title: Sprawa F-73/10: Skarga wniesiona w dniu 3 września 2010 r. — Coedo Suárez przeciwko Radzie

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/63

         Skarga wniesiona w dniu 3 września 2010 r. — Coedo Suárez przeciwko Radzie
   (Sprawa F-73/10)
   ()
   2010/C 301/101
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ángel Coedo Suárez (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, A. Blot i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej o oddaleniu wniosku o wyrównanie strat poniesionych przez skarżącego oraz żądanie naprawienia szkody i zadośćuczynienia za krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o oddaleniu wniosku o wyrównanie strat poniesionych przez skarżącego i w razie potrzeby decyzji organu powołującego o oddaleniu zażalenia;

               —

               w odniesieniu do naprawienia szkody zasądzenie od strony pozwanej zapłaty kwoty ustalonej tymczasowo ex aequo et bono na 450 000 EUR wraz z ustalonymi w przepisach odsetkami za zwłokę naliczanymi od dnia wydania wyroku;

               —

               w odniesieniu do zadośćuczynienia za krzywdę zasądzenie od strony pozwanej przede wszystkim przeprosin skarżącego w odpowiedniej formie wraz z zapłatą symbolicznego euro oraz posiłkowo zapłaty kwoty ustalonej tymczasowo ex aequo et bono na 300 000 EUR wraz z ustalonymi w przepisach odsetkami za zwłokę naliczanymi od dnia wydania wyroku;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-459/14: Postanowienie Prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Fadil Cocaj/Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/23

         Postanowienie Prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Fadil Cocaj/Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal
   (Sprawa C-459/14) (1)

   (2015/C 398/31)
   Język postępowania: węgierski
   Prezes drugiej izby Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015.


title: Sprawa T-68/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Olympiaki Aeroporia Ypiresies przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc na restrukturyzację przyznana przez Republikę Grecką na rzecz przewoźnika lotniczego Olympic Airways — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Nadużycie pomocy — Nowa pomoc — Ciężar dowodu — Prawo do przedstawienia stanowiska — Kryterium prywatnego wierzyciela — Błąd dotyczący okoliczności faktycznych — Oczywisty błąd w ocenie — Uzasadnienie — Artykuł 87 ust. 1 oraz ust. 3 lit. c) WE)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Olympiaki Aeroporia Ypiresies przeciwko Komisji
   (Sprawa T-68/03) (1)

   (Pomoc państwa - Pomoc na restrukturyzację przyznana przez Republikę Grecką na rzecz przewoźnika lotniczego Olympic Airways - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Nadużycie pomocy - Nowa pomoc - Ciężar dowodu - Prawo do przedstawienia stanowiska - Kryterium prywatnego wierzyciela - Błąd dotyczący okoliczności faktycznych - Oczywisty błąd w ocenie - Uzasadnienie - Artykuł 87 ust. 1 oraz ust. 3 lit. c) WE)
   (2007/C 247/32)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Olympiaki Aeroporia Ypiresies AE, dawniej Olympiaki Aeroporia AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. Waelbroeck i E. Bourtzalas oraz J. Ellison i M. Hall, solicitors, jak również adwokaci A. Kalogeropoulos i C. Tagaras, a następnie adwokat P. Anestis oraz T. Soames, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Triantafyllou i J.L. Buendía Sierra, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Oikonomou)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2003/372/WE z dnia 11 grudnia 2002 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Grecję na rzecz Olympic Airways (Dz.U. 2003, L 132, str. 1).
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 2 i 3 decyzji Komisji 2003/372 z dnia 11 grudnia 2002 r. w sprawie pomocy przyznanej przez Grecję na rzecz Olympic Airways, w zakresie, w jakim dotyczą one tolerowania długotrwałego niepłacenia, po pierwsze, opłat lotniskowych należnych ze strony Olympic Airways na rzecz międzynarodowego portu lotniczego w Atenach, a po drugie, podatku od wartości dodanej od paliwa i części zamiennych należnego od Olympic Aviation.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Olympiaki Aeroporia Ypiresies AE pokrywa 75 % własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez Komisję. Komisja pokrywa 25 % własnych kosztów oraz kosztów Olympiaki Aeroporia Ypiresies.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.5.2003.


title: Sprawa T-671/15: Postanowienie Sądu z dnia 19 października 2016 r. – E-Control/ACER [Skarga o stwierdzenie nieważności — Energia — Rozporządzenie (WE) nr 713/2009 — Rozporządzenie (WE) nr 714/2009 — Opinia ACER — Decyzje krajowych organów regulacyjnych zatwierdzające metody alokacji transgranicznej zdolności przesyłowej energii elektrycznej — Region Europy Środkowej i Wschodniej — Zgodność — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność]

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/23

         Postanowienie Sądu z dnia 19 października 2016 r. – E-Control/ACER
   (Sprawa T-671/15) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Energia - Rozporządzenie (WE) nr 713/2009 - Rozporządzenie (WE) nr 714/2009 - Opinia ACER - Decyzje krajowych organów regulacyjnych zatwierdzające metody alokacji transgranicznej zdolności przesyłowej energii elektrycznej - Region Europy Środkowej i Wschodniej - Zgodność - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność])
   (2016/C 462/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Energie-Control Austria für die Regulierung der Elektrizitäts- und Erdgaswirtschaft (E-Control) (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat F. Schuhmacher)

      Strona pozwana: Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (przedstawiciel: E. Tremmel, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności opinii ACER nr 09/2015 z dnia 23 września 2015 r. w sprawie zgodności decyzji krajowych organów regulacyjnych zatwierdzających metody alokacji transgranicznej zdolności przesyłowej energii elektrycznej w Europie Środkowej i Wschodniej z rozporządzeniem nr 714/2009, w tym z wytycznymi w sprawie zarządzania i alokacji dostępnej zdolności przesyłowej połączeń wzajemnych między systemami krajowymi, zawartymi w załączniku I do tego rozporządzenia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Postępowanie w przedmiocie wniosków Republiki Austrii, Rzeczypospolitej Polskiej, Wirtschaftskammer Österreich, Verbund AG i Polskich Sieci Elektroenergetycznych S.A. o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

               3)

               Energie-Control Austria für die Regulierung der Elektrizitäts- und Erdgaswirtschaft (E-Control) pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Agencję ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER), w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

               4)

               Republika Austrii, Rzeczpospolita Polska, Wirtschaftskammer Österreich, Verbund AG i Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. pokrywają własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa F-67/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 lipca 2016 r. – Opreana/Komisja (Służba publiczna – Członek personelu tymczasowego – Członek personelu tymczasowego zatrudniony na stałym stanowisku – Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony – Ciąża – Akt niekorzystny – Brak właściwości organu, który wydał akt niekorzystny – Prawo do bycia wysłuchanym – Obowiązek staranności)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/31

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 lipca 2016 r. – Opreana/Komisja
      (Sprawa F-67/15) (1)

      ((Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Członek personelu tymczasowego zatrudniony na stałym stanowisku - Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony - Ciąża - Akt niekorzystny - Brak właściwości organu, który wydał akt niekorzystny - Prawo do bycia wysłuchanym - Obowiązek staranności))
      (2016/C 364/35)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Luisa Opreana (Arlon, Belgique) (przedstawiciele: początkowo adwokat A. Salerno, następnie adwokaci A. Salerno i P. Singer)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i F. Simonetti, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nieprzedłużenia umowy ze skarżącą po dacie jej wygaśnięcia, chociaż ciąża skarżącej dobiegała końca.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej w sprawie nieprzedłużenia z Luisą Opreaną umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego, która wygasła w dniu 31 sierpnia 2014 r.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez L. Opreanę.

         (1)  Dz.U. C 213 z 29.6.2015, s. 50.


title: Sprawa T-191/15: Postanowienie Sądu z dnia 26 maja 2016 r. – SLE Schuh/EUIPO – Vigoss Tekstil Konfeksiyon (VIOS)

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/40

         Postanowienie Sądu z dnia 26 maja 2016 r. – SLE Schuh/EUIPO – Vigoss Tekstil Konfeksiyon (VIOS)
   (Sprawa T-191/15) (1)

   (2016/C 279/56)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 205 z 22.6.2015.


title: Sprawa T-25/13: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2013 r. — Mäurer & Wirtz przeciwko OHIM — Sacra (4711 Aqua Mirabilis)

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/27

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2013 r. — Mäurer & Wirtz przeciwko OHIM — Sacra (4711 Aqua Mirabilis)
   (Sprawa T-25/13)
   2013/C 71/41
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mäurer & Wirtz GmbH & Co. KG (Stolberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Schulte-Beckhausen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Sacra Srl (Wenecja, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 listopada 2012 r. w sprawie R 1601/2011-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „4711 Aqua Mirabilis” dla towarów z klasy 3 — zgłoszenie nr 8988181

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Sacra Srl

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „Aqua Admirabilis” dla towarów z klasy 3

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa F-23/15: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/42

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-23/15)
   (2015/C 127/60)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji nakładającej na skarżącego karę dyscyplinarną w postaci nagany.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 15 kwietnia 2014 r. nakładającej na skarżącego karę dyscyplinarną w postaci nagany;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania na podstawie art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służb Publicznej.


title: Sprawa C-200/15: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 16 czerwca 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 110 TFUE — Podatki wewnętrzne — Dyskryminacja podatkowa — Używane pojazdy samochodowe sprowadzane z innych państw członkowskich — Ustalenie podstawy opodatkowania — Stawka amortyzacji)

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/10

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 16 czerwca 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska
   (Sprawa C-200/15) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 110 TFUE - Podatki wewnętrzne - Dyskryminacja podatkowa - Używane pojazdy samochodowe sprowadzane z innych państw członkowskich - Ustalenie podstawy opodatkowania - Stawka amortyzacji))
   (2016/C 305/14)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Wasmeier i P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, A. Cunha, A. Brigas Afonso i N. da Silva Vitorino, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Republika Portugalska, stosując do celów ustalania podstawy opodatkowania używanych pojazdów pochodzących z innego państwa członkowskiego, sprowadzonych na terytorium Portugalii, system obliczania amortyzacji pojazdów nieuwzględniający amortyzacji w okresie pierwszego roku ich użytkowania, ani amortyzacji przekraczającej 52 % w przypadku pojazdów mających ponad pięć lat, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 205 z 22.6.2015.


title: Sprawa T-548/14: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – Hiszpania/Komisja [Unia celna — Przywóz produktów z tuńczyka pochodzących z Ekwadoru — Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych — Wniosek o niedokonywanie pokrycia należności celnych przywozowych — Artykuł 220 ust. 2 lit. b) i art. 236 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 — Zawiadomienie dla importerów publikowane w Dzienniku Urzędowym — Dobra wiara — Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych — Artykuł 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92]

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/25

         Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – Hiszpania/Komisja
   (Sprawa T-548/14) (1)

   ([Unia celna - Przywóz produktów z tuńczyka pochodzących z Ekwadoru - Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych - Wniosek o niedokonywanie pokrycia należności celnych przywozowych - Artykuł 220 ust. 2 lit. b) i art. 236 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 - Zawiadomienie dla importerów publikowane w Dzienniku Urzędowym - Dobra wiara - Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych - Artykuł 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92])
   (2017/C 038/33)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: A. Rubio González, abogado del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Arenas, A. Caeiros, B.-R. Killmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE dotyczące stwierdzenia nieważności art. 2 decyzji Komisji C(2014) 3007 final z dnia 15 maja 2014 r., w której stwierdza się, że w konkretnym przypadku umorzenie należności celnych przywozowych jest uzasadnione w pewnej kwocie oraz że nie jest ono uzasadnione w innej kwocie (sprawa REM/03/2013)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 2 decyzji Komisji C(2014) 3007 final z dnia 15 maja 2014 r., w której uznano, że w konkretnym przypadku umorzenie należności celnych przywozowych jest uzasadnione w pewnej kwocie oraz że nie jest ono uzasadnione w innej kwocie (sprawa REM/03/2013).

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 315 z 15.9.2014.


title: Sprawa C-375/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 7 lipca 2016 r. – Finanzamt Bergisch Gladbach/Igor Butin

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 7 lipca 2016 r. – Finanzamt Bergisch Gladbach/Igor Butin
   (Sprawa C-375/16)
   (2016/C 392/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca w postępowaniu rewizyjnym: Finanzamt Bergisch Gladbach

      Strona pozwana w postępowaniu rewizyjnym: Igor Butin

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 226 pkt 5 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) wymaga podania adresu podatnika, pod którym prowadzi on działalność gospodarczą?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 1:

                           a)

                           Czy do spełnienia wymogu podania adresu w rozumieniu art. 226 pkt 5 dyrektywy VAT wystarczy podanie adresu skrzynki pocztowej?

                           b)

                           Jaki adres ma podać na fakturze podatnik, który prowadzi przedsiębiorstwo (np. polegające na prowadzeniu handlu elektronicznego w Internecie), nieposiadające lokalu handlowego?

               3)

               Czy w przypadku niespełnienia wymogów formalnych ustanowionych w art. 226 dyrektywy VAT należy przyznawać prawo do odliczania podatku naliczonego we wszystkich przypadkach, w których nie doszło do oszustwa podatkowego albo podatnik nie wiedział lub nie mógł wiedzieć, że uczestniczy w oszustwie, czy też zgodnie z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań należy w takim przypadku zakładać, iż podatnik uczynił wszystko, co może być od niego w rozsądnym zakresie wymagane, aby sprawdzić prawidłowość podanych na fakturze danych?

      (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1


title: Sprawa C-148/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 24 marca 2017 r. – Peek & Cloppenburg KG/Peek & Cloppenburg KG

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 24 marca 2017 r. – Peek & Cloppenburg KG/Peek & Cloppenburg KG
   (Sprawa C-148/17)
   (2017/C 231/05)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca rewizję: Peek & Cloppenburg KG, Hamburg

      Druga strona postępowania rewizyjnego: Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest zgodne z art. 14 dyrektywy 2008/95/WE (1) to, że unieważnienie lub wygaśnięcie prawa do krajowego znaku towarowego, który stanowi podstawę dla zastrzeżenia starszeństwa unijnego znaku towarowego i którego uprawniony się zrzekł lub na którego wygaśnięcie pozwolił, może być ustalone a posteriori tylko wtedy, gdy przesłanki unieważnienia lub wygaśnięcia są spełnione nie tylko w chwili zrzeczenia się prawa do znaku lub jego wygaśnięcia, lecz również w chwili wydania sądowego orzeczenia dotyczącego tego ustalenia?

               2)

               Czy zastrzeżenie starszeństwa zgodnie z art. 34 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (2) skutkuje tym, że krajowe prawo do znaku towarowego wygasa i nie można go już używać w sposób pozwalający na utrzymanie praw związanych z tym znakiem, czy też krajowy znak towarowy zostaje utrzymany na podstawie prawa unijnego nawet wtedy, gdy wpis go dotyczący w rejestrze danego kraju członkowskiego już nie istnieje, ze skutkiem, że może i musi być on nadal używany w sposób pozwalający na utrzymanie praw z nim związanych?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 2008, L 299, s. 55)

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie T-203/02 The Sunrider Corp. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wcześniejszy słowny znak towarowy VITAFRUT — Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego VITAFRUIT — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Podobieństwo towarów — Art. 8 ust. 1 lit. b, art. 15 i art.43 ust. 2 i 3 Rozporządzenia (WE) nr 49/94)

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/19

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 8 lipca 2004 r.
   w sprawie T-203/02 The Sunrider Corp. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wcześniejszy słowny znak towarowy VITAFRUT - Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego VITAFRUIT - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Podobieństwo towarów - Art. 8 ust. 1 lit. b, art. 15 i art.43 ust. 2 i 3 Rozporządzenia (WE) nr 49/94)
   (2004/C 239/39)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-203/02, The Sunrider Corp. z siedzibą w Torrance (Stany Zjednoczone), reprezentowana przez A. Kockläunera, adwokata, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnik: S. Laitinen), w której drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był Juan Espadafor Caba, zamieszkały w Grenadzie ( Hiszpania), w przedmiocie skargi wniesionej na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 kwietnia 2002 r. (sprawa R 1046/2000-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Juanem Espadaforem Cabą a The Sunrider Corp., Sąd (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, A. W. H. Meij i N. J. Forwood, sędziowie; sekretarz: J. Plingers, administrator, wydał w dniu 8 lipca 2004 r. wyrok, zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 233 z 28.9.2002.


title: Sprawa C-73/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 7 grudnia 2010 r. w sprawie T-11/07 Frucona Košice a.s. przeciwko Komisji Europejskiej, St. Nicolaus — trade a.s., wniesione w dniu 18 lutego 2011 r. przez Frucona Košice a.s.

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 7 grudnia 2010 r. w sprawie T-11/07 Frucona Košice a.s. przeciwko Komisji Europejskiej, St. Nicolaus — trade a.s., wniesione w dniu 18 lutego 2011 r. przez Frucona Košice a.s.
   (Sprawa C-73/11 P)
   2011/C 130/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Frucona Košice a.s. (przedstawiciele: P. Lasok QC, J. Holmes, Barrister, B. Hartnett, Barrister, O. Geiss, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, St. Nicolaus — trade a.s.

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               1)

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 7 grudnia 2010 r. w sprawie T-11/07 w zakresie, w jakim dotyczy zarzutów czwartego i szóstego podniesionych przez wnoszącą odwołanie w skardze do Sądu;

               2)

               uwzględnienie tych zarzutów jako zasadnych;

               3)

               skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd, tak aby mógł wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie podniesionych przez wnoszącą odwołanie zarzutów piątego, szóstego, siódmego, ósmego i dziewiątego w zakresie, w jakim dotyczą postępowania w sprawie egzekucji należności podatkowych; i

               4)

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie następujące dwa zarzuty:
   1)   Zarzut pierwszy: Sąd nie ocenił zastosowania przez Komisję kryterium wierzyciela prywatnego z naruszeniem wymogów prawnych.
   2)   Zarzut drugi: Sąd starał się w sposób niedopuszczalny zastąpić rozumowanie Komisji swym własnym rozumowaniem, jeśli chodzi o stosowanie kryterium wierzyciela prywatnego, lub ocenił istniejące dowody dotyczące tego kryterium w sposób ewidentnie nieprawidłowy, przez co wypaczył te dowody.


title: Sprawa C-296/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerisches Verwaltungsgericht München (Niemcy) w dniu 28 maja 2013 r. — RWE AG przeciwko Freistaat Bayern

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerisches Verwaltungsgericht München (Niemcy) w dniu 28 maja 2013 r. — RWE AG przeciwko Freistaat Bayern
   (Sprawa C-296/13)
   2013/C 274/02
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bayerisches Verwaltungsgericht München

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: RWE AG

      Strona pozwana: Freistaat Bayern
   Postanowieniem Trybunału z dnia 25 lipca 2013 r. sprawa zostaje wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa C-388/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 8 lipca 2013 r. — UPC Magyarország kft przeciwko Nemzeti Fogyasztóvédelmi Hatóság

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 8 lipca 2013 r. — UPC Magyarország kft przeciwko Nemzeti Fogyasztóvédelmi Hatóság
   (Sprawa C-388/13)
   2013/C 304/07
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: UPC Magyarország kft.

      Strona pozwana: Nemzeti Fogyasztóvédelmi Hatóság.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych) (1) (…) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku wprowadzających w błąd praktyk handlowych w rozumieniu art. 5 ust. 4 tej dyrektywy nie jest dopuszczalne oddzielne badanie kryteriów, o których mowa w art. 5 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy?

               2)

               Czy można uznać, że podanie do wiadomości niezgodnej z prawda informacji jedynemu konsumentowi stanowi praktykę handlową w rozumieniu rzeczonej dyrektywy?

      (1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych), (Dz.U.; 149, s. 22).


title: Sprawa T-70/16 P: Postanowienie Sądu z dnia 3 maja 2017 r. – De Nicola/EBI (Odwołanie — Służba publiczna — Personel EBI — Mobbing — Odpowiedzialność pozaumowna — Naruszenia prawa — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/28

         Postanowienie Sądu z dnia 3 maja 2017 r. – De Nicola/EBI
   (Sprawa T-70/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Personel EBI - Mobbing - Odpowiedzialność pozaumowna - Naruszenia prawa - Odwołanie oczywiście bezzasadne))
   (2017/C 221/39)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat G. Ferabecoli)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (przedstawiciele: G. Nuvoli i G. Faedo pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferrę)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu częściowe uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 grudnia 2015 r., De Nicola/EBI (F-104/13, EU:F:2015:164).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Carlo De Nicola pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 117 z 26.5.2007 .

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/1

         (2007/C 129/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 117 z 26.5.2007.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 96 z 28.4.2007.

      Dz.U. C 95 z 28.4.2007.

      Dz.U. C 82 z 14.4.2007.

      Dz.U. C 69 z 24.3.2007.

      Dz.U. C 56 z 10.3.2007.

      Dz.U. C 42 z 24.2.2007.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-379/08: Wyrok Sądu z dnia 15 marca 2012 r. — Mustang przeciwko OHIM — Decathlon (linia falista) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego linię falistą — Wcześniejsze krajowe i międzynarodowe graficzne znaki towarowe przedstawiające białą linię falistą na czarnym tle — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/12

         Wyrok Sądu z dnia 15 marca 2012 r. — Mustang przeciwko OHIM — Decathlon (linia falista)
   (Sprawa T-379/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego linię falistą - Wcześniejsze krajowe i międzynarodowe graficzne znaki towarowe przedstawiające białą linię falistą na czarnym tle - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2012/C 126/23
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mustang — Bekleidungswerke GmbH & Co. KG (przedstawiciele: adwokaci A. Klett i K. Weimer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: R. Pethke, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Decathlon SA (Villeneuve d’Ascq, Francja) (przedstawiciel: adwokat P. Demoly)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 lipca 2008 r. (sprawa R 859/2007-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Decathlon SA a Mustang — Bekleidungswerke GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mustang — Bekleidungswerke GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa T-486/11: Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2015 r. – Orange Polska/Komisja (Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Polski rynek telekomunikacyjny — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 102 TFUE — Warunki stawiane nowym operatorom przez operatora zasiedziałego dotyczące udzielania płatnego dostępu do sieci i usług hurtowego dostępu szerokopasmowego — Uzasadniony interes w stwierdzeniu naruszenia — Grzywny — Obowiązek uzasadnienia — Waga naruszenia — Okoliczności łagodzące — Proporcjonalność — Nieograniczone prawo orzekania — Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien)

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/12

         Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2015 r. – Orange Polska/Komisja
   (Sprawa T-486/11) (1)

   ((Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Polski rynek telekomunikacyjny - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 102 TFUE - Warunki stawiane nowym operatorom przez operatora zasiedziałego dotyczące udzielania płatnego dostępu do sieci i usług hurtowego dostępu szerokopasmowego - Uzasadniony interes w stwierdzeniu naruszenia - Grzywny - Obowiązek uzasadnienia - Waga naruszenia - Okoliczności łagodzące - Proporcjonalność - Nieograniczone prawo orzekania - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien))
   (2016/C 059/11)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Orange Polska S.A., dawniej Telekomunikacja Polska S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Modzelewska de Raad, P. Paśnik, S. Hautbourg, A. Howard, barrister oraz C. Vajda, QC, a następnie M. Modzelewska de Raad, P. Paśnik, S. Hautbourg, A. Howard oraz D. Beard, QC)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Gencarelli, K. Mojzesowicz oraz G. Koleva, następnie K. Mojzesowicz, G. Koleva oraz L. Malferrari i w końcu G. Koleva, L. Malferrari, É. Gippini Fournier oraz J. Szczodrowski, działający w charakterze pełnomocników)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Polska Izba Informatyki i Telekomunikacji (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: P. Rosiak i K. Karasiewicz, radcy prawni)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: European Competitive Telecommunications Association (przedstawiciele: początkowo P. Alexiadis oraz J. MacKenzie, następnie J. MacKenzie, solicitors)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności w całości albo w części decyzji Komisji C(2011) 4378 wersja ostateczna z dnia 22 czerwca 2011 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 102 TFUE (sprawa COMP/39.525 – Telekomunikacja Polska) oraz, po drugie, żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej przez Komisję w art. 2 tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Orange Polska S.A. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Polska Izba Informatyki i Telekomunikacji i European Competitive Telecommunications Association pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 340 z 19.11.2011.


title: Sprawa F-79/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 8 grudnia 2010 r. — Dubus przeciwko Komisji

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/69

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 8 grudnia 2010 r. — Dubus przeciwko Komisji
   (Sprawa F-79/10) (1)

   ()
   2011/C 30/140
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy w następstwie zawarcia ugody.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010, s. 66.


title: Sprawa F-50/08: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2008 r. — Bartha przeciwko Komisji

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/73

         Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2008 r. — Bartha przeciwko Komisji
   (Sprawa F-50/08)
   (2008/C 209/134)
   Język postępowania: węgierski
   Strony

      Strona skarżąca: Gábor Bartha (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: P. Homoki, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji EPSO dotyczącej niewpisania skarżącej na listę rezerwową konkursu EPSO/AD/56/06.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej Europejskiego Urzędu Doboru Kadr z dnia 19 listopada 2007 r. w zakresie dotyczącym wyników konkursu „EPSO/AD/56/06, administratorzy (AD5) obywatelstwa węgierskiego”;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej EPSO z dnia 23 stycznia 2008 r. oddalającej zażalenie dotyczące wyników uczestnictwa w konkursie;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej EPSO z dnia 31 marca 2008 r. potwierdzającą decyzję o odaleniu zażalenia dotyczącego wyników uczestnictwa w konkursie;

               —

               obciążenie strony pozwanej obowiązkiem naprawienie szkody będącej rezultatem decyzji, których nieważność zostanie stwierdzona;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


               29.5.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/5

         Skarga wniesiona dnia 1 kwietnia 2004 r. przez KM Europa Metal AG, Tréfimétaux S.A. i Europa Metalli S.p.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-127/04)
   (2004/C 146/07)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 1 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez KM Europa Metal AG, Osnabruck (Niemcy), Tréfimétaux S.A., Courbevoie Cedex (Francja) i Europa Metalli S.p.A., Florencja (Włochy), reprezentowanych przez M. Siragusę, A. Wincklera, G. Cesare Rizzę, T. Grafa i M. Piergiovanniego, adwokatów.
   Skarżący wnoszą do Sądu:

               —

               o znaczne zmniejszenie kary grzywny nałożonej na skarżących decyzją Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie COMP/E-l/38.240

               —

               o obciążenie Komisji kosztami postępowania, jak również kosztami poniesionymi przez skarżących w związku z ustanowieniem gwarancji bankowej w miejsce zapłaty grzywny nałożonej na KME do czasu wydania wyroku.

         Zarzuty i główne twierdzenia:
   W kwestionowanej decyzji Komisja stwierdziła, iż skarżący naruszyli, między innymi, art. 81 WE i art. 53 ust. 1 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym biorąc udział w szeregu porozumień i praktyk uzgodnionych, które miały wpływ na europejski rynek miedzianych rur przemysłowych dostarczanych w kręgach o zwojach uporządkowanych. Na tej podstawie, Komisja nałożyła na skarżących grzywnę w wysokości 18.990.000 euro do zapłaty solidarnie.
   Skarżący nie kwestionują ustaleń decyzji, jeżeli chodzi o naruszenie przez nich reguł konkurencji WE i EOG, ale utrzymują, iż Komisja popełniła szereg błędów faktycznych i prawnych przy ustaleniu wysokości grzywny. Po pierwsze, twierdzą oni, iż ustalając podstawową kwotę grzywny i obliczając czas jej trwania, Komisja pogwałciła zasady proporcjonalności i równego traktowania przez to, iż nie wzięła pod uwagę ani statystycznie znikomego wpływu kwestionowanych porozumień na rynek, ani zmian w działalności kartelu.
   Ponadto, skarżący twierdzą, iż dokonując oceny powagi naruszenia, Komisja znacznie wyolbrzymiła gospodarcze skutki kwestionowanych porozumień, przez to, iż wzięła pod uwagę rozmiary rynku półfabrykatów (miedziane rury przemysłowe), nie zaś rynek usług przetwarzania.
   Skarżący twierdzą również, iż Komisja niesłusznie pominęła kilka okoliczności łagodzących, mianowicie: niewielki stopień realizacji kwestionowanych porozumień przez skarżących, natychmiastowe i dobrowolne zaprzestanie przez nich dokonywania naruszeń, strukturalny kryzys w przemyśle rur oraz fakt współpracy skarżących z Komisją. Utrzymują oni, iż przyznane im obniżenie grzywny w wysokości 30 % opierało się na błędnych przesłankach faktycznych i było sprzeczne z praktyką Komisji i orzecznictwem. Ponadto, twierdzą oni, iż Komisja potraktowała ich w sposób dyskryminujący w stosunku do innej spółki, stosując pewne okoliczności łagodzące tylko wobec owej spółki i przyznając jej o wiele łagodniejsze traktowanie bez żadnego obiektywnego uzasadnienia.


title: Sprawa T-145/15: Wyrok Sądu z dnia 16 lutego 2017 r. – Rumunia/Komisja [EFRG i EFRROW — Środki obszarowe — Wydatki wyłączone z finansowania — Ryczałtowe korekty finansowe — Artykuł 52 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 — Obowiązek uzasadnienia — Proporcjonalność]

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/45

         Wyrok Sądu z dnia 16 lutego 2017 r. – Rumunia/Komisja
   (Sprawa T-145/15) (1)

   ([EFRG i EFRROW - Środki obszarowe - Wydatki wyłączone z finansowania - Ryczałtowe korekty finansowe - Artykuł 52 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność])
   (2017/C 104/63)
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Rumunia (przedstawiciele: początkowo R.-H. Radu, V. Angelescu, R. Mangu, D. Bulancea, N. Horumbă, E. Mierlea i T. Crainic, a następnie R.-H. Radu, V. Angelescu, R. Mangu, N. Horumbă, E. Mierlea i T. Crainic, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Biolan i G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/103 z dnia 16 stycznia 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2015, L 16, s. 33).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/103 z dnia 16 stycznia 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy Rumunii.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Rumunię.

      (1)  Dz.U. C 178 z 1.6.2015.


title: Sprawa T-216/13: Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2016 r. – Telefónica/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynki telekomunikacyjne portugalski i hiszpański — Klauzula o zakazie konkurencji na rynku iberyjskim w umowie dotyczącej nabycia przez Telefónikę należącego do Portugal Telecom udziału w brazylijskim operatorze telefonii mobilnej Vivo — Ochrona prawna „w zakresie dozwolonym przez prawo” — Naruszenie ze względu na cel — Ograniczenie akcesoryjne — Autonomia zachowania skarżącej — Potencjalna konkurencja — Naruszenie ze względu na skutki — Obliczanie kwoty grzywny — Wniosek o przesłuchanie świadków)

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/19

         Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2016 r. – Telefónica/Komisja
   (Sprawa T-216/13) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynki telekomunikacyjne portugalski i hiszpański - Klauzula o zakazie konkurencji na rynku iberyjskim w umowie dotyczącej nabycia przez Telefónikę należącego do Portugal Telecom udziału w brazylijskim operatorze telefonii mobilnej Vivo - Ochrona prawna „w zakresie dozwolonym przez prawo” - Naruszenie ze względu na cel - Ograniczenie akcesoryjne - Autonomia zachowania skarżącej - Potencjalna konkurencja - Naruszenie ze względu na skutki - Obliczanie kwoty grzywny - Wniosek o przesłuchanie świadków))
   (2016/C 287/22)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Telefónica, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Folguera Crespo, P. Vidal Martínez i E. Peinado Iríbar)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem głównym żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2013) 306 final z dnia 23 stycznia 2013 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE (sprawa COMP/39.839 – Telefónica/Portugal Telecom), a tytułem subsydiarnym żądanie obniżenia kwoty grzywny.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 2 decyzji Komisji C (2013) 306 final z dnia z dnia 23 stycznia 2013 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE (sprawa COMP/39.839 – Telefónica/Portugal Telecom) w zakresie, w jakim wysokość grzywny nałożonej Telefónicę, SA została ustalona na 66 894 000 EUR, w odniesieniu do ustalenia tej kwoty na podstawie wartości sprzedaży przyjętej przez Komisję Europejską.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Telefónica pokrywa trzy czwarte własnych kosztów oraz jedną czwartą kosztów poniesionych przez Komisję. Komisja pokrywa trzy czwarte własnych kosztów i jedną czwartą kosztów poniesionych przez Telefónicę.

      (1)  Dz.U. C 156 z 1.6.2013.


title: Sprawa T-96/17: Postanowienie Sądu z dnia 5 maja 2017 r. – King.com/EUIPO – TeamLava (Animowane ikony)

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/37

         Postanowienie Sądu z dnia 5 maja 2017 r. – King.com/EUIPO – TeamLava (Animowane ikony)
   (Sprawa T-96/17) (1)

   (2017/C 221/52)
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.4.2017.


title: Sprawa T-547/13: Wyrok Sądu z dnia 8 października 2015 r. – Rosian Express/OHIM (Kształt pudełka zawierającego grę) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt pudełka zawierającego grę — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do bycia wysłuchanym — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/36

         Wyrok Sądu z dnia 8 października 2015 r. – Rosian Express/OHIM (Kształt pudełka zawierającego grę)
   (Sprawa T-547/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Kształt pudełka zawierającego grę - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 398/46)
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Rosian Express SRL (Medias, Rumunia) (przedstawiciele: adwokaci E. Grecu i A. Tigau)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: V. Melgar i A. Geavela, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 lipca 2013 r. (sprawa R 797/2013-5), dotyczącą rejestracji trójwymiarowego oznaczenia przedstawiającego kształt pudełka zawierającego grę jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rosian Express SRL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 367 z 14.12.2013.


title: Sprawa T-839/14: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2015 r. – Alnapharm/OHIM – Novartis (Alrexil) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/20

         Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2015 r. – Alnapharm/OHIM – Novartis (Alrexil)
   (Sprawa T-839/14) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 221/27)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alnapharm GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Heldt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Novartis AG (Bâle, Szwajcaria)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 października 2014 r. (sprawa R 1723/2013-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Novartis AG a Alnapharm GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i druga strona postępowania przed izbą odwoławczą pokrywają własne koszty oraz, każda z nich, połowę kosztów poniesionych przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 65 z 23.2.2015.


title: Sprawa T-328/16: Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2016 r. – Paice/EUIPO – Blackmore (DEEP PURPLE)

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/44

         Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2016 r. – Paice/EUIPO – Blackmore (DEEP PURPLE)
   (Sprawa T-328/16)
   (2016/C 305/60)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ian Paice (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M. Engelman, barrister, i J. Stephenson, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Richard Hugh Blackmore (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Richard Hugh Blackmore

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „DEEP PURPLE” – zgłoszenie nr 11 772 721

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2016 r. w sprawie R 736/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w sposób uznany przez Sąd za odpowiedni, tak aby zgłoszenie znaku towarowego zostało odrzucone w całości dla wszystkich towarów i usług nim objętych;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-131/11: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2011 r. — Ezzedine przeciwko Radzie

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/20

         Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2011 r. — Ezzedine przeciwko Radzie
   (Sprawa T-131/11)
   2011/C 130/39
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ibrahim Ezzedine (Treichville, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat G. Collard)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że w odniesieniu do strony skarżącej, Ibrahima EZZEDINE’a, nie jest zasadna decyzja Rady 2011/71/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r., opublikowana w dniu 2 lutego 2011 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

               —

               w rezultacie:

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/71/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r.;

                           —

                           posiłkowo, nakazanie usunięcia nazwiska Ibrahima EZZEDINE’a z wykazu załączonego do wspomnianej decyzji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, ze względu na to, że motywy umieszczenia strony skarżącej w wykazie osób i podmiotów, do których stosują się środki ograniczające, mają charakter szablonowy bez podania jakiejkolwiek dokładnej okoliczności faktycznej pozwalającej na ocenę istotności wspomnianego wymienionego umieszczenia w wykazie.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie, ze względu na to, że zarzuca się stronie skarżącej przyczynianie się do finansowania bezprawnych rządów L. Gbagba, podczas gdy strona skarżąca wykonywała tylko działalność prywatnego przedsiębiorcy i przez uiszczanie podatków i opłat przyczyniała się po prostu do finansowania Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej, a nie konkretnego reżimu.


title: Sprawa C-394/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Asylgerichtshof (Austria) w dniu 27 sierpnia 2012 r. — Shamso Abdullahi

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Asylgerichtshof (Austria) w dniu 27 sierpnia 2012 r. — Shamso Abdullahi
   (Sprawa C-394/12)
   2012/C 343/10
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Asylgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Shamso Abdullahi

      Strona pozwana: Bundesasylamt

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 19 rozporządzenia nr 343/2003 (1) w związku z art. 18 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie wyrażające zgodę zgodnie z tymi przepisami jest tym państwem członkowskim, które jest odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu w rozumieniu art. 16 ust. 1 zdanie wprowadzające rozporządzenia nr 343/2003, czy też krajowy organ odwoławczy musi w świetle prawa Unii, jeśli w toku postępowania w sprawie środka odwoławczego, o którym mowa w art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 343/2003, niezależnie od takiej zgody dojdzie do wniosku, że zgodnie z rozdziałem III rozporządzenia nr 343/2003 odpowiedzialne byłoby inne państwo członkowskie (nawet jeśli do tego państwa nie został skierowany wniosek o przejęcie lub nie wyraziło ono zgody na takie przejęcie), stwierdzić w odniesieniu do postępowania w przedmiocie rozstrzygnięcia środka odwoławczego jako wiążącą odpowiedzialność tego innego państwa członkowskiego? Czy każdej osobie ubiegającej się o azyl przysługuje w tym względzie prawo podmiotowe do rozpatrzenia jej wniosku o udzielenie azylu przez odpowiedzialne państwo członkowskie określone zgodnie z tymi kryteriami właściwości?

               2)

               Czy art. 10 ust.1 rozporządzenia nr 343/2003 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, w którym następuje pierwszy nielegalny wjazd („pierwsze państwo członkowskie”), musi w przypadku urzeczywistnienia się poniższego stanu faktycznego uznać swoją odpowiedzialność za rozpatrzenie wniosku obywatela państwa trzeciego o udzielenie azylu:
               Obywatel państwa trzeciego, przybywając z państwa trzeciego, wjeżdża nielegalnie do danego pierwszego państwa członkowskiego. Nie składa tam wniosku o udzielenie azylu. Następnie wyjeżdża do państwa trzeciego. Po okresie krótszym niż trzy miesiące wyjeżdża z państwa trzeciego i przybywa nielegalnie do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej („drugie państwo członkowskiego”). Z tego drugiego państwa członkowskiego udaje się od razu dalej bezpośrednio do trzeciego państwa członkowskiego i tam składa swój pierwszy wniosek o udzielenie azylu. W tym momencie nie upłynęło jeszcze nawet dwanaście miesięcy od pierwszego nielegalnego wjazdu do pierwszego państwa członkowskiego.

               3)

               Niezależnie od odpowiedzi na pytanie drugie, czy jeśli wymienione w pytaniu drugim „pierwsze państwo członkowskie” jest państwem, którego system azylowy wykazuje systemowe nieprawidłowości, porównywalne do nieprawidłowości opisanych w wyroku ETPC z dnia 21 stycznia 2011 r. w sprawie M.S.S., 30.696/09, wymagana jest inna kwalifikacja zasadniczo odpowiedzialnego państwa członkowskiego w rozumieniu rozporządzenia nr 343/2003, bez względu na wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2011 r. w sprawach połączonych C-411/10 i C-493/10? Czy można w szczególności uznać, że pobyt w takim państwie członkowskim od samego początku nie może stanowić okoliczności faktycznej ustanawiającej odpowiedzialność w rozumieniu art. 10 rozporządzenia nr 343/2003?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiające kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. L 50, s. 1).


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  12 stycznia 2006 r.  w sprawie C-173/04 P Deutsche SiSi-Werke GmbH & Co. Betriebs KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Trójwymiarowe kształty stojących torebek dla napojów owocowych i soków owocowych — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 12 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-173/04 P Deutsche SiSi-Werke GmbH & Co. Betriebs KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Trójwymiarowe kształty stojących torebek dla napojów owocowych i soków owocowych - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający)
   (2006/C 60/09)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-173/04 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, które wpłynęło do Trybunału w dniu 6 kwietnia 2004 r., wniesione przez Deutsche SiSi-Werke GmbH & Co. Betriebs KG, z siedzibą w Eppelheim (Niemcy), (reprezentowaną przez adwokatów H. Eichmanna, G. Bartha, U. Blumenrödera, C. Niklas-Falter, M. Kinkeldeya, K. Brandta, A. Franke, U. Stephani, B. Allekotte, E. Pfrang, K. Lochner oraz B. Trele), w której drugą stroną był Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnik: G. Schneider), Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Schiemann, K. Lenaerts, E. Juhász i M. Ilešič (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: K. H. Sztranc, administrator, wydał w dniu 12 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2.

               Deutsche SiSi-Werke GmbH & Co. Betriebs KG zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 156 z 12.6.2004


title: Sprawa T-142/11: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2011 r. — SIR przeciwko Radzie

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/24

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2011 r. — SIR przeciwko Radzie
   (Sprawa T-142/11)
   2011/C 130/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Société ivoirienne de raffinage (SIR) (Abidjan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: M. Ceccaldi, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji 2011/18/WPZiB i rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej, w szczególności w odniesieniu do spółki SIR;

               —

               obciążenie Rady kosztami

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia Karty Narodów Zjednoczonych, a także art. 3 ust. 5 i 6, art. 21 ust. 1 TUE i art. 7 TFUE, w zakresie, w jakim nakładając środki ograniczające strona pozwana wykroczyła poza swoje kompetencje, jako że nazwa strony skarżącej nie jest ujęta w wykazie osób wskazanych w rezolucji 1572 (2004) Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady nieingerowania w sprawy wewnętrzne państw, ponieważ strona pozwana zakwestionowała suwerenną decyzję Rady Konstytucyjnej Wybrzeża Kości Słoniowej proklamującej wybór prezydenta L. Gbagbo, a nie A. Ouattaro.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący niezgodności z prawem formalnym zaskarżonych aktów, która może być związana z kompetencją lub władzą strony pozwanej.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do obrony, w zakresie, w jakim strona skarżąca nie mogła powziąć wiedzy o dowodach powoływanych przeciwko niej i w konsekwencji nie mogła wyrazić w użyteczny sposób swojego stanowiska w tej kwestii.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności, ponieważ środki podjęte w stosunku do strony skarżącej oraz społeczeństwa Wybrzeża Kości Słoniowej są nadmierne względem realizowanego przez nie celu.


title: Sprawa T-348/16: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2016 r. – Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis/Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (ERCEA)

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/39

         Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2016 r. – Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis/Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (ERCEA)
   (Sprawa T-348/16)
   (2016/C 296/49)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis (Saloniki, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (ERCEA) (Bruksela, Belgia)

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że żądanie strony pozwanej zapłaty wierzytelności, na którą opiewa nota debetowa nr 3241606289 z dnia 26 maja 2016 r. wystawiona w celu odzyskania od Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis części subwencji, którą ta uzyskała w ramach projektu MINATRAN, w wysokości 245 525,43 EUR – jest bezpodstawne oraz że kwota ta odpowiada wydatkom, które kwalifikują się do pomocy;

               —

               obciążenie Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (ERCEA) kosztami poniesionymi przez stronę pozwaną.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca wnosi do Sądu Unii Europejskiej, na podstawie art. 272 TFUE, o stwierdzenie, że kwota, której zwrotu domaga się ERCEA odpowiada wydatkom, które kwalifikują się do pomocy.
   W uzasadnieniu skargi storna skarżąca twierdzi, że wydatki zakwestionowane przez ERCEA kwalifikują się do pomocy, w tym w szczególności koszty zatrudnienia, koszty podróży i wydatki pośrednie. Tezy te potwierdzają dowody przedstawione ERCEA przez stronę skarżącą w trakcie kontroli na miejscu oraz w następującej po niej wyminie korespondencji, a w szczególności łączna analiza wszystkich przedstawionych dowodów.


title: Sprawa C-327/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywy 89/665/EWG i 92/13/EWG — Procedury odwoławcze w zakresie udzielania zamówień publicznych — Gwarancja skutecznego środka prawnego — Minimalny termin, który należy zachować między powiadomieniem odrzuconych kandydatów i oferentów o udzieleniu zamówienia a podpisaniem umowy w sprawie tego zamówienia)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/21

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-327/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywy 89/665/EWG i 92/13/EWG - Procedury odwoławcze w zakresie udzielania zamówień publicznych - Gwarancja skutecznego środka prawnego - Minimalny termin, który należy zachować między powiadomieniem odrzuconych kandydatów i oferentów o udzieleniu zamówienia a podpisaniem umowy w sprawie tego zamówienia)
   2009/C 180/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Rozet, D. Kukovec i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i J.-Ch. Gracia, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 89/665/WE z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 395, s. 33), zmienionej przez dyrektywę 92/50/EWG (Dz.U. L 209, s.1) oraz art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującej przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz.U. L 76, s. 14) — Minimalny termin, który należy zachować między powiadomieniem kandydatów i oferentów o decyzji o udzieleniu zamówienia a podpisaniem umowy w sprawie udzielenia zamówienia

      Sentencja wyroku

               1)

               Przyjmując i utrzymując w mocy art. 1441-1 nowego kodeksu postępowania cywilnego, w brzmieniu zmienionym przez art. 48-1 dekretu nr 2005-1308 z dnia 20 października 2005 r. w sprawie zamówień udzielanych przez podmioty zamawiające wymienione w art. 4 zarządzenia nr 2005-649 z dnia 6 czerwca 2005 r. w sprawie zamówień udzielanych przez niektóre podmioty publiczne lub prywatne nie podlegające kodeksowi zamówień publicznych, w zakresie w jakim przepis ten przewiduje dziesięciodniowy termin na odpowiedź instytucji zamawiającej lub podmiotu zamawiającego na wezwanie do usunięcia uchybienia, wykluczając jakiekolwiek przedumowne zarządzenie tymczasowe przed udzieleniem tej odpowiedzi i który to termin nie zawiesza biegu terminu, który należy zachować między powiadomieniem odrzuconych kandydatów i oferentów o udzieleniu zamówienia a podpisaniem umowy, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy Rady 89/665/WE z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej przez dyrektywę Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. oraz dyrektywy Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującej przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich i Republika Francuska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawa T-189/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 czerwca 2009 r. — Frosch Touristik przeciwko OHIM — DSR touristik (FLUGBÖRSE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Słowny wspólnotowy znak towarowy FLUGBÖRSE — Data właściwa do zbadania bezwzględnej podstawy unieważnienia — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/10

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 czerwca 2009 r. — Frosch Touristik przeciwko OHIM — DSR touristik (FLUGBÖRSE)
   (Sprawa T-189/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Słowny wspólnotowy znak towarowy FLUGBÖRSE - Data właściwa do zbadania bezwzględnej podstawy unieważnienia - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2009/C 167/20
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Frosch Touristik GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: H. Lauf i T. Raab, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: B. Schmidt, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: DSR touristik GmbH (Karlsruhe, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 marca 2007 r. (sprawa R 1084/2004-4), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia między DSR touristik GmbH a Frosch Touristik GmbH.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 22 marca 2007 r. (sprawa R 1084/2004-4).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.


title: Sprawa C-525/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België (Belgia) w dniu 3 października 2013 r. — Vlaams Gewest przeciwko Heidi Van Den Broeck

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België (Belgia) w dniu 3 października 2013 r. — Vlaams Gewest przeciwko Heidi Van Den Broeck
   (Sprawa C-525/13)
   2013/C 377/12
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van Cassatie van België

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: Vlaams Gewest

      Druga strona postępowania: Heidi Van Den Broeck

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 33 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (1) należy interpretować w ten sposób, że odmowa przyznania w odniesieniu do danego roku kalendarzowego „pomocy, do której rolnik byłby uprawniony na podstawie art. 31 ust. 2 w ramach danego systemu pomocy” dotyczy pomocy należnej na podstawie „danego systemu pomocy” w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiającego zintegrowany system zarządzania i kontroli pewnych systemów pomocy Wspólnoty (2), tak że należy odmówić udzielenia nie tylko pomocy za „daną grupę upraw”, lecz całej pomocy przyznawanej w ramach jednego z wymienionych tam systemów pomocy, które obejmują daną grupę upraw?

      (1)  Dz.U. 327, s. 11.

      (2)  Dz.U. 355, s. 1.


title: Sprawa T-457/09: Wyrok Sądu z dnia 17 lipca 2014 r. – Westfälisch-Lippischer Sparkassen- und Giroverband przeciwko Komisji [Pomoc państwa — Restrukturacja WestLB — Pomoc mająca na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa członkowskiego — Art. 87 ust. 3 lit. b) WE — Decyzja uznająca pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem pod pewnymi warunkami — Skarga o stwierdzenie nieważności — Indywidualne oddziaływanie — Interes prawny — Dopuszczalność — Kolegialność — Obowiązek uzasadnienia — Wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przedsiębiorstw przeżywających trudności — Proporcjonalność — Zasada niedyskryminacji — Artykuł 295 WE — Artykuł 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 659/1999]

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/26

         Wyrok Sądu z dnia 17 lipca 2014 r. – Westfälisch-Lippischer Sparkassen- und Giroverband przeciwko Komisji
   (Sprawa T-457/09) (1)

   ([Pomoc państwa - Restrukturacja WestLB - Pomoc mająca na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa członkowskiego - Art. 87 ust. 3 lit. b) WE - Decyzja uznająca pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem pod pewnymi warunkami - Skarga o stwierdzenie nieważności - Indywidualne oddziaływanie - Interes prawny - Dopuszczalność - Kolegialność - Obowiązek uzasadnienia - Wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przedsiębiorstw przeżywających trudności - Proporcjonalność - Zasada niedyskryminacji - Artykuł 295 WE - Artykuł 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 659/1999])
   2014/C 292/31
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Westfälisch-Lippischer Sparkassen- und Giroverband (Münster, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo A. Rosenfeld i I. Liebach, a następnie A. Rosenfeld i O. Corzilius, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo L. Flynn, K. Gross i B. Martenczuk, a następnie L. Flynn, B. Martenczuk i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2009/971/WE z dnia 12 maja 2009 r. dotyczącej pomocy państwa C 43/08 (ex N 390/08), którą władze niemieckie zamierzają przyznać na restrukturyzację WestLB AG

      Sentencja

               1.

               Złożony przez Komisję wniosek o umorzenie postępowania zostaje oddalony.

               2.

               Skarga zostaje oddalona.

               3.

               Westfälisch-Lippischer Sparkassen- und Giroverband ponosi swe własne koszty, a także pokrywa koszty poniesione przez Komisję, również w ramach postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C C 11 z 16.1.2010.


title: Sprawa C-196/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 13 kwietnia 2017 r. – Kathrin Meyer/TUIfly GmbH.

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 13 kwietnia 2017 r. – Kathrin Meyer/TUIfly GmbH.
   (Sprawa C-196/17)
   (2017/C 231/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kathrin Meyer

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku ze zgłoszeniem choroby stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004? (1) W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy spontaniczna nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku z niezgodnym z prawem pracy i układem zbiorowym zaprzestaniem wykonywania pracy („dziki strajk”) stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004? W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy nadzwyczajna okoliczność musiała zaistnieć w przypadku samego odwołania lotu, czy też obsługujący przewoźnik lotniczy jest uprawniony, ze względów ekonomicznych dotyczących przedsiębiorstwa, do sporządzenia nowego planu lotów?

               4)

               W razie udzielenia na pytania pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy w wypadku możliwości zapobiegnięcia znaczenie ma sama nadzwyczajna okoliczność, czy też skutki wystąpienia nadzwyczajnej okoliczności?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa C-240/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 16 maja 2007 r. — Sony Music Entertainment (Germany) GmbH przeciwko Falcon Neue Medien Vertrieb GmbH

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 16 maja 2007 r. — Sony Music Entertainment (Germany) GmbH przeciwko Falcon Neue Medien Vertrieb GmbH
   (Sprawa C-240/07)
   (2007/C 170/23)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona wnosząca kasację: Sony Music Entertainment (Germany) GmbH

      Strona pozwana: Falcon Neue Medien Vertrieb GmbH
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy czas ochrony przewidziany w dyrektywie 2006/116/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych (dyrektywa w sprawie czasu ochrony), przy spełnieniu warunków określonych w art. 10 ust. 2 tej dyrektywy, ma zastosowanie także wówczas, gdy dany przedmiot ochrony nigdy nie był chroniony w państwie członkowskim, w którym ochrona jest poszukiwana?

               2.

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                           a)

                           Czy przepisy państw członkowskich dotyczące ochrony uprawnionych niebędących obywatelami jednego z państw członkowskich Wspólnoty, stanowią przepisy krajowe w rozumieniu art. 10 ust. 2 dyrektywy w sprawie czasu ochrony?

                           b)

                           Czy zgodnie z art. 10 ust. 2 dyrektywy w sprawie czasu ochrony, czas ochrony przewidziany w dyrektywie znajduje zastosowanie także do przedmiotów ochrony, które w dniu określonym w art. 13 ust. 1 dyrektywy spełniały wprawdzie kryteria ochrony wynikające z dyrektywy Rady 92/100/EWG (2) z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej, lecz do których prawa przysługują podmiotom niebędącym obywatelami jednego z państw członkowskich Wspólnoty?

      (1)  DzU. L 372, str. 12

      (2)  DzU. L 346, str. 61


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 201 z 7.8.2004.

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/46

         (2004/C 228/110)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w
         Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

      Dz.U. C 201 z 7.8.2004.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 190 z 24.7.2004.

      Dz.U. C 179 z 10.7.2004.

      Dz.U. C 168 z 26.6.2004.

      Dz.U. C 156 z 12.6.2004.

      Dz.U. C 146 z 29.5.2004.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa F-1/07 R: Postanowienie Prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 marca 2007 r. — Chassagne przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wniosek o zawieszenie wykonania — Pilny charakter — Brak)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/57

         Postanowienie Prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 marca 2007 r. — Chassagne przeciwko Komisji
   (Sprawa F-1/07 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wniosek o zawieszenie wykonania - Pilny charakter - Brak)
   (2007/C 95/114)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Olivier Chassagne (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: Y. Minatchy, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i V. Joris, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 17 listopada 2006 r. ustalającej listę urzędników awansowanych do grupy A*11 w postępowaniu w sprawie awansu za 2006 r. opublikowanej w tym samym dniu w Informations administratives nr 55-2006.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-577/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen, oddział Hasselt (Belgia) w dniu 29 grudnia 2008 r. — Rijksdienst voor pensioenen przeciwko E. Brouwer

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen, oddział Hasselt (Belgia) w dniu 29 grudnia 2008 r. — Rijksdienst voor pensioenen przeciwko E. Brouwer
   (Sprawa C-577/08)
   (2009/C 55/25)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Arbeidshof te Antwerpen, oddział Hasselt
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Rijksdienst voor pensioenen

      Strona pozwana: E. Brouwer
   Pytanie prejudycjalne
   Czy dekrety królewskie 1.12.1969, 18.6.1970, 8.6.1971, 14.9.1972, 31.7.1973, 12.7.1974, 13.2.1975, 28.11.1975, 26.11.1976, 26.9.1977, 31.7.1978, 31.8.1979, 2.12.1980, 13.1.1982, 14.3.1983, 11.1.1984, 30.11.1984, 24.1.1986, 30.12.1986, 6.1.1988, 2.12.1988, 30.11.1989, 10.12.1990, 1.6.1993, 8.12.1993, 19.12.1994 i 10.10.1995, wydane w wykonaniu art. 25 dekretu królewskiego z dnia 21 grudnia 1967 r. w sprawie powszechnego pracowniczego systemu zabezpieczeń emerytalnych i rentowych, które stanowią, że, dla celów obliczania emerytur zatrudnionych na terenach przygranicznych pracowników płci żeńskiej, ustala się fikcyjne lub ryczałtowe wynagrodzenia, które są niższe niż te ustalane dla zatrudnionych na terenach przygranicznych pracowników płci męskiej, są zgodne z art. 4 ust. 1 dyrektywy 79/7/EWG (1) z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego?

      (1)  Dyrektywa 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 1979, L 6, s 24).


title: Sprawa T-489/10: Skarga wniesiona w dniu 8 października 2010 r. — Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in. przeciwko Radzie

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/40

         Skarga wniesiona w dniu 8 października 2010 r. — Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-489/10)
   ()
   2011/C 30/73
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Islamic Republic of Iran Shipping Lines (Teheran, Iran), Bushehr Shipping Co. Ltd (Valetta, Malta), Cisco Shipping Company Limited (Seul, Korea Południowa), Hafize Darya Shipping Lines (HDSL) (Teheran, Iran), Irano Misr Shipping Co. (Teheran, Iran), Irinvestship Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo), IRISL (Malta) Ltd (Sliema, Malta), IRISL Club (Teheran, Iran), IRISL Europe GmbH (Hamburg) (Hamburg, Niemcy), IRISL Marine Services and Engineering Co. (Teheran, Iran), IRISL Multimodal Transport Company (Teheran, Iran), ISI Maritime Ltd (Malta) (Valletta, Malta), Khazer Shipping Lines (Bandar Anzali) (Gilan, Iran), Leadmarine (Singapur), Marble Shipping Ltd (Malta) (Sliema, Malta), Safiran Payam Darya Shipping Lines (SAPID) (Teheran, Iran), Shipping Computer Services Co. (SCSCOL) (Teheran, Iran), Soroush Saramin Asatir (SSA) (Teheran, Iran), South Way Shipping Agency Co. Ltd (Teheran, Iran), Valfajr 8th Shipping Line Co. (Teheran, Iran) (przedstawiciele: F. Randolph, M. Lester, barristers, i M. Taher, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (1) i decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (2) w zakresie, w jakim środki te dotyczą skarżących;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie skarżące, spółki żeglugowe z siedzibami w Iranie, Zjednoczonym Królestwie, na Malcie, w Niemczech, Singapurze i Korei Południowej, wnoszą o stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady nr 668/2010 oraz decyzji Rady 2010/413/WPZiB w zakresie, w jakim zostały one umieszczone w wykazie osób fizycznych i prawnych, podmiotów i organów, których fundusze i zasoby gospodarcze podlegają zamrożeniu zgodnie z tymi przepisami.
   Skarżące podnoszą cztery zarzuty na poparcie swoich żądań.
   Po pierwsze, skarżące twierdzą, że zaskarżone środki zostały przyjęte z naruszeniem przysługującego skarżącym prawa do obrony i ich prawa do skutecznej ochrony sądowej, jako że nie przewidują one procedury powiadamiania skarżących o dowodach, na których opiera się decyzja o zamrożeniu ich aktywów, ani procedury umożliwiającej im przedstawienie istotnych uwag na temat tych dowodów. Ponadto skarżące uważają, że podane w rozporządzeniu i decyzji powody obejmują ogólnikowe, nieuzasadnione i mgliste zarzuty dotyczące zachowania w odniesieniu do tylko dwóch skarżących. W odniesieniu do pozostałych skarżących nie przedstawiono innych dowodów ani informacji poza zarzutami niesprecyzowanego związku z pierwszą skarżącą. Zdaniem skarżących Rada nie przekazała wystarczających informacji, aby umożliwić im skuteczne przedstawienie ich poglądów w odpowiedzi, co nie pozwala Trybunałowi ocenić, czy decyzja i ocena Rady miały solidne podstawy i opierały się na przekonujących dowodach.
   Po drugie, skarżące podnoszą, że Rada nie przedstawiła wystarczających powodów objęcia ich zaskarżonymi środkami z naruszeniem swojego obowiązku jasnego przedstawienia rzeczywistych i konkretnych powodów uzasadniających jej decyzję, w tym konkretnych zindywidualizowanych powodów, które skłoniły ją do uznania, że skarżące wspierały rozprzestrzenianie materiałów jądrowych.
   Po trzecie, skarżące twierdzą, że zaskarżone środki stanowią nieuzasadnione i nieproporcjonalne ograniczenie przysługującego im prawa własności i swobody prowadzenia działalności gospodarczej. Środki zamrażające aktywa mają znaczny i długotrwały wpływ na ich prawa podstawowe. Skarżące podnoszą, że objęcie ich tymi środkami nie jest racjonalnie związane z celem zaskarżonego rozporządzenia i zaskarżonej decyzji, gdyż zarzuty wobec skarżących nie dotyczą rozprzestrzeniania materiałów jądrowych. W każdym razie Rada nie wykazała, że całkowite zamrożenie aktywów jest najmniej uciążliwym środkiem zapewniającym osiągnięcie takiego celu ani że sama znaczna szkoda wyrządzana skarżącym jest uzasadniona i proporcjonalna.
   Po czwarte, skarżące twierdzą, że Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, stwierdzając, że w odniesieniu do skarżących zostały spełnione w zaskarżonym rozporządzeniu i w zaskarżonej decyzji kryteria wskazania. Żadne zarzuty przeciwko którejkolwiek ze skarżących nie dotyczą rozpowszechniania materiałów jądrowych lub broni. Samo twierdzenie, że niektóre ze skarżących należą do pierwszej skarżącej lub są przez nią kontrolowane, lub są jej przedstawicielami, nie wystarcza do tego, by spełnić te kryteria. Z tego względu w opinii skarżących Rada nie dokonała oceny rzeczywistej sytuacji.

      (1)  Dz.U. L 195, s. 25.

      (2)  Dz.U. L 195, s. 39.


title: Sprawa C-257/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätt (Szwecja) w dniu 25 maja 2010 r. — Försäkringskässa przeciwko Elisabeth Bergström

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätt (Szwecja) w dniu 25 maja 2010 r. — Försäkringskässa przeciwko Elisabeth Bergström
   (Sprawa C-257/10)
   2010/C 195/22
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Regeringsrätt.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Försäkringskässa.

      Strona pozwana: Elisabeth Bergström.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo unijne, w szczególności zawarta ze Szwajcarią umowa w sprawie swobodnego przepływu osób i art. 72 rozporządzenia nr 1408/71 (1), dopuszcza, by okres odniesienia wymagany do przyznania opartego na kryterium dochodowym świadczenia rodzinnego, którego celem jest umożliwienie sprawowania opieki nad dzieckiem, był w całości ukończony poprzez zatrudnienie i ubezpieczenie w Szwajcarii?

               2)

               Czy prawo unijne, w szczególności zawarta ze Szwajcarią umowa w sprawie swobodnego przepływu osób i art. 3 ust. 1 oraz art. 72 rozporządzenia nr 1408/71, dopuszcza, by dochód osiągany w Szwajcarii był zrównany z dochodem krajowym w ramach oceny kwestii uprawnienia do opartych na kryterium dochodowym świadczeń rodzinnych otrzymywanych celem możliwości sprawowania opieki nad dzieckiem?

      (1)  Dz. U. 1971 L 149, s. 2.


title: Sprawa T-318/10: Postanowienie Sądu z dnia 3 maja 2012 r. — Consorzio del vino nobile di Montepulciano i in. przeciwko Komisji

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/19

         Postanowienie Sądu z dnia 3 maja 2012 r. — Consorzio del vino nobile di Montepulciano i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-318/10) (1)

   2012/C 184/38
   Język postępowania: włoski
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 260 z 25.9.2010.