title: Sprawa C-259/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta (Hiszpania) w dniu 27 marca 2019 r. — LG i PK/Banco Bilbao Vizcaya Argentaria S.A.

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta (Hiszpania) w dniu 27 marca 2019 r. — LG i PK/Banco Bilbao Vizcaya Argentaria S.A.
      (Sprawa C-259/19)
      (2019/C 246/07)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: LG i PK

         Strona pozwana: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, S.A.

         Pytania prejudycjalne

      Czy w świetle dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1), w szczególności jej art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1, w celu zapewnienia ochrony konsumentów i użytkowników, oraz w świetle odnośnego orzecznictwa wspólnotowego zgodna z prawem Unii jest okoliczność, iż Tribunal Supremo ustalił w wyrokach od 44 do 49 z dnia 23 stycznia 2009 r. jako jednoznaczne kryterium regułę, zgodnie z którą w umowach kredytu hipotecznego zawartych z konsumentami niewynegocjowany warunek stanowiący, że wszystkie koszty związane z uruchomieniem transakcji kredytu hipotecznego muszą zostać przeniesione na kredytobiorcę, jest nieuczciwy, przy czym poszczególne pozycje kosztowe zawarte we wspomnianym nieuczciwym warunku uznanym za nieważny zostają rozdzielone między instytucję bankową, która narzuciła ten warunek, a konsumenta będącego kredytobiorcą — w celu ograniczenia zwrotu kwot nienależnie zapłaconych w wyniku zastosowania ustawodawstwa krajowego?
      Oraz czy w świetle z dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, w szczególności jej art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1, w celu zapewnienia ochrony konsumentów i użytkowników, oraz w świetle odnośnego orzecznictwa wspólnotowego jest zgodna z prawem Unii okoliczność, że Tribunal Supremo dokonuje wykładni uzupełniającej warunku nieważnego z powodu jego nieuczciwego charakteru, w przypadku gdy usunięcie tego warunku i wynikających z niego skutków nie wpływa na dalsze obowiązywanie umowy kredytu hipotecznego?

         (1)  Dz.U. 1993, L 95, s.29.


title: Sprawa C-287/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 5 kwietnia 2019 r. — DenizBank AG/Verein für Konsumenteninformation

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 5 kwietnia 2019 r. — DenizBank AG/Verein für Konsumenteninformation
      (Sprawa C-287/19)
      (2019/C 246/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca rewizję: DenizBank AG

         Druga strona postępowania: Verein für Konsumenteninformation

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 52 pkt 6 lit. a) w związku z art. 54 ust. 1 dyrektywy 2015/2366/UE (1) (dyrektywy w sprawie usług płatniczych), zgodnie z którym uznaje się, że użytkownik usług płatniczych wyraził zgodę na proponowane zmiany warunków, jeżeli przed proponowanym dniem ich wejścia w życie nie zgłosi dostawcy usług płatniczych sprzeciwu wobec takich zmian, należy interpretować w ten sposób, że fikcja zgody może zostać uzgodniona również z konsumentem bez żadnych ograniczeń w odniesieniu do wszelkich możliwych warunków umowy?

                  2)

                              a)

                              Czy art. 4 pkt 14 dyrektywy w sprawie usług płatniczych należy interpretować w ten sposób, że funkcja NFC spersonalizowanej wielofunkcyjnej karty bankowej, przeznaczonej do dokonywania płatności niskokwotowych w ciężar powiązanego rachunku klienta, jest instrumentem płatniczym?

                              b)

                              W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie lit. a):

                                          Czy art. 63 ust. 1 lit. b) dyrektywy w sprawie usług płatniczych dotyczący odstępstw w odniesieniu do płatności niskokwotowych i pieniądza elektronicznego należy interpretować w ten sposób, że zbliżeniową płatność niskokwotową z wykorzystaniem funkcji NFC spersonalizowanej wielofunkcyjnej karty bankowej należy uznać za anonimowe używanie instrumentu płatniczego w rozumieniu tego przepisu?

                  3)

                  Czy art. 63 ust. 1 lit. b) dyrektywy w sprawie usług płatniczych należy interpretować w ten sposób, że dostawca usług płatniczych może powoływać się na to odstępstwo tylko wtedy, gdy zostanie wykazane, że instrument płatniczy zgodnie z aktualnym stanem techniki nie może zostać zablokowany lub że nie można zapobiec jego dalszemu używaniu?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniająca dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylająca dyrektywę 2007/64/WE (Dz.U. 2015, L 337, s. 35).


title: Sprawa C-307/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Visoki trgovački sud Republike Hrvatske (Chorwacja) w dniu 11 kwietnia 2019 r. — Obala i lučice d.o.o./NLB Leasing d.o.o.

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Visoki trgovački sud Republike Hrvatske (Chorwacja) w dniu 11 kwietnia 2019 r. — Obala i lučice d.o.o./NLB Leasing d.o.o.
      (Sprawa C-307/19)
      (2019/C 263/31)
      Język postępowania: chorwacki

         Sąd odsyłający

      Visoki trgovački sud Republike Hrvatske

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Obala i lučice d.o.o.

         Strona pozwana: NLB Leasing d.o.o.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy jest dopuszczalne, żeby notariusze dokonywali doręczenia dokumentów w zastosowaniu rozporządzenia nr 1393/2007 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych, w przypadku gdy notariusze doręczają swoje decyzje w sprawach, co do których nie ma zastosowania rozporządzenie nr 1215/2012 (2), z uwagi na to, że gdy notariusze w Republice Chorwacji wykonują kompetencje powierzone im przez prawo krajowe w zakresie postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie „dokumentów autentycznych”, nie są oni objęci zakresem pojęcia „sądu” w rozumieniu rzeczonego rozporządzenia nr 1215/2012[?] Skoro mianowicie notariusze nie są objęci zakresem pojęcia „sądu” zgodnie z rozporządzeniem nr 1215/2012, czy mogą oni w ramach kompetencji powierzonych im przez prawo krajowe w zakresie postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie „dokumentów autentycznych” stosować zasady doręczania dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1393/2007?

                  2)

                  Czy parkowanie na ulicy i na drodze publicznej, kiedy prawo do pobierania opłaty przewidują Zakon o sigurnosti prometa na cestama [ustawa o bezpieczeństwie ruchu drogowego] i normy dotyczące wykonywania działalności komunalnej jako działalności publicznej, może być uznane za wchodzące w zakres spraw cywilnych w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (wersja przekształcona), które reguluje kwestię jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, biorąc pod uwagę w szczególności fakt, że jeśli zastanie się pojazd bez biletu parkingowego albo z nieważnym biletem parkingowym, natychmiast powstaje obowiązek zapłaty za dzienny bilet, jak gdyby pojazd był zaparkowany przez cały dzień, niezależnie od dokładnego czasu korzystania z miejsca parkingowego, oraz że taka należność za bilet dzienny zawiera element sankcji, a w niektórych państwach członkowskich takie parkowanie uważa się za wykroczenie drogowe?

                  3)

                  Czy w uprzednio wskazanych sporach sądowych dotyczących parkowania na ulicy i drodze publicznej, kiedy prawo do pobierania opłat przewidują Zakon o sigurnosti prometa na cestama [ustawa o bezpieczeństwie ruchu drogowego] i normy dotyczące wykonywania działalności komunalnej jako działalności publicznej, sądy mogą dokonywać doręczeń dokumentów pozwanym do innych państw członkowskich na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych?
                  Gdyby na podstawie powyższych pytań orzeczono, że takie parkowanie wchodzi w zakres spraw cywilnych, przedkłada się dodatkowe pytania:

                  4)

                  W niniejszej sprawie stosuje się domniemanie zawarcia umowy przez sam fakt parkowania na ulicy na miejscu oznakowanym znakami poziomymi i/lub pionowymi, to znaczy uważa się, że przez sam fakt parkowania zostaje zawarta umowa, a jeśli nie uiści się opłaty godzinowej za parkowanie, trzeba zapłacić za bilet dzienny. W związku z tym pojawia się pytanie, czy to domniemanie zawarcia umowy przez sam fakt parkowania i zgody na zapłatę za bilet dzienny, jeśli nie wykupi się biletu godzinowego za parkowanie lub jeśli upłynie czas, na jaki bilet ten został kupiony, jest sprzeczne z podstawowymi zasadami dotyczącymi świadczenia usług z art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i dorobkiem prawnym Unii Europejskiej[.]

                  5)

                  Parkowanie miało w niniejszej sprawie miejsce w Zadarze, więc istnieje określony związek między tą umową a sądem Republiki Chorwacji. Czy jednak takie parkowanie jest „usługą” w rozumieniu art. 7 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012, skoro pojęcie usługi oznacza, że strona świadcząca usługę wykonuje określoną działalność, czyli wykonuje określoną czynność odpłatnie, przez co pojawia się pytanie, czy czynność powoda była wystarczająca, aby uznać ją za usługę? Gdyby nie istniała jurysdykcja szczególna sądu w Republice Chorwacji na podstawie art. 7 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012, wówczas postępowania musiałyby być prowadzone przed sądem miejsca zamieszkania pozwanego.

                  6)

                  Czy parkowanie na ulicy i drodze publicznej, kiedy prawo do pobierania opłaty przewidują Zakon o sigurnosti prometa na cestama [ustawa o bezpieczeństwie ruchu drogowego] i normy dotyczące wykonywania działalności komunalnej jako działalności publicznej, a opłata jest pobierana tylko przez określony okres w ciągu dnia, może być uznane za umowę najmu nieruchomości w rozumieniu art. 24 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012?

                  7)

                  Gdyby w niniejszej sprawie nie można było przyjąć wskazanego uprzednio domniemania, że do zawarcia umowy doszło przez sam fakt parkowania (pytanie czwarte), to czy taki rodzaj parkowania, gdzie uprawnienie do pobierania opłaty za parkowanie wynika z Zakon o sigurnosti prometa na cestama [ustawy o bezpieczeństwie ruchu drogowego] i przewidziane jest opłacenie biletu dziennego, jeśli z góry nie opłaci się biletu godzinowego za parkowanie albo jeśli upłynie czas, za który ten bilet był opłacony, można by uznać za czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego w rozumieniu art. 7 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012?

                  8)

                  W niniejszej sprawie fakt parkowania miał miejsce przed przystąpieniem Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej, a mianowicie 30 czerwca 2012 r. o godzinie 13.02, dlatego pojawia się pytanie, czy rozporządzenia dotyczące stosowania prawa właściwego, czyli rozporządzenie nr 593/2008 (3) lub rozporządzenie nr 864/2007 (4), mogą mieć zastosowane w niniejszej sprawie z uwagi na temporalny zakres obowiązywania tych rozporządzeń[.]
                  Gdyby Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej był właściwy do udzielenia odpowiedzi w kwestii stosowania prawa materialnego, wówczas przedkłada się kolejne pytanie:

                  9)

                  Czy domniemanie zawarcia umowy przez sam fakt parkowania i zgody na zapłatę biletu dziennego, jeśli nie kupi się biletu godzinowego za parkowanie lub jeśli upłynie czas, na który bilet został opłacony, jest sprzeczne z podstawowymi zasadami dotyczącymi świadczenia usług z art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i pozostałym dorobkiem prawnym Unii Europejskiej niezależnie od tego, czy właściciel pojazdu jest osobą fizyczną czy prawną? Innymi słowy, czy w kwestii stosowania prawa materialnego w przedmiotowej sytuacji prawnej mogą mieć zastosowanie zasady wyrażone w art. 4 rozporządzenia nr 593/2008 (przy czym w aktach sprawy nie ma dowodu, że strony uzgodniły kwestię prawa właściwego)?

                              —

                              jeśli mamy do czynienia z umową, to czy w przedmiotowej sprawie chodzi o umowę o świadczenie usług, to znaczy czy taka umowa w sprawie parkowania mogłaby być uważana za usługę, o której mowa w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 593/2008?

                              —

                              ewentualnie, czy rozpatrywane parkowanie można uznać za umowę korzystania z nieruchomości w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 593/2008?

                              —

                              ewentualnie, gdyby do rozpatrywania parkowania miał zastosowanie art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 593/2008, pojawia się pytanie, co w niniejszej sprawie jest świadczeniem charakterystycznym, ponieważ powód zasadniczo tylko oznakował powierzchnię ulicy [przeznaczoną] do parkowania i pobiera opłatę za parkowanie, podczas gdy pozwany parkuje i płaci za parking. Gdyby bowiem uznać, że świadczeniem charakterystycznym jest świadczenie powoda, wówczas miałoby zastosowanie prawo Republiki Chorwacji, a jeśli świadczeniem charakterystycznym byłoby świadczenie pozwanego, wówczas miałoby zastosowanie prawo Republiki Słowenii. Jednakże z uwagi na to, że prawo do pobierania opłaty za parking w tym przypadku jest uregulowane przez prawo Republiki Chorwacji, z którym ma ono zatem ściślejszy związek, to czy w rozpatrywanej sprawie miałaby jednak zastosowanie dodatkowo zasada z art. 4 ust. [3] rozporządzenia nr 593/2008[?]

                              —

                              gdyby chodziło o zobowiązanie pozaumowne na podstawie rozporządzenia nr 864/2007, to czy takie zobowiązanie pozaumowne może być uznane za szkodę, w związku z czym prawo właściwe należałoby ustalać na podstawie art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 864/2007?

                              —

                              ewentualnie, czy taki rodzaj parkowania można by uznać za bezpodstawne wzbogacenie, w związku z czym prawo właściwe należałoby ustalać na podstawie art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 864/2007?

                              —

                              ewentualnie, czy taki rodzaj parkowania można by uznać za prowadzenie cudzych spraw bez zlecenia, w związku z czym prawo właściwe należałoby ustalać na podstawie art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 864/2007?

                              —

                              ewentualnie, czy taki rodzaj parkowania można by uznać za culpa in contrahendo pozwanego, w związku z czym prawo właściwe należałoby ustalać na podstawie art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 864/2007?

         (1)  Rozporządzenie nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczące doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych (doręczanie dokumentów) oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 (Dz.U. 2007, L 324, s. 79).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2012, L 351, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (Dz.U. 2008, L 177, s. 6).

         (4)  Rozporządzenie (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczące prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (Rzym II) (Dz.U. 2007, L 199, s. 40).


title: Sprawa C-308/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 15 kwietnia 2019 r. — Consiliul Concurenței/Whiteland Import Export SRL

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 15 kwietnia 2019 r. — Consiliul Concurenței/Whiteland Import Export SRL
      (Sprawa C-308/19)
      (2019/C 263/32)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Înalta Curte de Casație și Justiție

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Consiliul Concurenței

         Druga strona postępowania: Whiteland Import Export SRL

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 4 ust. 3 TUE i art. 101 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nakładają one na sądy państw członkowskich obowiązek dokonywania wykładni przepisów krajowych regulujących przedawnienie prawa organu ochrony konkurencji do nakładania sankcji administracyjnych w sposób zgodny z przepisami art. 25 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1) oraz stoją na przeszkodzie wykładni przepisu prawa krajowego w ten sposób, że za działanie przerywające bieg terminu przedawnienia uznaje się jedynie formalny akt wszczęcia dochodzenia w sprawie praktyki antykonkurencyjnej, a późniejsze działania podejmowane na potrzeby takiego dochodzenia nie są objęte zakresem działań przerywających bieg terminu przedawnienia?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 8, t. 1, s. 167).


title: Sprawa C-267/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Trgovački sud u Zagrebu (Chorwacja) w dniu 28 kwietnia 2019 r. — PARKING d.o.o./SAWAL d.o.o.

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Trgovački sud u Zagrebu (Chorwacja) w dniu 28 kwietnia 2019 r. — PARKING d.o.o./SAWAL d.o.o.
      (Sprawa C-267/19)
      (2019/C 263/34)
      Język postępowania: chorwacki

         Sąd odsyłający

      Trgovački sud u Zagrebu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Interplastics s.r.o.

         Strona pozwana: Letifico d.o.o.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepis krajowy z art. 1 Ovršni zakon [ustawy o egzekucji] (publikacja w NN 112/12, 25/13, 93/14, 55/16 i 73/17), uprawniający notariuszy do przeprowadzania egzekucji wierzytelności na podstawie dokumentu autentycznego, poprzez wydanie nakazu egzekucyjnego, jako tytułu wykonawczego, bez wyraźnej zgody dłużnika poddanego egzekucji — osoby prawnej z siedzibą w Republice Chorwacji, jest zgodny z art. 6 ust. 1 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i z art. 18 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, biorąc pod uwagę przytoczone wyroki w sprawach C-484/15 i C-551/15?

                  2)

                  Czy wykładnia przedstawiona w wyrokach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach C-484/15 i C-551/15 może mieć zastosowanie do zawisłego przed sądem odsyłającym postępowania Povrv-1614/2018, to znaczy czy należy rozporządzenie nr 1215/2012 interpretować w taki sposób, że notariusze wykonujący w Chorwacji kompetencje powierzone im przez prawo krajowe w ramach postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie „dokumentów autentycznych”, w których wierzycielami są osoby prawne z siedzibą w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, nie są objęci zakresem znaczeniowym pojęcia „sądu” w rozumieniu rzeczonego rozporządzenia?


title: Sprawa C-344/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 2 maja 2019 r. — D.J./Radiotelevizija Slovenija

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 2 maja 2019 r. — D.J./Radiotelevizija Slovenija
      (Sprawa C-344/19)
      (2019/C 263/35)
      Język postępowania: słoweński

         Sąd odsyłający

      Vrhovno sodišče Republike Slovenije

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: D.J.

         Strona przeciwna: Radiotelevizija Slovenija

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 2 dyrektywy 2003/88 (1) należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak będące przedmiotem niniejszego postępowania za czas pracy uznaje się stałą gotowość do pracy, podczas której pracownik wykonujący swoją pracę w radiowo-telewizyjnym centrum nadawczym, w okresie, w którym jest wolny od pracy (gdy jego fizyczna obecność w miejscu pracy nie jest konieczna), musi być osiągalny na wezwanie i, jeśli to konieczne, stawić się w miejscu pracy w ciągu jednej godziny?

                  2)

                  Czy w okolicznościach takich jak będące przedmiotem niniejszego postępowania fakt, iż pracownik przebywa w mieszkaniu przydzielonym w miejscu, w którym wykonuje on swoją pracę (w radiowo-telewizyjnym centrum nadawczym), gdyż cechy geograficzne tego miejsca uniemożliwiają (lub utrudniają) powrót do domu każdego dnia („zejście do doliny”), ma wpływ na definicję charakteru stałej gotowości do pracy?

                  3)

                  Czy odpowiedź na dwa powyższe pytania powinna być inna, w przypadku gdy chodzi o miejsce, w którym możliwości spędzania czasu wolnego są ograniczone ze względu na cechy geograficzne miejsca lub w którym pracownik ma większe ograniczenia w dysponowaniu własnym czasem wolnym i skupieniu się na swoich sprawach (w porównaniu z pobytem w domu)?

         (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9).


title: Sprawa C-346/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 2 maja 2019 r. — Bundeszentralamt für Steuern/Y-GmbH

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 2 maja 2019 r. — Bundeszentralamt für Steuern/Y-GmbH
      (Sprawa C-346/19)
      (2019/C 263/36)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Bundeszentralamt für Steuern

         Strona przeciwna: Y-GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy wykładni art. 8 ust. 2 lit. d) dyrektywy Rady 2008/9/WE z dnia 12 lutego 2008 r. określającej szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej (1), przewidzianego w dyrektywie 2006/112/WE (2), podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim, zgodnie z którym we wniosku o zwrot dla każdego państwa członkowskiego zwrotu i dla każdej faktury należy podać między innymi numer faktury, należy dokonywać w taki sposób, że wystarczające jest również podanie numeru referencyjnego faktury, który widnieje na fakturze i stanowi dodatkowe kryterium porządkowe oprócz numeru faktury?

                  2.

                  W przypadku udzielenia na powyższe pytanie odpowiedzi przeczącej: czy wniosek o zwrot, w którym zamiast numeru faktury podany został numer referencyjny faktury, uznaje się za formalnie kompletny i złożony w terminie w rozumieniu art. 15 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy 2008/9/WE?

                  3.

                  Czy przy udzielaniu odpowiedzi na pytanie drugie należy uwzględnić, że podatnik niemający siedziby w państwie członkowskim zwrotu, z perspektywy rozsądnego wnioskodawcy z uwagi na ukształtowanie portalu elektronicznego w państwie siedziby i formularza państwa członkowskiego zwrotu mógł zakładać, że dla prawidłowego, a w każdym razie formalnie kompletnego i terminowego złożenia wniosku wystarczające jest wpisanie innego numeru porządkowego niż numer faktury, aby umożliwić przyporządkowanie faktury, której dotyczy wniosek?

         (1)  Dz.U. 2008, L 44, s. 23.

         (2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-367/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Državna revizijska komisija za revizijo postopkov oddaje javnih naročil (Słowenia) w dniu 8 maja 2019 r. — Ministrstvo za notranje zadeve/Tax-Fin-Lex d.o.o.

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/32

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Državna revizijska komisija za revizijo postopkov oddaje javnih naročil (Słowenia) w dniu 8 maja 2019 r. — Ministrstvo za notranje zadeve/Tax-Fin-Lex d.o.o.
      (Sprawa C-367/19)
      (2019/C 263/37)
      Język postępowania: słoweński

         Sąd odsyłający

      Državna revizijska komisija za revizijo postopkov oddaje javnih naročil

         Strony w postępowaniu głównym

         Instytucja zamawiająca: Ministrstvo za notranje zadeve

         Strona wnosząca odwołanie: Tax-Fin-Lex d.o.o.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zachodzi „odpłatność stosunku umownego” jako element zamówienia publicznego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5 dyrektywy 2014/24 (1), w przypadku gdy instytucja zamawiająca nie jest wprawdzie zobowiązana do żadnego świadczenia wzajemnego, ale wykonawca, poprzez wykonanie zamówienia, uzyskuje dostęp do nowego rynku i referencji?

                  2)

                  Czy jest możliwe lub konieczne dokonanie wykładni art. 2 ust. 1 pkt 5 dyrektywy 2014/24 w taki sposób, że stanowi on podstawę do odrzucenia oferty o cenie równej 0 EUR?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).


title: Sprawa C-420/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 29 maja 2019 r. — Maksu- ja Tolliamet/Heavyinstall OÜ

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/32

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 29 maja 2019 r. — Maksu- ja Tolliamet/Heavyinstall OÜ
      (Sprawa C-420/19)
      (2019/C 263/38)
      Język postępowania: estoński

         Sąd odsyłający

      Riigikohus

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnioskodawca: Maksu- ja Tolliamet

         Zainteresowany: Heavyinstall OÜ

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 16 dyrektywy Rady 2010/24/UE z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków, ceł i innych obciążeń (1) należy interpretować w ten sposób, że sąd państwa członkowskiego, które otrzymało wniosek o podjęcie środków zabezpieczających, rozstrzygając w sprawie tego wniosku na podstawie prawa krajowego (co sąd współpracujący może uczynić zgodnie z art. 16 zdanie pierwsze), jest związany stanowiskiem sądu państwa siedziby wnioskodawcy w odniesieniu do konieczności i możliwości podjęcia środków zabezpieczających, jeżeli sądowi przedłożono dokument zawierający to stanowisko [art. 16 (ust. 1) akapit drugi zdanie ostatnie, zgodnie z którym dokument ten nie podlega żadnemu zatwierdzeniu, uzupełnieniu ani zastąpieniu we współpracującym państwie członkowskim]?

         (1)  Dz.U. 2010, L 84, s. 1.


title: Sprawa C-437/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 31 maja 2019 r. — État du Grand-duché de Luxembourg/L

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 31 maja 2019 r. — État du Grand-duché de Luxembourg/L
      (Sprawa C-437/19)
      (2019/C 270/26)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour administrative

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: État du Grand-duché de Luxembourg
      Druga strona postępowania apelacyjnego: L

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 20 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2011/16 (1) należy interpretować w ten sposób, że wniosek o udzielenie informacji sformułowany przez władze wnioskującego państwa członkowskiego, w którym podatnicy, których dotyczy wniosek o udzielenie informacji, zostali zidentyfikowani jedynie poprzez przymiot akcjonariusza i rzeczywistego właściciela osoby prawnej, bez wcześniejszego wskazania tych podatników w sposób indywidualny poprzez podanie ich nazwisk przez organ wnioskujący, jest zgodny z ustanowionymi w tym przepisie wymogami dotyczącymi identyfikacji?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 1 ust. 1 i art. 5 tej samej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że poszanowanie normy przewidywalnego związku wymaga, aby wnioskujące państwo członkowskie mogło — w celu wykazania, że nie poszukuje informacji na ślepo pomimo braku indywidualnej identyfikacji podatników, o których mowa — wykazać na podstawie jasnych i wystarczających wyjaśnień, iż prowadzi ukierunkowane dochodzenie dotyczące ograniczonej grupy osób, a nie zwykłe dochodzenie w ramach ogólnej kontroli podatkowej, oraz że dochodzenie to jest oparte na uzasadnionych podejrzeniach niewypełnienia określonego obowiązku prawnego?

                  3)

                  Czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że kiedy:

                              —

                              podmiot prawa, na który właściwy organ współpracującego państwa członkowskiego nałożył grzywnę administracyjną za nieposzanowanie decyzji administracyjnej nakazującej mu dostarczenie informacji w ramach wymiany między krajowymi organami podatkowymi zgodnie z dyrektywą 2011/16, która to decyzja nie podlegała zaskarżeniu do sądu zgodnie z prawem wewnętrznym współpracującego państwa członkowskiego, zakwestionował zgodność z prawem tej decyzji w sposób incydentalny w ramach skargi skierowanej przeciwko decyzji nakładającej grzywnę oraz

                              —

                              uzyskał minimalne informacje wymienione w art. 20 ust. 2 dyrektywy 2011/16 dopiero w toku postępowania sądowego wszczętego w wyniku jego skargi na wspomnianą decyzję nakładającą grzywnę,

                        podmiotowi temu należy przyznać, po ostatecznym uznaniu w sposób incydentalny ważności wydanych wobec niego decyzji nakazującej i nakładającej grzywnę, termin wstrzymujący obowiązek zapłaty grzywny w celu umożliwienia mu ustosunkowania się do decyzji nakazującej po uzyskaniu w ten sposób znajomości okoliczności dotyczących przewidywalnego związku definitywnie potwierdzonego przez właściwy sąd?

         (1)  Dyrektywa Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylająca dyrektywę 77/799/EWG (Dz.U. 2011, L 64, s. 1).


title: Sprawa C-8/18: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 16 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos teismas — Litwa) — TE, UD, YB, ZC/Luminor Bank AB (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 ust. 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Swoboda świadczenia usług — Rynki instrumentów finansowych — Osoba fizyczna, która nabyła od banku pochodny instrument finansowy — Kwalifikacja tej osoby fizycznej w rozumieniu prawa Unii)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/4

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 16 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos teismas — Litwa) — TE, UD, YB, ZC/Luminor Bank AB
      (Sprawa C-8/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 ust. 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Swoboda świadczenia usług - Rynki instrumentów finansowych - Osoba fizyczna, która nabyła od banku pochodny instrument finansowy - Kwalifikacja tej osoby fizycznej w rozumieniu prawa Unii)
      (2019/C 288/04)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Vilniaus apygardos teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: TE, UD, YB, ZC

         Strona pozwana: Luminor Bank AB

         Sentencja

      Dyrektywę 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniającą dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającą dyrektywę Rady 93/22/EWG, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającą dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającą dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniającą dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE należy interpretować w ten sposób, że nie mają one zastosowania do transakcji nabycia obligacji przy pomocy kredytu, takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, o ile transakcje te miały miejsce przed 1 listopada 2007 r.
      Pytania prejudycjalne pierwsze i drugie, w zakresie, w jakim dotyczą dyrektywy 2001/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie dopuszczenia papierów wartościowych do publicznego obrotu giełdowego oraz informacji dotyczących tych papierów wartościowych, które podlegają publikacji, dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku), dyrektywy 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych i zmieniającej dyrektywę 2001/34/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 809/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. wykonującego dyrektywę 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie informacji zawartych w prospektach emisyjnych oraz formy, włączenia przez odniesienie i publikacji takich prospektów emisyjnych oraz rozpowszechniania reklam są oczywiście niedopuszczalne.

         (1)  Dz.U. C 152 z 30.4.2018.


title: Sprawa C-367/18: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 12 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — María Teresa Aragón Carrasco i in./Administración del Estado (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 § 2 art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Klauzula 4 — Zasada niedyskryminacji — Porównywalność sytuacji — Uzasadnienie — Klauzula 5 — Odprawa w wypadku rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony z obiektywnej przyczyny — Brak odprawy w wypadku zakończenia pracy przez pracowników należących do personelu pomocniczego)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/5

      Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 12 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — María Teresa Aragón Carrasco i in./Administración del Estado
      (Sprawa C-367/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 4 - Zasada niedyskryminacji - Porównywalność sytuacji - Uzasadnienie - Klauzula 5 - Odprawa w wypadku rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony z obiektywnej przyczyny - Brak odprawy w wypadku zakończenia pracy przez pracowników należących do personelu pomocniczego)
      (2019/C 288/05)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: María Teresa Aragón Carrasco, María Eugenia Cotano Montero, María Gloria Ferratges Castellanos, Raquel García Ferratges, Elena Muñoz Mora, Ángela Navas Chillón, Mercedes Noriega Bosch, Susana Rizo Santaella, Desamparados Sánchez Ramos, Lucía Santana Ruiz, Luis Salas Fernández (como heredero de Lucía Sánchez de la Peña)

         Druga strona postępowania: Administración del Estado

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni klauzuli 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu18 marca 1999 r. i stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi ona przeszkodzie przepisowi krajowemu, który nie przewiduje wypłaty jakiejkolwiek odprawy pracownikom zatrudnionym w charakterze pracowników pomocniczych wykonujących zadania zaufania lub specjalnego doradztwa, takich jak rozpatrywani w postępowaniu głównym, w związku z dobrowolnym zakończeniem pełnienia przez nich obowiązków, podczas gdy odprawę wypłaca się pracownikom kontraktowym zatrudnionym na czas nieokreślony przy rozwiązywaniu z nimi umowy z obiektywnej przyczyny.

                  2)

                  Pytania drugie i trzecie postawione przez Tribunal Supremo (sąd najwyższy, Hiszpania) są oczywiście niedopuszczalne.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.


title: Sprawa C-435/18: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte — Włochy) — Consorzio Nazionale Servizi Società Cooperativa (CNS)/Gruppo Torinese Trasporti Gtt SpA (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Procedury udzielania zamówień w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych — Dyrektywa 2004/18/WE — Artykuł 45 ust. 2 akapit pierwszy lit. d) — Podstawy wykluczenia — Poważne wykroczenie zawodowe — Naruszenie reguł z dziedziny konkurencji)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/6

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte — Włochy) — Consorzio Nazionale Servizi Società Cooperativa (CNS)/Gruppo Torinese Trasporti Gtt SpA
      (Sprawa C-435/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Procedury udzielania zamówień w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuł 45 ust. 2 akapit pierwszy lit. d) - Podstawy wykluczenia - Poważne wykroczenie zawodowe - Naruszenie reguł z dziedziny konkurencji)
      (2019/C 288/06)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte Consorzio Nazionale Servizi Società Cooperativa (CNS)

         Druga strona postępowania: Gruppo Torinese Trasporti Gtt SpA

         przy udziale: Consorzio Stabile Gestione Integrata Servizi Aziendali GISA, La Lucente SpA, Dussmann Service Srl, So.Co.Fat. SC

         Sentencja

      Artykuł 45 ust. 2 akapit pierwszy lit. d) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak sporne w postępowaniu głównym, które jest interpretowane jako wyłączające z zakresu pojęcia „poważnego wykroczenia zawodowego” zachowania stanowiące naruszenie zasad konkurencji, stwierdzone i ukarane przez krajowy organ konkurencji decyzją utrzymaną w mocy przez sąd, co uniemożliwia instytucjom zamawiającym ocenę w sposób autonomiczny takiego naruszenia w celu ewentualnego wykluczenia takiego podmiotu gospodarczego z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego.

         (1)  Dz.U. C 399 z 5.11.2018.


title: Sprawa C-665/18: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Węgry) — Bíróság Pólus Vegas Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 § 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Swobodne świadczenie usług — Ograniczenia — Gry losowe — Podatki krajowe obciążające korzystanie z automatów do gier zainstalowanych w salonach gier — Uregulowanie krajowe pięciokrotnie zwiększające podatek i ustanawiające podatek dodatkowy)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/7

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Węgry) — Bíróság Pólus Vegas Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-665/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Swobodne świadczenie usług - Ograniczenia - Gry losowe - Podatki krajowe obciążające korzystanie z automatów do gier zainstalowanych w salonach gier - Uregulowanie krajowe pięciokrotnie zwiększające podatek i ustanawiające podatek dodatkowy)
      (2019/C 288/08)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Bíróság Pólus Vegas Kft.

         Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Sentencja

      Artykuł 56 TFUE w świetle wyroku z dnia 11 czerwca 2015 r. Berlington Hungary i in. (C-98/14, EU:C:2015:386) należy interpretować w ten sposób, że jeżeli chodzi o korzystanie z automatów do gier w danym państwie członkowskim, nie można domniemywać istnienia sytuacji transgranicznej tylko na tej podstawie, że obywatele Unii Europejskiej pochodzący z innych państw członkowskich mogą skorzystać z oferowanych w ten sposób możliwości gier.

         (1)  Dz.U. C 122 z 1.4.2019.


title: Sprawy połączone C-789/18 i C-790/18: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 15 maja 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — AQ i in. (C-789/18) i ZQ (C-790/18)/Corte dei Conti, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Inps-Gestione (C-789/18) (Odesłanie prejudycjalne — Służba publiczna — Sumowanie uposażeń otrzymywanych z tytułu wykonywania pracy najemnej lub działalności na własny rachunek na rzecz jednego lub większej liczby podmiotów państwowych — Uregulowanie krajowe przewidujące górny limit takiego sumowania — Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym — Artykuł 53 ust. 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/8

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 15 maja 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — AQ i in. (C-789/18) i ZQ (C-790/18)/Corte dei Conti, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Inps-Gestione (C-789/18)
      (Sprawy połączone C-789/18 i C-790/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Służba publiczna - Sumowanie uposażeń otrzymywanych z tytułu wykonywania pracy najemnej lub działalności na własny rachunek na rzecz jednego lub większej liczby podmiotów państwowych - Uregulowanie krajowe przewidujące górny limit takiego sumowania - Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym - Artykuł 53 ust. 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Oczywista niedopuszczalność)
      (2019/C 288/09)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AQ i in. (C-789/18) i ZQ (C-790/18)

         Strona pozwana: Corte dei Conti, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Inps-Gestione (C-789/18)

         przy udziale: BR i in. (C-789/18)

         Sentencja

      Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (regionalny sąd administracyjny w Lacjum, Włochy) postanowieniami z dnia 7 listopada 2018 r. są oczywiście niedopuszczalne.

         (1)  Dz.U. C 112 z 25.3.2019.


title: Spawa C-827/18: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 15 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Kamenz — Niemcy) — MC/ND (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 § 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych — Konwencja z Lugano II — Artykuł 22 pkt 1 — Spory, których przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach oraz najem lub dzierżawa nieruchomości — Zwrot pożytków uzyskanych z najmu rzeczy przed przeniesieniem własności)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/9

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 15 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Kamenz — Niemcy) — MC/ND
      (Spawa C-827/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych - Konwencja z Lugano II - Artykuł 22 pkt 1 - Spory, których przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach oraz najem lub dzierżawa nieruchomości - Zwrot pożytków uzyskanych z najmu rzeczy przed przeniesieniem własności)
      (2019/C 288/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Kamenz

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: MC

         Strona pozwana: ND

         Sentencja

      Artykuł 22 pkt 1 akapit pierwszy Konwencji o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisanej w dniu 30 października 2007 r., której zawarcie zostało zatwierdzone w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2009/430/WE z dnia 27 listopada 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stanowi powództwa „w sprawach, których przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach oraz najem lub dzierżawa nieruchomości” w rozumieniu tego przepisu wniesione przez nabywcę nieruchomości powództwo o przelanie kwoty uzyskanej przez sprzedawcę z tytułu czynszu uiszczonego przez osobę trzecią, gdy nabywca ten, choć uprawnienie do korzystania ze wspomnianej rzeczy przeszło na niego przed chwilą uiszczenia tej kwoty, nie był jeszcze legalnie jej właścicielem zgodnie z mającym zastosowaniem ustawodawstwem krajowym.

         (1)  Dz.U. C 103 z 18.3.2019.


title: Sprawa C-9/19: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul București — Rumunia) — SC Mitliv Exim SRL/Agenția Națională de Administrare Fiscală, Direcția Generală de Administrare a Marilor Contribuabili (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie rozpatrywanego w postępowaniu głównym stanu faktycznego i prawnego oraz w przedmiocie względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytanie prejudycjalne — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/9

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul București — Rumunia) — SC Mitliv Exim SRL/Agenția Națională de Administrare Fiscală, Direcția Generală de Administrare a Marilor Contribuabili
      (Sprawa C-9/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie rozpatrywanego w postępowaniu głównym stanu faktycznego i prawnego oraz w przedmiocie względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytanie prejudycjalne - Oczywista niedopuszczalność)
      (2019/C 288/11)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul București

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SC Mitliv Exim SRL

         Strona pozwana: Agenția Națională de Administrare Fiscală, Direcția Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul București (sąd wyższej instancji w Bukareszcie, Rumunia) postanowieniem z dnia 8 czerwca 2018 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 131 z 8.4.2019


title: Sprawa C-26/19: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 30 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Modena — Włochy) — Azienda USL di Modena/Comune di Sassuolo (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Pomoc państwa — Krajowa służba zdrowia — Zwolnienie z podatku od nieruchomości — Budynek oddany w najem spółce handlowej o kapitale mieszanym prowadzącej działalność w obszarze zdrowia w warunkach konkurencji z innymi placówkami opieki zdrowotnej o wyłącznie prywatnym kapitale)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/10

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 30 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Modena — Włochy) — Azienda USL di Modena/Comune di Sassuolo
      (Sprawa C-26/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Pomoc państwa - Krajowa służba zdrowia - Zwolnienie z podatku od nieruchomości - Budynek oddany w najem spółce handlowej o kapitale mieszanym prowadzącej działalność w obszarze zdrowia w warunkach konkurencji z innymi placówkami opieki zdrowotnej o wyłącznie prywatnym kapitale)
      (2019/C 288/12)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Commissione tributaria provinciale di Modena

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Azienda USL di Modena

         Strona przeciwna: Comune di Sassuolo

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Modena (komisję podatkową dla prowincji Modena, Włochy) postanowieniem z dnia 25 października 2018 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 164 z 13.5.2019.


title: Sprawa C-424/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București (Rumunia) w dniu 29 maja 2019 r. — Cabinet de avocat UR/Administrația Sector 3 a Finanțelor Publice prin Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București i in.

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București (Rumunia) w dniu 29 maja 2019 r. — Cabinet de avocat UR/Administrația Sector 3 a Finanțelor Publice prin Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București i in.
      (Sprawa C-424/19)
      (2019/C 288/36)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel București

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Cabinet de avocat UR.

         Druga strona postępowania: Administrația Sector 3 a Finanțelor Publice prin Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București i in.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zakres zastosowania art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE (w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej) (1) obejmuje pojęciem „podatnika” również osobę wykonującą zawód adwokata?

                  2)

                  Czy zasada pierwszeństwa prawa Unii pozwala na odstąpienie w toczącym się późniejszym postępowaniu od powagi rzeczy osądzonej przysługującej prawomocnemu orzeczeniu sądowemu, w którym w istocie ustalono, że przy stosowaniu i wykładni ustawodawstwa krajowego dotyczącego podatku od wartości dodanej adwokat nie zbywa towarów, nie prowadzi działalności gospodarczej i nie zawiera umów o świadczenie usług, lecz umowy o pomoc prawną?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-188/18: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 12 kwietnia 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Słowenii, popierana przez: Królestwo Belgii, Republikę Francuską

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/38

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 12 kwietnia 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Słowenii, popierana przez: Królestwo Belgii, Republikę Francuską
      (Sprawa C-188/18) (1)

      (2019/C 288/47)
      Język postępowania: słoweński
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 152 z 30.4.2018.


title: Sprawa T-452/19: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2019 r. — Napoletano/Parlament

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/69

      Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2019 r. — Napoletano/Parlament
      (Sprawa T-452/19)
      (2019/C 295/90)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Pasqualina Napoletano (Anzio, Włochy) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym strona skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-464/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Podestà/Parlament

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/76

      Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Podestà/Parlament
      (Sprawa T-464/19)
      (2019/C 295/100)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Guido Podestà (Vila Real de Santo António, Portugalia) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym strona skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-467/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — BNP Paribas i in./CRU

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/78

      Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — BNP Paribas i in./CRU
      (Sprawa T-467/19)
      (2019/C 295/103)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: BNP Paribas (Paryż, Francja), BNP Paribas Arbitrage (Paryż) i BNP Paribas Securities Services (Paryż) (przedstawiciele: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon, adwokaci)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności decyzji SRB/ES/SRF/2019/10 w sprawie obliczenia składek ex ante za rok 2019 na jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących;

                  —

                  stwierdzenie, na podstawie art. 277 TFUE, niemożności stosowania następujących przepisów rozporządzenia w sprawie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, rozporządzenia wykonawczego oraz rozporządzenia delegowanego:

                              —

                              art. 69 ust. 2, art. 70 ust. 1 i art. 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia w sprawie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

                              —

                              art. 4 ust. 2, art. 6, 7 i 10 oraz załącznika I do rozporządzenia delegowanego;

                              —

                              art. 4 i art. 8 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżące podnoszą cztery zarzuty, które są zasadniczo identyczne z zarzutami podniesionymi w ramach sprawy T-466/19, Société générale i in./CRU, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-774/17: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — Café del Mar i in/EUIPO — Guiral Broto (C del M) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy C del M — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Zła wiara — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/44

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — Café del Mar i in/EUIPO — Guiral Broto (C del M)
      (Sprawa T-774/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy C del M - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Zła wiara - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 305/52)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Café del Mar, SC (Sant Antoni de Portmany, Hiszpania), José Les Viamonte (Sant Antoni de Portmany) i Carlos Andrea González (Sant Josep de sa Talaia, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci F. Miazzetto i J. Gracia Albero)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Ramón Guiral Broto (Marbella, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. de Castro Hermida)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 września 2017 r. (sprawa R 1618/2015-5), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Café del Mar oraz J. Les Viamonte i C. Andreą Gonzálezem z jednej strony, a R. Guiralem Brotem z drugiej strony.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 4 września 2017 r. (sprawa R 1618/2015-5).

                  2)

                     EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Café del Mar SC oraz José Les Viamonte i Carlosa Andreę Gonzáleza w postępowaniu przed Sądem.

                  3)

                     Ramón Guiral Broto poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Café del Mar SC oraz José Les Viamonte i Carlosa Andreę Gonzáleza w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

         (1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.


title: Sprawa T-651/18: Wyrok Sądu z dnia 26 czerwca 2019 r. — Balani Balani i in./EUIPO — Play Hawkers (HAWKERS) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego HAWKERS — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy — HAWKERS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/54

      Wyrok Sądu z dnia 26 czerwca 2019 r. — Balani Balani i in./EUIPO — Play Hawkers (HAWKERS)
      (Sprawa T-651/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego HAWKERS - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy - HAWKERS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001)
      (2019/C 305/65)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Sonu Gangaram Balani Balani (Las Palmas de Gran Canaria, Hiszpania), Anup Suresh Balani Shivdasani (Las Palmas de Gran Canaria) i Amrit Suresh Balani Shivdasani (Las Palmas de Gran Canaria) (przedstawiciel: adwokat A. Díaz Marrero

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Play Hawkers, SL (Elche, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 sierpnia 2018 r. (sprawa R 396/2018-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Play Hawkers a S.G. Balanim Balanim, A.S. Balanim Shivdasanim i A.S. Balanim Shivdasanim.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Sonu Gangaram Balani Balani, Anup Suresh Balani Shivdasani i Amrit Suresh Balani Shivdasani zostają obciążeni kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 4 z 7.1.2019.


title: Sprawa T-362/19: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2019 r. — UI/Komisja

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/55

      Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2019 r. — UI/Komisja
      (Sprawa T-362/19)
      (2019/C 305/66)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: UI (przedstawiciele: adwokat J. Diaz Cordova)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Administrowania i Wypłacania Należności Indywidualnych Komisji Europejskiej z dnia 27 sierpnia 2018 r. odmawiającej przyznania skarżącemu dodatku zagranicznego.

                  —

                  orzeczenie o kosztach według norm przepisanych.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, w ramach którego skarżący twierdzi, w związku z pkt 48 wyroku z dnia 14 grudnia 1995 r., Diamantaras/Komisja (T-72/94, EU:T:1995:212) oraz z pkt 57 wyroku z dnia 9 marca 2010 r., Tzvetanova/Komisja (F-33/09, EU:F:2010:18), że nie miał zwykłego miejsca pracy/miejsca pobytu w Belgii przez cały odnośny okres. W związku z tym jest uprawniony do otrzymania dodatku zagranicznego w pełnej wysokości.

                  2.

                  Zarzut drugi, w ramach którego skarżący twierdzi, w związku postanowieniem z dnia 26 września 2007 r., Salvador Roldán przeciwko Komisji (F-129/06, EU:F:2007:166), że zarejestrowanie spółki lub zakup nieruchomości w danym państwie wystarczająco świadczy o posiadaniu trwałych związków z tym państwem (w niniejszej sprawie z Rumunią). Ponieważ tak jest w jego wypadku, skarżący jest uprawniony do otrzymania dodatku zagranicznego w pełnej wysokości.

                  3.

                  Zarzut trzeci, w ramach którego skarżący twierdzi, w związku z ww. wyrokiem z dnia 9 marca 2010 r., Tzvetanova/Komisja (F-33/09, EU:F:2010:18), że informacje pochodzące od belgijskiego urzędu gminy, na których oparła się strona pozwana w swojej odpowiedzi, mają charakter czysto formalny i nie mogą stanowić podstawy ustalenia zwykłego miejsca pobytu danej osoby. W związku z tym skarżący jest uprawniony do otrzymania dodatku zagranicznego w pełnej wysokości.

                  4.

                  Zarzut czwarty, w ramach którego skarżący twierdzi, w związku z pkt 32 i 33 wyroku z dnia 24 kwietnia 2001 r., Miranda/Komisja (T-37/99, EU:T:2001:122), w związku z orzecznictwem dotyczącym sprawy Del Vaglio (która zakończyła się wydaniem postanowienia z dnia 12 października 2004 r., Del Vaglio/Komisja (C-352/03 P, niepublikowanego, EU:C:2004:613) oraz w związku z wyrokiem z dnia 15 marca 2011 r., Gaëtan Barthélémy Maxence Mioni/Komisja (F-28/10, EU:F:2011:23), że nie zamierzał uczynić Belgii swoim trwałym centrum interesów życiowych, przesądzającym o jego zwykłym pobycie, czego dowodem jest złożenie przez niego w odnośnym okresie zgłoszenia Limosa. W związku z tym skarżący jest uprawniony do otrzymania dodatku zagranicznego w pełnej wysokości. Skarżący zwraca uwagę na okoliczność, że strona pozwana w swojej odpowiedzi błędnie skupiła się tylko na jego fizycznej obecności w Belgii.


title: Sprawa T-478/19: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — NRW. Bank/SRB

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/57

      Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — NRW. Bank/SRB
      (Sprawa T-478/19)
      (2019/C 305/68)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: NRW. Bank (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: D. Flore i J. Seitz, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 16 kwietnia 2019 r. (SRB/ES/SRF/2019/10) wraz z załącznikiem do niej, dotyczącej obliczenia składek pobieranych ex ante na rzecz Jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na rok 2019 oraz szczegółów obliczeń w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej o numerze identyfikacyjnym instytucji DE05740;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga jest skierowana przeciwko decyzji strony pozwanej z dnia 16 kwietnia 2019 r. wraz z załącznikiem do niej, dotyczącej obliczenia składek pobieranych ex ante na rzecz Jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na rok 2019 oraz szczegółów obliczeń w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej o numerze identyfikacyjnym instytucji DE05740.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: nieważność zaskarżonej decyzji ze względu na brak wystarczającego uzasadnienia

                              —

                              Skarżąca podnosi, że na podstawie art. 263 ust. 2 TFUE zaskarżona decyzja jest nieważna już ze względu na to, że wydając zaskarżoną decyzję pozwana naruszyła istotne wymogi proceduralne. Zaskarżona decyzja nie została uzasadniona w sposób wystarczający, co jest jednak wymagane w sposób konieczny na podstawie art. 296 ust. 2 TFUE.

                  2.

                  Zarzut drugi: naruszenie przez zaskarżoną decyzję rozporządzenia delegowanego 2015/63/UE (1) podlegającego wykładni w świetle prawa wyższego rzędu

                              —

                              W tym kontekście skarżąca podnosi, że z koniecznej wykładni rozporządzenia delegowanego 2015/63/UE w świetle dyrektywy 2014/59/UE (2) i rozporządzenia nr 806/2014/UE (3) wynika, że określenie wysokości składki pozwanej musi koniecznie opierać się na profilu ryzyka, co nie zostało prawidłowo dokonane przez pozwaną. Ponadto dokonując wykładni rozporządzenia delegowanego nr 2015/63/UE pozwana powinna była wziąć pod uwagę cel, jakim jest oszczędzanie budżetów publicznych, określony w dyrektywie 2014/59/UE i rozporządzeniu nr 806/2014/UE, czego nie uczyniła. Zaskarżona decyzja narusza również ogólną zasadę równości. Ponadto zastosowanie przez pozwaną metody obliczania w przypadku internetowych kredytów bankowych narusza również rozporządzenie delegowane nr 2015/63/UE i rozporządzenie nr 806/2014/UE.

                  3.

                  Zarzut trzeci, podniesiony pomocniczo: naruszenie prawa wyższego rzędu przez art. 5 ust. 1 lit. f) rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63

                              —

                              Skarżąca podnosi, że gdyby nie było możliwe dokonanie wykładni art. 5 ust. 1 lit. f) rozporządzenia delegowanego 2015/63/UE zgodnie z prawem wyższej rangi, tj. rozporządzeniem nr 806/2014/UE, dyrektywą 2014/59/UE i ogólną zasadą równości, wówczas art. 5 ust. 1 lit. f) rozporządzenia delegowanego 2015/63/UE byłby sprzeczny z prawem wyższej rangi, niezgodny z prawem i nie powinien był być stosowany przez pozwaną.

                  4.

                  Zarzut czwarty, podniesiony pomocniczo: naruszenie prawa wyższego rzędu przez metodę obliczania przewidzianą w rozporządzeniu delegowanym 2015/63/UE

                              —

                              Skarżąca podnosi, że gdyby zastosowanie przez pozwaną metody obliczania było zgodne z rozporządzeniem delegowanym 2015/63/UE, wówczas metoda obliczania określona w rozporządzeniu delegowanym 2015/63/UE byłaby sama w sobie sprzeczna z prawem wyższej rangi. Metoda obliczania określona w rozporządzeniu delegowanym 2015/63/UE nie spełniałaby wymogów ogólnej zasady równości i obowiązkowego oparcia się na profilu ryzyka określonego w rozporządzeniu nr 806/2014/UE i dyrektywie 2014/59/UE.

                  5.

                  Zarzut piąty: naruszenie przez zaskarżoną decyzję art. 8 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego 2015/81/EU (4)

                              —

                              W zarzucie piątym skarżąca podnosi, że na podstawie art. 8 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego nr 2015/81/UE pozwana powinna była odliczyć całość zaległej składki wpłaconej przez skarżącą w 2015 r. i już przekazanej do Jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) w związku z wyłączeniem skarżącej z zakresu stosowania rozporządzenia nr 806/2014/UE.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).

         (4)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/81 z dnia 19 grudnia 2014 r. określające jednolite warunki stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 15, s. 1).


title: Sprawa T-479/19: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2019 r. — Hypo Vorarlberg Bank/SRB

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/58

      Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2019 r. — Hypo Vorarlberg Bank/SRB
      (Sprawa T-479/19)
      (2019/C 305/69)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Hypo Vorarlberg Bank AG (Bregenz, Österreich) (przedstawiciele: G. Eisenberger i A. Brenneis, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 16 kwietnia 2019 r. w sprawie obliczenia składek ex ante do Jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na rok 2019 (SRB/ES/SRF/2019/10) („Decision of the Single Resolution Board of 16 April 2019 on the calculation of the 2019 ex-ante contributions to the Single Resolution Fund (SRB/ES/SRF/2019/10)”) wraz z załącznikiem, w każdym razie w zakresie, w jakim decyzja ta, wraz z załącznikiem dotyczy składki ciążącej na skarżącej, oraz

                  —

                  obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: naruszenie istotnych wymogów proceduralnych ze względu na brak ujawnienia zaskarżonej decyzji w całości

                              —

                              Zaskarżona decyzja nie została w pełni ujawniona skarżącej, z naruszeniem art. 1 ust. 2 TUE, art. 15, 296 i 298 TFUE oraz art. 42 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”). Znajomość nieprzekazanych informacji jest niezbędna jako centralny element decyzji w celu umożliwienia zrozumienia i zweryfikowania obliczenia składek.

                  2.

                  Zarzut drugi: naruszenie istotnych wymogów proceduralnych poprzez niewystarczające uzasadnienie zaskarżonej decyzji

                              —

                              Zaskarżona decyzja narusza obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 ust. 2 TFUE i art. 41 ust. 1 i 2 lit. c) karty, ponieważ ani podstawa, ani szczegóły obliczeń nie zostały ujawnione. W odniesieniu do zakresu swobodnego uznania pozwanej nie wyjaśniono, jakie wyceny (i z jakich względów) zostały dokonane przez pozwaną.

                  3.

                  Zarzut trzeci: naruszenie istotnych wymogów proceduralnych poprzez brak konsultacji i naruszenie prawa do bycia wysłuchanym

                              —

                              Skarżąca nie została wysłuchana przed wydaniem zaskarżonej decyzji, ani przed wydaniem opartego na niej zawiadomienia o wysokości składki, co jest sprzeczne z art. 41 ust. 1 i 2 lit. a) karty.

                  4.

                  Zarzut czwarty: Niezgodność z prawem rozporządzenia delegowanego (UE) nr 2015/63 (1) jako podstawy upoważniającej do wydania zaskarżonej decyzji

                              —

                              W ramach zarzutu czwartego skarżąca podnosi, że art. 4–7 i 9 oraz załącznik I do rozporządzenia delegowanego 2015/63 — na którym opiera się zaskarżona decyzja — tworzą nieprzejrzysty system ustalania składek, który jest sprzeczny z art. 16, 17 i 47 karty, i który nie zapewnia poszanowania art. 20 i 21 karty oraz dochowania zasady proporcjonalności i pewności prawa. Pomocniczo zarzut ten podniesiono również w odniesieniu do tych przepisów dyrektywy 2014/59/UE (2) i rozporządzenia (UE) nr 806/2014 (3), które czynią wiążącym system składek — zdaniem skarżącej niezgodny z wskazanymi podstawowymi prawami i wartościami prawa Unii — wprowadzony w życie rozporządzeniem delegowanym 2015/63.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190)

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).


title: Sprawa T-497/19: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2019 r. — CZ i in./ESDZ

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/62

      Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2019 r. — CZ i in./ESDZ
      (Sprawa T-497/19)
      (2019/C 305/72)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: CZ, DB, DC i DD (przedstawiciel: adwokat J.N. Louis)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji ESDZ oddalającej ich wniosek z dnia 4 czerwca 2018 r.;

                  —

                  obciążenie ESDZ kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji ESDZ oddalającej ich wniosek o przyjęcie środków zapobiegających naruszeniu zasady równowagi siły nabywczej między urzędnikami i pracownikami, bez względu na miejsce ich zatrudnienia, skarżący podnoszą trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i zasady równowagi siły nabywczej między urzędnikami, bez względu na miejsce ich zatrudnienia. W pierwszej kolejności skarżący wskazują, że zaskarżona decyzja jest pozbawiona uzasadnienia, co uniemożliwia im zrozumienie zasadności tej decyzji, a Sądowi sprawowanie kontroli sądowej. W drugiej kolejności skarżący są zdania, że sprawują funkcje w takich samych warunkach jak ich koledzy zatrudnieni w przedstawicielstwie Komisji Europejskiej w Paryżu i że powinni zatem otrzymywać, tak jak ci ostatni, odszkodowanie ryczałtowe za sprawowane funkcje. Wreszcie są oni zdania, że poszanowanie zasady równowagi siły nabywczej nie jest zgodne z istnieniem takiego samego współczynnika korygującego dla urzędników zatrudnionych w Paryżu, Strasburgu, Marsylii i Valenciennes.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady równego traktowania i niedyskryminacji w zakresie, w jakim skarżący nie otrzymują odszkodowania ryczałtowego za sprawowane funkcje, odmiennie niż ich koledzy zatrudnieni w przedstawicielstwie Komisji Europejskiej w Paryżu, podczas gdy wykonują swe funkcje w takich samych warunkach jak ci ostatni.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku staranności wymagającego od właściwego organu wskazania, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, względów, jakie skłoniły ten organ do nadania pierwszeństwa interesowi służby.


title: Sprawa T-515/19: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2019 r. — Lego/EUIPO — Delta Sport Handelskontor (Klocki do zestawu do budowania zabawek)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/64

      Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2019 r. — Lego/EUIPO — Delta Sport Handelskontor (Klocki do zestawu do budowania zabawek)
      (Sprawa T-515/19)
      (2019/C 305/74)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Lego A/S (Billund, Dania) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard i J. Fuhrmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Delta Sport Handelskontor GmbH (Hamburg, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca przed Sądem

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 1664 368–0006

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 kwietnia 2019 r. w sprawie R 31/3–4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Unieważnień EUIPO z dnia 30 października 2017 r. oddalającej wniosek o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego nr 1664 368–0006;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, oraz, na wypadek gdyby druga strona postępowania przed EUIPO wstąpiła do sprawy w charakterze interwenienta, obciążenie jej kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 62 rozporządzenia (WE) nr 6/2002.


title: Sprawa T-519/19: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2019 r. — Forte/Parlament

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/66

      Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2019 r. — Forte/Parlament
      (Sprawa T-519/19)
      (2019/C 305/76)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Forte (Neapol, Włochy) (przedstawiciele: C. Forte i G. Forte, avvocati)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  tytułem żądania głównego — stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu;

                  —

                  tytułem żądania głównego — stwierdzenie nieważności każdego aktu zapowiadającego związanego i wynikającego z zaskarżonego aktu, powodującego skutki prawne w stosunku do strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga jest skierowana przeciwko decyzji Parlamentu Europejskiego D(2019)20777 podpisanej przez Sunego Hansena, przewodniczącego Wydziału Wynagrodzeń i Praw Socjalnych Posłów do Parlamentu Europejskiego Dyrekcji Praw Finansowych i Socjalnych w Dyrekcji generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego, w sprawie ponownego określenia uprawnień emerytalnych z tytułu zaprzestania aktywności w następstwie wejścia w życie w dniu 1 stycznia 2019 r. Deliberazione dell’Ufficio di Presidenza della Camera dei Deputati N. 14/2018 (uchwały prezydium izby deputowanych nr 14/2018, Włochy) i odzyskania niesłusznie wypłaconej kwoty.
      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawach T-345/19, Santini/Parlament; T-347/19, Falqui/Parlament; oraz T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.
      Strona skarżąca podnosi w szczególności nielogiczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji, brak oceny zgodności z prawem Deliberazione 14/2018 w odniesieniu do ogólnych zasad prawa Unii Europejskiej: racjonalności, proporcjonalności, pewności, przewidywalności i uzasadnionych oczekiwań, a także ochrony praw nabytych, naruszenie art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej, naruszenie rozporządzenia finansowego, naruszenie zasad równego traktowania i niedziałania prawa wstecz, a także naruszenie zasady dostępu do ochrony i do sprawiedliwości.


title: Sprawa T-521/19: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2019 r. — Haswani/Rada

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/67

      Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2019 r. — Haswani/Rada
      (Sprawa T-521/19)
      (2019/C 305/77)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: George Haswani (Jabrud, Syria) (przedstawiciel: adwokat G. Karouni)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/840 z dnia 27 maja 2016 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/917 z dnia 29 maja 2017 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/907 z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzja wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/1245 z dnia 10 lipca 2017 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/1241 z dnia 10 lipca 2017 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/774 z dnia 28 maja 2018 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/806 z dnia 17 maja 2019 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/798 z dnia 17 maja 2019 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii;

                  —

                  w konsekwencji

                              —

                              nakazanie usunięcia nazwiska George’a Haswaniego z załączników do ww. aktów;

                              —

                              zasądzenie od Rady na rzecz skarżącego kwoty 100 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez skarżącego;

                              —

                              obciążenie Rady zarówno jej własnymi kosztami, jak i kosztami poniesionymi przez skarżącego, które uzasadni on w trakcie postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 296 akapit drugi TFUE. Skarżący zarzuca Radzie Unii Europejskiej, że zadowoliła się niejasnymi i ogólnymi rozważaniami, nie wskazując w sposób specyficzny i konkretny powodów, dla których uważa ona, w ramach wykonywania swoich uprawnień dyskrecjonalnych w zakresie oceny, że skarżącego należy objąć przedmiotowymi środkami ograniczającymi. I tak Rada nie podnosi żadnego konkretnego i obiektywnego elementu, który zarzucano by skarżącemu i który mógłby uzasadniać przedmiotowe środki.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności wbrew prawom podstawowym. Skarżący twierdzi, że sporny środek należy uznać za nieważny, ponieważ jest nieproporcjonalny do deklarowanego celu i stanowi nadmierną ingerencję w swobodę prowadzenia działalności gospodarczej oraz w prawo własności, zapisane odpowiednio w art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Dysproporcja wynika z tego, że sporny środek dotyczy całości wpływowej działalności gospodarczej, bez żadnego dodatkowego kryterium.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący oczywistego błędu w ocenie oraz braku dowodów. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem skuteczność kontroli sądowej gwarantowanej w art. 47 karty wymaga w szczególności, by w ramach kontroli zgodności z prawem powodów uzasadniających decyzję o umieszczeniu lub pozostawieniu nazwiska określonej osoby w wykazie osób objętych sankcjami sąd Unii upewnił się, że decyzja ta opiera się na wystarczająco solidnej podstawie faktycznej. Zdaniem skarżącego twierdzenia Rady dotyczące zarówno tego, że jest on „ściśle powiązany z reżimem”, jak i jego domniemanej roli pośrednika w transakcjach dotyczących ropy naftowej między reżimem a ISIL, należy definitywnie odrzucić, ponieważ są one całkowicie bezzasadne oraz pozbawione jakiejkolwiek podstawy faktycznej mogącej je poprzeć.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący żądania zadośćuczynienia. Zarzucenie pewnych poważnych, niedowiedzionych czynów naraża skarżącego i jego rodzinę na niebezpieczeństwa, co obrazuje wagę doznanej krzywdy, uzasadniającą żądanie odszkodowawcze.


title: Sprawa T-523/19: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2019 r. — Sky/EUIPO — Safran Electronics & Defense (SKYNAUTE by SAGEM)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/69

      Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2019 r. — Sky/EUIPO — Safran Electronics & Defense (SKYNAUTE by SAGEM)
      (Sprawa T-523/19)
      (2019/C 305/79)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sky Ltd (Isleworth, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokat A. Zalewska, i A. Brackenbury, Solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Safran Electronics & Defense (Boulogne-Billancourt, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Safran Electronics & Defense

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SKYNAUTE by SAGEM — zgłoszenie nr 14 821 334

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie R 919/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie zgłoszenia skarżącej;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w niniejszym postępowaniu i w postępowaniu przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-528/19: Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2019 r. — Arranz de Miguel i in./EBC i SRB

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/71

      Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2019 r. — Arranz de Miguel i in./EBC i SRB
      (Sprawa T-528/19)
      (2019/C 305/81)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Ricardo Arranz de Miguel (Madryt, Hiszpania), Alejandro Arranz Padierna de Villapadierna (Madryt), Felipe Arranz Padierna de Villapadierna (Madryt), Ricardo Arranz Padierna de Villapadierna (Madryt), Nicolás Arranz Padierna de Villapadierna (Madryt) (przedstawiciele: adwokaci R. Pelayo Jiménez i A. Muñoz Aranguren)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC), Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie powstania odpowiedzialności pozaumownej EBC i SRB w wyniku opisanych w skardze uchybień i zasądzenie od nich odszkodowania na rzecz skarżących z tytułu wyrządzonej szkody, szacowanej według wartości ich akcji, a ewentualnie o zasądzenie od pozwanych instytucji odszkodowania w wysokości 0,8442 EUR za akcję.

                  —

                  Powiększenie zasądzonej kwoty o odsetki wyrównawcze obliczone zgodnie z rocznym wskaźnikiem inflacji stwierdzonym przez EUROSTAT w Hiszpanii w okresie od 6 czerwca 2017 r. do daty wydania wyroku, oraz o odsetki za opóźnienie, od dnia ogłoszenia wyroku stwierdzającego obowiązek naprawienia szkody do faktycznej spłaty odszkodowania.

                  —

                  Obciążenie pozwanych instytucji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Główne zarzuty i argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawie T-659/17 Vallina Fonseca/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (Dz.U. 2017, C 424, s. 42).
      W odniesieniu do Europejskiego Banku Centralnego, skarżąca podnosi w szczególności naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań i naruszenie obowiązku staranności i dobrej administracji.