title: Sprawa T-93/16: Wyrok Sądu z dnia 10 października 2018 r. – Rheinmetall Waffe Munition / EUIPO (VANGUARD) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy VANGUARD — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru opisowego — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/40

      Wyrok Sądu z dnia 10 października 2018 r. – Rheinmetall Waffe Munition / EUIPO (VANGUARD)
      (Sprawa T-93/16) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy VANGUARD - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru opisowego - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2018/C 427/49)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Rheinmetall Waffe Munition GmbH (Südheide, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat J. Schmidt)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 listopada 2015 r. (sprawa R 69/2015-2) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską słownego znaku towarowego VANGUARD.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 19 listopada 2015 r. (sprawa R 69/2015-2).

                  2)

                  EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 136 z 18.4.2016.


title: Sprawa T-539/18: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2018 r. – Ayuntamiento de Quart de Poblet / Komisja

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/82

      Skarga wniesiona w dniu 15 września 2018 r. – Ayuntamiento de Quart de Poblet / Komisja
      (Sprawa T-539/18)
      (2018/C 427/109)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Ayuntamiento de Quart de Poblet (Quart de Poblet, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci B. Sanchis Piqueras, J. Rodríguez Pellitero)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

                  —

                  stwierdzenie, że strona skarżąca prawidłowo wykonała zobowiązania umowne ciążące na niej na podstawie zawartych umów;

                  —

                  stwierdzenie, że jest wobec tego uprawniona do otrzymania finansowania przyznanego na podstawie tychże umów;

                  —

                  stwierdzenie, że przedstawione przez Komisję żądanie zwrotu określonych kwot w odniesieniu do Proyecto Diego i Proyecto SEED jest bezzasadne i niedopuszczalne;

                  —

                  stwierdzenie nieważności not debetowych, a w każdym razie uznanie ich za niezgodne z prawem;

                  —

                  nakazanie Komisji zwrotu stronie skarżącej dochodzonych kwot, które zostały zapłacone przez tę ostatnią;

                  —

                  posiłkowo, uznanie za kwalifikującą się lub właściwą do objęcia finansowaniem takiej części kwot dochodzonych przez Komisję, jaką Sąd uzna za stosowną;

                  —

                  w każdym wypadku, obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący błędnej kwalifikacji kosztów przez Komisję Europejską.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi, że w efekcie nieprzestrzegania postanowień umownych Komisja Europejska błędnie uznała koszty za bezpośrednie lub pośrednie lub niekwalifikowalne, na podstawie sprawozdania swych audytorów, żądając od strony skarżącej zwrotu otrzymanych dotacji na realizację projektów DIEGO i SEED.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący błędnego ustalenia przez Komisje Europejską wysokości kosztów

                              —

                              Strona skarżąca twierdzi, że wysokości kosztów została ustalona błędnie, to jest z naruszeniem odnoszących się do tej kwestii postanowień umów.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący niewykonania przez Komisję ciążących na niej zobowiązań umownych

                              —

                              Według strony skarżącej Komisja naruszyła postanowienia umów, dokonując błędnej kwalifikacji i błędnie ustalając wysokość nałożonych kosztów, i nadal narusza te postanowienia, pomimo przedstawionych w postępowaniu kontradyktoryjnym argumentów i dowodów, wykazując się w ten sposób działaniem w złej wierze.


title: Sprawa C-555/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 30 sierpnia 2018 r. – K.N.K. / V.A.S., E.E.K.

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 30 sierpnia 2018 r. – K.N.K. / V.A.S., E.E.K.
      (Sprawa C-555/18)
      (2018/C 427/20)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Sofijski rajonen syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnioskodawca: K.N.K.

         Dłużnicy: V.A.S., E.E.K.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy określony w art. 410 Grażdanski procesualen kodeks (kodeksu postępowania cywilnego, zwanego dalej „GPK”) nieprawomocny nakaz zapłaty zobowiązania pieniężnego stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 4 pkt 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 655/2014 (1) z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającego procedurę europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym w celu ułatwienia transgranicznego dochodzenia wierzytelności w sprawach cywilnych i handlowych?

                  2)

                  Jeśli określony w art. 410 GPK nakaz nie jest dokumentem urzędowym, czy należy wszcząć odrębne postępowanie dotyczące wniosku – odmienne od postępowania określonego w art. 410 GPK – w trybie art. 5 lit. a) rozporządzenia 655/2014?

                  3)

                  Jeśli określony w art. 410 GPK nakaz jest dokumentem urzędowym, czy sąd powinien orzec w terminie określonym w art. 18 ust. 1 rozporządzenia 655/2014 – gdy w prawie krajowym istnieje przepis, zgodnie z którym w okresie wakacji sądowych zawiesza się bieg terminów?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 655/2014 z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiające procedurę europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym w celu ułatwienia transgranicznego dochodzenia wierzytelności w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. 2014, L 189, s. 59.


title: Sprawa T-545/18: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2018 r. – YL / Komisja

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/83

      Skarga wniesiona w dniu 11 września 2018 r. – YL / Komisja
      (Sprawa T-545/18)
      (2018/C 427/110)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: YL (przedstawiciel: adwokat P. Yon)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności usunięcia go z listy awansów 2017;

                  —

                  przyznanie mu awansu z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2017 r.;

                  —

                  odszkodowanie w wysokości poniesionych z racji zaskarżonych aktów szkód: czasu i energii poświęconych niniejszej skardze i jej następstwom, zwalczaniu poczucia odrzucenia, ostracyzmu, zawziętości ze strony organu, który powinien troszczyć się o interes swoich pracowników i zachowywać się wobec nich przynajmniej neutralnie, jeżeli nie przychylnie – krzywda szacowana jest na 100 000 EUR;

                  —

                  zwrot kosztów adwokackich i sądowych, w wysokości 10 000 EUR;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, naruszenia regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), którego dopuścił się organ powołujący uzasadniając odmowę przyznania skarżącemu awansu uprzednio nałożoną karą, choć kara ta wywarła już wpływ na jego karierę zawodową poprzez obniżenie jego stopnia zaszeregowania. Poza tym zaskarżona decyzja została wydana na tej podstawie, że wspomniana kara miała związek z jego zachowaniem w ramach służby, podczas gdy decyzja o nałożeniu kary z 2016 r. wyraźnie wskazywała, że objęte nią czyny zostały popełnione bez jakiegokolwiek związku z pracą i zakresem obowiązków skarżącego.

                  2.

                  Zarzut drugi, nadużycia władzy i procedury, którego dopuścił się organ powołujący, stosując swe uprawnienie do przyznania awansu w celu zaostrzenia orzeczonej w 2016 r. kary, wykorzystując procedurę awansów w taki sposób, by ominąć granice określone w regulaminie pracowniczym w odniesieniu do zawieszenia przeniesienia o stopień wyżej.


title: Sprawa T-634/17: Wyrok Sądu z dnia 9 października 2018 r. – Pint / Komisja (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące postępowania EU Pilot nr 8572/16 CHAP(2015) 00353 — Odmowa dostępu — Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 — Wyjątek dotyczący ochrony celów dochodzenia — Ogólne domniemanie poufności — Nadrzędny interes publiczny)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/61

      Wyrok Sądu z dnia 9 października 2018 r. – Pint / Komisja
      (Sprawa T-634/17) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące postępowania EU Pilot nr 8572/16 CHAP(2015) 00353 - Odmowa dostępu - Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 - Wyjątek dotyczący ochrony celów dochodzenia - Ogólne domniemanie poufności - Nadrzędny interes publiczny)
      (2018/C 427/80)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Anikó Pint (Göd, Węgry) (przedstawiciel: adwokat D. Lazar)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Węgry (przedstawiciele: M. Fehér, G. Koós i M. Tátrai, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 1 czerwca i z dnia 17 lipca 2017 r. odmawiających przyznania skarżącej dostępu do dokumentów dotyczących postępowania EU Pilot nr 8572/16 CHAP(2015) 00353.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Anikó Pint pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Węgry pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 382 z 13.11.2017.


title: Sprawa T-328/16: Wyrok Sądu z dnia 4 października 2018 r. – Paice / EUIPO – Blackmore (DEEP PURPLE) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego DEEP PURPLE — Wcześniejszy niezarejestrowany znak towarowy DEEP PURPLE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001 — Istniejące w systemie common law powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy (action for passing off) — Brak ryzyka mylącego przedstawienia)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/41

      Wyrok Sądu z dnia 4 października 2018 r. – Paice / EUIPO – Blackmore (DEEP PURPLE)
      (Sprawa T-328/16) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego DEEP PURPLE - Wcześniejszy niezarejestrowany znak towarowy DEEP PURPLE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Istniejące w systemie common law powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy (action for passing off) - Brak ryzyka mylącego przedstawienia)
      (2018/C 427/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ian Paice (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M. Engelman, barrister, i J. Stephenson, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Gája i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Richard Hugh Blackmore (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo A. Edwards-Stuart, następnie T. Alkin, barristers)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2016 r. (sprawa R 736/20015–5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między I. Paicem a R.H. Blackmorem

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ian Paice zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 305 z 22.8.2016.


title: Sprawa T-547/18: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2018 r. – Teeäär / EBC

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/84

      Skarga wniesiona w dniu 14 września 2018 r. – Teeäär / EBC
      (Sprawa T-547/18)
      (2018/C 427/111)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Raivo Teeäär (Tallinn, Estonia) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji zarządu EBC z dnia 27 lutego 2018 r. oddalającej wniosek skarżącego o przyznanie wsparcia w procesie zmiany pracy poza EBC;

                  —

                  w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji zarządu z dnia 3 lipca 2018 r. oddalającej szczególne odwołanie wniesione przez skarżącego na decyzję zarządu z dnia 27 lutego 2018 r.;

                  —

                  przyznanie skarżącemu odszkodowania za szkodę majątkową, którą jak twierdzi, poniósł skarżący, odpowiadającego puli środków finansowych z tytułu wsparcia w procesie zmiany pracy, wycenionego na sumę 100 447 EUR powiększoną o odsetki za zwłokę obliczone według stawki dla podstawowych operacji refinansujących Europejskiego Banku Centralnego, powiększonej o 3 punkty procentowe rocznie;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem art. 2.3.1 regulaminu pracowniczego EBC, ze względu na to, iż narusza on zasady równego traktowania i proporcjonalności; zaskarżona decyzja jest ponadto obarczona oczywistym błędem w ocenie;

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem art. 2.3.1 regulaminu pracowniczego, ze względu na to, iż wprowadza on dyskryminację ze względu na wiek i narusza tym samym art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 2 i art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78 (1);

                  3.

                  Zarzut trzeci podniesiony tytułem żądania subsydiarnego dotyczący niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji ze względu na oczywisty błąd w ocenie i naruszenie obowiązku staranności;

                  4.

                  Zarzut czwarty podniesiony tytułem żądania subsydiarnego dotyczący naruszenia art. 2.3.1 regulaminu pracowniczego.

         (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2000 L 303, s. 16).


title: Sprawa T-344/16: Wyrok Sądu z dnia 4 października 2018 r. – Blackmore / EUIPO – Paice (DEEP PURPLE) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego DEEP PURPLE — Wcześniejszy niezarejestrowany znak towarowy DEEP PURPLE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001 — Istniejące w systemie common law powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy (action for passing off) — Brak ryzyka mylącego przedstawienia — Artykuł 177 § 1 lit. d) regulaminu postępowania przed Sądem — Niedopuszczalność)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/42

      Wyrok Sądu z dnia 4 października 2018 r. – Blackmore / EUIPO – Paice (DEEP PURPLE)
      (Sprawa T-344/16) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego DEEP PURPLE - Wcześniejszy niezarejestrowany znak towarowy DEEP PURPLE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Istniejące w systemie common law powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy (action for passing off) - Brak ryzyka mylącego przedstawienia - Artykuł 177 § 1 lit. d) regulaminu postępowania przed Sądem - Niedopuszczalność)
      (2018/C 427/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Richard Hugh Blackmore (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo A. Edwards-Stuart, następnie T. Alkin, barristers)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Gája i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Ian Paice (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M. Engelman, barrister, i J. Stephenson, solicitor)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2016 r. (sprawa R 736/20015–5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między I. Paicem a R.H. Blackmorem

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

                  2)

                  Ian Paice zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 314 z 29.8.2016.


title: Sprawa T-548/18: Skarga wniesiona w dniu 18 września 2018 r. – Helbert / EUIPO

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/85

      Skarga wniesiona w dniu 18 września 2018 r. – Helbert / EUIPO
      (Sprawa T-548/18)
      (2018/C 427/112)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Lars Helbert (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: H. Tettenborn, Rechtsanwalt)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EUIPO/AD/01/17 (1) z dni 1 grudnia 2017 r. i 7 marca 2018 r. o nieumieszczeniu skarzącego na liście rezerwy kadrowej laureatów tego konkursu, która stała się ostateczna po oddaleniu przez EUIPO w dniu 8 czerwca 2018 r. zażalenia skarżącego na mocy art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

                  —

                  zasądzenia od EUIPO odpowiedniego zadośćuczynienia na rzecz skarżącego w wysokości określonej przez Sąd za krzywdę, której miał doznać wskutek decyzji komisji konkursowej; oraz

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, w którym skarżący podnosi nieprawidłowości w składzie i stałości komisji konkursowej, co miało bezpośrednie przełożenie na spójność oceny oraz naruszało zasady równych szans, równego traktowania oraz obiektywności ocen, a tym samym pozostawało w sprzeczności z art. 3.1 i 2.4 przepisów ogólnych mających zastosowanie do konkursów otwartych.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący, w którym skarżący twierdzi, że komisja konkursowa nie przeprowadziła oceny porównawczej kandydata, co naruszało ciążący na niej obowiązek przestrzegania zasad równych szans, równego traktowania oraz obiektywności ocen w rozumieniu art. 2.4 przepisów ogólnych mających zastosowanie do konkursów otwartych.

                  3.

                  Zarzut trzeci, w którym skarżący podnosi, że komisja konkursowa popełniła oczywiste błędy w ocenie wyników „rozmowy badającej poziom kompetencji szczególnych”.

                  4.

                  Zarzut czwarty, w którym skarżący twierdzi, że komisja konkursowa naruszyła ogłoszenie o konkursie EUIPO/AD/01/17 oraz zasady równych szans, równego traktowania oraz obiektywności ocen.

         (1)  Dz.U. 2017 C 9 A, s. 1


title: Sprawa C-567/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 7 września 2018 r. – Coty Germany GmbH / Amazon Services Europe Sàrl i in.

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 7 września 2018 r. – Coty Germany GmbH / Amazon Services Europe Sàrl i in.
      (Sprawa C-567/18)
      (2018/C 427/21)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Coty Germany GmbH

         Strona pozwana: Amazon Services Europe Sàrl, Amazon FC Graben GmbH, Amazon Europe Core Sàrl, Amazon EU Sàrl

         Pytanie prejudycjalne

      Czy podmiot, który przechowuje na rzecz osoby trzeciej towary naruszające prawo znaków towarowych, nie mając wiedzy o naruszeniu tego prawa, posiada te towary w celu oferowania lub wprowadzania do obrotu, jeżeli nie on sam, lecz tylko osoba trzecia zamierza oferować te towary lub wprowadzać je do obrotu (1)?

         (1)  Wykładnia art. 9 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1) i wykładnia art. 9 ust. 3 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U>. 2017, L 154, s. 1).


title: Sprawa T-345/16: Wyrok Sądu z dnia 4 października 2018 r. – Blackmore / EUIPO – Paice (DEEP PURPLE) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego DEEP PURPLE — Wcześniejszy niezarejestrowany znak towarowy DEEP PURPLE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenie (UE) 2017/1001] — Istniejące w systemie common law powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy (action for passing off) — „Goodwill” — Uchybienie wymogom formalnym — Artykuł 177 ust. 1 lit. d) regulaminu postępowania przed Sądem — Niedopuszczalność)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/43

      Wyrok Sądu z dnia 4 października 2018 r. – Blackmore / EUIPO – Paice (DEEP PURPLE)
      (Sprawa T-345/16) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego DEEP PURPLE - Wcześniejszy niezarejestrowany znak towarowy DEEP PURPLE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenie (UE) 2017/1001] - Istniejące w systemie common law powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy (action for passing off) - „Goodwill” - Uchybienie wymogom formalnym - Artykuł 177 ust. 1 lit. d) regulaminu postępowania przed Sądem - Niedopuszczalność)
      (2018/C 427/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Richard Hugh Blackmore (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo A. Edwards-Stuart, następnie T. Alkin, barristers)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: D. Gája i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Ian Paice (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M. Engelman, barrister, i J. Stephenson, solicitor)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2016 r. (sprawa R 880/2015-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy I. Paice’em a R.H. Blackmore’em

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

                  2)

                  Richard Hugh Blackmore zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 314 z 29.8.2016.


title: Sprawa T-697/17: Wyrok Sądu z dnia 9 października 2018 r. De Longhi Benelux / EUIPO (COOKING CHEF GOURMET) ({Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego COOKING CHEF GOURMET — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001]})

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/62

      Wyrok Sądu z dnia 9 października 2018 r. De Longhi Benelux / EUIPO (COOKING CHEF GOURMET)
      (Sprawa T-697/17) (1)

      ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego COOKING CHEF GOURMET - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
      (2018/C 427/81)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: De Longhi Benelux SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: M. Arnott, A. Nicholls, solicitors, i G. Hollingworth, barrister)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: S. Bonne, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 lipca 2017 r. (sprawa R 231/2017-1), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego COOKING CHEF GOURMET jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  De Longhi Benelux zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 5 z 8.1.2018.


title: Sprawa T-463/16: Wyrok Sądu z dnia 26 września 2018 r. – Portugalia / Komisja ([EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Pomoc obszarowa — Zmniejszenia lub wykluczenia z płatności w przypadku nieprzestrzegania przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności — Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 — Rozporządzenie (WE) nr 1122/2009 — Rozporządzenie (WE) nr 885/2006 — Proporcjonalność])

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/43

      Wyrok Sądu z dnia 26 września 2018 r. – Portugalia / Komisja
      (Sprawa T-463/16) (1)

      ([EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Pomoc obszarowa - Zmniejszenia lub wykluczenia z płatności w przypadku nieprzestrzegania przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności - Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 - Rozporządzenie (WE) nr 1122/2009 - Rozporządzenie (WE) nr 885/2006 - Proporcjonalność])
      (2018/C 427/54)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo, J. Saraiva de Almeida i P. Estêvão, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Sauka, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów M. Marquesa Mendesa i A. Dias Henriques)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/1059 z dnia 20 czerwca 2016 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2016, L 173, s. 59) w zakresie, w jakim dotyczy ona Republiki Portugalskiej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Republika Portugalska pokrywa, poza własnymi kosztami, trzy czwarte kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Komisja pokrywa jedną czwartą swoich kosztów.

         (1)  Dz.U. C 392 z 24.10.2016.


title: Sprawa T-712/17: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2018 r. – Ntolas / EUIPO – General Nutrition Investment (GN Laboratories) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego GN Laboratories — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy GNC — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001])

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/62

      Wyrok Sądu z dnia 27 września 2018 r. – Ntolas / EUIPO – General Nutrition Investment (GN Laboratories)
      (Sprawa T-712/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego GN Laboratories - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy GNC - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001])
      (2018/C 427/82)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Christos Ntolas (Wuppertal, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Renger)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: P. Sipos i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: General Nutrition Investment Co. (Wilmington, Delaware, Arizona, Stany Zjednoczone)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 lipca 2017 r. (sprawa R 2358/2016-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między General Nutrition Investment a M. Ntolasem.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  M. Christos Ntolas zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 437 z 18.12.2017.


title: Sprawa T-546/16: Wyrok Sądu z dnia 4 października 2018 r. – Tataram / Komisja ([Służba publiczna — Urzędnicy — Dostosowanie wynagrodzeń — Rozporządzenie (UE) nr 423/2014 — Rozliczenie wynagrodzenia — Termin do wniesienia skargi — Prekluzja — Niedopuszczalność])

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/44

      Wyrok Sądu z dnia 4 października 2018 r. – Tataram / Komisja
      (Sprawa T-546/16) (1)

      ([Służba publiczna - Urzędnicy - Dostosowanie wynagrodzeń - Rozporządzenie (UE) nr 423/2014 - Rozliczenie wynagrodzenia - Termin do wniesienia skargi - Prekluzja - Niedopuszczalność])
      (2018/C 427/55)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Marina Tataram (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci, początkowo A. Salerno, następnie F. Moyse)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara, następnie G. Gattinara i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i M. Ecker, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Bauer i M. Veiga, następnie M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu wymiaru wynagrodzenia skarżącej za maj 2014 r., wyrażonej w rozliczeniu wynagrodzenia za ten miesiąc, skierowanego do niej w dniu 15 maja 2014 r., które było pierwszym rozliczeniem, do którego zastosowano rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 423/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. dostosowujące ze skutkiem od dnia 1 lipca 2012 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (Dz.U. 2014, L 129, s. 12).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Marina Tataram zostaje obciążona kosztami postępowania.

                  3)

                  Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 178 z 1.6.2015 (sprawa zarejestrowana początkowo przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-42/15, przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa T-606/18: Skarga wniesiona w dniu 8 października 2018 r. – Universität Koblenz-Landau/EACEA

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/102

      Skarga wniesiona w dniu 8 października 2018 r. – Universität Koblenz-Landau/EACEA
      (Sprawa T-606/18)
      (2018/C 427/135)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Universität Koblenz-Landau (Moguncja, Niemcy) (przedstawiciele: C. von der Lühe i I. Felder, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że nie istnieją podniesione pismem pozwanej z dnia 8 sierpnia 2018 r. opatrzonym sygnaturą akt EACEA/A4/RR-am D (2018) 011591 roszczenia zwrotu w związku z Grant Agreement, 2012 3075/001 001 w kwocie 22 454,22 EUR;

                  —

                  zasądzenie od pozwanej zapłaty na rzecz strony skarżącej kwoty 41 408,15 EUR wraz z należnymi odsetkami w wysokości 9 punktów procentowych ponad podstawową stopę procentową Europejskiego Banku Centralnego, począwszy od dnia 30 marca 2018 r.;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Brak pełnego uznania kosztów podlegających zwrotowi pomimo przedłożenia odpowiednich dowodów.

                  2.

                  Brak wzgl. niedostateczne uzasadnienie odmowy uznania kosztów podlegających zwrotowi.


title: Sprawa T-736/17: Wyrok Sądu z dnia 4 października 2018 r. – Lincoln Global / EUIPO (FLEXCUT) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego FLEXCUT — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/63

      Wyrok Sądu z dnia 4 października 2018 r. – Lincoln Global / EUIPO (FLEXCUT)
      (Sprawa T-736/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego FLEXCUT - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2018/C 427/83)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Lincoln Global, Inc. (Santa Fe Springs, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat K. Piepenbrink)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: J. Ivanauskas i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 sierpnia 2017 r. (sprawa R 2225/2016-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego FLEXCUT jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Lincoln Global, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2018.


title: Sprawa T-615/16: Wyrok Sądu z dnia 4 października 2018 r. – PD / EBI (Służba publiczna — Personel EBI — Mobbing — Całkowita i trwała niezdolność do pracy — Wniosek o uznanie zawodowego podłoża choroby — Skarga wniesiona przed zakończeniem postępowania w sprawie uznania zawodowego podłoża choroby — Niedopuszczalność)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/45

      Wyrok Sądu z dnia 4 października 2018 r. – PD / EBI
      (Sprawa T-615/16) (1)

      (Służba publiczna - Personel EBI - Mobbing - Całkowita i trwała niezdolność do pracy - Wniosek o uznanie zawodowego podłoża choroby - Skarga wniesiona przed zakończeniem postępowania w sprawie uznania zawodowego podłoża choroby - Niedopuszczalność)
      (2018/C 427/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: PD (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat B. Maréchal)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (przedstawiciele: pełnomocnicy T. Gilliams i G. Faedo, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 270 TFUE i art. 50 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej mające na celu w istocie naprawienie przez EBI szkody, którą skarżący poniósł swoim zdaniem w następstwie mobbingu przełożonego i braku podjęcia przez EBI odpowiednich środków służących zaradzeniu tej sytuacji i ochronie jego zdrowia.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  PD i Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 371 z 10.10.2016 (sprawa pierwotnie zarejestrowana przed Sądem ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-45/16 i przekazana Sądowi Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa T-820/17: Wyrok Sądu z dnia 4 października 2018 r. – Frinsa del Noroeste / EUIPO – Alimentos Friorizados (Alfrisa) ({Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Alfrisa — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy Frinsa F — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/64

      Wyrok Sądu z dnia 4 października 2018 r. – Frinsa del Noroeste / EUIPO – Alimentos Friorizados (Alfrisa)
      (Sprawa T-820/17) (1)

      ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Alfrisa - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy Frinsa F - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
      (2018/C 427/84)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Frinsa del Noroeste, SA (Santa Eugenia de Ribeira, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Botella Reyna)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Alimentos Friorizados, SA (Barberá del Vallés, Hiszpania) przedstawiciel: adwokat S. de Nadal Arce).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 września 2017 r. (sprawa R 956/2017-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Frinsa del Noroeste a Alimentos Friorizados.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Frinsa del Noroeste, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 94 z 12.3.2018.


title: Sprawa C-573/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 13 grudnia 2018 r. – C GmbH & Co. KG/Finanzamt Z.

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 13 grudnia 2018 r. – C GmbH & Co. KG/Finanzamt Z.
      (Sprawa C-573/17)
      (2018/C 427/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: C GmbH & Co. KG

         Strona pozwana: Finanzamt Z

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w okolicznościach takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, w których organizacja producentów w rozumieniu art. 11 ust. 1 i art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 2200/96”) (1) dokonuje dostawy towarów na rzecz zrzeszonych w niej producentów i otrzymuje od nich w zamian za to płatność nie pokrywającą ceny nabycia,

                              a)

                              należy przyjąć występowanie zamiany z obowiązkiem dopłaty, ponieważ producenci w zamian za transakcję zobowiązali się umownie wobec organizacji producentów do dokonywania przez okres związania celem projektu dostaw owoców i warzyw w ten sposób, że podstawą opodatkowania takiej transakcji jest cena nabycia dóbr inwestycyjnych uiszczona przez organizację producentów na rzecz poddostawców?

                              b)

                              kwota, która faktycznie wypłacana jest z funduszu operacyjnego dla celów transakcji, jest w pełnej wysokości „subwencją związaną bezpośrednio z ceną takich dostaw [transakcji]” w rozumieniu art. 11 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (zwanej dalej „dyrektywą 77/388/EWG”) (2) w ten sposób, że podstawa opodatkowania obejmuje również pomoc finansową w rozumieniu art. 15 rozporządzenia nr 2200/96, która została przyznana przez właściwe władze na rzecz funduszu operacyjnego w związku z danym programem operacyjnym?

                  2)

                  Jeżeli zgodnie z odpowiedzią na pytanie pierwsze podstawę opodatkowania stanowić mają jedynie płatności dokonane przez producentów, a nie zobowiązanie do dostaw i pomoc finansowa: Czy w okolicznościach przywołanych w pierwszym pytaniu prejudycjalnym art. 11 część A ust. 1 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG sprzeciwia się krajowemu środkowi specjalnemu opartemu na art. 27 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG, takiemu jak § 10 ust. 5 pkt 1 Umsatzsteuergesetz (ustawy o podatku obrotowym), zgodnie z którym podstawą opodatkowania dostaw na rzecz producentów jest cena nabycia dóbr inwestycyjnych uiszczona przez organizację producentów na rzecz poddostawców, ponieważ producenci są podmiotami powiązanymi?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: Czy jest tak również wówczas, gdy producentom przysługuje prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego w towarach i usługach, ponieważ dobra inwestycyjne podlegają korekcie odliczeń (art. 20 dyrektywy 77/388/EWG)?

         (1)  Dz.U. 1996, L 297, s. 1.

         (2)  Dz.U. 1977, L 145, s. 1.


title: Sprawa T-423/17: Postanowienie Sądu z dnia 13 września 2018 r. – Nexans France i Nexans / Komisja

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/103

      Postanowienie Sądu z dnia 13 września 2018 r. – Nexans France i Nexans / Komisja
      (Sprawa T-423/17) (1)

      (2018/C 427/136)
      Język postępowania: angielski
      Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 300 z 11.9.2017.


title: Sprawa C-574/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 13 grudnia 2018 r. – C-eG /Finanzamt Z.

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 13 grudnia 2018 r. – C-eG /Finanzamt Z.
      (Sprawa C-574/18)
      (2018/C 427/23)
      Język postępowania:niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: C-eG

         Strona pozwana: Finanzamt Z.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w okolicznościach takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, w których organizacja producentów w rozumieniu art. 11 ust. 1 i art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 2200/96”) (1) dokonuje dostawy towarów na rzecz zrzeszonych w niej producentów i otrzymuje od nich w zamian za to płatność nie pokrywającą ceny nabycia,

                              a)

                              należy przyjąć występowanie zamiany z obowiązkiem dopłaty, ponieważ producenci w zamian za transakcję zobowiązali się umownie wobec organizacji producentów do dokonywania przez okres związania celem projektu dostaw owoców i warzyw w ten sposób, że podstawą opodatkowania takiej transakcji jest cena nabycia dóbr inwestycyjnych uiszczona przez organizację producentów na rzecz poddostawców?

                              b)

                              kwota, która faktycznie wypłacana jest z funduszu operacyjnego dla celów transakcji, jest w pełnej wysokości „subwencją związaną bezpośrednio z ceną takich dostaw [transakcji]” w rozumieniu art. 11 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (zwanej dalej „dyrektywą 77/388/EWG”) (2) w ten sposób, że podstawa opodatkowania obejmuje również pomoc finansową w rozumieniu art. 15 rozporządzenia nr 2200/96, która została przyznana przez właściwe władze na rzecz funduszu operacyjnego w związku z danym programem operacyjnym?

                  2)

                  Jeżeli zgodnie z odpowiedzią na pytanie pierwsze podstawę opodatkowania stanowić mają jedynie płatności dokonane przez producentów, a nie zobowiązanie do dostaw i pomoc finansowa: Czy w okolicznościach przywołanych w pierwszym pytaniu prejudycjalnym art. 11 część A ust. 1 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG sprzeciwia się krajowemu środkowi specjalnemu opartemu na art. 27 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG, takiemu jak § 10 ust. 5 pkt 1 Umsatzsteuergesetz (ustawy o podatku obrotowym), zgodnie z którym podstawą opodatkowania dostaw na rzecz producentów jest cena nabycia dóbr inwestycyjnych uiszczona przez organizację producentów na rzecz poddostawców, ponieważ producenci są podmiotami powiązanymi?

                  3)

                  3. W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: Czy jest tak również wówczas, gdy producentom przysługuje prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego w towarach i usługach, ponieważ dobra inwestycyjne podlegają korekcie odliczeń (art. 20 dyrektywy 77/388/EWG)?

         (1)  Dz.U. 1996, L 297, s. 1.

         (2)  Dz.U. 1977, L 145, s. 1.


title: Sprawa T-579/17: Postanowienie Sądu z dnia 4 września 2018 r. – Wall Street Systems UK / BCE

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/103

      Postanowienie Sądu z dnia 4 września 2018 r. – Wall Street Systems UK / BCE
      (Sprawa T-579/17) (1)

      (2018/C 427/137)
      Język postępowania: angielski
      Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa C-578/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 14 września 2018 r. – Energiavirasto

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 14 września 2018 r. – Energiavirasto
      (Sprawa C-578/18)
      (2018/C 427/24)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein hallinto-oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Energiavirasto

         Inny uczestnik: A, Caruna Oy

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 37 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że osobę będącą odbiorcą będącym konsumentem przedsiębiorstwa sieciowego, która wszczęła postępowanie przed krajowym organem regulacyjnym dotyczące przedsiębiorstwa sieciowego należy traktować jak „stronę” w rozumieniu ust. 17 wskazanego artykułu, której dotyczy decyzja organu regulacyjnego i tym samym osoba ta jest uprawniona do wniesienia skargi do sądu krajowego na decyzję krajowego organu regulacyjnego dotyczącą przedsiębiorstwa sieciowego?

                  2)

                  O ile osoby wskazanej w pytaniu pierwszym nie należy traktować jak „strony” w rozumieniu art. 37 dyrektywy 2009/72/WE, czy odbiorcy będącemu konsumentem o statusie takim jak skarżący w postępowaniu głównym przysługuje na jakiejkolwiek innej podstawie prawnej wynikającej z prawa Unii prawo do udziału w rozpatrzeniu przed organem regulacyjnym złożonego przez nią wniosku o podjęcie działań bądź do zbadania sprawy przez sąd krajowy, czy też kwestię tę regulują przepisy prawa krajowego?

         (1)  Dz.U. 2009, L 211, s. 55.


title: Sprawa T-17/18: Postanowienie Sądu z dnia 18 września 2018 r. – Delfant-Hoylaerts / Komisja

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/103

      Postanowienie Sądu z dnia 18 września 2018 r. – Delfant-Hoylaerts / Komisja
      (Sprawa T-17/18) (1)

      (2018/C 427/138)
      Język postępowania: francuski
      Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.


title: Sprawa C-579/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Liège (Belgia) w dniu 17 września 2018 r. – Ministère public; Ministre des Finances du Royaume de Belgique / QC; Comida paralela 12

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Liège (Belgia) w dniu 17 września 2018 r. – Ministère public; Ministre des Finances du Royaume de Belgique / QC; Comida paralela 12
      (Sprawa C-579/18)
      (2018/C 427/25)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d'appel de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca oskarżenie: Ministère public; Ministre des Finances du Royaume de Belgique

         Druga strona postępowania: QC; Comida paralela 12

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 79 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak art. 266 loi générale du 18 juillet 1977 sur les douanes et accises (ogólnej ustawy z dnia 18 lipca 1977 r. o cłach i akcyzach) rozpatrywany w niniejszym wypadku, w myśl którego w przypadku nielegalnego wprowadzenia na terytorium celne Unii towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, podmiot ponoszący odpowiedzialność cywilną za sprawcę przestępstwa, w popełnieniu którego ów podmiot nie uczestniczył, odpowiada solidarnie za zapłatę długu celnego?


title: Sprawa T-129/18: Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2018 r. – HMV (Brands) / EUIPO – Our Price Records (OUR PRICE)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/103

      Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2018 r. – HMV (Brands) / EUIPO – Our Price Records (OUR PRICE)
      (Sprawa T-129/18) (1)

      (2018/C 427/139)
      Język postępowania: angielski
      Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa C-581/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 19 września 2018 r. – RB / TÜV Rheinland LGA Products GmbH i in.

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 19 września 2018 r. – RB / TÜV Rheinland LGA Products GmbH i in.
      (Sprawa C-581/18)
      (2018/C 427/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Frankfurt am Main

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: RB

         Strona pozwana: TÜV Rheinland LGA Products GmbH, Allianz IARD S.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy adresatami zakazu dyskryminacji ustanowionego w art. 18 akapit pierwszy TFUE są nie tylko państwa członkowskie UE i instytucje Unii, lecz również podmioty prywatne (bezpośredni skutek wobec osób trzecich na podstawie art. 18 akapit pierwszy TFUE)?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, a więc jeżeli art. 18 akapit pierwszy TFUE nie miałby zastosowania w stosunkach między podmiotami prywatnymi: Czy art. 18 akapit pierwszy TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ograniczeniu ochrony ubezpieczeniowej do zdarzeń szkodowych, które zaistnieją we Francji metropolitalnej i we francuskich terytoriach zamorskich z tego powodu, że właściwy organ francuski, Bureau central de tarification (centralne biuro taryfikacji), nie zakwestionował takiego postanowienia, chociaż narusza ono art. 18 akapit pierwszy TFUE, gdyż zawiera pośrednią dyskryminację ze względu na przynależność państwową?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Pod jakimi warunkami pośrednia dyskryminacja może być usprawiedliwiona w sprawach, w których występuje skutek wobec osób trzecich? W szczególności: Czy ograniczenie terytorialne ochrony ubezpieczeniowej do zdarzeń szkodowych, które zaistnieją na terytorium określonego państwa członkowskiego UE może być usprawiedliwione argumentem ograniczenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń oraz wysokości składki wówczas, gdy jednocześnie przedmiotowe umowy ubezpieczenia przewidują, że w przypadku szkód seryjnych odpowiedzialność jest ograniczona kwotowo w odniesieniu do każdego zdarzenia szkodowego oraz każdego roku ubezpieczeniowego?

                  4)

                  W przypadku gdy na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi twierdzącej: Czy art. 18 akapit pierwszy TFUE należy interpretować w ten sposób, że ubezpieczyciel – który z naruszeniem art. 18 akapit pierwszy TFUE dokonywał likwidacji szkód wyłącznie w odniesieniu do zdarzeń szkodowych zaistniałych we Francji metropolitalnej i we francuskich terytoriach zamorskich – nie może podnieść zarzutu, iż płatność nie może zostać dokonana z uwagi na wyczerpanie w międzyczasie sumy ubezpieczenia, jeżeli zdarzenie szkodowe zaistniało poza tymi obszarami?


title: Sprawa T-339/18: Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2018 r. – Enterprise Holdings / EUIPO (E PLUS)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/104

      Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2018 r. – Enterprise Holdings / EUIPO (E PLUS)
      (Sprawa T-339/18) (1)

      (2018/C 427/140)
      Język postępowania: angielski
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 268 z 30.7.2018.


title: Sprawa C-582/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-422/14, Viscas /Komisja, wniesione w dniu 19 września 2018 r. przez Viscas Corp.

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/19

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-422/14, Viscas /Komisja, wniesione w dniu 19 września 2018 r. przez Viscas Corp.
      (Sprawa C-582/18 P)
      (2018/C 427/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Viscas Corp. (przedstawiciel: adwokat J.-F. Bellis)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Furukawa Electric Co. Ltd

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej w sprawie T-422/14, Viscas Corp./Komisja w zakresie, w jakim Sąd oddalił zarzut dotyczący naruszenia zasady równego traktowania w odniesieniu do obliczenia kwoty grzywny nałożonej na Viscas i obciążył Viscas kosztami postępowania;

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji Komisji C(2014) 2139 final (1) w zakresie, w jakim Komisja nałożyła w nim na Viscas grzywnę w wysokości 34 992 000 EUR;

                  —

                  ustalenie wysokości grzywny nałożonej na Viscas z tytułu naruszenia określonego w art. 1 tej decyzji na poziomie 19 595 520 EUR;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania Viscas podnosi jeden zarzut, twierdząc, że Sąd naruszył zasadę równego traktowania, gdy uwzględnił zastosowaną przez Komisję w zaskarżonej decyzji metodę określenia odpowiedniej wartości sprzedaży opartą na pkt 18 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (2). Owa metoda zapewnia producentom uczestniczącym jednocześnie w europejskiej konfiguracji kartelu i w międzynarodowej konfiguracji kartelu istotną korzyść o charakterze dyskryminacyjnym w porównaniu z tymi producentami, którzy uczestniczą jedynie w konfiguracji międzynarodowej. Metoda określenia udziału poszczególnych producentów w naruszeniu nie uwzględnia bowiem europejskiej konfiguracji kartelu, w związku z czym prowadzi do znacznego niedoszacowania wagi udziału w naruszeniu producentów uczestniczących w obu konfiguracjach kartelu, przez co uprzywilejowuje ich za udział w dwóch kartelach, a nie w jedynym, nakładając na nich grzywny, które są niższe o średnio 44 % od grzywien, które zostałyby ustalone, gdyby naruszenie było ograniczone do europejskiej konfiguracji kartelu.

         (1)  Decyzja Komisji z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotycząca postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39610 – Kable elektryczne) [notyfikowana jako dokument C(2014) 2139 final] (Dz.U. 2014, C 319, s. 10).

         (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).


title: Sprostowanie opublikowanego w Dzienniku Urzędowym komunikatu w sprawie C-457/18 (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 399 z 5.11.2018 r.)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/105

      Sprostowanie opublikowanego w Dzienniku Urzędowym komunikatu w sprawie C-457/18
      (
            Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 399 z dnia 5 listopada 2018 r.
         )
      (2018/C 427/141)
      Opublikowany w Dzienniku Urzędowym komunikat w sprawie C-457/18 Republika Słowenii przeciwko Republice Chorwacji otrzymuje następujące brzmienie:

               „Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2018 r. – Republika Słowenii / Republika Chorwacji
               (Sprawa C-457/18)
               (2018/C 427/141)
               Język postępowania: chorwacki

                  Strony

                  Strona skarżąca: Republika Słowenii (przedstawiciel: M. Menard)

                  Strona pozwana: Republika Chorwacji

                  Żądania strony skarżącej

               Skarżąca wnosi, aby Trybunał stwierdził, że pozwana naruszyła:

                           —

                           artykuł 2 i art. 4 ust. 3 TUE,

                           —

                           artykuł 5 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, a także załącznik I do tego rozporządzenia, system Unii Europejskiej dotyczący kontroli, inspekcji i wykonania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, który został ustanowiony przez rozporządzenie nr 1224/2009 i rozporządzenie wykonawcze nr 404/2011,

                           —

                           artykuły 4 i 17 w związku z art. 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeksu granicznego Schengen) oraz

                           —

                           artykuł 2 ust. 4 i art. 11 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/89/UE z dnia 23 lipca 2014 r. ustanawiającej ramy planowania przestrzennego obszarów morskich;

                     a także:

                           —

                           zobowiązał pozwaną do natychmiastowego zaprzestania wspomnianych naruszeń;

                           —

                           obciążył pozwaną kosztami postępowania.

                  Zarzuty i główne argumenty

               Na poparcie skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty.
               Zarzut pierwszy:

                           Poprzez jednostronne uchybienie zobowiązaniu, które przyjęła, przystępując do Unii Europejskiej, do przestrzegania wyroku arbitrażowego, a zatem granicy określonej w rzeczonym wyroku i innych wynikających z niego obowiązków, Chorwacja odmawia poszanowania państwa prawnego, stanowiącego podstawową wartość Unii Europejskiej (art. 2 TUE)

                     Zarzut drugi:

                           Poprzez jednostronną odmowę wykonania obowiązków spoczywających na niej na mocy wyroku arbitrażowego i jednoczesne uniemożliwianie Słowenii sprawowania suwerennej władzy na niektórych częściach jej terytorium w rozumieniu traktatów, Chorwacja uchybia obowiązkowi lojalnej współpracy z Unią Europejska i ze Słowenią wynikającemu z art. 4 ust. 3 TUE. Zachowanie Republiki Chorwacji zagraża urzeczywistnieniu celów Unii Europejskiej, w tym umacniania pokoju i coraz ściślejszego związku miedzy narodami, a także celów przepisów Unii dotyczących terytorium państw członkowskich (art. 4 ust. 3 akapit pierwszy TUE). Ponadto Chorwacja uniemożliwia Słowenii wdrożenie prawa Unii na całości jej terytorium, lądowego i morskiego, raz działanie zgodnie z tym prawem a w szczególności zgodnie z postanowieniami prawa wtórnego Unii dotyczącymi terytorium państw członkowskich (art. 4, ust. 3 akapit pierwszy TUE).

                     Zarzut trzeci:

                           Republika Chorwacji narusza rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, a w szczególności uregulowania wzajemnego dostępu zgodnie z art. 5 tego rozporządzenia i załącznikiem I do tego rozporządzenia. Uregulowanie, które w odniesieniu do Chorwacji i Słowenii ma zastosowanie od dnia 30 grudnia 2017 r., przyznaje 25 statkom rybackim z każdego państwa swobodny dostęp do wód terytorialnych drugiego państwa określonych zgodnie z prawem międzynarodowym, to znaczy zgodnie z wyrokiem arbitrażowym. Chorwacja uniemożliwia Słowenii wykonywanie jej praw w ramach tego uregulowania i narusza w ten sposób art. 5 wspomnianego rozporządzenia, ponieważ: i) odmawia zastosowania uregulowania dotyczącego wzajemnego dostępu; ii) odmawia uznania ważności prawa wydanego w tym celu przez Słowenię; iii) systematycznie stosując sankcje, uniemożliwia słoweńskim rybakom swobodny dostęp do wód terytorialnych uznanych w wyroku arbitrażowym z 2017 r. za słoweńskie oraz, a fortiori, swobodny dostęp do wód chorwackich objętych zakresem stosowania uregulowania dotyczącego wzajemnego dostępu.

                     Zarzut czwarty:

                           Chorwacja narusza rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa oraz rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 404/2011 z dnia 8 kwietnia 2011 r. Bez pozwolenia Słowenii chorwackie policyjne łodzie patrolowe towarzyszą chorwackim rybakom łowiącym na wodach słoweńskich, uniemożliwiając w ten sposób słoweńskim inspektorom rybołówstwa przeprowadzanie kontroli. Jednocześnie organy chorwackie nakładają kary pieniężne za nielegalne przekroczenie granicy i nielegalny połów na rybaków słoweńskich łowiących na wodach słoweńskich, które Chorwacja uważa za własne. Ponadto Chorwacja nie przekazuje Słowenii danych dotyczących działań statków chorwackich na wodach słoweńskich, czego wymagają oba przytoczone wyżej rozporządzenia. W ten sposób Chorwacja uniemożliwia Słowenii przeprowadzanie kontroli na wodach podlegających jej suwerennej władzy i jej jurysdykcji oraz nie przestrzega wyłącznych uprawnień przysługujących Słowenii, jako państwu nadbrzeżnemu, na jej wodach terytorialnych, naruszając tym samym rozporządzenie (WE) nr 1224/2009 i rozporządzenie (UE) nr 404/2011.

                     Zarzut piąty:

                           Chorwacja naruszyła i nadal narusza rozporządzenie (UE) Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen). Chorwacja nie uznaje za swoją granicę ze Słowenią granic określonych w wyroku arbitrażowym, nie współpracuje ze Słowenią w celu ochrony tej »granicy wewnętrznej« i nie jest w stanie zapewnić wystarczającej ochrony, przez co narusza art. 13 i 17 wspomnianego rozporządzenia, a także art. 4, który wymaga, aby granice były określone zgodnie z prawem międzynarodowym.

                     Zarzut szósty:

                           Chorwacja naruszyła i nadal narusza dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/89/UE z dnia 23 lipca 2014 r. ustanawiającą ramy planowania przestrzennego obszarów morskich, która ma zastosowanie do »wód morskich« państw członkowskich, zdefiniowanych zgodnie z Konwencją Narodów Zjednoczonych o prawie morza z 1982 r. (UNCLOS). Chorwacja odrzuca wyrok arbitrażowy, który ustanowił takie określenia granic i – przeciwnie – włącza wody słoweńskie do swojego planowania przestrzennego obszarów morskich, a w konsekwencji uniemożliwia harmonizację z mapami geograficznymi Słowenii, naruszając w ten sposób wspomnianą dyrektywę, w szczególności jej art. 8 i 11.”


title: Sprawa C-589/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-444/14, Furukawa Electric/Komisja, wniesione w dniu 20 września 2018 r. przez Furukawa Electric Co. Ltd

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/20

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-444/14, Furukawa Electric/Komisja, wniesione w dniu 20 września 2018 r. przez Furukawa Electric Co. Ltd
      (Sprawa C-589/18 P)
      (2018/C 427/28)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Furukawa Electric Co. Ltd (przedstawiciele: C. Pouncey, A. Luke, Solicitors)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Viscas Corp.

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-444/2014, Furukawa Electric/Komisja w zakresie, w jakim Sąd oddalił: a) pierwszą część zarzutu piątego podniesionego przez Furukawę; oraz b) trzecią część zarzutu trzeciego podniesionego przez Furukawę – w odniesieniu do obliczenia kwoty grzywny nałożonej na Furukawę i obciążenia jej kosztami postępowania;

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 2 lit. n) decyzji Komisji C(2014) 2139 final (1) w zakresie, w jakim Komisja nałożyła w nim na Furukawę grzywnę w wysokości 8 858 000 EUR;

                  —

                  ustalenie wysokości grzywny nałożonej na Furukawę w art. 2 lit. n) decyzji Komisji na poziomie 4 844 000 EUR;

                  —

                  w wypadku, gdyby Trybunał uchylił wyrok w sprawie T-422/2014, Viscas/Komisja i obniżył grzywnę nałożoną na Viscas na podstawie art. 2 lit. p) decyzji Komisji C(2014) 2139 final – przyznanie Furukawie równoważnego obniżenia kwoty grzywny, za której zapłatę ponosi ona solidarną odpowiedzialność zgodnie z pkt 291 wyroku Sądu w sprawie T-444/2014; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem, poniesionymi przez Furukawę.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie twierdzi, że wyrok Sądu powinien zostać uchylony z następujących powodów.
      Po pierwsze, Sąd naruszył prawo przy wykładni pkt 18 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (2), uznając, że Komisja Europejska miała prawo uwzględnić – w ramach określenia odpowiedniej wartości sprzedaży dla wnoszącej odwołanie w okresie od dnia 18 lutego 1999 r. do dnia 30 września 2001 r. – sprzedaż zrealizowaną przez Fujikura Ltd., zważywszy, że pomiędzy tym podmiotem a wnoszącą odwołanie nie istniały w tym okresie żadne powiązania strukturalne, organizacyjne ani prawne. Wnosząca odwołanie i Fujikura Ltd. nie tworzyły w tym czasie jednego przedsiębiorstwa, w związku z czym nie jest prawidłowe z prawnego punktu widzenia uwzględnienie takiej sprzedaży przy obliczaniu wartości sprzedaży wnoszącej odwołanie. Uwzględnienie owej sprzedaży naruszyło zasadę odpowiedzialności osobistej i doprowadziło do zwiększenia kwoty grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie o ponad 200 000 EUR.
      Po drugie, Sąd naruszył prawo, błędnie stosując zasady dotyczące równego traktowania, gdy uznał, że Komisja miała prawo zastosować pkt 18 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien do wszystkich adresatów decyzji Komisji w sprawie kabli elektrycznych pomimo tego, że strony znajdowały się w całkowicie odmiennych sytuacjach. Producenci europejscy uczestniczyli w światowym kartelu w sprawie podziału rynku, jak również w kartelu europejskim, podczas gdy producenci japońscy i koreańscy (w tym wnosząca odwołanie) brali jedynie udział w światowym kartelu w sprawie podziału rynku. W związku z naruszeniem zasady równego traktowania wynikającym z generalnego zastosowania pkt 18 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien do wszystkich adresatów decyzji, dzięki któremu odnośną wartość sprzedaży producentów europejskich (a tym samym nałożone na nich grzywny) obniżono o 44 %, oraz w świetle wyroku Trybunału w sprawie C-580/12 P, Guardian Industries i Guardian Europe/Komisja wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o naprawienie naruszenia poprzez obniżenie o 44 % kwoty nałożonej na nią grzywny.

         (1)  Decyzja Komisji z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotycząca postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39610 – Kable elektryczne) [notyfikowana jako dokument C(2014) 2139 final] (Dz.U. 2014, C 319, s. 10).

         (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).


title: Sprawa C-353/18: Wniosek o wydanie o orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiliul Naţional de Soluţionare a Contestaţiilor (Rumunia) w dniu 30 maja 2018 r. – SC Beny Alex Srl / Organizaţia Utilizatorilor de Apă pentru Irigaţii (OUAI) Săveni

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/15

      Wniosek o wydanie o orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiliul Naţional de Soluţionare a Contestaţiilor (Rumunia) w dniu 30 maja 2018 r. – SC Beny Alex Srl / Organizaţia Utilizatorilor de Apă pentru Irigaţii (OUAI) Săveni
      (Sprawa C-353/18)
      (2018/C 436/19)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Consiliul Naţional de Soluţionare a Contestaţiilor

         Strony

         Wnosząca odwołanie: SC Beny Alex Srl

         Druga strona postępowania: Organizaţia Utilizatorilor de Apă pentru Irigaţii (OUAI) Săveni
      Postanowieniem z dnia 17 października 2018 r., Trybunał (ósma izba) stwierdził oczywistą niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.


title: Sprawa C-507/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 2 sierpnia 2018 r. – NH / Associazione Avvocatura per i diritti LGBTI – Rete Lenford

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 2 sierpnia 2018 r. – NH / Associazione Avvocatura per i diritti LGBTI – Rete Lenford
      (Sprawa C-507/18)
      (2018/C 436/20)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: NH

         Strona pozwana: Associazione Avvocatura per i diritti LGBTI – Rete Lenford

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 9 dyrektywy 2000/78/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że stowarzyszenie, którego członkami są adwokaci specjalizujący się w ochronie prawnej kategorii osób o odmiennej orientacji seksualnej i którego statutowym celem jest propagowanie kultury i poszanowania praw tej kategorii osób, automatycznie uznaje się za przedstawiciela zbiorowego interesu i za stowarzyszenie o celu niezarobkowym, mające czynną legitymację procesową, w tym do występowania z żądaniem odszkodowawczym, w przypadku zaistnienia okoliczności faktycznych uznanych za dyskryminacyjne dla owej kategorii?

                  2)

                  Czy nieprzychylna osobom homoseksualnym wypowiedź w wywiadzie udzielonym w rozrywkowej audycji radiowej, w której respondent oświadczył, że nigdy nie zatrudniłby takich osób ani nie chciałby współpracować z takimi osobami w swojej kancelarii, wchodzi w zakres stosowania przewidzianej w dyrektywie 2000/78/WE ochrony przed dyskryminacją, zgodnie z prawidłową wykładnią jej art. 2 i 3, chociaż nie prowadził on ani nie planował jakiejkolwiek rekrutacji?

         (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2000, L 303, s. 16).


title: Sprawa C-207/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Tarragona – Hiszpania) – Postępowanie wszczęte przez Ministerio Fiscal (Odesłanie prejudycjalne – Łączność elektroniczna – Przetwarzanie danych osobowych – Dyrektywa 2002/58/WE – Artykuły 1 i 3 – Zakres stosowania – Poufność łączności elektronicznej – Ochrona – Artykuł 5 i art. 15 ust. 1 – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuły 7 i 8 – Dane przetwarzane w związku ze świadczeniem usług łączności elektronicznej – Dostęp organów krajowych do danych do celów dochodzenia – Próg wagi naruszenia mogący uzasadniać dostęp do danych)

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Tarragona – Hiszpania) – Postępowanie wszczęte przez Ministerio Fiscal
      (Sprawa C-207/16) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Łączność elektroniczna - Przetwarzanie danych osobowych - Dyrektywa 2002/58/WE - Artykuły 1 i 3 - Zakres stosowania - Poufność łączności elektronicznej - Ochrona - Artykuł 5 i art. 15 ust. 1 - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 7 i 8 - Dane przetwarzane w związku ze świadczeniem usług łączności elektronicznej - Dostęp organów krajowych do danych do celów dochodzenia - Próg wagi naruszenia mogący uzasadniać dostęp do danych))
      (2018/C 436/02)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Audiencia Provincial de Tarragona

         Strona w postępowaniu głównym

      Ministerio Fiscal

         Sentencja

      Artykuł 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w związku z art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że dostęp organów publicznych do danych w celu identyfikacji posiadaczy kart SIM działających w skradzionym telefonie komórkowym, takich jak nazwisko, imię oraz, w stosownych przypadkach, adres tych posiadaczy, powoduje ingerencję w prawa podstawowe tych posiadaczy, ustanowione w owych artykułach karty, która nie jest na tyle poważna, aby dostęp ten należało ograniczyć – w zakresie zapobiegania, dochodzenia, wykrywania i ścigania przestępstw kryminalnych – do walki z poważną przestępczością.

         (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016


title: Sprawa T-33/18: Postanowienie Sądu z dnia 3 października 2018 r. – Pracsis i Conceptexpo Project / Komisja i EACEA Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie – Zamówienia publiczne na usługi – Odwołanie w trybie administracyjnym do Komisji – Akt wyłącznie potwierdzający – Termin na wniesienie skargi – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Niedopuszczalność

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/51

      Postanowienie Sądu z dnia 3 października 2018 r. – Pracsis i Conceptexpo Project / Komisja i EACEA
      (Sprawa T-33/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Zamówienia publiczne na usługi - Odwołanie w trybie administracyjnym do Komisji - Akt wyłącznie potwierdzający - Termin na wniesienie skargi - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
      (2018/C 436/73)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strony skarżące: Pracsis SPRL (Bruksela, Belgia) i Conceptexpo Project (Wavre, Belgia) (przedstawiciel: adwokat J. N. Louis)

         Strony pozwane: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin, A Katsimerou i I. Rubene, pełnomocnicy), Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA) (przedstawiciele: początkowo H. Monet i A. Kisylyczko, następnie H. Monet i N. Durand, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, żądanie na podstawie art. 263 TFUE zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 13 listopada 2017 r. w sprawie oddalenia odwołania w trybie administracyjnym od decyzji EACEA z dnia 17 lipca i 11 sierpnia 2017 r., oraz, „o ile zachodzi taka potrzeba”, stwierdzenia nieważności wyżej wskazanych decyzji EACEA oraz jej „decyzji” o podpisaniu umowy z oferentem zakwalifikowanym na pierwszym miejscu, w zakresie w jakim decyzje te klasyfikują ofertę konsorcjum skarżących na drugim miejscu zgodnie z mechanizmem kaskadowym w ramach przetargu EACEA/2017/01 dotyczącego usług organizacji wydarzeń i działań promocyjnych w sektorze audiowizualnym, a po drugie, żądanie na podstawie art. 268 TFUE zmierzające do uzyskania naprawienia szkody, jaką miały ponieść skarżące w wyniku tych decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Pracsis SPRL i Conceptexpo Project zostają obciążone, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską oraz przez Agencję Wykonawczą ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA).

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018


title: Sprawa T-10/17: Wyrok Sądu z dnia 16 października 2018 r. – Proof IT / EIGE (Zamówienia publiczne na usługi – Postępowanie przetargowe – Wniosek o świadczenie usług w podziale na dwie części – Usługi dotyczące strony internetowej – Odrzucenie oferty jednego z oferentów – Kryteria udzielenia zamówienia – Przejrzystość – Równość traktowania – Oczywisty błąd w ocenie – Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/40

      Wyrok Sądu z dnia 16 października 2018 r. – Proof IT / EIGE
      (Sprawa T-10/17) (1)

      ((Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Wniosek o świadczenie usług w podziale na dwie części - Usługi dotyczące strony internetowej - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Kryteria udzielenia zamówienia - Przejrzystość - Równość traktowania - Oczywisty błąd w ocenie - Odpowiedzialność pozaumowna))
      (2018/C 436/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Proof IT SIA (Ryga, Łotwa) (przedstawiciele: adwokaci J. Jerņeva i D. Pāvila)

         Strona pozwana: Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (przedstawiciele: adwokaci J. Stuyck, V. Ost i M. Vanderstraeten)

         Przedmiot

      Po pierwsze, złożony na podstawie art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji EIGE o odrzuceniu oferty skarżącej złożonej na część nr 1 w przetargu EIGE/2016/OPER/03, zatytułowanym „Umowa ramowa o usługi internetowe”, i o udzieleniu zamówienia określonego umową ramową innemu oferentowi, a po drugie, złożony na podstawie art. 268 TFUE wniosek o odszkodowanie ze szkodę poniesioną przez skarżącą z racji utraty szansy lub samego zamówienia.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Proof IT SIA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 78 z 13.3.2017.


title: Sprawa C-571/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Varna – Bułgaria) – Nikolay Kantarev / Balgarska Narodna Banka [Odesłanie prejudycjalne – Systemy gwarancji depozytów – Dyrektywa 94/19/WE – Artykuł 1 pkt 3 ppkt (i) – Artykuł 10 ust. 1 – Pojęcie „depozytu niedostępnego” – Odpowiedzialność państwa członkowskiego za szkody wyrządzone jednostkom w wyniku naruszenia prawa Unii – Wystarczająco istotne naruszenie prawa Unii – Autonomia proceduralna państw członkowskich – Zasada lojalnej współpracy – Artykuł 4 ust. 3 TUE – Zasady równoważności i skuteczności]

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/3

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Varna – Bułgaria) – Nikolay Kantarev / Balgarska Narodna Banka
      (Sprawa C-571/16) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Systemy gwarancji depozytów - Dyrektywa 94/19/WE - Artykuł 1 pkt 3 ppkt (i) - Artykuł 10 ust. 1 - Pojęcie „depozytu niedostępnego” - Odpowiedzialność państwa członkowskiego za szkody wyrządzone jednostkom w wyniku naruszenia prawa Unii - Wystarczająco istotne naruszenie prawa Unii - Autonomia proceduralna państw członkowskich - Zasada lojalnej współpracy - Artykuł 4 ust. 3 TUE - Zasady równoważności i skuteczności])
      (2018/C 436/03)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administrativen sad – Varna

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Nikolay Kantarev

         Druga strona postępowania: Balgarska Narodna Banka

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 pkt 3 i art. 10 ust. 1 dyrektywy 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/14/WE z dnia 11 marca 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie, po pierwsze, obowiązywaniu ustawodawstwa krajowego, zgodnie z którym stwierdzenie niedostępności depozytów zależy od niewypłacalności instytucji kredytowej i cofnięcia tej instytucji licencji bankowej, a po drugie, wprowadzaniu odstępstw od określonych w tych przepisach terminów do stwierdzenia niedostępności depozytów i wypłaty tych depozytów ze względu na podnoszoną konieczność objęcia instytucji kredytowej szczególnym nadzorem.

                  2)

                  Artykuł 1 pkt 3 ppkt (i) dyrektywy 94/19 należy interpretować w ten sposób, że niedostępność depozytów w rozumieniu tego przepisu powinna zostać stwierdzona w drodze wyraźnej czynności właściwego organu krajowego i nie można jej wywodzić z innych czynności organów krajowych, takich jak decyzja Balgarska Narodna Banka (narodowego banku Bułgarii) (NBB) o objęciu banku Korporativna Targovska Banka specjalnym nadzorem, ani domniemywać z okoliczności takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym.

                  3)

                  Artykuł 1 pkt 3 ppkt (i) dyrektywy 94/19 w brzmieniu nadanym mu przez dyrektywę 2009/14 należy interpretować w ten sposób, że stwierdzenie niedostępności depozytów bankowych w rozumieniu tego przepisu nie może być uzależnione od warunku, aby posiadacz tego depozytu wystąpił uprzednio – bezskutecznie – do danej instytucji kredytowej w sprawie wycofania środków.

                  4)

                  Artykuł 1 pkt 3 ppkt (i) dyrektywy 94/19 w brzmieniu nadanym mu przez dyrektywę 2009/14 jest bezpośrednio skuteczny i stanowi normę prawną mającą na celu przyznanie uprawnień jednostkom, umożliwiającą deponentom wniesienie skargi o naprawienie szkody spowodowanej zwłoką w zwrocie depozytów. Do sądu odsyłającego należy sprawdzenie, po pierwsze, czy brak stwierdzenia niedostępności depozytów w terminie pięciu dni roboczych, określonym w tym przepisie, mimo że warunki wyraźnie określone w tym przepisie zostały spełnione, stanowi w okolicznościach sprawy w postępowaniu głównym wystarczająco istotne naruszenie w rozumieniu prawa Unii, i po drugie, czy istnieje bezpośredni związek przyczynowy między tym naruszeniem a szkodą poniesioną przez deponenta takiego jak N. Kantarev.

                  5)

                  Artykuł 4 ust. 3 TUE oraz zasady równoważności i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że w braku w Bułgarii szczególnej procedury dotyczącej dochodzenia odpowiedzialności tego państwa członkowskiego za szkody spowodowane przez naruszenie prawa Unii przez organ krajowy przepisy te:

                              —

                              nie sprzeciwiają się obowiązywaniu uregulowania krajowego, które przewiduje dwa różne środki zaskarżenia, należące do właściwości różnych sądów i podlegające różnym warunkom, pod warunkiem że sąd odsyłający ustali, czy w świetle prawa krajowego odpowiedzialności organu krajowego takiego NBB należy dochodzić na podstawie Zakon za otgovornostta na darzhavata i obshtinite za vredi (ustawy o odpowiedzialności odszkodowawczej państwa i gmin), czy Zakon za zadalzheniata i dogovorit (ustawy o zobowiązaniach i umowach), a obydwa te środki zaskarżenia są zgodne z zasadami równoważności i skuteczności;

                              —

                              stoją na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania krajowego, które uzależnia prawo jednostek do otrzymania odszkodowania od dodatkowej przesłanki, dotyczącej umyślnego charakteru szkody wyrządzonej przez organ krajowy;

                              —

                              nie sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów krajowych, które uzależniają prawo jednostek do otrzymania odszkodowania od wymogu przedstawienia przez jednostkę dowodu zawinionego działania, pod warunkiem – czego ustalenie należy do sądu odsyłającego – że pojęcie „zawinionego działania” nie wykracza poza pojęcie „wystarczająco istotnego naruszenia”;

                              —

                              nie sprzeciwiają się obowiązywaniu uregulowania krajowego, które przewiduje uiszczenie opłat zwykłych lub będących wartością określoną stosunkowo wobec wartości przedmiotu sporu, pod warunkiem – czego zbadanie należy do sądu odsyłającego – że uiszczenie opłaty zwykłej lub opłaty proporcjonalnej do wartości przedmiotu sporu nie jest sprzeczne z zasadą skuteczności, biorąc pod uwagę wysokość i ciężar opłaty, to, czy ewentualnie stanowi niedającą się pokonać przeszkodę w dostępie do sądu, jej obowiązkowych charakter, a także możliwości zwolnienia z niej;

                              —

                              nie sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów krajowych, które uzależniają prawo jednostek do otrzymania odszkodowania od wcześniejszego uchylenia aktu administracyjnego leżącego u podstaw powstania szkody, pod warunkiem – czego ustalenie należy do sądu odsyłającego – że wymóg ten może być racjonalnie stawiany poszkodowanemu.

         (1)  Dz.U. C 38 z 6.2.2017.


title: Sprawa C-592/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 21 września 2018 r. – Darie BV / Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 21 września 2018 r. – Darie BV / Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu
      (Sprawa C-592/18)
      (2018/C 436/37)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      College van Beroep voor het bedrijfsleven

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Darie BV

         Strona przeciwna: Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pojęcie „produkt biobójczy” w rozumieniu art. 3 rozporządzenia 528/2012 (1) należy interpretować w ten sposób, że odnosi się ono również do środków, które zawierają jeden lub więcej rodzajów bakterii, enzymów lub innych składników, jeżeli z uwagi na swój specyficzny sposób działania nie mają one bezpośredniego wpływu na szkodliwe organizmy, które mają zwalczać, lecz na powstanie lub odpowiednio istnienie ewentualnego środowiska życia tych organizmów szkodliwych i jakie wymogi muszą być zatem w stosownych wypadkach sformułowane w odniesieniu do takiego działania?

                  2)

                  Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze znaczenie ma, że użycie takiego środka wymaga usunięcia szkodliwego organizmu, a jeśli tak – to według jakich kryteriów należy oceniać, że został on usunięty?

                  3)

                  Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze znaczenie ma, w jakim terminie dochodzi do działania środka?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych, Dz.U. 2012, L 167, s. 1.


title: Sprawa T-549/18: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2018 r. – Hexal / EMA

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/52

      Skarga wniesiona w dniu 19 września 2018 r. – Hexal / EMA
      (Sprawa T-549/18)
      (2018/C 436/74)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Hexal AG (Holzkirchen, Niemcy) (przedstawiciele: M. Martens, N. Carbonnelle, adwokaci i S. Faircliffe, solicitor)

         Strona przeciwna: Europejska Agencja Leków (EMA)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że podniesiony przez stronę skarżącą zarzut niezgodności z prawem dotyczący twierdzenia Komitetu ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi (CHMP), że wyprodukowany przez spółkę Sanofi teriflunomide posiada status nowej substancji czynnej, zgodnie z decyzją Komisji z dnia 26 sierpnia 2013 r. udzielającą pozwolenie na dopuszczenie do obrotu dotyczące produktu leczniczego „AUBAGIO® – Teriflunomide”, jest dopuszczalny i zasadny;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EMA z dnia 5 lipca 2018 r. o niezatwierdzeniu wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dotyczącego generycznej wersji produktu leczniczego Aubagio®;

                  —

                  obciążenie EMA kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na mocy zaskarżonej decyzji odmówiono zatwierdzenia wniosku spółki Hexal o uzyskanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w odniesieniu do produktu leczniczego Teriflunomide Hexal z uwagi na to, że wcześniej dopuszczony do obrotu produkt leczniczy o nazwie Aubagio® nadal korzysta z prawnej ochrony danych zgodnie z decyzją wykonawczą Komisji z dnia 26 sierpnia 2013 r., przeciwko której strona skarżąca podnosi zarzut niezgodności z prawem na podstawie art. 277 TFUE. Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  W ramach zarzutu pierwszego podniesionego przeciwko wydanej przez Europejską Agencję Leków zaskarżonej decyzji Hexal podnosi, że zarzut niezgodności z prawem jest uzasadniony, jako że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niedopuszczalne pod względem prawnym, ponieważ EMA naruszyła prawo i popełniła błędy w ustaleniach faktycznych, a także uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia i dokonania starannej i dogłębnej oceny zgodnie z wymaganiami art. 296 TFUE;

                  2.

                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca kwestionuje zgodność z prawem zaskarżonej decyzji również z tego względu, że po tym jak spółka Hexal złożyła wniosek o pozwolenia na dopuszczenie do obrotu leku generycznego, status „nowej substancji czynnej” powinien był zostać zbadany ponownie, co nie miało miejsca w niniejszym przypadku. W związku z tym, zdaniem strony skarżącej, EMA nie wykonała swoich obowiązków w sposób należyty, a w szczególności nie dokonała skutecznej i starannej oceny oraz nie przedstawiła uzasadnienia zgodnie z wymaganiami art. 296 TFUE, co czyni zaskarżoną decyzję niezgodną z prawem.