title: Sprawa T-607/18: Postanowienie Sądu z dnia 9 października 2019 r. – Essity Hygiene and Health/EUIPO (Przedstawienie liścia) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego liść – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Uchylenie zaskarżonej decyzji – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/54

      Postanowienie Sądu z dnia 9 października 2019 r. – Essity Hygiene and Health/EUIPO (Przedstawienie liścia)
      (Sprawa T-607/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego liść - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Uchylenie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 423/68)
      Język postępowania: szwedzki

         Strony

         Strona skarżąca: Essity Hygiene and Health AB (Göteborg, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat U. Wennermark)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 lipca 2018 r. (sprawa R 2196/2017-5), dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego liść jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.


title: Sprawa C-467/19 PPU: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 24 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bulgaria) – postępowanie karne przeciwko QR (Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Dyrektywa (UE) 2016/343 – Artykuł 7 ust. 4 – Wzmocnienie niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym – Prawo do nieskładania wyjaśnień i prawo do nieobciążania samego siebie – Ugoda zawarta między prokuratorem a sprawcą przestępstwa – Zatwierdzenie takiej ugody przez sąd – Warunek – Zgoda pozostałych oskarżonych – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Brak możliwości zastosowania)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/20

      Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 24 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bulgaria) – postępowanie karne przeciwko QR
      (Sprawa C-467/19 PPU) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Dyrektywa (UE) 2016/343 - Artykuł 7 ust. 4 - Wzmocnienie niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym - Prawo do nieskładania wyjaśnień i prawo do nieobciążania samego siebie - Ugoda zawarta między prokuratorem a sprawcą przestępstwa - Zatwierdzenie takiej ugody przez sąd - Warunek - Zgoda pozostałych oskarżonych - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Brak możliwości zastosowania)
      (2019/C 423/25)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Spetsializiran nakazatelen sad

         Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      QR

         przy udziale: Spetsializirana prokuratura, YM, ZK, HD

         Sentencja

      Artykuł 7 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym należy interpretować w ten sposób, że nie reguluje on kwestii tego, czy zatwierdzenie przez sąd ugody w sprawie zastosowania uzgodnionej kary, takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, zawartej między oskarżonym o przynależność do grupy przestępczej a prokuratorem, może być uzależnione od warunku wyrażenia zgody na zawarcie tej ugody przez pozostałych oskarżonych o przynależność do tej grupy przestępczej.

         (1)  Dz.U. C 280 z 19.8.2019.


title: Sprawa C-548/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Saarländisches Oberlandesgericht - Niemcy) – BGL BNP Paribas SA/TeamBank AG Nürnberg (Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (WE) nr 593/2008 – Prawo właściwe dla zobowiązań umownych – Artykuł 14 – Cesja wierzytelności – Skuteczność wobec osób trzecich)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/14

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Saarländisches Oberlandesgericht - Niemcy) – BGL BNP Paribas SA/TeamBank AG Nürnberg
      (Sprawa C-548/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 593/2008 - Prawo właściwe dla zobowiązań umownych - Artykuł 14 - Cesja wierzytelności - Skuteczność wobec osób trzecich)
      (2019/C 423/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Saarländisches Oberlandesgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BGL BNP Paribas SA

         Strona przeciwna: TeamBank AG Nürnberg

         Sentencja

      Artykuł 14 rozporządzenia (WE) nr 593/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 2008 r. dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) należy interpretować w ten sposób, że nie wskazuje on – ani bezpośrednio, ani poprzez analogię – prawa właściwego dla kwestii skuteczności wobec osób trzecich przelewu wierzytelności w przypadku wielokrotnego przelewu wierzytelności dokonywanego przez tego samego wierzyciela na rzecz kolejnych cesjonariuszy.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.


title: Sprawa C-679/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Ilfov (Rumunia) w dniu 12 września 2019 r. – NL/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Ilfov (Rumunia) w dniu 12 września 2019 r. – NL/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București
      (Sprawa C-679/19)
      (2019/C 423/27)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Ilfov

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: NL

         Druga strona postępowania: Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1889/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on sankcji takiej jak przewidziana w art. 653 lit. i) Hotărârea Guvernului nr. 707/2006 (dekretu rządowego nr 707/2006), który stanowi, że środki pieniężne niezgłoszone w formie pisemnej organom celnym, przekraczające limit 10 000 EUR, podlegają przepadkowi w całości i ostatecznie?

                  2)

                  Czy art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1889/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, by państwa członkowskie stosowały sankcję za wykroczenie w postaci całkowitego przepadku niezgłoszonej kwoty bez uprzedniej lub późniejszej weryfikacji pochodzenia lub przeznaczenia kwoty i niezależnie od jej pochodzenia lub przeznaczenia?

         (1)  Dz.U. 2005, L 309, s. 9.


title: Sprawa C-683/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 16 września 2019 r. – Viesgo Infraestructuras Energéticas, S.L./Administración del Estado i in.

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 16 września 2019 r. – Viesgo Infraestructuras Energéticas, S.L./Administración del Estado i in.
      (Sprawa C-683/19)
      (2019/C 423/28)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Viesgo Infraestructuras Energéticas, S.L.

         Druga strona postępowania: Administración del Estado, Iberdrola, S.A., Gas Natural SDG, S.A., EDP España, S.A., CIDE, Asociación de Distribuidores de Energía Eléctrica, Endesa, S.A., Agri-Energía, S.A., Navarro Generación, S.A., Electra del Cardener, Serviliano García, S.A., Energías de Benasque, S.L., Candín Energía, S.L., Cooperativa Eléctrica Benéfica Catralense, Cooperativa Valenciana, Eléctrica Vaquer, S.A., Hijos de José Bassols, S.A., Electra Aduriz, S.A., El Gas, S.A., Estabanell y Pahisa, S.A., Electra Caldense, S.A., Cooperativa Popular de Fluid Electric Camprodon, S.C.C.L., Fuciños Rivas, S.L., Electra del Maestrazgo, S.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy stosownie do utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości – między innymi wyroków z dnia 20 kwietnia 2010 r. (sprawa C-265/08, Federutility) (1) i z dnia 7 września 2016 r. (sprawa C-121/15, ANODE) (2) –uregulowanie krajowe takie jak uregulowanie zawarte w art. 45 ust. 4 Ley 24/2013, de 26 de diciembre [ustawy 24/2013 z dnia 26 grudnia 2013 r.] i uszczegółowione następnie w art. 2 i 3 Real Decreto 968/2014, de 21 de noviembre [dekretu królewskiego 968/2014 z dnia 21 listopada 2014 r.], zgodnie z którym finansowanie bonu społecznego spoczywa na określonych podmiotach z sektora energii elektrycznej, mianowicie na spółkach dominujących dla grup spółek lub w stosownym przypadku spółek prowadzących jednocześnie działalność w zakresie wytwarzania, dystrybucji i sprzedaży energii elektrycznej, jest zgodne z wymogami przewidzianymi w art. 3 ust. 2 dyrektywy 2009/72/WE (3), zważywszy, że niektóre z podmiotów zobowiązanych w tym zakresie mają bardzo niewielkie znaczenie w tym sektorze rozpatrywanym jako całość, podczas gdy z ponoszenia tych kosztów zwolniono inne podmioty lub grupy spółek, które mogą znajdować się w lepszej sytuacji pozwalającej im na pokrycie tych kosztów, czy to z uwagi na wielkość ich obrotów, czy też ich relatywne znaczenie w którymś z sektorów działalności, bądź też dlatego, że prowadzą jednocześnie i w sposób zintegrowany dwie z tych działalności?

                  2)

                  Czy z wymogiem proporcjonalności przewidzianym we wspomnianym art. 3 ust. 2 dyrektywy 2009/72/WE jest zgodne uregulowanie krajowe, z którego wynika, iż obowiązek finansowania bonu społecznego nie jest obowiązkiem o charakterze nadzwyczajnym ani obowiązkiem ustanowionym na czas określony, lecz wprowadzono go na czas nieokreślony, bez możliwości zwrotu kosztów i bez jakiegokolwiek środka wyrównawczego?

         (1)  EU:C:2010:205.

         (2)  EU:C:2016:637.

         (3)  Dyrektywa 2009/72/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. 2009, L 211, s. 55.


title: Sprawa C-691/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Alicante (Hiszpania) w dniu 18 września 2019 r. – Banco Santander, S.A./VF i WD

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Alicante (Hiszpania) w dniu 18 września 2019 r. – Banco Santander, S.A./VF i WD
      (Sprawa C-691/19)
      (2019/C 423/29)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Audiencia Provincial de Alicante

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Banco Santander, SA

         Druga strona postępowania: VF i WD

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zgodna z określoną w art. 6 ust. 1 dyrektywy (1) zasadą braku związania jest wykładnia sądowa (polegająca na tym, że zwrot kwot nienależnie zapłaconych na podstawie warunku dotyczącego kosztów ujętego w umowie kredytu hipotecznego zawartej z konsumentem nie jest skutkiem stwierdzenia nieważności, lecz niezależnego roszczenia podlegającego terminowi przedawnienia), która pozwala na ostateczne związanie konsumenta warunkiem dotyczącym kosztów, gdyż nie może on uzyskać zwrotu, jeżeli wspomniane roszczenie uległo przedawnieniu?

                  2)

                  Czy zgodna ze wspomnianą zasadą jest instytucja przedawnienia roszczenia o zwrot kwoty nienależnie zapłaconej na podstawie zastosowania warunku uznanego za nieuczciwy, gdyż może ono się wiązać z utratą prawa do zwrotu, niezależnie od stwierdzenia nieważności warunku?

                  3)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, czy pojęcie „rozsądnego terminu przedawnienia”, do którego odniósł się Trybunał, należy interpretować wyłącznie w oparciu o parametry krajowe, czy też przeciwnie, ten rozsądny charakter musi spełniać jakieś wymogi po to, aby zapewnić minimalny poziom ochrony dla konsumentów będących kredytobiorcami na całym obszarze Unii Europejskiej, i nie może stanowić zagrożenia dla istoty prawa do braku związania warunkiem uznanym za nieuczciwy?

                  4)

                  Na wypadek uznania, że rozsądny charakter terminu przedawnienia musi spełniać pewne minimalne wymogi, czy ów rozsądny charakter może zależeć od chwili, w której ustawodawstwo krajowe przewiduje możliwość wytoczenia powództwa? Czy rozsądne jest, aby bieg terminu przedawnienia rozpoczynał się w dniu zawarcia umowy, czy też, przeciwnie, zasada braku związania nieuczciwymi warunkami wymaga uprzedniego lub jednoczesnego stwierdzenia nieważności warunku dotyczącego kosztów, tak aby kredytobiorcy przysługiwał rozsądny termin na zażądanie zwrotu nienależnego świadczenia?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa C-692/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Watford Employment Trinbunal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 19 września 2019 r. – B/Yodel Delivery Network Ltd

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Watford Employment Trinbunal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 19 września 2019 r. – B/Yodel Delivery Network Ltd
      (Sprawa C-692/19)
      (2019/C 423/30)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Watford Employment Trinbunal

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: B

         Strona pozwana: Yodel Delivery Network Ltd

         Pytania prejudycjalne

                  1

                  Czy dyrektywa 2003/88/WE (1) dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy stoi na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, które – w celu objęcia zakresem dyrektywy – nakładają na osobę fizyczną obowiązek zobowiązania się do wykonywania lub świadczenia wszelkiej wymaganej od niej pracy lub usług „osobiście”?

                  2

                  W szczególności:

                              2.1.

                              Czy okoliczność, że dana osoba ma prawo angażować podwykonawców lub „zastępców” w celu wykonania całości lub części powierzonej jej pracy lub powierzonych jej usług wyklucza możliwość uznania jej za pracownika w rozumieniu dyrektywy 2003/88/WE:

                                          2.1.1.

                                          w ogóle (prawo do zastępstwa jest niezgodne ze statusem pracownika); lub

                                          2.1.2.

                                          wyłącznie w związku z okresem korzystania z prawa do zastępstwa (czyli należy uznawać ją za pracownika w związku z okresami, w których osoba ta faktycznie wykonywała pracę lub świadczyła usługi)?

                              2.2.

                              Czy dla ustalenia statusu pracownika w rozumieniu dyrektywy 2003/88/WE istotne jest to, że powód nie skorzystał z prawa do powierzenia wykonania lub zastępstwa w sytuacji, gdy z prawa tego skorzystały inne podmioty zatrudnione zasadniczo na takich samych warunkach?

                              2.3.

                              Czy dla ustalenia statusu pracownika w rozumieniu dyrektywy 2003/88/WE istotne jest to, że inne podmioty, w tym spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (limited companies) i spółki komandytowe (limited liability partnerships), były „zatrudnione” zasadniczo na takich samych warunkach jak powód?

                  3

                  Czy dla ustalenia statusu pracownika w rozumieniu dyrektywy 2003/88/WE istotne jest to, że podmiot uznawany za pracodawcę nie ma obowiązku zaoferowania pracy danemu powodowi, co oznacza, że praca oferowana jest „stosownie do potrzeb”, lub że dany powód nie ma obowiązku przyjęcia oferty pracy, mianowicie przy podejmowaniu decyzji w tym względzie może on zawsze skorzystać z „przysługującego kurierowi bezwarunkowego prawa do odmowy przyjęcia zaoferowanej pracy”?

                  4

                  Czy dla ustalenia statusu pracownika w rozumieniu dyrektywy 2003/88/WE istotne jest to, że dany powód nie ma obowiązku świadczenia pracy wyłącznie na rzecz podmiotu uznawanego za pracodawcę, lecz może jednocześnie świadczyć podobne usługi na rzecz dowolnej osoby trzeciej, w tym bezpośrednich konkurentów podmiotu uznawanego za pracodawcę?

                  5

                  Czy dla ustalenia statusu pracownika w rozumieniu dyrektywy 2003/88/WE istotne jest to, że powód nie skorzystał z prawa do świadczenia podobnych usług na rzecz osób trzecich w sytuacji, gdy z prawa tego skorzystały inne podmioty zatrudnione zasadniczo na takich samych warunkach?

                  6

                  W jaki sposób do celów [art. 2 pkt 1] dyrektywy 2003/88/WE należy obliczać czas pracy pracownika w okolicznościach, w których dany powód nie ma obowiązku wykonywać pracy w ustalonych godzinach, lecz ma możliwość wyznaczenia godzin pracy w ramach określonych parametrów, na przykład między godziną 7.30 a godziną 21.00? W szczególności w jaki sposób należy obliczać czas pracy w sytuacji, gdy:

                              6.1.

                              dana osoba nie ma obowiązku wykonywania pracy wyłącznie na rzecz podmiotu uznawanego za pracodawcę w tych godzinach lub niektóre czynności wykonywane w tych godzinach (na przykład prowadzenie samochodu) mogą być korzystne zarówno dla podmiotu uznawanego za pracodawcę, jak i dla osoby trzeciej;

                              6.2.

                              pracownik ma dużą swobodę w wyborze sposobu wykonywania pracy, dzięki czemu może dostosować swój czas do własnych potrzeb, a nie tylko do interesów podmiotu uznawanego za pracodawcę.

         (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9).


title: Sprawa C-712/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 24 września 2019 r. – Novo Banco S.A./Junta de Andalucía

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 24 września 2019 r. – Novo Banco S.A./Junta de Andalucía
      (Sprawa C-712/19)
      (2019/C 423/31)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Novo Banco S.A.

         Druga strona postępowania: Junta de Andalucía

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 49, 56 i 63 TFUE, które gwarantują, odpowiednio, swobodę przedsiębiorczości, swobodę świadczenia usług i swobodny przepływ kapitału, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie w szczególności systemowi odliczeń podatkowych takiemu jak system przewidziany w zakresie podatku od depozytów w art. 6 ust. 7 pkt 2 i 3 andaluzyjskiej Ley 11/2010, de 3 de diciembre, de medidas fiscales para la reducción del déficit público y para la sostenibilidad (ustawy 11/2010 z dnia 3 grudnia 2010 r. o środkach fiskalnych służących zmniejszeniu deficytu publicznego i zapewnieniu stabilności budżetowej)?

                  2)

                  Czy PODATEK OD DEPOZYTÓW POBIERANY OD INSTYTUCJI KREDYTOWYCH W ANDALUZJI (podatek od depozytów) należy uznać za podatek pośredni, mimo że art. 6 ust. 2 andaluzyjskiej ustawy 11/2010 nadaje mu charakter podatku bezpośredniego, a jeżeli tak, czy w świetle art. 401 i art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy VAT (1) jego istnienie i wymagalność są zgodne z VAT?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-716/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 2 de Madrid (Hiszpania) w dniu 26 września 2019 r. – ZA i in./Repsol Comercial de Productos Petrolíferos SA

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 2 de Madrid (Hiszpania) w dniu 26 września 2019 r. – ZA i in./Repsol Comercial de Productos Petrolíferos SA
      (Sprawa C-716/19)
      (2019/C 423/32)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Mercantil no 2 de Madrid

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: ZA, AZ, BX, CV, DU, ET

         Strona pozwana: Repsol Comercial de Productos Petrolíferos SA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w świetle rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1) można uznać, że okoliczności faktyczne będące przedmiotem dochodzenia i uznane za udowodnione w decyzji wydanej przez krajowy organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego UE – gdy organ ten działa na podstawie art. 101 TFUE i 102 TFUE w ramach zadań powierzonych mu na mocy wspomnianego rozporządzenia oraz zawiadomienia w sprawie współpracy pomiędzy Komisją i sądami państw członkowskich UE, a także obwieszczenia Komisji w sprawie współpracy w ramach sieci organów ochrony konkurencji (2004/C 101/03) z dnia 27 kwietnia 2004 r. –, która to decyzja została następnie utrzymana w mocy i stała się ostateczna w wyniku orzeczenia sądu wyższej instancji, mają pełną moc dowodową i wywołują skutek warunkujący lub przesądzający (wiążący) dla rozstrzygnięcia przez inny sąd w kolejnych sprawach dotyczących tych samych okoliczności faktycznych?

                  2)

                  Czy w przypadku, gdy krajowy organ ochrony konkurencji rozstrzyga w przedmiocie istnienia naruszenia w odniesieniu do sieci porozumień, należy uznać, o ile podmiot dopuszczający się naruszenia nie przedstawi dowodu przeciwnego, że treść tego rozstrzygnięcia dotyczy wszystkich porozumień wchodzących w skład tej sieci? Innymi słowy, czy rozstrzygnięcia dotyczące sieci porozumień prowadzą do odwrócenia ciężaru dowodu?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


title: Sprawa C-728/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 2 października 2019 r. – Beverly Hills Teddy Bear Company/PMS International Group

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 2 października 2019 r. – Beverly Hills Teddy Bear Company/PMS International Group
      (Sprawa C-728/19)
      (2019/C 423/33)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court of Justice (Chancery Division)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Beverly Hills Teddy Bear Company

         Strona pozwana: PMS International Group

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dla powstania ochrony niezarejestrowanego wzoru wspólnotowego na podstawie art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 (1) z dnia 12 grudnia 2001 r. (zwanego dalej „rozporządzeniem”) poprzez udostępnienie publiczne wzoru w rozumieniu art. 11 ust. 1 wydarzenie powodujące ujawnienie w rozumieniu art. 11 ust. 1 musi nastąpić na terytorium geograficznym Wspólnoty, czy wystarczy, by wydarzenie, niezależnie od tego, gdzie miało miejsce, było tego rodzaju, że mogło stać się dostatecznie znane podczas zwykłego toku prowadzenia spraw środowiskom wyspecjalizowanym w danej branży działającym we Wspólnocie (przy założeniu, że wzór nie został ujawniony pod warunkiem zachowania poufności w rozumieniu ostatniego zdania art. 11 ust. 2)?

                  2)

                  Czy datą oceny nowości wzoru, o którego ochronę jako niezarejestrowanego wzoru wspólnotowego w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia się wnosi, jest data, w której powstała ochrona niezarejestrowanego wzoru wspólnotowego zgodnie z art. 11 rozporządzenia, czy też ewentualnie data, w której istotne wydarzenie powodujące ujawnienie wzoru w rozumieniu art. 7 ust. 1 rozporządzenia mogło stać się dostatecznie znane podczas zwykłego toku prowadzenia spraw środowiskom wyspecjalizowanym w danej branży, działającym we Wspólnocie (przy założeniu, że wzór nie został ujawniony pod warunkiem zachowania poufności zgodnie z ostatnim zdaniem art. 7 ust. 1) lub ewentualnie inna, a jeśli tak, to jaka data?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) NR 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. 2002, L 3, s. 1).


title: Sprawa C-729/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal in Northern Ireland y(Zjednoczone Królestwo) w dniu 2 października 2019 r. – TKF przeciwko Department of Justice for Northern Ireland

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal in Northern Ireland y(Zjednoczone Królestwo) w dniu 2 października 2019 r. – TKF przeciwko Department of Justice for Northern Ireland
      (Sprawa C-729/19)
      (2019/C 423/34)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Court of Appeal in Northern Ireland

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: TKF

         Druga strona postępowania: Department of Justice for Northern Ireland

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 75 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 w sprawie świadczeń alimentacyjnych (1) należy interpretować jako mający zastosowanie wyłącznie do „orzeczeń” wydanych w państwach, które – w chwili ich wydania – były państwami członkowskimi Unii Europejskiej?

                  2)

                  Biorąc pod uwagę fakt, że Polska jest obecnie państwem członkowskim Unii związanym Protokołem haskim – czy orzeczenia w przedmiocie świadczeń alimentacyjnych, które zostały wydane przez sąd polski w 1999 r. i 2003 r., czyli przed przystąpieniem Polski do Unii, mogą zostać obecnie zarejestrowane i wykonane w innym państwie członkowskim Unii na podstawie jakiegokolwiek przepisu rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 w sprawie świadczeń alimentacyjnych, a w szczególności:

                              a)

                              na podstawie art. 75 ust. 3 i art. 56 rozporządzenia w sprawie świadczeń alimentacyjnych;

                              b)

                              na podstawie art. 75 ust. 2 i sekcji 2 rozdziału IV rozporządzenia w sprawie świadczeń alimentacyjnych;

                              c)

                              na podstawie art. 75 ust. 2 lit. a) i sekcji 3 rozdziału IV rozporządzenia w sprawie świadczeń alimentacyjnych;

                              d)

                              na podstawie któregokolwiek z pozostałych artykułów tego rozporządzenia?

         (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych (Dz.U. L 2009, L 7, s. 1).


title: Sprawa C-788/19: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2019 r. – Komisja Europejska/Hiszpania

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/30

      Skarga wniesiona w dniu 23 października 2019 r. – Komisja Europejska/Hiszpania
      (Sprawa C-788/19)
      (2019/C 432/35)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Gossement i C. Perrin, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii:

                              —

                              ustanawiając skutki niewykonania zobowiązania informacyjnego dotyczącego dóbr i praw za granicą lub złożenia po terminie formularza „Modelo 720”, które prowadzą do zaklasyfikowania wspomnianych aktywów jako nieuzasadnionych zysków majątkowych, które nie ulegają nigdy przedawnieniu;

                              —

                              nakładając automatycznie stałą grzywnę w wysokości 150 % w przypadku braku wykonania obowiązku informacyjnego w odniesieniu do dóbr i praw za granicą lub w przypadku złożenia po terminie formularza „Modelo 720”;

                              —

                              stosując stałe grzywny za niewykonanie obowiązku informacyjnego w odniesieniu do dóbr i praw za granicą lub w przypadku złożenia po terminie formularza „Modelo 720”, których poziom jest wyższy niż sankcje przewidziane przez ogólny system dla podobnych wykroczeń;

                  —

                  nie wykonało zobowiązań ciążących na nim na mocy art. 21, 45, 56 i 63 TFUE oraz art. 28, 31, 36 i 40 porozumienia o EOG.

                  —

                  Obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Hiszpańskie uregulowanie podatkowe nakłada na podatkowych rezydentów Hiszpanii obowiązek zadeklarowania określonych dóbr i praw położonych za granicą za pomocą formularza deklaracji podatkowej („Modelo 720”). W przypadku niewykonania lub błędnego wykonania tego obowiązku, stosuje się szczególny system sankcji.
      Komisja dochodzi do wniosku, że sankcje, które polegają na zakwalifikowaniu aktywów jako zysków majątkowych, na niestosowaniu zwykłych zasad przedawnienia oraz na stosowaniu stałych grzywien, stanowią ograniczenie podstawowych swobód z TFUE i EOG. Pomimo iż co do zasady środki te można uznać za adekwatne dla realizacji zamierzonych celów zwalczania unikania opodatkowania i oszustw podatkowych i zapobiegania im, to jednak okazują się one nieproporcjonalne.


title: Sprawa C-599/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 6 czerwca 2019 r. w sprawie T-43/18, Rietze GmbH & Co. KG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 6 sierpnia 2019 r. przez Rietze GmbH & Co. KG

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/19

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 6 czerwca 2019 r. w sprawie T-43/18, Rietze GmbH & Co. KG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 6 sierpnia 2019 r. przez Rietze GmbH & Co. KG
      (Sprawa C-599/19 P)
      (2019/C 432/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Rietze GmbH & Co. KG (przedstawiciel: M. Krogmann, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 24 października 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) nie przyjął odwołania do rozpoznania i obciążył wnoszącą odwołanie jej własnymi kosztami.


title: Sprawa T-582/18: Wyrok Sądu z dnia 15 października 2019 r. – Boxer Barcelona/EUIPO – X-Technology Swiss (XBOXER BARCELONA) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego XBOXER BARCELONA – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający literę „x” – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego – Dowody – Artykuł 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001 – Artykuł 47 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 – Ograniczenie zgłoszenia do rejestracji w postępowaniu przed izbą odwoławczą – Artykuł 49 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/49

      Wyrok Sądu z dnia 15 października 2019 r. – Boxer Barcelona/EUIPO – X-Technology Swiss (XBOXER BARCELONA)
      (Sprawa T-582/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego XBOXER BARCELONA - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający literę „x” - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Dowody - Artykuł 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001 - Artykuł 47 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 - Ograniczenie zgłoszenia do rejestracji w postępowaniu przed izbą odwoławczą - Artykuł 49 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)
      (2019/C 432/57)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Boxer Barcelona, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Canela Giménez)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Palmero Cabezas i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: X-Technology Swiss GmbH (Wollerau, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat A. Zafar)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lipca 2018 r. (sprawa R 2186/2017-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między X-Technology Swiss a Boxer Barcelona.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona

                  2)

                     Boxer Barcelona, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa T-703/19: Skarga wniesiona w dniu 11 października 2019 r. – DD/FRA

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/64

      Skarga wniesiona w dniu 11 października 2019 r. – DD/FRA
      (Sprawa T-703/19)
      (2019/C 432/75)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: DD (przedstawiciele: adwokaci L. Levi and M. Vandenbussche)

         Strona pozwana: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  przyznanie jej zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, jak wyszczególniono w ramach tej skargi, oszacowaną ex aequo et bono na kwotę 50 000 EUR.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) z dnia 21 grudnia 2018 r. oddalającej wniosek strony skarżącej na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego;

                  —

                  w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora FRA z dnia 24 czerwca 2019 r. oddalającej zażalenie złożone przez stronę skarżącą na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że osoby prowadzące dochodzenie nie posiadały mandatu do prowadzenia czynności dochodzeniowych w przedmiocie domniemanego naruszenia przez stronę skarżącą art. 17 lub art. 11 regulaminu pracowniczego bądź też do prowadzenia czynności dochodzeniowych w zakresie wiadomości e-mail strony skarżącej z dnia 5 marca 2014 r. oraz, że dochodzenie administracyjne było pozbawione podstawy prawnej. FRA naruszyła tym samym art. 86 ust. 2 regulaminu pracowniczego i art. 2 ust. 1 decyzji zarządu 2013/01.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że wszczęcie dochodzenia administracyjnego nie było oparte na uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego wynikającego z dowodów prima facie.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że niepoinformowanie strony skarżącej o wszczęciu dochodzenia administracyjnego i nieprzekazanie jej związanych z nim decyzji, w sytuacji, gdy o nie się zwrócił, są niezgodne z prawem.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że dochodzenie oraz postępowanie przeddyscyplinarne było przewlekłe i prowadzone przez nieracjonalnie długi okres.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że decyzja o zamknięciu dochodzenia nie została uzasadniona i nie była zgodna z art. 3 załącznika IX do regulaminu pracowniczego.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że sprawozdanie z dochodzenia zawierało naruszenie prawa i oczywisty błąd w ocenie.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia poufności.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. a) i art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 45/2001 (1).

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia obowiązku staranności, braku obiektywizmu i bezstronności oraz nadużycia władzy.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz. U. 2001 L 8, s. 1).


title: Sprawa T-58/18: Wyrok Sądu z dnia 24 października 2019 r. – Mahr/EUIPO – Especialidades Vira (Xocolat) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Xocolat – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy LUXOCOLAT – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Uzasadnienie sprzeciwu – Zasada 15 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2018/625)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/39

      Wyrok Sądu z dnia 24 października 2019 r. – Mahr/EUIPO – Especialidades Vira (Xocolat)
      (Sprawa T-58/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Xocolat - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy LUXOCOLAT - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Uzasadnienie sprzeciwu - Zasada 15 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2018/625)
      (2019/C 432/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ramona Mahr (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat T. Rohracher)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Śliwińska i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Especialidades Vira, SL (Martorell, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 listopada 2017 r. (sprawa R 541/2017-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Especialidades Vira a R. Mahr.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Ramona Mahr zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa T-10/19: Wyrok Sądu z dnia 17 października 2019 r. – United States Seafoods/EUIPO (UNITED STATES SEAFOODS) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy UNITED STATES SEAFOODS – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/52

      Wyrok Sądu z dnia 17 października 2019 r. – United States Seafoods/EUIPO (UNITED STATES SEAFOODS)
      (Sprawa T-10/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy UNITED STATES SEAFOODS - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 432/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: United States Seafoods LLC (Seattle, Waszyngton, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci C. Spintig, S. Pietzcker i M. Prasse)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 października 2018 r. (sprawa R 817/2018-5), dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską graficznego znaku towarowego UNITED STATES SEAFOODS.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     United States Seafoods LLC pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez EUIPO.

         (1)  Dz.U. C 93 z 11.3.2019.


title: Sprawa T-361/18: Wyrok Sądu z dnia 5 listopada 2019 r. – APEDA/EUIPO – Burraq Travel & Tours General Tourism Office (SIR BASMATI RICE) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy SIR BASMATI RICE – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/41

      Wyrok Sądu z dnia 5 listopada 2019 r. – APEDA/EUIPO – Burraq Travel & Tours General Tourism Office (SIR BASMATI RICE)
      (Sprawa T-361/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy SIR BASMATI RICE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 432/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Agricultural and Processed Food Products Export Development Authority (APEDA) (Nowe Delhi, Indie) (przedstawiciel: adwokat N. Dontas)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Capostagno, J. Ivanauskas i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Burraq Travel & Tours General Tourism Office SA (Ateny, Grecja)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 marca 2018 r. (sprawa R 90/2017-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między APEDA a Burraq Travel & Tours General Tourism Office.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność pkt 3 sentencji decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 22 marca 2018 r. (sprawa R 90/2017-2) dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Agricultural and Processed Food Products Export Development Authority (APEDA) i Burraq Travel & Tours General Tourism Office SA w zakresie, w jakim oddalono w niej wniosek o unieważnienie prawa do graficznego unijnego znaku towarowego SIR BASMATI RICE dla towarów należących do klas 30, 31 i 33 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, innych niż „sago” i „sztuczny ryż [niegotowany]” należących do klasy 30.

                  2)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona.

                  3)

                     EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

         (1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018.


title: Sprawa T-380/18: Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2019 r. – Intas Pharmaceuticals/EUIPO – Laboratorios Indas (INTAS) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego INTAS – Wcześniejsze graficzne, unijny i krajowy, znaki towarowe zawierające element słowny „indas” – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo oznaczeń i towarów – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Dowód rzeczywistego używania wcześniejszych znaków towarowych – Artykuł 47 rozporządzenia 2017/1001)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/42

      Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2019 r. – Intas Pharmaceuticals/EUIPO – Laboratorios Indas (INTAS)
      (Sprawa T-380/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego INTAS - Wcześniejsze graficzne, unijny i krajowy, znaki towarowe zawierające element słowny „indas” - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń i towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 47 rozporządzenia 2017/1001)
      (2019/C 432/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Intas Pharmaceuticals Ltd (Ahmadabad, Indie) (przedstawiciel: adwokat F. Traub)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPTO będąca interwenientem przed Sądem: Laboratorios Indas, SA (Pozuelo de Alarcón, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Gómez López)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 kwietnia 2018 r. (sprawa R 815/2017-4), dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między Laboratorios Indas a Intas Pharmaceuticals.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Intas Pharmaceuticals Ltd zostaje obciążony kosztami postępowania

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.


title: Sprawa C-802/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 31 października 2019 r. – Firma Z/Finanzamt Y

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 31 października 2019 r. – Firma Z/Finanzamt Y
      (Sprawa C-802/19)
      (2020/C 45/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Firma Z

         Strona pozwana: Finanzamt Y

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 24 października 1996 r., Union Elida Gibbs Ltd., C-317/94, EU:C:1996:400, apteka, która dostarcza produkty farmaceutyczne ustawowej kasie chorych, jest uprawniona do obniżenia podstawy opodatkowania w związku z udzieleniem rabatu osobom objętym ubezpieczeniem zdrowotnym?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej – Czy sytuacja, w której apteka krajowa jest uprawniona do obniżenia podstawy opodatkowania, a jednocześnie apteka położona w innym państwie członkowskim nie ma takiego uprawnienia, ponieważ dokonuje dostaw wewnątrzwspólnotowych na rzecz powszechnej kasy chorych, które nie podlegają opodatkowaniu, jest sprzeczna z zasadami neutralności i równego traktowania na rynku wewnętrznym?


title: Sprawa C-804/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 31 października 2019 r. – BU/Markt24 GmbH

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 31 października 2019 r. – BU/Markt24 GmbH
      (Sprawa C-804/19)
      (2020/C 45/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Salzburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: BU

         Strona pozwana: Markt24 GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 21 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 (1) ma zastosowanie do stosunku pracy, w przypadku którego wprawdzie zawarto w Austrii umowę o pracę dotyczącą świadczenia pracy w Niemczech, ale pracownik nie świadczył pracy, mimo że przez kilka miesięcy pozostawał w Austrii w gotowości do jej podjęcia.

                                 W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej

                  2)

                  Czy art. 21 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że można stosować przepis krajowy umożliwiający pracownikowi (ułatwione) wniesienie powództwa w miejscu zamieszkania, które ma w okresie trwania stosunku pracy lub miał w chwili ustania stosunku pracy, taki jak § 4 ust. 1 lit. a) Arbeits- und Sozialgerichtsgesetz (ustawy o sądzie pracy i spraw socjalnych; zwanej dalej „ASGG”)?

                  3)

                  Czy art. 21 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że można stosować przepis krajowy umożliwiający pracownikowi (ułatwione) wniesienie powództwa w miejscu, w którym wynagrodzenie podlega wypłacie lub podlegało wypłacie w chwili ustania stosunku pracy, taki jak § 4 ust. 1 lit. d) ASGG?

                  4)

                  W przypadku udzielenia na pytania drugie i trzecie odpowiedzi przeczącej

                              4.1.

                              Czy art. 21 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku stosunku pracy, w ramach którego pracownik nie świadczył pracy, powództwo należy wnieść w państwie członkowskim, w którym pracownik pozostawał w gotowości do jej podjęcia?

                              4.2.

                              Czy art. 21 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku stosunku pracy, w ramach którego pracownik nie świadczył pracy, powództwo należy wnieść w państwie członkowskim, w którym miało miejsce zainicjowanie i zawarcie umowy o pracę, nawet jeśli uzgodniono w niej lub przewidywano świadczenie pracy w innym państwie członkowskim?

                                             W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej

                  5)

                  Czy art. 7 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 ma zastosowanie do stosunku pracy, w przypadku którego wprawdzie zawarto w Austrii umowę o pracę dotyczącą świadczenia pracy w Niemczech, ale pracownik nie świadczył pracy, mimo że przez kilka miesięcy pozostawał w Austrii w gotowości do jej podjęcia, jeżeli można stosować przepis krajowy umożliwiający pracownikowi (ułatwione) wniesienie powództwa w miejscu zamieszkania, które ma w okresie trwania stosunku pracy lub miał w chwili ustania stosunku pracy, taki jak § 4 ust. 1 lit. a) ASGG, lub też przepis krajowy umożliwiający pracownikowi (ułatwione) wniesienie powództwa w miejscu, w którym wynagrodzenie podlega wypłacie lub podlegało wypłacie w chwili ustania stosunku pracy, taki jak § 4 ust. 1 lit. d) ASGG?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2012, L 351, s. 1).


title: Sprawa C-808/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Gera (Niemcy) w dniu 4 listopada 2019 r. – DS/Volkswagen AG

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Gera (Niemcy) w dniu 4 listopada 2019 r. – DS/Volkswagen AG
      (Sprawa C-808/19)
      (2020/C 45/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Gera

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: DS

         Strona pozwana: Volkswagen AG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy § 6 ust. 1 i § 27 ust. 1 Verordnung über die EG-Genehmigung für Kraftfahrzeuge und ihre Anhänger sowie für Systeme, Bauteile und selbstständige technische Einheiten für diese Fahrzeuge (rozporządzenia o homologacji typu WE pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, zwanego dalej „EG-FGV”) (1) względnie art. 18 ust. 1 i art. 26 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że producent narusza obowiązek wydania ważnego certyfikatu zgodnie z § 6 ust. 1 EG-FGV (względnie obowiązek przedstawienia certyfikatu zgodności w myśl art. 18 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE), jeżeli zamontował w pojeździe zabronione urządzenie ograniczające skuteczność działania w rozumieniu art. 5 ust. 2 i art. 3 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 (3), a wprowadzenie takiego pojazdu do obrotu narusza zakaz wprowadzania do obrotu pojazdu nieposiadającego ważnego certyfikatu zgodności w myśl § 27 ust. 1 EG-FGV (względnie narusza zakaz sprzedaży bez ważnego certyfikatu zgodności w rozumieniu art. 26 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE)?
                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej:

                              1

                                          a.

                                          Czy celem § 6 i § 27 EG-FGV względnie art. 18 ust. 1, art. 26 ust. 1 i art. 46 dyrektywy 2007/46/WE jest również ochrona klienta końcowego, a – w przypadku odsprzedaży na rynku wtórnym – w szczególności kolejnego nabywcy samochodu, także w odniesieniu do jego swobody rozporządzania i majątku? Czy nabycie używanego pojazdu, który wprowadzono do obrotu bez ważnego certyfikatu zgodności, jest objęte zakresem niebezpieczeństw, których zapobieżeniu miało służyć ustanowienie tych norm?

                  2)

                  Czy celem art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 jest również ochrona klienta końcowego, a – w przypadku odsprzedaży na rynku wtórnym – w szczególności kolejnego nabywcy samochodu, także w odniesieniu do jego swobody rozporządzania i majątku? Czy nabycie używanego pojazdu, w którym zamontowano zabronione urządzenie ograniczające skuteczność działania, jest objęte zakresem niebezpieczeństw, których zapobieżeniu miało służyć ustanowienie tej normy?

                  3)

                  Czy § 6 i § 27 EG-FGV względnie art. 18 ust. 1, art. 26 ust. 1 i art. 46 dyrektywy 2007/46/WE oraz art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku ich naruszenia przy określaniu rozmiaru szkody poniesionej przez klienta końcowego należy zaniechać uwzględnienia odszkodowania za rzeczywiste użytkowanie pojazdu w całości lub w części (w danym wypadku, w jaki sposób czy też w jakim zakresie?), jeżeli klient końcowy ze względu na to naruszenie może żądać i żąda unieważnienia umowy sprzedaży pojazdu? Czy wykładnia ta ulega jakiejkolwiek zmianie, jeżeli naruszenie wiąże się z wprowadzeniem w błąd organów udzielających homologacji i klientów końcowych w zakresie spełnienia wszystkich przesłanek homologacji i nieograniczonej dopuszczalności użytkowania pojazdu w ruchu drogowym, a naruszenia i wprowadzenia w błąd dopuszczono się w celu ograniczenia kosztów i maksymalizacji zysków poprzez duży zbyt przy jednoczesnym zapewnieniu sobie przewagi konkurencyjnej kosztem nieświadomych klientów?

         (1)  EG-Fahrzeuggenehmigungsverordnung z dnia 3 lutego 2011 r. (BGBl. I s. 126), ostatnio zmienione przez art. 7 Verordnung z dnia 23 marca 2017 r. (BGBl. I s. 522).

         (2)  Dyrektywa 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (Dz.U. 2007, L 263. s. 1).

         (3)  Rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. 2007, L 171, s. 1).


title: Sprawa C-809/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Gera (Niemcy) w dniu 4 listopada 2019 r. – ER/Volkswagen AG

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Gera (Niemcy) w dniu 4 listopada 2019 r. – ER/Volkswagen AG
      (Sprawa C-809/19)
      (2020/C 45/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Gera

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: ER

         Strona pozwana: Volkswagen AG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy § 6 ust. 1 i § 27 ust. 1 Verordnung über die EG-Genehmigung für Kraftfahrzeuge und ihre Anhänger sowie für Systeme, Bauteile und selbstständige technische Einheiten für diese Fahrzeuge (rozporządzenia o homologacji typu WE pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, zwanego dalej „EG-FGV”) (1) względnie art. 18 ust. 1 i art. 26 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że producent narusza obowiązek wydania ważnego certyfikatu zgodnie z § 6 ust. 1 EG-FGV (względnie obowiązek przedstawienia certyfikatu zgodności w myśl art. 18 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE), jeżeli zamontował w pojeździe zabronione urządzenie ograniczające skuteczność działania w rozumieniu art. 5 ust. 2 i art. 3 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 (3), a wprowadzenie takiego pojazdu do obrotu narusza zakaz wprowadzania do obrotu pojazdu nieposiadającego ważnego certyfikatu zgodności w myśl § 27 ust. 1 EG-FGV (względnie zakaz sprzedaży bez ważnego certyfikatu zgodności w rozumieniu art. 26 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE)?
                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej:

                              1

                                          a.

                                          Czy celem § 6 i § 27 EG-FGV względnie art. 18 ust. 1, art. 26 ust. 1 i art. 46 dyrektywy 2007/46/WE jest ochrona również klienta końcowego, a – w przypadku odsprzedaży na rynku wtórnym – w szczególności kolejnego nabywcy samochodu, także w odniesieniu do jego swobody rozporządzania i majątku? Czy nabycie pojazdu, który wprowadzono do obrotu bez ważnego certyfikatu zgodności, jest objęte zakresem niebezpieczeństw, których zapobieżeniu miało służyć ustanowienie tych norm?

                  2)

                  Czy celem art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 jest ochrona również klienta końcowego, także w odniesieniu do jego swobody rozporządzania i majątku? Czy nabycie pojazdu, w którym zamontowano zabronione urządzenie ograniczające skuteczność działania, jest objęte zakresem niebezpieczeństw, których zapobieżeniu miało służyć ustanowienie tej normy?

                  3)

                  Czy § 6 i § 27 EG-FGV czy też art. 18 ust. 1, art. 26 ust. 1 i art. 46 dyrektywy 2007/46/WE oraz art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku ich naruszenia przy określaniu rozmiaru szkody poniesionej przez klienta końcowego należy zaniechać uwzględnienia odszkodowania za rzeczywiste użytkowanie pojazdu w całości lub w części (w danym wypadku, w jaki sposób czy też w jakim zakresie?), jeżeli klient końcowy ze względu na to naruszenie może żądać i żąda unieważnienia umowy sprzedaży pojazdu? Czy wykładnia ta ulega jakiejkolwiek zmianie, jeżeli naruszenie wiąże się z wprowadzeniem w błąd organów udzielających homologacji i klientów końcowych w zakresie spełnienia wszystkich przesłanek homologacji i nieograniczonej dopuszczalności użytkowania pojazdu w ruchu drogowym, a naruszenia i wprowadzenia w błąd dopuszczono się w celu ograniczenia kosztów i maksymalizacji zysków poprzez duży zbyt przy jednoczesnym zapewnieniu sobie przewagi konkurencyjnej kosztem nieświadomych klientów?

         (1)  EG-Fahrzeuggenehmigungsverordnung z dnia 3 lutego 2011 r. (BGBl. I s. 126), ostatnio zmienione przez art. 7 Verordnung z dnia 23 marca 2017 r. (BGBl. I s. 522).

         (2)  Dyrektywa 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (Dz.U. 2007, L 263. s. 1).

         (3)  Rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. 2007, L 171, s. 1).


title: Sprawa C-816/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 5 listopada 2019 r. – QF/Germanwings GmbH

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 5 listopada 2019 r. – QF/Germanwings GmbH
      (Sprawa C-816/19)
      (2020/C 45/21)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: QF

         Strona pozwana: Germanwings GmbH

         Pytanie prejudycjalne

      Czy zorganizowany przez związki zawodowe strajk pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego stanowi „nadzwyczajną okoliczność” w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 (1)?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-827/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Pontevedra (Hiszpania) w dniu 13 listopada 2019 r. – D.A.T.A. i in./Ryanair D.A.C.

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Pontevedra (Hiszpania) w dniu 13 listopada 2019 r. – D.A.T.A. i in./Ryanair D.A.C.
      (Sprawa C-827/19)
      (2020/C 45/22)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Audiencia Provincial de Pontevedra

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: D.A.T.A., L.F.A., A.M.A.G., L.F.A., J.G.C., S.C.C., A.C.V., A.A.G., A.C.A., L.C.A., N.P.B. y P.C.A.

         Strona pozwana: Ryanair D.A.C.

         Pytania prejudycjalne

                  1

                  Czy wykonywanie przez pracowników w służbie przewoźnika lotniczego prawa do strajku, zwołanego przez związek zawodowy w ramach dążenia do poprawy warunków zatrudnienia – jeżeli nie jest następstwem wcześniejszej decyzji pracodawcy, lecz roszczeń pracowników – może zostać uznane za „nadzwyczajną okoliczność” w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 (1), czy wręcz przeciwnie, za okoliczność nieodłącznie związaną z wykonywaniem działalności przewoźnika lotniczego?

                  2

                  Czy w okolicznościach takich jak w niniejszym sporze przewoźnik jest zobowiązany do podjęcia wszelkich prawnie dopuszczalnych środków, w tym także wtedy, gdy wykonanie prawa do strajku zostało mu zakomunikowane z wyprzedzeniem, zgodnie z wymogami prawa, takich jak zapewnienie lotów innymi liniami lotniczymi, których strajk nie dotyka?

                  3

                  Czy dla celów uwzględnienia strajku personelu pokładowego przewoźnika lotniczego jako „nadzwyczajnej okoliczności” w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 istotne znaczenie ma sposób, w jaki strajk zostanie odwołany, w szczególności w przypadku, gdy do jego odwołania dochodzi na podstawie wzajemnych ustępstw stron?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-841/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no41 de Madrid (Hiszpania) w dniu 20 listopada 2019 r. – JL/Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no41 de Madrid (Hiszpania) w dniu 20 listopada 2019 r. – JL/Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)
      (Sprawa C-841/19)
      (2020/C 45/23)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Social no 41 de Madrid

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: JL

         Druga strona postępowania: Fondo de Garantía Salarial (FOGASA)

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy 79/7/EWG (1) i art. 2 ust. 1 dyrektywy 2006/54/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie spornemu w postępowaniu głównym uregulowaniu […] państwa członkowskiego, zgodnie z którym dla ustalenia zakresu odpowiedzialności FOGASA (3) wobec pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu podstawa jego wynagrodzenia, która została już obniżona ze względu na niepełny wymiar czasu pracy, zostaje przy ustalaniu zakresu odpowiedzialności FOGASA ponownie obniżona na podstawie art. 33 Ley del Estatuto de los Trabajadores (kodeksu pracy), również ze względu na niepełny wymiar czasu pracy, w stosunku do pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy, w zakresie, w jakim uregulowanie to jest szczególnie niekorzystne dla pracownic w porównaniu z pracownikami płci męskiej?

         (1)  Dyrektywa Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 1979, L 6, s. 24).

         (2)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2006, L 204, s. 23).

         (3)  Fundusz gwarantowanych świadczeń pracowniczych


title: Sprawa C-842/19: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2019 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/26

      Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2019 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
      (Sprawa C-842/19)
      (2020/C 45/24)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Roels, A. Armenia, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Belgii

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie, że nie podejmując wszystkich środków, których wymaga wykonanie wyroku z dnia 12 kwietnia 2018 r. w sprawie C-110/17 Komisja przeciwko Belgii, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 260 ust. 1 TFUE;

                  —

                  Skazanie Królestwa Belgii na zapłatę okresowej kary pieniężnej w wysokości 22 076,55 EUR za dzień opóźnienia w wykonaniu wyroku w sprawie C-110/17, od dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie do dnia wykonania wyroku w sprawie C-110/17, płatnej na konto wskazane przez Komisję;

                  —

                  Skazanie Królestwa Belgii na zapłatę minimalnej kary ryczałtowej w wysokości 2 029 000 EUR albo, w przypadku gdy kwota wspomnianej minimalnej kary ryczałtowej zostanie przekroczona, dziennego ryczałtu w wysokości 4 905,90 EUR od dnia ogłoszenia wyroku w sprawie C-110/17 do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie lub do dnia wykonania wyroku w sprawie C-110/17, cokolwiek nastąpi szybciej, płatnej na konto wskazane przez Komisję;

                  —

                  obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W skardze Komisja zarzuca Królestwu Belgii, że nie podjęło środków, których wymaga wykonanie wyroku Trybunału z dnia 12 kwietnia 2018 r.


title: Sprawa C-872/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 20 września 2019 r. w sprawie T-65/18, Wenezuela/Rada, wniesione w dniu 28 listopada 2019 r. przez Boliwariańską Republikę Wenezueli

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/27

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 20 września 2019 r. w sprawie T-65/18, Wenezuela/Rada, wniesione w dniu 28 listopada 2019 r. przez Boliwariańską Republikę Wenezueli
      (Sprawa C-872/19 P)
      (2020/C 45/25)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Boliwariańska Republika Wenezueli (przedstawiciele: L. Giuliano i F. Di Gianni, avvocati)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną;

                  —

                  uznanie skargi wnoszącej odwołanie za dopuszczalną i przekazanie sprawy Sądowi do rozpoznania co do istoty; oraz

                  —

                  obciążenie Rady kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi jeden zarzut, podzielony na trzy części.
      Sąd dokonał błędnej wykładni kryterium bezpośredniego oddziaływania sformułowanego w art. 263 akapit czwarty TFEU w świetle wyroku Almaz-Antey:

                  1.

                  Sąd zastosował błędne kryterium w celu ustalenia, czy sporne przepisy dotyczą Boliwariańskiej Republiki Wenezueli bezpośrednio (1).

                  2.

                  Sąd naruszył prawo wskutek pominięcia istotnych okoliczności niniejszej sprawy w kontekście stosowania kryterium bezpośredniego oddziaływania sformułowanego w wyroku Almaz-Antey.

                  3.

                  Sąd nie wziął pod uwagę faktycznego wpływu spornych przepisów na Boliwariańską Republikę Wenezueli.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2017/2074 z dnia 13 listopada 2017 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2017, L 295, s. 60).


title: Sprawa C-874/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 10 października 2019 r. w sprawie T-599/18, Aeris Invest/SRB, wniesione w dniu 28 listopada 2019 r. przez Aeris Invest Sàrl

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/28

      Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 10 października 2019 r. w sprawie T-599/18, Aeris Invest/SRB, wniesione w dniu 28 listopada 2019 r. przez Aeris Invest Sàrl
      (Sprawa C-874/19 P)
      (2020/C 45/26)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Aeris Invest Sàrl (przedstawiciele: R. Vallina Hoset, A. Sellés Marco, abogados)

         Druga strona postępowania: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie postanowienia wydanego przez Sąd w dniu 10 października 2019 r.. Aeris Invest/SRB, T-599/18, EU:T:2019:740, w zakresie, w jakim stwierdza się w nim, że skarga jest niedopuszczalna;

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi, aby wydał orzeczenie, związany orzeczeniem Trybunału co do kwestii prawnych, zgodnie z żądaniami tej strony w pierwszej instancji; oraz

                  —

                  postanowienie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      W ramach zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie twierdzi, że zaskarżone postanowienie narusza art. 20 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiającego jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2010, L 331, s. 12) oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”). Zdaniem wnoszącego odwołanie akt zaskarżony przed Sądem wywołuje wiążące skutki prawne w zakresie, w jakim ostateczna wycena stanowi integralną część decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
      W ramach zarzutu drugiego wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżone postanowienie narusza art. 17 karty. Wykładnia art. 20 rozporządzenia nr 806/2014 dokonana w zaskarżonym postanowieniu jest niezgodna z prawem własności w zakresie, w jakim dopuszcza ingerencję w prawo własności tej strony bez żadnego odszkodowania.
      Zgodnie z trzecim zarzutem odwołania zaskarżone postanowienie narusza art. 20 ust. 11 lit. b) rozporządzenia nr 806/2014. Po podjęciu decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i obniżeniu wartości akcji byli akcjonariusze Banco Popular stali się wierzycielami tego podmiotu. Artykuł 20 ust. 11 lit. b) rozporządzenia nr 806/2014 ma zatem zastosowanie do byłych akcjonariuszy w zakresie, w jakim przepis ten ustanawia obowiązek podjęcia decyzji o „odpisaniu roszczeń wierzycieli” w świetle ostatecznej wyceny.
      Wreszcie, w ramach zarzutu czwartego, wnoszący odwołanie uważa, że zaskarżone postanowienie narusza art. 20 ust. 11 i 14 rozporządzenia nr 806/2014 oraz art. 41 karty, ponieważ nie uwzględnia okoliczności, że zaskarżony akt wywołuje wiążące skutki prawne wobec tej strony w zakresie, w jakim uniemożliwia AERIS dostęp do aktualnych i pełnych informacji na temat sytuacji księgowej podmiotu, w którym AERIS posiadał 3,45% udziałów.


title: Sprawa C-883/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 24 września 2019 r. w sprawie T-105/17, HSBC Holdings plc i in./Komisja, wniesione w dniu 3 grudnia 2019 r. przez HSBC Holdings plc, HSBC Bank plc, HSBC France

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/29

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 24 września 2019 r. w sprawie T-105/17, HSBC Holdings plc i in./Komisja, wniesione w dniu 3 grudnia 2019 r. przez HSBC Holdings plc, HSBC Bank plc, HSBC France
      (Sprawa C-883/19 P)
      (2020/C 45/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: HSBC Holdings plc, HSBC Bank plc, HSBC France (przedstawiciele: K. Bacon QC, D. Bailey, Barristers, M. Simpson, Solicitor, C. Angeli, avocate, M. Giner, advocate)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszących odwołanie

      Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie pkt 2 sentencji wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 24 września 2019 r. w sprawie T-105/17, HSBC Holdings plc i in./Komisja;

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 lit. b) decyzji Komisji C(2016) 8530 final z dnia 7 grudnia 2016 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG [sprawa AT.39914 – Euro Interest Rate Derivatives (EIRD)] (1) lub ewentualnie stwierdzenie nieważności art. 1 lit. b) w zakresie, w jakim dotyczy udziału HSBC w jednolitym i ciągłym naruszeniu po dniu 19 marca 2007 r.; i

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez HSBC w związku ze sprawą T-105/17 i niniejszym odwołaniem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy: Sąd naruszył prawo w odniesieniu do skutków naruszenia przez Komisję istotnych wymogów proceduralnych, a mianowicie prawa HSBC do przestrzegania zasad domniemania niewinności, dobrej administracji i prawa do obrony.
      Zarzut drugi: Sąd naruszył prawo poprzez błędne zastosowanie art. 101 ust. 1 TFUE przy charakteryzowaniu celu manipulacji z dnia 19 marca 2007 r. lub poprzez przeinaczenie odnośnych dowodów.
      Zarzut trzeci: Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że obie rozmowy stanowiły naruszenie art. 101 ust. 1 TFUE ze względu na cel. W szczególności Sąd błędnie stwierdził, że można było uwzględnić prokonkurencyjny charakter tych rozmów na podstawie art. 101 ust. 1 TFUE jedynie w kontekście ograniczeń akcesoryjnych względem operacji głównej lub oceny na podstawie art. 101 ust. 3 TFUE.
      Zarzut czwarty: wnioski Sądu dotyczące dwóch rozmów w dniach 12 i 16 lutego 2007 r. w oczywisty sposób przeinaczają dowody przedstawione w postępowaniu przed Sądem.
      Zarzut piąty: wniosek Sądu, że stwierdzone przez niego w wyroku jednolite i ciągłe naruszenie miało jeden cel, jest obarczony dwoma naruszeniami prawa: (i) oczywistym przeinaczeniem okoliczności faktycznych i dowodów w odniesieniu do rozmowy z dnia 27 marca 2007 r.; oraz (ii) naruszeniem prawa w związku z wnioskiem, że dwie rozmowy na temat uśrednionych cen zmierzały do osiągnięcia jednego celu wskazanego przez Sąd.
      Zarzut szósty: Sąd naruszył prawo, gdy stwierdził, że HSBC uczestniczyła w jednolitym i ciągłym naruszeniu obejmującym zachowania, których nie uznano w decyzji za zachowania HSBC o znamionach naruszenia.

         (1)  Dz.U. 2019, C 130, s. 4.


title: Sprawa C-885/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 24 września 2019 r. w sprawie T-755/15 i T-759/15, Fiat Chrysler Finance Europe/Komisja, wniesione w dniu 4 grudnia 2019 r. przez Fiat Chrysler Finance Europe

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/30

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 24 września 2019 r. w sprawie T-755/15 i T-759/15, Fiat Chrysler Finance Europe/Komisja, wniesione w dniu 4 grudnia 2019 r. przez Fiat Chrysler Finance Europe
      (Sprawa C-885/19 P)
      (2020/C 45/28)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Fiat Chrysler Finance Europe (przedstawiciele: J. Rodriguez, abogado, N. de Boynes, avocat, M. Engel, Rechtsanwalt, G. Maisto, avvocato)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Irlandia

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) z dnia 24 września 2019 r. w sprawach połączonych T-755/15 i T-759/15;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji z dnia 21 października 2015 r. (1) zgodnie z art. 263 ust. 4 TFUE lub ewentualnie – jeżeli i w zakresie, w jakim Trybunał nie będzie mógł wydać ostatecznego orzeczenia – ponowne przekazanie sprawy do Sądu, oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez Fiat Chrysler Finance Europe, zgodnie z art. 138 § 1 oraz art. 184 § 1 i 2regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości, a także kosztami poniesionymi przez Fiat Chrysler Finance Europe w pierwszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy: przeprowadzona przez Sąd badanie dotyczące tego, czy Fiat Chrysler Finance Europe odniósł korzyść z uprzedniego porozumienia cenowego [APA (advanced pricing agreement)], narusza art. 107 TFUE, ponieważ i) Sąd błędnie zastosował test prawny pozwalający stwierdzić, czy APA uznawało metodologię przekraczającą obowiązujący margines oceny; ii) Sąd nie wskazał w sposób odpowiedni właściwego przedsiębiorstwa, które odniosło korzyść z APA.
      Zarzut drugi: przeprowadzone przez Sąd badanie podstawy prawnej zasady pełnej konkurencji, którą posłużyła się Komisja, jest nieodpowiednie i sprzeczne, a także narusza ogólna zasadę dotyczącą podawania odpowiedniego i spójnego uzasadnienia.
      Zarzut trzeci: Sąd naruszył fundamentalną zasadę pewności prawa poprzez i) uznanie błędnie określonej przez Komisję zasady pełnej konkurencji bez zbadania jej zakresu ani treści oraz ii) potwierdzenie zastosowania domniemania selektywności w odniesieniu do APA.

         (1)  Decyzja Komisji (UE) 2016/2326 z dnia 21 października 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.38375 (2014/C ex 2014/NN) wdrożonej przez Luksemburg na rzecz grupy Fiat [notyfikowana jako dokument nr C(2015) 7152] (Dz.U. 2016, L 351, s. 1).


title: Sprawa C-888/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 24 września 2019 r. w sprawie T-586/14 RENV, Xinyi PV Products (Anhui) Holdings/Komisja, wniesione w dniu 4 grudnia 2019 r. przez GMB Glasmanufaktur Brandenburg GmbH

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/31

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 24 września 2019 r. w sprawie T-586/14 RENV, Xinyi PV Products (Anhui) Holdings/Komisja, wniesione w dniu 4 grudnia 2019 r. przez GMB Glasmanufaktur Brandenburg GmbH
      (Sprawa C-888/19 P)
      (2020/C 45/29)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: GMB Glasmanufaktur Brandenburg GmbH (przedstawiciel: R. MacLean, Solicitor)

         Druga strona postępowania: Xinyi PV Products (Anhui) Holdings Ltd, Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  oddalenie drugiej części pierwszego zarzutu skargi wniesionej w pierwszej instancji, powtórzonej w zaskarżonym wyroku, jako bezzasadnej;

                  —

                  rozstrzygnięcie co do istoty w zakresie drugiej części pierwszego zarzutu skargi wniesionej w pierwszej instancji, powtórzonej w zaskarżonym wyroku;

                  —

                  przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd, by ten mógł rozstrzygnąć w przedmiocie pozostałych zarzutów podniesionych przez skarżącego, dotyczących naruszenia prawa;

                  —

                  obciążenie skarżącego kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w postępowaniu odwoławczym oraz w postępowaniu w pierwszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony na podstawie trzech odrębnych zarzutów.
      Zarzut pierwszy: w zaskarżonym wyroku Sąd naruszył prawo przy wykładni i zastosowaniu powiązanych ze sobą pojęć „znaczących wahań” i „sytuacji finansowej” w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. c) tiret trzecie podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (1) oraz wynikającym stąd przeniesieniu ciężaru dowodu w zakresie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej (MET) ze skarżącego na Komisję.
      Zarzut drugi: Sąd naruszył zakres uprawnień dyskrecjonalnych przysługujący Komisji przy ocenie wniosków o przyznanie statusu MET i zastąpił ocenę Komisji w zakresie sytuacji producenta eksportującego swoją własną oceną.
      Zarzut trzeci: wnoszący odwołanie wnosi o uchylenie pierwszego punktu sentencji zaskarżonego wyroku na tej podstawie, że Sąd orzekł w nim ultra petita.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 343, s. 51).


title: Sprawa C-891/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 24 września 2019 r. w sprawie T-500/17, Hubei Xinyegang Special Tube/Komisja, wniesione w dniu 4 grudnia 2019 r. przez Komisję Europejską

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/32

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 24 września 2019 r. w sprawie T-500/17, Hubei Xinyegang Special Tube/Komisja, wniesione w dniu 4 grudnia 2019 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-891/19 P)
      (2020/C 45/30)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i N. Kuplewatzky, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Hubei Xinyegang Special Tube Co. Ltd, ArcelorMittal Tubular Products Roman SA, Válcovny trub Chomutov a.s., Vallourec Deutschland GmbH

         Żądania

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  oddalenie pierwszego i drugiego zarzutu skargi wniesionej w pierwszej instancji jako pozbawionych podstawy prawnej;

                  —

                  przekazanie Sądowi sprawy w zakresie trzeciego i czwartego zarzutu skargi wniesionej w pierwszej instancji w celu ponownego rozpatrzenia;

                  —

                  orzeczenie, że o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego ostatecznie rozstrzygnie Sąd.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania Komisja podnosi sześć zarzutów.
      Po pierwsze, w pkt 59-67 wyroku występuje kilka błędów co do prawa. W szczególności, Sąd dokonał błędnej wykładni art. 1 ust. 2 i 4, art. 3 ust. 2, 3 i 8 oraz art. 4 rozporządzenia podstawowego (1) poprzez uznanie, iż art. 3 ust. 8 i art. 4 tego rozporządzenia zawierają wymóg, że Komisja musi uwzględnić w swojej analizie wpływu na ceny segmentację rynku dotyczącego rozpatrywanego produktu. Niemniej art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego wymaga porównania na poziomie produktu podobnego zdefiniowanego w art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, a nie wymaganego przez Sąd rodzaju szczegółowej oceny na poziomie segmentów rynku. Organy sądowe, na które powołuje się Sąd, nie popierają stanowiska Sądu, który przeinacza okoliczności faktyczne, na których opierają się te organy, a także okoliczności faktyczne leżące u podstaw zaskarżonego rozporządzenia (2). Wreszcie i w każdym wypadku brak jest jakichkolwiek szczególnych elementów, które mogłyby uzasadniać analizę w podziale na segmenty rynku.
      Po drugie, w pkt 59-67 wyroku Sąd dokonał błędnej wykładni zaskarżonego rozporządzenia lub przeinaczył okoliczności faktyczne w odniesieniu do zastosowania numerów kontrolnych produktu (PCN) w dokonanej przez Komisję analizie wpływu na ceny. Zastosowanie PCN zawiera pewne cechy charakterystyczne takie jak segmentację rynku (i wiele innych czynników), powodując tym samym, że każda analiza wpływu na ceny oparta na takiej strukturze PCN uwzględnia te czynniki. W konsekwencji nie ma konieczności przeprowadzania dalszej segmentowej analizy wpływu na ceny.
      Po trzecie, w pkt 77-79 wyroku Sąd błędnie zinterpretował art. 296 TFUE i przeinaczył dowód dotyczący analizy opartej na segmentach rynku podczas dochodzenia i w zaskarżonym rozporządzeniu.
      Po czwarte, w pkt 68-76 wyroku Sąd dokonał błędnej wykładni art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego, który wymaga tylko ustalenia wpływu przywozu produktów po cenach dumpingowych na przemysł Unii. W przeciwieństwie do stanowiska przyjętego przez Sąd wpływ sprzedaży typów produktów niewywiezionych przez objętych próbą producentów eksportujących nie ma znaczenia.
      Po piąte, w pkt 67-76 wyroku nie wzięto pod uwagę skutków art. 17 rozporządzenia podstawowego, który dotyczy kontroli wyrywkowej, i pozbawiono ten artykuł skuteczności (effet utile). Ustalenia wskazane w tych punktach pomijają to, że nieodłącznym skutkiem kontroli wyrywkowej jest przeanalizowanie przez Komisję jedynie przywozów dokonanych przez objętych próbą chińskich producentów eksportujących. Jest zatem zasadne, że mogą istnieć nieuwzględnione sprzedaże ze względu na zastosowanie kontroli wyrywkowej. Niemniej ten skutek uboczny nie podważa zasadności analizy wpływu na ceny dokonanej na podstawie reprezentatywnej próbki pobranej zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
      Po szóste, w pkt 34, 35 i 45 wyroku Sąd przekwalifikował podniesione przed nim zarzuty pierwszy i drugi, a zatem orzekł ultra petita. Sąd naruszył również prawo poprzez błędne określenie zakresu kontroli sądowej mającego zastosowanie do podniesionych przed nim zarzutów pierwszego i drugiego. Nawet gdyby kryterium kontroli określone przez Sąd istniało – co jednak nie ma miejsca – Sąd dokonał błędnej kwalifikacji, a nawet przeinaczenia okoliczności leżących u podstawy analizy Komisji.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/804 z dnia 11 maja 2017 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów rurowych bez szwu z żelaza innego niż żeliwo lub stali innej niż nierdzewna, o przekroju okrągłym i o średnicy zewnętrznej przekraczającej 406,4 mm pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2017, L 121, s. 3).


title: Sprawa C-897/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovni sud (Chorwacja) w dniu 5 grudnia 2019 r. – Federacja Rosyjska

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovni sud (Chorwacja) w dniu 5 grudnia 2019 r. – Federacja Rosyjska
      (Sprawa C-897/19)
      (2020/C 45/31)
      Język postępowania: chorwacki

         Sąd odsyłający

      Vrhovni sud

         Strony w postępowaniu głównym

      I.N.
      Federacja Rosyjska

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 18 TFUE należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie Unii Europejskiej, które decyduje o ekstradycji do państwa trzeciego obywatela państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej, ale należącego do strefy Schengen, zobowiązane jest poinformować o wniosku o ekstradycję państwo należące do strefy Schengen, którego obywatelem jest dana osoba?

                  2)

                  W przypadku, gdy odpowiedź na powyższe pytanie będzie twierdząca, a państwo należące do strefy Schengen zwróciło się o przekazanie danej osoby w celu przeprowadzenia postępowania, z powodu którego złożono wniosek o ekstradycję, czy należy tę osobę przekazać temu państwu zgodnie z Umową między Unią Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii w sprawie procedury przekazywania osób między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a Islandią i Norwegią?


title: Sprawa C-735/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 sierpnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Justice de paix du troisième canton de Charleroi - Belgia) – IZ/Ryanair DAC.

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/34

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 sierpnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Justice de paix du troisième canton de Charleroi - Belgia) – IZ/Ryanair DAC.
      (Sprawa C-735/18) (1)

      (2020/C 45/32)
      Język postępowania: francuski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 44 z 04.02.2019.


title: Sprawa C-281/19: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Paris - Francja) – XS/Recteur de l'académie de Paris

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/34

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Paris - Francja) – XS/Recteur de l'académie de Paris
      (Sprawa C-281/19) (1)

      (2020/C 45/33)
      Język postępowania: francuski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 187 z 3.6.2019.


title: Sprawa C-395/19: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’instance de Nice - Francja) – VT, WU/easyJet Airline Co. Ltd.

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/34

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’instance de Nice - Francja) – VT, WU/easyJet Airline Co. Ltd.
      (Sprawa C-395/19) (1)

      (2020/C 45/34)
      Język postępowania: francuski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 246 z 22.7.2019.