title: Sprawa T-336/07: Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2012 r. — Telefónica i Telefónica de España przeciwko Komisji (Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Hiszpańskie rynki szerokopasmowego dostępu do internetu — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 82 WE — Ustalenie cen — Nożyce cenowe — Określenie rynków — Pozycja dominująca — Nadużycie — Obliczenie zaniżania marży — Skutki nadużycia — Kompetencje Komisji — Prawo do obrony — Pomocniczość — Proporcjonalność — Pewność prawa — Lojalna współpraca — Zasada dobrego administrowania — Grzywny)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/13

         Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2012 r. — Telefónica i Telefónica de España przeciwko Komisji
   (Sprawa T-336/07) (1)

   (Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Hiszpańskie rynki szerokopasmowego dostępu do internetu - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 82 WE - Ustalenie cen - Nożyce cenowe - Określenie rynków - Pozycja dominująca - Nadużycie - Obliczenie zaniżania marży - Skutki nadużycia - Kompetencje Komisji - Prawo do obrony - Pomocniczość - Proporcjonalność - Pewność prawa - Lojalna współpraca - Zasada dobrego administrowania - Grzywny)
   2012/C 138/21
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Telefónica, SA (Madryt, Hiszpania) i Telefónica de España, SA (Madryt) (przedstawiciele: adwokaci F. González Díaz i S. Sorinas Jimeno, następnie F. González Díaz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, É. Gippini Fournier i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: France Telecom España, SA (Pozuelo de Alarcon, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci S. Martínez Lage, H. Brokelmann i M. Ganino), Asociación de Usuarios de Servicios Bancarios (Ausbanc Consumo) (Madryt) (przedstawiciele: adwokaci L. Pineda Salido i I. Cámara Rubio) oraz European Competitive Telecommunications Association (Wokingham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci M. Di Stefano i A. Salerno)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2007) 3196 wersja ostateczna z dnia 4 lipca 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 82 [WE] (sprawa COMP/38.784 — Wanadoo España/Telefónica) oraz, tytułem ewentualnym, żądanie uchylenia lub obniżenia grzywny nałożonej na skarżące

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Telefónica, SA i Telefónica de España, SA ponoszą własne koszty oraz zostają obciążone kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską, przez France Telecom España, SA, przez Asociación de Usuarios de Servicios Bancarios (Ausbanc Consumo) i przez European Competitive Telecommunications Association, zgodnie z żądaniami tych ostatnich.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa T-377/12: Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2012 r. — Spa Monopole przeciwko OHIM — Olivar Del Desierto (OLEOSPA)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/27

      Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2012 r. — Spa Monopole przeciwko OHIM — Olivar Del Desierto (OLEOSPA)
      (Sprawa T-377/12)
      (2012/C 331/52)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV (Spa, Belgia) (przedstawiciele: L. De Brouwer, E. Cornu i É. De Gryse, adwokaci)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Olivar Del Desierto, SL (Almería, Hiszpania)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 czerwca 2012 r. w sprawie R135/2011-4;

                  —

                  obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Olivar Del Desierto, SL.

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „OLEOSPA” dla towarów i usług należących do klas 3, 35 i 39 — Zgłoszenie do rejestracji nr 7 268 832.

         Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: skarżąca

         Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowane w Beneluksie słowne znaki towarowe „SPA” dla towarów należących do klas 3 i 32

         Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

         Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania i oddalenie sprzeciwu

         Podniesione zarzuty:

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-421/11 P: Postanowienie Trybunału z dnia 7 lutego 2012 r. — Total SA, Elf Aquitaine SA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek metakrylanów — Pojęcie przedsiębiorstwa — Domniemanie wywierania decydującego wpływu — Obowiązek uzasadnienia — Zasada dobrej administracji — Rozszerzenie powagi rzeczy osądzonej — Mnożnik dla celów działania odstraszającego — Niepodzielność grzywny — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/12

         Postanowienie Trybunału z dnia 7 lutego 2012 r. — Total SA, Elf Aquitaine SA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-421/11 P) (1)

   (Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek metakrylanów - Pojęcie przedsiębiorstwa - Domniemanie wywierania decydującego wpływu - Obowiązek uzasadnienia - Zasada dobrej administracji - Rozszerzenie powagi rzeczy osądzonej - Mnożnik dla celów działania odstraszającego - Niepodzielność grzywny - Nieograniczone prawo orzekania)
   2012/C 133/21
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Total SA, Elf Aquitaine SA (przedstawiciele: adwokaci E. Morgan de Rivery i A. Noël-Baron)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i B. Gencarelli, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 7 czerwca 2011 r. w sprawie T-206/06 Total i Elf Aquitaine przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2006) 2098 wersja ostateczna z dnia 31 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE oraz art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/F/38.645 — Metakrylany) — Konkurencja — Kartel — Naruszenie zasad kompetencji powierzonych i proporcjonalności — Oczywiście błędna wykładnia — Naruszenie prawa do obrony, zasad słuszności i równości stron — Obowiązek uzasadnienia — Naruszenie zasady dobrej administracji

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Total SA i Elf Aquitaine SĄ zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 340 z 19.11.2011.


title: Sprawa C-18/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) — Zjednoczone Królestwo) — The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs przeciwko Philips Electronics UK Ltd (Swoboda przedsiębiorczości — Przepisy podatkowe — Podatek dochodowy od osób prawnych — Ulga podatkowa — Przepisy krajowe wyłączające przeniesienie strat poniesionych na terytorium krajowym przez niebędący rezydentem zakład spółki mającej siedzibę w innym państwie członkowskim na mającą siedzibę na terytorium krajowym spółkę należącą do tej samej grupy)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/4

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) — Zjednoczone Królestwo) — The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs przeciwko Philips Electronics UK Ltd
      (Sprawa C-18/11) (1)

      (Swoboda przedsiębiorczości - Przepisy podatkowe - Podatek dochodowy od osób prawnych - Ulga podatkowa - Przepisy krajowe wyłączające przeniesienie strat poniesionych na terytorium krajowym przez niebędący rezydentem zakład spółki mającej siedzibę w innym państwie członkowskim na mającą siedzibę na terytorium krajowym spółkę należącą do tej samej grupy)
      (2012/C 331/06)
      Język postępowania: angielski

         Sąd krajowy

      Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

         Strona pozwana: Philips Electronics UK Ltd

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) — Wykładnia art. 49 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Przepisy podatkowe — Podatek dochodowy od osób prawnych — Ulga podatkowa — Przepisy krajowe wyłączające przeniesienie strat poniesionych na terytorium krajowym przez niebędący rezydentem zakład spółki mającej siedzibę w innym państwie członkowskim na mającą siedzibę na terytorium krajowym spółkę należącą do tej samej grupy

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni art. 43 WE należy dokonywać w ten sposób, że fakt, iż w przepisach krajowych możliwość przeniesienia, w drodze podatkowego zwolnienia grupowego na spółkę będącą rezydentem, strat poniesionych przez stały zakład spółki niebędącej rezydentem znajdujący się w tym państwie członkowskim uzależniono od warunku, zgodnie z którym straty te nie mogą być użyte dla celów zagranicznego podatku, w sytuacji gdy brak jest równoważnego warunku wobec przeniesienia strat poniesionych w tym państwie członkowskim przez spółkę będącą rezydentem, stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości w innym państwie członkowskim względem spółki niebędącej rezydentem.

                  2)

                  Ograniczenie swobody przedsiębiorczości w innym państwie członkowskim względem spółki niebędącej rezydentem, takie jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, nie może być uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego, do których należą cel w postaci zapobiegania podwójnemu uwzględnieniu strat, zachowanie zrównoważonego podziału kompetencji podatkowych pomiędzy państwami członkowskimi lub oba te powody łącznie.

                  3)

                  W sytuacji takiej jak będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym sąd ten ma obowiązek niezastosowania jakiegokolwiek przepisu prawa krajowego, który jest sprzeczny z art. 43 WE.

         (1)  Dz.U. C 89 z 19.3.2011.


title: Sprawa T-631/15: Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2015 r. –Stena Line Scandinavia/Komisja

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/22

         Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2015 r. –Stena Line Scandinavia/Komisja
   (Sprawa T-631/15)
   (2016/C 059/25)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Stena Line Scandinavia AB (Göteborg, Szwecja) (przedstawiciele: P. Alexiadis, solicitor, L. Sandberg-Mørch, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 23 lipca 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.39078 (2014/N) (Dania) w zakresie finansowania projektu Fehmarn Belt Fixed Link oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżących.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, oparty na tym, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa stwierdzając, iż finansowanie przyznane Femern A/S na poprawę krajowego połączenia kolejowego nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFEU.

               2.

               Zarzut drugi, oparty na tym, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa stwierdzając, iż przyznana Femern A/S pomoc na projekt Fixed Link jest zgodna z rynkiem wewnętrznym na mocy art. 107 ust. 3 lit. b) TFEU. Komisja dopuściła się naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie stwierdzając, że projekt Fehmarn Belt Fixed Link stanowi przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania oraz że przyznana nań pomoc jest konieczna i proporcjonalna. Komisja dopuściła się również naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie w zakresie dotyczącym zapobiegania niepożądanemu zakłócaniu konkurencji, zastosowania kryterium służącego wyważeniu interesów oraz użycia gwarancji państwowych.

               3.

               Zarzut trzeci, oparty na tym, że Komisja uchybiła swemu obowiązkowi wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego. Zdaniem skarżącej istnieją dowody występowania poważnych trudności w zakresie czasu trwania wstępnego postępowania wyjaśniającego i towarzyszących mu okoliczności. Skarżąca ponosi ponadto, że przeprowadzona przez Komisję analiza finansowania przyznanego Femern A/S na poprawę krajowego połączenia kolejowego, wspólnego europejskiego zainteresowania projektem Fehmarn Belt Fixed, konieczności i proporcjonalności pomocy oraz, wreszcie, zapobiegania niepożądanemu zakłócaniu konkurencji i zastosowania kryterium służącego wyważeniu interesów, była niewystarczająca i niekompletna.

               4.

               Zarzut czwarty, oparty na tym, że Komisja uchybiła swemu obowiązkowi uzasadnienia. Ten brak uzasadnienia dotyczy finansowania przyznanego Femern A/S na poprawę krajowego połączenia kolejowego, wspólnego europejskiego zainteresowania projektem Fehmarn Belt Fixed, konieczności i proporcjonalności pomocy oraz, wreszcie, zapobiegania niepożądanemu zakłócaniu konkurencji i zastosowania kryterium służącego wyważeniu interesów.


title: Sprawa C-481/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 30 października 2014 r. – Jørn Hansson/Jungpflanzen Grünewald GmbH

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 30 października 2014 r. – Jørn Hansson/Jungpflanzen Grünewald GmbH
   (Sprawa C-481/14)
   (2015/C 034/04)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Jørn Hansson

      Strona pozwana: Jungpflanzen Grünewald GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przy ustalaniu „słusznego wynagrodzenia”, jakie posiadaczowi wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin powinna wypłacić na podstawie art. 94 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie ochrony odmian roślin (1) osoba naruszająca to prawo w związku z podjęciem działań wymienionych w art. 13 ust. 2 rozporządzenia, do których nie została uprawniona, do zwykłej opłaty, jaka jest wymagana na danym obszarze za podjęcie działań określonych w art. 13 ust. 2 rozporządzenia w ramach licencji udzielonej na zasadach rynkowych, należy zawsze dodatkowo doliczać ryczałtowo określony „dodatek za naruszenie”? Czy wynika to z art. 13 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy w sprawie egzekwowania (2)?

               2)

               Czy przy ustalaniu „słusznego wynagrodzenia”, jakie posiadaczowi wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin powinna wypłacić na podstawie art. 94 ust. 1 lit. a) rozporządzenia osoba naruszająca to prawo w związku z podjęciem działań wymienionych w art. 13 ust. 2 rozporządzenia, do których nie została uprawniona, oprócz zwykłej opłaty, jaka jest wymagana na danym obszarze za podjęcie działań określonych w art. 13 ust. 2 rozporządzenia w ramach licencji udzielonej na zasadach rynkowych, należy w konkretnym przypadku dodatkowo wziąć pod uwagę następujące względy i okoliczności jako czynniki zwiększające wynagrodzenie:

                           a)

                           okoliczność, że w miarodajnym okresie sporne prawo dotyczyło odmiany, która ze względu na swoje szczególne właściwości miała na rynku swoistą pozycję, gdy rynkową opłatę licencyjną ustala się w oparciu o umowy licencyjne i rozliczenia odnoszące się do spornego prawa do odmiany;
                           Jeśli w rozpatrywanym przypadku należy wziąć tę okoliczność pod uwagę:
                           Czy zwiększenie wynagrodzenia jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy cechy uzasadniające swoistą pozycję spornej odmiany zostały wskazane w opisie ochrony odmiany?

                           b)

                           okoliczność, że w momencie wprowadzania do obrotu odmiany naruszającej sporne prawo, sporna odmiana była już sprzedawana na rynku z dużym powodzeniem, dzięki czemu naruszający ograniczył własne koszty związane z wprowadzeniem do obrotu odmiany naruszającej prawo, gdy rynkową opłatę licencyjną ustala się w oparciu o umowy licencyjne i rozliczenia odnoszące się do spornego prawa do odmiany;

                           c)

                           okoliczność, że naruszenie spornego prawa do odmiany było ponadprzeciętne w wymiarze czasowym, jak również pod względem liczby sprzedanych sztuk;

                           d)

                           wzgląd, że w odróżnieniu od licencjobiorcy osoba naruszająca nie ponosi ryzyka, iż uiszcza opłatę licencyjną (i nie będzie mogła żądać jej zwrotu), choć prawo do odmiany, wobec którego złożono wniosek o unieważnienie, zostanie później unieważnione;

                           e)

                           okoliczność, że osoba naruszająca prawo – inaczej niż miało to zazwyczaj miejsce w przypadku licencjobiorców – nie była zobowiązana do rozliczania się kwartalnie;

                           f)

                           wzgląd, że posiadacz prawa do ochrony odmiany ponosi ryzyko inflacji związane z tym, że dochodzenie jego praw rozciąga się na znaczy okres;

                           g)

                           wzgląd, że ze względu na konieczność dochodzenia swoich praw posiadacz prawa do ochrony odmiany – inaczej niż w przypadku osiągania przychodów z udzielenia licencji na sporne prawo do odmiany – nie może planować z uwzględnieniem przychodów ze spornego prawa do odmiany;

                           h)

                           wzgląd, że w związku z naruszeniem prawa do odmiany posiadacz prawa ponosi zarówno ogólne ryzyko procesowe związane z prowadzonym postępowaniem sądowym, jak i ryzyko, że ostatecznie nie uda mu się wyegzekwować swoich roszczeń od osoby naruszającej prawo;

                           i)

                           wzgląd, że w związku z naruszeniem prawa do odmiany na skutek samowolnego działania osoby naruszającej posiadaczowi prawa do odmiany zostaje odebrana możliwość swobodnego decydowania, czy w ogóle zgodziłby się na korzystanie przez osobę naruszającą z tego prawa do odmiany?

               3)

               Czy przy ustalaniu „słusznego wynagrodzenia”, jakie posiadaczowi wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin powinna wypłacić na podstawie art. 94 ust. 1 lit. a) rozporządzenia osoba naruszająca to prawo w związku z podjęciem działań wymienionych w art. 13 ust. 2 rozporządzenia, do których nie została uprawniona, należy uwzględnić także odsetki od wynagrodzenia zaległego corocznie, obliczone według zwyczajowej stopy procentowej, jeśli należy przyjąć, że rozsądne strony umowy przewidziałyby takie odsetki?

               4)

               Czy przy wyliczeniu „wszelkich szkód wynikających z naruszenia”, które na mocy art. 94 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia osoba naruszająca zobowiązana jest naprawić na rzecz posiadacza wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin w związku z podjęciem działań wymienionych w art. 13 ust. 2 rozporządzenia, do których nie została uprawniona, za podstawę wyliczenia należy przyjąć zwykłą opłatę, jaka jest wymagana na danym obszarze za podjęcie działań określonych w art. 13 ust. 2 rozporządzenia w ramach licencji udzielonej na zasadach rynkowych?

               5)

               W razie udzielenia na pytanie 4 odpowiedzi twierdzącej:

                           a)

                           Czy przy wyliczaniu „wszelkich szkód” na podstawie licencji udzielonej na zasadach rynkowych zgodnie z art. 94 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia w rozpatrywanym przypadku należy wziąć pod uwagę względy i okoliczności wskazane w pkt 2 lit. a)–i) lub okoliczność, że ze względu na konieczność dochodzenia swoich praw posiadacz prawa do ochrony zmuszony jest osobiście poświęcić w typowym zakresie czas na ustalanie naruszenia oraz na prowadzenie sprawy, jak również, w zakresie odpowiednim do naruszeń praw do ochrony odmian roślin, czynić ustalenia co do naruszenia przysługującego mu prawa do odmiany, w ten sposób, że okoliczności te uzasadniają powiększenie rynkowej opłaty licencyjnej o opłatę dodatkową?

                           b)

                           Czy przy wyliczaniu „wszelkich szkód” na podstawie licencji udzielonej na zasadach rynkowych zgodnie z art. 94 ust. 2 zdanie 1 rozporządzenia należy zawsze dodatkowo doliczać ryczałtowo określony „dodatek za naruszenie”? Czy wynika to z art. 13 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy w sprawie egzekwowania?

                           c)

                           Czy przy wyliczaniu „wszelkich szkód” na podstawie licencji udzielonej na zasadach rynkowych zgodnie z art. 94 ust. 2 zdanie 1 rozporządzenia należy uwzględnić także odsetki od wynagrodzenia zaległego corocznie, obliczone według zwyczajowej stopy procentowej, jeśli należy przyjąć, że rozsądne strony umowy przewidziałyby takie odsetki?

               6)

               Czy art. 94 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „wszelkich szkód” w rozumieniu tego przepisu, których naprawienia można dochodzić niezależnie od słusznego wynagrodzenia na mocy art. 94 ust. 1 rozporządzenia, obejmuje także zysk osoby naruszającej, czy też zysk osoby naruszającej należny na podstawie art. 94 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia w przypadku działania zawinionego jest należny jedynie alternatywnie wobec słusznego wynagrodzenia na podstawie art. 94 ust. 1?

               7)

               Czy roszczenie o naprawienie szkody wynikające z art. 94 ust. 2 rozporządzenia stoi w sprzeczności z przepisami krajowymi stanowiącymi, że posiadacz prawa do ochrony odmiany, który został prawomocnie obciążony kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych w związku z naruszeniem prawa do ochrony odmiany roślin, nie może domagać się zwrotu tych kosztów w oparciu o przepisy prawa materialnego, nawet jeśli wygrał spór w późniejszym postępowaniu co do istoty sprawy w odniesieniu do tego samego naruszenia prawa do ochrony odmiany?

               8)

               Czy roszczenie o naprawienie szkody wynikające z art. 94 ust. 2 rozporządzenia stoi w sprzeczności z przepisami krajowymi, zgodnie z którym poszkodowany nie może, poza wąskimi ramami postępowania w przedmiocie ustalenia kosztów, żądać odszkodowania za własny nakład czasu poświęconego na pozasądowe i sądowe dochodzenie roszczenia o naprawienie szkody, o ile nakład czasu nie wykracza poza zwykłe ramy?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (Dz.U. L 277, s. 1).

      (2)  Dyrektywa 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. L 157, s. 45).


title: Sprawa C-232/13 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawach połączonych od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00 Albergo Quatro Fontane i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2013 r. przez SPLIA

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/18

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawach połączonych od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00 Albergo Quatro Fontane i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2013 r. przez SPLIA
   (Sprawa C-232/13 P)
   2013/C 207/30
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Società per l'industria alberghiera (SPLIA) (przedstawiciele: A. Bianchini i F. Busetto, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Comitato „Venezia vuole vivere”

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu;

               —

               uwzględnienie żądań podniesionych w pierwszej instancji i w konsekwencji

                           —

                           stwierdzenie nieważności, o ile będzie to wymagane oraz w granicach interesu skarżących, decyzji Komisji Europejskiej nr 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995;

                           —

                           tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności wyżej wspomnianej decyzji w zakresie, w jakim nakłada obowiązek odzyskania udzielonych obniżek i wymaga zwiększenia wysokości domniemanych obniżek podlegających odzyskaniu o odsetki za okresy rozpatrywane w tej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie dziewięć zarzutów.

                  Zarzut pierwszy: błędny charakter postanowienia z powodu nieuwzględnienia okoliczności, że rozpatrywane środki ze względu na swój odszkodowawczy charakter nie stanowiły korzyści dla beneficjentów.

                  Zarzut drugi: błędny charakter postanowienia z powodu braku wykluczenia lub przynajmniej dokonania oceny możliwości, iż rozpatrywane środki wpłyną na konkurencję i wewnątrzwspólnotową wymianę handlową.

                  Zarzut trzeci: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątków wskazanych w art. 87 ust. 2 lit. b) WE (obecnie art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE) i w art. 87ust. 3 lit. b) WE (obecnie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE).

                  Zarzut czwarty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątku wskazanego w art. 87 ust. 3 lit. c) WE (obecnie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE).

                  Zarzut piaty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątków wskazanych w art. 87 ust. 3) lit. d) i e) (obecnie art. 107 ust. 3 lit. d) i e) TFUE).

                  Zarzut szósty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątku wskazanego w art. 86 ust. 2 WE (obecnie art. 106 ust. 2 TFUE).

                  Zarzut siódmy: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia istnienia pomocy i w konsekwencji naruszenia art. 88 ust. 3 WE (obecnie art. 108 ust. 3 TFUE) i art. 15 rozporządzenia nr 659/1999 (1).

                  Zarzut ósmy: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w odniesieniu do nakazu odzyskania.

                  Zarzut dziewiąty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w odniesieniu do naliczenia odsetek.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1)


title: Sprawa C-421/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Audiencia Provincial de Barcelona - Sección Decimoquinta, wydanego dnia 28 czerwca 2004, w sprawie MATRATZEN CONCORD, AG przeciwko HUKLA-GERMANY, S.A.

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Audiencia Provincial de Barcelona - Sección Decimoquinta, wydanego dnia 28 czerwca 2004, w sprawie MATRATZEN CONCORD, AG przeciwko HUKLA-GERMANY, S.A.
   (Sprawa C-421/04)
   (2004/C 300/57)
   Do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich został wniesiony wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Audiencia Provincial de Barcelona - Sección Decimoquinta (Hiszpania) wydanego dnia 28 czerwca 2004 w sprawie MATRATZEN CONCORD, AG przeciwko HUKLA-GERMANY, S.A., który wpłynął do Sekretariatu Trybunału dnia 1 października 2004.
   Audiencia Provincial de Barcelona - Sección Decimoquinta zwróciła się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy ważność rejestracji znaku towarowego w jednym Państwie Członkowskim może stanowić ukryte ograniczenie w handlu między Państwami Członkowskimi, jeżeli znak ten pozbawiony jest odróżniającego charakteru lub służy w obrocie do oznaczania towaru, który jest objęty tym znakiem lub rodzaju, jakości, ilości, przeznaczenia, wartości, pochodzenia geograficznego, lub innych właściwości tego towaru w języku innego Państwa Członkowskiego, jeżeli tym językiem nie mówi się w pierwszym państwie, tak jak to może mieć miejsce w przypadku hiszpańskiego znaku towarowego „MATRATZEN” oznaczającego materace i towary pokrewne?


title: Sprawa C-613/11: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 marca 2013 r. — Komisja Europejska Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa — Pomoc udzielona przez Republikę Włoską na rzecz sektora żeglugi w Sardynii — Decyzja 2008/92/WE Komisji stwierdzająca niezgodność tej pomocy ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie od beneficjentów — Niewykonanie w wyznaczonym terminie)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/10

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 marca 2013 r. — Komisja Europejska Republice Włoskiej
   (Sprawa C-613/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Pomoc udzielona przez Republikę Włoską na rzecz sektora żeglugi w Sardynii - Decyzja 2008/92/WE Komisji stwierdzająca niezgodność tej pomocy ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie od beneficjentów - Niewykonanie w wyznaczonym terminie)
   2013/C 156/14
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez S. Fiorentina, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do art. 2 i 5 decyzji 2008/92/WE Komisji z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Włochy na rzecz sektora żeglugi w Sardynii (Dz.U. 2008, L 29, s. 24) — Wymóg bezzwłocznego i skutecznego wykonywania decyzji Komisji — Niewystarczający charakter procedury odzyskania omawianej bezprawnie przyznanej pomocy.

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonych terminach wszelkich środków koniecznych w celu odzyskania pomocy państwa uznanej za bezprawnie przyznaną i niezgodną ze wspólnym rynkiem w art. 1 decyzji Komisji 2008/92/WE z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Włochy na rzecz sektora żeglugi w Sardynii, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 i 5 tej decyzji.

               2)

               Republika Włoka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012.


title: Sprawa C-110/08: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/8

         Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-110/08)
   (2008/C 158/13)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. Scharf i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że pozwana uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206 z 22.7.1992, str. 7) w ten sposób, że nie przekazała Komisji dotychczas pełnego wykazu proponowanych terenów mających znaczenie dla Wspólnoty względnie przekazany dotąd Komisji wykaz nadal nie obejmuje w pełni sześciu siedlisk przyrodniczych w alpejskim regionie biogeograficznym (3230, 6520, *7220, 8130, 9110 i 9180), oraz dziesięciu typów siedlisk przyrodniczych (*1530, 3240, *6110, *6230, 6520, 8150, 8220, 9150, 91F0 i *91I0) i dwunastu gatunków (Vertigo moulinsiana, *Osmoderma eremita, Rutilus pigus, Triturus cristatus, Triturus carnifex, Rhinolophus hipposideros, Barbastella barastellus, Myotis emarginatus, Myotis myotis, Mannia triandra, Buxbaumia viridis, Drepanocladus vernicosus) w kontynentalnym regionie biogeograficznym.

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W celu stworzenia spójnej europejskiej ekologicznej sieci specjalnych obszarów ochrony zgodnie z ustalonym planem art. 4 ust. 1 dyrektywy 92/43/EWG nakazuje państwom członkowskim, by na podstawie kryteriów określonych w załączniku III oraz stosownych informacji naukowych sporządziły wykaz terenów, w którym wskazane będą typy siedlisk przyrodniczych z załącznika I i gatunki rodzime z załącznika II. W tym wykazie krajowym należy wymienić obszary, na których występują priorytetowe siedliska przyrodnicze i gatunki, wybrane przez państwa członkowskie na podstawie kryteriów załącznika III. „Priorytetowe” są te gatunki i siedliska, które są zagrożone zanikiem i w odniesieniu do ochrony których Wspólnota ponosi szczególną odpowiedzialność z powodu wielkości ich naturalnego zasięgu występowania w stosunku do europejskiego obszaru państw członkowskich. Wykaz ten należy przekazać Komisji w ciągu trzech lat od ogłoszenia dyrektywy wraz z informacją na temat każdego terenu. Dla Republiki Austrii dyrektywa weszła w życie z chwilą przystąpieniem do Unii Europejskiej w dniu 1 stycznia 1995 r. wraz ze zmianami określonymi w traktacie akcesyjnym i w każdym razie bezsporne jest, że termin transpozycji już upłynął.
   Ponieważ Republika Austrii nadal nie przekazała Komisji pełnego wykazu proponowanych terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 4 ust. 1 dyrektywy 92/43/EWG.
   Republika Austrii powołuje się na rzekome nieprawidłowości proceduralne, które mają czynić postępowanie Komisji niedopuszczalnym.
   Pierwszy zarzut pozwanej dotyczy tzw. list zastrzeżeń, to jest wykazów siedlisk i gatunków, w odniesieniu do których Komisja stwierdziła brak ciągłości sieci w swoich decyzjach w sprawie wykazów terenów mających znaczenie Wspólnotowe dla alpejskiego i kontynentalnego regionu biogeograficznego. Pozwana twierdzi, że ponieważ sporządzanie list zastrzeżeń nie jest przewidziane w dyrektywie, Komisja nie jest uprawniona do powoływania się na nie i zarzucanie pozwanej braków w wykazie obszarów chronionych.
   Nie można zgodzić się z tym argumentem. Nie chodzi bowiem o to, czy dyrektywa reguluje sporządzanie list zastrzeżeń, lecz jedynie o kwestię, czy przekazane Komisji krajowe propozycje wykazów nie mają braków. Listy zastrzeżeń stanowią ze strony Komisji jedynie inwentaryzację braków na drodze do stworzenia spójnej sieci Natura 2000. Dyrektywa może wprawdzie nie przewidywać takich list, ale też nie zakazuje ich sporządzania.
   Zapowiedź wyznaczenia kolejnych obszarów obala również argument pozwanej, że nie mogła się bronić, gdyż nieznane jej były naukowe podstawy przyjęte przez Komisję: jest oczywiste, że pozwana jak najbardziej była w stanie dostrzec konieczność wyznaczenia kolejnych obszarów. Poza tym jest bezsporne, że pozwana była włączona w proces biogeograficzny.
   Długi okres pomiędzy pierwszą uzasadnioną opinią a pierwszą i drugą opinią uzupełniającą nie pozbawił pozwanej żadnych praw proceduralnych i nie może być tym samym podnoszony przeciwko Komisji. Komisja tylko dlatego zrezygnowała już w 1998 r. z natychmiastowego wniesienia skargi przeciwko pozwanej, że miała powody, by zakładać, że pozwana wkrótce wypełni swoje zobowiązania wynikające z dyrektywy. Pozwanej wyznaczono w sumie trzy razy termin, by dostarczyła Komisji pełne informacje. Dzięki temu miała ona niezwykle długi czas, w którym mogła zarówno wypowiedzieć się w sprawie zarzutów Komisji, jak też uporać się z przedmiotem postępowania.
   Również argument, iż wezwania Komisji do wyznaczenia kolejnych obszarów zostały skierowane w postępowaniu na podstawie art. 4 dyrektywy i z tego powodu „nie mogą być oceniane jednocześnie jako kontynuacja postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego”, wydaje się nielogiczny. Właśnie dlatego, że wezwania do wyznaczenia kolejnych obszarów zostały skierowane w postępowaniu na podstawie art. 4 dyrektywy, a faza wyznaczania powinna była być już dawno zakończona, wezwania te stanowiły jasne wskazania co do tego, że pozwana nie wypełniła jeszcze swojego obowiązku wynikającego z art. 4. Dzięki temu, że Komisja przez lata akceptowała wyznaczenie terenów po terminie bez wnoszenia skargi, pozwana otrzymała kolejne szanse, by poprzez wypełnienie swoich obowiązków uczynić postępowanie bezprzedmiotowym.
   W końcu należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom pozwanej przewidziana w art. 5 dyrektywy procedura konsultacji nie ma zastosowania w niniejszym przypadku. Procedura ta jest bowiem przewidziana tylko dla przypadków wyjątkowych, w których należy wyjaśnić naukową niezgodność pomiędzy Komisją a państwem członkowskim co do konkretnego obszaru, a nie do przypadków, w których tak jak w niniejszej sprawie chodzi o niewystarczające wyznaczenie terenów.
   Zarzuty proceduralne podnoszone przez pozwaną są zatem bezzasadne.


title: Sprawy połączone F-7/11 i F-60/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 grudnia 2012 r. — AX przeciwko EBC (Służba publiczna — Pracownicy EBC — Postępowanie dyscyplinarne — Zawieszenie członka personelu bez obniżenia jego wynagrodzenia podstawowego — Cofnięcie decyzji — Prawo do obrony — Dostęp do akt — Uzasadnienie — Uzasadnienie decyzji — Zarzut niedopełnienia obowiązków zawodowych — Poważne uchybienie)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/27

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 grudnia 2012 r. — AX przeciwko EBC
   (Sprawy połączone F-7/11 i F-60/11) (1)

   (Służba publiczna - Pracownicy EBC - Postępowanie dyscyplinarne - Zawieszenie członka personelu bez obniżenia jego wynagrodzenia podstawowego - Cofnięcie decyzji - Prawo do obrony - Dostęp do akt - Uzasadnienie - Uzasadnienie decyzji - Zarzut niedopełnienia obowiązków zawodowych - Poważne uchybienie)
   2013/C 46/51
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: AX (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: w sprawie F-7/11 P. Embley i E. Carlini, pełnomocnicy oraz adwokat B. Wägenbaur; w sprawie F-60/11, P. Embley i M. López Torres, pełnomocnicy oraz adwokat B. Wägenbaur)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji strony pozwanej o zawieszeniu strony skarżącej ze skutkiem od dnia 5 sierpnia 2010 r. oraz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę

      Sentencja wyroku

               1)

               Skargi w sprawach połączonych F-7/11 i F-60/11 zostają oddalone.

               2)

               AX ponosi swoje własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami Europejskiego Banku Centralnego.

      (1)  Dz.U. C 152 z 21.5.2011, s. 33; Dz.U. C 211 z 16.7.2011, s. 35.


title: Sprawa F-41/15 DISS II: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 kwietnia 2016 r. – FN, FP i FQ/CEPOL (Służba publiczna — Personel CEPOL — Personel tymczasowy — Personel kontraktowy — Miejsce zatrudnienia odpowiadające siedzibie CEPOL — Przeniesienie CEPOL do Budapesztu (Węgry) — Odpowiadająca temu zmiana miejsca zatrudnienia pracowników — Skutki umowne — Konieczność wyrażenia zgody przez pracowników — Współczynnik korygujący mający zastosowanie do nowego miejsca zatrudnienia — Uzasadnione oczekiwania — Zasada dobrej administracji)

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 kwietnia 2016 r. – FN, FP i FQ/CEPOL
   (Sprawa F-41/15 DISS II) (1)

   ((Służba publiczna - Personel CEPOL - Personel tymczasowy - Personel kontraktowy - Miejsce zatrudnienia odpowiadające siedzibie CEPOL - Przeniesienie CEPOL do Budapesztu (Węgry) - Odpowiadająca temu zmiana miejsca zatrudnienia pracowników - Skutki umowne - Konieczność wyrażenia zgody przez pracowników - Współczynnik korygujący mający zastosowanie do nowego miejsca zatrudnienia - Uzasadnione oczekiwania - Zasada dobrej administracji))
   (2016/C 191/68)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Skarżący: FN, FP i FQ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi, A. Blot)

      Strona pozwana: Europejskie Kolegium Policyjne (przedstawiciele: F. Bánfi i R. Woldhuis, pełnomocnicy, adwokat B. Wägenbaur)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiego Kolegium Policyjnego (CEPOL), w których konsekwencji skarżących byli zmuszeni albo do rezygnacji ze stanowisk w CEPOL, albo do przeprowadzki z Londynu do Budapesztu ze stratą finansową oraz żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia za rzekomo poniesioną szkodę i rzekomo doznaną krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               FN, FP i FQ pokrywają własne koszty i zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Europejskie Kolegium Policyjne.

      (1)  Dz.U. C 178 z 1.6.2015, s. 28.


title: Sprawa C-544/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 6 października 2009 r. w sprawie T-21/06, Niemcy przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 22 grudnia 2009 r. przez Republikę Federalną Niemiec

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/25

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 6 października 2009 r. w sprawie T-21/06, Niemcy przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 22 grudnia 2009 r. przez Republikę Federalną Niemiec
   (Sprawa C-544/09 P)
   2010/C 51/41
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma, J. Möller i B. Klein, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 października 2009 w sprawie T-21/06 Niemcy przeciwko Komisji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005)3903 z dnia 9 listopada 2005 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Republikę Federalną Niemiec na rzecz wdrażania naziemnej telewizji cyfrowej (DVB-T) w Berlinie-Brandenburgii, oraz

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie zostało wniesione przeciwko wydanemu przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wyrokowi, w którym Sąd ten oddalił jako bezzasadną wniesioną przez Republikę Federalną Niemiec skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 listopada 2005 r., wydanej w ramach postępowania w sprawie pomocy państwa C25/2004 dotyczącego wdrażania naziemnej telewizji cyfrowej w Berlinie-Brandenburgii. W decyzji tej Komisja uznała, że ten środek pomocowy nie jest zgodny ze wspólnym rynkiem (art. 107 ust. 3 lit. c) traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, TFUE).
   Republika Federalna Niemiec podnosi pięć zarzutów na poparcie twierdzenia, zgodnie z którym Sąd nie uznał, iż Komisja dopuściła się nadużycia władzy i w związku z tym błędnie oddalił skargę.
   Po pierwsze, Sąd błędnie zanegował wywieranie przez sporny środek efektu zachęty, ponieważ wziął on pod uwagę jedynie bardzo ograniczony okres przejścia z naziemnego nadawania analogowego na DVB-T, zamiast uwzględnić koszty ponoszone przez nadawców uprzywilejowanych przez sporny środek jako całość. Sporny środek potraktowany całościowo obejmuje, obok przejścia na DVB-T, także obowiązek utrzymywania przez pięć lat oferty programowej na DVB-T. Należało zatem uwzględnić także koszty, jakie pociąga za sobą wywiązanie się z tego obowiązku nadawania przez okres pięciu lat.
   Po drugie, Sąd błędnie rozszerzył zakres stosowania kryteriów oceny przez Komisję na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE ze względu na to, że przyjął, iż Komisja może zaprzeczyć temu, iż dany środek pomocowy jest odpowiedni z tej tylko przyczyny, że zamierzony przezeń cel może także rzekomo zostać osiągnięty przez stanowiące alternatywę dlań środki regulacyjne. Porównanie ze środkami stanowiącymi alternatywę nie stanowi bowiem, zgodnie z celem przepisów TFUE dotyczących kontroli pomocy, części postępowania wyjaśniającego, jakie Komisja jest uprawniona przeprowadzić. W tym kontekście rząd Republiki Federalnej Niemiec zarzuca również Sądowi przeniesienie na to państwo członkowskie ciężaru dowodu tego, że zaproponowane przez Komisję środki stanowiące alternatywę okazałyby się bezskuteczne. Jest to sprzeczne z zasadą pewności prawa, ogólnymi zasadami rozkładu ciężaru dowodowego oraz celem sprawowanej kontroli pomocy państwa.
   Po trzecie, w swej przeprowadzonej na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE analizie Sąd nie wziął pod uwagę znaczenia praw podstawowych Unii Europejskiej, które, jako integralna część prawa pierwotnego, wiążą wszystkie organy Unii w czasie wszystkich ich działań. Jeśli samo powołanie się na ewentualne stanowiące alternatywę środki regulacyjne wystarczy, aby odmówić zatwierdzenia pomocy, sprowadza się to do nieuwzględnienia faktu, że takie środki regulacyjne naruszają podstawowe prawo swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorstwa. Należało przynajmniej zbadać ten aspekt sprawy, czego nie w niniejszym przypadku nie uczyniono.
   Po czwarte, powołując się na stanowiące alternatywę środki regulacyjne, Sąd dokonał błędnej wykładni pojęć rynku wewnętrznego oraz zmiany warunków wymiany, o których mowa w art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, ze względu na to, że nie stwierdził on tego, iż takie środki regulacyjne również mogą wywierać wpływ na konkurencję. Przyjęcie mającego ogólny charakter założenia, że każdy środek regulacyjny wywiera mniejszy wpływ na te dobra prawne niż pomoc, opiera się na kryteriach, których zakres został bezzasadnie ograniczony.
   Po piąte, Republika Federalna Niemiec zarzuca Sądowi, że zastosował on ustanowioną przez Komisję zasadę neutralności technologicznej nie uwzględniając jednocześnie tego, iż w ten sposób w niniejszym przypadku odmawia się uznania realizowanego przez niemieckie władze za pomocą spornego środka celu. Zasada neutralności technologicznej stanowi kryterium odpowiednie dla celów badania zgodności jedynie wtedy, gdy celem udzielenia wsparcia stanowi przejście na nadawanie cyfrowe jako takie. W przypadku wsparcia przejścia na DVB-T w Berlinie-Brandenburgii należy jednak, dla różnych przyczyn, wspierać ten właśnie sposób nadawania, podczas gdy nadawanie drogą kablową i satelitarną nie potrzebuje żadnego wsparcia. Przy ustalaniu zaś zgodnego z prawem celu środka pomocowego państwu członkowskiemu przysługuje zaś szeroki zakres swobodnego uznania.


title: Sprawa T-90/10: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – Ferriere Nord/Komisja [Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek prętów zbrojeniowych prostych lub w kręgach — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS, po wygaśnięciu traktatu EWWiS, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Ustalanie cen i terminów płatności — Ograniczanie lub kontrolowanie produkcji lub sprzedaży — Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych — Kompetencje Komisji — Prawo do obrony — Stwierdzenie naruszenia — Grzywny — Powrót do naruszenia — Okoliczności łagodzące — Współpraca — Nieograniczone prawo orzekania]

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/24

         Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – Ferriere Nord/Komisja
   (Sprawa T-90/10) (1)

   ([Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek prętów zbrojeniowych prostych lub w kręgach - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS, po wygaśnięciu traktatu EWWiS, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Ustalanie cen i terminów płatności - Ograniczanie lub kontrolowanie produkcji lub sprzedaży - Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych - Kompetencje Komisji - Prawo do obrony - Stwierdzenie naruszenia - Grzywny - Powrót do naruszenia - Okoliczności łagodzące - Współpraca - Nieograniczone prawo orzekania])
   (2015/C 034/27)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Ferriere Nord SpA (Osoppo, Włochy) (przedstawiciele: W. Viscardini i G. Donà, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo R. Sauer i B. Gencarelli, następnie M. Sauer i R. Striani, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata M. Moretta)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2009) 7492 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 65 EWWiS (sprawa COMP/37.956 – Pręty zbrojeniowe okrągłe, ponowne przyjęcie), zmienionej decyzją Komisji C (2009) 9912 wersja ostateczna z dnia 8 grudnia 2009 r., a tytułem żądania ewentualnego – stwierdzenie częściowej nieważności tej decyzji i obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Kwota grzywny nałożonej na Ferriere Nord SpA zostaje ustalona na 3 4 21  440 EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Ferriere Nord pokrywa własne koszty oraz trzy czwarte kosztów poniesionych przez Komisję Europejską. Komisja pokrywa jedną czwartą własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa C-406/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 24 lipca 2015 r. – Petja Miłkowa/Izpyłnitelen direktor na Agencija za priwatizacija i sledpriwatizacionen kontroł

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 24 lipca 2015 r. – Petja Miłkowa/Izpyłnitelen direktor na Agencija za priwatizacija i sledpriwatizacionen kontroł
   (Sprawa C-406/15)
   (2015/C 337/09)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Wyrchowen administratiwen syd

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Petja Miłkowa

      Strona przeciwna: Izpyłnitelen direktor na Agencija za priwatizacija i sledpriwatizacionen kontroł

      Druga strona postępowania: Wyrchowna administratiwna prokuratura

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 ust. 2 konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych zezwala na określoną przez państwa członkowskie w przepisach szczególną uprzednią ochronę przed wypowiedzeniem wyłącznie w wypadku osób niepełnosprawnych zatrudnionych w ramach stosunku pracy, lecz nie w wypadku urzędników państwowych o takiej samej niepełnosprawności?

               2)

               Czy art. 4 i inne przepisy dyrektywy Rady 2000/78/WE (1) z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy zezwalają na krajowe uregulowania prawne określające szczególną uprzednią ochronę przed wypowiedzeniem wyłącznie w wypadku osób niepełnosprawnych zatrudnionych w ramach stosunku pracy, lecz nie w wypadku urzędników państwowych o takiej samej niepełnosprawności?

               3)

               Czy art. 7 dyrektywy 2000/78/WE zezwala na ustanowienie szczególnej uprzedniej ochrony przed wypowiedzeniem wyłącznie w wypadku osób niepełnosprawnych zatrudnionych w ramach stosunku pracy, lecz nie w wypadku urzędników państwowych o takiej samej niepełnosprawności?

               4)

               Czy w razie udzielenia odpowiedzi przeczących na pytania pierwsze i trzecie należy zastosować określoną przez krajowego prawodawcę szczególną uprzednią ochronę przed wypowiedzeniem przewidzianą dla osób niepełnosprawnych zatrudnionych w ramach stosunku pracy także w odniesieniu do urzędników państwowych o takiej samej niepełnosprawności, aby w ustalonych w niniejszej sprawie okolicznościach faktycznych i prawnych zapewnić zgodność z przepisami prawa międzynarodowego i prawa Unii?

      (1)  Dz.U. L 303, s. 16.


title: Sprawa C-48/08: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/18

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-48/08)
   (2008/C 92/34)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: N. Yerrell, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Irlandia
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie wstępnej kwalifikacji i okresowego szkolenia kierowców niektórych pojazdów drogowych do przewozu rzeczy lub osób, zmieniającej rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 oraz dyrektywę Rady 91/439/EWG i uchylającej dyrektywę Rady 76/914/EWG (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 10 września 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 226, str. 4.


title: Sprawa F-95/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 28 stycznia 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Artykuł 34 ust. 1 regulaminu postępowania — Skarga wniesiona faksem w terminie do wniesienia skargi, podpisana za pomocą pieczątki odwzorowującej podpis adwokata lub innej metody powielania — Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/28

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 28 stycznia 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-95/12)
   (Służba publiczna - Artykuł 34 ust. 1 regulaminu postępowania - Skarga wniesiona faksem w terminie do wniesienia skargi, podpisana za pomocą pieczątki odwzorowującej podpis adwokata lub innej metody powielania - Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu - Oczywista niedopuszczalność)
   2013/C 71/48
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o częściowym wstrzymaniu wypłaty renty skarżącego w celu odzyskania kwoty 3000 EUR wypłaconej skarżącemu w wykonaniu wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej, który następnie został uchylony przez Sąd Unii Europejskiej.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               L. Marcuccio pokrywa własne koszty.


title: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia  14 lipca 2005 r.  w sprawie C-70/04 Konfederacja Szwajcarska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Stosunki zewnętrzne — Umowa WE-Konfederacja Szwajcarska w sprawie transportu lotniczego — Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez państwo trzecie — Konfederacja Szwajcarska — Decyzja Komisji 2004/12/WE — Niemieckie środki dotyczące przylotów na lotnisko i wylotów z lotniska w Zurychu — Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2408/92 — Decyzja Rady 2004/407/WE, Euratom z dnia  26 kwietnia 2004 r.  zmieniająca art. 51 i 54 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości — Odesłanie do Sądu)

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/8

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 14 lipca 2005 r.
   w sprawie C-70/04 Konfederacja Szwajcarska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Stosunki zewnętrzne - Umowa WE-Konfederacja Szwajcarska w sprawie transportu lotniczego - Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez państwo trzecie - Konfederacja Szwajcarska - Decyzja Komisji 2004/12/WE - Niemieckie środki dotyczące przylotów na lotnisko i wylotów z lotniska w Zurychu - Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2408/92 - Decyzja Rady 2004/407/WE, Euratom z dnia 26 kwietnia 2004 r. zmieniająca art. 51 i 54 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości - Odesłanie do Sądu)
   (2005/C 296/15)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-70/04 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE w związku z art. 20 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego, wniesioną w dniu 13 lutego 2004 r., Konfederacja Szwajcarska (adwokaci: S. Hirsbrunner i U. Soltész) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: F. Benyon, M. Huttunen i M. Niejahr) popieranej przez Republikę Federalną Niemiec (pełnomocnicy: C.-D. Quassowski i A. Tiemann, wspierani przez adwokata T. Masinga), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), prezes izby, R. Silva de Lapuerta, J. Makarczyk, P. Kūris i G. Arestis, sędziowie; rzecznik generalny: Ch. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 lipca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:
   Sprawa C-70/04 zostaje przekazana do rozpoznania Sądowi Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004.


title: Sprawa T-373/17: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2017 r. – Louis Vuitton Malletier/EUIPO – Fulia Trading (LV BET ZAKŁADY BUKMACHERSKIE)

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/37

         Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2017 r. – Louis Vuitton Malletier/EUIPO – Fulia Trading (LV BET ZAKŁADY BUKMACHERSKIE)
   (Sprawa T-373/17)
   (2017/C 256/41)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Louis Vuitton Malletier (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, G. Lazzeretti, F. Rossi i N. Parrotta)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Fulia Trading Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Fulia Trading Ltd

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „LV BET ZAKŁADY BUKMACHERSKIE” – zgłoszenie nr 13 514 534

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 marca 2017 r. w sprawie R 1567/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a tym samym unieważnienie spornego znaku towarowego;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami niniejszego postępowania;

               —

               obciążenie właściciela znaku towarowego kosztami niniejszego postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009 oraz zasady pewności prawa


title: Sprawa T-79/10 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 9 czerwca 2010 r. — COLT Télécommunications France przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Obsługa ultraszerokopasmowej sieci łączności elektronicznej — Rekompensata kosztów świadczenia usługi publicznej — Decyzja stwierdzająca, że zgłoszony środek nie stanowi pomocy — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/39

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 9 czerwca 2010 r. — COLT Télécommunications France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-79/10 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Obsługa ultraszerokopasmowej sieci łączności elektronicznej - Rekompensata kosztów świadczenia usługi publicznej - Decyzja stwierdzająca, że zgłoszony środek nie stanowi pomocy - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   2010/C 209/60
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: COLT Télécommunications France SAS (Paryż, Francja) (przedstawiciel: M. Debroux, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2009) 7426 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r. dotyczącej projektu przyznania rekompensaty kosztów świadczenia usługi publicznej w wysokości 59 mln EUR w związku z budową i obsługą ultraszerokopasmowej sieci łączności elektronicznej w departamencie Hauts-de-Seine (Francja).

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-143/10: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2010 r. — Ben Ri Electrónica przeciwko OHIM — Sacopa (LT LIGHT-THECNO)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/48

         Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2010 r. — Ben Ri Electrónica przeciwko OHIM — Sacopa (LT LIGHT-THECNO)
   (Sprawa T-143/10)
   2010/C 134/78
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Ben Ri Electrónica, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Alejos Cutuli)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Sacopa, SAU [Sant Jaume de Llierca (Girona), Hiszpania]

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 4 520 193;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Sacopa, SAU

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „LT” (zgłoszenie nr 4 520 193) dla towarów z klas 7, 9 i 11.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 13 375 i zarejestrowane w Hiszpanii graficzne znaki towarowe nr 1 719 729 i nr 1 719 730 składające się z zestawienia „L” i „T” wpisanych w okręg dla towarów z klas 9 i 11.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Niewłaściwa wykładnia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa F-68/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 13 września 2011 r. — Behnke przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Postępowanie w sprawie oceny i w sprawie awansu za 2009 r. — Uzasadnienie opinii wspólnego komitetu do spraw oceny i awansu — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/37

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 13 września 2011 r. — Behnke przeciwko Komisji
   (Sprawa F-68/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Postępowanie w sprawie oceny i w sprawie awansu za 2009 r. - Uzasadnienie opinii wspólnego komitetu do spraw oceny i awansu - Oczywisty błąd w ocenie)
   2011/C 340/74
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Thorsten Behnke (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji o zaklasyfikowaniu skarżącego do drugiej (II) grupy wyników w pracy i przyznaniu mu 5 punktów awansu w sprawozdaniu z rozwoju kariery zawodowej za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2008 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz jedną czwartą kosztów poniesionych przez T. Behnkego.

               3)

               Thorsten Behnke pokrywa trzy czwarte własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010, s. 74.


title: Sprawa T-118/06: Skarga wniesiona w dniu  12 kwietnia 2006 r.  — Zuffa przeciwko OHIM

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/48

         Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2006 r. — Zuffa przeciwko OHIM
   (Sprawa T-118/06)
   (2006/C 131/89)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Zuffa, LLC (Las Vegas, USA) (Przedstawiciele: S. Malynicz, Barrister, M. Blair, Solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 stycznia 2006 r. w sprawie R 931/2005-1 oddalającej odwołanie na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP” dla towarów i usług należących do klas 9, 16, 25, 28 i 41 — zgłoszenie nr 2 789 568

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia w odniesieniu do wszystkich towarów i usług wymienionych w zgłoszeniu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji eksperta, odrzucenie zgłoszonego znaku towarowego na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94 i przekazanie sprawy ekspertowi do ponownego rozpatrzenia w świetle art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia

      Podniesione zarzuty: Izba Odwoławcza niesłusznie uznała, że słowa „ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP” stanowią nazwę określonego sportu, stwierdzając, że znaczenie tych słów jest wyraźne i jednoznaczne. Izba Odwoławcza nieprawidłowo zatem stwierdziła, że zgłoszony znak towarowy ma charakter opisowy i że pozbawiony jest charakteru odróżniającego.


title: Sprawa C-119/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgerichts Wedding (Niemcy) w dniu 14 marca 2013 r. — Raiffeisenbank St. Georgen reg. Gen. m.b.H. przeciwko Tetyanie Bonchyk

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgerichts Wedding (Niemcy) w dniu 14 marca 2013 r. — Raiffeisenbank St. Georgen reg. Gen. m.b.H. przeciwko Tetyanie Bonchyk
   (Sprawa C-119/13)
   2013/C 164/15
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Wedding

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Raiffeisenbank St. Georgen reg. Gen. m.b.H.

      Strona pozwana: Tetyana Bonchyk

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty (1) należy interpretować w ten sposób, że pozwany może również wówczas złożyć wniosek o ponowne zbadanie europejskiego nakazu zapłaty przez sąd, gdy nakaz zapłaty nie został mu doręczony lub nie został doręczony w sposób skuteczny? Czy można w tym zakresie zastosować odpowiednio w szczególności art. 20 ust. 1 lub art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 1896/2006?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Jakie skutki procesowe zachodzą, w przypadku gdy wniosek o ponowne zbadanie zostanie uwzględniony; czy należy w tym zakresie zastosować odpowiednio w szczególności art. 20 ust. 3 lub art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1896/2006?

      (1)  Dz.U. L 399, s. 1.


title: Sprawa T-348/03 RENV: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 stycznia 2010 r. — Koninklijke FrieslandCampina przeciwko Komisji

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/51

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 stycznia 2010 r. — Koninklijke FrieslandCampina przeciwko Komisji
   (Sprawa T-348/03 RENV) (1)

   2010/C 63/89

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.1.2004.


title: Sprawa C-419/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bolzano/Landesgericht Bozen (Włochy) w dniu 28 lipca 2016 r. – Sabine Simma Federspiel/Provincia autonoma di Bolzano, Equitalia Nord SpA

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bolzano/Landesgericht Bozen (Włochy) w dniu 28 lipca 2016 r. – Sabine Simma Federspiel/Provincia autonoma di Bolzano, Equitalia Nord SpA
   (Sprawa C-419/16)
   (2016/C 392/10)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Bolzano/Landesgericht Bozen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sabine Simma Federspiel

      Strona pozwana: Provincia autonoma di Bolzano, Equitalia Nord SpA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 75/363/EWG (1), zmieniony dyrektywą 82/76/EWG (2) oraz wspomniany w nim załącznik należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie dla przepisu krajowego takiego jak mający zastosowanie w sprawie w postępowaniu głównym, który uzależnia przyznanie wynagrodzenia dla lekarzy odbywających szkolenie specjalistyczne od złożenia przez lekarza będącego beneficjentem, oświadczenia o zobowiązaniu do świadczenia przez co najmniej pięć lat pracy na rzecz publicznej służby zdrowia autonomicznej prowincji Bolzano w okresie dziesięciu lat od dnia uzyskania specjalizacji i że w wypadku całkowitego niewykonania zobowiązania zgadza się wyraźnie, aby autonomiczna prowincja Bolzano, jako podmiot finansujący wynagrodzenie, otrzymała zwrot kwoty do wysokości 70 % przyznanej zapomogi wraz z ustawowymi odsetkami naliczanymi od momentu wypłaty przez administrację prowincji poszczególnych wkładów?

               2)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie, czy zasada swobodnego przepływu pracowników, o której mowa w art. 45 TFUE stoi na przeszkodzie dla przepisu krajowego takiego jak mający zastosowanie w sprawie w postępowaniu głównym, który uzależnia przyznanie wynagrodzenia dla lekarzy odbywających szkolenie specjalistyczne od złożenia przez lekarza będącego beneficjentem, oświadczenia o zobowiązaniu do świadczenia przez co najmniej pięć lat pracy na rzecz publicznej służby zdrowia autonomicznej prowincji Bolzano w okresie dziesięciu lat od dnia uzyskania specjalizacji i że w wypadku całkowitego niewykonania zobowiązania zgadza się wyraźnie, aby autonomiczna prowincja Bolzano, jako podmiot finansujący wynagrodzenie, otrzymała zwrot kwoty do wysokości 70 % przyznanej zapomogi wraz z ustawowymi odsetkami naliczanymi od momentu wypłaty przez administrację prowincji poszczególnych wkładów?

      (1)  Dyrektywa Rady 75/363/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do działalności lekarzy (Dz.U. L 167, s. 14).

      (2)  Dyrektywa Rady 82/76/EWG z dnia 26 stycznia 1982 r. zmieniająca dyrektywę 75/362/EWG w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dowodów posiadania kwalifikacji lekarskich, łącznie ze środkami ułatwiającymi skuteczne korzystanie z prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług oraz dyrektywę 75/363/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. dotyczącą koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie działalności lekarzy (Dz.U. L 43, s. 21).


title: Sprawa T-384/09: Skarga wniesiona w dniu 1 października 2009 r. — SKW Stahl-Metallurgie Holding i SKW Stahl-Metallurgie przeciwko Komisji

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/23

         Skarga wniesiona w dniu 1 października 2009 r. — SKW Stahl-Metallurgie Holding i SKW Stahl-Metallurgie przeciwko Komisji
   (Sprawa T-384/09)
   2009/C 297/35
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: SKW Stahl-Metallurgie Holding AG (Unterneukirchen, Niemcy) i SKW Stahl-Metallurgie GmbH (Unterneukirchen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Birnstiel, S. Janka i S. Dierckens)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących;

               —

               ewentualnie, dokonanie zmiany art. 2 zaskarżonej decyzji, w którym na skarżące nałożona została grzywna, polegającej na uchyleniu grzywny bądź przynajmniej na jej istotnym obniżeniu;

               —

               obciążenie pozwanej jej własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez skarżące.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące kwestionują decyzję Komisji C(2009) 5791 wersja ostateczna z dnia 22 lipca 2009 r. w sprawie COMP/39.396 — Węglik wapnia i odczynniki na bazie magnezu dla przemysłu stalowego i gazowego. W zaskarżonej decyzji na skarżące i inne przedsiębiorstwa nałożona została grzywna z powodu naruszenia art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia EOG. Zdaniem Komisji skarżące uczestniczyły w jednolitym i ciągłym naruszeniu w sektorze węglika wapnia i magnezu na terenie EOG — z wyjątkiem Hiszpanii, Portugalii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa — które miało polegać na podziale rynku, uzgodnieniach w sprawie limitów, podziale klientów, ustalaniu cen i wymianie poufnych informacji handlowych o cenach, klientach i wolumenie sprzedaży.
   Na poparcie skargi skarżące przytaczają sześć zarzutów.
   Po pierwsze, pozwanej zarzuca się to, że naruszyła prawo do bycia wysłuchanym, gdyż nie umożliwiła skarżącym przedstawienia argumentów także ustnie podczas przesłuchania.
   Po drugie, skarżące twierdzą, że Komisja błędnie zastosowała art. 81 ust. 1 WE. W związku z tym krytykują one to, że pozwana przypisała zachowanie spółki SKW Stahl-Metallurgie GmbH spółce SKW Stahl-Metallurgie Holding AG. Ponadto skarżące podnoszą, że wymagania stawiane w celu obalenia domniemania, iż spółka dominująca wywiera decydujący wpływ na spółkę zależną, są niemożliwe do spełnienia. Postępując w ten sposób, pozwana narusza — ich zdaniem — zasadę badania z urzędu.
   Po trzecie, skarżące twierdzą, że Komisja naruszyła ciążący na niej zgodnie z art. 253 WE obowiązek uzasadnienia, ponieważ nie wyjaśniła, z jakiego powodu argumentacja skarżących nie jest wystarczająca do obalenia domniemania decydującego wpływu spółki SKW Stahl-Metallurgie Holding AG na spółkę SKW Stahl-Metallurgie GmbH.
   Co więcej, skarżące krytykują to, że pozwana naruszyła pod wieloma względami zasadę równego traktowania w ramach obliczania kwoty grzywny.
   Po piąte, skarżące utrzymują, że Komisja naruszyła art. 7 i 23 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1) oraz zasady proporcjonalności i legalności kar w ramach obliczania kwoty grzywny.
   Wreszcie skarżące powołują się na naruszenie art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, gdyż Komisja ustaliła wobec SKW Stahl-Metallurgie GmbH grzywnę, której kwota przekracza 10 % obrotów tej spółki.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Sprawa T-499/10: Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2013 r. — MOL przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Porozumienie między państwem węgierskim a spółką naftowo-gazową MOL w sprawie opłat eksploatacyjnych za wydobycie węglowodorów — Późniejsza zmiana systemu prawnego opłat — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Charakter selektywny)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/11

         Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2013 r. — MOL przeciwko Komisji
   (Sprawa T-499/10) (1)

   (Pomoc państwa - Porozumienie między państwem węgierskim a spółką naftowo-gazową MOL w sprawie opłat eksploatacyjnych za wydobycie węglowodorów - Późniejsza zmiana systemu prawnego opłat - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Charakter selektywny)
   2013/C 377/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: MOL Magyar Olaj- és Gázipari Nyrt. (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciele: N. Niejahr, adwokat, F. Carlin, barrister, i C. van der Meer, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem głównym, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2011/88/UE z dnia 9 czerwca 2010 r. w sprawie pomocy państwa C 1/09 (ex NN 69/08) udzielonej przez Węgry na rzecz MOL Nyrt. (Dz.U. 2011, L 34, s. 55) oraz, tytułem ewentualnym, żądanie stwierdzenia nieważności tej decyzji w zakresie, w jakim nakazano w niej odzyskanie odnośnych kwot od powyższego podmiotu.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej 2011/88/UE z dnia 9 czerwca 2010 r. w sprawie pomocy państwa C 1/09 (ex NN 69/08) udzielonej przez Węgry na rzecz MOL Nyrt.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa C-575/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa – Łotwa) – Air Baltic Corporation przeciwko Valsts robežsardze (Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Rozporządzenie (WE) nr 810/2009 – Artykuł 24 ust.1 i art. 34 – Wiza jednolita – Unieważnienie i cofnięcie wizy jednolitej – Ważność wizy jednolitej umieszczonej w unieważnionym dokumencie podróży – Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 – Artykuł 5 ust. 1 i art. 13 ust. 1 – Odprawa graniczna – Warunki wjazdu – Przepisy krajowe wymagające ważnej wizy umieszczonej w ważnym dokumencie podróży)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/8

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa – Łotwa) – Air Baltic Corporation przeciwko Valsts robežsardze
      (Sprawa C-575/12) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Rozporządzenie (WE) nr 810/2009 - Artykuł 24 ust.1 i art. 34 - Wiza jednolita - Unieważnienie i cofnięcie wizy jednolitej - Ważność wizy jednolitej umieszczonej w unieważnionym dokumencie podróży - Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 - Artykuł 5 ust. 1 i art. 13 ust. 1 - Odprawa graniczna - Warunki wjazdu - Przepisy krajowe wymagające ważnej wizy umieszczonej w ważnym dokumencie podróży))
      (2014/C 395/09)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Administratīvā apgabaltiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Air Baltic Corporation AS

         Strona pozwana: Valsts robežsardze

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 24 ust. 1 i art. 34 rozporządzenia (WE) nr 810/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks wizowy (kodeks wizowy) należy interpretować w ten sposób, że unieważnienie przez organ państwa trzeciego dokumentu podróży nie skutkuje z mocy prawa unieważnieniem wizy jednolitej umieszczonej w tym dokumencie.

                  2)

                  Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. L 105, s. 1), zmienionego rozporządzeniem (UE) nr 265/2010 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 marca 2010 r., w związku z art. 13 ust. 1 tegoż rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że wjazd obywateli państw trzecich na terytorium państw członkowskich nie jest uzależniony od warunku, że ważna wiza przedstawiona podczas odprawy granicznej musi być koniecznie umieszczona w ważnym dokumencie podróży.

                  3)

                  Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia nr 562/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 265/2010, w związku z art. 13 ust. 1 tegoż rozporządzenia należy rozumieć w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak w postępowaniu głównym, uzależniającemu wjazd obywateli państw trzecich na terytorium danego państwa członkowskiego od warunku, że ważna wiza przedstawiona podczas odprawy granicznej musi być koniecznie umieszczona w ważnym dokumencie podróży.

         (1)  Dz.U. C 38 z 9.2.2013.


title: Sprawa T-436/10: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2010 r. — Hit Groep przeciwko Komisji

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/41

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2010 r. — Hit Groep przeciwko Komisji
   (Sprawa T-436/10)
   ()
   2010/C 317/75
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Hit Groep BV (Haarlem, Niderlandy) (przedstawiciele: G. van der Wal, G. Oosterhuis i H. Albers, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jaki dotyczy ona skarżącej, a w szczególności — jej art. 1 pkt 9 lit. b), art. 2 pkt 9, oraz art. 4 pkt 22, oraz, tytułem żądania ewentualnego, uchylenie grzywny nałożonej na skarżącą w art. 2 pkt 9 tej decyzji lub też zmniejszenie jej kwoty w sposób zgodny z zasadą słuszności;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą w ramach niniejszego postępowania, w tym także kosztami porad prawnych.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy skierowanej do skarżącej decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2010 r. C(2010) 4387 wersja ostateczna w sprawie COMP/38.344 — Stal sprężająca.
   Skarżąca opiera swą skargę na pięciu zarzutach.

               —

               Po pierwsze, Komisja zdaniem skarżącej błędnie i z naruszeniem prawa stwierdziła w art. 1 zaskarżonej decyzji, że ta ostatnia naruszała art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG w okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 17 stycznia 2002 r., lub co najmniej nie uzasadniła tego stwierdzenia w wystarczający sposób.
               W jej opinii Komisja w niedostatecznie uzasadniła przyczyny, dla których naruszyła ona art. 101 TFUE i dla których została ona przez Komisję włączona do tej sprawy w charakterze innym niż „akcjonariusz o decydującym wpływie” w okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 17 stycznia 2002 r.

               —

               Po drugie, Komisja zdaniem skarżącej błędnie i z naruszeniem prawa naruszyła na skarżącą grzywnę. W jej opinii fakt nałożenia w decyzji z dnia 30 czerwca 2010 r. grzywny na przedsiębiorstwo takie jak skarżąca, które nie prowadzi działalności od dnia 1 listopada 2004 r., jest sprzeczne z celem art. 101 TFUE, wspólnotową polityką w dziedzinie stosowania grzywien oraz zasadą proporcjonalności.

               —

               Po trzecie, Komisja zdaniem skarżącej błędnie i z naruszeniem prawa stwierdziła w art. 1 pkt 9 zaskarżonej decyzji, że skarżąca naruszyła art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG i nałożyła z tego względu na skarżącą grzywnę w wysokości 6 934 000 EUR, ponieważ, zdaniem Komisji, skarżąca była solidarnie ze spółką Nedri Spanstaal odpowiedzialna naruszenie w okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 17 stycznia 2002 r.
               Skarżąca twierdzi, że w okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 17 stycznia 2002 r. była ona finansową spółką holdingową, która nie wywierała „decydującego wpływu” na spółkę Nedri Spanstaal i która nie mogła wobec tego być uznaną za odpowiedzialną za naruszenie prawa konkurencji popełnione przez spółkę Nedri Spanstaal.

               —

               Po czwarte, tytułem ewentualnym, skarżąca podnosi, że Komisja błędnie i z naruszeniem prawa nałożyła na nią grzywnę w wysokości 6 934 000 EUR, podczas gdy powinna była nie nakładać grzywny lub nałożyć grzywnę w znacznie niższej kwocie.

                           —

                           W opinii skarżącej Komisja nie powinna była przyjmować wielkości jej obrotów w 2003 r. jako podstawy dla ustalenie pułapu 10 % dla nałożonej na skarżącą grzywny, a, w przypadku odejścia od ustanowionej w art. 23 ust. 2 rozporządzenia (CE) nr 1/2003 zasady ogólnej, Komisja powinna była co najmniej przewidzieć konsekwencje, jakie, w świetle celów tego uregulowania, odejście to będzie miało w tym konkretnym przypadku. Grzywna ta nie jest zatem proporcjonalna do znaczenia przedsiębiorstwa i nie spełnia warunków określonych w orzecznictwie.

                           —

                           Komisja powinna była przyznać skarżącej takie samo zmniejszenie kwoty grzywny z tytułu współpracy, jakie przyznała spółce Nedri Spanstaal.

                           —

                           Komisja błędnie przeprowadziła odrębne obliczenie grzywny skarżącej, a powinna była ograniczyć tą grzywnę do ułamka grzywny nałożonej na spółkę Nedri Spanstaal. Skierowanie decyzji do skarżącej wynika z tego, że miała ona w spółce Nedri Spanstaal udział wynoszący 48/224 w łącznym okresie, w trakcie którego ta ostatnia spółka popełniła naruszenie; grzywna ta narusza zatem zasadę proporcjonalności.

                           —

                           Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności nie uwzględniając, po zastosowaniu pułapu 10 %, stosunkowo ograniczonego okresu w odniesieniu do którego skarżąca została odpowiedzialna za naruszenie popełnione przez spółkę Nedri Spanstaal, stosunkowo ograniczonego charakteru jej odpowiedzialności oraz ograniczonej wielkości jej obrotów.

                           —

                           Komisja naruszyła zasadę równości traktowania nie uwzględniając, po zastosowaniu pułapu 10 %, stosunkowo ograniczonego okresu, w odniesieniu do którego skarżąca została odpowiedzialna za naruszenie popełnione przez spółkę Nedri Spanstaal. Z orzecznictwa wynika, że wymiar grzywny jest także uzależniony od okresu, w jakim ukarane przedsiębiorstwo było solidarnie odpowiedzialne za naruszenie. Fakt, że kwota grzywny nałożonej na skarżącą jest wyższa od kwoty grzywny nałożonej na spółkę Nedri Spanstaal, jest sprzeczny z tą zasadą.

               —

               Po piąte, tytułem ewentualnym, skarżąca twierdzi, że Komisja uchybiła swemu obowiązkowi wydania decyzji w rozsądnym terminie zgodnie z art 6 ust. 1 EKPC oraz art. 41 ust. 1 karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Przy określaniu kwoty grzywny Komisja błędnie nie wzięła pod uwagę przekroczenia rozsądnego terminu. W niniejszym przypadku rozpatrywane postępowanie trwało 94 miesiące, co stanowi zdaniem skarżącej nierozsądnie długi okres czasu.


title: Sprawa C-492/15: Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 21 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – R/S, T

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/19

         Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 21 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – R/S, T
   (Sprawa C-492/15) (1)

   (2016/C 326/34)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 398 z 30.11.2015.


title: Sprawy połączone C-55/11, C-57/11 i C-58/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 lipca 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Vodafone España, SA przeciwko Ayuntamiento de Santa Amalia (C-55/11), Ayuntamiento de Tudela (C-57/11) i France Telecom España SA przeciwko Ayuntamiento de Torremayor (C-58/11) (Dyrektywa 2002/20/WE — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Zezwolenie — Artykuł 13 — Opłaty za prawo użytkowania oraz prawo instalowania urządzeń)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 lipca 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Vodafone España, SA przeciwko Ayuntamiento de Santa Amalia (C-55/11), Ayuntamiento de Tudela (C-57/11) i France Telecom España SA przeciwko Ayuntamiento de Torremayor (C-58/11)
   (Sprawy połączone C-55/11, C-57/11 i C-58/11) (1)

   (Dyrektywa 2002/20/WE - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Zezwolenie - Artykuł 13 - Opłaty za prawo użytkowania oraz prawo instalowania urządzeń)
   2012/C 287/13
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vodafone España, SA (C-55/11 i C-57/11), France Telecom España SA (C-58/11)

      Strona pozwana: Ayuntamiento de Santa Amalia (C-55/11), Ayuntamiento de Tudela (C-57/11), Ayuntamiento de Torremayor (C-58/11)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Supremo — Wykładnia art. 13 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) (Dz.U. L 108, s. 21) — Opłaty za prawo użytkowania oraz prawo instalowania urządzeń — Gminne mienie publiczne

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 13 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu opłaty z tytułu prawa instalowania urządzeń na własności publicznej lub prywatnej, nad nią lub pod nią, obciążającej operatorów, którzy nie będąc właścicielami tych urządzeń, korzystają z nich w celu świadczenia usług telefonii ruchomej.

               2)

               Artykuł 13 dyrektywy 2002/20 jest bezpośrednio skuteczny, wobec czego daje jednostkom prawo bezpośredniego powołania się na niego przed sądem krajowym, aby sprzeciwić się stosowaniu postanowienia władzy publicznej niezgodnego z tym artykułem.

      (1)  Dz.U. C 139 z 7.5.2011


title: Sprawa T-580/15: Skarga wniesiona w dniu 6 października 2015 r. – Flamagas/OHIM – MatMind (CLIPPER)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/62

         Skarga wniesiona w dniu 6 października 2015 r. – Flamagas/OHIM – MatMind (CLIPPER)
   (Sprawa T-580/15)
   (2016/C 038/84)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Flamagas, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci I. Valdelomar Serrano, G. Hinarejos Mulliez i D. Gabarre Armengol)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: MatMind Srl (Formello, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy (Kształt zapalniczki zawierającej element słowny „CLIPPER”) – zgłoszenie nr 4 758 652

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 lipca 2015 r. w sprawie R 924/2013-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 22 marca 2013 r. wydanej w postępowaniu nr C 5642 w sprawie unieważnienia prawa do znaku towarowego nr 4 758 652;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. e) pkt (ii) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-39/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 15 czerwca 2016 r. – Marinozzi/Komisja (Służba publiczna — Personel kontraktowy — Emerytury i renty — Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych — Propozycje doliczenia lat służby uprawniających do emerytury — Akt niewywołujący niekorzystnych skutków — Niedopuszczalność skargi — Wniosek o orzeczenie bez rozpatrywania istoty sprawy — Artykuł 83 regulaminu postępowania)

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/40

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 15 czerwca 2016 r. – Marinozzi/Komisja
   (Sprawa F-39/15) (1)

   ((Służba publiczna - Personel kontraktowy - Emerytury i renty - Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych - Propozycje doliczenia lat służby uprawniających do emerytury - Akt niewywołujący niekorzystnych skutków - Niedopuszczalność skargi - Wniosek o orzeczenie bez rozpatrywania istoty sprawy - Artykuł 83 regulaminu postępowania))
   (2016/C 410/71)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Gabrio Marinozzi (Santo Domingo, Republika Dominikany) (przedstawiciele: J.N. Louis i N. de Montigny, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie G. Gattinara, pełnomocnik, wreszcie G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności propozycji przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego do systemu emerytalnego Unii na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Gabrio Marinozzi pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. 178 z 1.6.2015, s. 27.


title: Sprawa F-19/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 czerwca 2006 r. — Sanchez Ferriz przeciwko Komisji (Urzędnicy — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie awansu za 2003 r.)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/32

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 czerwca 2006 r. — Sanchez Ferriz przeciwko Komisji
   (Sprawa F-19/05) (1)

   (Urzędnicy - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie awansu za 2003 r.)
   (2006/C 190/58)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Carlos Sanchez Ferriz (Bruksela, Belgia) (Przedstawiciel(-e): początkowo G. Bouneou i F. Frabetti, avocats, następnie tylko F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel(-e): G. Berscheid i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie postępowania w sprawie awansu za 2003 r. w odniesieniu do skarżącego, ewentualnie uchylenie sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za 2003 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.06.2005 r. (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod sygnaturą T-153/05 i przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.)