, z punktu widzenia którego należy na drugim etapie analizy selektywności ocenić różnego rodzaju sytuacje faktyczne i prawne;

                  —

                  co za tym idzie, Sąd dopuścił się również błędu co do rozkładu ciężaru dowodu i zastosowania zasady proporcjonalności;

                  —

                  tytułem ewentualnym, strona wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się błędu w przeprowadzanej analizie rzekomego braku dowodu istnienia związku przyczynowego pomiędzy niemożnością transgranicznego łączenia się przedsiębiorstw a nabywaniem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach oraz

                  —

                  tytułem ewentualnym, strona wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się błędu odrzucając tezę o możliwości rozgraniczenia środka w zależności od określonego w procentach stopnia sprawowania kontroli.

            Poza tym, że jego rozumowanie było nieprawidłowe pod względem prawnym, Sąd w wielu kwestiach zastąpił rozumowanie przyjęte w decyzji swym własnym, odmiennym rozumowaniem, dopuszczając się w ten sposób kolejnych naruszeń prawa.

         (1)  Wyrok z dnia 15 listopada 2018 r. Banco Santander i Santusa/Komisja (T-399/11 RENV, EU:T:2018:787).

         (2)  Decyzja Komisji z dnia 12 stycznia 2011 r. 2011/282/UE w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (Dz.U. 2011, L 135, s. 1).


title: Sprawa C-54/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 listopada 2018 r. w sprawie T-405/11, Axa Mediterranean/Komisja, wniesione w dniu 25 stycznia 2019 r. przez Axa Mediterranean Holding, SA

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/33

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 listopada 2018 r. w sprawie T-405/11, Axa Mediterranean/Komisja, wniesione w dniu 25 stycznia 2019 r. przez Axa Mediterranean Holding, SA
      (Sprawa C-54/19 P)
      (2019/C 112/39)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Axa Mediterranean Holding, SA (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo, adwokaci)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 listopada 2018 r.;

                  —

                  Uwzględnienie skargi o stwierdzenie nieważności i ostateczne stwierdzenie nieważności spornej decyzji oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W dniu 15 listopada 2018 r. Sąd wydał będący przedmiotem niniejszego odwołania wyrok T-405/11, Axa Mediterranean/Komisja (1). W wyroku tym Sąd oddalił wniesioną przez Axa Mediterranean skargę przeciwko wydanej przez Komisję Europejską decyzji z dnia 12 stycznia 2011 r. (2) dotyczącej uregulowanej w art. 12 ust. 5 hiszpańskiej ustawy o podatku od osób prawnych „finansowej wartości firmy”.
      Wnosząca odwołanie opiera je na jednym zarzucie, dotyczącym naruszeń prawa, jakich miał się dopuścić w zaskarżonym wyroku Sąd dokonując wykładni art. 107 ust. 1 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zakresie dotyczącym pojęcia „selektywności”.
      Wnosząca odwołanie podnosi w szczególności, że Sąd:

                  —

                  dopuścił się błędu co do określenia na pierwszym etapie analizy selektywności systemu stanowiącego punkt odniesienia;

                  —

                  dopuścił się błędu co do określenia celu, z punktu widzenia którego należy na drugim etapie analizy selektywności ocenić różnego rodzaju sytuacje faktyczne i prawne;

                  —

                  co za tym idzie, Sąd dopuścił się również błędu co do rozkładu ciężaru dowodu i zastosowania zasady proporcjonalności;

                  —

                  tytułem ewentualnym, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się błędu w przeprowadzanej analizie rzekomego braku dowodu istnienia związku przyczynowego pomiędzy niemożnością transgranicznego łączenia się przedsiębiorstw a nabywaniem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach oraz

                  —

                  tytułem ewentualnym, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się błędu odrzucając tezę o możliwości rozgraniczenia środka w zależności od określonego w procentach stopnia sprawowania kontroli.

            Poza tym, że jego rozumowanie było nieprawidłowe pod względem prawnym, Sąd w wielu kwestiach zastąpił rozumowanie przyjęte w decyzji swym własnym, odmiennym rozumowaniem, dopuszczając się w ten sposób kolejnych naruszeń prawa.

         (1)  Wyrok z dnia 15 listopada 2018 r. Axa Mediterranean /Komisja (T-405/11, niepublikowany, EU:T:2018:780).

         (2)  Decyzja Komisji z dnia 12 stycznia 2011 r. 2011/282/UE w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (Dz.U. 2011, L 135, s. 1).


title: Sprawa C-55/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 listopada 2018 r. w sprawie T-406/11, Prosegur Compañía de Seguridad/Komisja, wniesione w dniu 25 stycznia 2019 r. przez T-406/11, Prosegur Compañía de Seguridad, SA

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/34

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 listopada 2018 r. w sprawie T-406/11, Prosegur Compañía de Seguridad/Komisja, wniesione w dniu 25 stycznia 2019 r. przez T-406/11, Prosegur Compañía de Seguridad, SA
      (Sprawa C-55/19 P)
      (2019/C 112/40)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Prosegur Compañía de Seguridad, SA (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo, adwokaci)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 listopada 2018 r.;

                  —

                  Uwzględnienie skargi o stwierdzenie nieważności i ostateczne stwierdzenie nieważności spornej decyzji oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W dniu 15 listopada 2018 r. Sąd wydał będący przedmiotem niniejszego odwołania wyrok T-406/11, Prosegur Compañía de Seguridad/Komisja (1). W wyroku tym Sąd oddalił wniesioną przez Prosegur Compañía de Seguridad skargę przeciwko wydanej przez Komisję Europejską decyzji z dnia 12 stycznia 2011 r. (2) dotyczącej uregulowanej w art. 12 ust. 5 hiszpańskiej ustawy o podatku od osób prawnych „finansowej wartości firmy”.
      Wnosząca odwołanie opiera je na jednym zarzucie, dotyczącym naruszeń prawa, jakich miał się dopuścić w zaskarżonym wyroku Sąd dokonując wykładni art. 107 ust. 1 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zakresie dotyczącym pojęcia „selektywności”.
      Wnosząca odwołanie podnosi w szczególności, że Sąd:

                  —

                  dopuścił się błędu co do określenia na pierwszym etapie analizy selektywności systemu stanowiącego punkt odniesienia;

                  —

                  dopuścił się błędu co do określenia celu, z punktu widzenia którego należy na drugim etapie analizy selektywności ocenić różnego rodzaju sytuacje faktyczne i prawne;

                  —

                  co za tym idzie, Sąd dopuścił się również błędu co do rozkładu ciężaru dowodu i zastosowania zasady proporcjonalności;

                  —

                  tytułem ewentualnym, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się błędu w przeprowadzanej analizie rzekomego braku dowodu istnienia związku przyczynowego pomiędzy niemożnością transgranicznego łączenia się przedsiębiorstw a nabywaniem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach oraz

                  —

                  tytułem ewentualnym, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się błędu odrzucając tezę o możliwości rozgraniczenia środka w zależności od określonego w procentach stopnia sprawowania kontroli.

            Poza tym, że jego rozumowanie było nieprawidłowe pod względem prawnym, Sąd w wielu kwestiach zastąpił rozumowanie przyjęte w decyzji swym własnym, odmiennym rozumowaniem, dopuszczając się w ten sposób kolejnych naruszeń prawa.

         (1)  Wyrok z dnia 15 listopada 2018 r. Prosegur Compañía de Seguridad/Commission (T-406/11, niepublikowany, EU:T:2018:793).

         (2)  Decyzja Komisji z dnia 12 stycznia 2011 r. 2011/282/UE w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (Dz.U. 2011, L 135, s. 1).


title: Sprawa C-63/19: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2019 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/35

      Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2019 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska
      (Sprawa C-63/19)
      (2019/C 112/41)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, F. Tomat, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Włoska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że poprzez stosowanie obniżki stawki podatku akcyzowego na podstawie regionalnych przepisów przyjętych przez region Friuli-Wenecja Julijska, przewidujących system składek od benzyny i oleju napędowego stosowanych jako paliwo silnikowe dotyczący sprzedaży tych produktów mieszkańcom regionu Friuli-Wenecja Julijska, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 i 19 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (1).

                  —

                  obciążenie Republika Włoska kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Regionalne przepisy wydane przez region Friuli-Wenecja Julijska wprowadziły system składek od benzyny i oleju napędowego stosowanych jako paliwo silnikowe dotyczący sprzedaży tych produktów mieszkańcom regionu Friuli-Wenecja Julijska. System ten przewiduje zasadniczo, że w chwili zakupu paliwa z dystrybutora prowadzący stację paliw powinni uiścić stałą kwotę (od litra), obniżając cenę należną za to paliwo. Regionalny organ administracji zwraca prowadzącym stacje paliw kwotę wypłaconą przy zakupach paliwa dokonanych przez uprawnione osoby.
      Systematyka dyrektywy 2003/96/WE, w której dokonano restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, wymaga, by na całym terytorium wszystkich państw członkowskich istniał jednolity poziom opodatkowania dla poszczególnych produktów i zastosowań. Zasada ta wynika z ogólnej ratio legis dyrektywy, a w szczególności z zapisów motywów 5 i 15, a także z brzmienia przepisów samej dyrektywy oraz wykładni systemowej całości tych przepisów. Od zasady, zgodnie z którą każde państwo członkowskie powinno ustanowić jednolity poziom opodatkowania dla poszczególnych produktów i zastosowań, można wprowadzić odstępstwo wyłącznie w przypadkach wyraźnie określonych w samej dyrektywie. Dyrektywa 2003/96 zawiera szereg przepisów upoważniających państwa członkowskie do stosowania obniżek, zwolnień lub zróżnicowania dotyczących poziomu opodatkowania dla określonych produktów lub zastosowań. Są to w szczególności przepisy art. 5, 7, 15, 16 i 17, a także art. 18 i 19 dyrektywy. Te obniżki, zwolnienia lub zróżnicowanie mogą być wprowadzane przez państwa członkowskie według zasad określonych w art. 6 dyrektywy. Ten przepis stanowi, że państwa członkowskie mogą przyznawać zwolnienia lub obniżki bezpośrednio albo przez zróżnicowaną stawkę, albo przez refundowanie całości lub części kwoty opodatkowania.
      Zdaniem Komisji niniejszy przypadek stanowi obniżkę stawki akcyzy od paliwa silnikowego niedozwoloną przez dyrektywę 2003/96/WE dotyczącą opodatkowania produktów energetycznych.
      Komisja podnosi więc, że w niniejszym przypadku Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 i 19 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej.

         (1)  Dz.U. 2003, L 283, s. 51.


title: Sprawa C-64/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 15 listopada 2018 r. w sprawie T-219/10 RENV, World Duty Free Group/Komisja, wniesione w dniu 29 stycznia 2019 r. przez Królestwo Hiszpanii

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/36

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 15 listopada 2018 r. w sprawie T-219/10 RENV, World Duty Free Group/Komisja, wniesione w dniu 29 stycznia 2019 r. przez Królestwo Hiszpanii
      (Sprawa C-64/19 P)
      (2019/C 112/42)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. A. Sampol Pucurull, pełnomocnik)

         Druga strona postępowania: World Duty Free Group, SA, poprzednio Autogrill España, SA, i Komisja Europejska

         Interwenienci popierający żądania skarżącej w pierwszej instancji: Republika Federalna Niemiec i Irlandia

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uznanie niniejszego odwołania za dopuszczalne i uchylenie wydanego przez Sąd wyroku z dnia 15 listopada 2018 r., T-219/10 RENV World Duty Free Group, SA/Komisja Europejska (1);

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 spornej decyzji w zakresie, w jakim Komisja w decyzji 2011/5/WE z dnia 28 października 2009 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (2) uznała, że rozpatrywany środek podatkowy stanowi pomoc państwa, oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsze odwołanie zostało oparte na jednym tylko zarzucie, który powinien doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zdaniem Hiszpanii Sąd dopuścił się naruszenia prawa w rozumieniu art. 58 statutu Trybunału Sprawiedliwości, przyjmując błędną interpretację art. 107 ust. 1 traktatu, a w szczególności zawartego w tym postanowieniu pojęcia selektywności pomocy państwa. Ten jeden zarzut dzieli się na cztery części:

                  —

                  w pierwszej kolejności Hiszpania twierdzi, że Sąd popełnił błąd przy ustalaniu ram stanowiących punkt odniesienia dla środka podatkowego, które to ramy nie odpowiadają tym określonym w spornej decyzji;

                  —

                  w drugiej kolejności Hiszpania twierdzi, że Sąd dopuścił się w zaskarżonym wyroku naruszenia prawa ze względu na to, iż nie uznał, że potraktowanie pod względem podatkowym finansowej wartości firmy stanowi środek ogólny czy też samodzielne bądź swoiste ramy odniesienia;

                  —

                  w trzeciej kolejności Hiszpania twierdzi, że Sąd dopuścił się w zaskarżonym wyroku naruszenia prawa również ze względu na to, iż nie określił prawidłowo ram odniesienia i w nieprawidłowy sposób przeprowadził wymaganą w wyroku World Duty Free (3) (sprawy połączone C-20/15 P i C-21/15 P) analizę porównawczą;

                  —

                  w czwartej kolejności, błąd w identyfikacji czynnika stanowiącego składową ram odniesienia pociągnął za sobą naruszenie prawa w zakresie dotyczącym rozkładu ciężaru dowodu.

         (1)  Wyrok z dnia 7 listopada 2014 r., Autogrill España/Komisja (T-219/10, EU:T:2014:939)

         (2)  Dz.U. UE 2011, L 7, s. 48.

         (3)  Wyrok z dnia 21 grudnia 2016 r. Komisja/World Duty Free Group i in. (sprawy połączone C-20/15 P i C-21/15 P, EU:C:2016:981).


title: Sprawa C-65/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 15 listopada 2018 r. w sprawie T-399/11 RENV, Banco Santander i Santusa/Komisja, wniesione w dniu 29 stycznia 2019 r. przez Królestwo Hiszpanii

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/37

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 15 listopada 2018 r. w sprawie T-399/11 RENV, Banco Santander i Santusa/Komisja, wniesione w dniu 29 stycznia 2019 r. przez Królestwo Hiszpanii
      (Sprawa C-65/19 P)
      (2019/C 112/43)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. A. Sampol Pucurull, pełnomocnik)

         Druga strona postępowania: Banco Santander, S.A. i Santusa Holding, S.L., oraz Komisja Europejska

         Interwenienci popierający żądania skarżącej w pierwszej instancji: Republika Federalna Niemiec i Irlandia

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uznanie niniejszego odwołania za dopuszczalne i uchylenie wydanego przez Sąd wyroku z dnia 15 listopada 2018 r., T-399/11 RENV World Duty Free Group, SA/Komisja Europejska (1);

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 spornej decyzji w zakresie, w jakim Komisja w decyzji 2011/282/UE z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (2) uznała, że rozpatrywany środek podatkowy stanowi pomoc państwa, oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsze odwołanie zostało oparte na jednym tylko zarzucie, który powinien doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zdaniem Hiszpanii Sąd dopuścił się naruszenia prawa w rozumieniu art. 58 statutu Trybunału Sprawiedliwości, przyjmując błędną interpretację art. 107 ust. 1 traktatu, a w szczególności zawartego w tym postanowieniu pojęcia selektywności pomocy państwa. Ten jeden zarzut dzieli się na cztery części:

                  —

                  w pierwszej kolejności Hiszpania twierdzi, że Sąd popełnił błąd przy ustalaniu ram stanowiących punkt odniesienia dla środka podatkowego, które to ramy nie odpowiadają tym określonym w spornej decyzji;

                  —

                  w drugiej kolejności Hiszpania twierdzi, że Sąd dopuścił się w zaskarżonym wyroku naruszenia prawa ze względu na to, iż nie uznał, że potraktowanie pod względem podatkowym finansowej wartości firmy stanowi środek ogólny czy też samodzielne bądź swoiste ramy odniesienia;

                  —

                  w trzeciej kolejności Hiszpania twierdzi, że Sąd dopuścił się w zaskarżonym wyroku naruszenia prawa również ze względu na to, iż nie określił prawidłowo ram odniesienia i w nieprawidłowy sposób przeprowadził wymaganą w wyroku World Duty Free (3) (sprawy połączone C-20/15 P i C-21/15 P) analizę porównawczą;

                  —

                  w czwartej kolejności, błąd w identyfikacji czynnika stanowiącego składową ram odniesienia pociągnął za sobą naruszenie prawa w zakresie dotyczącym rozkładu ciężaru dowodu.

         (1)  Wyrok z dnia 7 listopada 2014 r., Banco Santander i Santusa /Komisja (T-399/11 RENV, EU:T:2018:787)

         (2)  Dz.U. UE 2011, L 135, s. 1.

         (3)  Wyrok z dnia 21 grudnia 2016 r. Komisja/World Duty Free Group i in. (sprawy połączone C-20/15 P i C-21/15 P, EU:C:2016:981).


title: Sprawa C-106/19: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2019 r. – Republika Włoska / Rada Unii Europejskiej, Parlament Europejski

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/38

      Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2019 r. – Republika Włoska / Rada Unii Europejskiej, Parlament Europejski
      (Sprawa C-106/19)
      (2019/C 112/44)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, S. Fiorentino i C. Colelli, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Parlament Europejski

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nieważności rozporządzenia (UE) 2018/1718 zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 726/2004 w odniesieniu do siedziby Europejskiej Agencji Leków, opublikowanego w Dz.U. UE z dnia 16 listopada 2018 r., L 291 (1);

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej i Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie swojej skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty:

                  —

                  naruszenie art. 10, 13 i 14 Traktatu o Unii Europejskiej. Naruszenie art. 114, art. 168 ust. 4 lit. c), art. 289 i 294 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej: zaskarżone rozporządzenie, wskazując Amsterdam jako siedzibę Europejskiej Agencji Leków, ograniczyło się do przyjęcia wyboru dokonanego na posiedzeniu Rady z dnia 20 listopada 2017 r., w którym nie wziął udziału Parlament Europejski. Z tego wynika, że podczas przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia Parlament, nie mogąc w żaden sposób wpłynąć na treść przyjętej decyzji, w istocie został pozbawiony swoich prerogatyw, które powinny być w pełni respektowane na mocy norm zawartych w traktatach, które regulują wybrany proces legislacyjny;

                  —

                  bezprawność wynikająca z zaskarżonego rozporządzenia, ze względu na bezprawność decyzji z dnia 20 listopada 2017 r. – 14559/17. Nadużycie uprawnień polegające na nienależytym przeprowadzeniu dochodzenia i zniekształceniu faktów: nawet gdyby należało uznać, że w istocie zaskarżone rozporządzenie mogło jedynie potwierdzić decyzję przyjętą w dniu 20 listopada 2017 r., a więc nie zostały naruszone prerogatywy Parlamentu, to jednak owo rozporządzenie będzie należało uznać za dotknięte w sposób pochodny, tymi samymi brakami, jakimi jest obarczona wskazana decyzja, podniesionymi już przez Republikę Włoską w skardze w sprawie C-59/18.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1718 z dnia 14 listopada 2018 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 726/2004 w odniesieniu do siedziby Europejskiej Agencji Leków (Dz.U. 2018, L 291, s. 3).


title: Sprawa C-313/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt – Szwecja) – Dacom Limited / IPM Informed Portfolio Management AB

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/40

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt – Szwecja) – Dacom Limited / IPM Informed Portfolio Management AB
      (Sprawa C-313/18) (1)

      (2019/C 112/46)
      Język postępowania: szwedzki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 268 z 30.7.2018.


title: Sprawa C-566/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien – Austria) – Austrian Airlines AG / MG, NF

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/40

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien – Austria) – Austrian Airlines AG / MG, NF
      (Sprawa C-566/18) (1)

      (2019/C 112/47)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 455 z 17.12.2018.


title: Sprawa C-617/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Albacete – Hiszpania) – Los prestatarios / Globalcaja S.A.

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/40

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Albacete – Hiszpania) – Los prestatarios / Globalcaja S.A.
      (Sprawa C-617/18) (1)

      (2019/C 112/48)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 455 z 17.12.2018.


title: Sprawa T-647/17: Wyrok Sądu z dnia 8 lutego 2019 r. – Serendipity i in./EUIPO – CKL Holdings (CHIARA FERRAGNI) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego CHIARA FERRAGNI – Wcześniejszy, zarejestrowany w Beneluksie słowny znak towarowy Chiara – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/41

      Wyrok Sądu z dnia 8 lutego 2019 r. – Serendipity i in./EUIPO – CKL Holdings (CHIARA FERRAGNI)
      (Sprawa T-647/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego CHIARA FERRAGNI - Wcześniejszy, zarejestrowany w Beneluksie słowny znak towarowy Chiara - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2019/C 112/49)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Serendipity Srl (Mediolan, Włochy), Giuseppe Morgese (Barletta, Włochy), Pasquale Morgese (Barletta) (przedstawiciele: adwokaci C. Volpi, L. Aliotta i F. Garbagnati Lo Iacono)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: CKL Holdings NV (Bussum, Niderlandy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 lipca 2017 r. (sprawa R 2444/2016-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy CKL Holdings a Serendipity i G. Morgesim oraz P. Morgesim.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 17 lipca 2017 r. w sprawie R 2444/2016-4.

                  2)

                  EUIPO zostaje obciążone, poza własnymi kosztami postępowania, kosztami poniesionymi przez Serendipity Srl, Giuseppa Morgesego i Pasquala Morgesego.

         (1)  Dz.U. C 392 z 20.11.2017.


title: Sprawa T-34/19: Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2019 r. – Orkla Foods Danmark / EUIPO (PRODUCED WITHOUT BOILING SCANDINAVIAN DELIGHTS ESTABLISHED 1834 FRUIT SPREAD)

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/41

      Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2019 r. – Orkla Foods Danmark / EUIPO (PRODUCED WITHOUT BOILING SCANDINAVIAN DELIGHTS ESTABLISHED 1834 FRUIT SPREAD)
      (Sprawa T-34/19)
      (2019/C 112/50)
      Język postępowania: duński

         Strony

         Strona skarżąca: Orkla Foods Danmark A/S (Taastrup, Dania) (przedstawiciel: adwokat S. Hansen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „PRODUCED WITHOUT BOILING SCANDINAVIAN DELIGHTS ESTABLISHED 1834 FRUIT SPREAD” – zgłoszenie nr 16 930 241

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 października 2018 r. w sprawie R 309/2018-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001


title: Sprawa T-41/19: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2019 r. – MSI Svetovanje / EUIPO – Industrial Farmaceutica Cantabria (nume)

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/42

      Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2019 r. – MSI Svetovanje / EUIPO – Industrial Farmaceutica Cantabria (nume)
      (Sprawa T-41/19)
      (2019/C 112/51)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: MSI Svetovanje, marketing, d.o.o (Vrhnika, Słowenia) (przedstawiciel: adwokat M. Maček)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Industrial Farmaceutica Cantabria, SA (Madryd, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy nume – zgłoszenie nr 15 120 355

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 listopada 2018 r. w sprawie R 722/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez MSI Svetovanje d.o.o.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 oraz art. 294 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-54/19: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2019 r. – Nosio/EUIPO (BIANCOFINO)

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/44

      Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2019 r. – Nosio/EUIPO (BIANCOFINO)
      (Sprawa T-54/19)
      (2019/C 112/53)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Nosio SpA (Mezzocorona, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci J. Graffer i A. Ottolini)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „BIANCOFINO”– zgłoszenie nr 16 376 758

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 listopada 2018 r. w sprawie R 2434/2017-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami niniejszego postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-60/19: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2019 r. – Cypr / EUIPO – Filotas Bellas & Yios (Halloumi Vermion grill cheese M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927)

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/44

      Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2019 r. – Cypr / EUIPO – Filotas Bellas & Yios (Halloumi Vermion grill cheese M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927)
      (Sprawa T-60/19)
      (2019/C 112/54)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, V. Marsland, Solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Filotas Bellas & Yios AE (Alexandreia Imathias, Grecja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „Halloumi χαλλούμι Vermion grill cheese/grill est/grill kase M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927” – unijny znak towarowy nr 12 172 276

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 listopada 2018 r. w sprawie R 2296/2017-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz interwenienta ich własnymi kosztami postępowania, a także kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  izba odwoławcza popełniła błąd w ocenie dotyczący podobieństwa towarów;

                  —

                  izba odwoławcza popełniła błąd, uznając za prawidłowe transponowanie toku rozumowania przyjętego w poprzednich wyrokach Sądu;

                  —

                  izba odwoławcza błędnie stwierdziła, że wcześniejszy krajowy znak towarowy w ogóle nie posiadał odróżniającego charakteru umożliwiającego rozróżnienie towarów, które są certyfikowane, od tych, które nie są certyfikowane;

                  —

                  izba odwoławcza popełniła błąd, porównując znaki towarowe oraz oceniając prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd;

                  —

                  izba odwoławcza nie uwzględniła krajowych przepisów ani krajowego orzecznictwa dotyczącego zakresu i skutku znaków towarowych certyfikacji krajowej.


title: Sprawa T-64/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2019 r. ECSEL Joint Undertaking / Personal Health Institute International

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/45

      Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2019 r. ECSEL Joint Undertaking / Personal Health Institute International
      (Sprawa T-64/19)
      (2019/C 112/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ECSEL Joint Undertaking (przedstawiciele: adwokaci G. Kuyper i P. Brochier)

         Strona pozwana: Personal Health Institute International (Amsterdam, Niderlandy)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Zasądzenie od strony pozwanej zapłaty na rzecz ECSEL kwoty 25 513,84 EUR wraz z odsetkami umownymi w wysokości 3,5 %, naliczanymi od dnia 15 grudnia 2014 r. do dnia całkowitej zapłaty kwoty.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedyny zarzut oparty na naruszeniu umowy przez stronę pozwaną, która w mniemaniu strony skarżącej nie dostarczyła właściwemu krajowemu organowi finansującemu żadnych szczegółów lub informacji dotyczących jej projektu oraz uchybiła swym zobowiązaniom umownym, co uzasadnia rozwiązanie umowy ze stroną pozwaną zgodnie z odpowiednimi przepisami art. II.20.1 załącznika II do umowy o udzielenie dotacji.


title: Sprawa T-69/19: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2019 r. – Südwestdeutsche Salzwerke / EUIPO (Bad Reichenhaller Alpensaline)

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/47

      Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2019 r. – Südwestdeutsche Salzwerke / EUIPO (Bad Reichenhaller Alpensaline)
      (Sprawa T-69/19)
      (2019/C 112/57)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Südwestdeutsche Salzwerke AG (Heilbronn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego „Bad Reichenhaller Alpensaline” – zgłoszenie nr 17 126 517

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 grudnia 2018 r. w sprawie R 412/2018-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i dopuszczenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 17 126 517 do rejestracji w zakresie, w jakim zostało ono odrzucone;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-74/19: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2019 r. – DK Company / EUIPO – Hunter Boot (DENIM HUNTER)

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/47

      Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2019 r. – DK Company / EUIPO – Hunter Boot (DENIM HUNTER)
      (Sprawa T-74/19)
      (2019/C 112/58)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: DK Company A/S (Ikast, Dania) (przedstawiciel: adwokat S. Hansen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Hunter Boot Limited (Edynburg, Zjednoczone Królestwo)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy DENIM HUNTER – zgłoszenie nr 14 649 891

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 listopada 2018 r. w sprawie R 849/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Izba Odwoławcza popełniła błąd, stwierdzając, że między znakami towarowymi zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-75/19: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2019 r. – Comune di Milano/Parlament i Rada

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/48

      Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2019 r. – Comune di Milano/Parlament i Rada
      (Sprawa T-75/19)
      (2019/C 112/59)
      Język postępowania: włoski

         Strona

         Strona skarżąca: Comune di Milano (przedstawiciele: F. Sciaudone, M. Condinanzi i A. Neri, adwokaci)

         Strona pozwana: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1718 z dnia 14 listopada 2018 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 726/2004 w odniesieniu do siedziby Europejskiej Agencji Leków („EMA”);

                  —

                  stwierdzenie bezskuteczności decyzji Rady z dnia 20 listopada 2017 r. w rozumieniu pkt 6 zasad proceduralnych z dnia 22 czerwca 2017 r.;

                  —

                  obciążenie Rady i Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu zasad demokracji przedstawicielskiej (art. 10 TUE), równowagi instytucjonalnej i lojalnej współpracy (art. 13 TUE), oraz naruszeniu istotnych wymogów proceduralnych i art. 14 TUE.

                              —

                              Skarżąca powołuje się na naruszenie odnośnych zasad gdyż: i) siedziba EMA została wybrana przez jedną instytucję – Radę, w wyniku procesu decyzyjnego prowadzącego do przyjęcia decyzji z dnia 20 listopada 2017 r. określającej treść zaskarżonego rozporządzenia (to znaczy lokalizację siedziby EMA w Amsterdamie), z pominięciem i przed wszczęciem zwykłej procedury legislacyjnej; ii) w toku procedury selekcyjnej siedziby EMA, wyczerpującej de facto proces decyzyjny, Rada i Komisja – jedyne dwie instytucje biorące udział w procedurze selekcyjnej – pominęły Parlament; iii) w ramach zwykłej procedury legislacyjnej Rada i Komisja postawiły Parlament przed faktem dokonanym w odniesieniu do (dokonanego już) wyboru siedziby w Amsterdamie; iv) Rada i Komisja nie pozostawiły Parlamentowi żadnego marginesu swobody przy ocenie lub poddaniu w dyskusję takiej decyzji, zobowiązując się jednocześnie do zakończenia procedury w najkrótszym możliwym terminie; v) Parlament nie mógł wykonać funkcji powierzonej mu w Traktacie, a w ramach procedury legislacyjnej został wbrew własnej woli zmuszony do „ratyfikowania” decyzji podjętej przez Radę.

                  2.

                  Zarzut drugi, oparty na wystąpieniu w niniejszym przypadku nadużycia władzy i naruszeniu zasad przejrzystości, dobrej administracji i słuszności

                              —

                              Zdaniem strony skarżącej celem procedury selekcyjnej było wybranie najlepszej oferty w odniesieniu do nowej lokalizacji siedziby EMA w świetle obiektywnych kryteriów wyboru określonych w ogłoszeniu o przetargu. Jednakże w niniejszym przypadku określenie siedziby w drodze losowania bez wcześniejszego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego nie pozwoliło na zweryfikowanie braku równoważności kandydatur Mediolanu i Amsterdamu i wybór najlepszej oferty. Ponadto, wynik głosowania z dnia 20 listopada 2017 r. na rzecz Amsterdamu był rezultatem braku przeprowadzenia przez Komisję postępowania wyjaśniającego i błędnej interpretacji niderlandzkiej oferty (co więcej również w odniesieniu do wielu zasadniczych aspektów). W rezultacie, państwa członkowskie opowiedziały się za kandydaturą Amsterdamu błędnie uznając, że spełnia ona wymogi określone w ogłoszeniu o przetargu i szczególne wymagania Agencji. Ponadto, niderlandzka oferta została zmodyfikowana ex post (na niekorzyść) w następstwie głosowania z dnia 20 listopada 2017 r., a zmiany w ofercie były przedmiotem tajnych i dwustronnych negocjacji. Wadliwość decyzji z dnia 20 listopada 2017 r. powoduje niezgodność z prawem zaskarżonego rozporządzenia.

                  3.

                  Zarzut trzeci, oparty na naruszeniu zasad dobrej administracji

                              —

                              W związku z tym podniesiono, że proces decyzyjny prowadzący do wskazania nowej siedziby EMA nie zachował form ani zasad pozwalających na zagwarantowanie niezbędnej przejrzystości. Braki w postępowaniu wyjaśniającym i ponowne dwustronne i tajne negocjacje dotyczące niektórych zasadniczych warunków niderlandzkiej oferty przyczyniły się do dalszego naruszenia zasady przejrzystości. Ponadto przy podejmowaniu decyzji pominięto szereg istotnych elementów. Brak skutecznej oceny ofert i błędna interpretacja niderlandzkiej oferty przez Komisję w odniesieniu do trzech zasadniczych aspektów (powierzchnia tymczasowej siedziby, warunki finansowe oraz możliwość zagwarantowania ciągłości operacyjnej Agencji) przyczyniły się do dalszego naruszenia zasady dobrej administracji.

                  4.

                  Zarzut czwarty, oparty na decyzji Rady z dnia 11 września 2009 r. dotyczącej przyjęcia regulaminu Rady oraz naruszeniu zasad proceduralnych Rady z dnia 31 października 2017 r.

                              —

                              W tym zakresie podniesiono, że przebieg i wynik głosowania są obarczone wadą z uwagi na naruszenie szczególnych przepisów, jakie powinna zachować Rada, w wyniku czego decyzja z dnia 20 listopada 2017 r. i zaskarżone rozporządzenie są niezgodne z prawem.