201806010251917472018/C 211/202422018CJC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL20180405161722Sprawa C-242/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 5 kwietnia 2018 r. – „UniCredit Leasing” EAD / Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno osiguritełna-praktika” — Sofia pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite
 ---documentbreak--- C2112018PL1620120180405PL0020162172Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 5 kwietnia 2018 r. – „UniCredit Leasing” EAD / Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno osiguritełna-praktika” — Sofia pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite
   (Sprawa C-242/18)2018/C 211/20Język postępowania: bułgarski
      Sąd odsyłający

   Wyrchowen administratiwen syd

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„UniCredit Leasing” EAD

      Strona przeciwna: Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno osiguritełna praktika” — Sofia pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy art. 90 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE (
                  1
               ) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej umożliwia – w wypadku wypowiedzenia umowy leasingu finansowego – obniżenie podstawy opodatkowania i zwrot VAT, naliczonego w prawomocnej decyzji zapadłej w wyniku kontroli podatkowej, w odniesieniu do podstawy opodatkowania stanowiącej sumę miesięcznych rat leasingowych za cały okres umowy?

            2)

            Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, w wypadku wypowiedzenia umowy leasingu ze względu na częściowe niewywiązanie się z płatności należnych rat leasingowych, na którą z określonych w art.90 ust. 1 tej dyrektywy sytuacji może się powołać leasingodawca przeciwko państwu członkowskiemu, aby uzyskać obniżenie podstawy opodatkowania podatkiem VAT o wysokość należnych, lecz nieopłaconych rat za okres od chwili wstrzymania płatności do chwili wypowiedzenia umowy, gdy to wypowiedzenie nie ma mocy wstecznej i potwierdzono to w klauzuli samej umowy?

            3)

            Czy wykładnia art. 90 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE umożliwia stwierdzenie, że w wypadku takim jak niniejszy istnieje odstępstwo od art. 90 ust. 1 tej dyrektywy?

            4)

            Czy wykładnia art. 90 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE umożliwia przyjęcie, że użyte w tym przepisie pojęcie wypowiedzenia obejmuje wypadek, w którym w ramach umowy leasingu finansowego z określonym przeniesieniem własności leasingodawca nie może już dochodzić od leasingobiorcy zapłaty rat leasingowych, ponieważ wypowiedział umowę leasingu ze względu na jej niewykonanie przez leasingobiorcę, lecz zgodnie z umową przysługuje mu prawo do odszkodowania w wysokości wszystkich nieopłaconych rat leasingowych, które staną się wymagalne do końca okresu leasingu?

      (
         1
      )	Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


201806010411917392018/C 211/11782018CJC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL201802068921Sprawa C-78/18: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Węgry
 ---documentbreak--- C2112018PL810120180206PL00118192Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Węgry
   (Sprawa C-78/18)2018/C 211/11Język postępowania: węgierski
      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, L. Malferrari i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Węgry

      Żądania strony skarżącej

   Komisja wnosi do Trybunału o

            —

            stwierdzenie, że z uchybieniem zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. 63 TFUE i art. 7, 8 i 12 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, Węgry w dyskryminujący, zbędny i nieuzasadniony sposób wprowadziły ograniczenia wobec zagranicznych darowizn na rzecz węgierskich organizacji obywatelskich w a külföldről támogatott szervezetek átláthatóságáról szóló 2017. évi LXXVI. törvény (ustawie LXXVI z 2017 r. o przejrzystości organizacji otrzymujących wsparcie gospodarcze z zagranicy), której przepisy nakładają wymogi rejestracji, zgłaszania i przejrzystości na niektóre kategorie organizacji obywatelskich — te, które otrzymują bezpośrednie lub pośrednie zagraniczne wsparcie gospodarcze przekraczające określoną kwotę — a ponadto wprowadzają możliwość stosowania kar wobec organizacji, które nie spełniają tych obowiązków,

            —

            obciążenie Węgier kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Ustawa LXXVI z 2017 r. o przejrzystości organizacji otrzymujących wsparcie gospodarcze z zagranicy nakłada nowe obowiązki dotyczące rejestracji, zgłaszania i przejrzystości na niektóre kategorie organizacji obywatelskich — te, które otrzymują bezpośrednie lub pośrednie zagraniczne wsparcie gospodarcze przekraczające określoną kwotę — a ponadto wprowadza możliwość stosowania kar wobec organizacji, które nie spełniają tych obowiązków.
   W dniu 14 lipca 2017 r. Komisja wszczęła wobec Węgier postepowanie w sprawie stwierdzenia uchybienia w związku z ustawą LXXVI z 2017 r.
   Nie uznawszy za zadowalającą przedstawionej przez Węgry odpowiedzi, Komisja przeszła do kolejnego etapu postępowania w sprawie stwierdzenia uchybienia i w dniu 5 października 2017 r. wystosowała do Węgier uzasadnioną opinię.
   Ponieważ odpowiedzi na uzasadnioną opinię Komisja również nie uznała za zadowalającą, postanowiła ona skierować sprawę do Trybunału, wnosząc o stwierdzenie, że Węgry uchybiły zobowiązaniom, które na nich ciążą na mocy art. 63 TFUE oraz art. 7, 8 i 12 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.


201806010291917512018/C 211/022332016CJC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL201804262321Sprawa C-233/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED) / Generalitat de Catalunya (Odesłanie prejudycjalne — Regionalny podatek obciążający wielkopowierzchniowe obiekty handlowe — Swoboda przedsiębiorczości — Ochrona środowiska naturalnego i zagospodarowanie przestrzenne — Pomoc państwa — Środek selektywny — Pismo Komisji informujące o nienadaniu biegu skardze — Pomoc istniejąca)
 ---documentbreak--- C2112018PL210120180426PL00022132Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED) / Generalitat de Catalunya
   (Sprawa C-233/16) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Regionalny podatek obciążający wielkopowierzchniowe obiekty handlowe — Swoboda przedsiębiorczości — Ochrona środowiska naturalnego i zagospodarowanie przestrzenne — Pomoc państwa — Środek selektywny — Pismo Komisji informujące o nienadaniu biegu skardze — Pomoc istniejąca)”2018/C 211/02Język postępowania: hiszpański
      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED)

      Strona pozwana: Generalitat de Catalunya

      Sentencja

            1)

            Artykuły 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż nie wykluczają one istnienia obciążającego wielkopowierzchniowe obiekty handlowe podatku takiego jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym.

            2)

            Nie ma znamion pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE podatek taki jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, obciążający wielkopowierzchniowe obiekty handlowe w istocie w zależności od ich powierzchni sprzedaży, w zakresie, w jakim zwolnione są z niego obiekty, których powierzchnia sprzedaży nie przekracza 2500 m2. Taki podatek nie ma też znamion pomocy państwa w rozumieniu tego postanowienia w zakresie, w jakim zwolnione są z niego obiekty, których działalność jest związana z ogrodnictwem, sprzedażą pojazdów, materiałów budowlanych, maszyn przemysłowych oraz zaopatrzenia dla przemysłu, ani też w zakresie, w jakim podstawa obliczania wymiaru tego podatku jest obniżana o 60 % w przypadku tych obiektów handlowych, których działalność polega na sprzedaży mebli, artykułów sanitarnych, drzwi i okien oraz artykułów do majsterkowania, jeśli nie wywierają one tak negatywnego wpływu na środowisko naturalne i ład przestrzenny jak przedsiębiorstwa innego rodzaju, czego sprawdzenie należy jednak do sądu odsyłającego.
            Taki podatek ma jednak znamiona pomocy państwa w rozumieniu tego postanowienia w zakresie, w jakim zwolnione są z niego wielkopowierzchniowe zbiorcze obiekty handlowe, których powierzchnia sprzedaży wynosi co najmniej 2500 m2.

            3)

            W okolicznościach takich jak te opisane przez sąd odsyłający pomoc państwa wynikająca z reżimu podatkowego takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym nie może stanowić pomocy istniejącej w rozumieniu art. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE, którego brzmienie jest identyczne z brzmieniem art. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

      (
         1
      )	Dz.U. C 260 z 18.07.2016.


201806010041915502018/C 211/24482016TC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL20180503192022Sprawa T-48/16: Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – Sigma Orionis / Komisja [Klauzula arbitrażowa — Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) i program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020” — Zawieszenie płatności i rozwiązanie umów dotacji po przeprowadzeniu audytu finansowego — Żądanie zmierzające do uzyskania zapłaty kwot dochodzonych od Komisji w ramach wykonania umów dotacji — Odpowiedzialność pozaumowna]
 ---documentbreak--- C2112018PL1920120180503PL0024192202Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – Sigma Orionis / Komisja
   (Sprawa T-48/16) (
         1
      )
   „[Klauzula arbitrażowa — Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) i program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020” — Zawieszenie płatności i rozwiązanie umów dotacji po przeprowadzeniu audytu finansowego — Żądanie zmierzające do uzyskania zapłaty kwot dochodzonych od Komisji w ramach wykonania umów dotacji — Odpowiedzialność pozaumowna]”2018/C 211/24Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Sigma Orionis SA (Valbonne, Francja) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Dintilhac i M. Siekierzyńska, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie przedstawione na podstawie art. 272 TFUE i zmierzające do obciążenia Komisji obowiązkiem zapłaty na rzecz skarżącej kwot należnych z tytułu umów zawartych w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) i programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020”, a po drugie, żądanie przedstawione na podstawie art. 268 TFUE i zmierzające do naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść w wyniku naruszenia przez Komisję ciążących na niej zobowiązań.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Sigma Orionis SA zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

      (
         1
      )	Dz.U. C 98 z 14.3.2016.


201806010271917432018/C 211/212542018CJC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL20180412171821Sprawa C-254/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez le Conseil d'État (Francja) w dniu 12 kwietnia 2018 r. – Syndicat des cadres de la sécurité intérieure / Premier ministre, Ministre d'État, Ministre de l'Intérieur, Ministre de l'Action et des Comptes publics
 ---documentbreak--- C2112018PL1710120180412PL0021171182Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez le Conseil d'État (Francja) w dniu 12 kwietnia 2018 r. – Syndicat des cadres de la sécurité intérieure / Premier ministre, Ministre d'État, Ministre de l'Intérieur, Ministre de l'Action et des Comptes publics
   (Sprawa C-254/18)2018/C 211/21Język postępowania: francuski
      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Syndicat des cadres de la sécurité intérieure

      Strona pozwana: Premier ministre, Ministre d'État, Ministre de l'Intérieur, Ministre de l'Action et des Comptes publics

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy art. 6 i 16 dyrektywy 2003/88/WE z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (
                  1
               ) należy interpretować w ten sposób, że narzucają one okres rozliczeniowy określony w sposób ruchomy, czy też w ten sposób, że pozostawiają państwom członkowskim swobodę nadania mu charakteru ruchomego lub stałego?

            2)

            W sytuacji gdyby przepisy te należało interpretować w ten sposób, że narzucają one ruchomy okres rozliczeniowy, czy przewidziana w art. 17 możliwość wprowadzenia odstępstwa od art. 16 lit. b) może dotyczyć nie tylko długości okresu rozliczeniowego, ale także jego ruchomego charakteru?

      (
         1
      )	Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 4, s. 381)


201806010421917352018/C 211/121392018CJC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL2018022191021Sprawa C-139/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2017 r. w sprawie T-602/16, CJ/Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC), wniesione w dniu 21 lutego 2018 r. przez CJ
 ---documentbreak--- C2112018PL910120180221PL001291102Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2017 r. w sprawie T-602/16, CJ/Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC), wniesione w dniu 21 lutego 2018 r. przez CJ
   (Sprawa C-139/18 P)2018/C 211/12Język postępowania: angielski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: CJ (przedstawiciel: V. Kolias, Δικηγόρος)

      Druga strona postępowania: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

            —

            uchylenie wyroku Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. w sprawie T-602/16 CJ / ECDC (EU:T:2017:893) w całości;

            —

            w konsekwencji, w razie uznania odwołania za zasadne, stwierdzenie nieważności zaskarżonego sprawozdania z oceny z dnia 21 września 2015 r.;

            —

            obciążenie ECDC wszystkimi kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania wnoszący je podnosi cztery zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Sąd:

                     —

                     błędnie zinterpretował art. 3 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 3 regulaminu wykonawczego ECDC nr 20, aby ustalić, że oceniający w postępowaniu odwoławczym nie musi być przewodniczącym zarządu w przypadkach takich jak niniejszy przypadek,

                     —

                     popełnił błąd w kwalifikacji prawnej faktów, gdy uznał, że w każdym razie jest mało prawdopodobne, aby prezes zarządu wydał decyzję na korzyść wnoszącego odwołanie,

                     —

                     błędnie zinterpretował argument, zgodnie z którym podwładny oceniającego nie może być oceniającym w postępowaniu odwoławczym, ponieważ nie posiada on niezbędnej niezależności od oceniającego.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący tego, że Sąd:

                     —

                     błędnie zinterpretował art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 3 i 4 regulaminu wykonawczego ECDC nr 20, aby ustalić, że cele i wskaźniki wydajności określone dla pracownika w poprzednim okresie oceny mogą zostać pominięte przez oceniającego,

                     —

                     pomocniczo, popełnił błąd w kwalifikacji prawnej faktów, gdy stwierdził, że cele i wskaźniki wydajności zostały należycie uwzględnione przez oceniającego.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący tego, że Sąd:

                     —

                     błędnie zinterpretowała pojęcie „dialogu” w rozumieniu art. 8 ust. 9 regulaminu wykonawczego ECDC,

                     —

                     ewentualnie naruszył prawo w zakresie kwalifikacji prawnej „dialogu” w ramach oceny, gdy stwierdził, że może za taki zostać uznana sytuacja, która ze strony ECDC ogranicza się do tego, że zatwierdzający zwraca się do pracownika o dokument, który już posiada; do tego, że zatwierdzający zwraca się telefonicznie do pracownika z pytaniem: „[k]tóre aspekty oceny pracy uważa Pan za fałszywe?”; i nie zadaje żadnych dalszych pytań, po tym jak pracownik odpowiada merytorycznie i oferuje dalsze, bardziej szczegółowe informacje, których zatwierdzający mógłby wymagać.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczący tego, że Sąd:

                     —

                     błędnie zinterpretował art. 22a regulaminu pracowniczego, ponieważ zasadniczo stwierdził, że gdy pracownik podnosi, in tempore non suspecto, niegospodarność finansową, gdy przedstawia co najmniej zaczątek dowodu w tym zakresie, i gdy zarzuty te są prawdziwe, to agencja może zasadnie zlecić ocenę corocznych wyników pracy tego pracownika osobom, których właśnie dotyczą te zarzuty,

                     —

                     ewentualnie, naruszył prawo w zakresie kwalifikacji prawnej zarzutów wnoszącego odwołanie, stwierdzając, że nie zostały sformułowane in tempore non suspecto ani nie były prawdziwe czy poparte dowodami, i że pracownicy, których dotyczą te zarzuty mogli nadal neutralnie oceniać wyniki pracy wnoszącego odwołanie.


201806010161915582018/C 211/251682016TC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL20180503202011Sprawa T-168/16: Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – Grizzly Tools / Komisja (Ochrona zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów oraz pracowników — Dyrektywa 2006/42/WE — Klauzula ochronna — Krajowy środek w postaci zakazu wprowadzania do obrotu urządzenia do mycia pod ciśnieniem — Zasadnicze wymogi zdrowia i bezpieczeństwa — Decyzja Komisji stwierdzająca, że środek jest uzasadniony — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania)
 ---documentbreak--- C2112018PL2010120180503PL0025201201Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – Grizzly Tools / Komisja
   (Sprawa T-168/16) (
         1
      )
   „(Ochrona zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów oraz pracowników — Dyrektywa 2006/42/WE — Klauzula ochronna — Krajowy środek w postaci zakazu wprowadzania do obrotu urządzenia do mycia pod ciśnieniem — Zasadnicze wymogi zdrowia i bezpieczeństwa — Decyzja Komisji stwierdzająca, że środek jest uzasadniony — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania)”2018/C 211/25Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Grizzly Tools GmbH & Co.KG (Großostheim, Niemcy) (przedstawiciel: H. Fischer, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo G. Zavvos i K. Petersen, następnie K. Petersen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/175 z dnia 8 lutego 2016 r. w sprawie środka wprowadzonego przez Hiszpanię na podstawie dyrektywy 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady mającego na celu zakazanie wprowadzania do obrotu określonego typu urządzenia do mycia pod ciśnieniem (Dz.U. 2016, L 33, s. 12)

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Grizzly Tools GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 270 z 25.7.2016.


201806010111915512018/C 211/312142018TC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL20180327242521Sprawa T-214/18: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2018 r. – Briois przeciwko Parlament
 ---documentbreak--- C2112018PL2410120180327PL0031241252Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2018 r. – Briois przeciwko Parlament
   (Sprawa T-214/18)2018/C 211/31Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Steeve Briois (Hénin-Beaumont, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 6 lutego 2018 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Steeve’a Brioisa 2017/2221(IMM), przyjmującej sprawozdanie Komisji Prawnej A8-0011/2018;

            —

            zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz Steeve’a Brioisa kwoty 35000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę;

            —

            zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz Steeve’a Brioisa kwoty 5000 EUR tytułem kosztów podlegających zwrotowi;

            —

            obciążenie Parlamentu Europejskiego wszystkimi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej (zwanego dalej „protokołem”) w zakresie, w jakim oświadczenie S. Brioisa, które doprowadziło do postępowania karnego w jego państwie członkowskim pochodzenia stanowi opinię wyrażoną podczas wykonywania obowiązków służbowych w rozumieniu tego przepisu.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 9 protokołu, ponieważ przyjmując decyzję o uchyleniu immunitetu S. Brioisa Parlament zlekceważył zarówno literę, jak i ducha tego przepisu, a tym samym spowodował nieważność tej decyzji.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasad równego traktowania i dobrej administracji.
            Po pierwsze, skarżący uważa, że Parlament naruszył w odniesieniu do niego zasadę równości w porównaniu z posłami znajdującymi się w sytuacjach, które jeśli nie identyczne, to są co najmniej porównywalne, a zatem w konsekwencji Parlament również naruszył zasadę dobrej administracji, która wiąże się z obowiązkiem starannego i bezstronnego zbadania przez instytucję właściwą wszystkich istotnych okoliczności sprawy.
            Po drugie, skarżący uważa, że łańcuch poszlak pozwala stwierdzić oczywisty przypadek fumus persecutionis wobec niego.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do obrony, ponieważ prawa skarżącego i zasada kontradyktoryjności nie były w wystarczającym stopniu zapewnione podczas przesłuchania skarżącego przed Komisją Prawną. Skarżący twierdzi tym samym, że okoliczność, iż nie został poproszony o zabranie głosu na sesji plenarnej w sprawie uchylenia jego immunitetu jest nie tylko sprzeczna z ogólnymi zasadami prawa, ale także sprzeczna ze zdrowym rozsądkiem i większością zwyczajów parlamentarnych.


201806010151915572018/C 211/264282017TC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL20180502212111Sprawa T-428/17: Wyrok Sądu z dnia 2 maja 2018 r. – Alpine Welten Die Bergführer / EUIPO (ALPINEWELTEN Die Bergführer) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ALPINEWELTEN Die Bergführer — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2112018PL2110120180502PL0026211211Wyrok Sądu z dnia 2 maja 2018 r. – Alpine Welten Die Bergführer / EUIPO (ALPINEWELTEN Die Bergführer)
   (Sprawa T-428/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ALPINEWELTEN Die Bergführer — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}”2018/C 211/26Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Alpine Welten Die Bergführer GmbH & Co. KG (Berghülen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T.C. Leisenberg)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: W. Schramek i A. Söder, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 kwietnia 2017 r. (sprawa R 1339/2016-1) dotyczącą zgłoszenia oznaczenia graficznego ALPINEWELTEN Die Bergführer jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Alpine Welten Die Bergführer GmbH & Co.KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 277 z 21.8.2017.


201806010141915532018/C 211/322152018TC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL20180327252621Sprawa T-215/18: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2018 r. – QB / EBC
 ---documentbreak--- C2112018PL2510120180327PL0032251262Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2018 r. – QB / EBC
   (Sprawa T-215/18)2018/C 211/32Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: QB (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            Stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

      oraz w konsekwencji,

            —

            stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny za okres 2016 oraz decyzji z dnia 23 maja 2017 r., doręczonej w dniu 28 czerwca 2017 r., w sprawie nieprzyznania skarżącej awansu płacowego;

            —

            w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z września 2017 r. i decyzji dorozumianej, które odpowiednio oddalały odwołanie administracyjne i zażalenie skarżącej;

            —

            zasądzenie od pozwanej zadośćuczynienia szacowanego ex aequo et bono na kwotę 15000 EUR;

            —

            obciążenie pozwanej kosztami postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

            1.

            Zarzut pierwsze, dotyczący naruszenia przewodnika w sprawie oceny i postepowania Annual Salary and Bonus Review (ASBR), naruszenia zasady pewności prawa oraz naruszenia obowiązku staranności, których dopuściła sie pozwana przyjmując sprawozdanie z oceny za okres 2016 (zwane dalej „spornym sprawozdaniem z oceny”). Skarżąca podnosi w szczególności następujące zarzuty:

                     —

                     sporne sprawozdanie z oceny zostało sporządzone przez pracownika DG-H, a nie przez oceniających;

                     —

                     decyzja w sprawie spornego sprawozdania z oceny zapadła, gdy postepowanie w sprawie oceny skarżącej zostało już ostatecznie zakończone;

                     —

                     okres oceny, którego dotyczy sporne sprawozdanie z oceny, jest zbyt krótki, by umożliwić ocenę roczną;

                     —

                     sporne sprawozdanie z oceny nie jest narzędziem wydajności pracy.

            2.

            Zarzut drugi, dotyczący oczywistego błędu, którym obarczone jest sporne sprawozdanie z oceny, ponieważ, po pierwsze, ocena opierała się po części na zadaniu nieukończonym z powodu zwolnienia chorobowego, a po drugie, pozytywna ocena kierownika będącego strona trzecią została opatrzona w nieprawidłowy sposób uwagami i umniejszona przez oceniających, którzy poza tym nie wzięli pod uwagę celów.

            3.

            Zarzut trzeci, dotyczący tego, że decyzja z dnia 23 maja 2017 r. w sprawie nieprzyznania skarżącej awansu płacowego (zwana dalej „decyzją ASBR”) oparta jest na niezgodnym z prawem sprawozdaniu z oceny.

            4.

            Zarzut czwarty, dotyczący tego, że decyzja ASBR została wydana przez organ, który nie miał do tego kompetencji, ponieważ została wydana przez osobę mianowaną tymczasowo na 6 miesięcy, która nie miała wymaganego statusu, by ją wydać.

            5.

            Zarzut piąty, dotyczący szeregu oczywistych błędów, którymi obarczona jest decyzja ASBR, ponieważ decyzja ta nie mogła wykazać underperformance w chwili jej wydania.

            6.

            Zarzut szósty, dotyczący naruszenia wytycznych ASBR i postępowania ASBR oraz naruszenia art. 41 karty, ponieważ decyzja ASBR była pozbawiona uzasadnienia.


201806010331917482018/C 211/032342016CJC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL201804263311Sprawy połączone C-234/16 i C-235/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED) / Consejería de Economía y Hacienda del Principado de Asturias (C-234/16), Consejo de Gobierno del Principado de Asturias (C-235/16) (Odesłanie prejudycjalne — Regionalny podatek obciążający wielkopowierzchniowe obiekty handlowe — Swoboda przedsiębiorczości — Ochrona środowiska naturalnego i zagospodarowanie przestrzenne — Pomoc państwa — Środek selektywny)
 ---documentbreak--- C2112018PL310120180426PL00033131Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED) / Consejería de Economía y Hacienda del Principado de Asturias (C-234/16), Consejo de Gobierno del Principado de Asturias (C-235/16)
   (Sprawy połączone C-234/16 i C-235/16) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Regionalny podatek obciążający wielkopowierzchniowe obiekty handlowe — Swoboda przedsiębiorczości — Ochrona środowiska naturalnego i zagospodarowanie przestrzenne — Pomoc państwa — Środek selektywny)”2018/C 211/03Język postępowania: hiszpański
      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED)

      Strony pozwane: Consejería de Economía y Hacienda del Principado de Asturias (C-234/16), Consejo de Gobierno del Principado de Asturias (C-235/16)

      Sentencja

            1)

            Artykuły 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż nie wykluczają one istnienia obciążającego wielkopowierzchniowe obiekty handlowe podatku takiego jak ten rozpatrywany w postępowaniach głównych.

            2)

            Nie ma znamion pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE podatek taki jak ten rozpatrywany w postępowaniach głównych, obciążający wielkopowierzchniowe obiekty handlowe w istocie w zależności od ich powierzchni sprzedaży, w zakresie, w jakim zwolnione są z niego obiekty, których powierzchnia sprzedaży nie przekracza 4000 m2. Taki podatek nie ma też znamion pomocy państwa w rozumieniu tego postanowienia w zakresie, w jakim zwolnione są z niego obiekty prowadzące działalność w sektorze ogrodnictwa, sprzedaży pojazdów, materiałów budowlanych, maszyn przemysłowych oraz zaopatrzenia dla przemysłu, których powierzchnia sprzedaży nie przekracza 10000 m2, jeśli nie wywierają one tak negatywnego wpływu na środowisko naturalne i ład przestrzenny jak obiekty innego rodzaju, czego sprawdzenie należy jednak do sądu odsyłającego.

      (
         1
      )	Dz.U. C 260 z 18.07.2016.


201806010231917402018/C 211/131672018CJC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL20180302111111Sprawa C-167/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Canarias (Hiszpania) w dniu 2 marca 2018 r. – Unión Insular de CC.OO. de Lanzarote / Swissport Spain Aviation Services Lanzarote S.L.
 ---documentbreak--- C2112018PL1110120180302PL0013111111Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Canarias (Hiszpania) w dniu 2 marca 2018 r. – Unión Insular de CC.OO. de Lanzarote / Swissport Spain Aviation Services Lanzarote S.L.
   (Sprawa C-167/18)2018/C 211/13Język postępowania: hiszpański
      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Canarias

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa w pierwszej instancji i wnosząca odwołanie w drugiej instancji: Unión Insular de CC.OO. de Lanzarote

      Strona pozwana w pierwszej instancji i wnosząca odwołanie w drugiej instancji: Swissport Spain Aviation Services Lanzarote S.L.

      Pytania prejudycjalne

            1.

            Czy art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (
                  1
               ) ma zastosowanie w sytuacji, gdy po wyłonieniu w drodze przetargu nowego podmiotu świadczącego usługi na rzecz klienta ze względu na rozwiązanie tej umowy o świadczenie usług w sektorze, w którym prowadzenie działalności opiera się przede wszystkim na zasobach ludzkich (sprzątanie instalacji), a przedsiębiorstwo przejmujące wykonanie tego zamówienia przejmuje znaczną część pracowników przydzielonych do świadczenia tej usługi, jeśli takie wejście w prawa i obowiązki wynikające z umów o pracę wynika z nakazu ustanowionego w układzie zbiorowym pracy w sektorze usług sprzątania?

            2)

            Czy zgodna z dyrektywą wspólnotową (w interpretacji TSUE) jest wykładnia hiszpańskiego Tribunal Supremo, który uważa, że w przypadkach przejęcia pracowników w drodze obowiązkowego stosowania układu zbiorowego nie dochodzi do przejęcia przedsiębiorstwa z powodu braku spełnienia przesłanki dobrowolności tego przejęcia, przez co sytuacja ta nie jest objęta zakresem stosowania przywołanej dyrektywy?

            3)

            Czy można uznać, że zgodnie z przepisami dyrektywy w przypadku przedsiębiorstw usługowych, gdy sektorowy układ zbiorowy nakłada obowiązek wstąpienia w prawa i obowiązki wobec pracowników, mamy do czynienia z przejęciem pracowników, a tym samym z przejęciem przedsiębiorstwa w rozumieniu przywołanej dyrektywy?

            4)

            Czy zgodny z art. 3 dyrektywy jest art. 14 Convenio Colectivo de Limpieza de Edificios y Locales de la Provincia de Las Palmas, który stanowi, że w sytuacji przejęcia pracowników zgodnie z postanowieniami układu zbiorowego nie zachowują oni praw i obowiązków posiadanych w zbywanym przedsiębiorstwie ani warunków zatrudnienia ustanowionych w układzie zbiorowym?

      (
         1
      )	Dz.U. 2001 L 82, s. 16.


201806010431917362018/C 211/042362016CJC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL201804264411Sprawy połączone C-236/16 i C-237/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Supremo – Espagne) – Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED) / Diputación General de Aragón (Odesłanie prejudycjalne — Regionalny podatek obciążający wielkopowierzchniowe obiekty handlowe — Swoboda przedsiębiorczości — Ochrona środowiska naturalnego i zagospodarowanie przestrzenne — Pomoc państwa — Środek selektywny)
 ---documentbreak--- C2112018PL410120180426PL00044141Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Supremo – Espagne) – Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED) / Diputación General de Aragón
   (Sprawy połączone C-236/16 i C-237/16) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Regionalny podatek obciążający wielkopowierzchniowe obiekty handlowe — Swoboda przedsiębiorczości — Ochrona środowiska naturalnego i zagospodarowanie przestrzenne — Pomoc państwa — Środek selektywny)”2018/C 211/04Język postępowania: hiszpański
      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED)

      Strona pozwana: Diputación General de Aragón

      Sentencja

            1)

            Artykuły 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż nie wykluczają one istnienia obciążającego wielkopowierzchniowe obiekty handlowe podatku takiego jak ten rozpatrywany w postępowaniach głównych.

            2)

            Nie ma znamion pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE podatek takie jak ten rozpatrywany w postępowaniach głównych, obciążający wielkopowierzchniowe obiekty handlowe w istocie w zależności od ich powierzchni sprzedaży, w zakresie, w jakim zwolnione są z niego obiekty, których powierzchnia sprzedaży nie przekracza 500 m2, i te, których powierzchnia sprzedaży przekracza ten próg, ale w przypadku których podstawa opodatkowania nie przekracza 2000 m2. Taki podatek nie ma też znamion pomocy państwa w rozumieniu tego postanowienia w zakresie, w jakim zwolnione są z niego obiekty, których działalność polega na sprzedaży maszyn, pojazdów, narzędzi i zaopatrzenia dla przemysłu, sprzedaży materiałów budowlanych, artykułów sanitarnych, drzwi i okien na rzecz przedsiębiorców, sprzedaży mebli w wyspecjalizowanych indywidualnych przedsiębiorstwach tradycyjnych, sprzedaży pojazdów samochodowych, a także sklepy szkółkarskie i stacje benzynowe, jeśli nie wywierają one tak negatywnego wpływu na środowisko naturalne i ład przestrzenny jak obiekty innego rodzaju, czego sprawdzenie należy jednak do sądu odsyłającego.

      (
         1
      )	Dz.U. C 260 z 18.07.2016.


201806010281917502018/C 211/141762018CJC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL20180307111222Sprawa C-176/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 7 marca 2018 r. – Club de Variedades Vegetales Protegidas / Adolfo Juan Martínez Sanchís
 ---documentbreak--- C2112018PL1120120180307PL0014112122Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 7 marca 2018 r. – Club de Variedades Vegetales Protegidas / Adolfo Juan Martínez Sanchís
   (Sprawa C-176/18)2018/C 211/14Język postępowania: hiszpański
      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Club de Variedades Vegetales Protegidas

      Strona pozwana: Club de Variedades Vegetales Protegidas

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy w przypadku, gdy rolnik nabył sadzonki odmiany roślin w szkółce (przedsiębiorstwie osoby trzeciej) i zasadził je zanim przyznanie [wspólnotowego prawa do ochrony] odmiany wywołało skutki, objęcie jego późniejszej działalności polegającej na sukcesywnym zbieraniu plonów z tych drzew ius prohibendi określonym w art. 13 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 (
                  1
               ) wymaga spełnienia warunków zawartych w ust. 3 tego artykułu, ponieważ chodzi o materiał ze zbioru? Czy też działalność polegająca na zbieraniu plonów powinna być rozumiana jako wytwarzanie lub rozmnażanie odmiany, które prowadzą do powstania „materiału ze zbioru”, i której zakazanie przez posiadacza odmiany roślin nie wymaga spełnienia warunków z ustępu 3?

            2)

            Czy zgodna z art. 13 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 jest wykładnia, zgodnie z którą system ochrony kaskadowej dotyczy któregokolwiek z zachowań wymienionych w ust. 2, które odnoszą się do „materiału ze zbioru”, włącznie z samą czynnością zbioru, czy tylko czynności późniejszych wobec wytworzenia tego materiału ze zbioru, jak przechowywanie lub wprowadzanie do obrotu?

            3)

            Czy w przypadku rozszerzenia ochrony kaskadowej na „materiał ze zbioru”, przewidzianego w art. 13 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94, do spełnienia pierwszego warunku konieczne jest, by nabycie sadzonek nastąpiło po uzyskaniu przez posiadacza wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin czy też [Or. 10] wystarczające byłoby posiadanie przez niego ochrony tymczasowej, skoro nabycie miało miejsce w okresie pomiędzy publikacją wniosku [o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony] a momentem, od którego przyznanie [wspólnotowego prawa do ochrony] odmiany roślin wywołało skutki?

      (
         1
      )	Rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (DZ.U. 1994, L 227, s. 1)


201806010101915452018/C 211/274292017TC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL20180503212222Sprawa T-429/17: Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – Laboratoires Majorelle / EUIPO – Jardin Majorelle (LABORATOIRES MAJORELLE) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego LABORATOIRES MAJORELLE — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy MAJORELLE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Wcześniejsze znaki towarowe — Podział zgłoszenia znaku towarowego — Artykuł 44 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 50 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001)}
 ---documentbreak--- C2112018PL2120120180503PL0027212222Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – Laboratoires Majorelle / EUIPO – Jardin Majorelle (LABORATOIRES MAJORELLE)
   (Sprawa T-429/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego LABORATOIRES MAJORELLE — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy MAJORELLE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Wcześniejsze znaki towarowe — Podział zgłoszenia znaku towarowego — Artykuł 44 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 50 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001)}”2018/C 211/27Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Laboratoires Majorelle (Paryż, Francja (przedstawiciel: adwokat G. Odinot)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Jardin Majorelle (Marrakesz, Maroko)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 maja 2017 r. (sprawa R 1238/2016-5) dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między Jardin Majorelle a Laboratoires Majorelle.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Les Laboratoires Majorelle zostają obciążone kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 309 z 18.9.2017.


201806010351917372018/C 211/053532016CJC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL201804244522Sprawa C-353/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – MP / Secretary of State for the Home Department (Odesłanie prejudycjalne — Polityka azylowa — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 4 — Dyrektywa 2004/83 WE — Artykuł 2 lit. e) — Przesłanki kwalifikujące do ochrony uzupełniającej — Artykuł 15 lit. b) — Ryzyko doznania poważnej krzywdy w sferze zdrowia psychicznego wnioskodawcy w razie odesłania go do państwa pochodzenia — Osoba, która została poddana torturom w państwie pochodzenia)
 ---documentbreak--- C2112018PL420120180424PL00054252Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – MP / Secretary of State for the Home Department
   (Sprawa C-353/16) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Polityka azylowa — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 4 — Dyrektywa 2004/83 WE — Artykuł 2 lit. e) — Przesłanki kwalifikujące do ochrony uzupełniającej — Artykuł 15 lit. b) — Ryzyko doznania poważnej krzywdy w sferze zdrowia psychicznego wnioskodawcy w razie odesłania go do państwa pochodzenia — Osoba, która została poddana torturom w państwie pochodzenia)”2018/C 211/05Język postępowania: angielski
      Sąd odsyłający

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: MP

      Strona pozwana: Secretary of State for the Home Department

      Sentencja

   Artykuł 2 lit. e) i art. 15 lit. b) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osób, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony, oraz zawartości przyznawanej ochrony w związku z art. 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że do statusu ochrony uzupełniającej kwalifikuje się obywatel państwa trzeciego, który był w przeszłości torturowany przez władze państwa pochodzenia i który w wypadku odesłania do tego państwa nie jest już narażony na ryzyko poddania torturom, lecz którego stan zdrowia fizycznego lub psychicznego może w takim wypadku ulec poważnemu pogorszeniu, łącznie z ryzykiem popełnienia przez tego obywatela samobójstwa z powodu traumy doznanej w wyniku aktów tortur, których był ofiarą, jeżeli istnieje rzeczywiste ryzyko celowego pozbawienia tego obywatela w rzeczonym państwie opieki właściwej do leczenia fizycznych lub psychicznych następstw aktów tortur, co powinien ustalić sąd odsyłający.
   (
         1
      )	Dz.U. C 326 z 5.9.2016.


201806010311917532018/C 211/06342017CJC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL201804265511Sprawa C-34/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) – Irlandia] – Eamonn Donnellan / The Revenue Commissioners (Odesłanie prejudycjalne — Wzajemna pomoc przy odzyskiwaniu wierzytelności — Dyrektywa 2010/24/UE — Artykuł 14 — Prawo do skutecznego środka prawnego — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 47 — Możliwość odmówienia przez organ współpracujący wzajemnej pomocy z tego względu, że nie powiadomiono powoda o wierzytelności w prawidłowy sposób)
 ---documentbreak--- C2112018PL510120180426PL00065151Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) – Irlandia] – Eamonn Donnellan / The Revenue Commissioners
   (Sprawa C-34/17) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Wzajemna pomoc przy odzyskiwaniu wierzytelności — Dyrektywa 2010/24/UE — Artykuł 14 — Prawo do skutecznego środka prawnego — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 47 — Możliwość odmówienia przez organ współpracujący wzajemnej pomocy z tego względu, że nie powiadomiono powoda o wierzytelności w prawidłowy sposób)”2018/C 211/06Język postępowania: angielski
      Sąd odsyłający

   High Court (Irlandia)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Eamonn Donnellan

      Strona pozwana: The Revenue Commissioners

      Sentencja

   Artykuł 14 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 2010/24/UE z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków, ceł i innych obciążeń w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby organ państwa członkowskiego odmówił wykonania wniosku o odzyskanie dotyczącego wierzytelności z tytułu kary pieniężnej nałożonej w innym państwie członkowskim, takiego jak w postępowaniu głównym, ze względu na to, że decyzja o nałożeniu tej sankcji nie została właściwie doręczona zainteresowanemu przed złożeniem wniosku o odzyskanie należności do wspomnianego organu na podstawie tej dyrektywy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


201806010051915552018/C 211/332162018TC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL20180328262721Sprawa T-216/18: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2018 r. – Pozza / Parlament
 ---documentbreak--- C2112018PL2610120180328PL0033261272Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2018 r. – Pozza / Parlament
   (Sprawa T-216/18)2018/C 211/33Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Geoffray Pozza (Waldbillig, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zaprzestania wypłaty dodatku zagranicznego z dniem 1 maja 2017 r.;

            —

            obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, polegającego na tym, że Parlament błędnie zinterpretował ten przepis poprzez wydanie decyzji w sprawie zaprzestania wypłacania stronie skarżącej dodatku zagranicznego.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący tego, że Parlament nie jest właściwy do wydania zaskarżonej decyzji, ponieważ międzyinstytucjonalne przeniesienie urzędnika nie stanowi nowej rekrutacji, w związku z czym Parlament nie może skorzystać z pretekstu przeniesienia strony skarżącej, aby po raz drugi ustalić jej prawo do dodatku zagranicznego.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań oraz wcześniejszej decyzji Trybunału Obrachunkowego ustalającej prawa strony skarżącej, ponieważ jakikolwiek akt administracyjny przyjęty przez instytucję posiada domniemanie zgodnego z prawem i ponieważ w niniejszej sprawie wcześniejsza decyzja Trybunału Obrachunkowego wzbudziła u strony skarżącej uzasadnione oczekiwania co do utrzymania dodatku zagranicznego tak długo, jak długo pozostaje zatrudniona w Luksemburgu.


201806010381917462018/C 211/07812017CJC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL201804266611Sprawa C-81/17: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Suceava – Rumunia) – Zabrus Siret SRL / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Iaşi – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Suceava [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Dyrektywa 2006/112/WE — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Odliczenie podatku naliczonego — Prawo do zwrotu VAT — Transakcje należące do okresu podatkowego, który był już przedmiotem zakończonej kontroli podatkowej — Prawo krajowe — Możliwość skorygowania przez podatnika deklaracji podatkowych, które były już przedmiotem kontroli podatkowej — Wyłączenie — Zasada skuteczności — Neutralność podatkowa — Pewność prawa]
 ---documentbreak--- C2112018PL610120180426PL00076161Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Suceava – Rumunia) – Zabrus Siret SRL / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Iaşi – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Suceava
   (Sprawa C-81/17) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Dyrektywa 2006/112/WE — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Odliczenie podatku naliczonego — Prawo do zwrotu VAT — Transakcje należące do okresu podatkowego, który był już przedmiotem zakończonej kontroli podatkowej — Prawo krajowe — Możliwość skorygowania przez podatnika deklaracji podatkowych, które były już przedmiotem kontroli podatkowej — Wyłączenie — Zasada skuteczności — Neutralność podatkowa — Pewność prawa]”2018/C 211/07Język postępowania: rumuński
      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Suceava

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Zabrus Siret SRL

      Duga strona postępowania: Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Iaşi – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Suceava

      Sentencja

   Artykuły 167, 168, 179, 180 i 182 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., oraz zasady skuteczności, neutralności podatkowej i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, takiemu jak omawiane w postępowaniu głównym, które w drodze odstępstwa od pięcioletniego terminu przedawnienia ustanowionego w prawie krajowym dla korekty deklaracji podatku od wartości dodanej (VAT), uniemożliwia podatnikowi w okolicznościach takich, jak w postępowaniu głównym, dokonanie takiej korekty w celu dochodzenia przez niego prawa do odliczenia z tego tylko powodu, że korekta ta dotyczy okresu, który był już przedmiotem kontroli podatkowej.
   (
         1
      )	Dz.U. C 161 z 22.5.2017.


201806010091915462018/C 211/342172018TC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL20180328272711Sprawa T-217/18: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2018 r. – DK / ESDZ
 ---documentbreak--- C2112018PL2710120180328PL0034271271Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2018 r. – DK / ESDZ
   (Sprawa T-217/18)2018/C 211/34Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: DK (przedstawiciele: adwokaci: S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            orzeczenie, iż,

                     —

                     stwierdza się nieważność decyzji z dnia 23 maja 2017 r. o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej, zgodnie z którą kwota netto jego emerytury zostaje obniżona o 20 %, czyli potrąca się z niej 1015 EUR miesięcznie, do dnia 30 września 2025 r. na podstawie art. 9 ust. 2 załącznika IX do regulaminu pracowniczego;

                     —

                     tytułem ewentualnym, zasądza się od ESDZ na rzecz skarżącego kwotę ustaloną ex aequo et bono tytułem naprawienia szkody;

                     —

                     ESDZ zostaje w każdym razie obciążona kosztami postepowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwsze, dotyczący oczywistych błędów, którymi obarczona jest zaskarżona decyzja, ponieważ, po pierwsze, organ powołujący nie wziął pod uwagę wyrządzonej przez stronę skarżącą szkody dla integralności instytucji, która już została naprawiona, a po drugie, czas trwania wymierzonej kary dyscyplinarnej jest arbitralny, gdyż został ustalony w odniesieniu do przepisowego wieku przejścia przez niego na emeryturę.

            2.

            Zarzut drugi, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności, którym obarczona jest zaskarżona decyzja z racji niezgodnego z prawem braku wzięcia pod uwagę tego, jak dawno miały miejsce okoliczności faktyczne, braku wzięcia pod uwagę naruszenia art. 25 załącznika IX do regulaminu pracowniczego w toku postępowania karnego, a także braku wzięcia pod uwagę sytuacji rodzinnej skarżącego.


201806010121915542018/C 211/352542018TC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL20180423282921Sprawa T-254/18: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2018 r. – China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products i in. / Komisja
 ---documentbreak--- C2112018PL2810120180423PL0035281292Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2018 r. – China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products i in. / Komisja
   (Sprawa T-254/18)2018/C 211/35Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products (Pekin, Chiny) oraz pozostałych 9 skarżących (przedstawiciele: R. Antonini, E. Monard oraz B. Maniatis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/140 z dnia 29 stycznia 2018 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych artykułów z żeliwa pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz kończącego dochodzenie dotyczące przywozu niektórych artykułów z żeliwa pochodzących z Indii (Dz.U. 2018 L 25, s. 6), w zakresie w jakim odnosi się ono do CCCME, poszczególnych spółek i zainteresowanych członków; oraz

            —

            obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

            1.

            Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja Europejska naruszyła art. 3 ust. 2, 3, 5, 6, i 7 oraz art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego oraz zasadę dobrej administracji w szczególności posługując się niewiarygodnymi danymi dotyczącymi przywozu, niewiarygodnymi makroekonomicznymi danymi dotyczącymi szkody oraz niewiarygodnymi danymi dotyczącymi rentowności oraz nie pozwalając innym zainteresowanym stronom na przedstawienie uwag co do ostatecznego wyboru próby producentów unijnych.

            2.

            Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego w szczególności nie biorąc pod uwagę braku zbieżności w czasie oraz nie zapewniając, że szkody spowodowane innymi czynnikami nie zostaną przypisane chińskim importerom.

            3.

            Zarzut trzeci, zgodnie z którym Komisja naruszyła prawo skarżących do obrony oraz art. 6 ust. 7, art. 19 ust. 1–3, art. 20 ust. 2 oraz art. 20 ust. 4 rozporządzenia podstawowego w szczególności odmawiając jakiegokolwiek dostępu do obliczeń dotyczących szkody, wpływu na ceny oraz poziomu usuwającego szkodę jak też ustalenia wartości normalnej, a także odmawiając przekazania żądanych danych nawet w zagregowanej wersji oraz nie ujawniając szeregu istotnych informacji mimo ponawianych wniosków w tym zakresie.

            4.

            Zarzut czwarty, zgodnie z którym nie biorąc pod uwagę wszystkich cech numerów kontrolnych produktu w ramach porównania cen, nie przekazując koniecznych informacji dotyczących cech produktu innych niż wynikające z oryginalnych numerów kontrolnych produktu oraz odrzucając bezpodstawnie wniosek o dostosowanie wartości normalnej eliminujące nieprawidłowości będące wynikiem niewielkiej produkcji w Indiach, Komisja naruszyła art. 2 ust. 10, art. 3 ust. 2 lit. a), art. 3 ust. 3 oraz art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego oraz zasadę dobrej administracji.

            5.

            Zarzut piąty, zgodnie z którym dokonując korekty w górę w stosunku do wartości normalnej z uwagi na podatki pośrednie, Komisja naruszyła art. 2 ust. 10 lit. b) oraz art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego.

            6.

            Zarzut szósty, zgodnie z którym opierając się na danych pochodzących tylko od jednego indyjskiego producenta w celu ustalenia kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku wykorzystanego w celu skonstruowania wartości normalnej, w miejsce wszystkich istotnych dostępnych informacji w odniesieniu do analogicznego państwa, Komisja naruszyła art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego.


201806010081915482018/C 211/366762017TC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL20180416292911Sprawa T-676/17: Postanowienie Sądu z dnia 16 kwietnia 2016 r. – UN/Komisja
 ---documentbreak--- C2112018PL2910120180416PL0036291291Postanowienie Sądu z dnia 16 kwietnia 2016 r. – UN/Komisja
   (Sprawa T-676/17) (
         1
      )2018/C 211/36Język postępowania: niemieckiPrezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 402 z 27.11.2017.


title: Sprawa C-626/16: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 lipca 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Słowacka (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Środowisko naturalne – Składowanie odpadów – Dyrektywa 1999/31/WE – Istniejące składowiska odpadów – Artykuł 14 – Ostateczna decyzja dotycząca kontynuacji lub zaprzestania działalności – Artykuł 13 – Procedura zamknięcia – Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie – Niewykonanie – Artykuł 260 ust. 2 TFUE – Kary pieniężne – Okresowa kara pieniężna i ryczałt)

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/4

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 lipca 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Słowacka
      (Sprawa C-626/16) (1)

      ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Składowanie odpadów - Dyrektywa 1999/31/WE - Istniejące składowiska odpadów - Artykuł 14 - Ostateczna decyzja dotycząca kontynuacji lub zaprzestania działalności - Artykuł 13 - Procedura zamknięcia - Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie - Niewykonanie - Artykuł 260 ust. 2 TFUE - Kary pieniężne - Okresowa kara pieniężna i ryczałt))
      (2018/C 301/04)
      Język postępowania: słowacki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Sanfrutos Cano i A. Tokár, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Nie podejmując wszystkich środków zapewniających wykonanie wyroku z dnia 25 kwietnia 2013 r., Komisja/Słowacja (C-331/11, niepublikowany, EU:C:2013:271), Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 260 ust. 1 TFUE.

                  2)

                  Jeśli uchybienie stwierdzone w pkt 1 trwa nadal w dniu ogłoszenia niniejszego wyroku, Republika Słowacka zostaje zobowiązana do zapłaty na rzecz Komisji Europejskiej okresowej kary pieniężnej w wysokości 5 000 EUR za każdy dzień zwłoki w podjęciu środków niezbędnych do zastosowania się do wyroku z dnia 25 kwietnia 2013 r., Komisja/Słowacja (C-331/11, niepublikowanego, EU:C:2013:271), od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia pełnego wykonania wyroku z dnia 25 kwietnia 2013 r., Komisja/Słowacja (C-331/11, niepublikowanego, EU:C:2013:271).

                  3)

                  Zasądza się od Republiki Słowackiej zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej kary ryczałtowej w wysokości 1 000 000 EUR.

                  4)

                  Republika Słowacka zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 78 z 13.3.2017.


title: Sprawa C-130/18: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 27 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf – Niemcy) – flightright GmbH / Eurowings GmbH (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Artykuł 5 ust. 1 lit. c) – Prawo do odszkodowania w przypadku odwołania lotu – Zmiana planu podróży uniemożliwiająca pasażerowi dotarcie do miejsca docelowego w czasie poniżej dwóch godzin po planowanym czasie przylotu odwołanego lotu – Opóźnienie trwające od dwóch do trzech godzin)

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/12

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 27 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf – Niemcy) – flightright GmbH / Eurowings GmbH
      (Sprawa C-130/18) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuł 5 ust. 1 lit. c) - Prawo do odszkodowania w przypadku odwołania lotu - Zmiana planu podróży uniemożliwiająca pasażerowi dotarcie do miejsca docelowego w czasie poniżej dwóch godzin po planowanym czasie przylotu odwołanego lotu - Opóźnienie trwające od dwóch do trzech godzin))
      (2018/C 301/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: flightright GmbH

         Strona pozwana: Eurowings GmbH

         Sentencja

      Artykuł 5 ust. 1 lit. c) pkt iii) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że pasażer, który został poinformowany o odwołaniu lotu w okresie krótszym, niż siedem dni przed planowym czasem odlotu ma prawo do odszkodowania przewidziane w tym przepisie w przypadku, gdy zmiana planu podróży zaproponowana przez przewoźnika umożliwi mu dotarcie do miejsca docelowego w czasie powyżej dwóch godzin, ale poniżej trzech godzin po planowanym czasie przylotu odwołanego lotu.

         (1)  Dz.U. C 182 z 28.05.2018 r.


title: Sprawa T-643/13: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – Rogesa / Komisja [Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – Wniosek o udzielenie dostępu do informacji dotyczących ustalenia 10 % najbardziej wydajnych instalacji sektora stalowego – Odmowa dostępu – Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej – Nadrzędny interes publiczny – Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 – Pojęcie informacji dotyczącej emisji do środowiska – Dochowanie terminów]

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/23

      Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – Rogesa / Komisja
      (Sprawa T-643/13) (1)

      ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Wniosek o udzielenie dostępu do informacji dotyczących ustalenia 10 % najbardziej wydajnych instalacji sektora stalowego - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej - Nadrzędny interes publiczny - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Pojęcie informacji dotyczącej emisji do środowiska - Dochowanie terminów])
      (2018/C 301/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Rogesa Roheisengesellschaft Saar mbH (Dillingen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci, S. Altenschmidt i P.A. Schütter)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Clotuche-Duvieusart i B. Martenczuk, następnie F. Clotuche-Duvieusart i H. Krämer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 25 września 2013 r. w sprawie odmowy udzielenia skarżącej dostępu do dokumentów zawierających informacje dotyczące podstaw obliczeń wykorzystanych przez Komisję do ustalenia 10 % najbardziej wydajnych instalacji, które posłużyły za punkt wyjścia podczas określenia zasad ustalania wskaźników ex ante zgodnie z art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. 2003, L 275, s. 32).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Rogesa Roheisengesellschaft Saar mbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014.


title: Sprawa T-400/18: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2018 r. – Landesbank Baden-Württemberg / SRB

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/41

      Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2018 r. – Landesbank Baden-Württemberg / SRB
      (Sprawa T-400/18)
      (2018/C 301/55)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Landesbank Baden-Württemberg (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Berger i K. Rübsamen)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 12 kwietnia 2018 r. w sprawie wyliczenia składek wnoszonych ex-ante za 2018 r. na poczet jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2018/03), włącznie z załącznikiem w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja i załącznik do niej dotyczą strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów, które co do istoty są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-411/17 Landesbank Baden-Württemberg/SRB (1) lub do nich podobne.

         (1)  Dz.U. 2017, C 277, s. 51.


title: Sprawa T-694/17: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – Link Entertainment / EUIPO – García-Sanjuan Machado (SAVORY DELICIOUS ARTISTS & EVENTS) {Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy SAVORY DELICIOUS ARTISTS & EVENTS – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy AVORY – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo oznaczeń – Podobieństwo usług – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/31

      Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – Link Entertainment / EUIPO – García-Sanjuan Machado (SAVORY DELICIOUS ARTISTS & EVENTS)
      (Sprawa T-694/17) (1)

      ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy SAVORY DELICIOUS ARTISTS & EVENTS - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy AVORY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Podobieństwo usług - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
      (2018/C 301/40)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Link Entertainment, SLU (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Estella Garbayo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Sandra García-Sanjuan Machado (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Torner Lasalle)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 lipca 2017 r. (sprawa R 1758/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Sandrą García-Sanjuan Machado a Link Entertainment.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Link Entertainment, SLU zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 402 z 27.11.2017.


title: Sprawa T-403/18: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2018 r. Pharmadom / EUIPO – Objectif Pharma (WS wellpharma shop)

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/42

      Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2018 r. Pharmadom / EUIPO – Objectif Pharma (WS wellpharma shop)
      (Sprawa T-403/18)
      (2018/C 301/56)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Pharmadom (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciel: adwokat M-P. Dauquaire)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Objectif Pharma (Vandoeuvre-lès-Nancy, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Objectif Pharma

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego WS wellpharma shop – zgłoszenie nr 14 494 751

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 marca 2018 r. w sprawie R 1448/2017-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  odrzucenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego dla wszystkich wskazanych towarów i usług

                  —

                  obciążenie kosztami postępowania EUIPO oraz Objectif Pharma, jeżeli przystąpi ona do sprawy.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Racy UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-185/15: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – Buonotourist / Komisja [Pomoc państwa – Przedsiębiorstwa obsługujące sieci połączeń autobusowych w regionie Kampania – Korzyść – Usługa w ogólnym interesie gospodarczym – Rekompensata taryf za wykonanie zobowiązań z zakresu usług publicznych wypłacona w następstwie orzeczenia sądu orzekającego w ostatniej instancji – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym – Pomoc nowa i pomoc istniejąca – Rozporządzenie (EWG) nr 1191/69 – Przesłanki zwolnienia z obowiązku zgłoszenia – Artykuł 4 ust. 5 i art. 7 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 659/99 – Właściwe kompetencje Komisji i sądów krajowych w dziedzinie kontroli pomocy państwa – Powaga rzeczy osądzonej wyroku sądu krajowego wyższej instancji – Stosowanie przepisów prawa materialnego w czasie – Uzasadnione oczekiwania – Pewność prawa]

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/24

      Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – Buonotourist / Komisja
      (Sprawa T-185/15) (1)

      ([Pomoc państwa - Przedsiębiorstwa obsługujące sieci połączeń autobusowych w regionie Kampania - Korzyść - Usługa w ogólnym interesie gospodarczym - Rekompensata taryf za wykonanie zobowiązań z zakresu usług publicznych wypłacona w następstwie orzeczenia sądu orzekającego w ostatniej instancji - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Pomoc nowa i pomoc istniejąca - Rozporządzenie (EWG) nr 1191/69 - Przesłanki zwolnienia z obowiązku zgłoszenia - Artykuł 4 ust. 5 i art. 7 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 659/99 - Właściwe kompetencje Komisji i sądów krajowych w dziedzinie kontroli pomocy państwa - Powaga rzeczy osądzonej wyroku sądu krajowego wyższej instancji - Stosowanie przepisów prawa materialnego w czasie - Uzasadnione oczekiwania - Pewność prawa])
      (2018/C 301/31)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Buonotourist Srl (Castel San Giorgio, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Capo i L. Visone)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati, G. Conte i P.J. Loewenthal, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Associazione Nazionale Autotrasporto Viaggiatori (ANAV) (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. Malena)

         Przedmiot

      Żądanie na podstawie art. 263 TFUE mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1075 z dnia 19 stycznia 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.35843 (2014/C) (ex 2012/NN) zrealizowanej przez Włochy – dodatkowa rekompensata z tytułu świadczenia usługi publicznej na rzecz Buonotourist (Dz.U. 2015, L 179, s. 128).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Buonotourist Srl pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Associazione Nazionale Autotrasporto Viaggiatori (ANAV) pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 190 z 8.6.2015.


title: Sprawa T-414/18: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2018 r. – Hypo Vorarlberg Bank / SRB

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/42

      Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2018 r. – Hypo Vorarlberg Bank / SRB
      (Sprawa T-414/18)
      (2018/C 301/57)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Hypo Vorarlberg Bank AG (Bregenz, Austria) (przedstawiciel: adwokat G. Eisenberger)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 12 kwietnia 2018 r. w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji za 2018 r. (sygn. SRB/ES/SRF/2018/03) [„Decision of the Single Resolution Board of 12 April 2018 on the calculation of the 2018 ex ante contributions to the Single Resolution Fund (SRB/ES/SRF/2018/03)”] wraz załącznikiem, w każdym razie w zakresie, w jakim decyzja wraz załącznikiem dotyczy składki świadczonej przez skarżącą; oraz

                  —

                  obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych w związku z niepełną publikacją zaskarżonej decyzji.

                  2.

                  Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych w związku z niedostatecznym uzasadnieniem zaskarżonej decyzji.

                  3.

                  Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych w związku z brakiem wysłuchania i naruszenie prawa do bycia wysłuchanym.

                  4.

                  Niezgodność z prawem rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/63 (1) jako podstawy prawnej dla zaskarżonej decyzji
                  W ramach zarzutu czwartego skarżąca podnosi, że art. 4 – 7 i art. 9 oraz załącznik I do rozporządzenia delegowanego 2015/63 – na którym opiera się zaskarżona decyzja – stwarzają nieprzejrzysty system określania składek, niezgodny z art. 16, 17 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej kartą), w przypadku którego nie jest zapewnione dochowanie art. 20 i art. 21 karty oraz zasad proporcjonalności i pewności prawa.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).


title: Sprawa T-186/15: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – CSTP Azienda della Mobilità / Komisja [Pomoc państwa – Przedsiębiorstwa obsługujące sieci połączeń autobusowych w regionie Kampania – Korzyść – Usługa w ogólnym interesie gospodarczym – Rekompensata taryf za wykonanie zobowiązań z zakresu usług publicznych wypłacona w następstwie orzeczenia sądu orzekającego w ostatniej instancji – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym – Pomoc nowa i pomoc istniejąca – Rozporządzenie (EWG) nr 1191/69 – Przesłanki zwolnienia z obowiązku zgłoszenia – Artykuł 4 ust. 5 i art. 7 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 659/99 – Właściwe kompetencje Komisji i sądów krajowych w dziedzinie kontroli pomocy państwa – Powaga rzeczy osądzonej wyroku sądu krajowego wyższej instancji – Stosowanie przepisów prawa materialnego w czasie – Uzasadnione oczekiwania – Pewność prawa]

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/25

      Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – CSTP Azienda della Mobilità / Komisja
      (Sprawa T-186/15) (1)

      ([Pomoc państwa - Przedsiębiorstwa obsługujące sieci połączeń autobusowych w regionie Kampania - Korzyść - Usługa w ogólnym interesie gospodarczym - Rekompensata taryf za wykonanie zobowiązań z zakresu usług publicznych wypłacona w następstwie orzeczenia sądu orzekającego w ostatniej instancji - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Pomoc nowa i pomoc istniejąca - Rozporządzenie (EWG) nr 1191/69 - Przesłanki zwolnienia z obowiązku zgłoszenia - Artykuł 4 ust. 5 i art. 7 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 659/99 - Właściwe kompetencje Komisji i sądów krajowych w dziedzinie kontroli pomocy państwa - Powaga rzeczy osądzonej wyroku sądu krajowego wyższej instancji - Stosowanie przepisów prawa materialnego w czasie - Uzasadnione oczekiwania - Pewność prawa])
      (2018/C 301/32)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: CSTP Azienda della Mobilità SpA (Salerno, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Capo i L. Visone)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati, G. Conte i P.J. Loewenthal, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Asstra Associazione Trasporti (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. Malena)

         Przedmiot

      Żądanie na podstawie art. 263 TFUE mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1074 z dnia 19 stycznia 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.35842 (2014/C) (ex 2012/NN) wdrożonej przez Włochy — Dodatkowa rekompensata z tytułu świadczenia usługi publicznej dla CSTP (Dz.U. 2015, L 179, s. 112).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  CSTP Azienda della Mobilità SpA pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Asstra Associazione Trasporti pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 190 z 8.6.2015.


title: Sprawa T-147/15: Postanowienie Sądu z dnia 28 czerwca 2018 r. – Republika Czeska/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Środki własne Unii Europejskiej – Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich – Wniosek o zwolnienie z udostępnienia zasobów własnych – Pismo Komisji – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Niedopuszczalność)

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/31

      Postanowienie Sądu z dnia 28 czerwca 2018 r. – Republika Czeska/Komisja
      (Sprawa T-147/15) (1)

      ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Środki własne Unii Europejskiej - Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich - Wniosek o zwolnienie z udostępnienia zasobów własnych - Pismo Komisji - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność))
      (2018/C 301/41)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, T. Müller, J. Vláčil i J. Očková, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Caeiros i Z. Malůšková, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE w celu doprowadzenia do stwierdzenia nieważności decyzji, która miałaby być podjęta przez dyrektora dyrekcji „Środki Własne i Programowanie Finansowe” Dyrekcji Generalnej ds. Budżetu Komisji Europejskiej i została zawarta w piśmie oznaczonym sygnaturą Ares (2015)217973 z dnia 20 stycznia 2015 r., na mocy której Komisja oddaliła wniosek o zwolnienie z obowiązku udostępnienia zasobów własnych w kwocie 53 976 340 CZK, złożony na podstawie art. 17 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. 2000, L 130, s. 1) oraz zwróciła się do władz czeskich o podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu przelania na rachunek Komisji kwoty w wysokości 53 976 340 CZK, najpóźniej pierwszego dnia roboczego po dziewiętnastym dniu drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym wysłano sporne pismo, pod rygorem obciążenia zapłatą odsetek za zwłokę zgodnie z art. 11 tegoż rozporządzenia.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Postępowanie w sprawie wniosku Republiki Słowackiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

                  3)

                  Republika Czeska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  4)

                  Republika Czeska, Komisja i Republika Słowacka pokrywają własne koszty związane z postępowaniem w przedmiocie wniosku Republiki Słowackiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 213 z 29.6.2015.


title: Sprawa C-27/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos apeliacinis teismas – Litwa) – AB „flyLAL-Lithuanian Airlines”, w likwidacji / Starptautiskā lidosta „Rīga” VAS, „Air Baltic Corporation” AS [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 – Jurysdykcja szczególna – Artykuł 5 pkt 3 – Postępowanie, którego przedmiotem jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego – Miejsce, gdzie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę – Miejsce urzeczywistnienia się szkody i miejsce zdarzenia powodującego powstanie szkody – Żądanie naprawienia szkody, jaka miała zostać spowodowana w wyniku zachowań antykonkurencyjnych stosowanych w różnych państwach członkowskich – Artykuł 5 pkt 5 – Działalność filii – Pojęcie]

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/4

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos apeliacinis teismas – Litwa) – AB „flyLAL-Lithuanian Airlines”, w likwidacji / Starptautiskā lidosta „Rīga” VAS, „Air Baltic Corporation” AS
      (Sprawa C-27/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja szczególna - Artykuł 5 pkt 3 - Postępowanie, którego przedmiotem jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego - Miejsce, gdzie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę - Miejsce urzeczywistnienia się szkody i miejsce zdarzenia powodującego powstanie szkody - Żądanie naprawienia szkody, jaka miała zostać spowodowana w wyniku zachowań antykonkurencyjnych stosowanych w różnych państwach członkowskich - Artykuł 5 pkt 5 - Działalność filii - Pojęcie])
      (2018/C 301/05)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos apeliacinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AB „flyLAL-Lithuanian Airlines”, w likwidacji

         Strona pozwana: Starptautiskā lidosta„Rīga” VAS, „Air Baltic Corporation AS”

         Przy udziale: „ŽIA Valda” AB, „VA Reals” AB, Lietuvos Respublikos konkurencijos taryba

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w ramach powództwa o naprawienie szkody spowodowanej w wyniku zachowań antykonkurencyjnych „miejsce, gdzie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę” obejmuje – w sytuacji takiej jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym – w szczególności miejsce urzeczywistnienia się utraty dochodu polegającej na utracie sprzedaży, to jest miejsce rynku, na który miały wpływ owe zachowania, i na którym – jak twierdzi osoba poszkodowana – poniosła ona te straty.

                  2)

                  Artykuł 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że w ramach powództwa o naprawienie szkody spowodowanej w wyniku zachowań antykonkurencyjnych pojęcie „miejsca, gdzie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę” może być rozumiane albo jako miejsce zawarcia porozumienia antykonkurencyjnego sprzecznego z art. 101 TFUE, albo jako miejsce, w którym były proponowane i stosowane drapieżne ceny, jeżeli praktyki te stanowiły naruszenie w świetle art. 102 TFUE.

                  3)

                  Artykuł 5 pkt 5 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „spra[w] dotyczących sporów wynikających z działalności filii” obejmuje powództwo o odszkodowanie z tytułu szkody, jaka miała zostać spowodowana wskutek nadużycia pozycji dominującej polegającego na stosowaniu drapieżnych cen, w przypadku gdy filia przedsiębiorstwa zajmującego pozycję dominującą uczestniczyła w rzeczywisty i istotny sposób w tej praktyce stanowiącej nadużycie.

         (1)  Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


title: Sprawa T-478/15: Postanowienie Sądu z dnia 28 czerwca 2018 r. – Rumunia / Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Środki własne Unii Europejskiej – Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich – Obowiązek zapłaty na rzecz Komisji kwoty odpowiadającej utracie środków własnych – Pismo Komisji – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Niedopuszczalność)

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/32

      Postanowienie Sądu z dnia 28 czerwca 2018 r. – Rumunia / Komisja
      (Sprawa T-478/15) (1)

      ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Środki własne Unii Europejskiej - Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich - Obowiązek zapłaty na rzecz Komisji kwoty odpowiadającej utracie środków własnych - Pismo Komisji - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność))
      (2018/C 301/42)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Strona skarżąca: Rumunia (przedstawiciele: R.H. Radu, A. Buzoianu i E. Gane, następnie R.H. Radu, E. Gane, A. Wellman i M. Chicu, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Caeiros i A. Ştefănuc, następnie A. Caeiros i G.D. Balan, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji dyrekcji generalnej ds. budżetu Komisji, zawartej w piśmie o sygnaturze Ares (2015) 2453089 z dnia 11 czerwca 2015 r., w której Komisja wezwała Rumunię do udostepnienia jej kwoty brutto 1 079 513,09 EUR, od której należy odliczyć 25 % na poczet kosztów poboru, tytułem utraty tradycyjnych środków własnych, najpóźniej do pierwszego dnia roboczego po upływie dziewiętnastego dnia drugiego miesiąca po wysłaniu wskazanego pisma, pod rygorem konieczności zapłaty odsetek za zwłokę na podstawie art. 11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 wykonującej decyzję 2007/436/WE, Euratom w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2000, L 130, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta Republiki Słowackiej.

                  3)

                  Rumunia pokrywa własne koszty postepowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  4)

                  Rumunia, Komisja i Republika Słowacka pokrywają własne koszty dotyczące wniosku Republiki Słowackiej o dopuszczenie jej do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 346 z 19.10.2015.


title: Sprawa T-424/18: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2018 r. – Puma / EUIPO – Carrefour (Przedstawienie krzyżujących się linii)

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/43

      Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2018 r. – Puma / EUIPO – Carrefour (Przedstawienie krzyżujących się linii)
      (Sprawa T-424/18)
      (2018/C 301/58)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Trieb i M. Schunke)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Carrefour SA (Boulogne Billancourt, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Carrefour SA

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie krzyżujących się linii) – zgłoszenie nr 14 572 697

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 maja 2018 r. w sprawie R 945/2017-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2017/1001.


title: Sprawa C-40/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 listopada 2017 r. w sprawie T-458/16, Acquafarm / Komisja, wniesione w dniu 12 stycznia 2018 r. przez Acquafarm S.L.

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/12

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 listopada 2017 r. w sprawie T-458/16, Acquafarm / Komisja, wniesione w dniu 12 stycznia 2018 r. przez Acquafarm S.L.
      (Sprawa C-40/18 P)
      (2018/C 301/16)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Acquafarm S.L. (przedstawiciel: A. Pérez Moreno, abogado)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 12 lipca 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) odrzucił odwołanie i obciążył Acquafarm S.L. kosztami postępowania.


title: Sprawa T-452/17: Postanowienie Sądu z dnia 28 czerwca 2018 r. – TL / EIOD (Skarga o stwierdzenie nieważności – Ochrona danych osobowych – Jawny charakter orzecznictwa Sądu – Wniosek o utajnienie i usunięcie ze strony internetowej wyroku Sądu – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Akt potwierdzający – Brak nowych istotnych okoliczności faktycznych – Oczywista niedopuszczalność)

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/33

      Postanowienie Sądu z dnia 28 czerwca 2018 r. – TL / EIOD
      (Sprawa T-452/17) (1)

      ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Ochrona danych osobowych - Jawny charakter orzecznictwa Sądu - Wniosek o utajnienie i usunięcie ze strony internetowej wyroku Sądu - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt potwierdzający - Brak nowych istotnych okoliczności faktycznych - Oczywista niedopuszczalność))
      (2018/C 301/43)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: TL (przedstawiciele: T. Léonard i M. Cock, avocats)

         Strona pozwana: Europejski Inspektor Ochrony Danych (EIOD) (przedstawiciele: A. Buchta, M. Pérez Asinari, C. Gayrel i M. Guglielmetti, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji EIOD z dnia 16 maja 2017 r. oddalającej wniosek o, w istocie, po pierwsze przeprowadzenie ponownego badania jego właściwości w odniesieniu do rozpowszechnienia w Internecie nazwiska strony postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a po drugie nakazanie utajnienia wyroku [poufne].

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

                  2)

                  TL i Europejski Inspektor Ochrony Danych pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa C-28/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – NN A/S / Skatteministeriet (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 49 TFUE – Podatek dochodowy od osób prawnych – Krajowe uregulowanie podatkowe uzależniające przeniesienie strat poniesionych przez znajdujący się na terytorium krajowym stały zakład spółki mającej siedzibę w innym państwie członkowskim na spółkę będącą rezydentem, należącą do tej samej grupy, od warunku dotyczącego niemożliwości wykorzystania strat na potrzeby zagranicznego podatku)

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/5

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – NN A/S / Skatteministeriet
      (Sprawa C-28/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 49 TFUE - Podatek dochodowy od osób prawnych - Krajowe uregulowanie podatkowe uzależniające przeniesienie strat poniesionych przez znajdujący się na terytorium krajowym stały zakład spółki mającej siedzibę w innym państwie członkowskim na spółkę będącą rezydentem, należącą do tej samej grupy, od warunku dotyczącego niemożliwości wykorzystania strat na potrzeby zagranicznego podatku))
      (2018/C 301/06)
      Język postępowania: duński

         Sąd odsyłający

      Østre Landsret

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: NN A/S

         Strona pozwana: Skatteministeriet

         Sentencja

      Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie sprzeciwia się on przepisom krajowym, takim jak omawiane w postępowaniu głównym, na podstawie których będącym rezydentami spółkom grupy zezwala się na odliczenie od ich zintegrowanego wyniku finansowego strat będącego rezydentem stałego zakładu spółki zależnej niebędącej rezydentem tej grupy jedynie w przypadku, w którym przepisy znajdujące zastosowanie w państwie członkowskim, w którym owa spółka zależna ma swoją siedzibę, nie pozwalają na odliczenie tych strat od wyniku finansowego tej spółki, jeżeli stosowanie tych przepisów jest powiązane ze stosowaniem konwencji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zezwalającej w tym ostatnim państwie członkowskim na odliczenie od podatku dochodowego należnego od spółki zależnej kwoty odpowiadającej podatkowi zapłaconemu w państwie członkowskim, na terytorium którego ów stały zakład jest położony, z tytułu działalności tego zakładu. Niemniej jednak art. 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on takim przepisom, jeżeli ich stosowanie skutkuje pozbawieniem tej grupy wszelkiej rzeczywistej możliwości odliczenia wspomnianych strat od jej zintegrowanego wyniku finansowego, podczas gdy zaliczenie tych samych strat na poczet wyniku finansowego spółki zależnej jest niemożliwe w państwie członkowskim, na terytorium którego ma ona swoją siedzibę, czego weryfikacja należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 121 z 18.04.2017.