Wyrok Trybunału z dnia 15 stycznia 1998 r. # Kalliope Schöning-Kougebetopoulou przeciwko Freie und Hansestadt Hamburg. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Arbeitsgericht Hamburg - Niemcy. # Swobodny przepływ osób. # Sprawa C-15/96.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (piąta izba) z dnia 19 października 2006 r. # Bitburger Brauerei Th. Simon GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BUD - Zgłoszenia graficznych wspólnotowych znaków towarowych American Bud i Anheuser Busch Bud - Wcześniejsze słowne i graficzne krajowe znaki towarowe zawierające wyraz "bit" - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94. # Sprawy połączone T-350/04 do T-352/04.

text:
      Sprawy połączone od T‑350/04 do T‑352/04
      Bitburger Brauerei Th. Simon GmbH
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BUD – Zgłoszenia graficznych wspólnotowych znaków towarowych American Bud i Anheuser Busch Bud – Wcześniejsze słowne i graficzne krajowe znaki towarowe zawierające wyraz „bit” – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94
      Streszczenie wyroku
      1.      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie odwoławcze
      (regulamin Sądu, art. 44 §. 1, art. 46, art.130 § 1, art. 132 §. 1 i art. 135 §. 1 akapit drugi)
      2.      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))
      1.      Zgodnie z art. 44 § 1 regulaminu Sądu, znajdującym zastosowanie w sprawach z zakresu własności intelektualnej na mocy art. 130
         § 1 i art. 132 § 1 tego regulaminu, skarga wniesiona w ramach postępowania przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku
         Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) musi zawierać zwięzłe przedstawienie zarzutów prawnych stanowiących jej podstawę. W tym
         zakresie, jakkolwiek poszczególne punkty skargi mogą zostać wsparte lub uzupełnione odesłaniami do poszczególnych fragmentów
         dokumentów do niej załączonych, ogólne odesłanie do innych dokumentów nie może zastąpić braku istotnych elementów argumentacji
         prawnej, które zgodnie ze wspomnianymi powyżej przepisami muszą być zawarte w samej skardze.

      To samo dotyczy odpowiedzi na skargę przedstawionej przez drugą stronę postępowania w sprawie sprzeciwu przed izbą odwoławczą
         Urzędu, biorącą udział w postępowaniu przed Sądem w charakterze interwenienta na podstawie art. 46 regulaminu Sądu, mającego
         zastosowanie do zagadnień z zakresu własności intelektualnej na mocy art. 135 § 1 akapit drugi tego regulaminu. Taka odpowiedź
         na skargę jest zatem niedopuszczalna, w zakresie w jakim odsyła ona do dokumentów złożonych w postępowaniu przed Urzędem,
         w granicach, w jakich zawartego w niej ogólnego odesłania nie da się powiązać z zarzutami i argumentami przytoczonymi w samej
         odpowiedzi na skargę.

      (por. pkt 33–35)
      2.      W odczuciu przeciętnego konsumenta niemieckiego nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu, z jednej
         strony, do słownego znaku towarowego BUD i oznaczeń graficznych American Bud i Anheuser Busch Bud, o których rejestrację jako
         wspólnotowych znaków towarowych wniesiono dla „piwa, ale, porteru, alkoholowych i bezalkoholowych napojów ze słodu” należących
         do klasy 32 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, oraz w odniesieniu, z drugiej strony, do słownego znaku towarowego BIT
         i słowno‑graficznego znaku towarowego Bit zarejestrowanych wcześniej w Niemczech odpowiednio dla „piwa; wód mineralnych i gazowanych
         oraz innych napojów bezalkoholowych; napojów owocowych i soków owocowych; syropów i innych preparatów do produkcji napojów”
         i dla „piwa” należących do tej samej klasy tego porozumienia, i to niezależnie od identyczności lub podobieństwa rozpatrywanych
         towarów, zakładając nawet wysoce odróżniający charakter wcześniejszych znaków towarowych. W istocie ze względu na znaczne
         różnice dzielące omawiane znaki, jak również brak podobieństwa koncepcyjnego pomiędzy nimi:

      –        zgłoszony słowny znak towarowy BUD oraz wcześniejsze znaki towarowe, pomimo wykazywania niewielkiego stopnia podobieństwa
         na gruncie wizualnym i fonetycznym i

      –        zgłoszone graficzne znaki towarowe oraz wcześniejsze znaki towarowe, pomimo wykazywania niewielkiego stopnia podobieństwa
         na gruncie fonetycznym,

      oceniane jako całość są różne.
      Nie istnieje tym bardziej prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do zgłoszonych znaków towarowych i słowno-graficznych
         znaków towarowych „Bitte ein Bit!” zarejestrowanych wcześniej w Niemczech odpowiednio dla „piwa i napojów bezalkoholowych”,
         należących do klasy 32 i dla różnych towarów należących do klas 16, 18, 20, 21, 24, 25, 28, 32, 34 i 42 porozumienia nicejskiego.
         Te wcześniejsze niemieckie znaki towarowe składają się bowiem z dodatkowych elementów słownych („bitte”, „ein”) i graficznych
         („!”), jak również ze szczególnej formy graficznej w porównaniu z wcześniejszymi niemieckimi znakami towarowymi zawierającymi
         element słowny „bit”. Zatem na gruncie wizualnym pierwsze z wymienionych znaków jeszcze bardziej różnią się od zgłoszonych
         znaków towarowych niż słowne znaki towarowe BIT. Ponadto na gruncie fonetycznym, nawet jeśli wcześniejsze niemieckie znaki
         towarowe Bitte ein Bit! mogłyby być określone tylko przez odwołanie do wyrazu „bit”, wniosek nie mógłby być inny niż w przypadku
         tego odnoszącego się do wcześniejszych niemieckich znaków towarowych zawierających element słowny „bit”. Wreszcie Sądowi nie
         przedłożono dowodów, które pozwalałyby na uznanie, że omawiane znaki wykazują jakikolwiek stopień podobieństwa z koncepcyjnego
         punktu widzenia. Zatem oceniane jako całość zgłoszone znaki towarowe i wcześniejsze niemieckie znaki towarowe Bitte ein Bit!
         nie są podobne.

      (por. pkt 107, 109, 123, 124)
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (piąta izba)
      z dnia 19 października 2006 r.(*)

      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BUD – Zgłoszenia graficznych wspólnotowych znaków towarowych American Bud i Anheuser Busch Bud – Wcześniejsze słowne i graficzne krajowe znaki towarowe zawierające wyraz „bit” – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94
      W sprawach połączonych od T‑350/04 do T‑352/04
      Bitburger Brauerei Th. Simon GmbH, z siedzibą w Bitburgu (Niemcy), reprezentowana przez adwokata M. Hutha‑Dieriga,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez A. Folliarda‑Monguirala, działającego w charakterze pełnomocnika,

      strona pozwana,
      w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest:
      Anheuser‑Busch, Inc., z siedzibą w Saint Louis, Missouri (Stany Zjednoczone), reprezentowana przez adwokatów A. Rencka, V. von Bomhard, A. Pohlmanna,
         D. Ohlgarta i B. Goebela,

      mających za przedmiot trzy skargi na decyzje Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 czerwca 2004 r., wydane w sprawach R 447/2002‑2,
         R 451/2002‑2 i R 453/2002‑2, związanych z postępowaniami w sprawach sprzeciwu pomiędzy Bitburger Brauerei Th. Simon GmbH a Anheuser‑Busch,
         Inc.,

      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI
      WSPÓLNOT EUROPEJSKICH (piąta izba),
      w składzie: M. Vilaras, prezes, F. Dehousse i D. Šváby, sędziowie,
      sekretarz: K. Andová, administrator,
      po zapoznaniu się ze skargami złożonymi w sekretariacie Sądu w dniu 24 sierpnia 2004 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedziami na skargi złożonymi przez OHIM w sekretariacie Sądu w dniu 9 lutego 2005 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedziami na skargi złożonymi przez interwenienta w sekretariacie Sądu w dniu 17 lutego 2005 r.,
      zważywszy na postanowienie prezesa piątej izby Sądu z dnia 26 października 2005 r. zarządzającego połączenie niniejszych spraw
         do łącznego rozpoznania w procedurze ustnej i wydania wyroku,

      po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 17 stycznia 2006 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
       Okoliczności powstania sporu
      I –  Zgłoszenia wspólnotowych znaków towarowych dokonane przez Anheuser‑Busch
      1        Anheuser‑Busch, Inc. złożyła w Urzędzie Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) trzy zgłoszenia
         wspólnotowych znaków towarowych (zwanych dalej „zgłoszonymi znakami towarowymi”) na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94
         z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1) z późn. zm.:

      –        zgłoszenie słownego znaku towarowego BUD, dokonane w dniu 1 kwietnia 1996 r. dla towarów należących do klasy 32 Porozumienia
         nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r.,
         zrewidowanego i zmienionego (zwanego dalej „porozumieniem nicejskim”), i odpowiadających następującemu opisowi: „piwo, ale,
         porter, alkoholowe i bezalkoholowe napoje ze słodu”,

      –        zgłoszenie graficznego znaku towarowego (zwanego dalej „zgłoszonym graficznym znakiem towarowym nr 1”):

      –        zgłoszenie graficznego znaku towarowego (zwanego dalej „zgłoszonym graficznym znakiem towarowym nr 2”):

      2        Te dwa ostatnie zgłoszenia znaków towarowych zostały dokonane w dniu 16 października 1996 r. dla towarów należących do klas
         16, 25 i 32 porozumienia nicejskiego i odpowiadających dla każdej z tych klas następującemu opisowi:

      –        klasa 16: „papier, tektura i wyroby z tych materiałów nieujęte w innych klasach; druki; materiały introligatorskie; materiały
         piśmienne; kleje do materiałów piśmiennych lub do celów domowych; materiały szkoleniowe i instruktażowe (z wyjątkiem aparatów);
         materiały z tworzyw sztucznych do pakowania (nieujęte w innych klasach); karty do gry”,

      –        klasa 25: „ubrania, obuwie, kapelusze”,
      –        klasa 32: „ piwo, ale, porter, alkoholowe i bezalkoholowe napoje ze słodu”.
      3        Zgłoszenia graficznych znaków towarowych nr 1 i 2 zostały opublikowane w dniu 23 marca 1998 r. w Biuletynie Wspólnotowych
         Znaków Towarowych nr 20/98 i nr 21/98.

      4        Zgłoszenie słownego znaku towarowego zostało opublikowane w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 93/98 w dniu 7 grudnia 1998 r.

      II –  Sprzeciwy wniesione przez Bitburger Brauerei wobec zgłoszeń wspólnotowych znaków towarowych
      5        W dniu 10 czerwca 1998 r. Bitburger Brauerei Th. Simon GmbH (zwana dalej „Bitburger Brauerei”) złożyła na podstawie art. 42
         rozporządzenia nr 40/94 dwa sprzeciwy (nr 48 274 i 49 173) wobec rejestracji graficznych znaków towarowych nr 1 i 2 w odniesieniu
         do wszystkich towarów wymienionych we wniosku o rejestrację.

      6        W dniu 3 marca 1999 r. Bitburger Brauerei złożyła na podstawie art. 42 rozporządzenia nr 40/94 sprzeciw (nr 138 281) wobec
         rejestracji zgłoszonego słownego znaku towarowego BUD w odniesieniu do wszystkich towarów objętych wnioskiem o rejestrację.

      7        Po pierwsze, wszystkie trzy sprzeciwy zostały oparte na istnieniu następujących wcześniejszych znaków towarowych:

      –        krajowego słownego znaku towarowego BIT zarejestrowanego w Niemczech w dniu 17 września 1996 r. (nr 39 615 324) dla „piwa;
         wód mineralnych i gazowanych oraz innych napojów bezalkoholowych; napojów owocowych i soków owocowych; syropów i innych preparatów
         do produkcji napojów”, należących do klasy 32,

      –        odtworzonego poniżej słowno‑graficznego znaku towarowego Bit zarejestrowanego w Niemczech w dniu 12 grudnia 1938 r. (nr 505 912)
         dla „piwa”, należącego do klasy 32:

      –        odtworzonego poniżej słowno‑graficznego znaku towarowego Bitte ein Bit! zarejestrowanego w Niemczech w dniu 5 lipca 1957 r.
         (nr 704 211) dla „piwa i napojów bezalkoholowych”, należących do klasy 32:

      –        odtworzonego poniżej słowno‑graficznego znaku towarowego Bitte ein Bit! zarejestrowanego w Niemczech w dniu 3 listopada 1987 r.
         (nr 1 113 784) dla różnych towarów należących do klas 16, 18, 20, 21, 24, 25, 28, 32, 34 i 42:

      8        W tych trzech sprzeciwach powołano się na wszystkie towary objęte rejestracjami znaków towarowych nr 505 912, nr 39 615 324
         (BIT) i nr 704 211 (Bitte ein Bit!).

      9        W sprzeciwie (nr 138 281) wobec rejestracji zgłoszonego słownego znaku towarowego BUD powołano się również na towary i usługi
         objęte słowno‑graficznym znakiem towarowym nr 1 113 784 (Bitte ein Bit!) należące do różnych klas: piwo i napoje bezalkoholowe;
         usługi restauracyjne, w szczególności dostawa napojów do lokali restauracyjnych wszelkiego rodzaju; wynajem urządzeń dla wyszynków,
         barów obwoźnych, przenośnego wyposażenia używanego w ogrodach i przy organizacji imprez. W dwóch sprzeciwach (nr 48 274 i 49 173)
         wobec dwóch zgłoszonych graficznych znaków towarowych powołano się jednocześnie na następujące towary objęte słowno‑graficznym
         znakiem towarowym nr 1 113 784 (Bitte ein Bit!) należące do różnych klas: piwo i napoje bezalkoholowe; broszury, podstawki
         do piwa, afisze reklamowe, plakaty, długopisy kulkowe, fartuchy kelnerskie, t‑shirty, krawaty, ręczniki, bluzy i kurtki.

      10      Po drugie, w odniesieniu do zgłoszonych graficznych znaków towarowych Bitburger Brauerei powołała się, poza znakami towarowymi
         przedstawionymi w pkt 7 powyżej, na znak towarowy BIT „powszechnie znany” w Niemczech dla następujących towarów: „piwo i napoje
         bezalkoholowe; broszury, podstawki do piwa, afisze reklamowe, plakaty, długopisy kulkowe, fartuchy kelnerskie, t‑shirty, krawaty,
         ręczniki, bluzy i kurtki”.

      11      Po trzecie, w odniesieniu do zgłoszonego słownego znaku towarowego BUD Bitburger Brauerei powołała się, poza znakami towarowymi
         przedstawionymi w pkt 7 powyżej, na zgłoszenia następujących wspólnotowych znaków towarowych:

      –        zgłoszenie odtworzonego poniżej graficznego wspólnotowego znaku towarowego dokonane w dniu 1 kwietnia 1996 r. (nr 121 608)
         dla towarów należących do klasy 32 porozumienia nicejskiego i odpowiadających następującemu opisowi: „piwo, napoje przypominające
         piwo, ale, porter (oraz wszystkie te towary bez zawartości alkoholu, o niskiej zawartości alkoholu lub o ograniczonej zawartości
         alkoholu); napoje bezalkoholowe; syropy owocowe i inne preparaty do produkcji napojów bezalkoholowych i alkoholizowanych;
         soki owocowe; woda stołowa”:

      –        zgłoszenie odtworzonego poniżej graficznego znaku towarowego dokonane w dniu 1 kwietnia 1996 r. (nr 139 634) dla towarów należących
         do klasy 32 porozumienia nicejskiego i odpowiadających następującemu opisowi: „piwo, napoje przypominające piwo, ale, porter
         (oraz wszystkie te towary bez zawartości alkoholu, o niskiej zawartości alkoholu lub o ograniczonej zawartości alkoholu);
         napoje bezalkoholowe; syropy owocowe i inne preparaty do produkcji napojów bezalkoholowych i alkoholizowanych; soki owocowe;
         woda stołowa”:

      12      Na poparcie swych sprzeciwów Bitburger Braueri powołała względne podstawy odmowy rejestracji określone w art. 8 ust. 1 lit. b)
         i w art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94.

      III –  Decyzje Wydziału Sprzeciwów
      13      Trzema decyzjami z dnia 27 marca 2002 r. Wydział Sprzeciwów oddalił sprzeciwy wniesione przez Bitburger Brauerei.

      14      W odniesieniu do art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 Wydział Sprzeciwów stwierdził na wstępie, że z uwagi na ten
         sam dzień dokonania zgłoszenia co w przypadku zgłoszonego słownego znaku towarowego BUD (tj. 1 kwietnia 1996 r.) zgłoszenia
         graficznych wspólnotowych znaków towarowych nr 121 608 i 139 634 nie mogą zostać uznane za prawa wcześniejsze w rozumieniu
         art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.

      15      Ponadto Wydział Sprzeciwów stwierdził, że nie został przedstawiony dowód używania niemieckiego słowno‑graficznego znaku towarowego
         nr 505 912 (BIT) w zarejestrowanej postaci, a dowód używania niemieckich słowno‑graficznych znaków towarowych nr 704 211 i 1 113 784
         (Bitte ein Bit!) został przedstawiony jedynie dla „piwa” i „piwa bezalkoholowego” (w przypadku tych dwóch znaków) oraz dla
         „podstawek do piwa, t‑shirtów, kurtek, szklanek do piwa, otwieraczy do butelek, długopisów kulkowych i fartuchów kelnerskich”
         (w przypadku znaku nr 1 113 784).

      16      Biorąc powyższe pod uwagę, Wydział Sprzeciwów doszedł do wniosku, że w odniesieniu do zgłoszonych znaków towarowych z jednej
         strony oraz niemieckich znaków towarowych: słownego nr 39 615 324 (BIT) i słowno‑graficznych nr 704 211 i 1 113 784 (Bitte
         ein Bit!) z drugiej strony nie zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      17      W tym zakresie Wydział Sprzeciwów uznał zasadniczo, że pomimo charakteru odróżniającego uzyskanego przez słowny znak towarowy
         nr 39 615 324 (BIT) na rynku niemieckim oraz identyczności rozpatrywanych towarów (z klasy 32) występujące między omawianymi
         oznaczeniami różnice o charakterze wizualnym, fonetycznym i koncepcyjnym są wystarczające, by wyłączyć wszelkie prawdopodobieństwo
         wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94. Wydział Sprzeciwów stwierdził więc brak prawdopodobieństwa
         wprowadzenia w błąd w Niemczech w odniesieniu do niemieckiego słownego znaku towarowego nr 39 615 324 (BIT) i zgłoszonych
         do rejestracji znaków towarowych. Ten sam wniosek narzucałby się zdaniem Wydziału Sprzeciwów również w przypadku uwzględnienia
         „powszechnie znanego” w Niemczech znaku towarowego BIT, na który Bitburger Brauerei powołała się w sprzeciwie wobec rejestracji
         dwóch zgłoszonych graficznych znaków towarowych.

      18      Jeżeli chodzi o niemieckie słowno‑graficzne znaki towarowe nr 704 211 i 1 113 784 (Bitte ein Bit!), Wydział Sprzeciwów uznał,
         że zawierają one dodatkowe elementy w stosunku do niemieckiego słownego znaku towarowego nr 39 615 324 (BIT) i w konsekwencji
         pod każdym względem różnią się od zgłoszonych znaków towarowych. Wydział Sprzeciwów stwierdził zatem brak prawdopodobieństwa
         wprowadzenia w błąd w Niemczech w odniesieniu do niemieckich słowno‑graficznych znaków towarowych nr 704 211 i 1 113 784 (Bitte
         ein Bit!) oraz zgłoszonych znaków towarowych.

      19      Jeśli chodzi o art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94, to odnosząc się do zgłoszonego słownego znaku towarowego BUD, Bitburger
         Brauerei twierdziła, że słowno‑graficzne znaki towarowe nr 505 912 (BIT), nr 704 211 i nr 1 113 784 (Bitte ein Bit!), słowny
         znak towarowy nr 39 615 324 (BIT) oraz zgłoszony graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 121 608 są znakami znanymi i z tego
         powodu uzasadniają sprzeciw. Wydział Sprzeciwów stwierdził z kolei, że nie został przedstawiony dowód używania niemieckiego
         słowno‑graficznego znaku towarowego nr 505 912 (BIT) oraz że nie można się powołać na art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94.
         Ponadto w związku ze zgłoszeniem wspólnotowego znaku towarowego nr 121 608 Wydział Sprzeciwów stwierdził, że z uwagi na ten
         sam dzień zgłoszenia co w przypadku zgłoszonego znaku towarowego BUD (1 kwietnia 1996 r.) nie chodzi tutaj o prawo wcześniejsze
         w rozumieniu art. 8 ust. 5 w zw. z art. 8 ust. 2 lit. a) ppkt i) rozporządzenia nr 40/94. Wreszcie ze względu na to, że art. 8
         ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 wymaga, by omawiane znaki były identyczne lub podobne, Wydział Sprzeciwów stwierdził, że niemiecki
         słowny znak towarowy nr 39 615 324 (BIT) i niemieckie słowno‑graficzne znaki towarowe nr 704 211 i 1 113 784 (Bitte ein Bit!)
         nie mogą uzasadniać sprzeciwu wniesionego na podstawie tego przepisu.

      20      Ponadto, odnosząc się do zgłoszonych graficznych znaków towarowych, Bitburger Brauerei powoływała się na znak towarowy BIT,
         który jest powszechnie znany w Niemczech. Z uwagi na to, że art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 wymaga, by omawiane znaki
         były identyczne lub podobne, Wydział Sprzeciwów stwierdził, że oznaczenie BIT nie może uzasadniać sprzeciwu wniesionego na
         podstawie tego przepisu.

      IV –  Decyzje Izby Odwoławczej
      21      W dniu 24 maja 2002 r. Bitburger Brauerei wniosła odwołanie od każdej z trzech decyzji Wydziału Sprzeciwów.

      22      Bitburger Brauerei wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji w części dotyczącej odrzucenia sprzeciwu w odniesieniu do towarów
         należących do klasy 32.

      23      Trzema decyzjami z dnia 22 czerwca 2004 r. (sprawa R 453/2002‑2 w przypadku zgłoszenia słownego znaku towarowego BUD, sprawa
         R 447/2002‑2 w przypadku zgłoszenia graficznego znaku towarowego nr 1 oraz sprawa R 451/2002‑2 w przypadku zgłoszenia graficznego
         znaku towarowego nr 2), doręczonymi Bitburger Brauerei w dniu 29 czerwca 2004 r. (zwanymi dalej „zaskarżonymi decyzjami”)
         Druga Izba Odwoławcza OHIM oddaliła odwołania od decyzji Wydziału Sprzeciwów.

      24      Przede wszystkim, jeśli chodzi o dwa zgłoszenia wspólnotowych znaków towarowych wskazane przez Bitburger Brauerei przeciwko
         zgłoszonemu słownemu znakowi towarowemu BUD, Izba Odwoławcza stwierdziła, że nie można ich uznać za „wcześniejsze znaki towarowe”
         w rozumieniu art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 40/94 i w konsekwencji nie mogą one uzasadniać podstaw sprzeciwu określonych
         w art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94. Ponadto w trzech zaskarżonych decyzjach Izba Odwoławcza stwierdziła,
         wbrew temu, co ustalił Wydział Sprzeciwów, że niemiecki słowno‑graficzny znak towarowy nr 505 912 (BIT) był używany w sposób
         właściwy, by zachować związane z nim prawa.

      25      Izba Odwoławcza stwierdziła, że w odniesieniu do zgłoszonych znaków towarowych i wcześniejszych niemieckich znaków towarowych
         nr 505 912 i 39 615 324 (BIT) nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w Niemczech, i to mimo pewnego wzmocnionego
         charakteru odróżniającego wcześniejszych niemieckich znaków towarowych oraz identyczności lub podobieństwa rozpatrywanych
         towarów należących do klasy 32. Ocena Izby Odwoławczej opiera się w szczególności na występujących między oznaczeniami różnicach
         wizualnych i fonetycznych oraz na braku podobieństwa koncepcyjnego.

      26      Zdaniem Izby Odwoławczej, ten sam wniosek nasuwa się tym bardziej w przypadku porównania zgłoszonych znaków towarowych i niemieckich
         znaków towarowych nr 704 211 i 1 113 784 (Bitte ein Bit!), które składają się z kilku słów.

      27      Jeśli chodzi o art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94, to w trzech zaskarżonych decyzjach Izba Odwoławcza stwierdziła, że występująca
         między oznaczeniami różnica jest tego typu, że nie może być mowy o wykorzystywaniu charakteru odróżniającego lub wartości
         wcześniejszych znaków towarowych, czy też o uszczerbku dla tych znaków. Skarżąca nie wyjaśniła ponadto, dlaczego tego rodzaju
         wykorzystywanie lub tego rodzaju uszczerbek mogłyby mieć miejsce.

       Przebieg postępowania i żądania stron
      28      Po wysłuchaniu sprawozdania sędziego sprawozdawcy Sąd (piąta izba) postanowił otworzyć procedurę ustną i – w ramach środków
         organizacji postępowania – zwrócić się do stron o udzielenie odpowiedzi na kilka pytań oraz o dostarczenie dokumentów, czego
         dokonały one w wyznaczonym terminie.

      29      Podczas rozprawy w dniu 17 stycznia 2006 r. wysłuchano wystąpień stron i ich odpowiedzi na pytania ustne.

      30      Bitburger Brauerei wnosi do Sądu o:

      –        stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji,
      –        obciążenie OHIM kosztami postępowania.
      31      OHIM i Anheuser‑Busch wnoszą do Sądu o:

      –        oddalenie skargi,
      –        obciążenie Bitburger Brauerei kosztami postępowania.
       Co do prawa
      I –  W przedmiocie odesłania do niektórych pism przedłożonych w postępowaniu przed OHIM
      32      Na zakończenie odpowiedzi na skargę Anheuser‑Busch w sposób ogólny odesłała do wszystkich argumentów, stanu faktycznego i dowodów
         przedstawionych w postępowaniu przed OHIM w pismach datowanych na dni 30 marca 1999 r., 2 lutego 2000 r., 18 lipca 2000 r.,
         18 listopada 2002 r. i 19 sierpnia 2003 r.

      33      W tym zakresie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 44 § 1 regulaminu Sądu, znajdującym zastosowanie w sprawach z zakresu
         własności intelektualnej na mocy art. 130 § 1 i art. 132 § 1 tego regulaminu, skarga wniesiona do Sądu musi zawierać zwięzłe
         przedstawienie zarzutów prawnych stanowiących jej podstawę. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, jakkolwiek poszczególne punkty
         skargi mogą zostać wsparte lub uzupełnione odesłaniami do poszczególnych fragmentów dokumentów do niej załączonych, ogólne
         odesłanie do innych dokumentów nie może zastąpić braku istotnych elementów argumentacji prawnej, które zgodnie ze wspomnianymi
         powyżej przepisami muszą być zawarte w samej skardze [wyrok Sądu z dnia 14 września 2004 r. w sprawie T‑183/03 Applied Molecular
         Evolution przeciwko OHIM (APPLIED MOLECULAR EVOLUTION), Zb.Orz. str. II‑3113, pkt 11].

      34      Wyrażone we wskazanym powyżej orzecznictwie stanowisko można odnieść do odpowiedzi na skargę przedstawionej przez drugą stronę
         postępowania w sprawie sprzeciwu przed izbą odwoławczą, biorącą udział w postępowaniu przed Sądem w charakterze interwenienta
         na podstawie art. 46 regulaminu Sądu, mającego zastosowanie do zagadnień z zakresu własności intelektualnej na mocy art. 135
         § 1 akapit drugi tego regulaminu [wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2004 r. w sprawie T‑115/02 AVEX przeciwko OHIM – Ahlers (a),
         Zb.Orz. str. II‑2907, pkt 11].

      35      Wynika z tego, że odpowiedź na skargę Anheuser‑Busch jest niedopuszczalna, w zakresie w jakim odsyła ona do dokumentów złożonych
         w postępowaniu przed OHIM, w granicach, w jakich zawartego w niej ogólnego odesłania nie da się powiązać z zarzutami i argumentami
         przytoczonymi w odpowiedzi na skargę.

      II –  W przedmiocie odesłania do niektórych decyzji izb odwoławczych OHIM
      36      Bitburger Brauerei i Anheuser‑Busch kilkakrotnie powołują się w swych pismach na praktykę decyzyjną izb odwoławczych OHIM.

      37      W tym zakresie należy przypomnieć, że decyzje, do których wydawania uprawnione są na podstawie rozporządzenia nr 40/94 izby
         odwoławcze OHIM i które dotyczą rejestracji oznaczenia w charakterze wspólnotowego znaku towarowego, wchodzą w zakres wykonywania
         ograniczonej kompetencji, a nie uprawnień dyskrecjonalnych. W konsekwencji zgodność z prawem wspomnianych decyzji należy oceniać
         wyłącznie na podstawie tego rozporządzenia, a nie na podstawie ich wcześniejszej praktyki decyzyjnej (wyroki Trybunału z dnia
         15 września 2005 r. w sprawie C‑37/03 P BioID przeciwko OHIM, Zb.Orz. str. I‑7975, pkt 47; z dnia 12 stycznia 2006 r. w sprawie
         C‑173/04 P Deutsche SiSi‑Werke przeciwko OHIM, Zb.Orz. str. I‑551, pkt 48).

      38      Dokonane przez Bitburger Brauerei i Anheuser‑Busch odesłania nie mogą zatem zostać uwzględnione.

      III –  W przedmiocie zgodności z prawem zaskarżonych decyzji
      39      Skargi wniesione przez Bitburger Brauerei w sprawach połączonych od T‑350/04 do T‑352/04 opierają się na dwóch zarzutach.
         Pierwszy zarzut dotyczy naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94. W drugim zarzucie wskazano na naruszenie
         art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94.

      A –  W przedmiocie zarzutu pierwszego, opartego na naruszeniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94
      40      Pierwszy z podniesionych przez Bitburger Brauerei zarzutów dzieli się na dwie części.

      41      W pierwszej części Bitburger Brauerei utrzymuje, że Izba Odwoławcza popełniła błąd, stwierdzając brak prawdopodobieństwa wprowadzenia
         w błąd w odniesieniu do zgłoszonych znaków towarowych i wcześniejszych niemieckich znaków towarowych nr 505 912 i 39 615 324
         (BIT).

      42      W drugiej części Bitburger Brauerei utrzymuje, że Izba Odwoławcza popełniła błąd, stwierdzając brak prawdopodobieństwa wprowadzenia
         w błąd w odniesieniu do zgłoszonych znaków towarowych i wcześniejszych niemieckich znaków towarowych nr 704 211 i 1 113 784
         (Bitte ein Bit!).

      1.     W przedmiocie pierwszej części pierwszego zarzutu, dotyczącej prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do zgłoszonych
         znaków towarowych i wcześniejszych niemieckich znaków towarowych nr 505 912 i 39 615 324 (BIT)

      a)     Argumenty Bitburger Brauerei
       W przedmiocie właściwego kręgu odbiorców
      43      Przywołując orzecznictwo dotyczące prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, Bitburger Brauerei wyjaśnia, że wcześniejsze znaki
         towarowe zostały zarejestrowane w Niemczech i że omawiane towary stanowią produkty powszechnego użytku. Bitburger Brauerei
         uważa zatem, że docelowy krąg odbiorców składa się z przeciętnych konsumentów niemieckich uznanych za właściwie poinformowanych,
         dostatecznie uważnych i rozsądnych. W odniesieniu do zawartego w zaskarżonych decyzjach stwierdzenia, że przeciętny konsument
         piwa zna znaki towarowe nakładane na lubiane przez niego piwo, a także jest w stanie rozróżnić poszczególne znaki towarowe,
         Bitburger Brauerei podnosi, że jeśli w ten sposób Izba Odwoławcza chciała wskazać, iż w przypadku omawianych towarów należałoby
         przyjąć istnienie wyższego poziomu uwagi, to takie rozumowanie byłoby błędne. W szczególności byłoby ono sprzeczne z wyrokiem
         Sądu z dnia 15 stycznia 2003 r. w sprawie T‑99/01 Mystery Drinks przeciwko OHIM – Karlsberg Brauerei (MYSTERY) (Rec. str. II‑43,
         pkt 37), w którym zostało stwierdzone, że konsumenci niemieccy nie przykładają szczególnie wysokiego poziomu uwagi do towarów
         w postaci „piwa” i „napojów bezalkoholowych” należących do klasy 32.

       W przedmiocie odróżniającego charakteru znaku towarowego BIT
      44      Bitburger Brauerei podkreśla wysoce odróżniający charakter znaku towarowego BIT. W tym zakresie, odwołując się do wyroku Trybunału
         z dnia 29 września 1998 r. w sprawie C‑39/97 Canon (Rec. str. I‑5507), Bitburger Brauerei wskazuje, że charakter odróżniający
         znaku towarowego wynika z jego cech samoistnych lub z faktu, że jest on znany rynku. W niniejszym przypadku Izba Odwoławcza
         na początku uznała, że wyraz „bit” ma zwykły charakter odróżniający. Biorąc pod uwagę wykazany przez Bitburger Brauerei fakt
         intensywnego używania znaków towarowych, ten charakter odróżniający został wzmocniony prze fakt, ze jest on powszechnie znany
         na terytorium Niemiec. Według Bitburger Brauerei Izba Odwoławcza słusznie uznała zatem, że niemieckie znaki towarowe nr 505 912
         i 39 615 324 (BIT) mają wzmocniony charakter odróżniający. Jednakże kwalifikacja dokonana przez Izbę Odwoławczą, która uznała
         istnienie „pewnego” wzmocnionego charakteru odróżniającego, nie jest prawidłowa. W wyniku nieprzerwanego używania znaku towarowego
         BIT przez kilkadziesiąt lat oraz intensywnej reklamy, co zostało wykazane pomocą odpowiednich dokumentów, już w lipcu 1996 r.
         BIT był marką znaną przez 83,3% konsumentów piwa według wyników badań znajomości spontanicznej i przez 94,8% konsumentów piwa
         według wyników badań znajomości wspomaganej. Wynika z tego, że BIT jest znakiem towarowym niezwykle dobrze znanym, mającym
         zatem wzmocniony charakter odróżniający.

       W przedmiocie porównania oznaczeń
      45      Bitburger Brauerei skupia się na fonetycznym porównaniu omawianych oznaczeń i kwestionuje przede wszystkim, w sprawach T‑351/04 i T‑352/04, stwierdzenie Izby Odwoławczej, zgodnie z którym zgłoszone graficzne znaki towarowe nie mogą być zredukowane na gruncie fonetycznym
         wyłącznie do wyrazu „bud”.

      46      W tym zakresie Bitburger Brauerei uważa, że Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, iż przeciętny konsument należący do właściwego
         kręgu odbiorców określiłby zgłoszone graficzne znaki towarowe jako American Bud lub Anheuser‑Busch Bud.

      47      Bitburger Brauerei wskazuje po pierwsze, że analiza wystąpienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku złożonych
         znaków towarowych nie opiera się jedynie na uwzględnieniu jednego ze składników tworzących złożony znak towarowy i na porównaniu
         go z innym znakiem towarowym. Przeciwnie, porównania należy dokonać poprzez analizę tych znaków towarowych postrzeganych jako
         całość. Jednak nie wyklucza to, że całościowe wrażenie wywierane przez złożony znak towarowy w pamięci właściwego kręgu odbiorców
         może w niektórych przypadkach zostać zdominowane przez jeden z jego składników [postanowienie Trybunału z dnia 28 kwietnia
         2004 r. w sprawie C‑3/03 P Matratzen Concord przeciwko OHIM, Rec. str. I‑3657, pkt 32 oraz wyrok Sądu z dnia 23 października
         2002 r. w sprawie T‑6/01 Matratzen Concord przeciwko OHIM – Hukla Germany (MATRATZEN), Rec. str. II‑4335, pkt 33 i 34]. Jeśli
         chodzi o ocenę dominującego charakteru jednego lub kilku składników złożonego znaku towarowego, należy w szczególności wziąć
         pod uwagę istotne cechy każdego ze składników w porównaniu z istotnymi cechami innych składników (ww. wyrok w sprawie MATRATZEN,
         pkt 35).

      48      Ponadto w ocenie Bitburger Brauerei orzecznictwo Sądu pozwala na uznanie, że w przypadku kombinacji dwóch słów prawdopodobieństwo
         wprowadzenia w błąd, dotyczące wcześniejszego znaku towarowego składającego się z jednego słowa, występuje, gdy jeden ze składników
         tej kombinacji oraz wcześniejszy słowny znak towarowy są identyczne lub podobne. Na poparcie tego twierdzenia powołuje się
         ona na wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie T‑286/02 Oriental Kitchen przeciko OHIM – Mou Dybfrost (KIAP MOU)
         (Rec. str. II‑4953, pkt 39).

      49      W niniejszej sprawie Bitburger Brauerei utrzymuje, że dominującym składnikiem zgłoszonych graficznych znaków towarowych jest
         wyraz „bud”. W szczególności, jeśli chodzi o zgłoszony graficzny znak towarowy nr 1, który zawiera wyrazy „american” i „bud”,
         Bitburger Brauerei podkreśla, że wyraz „american” jest prostym wskazaniem pochodzenia geograficznego i ma przez to charakter
         opisowy. Wyraz „bud” jest zatem w stanie w większym stopniu przyciągać uwagę docelowego kręgu odbiorców. Jeśli chodzi o zgłoszony
         graficzny znak towarowy nr 2, który zawiera wyrazy „anheuser‑busch” i „bud”, Bitburger Brauerei wskazuje, że wyraz „bud” został
         wyróżniony graficznie przez jego centralne umieszczenie oraz przez dodanie do niego rysunku dwóch strzał (z prawej i z lewej
         strony). Ponadto wyraz „bud” narzuca się konsumentom jako łatwiejszy do wymówienia i do zapamiętania.

      50      Stwierdzając, że element słowny „bud” ma charakter dominujący w zgłoszonych graficznych znakach towarowych (sprawy T‑351/04 i T‑352/04) oraz biorąc pod uwagę, że zgłoszony słowny znak towarowy BUD (sprawa T‑350/04) składa się wyłącznie ze słowa „bud”, Bitburger Brauerei we wszystkich trzech sprawach podnosi takie same argumenty i kwestionuje
         wynikający z zaskarżonych decyzji wniosek, zgodnie z którym w niniejszej sprawie nie występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia
         w błąd dotyczące wcześniejszych znaków towarowych BIT.

      51      W tym zakresie, zdaniem Bitburger Brauerei, Izba Odwoławcza, uznając, że na gruncie fonetycznym różnice pomiędzy „bud” a „bit”
         są wystarczające ze względu na samogłoski „u” oraz „i”, dokonała błędnej, fragmentarycznej analizy poszczególnych liter zamiast
         zbadać wymowę całego słowa. Bitburger Brauerei w tym miejscu odsyła do ww. w pkt 43 wyroku w sprawie MYSTERY (pkt 46). W niniejszym
         przypadku elementy wspólne obu oznaczeń przeważają pod względem ilościowym: każde z oznaczeń składa się z jednosylabowego,
         trzyliterowego słowa; identyczne są intonacja i rytm fonetyczny; oba znaki towarowe zaczynają się literą „b”, a ich ostatni
         dźwięk wymawia się w taki sam sposób. Jej zdaniem, w tych okolicznościach niezrozumiałe jest, jak Izba Odwoławcza mogła w pkt 51
         zaskarżonych decyzji dojść do wniosku, że pomiędzy porównywanymi oznaczeniami występują „znaczne różnice”.

      52      Bitburger Brauerei wskazuje na okoliczność, że w języku niemieckim spółgłoskę „d” na końcu słowa wymawia się tak jak spółgłoskę
         „t”. Zatem jedyna różnica polega na występowaniu w omawianych oznaczeniach samogłosek „u” oraz „i”. Bitburger Brauerei, przypominając,
         że należy brać pod uwagę całościowe wrażenie fonetyczne oznaczeń, podkreśla, iż „bit” i „bud” mają krótką intonację i wymawiane
         są, odpowiednio, „bitt” i „butt”. Ponieważ samogłoski „i” oraz „u” są otoczone dominującymi głoskami zwarto‑wybuchowymi „b”
         oraz „t”, Bitburger Brauerei uważa, że całościowe wrażenie fonetyczne zdeterminowane jest przez spółgłoski.

      53      W tych okolicznościach dominujący charakter mają elementy wspólne obu oznaczeń, a konsument, który zachowuje w pamięci niedoskonały
         obraz jednego z tych znaków towarowych, pomyli je, ponieważ są one jednosylabowe, mają taką samą ilość liter oraz identyczne
         głoski początkowe i końcowe. Bitburger Brauerei dodaje, że jednosylabowe znaki towarowe rzadko występują na rynku piwa. Dlatego
         też konsument, stykając się z jednosylabowym znakiem towarowym, zapewne przypomni sobie omawiane wcześniejsze znaki towarowe,
         szczególnie jeśli porównywane znaki towarowe niemal całkowicie się pokrywają.

      54      Na koniec, po przedstawieniu argumentów dotyczących podobieństwa fonetycznego omawianych oznaczeń, Bitburger Brauerei wskazuje,
         że na gruncie wizualnym drugorzędne elementy słowne (to znaczy „american” oraz „anheuser-busch” w przypadku zgłoszonych graficznych
         znaków towarowych) nie mają żadnego znaczenia przy ocenie prawdopodobieństwa wizualnego wprowadzenia w błąd. W tych okolicznościach,
         w odniesieniu do wszystkich trzech znaków towarowych zgłoszonych do rejestracji, Bitburger Brauerei twierdzi, że porównanie
         na gruncie wizualnym powinno być dokonywane pomiędzy oznaczeniami „bit” i „bud”, które prezentują przynajmniej odległe podobieństwo
         typograficzne. Oba te oznaczenia mają tę samą początkową literę „b” i składają się z trzech liter. Litery „i” oraz „u” charakteryzują
         się wznoszącymi się liniami, a litery „t” i „d” zawierają pionowy element główny oraz poziomą kreskę. Pomiędzy tymi oznaczeniami
         istnieje zatem przynajmniej dalekie podobieństwo wizualne, które z uwagi na współzależność omawianych czynników jest również
         wystarczające do stwierdzenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

       W przedmiocie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd
      55      W ocenie Bitburger Brauerei opartej na wyroku Trybunału z dnia 22 czerwca 1999 r. w sprawie C‑342/97 Lloyd Schuhfabrik Meyer
         (Rec. str. I‑3819, pkt 28) podobieństwo fonetyczne omawianych oznaczeń wystarcza do powstania prawdopodobieństwa wprowadzenia
         w błąd. Ma ono szczególne znaczenie w przypadku piwa, które zamawiane jest – przede wszystkim w barach – ustnie. Bitburger
         Brauerei odsyła w tym zakresie do ww. w pkt 43 wyroku w sprawie MYSTERY (pkt 48), w którym wyjaśniono, że: „wystarczy, aby
         istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, a nie, aby wprowadzenie w błąd zostało ustalone. W zakresie, w jakim omawiane
         towary są również zamawiane ustnie, samo fonetyczne podobieństwo oznaczeń wystarcza do powstania prawdopodobieństwa wprowadzenia
         w błąd”. Bitburger Brauerei podkreśla również, że w przypadku barów występuje czynnik hałasu, który wpływa na fonetyczny odbiór
         omawianych oznaczeń. Izba Odwoławcza nie przywiązała wystarczającej wagi do szczególnych warunków, w jakich sprzedawane są
         omawiane towary.

      56      Na tej podstawie Bitburger Brauerei uznaje, że prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd występuje z uwagi na sam fakt podobieństwa
         omawianych oznaczeń wynikającego z elementów wspólnych pod względem fonetycznym. Jeżeli ponadto, tak jak w sprawie niniejszej,
         wcześniejsze znaki towarowe mają charakter odróżniający silniejszy od przeciętnego, a omawiane towary są identyczne, Bitburger
         Brauerei, powołując się na ww. w pkt 55 wyrok w sprawie Lloyd Schuhfabrik Meyer (pkt 21) oraz na wyroki Sądu z dnia 23 października
         2002 r. w sprawie T‑388/00 Institut für Lernsysteme przeciwko OHIM – Educational Services (ELS) (Rec. str. II‑4301, pkt 77)
         i z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie T‑129/01 Alejandro przeciwko OHIM – Anheuser‑Busch (BUDMEN) (Rec. str. II‑2251, pkt 59),
         uważa, że wcześniejsze znaki towarowe podlegają szerszej ochronie. Bitburger Brauerei podkreśla w szczególności, że Trybunał
         uznał, iż silniejszy odróżniający charakter wcześniejszego znaku towarowego przemawia za prawdopodobieństwem wprowadzenia
         w błąd, a nie przeciwko niemu.

      57      Ponadto Bitburger Brauerei podkreśla fakt, że wniosek Izby Odwoławczej pozostaje w sprzeczności z wyrokiem Bundesgerichtshof
         (niemieckiego federalnego sądu najwyższego) z dnia 26 kwietnia 2001 r. w sprawie Bit/But (I ZR 212/98, str. 465–470, zwanym
         dalej „wyrokiem Bundesgerichtshof”). Bitburger Brauerei wskazuje w szczególności, że Bundesgerichtshof uznał, iż w odniesieniu
         do słów „bit” i „but” występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd na gruncie fonetycznym, ponieważ początkowe dźwięki
         tych słów są identyczne, a dźwięki końcowe pokrywają się w normalnej niemieckiej wymowie. Różnica dźwiękowa dotycząca samogłosek
         w obu tych słowach jest ponadto równoważona przez silniejszy od przeciętnego odróżniający charakter wcześniejszego znaku towarowego
         oraz przez fakt, że towary oznaczane oboma znakami są identyczne.

      58      Bitburger Brauerei przyznaje, że orzeczenia sądów krajowych nie mają mocy wiążącej w niniejszym postępowaniu. Niemniej jednak
         dokonana przez Bundesgerichtshof analiza prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd dotycząca BIT i BUT opiera się ściśle na zasadach
         wywiedzionych przez Trybunał, w szczególności odnoszących się do konieczności uwzględniania całości okoliczności sprawy oraz
         współzależności występujących w niej czynników. Bitburger Brauerei dodaje, że w innej sprawie Druga Izba Odwoławcza OHIM wzięła
         pod uwagę wyrok wydany przez sąd krajowy (decyzja z dnia 11 września 2003 r. w sprawie R 70/2002‑2 Kabel 1 przeciwko ARD).

      b)     Argumenty OHIM i Anheuser‑Busch
      59      OHIM oraz Anheuser‑Busch kwestionują argumenty przedstawione przez Bitburger Brauerei i co do zasady uznają, że wizualna i fonetyczna
         różnica oraz brak koncepcyjnego podobieństwa pomiędzy omawianymi oznaczeniami są wystarczające do wykluczenia wszelkiego prawdopodobieństwa
         wprowadzenia w błąd, nawet pomimo identyczności lub podobieństwa towarów.

      60      Anheuser‑Busch sprzeciwia się twierdzeniu Izby Odwoławczej, zgodnie z którym wcześniejsze niemieckie znaki towarowe nr 505 912
         i 39 615 324 (BIT) mają silniejszy charakter odróżniający. Anheuser‑Busch podnosi w szczególności, że dokumenty przedstawione
         w postępowaniach przed OHIM odwołują się do znaku towarowego Bitburger, a nie do znaku towarowego BIT. Anheuser‑Busch kwestionuje
         również znaczenie oświadczenia jednego z pracowników Bitburger Brauerei oraz wyniki badań rynkowych przeprowadzonych w lipcu
         1996 r. dla wykazania renomy znaku towarowego BIT w Niemczech.

      61      Anheuser‑Busch wskazuje także na charakterystykę niemieckiego rynku piwa, a w szczególności na bardzo duże spożycie tego napoju.
         Anheuser‑Busch wywodzi z tego, że przeciętny niemiecki konsument piwa jest „ekspertem”.

      62      Wreszcie OHIM podkreśla, że zaskarżone decyzje odbiegają od wyroku Bundesgerichtshof w zakresie całościowej oceny prawdopodobieństwa
         wprowadzenia w błąd. Anheuser‑Busch ze swej strony uznaje, że orzeczenia sądów krajowych nie wiążą OHIM ani Sądu przy stosowaniu
         rozporządzenia nr 40/94.

      c)     Ocena Sądu
      63      Zgodnie z brzmieniem art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, na skutek sprzeciwu uprawnionego do wcześniejszego znaku
         towarowego, wniosek o rejestrację znaku towarowego zostaje oddalony, jeżeli „z powodu identyczności lub podobieństwa do wcześniejszego
         znaku towarowego, identyczności lub podobieństwa towarów lub usług istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii
         publicznej na terytorium, na którym wcześniejszy znak towarowy jest chroniony; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje
         również prawdopodobieństwo skojarzenia z wcześniejszym znakiem towarowym”.

      64      W myśl utrwalonego orzecznictwa prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd istnieje, jeśli odbiorcy mogliby uznać, że dane towary
         lub usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub ewentualnie z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo.

      65      Zgodnie z tym orzecznictwem prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd należy oceniać całościowo, zgodnie ze sposobem postrzegania
         oznaczeń i danych towarów lub usług przez właściwy krąg odbiorców, przy uwzględnieniu wszystkich istotnych okoliczności danego
         przypadku, w szczególności wzajemnej zależności między podobieństwem oznaczeń a podobieństwem oznaczonych towarów lub usług
         [zob. wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie T‑162/01 Laboratorios RTB przeciwko OHIM – Giorgio Beverly Hills (GIORGIO BEVERLY HILLS), Rec. str. II‑2821, pkt 31–33 i powołane
         tam orzecznictwo].

      66      Należy ponadto przypomnieć, że im bardziej odróżniający jest wcześniejszy znak towarowy, tym większe prawdopodobieństwo wprowadzenia
         w błąd [wyrok Sądu z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie T‑164/03 Ampafrance przeciwko OHIM – Johnson & Johnson (monBeBé),
         Rec. str. II‑1401, pkt 70 oraz analogicznie wyrok Trybunału z dnia 11 listopada 1997 r. w sprawie C‑251/95 SABEL, Rec. str. I‑6191, pkt 24]. Znaki towarowe, które mają charakter wysoce odróżniający – samoistny lub wynikający z faktu ich
         znajomości na rynku – podlegają zatem szerszej ochronie niż te, których charakter jest w mniejszym stopniu odróżniający (ww.
         wyrok w sprawie monBeBé, pkt 70 oraz analogicznie ww. w pkt 44 wyrok w sprawie Canon, pkt 18; oraz ww. w pkt 55 wyrok w sprawie
         Lloyd Schuhfabrik Meyer, pkt 20).

      67      Biorąc pod uwagę, że wcześniejsze znaki towarowe zostały zarejestrowane w Niemczech, kręgiem odbiorców, który należy wziąć
         pod uwagę przy ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, jest krąg odbiorców z tego państwa członkowskiego.

      68      Należy podkreślić, że towary, których dotyczy niniejsza sprawa, są zazwyczaj przedmiotem powszechnej dystrybucji, od działu
         spożywczego wielkiego sklepu do barów i kawiarni [zob. podobnie w odniesieniu do klas towarów obejmujących piwo wyrok Sądu
         z dnia 9 marca 2005 r. w sprawie T‑33/03 Osotspa przeciwko OHIM − Distribution & Marketing (Hai), Zb.Orz. str. II‑763, pkt 44].
         W tych okolicznościach docelowym kręgiem odbiorców jest przeciętny konsument, którego uważa się za właściwie poinformowanego,
         dostatecznie uważnego i rozsądnego [zob. w sprawie również dotyczącej piwa ww. w pkt 43 wyrok w sprawie MYSTERY, pkt 32 i 37;
         oraz w sprawie dotyczącej napojów alkoholowych, wyrok Sądu z dnia 15 lutego 2005 r. w sprawie T‑296/02 Lidl Stiftung przeciwko
         OHIM − REWE‑Zentral (LINDENHOF), Rec. str. II‑563, pkt 45].

      69      Izba Odwoławcza prawidłowo mogła zatem uznać, że w niniejszym przypadku „właściwym konsumentem omawianych towarów jest przeciętny
         konsument niemiecki” (pkt 40 zaskarżonej decyzji w sprawie T‑352/04 oraz pkt 41 zaskarżonych decyzji w sprawach T‑350/04 i T‑351/04). Z tych samych względów nie pozostaje nic innego, jak tylko podzielić wniosek Izby Odwoławczej, zgodnie z którym właściwy
         krąg odbiorców w niniejszej sprawie nie może składać się „z ekspertów”(te same punkty zaskarżonych decyzji).

      70      Należy również przypomnieć, że przy całościowej ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd należy uwzględnić okoliczność,
         że przeciętny konsument rzadko ma sposobność bezpośredniego porównania znaków towarowych i musi polegać na ich niedoskonałym
         obrazie, jaki zachował w pamięci (ww. w pkt 55 wyrok w sprawie Lloyd Schuhfabrik Meyer, pkt 26).

      71      W świetle powyższych rozważań należy zbadać, czy – jak to podnosi Bitburger Brauerei – w niniejszej sprawie Izba Odwoławcza
         popełniła błąd w ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

       i) W przedmiocie podobieństwa rozważanych towarów
      72      Należy przypomnieć, że Bitburger Brauerei wszczęła postępowanie przez Izbą Odwoławczą przeciwko każdej z decyzji Wydziału
         Sprzeciwów wyłącznie w zakresie, w jakim sprzeciwy zostały odrzucone w odniesieniu do towarów należących do klasy 32. Są to
         te same towary, których dotyczą obecne sprawy.

      73      W tym zakresie zaskarżone decyzje słusznie stwierdzają, że „[t]owary w niniejszej sprawie są identyczne lub podobne” (pkt 40
         zaskarżonych decyzji w sprawach T‑350/04 i T‑351/04 oraz pkt 39 zaskarżonej decyzji w sprawie T‑352/04). Ta ocena Izby Odwoławczej
         nie jest kwestionowana przez strony.

       ii) W przedmiocie podobieństwa rozważanych znaków towarowych
      74      Z orzecznictwa wynika, że całościową ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w zakresie, w jakim dotyczy ona wizualnego,
         fonetycznego lub koncepcyjnego podobieństwa spornych znaków, należy oprzeć na wywieranym przez nie całościowym wrażeniu, przy
         uwzględnieniu w szczególności ich elementów odróżniających i dominujących (ww. w pkt 66 wyrok w sprawie SABEL, pkt 23 oraz
         ww. w pkt 55 wyrok w sprawie Lloyd Schuhfabrik Meyer, pkt 25).

       W przedmiocie podobieństwa wizualnego znaków towarowych
      –       W przedmiocie podobieństwa wizualnego pomiędzy zgłoszonym słownym znakiem towarowym BUD a wcześniejszymi niemieckimi znakami
         towarowymi nr 505 912 i 39 615 324 (BIT)

      75      Izba Odwoławcza, w ślad za argumentacją Wydziału Sprzeciwów i Anheuser‑Busch, stwierdziła:

      „Oba znaki towarowe w istocie mają taką samą długość, lecz dzielące je różnice są większe niż podobieństwa między nimi. Oba
         znaki towarowe rzeczywiście zaczynają się od tej samej litery, lecz różnią się w pozostałym zakresie. Konsument dostrzeże
         tę wizualną różnicę”. (Punkt 42 zaskarżonej decyzji w sprawie T‑350–04).

      76      Po pierwsze, jak słusznie podniosła Izba Odwoławcza, należy podkreślić, że elementy „bud” i „bit” mają wspólna pierwszą literę,
         czyli literę „b”.

      77      Po drugie, jak również słusznie podniosła Izba Odwoławcza, jednosylabowe wyrazy „bit” i „bud” mają identyczną długość, ponieważ
         złożone są z trzech liter. Bez wątpienia, jak podnosi Anheuser‑Busch, dokładniejsza analiza pozwoliłaby na stwierdzenie, że
         oznaczenie BUD jest w istocie dłuższe od oznaczenia BIT. Jednakże tego rodzaju różnica nie będzie dostrzegalna dla przeciętnego
         niemieckiego konsumenta.

      78      Po trzecie, prawdą jest, na co zasadniczo wskazuje Izba Odwoławcza, że omawiane oznaczenia różnią się co do dwóch ostatnich
         liter (to znaczy „ud” w przypadku zgłoszonego znaku towarowego słownego BUD oraz „it” w przypadku wcześniejszych niemieckich
         znaków towarowych), mimo że – jak podnosi Bitburger Brauerei – litery te posiadają wspólną cechę, gdyż w części składają się
         z poziomych linii.

      79      Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe elementy, należy uznać, że pomiędzy omawianymi oznaczeniami istnieją znaczące różnice,
         wynikające w szczególności z faktu, że dwie z trzech tworzących je liter są różne. Jak słusznie podniosła Izba Odwoławcza,
         różnice te są istotniejsze od podobieństw pomiędzy tymi oznaczeniami. Właściwy konsument może dostrzec te różnice. Należy
         zatem stwierdzić, że zgłoszony słowny znak towarowy BUD oraz wcześniejsze niemieckie znaki towarowe nr 505 912 i 39 615 324
         (BIT) wykazują pewien stopień wizualnego podobieństwa, który można określić co najwyżej jako niewielki. Bitburger Brauerei
         sama ponadto w swych skargach podnosi, że wizualne podobieństwo omawianych znaków towarowych jest „dalekie”.

      80      Należy dodać, że w odniesieniu do wcześniejszego niemieckiego słowno‑graficznego znaku towarowego nr 505 912, który obejmuje
         graficzny styl pozwalający na dalsze zmniejszenie stopnia wizualnego podobieństwa do słownego znaku towarowego BUD, zgodnie
         z tym, co podnosi Izba Odwoławcza, ten znak towarowy był używany przez Bitburger Brauerei w różnych postaciach, w tym w postaci
         pozbawionej szczególnego stylu graficznego.

      –       W przedmiocie podobieństwa wizualnego pomiędzy zgłoszonymi graficznymi znakami towarowymi a wcześniejszymi niemieckimi znakami
         towarowymi nr 505 912 i 39 615 324 (BIT)

      81      Izba Odwoławcza stwierdziła:

      „Zgłoszony znak towarowy stanowi złożoną etykietę, której nie można zredukować do samego słowa »bud«. Nawet jeśli »bud« stanowi
         odróżniający element tego znaku towarowego, to nie dominuje on nad pozostałymi tworzącymi go elementami, to znaczy nad szczegółowym
         graficznym wzorem w dolnej części znaku ani nad interesującą kompozycją kolorystyczną, w ten sposób, by spychał je całkowicie
         na drugi plan. Konsument postrzega ten znak towarowy jako całość i zachowuje wrażenie ogólne. Nawet jeśli znak ten zostałby
         zredukowany do elementów słownych [American Bud lub Anheuser‑Busch Bud], to w dalszym ciągu istniałaby istotna wizualna różnica
         pomiędzy taką kombinacją słowną a krótkim znakiem wnoszącego sprzeciw [BIT]”. (Punkt 42 zaskarżonej decyzji w sprawie T‑351/04 oraz pkt 41 zaskarżonej decyzji w sprawie T‑352/04.)

      82      Należy na wstępie stwierdzić, że o ile przeciętny właściwy konsument postrzega zwykle znak towarowy jako całość i nie zagłębia
         się w analizę jego poszczególnych detali, to całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd uwzględnia w szczególności
         odróżniające i dominujące elementy badanych znaków (ww. w pkt 66 wyrok w sprawie SABEL, pkt 23) oraz to, że to właśnie dominujące
         i odróżniające cechy oznaczenia są co do zasady najłatwiej zapamiętywane [zob. podobnie wyroki Sądu z dnia 23 października
         2002 r. w sprawie T‑104/01Oberhauser przeciwko OHIM − Petit Liberto (Fifties), Rec. str. II‑4359, pkt 47 i 48; oraz z dnia
         6 października 2004 r. w sprawach połączonych od T‑117/03 do T‑119/03 i T‑171/02 New Look przeciwko OHIM – Naulover (NLSPORT,
         NLJEANS, NLACTIVE i NLCollection), Zb.Orz. str. II‑3471, pkt 39].

      83      Należy stwierdzić, że w niniejszym przypadku elementy słowne „american” i „bud” (zgłoszony graficzny znak towarowy nr 1) lub
         „anheuser‑busch” i „bud” (zgłoszony graficzny znak towarowy nr 2) umieszczone są pośrodku zgłoszonych graficznych znaków towarowych.
         Są one ponadto napisane dużą czcionką koloru niebieskiego na białym tle, co sprawia, że odróżniają się wizualnie tym bardziej,
         że drugi plan znaku towarowego ma kolor czerwony.

      84      Inne elementy słowne widoczne na białym tle, w szczególności nazwa i adres Anheuser‑Busch, umieszczone są poniżej wyrazów
         „american” i „bud” (zgłoszony graficzny znak towarowy nr 1) lub „anheuser‑busch” i „bud” (zgłoszony graficzny znak towarowy
         nr 2) i są napisane znacznie mniejszą czcionką. To samo w przypadku elementów słownych widocznych w górnej części graficznego
         znaku towarowego, w szczególności liter „ab”, które są ponadto umieszczone pośrodku tarczy. Z kolei słowo „genuine” pojawia
         się dwa razy po każdej stronie białego prostokąta, w którym umieszczone są wyrazy „american” i „bud” (zgłoszony graficzny
         znak towarowy nr 1) lub „anheuser‑busch” i „bud” (zgłoszony graficzny znak towarowy nr 2). Słowo to jest jednak umieszczone
         pionowo, przez co nie jest łatwo je odczytać.

      85      Jeśli chodzi o elementy graficzne widoczne w górnej części zgłoszonego znaku towarowego, to przedstawiają one tarczę z hasłem.
         Elementy te stanowią ozdobne części etykiety i nie są przez to uważane za jej główny składnik.

      86      Należy zatem uznać, że dominującymi elementami obu omawianych znaków towarowych są elementy słowne „american” i „bud” (zgłoszony
         graficzny znak towarowy nr 1) lub „anheuser‑busch” i „bud” (zgłoszony graficzny znak towarowy nr 2).

      87      W tym kontekście, jeśli można przyjąć, że wyraz „bud” jest jedynym elementem odróżniającym pośród dominujących elementów słownych
         i przez to przyciągającym uwagę właściwego kręgu odbiorców, to można co najwyżej stwierdzić istnienie niewielkiego podobieństwa
         wizualnego pomiędzy zgłoszonymi graficznymi znakami towarowymi a wcześniejszymi niemieckimi znakami towarowymi nr 505 912
         i 39 615 324 (BIT), skoro w pkt 79 powyżej zostało już ustalone niewielkie podobieństwo wizualne pomiędzy zgłoszonym słownym
         znakiem towarowym BUD a tymi wcześniejszymi niemieckimi znakami towarowymi.

      88      Jednakże przy ocenie wszystkich oznaczeń w niniejszej sprawie na gruncie wizualnym, należy zwrócić uwagę na dosyć złożony
         charakter zgłoszonych graficznych znaków towarowych, które są znakami mieszanymi, składającymi się nie tylko z powołanych
         elementów słownych, lecz również z szeregu elementów graficznych w bardzo różnorodnej kolorystyce (zob. podobnie ww. w pkt 82
         wyrok w sprawie Fifties, pkt 38).

      89      Biorąc wszystkie powyższe okoliczności pod uwagę, należy stwierdzić, że zgłoszone graficzne znaki towarowe oraz wcześniejsze
         niemieckie znaki towarowe nr 505 912 i 39 615 324 (BIT) nie są podobne pod względem wizualnym.

       W przedmiocie fonetycznego podobieństwa rozważanych znaków towarowych
      –       W przedmiocie fonetycznego podobieństwa pomiędzy zgłoszonym słownym znakiem towarowym BUD a wcześniejszymi niemieckimi znakami
         towarowymi nr 505 912 i 39 615 324 (BIT)

      90      W pkt 43 i 44 zaskarżonej decyzji dotyczącej zgłoszonego słownego znaku towarowego BUD Izba Odwoławcza stwierdziła:

      „43. Jeśli chodzi o fonetyczne porównanie znaków towarowych, to w ocenie Izby zgłoszony znak towarowy BUD i znak towarowy
         wnoszącego sprzeciw BIT są od siebie wystarczająco odległe. Na gruncie fonetycznym samogłoski »i« oraz »u« różnią się wyraźnie.
         Różnica co do tej litery w wyrazach »bud« i »bit«, które składają się z trzech liter, jest wystarczająca, aby umożliwić konsumentowi
         dokonanie rozróżnienia.

      44. Żaden inny wniosek nie wynika z wyroku Sądu [w sprawie ELS wymienionym w pkt 56 powyżej]. W sprawie tej Sąd Pierwszej
         Instancji stwierdził, że głoski »e« oraz »i« wymawiane są podobnie oraz że fonemy spółgłoskowe »l« i »s« w oznaczeniach całkowicie
         się pokrywają (zob. pkt 71). Natomiast samogłoski »i« oraz »u« (lub »a« w przypadku wymowy angielskiej) nie są wymawiane w ten
         sam sposób. Ponadto spółgłoski nie pokrywają się całkowicie. W przypadku zamawiania omawianych produktów w lokalach gastronomicznych
         różnice są wystarczające”.

      91      Po pierwsze, należy podnieść, że początkowa litera omawianych znaków jest identyczna i nie jest w języku niemieckim różnie
         wymawiana.

      92      Po drugie, litery „i” (w oznaczeniu BIT) oraz „u” (w oznaczeniu BUD) w języku niemieckim wymawiane są w różny sposób. Ta różnica
         w wymowie nie jest kwestionowana przez Bitburger Brauerei.

      93      Po trzecie, litery „t” (w oznaczeniu BIT) oraz „d” (w oznaczeniu (BUD) w tym przypadku mają podobną wymowę, nawet jeśli może
         ona nie być dokładnie taka sama. Dowody w tym zakresie zostały przedstawione w toku postępowania przed OHIM.

      94      Po czwarte, należy podkreślić, że argumentacja Izby Odwoławczej nie jest oparta wyłącznie na tym, że litery „i” oraz „u” wymawiane
         są w różny sposób. Izba Odwoławcza w istocie słusznie wzięła pod uwagę, że wyrazy „bit” i „bud” „składają się z trzech liter”
         (pkt 43 zaskarżonych decyzji). W tym zakresie, wbrew twierdzeniom Bitburger Brauerei, nie ma podstaw do uznania, że litery
         „i” oraz „u”, będące jedynymi samogłoskami w omawianych oznaczeniach, są bez znaczenia przy wymawianiu całych wyrazów „bit”
         i „bud”.

      95      W kontekście całościowej wymowy powyższe rozważania prowadzą do stwierdzenia ograniczonego stopnia podobieństwa fonetycznego
         pomiędzy zgłoszonym słownym znakiem towarowym BUD a wcześniejszymi niemieckimi znakami towarowymi nr 505 912 i 39 615 324
         (BIT). Jednakże, jak słusznie podniosła Izba Odwoławcza, różnica w wymowie pomiędzy samogłoskami „i” oraz „u” w obu omawianych
         oznaczeniach, złożonych z trzech liter, jest wystarczająca, aby umożliwić właściwemu konsumentowi dokonanie rozróżnienia na
         gruncie fonetycznym.

      –       W przedmiocie fonetycznego podobieństwa pomiędzy zgłoszonymi graficznymi znakami towarowymi a wcześniejszymi niemieckimi znakami
         towarowymi nr 505 912 i 39 615 324 (BIT)

      96      W pkt 43 decyzji dotyczącej zgłoszonego graficznego znaku towarowego nr 1 Izba Odwoławcza stwierdziła:

      „[…] W ocenie Izby właściwy konsument wymówiłby zgłoszony znak towarowy jako »american bud«, co wystarczająco odbiega od jednosylabowego
         znaku towarowego wnoszącego sprzeciw, czyli »BIT«. Jednakże, nawet przyjmując, że zgłoszony znak towarowy zostałby zredukowany
         do słowa »bud«, oba znaki towarowe zachowałyby wystarczający dystans. Na gruncie fonetycznym samogłoski »i« oraz »u« różnią
         się bowiem wyraźnie. Różnica co do tej litery w wyrazach »bud« i »bit«, które składają się z trzech liter, jest wystarczająca,
         aby umożliwić konsumentowi dokonanie rozróżnienia”.

      97      W pkt 42 i 43 decyzji dotyczącej zgłoszonego graficznego znaku towarowego nr 2 Izba Odwoławcza stwierdziła:

      „42. [...] W ocenie Izby właściwy konsument wymówiłby zgłoszony znak jako »anheuser busch bud«, co wystarczająco odbiega od
         krótkiego znaku towarowego wnoszącego sprzeciw, czyli BIT. W ocenie Izby nie ma powodów, dla których przeciętny konsument
         skracałby nazwę »anheuser busch bud«, używając jedynie jej ostatniego słowa »bud«. Ponadto nie ma powodów, dla których przeciętny
         konsument, uważając nawet słowa »anheuser« i »bush« za nazwiska, miałby ich nie wymawiać. Nazwiska bez żadnych wątpliwości
         mogą bowiem stanowić część znaku towarowego.

      43. Jednakże, nawet przyjmując, że zgłoszony znak towarowy zostałby zredukowany do słowa »bud«, oba znaki towarowe zachowałyby
         wystarczający dystans. Na gruncie fonetycznym samogłoski »i« oraz »u« różnią się bowiem wyraźnie. Różnica co do tej litery
         w wyrazach »bud« i »bit«, które składają się z trzech liter, jest wystarczająca, aby umożliwić konsumentowi dokonanie rozróżnienia”.

      98      Ponadto, w pkt 44 dwóch zaskarżonych decyzji dotyczących zgłoszonych graficznych znaków towarowych, Izba Odwoławcza, podobnie
         jak w decyzji dotyczącej zgłoszonego słownego znaku towarowego BUD, dodała:

      „Żaden inny wniosek nie wynika z wyroku Sądu [w sprawie ELS wymienionym w pkt 56 powyżej]. W sprawie tej Sąd Pierwszej Instancji
         stwierdził, że głoski »e« oraz »i« wymawiane są podobnie oraz że fonemy spółgłoskowe »l« i »s« w oznaczeniach całkowicie się
         pokrywają (zob. pkt 71). Natomiast samogłoski »i« oraz »u« […] nie są wymawiane w ten sam sposób. Ponadto spółgłoski nie pokrywają
         się całkowicie. W przypadku zamawiania omawianych produktów w lokalach gastronomicznych różnice są wystarczające”.

      99      Na wstępie należy podkreślić, że graficzny znak towarowy, składający się z jednego lub kilku elementów słownych, może być
         przedstawiony fonetycznie [wyrok Sądu z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie T‑359/02 Chum przeciwko OHIM – Star TV (STAR TV), Zb.Orz.
         str. II‑1515, pkt 49].

      100    W niniejszym przypadku, nawet jeśli można przyjąć, że wyraz „bud” jest jedynym elementem odróżniającym pośród dominujących
         elementów słownych „american” i „bud” lub „anheuser‑busch” i „bud” w zgłoszonych graficznych znakach towarowych, przyciągającym
         przez to uwagę właściwego kręgu odbiorców, to można co najwyżej, biorąc pod uwagę wniosek przyjęty w pkt 95 powyżej, dotyczący
         podobieństwa fonetycznego pomiędzy zgłoszonym słownym znakiem towarowym BUD a wcześniejszymi niemieckimi znakami towarowymi
         nr 505 912 i 39 615 324 (BIT), stwierdzić istnienie ograniczonego podobieństwa fonetycznego pomiędzy zgłoszonymi graficznymi
         znakami towarowymi a owymi wcześniejszymi znakami towarowymi. Jednakże, jak to również zostało podniesione w pkt 95 powyżej,
         różnica w wymowie pomiędzy samogłoskami „i” oraz „u” w obu omawianych oznaczeniach jest wystarczająca, aby umożliwić konsumentowi
         dokonanie rozróżnienia na gruncie fonetycznym.

       W przedmiocie koncepcyjnego podobieństwa rozważanych znaków towarowych
      101    W pkt 45 zaskarżonych decyzji Izba Odwoławcza uznała, że nie ma koncepcyjnego podobieństwa pomiędzy zgłoszonymi znakami towarowymi
         a wcześniejszymi niemieckimi znakami towarowymi nr 505 912 i 39 615 324 (BIT).

      102    Wcześniejsze niemieckie znaki towarowe nr 505 912 i 39 615 324 (BIT) mogą mieć różne koncepcyjne znaczenia. Anheuser‑Busch
         wskazuje w tym zakresie, że wyraz „bit” może być rozumiany przez właściwy krąg odbiorców albo jako jednostka używana w informatyce,
         albo jako odniesienie do miasta Bitburg. Te różne znaczenia wynikają również z badań rynkowych przeprowadzonych na zlecenie
         Bitburger Brauerei, przedłożonych w postępowaniu przed OHIM.

      103    Jeśli chodzi o zgłoszone znaki towarowe, to na wstępie należy podkreślić, że nie wydaje się, aby właściwy krąg odbiorców nadawał
         wyrazowi „bud” jakieś szczególne znaczenie. Strony nie przedstawiły żadnego dowodu, który mógłby zaprzeczać temu wnioskowi.

      104    Stąd, jeśli chodzi o zgłoszony słowny znak towarowy BUD, należy uznać, że właściwy krąg odbiorców nie będzie mu nadawał szczególnego
         koncepcyjnego znaczenia.

      105    Jeśli chodzi o zgłoszone graficzne znaki towarowe, to nawet jeśli wyraz „american” (graficzny znak towarowy nr 1) skłaniałby
         do przekonania, że omawiane towary mają pochodzenie amerykańskie lub w każdym razie taki charakter, a wyrazy „anheuser‑busch”
         (graficzny znak towarowy nr 2) mogłyby być rozumiane przez część kręgu odbiorców jako odwołujące się do przedsiębiorstwa,
         które wytwarza te towary, to powiązanie tychże wyrazów z wyrazem „bud” nie pociąga za sobą żadnego szczególnego znaczenia
         koncepcyjnego. W każdym razie brak jest jakichkolwiek dowodów pozwalających na uznanie, że wyrazy te, traktowane łącznie,
         mają znaczenie koncepcyjne podobne do tego, które można nadać wcześniejszym niemieckim znakom towarowym nr 505 912 i 39 615 324
         (BIT).

      106    Ze względu na powyższe okoliczności należy uznać, że zgłoszone znaki towarowe oraz wcześniejsze niemieckie znaki towarowe
         nr 505 912 i 39 615 324 (BIT) nie są podobne z koncepcyjnego punktu widzenia.

       Wniosek dotyczący podobieństwa rozważanych znaków towarowych
      107    Biorąc pod uwagę całość powyższych rozważań oraz dokonując całościowej oceny znaków towarowych w niniejszej sprawie, należy
         uznać, że ze względu na znaczne różnice dzielące omawiane znaki, jak również brak podobieństwa koncepcyjnego pomiędzy nimi:

      –        zgłoszony słowny znak towarowy BUD oraz wcześniejsze niemieckie znaki towarowe nr 505 912 i 39 615 324 (BIT), pomimo wykazywania
         niewielkiego stopnia podobieństwa na gruncie wizualnym i fonetycznym, oceniane jako całość są różne;

      –        zgłoszone graficzne znaki towarowe oraz wcześniejsze niemieckie znaki towarowe nr 505 912 i 39 615 324 (BIT), pomimo wykazywania
         niewielkiego stopnia podobieństwa na gruncie fonetycznym, oceniane jako całość są różne.

      108    Należy zatem stwierdzić, że zgłoszone znaki towarowe oraz wcześniejsze niemieckie znaki towarowe nr 505 912 i 39 615 324 (BIT)
         nie są podobne.

       iii) W przedmiocie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd
      109    Biorąc pod uwagę dostrzeżone już różnice pomiędzy zgłoszonymi znakami towarowymi a wcześniejszymi niemieckimi znakami towarowymi
         nr 505 912 i 39 615 324 (BIT), należy uznać, że pomimo istnienia niewielkiego stopnia podobieństwa na gruncie wizualnym i fonetycznym,
         prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd nie zachodzi, niezależnie od identyczności lub podobieństwa rozpatrywanych towarów,
         zakładając nawet wysoce odróżniający charakter wcześniejszych znaków towarowych.

      110    Powyższego wniosku nie są w stanie podać w wątpliwość argumenty podniesione przez Bitburger Brauerei.

      111    Po pierwsze, jeśli chodzi o warunki sprzedaży omawianych towarów, a w szczególności o kwestię, czy towary te są zasadniczo
         zamawiane ustnie i czy na odbiór fonetyczny po stronie konsumentów może mieć wpływ czynnik hałasu, wystarczy podnieść, że
         argumenty podane przez Bitburger Brauerei są jedynie prostymi stwierdzeniami, niepopartymi żadnymi dowodami przedstawionymi
         w odpowiednim czasie w postępowaniu przed OHIM.

      112    Bitburger Brauerei nie przedstawiła ponadto jakiegokolwiek dowodu na wykazanie, że jej towary sprzedawane są zasadniczo w taki
         sposób, iż odbiorcy nie postrzegają jej znaku towarowego w sposób wizualny. W tym zakresie należy przypomnieć, że nawet jeśli
         bary i restauracje są istotnym kanałem sprzedaży towarów Bitburger Brauerei, to nie budzi wątpliwości, iż konsument będzie
         mógł w tych miejscach postrzegać omawiane znaki towarowe wizualnie, w szczególności oglądając podaną mu butelkę lub też w inny
         sposób (widząc szklanki, plakaty reklamowe itp.). Poza tym i nade wszystko nie kwestionuje się tego, iż bary i restauracje
         nie są jedynymi kanałami sprzedaży przedmiotowych towarów. W istocie towary te są również sprzedawane w supermarketach i innych
         punktach sprzedaży detalicznej. Należy wszakże stwierdzić, iż skoro butelki ustawione są na półkach, konsumenci mogą w trakcie
         dokonywanych tam sprzedaży postrzegać znaki towarowe w sposób wizualny [zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2005 r.
         w sprawie T‑3/04 Simonds Farsons Cisk przeciwko OHIM – Spa Monopole (KINJY by SPA), Zb.Orz. str. II‑4837, pkt 57–59]. Wynika
         z tego, że argument Bitburger Brauerei związany z warunkami sprzedaży omawianych towarów musi zostać w każdym wypadku oddalony.

      113    Po drugie, jeśli chodzi o silniejszy odróżniający charakter wcześniejszych znaków towarowych oraz odwołanie się przez Bitburger
         Brauerei do wyroku w sprawie Lloyd Schuhfabrik Meyer, wymienionego w pkt 55 powyżej, to należy podkreślić, że w pkt 28 tego
         wyroku Trybunał stwierdził, iż stosownie do stopnia siły odróżniającej wcześniejszych znaków towarowych „[n]ie można wykluczyć,
         że samo brzmieniowe podobieństwo znaków towarowych może stwarzać prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd”. Z wyroku tego wynika
         po pierwsze, że przewidziany przez Trybunał przypadek to tylko pewna możliwość i że należy brać pod uwagę inne istotne w danej
         sprawie czynniki, a po drugie, że Trybunał oceniał przypadek, w którym badane znaki towarowe były podobne z fonetycznego punktu
         widzenia. Natomiast w obecnych sprawach, pomimo możliwego silniejszego odróżniającego charakteru wcześniejszych znaków towarowych,
         różnice pomiędzy omawianymi znakami towarowymi podane wyżej w ramach ogólnej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd
         wykluczają takie prawdopodobieństwo dotyczące tych znaków w Niemczech.

      114    Po trzecie, jeśli chodzi o okoliczność, że wniosek Izby Odwoławczej pozostaje w sprzeczności z wyrokiem Bundesgerichtshof,
         to należy na wstępie przypomnieć, że wspólnotowy system znaków towarowych jest systemem autonomicznym, składającym się ze
         zbioru norm i zmierzającym do osiągnięcia szczególnych dla niego celów, a jego stosowanie jest niezależne od wszystkich systemów
         krajowych [wyroki Sądu z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie T‑32/00 Messe München przeciwko OHIM (electronica), Rec. str. II‑3829,
         pkt 47; oraz z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie T‑312/03 Wassen International przeciwko OHIM – Stroschein Gesundkost (SELENIUM-ACE),
         Zb.Orz. str. II‑2897, pkt 46].

      115    Ponadto zgodność z prawem decyzji izb odwoławczych musi być oceniana wyłącznie na podstawie rozporządzenia nr 40/94, zgodnie
         z jego wykładnią dokonaną przez sąd wspólnotowy, a nie na podstawie orzecznictwa krajowego, nawet jeżeli zostało ono oparte
         na przepisach analogicznych do przepisów tego rozporządzenia [ww. w pkt 65 wyrok Sądu w sprawie GIORGIO BEVERLY HILLS, pkt 53
         i wyrok z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie T‑85/02 Díaz przeciwko OHIM – Granjas Castelló (CASTILLO), Rec. str. II‑4835,
         pkt 37, oraz ww. w pkt 34 wyrok w sprawie a, pkt 30].

      116    W każdym razie należy podnieść, że Bundesgerichtshof stwierdził jedynie wystąpienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd
         dotyczącego niemieckiego znaku towarowego nr 505 912 oraz graficznego znaku towarowego identycznego ze zgłoszonym graficznym
         znakiem towarowym nr 1 w oparciu o fonetyczne podobieństwo słów „bud” i „bit” występujących w tych znakach.

      117    Należy ponadto podkreślić, że Izba Odwoławcza dokonała całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu
         do wcześniejszego niemieckiego słowno‑graficznego znaku towarowego nr 505 912 (BIT) i zgłoszonego graficznego znaku towarowego
         nr 1 oraz nie oparła swojej decyzji wyłącznie na porównaniu ich pod względem fonetycznym. Ta całościowa ocena musi bowiem
         uwzględniać całość istotnych czynników występujących w danym przypadku i powinna opierać się, jeśli chodzi o OHIM, wyłącznie
         na przepisach rozporządzenia nr 40/94.

      118    Po czwarte, jeśli chodzi o odwołanie się przez Bitburger Brauerei podczas rozprawy do wyroku Sądu z dnia 23 listopada 2005 r.
         w sprawie T‑396/04 Soffass przeciwko OHIM – Sodipan (NICKY) (dotychczas niepublikowany w Zbiorze), to wystarczy podnieść,
         że w sprawie tej, wbrew temu, co wydaje się sugerować Bitburger Brauerei, Sąd nie stwierdził prawdopodobieństwa wprowadzenia
         w błąd w odniesieniu do zgłoszonego znaku towarowego NICKY i wcześniejszych znaków towarowych NOKY. Utrzymując decyzję Izby
         Odwoławczej, która zwróciła sprawę do Wydziału Sprzeciwów, Sąd uznał, że pomiędzy oboma powołanymi znakami towarowymi występują
         pewne podobieństwa i że powinna była zostać przeprowadzona analiza podobieństwa przedmiotowych towarów (zob. w szczególności
         pkt 38 i 39 wyroku). Sąd ponadto podkreślił, że oba omawiane oznaczenia rozpoczynają się na wspólną literę „n” i kończą się
         na „ky”. Ponieważ, zdaniem Sądu, końcówka ta nie jest zwykle używana w języku francuskim, może ona zostać uznana za element
         dominujący obu oznaczeń, który zwróci uwagę francuskiego konsumenta (pkt 34 wyroku). Ta sytuacja różni się od sytuacji w obecnych
         sprawach.

      119    Biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności, wobec braku konieczności analizowania przywołanych przez Anheuser‑Busch argumentów
         dotyczących stopnia odróżniającego charakteru wcześniejszych niemieckich znaków towarowych nr 505 912 i 39 615 324 (BIT),
         pierwsza część pierwszego zarzutu podniesionego przez Bitburger Brauerei musi zostać oddalona jako nieuzasadniona.

      2.     W przedmiocie drugiej części pierwszego zarzutu dotyczącego prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do zgłoszonych
         znaków towarowych i wcześniejszych niemieckich znaków towarowych nr 704 211 i 1 113 784 (Bitte ein Bit!)

      a)     Argumenty uczestników
      120    W ocenie Bitburger Brauerei, biorąc pod uwagę rozważania dotyczące pierwszej części pierwszego zarzutu dotyczące prawdopodobieństwa
         wprowadzenia w błąd w odniesieniu do zgłoszonych znaków towarowych i wcześniejszych niemieckich znaków towarowych nr 505 912
         i 39 615 324 (BIT), występuje również podobieństwo pomiędzy zgłoszonymi znakami towarowymi a niemieckimi znakami towarowymi
         nr 704 211 i 1 113 784 (Bitte ein Bit!). Bitburger Brauerei wyjaśnia w tym zakresie, że hasło „bitte ein bit!” rozumiane jest
         przez odbiorców jako skrót zamówienia. Odbiorcy będą kierowali się słowem „bit”, które dominuje we wcześniejszych znakach
         towarowych.

      121    Natomiast w ocenie OHIM niemieckie znaki towarowe nr 704 211 i 1 113 784 (Bitte ein Bit!) jeszcze bardziej różnią się od zgłoszonych
         znaków towarowych niż wcześniejsze niemieckie znaki towarowe nr 505 912 i 39 615 324 (BIT). Zatem jeśli nie zachodzi prawdopodobieństwo
         wprowadzenia w błąd odnoszące się do tychże znaków towarowych i zgłoszonych znaków towarowych, to nie można również mówić
         o takim prawdopodobieństwie w odniesieniu do wcześniejszych znaków Bitte ein Bit!

      b)     Ocena Sądu
      122    Uwzględniając dokonaną przez Sąd ocenę dotyczącą prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do zgłoszonych znaków
         towarowych i wcześniejszych niemieckich znaków towarowych nr 505 912 i 39 615 324 (BIT), należy a fortioti uznać, że nie zachodzi
         prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do zgłoszonych znaków towarowych i wcześniejszych niemieckich znaków
         towarowych nr 704 211 i 1 113 784 (Bitte ein Bit!).

      123    Wcześniejsze niemieckie znaki towarowe nr 704 211 i 1 113 784 (Bitte ein Bit!) składają się bowiem z dodatkowych elementów
         słownych („bitte”, „ein”) i graficznych („!”), jak również ze szczególnej formy graficznej w porównaniu z wcześniejszymi niemieckimi
         słownymi znakami towarowymi nr 505 912 i 39 615 324 (BIT). Zatem na gruncie wizualnym pierwsze z wymienionych znaków jeszcze
         bardziej różnią się od zgłoszonych znaków towarowych niż słowne znaki towarowe BIT. Ponadto na gruncie fonetycznym, nawet
         jeśli wcześniejsze niemieckie znaki towarowe nr 704 211 i 1 113 784 (Bitte ein Bit!) mogłyby być określone tylko przez odwołanie
         do wyrazu „bit”, wniosek Sądu nie mógłby być inny niż w przypadku pierwszej części pierwszego zarzutu. Wreszcie strony nie
         przedłożyły dowodów, które pozwalałyby na uznanie, że omawiane znaki wykazują jakikolwiek stopień podobieństwa z koncepcyjnego
         punktu widzenia.

      124    Zatem oceniane jako całość zgłoszone znaki towarowe i wcześniejsze niemieckie znaki towarowe nr 704 211 i 1 113 784 (Bitte
         ein Bit!) nie są podobne. Nie może więc zachodzić w tym przypadku prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      125    Z tychże względów druga część pierwszego zarzutu podniesionego przez Bitburger Brauerei musi zostać oddalona jako nieuzasadniona.

      B –  W przedmiocie drugiego zarzutu dotyczącego naruszenia art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94
      1.     Argumenty uczestników
      126    Powołując się na brzmienie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94, Bitburger Brauerei wskazuje, że w zaskarżonych decyzjach
         Izba Odwoławcza stwierdziła, iż różnica pomiędzy oznaczeniami jest tego rodzaju, że nie może powstać kwestia nienależnych
         korzyści lub szkodliwości dla renomy wcześniejszych znaków towarowych.

      127    Zdaniem Bitburger Brauerei, Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę istotnego stopnia podobieństwa fonetycznego pomiędzy „bit”
         i „bud”. Prawdą jest, że w obecnych sprawach zachodzi również identyczność lub silne podobieństwo towarów. Jednakże, wychodząc
         poza brzmienie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94, Trybunał uznał, że przepis ten znajduje zastosowanie również w razie
         identyczności lub podobieństwa towarów (wyrok Trybunału z dnia 9 stycznia 2003 r. w sprawie C‑292/00 Davidoff, Rec. str. I‑389).

      128    Znak towarowy BIT jest, zdaniem skarżącej, znakiem towarowym renomowanym w Niemczech w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia
         nr 40/94. Renoma ta została wykazana przez Bitburger Brauerei w toku postępowania przed OHIM.

      129    Wniosek o rejestrację znaku towarowego BUD wywołuje uszczerbek dla odróżniającego charakteru wcześniejszych znaków towarowych,
         ponieważ wniesiono o rejestrację podobnego oznaczenia dla identycznych towarów, przez co odróżniający charakter tego wcześniejszego
         znaku towarowego zostaje osłabiony.

      130    OHIM podnosi, że nawet jeśli można było ustalić renomę wcześniejszych znaków towarowych, to Bitburger Brauerei nie wykazała,
         iż omawiane oznaczenia są identyczne lub podobne, a zgłoszone znaki towarowe przynoszą nienależną korzyść wynikającą z odróżniającego
         charakteru lub renomy wcześniejszych znaków.

      131    Ponadto na mocy art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 badanie przeprowadzane przez OHIM ograniczone jest do stanu faktycznego
         i dowodów przedstawionych przez strony. Dlatego Izba Odwoławcza słusznie oddaliła żądanie na gruncie art. 8 ust. 5 rozporządzenia
         nr 40/94, skoro Bitburger Brauerei „[nie wyjaśniła], dlaczego tego rodzaju wykorzystywanie lub tego rodzaju uszczerbek mogłyby
         mieć miejsce”.

      132    Anheuser‑Busch wskazuje na początek, że art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 wymaga, aby dane oznaczenia były identyczne
         lub podobne, natomiast w niniejszym przypadku, jak to już zostało wykazane, nie zachodzi podobieństwo omawianych oznaczeń.

      133    Dalej, Anheuser‑Busch podkreśla, że wcześniejszy znak towarowy, aby korzystać z ochrony przewidzianej w art. 8 ust. 5 rozporządzenia
         nr 40/94, musi być znakiem renomowanym, a w niniejszym przypadku Bitburger Brauerei nie udało się wykazać renomy znaku towarowego
         BIT.

      134    Wreszcie Anheuser‑Busch uważa, że argumenty podane przez Bitburger Brauerei nie są wystarczające dla wykazania, iż doszło
         do przeniesienia wizerunku w świadomości części właściwego kręgu odbiorców.

      2.     Ocena Sądu
      135    Zgodnie z brzmieniem art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 „[…] w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego
         w rozumieniu ust. 2, zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli jest on identyczny lub podobny do wcześniejszego
         znaku i jest zarejestrowany dla towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których wcześniejszy znak jest zarejestrowany,
         jeżeli, w przypadku wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego, cieszy się on renomą we Wspólnocie i, w przypadku wcześniejszego
         krajowego znaku towarowego, cieszy się on renomą w danym państwie członkowskim, i jeżeli używanie bez uzasadnionego powodu
         tego znaku towarowego przynosiłoby nienależyte korzyści z tego powodu lub byłoby szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub
         renomy takiego wcześniejszego znaku towarowego”.

      136    Przepis ten zakłada, że zgłoszony znak towarowy oraz wcześniejszy znak towarowy są identyczne lub podobne. Skoro zostało stwierdzone,
         że zgłoszone znaki towarowe i wcześniejsze niemieckie znaki towarowe nr 505 912 i 39 615 324 (BIT) oraz nr 704 211 i 1 113 784
         („Bitte ein Bit!”) nie są ani identyczne, ani podobne, art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 nie może być podstawą sprzeciwu
         wniesionego przez Bitburger Brauerei w niniejszej sprawie.

      137    Należy zatem oddalić drugi zarzut podniesiony przez Bitburger Brauerei, jako nieuzasadniony, a w konsekwencji – oddalić skargi
         w całości.

       W przedmiocie kosztów
      138    Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ
         Bitburger Brauerei przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem OHIM i Anheuser‑Busch – obciążyć ją kosztami postępowania.

      Z powyższych względów
      SĄD (piąta izba)
      orzeka, co następuje:
      1)      Skarga zostaje oddalona.
      2)      Bitburger Brauerei Th. Simon Gmbh zostaje obciążona kosztami postępowania.

               Vilaras

                Dehousse

                Šváby

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 19 października 2006 r.

               Sekretarz

                      Prezes

               E. Coulon

                      M. Vilaras

         * Język postępowania: angielski.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (pierwsza izba) z dnia 16 kwietnia 1997 r. # Hedwig Kuchlenz-Winter przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Urzędnicy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Swobodny przepływ osób. # Sprawa T-66/95.


Wyrok Trybunału z dnia 27 października 1993 r. # M. le Procureur du Roi przeciwko Jean-Marie Lagauche i innym. # Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Tribunal de première instance de Bruxelles - Belgia. # Dyrektywa 88/301/EWG. # Sprawy połączone C-46/90 oraz C-93/91.


Wyrok Trybunału z dnia 17 listopada 1993 r. # Postępowanie karne przeciwko Wolf W. Meng. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Kammergericht Berlin - Niemcy. # Sprawa C-2/91.


Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 października 2000 r. # Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Pomoc państwa. # Sprawa C-480/98.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (trzecia izba w składzie powiększonym) z dnia 22 października 1996 r. # Foreningen af Jernskibs- og Maskinbyggerier i Danmark, Skibsværftsforeningen, Assens Skibsværft A/S, Burmeister & Wain Skibsværft A/S, Danyard A/S, Fredericia Skibsværft A/S, Odense Staalskibsværft A/S, Svendborg Værft A/S, Ørskov Christensens Staalskibsværft A/S i Aarhus Flydedok A/S przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Pomoc państwa. # Sprawa T-266/94.


Wyrok Trybunału z dnia 17 września 1980 r. # Philip Morris Holland BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawa 730/79.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (piąta izba w składzie powiększonym) z dnia 16 grudnia 1999 r. # Acciaierie di Bolzano SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Uzasadnienie. # Sprawa T-158/96.


Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 lutego 2000 r. # Deutsche Post AG przeciwko Elisabeth Sievers (C-270/97) i Brunhilde Schrage (C-271/97). # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Landesarbeitsgericht Niedersachsen - Niemcy. # Sprawy połączone C-270/97 oraz C-271/97.


title: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 kwietnia 2011 r. # Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga. # Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2007/36/WE - Wykonywanie niektórych praw akcjonariuszy spółek notowanych na rynku - Brak transpozycji w przewidzianym terminie. # Sprawa C-390/10.

text:
      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 kwietnia 2011 r. – Komisja przeciwko Luksemburgowi
      (sprawa C‑390/10)
      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 2007/36/WE – Wykonywanie niektórych praw akcjonariuszy spółek notowanych na rynku – Brak transpozycji w przewidzianym terminie
      Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Badanie zasadności przez Trybunał – Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę – Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 258 TFUE; dyrektywa 2007/36 Parlamentu Europejskiego
         i Rady) (por. pkt 11-14)

      Przedmiot

               Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieprzyjęcie lub nieprzedstawienie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych
                  w celu zastosowania się do dyrektywy 2007/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie wykonywania
                  niektórych praw akcjonariuszy spółek notowanych na rynku (Dz.U. L 184, s. 17).

            Sentencja

                  1)

                  	Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania
                     się do dyrektywy 2007/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie wykonywania niektórych praw
                     akcjonariuszy spółek notowanych na rynku, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej
                     dyrektywy.

                  2)

                  	Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.


Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 maja 1999 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej. # Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego. # Sprawa C-185/98.


Wyrok Trybunału z dnia 14 października 1987 r. # Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawa 248/84.