title: Sprawa F-12/11: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2011 r. — Hecq przeciwko Komisji

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/22

         Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2011 r. — Hecq przeciwko Komisji
   (Sprawa F-12/11)
   2011/C 113/46
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: André Hecq (Chaumont-Gistoux, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Vogel)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Skarga mająca na celu stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji o oddaleniu wniosku skarżącego o przywrócenie go do pracy i zapłatę całkowitego wynagrodzenia przysługującego mu jako urzędnikowi od dnia 1 sierpnia 2003 r. oraz odszkodowania z odsetkami za zwłokę od tych wszystkich kwot naliczonymi od dnia 1 sierpnia 2003 r. w wysokości 7 % rocznie.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 29 października 2010 r., na mocy której oddalono zażalenie skarżącego z dnia 6 lipca 2010 r. na dorozumianą decyzję podjętą w dniu 15 kwietnia 2010 r., w drodze której nieuwzględniono wniosku skarżącego z dnia 15 grudnia 2009 r. o przywrócenie go do pracy i zapłatę całkowitego wynagrodzenia przysługującego mu jako urzędnikowi od dnia 1 sierpnia 2003 r. oraz odszkodowania z odsetkami za zwłokę od tych wszystkich kwot naliczonymi od dnia 1 sierpnia 2003 r. w wysokości 7 % rocznie;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji, którą organ powołujący przyjął, jak się zdaje, w dniu 15 kwietnia 2010 r. w zakresie w jakim na jej mocy wspomniany wniosek skarżącego z dnia 15 grudnia 2009 r. został oddalony;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego, tytułem odszkodowania, kwoty odpowiadającej wynagrodzeniu przysługującemu mu jako urzędnikowi a którego został on bezprawnie pozbawiony za okres od dnia 1 sierpnia 2003 r. oraz kwoty 50 000 EUR z odsetkami za zwłokę od tych wszystkich kwot naliczonymi od dnia 1 sierpnia 2003 r. w wysokości 7 % rocznie;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-324/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 grudnia 2008 r. — Plant i inni przeciwko Komisji

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/68

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 grudnia 2008 r. — Plant i inni przeciwko Komisji
   (Sprawa T-324/07) (1)

   (2009/C 44/115)

      Język postępowania: angielski

   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 247 z 20.10.2007.


title: Sprawa T-94/15: Postanowienie Sądu z dnia 11 marca 2016 r. – Binca Seafoods/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1358/2014 — Nieprzedłużenie obowiązywania środków przejściowych dotyczących zwierząt akwakultury, przewidzianych w art. 95 ust. 11 rozporządzenia (WE) nr 889/2008 — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność)

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/44

         Postanowienie Sądu z dnia 11 marca 2016 r. – Binca Seafoods/Komisja
   (Sprawa T-94/15) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1358/2014 - Nieprzedłużenie obowiązywania środków przejściowych dotyczących zwierząt akwakultury, przewidzianych w art. 95 ust. 11 rozporządzenia (WE) nr 889/2008 - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność))
   (2016/C 156/59)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Binca Seafoods GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: H. Schmidt, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Walkerová, H. Kranenborg i G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1358/2014 z dnia 18 grudnia 2014 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 889/2008 ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w odniesieniu do pochodzenia zwierząt akwakultury ekologicznej, praktyk gospodarskich w sektorze akwakultury, paszy dla zwierząt i produktów akwakultury ekologicznej oraz substancji dopuszczonych do stosowania w akwakulturze ekologicznej (Dz.U. L 365 s. 97).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Binca Seafoods GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 11.5.2015.


title: Sprawa C-311/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – TrustBuddy AB/Lauri Pihlajaniemi

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/46

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – TrustBuddy AB/Lauri Pihlajaniemi
   (Sprawa C-311/15) (1)

   (2016/C 038/59)
   Język postępowania: fiński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa T-659/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Hunter/Parlament

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/72

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Hunter/Parlament
   (Sprawa T-659/15)
   (2016/C 048/80)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mark Lee Hunter (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat N. Pirc Musar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji A(2015)8684 C Parlamentu Europejskiego z dnia 16 września 2015 r., w której oddalono wniosek potwierdzający strony skarżącej o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach, dodatkach na ogólne wydatki i o wydatkach na personel członków Parlamentu Europejskiego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą zgodnie z art. 134 i 140 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez wszelkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 (1) w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001 (2), ponieważ żądane dane osobowe nie są chronione na podstawie prawa Unii;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001, ponieważ odmówiono dostępu do żądanych informacji, mimo że przesłanki ujawnienia były spełnione;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia określonego w art. 2 i 4 rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 ogólnego obowiązku rozpatrzenia każdego indywidualnego dokumentu;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ odmowa udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów jest bezzasadna;

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku przedstawienia uzasadnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ Parlament nie udzielił odpowiedzi na wszystkie argumenty strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).


title: Sprawa C-531/09: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/22

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-531/09)
   2010/C 51/35
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Yerrell i M. Teles Romão, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy 2006/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. zmieniająca dyrektywę 1999/62/WE (1) w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe, a w kaczym bądź razie poprzez brak poinformowania Komisji o ich przyjęciu, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na transpozycję dyrektywy upłynął w dniu 10 czerwca 2008 r.

      (1)  Dz.U. L 157, s. 8.


title: Sprawa T-597/13: Wyrok Sądu z dnia 23 października 2015 r. – Calida/OHIM – Quanzhou Green Garments (dadida) [Wspólnotowy znak towarowy — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Graficzny znak towarowy dadida — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CALIDA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/25

         Wyrok Sądu z dnia 23 października 2015 r. – Calida/OHIM – Quanzhou Green Garments (dadida)
   (Sprawa T-597/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Graficzny znak towarowy dadida - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CALIDA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 414/32)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Calida Holding AG (Sursee, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci R. Kaase i H. Dirksmeier)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: I. Harrington, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Quanzhou Green Garments Co. Ltd (Quanzhou, Chiny)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 września 2013 r. (sprawa R 1190/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Calida Holding AG a Quanzhou Green Garments Co. Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Milux Holding SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa C-167/12: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Employment Tribunal, Newcastle upon Tyne -Zjednoczone Królestwo) – C.D. przeciwko S.T. (Odesłanie prejudycjalne  — Polityka społeczna  — Dyrektywa 92/85/EWG  — Środki służące wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią  — Artykuł 8  — Matka zamawiająca, której dziecko urodziło się dzięki umowie o macierzyństwo zastępcze  — Odmowa przyznania jej urlopu macierzyńskiego  — Dyrektywa 2006/54/WE  — Równość traktowania pracowników płci żeńskiej i męskiej  — Artykuł 14  — Mniej korzystne traktowanie matki zamawiającej w odniesieniu do przyznawania urlopu macierzyńskiego)

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Employment Tribunal, Newcastle upon Tyne -Zjednoczone Królestwo) – C.D. przeciwko S.T.
   (Sprawa C-167/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 92/85/EWG - Środki służące wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią - Artykuł 8 - Matka zamawiająca, której dziecko urodziło się dzięki umowie o macierzyństwo zastępcze - Odmowa przyznania jej urlopu macierzyńskiego - Dyrektywa 2006/54/WE - Równość traktowania pracowników płci żeńskiej i męskiej - Artykuł 14 - Mniej korzystne traktowanie matki zamawiającej w odniesieniu do przyznawania urlopu macierzyńskiego))
   2014/C 142/06
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Employment Tribunal, Newcastle upon Tyne

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: C.D.

      Strona pozwana: S.T.

      Przedmiot

   Wniosek o wdanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Employment Tribunal Newcastle upon tyne – Wykładnia art. 1 ust. 1, art. 2 lit. c), art. 8 ust. 1 i art. 11 ust. 2 lit. b) dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz.U. L 348, s.1) – Wykładnia art. 14 i art. 2 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 2 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 204, s. 23) – Zakaz mniej korzystnego traktowania kobiet w związku z ciążą lub urlopem macierzyńskim w rozumieniu dyrektywy 92/85/EWG – Zakres zastosowania – Niebiologiczna matka dziecka, która skorzystała z usług matki zastępczej – Prawo do urlopu macierzyńskiego

      Sentencja

               1)

               Wykładni dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiątej dyrektywy szczegółowej w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) należy dokonywać w ten sposób, że państwa członkowskie nie są zobowiązane do przyznania urlopu macierzyńskiego na podstawie art. 8 tej dyrektywy pracownicy będącej matką zamawiającą, której dziecko urodziło się dzięki umowie o macierzyństwo zastępcze, także w wypadku, gdy jest ona w stanie karmić to dziecko piersią po urodzeniu lub gdy faktycznie karmi je piersią.

               2)

               Wykładni art. 14 dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy w związku z jej art. 2 ust. 1 lit. a) i b) lub z art. 2 ust. 2 lit. c) należy dokonywać w ten sposób, że okoliczność odmowy przyznania przez pracodawcę urlopu macierzyńskiego matce zamawiającej, której dziecko urodziło się dzięki umowie o macierzyństwo zastępcze, nie stanowi dyskryminacji ze względu na płeć.

      (1)  Dz.U. C 194 z 30.6.2012.


title: Sprawa C-271/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Consiglio di Stato z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawach: 1) Francesca Rauty'ego przeciwko Ministero per i Beni Culturali e Ambientali; Soprintendenza B.A.A. di Firenze, Prato e Pistoia; interwenient ad adiuvandum: Consiglio Nazionale degli Ingegneri; 2) Ordine degli Ingegneri della Provincia di Pistoia przeciwko Francesco Rauty'emu, Ministero per i Beni e le Attività Culturali, interwenient ad adiuvandum: Consiglio Nazionale degli Ingegneri

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Consiglio di Stato z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawach: 1) Francesca Rauty'ego przeciwko Ministero per i Beni Culturali e Ambientali; Soprintendenza B.A.A. di Firenze, Prato e Pistoia; interwenient ad adiuvandum: Consiglio Nazionale degli Ingegneri; 2) Ordine degli Ingegneri della Provincia di Pistoia przeciwko Francesco Rauty'emu, Ministero per i Beni e le Attività Culturali, interwenient ad adiuvandum: Consiglio Nazionale degli Ingegneri
   (Sprawa C-271/05)
   (2005/C 229/12)
   Język postępowania : włoski
   W dniu 30 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Consiglio di Stato (Włochy), z dnia 18 stycznia 2005 w sprawach Francesco Rauty przeciwko Ministero per i Beni Culturali e Ambientali; Soprintendenza B.A.A. di Firenze, Prato e Pistoia; interwenient ad adiuvandum: Consiglio Nazionale degli Ingegneri; 2) Ordine degli Ingegneri della Provincia di Pistoia przeciwko Francesco Rauty'emu, Ministero per i Beni e le Attività Culturali, interwenient ad adiuvandum: Consiglio Nazionale degli Ingegneri.
   Consiglio di Stato zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               czy na podstawie art. 10 i 11 dyrektywy 1985/384/WE z dnia 10 czerwca 1985 r. (1) należy uznawać za równorzędne we Włoszech dyplomy ukończenia studiów architektury i inżynierii cywilnej wydane przez Uniwersytety i Politechniki włoskie w tym sensie, iż osoby, które ukończyły studia inżynierii cywilnej, posiadające odpowiednie uprawnienia, są dopuszczone do wykonywania zawodu architekta, a zatem do wykonywania wszelkich czynności i zadań, które potencjalne przepisy krajowe zastrzegają dla zawodowych kompetencji architekta;

               2)

               czy też owe przepisy art. 10 i 11 zrównują ze sobą jedynie przedmiotowe dwa dyplomy (studiów architektury i inżynierii cywilnej) w tym sensie, iż obydwa pozwalają na wykonywanie zawodu architekta pod warunkiem zdania określonego egzaminu uprawniającego do wykonywania zawodu architekta.

      (1)  Dz.U. L 223 z 21.8.1985, str. 15


title: Sprawa T-71/06: Skarga wniesiona w dniu  27 lutego 2006 r.  — ENERCON przeciwko OHIM

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/23

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2006 r. — ENERCON przeciwko OHIM
   (Sprawa T-71/06)
   (2006/C 108/42)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: ENERCON GmbH (Aurich, Niemcy) (Przedstawiciel: adwokat R. Böhm)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 listopada 2005 r. (postępowanie odwoławcze 0179/2005-2);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: trójwymiarowy znak towarowy składający się z części konwertera energii wiatru dla towarów należących do klasy 7 — zgłoszenie nr 2 496 743

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, że objęty zgłoszeniem kształt towaru nie należy do zwykle używanych kształtów i w związku z tym zgłoszony trójwymiarowy znak towarowy posiada charakter odróżniający.
   Naruszenie art. 7 ust. 3 wymienionego wyżej rozporządzenia polegające na tym, że po uwzględnieniu występujących w sprawie okoliczności Izba Odwoławcza powinna była zażądać od zgłaszającego wspólnotowy znak towarowy dalszych ekspertyz, które mogły stanowić dowód zgodnie z art. 7 ust. 3.


title: Sprawa T-313/16: Postanowienie Sądu z dnia 19 stycznia 2017 r. – Grupo Riberebro Integral i Riberebro Integral/Komisja

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/43

         Postanowienie Sądu z dnia 19 stycznia 2017 r. – Grupo Riberebro Integral i Riberebro Integral/Komisja
   (Sprawa T-313/16) (1)

   (2017/C 078/61)
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 287 z 8.8.2016.


title: Sprawa C-194/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Orange European Smallcap Fund N. V. (Artykuły 56-58 WE — Swobodny przepływ kapitału — Opodatkowanie dywidend — Ulga podatkowa przyznawana przedsiębiorstwu zbiorowego inwestowania w rozumieniu przepisów podatkowych z tytułu podatków pobranych u źródła przez inne państwo od dywidend otrzymanych przez to przedsiębiorstwo — Ograniczenie tej ulgi podatkowej do kwoty, jaką akcjonariusz będący rezydentem państwa członkowskiego siedziby tego przedsiębiorstwa, który dokonał inwestycji bez pośrednictwa takiego przedsiębiorstwa, mógłby zaliczyć na poczet podatku dochodowego na mocy konwencji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania — Ograniczenie tej ulgi podatkowej w stosunku do udziału w kapitale tego przedsiębiorstwa akcjonariuszy niebędących rezydentami)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Orange European Smallcap Fund N. V.
   (Sprawa C-194/06) (1)

   (Artykuły 56-58 WE - Swobodny przepływ kapitału - Opodatkowanie dywidend - Ulga podatkowa przyznawana przedsiębiorstwu zbiorowego inwestowania w rozumieniu przepisów podatkowych z tytułu podatków pobranych u źródła przez inne państwo od dywidend otrzymanych przez to przedsiębiorstwo - Ograniczenie tej ulgi podatkowej do kwoty, jaką akcjonariusz będący rezydentem państwa członkowskiego siedziby tego przedsiębiorstwa, który dokonał inwestycji bez pośrednictwa takiego przedsiębiorstwa, mógłby zaliczyć na poczet podatku dochodowego na mocy konwencji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania - Ograniczenie tej ulgi podatkowej w stosunku do udziału w kapitale tego przedsiębiorstwa akcjonariuszy niebędących rezydentami)
   (2008/C 171/05)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: Orange European Smallcap Fund N. V.
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 56, 57 ust. 1 i art. 58 ust. 1 WE — Przepisy krajowe przyznające ulgę podatkową na rzecz spółki inwestycyjnej w przypadku pobrania przez inne państwa członkowskie podatku u źródła od dywidend — Ograniczenie w przypadku akcjonariuszy niebędących rezydentami Niderlandów lub niebędących podatnikami niderlandzkiego podatku od osób prawnych
   Sentencja

               1)

               Artykuły 56 WE i 58 WE nie stoją na przeszkodzie stosowaniu przepisów państwa członkowskiego, takich jak rozważane w sprawie przed sądem krajowym, zgodnie z którymi ulga podatkowa przyznawana na rzecz przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w rozumieniu przepisów podatkowych z siedzibą na terytorium tego państwa członkowskiego, mająca na celu uwzględnienie podatku pobranego u źródła przez inne państwo członkowskie od dywidend wypłaconych tym przedsiębiorstwom, jest ograniczona do kwoty, którą osoba fizyczna zamieszkała w tym pierwszym państwie członkowskim mogłaby zaliczyć na poczet podatku dochodowego, z tytułu podobnych podatków pobranych u źródła, na podstawie konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej z tym innym państwem członkowskim.

               2)

               Artykuły 56 WE i 58 WE stoją na przeszkodzie stosowaniu przepisów państwa członkowskiego, takich jak rozważane w sprawie przed sądem krajowym, zgodnie z którymi ulga podatkowa przyznawana na rzecz przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w rozumieniu przepisów podatkowych z siedzibą na terytorium tego państwa członkowskiego, mająca na celu uwzględnienie podatków pobranych u źródła przez inne państwo członkowskie lub przez państwo trzecie od dywidend wypłaconych tym przedsiębiorstwom, jest ograniczona, jeżeli i w takim zakresie, w jakim ich akcjonariat składa się z osób fizycznych lub prawnych mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w innych państwach członkowskich lub w państwach trzecich, skoro to ograniczenie jest niekorzystne dla wszystkich akcjonariuszy tych przedsiębiorstw bez różnicy.
               W tym zakresie nie ma znaczenia okoliczność, że zagraniczni akcjonariusze przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w rozumieniu przepisów podatkowych mają miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie, z którym państwo siedziby tego przedsiębiorstwa zawarło konwencję przewidującą wzajemne zaliczenie podatku pobranego u źródła od dywidend.

               3)

               Dane ograniczenie objęte jest zakresem art. 57 ust. 1 WE jako ograniczenie przepływu kapitału dotyczące inwestycji bezpośrednich, o ile dotyczy ono wszelkiego rodzaju inwestycji dokonywanych przez osoby fizyczne lub prawne, które służą ustanowieniu lub utrzymaniu trwałych i bezpośrednich powiązań między osobą, która wniosła kapitał, a przedsiębiorcą, któremu udostępnia ona kapitał w celu wykonywania działalności gospodarczej.

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006.


title: Sprawa F-37/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 grudnia 2015 r. – De Nicola przeciwko EBI (Służba publiczna — Personel EBI — Mobbing — Dochodzenie — Sprawozdanie komisji dochodzeniowej — Błędna definicja mobbingu — Decyzja prezesa EBI o nienadawaniu dalszego biegu postępowaniu w sprawie skargi — Stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/88

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 grudnia 2015 r. – De Nicola przeciwko EBI
   (Sprawa F-37/12) (1)

   ((Służba publiczna - Personel EBI - Mobbing - Dochodzenie - Sprawozdanie komisji dochodzeniowej - Błędna definicja mobbingu - Decyzja prezesa EBI o nienadawaniu dalszego biegu postępowaniu w sprawie skargi - Stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie))
   (2016/C 048/98)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: G. Nuvoli i T. Gilliams, pełnomocnicy, adwokat A. Dal Ferro)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności pisma, którym Prezes EBI zadecydował, w następstwie sprawozdania komitetu „Dignity at work”, o oddaleniu doniesienia o mobbingu wniesionego przez stronę skarżącą oraz opinii wspomnianego komitetu w zakresie w jakim nie stwierdzono w niej, że strona skarżąca była ofiarą mobbingu.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji prezesa Europejskiego Banku Inwestycyjnego z dnia 20 grudnia 2011 r. oddalającej skargę na mobbing C. De Nicoli.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Europejski Bank Inwestycyjny pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez C. De Nicolę.

      (1)  Dz.U. C 184 z 23.6.2012, s. 24.


title: Sprawa C-650/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 25 września 2015 r. w sprawie T-268/10 RENV, Polyelectrolyte Producers Group GEIE (PPG), SNF SAS/Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA), wniesione w dniu 4 grudnia 2015 r. przez Polyelectrolyte Producers Group GEIE (PPG), SNF SAS

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/25

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 25 września 2015 r. w sprawie T-268/10 RENV, Polyelectrolyte Producers Group GEIE (PPG), SNF SAS/Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA), wniesione w dniu 4 grudnia 2015 r. przez Polyelectrolyte Producers Group GEIE (PPG), SNF SAS
   (Sprawa C-650/15 P)
   (2016/C 048/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Polyelectrolyte Producers Group GEIE (PPG), SNF SAS (przedstawiciele: R. Cana, avocat, D. Abrahams, barrister, E. Mullier, avocate)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA), Królestwo Niderlandów, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie zwracają się do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-268/10 RENV;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy Sądowi do wydania ponownego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej przez wnoszących odwołanie skargi o stwierdzenie nieważności;

               —

               obciążenie pozwanej w pierwszej instancji kosztami w tym kosztami postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie zostało wniesione od wyroku Sądu w sprawie T-268/10 RENV, w którym Sąd oddalił wniesioną przez wnoszących odwołanie skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów (zwanej dalej „ECHA”) o identyfikacji akryloamidu jako substancji spełniającej kryteria przewidziane w art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1) w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zgodnie z art. 59 rozporządzenia nr 1907/2006.
   Zarzuty powołane przez wnoszące odwołanie można zwięźle przedstawić w następujący sposób:

               1

               Sąd naruszył prawo, dokonując błędnej wykładni rozporządzenia REACH przy dokonywaniu interpretacji pojęcia „półproduktów” w art. 3 pkt 15 rozporządzenia REACH

                           a)

                           dokonując wykładni docelowych zastosowań substancji przekształconych w inną substancję jako kryterium wyłączającego wbrew jasnemu brzmieniu art. 3 pkt 15;

                           b)

                           dokonując wykładni pojęcia „półproduktów” w sposób sprzeczny z celem przepisów rozporządzenia REACH; oraz

                           c)

                           nie dokonując niezależnej oceny oraz powołując się na nieistotne sekcje załącznika 4 do wytycznych ECHA na temat „półproduktów”;

               2

               Sąd naruszył obowiązku uzasadnienia poprzez nieustosunkowanie się do argumentu wnoszących odwołanie, że art. 2 ust. 8 lit. b) rozporządzenia REACH obejmuje tytuł VII rozporządzenia REACH w całości;

               3

               Sąd naruszył prawo, dokonując błędniej wykładni rozporządzenia REACH, ponieważ orzekł, że półprodukty nie są wyłączone z zastosowania art. 59 rozporządzenia REACH;

               4

               Sąd naruszył prawo, orzekając, że pozwana w pierwszej instancji nie popełniła oczywistego błędu w ocenie poprzez nieuwzględnienie informacji wymienionej w załączniku XV rozporządzenia REACH;

               5

               Sąd naruszył prawo w ramach dokonanej oceny proporcjonalności zaskarżonego aktu; oraz

               6

               Sąd naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia poprzez niezastosowanie mniej dotkliwych środków zaproponowanych przez wnoszące odwołanie.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1).


title: Sprawa T-674/14: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2014 r. – SEA przeciwko Komisji

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/23

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2014 r. – SEA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-674/14)
   2014/C 388/29
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Società per azioni esercizi aeroportuali (SEA) (Segrate, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Gatti, J.F. Bellis, F. Di Gianni i A. Scalini)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji C(2014) 4537 wersja ostateczna z dnia 9 lipca 2014 r., na której podstawie Komisja Europejska wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające mające za przedmiot utworzenie Airport Handling;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji

                           —

                           Skarżąca twierdzi w tym względzie, że w zaskarżonej decyzji Komisja zignorowała elementy (na przykład utworzenie trustu w celu zapewnienia pełnego braku ciągłości między Airport Handling a SEA Handling, spółką będącą domniemanym beneficjentem pomocy SA.21420), które to elementy miały istotną rolę przy wydaniu decyzji i o których Komisja była w pełni poinformowana.

               1.

               Zarzut drugi dotyczący błędnego zastosowania art. 107 ust. 1 TFUE wynikającego z błędnej oceny ważnych elementów i obiektywnych informacji, które zostały podane do wiadomości Komisji przez skarżącą

                           —

                           Skarżąca twierdzi w tym względzie, że w zaskarżonej decyzji Komisja błędnie przyjęła, iż Airport Handling może być uznawana za następcę gospodarczego SEA Handling i że wkład wniesiony przez skarżącą na rzecz Airport Handling stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

               2.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia podstawowych zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań, dobrej administracji, proporcjonalności i niedyskryminacji

                           —

                           Skarżąca twierdzi w tym względzie, że zachowanie służb Komisji i zaskarżona decyzja są ewidentnie sprzeczne z wymienionymi wyżej zasadami porządku prawnego Unii Europejskiej. W szczególności w odniesieniu do zasady proporcjonalności skarżąca utrzymuje, że Komisja powinna była rozwiać swoje wątpliwości za pomocą starannej analizy informacji, które skarżąca dostarczyła jej już w fazie poprzedzającej postępowanie wyjaśniające, zamiast wydać decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego będącą przedmiotem zaskarżenia.


title: Sprawa T-388/12: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2012 r. — Singer przeciwko OHIM — Cordia Magyarország Ingatlanforgalmazó Zártkörüen Müködö (CORDIO)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/28

      Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2012 r. — Singer przeciwko OHIM — Cordia Magyarország Ingatlanforgalmazó Zártkörüen Müködö (CORDIO)
      (Sprawa T-388/12)
      (2012/C 331/54)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Daniela Singer (Obertrubach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Krom)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Cordia Magyarország Ingatlanforgalmazó Zártkörüen Müködö rt (Budapeszt, Węgry)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 lipca 2012 r. w sprawie R 1842/2011-2.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „CORDIO” dla usług z klasy 42 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 115 262

         Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Cordia Magyarország Ingatlanforgalmazó Zártkörüen Müködö rt

         Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „CORDIA” dla usług z klas 36, 37 i 42

         Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

         Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

         Podniesione zarzuty: w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-422/11: Wyrok Sądu z dnia 5 listopada 2014 r. – Computer Resources International (Luxembourg) przeciwko Komisji [Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe — Świadczenie usług informatycznych w zakresie opracowywania i utrzymania oprogramowania, doradztwa i pomocy w przypadku różnych rodzajów aplikacji komputerowych — Odrzucenie oferty oferenta — Oferta rażąco niska — Artykuł 139 ust. 1 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002 — Obowiązek uzasadnienia — Wybór podstawy prawnej — Nadużycie władzy]

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/17

         Wyrok Sądu z dnia 5 listopada 2014 r. – Computer Resources International (Luxembourg) przeciwko Komisji
   (Sprawa T-422/11) (1)

   ([Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Świadczenie usług informatycznych w zakresie opracowywania i utrzymania oprogramowania, doradztwa i pomocy w przypadku różnych rodzajów aplikacji komputerowych - Odrzucenie oferty oferenta - Oferta rażąco niska - Artykuł 139 ust. 1 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002 - Obowiązek uzasadnienia - Wybór podstawy prawnej - Nadużycie władzy])
   (2014/C 448/21)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Computer Resources International (Luxembourg) SA (Dommeldange, Luksemburg) (przedstawiciel: S. Pappas, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Delaude i D. Calciu, następnie S. Delaude, pełnomocnicy, wspierani przez E. Petritsi, adwokata)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Publikacji Unii Europejskiej z dnia 22 lipca 2011 r. w przedmiocie odrzucenia ofert złożonych przez konsorcjum utworzone przez skarżącą i inną spółkę w związku z częścią nr 1 i 3 w ramach postępowania przetargowego nr AO 10340 dotyczącego świadczenia usług informatycznych w zakresie opracowywania i utrzymania oprogramowania, doradztwa i pomocy w przypadku różnych rodzajów aplikacji komputerowych (Dz.U. 2011/S 66-106099) oraz zawarcia umowy ramowej z innymi oferentami.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Computer Resources International (Luxembourg) SA zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 290 z 1.10.2011.


title: Sprawa C-256/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Rotterdam (Niderlandy) w dniu 15 maja 2017 r. – Sandd BV/Autoriteit Consument en Markt

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Rotterdam (Niderlandy) w dniu 15 maja 2017 r. – Sandd BV/Autoriteit Consument en Markt
   (Sprawa C-256/17)
   (2017/C 256/06)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Rotterdam

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sandd BV

      Strona pozwana: Autoriteit Consument en Markt

      Przy udziale: Post NL

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 14 ust. 2 dyrektywy 97/67/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług w wersji zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE (2) z dnia 20 lutego 2008 r. zmieniającą dyrektywę 97/67/WE w odniesieniu do pełnego urzeczywistnienia rynku wewnętrznego usług pocztowych (dyrektywy pocztowej) należy interpretować w taki sposób, że można na jego podstawie wyciągnąć wniosek, iż krajowe przepisy ustawowe i wykonawcze winny przewidywać, że operator(-rzy) świadczący usługę powszechną prowadzi(-dzą) odrębne rachunki w swoich wewnętrznych systemach rachunkowości, tak aby wyraźnie odróżnić każdą usługę i produkt, które wchodzą w zakres usługi powszechnej, od tych, które nie wchodzą w ten zakres, czy też na podstawie tego przepisu można jedynie wyciągnąć wniosek, że w ramach takiego systemu rachunkowości należy być w stanie wyodrębnić, z jednej strony, usługi i produkty składające się na usługę powszechną, i, z drugiej strony, usługi i produkty, które się na nią nie składają?

               2)

               Czy art. 12 zdanie pierwsze i tiret drugie dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług w wersji zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r. zmieniającą dyrektywę 97/67/WE w odniesieniu do pełnego urzeczywistnienia rynku wewnętrznego usług pocztowych (dyrektywy pocztowej) należy interpretować w taki sposób, że cenę każdej poszczególnej usługi składającej się na usługę powszechną należy ustalać w taki sposób, by odzwierciedlała ona koszty?

               3)

               Czy określony w art. 12 zdanie pierwsze i tiret drugie dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług w wersji zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r. zmieniającą dyrektywę 97/67/WE w odniesieniu do pełnego urzeczywistnienia rynku wewnętrznego usług pocztowych wymóg, zgodnie z którym ceny muszą być ustalane w taki sposób, aby odzwierciedlały one koszty i stanowiły zachętę do efektywnego świadczenia usług powszechnych, pozostaje w sprzeczności z ustaleniem na czas nieokreślony stałej stopy rentowności, za pomocą której zwiększane są koszty powszechnej usługi pocztowej w odniesieniu do cennika?

      (1)
      Dz.U. L 15, s. 14

      (2)
      Dz.U. L 52, s. 3


title: Sprawa C-379/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Den Haag (Niderlandy) w dniu 7 sierpnia 2014 r. – TOP Logistics BV, Van Caem International BV przeciwko Bacardi & Co. Ltd, Bacardi International Ltd

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Den Haag (Niderlandy) w dniu 7 sierpnia 2014 r. – TOP Logistics BV, Van Caem International BV przeciwko Bacardi & Co. Ltd, Bacardi International Ltd
   (Sprawa C-379/14)
   2014/C 388/02
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof Den Haag

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca środek odwoławczy: TOP Logistics BV, Van Caem International BV

      Druga strona postępowania: Bacardi & Co. Ltd, Bacardi International Ltd

      Pytania prejudycjalne

   Te pytania dotyczą towarów pochodzących spoza EOG, które po tym jak zostały wprowadzone na obszar EOG (nie przez właściciela znaku towarowego, ani nie za jego zgodą), zostały w państwie członkowskim Unii Europejskiej objęte procedurą celną tranzytu zewnętrznego bądź procedurą składu celnego w rozumieniu wspólnotowego kodeksu celnego [rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 (1) (dawniej) i rozporządzenie (WE) nr 450/2008 (2)].

               1)

               Czy w okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie, w odniesieniu do towarów, które następnie zostały objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy, należy uznać, że nastąpił ich przywóz w rozumieniu art. 5 ust. 3 lit. c) dyrektywy 89/104/EWG (3) (obecnie dyrektywy 2008/95/WE (4)), tak że doszło do „użycia (oznaczenia) w obrocie handlowym”, którego to użycia właściciel znaku towarowego może zakazać na podstawie art. 5 ust. 1 ww. dyrektywy?

               2)

               Na wypadek udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: czy w takim razie w okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie każda obecność w państwie członkowskim tego rodzaju towarów (objętych w tym państwie procedurą zawieszenia poboru akcyzy) nie stanowi naruszenia, ani nie stwarza groźby naruszenia funkcji wspólnotowego znaku towarowego, tak że właściciel znaku powołujący się w tym państwie członkowskim na krajowe prawa do znaku towarowego nie może sprzeciwić się obecności tych towarów?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (EWG) nr 450/2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (zmodernizowany kodeks celny) (Dz.U. L 145, s. 1 ).

      (3)  Pierwsza dyrektywa Rady (WE) nr 89/104/EWG z 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, s. 1; wydanie specjalne w jęz. polskim Dz.U. 2004, rozdz. 17, t.1, s. 92).

      (4)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2008/95/WE z 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (wersja skodyfikowana) (Dz.U. L 299,s. 25).


title: Sprawa T-594/13: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2013 r. — Sanctuary Brands przeciwko OHIM — Richter International (TAILORBYRD)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/29

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2013 r. — Sanctuary Brands przeciwko OHIM — Richter International (TAILORBYRD)
   (Sprawa T-594/13)
   2014/C 24/53
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sanctuary Brands LLC (New Canaan, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciel: B. Brandreth, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Richter International Ltd (Scaraborough, Kanada)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 sierpnia 2013 r. w sprawie R 1625/2012-1;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „TAILORBYRD” dla towarów z klasy 25 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 325 507

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: niezarejestrowany graficzny znak towarowy zawierający element słowny „TAILORBYRD”, niezarejestrowany słowny znak towarowy i nazwa handlowa „TAILORBYRD” oraz firma „Tailorbyrd, LLC” używane w obrocie w Zjednoczonym Królestwie dla „ubrań, koszul”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-468/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Athinon (Grecja) w dniu 21 listopada 2006 r. — SOT. LELOS & C. E.E. przeciwko GLAXOSMITHKLINE Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Pharmakeftikon Proiondon

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Athinon (Grecja) w dniu 21 listopada 2006 r. — SOT. LELOS & C. E.E. przeciwko GLAXOSMITHKLINE Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Pharmakeftikon Proiondon
   (Sprawa C-468/06)
   (2007/C 20/03)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Efeteio Athinon
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SOT. LELOS & C. E.E.

      Strona pozwana: GLAXOSMITHKLINE Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Pharmakeftikon Proiondon
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy odmowa ze strony zajmującego pozycję dominującą przedsiębiorstwa dotycząca pełnej realizacji zamówień, które są jej przesłane przez greckich hurtowników produktów farmaceutycznych w przypadku, gdy zmierza ona do ograniczenia ich działalności eksportowej i zmniejszenia dzięki temu szkody wyrządzonej działalnością w zakresie handlu równoległego, stanowi sama w sobie nadużycie w rozumieniu art. 82 WE. Czy na odpowiedź na to pytanie ma wpływ fakt, iż handel równoległy jest niezwykle dochodowy dla hurtowników dzięki różnicom cen stosowanych w obrębie Unii Europejskiej spowodowanych interwencją ze strony państwa, tj. ze względu na fakt, iż rynek produktów farmaceutycznych nie rządzi się zasadami czystej konkurencji, gdyż charakteryzuje się w dużym stopniu wysokim stopniem interwencji ze strony państwa. Wreszcie, czy zadaniem władz krajowych właściwych w dziedzinie konkurencji jest stosowanie wspólnotowych reguł konkurencji w jednakowy sposób zarówno do rynków, które funkcjonują w sposób konkurencyjny, jak i do rynków, na których konkurencja jest zakłócana przez interwencje ze strony państwa.

               2)

               Jak należy oceniać ewentualny charakter nadużycia w przypadku, gdyby Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że ograniczenie handlu równoległego z przytoczonych powyżej powodów nie zawsze stanowi nadużycie, gdy jest ono dokonane przez przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą.

         W szczególności:

               2.1

               Czy właściwym jest stosowanie kryterium procentowego przekroczenia normalnego spożycia krajowego lub kryterium szkody, jaką ponosi przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą w odniesieniu do ogólnego obrotu i ogólnego zysku. W przypadku odpowiedzi twierdzącej, jak należy określić poziom procentowy przekroczenia i wysokość poniesionej szkody — która przekłada się na procent ogólnego obrotu i zysku — powyżej którego rozpatrywane zachowanie staje się nadużyciem.

               2.2

               Czy należy podążać tokiem rozumowania opartym na wyważaniu interesów i — jeśli tak — jakiego rodzaju interesy należy wziąć pod uwagę.
               Dokładniej rzecz ujmując:

                           a)

                           czy ma tu znaczenie fakt, iż pacjent-odbiorca końcowy czerpie ograniczoną korzyść finansową z handlu równoległego; oraz

                           b)

                           czy i w jakim stopniu należy wziąć pod uwagę interes organów ubezpieczeniowych w zdobywaniu tańszych leków.

               2.3

               Jakie kryteria i założenia należy uznać za właściwe w niniejszej sprawie.


title: Sprawa C-195/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 15 kwietnia 2013 r. — Confederazione generale dell'industria italiana (Confindustria) i in. przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo Economico

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 15 kwietnia 2013 r. — Confederazione generale dell'industria italiana (Confindustria) i in. przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo Economico
   (Sprawa C-195/13)
   2013/C 207/15
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Confederazione generale dell'industria italiana (Confindustria) i in.

      Druga strona postępowania: Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo Economico

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy i w jakim stopniu krajowe przepisy państw członkowskich Unii ustalające minimalne koszty działalności w sektorze transportu drogowego i powodujące heteronomiczne określenie elementu składowego wynagrodzenia za usługę, a zatem ceny umownej, są zgodne z ochroną wolnej konkurencji, swobodą przepływu przedsiębiorstw, swobodą przedsiębiorczości i swobodą świadczenia usług (o których mowa w art. 4 (3) TUE, art. 101 TFUE, art. 49, 56 i 96 TFUE)?

               2)

               Czy i na jakich warunkach uzasadnione są ograniczenia wspomnianych zasad w stosunku do wymogów ochrony interesu publicznego w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz czy z powyższego funkcjonalnego punktu widzenia uzasadnione jest ustalenie minimalnych kosztów działalności zgodnie z postanowieniami art. 83a dekretu z mocą ustawy nr 112/2008 z późniejszymi zmianami?

               3)

               Czy z powyższego punktu widzenia minimalne koszty działalności mogą być ustalone w ramach dobrowolnych porozumień zainteresowanych podmiotów lub ewentualnie przez instytucje, których skład charakteryzuje się znaczną obecnością osób reprezentujących prywatne podmioty gospodarcze z danego sektora w przypadku braku kryteriów ustalonych z góry na poziomie ustawodawczym?


title: Sprawa C-324/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 16 lipca 2008 r. — Makro Zelfbedieningsgroothandel CV, Metro Cash & Carry BV, Remo Zaandam BV przeciwko Diesel SpA

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 16 lipca 2008 r. — Makro Zelfbedieningsgroothandel CV, Metro Cash & Carry BV, Remo Zaandam BV przeciwko Diesel SpA
   (Sprawa C-324/08)
   (2008/C 272/10)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Makro Zelfbedieningsgroothandel CV, Metro Cash & Carry BV, Remo Zaandam BV

      Strona pozwana: Diesel SpA
   Pytania prejudycjalne
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w przypadku, gdy towary opatrzone znakiem towarowym zostały najpierw wprowadzone do sprzedaży na terytorium EOG, lecz nie przez właściciela ani za jego wyraźną zgodą, w celu dokonania oceny, czy nastąpiło to za (dorozumianą) zgodą właściciela znaku towarowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (1), należy zastosować te same kryteria, jak w przypadku, gdy takie towary zostały najpierw wprowadzone do sprzedaży przez właściciela znaku towarowego lub za jego zgodą poza terytorium EOG?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Jakie kryteria — wynikające ewentualnie (również) z wyroku Trybunału z dnia 22 czerwca 1994 r. w sprawie C-9/93 IHT Internationale Heiztechnik i Danzinger, Rec. s. I 2789 — należy zastosować w wymienionym w pytaniu pierwszym przypadku, w celu dokonania oceny, czy została udzielona (dorozumiana) zgoda przez właściciela znaku towarowego w rozumieniu pierwszej dyrektywy dotyczącej znaków towarowych?

      (1)  Dz.U. 1989, L 40, s. 1.


title: Sprawa T-60/09: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2010 r. — Herhof przeciwko OHIM — Stabilator (stabilator) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego stabilator — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy STABILAT — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa towarów i usług — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/42

         Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2010 r. — Herhof przeciwko OHIM — Stabilator (stabilator)
   (Sprawa T-60/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego stabilator - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy STABILAT - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa towarów i usług - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 221/69
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Herhof-Verwaltungsgesellschaft mbH (Solms, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Zinnecker i T. Bösling)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Stabilator sp. z o.o. (Gdynia, Polska) (przedstawiciel: radca prawny M. Kasprzak)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 grudnia 2008 r. (sprawy połączone R 483/2008-4 i R 705/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Herhof-Verwaltungsgesellschaft mbH a Stabilator sp. z o.o.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Herhof-Verwaltungsgesellschaft mbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa C-606/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 22 grudnia 2010 r. — Association nationale d'assistance aux frontières pour les étrangers (Anafé) przeciwko Ministre de l'intérieur, de l'outre-mer, des collectivités territoriales et de l'immigration

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 22 grudnia 2010 r. — Association nationale d'assistance aux frontières pour les étrangers (Anafé) przeciwko Ministre de l'intérieur, de l'outre-mer, des collectivités territoriales et de l'immigration
   (Sprawa C-606/10)
   2011/C 72/20
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Association nationale d'assistance aux frontières pour les étrangers (Anafé).

      Strona pozwana: Ministre de l'intérieur, de l'outre-mer, des collectivités territoriales et de l'immigration.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 13 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (1) stosuje się do ponownego wjazdu obywatela państwa trzeciego na terytorium państwa członkowskiego, które wydało tej osobie tymczasowy dokument pobytowy, jeśli ponowny wjazd na to terytorium nie wymaga wjazdu, przejazdu lub pobytu na terytorium innego państw członkowskiego?

               2)

               W jakich okolicznościach państwo członkowskie może wydawać obywatelom państw trzecich wizę uprawniającą do ponownego wjazdu w rozumieniu art. 5 ust. 4 lit. a) tego rozporządzenia? W szczególności, czy taka wiza może ograniczać wjazd do punktów odprawy znajdujących się tylko na terytorium tego państwa członkowskiego?

               3)

               Skoro rozporządzenie nr 562/2006 wyklucza jakąkolwiek możliwość wjazdu obywateli państw trzecich posiadających jedynie tymczasowe dokumenty pobytowe wydane w trakcie rozpatrywania pierwszego wniosku o dokument pobytowy lub wniosku o nadanie statusu uchodźcy na terytorium państw członkowskich, sprzecznie z postanowieniami konwencji wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do układu z Schengen, w brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej tym rozporządzeniem, czy zasady pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań wymagają ustanowienia przepisów przejściowych w odniesieniu do obywateli państw trzecich, którzy posiadając jedynie tymczasowe dokumenty pobytowe wydane w trakcie rozpatrywania pierwszego wniosku o dokument pobytowy lub wniosku o nadanie statusu uchodźcy, opuścili to terytorium i pragną ponownie na nie wjechać po wejściu w życie rozporządzenia nr 562/2006?

      (1)  Dz.U. L 105, s. 1.


title: Sprawa C-568/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 5 listopada 2015 r. – Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main e.V./comtech GmbH

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 5 listopada 2015 r. – Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main e.V./comtech GmbH
   (Sprawa C-568/15)
   (2016/C 038/36)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Stuttgart

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main e.V.

      Strona pozwana: comtech GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 21 ust. 1 dyrektywy 2011/83/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku, gdy konsument kontaktuje się z przedsiębiorcą, który uruchomił linię telefoniczną po to, by konsument mógł kontaktować się z nim telefonicznie w związku z zawartą umową, konsument ten nie może ponosić kosztów wyższych niż te, które ponosiłby przy połączeniu ze zwykłym (geograficznym) numerem w sieci stacjonarnej lub numerem w sieci ruchomej?

               2)

               Czy art. 21 ust. 1 dyrektywy 2011/83/UE pozostaje w sprzeczności z przepisem prawa krajowego, zgodnie z którym, w przypadkach, w których przedsiębiorca zorganizował pod specjalnym numerem [prefiks 0180] obsługę serwisową w celu umożliwienia konsumentowi telefonicznego kontaktowania się z nim w związku z zawartą umową, konsument ma ponosić te koszty, które nalicza mu operator telekomunikacyjny za korzystanie z usług telekomunikacyjnych i to również wtedy, gdy przekraczają one koszty, które ponosiłby przy połączeniu ze zwykłym (geograficznym) numerem w sieci stacjonarnej lub numerem w sieci ruchomej?
               Czy w każdym razie art. 21 ust. 1 dyrektywy nie pozostaje w sprzeczności z takim przepisem prawa krajowego w przypadkach, gdy ten operator telekomunikacyjny nie odprowadza na rzecz tego przedsiębiorcy części z naliczanej konsumentowi za kontaktowanie się z numerem specjalnym opłaty?

      (1)  Dyrektywa 2011/83/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady] (Dz.U. L 304, s. 64).


title: Sprawa T-62/13: Wyrok Sądu z dnia 11 czerwca 2014 r. – Golam przeciwko OHIM – Glaxo Group (METABIOMAX) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego METABIOMAX — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BIOMAX — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/13

         Wyrok Sądu z dnia 11 czerwca 2014 r. – Golam przeciwko OHIM – Glaxo Group (METABIOMAX)
   (Sprawa T-62/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego METABIOMAX - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BIOMAX - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 245/17
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sofia Golam (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat N. Trovas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Glaxo Group Ltd (Greenford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci G. Ballas i N. Prentoulis)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 października 2012 r. (sprawa R 2089/2011-2), dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między Glaxo Group Ltd a Sofią Golam.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sofia Golam zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013.


title: Sprawa C-525/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Álava (Hiszpania) w dniu 5 października 2015 r. – Laboral Kutxa/Esmeralda Martínez Quesada

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Álava (Hiszpania) w dniu 5 października 2015 r. – Laboral Kutxa/Esmeralda Martínez Quesada
   (Sprawa C-525/15)
   (2015/C 414/28)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de Álava

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Laboral Kutxa

      Strona pozwana: Esmeralda Martínez Quesada

      Pytania prejudycjalne

   Czy ograniczenie konsekwencji bezskuteczności warunku z uwagi na jego nieuczciwy charakter poprzez ograniczenie skutków restytucyjnych nienależnie pobranych kwot ze względu na stosowanie warunku począwszy od daty, a nie od momentu, w którym zastosowano nieuczciwy i nieważny warunek jest zgodne z zasadą braku związania zawartą w art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1)?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.


title: Sprawa C-110/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 7 marca 2013 r. — HaTeFo GmbH przeciwko Finanzamt Haldensleben

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 7 marca 2013 r. — HaTeFo GmbH przeciwko Finanzamt Haldensleben
   (Sprawa C-110/13)
   2013/C 147/21
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: HaTeFo GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt Haldensleben

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Jakie wymogi należy postawić wobec przyjęcia wspólnego działania w rozumieniu art. 3 ust. 3 akapit czwarty załącznika do zalecenia Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. w sprawie definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (1) (zalecenie w sprawie MŚP): czy wystarczy w tym względzie już jakakolwiek współpraca w zakresie działalności przedsiębiorstw pomiędzy osobami fizycznymi z dwóch przedsiębiorstw, która przebiega bez sporów ani występujących bieżąco przeciwnych interesów, czy konieczne są wyraźnie uzgodnione praktyki tych osób?

                           b)

                           W wypadku gdy konieczne są uzgodnione praktyki: czy wynikają one już z samej faktycznej współpracy?

               2)

               Czy, w braku zobowiązania do sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych, w kwestii tego, czy przedsiębiorstwo jest powiązane z innym przedsiębiorstwem poprzez osobę albo wspólnie działającą grupę osób fizycznych, należy uwzględnić ogólne okoliczności gospodarcze poza wymienionymi w art. 3 ust. 3 akapit pierwszy załącznika do zalecenia w sprawie MŚP „powiązaniami”, w odniesieniu do takich aspektów jak relacje własnościowe — w niniejszej sprawie w szczególności przynależność udziałowca do rodziny, struktura udziałów i integracja gospodarcza — w szczególności także tożsamość osób zarządzających — zainteresowanych przedsiębiorstw?

               3)

               W wypadku gdy także zgodnie z zaleceniem w sprawie MŚP możliwe jest uwzględnienie ogólnych okoliczności gospodarczych wychodzących poza kwestie formalne: czy wymagany jest zamiar albo przynajmniej ryzyko obejścia definicji wynikającej z zalecenia w sprawie MŚP?

      (1)  Dz.U. L 124, s. 36.


title: Sprawa C-42/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel d'Amiens (Francja) w dniu 31 stycznia 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Joao Pedrowi Lopesowi Da Silvie Jorge’owi

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel d'Amiens (Francja) w dniu 31 stycznia 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Joao Pedrowi Lopesowi Da Silvie Jorge’owi
   (Sprawa C-42/11)
   2011/C 103/28
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour d'appel d'Amiens

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Joao Pedro Lopes Da Silva Jorge

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ustanowiona w art. 12 WE zasada niedyskryminacji stoi na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, takiemu jak art. 695-24 code de procédure pénale, który zastrzega możliwość odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celu wykonania kary pozbawienia wolności do przypadków, gdy osoba, której dotyczy wniosek, jest obywatelem francuskim, zaś właściwe organy francuskie zobowiązują się wykonać tę karę?

               2)

               Czy wprowadzenie do prawa krajowego przesłanki odmowy wykonania przewidzianej w art. 4 pkt 6 decyzji ramowej (1) zależy od swobodnego uznania państw członkowskich, czy też ma ono charakter obligatoryjny, a w szczególności czy państwo członkowskie może ustanowić przepis, który wprowadza dyskryminację ze względu na przynależność państwową?

      (1)  Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. L 190, s. 1).


title: Sprawa C-64/13 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 27 listopada 2012 r. w sprawie T-672/11 H-Holding AG przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, wniesione w dniu 7 lutego 2013 r. przez H-Holding AG

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/5

         Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 27 listopada 2012 r. w sprawie T-672/11 H-Holding AG przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, wniesione w dniu 7 lutego 2013 r. przez H-Holding AG
   (Sprawa C-64/13 P)
   2013/C 336/12
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: H-Holding AG (przedstawiciel: adwokat R. Závodný)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski
   Postanowieniem z dnia 5 września 2013 r. siódma izba Trybunału Sprawiedliwości oddaliła odwołanie i orzekła, że wnosząca odwołanie pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-300/08 P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. — Leche Celta, SL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Celia SA (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Słowno-graficzny znak towarowy o charakterze mieszanym Celia — Względne podstawy odmowy rejestracji — Podobieństwo znaku towarowego zgłoszonego do rejestracji z wcześniejszym znakiem towarowym — Znak towarowy dotyczący towarów identycznych — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/16

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. — Leche Celta, SL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Celia SA
   (Sprawa C-300/08 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Słowno-graficzny znak towarowy o charakterze mieszanym Celia - Względne podstawy odmowy rejestracji - Podobieństwo znaku towarowego zgłoszonego do rejestracji z wcześniejszym znakiem towarowym - Znak towarowy dotyczący towarów identycznych - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)
   2009/C 220/28
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Leche Celta, SL (przedstawiciel: J. Calderón Chavero, abogado)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik), Celia SA (przedstawiciele: adwokaci D. Masson i F. de Castelnau)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie T-35/07 Leche Celta przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę wnoszącego odwołanie na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 grudnia 2006 r. dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Leche Celta SL a Celia SA — Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, s. 1) — Względne podstawy odmowy rejestracji znaku towarowego — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd związane ze zgłoszeniem znaku towarowego podobnego do wcześniejszego znaku towarowego dla towarów identycznych — Porównanie oznaczeń na pod względem wizualnym, fonetycznym i koncepcyjnym

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Leche Celta SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa C-153/06: Skarga wniesiona w dniu  21 marca 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/31

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-153/06)
   (2006/C 131/58)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: M. Konstantinidis i K Nyberg]

      Strona pozwana: Republika Finlandii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie ustanawiając w odniesieniu do autonomicznej prowincji Åland przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o tych przepisach, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               Obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 13 sierpnia 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 37, str. 24


title: Sprawa C-222/08: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/24

         Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-222/08)
   (2008/C 209/35)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. van Vliet i A. Nijenhuis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że przy transponowaniu do prawa krajowego przepisów dotyczących kosztów i finansowania usługi powszechnej Królestwo Belgii nie wykonało zobowiązań ciążących na nim na mocy art. 12 ust. 1 i art. 13 ust. 1 oraz załącznika IV część A do dyrektywy 2002/22/WE;

               —

               obciążenia Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Celem dyrektywy 2002/22/WE jest między innymi określenie środków stosowanych w sytuacji, gdy rynek nie zaspokaja w sposób zadowalający potrzeb użytkowników końcowych, a także zawiera przepisy dotyczące dostępności usługi powszechnej. Artykuł 12 ust. 1 dyrektywy przewiduje, że w przypadku, gdy krajowe organy regulacyjne uznają, iż świadczenie usługi powszechnej określonej w art. 3-10 może stanowić niesprawiedliwe obciążenie przedsiębiorstw wyznaczonych do świadczenia usługi powszechnej, obliczają one koszty netto świadczenia tej usługi w sposób określony w tym przepisie. Załącznik IV część A zawiera przepisy dotyczące kosztów netto. Artykuł 13 ust. 1 przewiduje, że w przypadku, gdy na podstawie kalkulacji kosztu netto określonego w art. 12, krajowe organy regulacyjne stwierdzą, iż na danym przedsiębiorstwie spoczywają niesprawiedliwe obciążenia, państwa członkowskie, w odpowiedzi na wniosek wyznaczonego przedsiębiorstwa decydują o wprowadzeniu mechanizmu kompensacji.
   Zdaniem Komisji Belgia nie przetransponowała prawidłowo przepisów art. 12 ust. 1, art. 13 ust. 1 oraz załącznika A część IV. Uregulowania obowiązujące w Belgii nie zawierają w szczególności żadnej możliwości oceny kwestii, czy oferowanie usługi powszechnej według stawek socjalnych stanowi nieuzasadnione obciążenie wyznaczonych przedsiębiorstw. Ponadto uregulowania belgijskie nie spełniają wymogów dotyczących obliczania kosztu netto przewidzianych w szczególności w załączniku IV cześć A in fine do dyrektywy.


title: Sprawa T-186/14: Wyrok Sądu z dnia 7 października 2015 r. – Atlantic Multipower Germany/OHIM – Nutrichem Diät + Pharma (NOxtreme) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy NOxtreme — Wcześniejsze graficzne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe X-TREME — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 — Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/45

         Wyrok Sądu z dnia 7 października 2015 r. – Atlantic Multipower Germany/OHIM – Nutrichem Diät + Pharma (NOxtreme)
   (Sprawa T-186/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy NOxtreme - Wcześniejsze graficzne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe X-TREME - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 - Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 398/57)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Atlantic Multipower Germany GmbH & Co. OHG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Berlit)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Nutrichem Diät + Pharma GmbH (Roth, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Jochim i R. Egerer)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 stycznia 2014 r. (sprawa R 764/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku Atlantic Multipower Germany GmbH & Co. OHG a Nutrichem Diät + Pharma GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Atlantic Multipower Germany GmbH & Co. OHG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa C-163/15: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Youssef Hassan/Breiding Vertriebsgesellschaft mbH (Odesłanie prejudycjalne — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 23 — Licencja — Rejestr wspólnotowych znaków towarowych — Prawo licencjobiorcy do występowania z powództwem o stwierdzenie naruszenia pomimo braku wpisu licencji do rejestru wspólnotowych znaków towarowych)

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/9

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Youssef Hassan/Breiding Vertriebsgesellschaft mbH
   (Sprawa C-163/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 23 - Licencja - Rejestr wspólnotowych znaków towarowych - Prawo licencjobiorcy do występowania z powództwem o stwierdzenie naruszenia pomimo braku wpisu licencji do rejestru wspólnotowych znaków towarowych))
   (2016/C 106/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Youssef Hassan

      Strona pozwana: Breiding Vertriebsgesellschaft mbH

      Sentencja

   Artykuł 23 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego należy interpretować w ten sposób, że licencjobiorca może wystąpić z powództwem o stwierdzenie naruszenia prawa do wspólnotowego znaku towarowego stanowiącego przedmiot licencji, mimo że ta licencja nie została wpisana do rejestru wspólnotowych znaków towarowych.

      (1)  Dz.U. C 254 z 3.8.2015.


title: Sprawa C-263/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Gorj (Rumunia) w dniu 27 maja 2010 r. — Iulian Andrei Nisipeanu przeciwko Administrația Fondului pentru Mediu i Direcția Generală a Finanțelor Publice Gorj oraz Administrația Finanțelor Publice Târgu-Cărbunești

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Gorj (Rumunia) w dniu 27 maja 2010 r. — Iulian Andrei Nisipeanu przeciwko Administrația Fondului pentru Mediu i Direcția Generală a Finanțelor Publice Gorj oraz Administrația Finanțelor Publice Târgu-Cărbunești
   (Sprawa C-263/10)
   ()
   2010/C 234/35
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Tribunalul Gorj.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Iulian Andrei Nisipeanu.

      Strona pozwana: Administrația Fondului pentru Mediu et Direcția Generală a Finanțelor Publice Gorj et Administrația Finanțelor Publice Târgu-Cărbunești.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że przewidziany w nim zakaz wewnętrznych podatków dyskryminacyjnych obejmuje również podatek wprowadzony w prawie rumuńskim na mocy rządowego dekretu nadzwyczajnego nr 50 z dnia 25 kwietnia 2008 r. o ustanowieniu podatku od zanieczyszczeń emitowanych przez pojazdy silnikowe (Ordonanța de Urgență Nr. 50/2008 din 25 aprilie 2008 pentru instituirea taxei pe poluare pentru autovehicule, zwany dalej „OUG nr 50/2008”), w brzmieniu zmienionym przez dekret nadzwyczajny nr 208 z dnia 8 grudnia 2008 r. (Ordonanța de Urgență numărul 208 din 08 decembrie 2008), dekret nadzwyczajny nr 218 z dnia 11 grudnia 2008 r. (Ordonanța de Urgență numărul 218 din 11 decembrie 2008), dekret nadzwyczajny nr 7 z dnia 19 lutego 2009 r. (Ordonanța de Urgență numărul 7 din 19 februarie 2009) i dekret nadzwyczajny nr 117 z dnia 30 grudnia 2009 r. (Ordonanța de Urgență numărul 117 din 30 decembrie 2009)?

               2)

               Czy art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej pozwala Rumunii na wprowadzenie w przepisach krajowych ww. OUG nr 50/2008, który wszedł w życie w dniu 1 lipca 2008 r., kryterium „pierwszej rejestracji w Rumunii” zawartego w art. 4 lit. a) tego dekretu i czy jest ono obiektywną przesłanką zgodną z postanowieniami traktatu?

               3)

               Czy art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej pozwala Rumunii, jako państwu członkowskiemu Unii Europejskiej, na stosowanie, począwszy od dnia 1 lipca 2008 r., podatku od zanieczyszczeń emitowanych przez używane samochody przywożone ze Wspólnoty lub uzyskane w drodze nabycia wewnątrzwspólnotowego i zarejestrowane po raz pierwszy w Rumunii, podczas gdy podatek od zanieczyszczeń nie ma zastosowania do samochodów używanych zakupionych w Rumunii?

               4)

               Czy art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej pozwala Rumunii na to, by zgodnie z przywołanymi przepisami zwolnieniem z podatku od zanieczyszczeń objęte zostały wyłącznie „pojazdy silnikowe kategorii M1 spełniające normę zanieczyszczenia Euro 4, których pojemność silnika nie przekracza 2 000 cm3, oraz wszystkie pojazdy silnikowe kategorii N1 spełniające tą normę Euro 4, zarejestrowane po raz pierwszy w Rumunii lub innym państwie członkowskim Unii Europejskiej w okresie od dnia 15 grudnia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. włącznie”, podczas gdy w przypadku nowych pojazdów mających inne cechy niż wskazane powyżej, zwolnienie nie jest przyznawane?

               5)

               Czy wykładni art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że pozwala on Rumunii na ochronę jej krajowego przemysłu samochodowego, wobec okoliczności, że podatek od zanieczyszczeń obciąża wyłącznie używane samochody osobowe przywożone z innego państwa członkowskiego Unii i zarejestrowane w tym innym państwie lub będące przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego, podczas gdy nie ma zastosowania do używanych samochodów osobowych uprzednio zarejestrowanych w Rumunii, które są w tym państwie następnie ponownie sprzedawane?

               6)

               Czy w przedstawionych powyżej okolicznościach, omawiany podatek jest podatkiem dyskryminacyjnym, zakazanym na mocy art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w sytuacji gdy kryterium „pierwszej rejestracji w Rumunii” zawarte w art. 4 lit. a) OUG nr 50/2008 nie stanowiłoby kryterium obiektywnego w świetle celu wskazanego przy ustanawianiu podatku od zanieczyszczeń przy zastosowaniu zasady „zanieczyszczający płaci” a podatek związany z tym kryterium chroniłby krajową produkcję nowych samochodów osobowych oraz wewnętrzny [rumuński] rynek używanych samochodów osobowych?


title: Sprawa T-63/10: Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2010 r. — Jurašinović przeciwko Radzie

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/50

         Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2010 r. — Jurašinović przeciwko Radzie
   (Sprawa T-63/10)
   2010/C 113/81
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ivan Jurašinović (Angers, Francja) (przedstawiciel: adwokat N. Amara-Lebret)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 7 grudnia 2009 r., którą skarżącemu odmówiono dostępu do następujących dokumentów:

                           —

                           decyzje Rady dotyczące przekazania Międzynarodowemu Trybunałowi Karnemu dla byłej Jugosławii dokumentów, których Trybunał ten żądał w ramach procesu Gotowiny;

                           —

                           całej korespondencji w tym względzie pomiędzy Instytucjami UE i Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla byłej Jugosławii (włącznie z ewentualnymi załącznikami) i w szczególności pierwotnych wniosków pochodzących zarówno od Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii jak i adwokatów A. Gotowiny;

               —

               nakazanie Sekretariatowi Generalnemu Rady UE udostępnienia w formie elektronicznej wszystkich żądanych dokumentów;

               —

               obciążenie Rady UE obowiązkiem zwrotu skarżącemu kwoty 2 000 EUR netto tudzież 2 392 EUR brutto tytułem kosztów postępowania, włącznie z odsetkami obliczonymi według stopy ustalanej przez EBC na dzień, w którym skarga wpłynęła

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżący żąda stwierdzenia nieważności decyzji Rady z dnia 7 grudnia 2009 r. odmawiającej mu dostępu do decyzji Rady dotyczących przekazania Międzynarodowemu Trybunałowi Karnemu dla byłej Jugosławii (MTKJ) dokumentów, których ten Trybunał żądał w ramach procesu Gotowiny i całej korespondencji w tym względzie pomiędzy Instytucjami UE i Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla byłej Jugosławii (włącznie z ewentualnymi załącznikami) i w szczególności pierwotnych wniosków pochodzących zarówno od Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii jak i adwokatów A. Gotowiny.
   Celem uzasadnienia skargi skarżący podnosi cztery zarzuty:

               —

               naruszenie prawa w zakresie w jakim Rada odmówiła dostępu do dokumentów na podstawie art. 70b regulaminu postępowania i w przedmiocie dowodów przed MTKJ, podczas gdy przepis ten nie znajdował zastosowania;

               —

               brak zagrożenia bezpieczeństwa postępowania sądowego i opinii prawnych na podstawie art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 (1), ponieważ wyjątek ten dotyczy ochrony postępowań sądowych w Unii Europejskiej i w państwach członkowskich a nie postępowania sądowego przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla byłej Jugosławii, który znajduje się poza jurysdykcją UE;

               —

               brak zagrożenia interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych na podstawie art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie tegoż rozporządzenia;

               —

               istnienie nadrzędnego interesu publicznego na podstawie art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ skarżący żądał przekazania mu wskazanych dokumentów w celu obrony swoich praw w postępowaniu w sprawie T-465/09. Wniosek ten odnosi się do dostępu do sądu i do prawa do rzetelnego procesu przed sądem europejskim. Ponadto, konflikt, którego dotyczą te dokumenty zakończył się w 1995 r.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz. U. L 145, s. 43).


title: Sprawa T-93/12: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2012 roku — Gas przeciwko OHIM — Grotto (BLUE JEANS GAS)

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/21

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2012 roku — Gas przeciwko OHIM — Grotto (BLUE JEANS GAS)
   (Sprawa T-93/12)
   2012/C 126/42
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: André Pierre Gas (Marsylia, Francja) (przedstawiciel: adwokat L. Levy)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Grotto SpA (Chiuppano, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 grudnia 2011 r. w sprawie R 620/2009-1 w całości oraz o przekazanie sprawy do OHIM w celu ponownego jej rozpatrzenia w świetle przyszłego rozstrzygnięcia;

               —

               obciążenie właściciela spornego znaku towarowego przyszłymi kosztami tego postępowania w całości i zobowiązanie go do zwrotu stronie skarżącej kosztów poniesionych przez nią do tej pory w postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „BLUE JEANS GAS” dla towarów należących do klas 3, 9, 14 i 25 — zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy nr 305050

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Grotto SpA

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku opiera się z jednej strony na stosowaniu art. 53 ust. 1 lit. a) i lit. c); art. 8 ust. 1 lit. b); art. 53 ust. 2 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009, z drugiej zaś strony na zarejestrowanych we Francji graficznych znakach towarowych nr 1594704 i nr 1627459 „-GAS- BIJOUX” i „BIJOUX -GAS-” dla towarów należących do klasy 14 i 25.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: częściowe unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień, częściowe unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego i oddalenie wniosku o unieważnienie

      Podniesione zarzuty:

               Naruszenie art. 56 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 57 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009) i zasady 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia nr 2868/95; naruszenie art. 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 40/94 oraz art. L714 ust. 5 lit. b) francuskiego kodeksu własności intelektualnej; naruszenie art. 73 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009), ponieważ Izba Odwoławcza kilkakrotnie naruszyła prawo i dokonała błędnej oceny w odniesieniu do dowodu używania wcześniejszego znaku towarowego w klasie 25.

               Niepoprawne stosowanie art. 52 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 oraz naruszenie art. 53 rozporządzenia nr 40/94 i przepisów prawa francuskiego, to znaczy art. 2262 kodeksu cywilnego i art. L714 ust. 3 kodeksu własności intelektualnej, ponieważ Izba Odwoławcza dokonała nieprawidłowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

               Naruszenie art. 74 rozporządzenia nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza orzekła ultra petita w odniesieniu do porównania towarów z klasy 14, co nie stanowiło przedmiotu wniesionego do niej odwołania.

               Naruszenie art. 62 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza, podjąwszy decyzję o skorzystaniu z uprawnień Wydziału Unieważnień, nie powinna była ograniczyć swojej analizy wyłącznie do wcześniejszego prawa wynikającego z rejestracji znaku nr 1594704 ani też przekazać sprawy Wydziałowi Unieważnień do ponownego rozpatrzenia w przedmiocie innych podniesionych praw, które były przedmiotem wcześniejszej analizy.