title: Sprawa C-172/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 5 marca 2018 r. – AMS Neve Ltd, Barnett Waddingham Trustees, Mark Crabtree / Heritage Audio SL, Pedro Rodríguez Arribas

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 5 marca 2018 r. – AMS Neve Ltd, Barnett Waddingham Trustees, Mark Crabtree / Heritage Audio SL, Pedro Rodríguez Arribas
   (Sprawa C-172/18)
   (2018/C 190/11)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: AMS Neve Ltd, Barnett Waddingham Trustees, Mark Crabtree

      Strona pozwana: Heritage Audio SL, Pedro Rodríguez Arribas

      Pytania prejudycjalne

   W sytuacji, gdy przedsiębiorstwo zostało zarejestrowane i ma siedzibę w państwie członkowskim A oraz podjęło działania na tym terytorium w celu reklamowania i oferowania do sprzedaży towarów oznaczonych znakiem identycznym z unijnym znakiem towarowym na stronie internetowej skierowanej do przedsiębiorców i konsumentów w państwie członkowskim B:

               i)

               czy sąd ds. znaków towarowych w państwie członkowskim B posiada jurysdykcję do rozpoznania skargi o naruszenie prawa do unijnego znaku towarowego wobec reklamowania i oferowania do sprzedaży towarów na tym terytorium?

               ii)

               jeśli nie, jakie inne kryteria powinien uwzględnić ten sąd ds. unijnych znaków towarowych ustając, czy posiada jurysdykcję do rozpoznania tej skargi?

               iii)

               w zakresie, w jakim odpowiedź na pytanie zawarte w pkt ii) wymaga od sądu ds. unijnych znaków towarowych ustalenia, czy przedsiębiorstwo podjęło aktywne działania w państwie członkowskim B, jakie kryteria należy uwzględnić przy ustalaniu, czy to przedsiębiorstwo podjęło takie aktywne działania?


title: Sprawa T-218/18: Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2018 r. – Deutsche Lufthansa/Komisja

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/36

         Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2018 r. – Deutsche Lufthansa/Komisja
   (Sprawa T-218/18)
   (2018/C 190/60)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt A. Martin-Ehlers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 31 lipca 2017 r. w sprawie SA.47969, C(2017)5289 – Flughafen Hahn;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               —

               Uchybienia proceduralne, ponieważ pozwana zawarła „porozumienie” z Republiką Federalną Niemiec odnośnie do wyceny pomocy państwa dla Flughafen Frankfurt-Hahn GmbH (zwanej dalej „FFHG”) i Ryanair;

               —

               Nieuwzględnienie istotnych elementów stanu faktycznego, mimo że były one dobrze znane pozwanej w momencie wydania zaskarżonej decyzj;

               —

               Częściowo nieprawidłowe przedstawienie stanu faktycznego:

               —

               Nieuwzględnienie innej pomocy przyznanej FFHG, która w rezultacie zostanie przekazana Ryanair jako głównego użytkownik aportu lotniczego


title: Sprawa T-119/17: Wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia 2018 r. – Alba Aguilera i in./ESDZ (Służba publiczna — Urzędnicy — Personel tymczasowy — Personel kontraktowy — Wynagrodzenie — Personel ESDZ pełniący służbę w państwie trzecim — Artykuł 10 załącznika X do regulaminu pracowniczego — Coroczna ocena dodatku ze względu na warunki życia — Decyzja w sprawie obniżenia dodatku ze względu na warunki życia w Etiopii z 30 do 25 % — Nieprzyjęcie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 10 załącznika X do regulaminu pracowniczego — Odpowiedzialność — Krzywda)

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/27

         Wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia 2018 r. – Alba Aguilera i in./ESDZ
   (Sprawa T-119/17) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Personel tymczasowy - Personel kontraktowy - Wynagrodzenie - Personel ESDZ pełniący służbę w państwie trzecim - Artykuł 10 załącznika X do regulaminu pracowniczego - Coroczna ocena dodatku ze względu na warunki życia - Decyzja w sprawie obniżenia dodatku ze względu na warunki życia w Etiopii z 30 do 25 % - Nieprzyjęcie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 10 załącznika X do regulaminu pracowniczego - Odpowiedzialność - Krzywda))
   (2018/C 190/47)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ruben Alba Aguilera (Addis-Abeba, Etiopia) oraz 28 innych urzędników i pracowników ESDZ, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do wyroku (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i R. Spac, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów M. Troncosa Ferrera, F.M. Hislaire’a i S. Moyę Izquierda)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji ESDZ z dnia 19 kwietnia 2016 r. w sprawie obniżenia z dniem 1 stycznia 2016 r. dodatku ze względu na warunki życia, wypłacanego personelowi Unii Europejskiej zatrudnionemu w Etiopii oraz o uzyskanie zadośćuczynienia za krzywdę, której mieli jakoby doznać skarżący.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) z dnia 19 kwietnia 2016 r. w sprawie obniżenia z dniem 1 stycznia 2016 r. dodatku ze względu na warunki życia, wypłacanego personelowi Unii Europejskiej zatrudnionemu w Etiopii z 30 do 25 % kwoty referencyjnej.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               ESDZ zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 129 z 24.4.2017.


title: Sprawa C-533/17: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 15 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover – Niemcy) – Anja Oehlke, Wolfgang Oehlke / TUIfly GmbH

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/20

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 15 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover – Niemcy) – Anja Oehlke, Wolfgang Oehlke / TUIfly GmbH
   (Sprawa C-533/17) (1)

   (2018/C 190/36)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 424 z 11.12.2017.


title: Sprawa T-220/18: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2018 r. – Torrefazione Caffè Michele Battista/EUIPO – Battista Nino Caffè (Battistino)

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/37

         Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2018 r. – Torrefazione Caffè Michele Battista/EUIPO – Battista Nino Caffè (Battistino)
   (Sprawa T-220/18)
   (2018/C 190/61)
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Torrefazione Caffè Michele Battista Srl (Triggiano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci V. Franchini, F. Paesan i R. Bia)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Battista Nino Caffè Srl (Triggiano, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny Battistino – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 071 387

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 stycznia 2018 r. w sprawie R 400/2017-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i w konsekwencji oddalenie wniosku o unieważnienie spornego znaku towarowego;

               —

               obciążenie EUIPO i drugiej strony postępowania kosztami niniejszego postępowania oraz poprzednich postępowań przed Wydziałem Unieważnień EUIPO oraz Piątą Izbą Odwoławczą EUIPO.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie 64 ust. 2, art. 60 ust. 1 lit. a) oraz art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001.


title: Sprawa C-191/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 16 marca 2018 r. – KN / Minister for Justice and Equality

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 16 marca 2018 r. – KN / Minister for Justice and Equality
   (Sprawa C-191/18)
   (2018/C 190/12)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca środek zaskarżenia: KN

      Strona przeciwna: Minister for Justice and Equality

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Mając na uwadze:

                           a)

                           złożenie przez Zjednoczone Królestwo notyfikacji na podstawie art. 50 TUE;

                           b)

                           niepewność co do kształtu umów, które zostaną zawarte między Unią Europejską a Zjednoczonym Królestwem w celu uregulowania ich stosunków po wyjściu Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej; oraz

                           c)

                           wynikającą z tego niepewność co do zakresu, w jakim KN będzie mógł w praktyce korzystać z praw wynikających z traktatów, karty lub odpowiednich przepisów niższej rangi, gdyby został przekazany Zjednoczonemu Królestwu i przebywał w zakładzie karnym po wyjściu Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej;

                     czy prawo Unii wymaga, aby wykonujące nakaz państwo członkowskie odmówiło przekazania Zjednoczonemu Królestwu osoby, wobec której wydano europejski nakaz aresztowania, której przekazanie byłoby w innym przypadku wymagane zgodnie z prawem krajowym tego państwa członkowskiego

                           i)

                           w każdym wypadku?

                           ii)

                           w niektórych wypadkach, uwzględniając szczególne okoliczności danej sprawy?

                           iii)

                           w żadnym wypadku?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi wskazanej w pkt ii), jakie są kryteria lub przesłanki, które sąd wykonującego nakaz państwa członkowskiego musi ocenić w celu ustalenia, czy przekazanie jest zakazane?

               3)

               Czy w kontekście pytania drugiego sąd wykonującego nakaz państwa członkowskiego ma obowiązek zawiesić postępowanie w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania w oczekiwaniu na większą jasność co do przepisów, które będą obowiązywać po wystąpieniu z Unii danego państwa członkowskiego, które wydało nakaz

                           i)

                           w każdym wypadku?

                           ii)

                           w niektórych wypadkach, uwzględniając szczególne okoliczności danej sprawy?

                           iii)

                           w żadnym wypadku?

               4)

               W przypadku gdy na pytanie trzecie należy udzielić odpowiedzi wskazanej w pkt ii), jakie są kryteria lub przesłanki, które sąd wykonującego nakaz państwa członkowskiego musi ocenić w celu ustalenia, czy konieczne jest zawieszenie postępowania w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania?


title: Sprawa T-364/17: Wyrok Sądu z dnia 17 kwietnia 2018 r. – Bielawski / EUIPO (HOUSE OF CARS) Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego HOUSE OF CARS — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Uzasadnione oczekiwania — Pewność prawa

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/27

         Wyrok Sądu z dnia 17 kwietnia 2018 r. – Bielawski / EUIPO (HOUSE OF CARS)
   (Sprawa T-364/17) (1)

   (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego HOUSE OF CARS - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Uzasadnione oczekiwania - Pewność prawa)
   (2018/C 190/48)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Marcin Bielawski (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat M. Kondrat)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 marca 2017 r. (sprawa R 2047/2016-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego HOUSE OF CARS jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Marcin Bielawski zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 249 z 31.7.2017.


title: Sprawa C-215/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obvodní soud pro Prahu (Republika Czeska) w dniu 26 marca 2018 r – Libuše Králová / Primera Air Scandinavia

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obvodní soud pro Prahu (Republika Czeska) w dniu 26 marca 2018 r – Libuše Králová / Primera Air Scandinavia
   (Sprawa C-215/18)
   (2018/C 190/17)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Obvodní soud pro Prahu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Libuše Králová

      Strona pozwana: Primera Air Scandinavia

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy między powódką a pozwaną istniał stosunek umowny w rozumieniu art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 (1) w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, mimo że powódka i pozwana nie zawarły umowy, a lot stanowił element zorganizowanej usługi turystycznej, świadczonej na podstawie umowy, zawartej między powódką a osobą trzecią (biurem podróży)?

               2)

               Czy ten stosunek prawny należy kwalifikować jako konsumencki w rozumieniu sekcji 4 art. 15–17 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych?

               3)

               Czy pozwana posiada legitymację bierną w postępowaniu w przedmiocie zaspokojenia roszczeń, wynikających z rozporządzenia nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91?

      (1)  Dz.U. 2001, L 12, s. 1.


title: Sprawa T-221/18: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2018 r. – Torrefazione Caffè Michele Battista/EUIPO – Battista Nino Caffè (BATTISTINO)

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/38

         Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2018 r. – Torrefazione Caffè Michele Battista/EUIPO – Battista Nino Caffè (BATTISTINO)
   (Sprawa T-221/18)
   (2018/C 190/62)
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Torrefazione Caffè Michele Battista Srl (Triggiano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci V. Franchini, F. Paesan i R. Bia)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Battista Nino Caffè Srl (Triggiano, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego BATTISTINO – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 070 313

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 stycznia 2018 r. w sprawie R 402/2017-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i w konsekwencji oddalenie wniosku o unieważnienie spornego znaku towarowego;

               —

               obciążenie EUIPO i drugiej strony postępowania kosztami niniejszego postępowania oraz poprzednich postępowań przed Wydziałem Unieważnień EUIPO oraz Piątą Izbą Odwoławczą EUIPO.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie 64 ust. 2, art. 60 ust. 1 lit. a) oraz art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001.


title: Sprawa C-605/17: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 28 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Słowacka

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/21

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 28 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Słowacka
   (Sprawa C-605/17) (1)

   (2018/C 190/37)
   Język postępowania: słowacki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2018.


title: Sprawa T-223/18: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2018 r. – Casa Regina Apostolorum della Pia Società delle Figlie di San Paolo / Komisja

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/38

         Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2018 r. – Casa Regina Apostolorum della Pia Società delle Figlie di San Paolo / Komisja
   (Sprawa T-223/18)
   (2018/C 190/63)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Casa Regina Apostolorum della Pia Società delle Figlie di San Paolo (Albano Laziale, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Rosi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem żądania wstępnego, stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji z tego względu, że została ona sporządzona w języku angielskim, a nie w języku włoskim.

               —

               uwzględnienie niniejszej skargi i w związku z tym stwierdzenie nieważności decyzji Komisji ze względu na to, że nie zawiera uzasadnienia, a w każdym razie nie jest oparta na jednoznacznych przesłankach wynikających z dochodzenia.

               —

               uznanie stosowania do włoskiego systemu opieki zdrowotnej systemu świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym (UOIG), a w związku z tym zasad ustanowionych w wyroku Trybunału z dnia 24 lipca 2003 r., Altmark Trans i Regierungspräsidium Magdeburg (C-280/00, EU:C:2003:415) w świetle art. 106 i 107 TFUE w dziedzinie pomocy państwa. W kosekwencji, skarżąca wnosi do Sądu o sprawdzenie działań regionu Lacjum w odniesieniu do wynagrodzenia placówek publicznych, które powinno opierać się na zasadach określonych w ww. przepisach. Wynagrodzenie publicznych zakładów opieki zdrowotnej powinno zatem zostać ograniczone do rekompensaty kosztów zgodnie z kryteriami określonymi w wyroku Altmark, zastosowanymi do tzw. średniego przedsiębiorstwa, a nadmierne dofinansowanie powinno zostać uznane za nadmierną rekompensatę.

               —

               zobowiązanie regionu Lazio do wypłacenia skarżącej wynagrodzenia zgodnie z zasadą średniego przedsiębiorstwa, a zatem uwzględniając w szczególności zwiększenie kosztów pracy, co się tyczy wszystkich pracowników skarżącej zatrudnionych od 2005 do 2006 r. i ustalenie, że ten parametr będzie miał zastosowanie w przyszłości.

               —

               przyznanie skarżącej wszystkich konsekwencji prawnych w szczególności poprzez obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy decyzji Komisji C(2017) 7973 final z dnia 4 grudnia 2017 r. o oddaleniu zażalenia złożonego przez skarżącą, będącą włoskim szpitalem kościelnym, dotyczącego domniemanej rekompensaty kosztów szpitali publicznych w regionie Lacjum. Komisja uznała w zaskarżonej decyzji, że środki, których dotyczy zarzut, nie stanowią pomocy państwa.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący użycia języka angielskiego do sporządzenia autentycznej wersji językowej ostatecznej decyzji.

               2.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku uzasadnienia. Komisja całkowicie pominęła niektóre istotne aspekty pytania i nie odparła niektórych zastrzeżeń podniesionych przez skarżącą, wykazanych w załączonej do akt dokumentacji. Komisja jest zobowiązana odpowiedzieć na wszystkie pytania skarżącej zgodnie z zasadami przejrzystości i dobrej wiary.

               3.

               Zarzut trzeci w ramach którego skarżąca kwestionuje twierdzenie, że we włoskim porządku prawnym system opieki zdrowotnej charakteryzuje się powszechnością opieki zdrowotnej, to znaczy, że wszystkie świadczenia zdrowotne są świadczone przez krajową służbę zdrowia. Ponadto skarżąca zarzuca Komisji, że nie wykazała ona, iż państwo włoskie finansuje i w związku z tym pokrywa wszystkie świadczenia zdrowotne własnych obywateli, które to twierdzenie jest całkowicie niezgodne ze stanem faktycznym. Skarżąca podnosi, że powszechność nie jest pojęciem abstrakcyjnym, ale powinna być konkretna, możliwa do sprawdzenia, dostrzegalna i nie może zostać przyjęte, że istnieje tylko dlatego, że tak twierdzi rząd włoski.


title: Sprawa C-216/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 27 marca 2018 r. – Minister for Justice and Equality / LM

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 27 marca 2018 r. – Minister for Justice and Equality / LM
   (Sprawa C-216/18)
   (2018/C 190/18)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court (Irlandia)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona składająca wniosek: Minister for Justice and Equality

      Osoba ścigana: LM

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy – niezależnie od wniosków sformułowanych przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku w sprawie Aranyosi i Căldăraru – w przypadku gdy sąd krajowy stwierdzi, że istnieją przekonujące dowody, iż panujące w wydającym nakaz państwie członkowskim warunki naruszają podstawowe prawo do rzetelnego procesu sądowego, ponieważ sam wymiar sprawiedliwości w wydającym nakaz państwie członkowskim nie jest już oparty na zasadzie praworządności, konieczne jest, aby wykonujący nakaz organ sądowy dokonał dodatkowych ustaleń, w sposób konkretny i dokładny, czy zainteresowana osoba narażona jest na ryzyko nierzetelnego procesu sądowego, skoro proces będzie się toczyć w ramach systemu, który przestał opierać się na zasadzie praworządności?

               2)

               Czy jeśli kryteria, na których należy się oprzeć, wymagają przeprowadzenia konkretnej analizy, czy zainteresowana osoba narażona jest na realne ryzyko naruszenia prawa do sądu i czy jeśli sąd krajowy doszedł do wniosku, że doszło do systemowego naruszenia zasady praworządności, sąd krajowy jako wykonujący nakaz organ sądowy ma obowiązek zwrócić się do wydającego nakaz organu sądowego o przedstawienie dodatkowych niezbędnych informacji, dzięki którym mógłby odrzucić podejrzenie ryzyka nierzetelnego procesu sądowego, a jeśli tak – jakiego rodzaju gwarancje dotyczące rzetelnego procesu sądowego należałoby w tym względzie przedstawić?


title: Sprawa T-227/18: Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2018 r. – Microsemi Europe i Microsemi/Komisja

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/39

         Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2018 r. – Microsemi Europe i Microsemi/Komisja
   (Sprawa T-227/18)
   (2018/C 190/64)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Microsemi Europe Ltd (Reading, Zjednoczone Królestwo) i Microsemi Corp. (Aliso Viejo, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: D. Aulfes i J. Lenz, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 stycznia 2018 r. (dotyczycącej sprawy AT.40529 – TSMC), opartej na art. 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwanaście zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie istotnych wymogów proceduralnych ze względu na fakt, że adresat decyzji nie został wskazany w sposób wystarczająco jasny i możliwy do określenia.

               2.

               Zarzut drugi: brak właściwości w zakresie, w jakim skarżąca w pkt 2 powinna być uznana za adresata zaskarżonej decyzji.
               Skarżące podnoszą, że Komisja nie jest właściwa do wydawania aktów mających skutki prawne wykraczające poza terytorium Unii Europejskiej i że nie może nakładać obowiązków na spółki z siedzibą w Stanach Zjednoczonych Ameryki w celu dostarczenia informacji.

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie traktatów i norm prawnych mających zastosowanie w celu wykonania traktatów, ponieważ skarżącą w pkt 2 należało uznać za adresata zaskarżonej decyzji.
               W odniesieniu do tego zarzutu wskazano, że Komisja nie może nakładać obowiązków na przedsiębiorstwa mające siedzibę w Stanach Zjednoczonych w zakresie udzielania informacji i że nie może podawać nieprawdziwych informacji dotyczących możliwości nałożenia grzywien.

               4.

               Zarzut czwarty: naruszenie traktatów i norm prawnych mających zastosowanie w wykonywaniu traktatów.
               Ponadto skarżące twierdzą, że zgodnie z motywem 23 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 Komisja nie może żądać informacji dotyczących wszystkich przedsiębiorstw w grupie przedsiębiorstw na poziomie światowym, lecz jedynie informacji, które dotyczą rynku europejskiego.

               5.

               Zarzut piąty: naruszenie traktatów i norm prawnych mających zastosowanie w wykonywaniu traktatów.
               Skarżące twierdzą również, że ma miejsce naruszenie zasady proporcjonalności, w wypadu gdy żądanie udzielenia informacji obejmuje informacje dotyczące rynków poza Unią Europejską.

               6.

               Zarzut szósty: naruszenie traktatów i norm prawnych mające zastosowanie przy wykonywaniu traktatów, ponieważ skarżąca skarżącą w pkt 1 należało uznać za adresata zaskarżonej decyzji.
               W drodze tego zarzutu skarżące twierdzą, że okoliczność żądania od spółki zależnej w Unii Europejskiej dostarczenia informacji o spółce dominującej w Stanach Zjednoczonych Ameryki i innych powiązanych przedsiębiorstwach w Europie jest sprzeczne z zasadą proporcjonalności.

               7.

               Zarzut siódmy: nadużycie władzy.
               Skarżące twierdzą, że okoliczność żądania informacji na temat przedsiębiorstw powiązanych w Unii Europejskiej stanowi nadużycie władzy, ponieważ przedsiębiorstwa te mogą być bezpośrednio zobowiązane do udzielenia informacji.

               8.

               Zarzut ósmy: naruszenie istotnych wymogów proceduralnych z powodu niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

               9.

               Zarzut dziewiąty: naruszenie istotnych wymogów proceduralnych z powodu niewystarczającego wskazania celu żądania udzielenia informacji.

               10.

               Zarzut dziesiąty: naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, ponieważ pytania zadane w zaskarżonej decyzji są niedopuszczalne.

               11.

               Zarzut jedenasty: naruszenie traktatów i norm prawnych mających zastosowanie przy wykonywaniu traktatów z uwagi na fakt, że pytania postawione poprzez zaskarżoną decyzję są nieokreślone.

               12.

               Zarzut dwunasty: naruszenie traktatów i naruszenie norm prawnych mających zastosowanie przy wykonywaniu traktatów.


title: Sprawa C-236/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 29 marca 2018 r. – GRDF SA / Eni Gas & Power France SA, Direct énergie, Commission de régulation de l’énergie, Procureur général près la Cour d'appel de Paris

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 29 marca 2018 r. – GRDF SA / Eni Gas & Power France SA, Direct énergie, Commission de régulation de l’énergie, Procureur général près la Cour d'appel de Paris
   (Sprawa C-236/18)
   (2018/C 190/19)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: GRDF SA

      Strona pozwana: Eni Gas & Power France SA, Direct énergie, Commission de régulation de l’énergie, Procureur général près la Cour d'appel de Paris

      Pytanie prejudycjalne

   Czy dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/73/WE (1), a w szczególności jej art. 41 ust. 11, należy interpretować w ten sposób, że ustanawia ona wymóg, aby organ regulacyjny, rozstrzygając spór, miał kompetencję do wydania decyzji w odniesieniu do całego okresu, którego dotyczy ten spór, niezależnie od daty jego materializacji między stronami, w szczególności wyciągając konsekwencje z niezgodności umowy z przepisami dyrektywy w drodze decyzji, której skutki obejmują cały okres umowny?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 2003/55/WE (Dz.U. L 211, s. 94).


title: Sprawa T-229/18: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2018 r. – Biolatte / EUIPO (Biolatte)

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/41

         Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2018 r. – Biolatte / EUIPO (Biolatte)
   (Sprawa T-229/18)
   (2018/C 190/65)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Biolatte Oy (Turku, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat J. Ikonen)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Biolatte” – zgłoszenie nr 15 759 319

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 lutego 2018 r. w sprawie R 351/2017-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               nakazanie rejestracji słownego znaku towarowego zgodnie z wnioskiem złożonym Biolatte Oy w dniu 17 sierpnia 2016 r. (zmienionym w dniu 28 października 2016 r.)

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa T-185/16: Postanowienie Sądu z dnia 9 kwietnia 2018 r. – Make up for ever / EUIPO – L’Oréal (MAKE UP FOR EVER PROFESSIONAL) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku — Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku towarowego — Umorzenie postępowania]

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/28

         Postanowienie Sądu z dnia 9 kwietnia 2018 r. – Make up for ever / EUIPO – L’Oréal (MAKE UP FOR EVER PROFESSIONAL)
   (Sprawa T-185/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Wniosek o unieważnienie prawa do znaku - Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku towarowego - Umorzenie postępowania])
   (2018/C 190/49)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Make up for ever (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Caron)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Bonne i D. Hanf, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: L’Oréal SA (Paryż) (przedstawiciel: adwokat S. Micallef)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 lutego 2016 r. (sprawa R 3222/2014–5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy L’Oréal a Make up for ever.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Make up for ever i L’Oréal SA pokrywają własne koszty oraz po połowie koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 243 z 4.7.2016.


title: Sprawa C-636/17: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 28 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg – Austria) – Germanwings GmbH / Emina Pedić

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/21

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 28 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg – Austria) – Germanwings GmbH / Emina Pedić
   (Sprawa C-636/17) (1)

   (2018/C 190/38)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 63 z 19.2.2018.


title: Sprawa C-237/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Liège (Belgia) w dniu 3 kwietnia 2018 r. – Pauline Stiernon, Marion Goraguer, Muriel Buccarello, Clémentine Vasseur, Manon Pirotton, Anissa Quotb / Belgia, SPF Santé publique (federalna służba publiczna – zdrowie publiczne), Francuska Wspólnota Belgii

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Liège (Belgia) w dniu 3 kwietnia 2018 r. – Pauline Stiernon, Marion Goraguer, Muriel Buccarello, Clémentine Vasseur, Manon Pirotton, Anissa Quotb / Belgia, SPF Santé publique (federalna służba publiczna – zdrowie publiczne), Francuska Wspólnota Belgii
   (Sprawa C-237/18)
   (2018/C 190/20)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de première instance de Liège

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pauline Stiernon, Marion Goraguer, Muriel Buccarello, Clémentine Vasseur, Manon Pirotton, Anissa Quotb

      Strona pozwana: Belgia, SPF Santé publique (federalna służba publiczna – zdrowie publiczne), Francuska Wspólnota Belgii

      Pytania prejudycjalne

   Czy w zakresie, w jakim dekret królewski z dnia 2 lipca 2009 r. ustanawiający wykaz zawodów paramedycznych nie uwzględnia psychomotoryki jako zawodu paramedycznego, podczas gdy w Belgii został ustanowiony dyplom licencjacki z psychomotoryki, a w ten sposób ogranicza prawo do swobodnego przepływu osób, prawo do wolności wyboru zawodu i prawo do podejmowania pracy, [omawiany dekret królewski] narusza art. 20, 21 i 45 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 15 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?


title: Sprawa T-320/16: Postanowienie Sądu z dnia 9 kwietnia 2018 r. – Make up for ever / EUIPO – L’Oréal (MAKE UP FOR EVER) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku — Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku towarowego — Umorzenie postępowania]

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/28

         Postanowienie Sądu z dnia 9 kwietnia 2018 r. – Make up for ever / EUIPO – L’Oréal (MAKE UP FOR EVER)
   (Sprawa T-320/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Wniosek o unieważnienie prawa do znaku - Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku towarowego - Umorzenie postępowania])
   (2018/C 190/50)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Make up for ever (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Caron)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Bonne i D. Hanf, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: L’Oréal SA (Paryż) (przedstawiciel: adwokat S. Micallef)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2016 r. (sprawa R 985/2015–5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy L’Oréal a Make up for ever.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Make up for ever i L’Oréal SA pokrywają własne koszty oraz po połowie koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 296 z 16.8.2016.


title: Sprawa C-244/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 1 lutego 2018 r. w sprawie T-423/14, Larko/Komisja, wniesione w dniu 4 kwietnia 2018 r. przez Larko Geniki Metalleftiki kai Metallourgiki AE

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/15

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 1 lutego 2018 r. w sprawie T-423/14, Larko/Komisja, wniesione w dniu 4 kwietnia 2018 r. przez Larko Geniki Metalleftiki kai Metallourgiki AE
   (Sprawa C-244/18 P)
   (2018/C 190/21)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Larko Geniki Metalleftiki kai Metallourgiki AE (przedstawiciele: adwokaci I. Dryllerakis, I. Soufleros, E. Triantafyllou, G. Psaroudakis, E. Rantos i N. Korogiannakis)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uwzględnienie odwołania.

               —

               Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd z zastrzeżeniem, że rozstrzygnięcie o kosztach zapadnie w orzeczeniu kończącym postępowanie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca je podnosi następujące cztery zarzuty:

               1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE z powodu stwierdzenia, że środek nr 3 przysporzył wnoszącej odwołanie korzyści, w związku z błędnym zastosowaniem zasady inwestora prywatnego.

               2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE i art. 296 ust. 2 TFUE z powodu stwierdzenia, że środki nr 2 i 4 przysporzyły wnoszącej odwołanie korzyści. W odniesieniu do środka nr 2 (gwarancji z 2008 r.): błędna wykładnia kryterium czasowego pojęcia przedsiębiorstwa przeżywającego trudności. Błędna wykładnia kryterium wynagrodzenia z tytułu gwarancji. W odniesieniu do środka nr 4 (gwarancji z 2010 r.): a) brak uzasadnienia w odniesieniu do przyznania gwarancji jako zwyczajowej praktyki; b) brak uzasadnienia w odniesieniu do nieodwracalnej szkody, jaką miała ponieść wnosząca odwołanie; c) brak uzasadnienia i naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE oraz zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań w odniesieniu do warunków gwarancji i wysokości opłaty; d) brak uzasadnienia w odniesieniu do szczególnej pozycji National Bank of Greece SA (ETE) jako prywatnego akcjonariusza.

               3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE i art. 296 ust. 2 TFUE z powodu stwierdzenia, że środek nr 6 jest niezgodny ze wspólnym rynkiem, a) jeśli chodzi o podporządkowanie ramom czasowym z 2011 r.; b) jeśli chodzi o podporządkowanie wytycznym na rzecz wspomagania i restrukturyzacji.

               4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 108 ust. 2 TFUE, art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 (1)
                  i art. 296 ust. 2 TFUE w odniesieniu do liczbowego wyrażenia pomocy, którą należy odzyskać z tytułu środków nr 2, 4 i 6, w związku ze stwierdzeniami poczynionymi w zaskarżonym wyroku w odniesieniu do szczególnego charakteru pomocy w postaci gwarancji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. 1999, L 83, s. 1).


title: Sprawa T-235/18: Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2018 r. – Qualcomm/Komisja

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/41

         Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2018 r. – Qualcomm/Komisja
   (Sprawa T-235/18)
   (2018/C 190/66)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Qualcomm, Inc. (San Diego, Kalifornia, USA) (przedstawiciele: M. Pinto de Lemos Fermiano Rato, M. Davilla i M. English, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               uchylenie nałożonej w niej grzywny lub, tytułem ewentualnym, znaczne zmniejszenie jej kwoty;

               —

               zarządzenie wskazanych w skardze środków organizacji postępowania lub środków dowodowych oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że przyjmując zaskarżoną decyzję Komisja dopuściła się oczywistych uchybień proceduralnych.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że przyjmując zaskarżoną decyzję Komisja dopuściła się oczywistych błędów w ocenie, nie uzasadniła jej i przeinaczyła materiał dowodowy nie uwzględniając przedstawionego przez spółkę Qualcomm na swą obronę dowodu dotyczącego efektywności.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że przyjmując zaskarżoną decyzję Komisja dopuściła się oczywistych naruszeń prawa i oczywistych błędów w ocenie uznając, że kwestionowane porozumienia są w stanie wywierać ewentualne skutki antykonkurencyjne.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że przyjmując zaskarżoną decyzję Komisja dopuściła się oczywistych błędów w ocenie w zakresie dotyczącym określenia właściwego rynku produktowego i stwierdzenia zajmowania pozycji dominującej.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że przyjmując zaskarżoną decyzję Komisja dopuściła się oczywistych naruszeń prawa i oczywistych błędów w ocenie oraz nie uzasadniła jej w zakresie dotyczącym okresu trwania zarzucanego naruszenia.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, że przyjmując zaskarżoną decyzję Komisja dopuściła się oczywistych błędów w ocenie przy stosowaniu wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien oraz naruszyła zasadę proporcjonalności.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący tego, że przyjmując zaskarżoną decyzję Komisja dopuściła się oczywistych błędów w ocenie uznając się za podmiot właściwy do wydania rozstrzygnięcia w sprawie oraz stwierdzając wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi.


title: Sprawa C-252/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 1 lutego 2018 r. w sprawie T-506/15, Republika Grecka/Komisja Europejska, wniesione w dniu 6 kwietnia 2018 r. przez Republikę Grecką

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 1 lutego 2018 r. w sprawie T-506/15, Republika Grecka/Komisja Europejska, wniesione w dniu 6 kwietnia 2018 r. przez Republikę Grecką
   (Sprawa C-252/18 P)
   (2018/C 190/22)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: G. Kanellopoulos, E. Leftheriotou, A. Vasilopoulou i E. Chroni)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uwzględnienie odwołania, uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu z dnia 1 lutego 2018 r. w sprawie T-506/15, jak opisano szczegółowo w odwołaniu, uwzględnienie skargi wniesionej przez Republikę Grecką w dniu 29 sierpnia 2015 r. zgodnie z odwołaniem, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2015/1119/UE z dnia 22 czerwca 2015 r. w części, w której instytucja ta nałożyła na nią a) korekty finansowe: jednorazową i ryczałtowe w wysokości 313 483 531,71 EUR za lata składania wniosków 2009, 2010 i 2011 w zakresie bezpośredniej pomocy obszarowej oraz b) ryczałtową korektę finansową w wysokości 2 % w odniesieniu do wzajemnej zgodności za rok składania wniosków 2011,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca je podnosi pięć zarzutów:

               A.

               W odniesieniu do części, w której w zaskarżonym wyroku zbadano podniesione w skardze zarzuty pierwszy i drugi, dotyczące korekty w wysokości 25 % pomocy obszarowej (pkt 48-140 zaskarżonego wyroku):
               Pierwszy zarzut odwołania odnosi się do błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., jeśli chodzi o definicję użytków zielonych, do błędnego zastosowania art. 296 TFUE oraz do niewystarczającego i nieodpowiedniego uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
               Drugi zarzut odwołania odnosi się do błędnej wykładni i błędnego zastosowania wytycznych (dokumentu VI/5530/1997) i dotyczy istnienia przesłanek zastosowania korekty finansowej w wysokości 25 %, do błędnej wykładni i błędnej zastosowania art. 296 TFUE i art. 43, 44 i 137 rozporządzenia nr 73/2009, do niewystarczającego i sprzecznego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, do naruszenia zasady równości broni i przeinaczenia sprawozdania podsumowującego.

               B.

               W odniesieniu do części, w której w zaskarżonym wyroku zbadano podniesiony w skardze zarzut trzeci, dotyczący nałożenia korekty finansowej w wysokości 5 % z powodu niedociągnięć w systemie identyfikacji działek rolnych (LPIS) (pkt 141-162 zaskarżonego wyroku):
               Zarzut trzeci odwołania odnosi się do naruszenia zasady legalności, zasady dobrej administracji, prawa do obrony jednostki, do naruszenia zasady proporcjonalności, do błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 296 TFUE oraz do niewystarczającego uzasadnienia.

               C.

               W odniesieniu do części, w której w zaskarżonym wyroku zbadano podniesiony w skardze zarzut czwarty, dotyczący nałożenia korekty finansowej w wysokości 2 % (pkt 163-183 zaskarżonego wyroku):
               Czwarty zarzut odwołania odnosi się do błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 1122/2009 i art. 27 rozporządzenia nr 796/2004, do niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz do przeinaczenia treści skargi.

               D.

               W odniesieniu do części, w której w zaskarżonym wyroku zbadano podniesiony w skardze zarzut piąty, dotyczący systemu wzajemnej zgodności (pkt 184-268 zaskarżonego wyroku):
               Piąty zarzut odwołania odnosi się do błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 11 rozporządzenia nr 885/2006 i art. 31 rozporządzenia nr 1290/2005, a także do niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonego wyroku.


title: Sprawa T-320/17: Postanowienie Sądu z dnia 10 kwietnia 2018 r. – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki / EFI

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/42

         Postanowienie Sądu z dnia 10 kwietnia 2018 r. – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki / EFI
   (Sprawa T-320/17) (1)

   (2018/C 190/67)
   Język postępowania: angielski
   Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 256 z 7.8.2017.


title: Sprawa T-813/16: Postanowienie Sądu z dnia 11 kwietnia 2018 r. – ABES / Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Dotacje przyznane przez władze portugalskie podmiotowi świadczącemu usługi socjalne na rzecz osób starszych — Wstępne postępowanie wyjaśniające — Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa — Skarga, w której zakwestionowano zasadność spornego środka — Brak istotnego wpływu na pozycję konkurencyjną — Niedopuszczalność)

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/29

         Postanowienie Sądu z dnia 11 kwietnia 2018 r. – ABES / Komisja
   (Sprawa T-813/16) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Dotacje przyznane przez władze portugalskie podmiotowi świadczącemu usługi socjalne na rzecz osób starszych - Wstępne postępowanie wyjaśniające - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa - Skarga, w której zakwestionowano zasadność spornego środka - Brak istotnego wpływu na pozycję konkurencyjną - Niedopuszczalność))
   (2018/C 190/51)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Abes – companhia de assistência, bem-estar e serviços para seniores, Lda (São Pedro de Tomar, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat N. Mimoso Ruiz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. França i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo i M.J. Castanheira Neves, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2016) 5054 final z dnia 9 sierpnia 2016 r. dotyczącej pomocy państwa SA.38920 (2014/NN), w której to decyzji w wyniku wstępnego postępowania wyjaśniającego uznano, że subwencja przyznana Santa Casa de Misericórdia de Tomar nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Abes – companhia de assistência, bem-estar e serviços para seniores, Lda zostaje, poza własnymi kosztami, obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Portugalska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 30 z 30.1.2017.


title: Sprawa C-344/16: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 23 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Die Länderbahn GmbH DLB / DB Station & Service AG

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/17

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 23 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Die Länderbahn GmbH DLB / DB Station & Service AG
   (Sprawa C-344/16) (1)

   (2018/C 190/23)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 428 z 21.11.2016.


title: Sprawa C-603/16 P: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 16 lutego 2018 r. – Rada Unii Europejskiej / PT Wilmar Bioenergi Indonesia, PT Wilmar Nabati Indonesia, Komisja Europejska, European Biodiesel Board (EBB)

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/17

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 16 lutego 2018 r. – Rada Unii Europejskiej / PT Wilmar Bioenergi Indonesia, PT Wilmar Nabati Indonesia, Komisja Europejska, European Biodiesel Board (EBB)
   (Sprawa C-603/16 P) (1)

   (2018/C 190/24)
   Język postępowania: angielski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 30 z 31.1.2017.


title: Sprawa C-604/16 P: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 16 lutego 2018 r. – Rada Unii Europejskiej / PT Pelita Agung Agrindustri, Komisja Europejska, European Biodiesel Board (EBB)

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/18

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 16 lutego 2018 r. – Rada Unii Europejskiej / PT Pelita Agung Agrindustri, Komisja Europejska, European Biodiesel Board (EBB)
   (Sprawa C-604/16 P) (1)

   (2018/C 190/25)
   Język postępowania: angielski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 30 z 30.1.2017


201805250591897312018/C 200/481832017TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180424383811Sprawa T-183/17: Wyrok Sądu z dnia 24 kwietnia 2018 r. – Menta y Limón Decoración/EUIPO-Ayuntamiento de Santa Cruz de La Palma (Przedstawienie mężczyzny w stroju regionalnym) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający mężczyznę w stroju regionalnym — Artykuł 53 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Zakaz używania unijnego znaku towarowego na podstawie prawa krajowego — Stosowanie prawa krajowego przez EUIPO}
 ---documentbreak--- C2002018PL3810120180424PL0048381381Wyrok Sądu z dnia 24 kwietnia 2018 r. – Menta y Limón Decoración/EUIPO-Ayuntamiento de Santa Cruz de La Palma (Przedstawienie mężczyzny w stroju regionalnym)
   (Sprawa T-183/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający mężczyznę w stroju regionalnym — Artykuł 53 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Zakaz używania unijnego znaku towarowego na podstawie prawa krajowego — Stosowanie prawa krajowego przez EUIPO}”2018/C 200/48Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: Menta y Limón Decoración, SL (Argame, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Estella Garbayo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo S. Palmero Cabezas, następnie J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również, interwenient przed Sądem: Ayuntamiento de Santa Cruz de La Palma (Santa Cruz de La Palma, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Sanmartín Sanmartín)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 stycznia 2017 r. (sprawa R 510/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Menta y Limón Decoración a Ayuntamiento de Santa Cruz de La Palma.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałej części oddalona.

            2)

            Menta y Limón Decoración, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 151 z 15.5. 2017.


201805250521897062018/C 200/642492018TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180416505011Sprawa T-249/18: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2018 r. – Saab Halabi / Rada
 ---documentbreak--- C2002018PL5010120180416PL0064501501Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2018 r. – Saab Halabi / Rada
   (Sprawa T-249/18)2018/C 200/64Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Tarek William Saab Halabi (Wenezuela) (przedstawiciele: adwokaci L. Giuliano i F. Di Gianni)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/90 z dnia 22 stycznia 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/88 z dnia 22 stycznia 2018 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli w zakresie, w jakim ich przepisy dotyczą strony skarżącej; i

            —

            obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi dwa zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Rada naruszyła zasadę dobrej administracji, a także naruszyła przysługujące skarżącemu prawo do obrony i skutecznej ochrony sądowej, nie udzielając mu w rozsądnym terminie dostępu do dowodów rzekomo wspierających umieszczenie go w wykazie.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada nie udowodniła, iż przesłanki umieszczenia go w wykazie zostały spełnione, oraz dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, gdyż nie wykazała, że pełniąc funkcję prokuratora generalnego oraz poprzednie funkcje rzecznika praw obywatelskich i przewodniczącego Republikańskiej Rady Moralnej podważał demokrację i praworządność w Wenezueli.


201806080301931522018/C 221/372252018TC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180401313221Sprawa T-225/18: Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2018 r. – Manéa/CdT
 ---documentbreak--- C2212018PL3110120180401PL0037311322Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2018 r. – Manéa/CdT
   (Sprawa T-225/18)2018/C 221/37Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Camelia Manéa (Echternach, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat M.-A. Lucas)

      Strona pozwana: Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (CdT)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej z dnia 29 maja 2017 r. o nieprzedłużeniu ze skarżącą jako członkiem personelu tymczasowego, ze skutkiem od dnia 12 listopada 2015 r., umowy o pracę na czas określony, która to umowa została zatem faktycznie rozwiązana z dniem 31 stycznia 2016 r.;

            —

            nakazanie przywrócenia skarżącej statusu członka personelu tymczasowego w CdT z dniem 1 stycznia 2019 r. lub, jeżeli okaże się to niemożliwe, zobowiązanie pozwanego do wypłacenia odszkodowania za poniesioną przez nią szkodę majątkową i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, która wynikała w jej przypadku z utraty zatrudnienia na czas nieokreślony, a która została oszacowana na kwotę odpowiadającą wynagrodzeniu, jakie pobierałaby, gdyby pozostawała w służbie CdT przez cztery lata, pomniejszoną w razie potrzeby o wynagrodzenie lub odszkodowanie, jakie może otrzymać, oraz zobowiązanie pozwanego do wpłacenia do wspólnotowego systemu emerytalno-rentowego odpowiednich składek;

            —

            nakazanie CdT wypłacenia jej zadośćuczynienia za krzywdę i odszkodowania za szkodę wynikające z decyzji z dnia 12 listopada 2015 r. w wysokości 11136 EUR z tytułu doznanej krzywdy, kwotę 12000 EUR z tytułu utraty wynagrodzenia i kwotę 9674 EUR z tytułu kosztów zastępstwa procesowego;

            —

            obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku przywrócenia sytuacji prawnej skarżącej istniejącej przed cofniętym aktem, błędów w ustaleniach faktycznych, oczywistych błędów w ocenie lub niewystarczającego uzasadnienia oraz naruszenia interesu służby, ponieważ nowa decyzja w sprawie braku ponownego zatrudnienia skarżącej na dzień 31 stycznia 2016 r. opierała się na okolicznościach, które wbrew temu, co twierdzi pozwany, nie zaistniałyby, gdyby powstała kwestia jej ponownego zatrudnienia w listopadzie 2015 r.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący po pierwsze, naruszenia polityki kadrowej określonej przez Zarząd, ponieważ w decyzji o niezatrudnianiu uznano, że w interesie służby leży wdrażanie polityki zastępowania członków personelu tymczasowego przez pracowników kontraktowych. Po drugie, zarzut ten dotyczy błędu w ocenie, ponieważ uznano, że zastąpienie skarżącej przez członka personelu kontraktowego było uzasadnione reorganizacją działu pomocy tłumaczeniowej, a po trzecie, błędu co do faktów, ponieważ uznano, że tak było.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa, oczywistego błędu w ocenie i niedostatecznego uzasadnienia, ponieważ zdecydowano z mocą wsteczną i wyłącznie na podstawie interesu służby, aby raczej nie zatrudniać ponownie skarżącej niż wypłacić jej odszkodowanie, podczas gdy jej zdaniem przywrócenie cofniętej decyzji było niemożliwe lub szczególnie trudne. Ponadto decyzja ta nie jest konieczna do osiągnięcia celów aktu, nie stanowi pełnego zbadania okoliczności sprawy, jest sprzeczna z uzasadnionymi oczekiwaniami i pozostawia niespełniony obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przez pozostałe nieprawidłowości, którymi była obarczona pierwotna decyzja.


201806150681955372018/C 231/256262016TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180516212222Sprawa T-626/16: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2018 r. – Troszczynski / Parlament (Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego — Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych — Zwrot niesłusznie wypłaconych kwot — Kompetencje sekretarza generalnego — Electa una via — Prawo do obrony — Ciężar dowodu — Obowiązek uzasadnienia — Prawa polityczne — Równość traktowania — Nadużycie władzy — Niezależność posłów — Błąd dotyczący okoliczności faktycznych — Proporcjonalność)
 ---documentbreak--- C2312018PL2120120180516PL0025212222Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2018 r. – Troszczynski / Parlament
   (Sprawa T-626/16) (
         1
      )
   „(Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego — Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych — Zwrot niesłusznie wypłaconych kwot — Kompetencje sekretarza generalnego — Electa una via — Prawo do obrony — Ciężar dowodu — Obowiązek uzasadnienia — Prawa polityczne — Równość traktowania — Nadużycie władzy — Niezależność posłów — Błąd dotyczący okoliczności faktycznych — Proporcjonalność)”2018/C 231/25Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Mylène Troszczynski (Noyon, Francja) (przedstawiciele: początkowo adwokat M. Ceccaldi, następnie adwokat F. Wagner)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: G. Corstens i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 23 czerwca 2016 r. w sprawie odzyskania od skarżącej kwoty 56554 EUR niesłusznie wypłaconej z tytułu zatrudnienia asystentów parlamentarnych oraz związanej z tą decyzją noty obciążeniowej.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Mylène Troszczynski pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski, włącznie z kosztami postępowania w sprawie środków tymczasowych.

      (
         1
      )	Dz.U. C 383 z 17.10.2016.


201806150441954822018/C 231/182622018CJC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180416141632Sprawa C-262/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 5 lutego 2018 r. w sprawie T-216/15, Dôvera zdravotná poist’ovňa, a.s. / Komisja Europejska, wniesione w dniu 16 kwietnia 2018 r. przez Komisję Europejską
 ---documentbreak--- C2312018PL1420120180416PL0018142163Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 5 lutego 2018 r. w sprawie T-216/15, Dôvera zdravotná poist’ovňa, a.s. / Komisja Europejska, wniesione w dniu 16 kwietnia 2018 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-262/18 P)2018/C 231/18Język postępowania: angielski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciel: P.J. Loewenthal, F. Tomat, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Dôvera zdravotná poist’ovňa, a.s., Republika Słowacka, Union zdravotná poist’ovňa a.s.

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

            —

            uchylenie wyroku Sądu (druga izba) z dnia 5 lutego 2018 r. w sprawie T-216/15, Dôvera/Komisja;

            —

            skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

            —

            posiłkowo – skorzystanie z jego uprawnienia na podstawie art. 61 akapit pierwszy zdanie drugie statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej do wydania ostatecznego orzeczenia w sprawie i

            —

            orzeczenie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów niniejszego postępowania nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie, jeżeli skieruje sprawę do Sądu, albo obciążenie Dôvera zdravotná poist’ovňa a.s. i Union zdravotná poist’ovňa a.s. kosztami postępowania, jeżeli wyda ostateczny wyrok w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżonym wyrokiem Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji (UE) 2015/248 z dnia 15 października 2014 r. w sprawie środków SA.23008 (2013/C) (ex 2013/NN) przyznanych przez Republikę Słowacką na rzecz Spoločná zdravotná poisťovňa, a.s. (SZP) i Všeobecná zdravotná poisťovňa, a.s. (VZP) (Dz.U. 2015, L 41, s. 25).
   Komisja podnosi trzy zarzuty w odwołaniu od zaskarżonego wyroku.
   Po pierwsze, Komisja uważa, że Sąd nie dopełnił obowiązku uzasadnienia na podstawie art. 36 i art. 53 ust. 1 statutu Trybunału Sprawiedliwości. W zaskarżonym wyroku Sąd stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, uwzględniając drugi zarzut skarżącej w pierwszej instancji, mianowicie ten, że Komisja błędnie przyjęła, iż słowacki obowiązkowy system ubezpieczeń zdrowotnych opiera się przede wszystkim na zasadzie solidarności. Niemniej norma prawna, którą w rzeczywistości zastosował do stwierdzenia nieważności, to norma, którą skarżąca zaproponowała w zarzucie pierwszym w pierwszej instancji, a mianowicie, że sama obecność cech ekonomicznych przekształca świadczenie usług ubezpieczenia zdrowotnego w działalność gospodarczą. Ponieważ normy prawne wskazane w pierwszym i drugim zarzucie skarżącej wzajemnie się wykluczały, Komisja nie jest w stanie zrozumieć, na jakiej podstawie stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji.
   Po drugie, Komisja uważa, że Sąd naruszył prawo poprzez błędną wykładnię pojęcia przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. W zaskarżonym wyroku Sąd uznał twierdzenie Komisji, że słowacki obowiązkowy system ubezpieczeń zdrowotnych opierał się przede wszystkim na zasadzie solidarności, jak też jej wyjaśnienie, że jego cechy ekonomiczne zostały wprowadzone dla zapewnienia osiągnięcia jego celów społecznych i solidarnościowych. Niemniej uznał, że Komisja popełniła błąd w ocenie poprzez stwierdzenie, że działalność prowadzona przez zakłady ubezpieczeń zdrowotnych w ramach słowackiego systemu obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego nie ma charakteru gospodarczego. Doszedł do tego wniosku, zwracając uwagę na zdolność ubezpieczycieli do generowania, wykorzystywania i podziału części swoich zysków oraz na konkurencję między ubezpieczycielami w zakresie klientów i jakości usług. Następnie stwierdził, że sama obecność ubezpieczycieli nastawionych na zysk na Słowacji przekształca SZP i VZP poprzez propagację w przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Stwierdzając to, Sąd nie uwzględnił orzecznictwa, zgodnie z którym system ubezpieczeń zdrowotnych opierający się przede wszystkim na zasadzie solidarności, którego cechy ekonomiczne zostały wprowadzone w celu zapewnienia ciągłości systemu i osiągnięcia celów społecznych i solidarnościowych leżących u jego podstaw, ma charakter niegospodarczy, w związku z czym zakłady ubezpieczeń zdrowotnych prowadzące działalność w ramach tego programu nie są przedsiębiorstwami.
   Po trzecie, Komisja uważa, że Sąd wypaczył dowody przedstawione mu w pierwszej instancji poprzez stwierdzenie, że istnieje „intensywna i złożona konkurencja” między zakładami ubezpieczenia zdrowotnego na Słowacji, podczas gdy w aktach sprawy wskazano jedynie na bardzo ograniczoną konkurencję w zakresie nieodpłatnych świadczeń nieobowiązkowych.


201808030342049932018/C 294/181182018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180214131422Sprawa C-118/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2017 r. w sprawie T-771/15, Hochmann Marketing / EUIPO, wniesione w dniu 14 lutego 2018 r. przez Hochmann Marketing GmbH
 ---documentbreak--- C2942018PL1320120180214PL0018132142Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2017 r. w sprawie T-771/15, Hochmann Marketing / EUIPO, wniesione w dniu 14 lutego 2018 r. przez Hochmann Marketing GmbH
   (Sprawa C-118/18 P)2018/C 294/18Język postępowania: angielski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Hochmann Marketing GmbH, dawniej Bittorrent Marketing GmbH (przedstawiciel: C. Hoppe, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
   Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziewiąta izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


201808030202050072018/C 294/514072018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180621373822Sprawa C-407/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Višje sodišče v Mariboru (Słowenia) w dniu 21 czerwca 2018 r. – Aleš Kuhar, Jožef Kuhar / Addiko Bank d.d.
 ---documentbreak--- C2942018PL3720120180621PL0051372382Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Višje sodišče v Mariboru (Słowenia) w dniu 21 czerwca 2018 r. – Aleš Kuhar, Jožef Kuhar / Addiko Bank d.d.
   (Sprawa C-407/18)2018/C 294/51Język postępowania: słoweński
      Sąd odsyłający

   Višje sodišče v Mariboru

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Aleš Kuhar, Jožef Kuhar

      Druga strona postępowania: Addiko Bank d.d.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy, biorąc pod uwagę zasadę skuteczności prawa Unii Europejskiej, dyrektywę Rady 93/13/EWG (
         1
      ) należy interpretować w ten sposób, że w ramach postępowania egzekucyjnego sąd wykonawczy jest zobowiązany z urzędu odmówić egzekucji ze względu na nieuczciwy warunek zawarty w akcie notarialnym stanowiącym podstawę do bezpośredniego wszczęcia egzekucji (tytuł wykonawczy), w przypadku takim jak rozpatrywany w niniejszej sprawie, w którym przepis proceduralny państwa członkowskiego nie przyznaje sądowi wykonawczemu możliwości wstrzymania lub zawieszenia egzekucji (na wniosek dłużnika lub z urzędu) do chwili ostatecznego orzeczenia co do istoty w przedmiocie nieuczciwego charakteru warunku, wydanego w wyniku postępowania rozpoznawczego wszczętego przez dłużnika jako konsumenta?
   (
         1
      )	Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


201808030252049692018/C 294/075642016CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL201806286611Sprawa C-564/16 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 czerwca 2018 r. – Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) / Puma SE [Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 8 ust. 5 – Artykuł 76 – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Względne podstawy odmowy rejestracji – Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 – Zasada 19 – Zasada 50 ust. 1 – Istnienie wcześniejszych decyzji Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) uznających renomę wcześniejszego znaku towarowego – Zasada dobrej administracji – Uwzględnienie tych decyzji w późniejszych postępowaniach w sprawie sprzeciwu – Obowiązek uzasadnienia – Obowiązki proceduralne izb odwoławczych EUIPO]
 ---documentbreak--- C2942018PL610120180628PL00076161Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 czerwca 2018 r. – Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) / Puma SE
   (Sprawa C-564/16 P) (
         1
      )
   „[Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 5 — Artykuł 76 — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Względne podstawy odmowy rejestracji — Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 — Zasada 19 — Zasada 50 ust. 1 — Istnienie wcześniejszych decyzji Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) uznających renomę wcześniejszego znaku towarowego — Zasada dobrej administracji — Uwzględnienie tych decyzji w późniejszych postępowaniach w sprawie sprzeciwu — Obowiązek uzasadnienia — Obowiązki proceduralne izb odwoławczych EUIPO]”2018/C 294/07Język postępowania: angielski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: D. Botis i D. Hanf, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Puma SE (przedstawiciel: P. González-Bueno Catalán de Ocón, abogado)

      Sentencja

            1)

            Odwołanie zostaje oddalone.

            2)

            Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa koszty postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 86 z 20.3.2017.


201808030052049982018/C 294/293562018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180531222211Sprawa C-356/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 31 maja 2018 r. – Christian Gmoser / Nürnberger Versicherung Aktiengesellschaft Österreich
 ---documentbreak--- C2942018PL2210120180531PL0029221221Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 31 maja 2018 r. – Christian Gmoser / Nürnberger Versicherung Aktiengesellschaft Österreich
   (Sprawa C-356/18)2018/C 294/29Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Landesgericht Salzburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Christian Gmoser

      Strona pozwana: Nürnberger Versicherung Aktiengesellschaft Österreich

      Pytania prejudycjalne

            1.

            Czy art. 15 ust. 1 dyrektywy 90/619/EWG (drugiej dyrektywy w sprawie ubezpieczeń na życie) (
                  1
               ) w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 92/96/EWG (trzecią dyrektywę w sprawie ubezpieczeń na życie) (
                  2
               ) w związku z art. 31 dyrektywy 92/96/EWG należy interpretować w ten sposób, że informacja o możliwości odstąpienia od umowy powinna zawierać również wskazanie, że odstąpienie nie wymaga szczególnej formy?

            2.

            Czy odstąpienie ze względu na wadliwe pouczenie o prawie odstąpienia może w dalszym ciągu zostać wykonane przez ubezpieczającego również po rozwiązaniu umowy ubezpieczenia na życie wskutek wypowiedzenia (oraz po dokonaniu odkupu)?

      (
         1
      )	Druga dyrektywa Rady 90/619/EWG z dnia 8 listopada 1990 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody usług oraz zmieniająca dyrektywę 79/267/EWG; Dz.U. 1990, L 330, s. 50.
   (
         2
      )	Dyrektywa Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie oraz zmieniająca dyrektywy 79/267/EWG i 90/619/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń na życie); Dz.U. 1992, L 360, s. 1.


201808030692050792018/C 294/604022017TC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180703454622Sprawy T-402/17 i T-403/17: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2018 r. – Vienna International Hotelmanagement / EUIPO (Vienna House i VIENNA HOUSE) {Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenia unijnych znaków towarowych, słownego Vienna House i graficznego VIENNA HOUSE – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) orozporządzenia 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2942018PL4520120180703PL0060452462Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2018 r. – Vienna International Hotelmanagement / EUIPO (Vienna House i VIENNA HOUSE)
   (Sprawy T-402/17 i T-403/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenia unijnych znaków towarowych, słownego Vienna House i graficznego VIENNA HOUSE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) orozporządzenia 2017/1001]}”2018/C 294/60Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Vienna International Hotelmanagement AG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat E. Zrzavy)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Dwie skargi na decyzje Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 kwietnia 2017 r. (sprawy R 333/2016-4 i R 332/2016-4) dotyczące rejestracji, po pierwsze, oznaczenia słownego Vienna House, a po drugie, oznaczenia graficznego VIENNA HOUSE jako unijnych znaków towarowych.

      Sentencja

            1)

            Sprawy T-402/17 i T-403/17 zostają połączone do celów wydania niniejszego wyroku.

            2)

            Skargi zostają oddalone.

            3)

            Vienna International Hotelmanagement AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 277 z 21.8.2017.


201808030752050992018/C 294/764132018TC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180704616111Sprawa T-413/18: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2018 r. – Portigon / SRB
 ---documentbreak--- C2942018PL6110120180704PL0076611611Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2018 r. – Portigon / SRB
   (Sprawa T-413/18)2018/C 294/76Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Portigon AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Bliesener i V. Jungkind)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 12 kwietnia 2018 r. w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji za 2018 r. (sygn. SRB/ES/SRF/2018/03) w zakresie, w jakim decyzja dotyczy skarżącej; oraz

            —

            obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów, które są zasadniczo identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-420/17, Portigon/SRB (
         1
      ) lub są do nich podobne.
   (
         1
      )	Dz.U. 2017, C 277, s. 56.


201808030632050822018/C 294/774152018TC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180704626321Sprawa T-415/18: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2018 r. – Silgan Closures i Silgan Holdings/Komisja
 ---documentbreak--- C2942018PL6210120180704PL0077621632Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2018 r. – Silgan Closures i Silgan Holdings/Komisja
   (Sprawa T-415/18)2018/C 294/77Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Silgan Closures GmbH (Monachium, Niemcy) i Silgan Holdings Inc. (Stamford, Connecticut, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: D. Seeliger, Y. Gürer, R. Grafunder i V. Weiss, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie kontroli C(2018) 2173 final z dnia 6 kwietnia 2018 r. doręczonej w dniu 24 kwietnia 2018 r.;

            —

            stwierdzenie nieważności każdego środka wydanego wskutek kontroli przeprowadzonej w następstwie owej niezgodnej z prawem decyzji;

            —

            w szczególności nałożenie na Komisję obowiązku zwrotu wszystkich kopii dokumentów sporządzonych w ramach kontroli i zabranych ze sobą, pod groźbą stwierdzenie nieważności przez Sąd przyszłych decyzji; oraz

            —

            obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący istotnego naruszenia prawa do obrony oraz zasad postępowania
            W ramach zarzutu pierwszego skarżące w szczególności podnoszą, że Bundeskartellamt przekazał Komisji informacje udostępnione temu organowi przez skarżące w toczącym się od 2014 r. krajowym postępowaniu w ramach współpracy i które z tego względu nie powinny były zostać dalej przekazane w trakcie wymiany informacji na podstawie art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (
                  1
               ).

            2.

            Zarzut drugi dotyczący błędnego uzasadnienia decyzji w sprawie kontroli oraz nieskończenie obszernego i nietypowego opisu jej przedmiotu („fishing expedition”), jak również brak dostatecznych poszlak.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności
            W tym względzie skarżące podnoszą, że zarządzenie kontroli w oparciu o ustalenia i stan postępowania prowadzonego przez Bundeskartellamt ani nie było konieczne ani odpowiednie.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczący nadużycia uprawnień dyskrecjonalnych
            W ramach zarzutu czwartego podnosi się, że zarządzenie kontroli opiera się na niemających znaczenia dla sprawy rozważaniach. Chodzi raczej o niezwiązane z pierwotnym celem współdziałanie Bundeskartellamtu i Komisji dla umożliwienia ukarania przedsiębiorstw przez Komisję, które z uwagi na luki w prawie nie mogło prawdopodobnie nastąpić na poziomie krajowym.

            5.

            Zarzut piąty dotyczący braku właściwości Komisji oraz naruszenia zasady subsydiarności
            W tym względzie skarżące zarzucają, że ani nie jest zrozumiałe, iż Bundeskartellamt jest niewłaściwy w celu prawidłowego zakończenia zawisłego przed nim postępowania ani dlaczego postępowanie z uwagi na swój zakres lub skutki należało lepiej przeprowadzić na poziomie Unii w tego rodzaju późniejszym terminie.

      (
         1
      )	Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


201808030242050482018/C 294/303572018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180531232311Sprawa C-357/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 31 maja 2018 r. – Bettina Plackner / Nürnberger Versicherung Aktiengesellschaft Österreich
 ---documentbreak--- C2942018PL2310120180531PL0030231231Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 31 maja 2018 r. – Bettina Plackner / Nürnberger Versicherung Aktiengesellschaft Österreich
   (Sprawa C-357/18)2018/C 294/30Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Landesgericht Salzburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Bettina Plackner

      Strona pozwana: Nürnberger Versicherung Aktiengesellschaft Österreich

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 15 ust. 1 dyrektywy 90/619/EWG (drugiej dyrektywy w sprawie ubezpieczeń na życie) (
         1
      ) w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 92/96/EWG (trzecią dyrektywę w sprawie ubezpieczeń na życie) (
         2
      ) w związku z art. 31 dyrektywy 92/96/EWG należy interpretować w ten sposób, że informacja o możliwości odstąpienia od umowy powinna zawierać również wskazanie, że odstąpienie nie wymaga szczególnej formy?
   (
         1
      )	Druga dyrektywa Rady 90/619/EWG z dnia 8 listopada 1990 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody usług oraz zmieniająca dyrektywę 79/267/EWG; Dz.U. 1990, L 330, s. 50.
   (
         2
      )	Dyrektywa Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie oraz zmieniającej dyrektywy 79/267/EWG i 90/619/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń na życie); Dz.U. 1992, L 360, s. 1.


201808030162050392018/C 294/443872018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180612323211Sprawa C-387/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (Polska) w dniu 12 czerwca 2018 r. – Delfarma Sp. z o.o. przeciwko Prezesowi Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
 ---documentbreak--- C2942018PL3210120180612PL0044321321Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (Polska) w dniu 12 czerwca 2018 r. – Delfarma Sp. z o.o. przeciwko Prezesowi Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
   (Sprawa C-387/18)2018/C 294/44Język postępowania: polski
      Sąd odsyłający

   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Delfarma Sp. z o.o.

      Strona pozwana: Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

      Pytanie prejudycjalne

   Czy prawo unijne, w szczególności art. 34 i art. 36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym pozwolenie na dopuszczenie do obrotu w państwie członkowskim produktu leczniczego z importu równoległego nie może być udzielone wyłącznie z tego powodu, że produkt leczniczy będący przedmiotem importu równoległego został dopuszczony w państwie członkowskim wywozu jako odpowiednik produktu referencyjnego, tj. na podstawie skróconej dokumentacji, a w państwie członkowskim przywozu taki produkt leczniczy został dopuszczony do obrotu jako referencyjny tj. na podstawie pełnej dokumentacji, przy czym taka odmowa następuje bez badania zasadniczej tożsamości terapeutycznej obu produktów oraz bez wystąpienia organu krajowego – pomimo takiej możliwości – o dokumentację do odpowiedniego organu w państwie wywozu?


201808030432049872018/C 294/313592018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180601232422Sprawa C-359/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 22 marca 2018 r. w sprawie T-80/16, Shire Pharmaceuticals Ireland / EMA, wniesione w dniu 1 czerwca 2018 r. przez Europejską Agencję Leków
 ---documentbreak--- C2942018PL2320120180601PL0031232242Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 22 marca 2018 r. w sprawie T-80/16, Shire Pharmaceuticals Ireland / EMA, wniesione w dniu 1 czerwca 2018 r. przez Europejską Agencję Leków
   (Sprawa C-359/18 P)2018/C 294/31Język postępowania: angielski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Europejska Agencję Leków (przedstawiciele: S. Marino, A. Spina, S. Drosos, T. Jabłoński, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Shire Pharmaceuticals Ireland Ltd,
   Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

            —

            uwzględnienie odwołania wniesionego przez EMA i uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-80/16;

            —

            oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności jako bezzasadnej oraz

            —

            obciążenie skarżącego w pierwszej instancji kosztami postępowania (włącznie z kosztami poniesionymi przed Sądem)

      Zarzuty i główne argumenty

   EMA podniosła dwa zarzuty odwołania.

            1)

            Zarzut pierwszy składa się z dwóch części. W ramach pierwszej części zarzutu pierwszego EMA podnosi, że Sąd dopuścił się błędu co do prawa stwierdzając w pkt 50 zaskarżonego wyroku, że art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 141/2000 (
                  1
               ) należy interpretować niezależnie od art. 5 ust. 2. Taka interpretacja narusza art. 5 ust. 1, jako że podważa skuteczność tego przepisu.
            W ramach drugiej części zarzutu pierwszego EMA podnosi, że Sąd dopuścił się błędu co do prawa stwierdzając w pkt 64 zaskarżonego wyroku, że EMA powinna oprzeć się na pojęciu „produktu leczniczego” przy ustalaniu dla celów art. 5 ust. 1, czy wniosek o oznaczenie jako sierocy produkt leczniczy pokrywa się z uprzednio złożonym wnioskiem o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu.

            2)

            W ramach zarzutu drugiego EMA podnosi, że Sąd oparł się na nieprawidłowym rozumieniu pojęcia produktu leczniczego zawartego w art. 1 ust. 2 dyrektywy 2001/83/WE (
                  2
               ) w zakresie, w jakim stwierdził, że różnica w zaróbkach i sposobach podawania między dwoma produktami leczniczymi prowadzi do tego, że są one różne dla celów art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 141/2000.

      (
         1
      )	Rozporządzenie (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych (Dz.U. 2000, L 18, s. 1)
   (
         2
      )	Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001, L 311, s. 67)


201808030812050762018/C 294/784212018TC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180710636311Sprawa T-421/18: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2018 r. – Bauer Radio / EUIPO – Weinstein (MUSIKISS)
 ---documentbreak--- C2942018PL6310120180710PL0078631631Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2018 r. – Bauer Radio / EUIPO – Weinstein (MUSIKISS)
   (Sprawa T-421/18)2018/C 294/78Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Bauer Radio Ltd (Peterborough, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: G. Messenger, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Simon Weinstein (Wiedeń, Austria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Simon Weinstein

      Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „MUSIKISS” – zgłoszenie nr 12 317 616

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 marca 2018 r. w sprawie R 510/2017-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO i Simona Weinsteina kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


201808030822050902018/C 294/623412018TC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180531474821Sprawa T-341/18: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2018 r. – NEC Corporation/Komisja
 ---documentbreak--- C2942018PL4710120180531PL0062471482Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2018 r. – NEC Corporation/Komisja
   (Sprawa T-341/18)2018/C 294/62Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: NEC Corporation (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: R. Bachour, Solicitor, O. Brouwer i A. Pliego Selie, adwokaci)

      Strona pozwana: European Commission

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2018) 1768 final z dnia 21 marca 2018 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie AT.40136 – Capacitors w zakresie, w jakim orzeka o naruszeniu przez skarżącą art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia EOG,

            —

            pomocniczo, stwierdzenie nieważności decyzji w części nakładającej na skarżącą grzywnę, lub

            —

            pomocniczo, wydanie rozstrzygnięcia w ramach pełnej jurysdykcji w zakresie dostosowania kwoty grzywny – w świetle zarzutów pierwszego i drugiego – do poziomu zgodnego z obowiązującymi przepisami, z uzasadnieniem koncepcji powrotu do naruszenia jako okoliczności obciążającej uzasadniającej podwyższenie kwoty grzywny i który jest proporcjonalny;

            —

            obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczy tego, że zaskarżona decyzja dotknięta jest oczywistymi naruszeniami prawa i co do oceny, a także brakiem uzasadnienia, w zakresie, w jakim powołano się na powrót do naruszenia jako okoliczność obciążającą przy nakładaniu grzywny na NEC Corporation oraz że grzywna nałożona na NEC Corporation narusza zasadę proporcjonalności

            2.

            Zarzut drugi dotyczy tego, że zaskarżona decyzja narusza prawo do obrony skarżącej, gdy sugeruje ona w art. 1, że skarżąca sama uczestniczyła w stwierdzonym naruszeniu, podczas gdy nie zostało to stwierdzone, a nawet zasugerowane w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów. Co więcej, to stwierdzenie byłoby błędne pod względem prawnym i faktycznym oraz zawierało niespójne stwierdzenie i uzasadnienie, w zakresie w jakim równocześnie przyznaje (ale kwalifikuje jako nieistotne), że NEC Corporation nie była świadoma naruszenia i uważa, że NEC Corporation jest wyraźnie odpowiedzialna za podmiot dominujący (rzekomo) sprawujący kontrolę nad Tokin Corporation w pewnym określonym.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczy tego, że Komisja nie zastosowała takiego samego obniżenia podstawowej kwoty grzywny nałożonej na Tokin Corporation, jakie zastosowano do podstawowej kwoty grzywny nałożonej na NEC Corporation, a ponadto przyjęły średnią wartość sprzedaży dla celów ustalania wysokości grzywny, zamiast polegać na niereprezentatywnej wartości sprzedaży z ostatniego roku stwierdzonego naruszenia. Te niedociągnięcia stanowiły błędy przy obliczeniu kwoty grzywny lub prowadziły do nieproporcjonalnej grzywny (oraz braku uzasadnienia dla pierwszej pozycji w zakresie w jakim nie przedstawiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego ta sama obniżka najwyraźniej nie miała zastosowania do podstawowej kwoty przyjętej jako grzywnę nałożoną na NEC Corporation).


201808030422049862018/C 294/323642018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180604242411Sprawa C-364/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 4 czerwca 2018 r. – Eni SpA / Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero dell'Economia e delle Finanze
 ---documentbreak--- C2942018PL2410120180604PL0032241241Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 4 czerwca 2018 r. – Eni SpA / Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero dell'Economia e delle Finanze
   (Sprawa C-364/18)2018/C 294/32Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Eni SpA

      Strona pozwana: Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero dell'Economia e delle Finanze

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepisy zawarte w art. 6 ust. 1 dyrektywy 94/22/EWG (
         1
      ) i w motywie szóstym tej dyrektywy sprzeciwiają się przepisom krajowym, w szczególności art. 19 ust. 5a dekretu ustawodawczego nr 625 z 1996 r., który – w związku z wykładnią dokonaną przez Consiglio di Stato w wyroku nr 290/2018 – umożliwia wprowadzenie obowiązku stosowania, w odniesieniu do uiszczenia opłaty koncesyjnej, parametru QE opartego na notowaniach ropy naftowej i innych paliw, a nie wskaźnika Pfor opartego na cenie gazu na rynku krótkoterminowym?
   (
         1
      )	Dyrektywa 94/22/WE Parlamentu europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie warunków udzielania i korzystania z zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów (Dz.U L 164, s. 3, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 6, t. 2, s. 262).


201808030772050862018/C 294/794232018TC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180706646411Sprawa T-423/18: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2018 r. – Fissler / EUIPO (vita)
 ---documentbreak--- C2942018PL6410120180706PL0079641641Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2018 r. – Fissler / EUIPO (vita)
   (Sprawa T-423/18)2018/C 294/79Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Fissler GmbH (Idar-Oberstein, Niemcy) (przedstawiciele: G. Hasselblatt, Rechtsanwalt i K. Middelhoff, Rechtsanwältin)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „vita” – zgłoszenie nr 15 857 188

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 marca 2018 r. w sprawie R 1326/2017-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 7 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) 2017/1001.