201806080041931582018/C 221/45C22120180625PL01PLCORRIGENDUM20180625383811Sprostowanie komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-865/16 (Dz.U. C 30 z 30.1.2017, s. 57)

 ---documentbreak--- C2212018PL3810120180625PL0045381381Sprostowanie komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-865/16
   (
         Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 30 z dnia 30 stycznia 2017 r., s. 57
      )2018/C 221/45Opublikowany w Dzienniku Urzędowym komunikat w sprawie T-865/16 Fútbol Club Barcelona/Komisja otrzymuje brzmienie:
    ---documentbreak--- NA ---documentbreak--- C2212018PL3810120180625PL0045.0001382381Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2016 r. Fútbol Club Barcelona/Komisja
   (Sprawa T-865/16)2017/C 030/65Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: Fútbol Club Barcelona (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Roca Sagarra, J. del Saz Cordero, R. Vallina Hoset i A. Selles Marco)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 lipca 2016 r. dotyczącej pomocy państwa SA.29769 (2013) (ex 2013/NN) udzielonej przez Hiszpanię na rzecz niektórych klubów piłkarskich,

            —

            pomocniczo stwierdzenie nieważności art. 4 i 5 tej decyzji,

            —

            obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 49 TFUE w związku z art. 107 i 108 TFUE, a także art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w zakresie, w jakim całe rozumowanie przeprowadzone w zaskarżonej decyzji opiera się na przepisach krajowych ograniczających swobodę przedsiębiorczości.

            2.

            Zarzut drugi dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 107 ust. 1 TFUE w zakresie, w jakim Komisja i) nie przeprowadziła analizy odliczeń mających zastosowanie w zależności od stawki podatkowej dla każdego rodzaju podmiotów, ii) nie działała bezstronnie poprzez uwzględnienie dowodów obciążających i odciążających i w związku z tym iii) błędnie stwierdziła, że wystąpiła korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję (i) zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań poprzez nakazanie zwrotu podniesionej pomocy, mając na uwadze, że wobec zachowania hiszpańskich organów administracji i czasu trwania procedury klub FC Barcelona mógł mieć uzasadnione oczekiwania co do zgodności z prawem uregulowań podatkowych, którym podlegał i (ii) podstawowej zasady pewności prawa.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 107 ust. 1 TFUE w zakresie, w jakim Komisja nie uwzględniła faktu, że pomoc jest uzasadniona wewnętrzną logiką systemu podatkowego.

            5.

            Zarzut piąty dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 108 ust. 1 TFUE i art. 21–23 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9) w zakresie, w jakim Komisja nakazała zwrot istniejącej pomocy bez poszanowania procedury mającej zastosowanie do tego typu pomocy.


201806150741955322018/C 231/382422018TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180418303121Sprawa T-242/18: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2018 r. – VV / Komisja
 ---documentbreak--- C2312018PL3010120180418PL0038301312Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2018 r. – VV / Komisja
   (Sprawa T-242/18)2018/C 231/38Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: VV (przedstawiciel: F. Moyse, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 19 czerwca 2017 r. oraz, w razie konieczności, aktu oddalającego zażalenie skarżącego z dnia 18 stycznia 2018 r.;

            —

            obciążenie strony pozwanej koszami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej wydanej w ramach konkursu otwartego EPSO/AD/322/16 – Administratorzy w dziedzinie audytu (AD 5/AD 7) (Dz.U. 2016, C 171A, s. 1), o niedopuszczeniu jej do wspomnianego konkursu, ponieważ nie udowodniła ona, że posiada dyplom uniwersytecki potwierdzający ukończenie studiów wyższych trwających co najmniej trzy lata, w dziedzinach wskazanych w ogłoszeniu o wspomnianym konkursie.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy, dotyczący niewystarczającego charakteru uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

            2.

            Zarzut drugi, dotyczący błędów w ocenie popełnionych przez komisję konkursową przy ocenie informacji zawartych w formularzu zgłoszenia strony skarżącej. Komisja konkursowa postąpiła wbrew ogłoszeniu o konkursie stwierdzając, że strona skarżąca nie posiada poziomu wykształcenia odpowiadającego ukończonym studiom wyższym trwającym co najmniej 3 lata, potwierdzonego dyplomem ukończenia studiów, koniecznego do tego, by zostać dopuszczonym do konkursu.


201806150711955172018/C 231/276762016TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180515232311Sprawa T-676/16: Wyrok Sądu z dnia 15 maja 2018 r. – Wirecard / EUIPO (mycard2go) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego mycard2go — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2312018PL2310120180515PL0027231231Wyrok Sądu z dnia 15 maja 2018 r. – Wirecard / EUIPO (mycard2go)
   (Sprawa T-676/16) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego mycard2go — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}”2018/C 231/27Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Wirecard AG (Aschheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Bayer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 lipca 2016 r. (sprawa R 280/2016-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego mycard2go jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Wirecard AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 410 z 7.11.2016.


201806150291954902018/C 231/076852017CJC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL201712067711Sprawa C-685/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 26 września 2017 r. w sprawie T-84/16 Banca Monte dei Paschi di Siena i Banca Widiba SpA / EUIPO, wniesione w dniu 6 grudnia 2017 r. przez Banca Monte dei Paschi di Siena SpA, Wise Dialog Bank SpA (Banca Widiba SpA)
 ---documentbreak--- C2312018PL710120171206PL00077171Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 26 września 2017 r. w sprawie T-84/16 Banca Monte dei Paschi di Siena i Banca Widiba SpA / EUIPO, wniesione w dniu 6 grudnia 2017 r. przez Banca Monte dei Paschi di Siena SpA, Wise Dialog Bank SpA (Banca Widiba SpA)
   (Sprawa C-685/17 P)2018/C 231/07Język postępowania: angielski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Banca Monte dei Paschi di Siena SpA, Wise Dialog Bank SpA (Banca Widiba SpA) (przedstawiciele: adwokaci L. Trevisan, D. Contini)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
   Postanowieniem z dnia 17 maja 2018 r. r. Trybunał Sprawiedliwości (dziesiąta izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


201806150861955342018/C 231/593002018TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180513464831Sprawa T-300/18: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2018 r. – Yanukovych / Rada
 ---documentbreak--- C2312018PL4610120180513PL0059461483Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2018 r. – Yanukovych / Rada
   (Sprawa T-300/18)2018/C 231/59Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Viktor Feodorovych Yanukovych (Rostów nad Donem, Rosja) (przedstawiciel: T. Beazley, QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/333 z dnia 5 marca 2018 r. (
                  1
               ) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/326 z dnia 5 marca 2018 r. (
                  2
               ) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego; oraz

            —

            obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi siedem zarzutów.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczy tego, że skarżący nie spełnia kryteriów wymaganych, aby w rozpatrywanym okresie umieścić jego nazwisko w wykazie. Rada Unii Europejskiej nie uwzględniła należycie wszystkich przedstawionych jej dokumentów – rozpatrując przy tym bardzo wybiorczo te dokumenty, które uwzględniła. Podniesione na poparcie tego zarzutu argumenty są następujące: skarżący został objęty jedynie dochodzeniem wstępnym, które utknęło w fazie stagnacji, i oczywiście nie jest wystarczające, aby spełnić rozpatrywane kryterium; dokumenty, na jakich oparła się Rada w celu utrzymania nazwiska skarżącego w wykazie, są całkowicie niewystarczające, wzajemnie sprzeczne i fałszywe oraz nie zostały wykazane za pomocą żadnego dowodu.

            2.

            Zarzut drugi dotyczy tego, że Rada popełniła oczywiste błędy w ocenie w ramach nałożenia spornych środków na skarżącego. Rada popełniła oczywisty błąd, ponownie wskazując nazwisko skarżącego – pomimo oczywistej rozbieżności między „uzasadnieniem umieszczenia nazwiska w wykazie” a istotnymi kryteriami umieszczenia w wykazie. Ponadto, podniesione na poparcie zarzutu pierwszego argumenty są także ważne w odniesieniu do zarzutu drugiego.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczy tego, że Rada nie przestrzegała obowiązku uzasadnienia. Rada nie wskazała szczególnych i konkretnych przyczyn umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie. „Uzasadnienie” przedstawione w szóstej decyzji zmieniającej i w szóstym rozporządzeniu zmieniającym (zwanych dalej „szóstymi aktami zmieniającymi”) w celu umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie jest (nie tylko błędne), lecz również stereotypowe, nieodpowiednie i nieadekwatnie zindywidualizowane.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczy naruszenia prawa skarżącego do obrony lub faktu, że ten ostatni został pozbawiony skutecznej ochrony sądowej. Między innymi, Rada nie przeprowadziła odpowiednich konsultacji ze skarżącym przed ponownym umieszczeniem jego nazwiska w wykazie, a skarżący nie mógł skorzystać ze sprawiedliwej i słusznej możliwości skorygowania błędu lub wskazania dowodów dotyczących jego sytuacji osobistej. Radzie ani skarżącemu nigdy nie przedstawiono istotnych, wiarygodnych lub konkretnych dowodów mogących uzasadnić nałożenie środków ograniczających.

            5.

            Zarzut piąty dotyczy tego, że Rada nie dysponuje odpowiednią podstawą prawną, aby uzasadnić szóste akty zmieniające. Podniesione na poparcie tego zarzutu argumenty są następujące: (a) szósta decyzja zmieniająca nie spełnia przesłanek umożliwiających Radzie oparcie się na art. 29 TUE. Między innymi: (i) Rada wyraźnie podniosła cele, które stanowią jedynie zwykłe twierdzenia; (ii) podstawa prawna nie wykazuje żadnego wystarczającego związku z odpowiednim poziomem kontroli sądowej wymaganym w niniejszych okolicznościach; (iii) nałożenie środków ograniczających faktycznie wspiera i uzasadnia zachowanie nowego reżimu ukraińskiego, który sam narusza prawo do obrony i państwo prawa, jak również w sposób systematyczny narusza prawa człowieka; (b) przesłanki umożliwiające Radzie oparcie się na art. 215 TFUE nie są spełnione, ponieważ nie przyjęto żadnej ważnej decyzji na mocy tytułu V, rozdział 2 TUE; (c) nie istnieje wystarczający związek umożliwiający powołanie się na art. 215 TFUE wobec skarżącego.

            6.

            Zarzut szósty dotyczy tego, że Rada dopuściła się nadużycia władzy. Rzeczywisty cel Rady związany z przyjęciem szóstych aktów zmieniających polega w istocie na uzyskaniu poparcia aktualnego reżimu ukraińskiego (tak aby Ukraina rozwijała ściślejsze więzi z Unią), a nie odpowiada natomiast celom ani uzasadnieniu wskazanym w szóstych aktach zmieniających. Kryteria umieszczenia w wykazie stanowią absolutne i nadzwyczajne delegowanie uprawnień wpisujące się w zamierzony przez Radę cel.

            7.

            Zarzut siódmy dotyczy tego, że przysługujące skarżącemu na podstawie art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawo własności zostało naruszone w szczególności ze względu na to, że środki ograniczające stanowią bezzasadne i nieproporcjonalne ograniczenie tego prawa własności, między innymi ponieważ: (i) nic nie wskazuje na to, że środki finansowe, jakie miały zostać sprzeniewierzone, zostały transferowane za granicę; (ii) zamrożenie wszystkich aktywów skarżącego nie jest ani niezbędne, ani odpowiednie, ponieważ na chwilę obecną organy ukraińskie wyliczyły kwotę strat podnoszonych przez nie w ramach toczących się aktualnie przeciwko skarżącemu postępowań karnych.

      (
         1
      )	Decyzja Rady (WPZiB) 2018/333 z dnia 5 marca 2018 r. zmieniająca decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2018, L 63, s. 48, zwana dalej „szóstą decyzją zmieniającą”).
   (
         2
      )	Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2018/326 z dnia 5 marca 2018 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2018, L 63, s. 5, zwane dalej „szóstym rozporządzeniem zmieniającym”).


201806150561955272018/C 231/442612018TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180426353511Sprawa T-261/18: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2018 r. – Roxtec / EUIPO – Wallmax (Przedstawienie czarnego kwadratu zawierającego siedem niebieskich koncentrycznych kręgów)
 ---documentbreak--- C2312018PL3510120180426PL0044351351Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2018 r. – Roxtec / EUIPO – Wallmax (Przedstawienie czarnego kwadratu zawierającego siedem niebieskich koncentrycznych kręgów)
   (Sprawa T-261/18)2018/C 231/44Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Roxtec AB (Karlskrona, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci J. Olsson i J. Adamsson)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Wallmax Srl (Mediolan, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający czarny kwadrat zawierający siedem niebieskich koncentrycznych kręgów – zgłoszenie nr 14 338 735

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 stycznia 2018 r. w sprawie R 940/2017-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed EUIPO.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. e) pkt ii) rozporządzenia nr 2017/1001.


201806150471954952018/C 231/192802018CJC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180424161721Sprawa C-280/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 24 kwietnia 2018 r. – Alain Flausch, Andrea Bosco, Estienne Roger Jean Pierre Albrespy, Somateio „Syndesmos Iiton”, Somateio „Elliniko Diktyo – Filoi tis Fisys”, Somateio „Syllogos Prostasias kai Perithalpsis Agias Zonis – SPPAZ” / Ypourgos Perivallontos kai Energeias, Ypourgos Oikonomikon, Ypourgos Tourismou, Ypourgos Naftilias kai Nisiotikis Politikis
 ---documentbreak--- C2312018PL1610120180424PL0019161172Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 24 kwietnia 2018 r. – Alain Flausch, Andrea Bosco, Estienne Roger Jean Pierre Albrespy, Somateio „Syndesmos Iiton”, Somateio „Elliniko Diktyo – Filoi tis Fisys”, Somateio „Syllogos Prostasias kai Perithalpsis Agias Zonis – SPPAZ” / Ypourgos Perivallontos kai Energeias, Ypourgos Oikonomikon, Ypourgos Tourismou, Ypourgos Naftilias kai Nisiotikis Politikis
   (Sprawa C-280/18)2018/C 231/19Język postępowania: grecki
      Sąd odsyłający

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Alain Flausch, Andrea Bosco, Estienne Roger Jean Pierre Albrespy, Somateio „Syndesmos Iiton”, Somateio „Elliniko Diktyo – Filoi tis Fisys”, Somateio „Syllogos Prostasias kai Perithalpsis Agias Zonis – SPPAZ”
   Pozwani: Ypourgos Perivallontos kai Energeias, Ypourgos Oikonomikon, Ypourgos Tourismou, Ypourgos Naftilias kai Nisiotikis Politikis

      Interwenient: 105 Anonymi Touristiki kai Techniki Etaireia Ekmetallefsis Akiniton

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy art. 6 i 11 dyrektywy 2011/92/WE (
                  1
               ), interpretowane w związku z postanowieniami art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, można interpretować w ten sposób, że są one zgodne z przepisami prawa krajowego, opisanymi w pkt 8, 9 i 10 [postanowienia odsyłającego], zgodnie z którymi procedury poprzedzające wydanie decyzji o zatwierdzeniu wymogów środowiskowych dla robót i działalności mających znaczący wpływ na środowisko (publikacja ocen oddziaływania na środowisko, informowanie i udział społeczeństwa w konsultacjach) są wszczynane i prowadzone przede wszystkim przez organ administracyjny o najszerszych uprawnieniach na szczeblu regionu, a nie przez zainteresowaną gminę?

            2)

            Czy art. 6 i 11 dyrektywy 2011/92/WE, interpretowane w związku z postanowieniami art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, można interpretować w ten sposób, że są one zgodne z krajowym porządkiem prawnym, opisanym w wyżej wymienionych punktach, zgodnie z którym ostateczna publikacja decyzji o zatwierdzeniu wymogów środowiskowych dla obiektów i działalności mających znaczący wpływ na środowisko wraz z publikacją tych decyzji na właściwej stronie internetowej stanowi domniemanie pełnej wiedzy każdego zainteresowanego w celu wniesienia przed sądem środka prawnego, o którym mowa w obowiązujących przepisach (wniesienie do rady stanu skargi o stwierdzenie nieważności) w terminie sześćdziesięciu (60) dni, z uwzględnieniem przepisów ustawowych dotyczących publikacji ocen oddziaływania na środowisko, informowania i udziału społeczeństwa w postępowaniach w sprawie zatwierdzenia wymogów środowiskowych dotyczących spornych robót i działalności, zgodnie z którymi to przepisami najważniejszym organem w tych procedurach jest organ administracyjny o najszerszych uprawnieniach na szczeblu regionu, a nie zainteresowana gmina?

      (
         1
      )	Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. 2012, L 26, s. 1).


201806150461954922018/C 231/101782018CJC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL201803079911Sprawa C-178/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 5 lutego 2018 r. w sprawie T-729/15: MSD Animal Health Innovation GmbH i Intervet international BV / European Medicines Age wniesione w dniu 7 marca 2018 r. przez MSD Animal Health Innovation GmbH, Intervet international BV
 ---documentbreak--- C2312018PL910120180307PL00109191Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 5 lutego 2018 r. w sprawie T-729/15: MSD Animal Health Innovation GmbH i Intervet international BV / European Medicines Age wniesione w dniu 7 marca 2018 r. przez MSD Animal Health Innovation GmbH, Intervet international BV
   (Sprawa C-178/18 P)2018/C 231/10Język postępowania: angielski
      Strony

      Wnoszące odwołanie: MSD Animal Health Innovation GmbH, Intervet international BV (przedstawiciele: P. Bogaert, advocaat, B. Kelly, Solicitor, J. Stratford QC, C. Thomas, Barrister)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Leków

      Żądania wnoszącego odwołanie

            —

            uwzględnienie odwołania i uchylenie wyroku Sądu;

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji EMA w sprawie ujawnienia niektórych informacji na podstawie rozporządzenia o powszechnym dostępie do dokumentów (
                  1
               ), doręczonej wnoszącym odwołanie w dniu 3 grudnia 2015 r.; i

            —

            obciążenie EMA poniesionymi przez wnoszące odwołanie kosztami postępowania i innymi kosztami związanymi z niniejszą sprawą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżony wyrok należy uchylić z następujących powodów:

            —

            Sąd nie uznał, że dokumenty, których sprawa dotyczy są chronione na podstawie ogólnego domniemania poufności;

            —

            Sąd nie stwierdził, że dokumenty, których sprawa dotyczy stanowią w całości poufne informacje handlowe chronione na podstawie art. 4 ust. 2 rozporządzenia o powszechnym dostępie do dokumentów;

            —

            Sąd nie stwierdził, że dokumenty, których sprawa dotyczy podlegają w całości ochronie na podstawie art. 4 ust. 3 rozporządzenia o powszechnym dostępie do dokumentów;

            —

            EMA nie dokonała wymaganego prawem wyważenia [spornych interesów].

      (
         1
      )	Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).


201806150821955332018/C 231/232832015TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180508202121Sprawa T-283/15: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2018 r. – Esso Raffinage/ECHA [REACH — Ocena dokumentacji — Kontrola zgodności dokumentów rejestracyjnych z przepisami — Sprawdzenie przedłożonych informacji i działania podejmowane po dokonaniu oceny dokumentacji — Oświadczenie o braku zgodności z przepisami — Właściwość Sądu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt zaskarżalny — Bezpośrednie i indywidualne oddziaływanie — Dopuszczalność — Podstawa prawna — Artykuły 41, 42 i 126 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006]
 ---documentbreak--- C2312018PL2010120180508PL0023201212Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2018 r. – Esso Raffinage/ECHA
   (Sprawa T-283/15) (
         1
      )
   „[REACH — Ocena dokumentacji — Kontrola zgodności dokumentów rejestracyjnych z przepisami — Sprawdzenie przedłożonych informacji i działania podejmowane po dokonaniu oceny dokumentacji — Oświadczenie o braku zgodności z przepisami — Właściwość Sądu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt zaskarżalny — Bezpośrednie i indywidualne oddziaływanie — Dopuszczalność — Podstawa prawna — Artykuły 41, 42 i 126 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006]”2018/C 231/23Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Esso Raffinage (Courbevoie, Francja) (przedstawiciel: M. Navin-Jones, solicitor)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: C. Jacquet, C. Schultheiss, W. Broere i M. Heikkilä, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciel: T. Henze, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas i J. Traband, pełnomocnicy) oraz Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. de Ree, M. Bulterman i M. Noort, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności pisma ECHA z dnia 1 kwietnia 2015 r. skierowanego do francuskiego ministerstwa ekologii, zrównoważonego rozwoju, transportu i mieszkalnictwa, zatytułowanego „Oświadczenie o braku zgodności z przepisami w następstwie decyzji w sprawie oceny dokumentacji na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1907/2006”.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność pisma Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) z dnia 1 kwietnia 2015 r. skierowanego do francuskiego ministerstwa ekologii, zrównoważonego rozwoju, transportu i mieszkalnictwa, zatytułowanego „Oświadczenie o braku zgodności z przepisami w następstwie decyzji w sprawie oceny dokumentacji na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1907/2006”, w tym załącznika do niego.

            2)

            Esso Raffinage i ECHA pokrywają własne koszty.

            3)

            Republika Federalna Niemiec, Republika Francuska i Królestwo Niderlandów pokrywają własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 320 z 28.9.2015.


201806150371954942018/C 231/112032018CJC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180320101011Sprawa C-203/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Niemcy) w dniu 20 marca 2018 r. – Deutsche Post AG, Klaus Leymann/Land Nordrhein-Westfalen.
 ---documentbreak--- C2312018PL1010120180320PL0011101101Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Niemcy) w dniu 20 marca 2018 r. – Deutsche Post AG, Klaus Leymann/Land Nordrhein-Westfalen.
   (Sprawa C-203/18)2018/C 231/11Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Deutsche Post AG, Klaus Leymann

      Strona pozwana: Land Nordrhein-Westfalen

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy wykładni stanowiącej wyjątek regulacji w art. 13 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (
                  1
               ) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w brzmieniu art. 45 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 (
                  2
               ) z dnia 4 lutego 2014 r. należy dokonywać w taki sposób, że jej zakres obejmuje tylko pojazdy lub zespoły pojazdów wykorzystywane wyłącznie do doręczania przesyłek w ramach usługi powszechnej, czy też może ona zostać spełniona także wtedy, gdy pojazdy lub zespoły pojazdów używane są w większości albo w określonej w inny sposób części w celu doręczania przesyłek w ramach usługi powszechnej?

            2)

            Czy w ramach wymienionej w pytaniu 1 stanowiącej wyjątek regulacji dla oceny, czy pojazdy lub zespoły pojazdów służą wyłącznie do doręczania przesyłek w ramach usługi powszechnej, czy też – w danym wypadku – w większości lub w określonej w inny sposób części do doręczania przesyłek w ramach usługi powszechnej, miarodajne jest ogólne użytkowanie pojazdu lub zespołu pojazdów, czy konkretne użytkowanie pojazdu lub zespołu pojazdów podczas pojedynczego przejazdu?

      (
         1
      )	Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, Dz.U. L 102, s. 1.
   (
         2
      )	Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, Dz.U. L 60, s.1.


201806150761955042018/C 231/242052016TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180517212111Sprawa T-205/16: Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2018 r. – Litwa/Komisja (Fundusz spójności — Wydatki wyłączone z finansowania — Pomoc techniczna dla zarządzania Funduszem Spójności na Litwie — Podatek VAT — Artykuł 11 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 16/2003 — Zmniejszenie pomocy finansowej)
 ---documentbreak--- C2312018PL2110120180517PL0024211211Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2018 r. – Litwa/Komisja
   (Sprawa T-205/16) (
         1
      )
   „(Fundusz spójności — Wydatki wyłączone z finansowania — Pomoc techniczna dla zarządzania Funduszem Spójności na Litwie — Podatek VAT — Artykuł 11 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 16/2003 — Zmniejszenie pomocy finansowej)”2018/C 231/24Język postępowania: litewski
      Strony

      Strona skarżąca: Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas, R. Krasuckaitė i D. Stepanienė, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B.-R. Killmann i J. Jokubauskaitė, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2016) 969 final z dnia 23 lutego 2016 r., dotyczącej zmniejszenia pomocy z Funduszu Spójności dla realizowanego na Litwie projektu pod tytułem „Pomoc techniczna dla zarządzania Funduszem Spójności w Republice Litewskiej” w zakresie, w jakim przewidziano w niej zmniejszenie pomocy w kwocie 137864,61 EUR odpowiadającej wydatkom związanych z VAT.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważności decyzji Komisji C(2016) 969 z dnia 23 lutego 2016 r., dotyczącej zmniejszenia pomocy z Funduszu Spójności dla realizowanego na Litwie projektu pod tytułem „Pomoc techniczna dla zarządzania Funduszem Spójności w Republice Litewskiej” w zakresie, w jakim przewidziano w niej zmniejszenie pomocy w kwocie 137864,61 EUR odpowiadającej wydatkom związanych z VAT.

            2)

            Komisja Europejska pokrywa własne koszty jak również te poniesione przez Republikę Litewską.

      (
         1
      )	Dz.U. C 251 z 11.7.2016


201806150451954832018/C 231/122102018CJC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180323101122Sprawa C-210/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Schienen-Control Kommission (Austria) w dniu 23 marca 2018 r. – WESTbahn Management GmbH / ÖBB-Infrastruktur AG
 ---documentbreak--- C2312018PL1020120180323PL0012102112Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Schienen-Control Kommission (Austria) w dniu 23 marca 2018 r. – WESTbahn Management GmbH / ÖBB-Infrastruktur AG
   (Sprawa C-210/18)2018/C 231/12Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Schienen-Control Kommission

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: WESTbahn Management GmbH

      Strona przeciwna: ÖBB-Infrastruktur AG

      Pytania prejudycjalne

            1.

            Czy załącznik II pkt 2 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/34/UE z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego (
                  1
               ) należy intepretować w ten sposób, że wskazane tam znamię hipotezy przepisu „stacje pasażerskie, ich budynki i inne urządzenia” obejmuje elementy infrastruktury kolejowej „perony pasażerskie” zgodnie z załącznikiem I tiret drugie tejże dyrektywy?

            2.

            W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
            Czy załącznik II pkt 1 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/34/UE z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego należy intepretować w ten sposób, że wskazane tam znamię hipotezy przepisu „korzystanie z infrastruktury kolejowej” obejmuje korzystanie z peronów pasażerskich zgodnie z załącznikiem I tiret drugie tejże dyrektywy?

      (
         1
      )	Dz.U. 2012, L 343, s. 32.


201806150751955192018/C 231/331992018TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180316262722Sprawa T-199/18: Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2018 r. – SCF Terminal (Cyprus) i S H B / Rada i in.
 ---documentbreak--- C2312018PL2620120180316PL0033262272Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2018 r. – SCF Terminal (Cyprus) i S H B / Rada i in.
   (Sprawa T-199/18)2018/C 231/33Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: SCF Terminal (Cyprus) LTD (Limassol, Cypr) i S H B, Inc. (Monrovia, Liberia) (przedstawiciele: adwokaci P. Tridimas, Barrister, K. Kakoulli, P. Panayides i C. Pericleous)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny, Eurogrupa i Unia Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            zasądzenie od pozwanych na rzecz skarżących kwot wskazanych w załączonym do niniejszej skargi wykazie, powiększonych o odsetki naliczane od dnia 26 marca 2013 r. do dnia wydania wyroku przez Sąd, oraz

            —

            obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

      Tytułem ewentualnym strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie, że Unia Europejska lub pozwane instytucje ponoszą odpowiedzialność pozaumowną;

            —

            określenie procedury celem ustalenia możliwej do pokrycia straty rzeczywiście poniesionej przez skarżących, oraz

            —

            obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-197/18, JV Voscf i in./ Rada i in.


201806150601955282018/C 231/342302018TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180406272821Sprawa T-230/18: Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2018 r. – Czarnecki/Parlament
 ---documentbreak--- C2312018PL2710120180406PL0034271282Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2018 r. – Czarnecki/Parlament
   (Sprawa T-230/18)2018/C 231/34Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Ryszard Czarnecki (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna;

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 7 lutego 2018 r.;

            —

            obciążenie strony pozwanej całością kosztów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady domniemania niewinności, prawa do obrony i zasady równości broni oraz naruszenia zasady dobrej administracji, zasady proporcjonalności oraz wolności słowa.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie, zasady „fumus persecutionis” oraz nadużycia władzy.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań.


201806150661955242018/C 231/352382018TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180412282921Sprawa T-238/18: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2018 r. – Netflix International i Netflix/ Komisja
 ---documentbreak--- C2312018PL2810120180412PL0035281292Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2018 r. – Netflix International i Netflix/ Komisja
   (Sprawa T-238/18)2018/C 231/35Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Netflix International BV (Amsterdam, Niderlandy) i Netflix, Inc. (Los Gatos, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: E. Batchelor, Solicitor, N. Niejahr, B. Hoorelbeke i A. Patsa, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 listopada 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.48950 (2017/N) dotyczącej przedłużenia zgłoszonego przez Francję programu wsparcia digitalizacji dzieł należących do dziedzictwa kinematograficznego;

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 listopada 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.48907 (2017/N) dotyczącej przedłużenia zgłoszonego przez Francję programu automatycznego wsparcia dla dzieł audiowizualnych (filmy fabularne i autorskie filmy dokumentalne);

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 listopada 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.48699 (2017/N) zgłoszonego przez Francję programu automatycznego wsparcia produkcji dzieł kinematograficznych, oraz

            —

            obciążenie Komisji własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Netflix w ramach niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą jeden zarzut.
   Twierdzą one, że Komisja naruszyła art. 108 ust. 3 TFUE ze względu na to, że, analizując zgłoszone przez Francję i będące przedmiotem kwestionowanych decyzji systemy pomocy, nie wszczęła ona przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE formalnego postępowania wyjaśniającego. Instytucja ta miała obowiązek wszcząć to postępowanie ze względu na poważne trudności, jakie napotkała przy analizie zgodności poszczególnych systemów pomocy z rynkiem wewnętrznym. Nie wszczynając formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja miała naruszyć uprawnienia proceduralne przysługujące skarżącym zgodnie z art. 108 ust. 2 TFUE.
   Zdaniem skarżących o tym, że Komisja napotkała poważne trudności, świadczą:

            —

            okoliczności i czas trwania wstępnego badania poprzedzającego przyjęcie zaskarżonych decyzji oraz

            —

            ich treść, w szczególności w zakresie, w jakim dotyczy ona mechanizmów finansowania systemów pomocy państwa i zgodności tych systemów z innymi przepisami prawa Unii niż te dotyczące pomocy państwa.


201806150571955212018/C 231/362392018TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180417292911Sprawa T-239/18: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2018 r. – SKS Import Export/Komisja
 ---documentbreak--- C2312018PL2910120180417PL0036291291Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2018 r. – SKS Import Export/Komisja
   (Sprawa T-239/18)2018/C 231/36Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Société Kammama Saber (S.K.S) Import Export (Sousse Jawhara, Tunezja) (przedstawiciel: H. Chelly, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

      i w konsekwencji:

            —

            stwierdzenie nieważności części rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/212 z dnia 13 grudnia 2017 r. w odniesieniu do włączenia Tunezji do wykazu państw trzecich, których systemy AML/CFT mają, zgodnie z jej oświadczeniem, strategiczne braki;

            —

            obciążenie Komisji wszystkimi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Komisji i naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, ponieważ Komisja przekroczyła swoje uprawnienia w świetle Układu stowarzyszeniowego między Tunezją a Unią Europejską, zgodnie z którym Komisja powinna była przedłożyć kwestię Radzie Stowarzyszenia, aby ta ostatnia podjęła się rozstrzygnięcia sporu lub, ewentualnie, aby pozwoliła stronom na wdrożenie środków niezbędnych do ochrony ich interesów.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do, po pierwsze, ewaluacji Tunezji przyjętej przez Unię Europejską, a po drugie, ewaluacji Tunezji przyjętej przez Grupę Specjalną ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy. Skarżąca uważa w tym względzie, że Komisja nie podjęła odpowiednich środków w celu kontroli zwiększonego ryzyka wynikającego z zaskarżonego rozporządzenia delegowanego dla procesu rozwoju gospodarczego.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący naruszenia traktatów Unii Europejskiej, w szczególności art. 216 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym umowy międzynarodowe wiążą instytucje.


201806290551986492018/C 249/331632017TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180531272711Sprawa T-163/17: Wyrok Sądu z dnia 31 maja 2018 r. – Consorzio di garanzia dell’olio extra vergine di oliva di qualità / Komisja (Odpowiedzialność pozaumowna — Równoległe kampanie promocyjne oliwy z oliwek w państwach trzecich, jedna finansowana przez EFRG i dotycząca promocji oliwy z oliwek pochodzenia europejskiego i druga finansowana przez EFRROW i dotycząca promocji oliwy z oliwek pochodzenia hiszpańskiego — Brak koordynacji pomiędzy służbami Komisji odpowiedzialnymi za zarządzanie oboma programami — Szkoda majątkowa — Utrata zamówienia i utrata korzyści — Krzywda — Naruszenie wizerunku handlowego)
 ---documentbreak--- C2492018PL2710120180531PL0033271271Wyrok Sądu z dnia 31 maja 2018 r. – Consorzio di garanzia dell’olio extra vergine di oliva di qualità / Komisja
   (Sprawa T-163/17) (
         1
      )
   „(Odpowiedzialność pozaumowna — Równoległe kampanie promocyjne oliwy z oliwek w państwach trzecich, jedna finansowana przez EFRG i dotycząca promocji oliwy z oliwek pochodzenia europejskiego i druga finansowana przez EFRROW i dotycząca promocji oliwy z oliwek pochodzenia hiszpańskiego — Brak koordynacji pomiędzy służbami Komisji odpowiedzialnymi za zarządzanie oboma programami — Szkoda majątkowa — Utrata zamówienia i utrata korzyści — Krzywda — Naruszenie wizerunku handlowego)”2018/C 249/33Język postępowania: włoski
      Strony

      Strona skarżąca: Consorzio di garanzia dell’olio extra vergine di oliva di qualità (Rzym, Włochy) (przedstawicile: początkowo adwokaci A. Fratini i G. Pandolfi, następnie A. Fratini)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Lewis, D. Bianchi i F. Moro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 268 TFUE mające na celu uznanie obowiązku naprawienia szkody, jaką miał ponieść skarżący, co do zasady, ze względu na brak koordynacji pomiędzy służbami Komisji odpowiedzialnymi za zarządzanie kampaniami promocji europejskiej i hiszpańskiej oliwy z oliwek w państwach trzecich (Indie, Rosja i Chiny), finansowanymi z funduszy europejskich oraz z uwagi na brak wyeliminowania zakłóceń konkurencji i wynikających stąd szkodliwych skutków.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Consorzio di garanzia dell’olio extra vergine di oliva di qualità pokrywa własne koszty.

            3)

            Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 129 z 24.4.2017.


201807130562004392018/C 268/493252018TC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180528404121Sprawa T-325/18: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2018 r. – VI.TO./EUIPO – Bottega (Kształt różowej butelki)
 ---documentbreak--- C2682018PL4010120180528PL0049401412Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2018 r. – VI.TO./EUIPO – Bottega (Kształt różowej butelki)
   (Sprawa T-325/18)2018/C 268/49Język skargi: włoski
      Strony

      Strona skarżąca: Vinicola Tombacco (VI.TO.) Srl (Trebaseleghe, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Giove)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sandro Bottega (Colle Umberto, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

      Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt różowej butelki) – unijny znak towarowy nr 12 309 795

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 marca 2018 r. w sprawie R 1037/2017-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Błędna ocena przeszkody, o której mowa w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 Parlamentu Europejskiego i Rady;

            —

            Błędna ocena przeszkody, o której mowa w art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt i), ii) oraz iii) rozporządzenia (UE) 2017/1001 Parlamentu Europejskiego i Rady.


201807130542004272018/C 268/383622016TC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180619323211Sprawa T-362/16: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – Tillotts Pharma / EUIPO – Ferring (XENASA) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego XENASA — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy PENTASA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2682018PL3210120180619PL0038321321Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – Tillotts Pharma / EUIPO – Ferring (XENASA)
   (Sprawa T-362/16) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego XENASA — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy PENTASA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}”2018/C 268/38Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Tillotts Pharma AG (Rheinfelden, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Ferring BV (Hoofddorp, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo I. Fowler, solicitor, i adwokat D. Slopek, następnie I. Fowler)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 kwietnia 2016 r. (sprawa R 3264/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ferring a Tillotts Pharma.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 29 kwietnia 2016 r. (sprawa R 3264/2014-4).

            2)

            EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Tillotts Pharma AG.

            3)

            Ferring BV pokrywa własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 314 z 29.8.2016.


201807130182003572018/C 268/026122015CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL201806052321Sprawa C-612/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko Nikolayowi Kolevowi, Milkowi Hristovowi, Stefanowi Kostadinovowi (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 325 TFUE — Nadużycia finansowe lub inne działania nielegalne naruszające interesy finansowe Unii Europejskiej w dziedzinie ceł — Skuteczność ścigania — Umorzenie postępowania karnego — Rozsądny termin — Dyrektywa 2012/13/UE — Prawo do informacji dotyczących oskarżenia — Prawo dostępu do materiałów sprawy — Dyrektywa 2013/48/UE — Prawo dostępu do obrońcy)
 ---documentbreak--- C2682018PL210120180605PL00022132Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko Nikolayowi Kolevowi, Milkowi Hristovowi, Stefanowi Kostadinovowi
   (Sprawa C-612/15) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 325 TFUE — Nadużycia finansowe lub inne działania nielegalne naruszające interesy finansowe Unii Europejskiej w dziedzinie ceł — Skuteczność ścigania — Umorzenie postępowania karnego — Rozsądny termin — Dyrektywa 2012/13/UE — Prawo do informacji dotyczących oskarżenia — Prawo dostępu do materiałów sprawy — Dyrektywa 2013/48/UE — Prawo dostępu do obrońcy)”2018/C 268/02Język postępowania: bułgarski
      Sąd odsyłający

   Spetsializiran nakazatelen sad

      Strony w postępowaniu głównym w sprawie karnej

   Nikolay Kolev, Milko Hristov, Stefan Kostadinov

      Sentencja

            1)

            Wykładni art. 325 ust. 1 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego ustanawiającemu procedurę prowadzącą do umorzenia postępowania karnego, taką jak przewidziana w art. 368 i 369 Nakazatelno protsesualen kodeks (kodeksu postępowania karnego), w zakresie, w jakim owo uregulowanie znajduje zastosowanie w postępowaniach prowadzonych w sprawie poważnego nadużycia finansowego lub innych działań nielegalnych naruszających interesy finansowe Unii w dziedzinie ceł. Sąd krajowy musi zapewnić pełną skuteczność art. 325 ust. 1 TFUE, w razie potrzeby odstępując od stosowania owego uregulowania, dążąc jednocześnie do zapewnienia poszanowania praw podstawowych osób oskarżonych.

            2)

            Wykładni art. 6 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by szczegółowe informacje na temat zarzutów oskarżenia mogły zostać przekazane obronie już po wniesieniu aktu oskarżenia do sądu, ale przed rozpoczęciem przewodu sądowego i rozpoczęciem rozpoznawania zarzutów co do istoty, jak również po rozpoczęciu przewodu sądowego, ale przed etapem narady, gdyby przekazane informacje zostały następnie zmienione, pod warunkiem jednak że sąd podejmie wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia poszanowania prawa do obrony i rzetelności postępowania.
            Wykładni art. 7 ust. 3 tej dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że do sądu krajowego należy upewnienie się, że obronie przyznano rzeczywistą możliwość dostępu do materiału dowodowego, przy czym taki dostęp może w danym wypadku mieć miejsce już po wniesieniu aktu oskarżenia do sądu, ale jeszcze przed rozpoczęciem przewodu sądowego i rozpoczęciem rozpoznawania zarzutów co do istoty, jak również po rozpoczęciu przewodu sądowego, ale przed etapem narady, jeżeli w toku postępowania do akt sprawy dołączone zostaną nowe dowody, pod warunkiem jednak że sąd podejmie wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia poszanowania prawa do obrony i rzetelności postępowania.

            3)

            Wykładni art. 3 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/48/UE z dnia 22 października 2013 r. w sprawie prawa dostępu do adwokata w postępowaniu karnym i w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania oraz w sprawie prawa do poinformowania osoby trzeciej o pozbawieniu wolności i prawa do porozumiewania się z osobami trzecimi i organami konsularnymi w czasie pozbawienia wolności należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, które nakazuje sądowi krajowemu wyłączyć z udziału w postępowaniu ustanowionego przez dwóch oskarżonych obrońcę, wbrew ich woli, ze względu na to, że ich interesy pozostają ze sobą w sprzeczności, ani też temu, by ów sąd umożliwił tym osobom ustanowienie nowego obrońcy lub w danym wypadku sam wyznaczył dwóch obrońców z urzędu w miejsce tego pierwszego.

      (
         1
      )	Dz.U. C 48 z 8.2.2016.


201807130632003722018/C 268/503282018TC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180528414221Sprawa T-328/18: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2018 r. – Gas Natural/Komisja
 ---documentbreak--- C2682018PL4110120180528PL0050411422Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2018 r. – Gas Natural/Komisja
   (Sprawa T-328/18)2018/C 268/50Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: Gas Natural SDG, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: F. González Díaz i V. Romero Algarra, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie, że zarzuty podniesione w niniejszej skardze są dopuszczalne i zasadne;

            —

            stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności decyzji Komisji z dnia 27 listopada 2017 r. o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE w sprawie SA.47912 (2017/NN) w odniesieniu środka zachęcającego do inwestycji środowiskowych, przyznanego przez Królestwo Hiszpanii na rzecz elektrowni węglowych;

            —

            obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie Komisja wszczyna w zaskarżonej decyzji formalne postępowanie wyjaśniające przewidziane w art. 108 ust. 2 TFUE w odniesieniu do środka zachęcającego do inwestycji środowiskowych, przyznanego przez Królestwo Hiszpanii na rzecz elektrowni węglowych.
   Zdaniem skarżącej z zaskarżonej decyzji wynika, że Komisja żywi wątpliwości co do tego, czy wartości graniczne emisji nałożone na instalacje, które korzystają z rzeczonej zachęty do inwestycji środowiskowych, mają po prostu na celu przestrzeganie poziomów ochrony wymaganych przez uregulowania Unii, a w szczególności przez dyrektywę 2001/80/WE, która miała zastosowanie do elektrowni węglowych. Jeśli tak jest, to środek zachęcający do inwestycji środowiskowych nie zawiera żadnego elementu zachęty. Ponadto ów środek zachęcający do inwestycji środowiskowych jest sprzeczny z zasadą obowiązującą w dziedzinie pomocy państwa, zgodnie z którą państwa członkowskie nie mogą przyznać pomocy publicznej przedsiębiorstwom po to, aby owe przedsiębiorstwa mogły spełnić wiążące normy Unii.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do selektywnego charakteru środka

                     —

                     Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja nie dostarcza żadnej wskazówki pozwalającej zrozumieć w sposób jasny i jednoznaczny, dlaczego rozpatrywany środek ma charakter selektywny w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. W szczególności Komisja nie wyjaśnia, czy elektrownie węglowe znajdują się w sytuacji faktycznej i prawnej porównywalnej z sytuacją pozostałych elektrowni oraz, jeśli tak jest, czy omawiany środek zachęcający może sprzyjać „niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów” w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE w zestawieniu z innymi przedsiębiorstwami, które znajdują się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej, zważywszy na cel zamierzony przez ów środek.

            2.

            Zarzut drugi, podniesiony posiłkowo, dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE w odniesieniu do selektywności środka

                     —

                     Skarżąca podnosi w tym względzie, że wynagrodzenie przyznane elektrowniom węglowym celem dalszego wspierania inwestycji nie może w żadnym razie posiadać selektywnego charakteru, zważywszy, że owo wynagrodzenie ogranicza się do zrównania warunków wszystkich ważnych inwestycji po 1998 r. niezależnie od technologii lub od tego, czy przedmiotowe elektrownie są elektrowniami typu CCGT lub elektrowniami węglowymi, dostosowując wysokość wynagrodzenia w zależności od znaczenia inwestycji.

                     —

                     W każdym razie, zakładając nawet, że wnioski Komisji w zaskarżonej decyzji są prawidłowe, quod non, skarżąca stwierdza, że zważywszy na warunki ekonomiczne i na sytuację prawną elektrowni węglowych, elektrownie te nie znajdują się w sytuacji faktycznej i prawnej porównywalnej z sytuacją elektrowni wykorzystujących inny rodzaj energii. Elektrownie węglowe były bowiem jedynymi elektrowniami działającymi przed 1998 r., które zostały zobowiązane do poczynienia bardzo poważnych inwestycji, by móc działać w dalszym ciągu, i które bez omawianego wynagrodzenia byłyby zmuszone zakończyć działalność, narażając na ryzyko bezpieczeństwo dostaw w ramach hiszpańskiego systemu energii elektrycznej.


201807130642004522018/C 268/394082016TC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180619323322Sprawa T-408/16: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – HX / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie środków finansowych — Zasada ne bis in idem — Prawo do obrony — Prawo do rzetelnego procesu sadowego — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do skutecznego środka prawnego — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo własności — Proporcjonalność — Prawo do normalnych warunków życiowych — Naruszenie reputacji)
 ---documentbreak--- C2682018PL3220120180619PL0039322332Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – HX / Rada
   (Sprawa T-408/16) (
         1
      )
   „(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie środków finansowych — Zasada ne bis in idem — Prawo do obrony — Prawo do rzetelnego procesu sadowego — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do skutecznego środka prawnego — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo własności — Proporcjonalność — Prawo do normalnych warunków życiowych — Naruszenie reputacji)”2018/C 268/39Język postępowania: bułgarski
      Strony

      Strona skarżąca: HX (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: S. Koev i S. Klukowska, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo I. Gurov i G. Étienne, następnie I. Gurov i A. Vitro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2016, L 141, s. 125), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/840 z dnia 27 maja 2016 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2016, L 141, s. 30), decyzji Rady (WPZiB) 2017/917 z dnia 29 maja 2017 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2017, L 139, s. 62), oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/907 z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (JO 2017, L 139, s. 15), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            HX zostaje obciążony kosztami własnymi, a także kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

      (
         1
      )	Dz.U. C 419 z 14.11.2016.


201807130232004192018/C 268/251972018CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180319192021Sprawa C-197/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien (Austria) w dniu 19 marca 2018 r. – Wasserleitungsverband Nördliches Burgenland i in.
 ---documentbreak--- C2682018PL1910120180319PL0025191202Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien (Austria) w dniu 19 marca 2018 r. – Wasserleitungsverband Nördliches Burgenland i in.
   (Sprawa C-197/18)2018/C 268/25Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Wien

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Wasserleitungsverband Nördliches Burgenland, Robert Prandl, Gemeinde Zillingdorf

      Strona przeciwna: Bundesministerin für Nachhaltigkeit und Tourismus, uprzednio Bundesminister für Land und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 288 TFUE w związku z art. 5 ust. 4 lub z art. 5 ust. 5 w związku z załącznikiem I cyfra 2 dyrektywy Rady 91/676/EWG (
         1
      ) z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego (zwana dalej „dyrektywą azotanową”) należy interpretować w ten sposób, że

            a)

            publiczny dostawca wody świadczący usługi wodne, który przy tym przed dostarczeniem wody pitnej konsumentom (z przymusem przyłączenia) musi odpowiednio uzdatnić wodę z podwyższonymi wartościami azotanów pobraną ze studni, którą ma do dyspozycji, aby uzyskać wartość poniżej 50 mg/l stężenia azotanów w wodzie przed dostarczeniem konsumentom, i który także jest ustawowo zobowiązany do zaopatrzenia w wodę na określonym terytorium, w tym względzie jest w rozumieniu orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej bezpośrednio dotknięty (tu ewentualnie na skutek nieprawidłowej transpozycji dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r.), gdyż jest dotknięty rzekomymi niewystarczającymi planami działania (bowiem wartość 50 mg/l stężenia azotanów w wodzie jest przekroczona na obszarze danego dostawcy wody) w ten sposób, że musi przeprowadzić działania uzdatniania wody i przez to w ramach dyrektywy azotanowej zostają mu przyznane prawa podmiotowe

                     a.1)

                     do zmiany krajowego programu działania już przyjętego w celu transpozycji dyrektywy azotanowej (zgodnie z § 5 ust. 4 dyrektywy azotanowej) w taki sposób, aby na skutek tego zostały przyjęte bardziej rygorystyczne środki w celu osiągnięcia celów art. 1 dyrektywy azotanowej, a konkretnie osiągnięcia wartości do maksymalnie 50 mg/l stężenia azotanów w wodach podziemnych w pojedynczych punktach poboru?

                     a.2)

                     do przyjęcia dodatkowych środków lub wzmożonych działań (zgodnie z § 5 ust. 5 dyrektywy azotanowej) po to, aby osiągnąć cele art. 1 dyrektywy azotanowej, a konkretnie osiągnąć wartość do maksymalnie 50 mg/l stężenia azotanów w wodach podziemnych w pojedynczych punktach poboru?

            b)

            konsument, który byłby na podstawie ustawy uprawniony do korzystania z wody z własnej przydomowej studni w zakresie własnego użytku i nie korzysta z owej wody z powodu podwyższonych wartości azotanów (nie mógł korzystać w chwili złożenia wniosku leżącego u podstaw postępowania, a w okresie przedstawienia Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej niniejszego pytania wprawdzie mógłby korzystać, ale bezspornie należy oczekiwać ponownego podwyższenia wartości azotanów ponad 50 mg/l stężenia azotanów w wodzie), lecz pobiera wodę od publicznego dostawcy wody, pod tym względem jest bezpośrednio dotknięty w rozumieniu orzecznictwa Trybunału Unii Europejskiej (tu ewentualnie na skutek nieprawidłowej transpozycji dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r.), gdyż na skutek rzekomych niewystarczających planów działania, ponieważ wartość 50 mg/l stężenia azotanów w wodzie w jego punkcie poboru wody (przydomowej studni) jest przekroczona, jest dotknięty w ten sposób, że nie może korzystać z prawa do korzystania z wód podziemnych na jego nieruchomości przysługującego mu w ograniczonym zakresie na podstawie ustawy i tym samym w ramach dyrektywy azotanowej przysługują mu prawa podmiotowe

                     b.1)

                     do zmiany krajowego programu działania już przyjętego w celu transpozycji dyrektywy azotanowej (zgodnie z § 5 ust. 4 dyrektywy azotanowej) w taki sposób, aby na skutek tego zostały przyjęte bardziej rygorystyczne środki w celu osiągnięcia celów art. 1 dyrektywy azotanowej, a konkretnie osiągnięcia wartości do maksymalnie 50 mg/l stężenia azotanów w wodach podziemnych w pojedynczych punktach poboru?

                     b.2)

                     do przyjęcia dodatkowych środków lub wzmożonych działań (zgodnie z § 5 ust. 5 dyrektywy azotanowej) po to aby, aby osiągnąć cele art. 1 dyrektywy azotanowej, a konkretnie osiągnąć wartość do maksymalnie 50 mg/l stężenia azotanów w wodach podziemnych w pojedynczych punktach poboru?

            c)

            gmina jako jednostka samorządu terytorialnego używająca lub oddająca do dyspozycji eksploatowaną przez nią w celu zaopatrzenia w wodę pitną studnię gminną tylko jako studnię wody użytkowej z powodu wartości azotanów ponad 50 mg/l stężenia azotanów w wodzie – przy czym zaopatrzenie w wodę pitną na skutek tego nie zostaje naruszone – jest bezpośrednio dotknięta w rozumieniu orzecznictwa Trybunału Unii Europejskiej (tu ewentualnie na skutek nieprawidłowej transpozycji dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. poprzez w tym względzie niewystarczające plany działania), gdyż wartość 50 mg/l stężenia azotanów w wodzie w punkcie poboru wody jest przekroczona i tym samym korzystanie z niej jako wody pitnej nie jest możliwe, i tym samym w ramach dyrektywy azotanowej przysługują jej prawa podmiotowe

                     c.1)

                     do zmiany krajowego programu działania już przyjętego w celu transpozycji dyrektywy azotanowej (zgodnie z § 5 ust. 4 dyrektywy azotanowej) w taki sposób, aby na skutek tego zostały przyjęte bardziej rygorystyczne środki w celu osiągnięcia celów art. 1 dyrektywy azotanowej, a konkretnie osiągnięcia wartości do maksymalnie 50 mg/l stężenia azotanów w wodach podziemnych w pojedynczych punktach poboru?

                     c.2)

                     do przyjęcia dodatkowych środków lub wzmożonych działań (zgodnie z § 5 ust. 5 dyrektywy azotanowej) po to aby, aby osiągnąć cele art. 1 dyrektywy azotanowej, a konkretnie osiągnąć wartość do maksymalnie 50 mg/l stężenia azotanów w wodach podziemnych w pojedynczych punktach poboru?

               Przy czym we wszystkich trzech przypadkach w każdym razie zagwarantowane jest zapewnienie ochrony zdrowia konsumentów albo – w przypadkach b) i c) – poprzez pobór wody od oferujących dostawców wody (z przymusem przyłączenia i prawem przyłączenia) lub – w przypadku a) – poprzez odpowiednie środki uzdatniania.

      (
         1
      )	Dyrektywa Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotycząca ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego, Dz.U. 1991 L 375, s. 1.


201807130422003962018/C 268/194632017CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180607151511Sprawa C-463/17 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. – Ori Martin SA / Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Odwołanie — Skarga o stwierdzenie odpowiedzialności odszkodowawczej — Niewystarczające uzasadnienie wyroku wydanego przez Trybunał w przedmiocie odwołania — Przeinaczenie przedmiotu żądania odszkodowawczego)
 ---documentbreak--- C2682018PL1510120180607PL0019151151Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. – Ori Martin SA / Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
   (Sprawa C-463/17 P) (
         1
      )
   „(Odwołanie — Skarga o stwierdzenie odpowiedzialności odszkodowawczej — Niewystarczające uzasadnienie wyroku wydanego przez Trybunał w przedmiocie odwołania — Przeinaczenie przedmiotu żądania odszkodowawczego)”2018/C 268/19Język postępowania: włoski
      Strony

      Wnosząca odwołanie: Ori Martin SA (przedstawiciel: G. Belotti, avvocato)

      Druga strona postępowania: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Inghelram i Á.M. Almendros Manzano, pełnomocnicy)

      Sentencja

            1)

            Odwołanie zostaje oddalone.

            2)

            Ori Martin SA pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

      (
         1
      )	Dz.U. C 392 z 20.11.2017.


201808030112050052018/C 294/263512018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180530192021Sprawa C-351/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vredegerecht te Antwerpen (Belgia) w dniu 30 maja 2018 r. – Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen (NMBS) / Jean-Louis Anita Dedroog
 ---documentbreak--- C2942018PL1910120180530PL0026191202Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vredegerecht te Antwerpen (Belgia) w dniu 30 maja 2018 r. – Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen (NMBS) / Jean-Louis Anita Dedroog
   (Sprawa C-351/18)2018/C 294/26Język postępowania: niderlandzki
      Sąd odsyłający

   Vredegerecht te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen (NMBS)

      Strona pozwana: Jean-Louis Anita Dedroog

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy art. 9 pkt 4 [rozporządzenia (WE) nr] 1371/200[7] (
                  1
               ) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym w zw. z art. 2 lit. a) i art. 3 dyrektywy 93/13 (
                  2
               ) należy interpretować w ten sposób, że między pasażerem a przewoźnikiem kolejowym w każdym wypadku powstaje stosunek prawny o charakterze umownym, nawet jeśli pasażer korzysta z usług świadczonych przez przewoźnika bez zakupu biletu?

            2)

            W razie udzielenia na powyższe pytanie odpowiedzi przeczącej, czy ochrona przed nieuczciwymi warunkami umownymi rozciąga się również na podróżnego, który korzysta z transportu publicznego bez zakupienia biletu i w związku z tym zachowaniem jest on zobowiązany do uiszczenia dopłaty przewyższającej cenę biletu na podstawie ogólnych warunków przewoźnika, które są uważane za powszechnie obowiązujące na podstawie swojego regulacyjnego charakteru lub też z uwagi na ich opublikowanie w dzienniku urzędowym państwa?

            3)

            Czy art. 6 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, który przewiduje, iż „Państwa członkowskie stanowią, że na mocy prawa krajowego nieuczciwe warunki w umowach zawieranych przez sprzedawców lub dostawców z konsumentami nie będą wiążące dla konsumenta, a umowa w pozostałej części będzie nadal obowiązywała strony, jeżeli jest to możliwe po wyłączeniu z niej nieuczciwych warunków” sprzeciwia się w każdym przypadku ograniczeniu warunku uznanego za nieuczciwy, jak również zastosowaniu w jego miejsce przepisów ogólnych?

            4)

            W razie udzielenia na powyższe pytanie odpowiedzi przeczącej, w jakich okolicznościach sąd krajowy może ograniczyć warunek umowny uznany za nieuczciwy, jak również zastosować w jego miejsce przepisy ogólne[?]

            5)

            W razie niemożliwości udzielenia na powyższe pytania odpowiedzi in abstracto, nasuwa się pytanie czy w przypadku, gdy państwowy przewoźnikiem kolejowym sankcjonuje osobę podróżującą bez ważnego biletu cywilnie przez zobowiązanie jej do uiszczenia dopłaty równej albo przewyższającej cenę za przejazd, a sąd uzna poddaną kontroli dopłatę za nieuczciwą w rozumieniu art. 2 pkt)a w zw. z art. 3 dyrektywy 93/13, to czy art. 6 dyrektywy 93/13 sprzeciwia się stwierdzeniu przez sąd tego warunku za nieważny i zastosowaniu ogólnych przepisów regulujących zasady odpowiedzialności w celu naprawienia szkody poniesionej przez państwowego przewoźnika kolejowego.

      (
         1
      )	Dz.U. 2007 L 315, s. 14.
   (
         2
      )	Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s.29).


201808030192050472018/C 294/393812018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180611282922Sprawa C-381/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 11 czerwca 2018 r. – G.S. / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
 ---documentbreak--- C2942018PL2820120180611PL0039282292Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 11 czerwca 2018 r. – G.S. / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
   (Sprawa C-381/18)2018/C 294/39Język postępowania: niderlandzki
      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: G.S.

      Strona przeciwna: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy art. 6 ust. 2 dyrektywy 2003/86/WE (
                  1
               ) […] należy interpretować w ten sposób, że dla możliwości cofnięcia dokumentu pobytowego członka rodziny lub odmowy przedłużenia jego ważności ze względu na porządek publiczny wymagane jest uzasadnienie, że osobiste zachowania danego członka rodziny stanowią rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie dla podstawowego interesu społecznego?

            2)

            W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej, jakie wymogi dotyczące uzasadnienia obowiązują zatem zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 2003/86/WE […] w przypadku cofnięcia dokumentu pobytowego członka rodziny lub odmowy przedłużenia jego ważności ze względu na porządek publiczny?
            Czy art. 6 ust. 2 dyrektywy 2003/86/WE […] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on takiej praktyce krajowej, zgodnie z którą dokument pobytowy członka rodziny może zostać cofnięty lub można odmówić przedłużenia jego ważności ze względu na porządek publiczny, jeżeli kara lub środek, na który dany członek rodziny został skazany, są wystarczająco wysokie w odniesieniu do okresu legalnego pobytu w Niderlandach („ruchoma skala”), przy czym na podstawie kryteriów określonych w wyrokach Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (ETPCz) z dnia 2 sierpnia 2001 r. Boultif przeciwko Szwajcarii, ECLI:CE:ECHR:2001:0802JUD005427300 i z dnia 18 października 2006 r., Üner przeciwko Niderlandom, ECLI:CE:ECHR:2006:1018JUD004641099 dokonuje się wyważenia interesu danego członka rodziny w wykonaniu w Niderlandach prawa do łączenia rodzin z jednej strony i interesu państwa niderlandzkiego w ochronie porządku publicznego z drugiej strony?

      (
         1
      )	Dyrektywy Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin, Dz.U. 2003 L 251, s. 12 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 6, s. 224.


201808030652050922018/C 294/57882017TC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180705434421Sprawa T-88/17: Wyrok Sądu z dnia 5 lipca 2018 r. – Hiszpania / Komisja [EFRROW – Ostatni rok realizacji programu dla okresu programowania 2007 – 2013 – Rozliczanie rachunków agencji płatniczych państw członkowskich – Decyzja uznająca pewną kwotę za kwotę, która nie może być ponownie wykorzystana w ramach programu rozwoju obszarów wiejskich regionu autonomicznego Estremadura – Metoda obliczania – Artykuł 69 ust. 5b rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 – Uzasadnione oczekiwania]
 ---documentbreak--- C2942018PL4310120180705PL0057431442Wyrok Sądu z dnia 5 lipca 2018 r. – Hiszpania / Komisja
   (Sprawa T-88/17) (
         1
      )
   „[EFRROW — Ostatni rok realizacji programu dla okresu programowania 2007 – 2013 — Rozliczanie rachunków agencji płatniczych państw członkowskich — Decyzja uznająca pewną kwotę za kwotę, która nie może być ponownie wykorzystana w ramach programu rozwoju obszarów wiejskich regionu autonomicznego Estremadura — Metoda obliczania — Artykuł 69 ust. 5b rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 — Uzasadnione oczekiwania]”2018/C 294/57Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: M.A. Sampol Pucurull i M.J. García-Valdecasas Dorrego, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Aquilina i M. Morales Puerta, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/2113 z dnia 30 listopada 2016 r. w sprawie rozliczenia rachunków agencji płatniczych państw członkowskich dotyczących wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w ostatnim roku realizacji programu dla okresu programowania 2007–2013 EFRROW (16 października 2014 r. – 31 grudnia 2015 r.) (Dz.U. 2016, L 327, s. 79), w której Komisja zakwalifikowała jako „kwot[ę], któr[a] nie mo[że] być ponownie wykorzystan[a]” kwotę 5364682,52 EUR w ramach rozliczenia rachunków agencji płatniczej Estremadury.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 95 z 27.3.2017.


201808030442049922018/C 294/403822018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180611293021Sprawa C-382/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 11 czerwca 2018 r. – V.G. / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
 ---documentbreak--- C2942018PL2910120180611PL0040291302Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 11 czerwca 2018 r. – V.G. / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
   (Sprawa C-382/18)2018/C 294/40Język postępowania: niderlandzki
      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: V.G

      Strona przeciwna: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy w świetle art. 3 ust. 3 dyrektywy 2003/86/WE (
                  1
               ) […] i wyroku w sprawie Nolan (EU:C:2012:638) Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne niderlandzkiego sądu w sprawie wykładni przepisów tej dyrektywy w związku ze sporem prawnym dotyczącym wniosku o zezwolenie na wjazd i pobyt członka rodziny, składanego przez członka rodziny rozdzielonej mającego niderlandzkie obywatelstwo, jeżeli w prawie niderlandzkim uznano, że dyrektywa ta ma bezpośrednie i bezwarunkowe zastosowanie do takich członków rodziny?

            2)

            Czy art. 6 ust. 2 dyrektywy 2003/86/WE […] należy interpretować w ten sposób, że dla odrzucenia wniosku o zezwolenie na wjazd i pobyt członka rodziny ze względu na porządek publiczny wymagane jest uzasadnienie, że osobiste zachowanie danego członka rodziny stanowi rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie dla podstawowego interesu społecznego?

            3)

            W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi przeczącej, jakie wymogi w zakresie uzasadnienia obowiązują zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 2003/86/WE w przypadku odrzucenia wniosku o zezwolenie na wjazd i pobyt członka rodziny ze względu na porządek publiczny?
            Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy 2003/86/WE […] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on takiej praktyce krajowej, zgodnie z którą wniosek o zezwolenie na wjazd i pobyt członka rodziny można odrzucić ze względu na porządek publiczny z powodu skazania podczas wcześniejszego pobytu w danym państwie członkowskim, przy czym na podstawie kryteriów określonych w wyrokach Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (ETPCz) z dnia 2 sierpnia 2001 r. Boultif przeciwko Szwajcarii (ECLI:CE:ECHR:2001:0802JUD005427300) i z dnia 18 października 2006 r., Üner przeciwko Niderlandom (ECLI:CE:ECHR:2006:1018JUD004641099) dokonuje się wyważenia interesu danego członka rodziny i członka rodziny rozdzielonej w wykonywaniu w Niderlandach prawa do łączenia rodzin z jednej strony, a interesu państwa niderlandzkiego w ochronie porządku publicznego z drugiej strony?

      (
         1
      )	Dyrektywa Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin, Dz.U. 2003, L 251, s. 12 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 6, s. 224.


title: Sprawa C-395/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 14 czerwca 2018 r. – Tim SpA – Direzione e coordinamento Vivendi SA / Consip SpA, Ministero dell’Economia e delle Finanze

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 14 czerwca 2018 r. – Tim SpA – Direzione e coordinamento Vivendi SA / Consip SpA, Ministero dell’Economia e delle Finanze
      (Sprawa C-395/18)
      (2018/C 301/22)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Tim SpA – Direzione e coordinamento Vivendi SA

         Strona przeciwna: Consip SpA, Ministero dell’Economia e delle Finanze

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 57 i 71 ust. 6 dyrektywy 2014/24/UE (1), stoją na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak przepis, o którym mowa w art. 80 ust. 5 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 50 z 2016 r., przewidującemu wykluczenie wykonawcy-oferenta w przypadku stwierdzenia w toku postępowania przetargowego występowania podstawy wykluczenia jednego z trzech podwykonawców wskazanych w ofercie, zamiast zobowiązania oferenta do zastąpienia wskazanego podwykonawcy?

                  2)

                  Ewentualnie, jeżeli Trybunał Sprawiedliwości uzna, że państwo członkowskie ma możliwość wykluczenia oferenta, czy zasada proporcjonalności, określona w art. 5 Traktatu UE, przywołana w motywie 101 dyrektywy 2014/24/UE, i wskazana przez Trybunał Sprawiedliwości jako ogólna zasada prawa Unii Europejskiej, stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak przepis zawarty w art. 80 ust. 5 dekretu ustawodawczego nr 50 z 2016 r., stanowiącemu, że w przypadku stwierdzenia w toku postępowania przetargowego występowania podstawy wykluczenia dotyczącej wskazanego podwykonawcy, w każdym przypadku powinna zostać wydana decyzja o wykluczeniu wykonawcy-oferenta, nawet jeśli są inni niewykluczeni podwykonawcy spełniający wymagania niezbędne do wykonania usług, które mają zostać zlecone podwykonawcom, lub w przypadku, gdy wykonawca-oferent oświadczy, że rezygnuje z podwykonawstwa, gdyż sam spełnia wymagania dotyczące wykonania usług?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94, s. 65).


title: Sprawa C-532/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg – Niemcy) – Wolfgang Wirth i in. / Thomson Airways Ltd. [Odesłanie prejudycjalne – Transport – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Artykuł 2 lit. b) – Zakres stosowania – Pojęcie „obsługującego przewoźnika lotniczego” – Umowa załogowej dzierżawy samolotu („wet lease”)]

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/10

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg – Niemcy) – Wolfgang Wirth i in. / Thomson Airways Ltd.
      (Sprawa C-532/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Transport - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuł 2 lit. b) - Zakres stosowania - Pojęcie „obsługującego przewoźnika lotniczego” - Umowa załogowej dzierżawy samolotu („wet lease”)])
      (2018/C 301/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Wolfgang Wirth, Theodor Mülder, Ruth Mülder, Gisela Wirth

         Strona pozwana: Thomson Airways Ltd.

         Sentencja

      Pojęcie „obsługującego przewoźnika lotniczego” w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, a w szczególności jego art. 2 lit. b), należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono przewoźnika lotniczego, takiego jak w postępowaniu głównym, który wydzierżawia innemu przewoźnikowi lotniczemu samolot wraz załogą w ramach umowy załogowej dzierżawy samolotu („wet lease”), ale nie ponosi odpowiedzialności operacyjnej za loty również wówczas, gdy potwierdzenie rezerwacji miejsca w samolocie wydane pasażerom wskazuje, że lot jest wykonywany przez tego pierwszego przewoźnika.

         (1)  Dz.U. C 402 z 27.11.2017.


title: Sprawa C-400/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 18 czerwca 2018 r. – Infohos / Belgische Staat

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 18 czerwca 2018 r. – Infohos / Belgische Staat
      (Sprawa C-400/18)
      (2018/C 301/23)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof van Cassatie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Infohos

         Strona przeciwna: Belgische Staat

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 13 część A ust. 1 lit. f) dyrektywy 77/388/EWG (1) z dnia 17 maja 1977 r., obecnie art. 132 pkt 1 lit. f) dyrektywy 2006/112/WE (2) z dnia 28 listopada 2006 r. należy interpretować w ten sposób, iż pozwala on państwom członkowskim dodać do określonego tam zwolnienia warunek wyłączności, w wyniku czego niezależna grupa osób świadcząca usługi także osobom niebędącym członkami tej grupy podlega VAT w całości, również z tytułu usług świadczonych jej członkom?

         (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. 1977, L 145, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-402/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 15 czerwca 2018 r. – Tedeschi Srl w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik tymczasowego związku przedsiębiorstw, Consorzio Stabile Istant Service w imieniu własnym oraz jako mocodawca tymczasowego związku przedsiębiorstw / C.M. Service Srl, Università degli Studi di Roma La Sapienza

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 15 czerwca 2018 r. – Tedeschi Srl w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik tymczasowego związku przedsiębiorstw, Consorzio Stabile Istant Service w imieniu własnym oraz jako mocodawca tymczasowego związku przedsiębiorstw / C.M. Service Srl, Università degli Studi di Roma La Sapienza
      (Sprawa C-402/18)
      (2018/C 301/24)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: Tedeschi Srl w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik tymczasowego związku przedsiębiorstw, Consorzio Stabile Istant Service w imieniu własnym oraz jako mocodawca tymczasowego związku przedsiębiorstw

         Druga strona postępowania: Università degli Studi di Roma La Sapienza

         Druga strona postępowania oraz wnosząca odwołanie wzajemne: C.M. Service Srl

         Pytanie prejudycjalne

      Czy zasady swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług zawarte w art. 49 i 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), art. 25 dyrektywy 2004/18 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31. marca 2004 r (1). i art. 71 dyrektywy 2014/24 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2014 r. (2), które nie przewidują ograniczeń w zakresie podwykonawstwa i obniżania cen stosowanych względem podwykonawców, oraz ustanowiona w prawie Unii zasada proporcjonalności sprzeciwiają się stosowaniu przepisów krajowych dotyczących zamówień publicznych, takich jak przepis włoski zawarty w art. 118 ust. 2 i 4 decreto legislativo nr 163 z dnia 12 kwietnia 2006 r., zgodnie z którym podwykonawstwo nie może przekroczyć 30 % całkowitej wartości zamówienia, a wykonawca musi stosować w odniesieniu do usług powierzonych podwykonawcom, te same ceny jednostkowe określone w zamówieniu, z zastosowaniem obniżenia cen nie przekraczającego 20 %?

         (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94, s. 65).


title: Sprawa C-320/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 marca 2018 r. w sprawie T-651/16, Crocs / EUIPO, wniesione w dniu 14 maja 2018 r. przez Crocs, Inc.

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/12

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 marca 2018 r. w sprawie T-651/16, Crocs / EUIPO, wniesione w dniu 14 maja 2018 r. przez Crocs, Inc.
      (Sprawa C-320/18 P)
      (2018/C 319/15)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Crocs, Inc. (przedstawiciele: J. Guise, Solicitor, D. Knight, Solicitor)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Gifi Diffusion

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  w sytuacji gdyby Trybunał Sprawiedliwości uwzględnił zarzut pierwszy, wnosząca odwołanie wnosi także do Trybunału o stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej i utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Unieważnień;

                  —

                  w sytuacji gdyby Trybunał Sprawiedliwości uwzględnił zarzut drugi, wnosząca odwołanie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i nakazanie Sądowi ograniczenia badania do kwestii faktycznych i prawnych rozstrzygniętych w decyzji Izby Odwoławczej. Na wypadek gdyby Sąd stwierdził, że nie może utrzymać w mocy decyzji Izby Odwoławczej, rozpatrując odrębnie ujawnienie zawarte w witrynie internetowej, wnosząca odwołanie wnosi o przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej w celu ponownego rozpatrzenia kwestii, czy w świetle przedstawionych dowodów ujawnienie przez Fort Lauderdale i ujawnienie handlowe są objęte wyjątkiem określonym w art. 7 (1);

                  —

                  w sytuacji gdyby Trybunał Sprawiedliwości uwzględnił zarzut trzeci, wnosząca odwołanie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w odniesieniu do stosowania art. 7 i o nakazanie Sądowi ponownego rozpatrzenia dowodów przy prawidłowym zastosowaniu brzmienia art. 7 i kryterium prawdopodobieństwa;

                  —

                  w sytuacji gdyby Trybunał Sprawiedliwości uwzględnił zarzut czwarty, wnosząca odwołanie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy innej izbie Sądu w celu ponownego rozpatrzenia;

                  —

                  ponadto wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o zasądzenie kosztów na jej rzecz, na mocy art. 137 i 184 regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1)

                     Zarzut pierwszy – naruszenie art. 63 rozporządzenia nr 6/2002

                  Sąd popełnił błąd w ramach wykładni i stosowania art. 63, nie stwierdzając nieważności decyzji Izby Odwoławczej w zakresie, w jakim orzekła ona o dopuszczalności nowych dowodów.

                  2)

                     Zarzut drugi – naruszenie art. 61 rozporządzenia nr 6/2002

                  Sąd naruszył art. 61, ponieważ orzekł w przedmiocie kwestii faktycznych, co do których nie orzekła Izba Odwoławcza w wydanej decyzji i które nie stanowiły przedmiotu skargi. Sąd przekroczył zatem przyznane mu uprawnienia do stwierdzenia nieważności lub zmiany decyzji Izby Odwoławczej.

                  3)

                     Zarzut trzeci – naruszenie art. 7 rozporządzenia nr 6/2002

                  Sąd naruszył art. 7, błędnie ustalając wymagany standard dowodu. W ten sposób Sąd zasugerował także, że kryterium wymaga szczególnych dowodów, zamiast zastosować odpowiednie kryterium prawne do dowodów przedstawionych w ramach postępowania. Wreszcie, Sąd błędnie oddalił argument wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym w ramach stosowania art. 7 można uwzględnić czynnik ilościowy.

                  4)

                     Zarzut czwarty – nieprawidłowy skład Sądu (siódma izba)

                  Skład siódmej izby Sądu był nieprawidłowy. Sędzia Kornezov został mianowany do Sądu w 2016 r., po zasiadaniu w Sądzie do spraw Służby Publicznej. Jednakże następnie ustalono, że mianowanie sędziego Kornezova do Sądu do spraw Służby Publicznej jest dotknięte uchybieniem proceduralnym. Gdyby sędzia Kornezov nie zasiadał w Sądzie do spraw Służby Publicznej w 2016 r., jego mianowanie do Sądu nie byłoby możliwe przed 2019 r. A zatem wydaje się, że mianowanie do Sądu jest dotknięte uchybieniem proceduralnym. W konsekwencji należy uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę innej izbie Sądu.

         (1)  Artykuł 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. 2002, L 3, s. 1).


title: Sprawa C-629/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Verwaltungsgerichtshof – Austria) – w postępowaniu wszczętym przez CX (Odesłanie prejudycjalne – Międzynarodowy przewóz drogowy – Układ ustanawiający stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją – Artykuł 9 – Protokół dodatkowy – Artykuły 41 i 42 – Swoboda świadczenia usług – Klauzula „standstill” – Decyzja nr 1/95 Rady Stowarzyszenia WE – Turcja – Artykuły 5 i 7 – Swoboda przepływu towarów – Przepisy krajowe ograniczające prawo trudniących się przewozem towarów przedsiębiorców z siedzibą w Turcji do swobodnego przemieszczania się ich pojazdów na terytorium danego państwa członkowskiego – Obowiązek uzyskania zezwolenia w granicach kontyngentu ustalonego na podstawie umowy dwustronnej zawartej między państwem członkowskim a Turcją albo zezwolenia wydanego na konkretny przewóz wiążący się z nadrzędnym interesem publicznym)

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/4

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Verwaltungsgerichtshof – Austria) – w postępowaniu wszczętym przez CX
      (Sprawa C-629/16) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Międzynarodowy przewóz drogowy - Układ ustanawiający stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją - Artykuł 9 - Protokół dodatkowy - Artykuły 41 i 42 - Swoboda świadczenia usług - Klauzula „standstill” - Decyzja nr 1/95 Rady Stowarzyszenia WE – Turcja - Artykuły 5 i 7 - Swoboda przepływu towarów - Przepisy krajowe ograniczające prawo trudniących się przewozem towarów przedsiębiorców z siedzibą w Turcji do swobodnego przemieszczania się ich pojazdów na terytorium danego państwa członkowskiego - Obowiązek uzyskania zezwolenia w granicach kontyngentu ustalonego na podstawie umowy dwustronnej zawartej między państwem członkowskim a Turcją albo zezwolenia wydanego na konkretny przewóz wiążący się z nadrzędnym interesem publicznym))
      (2018/C 319/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

      CX

         przy udziale: Bezirkshauptmannschaft Schärding

         Sentencja

      Postanowienia Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisanego w Ankarze dnia 12 września 1963 r. przez Republikę Turcji oraz przez państwa członkowskie EWG i Wspólnotę, zawartego, zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu Wspólnoty decyzją 64/732/EWG Rady z dnia 23 grudnia 1963 r., protokołu dodatkowego, podpisanego w dniu 23 listopada 1970 r. w Brukseli oraz zawartego, zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r., i decyzji nr 1/95 Rady Stowarzyszenia WE-Turcja z dnia 22 grudnia 1995 r. dotyczącej wprowadzenia ostatniego etapu unii celnej powinny być interpretowane w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego takim jak przepisy sporne w postępowaniu głównym, na podstawie których prowadzące działalność w zakresie drogowego przewozu towarów przedsiębiorstwa z siedzibą w Turcji nie mogą wykonywać takiego przewozu do miejsca przeznaczenia w tym państwie członkowskim lub przez jego terytorium, chyba że posiadają dokumenty wydane w granicach kontyngentu ustalonego dla tego rodzaju przewozu na podstawie dwustronnej umowy zawartej między tym państwem członkowskim a Republiką Turcji lub uzyskały pozwolenie ze względu na przemawiający za tym nadrzędny interes publiczny, pod warunkiem jednak, że przepisy te nie ustanawiają żadnych nowych ograniczeń swobody świadczenia usług w rozumieniu art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 104 z 3.4.2017.