title: Sprawa T-636/20: Skarga wniesiona w dniu 21 października 2020 r. – Dermavita Company / EUIPO – Allergan Holdings France (JUVÉDERM VOLUMA)

text:
               21.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 443/26

      Skarga wniesiona w dniu 21 października 2020 r. – Dermavita Company / EUIPO – Allergan Holdings France (JUVÉDERM VOLUMA)
      (Sprawa T-636/20)
      (2020/C 443/30)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dermavita Company SARL (Bejrut, Liban) (przedstawiciel: adwokat D. Todorov)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Allergan Holdings France SAS (Courbevoie, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „JUVÉDERM VOLUMA” – unijny znak towarowy nr 6 547 301

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 sierpnia 2020 r. w sprawie R 1016/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  nakazanie EUIPO uznania odwołania za wniesione;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą przed Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 101 ust. 4, art. 104, 106 i 107 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-637/20: Skarga wniesiona w dniu 21 października 2020 r. – Dermavita Company / EUIPO – Allergan Holdings France (JUVÉDERM VOLITE)

text:
               21.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 443/26

      Skarga wniesiona w dniu 21 października 2020 r. – Dermavita Company / EUIPO – Allergan Holdings France (JUVÉDERM VOLITE)
      (Sprawa T-637/20)
      (2020/C 443/31)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dermavita Company SARL (Bejrut, Liban) (przedstawiciel: adwokat D. Todorov)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Allergan Holdings France SAS (Courbevoie, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy JUVÉDERM VOLITE –unijny znak towarowy nr 13 413 406

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 sierpnia 2020 r. w sprawie R 1015/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  nakazanie EUIPO uznania wniesionego odwołania;

                  —

                  nakazanie EUIPO i drugiej stronie postępowania pokrycie własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez stronę skarżącą w związku z postępowaniem przed Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 101 ust. 4, art. 104, 106 i 107 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-648/20: Skarga wniesiona w dniu 26 października 2020 r. – NB / Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

text:
               21.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 443/27

      Skarga wniesiona w dniu 26 października 2020 r. – NB / Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
      (Sprawa T-648/20)
      (2020/C 443/32)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: NB (przedstawiciel: adwokat J.-N. Louis)

         Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania AST 10 ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2019 r.;

                  —

                  o ile zajdzie taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji o „zmianie zaszeregowania”/awansowaniu [X] do grupy zaszeregowania AST 10 ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2019 r.;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności wszystkich decyzji o „zmianie zaszeregowania”/awansowaniu współpracowników skarżącej do grupy zaszeregowania AST 10 ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2019 r.

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku podstawy prawnej zaskarżonej decyzji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem przyjętej przez administrację metodologii przechodzenia z grupy zaszeregowania AST 9 do grupy zaszeregowania AST 10.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zakresu art. 31 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący niepoinformowania członków personelu o zasadach przechodzenia z grupy zaszeregowania AST 9 do grupy zaszeregowania AST 10.


title: Sprawa T-651/20: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – KL / EBI

text:
               21.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 443/28

      Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – KL / EBI
      (Sprawa T-651/20)
      (2020/C 443/33)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: KL (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Champetier)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszej skargi;

                  —

                  w konsekwencji, stwierdzenie nieważności decyzji EBI z dnia 28 lutego 2020 r., zgodnie z którą nieobecności skarżącego na badaniach lekarskich w dniach 23 grudnia 2019 r., 3 lutego i 28 lutego 2020 r. są nieuzasadnionymi nieobecnościami zgodnie z art. 3.6 załącznika X do przepisów administracyjnych mających zastosowanie do personelu;

                  —

                  w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 lipca oddalającej odwołanie administracyjne skarżącego od pierwotnej decyzji z dnia 28 lutego 2020 r.;

                  —

                  nakazanie EBI naprawienia krzywdy wyrządzonej skarżącemu;

                  —

                  obciążenie EBI kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 2.3 i 3.6 załącznika X do przepisów administracyjnych. W tym względzie skarżący twierdzi, że nie mógł udać się na badania lekarskie ze względu na siłę wyższą i że jego sytuacja jest zatem objęta wyjątkami określonymi we wspomnianych przepisach.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia obowiązku staranności i zasady proporcjonalności. Skarżący twierdzi w szczególności, że systematyczność badań lekarskich zarządzonych przez stronę pozwaną w następstwie każdego zaświadczenia lekarskiego o niezdolności do pracy może pogorszyć jego stan zdrowia – zobowiązując go do ponawiania odwołań – i narusza wyżej wspomniane zasady.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący niezgodności z prawem. Zdaniem skarżącego art. 3.4 załącznika X narusza art. 31 i 34 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej ze względu na to, że stosowanie tego przepisu skutkuje w praktyce pozbawieniem go, po pierwsze, corocznego urlopu wypoczynkowego, i po drugie, wszelkiego wynagrodzenia od chwili wyczerpania corocznego urlopu wypoczynkowego.


title: Sprawa T-660/20: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2020 r. – Zhejiang Beyondsun Green Energy Technology Co. Ltd / Komisja Europejska

text:
               21.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 443/29

      Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2020 r. – Zhejiang Beyondsun Green Energy Technology Co. Ltd / Komisja Europejska
      (Sprawa T-660/20)
      (2020/C 443/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Zhejiang Beyondsun Green Energy Technology Co. Ltd (Huzhou, Chiny) (przedstawiciele: Y. Melin i B. Vigneron, lawyers)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1216 z dnia 24 sierpnia 2020 r. unieważniającego faktury wystawione przez Zhejiang Trunsun Solar Co Ltd. z naruszeniem zobowiązania uchylonego rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2017/1570;

                  —

                  obciążenie Komisji i jakiegokolwiek interwenienta, który zostałby dopuszczony do udziału w sprawie w celu popierania żądań Komisji, kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez Komisję oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych sprawy i naruszenia art. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskie, art. 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskie, a w szczególności jego ust. 9, przy uznaniu, że strona skarżąca naruszyła postanowienia zobowiązania uzgodnionego pomiędzy Komisją i CCCME w imieniu między innymi strony skarżącej. Strona skarżące nie naruszyła swoich obowiązków na podstawie zobowiązania przy wystawianiu faktur ze skorygowaną ceną zgodnie ze zmiennym zobowiązaniem celnym MCI dla przywozów, które zostały dopuszczone do swobodnego obrotu po wejściu w życie rozporządzenia uchylającego zobowiązanie i wprowadzającego zmienne zobowiązanie celne dla MCI po dniu 1 października 2017 r.

                  2.

                  Zarzut drugi, tytułem ewentualnym, dotyczący tego, że nawet jeżeli strona skarżąca naruszyła zobowiązanie, quod non, to jednak Komisja postąpiła niezgodnie z prawem uznając owe faktury za nieważne i pobierając cło od nich, ponieważ uprawnienia, na jakich się przy tym oparła, albo wygasły, albo zostały odwołane. Było tak, ponieważ rozporządzenia wykonawcze (UE) nr 1238/2013 i nr 1239/2013 wygasły w dniu 7 grudnia 2015 r. (na podstawie art. 5 obydwu rozporządzeń). Podobnie, rozporządzenia wykonawcze (UE) 2017/367 i nr 2017/366 wygasły w dniu 3 września 2018 r. (na podstawie art. 6 obydwu rozporządzeń. W każdym razie, art. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 2017/367 i art. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/366 zostały już uchylone przez art. 1 ust. 4, art. 1 ust. 5, art. 3 ust. 3 i art. 3 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/1570.

                  3.

                  Zarzut trzeci, tytułem ewentualnym, dotyczący tego, że nawet jeżeli strona skarżąca naruszyła zobowiązania i na wypadek, jeżeli Trybunał nie uznałby, że kompetencje Komisji zostały odwołane lub wygasły w chwili przyjmowania zaskarżonego rozporządzenia, to jednak Komisja naruszyła art. 8 ust. 1, 9 i 10, art. 10ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej, art. 13 ust. 1, 9 i 10, art. 16 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej, stwierdzając nieważność faktur wynikających ze zobowiązania i pobierając następnie z mocą wsteczną celne należności przywozowe.


title: Sprawa T-665/20: Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2020 r. – Ryanair / Komisja

text:
               21.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 443/30

      Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2020 r. – Ryanair / Komisja
      (Sprawa T-665/20)
      (2020/C 443/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida, F. Laprévote, V. Blanc, S. Rating i I. Metaxas-Maranghidis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (UE) z dnia 26 kwietnia 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.56867 COVID 19 – Odszkodowanie za szkody poniesione w związku z wybuchem pandemii COVID-19 przyznane przez Niemcy na rzecz Condor Flugdienst GmbH (1); oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

            Strona skarżąca wniosła także o rozpoznanie jej skargi w trybie przyspieszonym, o którym mowa w art. 23a statutu Trybunału Sprawiedliwości.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja Europejska naruszyła konkretne postanowienia TFUE oraz leżące u podstaw liberalizacji rynku przewozów lotniczych w Unii zasady ogólne prawa Unii odnoszące się do zakazu dyskryminacji, swobody świadczenia usług i swobody przedsiębiorczości. Liberalizacja przewozów lotniczych umożliwiła rzeczywisty rozwój niskokosztowych przedsiębiorstw lotniczych w skali ogólnoeuropejskiej. Upoważniając Niemcy do przyznania pomocy przedsiębiorstwu Condor, Komisja Europejska nie uwzględniła szkody wyrządzonej takim ogólnoeuropejskim przedsiębiorstwom lotniczym poprzez wprowadzenie ograniczeń w podróżowaniu w związku z kryzysem COVID-19.

                  2.

                  Zarzut drugi, w ramach którego strona skarżąca utrzymuje, że Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE oraz popełniła oczywisty błąd w ocenie przy badaniu proporcjonalności pomocy do szkody spowodowanej wprowadzeniem ograniczeń w podróżowaniu w związku z kryzysem COVID-19, w szczególności poprzez uznanie przedłużającego się okresu niewypłacalności przedsiębiorstwa Condor za szkodę bezpośrednią, która miała zostać wyrównana dzięki przyznaniu pomocy, jak też uznanie, że przedsiębiorstwo Condor zostanie sprzedane do czerwca 2022 r., a przychód z jego sprzedaży będzie można przeznaczyć na spłatę części pomocy.

                  3.

                  Zarzut trzeci, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja Europejska popełniła błąd, rezygnując ze wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego pomimo zaistnienia poważnych trudności oraz naruszyła uprawnienia proceduralne strony skarżącej.

                  4.

                  Zarzut trzeci, w ramach którego strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia.

         (1)  Decyzja Komisji Europejskiej (UE) z dnia 26 kwietnia 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.56867 COVID 19 – Odszkodowanie za szkody poniesione w związku z wybuchem pandemii COVID-19 przyznane przez Niemcy na rzecz Condor Flugdienst GmbH (Dz.U. 2020, C 310, s. 5).


title: Sprawa C-59/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Wikingerhof GmbH & Co. KG / Booking.com BV [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Jurysdykcja – Artykuł 7 pkt 1 i 2 – Jurysdykcja szczególna w sprawach, których przedmiotem jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego – Powództwo o zaniechanie praktyk handlowych uważanych za sprzeczne z prawem konkurencji – Zarzut nadużycia pozycji dominującej, polegającego na stosowaniu praktyk handlowych objętych postanowieniami umownymi – Platforma internetowa służąca do rezerwowania miejsc noclegowych booking.com]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/6

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Wikingerhof GmbH & Co. KG / Booking.com BV
      (Sprawa C-59/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Jurysdykcja - Artykuł 7 pkt 1 i 2 - Jurysdykcja szczególna w sprawach, których przedmiotem jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego - Powództwo o zaniechanie praktyk handlowych uważanych za sprzeczne z prawem konkurencji - Zarzut nadużycia pozycji dominującej, polegającego na stosowaniu praktyk handlowych objętych postanowieniami umownymi - Platforma internetowa służąca do rezerwowania miejsc noclegowych booking.com)
      (2021/C 35/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Wikingerhof GmbH & Co. KG

         Strona przeciwna: Booking.com BV

         Sentencja

      Artykuł 7 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do powództwa o zaniechanie określonych zachowań podejmowanych w ramach stosunku umownego łączącego powoda z pozwanym, które oparte jest na twierdzeniu powoda, w myśl którego pozwany dopuścił się nadużycia pozycji dominującej z naruszeniem prawa konkurencji.

         (1)  Dz.U. C 155 z 6.5.2019.


title: Sprawa C-693/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juge d'instruction du tribunal de grande instance de Paris – Francja) – postępowanie karne przeciwko X (Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Rozporządzenie (WE) nr 715/2007 – Artykuł 3 pkt 10 – Artykuł 5 ust. 2 – Urządzenia ograniczające skuteczność działania – Pojazdy silnikowe – Silnik Diesla – Emisja zanieczyszczeń – Program oddziaływający na sterownik kontrolujący pracę silnika – Technologie i metody umożliwiające ograniczenie produkcji i emisji zanieczyszczeń)

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/2

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juge d'instruction du tribunal de grande instance de Paris – Francja) – postępowanie karne przeciwko X
      (Sprawa C-693/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Rozporządzenie (WE) nr 715/2007 - Artykuł 3 pkt 10 - Artykuł 5 ust. 2 - Urządzenia ograniczające skuteczność działania - Pojazdy silnikowe - Silnik Diesla - Emisja zanieczyszczeń - Program oddziaływający na sterownik kontrolujący pracę silnika - Technologie i metody umożliwiające ograniczenie produkcji i emisji zanieczyszczeń)
      (2021/C 53/02)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Juge d'instruction du tribunal de grande instance de Paris

         Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      X

         przy udziale: CLCV i in., A i in., B, AGLP i in., C i in.

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów należy interpretować w ten sposób, że oprogramowanie zintegrowane ze sterownikiem kontrolującym pracę lub oddziaływujące na ten sterownik stanowi „element konstrukcyjny” w rozumieniu tego przepisu, jeżeli wpływa ono na działanie układu kontroli emisji zanieczyszczeń i zmniejsza jego skuteczność.

                  2)

                  Artykuł 3 pkt 10 rozporządzenia nr 715/2007 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „układu kontroli emisji zanieczyszczeń” w rozumieniu tego przepisu obejmuje zarówno technologie i metody „oczyszczania spalin”, które umożliwiają ograniczanie emisji w fazie końcowej, czyli po ich powstaniu, jak i te, które na wzór układu recyrkulacji spalin, ograniczają emisje w fazie początkowej, czyli przy ich powstawaniu.

                  3)

                  Artykuł 3 pkt 10 rozporządzenia nr 715/2007 należy interpretować w ten sposób, że urządzenie wykrywające wszelkie parametry związane z przebiegiem przewidzianych przez to rozporządzenie procedur homologacji w celu zintensyfikowania, w czasie trwania tych procedur, działania układu kontroli emisji zanieczyszczeń oraz w celu uzyskania tym sposobem homologacji pojazdu stanowi „urządzenie ograniczające skuteczność działania” w rozumieniu tego przepisu, nawet jeżeli taką intensyfikację działania można zaobserwować również sporadycznie w normalnych warunkach użytkowania pojazdu.

                  4)

                  Artykuł 5 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 715/2007 należy interpretować w ten sposób, że urządzenie ograniczające skuteczność działania takie jak to będące przedmiotem sprawy w postępowaniu głównym, które systematycznie intensyfikuje, w czasie trwania procedur homologacji, działanie układu kontroli emisji zanieczyszczeń pochodzących z pojazdów w celu osiągnięcia zgodności z dopuszczalnymi wartościami emisji określonymi w tym rozporządzeniu i uzyskania tym sposobem homologacji owych pojazdów, nie może zostać objęte przewidzianym w tym przepisie wyjątkiem od zakazu stosowania takich urządzeń mającym związek z zabezpieczeniem silnika przed uszkodzeniem lub awarią lub z bezpieczeństwem użytkowania pojazdu, nawet jeżeli urządzenie to przyczynia się do spowolnienia starzenia się lub zanieczyszczania silnika.

         (1)  Dz.U. C 82 z 4.3.2019.


title: Sprawa C-808/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. – Komisja Europejska / Węgry [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Polityki dotyczące kontroli granicznej, azylu i imigracji – Dyrektywy 2008/115/WE, 2013/32/UE i 2013/33/UE – Procedura udzielania ochrony międzynarodowej – Skuteczny dostęp – Procedura graniczna – Gwarancje proceduralne – Obowiązkowe umieszczanie w strefach tranzytowych – Zatrzymanie – Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich – Środki zaskarżenia od decyzji administracyjnych odrzucających wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej – Prawo do pozostania na terytorium państwa]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. – Komisja Europejska / Węgry
      (Sprawa C-808/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Polityki dotyczące kontroli granicznej, azylu i imigracji - Dyrektywy 2008/115/WE, 2013/32/UE i 2013/33/UE - Procedura udzielania ochrony międzynarodowej - Skuteczny dostęp - Procedura graniczna - Gwarancje proceduralne - Obowiązkowe umieszczanie w strefach tranzytowych - Zatrzymanie - Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich - Środki zaskarżenia od decyzji administracyjnych odrzucających wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej - Prawo do pozostania na terytorium państwa)
      (2021/C 53/03)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Condou-Durande, A. Tokár i J. Tomkin, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér i M. M. Tátrai, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. 5, art. 6 ust. 1, art. 12 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, art. 6, art. 24 ust. 3, art. 43 i art. 46 ust. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej oraz art. 8, 9 i 11 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową:

                              —

                              ustanawiając wymóg, że z wnioskami o udzielenie ochrony międzynarodowej pochodzącymi od obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, którzy przybywają z Serbii i zamierzają skorzystać na terytorium tego państwa z procedury ochrony międzynarodowej, można występować wyłącznie w strefach tranzytowych w Röszke (Węgry) i Tompie (Węgry), oraz stosując jednocześnie utrwaloną i upowszechnioną praktykę administracyjną radykalnie ograniczającą liczbę wnioskodawców, którym zezwala się dziennie na wjazd do rzeczonych stref tranzytowych;

                              —

                              ustanawiając system uogólnionego zatrzymywania osób ubiegających się o ochronę międzynarodową w strefach tranzytowych w Röszke i Tompie z naruszeniem gwarancji określonych w art. 24 ust. 3 i art. 43 dyrektywy 2013/32 oraz art. 8, 9 i 11 dyrektywy 2013/33;

                              —

                              umożliwiając wydalanie wszystkich nielegalnie przebywających na terytorium Węgier obywateli państw trzecich, z wyjątkiem tych, którzy są podejrzani o popełnienie przestępstwa, z naruszeniem procedur i gwarancji określonych w art. 5, art. 6 ust. 1, art. 12 ust. 1 i art. 13 ust. 1 dyrektywy 2008/115;

                              —

                              uzależniając wykonywanie przez osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową, które są objęte zakresem stosowania art. 46 ust. 5 dyrektywy 2013/32, prawa do pozostania na terytorium Węgier od spełnienia warunków sprzecznych z prawem Unii.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Węgry pokrywają, oprócz własnych kosztów, cztery piąte kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

                  4)

                  Komisja Europejska pokrywa jedną piątą własnych kosztów.

         (1)  Dz.U. C 155 z 6.5.2019.


title: Sprawa C-216/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – WQ / Land Berlin [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka rolna – Rozporządzenie (UE) nr 1307/2013 – Przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników w ramach systemów wsparcia – System płatności podstawowej – Artykuł 24 ust. 2 zdanie pierwsze – Pojęcie „kwalifikującego się hektara w dyspozycji rolnika” – Niezgodne z prawem zagospodarowanie danego obszaru przez osobę trzecią – Artykuł 32 ust. 2 lit. b) ppkt (ii) – Wniosek o aktywację uprawnień do płatności za obszar zalesiony – Pojęcie „obszaru, który zapewnił rolnikowi prawo do płatności w 2008 r.” – System płatności jednolitych lub system jednolitej płatności obszarowej]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/4

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – WQ / Land Berlin
      (Sprawa C-216/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka rolna - Rozporządzenie (UE) nr 1307/2013 - Przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników w ramach systemów wsparcia - System płatności podstawowej - Artykuł 24 ust. 2 zdanie pierwsze - Pojęcie „kwalifikującego się hektara w dyspozycji rolnika” - Niezgodne z prawem zagospodarowanie danego obszaru przez osobę trzecią - Artykuł 32 ust. 2 lit. b) ppkt (ii) - Wniosek o aktywację uprawnień do płatności za obszar zalesiony - Pojęcie „obszaru, który zapewnił rolnikowi prawo do płatności w 2008 r.” - System płatności jednolitych lub system jednolitej płatności obszarowej)
      (2021/C 53/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Berlin

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: WQ

         Strona pozwana: Land Berlin

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 24 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy wniosek o przyznanie pomocy został złożony zarówno przez właściciela gruntów rolnych, jak i przez osobę trzecią, która faktycznie wykorzystuje te obszary bez jakiejkolwiek podstawy prawnej, w rozumieniu tego przepisu kwalifikujące się hektary odpowiadające rzeczonym obszarom są „w dyspozycji” jedynie właściciela tych obszarów.

                  2)

                  Artykuł 32 ust. 2 lit. b) ppkt (ii) rozporządzenia nr 1307/2013, a w szczególności wyrażenie „każdy obszar, który zapewnił rolnikowi prawo do płatności w 2008 r. w ramach systemu płatności jednolitych lub systemu jednolitej płatności obszarowej określonych, odpowiednio, w tytule III oraz IVa rozporządzenia [Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 479/2008 z dnia 29 kwietnia 2008 r.]”, należy interpretować w ten sposób, że w ramach wniosku o aktywację uprawnień z tytułu odłogowania dla obszaru zalesionego na mocy tego przepisu dany obszar musiał być w roku 2008 przedmiotem wniosku o przyznanie pomocy zgodnie z art. 22 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, zmienionego rozporządzeniem nr 479/2008, a następnie kontroli administracyjnej w zakresie kwalifikowalności zgodnie z art. 23 tego rozporządzenia oraz, w stosownych przypadkach, kontroli na miejscu zgodnie z art. 25 tego rozporządzenia. Ponadto muszą zostać spełnione wszystkie pozostałe warunki wymagane w tytule III oraz IVa tego rozporządzenia dla celów uzyskania płatności bezpośrednich muszą ponadto zostać spełnione.

         (1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.


title: Sprawa C-218/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Adina Onofrei / Conseil de l’ordre des avocats au barreau de Paris, Bâtonnier de l’ordre des avocats au barreau de Paris, Procureur général près la cour d'appel de Paris [Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Dostęp do zawodu adwokata – Zwolnienie z obowiązku odbycia kształcenia i posiadania dyplomu – Przyznanie zwolnienia – Przesłanki – Uregulowanie krajowe przewidujące zwolnienie urzędników oraz byłych urzędników służby cywilnej zaszeregowanych do kategorii A lub osób z nimi zrównanych, posiadających staż zawodowy w zakresie praktykowania prawa krajowego na terytorium kraju w służbie cywilnej danego państwa członkowskiego lub w organizacjach międzynarodowych]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/5

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Adina Onofrei / Conseil de l’ordre des avocats au barreau de Paris, Bâtonnier de l’ordre des avocats au barreau de Paris, Procureur général près la cour d'appel de Paris
      (Sprawa C-218/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ osób - Swoboda przedsiębiorczości - Dostęp do zawodu adwokata - Zwolnienie z obowiązku odbycia kształcenia i posiadania dyplomu - Przyznanie zwolnienia - Przesłanki - Uregulowanie krajowe przewidujące zwolnienie urzędników oraz byłych urzędników służby cywilnej zaszeregowanych do kategorii A lub osób z nimi zrównanych, posiadających staż zawodowy w zakresie praktykowania prawa krajowego na terytorium kraju w służbie cywilnej danego państwa członkowskiego lub w organizacjach międzynarodowych)
      (2021/C 53/05)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Adina Onofrei

         Strona przeciwna: Conseil de l’ordre des avocats au barreau de Paris, Bâtonnier de l’ordre des avocats au barreau de Paris, Procureur général près la cour d'appel de Paris

         Sentencja

      Artykuły 45 i 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że:

                  —

                  stoją one na przeszkodzie uregulowaniom krajowym zastrzegającym możliwość korzystania ze zwolnienia z obowiązku spełnienia przesłanek dotyczących odbycia kształcenia zawodowego i posiadania świadectwa uzyskania kwalifikacji do wykonywania zawodu adwokata (przewidzianych co do zasady na potrzeby uzyskania dostępu do wykonywania zawodu adwokata) dla niektórych urzędników służby cywilnej państwa członkowskiego, którzy, posiadając ten status, wykonywali w tym państwie członkowskim działalność w administracji, służbie publicznej lub organizacji międzynarodowej, i odmawiającym możliwości korzystania z tego zwolnienia urzędnikom, pracownikom lub byłym pracownikom służby cywilnej Unii Europejskiej, którzy, posiadając ten status, wykonywali działalność w instytucji europejskiej poza terytorium francuskim;

                  —

                  nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu uzależniającemu możliwość skorzystania z takiego zwolnienia od spełnienia przez zainteresowanego warunku polegającego na wykonywaniu przez niego czynności związanych ze świadczeniem pomocy prawnej w dziedzinie prawa krajowego i wyłączającemu możliwość skorzystania z tego zwolnienia przez urzędników, pracowników lub byłych pracowników służby cywilnej Unii Europejskiej, którzy, posiadając ten status, wykonywali czynności związane ze świadczeniem pomocy prawnej w zakresie jednej lub kilku dziedzin prawa Unii, o ile nie wyklucza ono uwzględnienia czynności związanych ze świadczeniem pomocy prawnej obejmujących praktykowanie prawa krajowego.

         (1)  Dz.U. C 182 z 27.5.2019 r.


title: Sprawa C-316/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. – Komisja Europejska / Republika Słowenii [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuł 343 TFUE – Przywileje i immunitety Unii Europejskiej – Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC) i Europejskiego Banku Centralnego (EBC) – Artykuł 39 – Przywileje i immunitety EBC – Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej – Artykuły 2, 18 i 22 – Zasada nietykalności archiwów EBC – Zatrzymanie dokumentów w pomieszczeniach słoweńskiego banku centralnego – Dokumenty związane z wykonywaniem zadań ESBC i Eurosystemu – Artykuł 4 ust. 3 TUE – Zasada lojalnej współpracy]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/6

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. – Komisja Europejska / Republika Słowenii
      (Sprawa C-316/19) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 343 TFUE - Przywileje i immunitety Unii Europejskiej - Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC) i Europejskiego Banku Centralnego (EBC) - Artykuł 39 - Przywileje i immunitety EBC - Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej - Artykuły 2, 18 i 22 - Zasada nietykalności archiwów EBC - Zatrzymanie dokumentów w pomieszczeniach słoweńskiego banku centralnego - Dokumenty związane z wykonywaniem zadań ESBC i Eurosystemu - Artykuł 4 ust. 3 TUE - Zasada lojalnej współpracy)
      (2021/C 53/06)
      Język postępowania: słoweński

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i B. Rous Demiri, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Słowenii (przedstawiciele: V. Klemenc, A. Grum, N. Pintar Gosenca i K. Rejec Longar, w charakterze pełnomocników)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: K. Kaiser, C. Zilioli, F. Malfrère i A. Šega, pełnomocnicy, wspierani przez D. Sarmiento Ramírez-Escudero, abogado)

         Sentencja

                  1)

                  Dokonując jednostronnego zatrzymania w pomieszczeniach Banka Slovenije (słoweńskiego banku centralnego) dokumentów dotyczących wykonywania zadań Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Eurosystemu oraz, w odniesieniu do okresu następującego po tym zatrzymaniu, nie podejmując w tym zakresie lojalnej współpracy z Europejskim Bankiem Centralnym, Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 343 TFUE, art. 39 Protokołu nr 4 w sprawie statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, art. 2, 18 i 22 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, a także art. 4 ust. 3 TUE.

                  2)

                  Republika Słowenii pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Europejski Bank Centralny pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 187 z 3.6.2019.


title: Sprawa C-336/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof – Belgia) – Centraal Israëlitisch Consistorie van België i in. / Vlaamse Regering [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona zwierząt podczas ich uśmiercania – Rozporządzenie (WE) nr 1099/2009 – Artykuł 4 ust. 1 – Obowiązek ogłuszania zwierząt przed uśmierceniem – Artykuł 4 ust. 4 – Odstępstwo w ramach uboju rytualnego – Artykuł 26 ust. 2 – Możliwość przyjęcia przez państwa członkowskie przepisów krajowych w celu zapewnienia dalej idącej ochrony zwierząt w przypadku uboju rytualnego – Wykładnia – Przepisy krajowe wymagające, w przypadku uboju rytualnego, odwracalnego ogłuszenia, które nie może spowodować śmierci – Artykuł 13 TFUE – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 10 – Wolność religii – Wolność uzewnętrzniania religii – Ograniczenie – Proporcjonalność – Brak konsensusu między państwami członkowskimi Unii Europejskiej – Zakres uznania przyznany państwom członkowskim – Zasada pomocniczości – Ważność – Zróżnicowane traktowanie uboju rytualnego i uśmiercania zwierząt podczas polowań lub łowienia ryb, a także podczas imprez kulturalnych lub sportowych – Brak dyskryminacji – Artykuły 20, 21 i 22 karty praw podstawowych]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/7

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof – Belgia) – Centraal Israëlitisch Consistorie van België i in. / Vlaamse Regering
      (Sprawa C-336/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona zwierząt podczas ich uśmiercania - Rozporządzenie (WE) nr 1099/2009 - Artykuł 4 ust. 1 - Obowiązek ogłuszania zwierząt przed uśmierceniem - Artykuł 4 ust. 4 - Odstępstwo w ramach uboju rytualnego - Artykuł 26 ust. 2 - Możliwość przyjęcia przez państwa członkowskie przepisów krajowych w celu zapewnienia dalej idącej ochrony zwierząt w przypadku uboju rytualnego - Wykładnia - Przepisy krajowe wymagające, w przypadku uboju rytualnego, odwracalnego ogłuszenia, które nie może spowodować śmierci - Artykuł 13 TFUE - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 10 - Wolność religii - Wolność uzewnętrzniania religii - Ograniczenie - Proporcjonalność - Brak konsensusu między państwami członkowskimi Unii Europejskiej - Zakres uznania przyznany państwom członkowskim - Zasada pomocniczości - Ważność - Zróżnicowane traktowanie uboju rytualnego i uśmiercania zwierząt podczas polowań lub łowienia ryb, a także podczas imprez kulturalnych lub sportowych - Brak dyskryminacji - Artykuły 20, 21 i 22 karty praw podstawowych)
      (2021/C 53/07)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Grondwettelijk Hof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Centraal Israëlitisch Consistorie van België i in., Unie Moskeeën Antwerpen VZW, Islamitisch Offerfeest Antwerpen VZW, JG, KH, Executief van de Moslims van België i in., Coördinatie Comité van Joodse Organisaties van België – Section belge du Congrès juif mondial et Congrès juif européen VZW i in.

         Strona pozwana: Vlaamse Regering

         Przy udziale: LI, Waalse Regering, Kosher Poultry BVBA i in., Global Action in the Interest of Animals VZW (GAIA)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 26 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 1099/2009 z dnia 24 września 2009 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas ich uśmiercania w związku z art. 13 TFUE i art. 10 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego wymagającego w ramach uboju rytualnego odwracalnego procesu ogłuszania, które nie może spowodować śmierci zwierzęcia.

                  2)

                  Analiza trzeciego pytania prejudycjalnego nie wykazała niczego, co mogłoby podważyć ważność art. 26 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) rozporządzenia nr 1099/2009.

         (1)  Dz.U. C 270 z 12.8.2019.


title: Sprawa C-342/19 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. – Fabio De Masi, Yanis Varoufakis / Europejski Bank Centralny [Odwołanie – Dostęp do dokumentów Europejskiego Banku Centralnego (EBC) – Decyzja 2004/258/WE – Artykuł 4 ust. 3 – Wyjątki – Dokument otrzymany przez EBC – Opinia zamówiona u usługodawcy zewnętrznego – Użytek wewnętrzny na potrzeby obrad i wstępnych konsultacji – Odmowa dostępu]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/8

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. – Fabio De Masi, Yanis Varoufakis / Europejski Bank Centralny
      (Sprawa C-342/19 P) (1)

      (Odwołanie - Dostęp do dokumentów Europejskiego Banku Centralnego (EBC) - Decyzja 2004/258/WE - Artykuł 4 ust. 3 - Wyjątki - Dokument otrzymany przez EBC - Opinia zamówiona u usługodawcy zewnętrznego - Użytek wewnętrzny na potrzeby obrad i wstępnych konsultacji - Odmowa dostępu)
      (2021/C 53/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Fabio De Masi, Yanis Varoufakis (przedstawiciel: A. Fischer-Lescano, Universitätsprofessor)

         Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: F. von Lindeiner i A. Korb, pełnomocnicy, wspierani przez H.G. Kamanna, Rechtsanwalt)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Fabio de Masi i Yanis Varoufakis zostają obciążeni kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 280 z 19.8.2019.


title: Sprawa C-346/19: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Bundeszentralamt für Steuern / Y-GmbH [Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Zwrot VAT – Dyrektywa 2008/9/WE – Artykuł 8 ust. 2 lit. d) – Artykuł 15 – Podanie numeru faktury – Wniosek o zwrot]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/8

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Bundeszentralamt für Steuern / Y-GmbH
      (Sprawa C-346/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Zwrot VAT - Dyrektywa 2008/9/WE - Artykuł 8 ust. 2 lit. d) - Artykuł 15 - Podanie numeru faktury - Wniosek o zwrot)
      (2021/C 53/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca rewizję: Bundeszentralamt für Steuern

         Druga strona w postępowaniu rewizyjnym: Y-GmbH

         Sentencja

      Artykuł 8 ust. 2 lit. d) i art. 15 ust. 1 dyrektywy Rady 2008/9/WE z dnia 12 lutego 2008 r. określającej szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej, przewidzianego w dyrektywie 2006/112/WE, podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim, zmienionej dyrektywą Rady 2010/66/UE z dnia 14 października 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy wniosek o zwrot podatku od wartości dodanej nie zawiera kolejnego numeru faktury, ale zawiera inny numer umożliwiający identyfikację tej faktury, a tym samym danego towaru lub danej usługi, organ podatkowy państwa członkowskiego zwrotu jest zobowiązany uznać ten wniosek za „złożony” w rozumieniu art. 15 ust. 1 dyrektywy 2008/9, zmienionej dyrektywą 2010/66, oraz rozpatrzyć go. W ramach rozpatrywania tego wniosku, i z wyjątkiem przypadków, w których oryginał lub kopia faktury są już dostępne organowi podatkowemu, organ ten może zażądać od wnioskodawcy podania kolejnego numeru, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę, a jeżeli nie spełni on tego żądania w terminie jednego miesiąca, o którym mowa w art. 20 ust. 2 tej dyrektywy 2008/9, zmienionej dyrektywą 2010/66, wspomniany organ jest uprawniony do odrzucenia wniosku o zwrot.

         (1)  Dz.U. C 263 z 5.8.2019.


title: Sprawa C-398/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin – Niemcy) – Postępowanie dotyczące ekstradycji BY [Odesłanie prejudycjalne – Obywatelstwo Unii Europejskiej – Artykuły 18 i 21 TFUE – Ekstradycja obywatela Unii do państwa trzeciego – Osoba, która nabyła obywatelstwo Unii po przeniesieniu ośrodka interesów życiowych do wezwanego państwa członkowskiego – Zakres stosowania prawa Unii – Zakaz ekstradycji stosowany wyłącznie do obywateli krajowych – Ograniczenie swobodnego przepływu osób – Uzasadnienie oparte na zapobieganiu bezkarności – Proporcjonalność – Informowanie państwa członkowskiego, którego obywatelem jest osoba poszukiwana – Spoczywający na wezwanym państwie członkowskim i państwie członkowskim pochodzenia obowiązek zwrócenia się do wzywającego państwa trzeciego o przekazanie akt postępowania karnego – Brak]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/9

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin – Niemcy) – Postępowanie dotyczące ekstradycji BY
      (Sprawa C-398/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Obywatelstwo Unii Europejskiej - Artykuły 18 i 21 TFUE - Ekstradycja obywatela Unii do państwa trzeciego - Osoba, która nabyła obywatelstwo Unii po przeniesieniu ośrodka interesów życiowych do wezwanego państwa członkowskiego - Zakres stosowania prawa Unii - Zakaz ekstradycji stosowany wyłącznie do obywateli krajowych - Ograniczenie swobodnego przepływu osób - Uzasadnienie oparte na zapobieganiu bezkarności - Proporcjonalność - Informowanie państwa członkowskiego, którego obywatelem jest osoba poszukiwana - Spoczywający na wezwanym państwie członkowskim i państwie członkowskim pochodzenia obowiązek zwrócenia się do wzywającego państwa trzeciego o przekazanie akt postępowania karnego - Brak)
      (2021/C 53/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Kammergericht Berlin

         Strony w postępowaniu głównym

      BY

         przy udziale: Generalstaatsanwaltschaft Berlin

         Sentencja

                  1)

                  Artykuły 18 i 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że znajdują one zastosowanie do sytuacji obywatela Unii Europejskiej będącego obywatelem państwa członkowskiego przebywającym na terytorium innego państwa członkowskiego i objętego wnioskiem o ekstradycję skierowanym do tego ostatniego państwa przez państwo trzecie, nawet jeśli obywatel ten przeniósł ośrodek interesów życiowych do tego innego państwa członkowskiego w chwili, gdy nie miał jeszcze statusu obywatela Unii.

                  2)

                  Artykuły 18 i 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że jeżeli państwo członkowskie, którego obywatelem jest osoba poszukiwana, będąca obywatelem Unii objętym wnioskiem o ekstradycję skierowanym przez państwo trzecie do innego państwa członkowskiego, zostało powiadomione przez to ostatnie państwo o tym wniosku, ani jedno, ani drugie z tych państw członkowskich nie jest zobowiązane do zwrócenia się do wzywającego państwa trzeciego o przekazanie im kopii akt postępowania karnego, aby umożliwić państwu członkowskiemu, którego obywatelem jest ta osoba, ocenę możliwości przejęcia prowadzenia postępowania karnego przeciw wspomnianej osobie. O ile powiadomiło ono należycie państwo członkowskie, którego obywatelem jest ta osoba, o wniosku o ekstradycję, o wszystkich okolicznościach prawnych i faktycznych przedstawionych przez wzywające państwo trzecie w ramach tego wniosku oraz o wszelkich zmianach sytuacji, w jakiej osoba poszukiwana się znajduje, istotnych dla celów ewentualnego wydania przeciwko niej europejskiego nakazu aresztowania, wezwane państwo członkowskie może dokonać ekstradycji tej osoby bez konieczności oczekiwania na to, by państwo członkowskie, którego jest ona obywatelem, zrezygnowało w drodze formalnej decyzji z wydania takiego nakazu aresztowania, dotyczącego co najmniej tych samych czynów co czyny wskazane we wniosku o ekstradycję, gdy to ostatnie państwo członkowskie zaniecha wydania tego nakazu w rozsądnym terminie, który został mu wyznaczony w tym celu przez wezwane państwo członkowskie przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy.

                  3)

                  Artykuły 18 i 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, do którego państwo trzecie skierowało wniosek o ekstradycję w celu przeprowadzenia postępowania karnego wobec obywatela Unii będącego obywatelem innego państwa członkowskiego, nie jest zobowiązane do odmówienia ekstradycji i przejęcia prowadzenia postępowania karnego, jeżeli jego prawo krajowe przewiduje taką możliwość.

         (1)  Dz.U. C 288 z 26.8.2019.


title: Sprawa C-404/19 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. – Republika Francuska / Komisja Europejska [Odwołanie – Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) i Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) – Decyzja wykonawcza (UE) 2017/2014 – Wydatki wyłączone z finansowania Unii Europejskiej – Wydatki poniesione przez Republikę Francuską – Korekta ryczałtowa według stawki 100 % – Proporcjonalność – Wytyczne Komisji Europejskiej w sprawie obliczania korekt finansowych w ramach procedur rozliczenia zgodności i rozliczenia finansowego rachunków]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/10

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. – Republika Francuska / Komisja Europejska
      (Sprawa C-404/19 P) (1)

      (Odwołanie - Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) i Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) - Decyzja wykonawcza (UE) 2017/2014 - Wydatki wyłączone z finansowania Unii Europejskiej - Wydatki poniesione przez Republikę Francuską - Korekta ryczałtowa według stawki 100 % - Proporcjonalność - Wytyczne Komisji Europejskiej w sprawie obliczania korekt finansowych w ramach procedur rozliczenia zgodności i rozliczenia finansowego rachunków)
      (2021/C 53/11)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Republika Francuska (przedstawiciele: A.-L. Desjonquères, C. Mosser i D. Colas, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: X. Lewis, A. Sauka i J. Aquilina, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Uchyla się wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 marca 2019 r., Francja/Komisja (T 26/18, niepublikowany, EU:T:2019:153) w zakresie, w jakim Sąd z jednej strony oddalił w nim skargę Republiki Francuskiej dotyczącą decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/2014 z dnia 8 listopada 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), mocą której w części uzasadnienia zatytułowanej „System kontroli z poważnymi brakami, Korsyka” Komisja zastosowała wobec tego państwa członkowskiego korekty ryczałtowe według stawki 100 % mające zastosowanie do bezpośredniej pomocy obszarowej przyznanej na Górnej Korsyce w odniesieniu do lat składania wniosków 2013 i 2014 ze względu na stwierdzone w tym departamencie nieprawidłowości w systemie kontroli pomocy obszarowej, a z drugiej strony orzekł o kosztach.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej 2017/2014 w zakresie, w jakim w części uzasadnienia zatytułowanej „System kontroli z poważnymi brakami, Korsyka” zastosowała wobec Republiki Francuskiej korekty ryczałtowe według stawki 100 % mające zastosowanie do bezpośredniej pomocy obszarowej przyznanej na Górnej Korsyce w odniesieniu do lat składania wniosków 2013 i 2014 ze względu na stwierdzone w tym departamencie nieprawidłowości w systemie kontroli pomocy obszarowej.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami związanymi z postępowaniem odwoławczym i jedną czwartą kosztów poniesionych przez siebie w pierwszej instancji, koszty poniesione przez Republikę Francuską w związku z postępowaniem odwoławczym i jedną czwartą kosztów poniesionych przez to państwo członkowskie w pierwszej instancji.

                  4)

                  Republika Francuska pokrywa, poza trzema czwartymi własnych kosztów związanych z postępowaniem w pierwszej instancji, trzy czwarte kosztów poniesionych przez Komisję w związku z tym samym postępowaniem.

         (1)  Dz.U. C 238 z 15.7.2019.


title: Sprawy połączone C-431/19 P i C-432/19 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. – Inpost Paczkomaty sp. z o.o. (C-431/19 P), Inpost S.A. (C-432/19 P) / Komisja Europejska, Rzeczpospolita Polska [Odwołanie – Pomoc państwa – Artykuł 106 ust. 2 TFUE – Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym (UOIG) – Zasady ramowe Unii Europejskiej – Zastosowanie do pomocy państwa w formie rekompensaty za świadczenie usług publicznych – Sektor pocztowy – Dyrektywa 97/67/WE – Artykuł 7 – Rekompensata kosztu netto wynikającego z obowiązku świadczenia usług powszechnych – Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/11

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. – Inpost Paczkomaty sp. z o.o. (C-431/19 P), Inpost S.A. (C-432/19 P) / Komisja Europejska, Rzeczpospolita Polska
      (Sprawy połączone C-431/19 P i C-432/19 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Artykuł 106 ust. 2 TFUE - Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym (UOIG) - Zasady ramowe Unii Europejskiej - Zastosowanie do pomocy państwa w formie rekompensaty za świadczenie usług publicznych - Sektor pocztowy - Dyrektywa 97/67/WE - Artykuł 7 - Rekompensata kosztu netto wynikającego z obowiązku świadczenia usług powszechnych - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym)
      (2021/C 53/12)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Inpost Paczkomaty sp. z o.o. (przedstawiciel: D. Doktór, radca prawny), (C-431/19 P), Inpost S.A. (przedstawiciel: W. Knopkiewicz, radca prawny) (C-432/19 P)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia, K. Blanck i K. Herrmann, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołania zostają oddalone.

                  2)

                  Inpost Paczkomaty sp. z o.o. i Inpost S.A. zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.


title: Sprawa C-449/19: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg – Niemcy) – WEG Tevesstraße / Finanzamt Villingen-Schwenningen [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Zwolnienie dzierżawy i wynajmu nieruchomości – Uregulowanie krajowe zwalniające z VAT dostawę energii cieplnej przez wspólnotę właścicieli lokali na rzecz właścicieli należących do tej wspólnoty]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/11

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg – Niemcy) – WEG Tevesstraße / Finanzamt Villingen-Schwenningen
      (Sprawa C-449/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Zwolnienie dzierżawy i wynajmu nieruchomości - Uregulowanie krajowe zwalniające z VAT dostawę energii cieplnej przez wspólnotę właścicieli lokali na rzecz właścicieli należących do tej wspólnoty)
      (2021/C 53/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Baden-Württemberg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: WEG Tevesstraße

         Strona przeciwna: Finanzamt Villingen-Schwenningen

         Sentencja

      Artykuł 135 ust. 1 lit. l) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2009/162/UE z dnia 22 grudnia 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które zwalnia z podatku od wartości dodanej dostawę energii cieplnej przez wspólnotę właścicieli lokali na rzecz właścicieli należących do tej wspólnoty.

         (1)  Dz.U. C 348 z 14.10.2019.


title: Sprawy połączone C-475/19 P i C-688/19 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. – Republika Federalna Niemiec / Komisja Europejska, Republika Finlandii [Odwołanie – Zbliżanie ustawodawstw – Rozporządzenie (UE) nr 305/2011 – Zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych – Zharmonizowane normy i przepisy techniczne – Normy zharmonizowane EN 14342:2013, EN 14904:2006, EN 13341:2005 + A1:2011 i EN 12285-2:2005 – Skarga o stwierdzenie nieważności]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/12

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. – Republika Federalna Niemiec / Komisja Europejska, Republika Finlandii
      (Sprawy połączone C-475/19 P i C-688/19 P) (1)

      (Odwołanie - Zbliżanie ustawodawstw - Rozporządzenie (UE) nr 305/2011 - Zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych - Zharmonizowane normy i przepisy techniczne - Normy zharmonizowane EN 14342:2013, EN 14904:2006, EN 13341:2005 + A1:2011 i EN 12285-2:2005 - Skarga o stwierdzenie nieważności)
      (2021/C 53/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller i R. Kanitz, pełnomocnicy, których wspierali M. Kottmann, M. Winkelmüller i F. van Schewick, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes, M. Huttunen i A. Sipos, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciele: S. Hartikainen i A. Laine, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołania zostają oddalone.

                  2)

                  Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską w związku z niniejszymi odwołaniami i postępowaniami przed Sądem Unii Europejskiej.

                  3)

                  Republika Finlandii pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 270 z 12.8.2019.

         Dz.U. C 372 z 04.11.2019.


title: Sprawa C-490/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Syndicat interprofessionnel de défense du fromage Morbier / Société Fromagère du Livradois SAS [Odesłanie prejudycjalne – Rolnictwo – Ochrona oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych – Rozporządzenie (WE) nr 510/2006 – Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 – Artykuł 13 ust. 1 lit. d) – Praktyka mogąca wprowadzać konsumenta w błąd co do prawdziwego pochodzenia produktu – Powielenie kształtu lub wyglądu charakteryzującego produkt, którego nazwa jest chroniona – Chroniona nazwa pochodzenia (ChNP) „Morbier”]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/13

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Syndicat interprofessionnel de défense du fromage Morbier / Société Fromagère du Livradois SAS
      (Sprawa C-490/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Ochrona oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych - Rozporządzenie (WE) nr 510/2006 - Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 - Artykuł 13 ust. 1 lit. d) - Praktyka mogąca wprowadzać konsumenta w błąd co do prawdziwego pochodzenia produktu - Powielenie kształtu lub wyglądu charakteryzującego produkt, którego nazwa jest chroniona - Chroniona nazwa pochodzenia (ChNP) „Morbier”)
      (2021/C 53/15)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: Syndicat interprofessionnel de défense du fromage Morbier

         Druga strona postępowania: Société Fromagère du Livradois SAS

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 13 ust. 1, odpowiednio rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych należy interpretować w ten sposób, że ustanowiony w nich zakaz nie ogranicza się do używania przez osobę trzecią wyłącznie zarejestrowanej nazwy.

                  2)

                  Artykuł 13 ust. 1 lit. d), odpowiednio rozporządzeń nr 510/2006 i 1151/2012, należy interpretować w ten sposób, że zakazują one powielania kształtu lub wyglądu charakteryzującego produkt objęty zarejestrowaną nazwą, jeżeli powielenie to może doprowadzić konsumenta do przekonania, że produkt charakteryzujący się tą powieloną cechą jest produktem objętym tą zarejestrowaną nazwą. Należy więc dokonać oceny tego, czy, biorąc pod uwagę wszystkie czynniki mające znaczenie w danej sprawie, to powielenie może wprowadzać właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego konsumenta europejskiego w błąd.

         (1)  Dz.U. C 288 z 26.8.2019.


title: Sprawa C-735/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) – Łotwa) – Euromin Holdings (Cyprus) Limited [Odesłanie prejudycjalne – Prawo spółek – Dyrektywa 2004/25/WE – Oferta przejęcia – Artykuł 5 ust. 4 akapity pierwszy i drugi – Ochrona akcjonariuszy mniejszościowych – Obowiązkowa oferta nabycia – Metoda obliczania wartości akcji w celu ustalenia ceny uczciwej – Uprawnienie do dostosowania ceny uczciwej – Odstępstwa od standardowej metody obliczeń w jasno określonych okolicznościach i na podstawie jasno określonych kryteriów – Odpowiedzialność danego państwa członkowskiego – Szkoda poniesiona przez oferenta w następstwie zbyt wysokiej oferty cenowej]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/13

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) – Łotwa) – Euromin Holdings (Cyprus) Limited
      (Sprawa C-735/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Prawo spółek - Dyrektywa 2004/25/WE - Oferta przejęcia - Artykuł 5 ust. 4 akapity pierwszy i drugi - Ochrona akcjonariuszy mniejszościowych - Obowiązkowa oferta nabycia - Metoda obliczania wartości akcji w celu ustalenia ceny uczciwej - Uprawnienie do dostosowania ceny uczciwej - Odstępstwa od standardowej metody obliczeń w jasno określonych okolicznościach i na podstawie jasno określonych kryteriów - Odpowiedzialność danego państwa członkowskiego - Szkoda poniesiona przez oferenta w następstwie zbyt wysokiej oferty cenowej)
      (2021/C 53/16)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa (Senāts)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Euromin Holdings (Cyprus) Limited

         przy udziale: Finanšu un kapitāla tirgus komisija

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 5 ust. 4 dyrektywy 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu przewidującemu trzy metody ustalania ceny uczciwej, w której oferent powinien wykupić akcje spółki, w tym metodę wynikającą z wdrożenia art. 5 ust. 4 akapit pierwszy owej dyrektywy, i wymagającemu, by każdorazowo przyjmować tę metodę, której zastosowanie prowadzi do otrzymania najwyższej ceny, pod warunkiem że metody ustalania ceny uczciwej odmienne od metody wynikającej z wdrożenia owego art. 5 ust. 4 akapit pierwszy są stosowane przez organy nadzoru, z poszanowaniem zasad ogólnych wskazanych w art. 3 ust. 1 wspomnianej dyrektywy, w okolicznościach i na podstawie kryteriów określonych w jasnych, dokładnych i przejrzystych ramach prawnych.

                  2)

                  Artykuł 5 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2004/25 należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje, że do celów oferty przejęcia wartość akcji oblicza się poprzez podzielenie aktywów netto spółki będącej przedmiotem oferty, w tym udziałów akcjonariuszy mniejszościowych, a zatem udziałów niekontrolujących, przez liczbę wyemitowanych akcji, chyba że taka metoda ustalania ceny akcji jest oparta na obiektywnym kryterium wyceny powszechnie używanym w analizie finansowej, które można uznać za „jasno ustalone [określone]” w rozumieniu owego przepisu, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

                  3)

                  Dyrektywę 2004/25 należy interpretować w ten sposób, że przyznaje ona oferentowi – w ramach postępowania w sprawie oferty przejęcia – prawa, które mogą być wykonywane w ramach powództwa odszkodowawczego przeciwko państwu.

                  4)

                  Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje, że w przypadku powstania odpowiedzialności państwa członkowskiego za szkody wyrządzone w wyniku naruszenia przepisu prawa Unii przez decyzję organu administracyjnego tego państwa odszkodowanie za wynikłą stąd szkodę majątkową może zostać ograniczone do 50 % jej wysokości.

         (1)  Dz.U. C 413 z 9.12.2019.


title: Opinia C-1/20: Wniosek o wydanie opinii przedstawiony przez Królestwo Belgii w trybie art. 218 ust. 11 TFUE

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/15

      Wniosek o wydanie opinii przedstawiony przez Królestwo Belgii w trybie art. 218 ust. 11 TFUE
      (Opinia C-1/20)
      (2021/C 53/18)
      Język postępowania: wszystkie języki urzędowe

         Strona przedstawiająca wniosek

      Królestwo Belgii (przedstawiciele: C. Pochet, J.-C. Halleux, M. Van Regemorter, S. Baeyens, pełnomocnicy)

         Pytanie przedstawione Trybunałowi

      Czy projekt zmodernizowanego Traktatu karty energetycznej jest zgodny z traktatami, a w szczególności z art. 19 TUE i art. 344 TFUE:

                  —

                  w odniesieniu do art. 26 wskazanej umowy, jeżeli artykuł ten może być interpretowany w ten sposób, że zezwala on na stosowanie wewnątrz Unii Europejskiej mechanizmu rozstrzygania sporów?

                  —

                  w zakresie, w jakim – gdyby art. 26 wskazanej umowy należało interpretować w ten sposób, że zezwala on na stosowanie wewnątrz Unii Europejskiej mechanizmu rozstrzygania sporów – umowa ta nie przewiduje wyraźnej szczególnej normy lub wyraźnej klauzuli rozdzielności, w szczególności w definicjach inwestycji i inwestora w art. 1 przewidywanej umowy, które ustanawiają brak możliwości zastosowania ogólnego mechanizmu owego art. 26 między państwami członkowskimi?


title: Sprawa C-387/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Notariusza w Krapkowicach Justynę Gawlicę – Krapkowice (Polska) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – OKR

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Notariusza w Krapkowicach Justynę Gawlicę – Krapkowice (Polska) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – OKR
      (Sprawa C-387/20)
      (2021/C 53/19)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Notariusz w Krapkowicach Justyna Gawlica – Krapkowice

         Strona w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: OKR

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 22 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z 04.07.2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego (1) należy interpretować w ten sposób, że uprawniona do dokonania wyboru swojego prawa ojczystego jako prawa, któremu podlega ogół spraw dotyczących spadku, jest również osoba niebędąca obywatelem Unii Europejskiej?

                  2)

                  Czy art. 75 w zw. z art. 22 powołanego rozporządzenia nr 650/2012 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, w której umowa bilateralna łącząca państwo członkowskie z państwem trzecim nie reguluje wyboru prawa w sprawie spadkowej, ale wskazuje prawo właściwe w sprawie spadkowej, obywatel takiego państwa trzeciego zamieszkujący państwo członkowskie związane ową umową bilateralną może dokonać wyboru prawa?
                  a w szczególności,

                              —

                              czy umowa bilateralna z państwem trzecim musi wyraźnie wykluczać dokonanie wyboru określonego prawa, a nie jedynie regulować statut spadkowy przy użyciu łączników obiektywnych, aby należało uznać, że jej postanowienia mają pierwszeństwo przed art. 22 rozporządzenia 650/2012?

                              —

                              czy swoboda wyboru prawa spadkowego i ujednolicenia prawa właściwego poprzez dokonanie wyboru prawa – przynajmniej w zakresie określonym przez prawodawcę Unii w art. 22 rozporządzenia 650/2012 – należy do zasad leżących u podstaw współpracy sądowej w sprawach cywilnych i handlowych w ramach Unii Europejskiej, które nie mogą zostać naruszone także w wypadku stosowania konwencji bilateralnych z państwami trzecimi mających pierwszeństwo przed rozporządzeniem 650/2012?

         (1)  Dz. U. 2012, L 201, s. 107


title: Sprawa C-532/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 20 października 2020 r. – Alstom Transport SA / Compania Naţională de Căi Ferate CFR SA, Strabag AG – Sucursala Bucureşti, Swietelsky AG Linz – Sucursala Bucureşti

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 20 października 2020 r. – Alstom Transport SA / Compania Naţională de Căi Ferate CFR SA, Strabag AG – Sucursala Bucureşti, Swietelsky AG Linz – Sucursala Bucureşti
      (Sprawa C-532/20)
      (2021/C 53/21)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Bucureşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: Alstom Transport SA

         Druga strona postępowania: Compania Naţională de Căi Ferate CFR SA, Strabag AG – Sucursala Bucureşti, Swietelsky AG Linz – Sucursala Bucureşti

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 1 ust. 1 akapit trzeci, art. 1 ust. 3 i art. 2c dyrektywy Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującej przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (1) należy interpretować w ten sposób, że termin na wniesienie przez oferenta wybranego w ramach postępowania o udzielenie zamówienia odwołania od decyzji instytucji zamawiającej stwierdzającej dopuszczalność oferty złożonej przez oferenta sklasyfikowanego na niższym miejscu w kolejności oferentów należy obliczać w odniesieniu do dnia, w którym powstaje interes wybranego oferenta w wyniku złożenia przez oferenta, którego oferta nie została wybrana, środka odwoławczego od decyzji stwierdzającej wynik postępowania o udzielenie zamówienia?

         (1)  Dyrektywa Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynująca przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz.U. 1992 L 76, s. 14).


title: Sprawa C-582/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie (Rumunia) w dniu 5 listopada 2020 r. – SC Cridar Cons SRL / Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Cluj, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Cluj-Napoca

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie (Rumunia) w dniu 5 listopada 2020 r. – SC Cridar Cons SRL / Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Cluj, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Cluj-Napoca
      (Sprawa C-582/20)
      (2021/C 53/23)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SC Cridar Cons SRL

         Strona przeciwna: Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Cluj, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Cluj-Napoca

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych, które umożliwiają organom podatkowym – po wydaniu przez nie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, w której odmówiono przyznania prawa do odliczenia VAT naliczonego – zawieszenie rozpatrywania zażalenia w oczekiwaniu na zakończenie postępowania karnego mogącego dostarczyć innych obiektywnych wskazówek co do udziału podatnika w oszustwie podatkowym?

                  2)

                  Czy odpowiedź Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na poprzednie pytanie byłaby inna, jeżeli w okresie zawieszenia rozpatrywania zażalenia podatnik mógłby skorzystać ze środków tymczasowych prowadzących do zawieszenia skutków odmowy prawa do odliczenia VAT?

         (1)  Dz.U. 2006 L 347, s. l.


title: Sprawa C-585/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo n° 2 de Valladolid (Hiszpania) w dniu 5 listopada 2020 r. – BFF Finance Iberia S.A.U. / Gerencia Regional de Salud de la Junta de Castilla y León

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 2 de Valladolid (Hiszpania) w dniu 5 listopada 2020 r. – BFF Finance Iberia S.A.U. / Gerencia Regional de Salud de la Junta de Castilla y León
      (Sprawa C-585/20)
      (2021/C 53/24)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 2 de Valladolid

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BFF Finance Iberia S.A.U.

         Strona przeciwna: Gerencia Regional de Salud de la Junta de Castilla y León

         Pytania prejudycjalne

      Mając na uwadze przepisy art. 4 ust. 1, art. 6 i 7 ust. 2 i 3 dyrektywy 2011/7/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (1):

                  1)

                  Czy art. 6 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że w każdym przypadku kwotę 40 EUR nalicza się za każdą fakturę pod warunkiem, że wierzyciel wyszczególnił faktury w swoim roszczeniu na drodze administracyjnej i sądowej, czy też kwotę 40 EUR należy liczyć od każdej poszczególnej faktury w każdym przypadku, nawet jeśli przedstawiono roszczenia w łącznej i ogólnej [kwocie]?

                  2)

                  Jak należy interpretować art. 198 ust. 4 ustawy 9/2017 ustanawiający 60-dniowy termin płatności w każdym przypadku i dla wszystkich umów, przewidując początkowy termin 30 dni na zatwierdzenie i dodatkowe 30 dni na dokonanie płatności [OR 12] w przypadku, gdy art. [motyw] 23 dyrektywy stanowi, co następuje:
                  „Długie terminy płatności i opóźnienia w płatnościach ze strony organów publicznych za towary i usługi prowadzą do nieuzasadnionych kosztów dla przedsiębiorstw. W związku z powyższym należy wprowadzić szczegółowe przepisy dotyczące transakcji handlowych związanych z dostawą towarów lub świadczeniem usług przez przedsiębiorstwa dla organów publicznych, które powinny przewidywać w szczególności terminy płatności nieprzekraczające co do zasady 30 dni kalendarzowych, chyba że umowa wyraźnie stanowi inaczej, i pod warunkiem że jest to obiektywnie uzasadnione szczególnym charakterem lub szczególnymi elementami umowy, ale w żadnym razie nieprzekraczające 60 dni kalendarzowych
                     ”[?]

                  3)

                  Jak należy interpretować art. 2 dyrektywy? Czy wykładnia dyrektywy pozwala uznać, że w podstawie obliczenia odsetek za opóźnienia w płatnościach, które ta sama dyrektywa przyznaje, uwzględnia się VAT należny od wykonanej usługi, którego kwota jest ujęta na fakturze? Czy też konieczne jest rozróżnienie i określenie, w którym momencie wykonawca dokonuje odprowadzenia podatku do organu podatkowego?

         (1)  Dz.U. 2011, L 48, s. 1.


title: Sprawa C-588/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hannover (Niemcy) w dniu 10 listopada 2020 r. – Landkreis Northeim / Daimler AG

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hannover (Niemcy) w dniu 10 listopada 2020 r. – Landkreis Northeim / Daimler AG
      (Sprawa C-588/20)
      (2021/C 53/25)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Hannover

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Landkreis Northeim

         Strona pozwana: Daimler AG

         Uczestnicy: Iveco Magirus AG, MAN SE, MAN Truck & Bus SE, MAN Truck & Bus Deutschland GmbH

         Pytania prejudycjalne

      Czy decyzję Komisji Europejskiej z dnia 19 lipca 2016 r. (1) wydaną w postępowaniu przewidzianym w art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 53 Porozumienia EOG (sprawa AT.39824 – Samochody ciężarowe) należy interpretować w ten sposób, że zawarte w niej ustalenia dotyczą również pojazdów specjalnych/specjalistycznych, w szczególności śmieciarek?

         (1)  Notyfikowana jako dokument nr C(2016) 4673 final, streszczenie w Dz.U. 2017, C 108, s. 6.


title: Sprawa C-608/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 17 listopada 2020 r. – Interporto di Trieste SpA / Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei Servizi Energetici SpA – GSE

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 17 listopada 2020 r. – Interporto di Trieste SpA / Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei Servizi Energetici SpA – GSE
      (Sprawa C-608/20)
      (2021/C 53/26)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Interporto di Trieste SpA

         Strona przeciwna: Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei Servizi Energetici SpA – GSE

         Pytanie prejudycjalne

      Czy prawo Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego, takiego jak ten, o którym mowa w art. 26 ust. 2 i 3 decreto-legge (dekretu z mocą ustawy) nr 91/2014, w brzmieniu nadanym ustawą nr 116/2014, który w znaczący sposób ogranicza lub opóźnia wypłatę zachęt przyznanych już z mocy prawa i określonych na podstawie specjalnych umów zawartych przez producentów energii elektrycznej pochodzącej z konwersji fotowoltaicznej z Gestore dei servizi energetici s.p.a., spółką publiczną odpowiedzialną za to zadanie;
      w szczególności, czy taki przepis krajowy jest zgodny z ogólnymi zasadami prawa Unii Europejskiej: zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasadą pewności prawa, zasadą lojalnej współpracy, i zasadą skuteczności; z art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; z dyrektywą 2009/28/WE (1) i przewidzianym tam uregulowaniem systemów wsparcia; z art. 216 ust. 2, TFUE, w szczególności w związku z Traktatem w sprawie Europejskiej Karty Energetycznej?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. 2009, L 140, s. 16).


title: Sprawa C-609/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 17 listopada 2020 r. – SoeliaSpA / Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei Servizi Energetici SpA – GSE

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 17 listopada 2020 r. – SoeliaSpA / Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei Servizi Energetici SpA – GSE
      (Sprawa C-609/20)
      (2021/C 53/27)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Soelia SpA

         Strona przeciwna: Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei Servizi Energetici SpA – GSE

         Pytanie prejudycjalne

      Czy prawo Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego, takiego jak ten, o którym mowa w art. 26 ust. 2 i 3 decreto-legge (dekretu z mocą ustawy) nr 91/2014, w brzmieniu nadanym ustawą nr 116/2014, który w znaczący sposób ogranicza lub opóźnia wypłatę zachęt przyznanych już z mocy prawa i określonych na podstawie specjalnych umów zawartych przez producentów energii elektrycznej pochodzącej z konwersji fotowoltaicznej z Gestore dei servizi energetici s.p.a., spółką publiczną odpowiedzialną za to zadanie;
      w szczególności, czy taki przepis krajowy jest zgodny z ogólnymi zasadami prawa Unii Europejskiej: zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasadą pewności prawa, zasadą lojalnej współpracy, i zasadą skuteczności; z art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; z dyrektywą 2009/28/WE (1) i przewidzianym tam uregulowaniem systemów wsparcia; z art. 216 ust. 2, TFUE, w szczególności w związku z Traktatem w sprawie Europejskiej Karty Energetycznej?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. 2009, L 140, s. 16).


title: Sprawa C-610/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 17 listopada 2020 r. – Cosilt – Consorzio per lo sviluppo economico locale di Tolmezzo / Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei Servizi Energetici SpA – GSE

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 17 listopada 2020 r. – Cosilt – Consorzio per lo sviluppo economico locale di Tolmezzo / Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei Servizi Energetici SpA – GSE
      (Sprawa C-610/20)
      (2021/C 53/28)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Cosilt – Consorzio per lo sviluppo economico locale di Tolmezzo

         Strona przeciwna: Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei Servizi Energetici SpA – GSE

         Pytanie prejudycjalne

      Czy prawo Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego, takiego jak ten, o którym mowa w art. 26 ust. 2 i 3 decreto-legge (dekretu z mocą ustawy) nr 91/2014, w brzmieniu nadanym ustawą nr 116/2014, który w znaczący sposób ogranicza lub opóźnia wypłatę zachęt przyznanych już z mocy prawa i określonych na podstawie specjalnych umów zawartych przez producentów energii elektrycznej pochodzącej z konwersji fotowoltaicznej z Gestore dei servizi energetici s.p.a., spółką publiczną odpowiedzialną za to zadanie;
      w szczególności, czy taki przepis krajowy jest zgodny z ogólnymi zasadami prawa Unii Europejskiej: zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasadą pewności prawa, zasadą lojalnej współpracy, i zasadą skuteczności; z art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; z dyrektywą 2009/28/WE (1) i przewidzianym tam uregulowaniem systemów wsparcia; z art. 216 ust. 2, TFUE, w szczególności w związku z Traktatem w sprawie Europejskiej Karty Energetycznej?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. 2009, L 140, s. 16).


title: Sprawa C-611/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 17 listopada 2020 r. – Cosilt – Consorzio per lo sviluppo economico locale di Tolmezzo / Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei Servizi Energetici SpA – GSE

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 17 listopada 2020 r. – Cosilt – Consorzio per lo sviluppo economico locale di Tolmezzo / Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei Servizi Energetici SpA – GSE
      (Sprawa C-611/20)
      (2021/C 53/29)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Cosilt – Consorzio per lo sviluppo economico locale di Tolmezzo

         Strona przeciwna: Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei Servizi Energetici SpA – GSE

         Pytanie prejudycjalne

      Czy prawo Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego, takiego jak ten, o którym mowa w art. 26 ust. 2 i 3 decreto-legge (dekretu z mocą ustawy) nr 91/2014, w brzmieniu nadanym ustawą nr 116/2014, który w znaczący sposób ogranicza lub opóźnia wypłatę zachęt przyznanych już z mocy prawa i określonych na podstawie specjalnych umów zawartych przez producentów energii elektrycznej pochodzącej z konwersji fotowoltaicznej z Gestore dei servizi energetici s.p.a., spółką publiczną odpowiedzialną za to zadanie;
      w szczególności, czy taki przepis krajowy jest zgodny z ogólnymi zasadami prawa Unii Europejskiej: zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasadą pewności prawa, zasadą lojalnej współpracy, i zasadą skuteczności; z art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; z dyrektywą 2009/28/WE (1) i przewidzianym tam uregulowaniem systemów wsparcia; z art. 216 ust. 2, TFUE, w szczególności w związku z Traktatem w sprawie Europejskiej Karty Energetycznej?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. 2009, L 140, s. 16).


title: Sprawa C-612/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Cluj (Rumunia) w dniu 17 listopada 2020 r. – THappy Education SRL / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Cluj-Napoca, Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Cluj

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Cluj (Rumunia) w dniu 17 listopada 2020 r. – THappy Education SRL / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Cluj-Napoca, Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Cluj
      (Sprawa C-612/20)
      (2021/C 53/30)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Cluj

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: THappy Education SRL

         Druga strona postępowania: Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Cluj-Napoca, Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Cluj

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 132 ust. 1 lit. i), art. 133 i art. 134 dyrektywy Rady 2006/112 z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w ten sposób, że usługi edukacyjne, takie jak te zawarte w narodowym programie „Școala după școală” [„Szkoła po szkole”], mogą być objęte pojęciem „usług ściśle związanych z kształceniem powszechnym”, jeżeli są one świadczone w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym przez podmiot prywatny w celach handlowych i w przypadku braku umowy o partnerstwie zawartej z placówką edukacyjną?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy uznanie skarżącej za „instytucję, której cele są podobne”, w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy Rady 2006/112 z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej może wynikać z krajowych przepisów ustawowych dotyczących wydania zezwolenia na działalność określoną kodem CAEN 8559 – „Inne formy nauczania (gdzie indziej niesklasyfikowane)” przez Oficiul Național al Registrului Comerțului (krajowy rejestr handlowy) oraz w odniesieniu do okoliczności, że działalność edukacyjna taka jak „Szkoła po szkole”, która ma na celu zapobieganie zjawisku wczesnego i przedwczesnego kończenia nauki, poprawę efektów kształcenia, nadrobienie zaległości w nauce, przyspieszone nauczanie, rozwój osobisty i integrację społeczną, leży w interesie publicznym?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-637/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen (Szwecja) w dniu 25 listopada 2020 r. – Skatteverket / DSAB Destination Stockholm AB

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen (Szwecja) w dniu 25 listopada 2020 r. – Skatteverket / DSAB Destination Stockholm AB
      (Sprawa C-637/20)
      (2021/C 53/32)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Högsta förvaltningsdomstolen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie i druga strona postępowania: Skatteverket

         Druga strona postępowania i strona wnosząca odwołanie: DSAB Destination Stockholm AB

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 30a dyrektywy VAT (1) należy interpretować w ten sposób, że karta, taka jak ta będąca przedmiotem postępowania głównego, która przyznaje jej posiadaczowi prawo do korzystania z określonych usług w określonym miejscu przez ograniczony czas i do określonej wartości, stanowi bon oraz czy w takich okolicznościach stanowi ona bon różnego przeznaczenia?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1) zmieniona dyrektywą Rady (UE) 2016/1065 z dnia 27 czerwca 2016 r. zmieniającą dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do bonów na towary lub usługi (Dz.U. 2016, L 177, s. 9).


title: Sprawa C-638/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Överklagandenämnden för studiestöd (Szwecja) w dniu 25 november 2020 r. – MCM / Centrala studiestödsnämnden

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Överklagandenämnden för studiestöd (Szwecja) w dniu 25 november 2020 r. – MCM / Centrala studiestödsnämnden
      (Sprawa C-638/20)
      (2021/C 53/33)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Överklagandenämnden för studiestöd

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: MCM

         Strona przeciwna: Centrala studiestödsnämnden

         Pytania prejudycjalne

      Czy niezależnie od art. 45 TFUE i art. 7 ust. 2 rozporządzenia [nr] 492/2011 (1) państwo członkowskie (państwo członkowskie pochodzenia) może, w celu zagwarantowania swoich interesów finansowych, ustanowić wymóg, zgodnie z którym, aby dziecko pracownika migrującego powracającego do swego państwa pochodzenia mogło uzyskać pomoc finansową na kształcenie na uczelni wyższej za granicą w innym państwie członkowskim Unii, w którym wcześniej pracował rodzic tego dziecka (przyjmujące państwo członkowskie), dziecko to musi posiadać związek z państwem członkowskim pochodzenia w sytuacji, gdy:

                  i.

                  po powrocie z przyjmującego państwa członkowskiego rodzic dziecka mieszka i pracuje w państwie członkowskim pochodzenia od co najmniej ośmiu lat;

                  ii.

                  dziecko nie towarzyszyło rodzicowi w powrocie do państwa członkowskiego pochodzenia, ale od urodzenia zamieszkuje w przyjmującym państwie członkowskim, oraz

                  iii.

                  państwo członkowskie pochodzenia ustanawia ten sam wymóg związku ze społeczeństwem krajowym dla innych swych obywateli, którzy nie spełniają wymogu zamieszkania i którzy ubiegają się o pomoc finansową dla studentów na kształcenie na uczelni wyższej za granicą w innym państwie Unii?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (Dz.U. L 141 2011, s. l).