title: Sprawa T-373/09: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2009 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Pucci International (Emidio Tucci)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/56

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2009 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Pucci International (Emidio Tucci)
   (Sprawa T-373/09)
   2009/C 282/105
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Rivas Zurdo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Emilio Pucci International BV (Amsterdam, Niderlandy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawach połączonych 770/2008-2 i 826/2008-2 w części dotyczącej częściowego uwzględnienia odwołań strony skarżącej i drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, odmowy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 3 679 591 dla klas 3, 18, 24, 25 i dla „produktów do czyszczenia; waty stalowej” z klasy 21;

               —

               dopuszczenie do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 3 679 591„EMIDIO TUCCI” w całości;

               —

               obciążenie strony pozwanej i drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, o ile przystąpi do niniejszego postępowania, kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „EMIDIO TUCCI” (zgłoszenie do rejestru nr 3 679 594), zapisany pismem ręcznym, dla towarów i usług z klas 1–45

      Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Emilio Pucci International BV

      Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny wspólnotowy znak towarowy „EMILIO PUCCI” nr 203570 (klasy 18 i 24), słowne włoskie znaki towarowe nr 769250 (klasy 3, 14, 18, 21, 24, 25 i 33) oraz nr 274991 (klasy 9, 12, 18, 20, 26, 27 i 34), jak również graficzny włoski znak towarowy nr 275894 (klasy 14, 18, 24 i 25).

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uwzględnienie odwołań wniesionych przez stronę skarżącą i drugą stronę w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą

      Podniesione zarzuty: Nieprawidłowa wykładnia art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-194/11: Postanowienie Sądu z dnia 23 września 2011 r. — Bro Grébé przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające stosowane w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak działania strony skarżącej — Umorzenie postępowania)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/24

         Postanowienie Sądu z dnia 23 września 2011 r. — Bro Grébé przeciwko Radzie
   (Sprawa T-194/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające stosowane w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej - Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak działania strony skarżącej - Umorzenie postępowania)
   2011/C 340/50
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Geneviève Bro Grébé (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat J.C. Tchikaya)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i M. Chavrier, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 11, s. 36) i, po drugie, rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 11, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Geneviève Bro Grébé zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Nie ma potrzeby rozstrzygania w przedmiocie wniosków Komisji Europejskiej i Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenientów.

      (1)  Dz.U. C 152 z 21.5.2011.


title: Sprawa C-71/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Qorti Kostituzzjonali — Malta) — Vodafone Malta Limited, Mobisle Communications Limited przeciwko L-Avukat Ġenerali, Il-Kontrollur tad-Dwana, Il-Ministru tal-Finanzi, L-Awtorita' ta' Malta dwar il-Komunikazzjoni (Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/20/WE — Artykuły 12 i 13 — Opłaty administracyjne i opłaty za prawo użytkowania — Opłata nałożona na operatorów sieci telefonii ruchomej — Ustawodawstwo krajowe — Metoda obliczania opłaty — Odsetek od opłat uiszczanych przez użytkowników)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/27

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Qorti Kostituzzjonali — Malta) — Vodafone Malta Limited, Mobisle Communications Limited przeciwko L-Avukat Ġenerali, Il-Kontrollur tad-Dwana, Il-Ministru tal-Finanzi, L-Awtorita' ta' Malta dwar il-Komunikazzjoni
   (Sprawa C-71/12) (1)

   (Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/20/WE - Artykuły 12 i 13 - Opłaty administracyjne i opłaty za prawo użytkowania - Opłata nałożona na operatorów sieci telefonii ruchomej - Ustawodawstwo krajowe - Metoda obliczania opłaty - Odsetek od opłat uiszczanych przez użytkowników)
   2013/C 225/43
   Język postepowania: maltański

      Sąd odsyłający

   Qorti Kostituzzjonali

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vodafone Malta Limited, Mobisle Communications Limited

      Strona pozwana: L-Avukat Ġenerali, Il-Kontrollur tad-Dwana, Il-Ministru tal-Finanzi, L-Awtorita' ta' Malta dwar il-Komunikazzjoni

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Qorti Kostituzzjonali — Wykładnia art. 12 i 13 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (Dz.U. L 108, s. 21) — Uregulowania krajowe nakładające opłatę na operatorów sieci telefonii ruchomej — Opłata należna wyłącznie od operatorów sieci telefonii ruchomej, a nie od innych przedsiębiorstw oferujących usługi łączności elektronicznej

      Sentencja

   Artykuł 12 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się przepisom państwa członkowskiego, takim jak w postępowaniu głównym, na mocy których operatorzy świadczący usługi telefonii ruchomej obciążeni są podatkiem zwanym „akcyzą”, który stanowi odsetek opłat, pobieranych przez nich od użytkowników tych usług pod warunkiem, że obowiązek jego zapłaty powstaje nie w związku z procedurą wydawania ogólnego zezwolenia umożliwiającego dostęp do rynku usług łączności elektronicznej, lecz w związku z wykorzystywaniem usług telefonii ruchomej świadczonych przez operatorów i że podatek ten obciąża ostatecznie użytkownika tych usług, zbadanie czego należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 118 z 21.4.2012.


title: Sprawa C-427/17: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2017 r. – Komisja Europejska/Irlandia

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/24

         Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2017 r. – Komisja Europejska/Irlandia
   (Sprawa C-427/17)
   (2017/C 293/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Mifsud-Bonnici i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie zapewniając, iż wody zbierane w połączonej komunalnej kanalizacji ściekowej i deszczowej w 14 aglomeracjach są zatrzymywane i odprowadzane celem poddania oczyszczaniu z wymaganiami dyrektywy Rady 91/271/EWG dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (1), Irlandia uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 91/271/EWG, sekcji A załącznika 1 oraz przypisu 1 do tej dyrektywy;

               —

               stwierdzenie, że nie wprowadzając wtórnego lub równoważnego oczyszczania albo nie przedstawiając wystarczającego dowodu na wykazanie w tym zakresie zgodności z dyrektywą 91/271/EWG w odniesieniu do 25 aglomeracji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 4 ust. 1 i 3 w związku z wymaganiami art. 10 dyrektywy Rady 91/271/EWG i sekcji B załącznika 1 do tej dyrektywy;

               —

               stwierdzenie, że nie zapewniając, iż ścieki komunalne wprowadzane do systemów zbierania ścieków z 21 aglomeracji są poddawane przed zrzutem na obszary wrażliwe bardziej rygorystycznemu oczyszczaniu niż opisane w art. 4 i zgodnie z wymaganiami sekcji B załącznika I do dyrektywy 91/271/EWG, Irlandia uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 5 ust. 2 i 3 w związku z wymaganiami art. 10 dyrektywy 91/271/EWG i sekcji B załącznika 1 do tej dyrektywy;

               —

               stwierdzenie, że nie zapewniając, iż zrzuty ścieków z oczyszczalni ścieków komunalnych w aglomeracjach Arklow (IEAG_547) i Castlebridge (IEAG_515) podlegają ustanowionym wcześniej regulacjom lub szczególnym zezwoleniom, Irlandia uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 12 dyrektywy 91/271/EWG;

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 91/271/EWG zobowiązuje państwa członkowskie do zapewnienia, aby aglomeracje o określonej wielkości posiadały system zbierania ścieków komunalnych. Jeżeli państwo członkowskie zdecyduje się na wprowadzenie połączonego systemu zbierania i oczyszczania zarówno ścieków komunalnych, jak i deszczówki, wtedy system ten musi być zaprojektowany tak, by zbierane wody były zatrzymywane i doprowadzane do oczyszczania z uwzględnieniem warunków klimatycznych i wahań sezonowych. W oparciu o dane otrzymane w 7. i 8. okresie sprawozdawczym na podstawie art. 15 dyrektywy, jak też w ramach dyskusji z Irlandią na etapie poprzedzającym wniesienie skargi, Komisja uważa, że Irlandia nie spełnia tego zobowiązania w odniesieniu do 14 aglomeracji z powodu braku systemów zbierania lub z powodu nadmiernych zrzutów.
   Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 91/271/EWG zobowiązuje państwa członkowskie do zapewnienia, by ścieki komunalne z aglomeracji o określonej wielkości przed odprowadzeniem były poddane wtórnemu oczyszczania lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu. Następnie art. 4 ust. 3 dyrektywy zobowiązuje państwa członkowskie do zapewnienia, by zrzuty z oczyszczalni ścieków komunalnych spełniały wymagania określone w sekcji B załącznika I do dyrektywy. Dokonawszy oceny danych przekazanych przez Irlandię, Komisja uznaje, że Irlandia nie spełnia wymagań art. 4 w odniesieniu do 25 aglomeracji z powodu braku oczyszczalni, niewydolności istniejącej oczyszczalni w zakresie oczyszczania całego ładunku generowanego przez obsługiwaną aglomerację, niezgodności z wymaganiami sekcji B załącznika I lub w wyniku nierespektowania art. 3 dyrektywy.
   Artykuł 5 dyrektywy 91/271/EWG zobowiązuje ponadto państwa członkowskie do określenia obszarów wrażliwych oraz do objęcia aglomeracji powyżej określonej wielkości odprowadzających do tych obszarów obowiązkiem bardziej rygorystycznego oczyszczania niż opisane w art. 4 zgodnie z wymaganiami sekcji B załącznika I. Dokonawszy oceny danych przekazanych przez Irlandię, Komisja uznaje, że Irlandia nie zastosowała prawidłowo art. 5 dyrektywy w odniesieniu do 21 aglomeracji.
   Artykuł 12 dyrektywy 91/271/EWG wymaga, by właściwe władze zapewniły, iż zrzuty ścieków z oczyszczalni ścieków komunalnych będą podlegać ustanowionym wcześniej regulacjom lub szczególnym zezwoleniom. W oparciu o dane dostarczone przez Irlandię Komisja uważa, że Irlandia nie spełniła wymagań art. 12 w odniesieniu do dwóch aglomeracji, w których oczyszczalnie funkcjonują bez ważnego zezwolenia.

      (1)  Dz.U. 1991, L 135, s. 40.


title: Sprawa T-226/10: Postanowienie Sądu z dnia 23 maja 2011 r. — Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Reprezentowanie przez adwokatów lub radców prawnych niebędących osobami trzecimi — Niedopuszczalność)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/23

         Postanowienie Sądu z dnia 23 maja 2011 r. — Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej przeciwko Komisji
   (Sprawa T-226/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Reprezentowanie przez adwokatów lub radców prawnych niebędących osobami trzecimi - Niedopuszczalność)
   2011/C 204/43
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: H. Gruszecka i D. Pawłowska, radcy prawni)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 1234 z dnia 3 marca 2010 r., wydanej na podstawie art. 7 ust. 4 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 108, s. 33), w której instytucja ta nakazała polskiemu organowi regulacyjnemu w dziedzinie usług telekomunikacyjnych i pocztowych wycofanie dwóch zgłoszonych projektów środków dotyczących hurtowego rynku wymiany ruchu IP (IP tranzyt) (sprawa PL/2009/1019) oraz hurtowego rynku wymiany ruchu IP (IP peering) z siecią Telekomunikacji Polskiej S.A. (TP) (sprawa PL/2009/1020).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa T-106/14: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2015 r. – Universal Utility International/OHIM (Greenworld) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Greenworld — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/26

         Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2015 r. – Universal Utility International/OHIM (Greenworld)
   (Sprawa T-106/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Greenworld - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 127/35)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Universal Utility International GmbH & Co.KG (Kaarst, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Mietzel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 grudnia 2013 r. (sprawa R 1658/20123-4), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Greenworld jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Universal Utility International GmbH & Co.KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa T-104/12: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2012 r. — Verus przeciwko OHIM — Performance Industries Manufacturing (VORTEX)

text:
               2.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 157/7

         Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2012 r. — Verus przeciwko OHIM — Performance Industries Manufacturing (VORTEX)
   (Sprawa T-104/12)
   2012/C 157/11
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Verus Eood (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat S. Vykydal)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Performance Industries Manufacturing, Inc. (Odessa, Floryda, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 21 grudnia 2011 r. w sprawie R 512/2011-4 VORTEX/VORTEX i przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania sądowego i kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Performance Industries Manufacturing Inc.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „VORTEX” dla towarów należących do klas 7 i 12 (zgłoszenie nr 5375324)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy „VORTEX” dla usług należących do klas 35 i 39 (zarejestrowany pod numerem 5514104)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-462/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Stichting de Thuiskopie przeciwko Opus Supplies Deutschland GmbH, Mijndert van der Lee, Hananja van der Lee (Zbliżanie ustawodawstw — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 2001/29/WE — Prawo do zwielokrotniania — Wyjątki i ograniczenia — Wyjątek dotyczący kopii na użytek prywatny — Artykuł 5 ust. 2 lit. b) i art. 5 ust. 5 — Godziwa rekompensata — Dłużnik z tytułu opłaty licencyjnej przeznaczonej na finansowanie tej rekompensaty — Sprzedaż wysyłkowa pomiędzy dwoma podmiotami mającymi siedzibę w różnych państwach członkowskich)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Stichting de Thuiskopie przeciwko Opus Supplies Deutschland GmbH, Mijndert van der Lee, Hananja van der Lee
   (Sprawa C-462/09) (1)

   (Zbliżanie ustawodawstw - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Prawo do zwielokrotniania - Wyjątki i ograniczenia - Wyjątek dotyczący kopii na użytek prywatny - Artykuł 5 ust. 2 lit. b) i art. 5 ust. 5 - Godziwa rekompensata - Dłużnik z tytułu opłaty licencyjnej przeznaczonej na finansowanie tej rekompensaty - Sprzedaż wysyłkowa pomiędzy dwoma podmiotami mającymi siedzibę w różnych państwach członkowskich)
   2011/C 232/10
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stichting de Thuiskopie

      Strona pozwana: Opus Supplies Deutschland GmbH, Mijndert van der Lee, Hananja van der Lee

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 5 ust. 2 lit. b) i art. 5 ust. 5 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10) — Prawo do zwielokrotniania — Godziwa rekompensata — Sprzedaż wysyłkowa pomiędzy dwoma podmiotami mającymi siedzibę w różnych państwach członkowskich — Ustawodawstwo, które nie umożliwia wyegzekwowania tej rekompensaty

      Sentencja

               1)

               Przepisy dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, w szczególności jej art. 5 ust. 2 lit. b) i art. 5 ust. 5, należy interpretować w ten sposób, że użytkownik końcowy, który dokonuje na użytek prywatny zwielokrotnienia chronionego dzieła powinien, co do zasady, być uważany za dłużnika z tytułu godziwej rekompensaty, o której mowa w tymże ust. 2 lit. b). Jednakże państwom członkowskim wolno ustanawiać opłatę licencyjną za kopię na użytek prywatny, obciążającą podmioty, które udostępniają użytkownikom końcowym sprzęt, urządzenia i nośniki zwielokrotniania cyfrowego osobom prywatnym, gdy podmioty te mają możliwość wliczenia kosztów tej opłaty licencyjnej do ceny udostępnienia zapłaconej przez użytkownika końcowego.

               2)

               Dyrektywę 2001/29, w szczególności jej art. 5 ust. 2 lit. b) i art. 5 ust. 5, należy interpretować w ten sposób, że nakłada ona na państwo, które wprowadziło system opłaty licencyjnej za kopię na użytek prywatny obciążający producenta bądź importera nośników zwielokrotniania chronionych utworów i na którego terytorium powstaje szkoda ponoszona przez twórców na skutek używania ich chronionych utworów na cele prywatne przez kupujących, którzy tam zamieszkują, obowiązek zagwarantowania, że twórcy ci otrzymają efektywnie godziwą rekompensatę, której celem jest wynagrodzenie tej szkody. W tym kontekście sama tylko okoliczność, że zawodowy sprzedawca sprzętu, urządzeń i nośników zwielokrotniania ma siedzibę w innym państwie członkowskim aniżeli państwo miejsca zamieszkania kupujących, nie ma wpływu na ten obowiązek osiągnięcia rezultatu. W przypadku braku możliwości zapewnienia pobrania godziwej rekompensaty od kupujących do sądu krajowego należy dokonanie takiej wykładni swojego prawa krajowego, aby umożliwić pobranie tej rekompensaty od dokonującego zawodowo sprzedaży dłużnika.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa T-588/14: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2015 r. – Mechadyne International/OHIM (FlexValve) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego FlexValve — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/52

         Wyrok Sądu z dnia 23 września 2015 r. – Mechadyne International/OHIM (FlexValve)
   (Sprawa T-588/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego FlexValve - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 389/58)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mechadyne International Ltd (Kirtlington, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci S. von Petersdorff-Campen i E. Schaper)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 czerwca 2014 r. (sprawa R 2435/2013-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego FlexValve jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mechadyne International Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 361 z 13.10.2014.


title: Sprawa C-11/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 4 stycznia 2012 r. — Maatschap L.A. i in. przeciwko Staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innvovatie

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 4 stycznia 2012 r. — Maatschap L.A. i in. przeciwko Staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innvovatie
   (Sprawa C-11/12)
   2012/C 98/17
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Maatschap L.A. i in.

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innvovatie

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 należy interpretować w ten sposób, że względem rolnika, który wystąpił z wnioskiem o dopłaty wymierza się zmniejszenie albo skreślenie wypłat, jakie ustalonoby w związku ze stwierdzonym naruszeniem względem faktycznego podmiotu będącego sprawcą naruszenia ustawy, na rzecz którego przekazano grunt lub który takiego przekazania dokonał, w przypadku gdyby wystąpił on sam z wnioskiem? Albo czy przepis ten oznacza jedynie, że stwierdzoną niezgodność należy przypisać tej osobie, która wystąpiła z wnioskiem o dopłaty, przy okazji decyzji o wysokości zmniejszenia albo skreślenia, jednak należy jeszcze ustalić zakres, w jakim rolnik działał nieumyślnie, podstępnie albo umyślnie?


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  15 września 2005 r.  w sprawie C-464/02 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Danii (niom Państwa Członkowskiego — Swobodny przepływ pracowników — Pojazdy samochodowe — Oddanie pojazdu do korzystania pracownikowi przez pracodawcę — Pojazd zarejestrowany w Pańsarejestrowany w Państwie Członkowskim pracodawcy — Pracownik mający miejsce zamieszkania w innym Państwie Członkowskim — Opodatkowanie pojazdu samochodowego)

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 15 września 2005 r.
   w sprawie C-464/02 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Danii (1)

   (niom Państwa Członkowskiego - Swobodny przepływ pracowników - Pojazdy samochodowe - Oddanie pojazdu do korzystania pracownikowi przez pracodawcę - Pojazd zarejestrowany w Pańsarejestrowany w Państwie Członkowskim pracodawcy - Pracownik mający miejsce zamieszkania w innym Państwie Członkowskim - Opodatkowanie pojazdu samochodowego)
   (2005/C 315/01)
   Język postępowania: duński
   W sprawie C-464/02, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 23 grudnia 2002, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: N. B. Rasmussen i D. Martin) przeciwko Królestwu Danii (pełnomocnik: J. Molde), popieranemu przez Republikę Finlandii, (pełnomocnik: T. Pynnä), Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, N. Colneric (sprawozdawca) i K. Schiemann, E. Juhász i E. Levits, sędziowie; rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 15 września 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Z uwagi na to, iż

                           —

                           jej prawodawstwo i praktyka administracyjna nie pozwalają pracownikom zamieszkałym w Danii, którzy podjęli w innym Państwie Członkowskim zatrudnienie, które nie jest ich głównym zatrudnieniem, na korzystanie do celów służbowych i prywatnych z pojazdu zarejestrowanego w tym innym Państwie Członkowskim, w którym znajduje się przedsiębiorstwo ich pracodawcy, oraz

                           —

                           jej prawodawstwo i praktyka administracyjna pozwalają pracownikom zatrudnionym w innym Państwie Członkowskim Unii Europejskiej, a zamieszkałym w Danii, na korzystanie do celów służbowych lub celów zarówno służbowych, jak i prywatnych z pojazdu służbowego zarejestrowanego w innym Państwie Członkowskim, w którym znajduje się siedziba ich pracodawcy lub jego główny zakład tylko w razie spełnienia warunków polegających na tym, że zatrudnienie to jest ich głównym zatrudnieniem oraz że uiszczono podatek od takiego pojazdu, w sytuacji, w której pojazd ten nie jest zasadniczo przeznaczony do stałego korzystania z niego na terenie Danii, ani też nie jest faktycznie wykorzystywany w ten sposób,

                     Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 39 WE.

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron ponosi koszty własne.

               4)

               Republika Finlandii ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 44 z 22.02.2003


title: Sprawa C-428/04: Skarga wniesiona dnia 6 października 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/4

         Skarga wniesiona dnia 6 października 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-428/04)
   (2004/C 314/07)
   Dnia 6 października 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przez Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez Nicole Yerrell i Horstpetera Kreppela, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Austrii.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               I.

               stwierdzenie, że Republika Austrii uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 2, 7, 11, 12, 13 i 18 dyrektywy Rady nr 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (1), str. 1), w ten sposób, że

                           1.

                           poniższe akty prawne, mające stanowić transpozycję dyrektywy do prawa austriackiego, mianowicie

                                       a)

                                       das Landeslehrer-Dienstrechtsgesetz (LDG, ustawa prawo wykonywania zawodu nauczyciela mianowanego przez kraj związkowy),

                                       b)

                                       das Beamten-, Kranken- und Unfallversicherungsgesetz (ustawa o ubezpieczeniu urzędniczym, zdrowotnym i od nieszczęśliwych wypadków),

                                       c)

                                       das Allgemeines Sozialversicherungsgesetz (ASVG, ogólna ustawa o ubezpieczeniu społecznym)

                                 mimo upływu terminu na dokonanie transpozycji nie zostały dotychczas ustanowione, względnie, jeśli zostały w międzyczasie ustanowione, Komisja nie została o tym powiadomiona;

                           2.

                           poniższe artykuły dyrektywy nie zostały transponowane do prawa austriackiego lub nie zostały transponowane w dostateczny sposób, mianowicie

                                       a)

                                       art. 2 ust. 1 w stosunku do nauczycieli w obowiązkowych szkołach publicznych w Tyrolu

                                       b)

                                       art. 7 ust. 3

                                       c)

                                       art. 8 ust. 2

                                       d)

                                       art. 11 ust. 2

                                       e)

                                       art. 12 ust. 4

                                       f)

                                       art. 13 ust. 2 lit. a) i b).

               II.

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin (na dokonanie) transpozycji dyrektywy 89/391/EWG (zwanej dalej: dyrektywą) do prawa austriackiego upłynął dnia 31 grudnia 1993 r.
   Zdaniem Komisji transpozycja dyrektywy jest w dalszym ciągu niepełna, względnie niewystarczająca.
   Po pierwsze nie zostały zrealizowane plany ustawodawcze, mianowicie nie zostały ustanowione Landeslehrer-Dienstrechtsgesetz (LDG), Beamten-, Kranken- und Unfallversicherungsgesetz i Allgemeines Sozialversicherungsgesetz (ASVG)), zapowiedziane przez rząd austriacki jako środki służące transpozycji dyrektywy, względnie nie miała miejsca stosowana notyfikacja o wprowadzeniu w życie tych planów, jeśli nastąpiłoby to w międzyczasie.
   Po drugie Komisja stwierdza w odniesieniu do poszczególnych, w sumie 6, przepisów tej dyrektywy, że akty prawne, o których ustanowieniu rząd austriacki powiadomił Komisję nie transponują dyrektywy w pełni lub też nie transponują jej w sposób prawidłowy.
   Komisja zwraca uwagę, że nauczyciele obowiązkowych szkół publicznych w Tyrolu wbrew szerokiemu zakresowi zastosowania art. 2 ust 1 dyrektywy 89/391/EWG wciąż nie zostali objęci jakimkolwiek krajowym środkiem transponującym.
   Na podstawie art. 7 dyrektywy pracodawca jest zobowiązany do wyznaczenia jednego lub więcej pracowników celem zapewnienia odpowiedniego stopnia ochrony, pod warunkiem, że dysponuje odpowiednio kompetentnym personelem. Zdaniem Komisji, art. 7 dyrektywy przyznaje pierwszeństwo organizacji zapobiegania niebezpieczeństwu przez personel przedsiębiorstwa względnie zakładu, ponieważ sporządzenie listy kompetentnych osób spoza przedsiębiorstwa lub zakładu w sposób określony w art. 7 ust. 3 przewidziane jest dopiero wtedy, gdy nie ma takiej możliwości w ramach przedsiębiorstwa względnie zakładu (zobacz w tej sprawie wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 22 maja 2003 r. w sprawie C-441/01, Komisja przeciwko Niderlandom). Transponujące tę regulację prawo austriackie przyznaje w tej kwestii pracodawcy względnie przełożonemu prawo wyboru pomiędzy wyznaczeniem kompetentnych osób należących do przedsiębiorstwa lub zakładu a osób z zewnątrz.
   Art. 8 ust. 2 (obowiązek przedsięwzięcia odpowiednich środków celem zapewnienia pierwszej pomocy w nagłych wypadkach, zwalczania pożarów i ewakuacji pracowników) nie przewiduje zdaniem Komisji żadnego wyjątku dla małych zakładów. Tymczasem transponujące tę regulację prawo austriackie zwalnia małe zakłady z tego obowiązku.
   Zdaniem Komisji regulacja krajowa transponująca art. 11 ust. 2 dyrektywy nie ustanawia określonych obowiązków informacyjnych pracodawcy, o których mowa w tym artykule.
   Art. 12 ust. 4 dyrektywy stanowi, że określone w tym artykule szkolenia nie powinny obciążać pracowników. Transponujące tę regulację prawo austriackie przewiduje, co prawda, że tego rodzaju szkolenia powinny odbywać się w czasie płatnych godzin pracy. Nie zostało natomiast uregulowane, kto ponosi koszty tego rodzaju szkoleń.
   Wreszcie Komisja zwraca uwagę, że art. 13 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy zostały transponowane do prawa austriackiego w sposób niepełny. Wbrew dyspozycji lit. a) substancje niebezpieczne nie zostały objęte terminem „narzędzi pracy” w rozumieniu § 15 ASchG względnie § 15 B-BSG. Ponadto przewidziany w lit. b) obowiązek zwrotu urządzeń ochrony indywidualnej po ich użyciu do przewidzianego na ten cel miejsca przechowania nie został przejęty do prawa austriackiego.

      (1)  Dz.U. L 183 z 29.6.1989.


title: Sprawa F-24/08: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 27 listopada 2008 r. — Wilms przeciwko Komisji

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/78

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 27 listopada 2008 r. — Wilms przeciwko Komisji
   (Sprawa F-24/08) (1)

   (2009/C 44/144)

      Język postępowania: francuski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008, s. 34.


title: Sprawa T-193/08 P: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2009 r. — Skareby przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery — Postępowanie w sprawie oceny za rok 2004 — Określanie celów i informowanie o kryteriach oceny)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/45

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2009 r. — Skareby przeciwko Komisji
   (Sprawa T-193/08 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery - Postępowanie w sprawie oceny za rok 2004 - Określanie celów i informowanie o kryteriach oceny)
   2009/C 282/86
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carina Skareby (Louvain, Belgia) (przedstawiciele: S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) wydanego w dniu 6 marca 2008 r. w sprawie F-46/06 Skareby przeciwko Komisji, dotychczas niepublikowanego w Zbiorze, w którym wnosząca odwołanie wnosi o uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) wydany w dniu 6 marca 2000 r. w sprawie F-46/06 Skareby przeciwko Komisji, dotychczas niepublikowany w Zbiorze zostaje uchylony, ponieważ Sąd ds. Służby Publicznej oddalił zarzut wynikający z wcześniejszego nieokreślenia celów, niepoinformowania o kryteriach oceny i opisie stanowiska C. Skareby.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 31 sierpnia 2005 r. w sprawie ustalenia sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej C. Skareby za okres od dnia 1 stycznia do 31 grudnia 2004 r. w zakresie w jakim dotyczy ona pkt 6.1 zatytułowanego „Wydajność”.

               3)

               W pozostałej części skarga wniesiona do Sądu ds. Służby Publicznej w sprawie F-46/06 zostaje oddalona.

               4)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona całością kosztów związanych z niniejszym postępowaniem oraz postępowaniem przed Sądem ds. Służby Publicznej.

      (1)  Dz.U C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawa T-218/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 czerwca 2009 r. — Lemans przeciwko OHIM — Turner (ICON)

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/33

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 czerwca 2009 r. — Lemans przeciwko OHIM — Turner (ICON)
   (Sprawa T-218/08) (1)

   2009/C 193/52

      Język postępowania: angielski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawa C-455/04: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia  23 lutego 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Polityka azylowa — Masowy napływ wysiedleńców — Tymczasowa ochrona — Minimalne standardy — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/19

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 23 lutego 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-455/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Polityka azylowa - Masowy napływ wysiedleńców - Tymczasowa ochrona - Minimalne standardy - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2006/C 131/33)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciel: C. O'Reilly, pełnomocnik]

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej [przedstawiciel: C. White]
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie dyrektywy Rady 2001/55/WE z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie minimalnych standardów przyznawania tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców oraz środków wspierających równowagę wysiłków między Państwami Członkowskimi związanych z przyjęciem takich osób wraz z jego następstwami (Dz.U. L 212, str. 12)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do transpozycji do prawa wewnętrznego postanowień dyrektywy Rady 2001/55/WE z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie minimalnych standardów przyznawania tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców oraz środków wspierających równowagę wysiłków między Państwami Członkowskimi związanych z przyjęciem takich osób wraz z jego następstwami, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 6 z 8.1.2005


title: Sprawa C-438/06: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 23 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Würzburg — Niemcy) — Otmar Greser przeciwko Bundesagentur für Arbeit (Odesłanie prejudycjalne — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/14

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 23 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Würzburg — Niemcy) — Otmar Greser przeciwko Bundesagentur für Arbeit
   (Sprawa C-438/06) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Oczywista niedopuszczalność)
   (2007/C 199/23)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Sozialgericht Würzburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Otmar Greser

      Strona pozwana: Bundesagentur für Arbeit
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Sozialgericht Würzburg — Wykładnia art. 71 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. U. L 149, str. 2) — Naliczanie zasiłków dla bezrobotnych dla przewoźnika na Renie („Rheinschiffer”), który zamieszkiwał podczas ostatniego zatrudnienia na terytorium państwa członkowskiego innego niż państwo miejsca zatrudnienia i powracał do swego miejsca zamieszkania tylko raz na dwa tygodnie zgodnie ze swoją umową o pracę — Kwalifikacja tego pracownika jako „pracownika przygranicznego” lub „pracownika innego niż pracownika przygranicznego”
   Sentencja
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Würzburg postanowieniem z dnia 28 września 2006 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006 r.


title: Sprawa T-448/07: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2007 r. — YKK i in. przeciwko Komisji

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/44

         Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2007 r. — YKK i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-448/07)
   (2008/C 51/83)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: YKK Corp. (Tokio, Japonia), YKK Holding Europe BV (Sneek, Niderlandy), YKK Stocko Fasteners GmbH (Wuppertal, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Kaneko i C. Vennemann)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym skarżących;

               —

               w konsekwencji, uchylenie grzywien nałożonych na każdą ze skarżących;

               —

               tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym skarżących, a przynajmniej uchylenie lub obniżenie grzywien nałożonych na każdą ze skarżących;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 4257 wersja ostateczna z dnia 19 września 2007 r. w sprawie COMP/E-1/39.168 — PO/Galanteria z metali i tworzyw sztucznych: Zapięcia, w której Komisja stwierdziła, że skarżące wraz z innymi przedsiębiorstwami naruszyły art. 81 WE poprzez:

               —

               uzgadnianie skoordynowanych podwyżek cen i wymianę poufnych informacji dotyczących cen oraz wprowadzania w życie podwyżek cen w ramach współpracy „Bâle, Wuppertal i Amsterdam”;

               —

               ustalanie cen, nadzorowanie podwyżek cen i podział klientów w ramach dwustronnej współpracy z Prym Fashion oraz

               —

               wyminę informacji dotyczących cen, prowadząc dyskusje co do cen i uzgadniając metodę ustalania cen minimalnych w ramach trójstronnej współpracy z Coats i Prym.

         Na poparcie ich skargi skarżące podnoszą, że zastosowany ich względem współczynnik odstraszania w wysokości 1,25 jest sprzeczny z zasadą proporcjonalności.
   W odniesieniu do współpracy „Bâle, Wuppertal i Amsterdam” skarżące podnoszą, że w przypadku YKK Stocko Fasteners Komisja błędnie zastosowała art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1), według którego grzywna, jaką można nałożyć na dane przedsiębiorstwo, nie może przekraczać 10 % łącznego obrotu zrealizowanego przez nie w poprzednim roku obrotowym. Ponadto, podwyżka w wysokości 1,25 z tytułu odstraszania zdaniem skarżących nie jest uzasadniona w odniesieniu do okresu przed nabyciem YKK Stocko Fasteners przez YKK Holding Europe.
   Skarżące utrzymują, że Komisja niesłusznie uznała, iż dwustronna współpraca między Prym Fashion i skarżącymi YKK Stocko Fasteners oraz YKK Corp. Miała wymiar światowy.
   W odniesieniu do trójstronnej współpracy między Coats, Prym i skarżącą YKK Holding Europe, skarżące twierdzą, że:

               —

               Komisja nie udowodniła w wystarczający pod względem prawnym sposób, że dyskusje w sprawie harmonizacji cen toczące się w czasie pięciu spotkań dotyczących zamków błyskawicznych w 1998 r. i 1999 r. stanowiły porozumienie lub uzgodnioną praktykę naruszające art. 81 WE;

               —

               w przypadku gdyby dyskusje w sprawie harmonizacji cen toczące się w czasie pięciu spotkań dotyczących zamków błyskawicznych w 1998 r. i 1999 r. stanowiły naruszenie art. 81 WE, należałoby przyznać skarżącym obniżkę grzywny z tytułu współpracy podjętej przez nie z Komisją, zgodnie z systemem łagodzenia sankcji przez Komisję;

               —

               wspomniane dyskusje nie wystarczają do uzasadnienia uznania naruszenia za „bardzo poważne”;

               —

               grzywna nałożona przez Komisję jest nieproporcjonalna w porównaniu do charakteru ewentualnie popełnionego naruszenia oraz

               —

               Komisja nie uwzględniła wpływu takiego naruszenia na rynek wspólnotowy.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, str. 1).


title: Sprawa T-410/08 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 listopada 2008 r. — GEMA przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Decyzja Komisji nakazująca zaprzestanie praktyki uzgodnionej w dziedzinie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/36

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 listopada 2008 r. — GEMA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-410/08 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Decyzja Komisji nakazująca zaprzestanie praktyki uzgodnionej w dziedzinie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   (2009/C 32/69)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Gesellschaft für musikalische Aufführungs- und mechanische Vervielfältigungsrechte (GEMA) (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Bechtold i I. Brinker, wspomagani przez profesora J. Schwarzego)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, O. Weber et A. Antoniadis, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania art. 3 w związku z art. 4 ust. 2 i 3 decyzji Komisji C (2008) 3435 (wersja ostateczna) z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) w zakresie dotyczącym skarżącej.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-416/06: Skarga wniesiona w dniu 11 października 2006 — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/27

         Skarga wniesiona w dniu 11 października 2006 — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska
   (Sprawa C-416/06)
   (2006/C 326/54)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Shotter i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska
   Żądania

               —

               stwierdzenie, że nie zapewniwszy rzeczywistej dostępności przynajmniej jednego pełnego spisu abonentów i usługi pełnozakresowej informacji o numerach telefonicznych, zgodnie z wymogami określonymi w art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 25 ust. 1 i 3 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności praw użytkowników (1), Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianej dyrektywy,

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2002/22/WE upłynął w dniu 30 kwietnia 2004.

      (1)  Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 51.


title: Sprawa T-509/10: Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2012 r. — Manufacturing Support & Procurement Kala Naft przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające powzięte wobec Islamskiej Republiki Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Właściwość Rady — Nadużycie władzy — Wejście w życie — Brak mocy wstecznej — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Naruszenie prawa — Pojęcie wsparcia przy rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Błąd w ocenie)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/18

         Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2012 r. — Manufacturing Support & Procurement Kala Naft przeciwko Radzie
   (Sprawa T-509/10) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające powzięte wobec Islamskiej Republiki Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Właściwość Rady - Nadużycie władzy - Wejście w życie - Brak mocy wstecznej - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Naruszenie prawa - Pojęcie wsparcia przy rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Błąd w ocenie)
   2012/C 165/31
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Manufacturing Support & Procurement Kala Naft Co., Tehran (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci F. Esclatine i S. Perrotet)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Konstantinidis i É. Cujo, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 195, s. 25) oraz decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413 (Dz.U. L 218, s. 81) i rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Sąd nie jest właściwy do orzeczenia w przedmiocie części drugiej zarzutu pierwszego.

               2)

               Stwierdza się nieważność:

                           —

                           decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB;

                           —

                           rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu;

                           —

                           decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413;

                           —

                           rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007,

                     w zakresie, w jakim dotyczą one Manufacturing Support & Procurement Kala Naft Co., Tehran.

               3)

               Skutki decyzji 2010/413 w brzmieniu zmienionym decyzją 2010/644 zostają utrzymane w mocy wobec Manufacturing Support & Procurement Kala Naft Co., Tehran od chwili wejścia tej decyzji w życie dwudziestego dnia po jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej do czasu, gdy stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 961/2010 stanie się skuteczne.

               4)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Manufacturing Support & Procurement Kala Naft Co., Tehran.

               5)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010


title: Sprawa C-174/13 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 22 stycznia 2013 r. w sprawie T-262/00, La Vigile San Marco SpA przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 9 kwietnia 2013 r. przez Axitea SpA, dawniej La Vigile San Marco SpA

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/4

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 22 stycznia 2013 r. w sprawie T-262/00, La Vigile San Marco SpA przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 9 kwietnia 2013 r. przez Axitea SpA, dawniej La Vigile San Marco SpA
   (Sprawa C-174/13 P)
   2013/C 207/05
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Axitea SpA, dawniej La Vigile San Marco SpA (przedstawiciele: A. Vianello, A. Bortoluzzi i A. Veronese, avvocati)

      Druga strona postępowania: Republika Włoska, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie lub zmiana postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w sprawie T-262/00 i obciążenie Komisji kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnoszą w jego uzasadnieniu niezgodne z prawem zastosowanie zasad wyrażonych przez Trybunał w wyroku w sprawie „Comitato Venezia vuole vivere” po pierwsze w odniesieniu do obowiązku uzasadnienia spoczywającego na Komisji w przypadku decyzji dotyczących pomocy państwa, a po drugie w odniesieniu do ciężaru dowodu odnośnie do przesłanek art. 107 ust. 1 TFUE.
   W postanowieniu zaskarżonym niniejszym odwołaniem Sąd nie dostosował się do orzeczenia Trybunału w wyroku w sprawie „Comitato Venezia vuole vivere” z dnia 9 czerwca 2011 r., zgodnie z którym decyzja Komisji musi „zawierać w sobie wszystkie elementy istotne do jej wykonania przez władze krajowe”. Chociaż decyzja nie zawierała wszystkich elementów istotnych do jej wykonania przez władze krajowe, Sąd nie stwierdził żadnych nieprawidłowości metody przyjętej przez Komisję w spornej decyzji, co w konsekwencji naruszyło prawo.
   Zgodnie z przytoczonymi przez Trybunał w wyroku w sprawie „Comitato Venezia vuole vivere” zasadami dotyczącymi odzyskania pomocy to do państwa członkowskiego, a nie do konkretnego beneficjenta, należy wykazanie w indywidualnym przypadku wystąpienia przesłanek art. 107 ust. 1 TFUE. W niniejszym wypadku Komisja w spornej decyzji nie wyjaśniła jednak „szczegółowych zasad” takiej analizy. W konsekwencji Republika Włoska, nie dysponując w celu zwrotu elementami istotnymi do wykazania, że przyznane ulgi stanowią pomoc państwa, postanowiła — w drodze ustawy nr 228 z dnia 24 grudnia 2012 r. (art. 1 ust. 351 i nast.) — wbrew orzecznictwu wspólnotowemu odwrócić ciężar dowodu. Wykazanie, że rozpatrywane ulgi nie zakłócają konkurencji ani nie wpływają na handel między państwami członkowskimi, zdaniem ustawodawcy włoskiego nie spoczywa na państwie, lecz na przedsiębiorstwach otrzymujących pomoc w postaci zwolnienia ze składek na ubezpieczenie społeczne, a jeżeli dowód ten nie zostanie przeprowadzony, obowiązuje domniemanie, że udzielona ulga może zakłócać konkurencję i wpływać na handel między państwami członkowskimi. Wszystko to jest w oczywisty sposób sprzeczne z zasadami wyrażonymi przez Trybunał w wyroku w sprawie „Comitato Venezia vuole vivere”.


title: Sprawa C-588/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen – Belgia) – Lyreco Belgium NV przeciwko Sophie Rogiers (Polityka społeczna — Dyrektywa 96/34/WE — Porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego — Klauzule 1 i 2.4 — Urlop rodzicielski w niepełnym wymiarze — Zwolnienie pracownika bez ważnego lub wystarczającego powodu — Ryczałtowe odszkodowanie z tytułu naruszenia ochrony w związku ze skorzystaniem z urlopu rodzicielskiego — Podstawa obliczania odszkodowania)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen – Belgia) – Lyreco Belgium NV przeciwko Sophie Rogiers
   (Sprawa C-588/12) (1)

   ((Polityka społeczna - Dyrektywa 96/34/WE - Porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego - Klauzule 1 i 2.4 - Urlop rodzicielski w niepełnym wymiarze - Zwolnienie pracownika bez ważnego lub wystarczającego powodu - Ryczałtowe odszkodowanie z tytułu naruszenia ochrony w związku ze skorzystaniem z urlopu rodzicielskiego - Podstawa obliczania odszkodowania))
   2014/C 112/12
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Arbeidshof te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lyreco Belgium NV

      Strona pozwana: Sophie Rogiers

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Arbeidshof te Antwerpen – Belgia – Wykładnia klauzul 1 i 2.4 Porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. (Dz.U. L 145, s. 4) – Urlop rodzicielski w niepełnym wymiarze – Zmniejszenie wymiaru świadczonej pracy – Zwolnienie pracownika przed zakończeniem odbywania przez niego urlopu rodzicielskiego bez ważnego powodu – Sposób obliczania wysokości odszkodowania z tytułu zwolnienia

      Sentencja

   Klauzulę 2.4 Porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego, zawartego w dniu 14 grudnia 1995 r., które stanowi załącznik do dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie Porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP i ETUC, zmienionej dyrektywą Rady 97/75/WE z dnia 15 grudnia 1997 r., postrzeganą zarówno w świetle celów zamierzonych przez to porozumienie ramowe, jak i w związku z klauzulą 2.6 tego aktu, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie temu, by ryczałtowe odszkodowanie z tytułu naruszenia ochrony należne pracownikowi korzystającemu z urlopu rodzicielskiego w niepełnym wymiarze w wypadku jednostronnego rozwiązania przez pracodawcę bez ważnego lub wystarczającego powodu umowy z tym pracownikiem, który był zatrudniony na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy, było określane na podstawie zmniejszonego wynagrodzenia pobieranego przez tego ostatniego w dniu jego zwolnienia.

      (1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.


title: Sprawa T-131/17 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 21 lipca 2017 r. – Argus Security Projects/ESDZ (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — ESDZ — Odzyskanie należności przez potrącenie — Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego — Szkoda finansowa — Obowiązek staranności — Brak pilnego charakteru)

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/35

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 21 lipca 2017 r. – Argus Security Projects/ESDZ
   (Sprawa T-131/17 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - ESDZ - Odzyskanie należności przez potrącenie - Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego - Szkoda finansowa - Obowiązek staranności - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 293/43)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Argus Security Projects Ltd (Limassol, Cypr) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) (przedstawiciele: S. Marquardt, pełnomocnik oraz adwokaci B. Allemeersch, W. De Meester i G. Scraeyen)

      Przedmiot

   Wniosek oparty na art. 278 TFUE i 279 TFUE i zmierzający do zarządzenia środków tymczasowych dotyczących, po pierwsze, zawieszenia wykonania wydanej przez Komisję, działającą na rzecz księgowego ESDZ, decyzji o potrąceniu kwot, odpowiednio, 100 600 EUR, 41 522 EUR i 52 600 EUR (decyzje zakomunikowane w dniu 15 marca 2017 r.), 58 924 EUR (decyzja zakomunikowana 7 kwietnia 2017 r.) i 41 422 EUR (decyzja zakomunikowana 19 kwietnia 2017 r.) i, po drugie, nakazanie ESDZ wstrzymania wydawania decyzji o potrąceniu skierowanych do skarżącej do czasu ogłoszenia prawomocnego wyroku rozstrzygającego spór dotyczący wykonania umowy ramowej 2008/14/SEC/RELEX/K8 zawisły przed sądem pierwszej instancji w Brukseli (Belgia).

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-207/05: Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/30

         Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-207/05)
   (2005/C 182/53)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 11 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskiej, reprezentowanej przez V. Di Bucciego i L. Pignataro, działających w charakterze pełnomocników, przeciwko Republice Włoskiej.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszelkich niezbędnych środków celem odzyskania od osób, które skorzystały z pomocy uznanej za bezprawną i niezgodną ze wspólnym rynkiem mocą decyzji Komisji 2003/193/WE (1)z dnia 5 czerwca 2002 r. w sprawie pomocy państwa dotyczącej ulg podatkowych i pożyczek preferencyjnych przyznanych na rzecz przedsiębiorstw świadczących usługi publiczne we Włoszech, które są w przeważającej części własnością skarbu państwa, C 27/99 (ex NN69/98), a w każdym razie nie informując Komisji o takich środkach, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 i 4 wspomnianej decyzji oraz na mocy Traktatu WE.

               2.

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Decyzja zobowiązuje Włochy do przyjęcia wszelkich niezbędnych środków celem odzyskania od osób, które skorzystały z pomocy udzielonej i bezprawnie oddanej, na podstawie systemów przeanalizowanych przez samą decyzję, do ich dyspozycji oraz do zawiadomienia Komisji o środkach, jakie zostały przyjęte celem zastosowania się do decyzji w terminie dwóch miesięcy od chwili jej doręczenia.
   Włochy nie przyjęły niezbędnych środków, a w każdym razie nie zawiadomiły o nich Komisji, ani też nie podniosły, że wykonanie tej decyzji jest zupełnie niemożliwe. Ostatnie inicjatywy ustawodawcze doprowadziły do dodatkowego wydłużenia się terminu odzyskiwania pomocy, stąd tak czy inaczej środki te nie są środkami właściwymi do zapewnienia natychmiastowego wykonania decyzji. Nadto Komisja zawsze lojalnie współpracowała z Włochami.

      (1)  Dz.U. nr L 77 z 24.3.2003, str. 21


title: Sprawa T-247/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 28 czerwca 2006 r. w sprawie F-19/05 Sanchez Ferriz przeciwko Komisji, wniesione w dniu 7 września 2006 r. przez Carlosa Sancheza Ferriza

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/27

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 28 czerwca 2006 r. w sprawie F-19/05 Sanchez Ferriz przeciwko Komisji, wniesione w dniu 7 września 2006 r. przez Carlosa Sancheza Ferriza
   (Sprawa T-247/06 P)
   (2006/C 261/51)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlos Sanchez Ferriz (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: F. Frabetti, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie F-19/05;

               —

               rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów i honorariów oraz ich zasądzenie od Komisji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie twierdzi w swoim odwołaniu, że Sąd dopuścił się naruszeń proceduralnych przy badaniu zarzutu naruszenia zasady niedyskryminacji, gdyż nie zbadał co do istoty przypadku rzekomej dyskryminacji związanej z zastosowaniem reguły równoważenia punktów sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej, jak wnosił o to skarżący w swojej skardze.


title: Sprawa T-394/05: Skarga wniesiona w dniu  17 października 2005 r.  — Valero Jordana przeciwko Komisji

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/27

         Skarga wniesiona w dniu 17 października 2005 r. — Valero Jordana przeciwko Komisji
   (Sprawa T-394/05)
   (2006/C 10/54)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Gregorio Valero Jordana (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: M. Merola, I. van Schendel, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie

                           a)

                           decyzji dyrektora generalnego Służby Prawnej o nieprzyznaniu mu w ramach postępowania w sprawie awansowania w roku 2004 punktów pierwszeństwa w oparciu o art. 5 ust. 2 lit. a) ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 regulaminu pracowniczego, jak wynika z systemu informatycznego Sysper 2, potwierdzonej przez decyzję organu powołującego z dnia 16 listopada 2004 r. w sprawie oddalenia skargi wniesionej przez skarżącego w dniu 4 października 2004 r.

                           b)

                           przyznania w postępowaniu w sprawie awansowania w roku 2004 punktów z odwołania przyznanych z innych powodów niż ocena zasług w czasie, punktów pierwszeństwa za prace w interesie instytucji i przejściowych punktów pierwszeństwa;

                           c)

                           jeżeli chodzi o punkty, o których mowa w lit. b), powyżej listy zasług urzędników grupy A5 w ramach postępowania w sprawie awansowania w roku 2004 opublikowanej w Information administratives (informacje administracyjne) nr 114-2004 z dnia 20 września 2004 r. i nr 119-2004 z dnia 27 września 2004 r., listy urzędników awansowanych do grupy A4 w ramach postępowania w 2004 r. opublikowanej w Information administratives nr 130-2004 z dnia 30 listopada 2004 r.; a także decyzji o niewpisaniu skarżącego na wspomniane listy;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi zarzuty podobne to zarzutów podniesionych w sprawie T-385/04. (1)

      (1)  Dz. U. C 284 z 20.11.2004 r., str. 27.


title: Sprawa C-31/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Zakopanem (Polska) w dniu 23 stycznia 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Wojciechowi Ziemskiemu i Andrzejowi Kozakowi

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Zakopanem (Polska) w dniu 23 stycznia 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Wojciechowi Ziemskiemu i Andrzejowi Kozakowi
   (Sprawa C-31/12)
   2012/C 165/12
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Sąd Rejonowy w Zakopanem

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Wojciech Ziemski, Andrzej Kozak

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepis art. 1 ust. 11 Dyrektywy 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 roku ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (1) powinien być interpretowany w ten sposób, że do przepisów technicznych, których projekty powinny zostać przekazane Komisji, zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej Dyrektywy, należy także przepis ustawowy, który definiuje pojęcia i zakazy ustawowe opisane i ujęte w art. 29 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.)

      (1)  Dz.U. L 204, s. 37; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 13 Tom 020 P. 337 — 348


title: Sprawa F-26/06: Skarga wniesiona w dniu  10 marca 2006 r.  — Bertolete i in. przeciwko Komisji

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/34

         Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2006 r. — Bertolete i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-26/06)
   (2006/C 108/63)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Marli Bertolete i inni [przedstawiciel: L. Vogel, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę z dnia 21 listopada 2005 r., na podstawie której oddalono zażalenia skarżących z dnia 26 lipca 2005 r. na decyzje administracyjne ustalające zaszeregowanie i wynagrodzenie każdej ze skarżących oraz na art. 7 decyzji wydanej przez kolegium komisarzy w dniu 27 kwietnia 2005 r., który zawiera „Ogólne przepisy wykonawcze dotyczące przepisów przejściowych stosujących się do pracowników zatrudnionych przez Urząd Infrastruktury Brukseli w żłobkach i świetlic w Brukseli” (DGE), jak również załączników I i II tej decyzji;

               —

               o ile zajdzie taka potrzeba, uchylenie decyzji, na które złożono wspomniane wyżej zażalenia;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące, obecnie pracownicy kontraktowi zatrudnieni w żłobkach i świetlicach Brukseli, wykonywali te same zadania jeszcze przed zatrudnieniem przez Wspólnotę na podstawie umów o pracę regulowanych prawem belgijskim. Skarżące kwestionują ich zaszeregowanie i wynagrodzenie ustalone przez pozwaną przy ich zatrudnieniu w charakterze pracowników kontraktowych.
   W pierwszym zarzucie skargi skarżące podnoszą, że na podstawie DGE oraz innych przepisów odnoszących się do pracowników kontraktowych Komisji, powinny były zostać zaszeregowane do grupy funkcyjnej III zamiast do grupy funkcyjnej II, zważywszy na ich tytuł oraz staż pracy.
   W drugim zarzucie skarżące podnoszą w szczególności, że nie skorzystały z wynagrodzenia minimalnego przewidzianego w art. 6 DGE.
   W trzecim zarzucie skarżące podnoszą naruszenie art. 2 ust. 2 Warunków zatrudnienia innych pracowników (WZIP), protokołu do układu zawartego w dniu 22 stycznia 2002 r. pomiędzy Komisją oraz przedstawicielstwem personelu żłobków i świetlic w ramach umowy prawa belgijskiego, zasady niedyskryminacji, jak również zasad ogólnych z dziedziny zabezpieczenia społecznego. W szczególności, obliczenie wynagrodzenia gwarantowanego skarżących nie powinno było uwzględniać świadczeń rodzinnych.


title: Sprawa C-305/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Haeger & Schmidt GmbH przeciwko Mutuelles du Mans assurances Iard SA (MMA Iard), Jacques’owi Loriowi, Dominique’owi Miquelowi, działającemu w charakterze likwidatora Safram intercontinental SARL, Ace Insurance SA NV, Va Tech JST SA, Axa Corporate Solutions SA (Odesłanie prejudycjalne — Konwencja rzymska o prawie właściwym dla zobowiązań umownych — Artykuł 4 ust. 1, 2, 4 i 5 — Prawo właściwe w razie braku wyboru prawa przez strony umowy — Umowa spedycji — Umowa przewozu towarów)

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Haeger & Schmidt GmbH przeciwko Mutuelles du Mans assurances Iard SA (MMA Iard), Jacques’owi Loriowi, Dominique’owi Miquelowi, działającemu w charakterze likwidatora Safram intercontinental SARL, Ace Insurance SA NV, Va Tech JST SA, Axa Corporate Solutions SA
   (Sprawa C-305/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Konwencja rzymska o prawie właściwym dla zobowiązań umownych - Artykuł 4 ust. 1, 2, 4 i 5 - Prawo właściwe w razie braku wyboru prawa przez strony umowy - Umowa spedycji - Umowa przewozu towarów))
   (2014/C 439/10)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Haeger & Schmidt GmbH

      Strony pozwane: Mutuelles du Mans assurances Iard SA (MMA Iard), Jacques Lorio, Dominique Miquel, działający w charakterze likwidatora Safram intercontinental SARL, Ace Insurance SA NV, Va Tech JST SA, Axa Corporate Solutions SA

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 4 zdanie ostatnie Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie w dniu 19 czerwca 1980 r., należy interpretować w ten sposób, że postanowienie to ma zastosowanie do umowy spedycji tylko wtedy, gdy głównym przedmiotem umowy jest przewóz, w ścisłym tego słowa znaczeniu, danego towaru, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

               2)

               Artykuł 4 ust. 4 wspomnianej konwencji należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy prawa właściwego dla umowy przewozu towarów nie można określić na podstawie art. 4 ust. 4 zdanie drugie, wówczas należy je ustalić w oparciu o ogólną zasadę przewidzianą w art. 4 ust. 1, co oznacza, że prawem właściwym dla tej umowy jest prawo państwa, z którym umowa wykazuje najściślejszy związek.

               3)

               Artykuł 4 ust. 2 tej samej konwencji należy interpretować w ten sposób, że w przypadku twierdzenia, że umowa wykazuje ściślejsze związki z państwem innym niż państwo, którego prawo jest wyznaczone poprzez domniemanie ustanowione we wspomnianym ustępie, sąd krajowy powinien porównać związki istniejące pomiędzy tą umową a, z jednej strony, państwem, którego prawo jest wyznaczone na podstawie domniemania, a z drugiej strony, innym państwem powiązanym z umową. W tym zakresie sąd powinien uwzględnić wszystkie okoliczności, w tym istnienie innych umów powiązanych z rozpatrywaną umową.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa C-660/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 września 2015 r. w sprawie T-125/12 Viasat Broadcasting UK Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 8 grudnia 2015 r. przez Viasat Broadcasting UK Ltd

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 września 2015 r. w sprawie T-125/12 Viasat Broadcasting UK Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 8 grudnia 2015 r. przez Viasat Broadcasting UK Ltd
   (Sprawa C-660/15 P)
   (2016/C 059/09)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Viasat Broadcasting UK Ltd (przedstawiciele: M. Honoré i S. Kalsmose-Hjelmborg, advokater)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Danii, TV2/Danmark A/S

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku w sprawie T-125/12 Viasat Broadcasting UK Ltd/Komisja, oraz

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2011/839/EU (1) z dnia 20 kwietnia 2011 r. w sprawie środków podjętych przez Danię (C 2/03) na rzecz TV2/Danmark (Dz.U. 2011 L 340, s. 1), oraz

               —

               obciążenie pozwanej w pierwszej instancji kosztami poniesionymi przez Viasat w postępowaniu w obu instancjach.
               Tytułem żądania ewentualnego,

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku, oraz

               —

               odesłanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania, oraz

               —

               rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swego odwołania Viasat podnosi, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa, gdy, przeprowadzając ocenę stanu faktycznego pod kątem art. 106 ust. 2 TFEU, stwierdził, iż Komisja nie musiała uwzględniać okoliczności polegającej na tym, że pomoc dla TV2 została przyznana z pominięciem podstawowych zasad przejrzystości i opłacalności.
   Bardziej konkretnie rzecz ujmując, Viasat twierdzi, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa 1) oddalając podniesione przez nią żądania opierając się na wyroku M6 i związanym z nim orzecznictwem, 2) stwierdzając, że podniesiona przez Viasat argumentacja „prowadzi pod względem logicznym do ślepego zaułka”, 3) nie przywiązując wagi do komunikatów UOIG z 2005 r. i 2011 r. oraz komunikatu w sprawie nadawania z 2009 r. oraz 4) przyjmując, że komunikat w sprawie nadawania z 2001 r. stanął na przeszkodzie zastosowaniu przez Komisję metodologii wynikającej zdaniem Viasat z art. 106 ust. 2 TFEU.

      (1)  Decyzja Komisji decyzji 2011/839/UE z dnia 20 kwietnia 2011 r. w sprawie środków podjętych przez Danię (C 2/03) na rzecz TV2/Danmark (Dz.U. L 340, s. 1)


title: Sprawa C-388/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen (Szwecja) w dniu 29 czerwca 2017 r. – Konkurrensverket/SJ AB

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen (Szwecja) w dniu 29 czerwca 2017 r. – Konkurrensverket/SJ AB
   (Sprawa C-388/17)
   (2017/C 293/23)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Högsta förvaltningsdomstolen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Konkurrensverket

      Druga strona postępowania: SJ AB

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2004/17 należy interpretować w ten sposób, że istnienie sieci w obszarze usług transportowych stwierdza się, gdy usługi transportowe w zarządzanej przez państwo sieci kolejowej dla krajowego i międzynarodowego ruchu kolejowego są świadczone zgodnie z przepisami ustawodawstwa krajowego wdrażającego dyrektywę 2012/34, które to przepisy przewidują alokację zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej na podstawie wniosków przedsiębiorstw kolejowych oraz wymóg zakładający konieczność zrealizowania – w miarę możliwości – wszystkich wniosków?

               2)

               Czy art. 5 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2004/17 należy interpretować w ten sposób, że działalność prowadzona przez przedsiębiorstwo kolejowe, o którym mowa w dyrektywie 2012/34, obejmująca świadczenie usług transportowych dla odbiorców publicznych w sieci kolejowej, stanowi dostawę lub obsługę sieci w rozumieniu powołanego przepisu dyrektywy 2004/17?


title: Sprawa C-214/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu  11 maja 2006 r.  — Colasfalti srl przeciwko Provincia di Milano, ATI Legrenzi Srl i Impresa Costruzioni Edili e Stradali dei F. lli Paccani Snc

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 11 maja 2006 r. — Colasfalti srl przeciwko Provincia di Milano, ATI Legrenzi Srl i Impresa Costruzioni Edili e Stradali dei F. lli Paccani Snc
   (Sprawa C-214/06)
   (2006/C 178/31)
   Język postępowania: włoski
   Oznaczenie sądu krajowego:
   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Colasfalti srl.

      Strona pozwana: Provincia di Milano, ATI Legrenzi Srl i Impresa Costruzioni Edili e Stradali dei F. lli Paccani Snc
   Pytania prejudycjalne

               1)

               „Czy przepis art. 30 ust. 4 dyrektywy 93/37/EWG (1) lub analogiczny przepis zawarty w art. 55 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/18/WE (2) (jeśli uznane zostanie, że stosuje się tę ostatnią dyrektywę), zgodnie z którym jeżeli w przypadku danego zamówienia oferty są nienormalnie niskie w stosunku do świadczenia, instytucja zamawiająca, przed odrzuceniem tych ofert, zwraca się na piśmie do oferenta o podanie szczegółów, dotyczących tych składowych elementów ofert, które uważa za istotne oraz weryfikuje składowe elementy uwzględniając otrzymane wyjaśnienia, jest podstawową zasadą prawa wspólnotowego znoszącą formalne ograniczenie mające za podstawę wartość zamówień określoną w art. 6 dyrektywy 93/37/WE, którą stosuje się w związku z tym także do zamówień, których wartość nie przekracza wymienionego wyżej progu?”

               2)

               „Czy zasada wyrażona w art. 30 ust. 4 dyrektywy 93/37/EWG lub analogiczna zasada zawarta w art. 55 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/18/WE (jeśli uznane zostanie, że stosuje się tę ostatnią dyrektywę), jest raczej zasadą, którą można wywnioskować lub” zasadą wywodzącą się „z zasady konkurencji w związku z zasadą przejrzystości w administracji i zasadą niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową i z tego względu stosuje się ją bezpośrednio i ma ona pierwszeństwo przed sprzecznymi z nią przepisami krajowymi, wydanymi przez państwa członkowskie w odniesieniu do procedur udzielania zamówień publicznych, do których nie stosuje się bezpośrednio przepisów prawa wspólnotowego, czy też nie?” .

      (1)  Dz.U. L 199, str. 54

      (2)  Dz.U. Dz 134, str. 114


title: Sprawa T-385/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 25 lipca 2013 r. przez Luigiego Marcuccia od postanowienia wydanego w dniu 14 maja 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-4/12 Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               28.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/4

         Odwołanie wniesione w dniu 25 lipca 2013 r. przez Luigiego Marcuccia od postanowienia wydanego w dniu 14 maja 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-4/12 Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-385/13 P)
   2013/C 284/04
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

               —

               Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są takie same jak te podniesione w sprawie T-203/13 P Marcuccio przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-580/15: Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2017 r. – Flamagas/EUIPO – MatMind (CLIPPER) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Trójwymiarowy unijny znak towarowy — Kształt zapalniczki z bocznym skrzydełkiem, zawierającej element słowny CLIPPER — Kształt niezbędny do uzyskania efektu technicznego — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak opisu znaku towarowego w zgłoszeniu]

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/20

         Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2017 r. – Flamagas/EUIPO – MatMind (CLIPPER)
   (Sprawa T-580/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Trójwymiarowy unijny znak towarowy - Kształt zapalniczki z bocznym skrzydełkiem, zawierającej element słowny CLIPPER - Kształt niezbędny do uzyskania efektu technicznego - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak opisu znaku towarowego w zgłoszeniu])
   (2017/C 256/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Flamagas, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci I. Valdelomar Serrano, G. Hinarejos Mulliez i D. Gabarre Armengol)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO, interwenient w postępowaniu przed Sądem: MatMind Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Cipriani i M. Cavattoni)

      Przedmiot

   Skarga wniesiona na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 lipca 2015 r. (sprawa R 924/2013-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między MatMind a Flamagas.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Flamagas, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa T-808/16: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2016 r. – Jean Patou Worldwide/EUIPO – Emboga (HISPANITAS JOY IS A CHOICE)

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/54

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2016 r. – Jean Patou Worldwide/EUIPO – Emboga (HISPANITAS JOY IS A CHOICE)
   (Sprawa T-808/16)
   (2017/C 014/64)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jean Patou Worldwide Ltd (Watford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Baran, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Emboga, SA (Petrel, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Emboga, SA

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „HISPANITAS JOY IS A CHOICE” – zgłoszenie nr 12 789 971

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 czerwca 2016 r. w sprawie R 235/2016-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i Emboga, SA kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed EUIPO.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-500/14: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Derivados del Flúor przeciwko Komisji

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/53

         Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Derivados del Flúor przeciwko Komisji
   (Sprawa T-500/14)
   2014/C 282/69
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Derivados del Flúor, SA (Bilbao, Hiszpania) (przedstawiciel: J. De Juan Casadevall, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważność zaskarżonej decyzji;

               —

               tytułem wniosku ewentualnego, i na wypadek, gdyby uznano SEAF za bezprawną pomoc państwa, nakazanie zwrotu tylko do daty opublikowania w Dz.U. UE decyzji o wszczęciu formalnego dochodzenia w dniu 21 września 2011 r., i

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji Europejskiej z dnia 17 lipca 2013 r. w sprawie systemu podatkowego stosowanego do niektórych umów leasingu finansowego, zwanego również hiszpańskim systemem leasingu podatkowego (Pomoc państwa SA.21233, ex NN/11, ex CP 137/06).
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-401/14, Duro Felguera przeciwko Komisji oraz w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.
   Zarzuca się konkretnie nieprawidłowy brak zastosowania do niniejszej sprawy art. 17, 18 i 19 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 TFUE, brak istnienia konkurencyjnej korzyści podatkowej, nieprawidłowe ustalenie beneficjenta pomocy państwa, sprzeczność pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym, to że Komisja nadużyła uprawnień, oraz naruszenie zasad równości i ochrony uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa T-273/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  31 stycznia 2006  — Merck Sharp & Dohme e.a. przeciwko Komisji (Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych zawierających substancję enalapryl — Decyzja Komisji nakazująca zmianę streszczenia cech charakterystycznych produktu — Kompetencja)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/25

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 stycznia 2006 — Merck Sharp & Dohme e.a. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-273/03) (1)

   (Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych zawierających substancję enalapryl - Decyzja Komisji nakazująca zmianę streszczenia cech charakterystycznych produktu - Kompetencja)
   (2006/C 86/48)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Merck Sharp & Dohme Ltd z siedzibą w Hoddesdon (Zjednoczone Królestwo), Merck Sharp & Dohme BV z siedzibą w Haarlem (Niderlandy), Laboratoires Merck Sharp & Dohme-Chibret z siedzibą w Paryżu (Francja), MSD Sharp & Dohme GmbH z siedzibą w Haar (Niemcy), Merck Sharp & Dohme (Włochy) SpA z siedzibą w Rzymie (Włochy), Merck Sharp & Dohme, Lda z siedzibą w Paço de Arcos (Portugalia), Merck Sharp & Dohme de España, SA z siedzibą w Madrycie (Hiszpania), Merck Sharp & Dohme GmbH z siedzibą w Wiedniu (Austria), Vianex SA z siedzibą w Nea Erythrea (Grecja) [przedstawiciele: G. Berrisch oraz P. Bogaert, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: L. Flynn i B. Stromsky, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2003) 1752 z dnia 21 maja 2003 r. dotyczącej wprowadzenia do obrotu produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zawierających substancję enalapryl
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2003) 1752 z dnia 21 maja 2003 r. dotyczącej wprowadzenia do obrotu produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zawierających substancję enalapryl.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 251 z 18.10.2003


title: Sprawa T-674/16: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2016 r. – Seigneur/EBC

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/53

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2016 r. – Seigneur/EBC
   (Sprawa T-674/16)
   (2016/C 419/70)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Olivier Seigneur (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Vandenbussche i L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

         W konsekwencji:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Chief Service Officer (CSO) z dnia 29 lutego 2016 r. wydanej z upoważnienia zarządu, doręczonej personelowi w dniu 11 marca 2016 r., o wykluczeniu skarżącego z postępowania w sprawie dodatkowych podwyżek wynagrodzenia (ASA) za 2016 r.;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej specjalne odwołanie z dnia 5 lipca 2016 r., otrzymanej w dniu 13 lipca 2016 r.;

               —

               Zasądzenie naprawienia szkody majątkowej skarżącego polegającej na utracie szansy na uzyskanie ASA w 2016 r., szacowanej na 52 920 EUR;

               —

               Zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę skarżącego szacowaną ex aequo et bono na 15 000 EUR;

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji, art. 12 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 51 warunków zatrudnienia pracowników EBC, prawa do rozwoju kariery zawodowej i awansu oraz zasady pewności prawa.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący braku kompetencji Chief Services Officer do podjęcia decyzji o nieprowadzeniu procedury określonej w okólniku nr 1/2011 z dnia 14 lutego 2011 r. w sprawie dodatkowych podwyżek wynagrodzenia względem skarżącego.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący braku zasięgnięcia opinii komitetu pracowniczego.