title: Sprawa T-409/20: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2020 r. – KS/Frontex

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/52

      Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2020 r. – KS/Frontex
      (Sprawa T-409/20)
      (2020/C 279/66)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: KS (przedstawiciel: adwokatka N. de Montigny)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zwolnienia z dnia 30 sierpnia 2019 r. oraz, w stosownym przypadku, wyraźniej decyzji o odrzuceniu zażalenia z dnia 23 marca 2020 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji o odrzuceniu wniosku o udzielenie pomocy i przyznanie odszkodowania z dnia 13 lutego 2020 r.;

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania w kwocie 250 000 EUR tytułem odpowiedzialności pozaumownej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzję w sprawie rozwiązania jego umowy o pracę w charakterze pracownika kontraktowego skarżący podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku uzasadnienia i naruszenia prawa do bycia wysłuchanym.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia statusu „informatora” przewidzianego w art. 21a ust. 3 i art. 22a ust. 3 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem”).

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia procedury.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do sprawiedliwego procesu, a dokładniej praw do obrony, domniemania niewinności, obowiązku dochowania staranności, obowiązku zachowania bezstronności, neutralności i obiektywizmu, braku przeprowadzenia postępowania w celu ustalenia rzeczywistego stanu rzeczy i uzasadnienia powołanych motywów utraty zaufania, braku równości między pracownikami.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący oczywistego błędu w ocenie.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia obowiązków udzielenia pomocy i staranności, naruszenia obowiązku dobrej administracji i zasady proporcjonalności.

            Na poparcie skargi na decyzję o odrzuceniu wniosku o udzielenie pomocy skarżący podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku uzasadnienia i naruszenia prawa do bycia wysłuchanym.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia statusu „informatora” przewidzianego w art. 21a ust. 3 i art. 22a ust. 3 regulaminu.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie.

            Na poparcie skargi na decyzję o odrzuceniu wniosku o przyznanie odszkodowania skarżący podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 26 regulaminu i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. 2018, L 295, s. 39).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku staranności i obowiązku dobrej administracji w związku z dobrostanem w pracy i warunkami pracy każdego pracownika.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia statusu „informatora” przewidzianego w art. 21a ust. 3 i art. 22a ust. 3 regulaminu oraz obowiązków udzielenia pomocy, staranności i dobrej administracji.


title: Sprawa T-417/20: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2020 r. – Esteves Lopes Granja/EUIPO – Instituto dos Vinhos do Douro e do Porto (PORTWO GIN)

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/53

      Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2020 r. – Esteves Lopes Granja/EUIPO – Instituto dos Vinhos do Douro e do Porto (PORTWO GIN)
      (Sprawa T-417/20)
      (2020/C 279/67)
      Język skargi: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Joaquim José Esteves Lopes Granja (Vila Nova de Gaia Portugalia) (przedstawiciel: adwokat O. Santos Costa)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Instituto dos Vinhos do Douro e do Porto, IP (Peso da Régua, Portugalia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy PORTWO GIN – zgłoszenie nr 16 308 462

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 kwietnia 2020 r. w sprawie R 993/2019-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i Instituto dos Vinhos do Douro e do Porto, IP kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 103 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. 2013, L 347, s. 671).


title: Sprawa T-418/20: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2020 r. – GitLab / EUIPO – Gitlab (GitLab)

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/54

      Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2020 r. – GitLab / EUIPO – Gitlab (GitLab)
      (Sprawa T-418/20)
      (2020/C 279/68)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: GitLab BV (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat A. Lorente Berges)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Gitlab OÜ (Tallin, Estonia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „GitLab” – unijny znak towarowy nr 13 751 169

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 maja 2020 r. w sprawie R 2001/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-419/20: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2020 r. – Deutsche Kreditbank / SRB

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/55

      Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2020 r. – Deutsche Kreditbank / SRB
      (Sprawa T-419/20)
      (2020/C 279/69)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Deutsche Kreditbank AG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte H. Berger i K. Helle)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 15 kwietnia 2020 r. w sprawie obliczenia składek ex do jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/2020/24), wraz z załącznikami, w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja wraz z załącznikami I i II dotyczy składki ciążącej na skarżącej, oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów, które zasadniczo są identyczne jak zarzuty pierwszy, drugi, trzeci, czwarty, siódmy, ósmy, dziewiąty, dziesiąty i jedenasty w sprawie T-405/20, DZ Hyp/SRB, lub są do nich podobne.


title: Sprawa T-424/20: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2020 r. – Portigon / SRB

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/55

      Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2020 r. – Portigon / SRB
      (Sprawa T-424/20)
      (2020/C 279/70)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Portigon AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Bliesener, V. Jungkind i F. Geber)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 15 kwietnia 2020 r. w sprawie obliczenia składek ex ante na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji za 2020 r. (SRB/ESF/2020/24) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącej;

                  —

                  zawieszenie postępowania na podstawie art. 69 lit. c) i d) regulaminu postępowania przed Sądem do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia lub w inny sposób zakończenia postępowań w sprawach skarg T-420/17, T-413/18, T-481/19 i T-339/20;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga opiera się na siedmiu zarzutach, które są zasadniczo identyczne lub podobne do zarzutów pierwszego, drugiego, trzeciego, piątego, szóstego, siódmego i ósmego podniesionych w sprawie T-339/20 Portigon przeciwko SRB.


title: Sprawa T-426/20: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2020 r. – Techniplan/Komisja

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/56

      Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2020 r. – Techniplan/Komisja
      (Sprawa T-426/20)
      (2020/C 279/71)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Techniplan Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: R. Giuffrida i A. Bonavita, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że Komisja Europejska naruszyła art. 263 TFUE z uwagi na niezachowanie przewidzianych istotnych wymogów proceduralnych przy wydaniu aktu, który bezpośrednio i indywidualnie wpływa w tym przypadku na Techniplan, nie uwzględniając wstępnego pisma informacyjnego o sprzeciwie ani wezwania do usunięcia uchybienia, o którym mowa art. 265 TFUE;

                  —

                  zasądzenie odszkodowania za każdy dzień zwłoki w wykonaniu oraz obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga została wniesiona na decyzję oraz odnośną notę obciążeniową z dnia 28 maja 2020 r. wydaną w stosunku do Techniplan s.r.l., w której zażądano zapłaty kwoty 107 505,66 EUR w związku z projektem FED/2011/261-985.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi naruszenie zasad pewności prawa, przejrzystości oraz naruszenie istotnych wymogów proceduralnych. W związku z tym twierdzi ona, że:

                  —

                  końcowe sprawozdanie z audytu sporządzone przez prywatną spółkę wskazuje na szereg uchybień i nieprawidłowości w wykonaniu prac, które zostały w terminie zakwestionowane przez skarżącą spółkę, poprzez wskazanie określonych poważnych nieścisłości zawartych w tym sprawozdaniu z audytu.

                  —

                  skarżąca spółka przedstawiła oświadczenia wszystkich ekspertów zaangażowanych w projekt, złożone przed kongijskimi organami sądowymi, które poświadczają ich rzeczywistą obecność w miejscu prowadzonych prac.

                  —

                  eksperci zostali prawidłowo zrekrutowani i wykorzystani przez Techniplan w ramach realizacji prac przewidzianych umową.

                  —

                  skarżąca spółka została odsunięta od dalszego wykonania umowy bez żadnego uzasadnienia.

                  —

                  płatności zostały wstrzymane bez podania żadnego szczegółowego uzasadnienia.


title: Sprawa T-407/20: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2020 r. – Max Heinr.Sutor /SRB

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/57

      Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2020 r. – Max Heinr.Sutor /SRB
      (Sprawa T-407/20)
      (2020/C 279/72)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Max Heinr.Sutor OHG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Glos, H. Nemeczek i T. Kreft)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 15 kwietnia 2020 r. w sprawie obliczenia składek ex ante do jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji za 2020 r. (sygn. SRB/ES/2020/24 – 1405146-2020-JB), w zakresie, w jakim ta decyzja dotyczy skarżącej, oraz

                  —

                  obciążenie SRB kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: naruszenie art. 5 ust. 1 lit. e) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/63 (1), ponieważ zarządzane powierniczo przez skarżącą środki pieniężne należące do klientów nie zostały wyłączone z obliczenia składki ex ante do jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji za 2020 r.

                  2.

                  Zarzut drugi: naruszenie art. 70 ust. 2 akapit drugi lit. b) rozporządzenia (UE) nr 806/2014 Parlamentu Europejskiego i Rady (2) w związku z art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE Parlamentu Europejskiego i Rady (3), ponieważ decyzja narusza zasadę proporcjonalności w ten sposób, że ustala opłatę bankową 200 razy wyższą od opłaty skarżącej, wyłącznie na podstawie wykazanych przez nią w bilansie zobowiązań powierniczych wolnych od ryzyka.

                  3.

                  Zarzut trzeci: naruszenie zasady równego traktowania, ponieważ decyzja traktuje skarżącą w sposób nierówny w stosunku do instytucji kredytowych, których krajowe standardy rachunkowości nie wymagają wykazania zobowiązań powierniczych lub które potrącają je zgodnie z MSSF, oraz firm inwestycyjnych, które zarządzają funduszami klientów, bez żadnego obiektywnego uzasadnienia.

                  4.

                  Zarzut czwarty: naruszenie art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), ponieważ decyzja narusza swobodę prowadzenia działalności gospodarczej, bowiem włączenie do podstawy obliczenia wolnych od ryzyka zobowiązań powierniczych prowadzi do podwyższenia opłaty bankowej skarżącej za rok 2020 o współczynnik 200, bez żadnego uzasadnienia dla takiego naruszenia.

                  5.

                  Zarzut piąty: naruszenie art. 49 w związku z art. 54 TFUE, ponieważ decyzja ogranicza swobodę prowadzenia przez skarżącą działalności w państwie członkowskim, w którym ma ona swoją główną siedzibę, co jest nieproporcjonalne i dyskryminuje skarżącą w stosunku do instytucji kredytowych w innych państwach członkowskich.

                  6.

                  Zarzut szósty: naruszenie art. 41 ust. 1 i ust. 2 lit. a) karty, ponieważ przed wydaniem decyzji skarżąca nie została wysłuchana na posiedzeniu prezydium pozwanej.

                  7.

                  Zarzut siódmy: naruszenie art. 41 ust. 1 i ust. 2 lit. c) karty i art. 296 akapit drugi TFUE, ponieważ decyzja nie spełnia wymogów uzasadnienia aktów europejskich organów administracyjnych.

                  8.

                  Zarzut ósmy (pomocniczo): nieważność podstawy prawnej dla podstawy obliczenia zgodnie z art. 14 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 11 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 ze względu na naruszenie zasady równego traktowania, ponieważ traktuje ona instytucje kredytowe, które zgodnie z ich krajowymi standardami rachunkowości są zobowiązane do wykazania zobowiązań powierniczych w bilansie po stronie pasywów, w sposób obiektywnie nieuzasadniony nierówno w porównaniu z innymi instytucjami kredytowymi, których krajowe standardy rachunkowości nie wymagają wykazania zobowiązań powierniczych lub potrącają je według standardów MSSF.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty (pomocniczo): nieważność podstawy prawnej dla podstawy obliczenia zgodnie z art. 14 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 11 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 ze względu na naruszenie art. 16 karty, bowiem decyzja narusza swobodę przedsiębiorczości i takie naruszenie nie jest uzasadnione.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty (pomocniczo): nieważność podstawy prawnej dla podstawy obliczenia zgodnie z art. 14 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 11 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 ze względu na naruszenie art. 49 w związku z art. 54 TFUE, ponieważ jest sprzeczna ze swobodą przedsiębiorczości.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190).


title: Sprawa T-428/20: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2020 r. – Deutsche Hypothekenbank / SRB

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/58

      Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2020 r. – Deutsche Hypothekenbank / SRB
      (Sprawa T-428/20)
      (2020/C 279/73)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Deutsche Hypothekenbank AG (Hanower, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Flore i J. Seitz)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 15 kwietnia 2020 r. (SRB/ES/2020/24) wraz z załącznikiem w sprawie obliczenia składek ex ante do jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji za 2020 r. oraz szczegółów obliczenia, w zakresie, w jakim mają one znaczenie w odniesieniu do skarżącej, oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym

                              —

                              Pozwana zaniechała wysłuchania skarżącej przed wydaniem zaskarżonej decyzji, a tym samym naruszyła art. 41 ust. 1 i ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przepisów proceduralnych

                              —

                              Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem ogólnych wymogów proceduralnych, które wynikają z art. 41 karty, art. 298 TFUE, ogólnych zasad prawa i regulaminu pozwanej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący brakującego uzasadnienia zaskarżonej decyzji

                              —

                              Zaskarżona decyzja nie zawiera wystarczającego uzasadnienia; w szczególności uzasadnienie nie zawiera odniesienia do konkretnego przypadku oraz przedstawienia głównych ustaleń w ramach proporcjonalności i swobodnego uznania.

                              —

                              Obliczenie rocznej składki jest ponadto niezrozumiałe.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia podstawowego prawa do skutecznej ochrony prawnej (art. 47 akapit pierwszy karty) z powodu braku możliwości kontroli zaskarżonej decyzji

                              —

                              Brakujące uzasadnienie zaskarżonej decyzji znacząco utrudnia skarżącej kontrolę sądową.

                              —

                              Pozwana narusza przy tym w szczególności zasadę postępowania kontradyktoryjnego, zgodnie z którą uczestnicy muszą mieć możliwość wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które są decydujące dla wyniku postępowania.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że zastosowanie wskaźnika instytucjonalnego systemu ochrony (IPS) z rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/63 (1) narusza prawo wyższego rzędu

                              —

                              Przy przyjęciu rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 jako aktu delegowanego w rozumieniu art. 290 TFUE Komisji nie przysługuje żaden zakres uznania, który prowadziłby do ograniczonej kontroli sądowej. To samo dotyczy stosowania rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 przez pozwaną.

                              —

                              Przy stosowaniu wskaźnika IPS zignorowano znaczenie członkostwa skarżącej w instytucjonalnym systemie ochrony grupy finansowej kas oszczędnościowych.

                              —

                              Na podstawie art. 6 ust. 5 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 pozwana powinna była również wziąć pod uwagę niskie prawdopodobieństwo likwidacji danej instytucji i związane z tym prawdopodobieństwo skorzystania z jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz powinna była przestrzegać zasady proporcjonalności.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący uwzględnienia pozycji łącznego ryzyka związanego z instrumentami pochodnymi w ramach wskaźnika ryzyka „działalność handlowa, ekspozycje pozabilansowe, instrumenty pochodne, stopień złożoności oraz możliwość restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji” narusza prawo wyższego rzędu

                              —

                              Pozwana powinna była wziąć pod uwagę, zgodnie z wymogiem orientacji na profil ryzyka, przy uwzględnianiu łącznego ryzyka związanego z instrumentami pochodnymi w kontekście art. 6 ust. 5 zdanie pierwsze lit. a) i art. 7 ust. 4 zdanie pierwsze lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63, że w przypadku skarżącej wszystkie instrumenty pochodne są przypisane do portfela niehandlowego i służą wyłącznie do celów zabezpieczenia.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący tego, że zastosowanie mnożnika korekty ryzyka narusza prawo wyższego rzędu

                              —

                              Przy ustalaniu mnożnika korekty ryzyka pozwana powinna była wziąć pod uwagę model biznesowy strony skarżącej o niskiej skłonności do ryzyka, jako banku listów zastawnych, który nie prowadzi działalności w ramach portfela handlowego oraz niskie prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania zgodnie z wymogiem orientacji na profil ryzyka i podstawowym prawem do swobody przedsiębiorczości na podstawie art. 16 karty.

                  8.

                  Zarzut ósmy (pomocniczo) dotyczący tego, że art. 7 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 narusza prawo wyższego rzędu

                              —

                              Przewidując relatywizację wskaźnika IPS w art. 7 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63, przepis ten narusza ogólną zasadę równości przewidzianą w art. 20 karty oraz zasadę proporcjonalności, ponieważ instytucje, które podlegają tej samej gwarancji instytucjonalnej, a zatem mają takie samo prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązań, mogą być traktowane w różny sposób.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia prawa wyższego rzędu przez definicję „depozytów międzybankowych” na podstawie kroku 1 załącznika I do rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63

                              —

                              Definicja „depozytów międzybankowych” przewidziana w kroku 1 załącznika I do rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 jest niezgodna z prawem, ponieważ przy obliczaniu wskaźnika ryzyka „pożyczki i depozyty międzybankowe” w sposób zwiększający ryzyko uwzględnia się w niej również papiery wartościowe neutralne pod względem ryzyka, takie jak imienne listy zastawne.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty dotyczący naruszenia prawa wyższego rzędu przez klasyfikację ustanowioną w kroku 2 załącznika I do rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63

                              —

                              Klasyfikacja ustanowiona w kroku 2 załącznika I do rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 jest niezgodna z prawem, ponieważ niewielka liczba klas i identyczna liczba instytucji w każdej klasie nie pozwala na uwzględnienie profilu ryzyka danej instytucji, takiej jak np. skarżąca, w wystarczająco zróżnicowany sposób.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).


title: Sprawa T-429/20: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2020 r. – Sedus Stoll / EUIPO – Kappes (Sedus ergo+)

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/60

      Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2020 r. – Sedus Stoll / EUIPO – Kappes (Sedus ergo+)
      (Sprawa T-429/20)
      (2020/C 279/74)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Sedus Stoll AG (Dogern, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte M. Goldmann i J. Thomsen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Wolfgang Kappes (Bochum, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Sedus ergo+ – zgłoszenie nr 144 074 98

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 marca 2020 r. w sprawie R 1303/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie odwołania od decyzji Wydziału Sprzeciwów w postępowaniu nr B 2 618 984; oraz

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Sądem oraz ewentualnego interwenienta, Wolfganga Kappesa, kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-430/20: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2020 r. – KV / Komisja

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/60

      Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2020 r. – KV / Komisja
      (Sprawa T-430/20)
      (2020/C 279/75)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: KV (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności następujących aktów prawnych:

                  —

                  aktu prawnego z dnia 23 maja 2019 r., na mocy którego skarżący został wykluczony z konkursu EPSO/AD/371/19 z powodu braku doświadczenia zawodowego;

                  —

                  aktu prawnego z dnia 19 września 2019 r., na mocy którego oddalono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wykluczenia z konkursu EPSO/AD/371/19;

                  —

                  aktu prawnego organu powołującego z dnia 31 marca 2020 r., na mocy którego oddalono zażalenie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego.

            Skarżący wnosi również o obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie w zakresie, w jakim nie uwzględniono trzyletniego doświadczenia zawodowego skarżącego w dziedzinie komunikacji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia ogłoszenia o konkursie w zakresie, w jakim komisja konkursowa opracowała kryteria oceny kandydatów, które nie były zgodne z ogłoszeniem i wymagały między innymi szczególnego doświadczenia zawodowego w dziedzinie komunikacji

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady równości w zakresie, w jakim komisja konkursowa, oceniając kandydatów na podstawie innych kryteriów niż określone w ogłoszeniu, nie zapewniła obiektywnego i bezstronnego badania doświadczenia zawodowego kandydatów.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia w zakresie, w jakim EPSO nie wyjaśniło za pomocą odniesień do okoliczności faktycznych, dlaczego doświadczenie skarżącego nie spełniało kryteriów określonych w ogłoszeniu o konkursie.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady równości stron postępowania w zakresie, w jakim nie przedstawiając odpowiedniego uzasadnienia EPSO nie pozwoliło skarżącemu na wystarczające przygotowanie jego argumentacji w celu wniesienia skargi.


title: Sprawa T-431/20: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2020 r. – UniCredit Bank / SRB

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/61

      Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2020 r. – UniCredit Bank / SRB
      (Sprawa T-431/20)
      (2020/C 279/76)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: UniCredit Bank AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci F. Schäfer, H. Großerichter i F. Kruis)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 15 kwietnia 2020 r. w sprawie obliczenia składek ex ante do jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji za 2020 r. (SRB/ES/2020/24), wraz z załącznikami, w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej, oraz

                  —

                  obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych i prawa do dobrej administracji, ponieważ zaskarżona decyzja i załączniki I i II do niej nie zawierają wystarczającego uzasadnienia na podstawie art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych i prawa do dobrej administracji na podstawie art. 41 ust. 2 lit. a) karty, ponieważ przed wydaniem zaskarżonej decyzji, której przedmiotem jest niekorzystny dla skarżącej indywidualny środek, skarżąca nie została wysłuchana.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego na podstawie art. 47 akapit pierwszy karty, ponieważ praktycznie niemożliwe jest poddanie materialnej prawidłowości decyzji skutecznej kontroli sądowej.


title: Sprawa T-433/20: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2020 r. – KY / Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/62

      Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2020 r. – KY / Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
      (Sprawa T-433/20)
      (2020/C 279/77)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: KY (przedstawiciel: adwokat J.-N. Louis)

         Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej z dnia 17 września 2019 r., potwierdzonej wyraźną decyzją z dnia 10 października 2019 r. w sprawie wniosku o zwrot niezaliczonej do lat służby uprawniających do emerytury części uprawnień emerytalnych nabytych przez skarżącą przed rozpoczęciem służby, przeniesionych do systemu emerytalnego Unii Europejskiej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku dbałości. Skarżąca podnosi w tym względzie, że zgodnie z ciążącym na instytucji Unii obowiązkiem dbałości ta ma obowiązek poinformować urzędnika nie tylko o zasadzie minimum socjalnego i jej wpływie na wyliczenie emerytury, lecz również o możliwości odroczenia przeniesienia uprawnień emerytalnych do czasu faktycznego rozpoczęcia pobierania świadczeń emerytalnych.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący bezpodstawnego wzbogacenia. Skarżąca uważa, że odmowa zwrotu części krajowych uprawnień emerytalnych przeniesionych do systemu emerytalnego Unii, które nie podlegają zaliczeniu przy ustalaniu uprawnień emerytalnych, może prowadzić do nieuzasadnionego przywłaszczenia, a więc do bezpodstawnego wzbogacenia Unii, a także niesłusznego zubożenia danego urzędnika.


title: Sprawa T-436/20: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2020 r. – Sedus Stoll / EUIPO – Kappes (Sedus ergo+)

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/63

      Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2020 r. – Sedus Stoll / EUIPO – Kappes (Sedus ergo+)
      (Sprawa T-436/20)
      (2020/C 279/78)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Sedus Stoll AG (Dogern, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte M. Goldmann i J. Thomsen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Wolfgang Kappes (Bochum, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Sedus ergo+ – zgłoszenie nr 15 958 374

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 marca 2020 r. w sprawie R 2194/2018-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie odwołania od decyzji Wydziału Sprzeciwów w postępowaniu nr B 2 863 929; oraz

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Sądem oraz ewentualnego interwenienta, Wolfganga Kappesa, kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-437/20: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2020 r. – Ultrasun / EUIPO (ULTRASUN)

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/63

      Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2020 r. – Ultrasun / EUIPO (ULTRASUN)
      (Sprawa T-437/20)
      (2020/C 279/79)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Ultrasun AG (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy ULTRASUN – zgłoszenie nr 17 898 794

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 kwietnia 2020 r. w sprawie R 1453/2019-4

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami skarżącej w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-450/20: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2020 r. – Tempora / Parlament

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/64

      Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2020 r. – Tempora / Parlament
      (Sprawa T-450/20)
      (2020/C 279/80)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Tempora (Forest, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Delvaux i R. Simar)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji, której data wydania nie jest znana, w której Parlament Europejski zdecydował o udzieleniu zamówienia SPRL IMAGINA EU;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzję o udzieleniu innemu oferentowi zamówienia w ramach przetargu o sygnaturze COMM/AWD/2019/421 strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 15.2 specyfikacji warunków zamówienia, obowiązków staranności i szczegółowości, zasad równości, konkurencji i przejrzystości oraz art. 170 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz. U. 2018, L 193, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem 2018/1046”). Skarżąca uważa w tym względzie, że Parlament winny był udzielić jej zamówienia z uwagi na to, iż SPRL IMAGINA EU nie posiadała wystarczającej zdolności gospodarczej i finansowej oraz nie mogła w związku z tym zostać wybrana.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia pkt 23 załącznika I do rozporządzenia 2018/1046, art. 16 specyfikacji warunków zamówienia, zasad równości, konkurencji i przejrzystości oraz obowiązków staranności i szczegółowości. Skarżąca podnosi, że ceny zaproponowane przez SPRL IMAGINA EU w jej ofercie są rażąco niskie i nie mogły zostać przyjęte.


title: Wyrok Trybunału z dnia 13 maja 2020 r. w sprawie E-4/19 Campbell przeciwko rządowi Norwegii, reprezentowanemu przez Apelacyjny Urząd Imigracyjny (Utlendingsnemnda – UNE) (Swobodny przepływ pracowników – Dyrektywa 2004/38/WE – Prawo pobytu – Prawa pochodne obywateli państw trzecich) 2020/C 283/03

text:
               27.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/3

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 13 maja 2020 r.
      w sprawie E-4/19
      Campbell
      przeciwko
      rządowi Norwegii, reprezentowanemu przez Apelacyjny Urząd Imigracyjny (Utlendingsnemnda – UNE)

            (Swobodny przepływ pracowników – Dyrektywa 2004/38/WE – Prawo pobytu – Prawa pochodne obywateli państw trzecich)

      (2020/C 283/03)
      W sprawie E-4/19 Campbell przeciwko rządowi Norwegii, reprezentowanemu przez Apelacyjny Urząd Imigracyjny (Utlendingsnemnda – UNE) – WNIOSEK skierowany do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, złożony przez Sąd Najwyższy Norwegii (Norges Høyesterett), dotyczący wykładni dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, a w szczególności art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 tej dyrektywy, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Bernd Hammermann wydał w dniu 13 maja 2020 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

                  1.

                  W przypadku gdy obywatel państwa EOG korzysta z prawa na podstawie art. 28 Porozumienia EOG jako pracownik i rzeczywiście osiedla się w innym państwie EOG, co tworzy lub umacnia życie rodzinne, efektywne wykonywanie tego prawa wymaga, by życie rodzinne, które ów obywatel prowadził, mogło toczyć się dalej po jego powrocie do państwa pochodzenia na terenie EOG.
                  W odniesieniu do obywatela EOG, który nie prowadził działalności zarobkowej, art. 7 ust. 1 lit. b) i ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE mają zastosowanie do sytuacji, w której obywatel EOG, który nie prowadził działalności zarobkowej, powraca do państwa pochodzenia na terenie EOG wraz z członkiem rodziny, takim jak małżonek, będącym obywatelem państwa trzeciego.

                  2.

                  Każdy okres, podczas którego obywatel EOG przebywa na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 w państwie EOG innym niż państwo pochodzenia, przy spełnieniu warunków określonych w tych przepisach, i podczas którego obywatel ten rozpoczął lub umocnił życie rodzinne z obywatelem państwa trzeciego, tworzy pochodne prawo pobytu dla obywatela państwa trzeciego po powrocie obywatela EOG do państwa pochodzenia na terenie EOG. Pojęcie miejsca zamieszkania należy interpretować w ten sposób, że, w granicach rozsądku, dozwolone są okresy nieobecności związanej (lub nie) z pracą, które z uwagi na czas trwania nie pozostają w sprzeczności z rzeczywistym miejscem zamieszkania. Nie narusza to art. 35 dyrektywy 2004/38/WE. Niemniej fakt, że obywatel EOG świadomie stawia się w sytuacji, w której przysługuje mu prawo pobytu w innym państwie EOG, nie stanowi sam w sobie wystarczającej podstawy do domniemania nadużycia.


title: Wyrok Trybunału z dnia 4 maja 2020 r. w sprawie E-6/19 Postępowanie karne przeciwko H i I (Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 – art. 13 ust. 1 lit. m) – Specjalistyczne pojazdy do przewozu pieniędzy lub przedmiotów wartościowych – Przejazdy bez pasażerów – Pojazdy pilotujące) 2020/C 283/04

text:
               27.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/4

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 4 maja 2020 r.
      w sprawie E-6/19
      Postępowanie karne przeciwko H i I

            (Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 – art. 13 ust. 1 lit. m) – Specjalistyczne pojazdy do przewozu pieniędzy lub przedmiotów wartościowych – Przejazdy bez pasażerów – Pojazdy pilotujące)

      (2020/C 283/04)
      W sprawie E-6/19 postępowanie karne przeciwko H i I – WNIOSEK Książęcego Sądu Apelacyjnego (Fürstliches Obergericht), skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, w sprawie wykładni rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Bernd Hammermann wydał w dniu 4 maja 2020 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

                  1.

                              a)

                              Wyjątek dotyczący transportu za pomocą specjalistycznych pojazdów do przewozu pieniędzy lub przedmiotów wartościowych zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. m) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 należy zastosować również do przejazdów bez pasażerów, tj. przejazdów odbywanych przed załadunkiem i po rozładunku takich pojazdów.

                              b)

                              Pojazd pilotujący jest objęty wyjątkiem przewidzianym w art. 13 ust. 1 lit. m) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, jeżeli jego wykorzystanie stanowi integralną i niezbędną część przewozu pieniędzy lub przedmiotów wartościowych za pomocą pojazdów specjalistycznych.

                  2.

                  Kary przewidziane w art. 19 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 nie mogą być nakładane, konieczne ani proporcjonalne, jeżeli wspomnianych przejazdów dokonano za pomocą specjalistycznych pojazdów do przewozu pieniędzy lub przedmiotów wartościowych na terytorium innych państw EOG, w przypadku wprowadzenia przez te państwa wyjątku zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. m) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i spełnienia wszelkich specyficznych warunków dotyczących takich wyjątków, ponieważ nie doszło do naruszenia.

                  3.

                  na prowadzeniu pojazdu jako „innej pracy”, jeżeli państwo EOG uznało je za wyjątek na podstawie art. 13 ust. 1 lit. m) rozporządzenia (WE) nr 561/2006.


title: Sprawa C-311/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) – Irlande) – Data Protection Commissioner / Facebook Ireland Limited, Maximillian Schrems [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuły 7, 8 i 47 – Rozporządzenie (UE) 2016/679 – Artykuł 2 ust. 2 – Zakres stosowania – Przekazywanie danych osobowych do państw trzecich do celów handlowych – Artykuł 45 – Decyzja Komisji stwierdzająca odpowiedni stopień ochrony – Artykuł 46 – Przekazywanie z zastrzeżeniem odpowiednich zabezpieczeń – Artykuł 58 – Uprawnienia organów nadzorczych – Przetwarzanie przekazanych danych przez organy władzy publicznej państwa trzeciego do celów ochrony bezpieczeństwa narodowego – Ocena odpowiedniości stopnia ochrony zapewnianego w tym państwie trzecim – Decyzja 2010/87/UE – Standardowe klauzule ochrony danych osobowych przekazywanych do państw trzecich – Odpowiednie zabezpieczenia zapewniane przez administratora danych – Ważność – Decyzja wykonawcza (UE) 2016/1250 – Adekwatność ochrony zapewnianej przez Tarczę Prywatności UE – USA – Ważność – Skarga wniesiona przez osobę fizyczną, której dane zostały przekazane z Unii Europejskiej do Stanów Zjednoczonych]

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/4

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) – Irlande) – Data Protection Commissioner / Facebook Ireland Limited, Maximillian Schrems
      (Sprawa C-311/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 7, 8 i 47 - Rozporządzenie (UE) 2016/679 - Artykuł 2 ust. 2 - Zakres stosowania - Przekazywanie danych osobowych do państw trzecich do celów handlowych - Artykuł 45 - Decyzja Komisji stwierdzająca odpowiedni stopień ochrony - Artykuł 46 - Przekazywanie z zastrzeżeniem odpowiednich zabezpieczeń - Artykuł 58 - Uprawnienia organów nadzorczych - Przetwarzanie przekazanych danych przez organy władzy publicznej państwa trzeciego do celów ochrony bezpieczeństwa narodowego - Ocena odpowiedniości stopnia ochrony zapewnianego w tym państwie trzecim - Decyzja 2010/87/UE - Standardowe klauzule ochrony danych osobowych przekazywanych do państw trzecich - Odpowiednie zabezpieczenia zapewniane przez administratora danych - Ważność - Decyzja wykonawcza (UE) 2016/1250 - Adekwatność ochrony zapewnianej przez Tarczę Prywatności UE – USA - Ważność - Skarga wniesiona przez osobę fizyczną, której dane zostały przekazane z Unii Europejskiej do Stanów Zjednoczonych)
      (2020/C 297/05)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court (Irlandia)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Data Protection Commissioner

         Strona pozwana: Facebook Ireland Limited, Maximillian Schrems

         Przy udziale: The United States of America, Electronic Privacy Information Centre, BSA Business Software Alliance Inc., Digitaleurope

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych) należy interpretować w ten sposób, że zakresem stosowania tego rozporządzenia jest objęte przekazywanie danych osobowych przez podmiot gospodarczy mający siedzibę w jednym państwie członkowskim innemu podmiotowi gospodarczemu z siedzibą w państwie trzecim, niezależnie od faktu, że w trakcie tego przekazywania lub w jego następstwie dane te mogą być przetwarzane przez organy władzy danego państwa trzeciego w celach związanych z bezpieczeństwem publicznym, obronnością i bezpieczeństwem państwa.

                  2)

                  Artykuł 46 ust. 1 i art. 46 ust. 2 lit. c) rozporządzenia 2016/679 należy interpretować w ten sposób, że wymagane przez te przepisy odpowiednie zabezpieczenia, egzekwowalne prawa oraz skuteczne środki ochrony prawnej powinny zapewniać, by prawa osób, których dane osobowe są przekazywane do państwa trzeciego na podstawie standardowych klauzul ochrony danych, były chronione w stopniu merytorycznie równoważnym temu gwarantowanemu w Unii przez to rozporządzenie, interpretowane w świetle Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. W tym celu w ramach oceny stopnia ochrony zapewnianego w kontekście takiego przekazywania należy w szczególności uwzględniać zarówno postanowienia umowne uzgodnione między mającymi siedzibę w Unii administratorem lub podmiotem przetwarzającym a odbierającym dane podmiotem mającym siedzibę w danym państwie trzecim, jak i, w odniesieniu do ewentualnego dostępu organów władzy publicznej tego państwa trzeciego do przekazanych w ten sposób danych osobowych, istotne elementy składające się na jego system prawny, w szczególności te wymienione w art. 45 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia.

                  3)

                  Artykuł 58 ust. 2 lit. f) i j) rozporządzenia 2016/679 należy interpretować w ten sposób, że – o ile nie istnieje ważna decyzja Komisji Europejskiej stwierdzająca odpowiedni stopień ochrony danych – właściwy organ nadzorczy jest zobowiązany do zawieszenia lub zakazania przekazywania danych do państwa trzeciego na podstawie standardowych klauzul ochrony danych przyjętych przez Komisję, jeżeli ten organ nadzorczy w świetle całokształtu okoliczności towarzyszących temu przekazywaniu uzna, że klauzule te nie są lub nie mogą być przestrzegane w tym państwie trzecim, a ochrona przekazywanych danych, jakiej wymaga prawo unijne, a w szczególności art. 45 i 46 tego rozporządzenia i Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, nie może być zapewniona za pomocą innych środków, jeśli to przekazywanie danych nie zostało zawieszone lub zakończone przez samych mających siedzibę w Unii administratora lub podmiot przetwarzający.

                  4)

                  Przeprowadzone w świetle art. 7, 8 i 47 Karty praw podstawowych badanie decyzji Komisji 2010/87/UE z dnia 5 lutego 2010 r. w sprawie standardowych klauzul umownych dotyczących przekazywania danych osobowych podwykonawcom mającym siedzibę w państwach trzecich na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 95/46/WE, zmienionej decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2016/2297 z dnia 16 grudnia 2016 r., nie doprowadziło do żadnych ustaleń, które mogłyby mieć wpływ na ważność tej decyzji.

                  5)

                  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2016/1250 z dnia 12 lipca 2016 r., przyjęta na mocy dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, w sprawie adekwatności ochrony zapewnianej przez Tarczę Prywatności UE–USA jest nieważna.

         (1)  Dz.U. C 249 z 16.7.2018.


title: Sprawa C-606/18 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2020 r. – Nexans France SAS, Nexans SA / Komisja Europejska [Odwołanie – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek podziemnych i podmorskich kabli elektrycznych – Podział rynku w ramach projektów – Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 – Artykuł 20 – Kompetencje Komisji w zakresie kontroli w postępowaniu antymonopolowym – Uprawnienie do kopiowania danych bez ich uprzedniego sprawdzenia i do ich późniejszego badania w pomieszczeniach Komisji – Grzywny – Nieograniczone prawo orzekania]

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/6

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2020 r. – Nexans France SAS, Nexans SA / Komisja Europejska
      (Sprawa C-606/18 P) (1)

      (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek podziemnych i podmorskich kabli elektrycznych - Podział rynku w ramach projektów - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 20 - Kompetencje Komisji w zakresie kontroli w postępowaniu antymonopolowym - Uprawnienie do kopiowania danych bez ich uprzedniego sprawdzenia i do ich późniejszego badania w pomieszczeniach Komisji - Grzywny - Nieograniczone prawo orzekania)
      (2020/C 297/08)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Nexans France SAS, Nexans SA (przedstawiciele: G. Forwood, avocate, M. Powell i A. Rogers, solicitors)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito, P. Rossi, C. Sjödin i F. Castilla Contreras, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Nexans France SAS i Nexans SA zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa C-610/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – AFMB Ltd i in. / Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank [Odesłanie prejudycjalne – Pracownicy migrujący – Zabezpieczenie społeczne – Właściwe ustawodawstwo – Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 – Artykuł 14 pkt 2 lit. a) – Pojęcie „osoby, która stanowi część personelu drogowego przedsiębiorstwa” – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Artykuł 13 ust. 1 lit. b) – Pojęcie „pracodawcy” – Kierowcy samochodów ciężarowych normalnie wykonujący pracę najemną w dwóch lub w kilku państwach członkowskich lub państwach Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) – Kierowcy samochodów ciężarowych, którzy zawarli umowę o pracę z przedsiębiorstwem, ale podlegają faktycznemu kierownictwu innego przedsiębiorstwa mającego siedzibę w państwie członkowskim zamieszkania tych kierowców – Określenie przedsiębiorstwa posiadającego status „pracodawcy”]

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/7

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – AFMB Ltd i in. / Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank
      (Sprawa C-610/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pracownicy migrujący - Zabezpieczenie społeczne - Właściwe ustawodawstwo - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 14 pkt 2 lit. a) - Pojęcie „osoby, która stanowi część personelu drogowego przedsiębiorstwa” - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 13 ust. 1 lit. b) - Pojęcie „pracodawcy” - Kierowcy samochodów ciężarowych normalnie wykonujący pracę najemną w dwóch lub w kilku państwach członkowskich lub państwach Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - Kierowcy samochodów ciężarowych, którzy zawarli umowę o pracę z przedsiębiorstwem, ale podlegają faktycznemu kierownictwu innego przedsiębiorstwa mającego siedzibę w państwie członkowskim zamieszkania tych kierowców - Określenie przedsiębiorstwa posiadającego status „pracodawcy”)
      (2020/C 297/09)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Centrale Raad van Beroep

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AFMB Ltd i in.

         Strona pozwana: Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank

         Sentencja

      Artykuł 14 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 631/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r., i art. 13 ust. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 465/2012 z dnia 22 maja 2012 r., należy interpretować w ten sposób, że pracodawcą obsługującego transport międzynarodowy kierowcy samochodu ciężarowego, w rozumieniu tych przepisów, jest przedsiębiorstwo, które sprawuje faktyczne kierownictwo nad tym kierowcą samochodu ciężarowego, ponosi w rzeczywistości odpowiednie koszty wynagrodzenia i jest faktycznie uprawnione do zwolnienia tego kierowcy, a nie przedsiębiorstwo, z którym wspomniany kierowca samochodu ciężarowego zawarł umowę o pracę i które jest formalnie wskazane w tej umowie jako pracodawca tegoż kierowcy.

         (1)  Dz.U. C 455 z 17.12.2018.


title: Sprawa C-658/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Bologna – Włochy) – UX / Governo della Repubblica italiana [Odesłanie prejudycjalne – Dopuszczalność – art. 267 TFUE – Pojęcie „sądu krajowego” – Kryteria – Polityka społeczna – Dyrektywa 2003/88/WE – Zakres stosowania – Artykuł 7 – Coroczny płatny urlop wypoczynkowy – Dyrektywa 1999/70/WE – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Klauzule 2 i 3 – Pojęcie „pracownika zatrudnionego na czas określony” – Sędziowie pokoju i sędziowie sądu powszechnego – Odmienne traktowanie – Klauzula 4 – Zasada niedyskryminacji – Pojęcie „powodów o charakterze obiektywnym”]

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/8

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Bologna – Włochy) – UX / Governo della Repubblica italiana
      (Sprawa C-658/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dopuszczalność - art. 267 TFUE - Pojęcie „sądu krajowego” - Kryteria - Polityka społeczna - Dyrektywa 2003/88/WE - Zakres stosowania - Artykuł 7 - Coroczny płatny urlop wypoczynkowy - Dyrektywa 1999/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzule 2 i 3 - Pojęcie „pracownika zatrudnionego na czas określony” - Sędziowie pokoju i sędziowie sądu powszechnego - Odmienne traktowanie - Klauzula 4 - Zasada niedyskryminacji - Pojęcie „powodów o charakterze obiektywnym”)
      (2020/C 297/10)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Giudice di pace di Bologna

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UX

         Strona pozwana: Governo della Repubblica italiana

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, że giudice di pace (sędzia pokoju, Włochy) jest objęty zakresem pojęcia „sądu jednego z państw członkowskich” w rozumieniu tego artykułu.

                  2)

                  Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/88/WE z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy i art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sędzia pokoju, który w ramach swoich funkcji świadczy rzeczywistą i efektywną pracę, która nie ma charakteru ani wyłącznie marginalnego, ani pomocniczego, i za którą otrzymuje on rekompensatę mającą charakter wynagrodzenia, może być objęty zakresem pojęcia „pracownika” w rozumieniu tych przepisów, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

                  3)

                  Klauzulę 2 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego w dniu 18 marca 1999 r., załączonego do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „pracownika zatrudnionego na czas określony” zawarte w tym przepisie może obejmować sędziego pokoju mianowanego na czas określony, który w ramach swoich funkcji świadczy rzeczywistą i efektywną pracę, która nie ma charakteru ani wyłącznie marginalnego ani pomocniczego, i za którą otrzymuje on rekompensatę mającą charakter wynagrodzenia, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

                  4)

                  Klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego w dniu 18 marca 1999 r., załączonego do dyrektywy Rady 1999/70, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które nie przewiduje prawa sędziego pokoju do korzystania z corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w wymiarze 30 dni, takiego jak przewidziany dla sędziów sądów powszechnych, w przypadku gdy ów sędzia pokoju jest objęty zakresem pojęcia „pracownika zatrudnionego na czas określony” w rozumieniu klauzuli 2 pkt 1 tego porozumienia ramowego oraz znajduje się on w sytuacji porównywalnej do sytuacji sędziego sądu powszechnego, chyba że taka różnica w traktowaniu jest uzasadniona różnicami w wymaganych kwalifikacjach i charakterem zadań, za wykonywanie których sędziowie ci przyjmują odpowiedzialność, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa C-714/18 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2020 r. – ACTC GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Taiga AB [Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Zgłoszenie do rejestracji słownego unijnego znaku towarowego tigha – Sprzeciw właściciela wcześniejszego unijnego znaku towarowego TAIGA – Częściowa odmowa rejestracji zgłoszonego znaku towarowego – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) – Ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Ocena podobieństwa kolidujących ze sobą oznaczeń pod względem konceptualnym – Artykuł 42 ust. 2 – Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego – Dowód używania „w odniesieniu do części towarów lub usług” – Wydzielenie niezależnej podkategorii towarów]

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/10

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2020 r. – ACTC GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Taiga AB
      (Sprawa C-714/18 P) (1)

      (Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Zgłoszenie do rejestracji słownego unijnego znaku towarowego tigha - Sprzeciw właściciela wcześniejszego unijnego znaku towarowego TAIGA - Częściowa odmowa rejestracji zgłoszonego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Ocena podobieństwa kolidujących ze sobą oznaczeń pod względem konceptualnym - Artykuł 42 ust. 2 - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Dowód używania „w odniesieniu do części towarów lub usług” - Wydzielenie niezależnej podkategorii towarów)
      (2020/C 297/12)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: ACTC GmbH (przedstawiciele: V. Hoene, D. Eickemeier i S. Gantenbrink, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik), Taiga AB (przedstawiciele: C. Eckhartt, A. von Mühlendahl, K. Thanbichler-Brandl i C. Fluhme, Rechtsanwälte)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

                  2)

                  ACTC GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 82 z 4.3.2019.


title: Sprawa C-80/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – postępowanie wszczęte przez E.E. [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (UE) nr 650/2012 – Zakres stosowania – Pojęcie „sprawy spadkowej mającej skutki transgraniczne” – Pojęcie „miejsca zwykłego pobytu zmarłego” – Artykuł 3 ust. 2 – Pojęcie „sądu” – Poddanie notariuszy przepisom jurysdykcyjnym – Artykuł 3 ust. 1 lit. g) i i) – Pojęcie „orzeczenia” i „dokumentu urzędowego” – Artykuł 5, 7 i 22 – Umowa prorogacyjna w sprawie wyboru sądu i wyboru prawa właściwego dla dziedziczenia – Artykuł 83 ust. 2 i 4 – Przepisy przejściowe]

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/12

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – postępowanie wszczęte przez E.E.
      (Sprawa C-80/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 650/2012 - Zakres stosowania - Pojęcie „sprawy spadkowej mającej skutki transgraniczne” - Pojęcie „miejsca zwykłego pobytu zmarłego” - Artykuł 3 ust. 2 - Pojęcie „sądu” - Poddanie notariuszy przepisom jurysdykcyjnym - Artykuł 3 ust. 1 lit. g) i i) - Pojęcie „orzeczenia” i „dokumentu urzędowego” - Artykuł 5, 7 i 22 - Umowa prorogacyjna w sprawie wyboru sądu i wyboru prawa właściwego dla dziedziczenia - Artykuł 83 ust. 2 i 4 - Przepisy przejściowe)
      (2020/C 297/15)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

         Strona w postępowaniu głównym

      E.E.

         przy udziale: Kauno miesto 4-ojo notaro biuro notarė Virginija Jarienė, K.-D.E.

         Sentencja

                  1)

                  Rozporządzenie (UE) nr 650/2012 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „sprawy spadkowej mającej skutki transgraniczne” obejmuje sytuację, gdy zmarły, będący obywatelem państwa członkowskiego, w chwili śmierci zamieszkiwał w innym państwie członkowskim, lecz nie zerwał więzi łączących go z pierwszym z tych państw członkowskich, w którym znajdują się składniki majątku należące do masy spadkowej, podczas gdy osoby, które mogłyby zostać powołane do dziedziczenia, mają miejsce zamieszkania w tych dwóch państwach członkowskich. Ostatnie miejsce zwykłego pobytu zmarłego w rozumieniu tego rozporządzenia powinien ustalić organ zajmujący się sprawą spadkową w jednym z tych państw członkowskich.

                  2)

                  Artykuł 3 ust. 2 rozporządzenia nr 650/2012 należy interpretować w ten sposób, że – z zastrzeżeniem weryfikacji przez sąd odsyłający – wydając krajowe poświadczenie dziedziczenia, litewscy notariusze nie wykonują funkcji sądowych. Na sądzie odsyłającym ciąży jednakowoż obowiązek ustalenia, czy działają oni na podstawie przekazania uprawnień przez organ sądowy lub pod kontrolą organu sądowego i, w konsekwencji, czy można ich uznać za „sądy” w rozumieniu rzeczonego przepisu.

                  3)

                  Artykuł 3 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 650/2012 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy sąd odsyłający doszedłby do wniosku, że litewskich notariuszy można uznać za „sądy” w rozumieniu owego rozporządzenia, poświadczenie dziedziczenia, takie jak to, które wydają, można uznać za „orzeczenie” w rozumieniu przywołanego przepisu i w związku z tym dla celów jego wydania notariusze ci mogą stosować przepisy jurysdykcyjne ustanowione w rozdziale II rzeczonego rozporządzenia.

                  4)

                  Artykuły 4 i 59 rozporządzenia nr 650/2012 należy interpretować w ten sposób, że notariusz w państwie członkowskim, który nie jest uznawany za „sąd” w rozumieniu owego rozporządzenia, może, bez konieczności stosowania ogólnych przepisów jurysdykcyjnych przewidzianych przez rzeczone rozporządzenie, wydawać krajowe poświadczenia dziedziczenia. Jeżeli sąd odsyłający dojdzie do wniosku, że poświadczenia te spełniają wymogi ustanowione w art. 3 ust. 1 lit. i) tego samego rozporządzenia i w związku z tym można je uznawać za „dokumenty urzędowe” w rozumieniu tego samego przepisu, wywołują one w innych państwach członkowskich skutki, jakie art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 rozporządzenia nr 650/2012 przypisują dokumentom urzędowym.

                  5)

                  Artykuły 4, 5, 7 i 22 oraz art. 83 ust. 2 i 4 rozporządzenia nr 650/2012 należy interpretować w ten sposób, że wola spadkodawcy oraz umowa między osobami, które mogłyby zostać powołane do dziedziczenia, mogą prowadzić do określenia sądu właściwego w sprawach spadkowych i do stosowania prawa spadkowego państwa członkowskiego innego, niż wynikałoby to z zastosowania kryteriów ustanowionych w tym rozporządzeniu.

         (1)  Dz.U. C 148 z 29.4.2019.


title: Sprawa C-97/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – Pfeifer & Langen GmbH & Co. KG / Hauptzollamt Köln [Odesłanie prejudycjalne – Kodeks celny – Zgłoszenia celne – Artykuł 78 tego kodeksu – Kontrola zgłoszenia celnego – Nazwa zgłaszającego – Zmiana informacji dotyczących osoby zgłaszającego w celu wykazania istnienia stosunku przedstawicielstwa pośredniego – Pośrednie reprezentowanie osoby, która uzyskała świadectwo przywozowe]

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/13

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – Pfeifer & Langen GmbH & Co. KG / Hauptzollamt Köln
      (Sprawa C-97/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Kodeks celny - Zgłoszenia celne - Artykuł 78 tego kodeksu - Kontrola zgłoszenia celnego - Nazwa zgłaszającego - Zmiana informacji dotyczących osoby zgłaszającego w celu wykazania istnienia stosunku przedstawicielstwa pośredniego - Pośrednie reprezentowanie osoby, która uzyskała świadectwo przywozowe)
      (2020/C 297/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Pfeifer & Langen GmbH & Co. KG

         Strona przeciwna: Hauptzollamt Köln

         Sentencja

      Artykuł 78 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że organy celne mogą uwzględnić wniosek o dokonanie kontroli zgłoszenia celnego mający na celu ujawnienie istnienia stosunku przedstawicielstwa pośredniego między, z jednej strony, umocowanym, który omyłkowo wskazał, że działa wyłącznie we własnym imieniu i na własną rzecz, mimo że posiadał umocowanie od posiadacza świadectwa przywozowego, a, z drugiej strony, mocodawcą, na rzecz którego zgłoszenie zostało dokonane.

         (1)  Dz.U. C 182 z 27.5.2019.


title: Sprawy połączone C-224/19 i C-259/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Juzgado de Primera Instancia n° 17 de Palma de Mallorca, Juzgado de Primera Instancia e Instrucción de Ceuta – Hiszpania) – CY / Caixabank SA (C-224/19); LG, PK / Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA (C-259/19) [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Artykuły 6 i 7 – Umowy zawierane z konsumentami – Kredyty hipoteczne – Nieuczciwe warunki umowne – Warunek umowny zobowiązujący kredytobiorcę do pokrycia całości kosztów ustanowienia i wykreślenia hipoteki – Skutki stwierdzenia nieważności tych warunków umownych – Zakres uprawnień sądu krajowego w odniesieniu do warunku umownego uznanego za „nieuczciwy” – Podział kosztów – Stosowanie przepisów krajowych o charakterze zastępczym – Artykuł 3 ust. 1 – Ocena nieuczciwego charakteru warunków umownych – Artykuł 4 ust. 2 – Wyłączenie warunków umownych dotyczących określenia głównego przedmiotu umowy lub relacji ceny i wynagrodzenia do dostarczonych w zamian towarów lub usług – Przesłanka – Artykuł 5 – Obowiązek formułowania warunków umownych prostym i zrozumiałym językiem – Koszty – Przedawnienie – Zasada skuteczności]

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/15

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Juzgado de Primera Instancia no 17 de Palma de Mallorca, Juzgado de Primera Instancia e Instrucción de Ceuta – Hiszpania) – CY / Caixabank SA (C-224/19); LG, PK / Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA (C-259/19)
      (Sprawy połączone C-224/19 i C-259/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Artykuły 6 i 7 - Umowy zawierane z konsumentami - Kredyty hipoteczne - Nieuczciwe warunki umowne - Warunek umowny zobowiązujący kredytobiorcę do pokrycia całości kosztów ustanowienia i wykreślenia hipoteki - Skutki stwierdzenia nieważności tych warunków umownych - Zakres uprawnień sądu krajowego w odniesieniu do warunku umownego uznanego za „nieuczciwy” - Podział kosztów - Stosowanie przepisów krajowych o charakterze zastępczym - Artykuł 3 ust. 1 - Ocena nieuczciwego charakteru warunków umownych - Artykuł 4 ust. 2 - Wyłączenie warunków umownych dotyczących określenia głównego przedmiotu umowy lub relacji ceny i wynagrodzenia do dostarczonych w zamian towarów lub usług - Przesłanka - Artykuł 5 - Obowiązek formułowania warunków umownych prostym i zrozumiałym językiem - Koszty - Przedawnienie - Zasada skuteczności)
      (2020/C 297/19)
      Język postępowania: hiszpański

         Sądy odsyłające

      Juzgado de Primera Instancia no 17 de Palma de Mallorca, Juzgado de Primera Instancia e Instrucción de Ceuta

         Strony w postępowaniach głównych

         Strony skarżące: CY (C-224/19); LG, PK (C-259/19)

         Strony pozwane: Caixabank SA (C-224/19), Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA (C-259/19)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby w razie nieważności nieuczciwego warunku umownego obciążającego konsumenta obowiązkiem pokrycia całości kosztów ustanowienia i wykreślenia hipoteki sąd krajowy odmówił konsumentowi zwrotu kwot uiszczonych na podstawie takiego warunku, chyba że przepisy prawa krajowego, które znalazłyby zastosowanie w braku takiego warunku, nakładają na konsumenta obowiązek pokrycia całości lub części tych kosztów.

                  2)

                  Artykuł 3, art. 4 ust. 2 i art. 5 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że za warunki umowy wchodzące w zakres pojęcia „głównego przedmiotu umowy” należy uważać warunki, które określają podstawowe świadczenia w ramach danej umowy i które z tego względu charakteryzują tę umowę. Natomiast warunki, które wykazują charakter posiłkowy względem warunków definiujących samą istotę stosunku umownego, nie mogą być objęte rzeczonym pojęciem. Okoliczność, że prowizja za udzielenie kredytu hipotecznego została ujęta w jego całkowitym koszcie, nie może przesądzać o jej charakterze podstawowego świadczenia tego kredytu. W każdym wypadku sąd państwa członkowskiego ma obowiązek przeprowadzić kontrolę jasności i zrozumiałości warunku umownego dotyczącego głównego przedmiotu umowy, niezależnie od tego, czy to państwo członkowskie dokonało transpozycji art. 4 ust. 2 tej dyrektywy do swojego porządku prawnego.

                  3)

                  Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że warunek zawartej między konsumentem a instytucją finansową umowy kredytu nakładający na konsumenta obowiązek zapłaty prowizji za udzielenie kredytu może stwarzać na niekorzyść konsumenta, w sprzeczności z wymogiem dobrej wiary, znaczącą nierównowagę wynikających z umowy praw i obowiązków jej stron w sytuacji, gdy instytucja finansowa nie wykaże, że wspomniana prowizja odpowiada rzeczywiście wykonanym przez nią usługom i poniesionym kosztom, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

                  4)

                  Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby wystąpienie z powództwem o uznanie skutków restytucyjnych stwierdzenia nieważności nieuczciwego warunku umownego było obwarowane terminem przedawnienia, o ile moment rozpoczęcia biegu tego terminu i jego długość nie czynią praktycznie niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym korzystania przez konsumenta z prawa do żądania stosownych zwrotów opłat.

                  5)

                  Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 oraz zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniom pozwalającym na obciążenie konsumenta częścią kosztów postępowania, stosownie do wysokości kwot nienależnie zapłaconych, które zostały mu zwrócone w wyniku stwierdzenia nieważności warunku umownego ze względu na jego nieuczciwy charakter, jeśli takie uregulowania stanowią istotną przeszkodę mogącą zniechęcić konsumentów do korzystania z przyznanego przez dyrektywę 93/13 prawa do skutecznej kontroli sądowej potencjalnie nieuczciwego charakteru warunków umownych.

         (1)  Dz.U. C 246 z 22.7.2019.


title: Sprawa C-253/19: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Guimarães – Portugalia) – MH, NI / OJ, Novo Banco SA [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Postępowanie upadłościowe – Rozporządzenie (UE) 2015/848 – Artykuł 3 – Jurysdykcja międzynarodowa – Główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika – Osoba fizyczna nieprowadząca niezależnej działalności gospodarczej ani zawodowej – Wzruszalne domniemanie, w myśl którego główny ośrodek podstawowej działalności takiej osoby znajduje się w miejscu jej zwykłego pobytu – Obalenie tego domniemania – Sytuacja, w której jedyna nieruchomość dłużnika jest położona poza państwem członkowskim miejsca jego zwykłego pobytu]

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/16

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Guimarães – Portugalia) – MH, NI / OJ, Novo Banco SA
      (Sprawa C-253/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Postępowanie upadłościowe - Rozporządzenie (UE) 2015/848 - Artykuł 3 - Jurysdykcja międzynarodowa - Główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika - Osoba fizyczna nieprowadząca niezależnej działalności gospodarczej ani zawodowej - Wzruszalne domniemanie, w myśl którego główny ośrodek podstawowej działalności takiej osoby znajduje się w miejscu jej zwykłego pobytu - Obalenie tego domniemania - Sytuacja, w której jedyna nieruchomość dłużnika jest położona poza państwem członkowskim miejsca jego zwykłego pobytu)
      (2020/C 297/21)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal da Relação de Guimarães

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: MH, NI

         Druga strona postępowania: OJ, Novo Banco SA

         Sentencja

      Artykuł 3 ust. 1 akapity pierwszy i czwarty rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/848 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten sposób, że ustanowione w nim domniemanie dla celów ustalenia jurysdykcji międzynarodowej do wszczęcia postępowania upadłościowego, zgodnie z którym głównym ośrodkiem podstawowej działalności osoby fizycznej niewykonującej niezależnej działalności gospodarczej ani zawodowej jest miejsce jej zwykłego pobytu, nie zostaje obalone przez sam fakt, że jedyna nieruchomość tej osoby jest położona poza państwem członkowskim miejsca jej zwykłego pobytu.

         (1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.


title: Sprawa C-436/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 25 marca 2019 r. w sprawie T-186/18, Abaco Energy i in. / Komisja, wniesione w dniu 6 czerwca 2019 r. przez Abaco Energy SA i in.

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/20

      Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 25 marca 2019 r. w sprawie T-186/18, Abaco Energy i in. / Komisja, wniesione w dniu 6 czerwca 2019 r. przez Abaco Energy SA i in.
      (Sprawa C-436/19 P)
      (2020/C 297/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Abaco Energy SA i in. (przedstawiciel: P. Holtrop, abogado)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 21 lipca 2020 r. Trybunał (siódma izba) orzekł, że odwołanie zostaje w części odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne a w części oddalone jako oczywiście bezzasadne oraz że wnoszący odwołanie pokrywają własne koszty.


title: Sprawa C-218/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Mureş (Rumunia) w dniu 27 maja 2020 r. – Sindicatul Lucrătorilor din Transporturi, TD / SC Samidani Trans SRL

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Mureş (Rumunia) w dniu 27 maja 2020 r. – Sindicatul Lucrătorilor din Transporturi, TD / SC Samidani Trans SRL
      (Sprawa C-218/20)
      (2020/C 297/31)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Mureş

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Sindicatul Lucrătorilor din Transporturi, TD

         Strona pozwana: SC Samidani Trans SRL

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Wykładnia art. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (1): czy wybór prawa właściwego dla indywidualnej umowy o pracę wyklucza stosowanie prawa państwa, w którym pracownik zazwyczaj świadczył pracę, czy też fakt, iż dokonano wyboru prawa właściwego wyklucza stosowanie art. 8 ust. 1 zdanie drugie tego rozporządzenia?

                  2)

                  Wykładnia art. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I): czy płaca minimalna obowiązująca w państwie, w którym pracownik zazwyczaj świadczył pracę, stanowi prawo objęte zakresem „przepisów, których nie można wyłączyć w drodze umowy, na mocy prawa, jakie, w przypadku braku wyboru, byłoby właściwe”, zgodnie z art. 8 ust. 1 zdanie drugie tego rozporządzenia?

                  3)

                  Wykładnia art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I): czy wskazanie w indywidualnej umowie o pracę przepisów rumuńskiego kodeksu pracy jest równoważne z wyborem prawa rumuńskiego w zakresie, w jakim w Rumunii powszechnie wiadomo, że pracodawca z góry określa treść indywidualnej umowy o pracę.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (Dz.U. 2008 L 177, s. 6).


title: Sprawa C-225/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanţa (Rumunia) w dniu 29 maja 2020 r. – Euro Delta Danube Srl / Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură – Centrul Judeţean Tulcea

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanţa (Rumunia) w dniu 29 maja 2020 r. – Euro Delta Danube Srl / Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură – Centrul Judeţean Tulcea
      (Sprawa C-225/20)
      (2020/C 297/32)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Constanţa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelacje: Euro Delta Danube Srl

         Druga strona postępowania: Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură – Centrul Judeţean Tulcea

         Pytanie prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy art. 2 pkt 23 i art. 19 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 (1) z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności, stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym nakłada na rolnika kary administracyjne za zawyżenie deklaracji na tej podstawie, że nie spełnia on warunków kwalifikowalności w odniesieniu do obszaru uznanego za zawyżony, ponieważ uprawia obszar gruntów, na których znajdują się obiekty akwakultury, posiadany na podstawie umowy dzierżawy, nie przedstawiając dowodu wskazującego na zgodę wydzierżawiającego na wykorzystanie wspomnianych gruntów do celów rolniczych?

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. 2014 L 181, s. 48).


title: Sprawa C-213/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie (Polska) w dniu 12 maja 2020 r. – G.W., E.S. przeciwko „A.” Towarzystwu Ubezpieczeń na Życie S.A.

text:
               14.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie (Polska) w dniu 12 maja 2020 r. – G.W., E.S. przeciwko „A.” Towarzystwu Ubezpieczeń na Życie S.A.
      (Sprawa C-213/20)
      (2020/C 304/09)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony skarżące: G.W., E.S.

         Strona pozwana:„A.” Towarzystwo Ubezpieczeń na Życie S.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 36 ust. 1 w związku z pkt A ppkt 12 załącznika nr III dyrektywy 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącej ubezpieczeń na życie (1) powinien być rozumiany w ten sposób, że obowiązek udzielenia wskazanych tam informacji obejmuje również ubezpieczonego, jeśli nie jest on jednocześnie ubezpieczającym i występuje jako osoba przystępująca w charakterze konsumenta do umowy grupowego ubezpieczenia na życie i dożycie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym, zawartej pomiędzy zakładem ubezpieczeń a ubezpieczającym przedsiębiorcą oraz jako faktyczny inwestor w zakresie środków pieniężnych uiszczanych tytułem składki ubezpieczeniowej?

                  2)

                  Czy, w razie twierdzącej odpowiedzi na pytanie pierwsze, art. 36 ust. 1 w związku z pkt A ppkt 11 i 12 załącznika nr III dyrektywy 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącej ubezpieczeń na życie, powinien być rozumiany w ten sposób, że w ramach stosunku prawnego takiego jak w pytaniu pierwszym, obowiązek poinformowania o właściwościach aktywów kapitałowych związanych z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym oznacza również, że konsument – ubezpieczony powinien zostać poinformowany w sposób wyczerpujący i zrozumiały o wszelkich ryzykach, ich rodzaju i skali, związanych z inwestowaniem w aktywa funduszu kapitałowego (takie jak obligacje strukturyzowane bądź instrumenty pochodne), czy też, w rozumieniu powołanego przepisu, wystarczające jest udzielenie konsumentowi – ubezpieczonemu jedynie podstawowych informacji o głównych rodzajach ryzyka związanego z inwestowaniem środków za pośrednictwem ubezpieczeniowego funduszu kapitałowego?

                  3)

                  Czy art. 36 ust. 1 w związku z pkt A ppkt 11 i 12 załącznika nr III dyrektywy 2002/83/WE powinien być rozumiany w ten sposób, że, w ramach stosunku prawnego opisanego jak w pytaniu pierwszym i drugim, wynika z niego obowiązek aby konsument przystępujący do umowy ubezpieczenia na życie w charakterze ubezpieczonego, został poinformowany o wszystkich ryzykach inwestycyjnych i związanych z nimi uwarunkowaniach, o jakich emitent aktywów (obligacji strukturyzowanych bądź instrumentów pochodnych), składających się na ubezpieczeniowy fundusz kapitałowy, poinformował ubezpieczyciela?

                  4)

                  Czy, w razie pozytywnej odpowiedzi na pytania poprzedzające, art. 36 ust. 1 dyrektywy 2002/83/WE dotyczącej ubezpieczeń na życie należy interpretować w ten sposób, że konsument przystępujący jako ubezpieczony do umowy grupowego ubezpieczenia na życie i dożycie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym powinien informacje dotyczące właściwości aktywów kapitałowych i ryzyk związanych z inwestowaniem w te aktywa otrzymać przed zawarciem umowy, w ramach wyodrębnionej procedury przedkontraktowej, a więc czy sprzeciwia się on takiemu przepisowi prawa krajowego, art. 13 ust. 4 ustawy o działalności ubezpieczeniowej z dn. 22 maja 2003 r., (Dz.U. Nr 124, poz. 11510; tekst jednolity z dnia 16 grudnia 2009 r., Dz.U. 2010 Nr 11, poz. 66) w myśl którego wystarczające jest, że informacje te są ujawniane dopiero w treści umowy ubezpieczenia i w trakcie jej zawierania, a moment otrzymania informacji nie jest jednoznacznie i wyraźnie wyodrębniony i oddzielony w procedurze przystępowania do umowy?

                  5)

                  Czy, w razie pozytywnej odpowiedzi na pytania nr 1 – 3 art. 36 ust. 1 w związku z pkt A ppkt 11 i 12 załącznika III dyrektywy 2002/83/WE dotyczącej ubezpieczeń na życie, należy wykładać również w ten sposób, że prawidłowa realizacja określonego tam obowiązku informacyjnego powinna być traktowana jako element przedmiotowo istotny umowy grupowej umowy ubezpieczenia na życie i dożycie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym i czy w konsekwencji stwierdzenie, że obowiązek ten nie został wykonany prawidłowo może skutkować przyznaniem ubezpieczonemu konsumentowi prawa do żądania zwrotu wszystkich uiszczonych składek ubezpieczeniowych z powodu ewentualnego stwierdzenia nieważności umowy bądź jej pierwotnej nieskuteczności lub też z powodu ewentualnego stwierdzenia nieważności bądź nieskuteczności indywidualnego oświadczenia o przystąpieniu do takiej umowy?

         (1)  Dz. U. 2002 L 345, s. 1


title: Sprawa T-446/20: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2020 r. – Confédération nationale du Crédit mutuel i in. / SRB

text:
               14.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/15

      Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2020 r. – Confédération nationale du Crédit mutuel i in. / SRB
      (Sprawa T-446/20)
      (2020/C 304/18)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Confédération nationale du Crédit mutuel (Paryż, Francja) i 25 innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zgodnie z art. 263 TFUE, stwierdzenie nieważności decyzji SRB/ES/2020/24 w sprawie obliczenia składek ex ante za 2020 r. na SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących;

                  —

                  zgodnie z art. 277 TFUE, stwierdzenie niemożności stosowania następujących przepisów rozporządzenia SRM, rozporządzenia wykonawczego i rozporządzenia delegowanego:

                              —

                              art. 69 ust. 1 i 2, art. 70 ust. 1 oraz art. 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia SRM;

                              —

                              art. 4 ust. 2, art. 6 i 7, a także załącznika I do rozporządzenia delegowanego;

                              —

                              art. 4 rozporządzenia wykonawczego;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które zasadniczo są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-444/20, Société générale i in./SRB, lub podobne do nich.