title: Sprawa T-391/04: Skarga wniesiona dnia 28 września 2004 r. przez Bernarda Nonata przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/22

         Skarga wniesiona dnia 28 września 2004 r. przez Bernarda Nonata przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-391/04)
   (2004/C 314/54)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 28 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez Bernarda Nonata zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez adwokatów: Sébastiena Orlandiego, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa et Etienne Marchal z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji Komisji odmawiających wpisania nazwiska skarżącego we właściwym porządku na listę zasług oraz na listę urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania A4 w ramach postępowania w sprawie awansów za rok 2003;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem art. 12 ogólnych zasad stosowania art. 45 regulaminu pracowniczego w zakresie przewidującym przyznawanie przejściowych punktów pierwszeństwa w wysokości jednego punktu za każdy rok stażu pracy w danej grupie zaszeregowania z ograniczeniem do 7 punktów oraz specjalnych dodatkowych punktów pierwszeństwa w ramach limitu 150 % możliwości awansowych w poprzednim postępowaniu w sprawie awansów bez uwzględnienia rzeczywistych zasług, którymi urzędnicy wykazali się w odnośnych latach;

               —

               obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący w niniejszej sprawie sprzeciwia się odmowie organu powołującego awansowania go do grupy A4 w ramach postępowania w sprawie awansów za rok 2003
   Na poparcie swoich twierdzeń skarżący wskazuje na naruszenie art. 43 i 45 regulaminu pracowniczego, jak również zasady niedyskryminacji i zasady przewidywalności kariery.
   Zaznacza w tym zakresie, że jego zdaniem nowe procedury oceny i awansowania urzędników przyjęte przez Komisję pozbawiają urzędników oceny ich własnych zasług. W jego konkretnym przypadku, na podstawie art. 12 pkt 3b ogólnych zasad stosowania art. 45 regulaminu pracowniczego, uznano jego zdaniem, że w aspekcie specjalnych dodatkowych punktów pierwszeństwa ma on takie same zasługi, jak urzędnicy z tej samej grupy zaszeregowania, którzy nie zostali zgłoszeni w poprzednim postępowaniu.
   Wynika z tego jego zdaniem, że dwie kategorie urzędników różniące się pod względem zasług są traktowane w ten sam sposób, co narusza zasadę niedyskryminacji oraz art. 45 regulaminu pracowniczego. Z jednej bowiem strony są to urzędnicy, którzy poza limitem 150 % możliwości awansowych w ramach postępowania w sprawie awansów za rok 2002 zostali zgłoszeni do awansowania w tym postępowaniu, a z drugiej strony – urzędnicy podlegający postępowaniu w sprawie awansów w 2002 r., którzy nie zostali zgłoszeni.
   Analogicznie, przyznanie jednego przejściowego punktu pierwszeństwa za każdy rok stażu pracy w danej grupie zaszeregowania miało ten skutek, że z naruszeniem art. 45 regulaminu pracowniczego, premiowano staż w danej grupie zaszeregowania urzędników podlegających awansowaniu, bez uwzględnienia ich odpowiednich zasług, którymi wykazali się oni w odnośnych latach.


title: Sprawa F-126/05: Skarga wniesiona w dniu w dniu  22 grudnia 2005 r.  — Borbély przeciwko Komisji

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/54

         Skarga wniesiona w dniu w dniu 22 grudnia 2005 r. — Borbély przeciwko Komisji
   (Sprawa F-126/05)
   (2006/C 60/101)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Andrea Borbély (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel: R. Stötzel, lawyer]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Komisji Europejskiej z dnia 30 września 2005 r. w zakresie, w jakim odmawia przyznania skarżącej diety dziennej, o której mowa w art. 10 ust. 1 załącznika VII do Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, dodatku na zagospodarowanie, o którym mowa w art. 5 ust. 1 akapit pierwszy załącznika VII do regulaminu pracowniczego oraz zwrotu kosztów podróży w związku z rozpoczęciem przez nią służby, o którym mowa w art. 7 ust.1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego;

               —

               zasądzenie od Komisji Europejskiej na rzecz skarżącej kwot diet dziennych, dodatku na zagospodarowanie oraz zwrotu kosztów podróży wypłacanych w związku z rozpoczęciem przez nią służby, wraz z odsetkami od dnia, w którym kwoty te były wymagalne zgodnie z załącznikiem VII do regulaminu pracowniczego.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, były urzędnik ministerstwa spraw zagranicznych w Budapeszcie, Węgry, delegowany do pracy w ramach służby dyplomatycznej do stałego przedstawicielstwa Węgier przy UE w Brukseli na okres czterech lat, została powołana na stanowisko urzędnika na okres próbny w Komisji i zatrudniona w Brukseli.
   W marcu 2005 r. złożyła ona wniosek o przyznanie jej diet dziennych, dodatku na zagospodarowanie oraz zwrotu kosztów podróży wypłacanych w związku z rozpoczęciem służby. Komisja oddaliła jej zażalenie.
   Skarżąca twierdzi, że podczas swego delegowania, wciąż otrzymywała wynagrodzenie od swojego węgierskiego pracodawcy oraz zachowała swoje miejsce zamieszkania, a także interesy finansowe na Węgrzech. Ponadto, będąc w Brukseli mieszkała w umeblowanym mieszkaniu oddanym do jej dyspozycji przez ówczesnego pracodawcę.
   Skarżąca podnosi, iż zgodnie z istniejącym orzecznictwem (1) urzędnik jest uprawniony do wyżej wspomnianych świadczeń i zwrotu kosztów w sytuacji, gdy miejscem naboru urzędnika jest miejsce, w którym zamieszkiwał tuż przed delegowaniem.

      (1)  Wyrok z dnia 12 grudnia 1996 r. w sprawie T-137/95 Mozzaglia przeciwko Komisji (RecFP str. I-A-619 i II-1657).


title: Sprawa T-34/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  22 lutego 2006 r.  — Le Levant 001 i in. przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pojęcie strony zainteresowanej — Wezwanie do przedstawienia uwag — Decyzja o wszczęciu procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 WE — Środek polegający na możliwości zastosowania wobec pewnych inwestycji na departamentach zamorskich odliczenia podatkowego — Pomoc w rozwoju związana z budową statków — Ocena z punktu widzenia art. 87 ust. 1 WE — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/10

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 lutego 2006 r. — Le Levant 001 i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-34/02) (1)

   (Pomoc państwa - Pojęcie strony zainteresowanej - Wezwanie do przedstawienia uwag - Decyzja o wszczęciu procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 WE - Środek polegający na możliwości zastosowania wobec pewnych inwestycji na departamentach zamorskich odliczenia podatkowego - Pomoc w rozwoju związana z budową statków - Ocena z punktu widzenia art. 87 ust. 1 WE - Obowiązek uzasadnienia)
   (2006/C 96/17)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: EURL Le Levant 001 (Paryż, Francja) oraz inne skarżące, których nazwy znajdują się w załączniku do wyroku [Przedstawiciele: P. Kirch i N. Chahid-Nouraï, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel: G. Rozet, pełnomocnik]
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2001/882/WE z dnia 25 lipca 2001 r. dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Francję w postaci pomocy w rozwoju na rzecz statku pasażerskiego Le Levant wybudowanego przez Alstom Leroux Naval i przeznaczonego do eksploatacji na Saint-Pierre-et-Miquelon (Dz.U. L 327, str. 37)
   Sentencja wyroku

               1)

               Zostaje stwierdzona nieważność decyzji Komisji 2001/882/WE z dnia 25 lipca 2001 r. dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Francję w postaci pomocy w rozwoju na rzecz statku pasażerskiego Le Levant wybudowanego przez Alstom Leroux Naval i przeznaczonego do eksploatacji na Saint-Pierre-et-Miquelon.

               2)

               Komisja poniesie własne koszty postępowania, a także koszty poniesione przez skarżące, w tym koszty związane z postępowaniem o zastosowanie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 109 z 4.5.2002


title: Sprawa T-285/09: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2009 r. — CEVA przeciwko Komisji

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/40

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2009 r. — CEVA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-285/09)
   2009/C 220/85
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Centre d’Étude et de Valorisation des Algues SA (CEVA) (Pleubian, Francja) (przedstawiciel: J.-M. Peyrical, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               po pierwsze, stwierdzenie braku uzasadnienia tytułów wykonawczych z dnia 11 maja 2009 r. wynikających z czterech not obciążeniowych Komisji Europejskiej nr 3230901933, nr 3230901935, nr 323090136 i nr 3230901937 z dnia 11 maja 2009 r.;

               —

               po drugie, stwierdzenie ryzyka bezpodstawnego wzbogacenia się przez Komisję w razie zwrotu przez CEVA kwoty w wysokości 173 435 EUR powiększonej o odsetki za zwłokę;

               —

               w związku z tym stwierdzenie nieważności tytułów wykonawczych wynikających z czterech not obciążeniowych nr 3230901933, nr 3230901935, nr 323090136 i nr 3230901937 z dnia 11 maja 2009 r.;

               —

               wreszcie stwierdzenie naruszenia przez Komisję postanowień umownych umowy nr Q5RS-2000-31334 zwanej SEAPURA;

               —

               w szczególności stwierdzenie naruszenia postanowień art. 22 5o § 3 załącznika II, art. 3.5 załącznika II do umowy nr Q5RS-2000-31334;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności tytułów wykonawczych wynikających z czterech not obciążeniowych nr 3230901933, nr 3230901935, nr 323090136 i nr 3230901937 z dnia 11 maja 2009 r.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach niniejszej skargi skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności tytułów wykonawczych, w których Komisja żąda zwrotu pełnej kwoty zaliczek wypłaconych skarżącej w ramach umowy SEAPURA nr Q5RS-2000-31334 dotyczącej projektu w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty oparte na:

               —

               braku wystarczającego uzasadnienia, w zakresie w jakim Komisja oparła się na domniemywanym naruszeniu zobowiązań umownych przez skarżącą, przy czym nie przedstawiła okoliczności prawnych i faktycznych na poparcie tego twierdzenia;

               —

               naruszeniu zasady zakazującej bezpodstawnego wzbogacenia, ponieważ wskutek zwrotu pełnej kwoty, której dochodzi Komisja, instytucja ta wzbogaci się bezpodstawnie, zważywszy że dysponuje ona efektami prac i badań przeprowadzonych przez skarżącą, chociaż nie zapłaciła za nie;

               —

               naruszeniu przez Komisję jej uprawnień kontrolnych w trakcie wykonywania umowy.


title: Sprawa T-358/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  7 września 2005 r.  — Krahl przeciwko Komisji (Urzędnicy — Miejsce zatrudnienia w państwie trzecim — Koszty mieszkania — Skarga — Terminy — Przeszkody bezwzględne — Skarga wniesiona po terminie — Niedopuszczalność)

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/23

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 września 2005 r. — Krahl przeciwko Komisji
   (Sprawa T-358/03) (1)

   (Urzędnicy - Miejsce zatrudnienia w państwie trzecim - Koszty mieszkania - Skarga - Terminy - Przeszkody bezwzględne - Skarga wniesiona po terminie - Niedopuszczalność)
   (2005/C 296/49)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Sigfried Krahl (Zagrzeb, Chorwacja) [Przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji Komisji odmawiającej zwrotu całości kosztów mieszkania poniesionych przez skarżącego w związku z jego zatrudnieniem w Zagrzebiu.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 7 z 10.1.2004 r.


title: Sprawa C-112/05: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/15

         Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-112/05)
   (2005/C 143/22)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 4 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich reprezentowanej przez F. Benyona i G. Brauna, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Federalnej Niemiec.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że § 2 ust. 1, § 4 ust. 1 i § 4 ust. 3 VW-Gesetz powodują naruszenie art. 56 i 43 WE;

               2.

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Odmiennie aniżeli Aktiengesetz (niemiecka ustawa o spółkach akcyjnych), Gesetz über die Überführung der Anteilsrechte an der Volkswagen Gesellschaft mit beschränkter Haftung in private Hand (niemiecka ustawa w sprawie prywatyzacji udziałów w Volkswagenwerk GmbH, zwana dalej „VW-Gesetz”) ogranicza prawo głosu każdego akcjonariusza do maksymalnie 20 % kapitału zakładowego. Republika Federalna Niemiec oraz Land Niedersachsen powołują po dwóch członków rady nadzorczej VW-AG, tak długo jak należą do nich akcje tej spółki. Uchwały walnego zgromadzenia VW-AG, dla których podjęcia w myśl Aktiengesetz wymagana jest większość 75 % kapitału zakładowego reprezentowanego przy podjęciu uchwały, wymagają większości ponad 80 % reprezentowanego [przy podjęciu uchwały] kapitału zakładowego.
   Przepisy te stanowią zdaniem Komisji naruszenie swobody przepływu kapitału uregulowanej w art. 56 WE i swobody przedsiębiorczości uregulowanej w art. 43 WE.
   W załączniku do dyrektywy 88/361/EWG do form przepływu kapitału zaliczono nie tylko lokatę inwestycyjną w akcje lub papiery wartościowe, lecz również udział w przedsiębiorstwach lub ich całkowite przejęcie.
   Jak wywodzi Komisja, w myśl wcześniejszych konstatacji Trybunału zakres ochrony swobody przepływu kapitału obejmuje wszystkie uregulowania, które mogłyby powstrzymać inwestorów z innych Państw Członkowskich od inwestowania w tę spółkę, udziału w jej zarządzie i kontroli nad nią. Zakaz zawarty w art. 56 WE zmierza zdaniem Komisji nie tylko do zapobieżenia dyskryminacji zagranicznych uczestników rynku względem krajowych, lecz obejmuje każdy środek, który utrudnia wykonywanie swobody przepływu kapitału w jakikolwiek sposób. W świetle ustaleń Trybunału związanych z zakazem ograniczeń uregulowanym w art. 56 WE, przewidziane w VW-Gesetz najsilniejsze prawo głosu zarządzane przez państwo stanowi pośrednie ograniczenie nabycia a zatem naruszenie swobody przepływu kapitału.
   Udział Land Niedersachsen w akcjach [spółki] wynosi na walnym zgromadzeniu, na którym kapitał uprawniony do głosu nie jest zwykle w pełni reprezentowany, tych 20 % głosów, które są konieczne dla zablokowania uchwał, wymagających większości ponad 80 % reprezentowanego kapitału. Ten przepis VW-Gesetz stanowi zdaniem Komisji przeszkodę poprzez wykonywanie władztwa państwowego, ponieważ umożliwia on Landowi zapobieżenie zmianom status quo, których sobie nie życzy, jeżeli wymagają one formy uchwały, dla której przyjęcia na podstawie Aktiengesetz konieczne jest wyższe kworum.
   Uregulowane w VW-Gesetz prawo Republiki Federalnej Niemiec i Land Niedersachsen do powołania członków rady nadzorczej niezależne od liczby posiadanych akcji ogranicza zdaniem Komisji prawo innych akcjonariuszy do stosownej reprezentacji w radzie nadzorczej spółki. I ponieważ — jak wielokrotnie stwierdził również Trybunał — uregulowanie, które ogranicza uzyskanie udziału lub w jakikolwiek inny sposób ogranicza możliwość rzeczywistego udziału w zarządzie spółką lub w kontroli nad nią stanowi ograniczenie swobodnego przepływu kapitału, to w przypadku tego uregulowania ustawowego chodzi zdaniem Komisji o sprzeczne z prawem wspólnotowym ograniczenie swobodnego przepływu kapitału.
   Ograniczenie swobodnego przepływu kapitału jest usprawiedliwione jedynie przez względy wskazane w art. 58 WE lub przez tak zwane nadrzędne względy interesu ogólnego. W myśl ustalonych przez Trybunał kryteriów tego rodzaju środki [leżące] w ogólnym interesie nie mogą być dyskryminujące, muszą być obiektywnie konieczne i proporcjonalne względem celu, do którego realizacji dążą. Względy te muszą odnosić się w szczególności do wszystkich osób fizycznych i prawnych prowadzących działalność na terytorium państwa przyjmującego. Ogólne interesy finansowe, które wykraczają poza określone w art. 58 WE względy związane z prawem podatkowymi, jak również inne cele ekonomiczne Państwa Członkowskiego nie mogą, zdaniem Komisji powołującej się na utrwalone orzecznictwo Trybunału, usprawiedliwić żadnej przeszkody, która jest zabroniona na mocy Traktatu WE. Biorąc pod uwagę kryteria art. 56 WE i relewantnego orzecznictwa, zdaniem Komisji, w przypadku wskazanych przepisów VW-Gesetz chodzi o pośrednie ograniczenie nabycia, dla którego nie istnieje żadne usprawiedliwienie w prawie wspólnotowym.


title: Sprawa C-455/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven w dniu 14 listopada 2006 r. — Heemskerk B.V., B.V. v/h Firma Schaap przeciwko Productschap Vee en Vlees

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven w dniu 14 listopada 2006 r. — Heemskerk B.V., B.V. v/h Firma Schaap przeciwko Productschap Vee en Vlees
   (Sprawa C-455/06)
   (2007/C 20/02)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   College van Beroep voor het bedrijfsleven
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Heemskerk B.V., B.V. v/h Firma Schaap

      Strona pozwana: Productschap Vee en Vlees
   Pytania prejudycjalne

               1a.

               Czy organ administracji uprawniony jest do rozstrzygnięcia odbiegającego od treści zaświadczenia sporządzonego przez urzędowego lekarza weterynarii w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 615/98 (1), stwierdzającego, że transport zwierząt, do którego odnosi się zaświadczenie urzędowego lekarza weterynarii, nie jest zgodny z wymogami dyrektywy 91/628/EWG (2)?

               1b.

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1a:
               Czy wykonywanie tego uprawnienia przez organ administracji podlega szczególnym ograniczeniom wynikającym z prawa wspólnotowego i jeżeli tak, to jakim?

               2.

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1:
               Czy w ramach oceny istnienia roszczenia o refundację, na przykład w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 800/1999 (3), organ administracji państwa członkowskiego rozstrzyga kwestię przestrzegania wspólnotowych przepisów dotyczących ochrony zwierząt podczas transportu żywych zwierząt w oparciu o wymogi obowiązujące w danym państwie członkowskim, czy też w oparciu o wymogi państwa bandery statku transportującego żywe zwierzęta i wydającego zezwolenie obejmujące ten statek?

               3.

               Czy na mocy prawa wspólnotowego istnieje obowiązek rozpatrzenia z urzędu względów wynikających z rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 oraz rozporządzenia (WE) nr 800/1999 — tzn. względów, które nie leżą u podstawy sporu?

               4.

               Czy sformułowanie „przestrzeganie przepisów Wspólnoty dotyczących dobra zwierząt” zawarte w art. 33 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 należy rozumieć w ten sposób, że w przypadku stwierdzenia przeładowania statku podczas transportu żywych zwierząt w takim stopniu, że przekroczona została ładowność tego statku przewidziana na podstawie właściwych przepisów o ochronie zwierząt, naruszenie wspólnotowych przepisów o ochronie zwierząt należy stwierdzić jedynie w odniesieniu do liczby zwierząt, o jaką przekroczono dopuszczalną ładowność, czy też naruszenie to należy stwierdzić w odniesieniu do wszystkich transportowanych żywych zwierząt?

               5.

               Czy skuteczne stosowanie prawa wspólnotowego w drodze uwzględnienia postanowień prawa wspólnotowego z urzędu prowadzi do złamania — mającej swe źródło w niderlandzkim prawie administracyjnym — zasady stanowiącej, że na skutek wniesienia skargi skarżący nie może się znaleźć w sytuacji mniej korzystnej, niż sytuacja, w jakiej znajdowałby się on rezygnując z jej wniesienia?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 615/98 z dnia 18 marca 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych związane z ochroną żywego bydła w czasie transportu (Dz.U. L 82, str. 19).

      (2)  Dyrektywa Rady z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniająca dyrektywy 90/425/EWG oraz 91/496/EWG (Dz.U. L 340, str. 17).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 102, str. 11).


title: Sprawa F-121/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 31 marca 2014 r. – BO przeciwko Komisji

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/64

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 31 marca 2014 r. – BO przeciwko Komisji
   (Sprawa F-121/11) (1)

   2014/C 421/94
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012, s. 72.


title: Sprawa F-148/06: Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2006 r. — Collée przeciwko Parlamentowi

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/48

         Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2006 r. — Collée przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-148/06)
   (2007/C 42/85)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Laurent Collée (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, J.-N. Louis, A. Coolen i E. Marchal)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie za niezgodny z prawem pkt I.3 „Instrukcji dotyczących procedury przyznawania punktów awansu” Parlamentu Europejskiego z dnia 13 czerwca 2002 r.;

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 9 stycznia 2006 r. o przyznaniu skarżącemu dwóch punktów za zasługi w ramach postępowania w sprawie awansu za 2004 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnik Parlamentu Europejskiego w grupie zaszeregowania AST 8, zarzuca organowi powołującemu nieprzeprowadzenie porównawczego badania zasług rozszerzonego na wszystkich urzędników instytucji przedstawionych do awansu i zaszeregowanych do jego grupy. Podnosi w szczególności naruszenie art. 5 i 45 regulaminu pracowniczego, jak również naruszenie zasady równego traktowania i niedyskryminacji. W zaskarżonej decyzji popełniono oczywisty błąd w ocenie, brakuje jej również uzasadnienia.
   Skarżący powołuje się wreszcie na niezgodność z prawem pkt I.3 wspomnianych instrukcji, który dotyczy przyznania punktów awansu w sytuacjach wyjątkowych przez Sekretarza Generalnego. W szczególności ograniczenia, jakie przepis ten nakłada na Sekretarza Generalnego nie przestrzegają postanowień art. 45 regulaminu pracowniczego i zasady równego traktowania.


title: Sprawa C-603/12: Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 18 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hannover – Niemcy) – Pia Braun przeciwko Region Hannover

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/23

         Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 18 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hannover – Niemcy) – Pia Braun przeciwko Region Hannover
   (Sprawa C-603/12) (1)

   2014/C 184/33
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.


title: Sprawa T-338/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  16 lutego 2006 r.  — Centro Europa 7 przeciwko Komisji (Artykuł 86 ust. 3 WE — Odrzucenie skargi do Komisji — Skarga o stwierdzenie nieważności — Zarzut niedopuszczalności)

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/13

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 lutego 2006 r. — Centro Europa 7 przeciwko Komisji
   (Sprawa T-338/04) (1)

   (Artykuł 86 ust. 3 WE - Odrzucenie skargi do Komisji - Skarga o stwierdzenie nieważności - Zarzut niedopuszczalności)
   (2006/C 96/25)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Centro Europa 7 Srl (Rzym, Włochy) [Przedstawiciele: adwokaci V. Ripa di Meana i R. Mastroianni,]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: pełnomocnicy P. Oliver i F. Amato]

      Intrwenient popierający stronę pozwaną: Mediaset SpA (Mediolan, Włochy) [Przedstawiciel: adwokat M. Bay]
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 4 czerwca 2004 r. [D (2004) 471] w zakresie, w jakim odrzuca ona wniesioną do niej przez skarżącą skargi, według której Republika Włoska naruszyła postanowienia art. 86 WE w zw. z art. 82 WE.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję i interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004


title: Sprawa C-17/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem cour d'appel de Nancy z dnia  9 stycznia 2006 r.  w sprawie Céline SARL przeciwko Céline SA

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem cour d'appel de Nancy z dnia 9 stycznia 2006 r. w sprawie Céline SARL przeciwko Céline SA
   (Sprawa C-17/06)
   (2006/C 74/12)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 17 stycznia 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem cour d'appel de Nancy, z dnia 9 stycznia 2006 r. w sprawie Céline SARL przeciwko Céline SA
   Cour d'appel de Nancy zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:

               Czy wykładni art. 5 ust. 1 dyrektywy (WE) nr 89/104/EWG (1) należy dokonywać w ten sposób, że przyjęcie przez osobę trzecią, która nie została do tego upoważniona, zarejestrowanego słownego znaku towarowego, jako nazwy przedsiębiorstwa, nazwy handlowej czy szyldu w ramach działalności wprowadzania do obrotu towarów identycznych jest działaniem polegającym na używaniu tego znaku towarowego w obrocie handlowym, do zakazania którego jest uprawniony właściciel z racji posiadania wyłącznego prawa do tego znaku?

      (1)  Pierwsza dyrektywa (89/104/EWG) Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U L 40, str.1)


title: Sprawa C-535/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 23 września 2014 r. w sprawie T-646/11 Ipatow przeciwko Radzie wniesione w dniu 24 listopada 2014 r. przez Wadima Ipatowa

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/20

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 23 września 2014 r. w sprawie T-646/11 Ipatow przeciwko Radzie wniesione w dniu 24 listopada 2014 r. przez Wadima Ipatowa
   (Sprawa C-535/14 P)
   (2015/C 026/24)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Wadim Ipatow (przedstawiciel: adwokat M. Michalauskas)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 23 września 2014 r. (sprawa T-646/11);

               —

               wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie sporu albo przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania skarżący podnosi cztery zarzuty.
   Po pierwsze, w ocenie skarżącego Sąd naruszył jego prawo do skutecznej ochrony sądowej poprzez nieuznanie, że wniesienie wniosku o przyznanie pomocy prawnej skutkuje przerwaniem biegu terminu do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu.
   Po drugie, zdaniem skarżącego Sąd naruszył jego prawo do obrony. Sąd orzekł bowiem, że Rada nie miała obowiązku zaznajomienia skarżącego z zebranym przeciwko niemu materiałem dowodowym ani umożliwienia mu przedstawienia stanowiska przed przyjęciem decyzji Rady 2012/642/WPZiB (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady nr 1017/2012 (2).
   Po trzecie, Sąd naruszył prawo, uznając, że uzasadnienie zawarte w spornych aktach jest wystarczające.
   Po czwarte, Sąd naruszył prawo, uznając, że sporne akty nie są nieproporcjonalne.

      (1)  Decyzja Rady 2012/642/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotycząca środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi (Dz.U. L 285, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady nr 1017/2012 z dnia 6 listopada 2012 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 307, s. 7).


title: Sprawa C-528/09: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/26

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej
   (Sprawa C-528/09)
   2010/C 63/44
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Marghelis i K. Saaremäel-Stoilov)

      Strona pozwana: Republika Estońska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Estońska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy 2002/96/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrotechnicznego i elektronicznego (WEEE), nie dokonując w odpowiedni sposób transpozycji do prawa krajowego przepisów art. 3 lit. (i) pkt (iii), art. 8 ust. 2 akapit trzeci i art. 8 ust. 3 akapit drugi tejże dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Estońskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Dyrektywa 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. dotyczy zużytych urządzeń elektrycznych i elektronicznych. Zbadawszy środki, na podstawie których omawiana dyrektywa została transponowana do prawa estońskiego, Komisja uważa, że Republika Estońska nie dokonała w odpowiedni sposób transpozycji art. 3 lit. i) pkt iii), art. 8 ust. 2 akapit trzeci i art. 8 ust. 3 akapit drugi tejże dyrektywy.
   Artykuł 3 lit. (i) pkt (iii) dyrektywy zawiera definicję producenta urządzeń elektrycznych i elektronicznych. Estońskie akty prawne, które dotyczą zużytych urządzeń elektrycznych i elektronicznych, zawierają dwie różne definicje producenta, czyniąc przez to trudniejszym zrozumienie i stosowanie przepisów w sprawie takich zużytych urządzeń.
   Artykuł 8 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy stanowi, że z chwilą sprzedaży nowych produktów nabywcom nie przedstawia się poszczególnych kosztów zbiórki, przetwarzania oraz przyjaznego dla środowiska naturalnego usuwania zużytego sprzętu. Komisja uważa, że Republika Estońska nie dokonała transpozycji tego wymogu do prawa krajowego.
   Artykuł 8 ust. 3 akapit drugi dyrektywy stanowi, że państwa członkowskie winny zapewnić, by w ośmioletnim okresie przejściowym od wejścia w życie niniejszej dyrektywy producenci mogli w chwili sprzedaży nowych produktów przedstawić nabywcom koszty zbiórki, przetwarzania oraz przyjaznego dla środowiska naturalnego usuwania zużytego sprzętu, przy czym wspomniane koszty nie mogą przekraczać faktycznie poniesionych kosztów. Komisja uważa, że Republika Estońska nie dokonała transpozycji tego obowiązku do prawa krajowego.
   Republika Estońska zgodziła się z wymienionymi zarzutami i w swej odpowiedzi na uzasadnioną opinię Komisji zobowiązała się wyeliminować naruszenie art. 3 lit. (i) pkt (iii), art. 8 ust. 2 akapit trzeci i art. 8 ust. 3 akapit drugi dyrektywy w drodze ustawy o zmianie ustawy o odpadach. Ponieważ — według wiedzy Komisji — Republika Estońska nie wydała do chwili obecnej ustawy o zmianie ustawy o odpadach, a przynajmniej nie poinformowała o tym fakcie Komisji, Komisja uważa, że Republika Estońska nie dokonała w odpowiedni sposób transpozycji do prawa krajowego art. 3 lit. (i) pkt (iii), art. 8 ust. 2 akapit trzeci i art. 8 ust. 3 akapit drugi dyrektywy, uchybiając w ten sposób zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tejże dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 37, s. 24.


title: Sprawa F-4/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 14 listopada 2006 r. — Villa i in. przeciwko Parlamentowi (Emerytura — Przeniesienie uprawnień emerytalnych — Obliczenie już uzyskanego zaliczenia)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/83

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 14 listopada 2006 r. — Villa i in. przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-4/06) (1)

   (Emerytura - Przeniesienie uprawnień emerytalnych - Obliczenie już uzyskanego zaliczenia)
   (2006/C 326/168)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Renata Villa (Senningerberg, Luksemburg) i inni (przedstawiciele: G: Bouneou, F. Frabetti, avocats)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: J. F. De Wachter i M. Mustapha-Pacha, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji z dnia 8 lutego 2005 r., na podstawie których organ powołujący Parlamentu Europejskiego odmówił skarżącym zwrotu nadwyżki, wynikającej z różnicy pomiędzy uprawnieniami nabytymi podczas okresu przynależności do systemu włoskiego a liczbą lat służby uprawniających do emerytury przeniesionych do systemu wspólnotowego w związku z nowym sposobem obliczania przeniesienia uprawnień emerytalnych.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.03.2006 r., str. 34.


title: Sprawa T-197/12: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2013 r. — Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones przeciwko OHIM — MIP Metro (METRO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego METRO — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy GRUPOMETROPOLIS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawo do rzetelnego procesu — Artykuł 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności — Artykuły 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/30

         Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2013 r. — Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones przeciwko OHIM — MIP Metro (METRO)
   (Sprawa T-197/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego METRO - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy GRUPOMETROPOLIS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawo do rzetelnego procesu - Artykuł 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności - Artykuły 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009)
   2013/C 252/48
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towrowe i wzory) (przedstawiciel: A. Poch, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.C. Plate i R. Kaase)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 marca 2012 r. (sprawa R 2440/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones, SL a MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 14.7.2012.


title: Sprawa T-720/15: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2015 r. – Komisja/CINAR

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/38

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2015 r. – Komisja/CINAR
   (Sprawa T-720/15)
   (2016/C 059/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Waelbroeck, adwokat, A. Duron, adwokat, S. Delaude, pełnomocnik, L. Di Paolo, pełnomocnik, oraz J. Estrada de Solà, pełnomocnik)

      Strona pozwana: CINAR Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zobowiązanie strony pozwanej do zwrotu kwoty 25 616 GBP stronie skarżącej;

               —

               zobowiązanie strony pozwanej do zapłaty odsetek od kwoty głównej 25 616 GBP w wysokości odpowiadającej stopie stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego podstawowych operacji refinansowania, obowiązującej w dniu 1 grudnia 2005 r. (2,09 %), powiększonej o 1,5 punktu procentowego, za okres od dnia 6 grudnia 2005 r. do dnia otrzymania kwot podlegających zwrotowi, oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut twierdząc, że strona pozwana naruszyła swoje zobowiązania umowne dotyczące uzasadnienia spornych kosztów. Ponieważ wkład finansowy, jaki powinna wnieść strona pozwana jest niższy od całkowitej kwoty wypłaconej przez stronę skarżącą z tytułu zaliczki, strona skarżąca twierdzi, że na podstawie umowy strona pozwana jest zobowiązana do zapłaty należnej kwoty.


title: Sprawa C-263/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 29 lutego 2016 r. w sprawie T-265/12, Schenker Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 12 maja 2016 r. przez Schenker Ltd

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/24

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 29 lutego 2016 r. w sprawie T-265/12, Schenker Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 12 maja 2016 r. przez Schenker Ltd
   (Sprawa C-263/16 P)
   (2016/C 243/25)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Schenker Ltd (przedstawiciele: F. Montag, Rechtsanwalt, F. Hoseinian, adwokat, M. Eisenbarth, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 29 lutego 2016 r. w sprawie T-265/12, Schenker Ltd/Komisja Europejska;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 lit. a) decyzji Komisji z dnia 28 marca 2012 r. w sprawie COMP/39462 – Usługi spedycyjne (zwanej dalej „decyzją”) albo ewentualnie przekazanie sprawy do Sądu do ponownego rozpoznania;

               —

               uchylenie lub ewentualnie obniżenie grzywien nałożonych w art. 2 ust. 1 lit. a) decyzji albo ewentualnie przekazanie sprawy do Sądu do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi następujące zarzuty odwołania:

               1.

               Sąd naruszył prawo, gdy uznał, że Komisja mogła oprzeć się na wniosku Deutsche Post o zwolnienie z grzywny, że zasada zakazu podwójnej reprezentacji nie została naruszona i że Komisja nie miała obowiązku prowadzenia dochodzenia w sprawie ewentualnego naruszenia tej zasady.

               2.

               Sad naruszył prawo, gdy dokonując wykładni art. 1 rozporządzenia nr 141/62 (1), uznał, że nie ma on zastosowania do zachowań związanych z „nowym systemem wywozu Zjednoczonego Królestwa”.

               3.

               Sąd naruszył prawo, gdy uznał, że chociaż zachowania związane z „nowym systemem wywozu Zjednoczonego Królestwa” były ograniczone do opłat dodatkowych za usługi w zakresie składania związane z przesyłkami ze Zjednoczonego Królestwa do krajów spoza EOG, mogły one wywrzeć znaczący wpływ na handel między państwami członkowskimi.

               4.

               Sąd naruszył prawo, uznając, że Komisja nie naruszyła art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zasady dobrej administracji oraz obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 TFUE, gdy postanowiła nie uznawać The Brink’s Company za solidarnie odpowiedzialną z wnoszącą odwołanie [w charakterze następcy BAX Global Ltd. (UK)] za zachowania związane z „nowym systemem wywozu Zjednoczonego Królestwa”.

               5.

               Zniekształcając treść decyzji, przekraczając uprawnienia przyznane mu na podstawie art. 264 TFUE i nie dokonując wyważenia przy stosowaniu zasady proporcjonalności, Sąd naruszył prawo, gdy uznał, że Komisja, obliczając grzywny, nie naruszyła art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 (2), zasady proporcjonalności oraz zasady, że kara powinna być odpowiednia do naruszenia.

               6.

               Sąd naruszył prawo, gdy potwierdził stawki obniżenia zastosowane przez Komisję na podstawie komunikatu w sprawie współpracy z 2006 r. (3), a ponadto zniekształcił treść decyzji.

      (1)  EWG: Rozporządzenie Rady nr 141 wyłączające transport ze stosowania rozporządzenia Rady nr 17 (Dz.U. 1962, 124, s. 2751).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).

      (3)  Obwieszczenie Komisji w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych (Dz.U. 2006, C 298, s. 17).


title: Sprawa T-284/11: Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones przeciwko OHIM — MIP Metro (METROINVEST) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego METROINVEST — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy METRO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zasada niedyskryminacji — Prawo do rzetelnego procesu)

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/16

         Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones przeciwko OHIM — MIP Metro (METROINVEST)
   (Sprawa T-284/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego METROINVEST - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy METRO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zasada niedyskryminacji - Prawo do rzetelnego procesu)
   2013/C 164/28
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Carbonell Callicó, P. Craddock i B. Vanbrabant)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Berger, R. Kaase i J.-C. Plate)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 marca 2011 r. (sprawa R-954/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG a Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones, SL.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones, SL zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 232 z 6.8.2011.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 201 z 7.8.2004.

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/39

         (2004/C 217/71)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w
         Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

      Dz.U. C 201 z 7.8.2004.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 190 z 24.7.2004.

      Dz.U. C 179 z 10.7.2004.

      Dz.U. C 168 z 26.6.2004.

      Dz.U. C 156 z 12.6.2004.

      Dz.U. C 146 z 29.5.2004.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 stycznia 2005 r. w sprawie T-268/04, Spa Monopole, Compagnie fermière de Spa przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Cofnięcie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/35

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 12 stycznia 2005 r.
   w sprawie T-268/04, Spa Monopole, Compagnie fermière de Spa przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Cofnięcie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   (2005/C 143/67)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-268/04, Spa Monopole, Compagnie fermière de Spa z siedzibą w Spa (Belgia), reprezentowana przez adwokatów L. de Brouwera, E. Cornu, E. De Gryse'a et D. Moreau przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnik: O. Montalto), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM była Cottee Dairy Products Pty Limited, z siedzibą w New South Wales (Australia), mającej za przedmiot skargę na decyzję pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 kwietnia 2004 r. (sprawa R 148/2002-1), Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, N.J. Forwood i S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w 12 stycznia 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2.

               Każda ze stron ponosi swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.8.2004


title: Sprawa T-711/15: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2015 r. – Othman/Rada

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/33

         Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2015 r. – Othman/Rada
   (Sprawa T-711/15)
   (2016/C 059/37)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Razan Othman (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: E. Ruchat, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności jej powództwa;

               —

               w konsekwencji, nakazanie Unii Europejskiej naprawienia w całości szkody poniesionej przez skarżącą w wysokości, jaką Sąd określi na podstawie zasady słuszności;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący doznanej przez nią krzywdy, a mianowicie naruszenia jej reputacji, która to krzywda pozostaje w bezpośrednim związku przyczynowym ze środkami przyjętymi przez Radę Unii Europejskiej i za którą instytucja ta ponosi odpowiedzialność.


title: Sprawa C-487/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 28 czerwca 2016 r. w sprawie T-216/13, Telefónica/Komisja, wniesione w dniu 11 września 2016 r. przez Telefónica S.A.

text:
               21.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 428/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 28 czerwca 2016 r. w sprawie T-216/13, Telefónica/Komisja, wniesione w dniu 11 września 2016 r. przez Telefónica S.A.
   (Sprawa C-487/16 P)
   (2016/C 428/13)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Telefónica S.A. (przedstawiciele: adwokaci J. Folguera Crespo i P. Vidal Martínez)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku i stwierdzenie nieważności decyzji (1) z powodów przedstawionych w zarzucie drugim odwołania oraz stwierdzenie, że zachowanie Telefóniki nie stanowiło ograniczenia konkurencji ze względu na cel;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, uchylenie wyroku z powodów przedstawionych w zarzucie pierwszym odwołania i przekazanie sprawy do Sądu, aby zbadał odrzucone zeznania świadków i rozpatrzył wniesioną przez Telefónicę skargę z uwzględnieniem zbadanego dowodu;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego, z powodów przedstawionych w zarzucie trzecim odwołania:

                           —

                              uchylenie pkt 1 sentencji wyroku;

                           —

                              stwierdzenie mniejszego ciężaru zachowania Telefóniki i istnienia okoliczności łagodzących wskazanych w zarzucie trzecim odwołania oraz

                           —

                              ustalenie właściwego procentu obniżenia grzywny ze względu na mniejszy ciężar naruszenia i wskazane okoliczności łagodzące, zgodnie z argumentacją zawartą w zarzucie trzecim odwołania;

               —

                  obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez Telefónicę zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji jak i w niniejszym postępowaniu przed Trybunałem Sprawiedliwości;

               —

                  zezwolenie na rozszerzenie niniejszego odwołania, nieco dłuższego niż zalecane w praktycznych instrukcjach Trybunału Sprawiedliwości, ze względu na finansowy wpływ sprawy na wnoszącą odwołanie i na złożoność przedstawionych argumentów.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Naruszenie art. 47 i 48 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 68 regulaminu postępowania przed Sądem poprzez odmowę przesłuchania świadków. – Odrzucenie przez Sąd wnioskowanego dowodu z przesłuchania świadków postawiło Telefónicę w sytuacji, w której nie mogła się bronić z powodu odrzucenia istotnego i decydującego dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy dowodu. Przyjęte przez Sąd podejście budzi cztery zasadnicze zastrzeżenia: (i) zastrzeżenie dotyczące sprzeczności celowościowej; (ii) zastrzeżenie dotyczące nieproporcjonalnego ciężaru dowodu; (iii) zastrzeżenie dotyczące uprzedzania wyniku dowodu z zeznań świadków; oraz (iv) zastrzeżenie dotyczące nierównego ważenia.

               2.

               Naruszenie art. 101 TFUE w wyniku błędnego zastosowania orzecznictwa dotyczącego ograniczenia konkurencji ze względu na cel oraz obowiązku uzasadnienia i domniemania niewinności.

         Tytułem ewentualnym

               3.

               Błędna ocenia mniejszego ciężaru naruszenia i istnienia okoliczności łagodzących w zachowaniu Telefóniki. – Telefónica podnosi, że Sąd w swojej ocenie nie uwzględnił dodatkowych okoliczności świadczących o mniejszym ciężarze zachowania Telefóniki, które mogły doprowadzić do większego obniżenia grzywny niż zastosowane przez Komisję.

      (1)  Decyzja Komisji C (2013) 306 final z dnia 23 stycznia 2013 r dotycząca postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE (Case COMP/39.839 — Telefónica/Portugal Telecom)


title: Sprawa T-244/17: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2017 r. – António Conde & Companhia/Komisja

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/29

         Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2017 r. – António Conde & Companhia/Komisja
   (Sprawa T-244/17)
   (2017/C 231/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: António Conde & Companhia, SA (Gafanha de Nazaré, Portugalia) (przedstawiciel: J. García-Gallardo Gil-Fournier, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że Komisja Europejska nie działała zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1386/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego środki ochrony zasobów i jej egzekwowania mające zastosowanie na obszarze podlegającym regulacji Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku (Dz.U. 2007, L 318, s. 1), żądając od Portugalii przedstawienia jej listy statków pływających pod banderą Portugalii, którym zezwolono na połowy na obszarze podlegającym regulacji NAFO w okresie połowowym 2017, co wyklucza statek rybacki CALVÃO, wskutek czego nie przekazała ona Sekretariatowi NAFO listy zawierającej ten statek;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, twierdząc, że Komisja naruszyła art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1386/2007, gdyż nie przekazała – działając przy tym w sposób niezgodny z prawem – listy statków zawierającej statek rybacki należący do skarżącej, CALVÃO, celem uzyskania zezwolenia na prowadzenie połowów na obszarze podlegającym regulacji NAFO w okresie połowowym 2017.
   Skarżąca podnosi, że Komisja nie jest uprawniona do uczestniczenia w opracowaniu listy dopuszczonych statków, gdyż jest to wyłączna kompetencja państw członkowskich. Skarżąca zwróciła się do Komisji, by ta odstąpiła od ingerowania w opracowanie przedmiotowej listy i wezwała ją do wypełnienia ciążących na niej zobowiązań dotyczących przekazania Sekretariatowi NAFO listy zawierającej statek rybacki CALVÃO.


title: Sprawa C-193/13 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. – nfon AG przeciwko Fon Wireless Ltd, Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „nfon”  — Sprzeciw właściciela graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny „fon” i słownego krajowego znaku towarowego FON — Oddalenie sprzeciwu przez izbę odwoławczą OHIM]

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/19

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. – nfon AG przeciwko Fon Wireless Ltd, Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-193/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „nfon” - Sprzeciw właściciela graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny „fon” i słownego krajowego znaku towarowego FON - Oddalenie sprzeciwu przez izbę odwoławczą OHIM])
   2014/C 112/23
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: nfon AG (przedstawiciel: V. von Bomhard, Rechtsanwältin)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie T-283/11 Fon Wireless przeciwko OHIM – Nfon (Nfon), na mocy którego Sąd zmienił decyzję Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 18 marca 2011 r. (sprawa R 1017/2009-4) w ten sposób, że odwołanie wniesione do Izby Odwoławczej przez nfon AG zostało oddalone – Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone i w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               nfon AG pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Fon Wireless Ltd.

               3)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.


title: Sprawa F-77/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 stycznia 2011 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (Służba publiczna — Urzędnicy — System odpowiedzialności dyscyplinarnej — Postępowanie dyscyplinarne — Artykuł 22a i artykuł 22b regulaminu pracowniczego — Bezstronność — Rozsądny termin)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/36

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 stycznia 2011 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-77/09) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - System odpowiedzialności dyscyplinarnej - Postępowanie dyscyplinarne - Artykuł 22a i artykuł 22b regulaminu pracowniczego - Bezstronność - Rozsądny termin)
   2011/C 55/65
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bart Nijs (Bridel, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Rollinger)

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej (przedstawiciele: T. Kennedy i J.M. Stenier, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komitetu ad hoc Europejskiego Trybunału Obrachunkowego z dnia 15 stycznia 2009 r. o odwołaniu skarżącego bez ograniczenia jego praw emerytalnych ze skutkiem od dnia 1 lutego 2009 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bart Nijs pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Trybunał Obrachunkowy.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009, s. 65.


title: Sprawa T-308/04: Skarga wniesiona dnia 19 lipca 2004 r. przez Francesco Ianniello przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/42

         Skarga wniesiona dnia 19 lipca 2004 r. przez Francesco Ianniello przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-308/04)
   (2004/C 262/81)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 19 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Francesco Ianniello, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez Sébastiena Orlandiego, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne Marchalla, adwokatów, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji osoby oceniającej w postępowaniu odwoławczym z dnia 8 września 2003 r., ustanawiającej sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres 2001-2002;

               —

               obciążenie kosztami strony pozwanej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swej skargi, skarżący podnosi naruszenie art. 8 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego. Skarżący wskazuje, że przepis ten jest niezgodny z prawem przez to, że przewiduje wyznaczanie członków parytetowego komitetu ds. oceny, którzy mają bądź ten sam, bądź niższy stopień niż stopień skarżącego i tym samym nie ma gwarancji ich niezależności, nie mają oni również wymaganych kompetencji. Skarżący podnosi także, że chociaż pełni funkcje w organizacji związkowej, kierownik działu kadr lub jego zastępca nie wyłączyli się i uczestniczyli w ocenie jego skargi.
   Skarżący podnosi ponadto naruszenie obowiązku poufności przez członków parytetowego komitetu ds. oceny, naruszenie zasady bezstronności i obiektywizmu tego komitetu, naruszenie prawa do obrony i zasady kontradyktoryjności, naruszenie zasady dobrego administrowania oraz oczywisty błąd w ocenie i niespójność między komentarzami a przyznanymi notami.


title: Sprawa C-393/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 1 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom — Zjednoczone Królestwo) — O’Brien przeciwko Ministry of Justice (poprzednio Department for Constitutional Affairs). (Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy — Pojęcie pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, będących stroną umowy o pracę lub pozostających w stosunku pracy — Sędziowie pracujący w niepełnym wymiarze czasu pracy i wynagradzani na podstawie dniówek — Odmowa przyznania emerytury)

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 1 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom — Zjednoczone Królestwo) — O’Brien przeciwko Ministry of Justice (poprzednio Department for Constitutional Affairs).
   (Sprawa C-393/10) (1)

   (Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy - Pojęcie pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, będących stroną umowy o pracę lub pozostających w stosunku pracy - Sędziowie pracujący w niepełnym wymiarze czasu pracy i wynagradzani na podstawie dniówek - Odmowa przyznania emerytury)
   2012/C 118/04
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dermod Patrick O’Brien

      Strona pozwana: Ministry of Justice (poprzednio Department for Constitutional Affairs)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Supreme Court of the United Kingdom — Wykładnia dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców/UNICE/, Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych/CEEP/oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych/ETUC/(Dz.U. L 14, s. 9) — Pojęcie „pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, będących stroną umowy o pracę, lub pozostających w stosunku pracy” (klauzula 2 pkt1 dyrektywy) — Sędziowie zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy — Różnica w traktowaniu w zakresie uprawnień emerytalnych sędziów zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy i sędziów zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy oraz sędziów należących do poszczególnych kategorii sędziów zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy.

      Sentencja

               1)

               Wykładni prawa Unii należy dokonywać w ten sposób, że to do państw członkowskich należy zdefiniowanie pojęcia „pracowni[ków] […] będących stroną umowy o pracę lub pozostających w stosunku pracy” zawartego w klauzuli 2 pkt 1 Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin, zawartego w dniu 6 czerwca 1997 r., które stanowi załącznik do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez UNICE, CEEP i ETUC, zmienionej dyrektywą Rady 98/23/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r., a w szczególności ustalenie, czy pojęcie to obejmuje sędziów, pod warunkiem że nie doprowadzi to do wyłączenia w sposób dowolny tej kategorii osób z dobrodziejstwa ochrony, jakiej udziela dyrektywa 97/81, zmieniona dyrektywą 98/23 i to porozumienie ramowe. Wyłączenie dobrodziejstwa tej ochrony można uznać za dopuszczalne jedynie w sytuacji, gdy stosunek łączący sędziów z Ministry of Justice jest ze swej istoty zasadniczo odmienny od tego, który łączy z pracodawcami osoby zatrudnione należące zgodnie z prawem krajowym do kategorii pracowników.

               2)

               Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze godzin, zawarte w dniu 6 czerwca 1997 r., które stanowi załącznik do dyrektywy 97/81, zmienionej dyrektywą 98/23, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie temu, by dla potrzeb dostępu do systemu emerytalnego prawo krajowe wprowadzało rozróżnienie między sędziami pracującymi w pełnym wymiarze czasu pracy a sędziami pracującymi w niepełnym wymiarze czasu pracy i wynagradzanymi na podstawie dniówek, chyba że obiektywne powody uzasadniają takie zróżnicowanie, co podlega ocenie sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010.


title: Sprawa C-307/07: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/23

         Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-307/07)
   (2007/C 199/37)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Støvlbæk y P. Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Portugalska odmawiając uznania dyplomów dających prawo do wykonywania zawodu farmaceuty specjalizującego się w badaniach klinicznych, w zakresie tego zawodu uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy 89/48/EWG (1)

               —

               obciążenie Republika Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja twierdzi, że działalność zawodowa farmaceuty specjalizującego się w badaniach klinicznych jest zawodem regulowanym, do którego zastosowanie znajduje dyrektywa 89/48. Ustawa dokonująca transpozycji ogranicza zastosowanie tej dyrektywy do zawodów wymienionych w wykazie. Ponieważ w wykazie tym nie został zawarty zawód farmaceuty specjalizującego się w badaniach klinicznych, państwo portugalskie nie dostosowało się w całości do postanowień dyrektywy 89/48.

      (1)  Dyrektywa Rady 89/48/EGW z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz.U. L 19, str. 16).


title: Sprawa C-647/15: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2015 r. – Węgry/Rada Unii Europejskiej

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/43

         Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2015 r. – Węgry/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-647/15)
   (2016/C 038/56)
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciel: Z. Fehér, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

   W swojej skardze Węgry wnoszą do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (UE) 2015/1601 z dnia 22 września 2015 r. ustanawiającej środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji (1) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”);

               —

               subsydiarnie, w razie nieuwzględnienia pierwszego żądania, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jaki odnosi się ona do Węgier;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Rząd węgierski uważa, że art. 78 ust. 3 TFUE nie daje Radzie podstawy prawnej odpowiedniej dla przyjęcia zaskarżonej decyzji. Art. 78 ust. 3 TFUE nie upoważnia Rady do przyjęcia aktu ustawodawczego ani tym samym przyjęcia środków ustanowionych w zaskarżonej decyzji, konkretnie tych, które oznaczają wiążący wyjątek w odniesieniu do aktu ustawodawczego, w niniejszym przypadku rozporządzenia (UE) nr 604/2013 (2). Z punktu widzenia treści zaskarżona decyzja stanowi akt ustawodawczy – jako że ustanawia wyjątek od w odniesieniu do rozporządzenia nr 604/2013 – i dlatego jej przyjęcie nie może opierać się na art. 78 ust. 3 TFUE, który upoważnia Radę jedynie do przyjmowania aktów w procedurze nieustawodawczej, a zatem aktów niebędących aktami ustawodawczymi. Na wypadek gdyby okazało się, że mimo tego, co tu podniesiono, art. 78 ust. 3 TFUE owszem, może stanowić podstawę przyjęcia aktu prawnego oznaczającego wyjątek od aktu ustawodawczego, rząd węgierski uważa, że wyjątek ten nie może być tego rodzaju, by miał wpływ na istotę aktu ustawodawczego i pozbawiał treści jego podstawowe przepisy, co ma miejsce w przypadku zaskarżonej decyzji.

               2.

               Nie jest zgodny z pojęciem „środków tymczasowych”, zawartym w art. 78 ust. 3 TFUE, środek ustanowiony na okres 24 miesięcy – a w określonych przypadkach na okres 36 miesięcy – którego skutki ponadto wykraczają poza rzeczony okres. Zaskarżona decyzja wykracza poza uprawnienie przyznane Radzie w art. 78 ust. 3 TFUE, jako że – dla celów określenia okresu jej obowiązywania – nie uwzględniono czasu niezbędnego do przyjęcia aktu ustawodawczego opartego na art. 78 ust. 3 TFUE.

               3.

               Przy przyjmowaniu zaskarżonej decyzji Rada naruszyła art. 293 ust. 1 TFUE, ponieważ odeszła od wniosku Komisji, nie osiągając jednomyślności.

               4.

               Zaskarżona decyzja ustanawia wyjątek w odniesieniu do aktu ustawodawczego i z punktu widzenia swej treści stanowi akt ustawodawczy i dlatego, dla celów jej przyjęcia – nawet przy założeniu, że byłoby ono możliwe na podstawie art. 78 ust. 3 TFUE – należało przestrzegać prawa parlamentów krajowych do przedstawienia opinii w przedmiocie aktów ustawodawczych, uznanego w protokołach nr 1 i 2 załączonych do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               5.

               Po konsultacji z Parlamentem Europejskim Rada istotnie zmieniła treść projektu, a mimo to nie skierowała go do ponownej konsultacji z Parlamentem Europejskim.

               6.

               W chwili zatwierdzenia przez Radę nie były dostępne wersje językowe projektu decyzji w językach urzędowych Unii.

               7.

               Zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem również dlatego, że jej przyjęcie jest sprzeczne z art. 68 TFUE oraz konkluzjami Rady Europejskiej z posiedzenia w dniach 25 i 26 czerwca 2015r.

               8.

               Zaskarżona decyzja narusza zasady pewności prawa i jasności przepisów, jako że w różnych aspektach nie wyjaśnia, w jaki sposób powinny być stosowane jej przepisy, ani jaki jest ich związek z przepisami rozporządzenia nr 604/2013. Wśród tych niejasnych aspektów wyróżnia się kwestia stosowania przepisów proceduralnych i gwarancji w odniesieniu do podejmowania decyzji o relokacji, a także fakt, że zaskarżona decyzja nie ustanawia wyraźnie kryteriów wyboru dla celów relokacji ani nie reguluje odpowiednio statusu wnioskodawców w państwie członkowskim relokacji. Zaskarżona decyzja jest sprzeczna z konwencją genewska dotyczącą statusu uchodźców (3), jako że pozbawia wnioskodawców prawa pozostawania na terytorium państwa członkowskiego, w którym złożyli wniosek i pozwala na ich relokację w innym państwie członkowskim, bez potrzeby wykazywania istnienia materialnego związku między wnioskodawcą a państwem członkowskim relokacji.

               9.

               Zaskarżona decyzja narusza zasady niezbędności i proporcjonalności. Z jednej strony, biorąc pod uwagę, że w świetle pierwotnej propozycji Komisji Węgry były wyłączone z grupy państw beneficjentów, zaskarżona decyzja nie uzasadnia, dlaczego wprowadza relokację 120 000 wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową. W świetle faktu, że w zaskarżonej decyzji nie przewiduje się żadnej relokacji z terytorium Węgier, pierwotnie zaproponowana liczba 120 000 wnioskodawców okazała się dyskrecjonalna i bez związku z sytuacją przedstawioną we wniosku Komisji i której rzeczywiście zamierzano zaradzić. Nie do przyjęcia jest, w szczególności jeżeli chodzi o środek tymczasowy przyjęty zgodnie z art. 78 ust. 3 TFUE, żeby w odniesieniu do niemal połowy wnioskodawców włączonych w jego zakres zastosowania decyzja o ich ostatecznej relokacji była zależna od okoliczności przyszłych.

               10.

               Subsydiarnie rząd węgierski podnosi, że zaskarżona decyzja narusza względem Węgier zasadę proporcjonalności, ponieważ, mimo że chodzi, jak powszechnie wiadomo, o państwo członkowskie, na którego terytorium przedostała się znaczna liczba nielegalnych imigrantów i w którym złożono znaczą liczbę wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, zostają mu narzucone obowiązkowe kwoty jako państwu przyjmującemu. W odniesieniu do Węgier zaskarżona decyzja nie jest zgodna z art. 78 ust. 3 TFUE, ponieważ nie spełnia wymogu ustanowionego w tym postanowieniu – zgodnie z którym środki mogą być przyjmowane na korzyść państwa lub państw członkowskich dotkniętych nagłym napływem obywateli państw trzecich – środek, który wobec jednego z takich państw ustanawia wyłącznie obowiązki.

      (1)  Dz.U. L 248, s. 80.

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. L 180, s. 31).

      (3)  Konwencja dotycząca statusu uchodźców, sporządzona w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. uzupełniona sporządzonym w Nowym Jorku dnia 31 stycznia 1967 r.


title: Sprawa C-525/10 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 10 grudnia 2009 r. w sprawie T-390/09 Mariyus Noko Ngele przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 10 listopada 2010 r. przez Mariyusa Noko Ngele

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/12

         Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 10 grudnia 2009 r. w sprawie T-390/09 Mariyus Noko Ngele przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 10 listopada 2010 r. przez Mariyusa Noko Ngele
   (Sprawa C-525/10 P)
   2011/C 139/19
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Mariyus Noko Ngele (przedstawiciel: adwokat F. Sabakunzi)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska
   Postanowieniem z dnia 10 marca 2011 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa T-492/12: Postanowienie Sądu z dnia 10 grudnia 2013 r. — von Storch i in. przeciwko EBC (Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzje przyjęte przez EBC — Cechy techniczne transakcji pieniężnych papierów wartościowych systemu Euro — Środki zapewnienia zabezpieczeń — Środki tymczasowe dotyczące operacji refinansujących systemu Euro i kwalifikowania zabezpieczeń — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/32

         Postanowienie Sądu z dnia 10 grudnia 2013 r. — von Storch i in. przeciwko EBC
   (Sprawa T-492/12) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzje przyjęte przez EBC - Cechy techniczne transakcji pieniężnych papierów wartościowych systemu Euro - Środki zapewnienia zabezpieczeń - Środki tymczasowe dotyczące operacji refinansujących systemu Euro i kwalifikowania zabezpieczeń - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2014/C 45/53
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sven von Storch (Berlin, Niemcy) i 5 216 pozostałych skarżących, których nazwiska figurują w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: adwokaci M. Kerber i B. von Storch)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: C. Kroppenstedt i G. Gruber, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata H.-G. Kamanna)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji EBC z dnia 6 września 2012 r. dotyczącej pewnej liczby cech technicznych transakcji pieniężnych papierów wartościowych systemu Euro na rynkach wtórnych dla obligacji państwowych oraz po drugie decyzji EBC z dnia 6 września 2012 r. dotyczącej dodatkowych środków zapewnienia zabezpieczeń dla partnerów handlowych celem udostępnienia im operacji zasilających w płynność systemu Euro oraz, tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności wytycznych zmieniających wytyczne EBC/2012/18 w sprawie dodatkowych tymczasowych środków dotyczących operacji refinansujących Eurosystemu i kwalifikowania zabezpieczeń (EBC/2012/23) (Dz.U. L 284, s. 14)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Sven von Storch i pozostałych 5 216 skarżących, których nazwiska figurują w załączniku do postanowienia, pokrywają swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny (EBC).

      (1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.


title: Sprawa T-398/13: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2013 r. — TVR Automotive przeciwko OHIM — TVR Italia (TVR)

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/24

         Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2013 r. — TVR Automotive przeciwko OHIM — TVR Italia (TVR)
   (Sprawa T-398/13)
   2013/C 274/40
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: TVR Automotive Ltd (Whiteley, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: TVR Italia Srl (Mediolan, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie R 823/2011-2;

               —

               oddalenie wniesionego przez TVR Italia Srl w dniu 14 kwietnia 2013 r. odwołania od decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 14 lutego 2011 r. wydanej w sprawie B 313 248;

               —

               obciążenie Urzędu i TVR Italia Srl, w przypadku wstąpienia przez nią do postępowania, kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: TVR Italia Srl

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający słowne elementy „TVR ITALIA” dla towarów i usług z klas 12, 25 i 37 — zgłoszenie nr 5 699 954

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy i wspólnotowy znak towarowy „TVR”, zarejestrowany dla towarów i usług z klas 9, 11, 12, 25 i 41

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady res iudicata tudzież ne bis in idem oraz art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 15 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-275/06: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2006 r. — Omya przeciwko Komisji

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/59

         Skarga wniesiona w dniu 4 października 2006 r. — Omya przeciwko Komisji
   (Sprawa T-275/06)
   (2006/C 294/119)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Omya AG (Oftringen, Szwajcaria) (Przedstawiciele: J. Flynn, Barrister i C. Ahlborn, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               […] Omya wnosi więc do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji i obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez Omya.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 3163 wersja ostateczna z dnia 19 lipca 2006 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw COMP/M.3796, w której Komisja uznała, że przejęcie przez skarżącą działalności w zakresie wytrąconego węglanu wapnia od J.M. Huber Corporation jest zgodne ze wspólnym rynkiem i funkcjonowaniem porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Komisja wprowadziła następnie pewne warunki i obowiązki, które skarżąca ma spełnić.
   Skarżąca stwierdza, że a) względy konkurencji wskazane przez Komisję są bezzasadne oraz że b) w każdym razie środki zaradcze rzeczywiście nałożone na skarżącą są nieodpowiednie i nieusprawiedliwione względami wskazanymi przez Komisję oraz nie są w stanie wywołać utrzymywanych przez Komisję skutków.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty prawne.
   Po pierwsze skarżąca podnosi, że Komisja w sposób oczywiście błędny stwierdziła, że transakcja znacznie zakłóci skuteczną konkurencję.
   Po drugie skarżąca stwierdza, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie oraz naruszyła zasadę proporcjonalności poprzez wprowadzenie wymogu zbycia fabryki Kuusankoski.
   Po trzecie skarżąca wskazuje, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne poprzez nieprawidłowe zbadanie dowodów znajdujących się w jej posiadaniu oraz niezapewnienie skarżącej dostępu do wszystkich stosownych dokumentów, przez co naruszyła prawo skarżącej do obrony.


title: Sprawa T-427/14: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2014 r. – Almoauto przeciwko Komisji

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/56

         Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2014 r. – Almoauto przeciwko Komisji
   (Sprawa T-427/14)
   2014/C 253/75
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Almoauto, SA [Alcorcón (Madryt, Hiszpania] (przedstawiciele: adwokaci J. García Muñoz, J. Jiménez-Blanco i J. Corral García)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty w niniejszej sprawie są takie same jak w sprawie T-392/14 Gutser przeciwko Komisji


title: Sprawa T-239/14: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2014 r. – Eva Monard przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/36

         Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2014 r. – Eva Monard przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-239/14)
   2014/C 212/46
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Eva Monard (Kessel Lo, Belgia) (przedstawiciel: R. Antonini, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej Nr ref. Ares (2014) 321920 (NR SG.B.4/RH/rc-sg.dsg2.b.4(2014) 285433), wydanej w dniu 10 lutego przez Sekretarza Generalnego na podstawie art. 4 przepisów o wykonaniu rozporządzenia (WE nr 1049/2001 w związku z wnioskiem potwierdzającym Evy Monard o dostęp do dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (GESTDEM 4641/2011);

               —

               Nakazanie Komisji Europejskiej zapłaty kosztów tego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja była zobowiązana do udzielenia dostępu do dokumentów skarżącej na podstawie art. 1 Traktatu o Unii Europejskiej (TFUE), art. 15 i 298 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), na podstawie podstawowego prawa dostępu do dokumentów, art. 6 ust. TUE w związku z art. 42 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2000 r., przyjętej w dniu 12 grudnia 2007 r. (zwanej dalej „Kartą) i art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (rozporządzenie nr 1049/2001). Potwierdza to również art. 4 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 a contrario. Poprzez brak uczynienia tego oraz poprzez (nieprawidłowe) oparcie się na wyjątkach ustanowionych w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie art. 4 ust. 2 tiret drugie i trzecie rozporządzenia nr 1049/2011, Komisja błędnie zastosowała odnośne postanowienia i nadużyła władzy. Komisja nie zastosowała również w prawidłowy sposób art. 4 ust. 6 i art. 4 ust. 7, oraz nadużyła uprawnień przysługujących jej na podstawie tych przepisów.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 1 TEU, art. 15 i 298 TFUE, podstawowe prawo dostępu do dokumentów, art. 6 ust. 1 TEU w związku z art. 42 Karty oraz art. 8 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/20001 poprzez brak niezwłocznego rozpatrzenia wniosku potwierdzającego oraz poprzez przedłużenie okresu odpowiadającego temu potwierdzającemu wnioskowi w przypadku, który nie był nadzwyczajny. W taki sposób Komisja nadużyła władzy i błędnie zastosowała odnośne przepisy poprzez niesłuszne przesuniecie w czasie wydania decyzji w sprawie potwierdzającego wniosku skarżącej.