title: Sprawa C-310/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez par Lunds tingsrätt (Szwecja) w dniu 5 lipca 2007 r. — Szwecja (Tillsynsmyndigheten i Konkurser) przeciwko Holmqvist

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez par Lunds tingsrätt (Szwecja) w dniu 5 lipca 2007 r. — Szwecja (Tillsynsmyndigheten i Konkurser) przeciwko Holmqvist
   (Sprawa C-310/07)
   (2007/C 211/44)
   Język postępowania: szwedzki
   Sąd krajowy
   Lunds tingsrätt (Szwecja)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Szwecja (Tillsynsmyndigheten i Konkurser)

      Strona pozwana: Holmqvist
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 8a dyrektywy Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (1), zmienionej ostatnio dyrektywą 2002/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. (2) należy dokonywać w ten sposób, że aby uznać, że przedsiębiorstwo prowadzi działalność na terytorium danego państwa członkowskiego konieczne jest, aby to przedsiębiorstwo posiadało oddział lub stałe przedstawicielstwo w tym państwie członkowskim?

               2)

               W razie odpowiedzi przeczącej, jakie są niezbędne przesłanki ku temu, aby uznać, że przedsiębiorstwo prowadzi działalność na terytorium kilku państw członkowskich?

               3)

               Jeśli należałoby uznać, że przedsiębiorstwo prowadzi działalność na terytorium kilku państw członkowskich i że pracownik wykonuje pracę na jego rzecz w kilku z tych państw członkowskich, według jakich kryteriów należy określić miejsce, w którym zwykle wykonywana jest praca?

               4)

               Czy art. 8a dyrektywy 80/987, zmienionej ostatnio dyrektywą 2002/74 wywołuje skutek bezpośredni?

      (1)  Dz.U. L 283, str. 23.

      (2)  Dz.U. L 270, str. 10.


title: Sprawa F-95/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 3 maja 2016 r. – Pals/Komisja

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/50

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 3 maja 2016 r. – Pals/Komisja
   (Sprawa F-95/15) (1)

   (2016/C 222/79)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015, s. 84.


title: Sprawa C-87/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Vicenza — Sezione distaccata di Schio — (Włochy) w dniu 15 lutego 2010 r. — Edil Centro SpA przeciwko Electrosteel Europe sa

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Vicenza — Sezione distaccata di Schio — (Włochy) w dniu 15 lutego 2010 r. — Edil Centro SpA przeciwko Electrosteel Europe sa
   (Sprawa C-87/10)
   2010/C 100/45
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Ordinario di Vicenza

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Electrosteel Europe sa

      Strona pozwana: Edil Centro SpA

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 44/2001 (1), oraz prawo wspólnotowe w ogólności, w zakresie, w jaki stanowi, że miejscem wykonania zobowiązania jest, w przypadku sprzedaży rzeczy ruchomych, miejsce, w którym rzeczy te zgodnie z umową zostały dostarczone albo miały zostać dostarczone, należy interpretować w ten sposób, iż miejscem dostawy, istotnym dla celów wskazania sądu właściwego, jest miejsce ostatecznego przeznaczenia towarów będących przedmiotem umowy, czy w ten sposób, iż tym miejscem dostawy jest miejsce, w którym sprzedający zwalnia się z obowiązku dostawy zgodnie z normami materialnymi mającymi zastosowanie w danej sprawie, czy też powyższy przepis ma być interpretowany w jeszcze inny sposób?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz. U. L 12, s. 1).


title: Sprawa T-117/14: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Cargil przeciwko Radzie

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/23

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Cargil przeciwko Radzie
   (Sprawa T-117/14)
   2014/C 151/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cargil SACI (Buenos Aires, Argentyna) (przedstawiciele: J. Bellis i R. Luff, lawyers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. 2013 L 315, s. 2), w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącej; i

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego naruszenia przez instytucje prawa w ustaleniach faktycznych poprzez stwierdzenie, że doszło do zakłócenia cen ziaren soi i oleju sojowego uzasadniającego zastosowanie zdania drugiego art. 2 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (1).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący niemożności zastosowania drugiego zdania art. 2 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, który został zastosowany przez instytucje, do przywozów z członka WTO, ponieważ jest to sprzeczne z antydumpingowym porozumieniem WTO.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że ocena szkody nie uwzględniła czynników, które przerywają związek przyczynowy pomiędzy podniesionym rzekomym dumpingowym przywozem z naruszeniem art. 3 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej


title: Sprawa T-110/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 marca 2007 r. — Sequeira Wandschneider przeciwko Komisji (Urzędnicy — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za lata 2001/2002 — Skarga o uchylenie — Uzasadnienie — Ocena zasług — Dowody — Skarga o odszkodowanie)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/38

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 marca 2007 r. — Sequeira Wandschneider przeciwko Komisji
   (Sprawa T-110/04) (1)

   (Urzędnicy - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za lata 2001/2002 - Skarga o uchylenie - Uzasadnienie - Ocena zasług - Dowody - Skarga o odszkodowanie)
   (2007/C 95/75)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Paulo Sequeira Wandschneider (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo G. Vandersanden i A. Finchelstein, następnie G. Vandersanden i C. Ronzi, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji z dnia 23 kwietnia 2003 r. w sprawie sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej sporządzonego dla skarżącego za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. oraz wniosek o zasądzenie odszkodowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja z dnia 23 kwietnia 2003 r. w sprawie sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej sporządzonego dla skarżącego za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. zostaje uchylona.

               2)

               Skarga o odszkodowanie zostaje oddalona.

               3)

               Komisja poniesie całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004 r.


title: Sprawa T-147/10: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2010 r. — Meda Pharma przeciwko OHIM — Nycomed (ALLERNIL)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/40

         Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2010 r. — Meda Pharma przeciwko OHIM — Nycomed (ALLERNIL)
   (Sprawa T-147/10)
   2010/C 148/68
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Meda Pharma GmbH & Co. KG (Bad Homburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger i R. Kunze)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Nycomed GmbH (Konstancja, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 29 września 2009 r. w sprawie R 697/2007-4 w zakresie dotyczącym sprzeciwu opartego na istnieniu zarejestrowanego w Niemczech pod numerem 1 042 583 znaku towarowego „ALLERGODIL” wniesionego wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 4 066 452„ALLERNIL”;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Nycomed GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ALLERNIL” dla towarów z klasy 5 (zgłoszenie nr 4 066 452)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy nr 1 042 583„ALLERGODIL” dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w niniejszym przypadku nie zastosowano w sposób prawidłowy zasad prawa znaków towarowych dotyczących prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009 z powodu niedopełnienia obowiązku uzasadnienia.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa F-87/07: Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2007 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/45

         Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2007 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-87/07)
   (2007/C 247/73)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G.Cipressa, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności pisma ADMIN.B.2 MB/hm (2006) 29517 z dnia 18 grudnia 2006 r.

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji, niezależnie od jej formy, którą Komisja oddaliła wniosek skarżącego z dnia 2 sierpnia 2006 r., skierowany przez niego do organu powołującego, a dotyczący uzyskania: po pierwsze zadośćuczynienia za poniesioną przez skarżącego do tego dnia krzywdę wynikającą z niezgodnych z prawem aktów, czynów i zachowań strony pozwanej dotyczących trzech zaświadczeń lekarskich przedstawionych przez skarżącego latem 2001 r. (zwanej dalej „przedmiotową krzywdą”), a po drugie pozwolenia, na podstawie art. 19 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, na przedstawianie dowodów w ramach postępowań, które skarżący zamierza wszcząć w związku z wyżej wymienionymi aktami, czynami i zachowaniami oraz na przedstawienie organom sądowym pisma z dnia 14 sierpnia 2001 r., podpisanego przez zastępcę szefa służby medycznej Komisji;

               —

               Stwierdzenie w niezbędnym zakresie nieważności pisma z dnia 27 kwietnia 2007 r. nr ADMIN.B.2/MB/ade D(07) 9132, oddalającego zażalenie skarżącego z dnia 12 stycznia 2007 r. na oddalenie jego wniosku z dnia 2 sierpnia 2006 r.;

               —

               Stwierdzenie, że akty, czyny i zachowania, których dotyczy wniosek z dnia 2 sierpnia 2006 r., miały miejsce i stwierdzenie — przynajmniej incydentalnie — ich niezgodności z prawem;

               —

               Zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 100 000 EUR, ewentualnie kwoty wyższej lub niższej, jaką Sąd uzna za słuszną i sprawiedliwą, tytułem zadośćuczynienia za tę część przedmiotowej krzywdy, która została wyrządzona do dnia wniesienia skargi;

               —

               Zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego, za każdy dzień poczynając od dnia następującego po dniu wniesieniu skargi do dnia wykonania wszystkich bez wyjątku orzeczeń uwzględniających roszczenia skarżącego przedstawione w niniejszej skardze, kwoty 20 EUR, ewentualnie kwoty wyższej lub niższej, jaką Sąd uzna za słuszną i sprawiedliwą, płatnej pierwszego dnia każdego miesiąca z tytułu praw nabytych na tej podstawie w miesiącu poprzednim, tytułem zadośćuczynienia za tę część przedmiotowej krzywdy, jaka zostanie poniesiona w okresie od dnia następującego po dniu wniesieniu skargi do dnia wykonania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swoich żądań skarżący podnosi trzy zarzuty: 1) całkowity brak uzasadnienia wynikający z jego nielogiczności, niespójności, nieracjonalności, niejasności i pozorności argumentów strony pozwanej; 2) ciężkie i oczywiste naruszenie prawa, 3) naruszenie obowiązku pomocy i ochrony oraz dobrej administracji.


title: Sprawa C-289/10 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 12 września 2011 r. — Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Zamówienia publiczne na usługi — Przetarg — Analiza, opracowanie, utrzymanie i wsparcie zdalnych systemów kontroli towarów objętych podatkiem akcyzowym — Odrzucenie oferty — Brak uzasadnienie odrzucenia)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/21

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 12 września 2011 r. — Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej
      (Sprawa C-289/10 P) (1)

      (Odwołanie - Zamówienia publiczne na usługi - Przetarg - Analiza, opracowanie, utrzymanie i wsparcie zdalnych systemów kontroli towarów objętych podatkiem akcyzowym - Odrzucenie oferty - Brak uzasadnienie odrzucenia)
      (2012/C 25/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciel: N. Korogiannakis, dikigoros)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel: M. Wilderspin, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) z dnia 19 marca 2010 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (T-50/05), na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 listopada 2004 r. o odrzuceniu oferty złożonej przez wnoszącą odwołanie w ramach postępowania w sprawie udzielenia zamówienia publicznego na analizę, opracowanie, utrzymanie i wsparcie zdalnych systemów kontroli towarów objętych podatkiem akcyzowym oraz decyzji o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.


title: Sprawa C-254/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága — Węgry) — Szabolcs-Szatmár-Bereg Megyei Rendőrkapitányság Záhony Határrendészeti Kirendeltsége przeciwko Oskarowi Shomodiemu (Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Mały ruch graniczny na zewnętrznych granicach lądowych państw członkowskich — Rozporządzenie (WE) nr 1931/2006 — Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 — Maksymalny czas trwania pobytu — Zasady obliczania)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága — Węgry) — Szabolcs-Szatmár-Bereg Megyei Rendőrkapitányság Záhony Határrendészeti Kirendeltsége przeciwko Oskarowi Shomodiemu
   (Sprawa C-254/11) (1)

   (Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Mały ruch graniczny na zewnętrznych granicach lądowych państw członkowskich - Rozporządzenie (WE) nr 1931/2006 - Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 - Maksymalny czas trwania pobytu - Zasady obliczania)
   2013/C 156/05
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Szabolcs-Szatmár-Bereg Megyei Rendőrkapitányság Záhony Határrendészeti Kirendeltsége

      Strona pozwana: Oskar Shomodi

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága — Wykładnia art. 2 lit. a), art. 3 ust. 3 i art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1931/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającego przepisy dotyczące małego ruchu granicznego na zewnętrznych granicach lądowych państw członkowskich i zmieniającego postanowienia Konwencji z Schengen (Dz.U. L 405, s. 1) oraz innych właściwych przepisów dorobku Schengen — Odmówienie obywatelowi państwa trzeciego wjazdu na terytorium państwa członkowskiego w ramach małego ruchu granicznego ze względu na to, że łączny czas trwania pojedynczych pobytów zainteresowanego we wspomnianym państwie członkowskim w okresie sześciu miesięcy poprzedzających sporny wniosek o wjazd przekroczyła maksymalny dozwolony czas trwania — Zasady obliczania maksymalnego czasu pobytu w ramach systemu małego ruchu granicznego

      Sentencja

               1)

               Rozporządzenie (WE) nr 1931/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające przepisy dotyczące małego ruchu granicznego na zewnętrznych granicach lądowych państw członkowskich i zmieniające postanowienia konwencji z Schengen należy interpretować w ten sposób, że posiadacz zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego wydanego w ramach szczególnego systemu małego ruchu granicznego wprowadzonego w życie tym rozporządzeniem powinien móc — w granicach przewidzianych w tym rozporządzeniu i w umowie dwustronnej zawartej w celu jego wykonania między państwem trzecim, którego jest obywatelem, a sąsiadującym państwem członkowskim — po pierwsze swobodnie przemieszczać się w strefie przygranicznej przez okres trzech miesięcy, jeżeli jego pobyt nie został przerwany, a po drugie — korzystać z nowego trzymiesięcznego prawa pobytu po każdym przerwaniu pobytu.

               2)

               Artykuł 5 rozporządzenia nr 1931/2006 należy interpretować w ten sposób, że przerwanie pobytu, o którym mowa w tym przepisie, oznacza przekroczenie — niezależnie od jego częstotliwości, nawet jeżeli ma miejsce kilkakrotnie w ciągu dnia — granicy między przygranicznym państwem członkowskim a państwem trzecim, w którym ma miejsce zamieszkania posiadacz zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego, zgodnie z warunkami określonymi w tym zezwoleniu.

      (1)  Dz.U. C 232 z 6.8.2011.


title: Sprawa T-526/13: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – H&M Hennes & Mauritz/OHIM – Yves Saint Laurent (Torebki) [Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający torebki — Wcześniejszy wzór — Podstawa unieważnienia — Indywidualny charakter — Artykuł 6 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/24

         Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – H&M Hennes & Mauritz/OHIM – Yves Saint Laurent (Torebki)
   (Sprawa T-526/13) (1)

   ([Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający torebki - Wcześniejszy wzór - Podstawa unieważnienia - Indywidualny charakter - Artykuł 6 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Obowiązek uzasadnienia])
   (2015/C 346/27)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: H&M Hennes & Mauritz BV & Co. KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Hartwig i A. von Mühlendahl)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Yves Saint Laurent SAS (Paryż, Francja) (przedstawiciel: awokat N. Decker)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 lipca 2013 r. (sprawa R 208/2012-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru pomiędzy H&M Hennes & Mauritz BV & Co. KG a Yves Saint Laurent SAS.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               H&M Hennes & Mauritz BV & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania, włącznie z kosztami poniesionymi przez Yves Saint Laurent SAS w toku postępowania przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 359 z 7.12.2013.


title: Sprawa F-3/15: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2015 r. – ZZ i ZZ/Komisja

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/25

         Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2015 r. – ZZ i ZZ/Komisja
   (Sprawa F-3/15)
   (2015/C 096/32)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i ZZ (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji oddalających wnioski skarżących mające na celu uzyskanie zwrotu części składek na system emerytalny Unii Europejskiej, które zostały pobrane od ich wynagrodzenia, a także wniosku o dokonanie ponownej oceny dodatkowych lat służby związanych z przeniesieniem uprawnień emerytalnych nabytych przed rozpoczęciem przez nich służby do systemu Unii Europejskiej.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie braku obowiązywania art. 22 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 listopada 2014 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-403/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 24 lipca 2015 r. – Maxime Lefort/Ministre de l'Enseignement supérieur et de la recherche

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 24 lipca 2015 r. – Maxime Lefort/Ministre de l'Enseignement supérieur et de la recherche
   (Sprawa C-403/15)
   (2015/C 302/37)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour administrative

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Maxime Lefort

      Strona pozwana: Ministre de l'Enseignement supérieur et de la recherche

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy aby skutecznie spełnić wymogi niedyskryminacji w świetle przepisów art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. (1) w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii wraz z art. 45 ust. 2 TFUE, na tle art. 33 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w stosownym przypadku wraz z jej art. 7, w aspekcie uwzględnienia rzeczywistego stopnia powiązania studenta nierezydenta składającego wniosek o pomoc finansową na pobieranie nauki w ramach szkolnictwa wyższego ze społeczeństwem i rynkiem pracy Luksemburga, będącego państwem członkowskim, w którym pracownik przygraniczny był zatrudniony lub prowadził działalność na warunkach określonych w art. 2a ustawy z dnia 22 czerwca 2000 r. o pomocy finansowej państwa na pobieranie nauki w ramach szkolnictwa wyższego, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 19 lipca 2013 r. jako bezpośrednia konsekwencja wyroku TSUE z dnia 20 czerwca 2013 r. w sprawie C-20/12 (2)

                           —

                           należy zrównać postawiony temu studentowi warunek bycia „dzieckiem” tego pracownika przygranicznego z warunkiem bycia jego „zstępnym w linii prostej i w pierwszym stopniu, którego filiacja względem niego jest prawnie ustalona”, podkreślając istniejącą między studentem a pracownikiem przygranicznym więź filiacyjną, która miałaby leżeć u podstaw wymienionego powiązania, czy też

                           —

                           należy podkreślić okoliczność, że pracownik przygraniczny – choć niekoniecznie występuje między nim a studentem prawna wieź filiacyjną – „nadal przyczynia się do utrzymania studenta”, w szczególności gdy można ustalić powiązanie wynikające ze wspólnoty domowej łączące go z jednym z rodziców studenta, z którym to rodzicem łączy studenta prawnie ustalona więź filiacyjna?

               2)

               W tym drugim ujęciu, kiedy przyczynianie się pracownika przygranicznego – z założenia nieobowiązkowe – nie jest wyłączne, lecz równoległe z przyczynianiem się rodzica lub rodziców, z którymi studenta łączy prawna więź filiacyjna i którzy w związku z tym mają co do zasady ustawowy obowiązek utrzymania go, czy to przyczynianie się do utrzymania powinno spełniać pewne kryteria istotności?

      (1)  Dz.U. L 141, s. 1.

      (2)  EU:C:2013:411


title: Sprawa T-463/10: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2010 r. — Ocean Trawlers przeciwko Komisji

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/44

         Skarga wniesiona w dniu 27 września 2010 r. — Ocean Trawlers przeciwko Komisji
   (Sprawa T-463/10)
   ()
   2010/C 328/72
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ocean Trawlers Ltd (Killybegs, Irelandia), (przedstawiciele: A. Collins SC, N. Travers, Barrister i D. Barry, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2010 r., notyfikowanej jako dokument C(2010) 4750 — pismo do Irlandii, oddalającej wniosek o zwiększenie zdolności połowowej nowego trawlera do połowów pelagicznych, który miał zastąpić MFV Golden Rose, oraz zastąpienie decyzji w przedmiocie wyżej wymienionego wniosku, zawartej w decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r. dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO-IV) w celu poprawy bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów i warunków pracy w odniesieniu do statków o całkowitej długości przekraczającej 12m (Dz.U. 2003 L 90, s. 48), której nieważność stwierdzono wyrokiem Trybunału z dnia 17 kwietnia 2008 r. w sprawach połączonych C-373/06 P, C-379/06 P i C-382/06 P, Flaherty i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. 2008 I-2649; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca, na podstawie art. 263 TFUE, żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2010 r., notyfikowanej jako dokument C(2010) 4750 — pismo do Irlandii, oddalającej wniosek o zwiększenie zdolności połowowej nowego trawlera do połowów pelagicznych, który miał zastąpić MFV Golden Rose oraz zastąpienia decyzji w przedmiocie wyżej wymienionego wniosku, zawartej w decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r. dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO-IV) w celu poprawy bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów i warunków pracy w odniesieniu do statków o całkowitej długości przekraczającej 12m (Dz.U. L 90, s. 48), której nieważność stwierdzono wyrokiem Trybunału z dnia 17 kwietnia 2008 r. w sprawach połączonych C-373/06 P, C-379/06 P i C-382/06 P, Flaherty i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. 2008 I-2649.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               Po pierwsze skarżąca twierdzi, że Komisja działała bez podstawy prawnej. Artykuł 4 ust. 2 decyzji 97/413/WE z dnia 26 czerwca 1997 r. w sprawie celów i szczególnych zasad restrukturyzacji sektora rybołówstwa wspólnotowego, w okresie od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 31 grudnia 2001 r., w celu osiągnięcia trwałej równowagi pomiędzy zasobami i ich eksploatacją (Dz.U. 1997 L 175, s. 27), stanowi w dalszym ciągu podstawę prawną zaskarżonej decyzji i w związku z tym, jak twierdzi skarżąca, Komisja nie miała podstaw prawnych do wydania zaskarżonej decyzji jako decyzji ad hoc.

               Po drugie, skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne. Podnosi ona, że zaskarżona decyzji wydana na podstawie decyzji Rady nr 97/413/WE, winna była zostać przyjęta w ramach procedury komitetów zarządzających, oraz że decydując o wydaniu decyzji jako decyzji ad hoc, Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne.

               Po trzecie, skarżąca twierdzi, że dokonując błędnej wykładni art. 4 ust. 2 decyzji Rady nr 97/413/WE Komisja nadużyła swych uprawnień, w szczególności opierając się na niemających znaczenia kryteriach i pomijając definicję pojęcia „nakład połowowy” ustanowioną w decyzji Komisji nr 97/413/WE i w regulacjach wspólnotowych w dziedzinie rybołówstwa obowiązujących w momencie składania przez skarżącą wniosku o zwiększenie zdolności połowowej w grudniu 2001 r.

               Ponadto skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzji w zakresie w jakim ocenia jego wniosek o zwiększenie zdolności połowowej jest obarczona licznymi oczywistymi błędami. W szczególności skarżąca twierdzi, że decyzja Komisji o oddaleniu jego wniosku z tego względu, iż powierzchnia pokładu głównego nowej jednostki jest większa niż powierzchnia pokładu głównego Golden Rose jest oczywiście błędna, jak również założenie leżące u jej podstaw, że nowa jednostka będzie miała większą „zdolność połowową” niż Golden Rose.

               Wreszcie skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo do równego traktowania. Podnosi ona, że oddalenie wniosku przez Komisję z powodu większej powierzchni pokładu głównego nowej jednostki stanowi istotną różnicę w traktowaniu, równoznaczną z niedopuszczalną dyskryminacją w porównaniu z zupełnie innym podejściem przyjętym przez Komisję przy rozpatrywaniu niektórych wniosków o zwiększenie zdolności połowowej uwzględnionych w decyzji Komisji nr 2003/245, a także w odniesieniu to jednego z wniosków, początkowo oddalonego mocą tej decyzji a następnie uwzględnionego w decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2010 r., notyfikowanej jako dokument C(2010) 4765.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 272 z 25.10.2008 .

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/1

         (2008/C 285/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 272 z 25.10.2008.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 260 z 11.10.2008.

      Dz.U. C 247 z 27.9.2008.

      Dz.U. C 236 z 13.9.2008.

      Dz.U. C 223 z 30.8.2008.

      Dz.U. C 209 z 15.8.2008.

      Dz.U. C 197 z 2.8.2008.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-163/06: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2006 r. — BA.LA. di Lanciotti V. & C. S.A.S. i in. przeciwko Komisji

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/26

         Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2006 r. — BA.LA. di Lanciotti V. & C. S.A.S. i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-163/06)
   (2006/C 190/48)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: BA.LA. di Lanciotti V. & C. S.A.S. i in. (przedstawiciele: P.M. Tabellini, G. Celona, E. Bidoggia i E.M. Tabellini, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi w odniesieniu do wszystkich skarżących,

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 i 2 lit. b) oraz motywów 28-31 oraz 250-252 rozporządzenia Komisji (WE) nr 553/2006 z dnia 23 marca 2006 r. nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu, oraz wszelkich środków przygotowawczych lub z nim związanych, w części w jakiej definiują obuwie dziecięce i wyłączają je z zakresu obowiązywania cła antydumpingowego,

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący w niniejszej sprawie są producentami, wyłącznie lub w przeważającej części, obuwia dziecięcego. Są oni zlokalizowani w sposób skoncentrowany terytorialnie tworząc „okręg obuwniczy” na granicy pomiędzy prowincjami Fermo i Macerata.
   Na poparcie swych zarzutów skarżący podnoszą:

               —

               nadużycie władzy w zakresie w jakim pozwana zastosowała procedurę wprowadzoną i ściśle uregulowaną — w wykonaniu porozumień międzynarodowych — rozporządzeniem podstawowym, dla niesprecyzowanych celów socjalnych (motywy od 250 do 252), co prowadziłoby do wyłączenia znacznej części produktów — które nie są podobne, lecz identyczne — z definicji przemysłu wspólnotowego,

               —

               oczywisty błąd co do okoliczności faktycznych w zakresie uznania, że obuwiem dziecięcym jest obuwie o długości podeszwy wewnętrznej mniejszej niż 24 cm, charakterystyki fizycznej i technicznej obuwia dziecięcego, opisu sektora dotkniętego dumpingiem, rzekomych szkód finansowych wyrządzonych rodzinom i rzeczywistej szkody poniesionej przez przemysł produkujący obuwie dziecięce,

               —

               naruszenie celnej nomenklatury towarowej ustanowionej konwencją międzynarodową i przyjętej decyzją Rady z dnia 7 kwietnia 1987 r. w zakresie w jakim zaskarżone rozporządzenie posługuje się rozmiarem podeszwy wewnętrznej dla celów rozróżnienia pomiędzy poszczególnymi rodzajami obuwia.

         Na zakończenie skarżący podnoszą naruszenie zasady równego traktowania i niedyskryminacji.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 października 2004 r. w sprawie C-505/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Jakość wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi — Dyrektywa 80/778/EWG)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/17

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 28 października 2004 r.
   w sprawie C-505/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Jakość wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi - Dyrektywa 80/778/EWG)
   (2005/C 6/32)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-505/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: G. Valero Jordana i F. Simonetti), przeciwko Republice Francuskiej (pełnomocnicy: G. de Bergues i C. Mercier), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom Państwa w trybie art. 226 WE, Trybunał (czwarta izba), w składzie: J. N. Cunha Rodrigues, pełniący obowiązki prezesa czwartej izby, E. Juhász (sprawozdawca) i M. Ilešič, sędziowie; rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 28 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygniecie:

               1)

               Nie przestrzegając wymagań dyrektywy Rady 80/778/EWG z dnia 15 stycznia 1980 w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi w Bretanii, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 7 ust. 6 i załącznika I do tej dyrektywy.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.1.2004.


title: Sprawa F-78/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 3 czerwca 2015 r. – Gross/ESDZ (Służba publiczna — Personel EZDZ — Urzędnicy — Awans — Artykuły 43 i 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Porównanie osiągnięć wszystkich uprawnionych do ubiegania się o awans urzędników — Urzędnicy przedstawieni do awansu przez służby EZDZ i urzędnicy nieprzedstawieni przez nie — Uwzględnienie sprawozdań z oceny — Wyłącznie dosłowne oceny)

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/27

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 3 czerwca 2015 r. – Gross/ESDZ
   (Sprawa F-78/14) (1)

   ((Służba publiczna - Personel EZDZ - Urzędnicy - Awans - Artykuły 43 i 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Porównanie osiągnięć wszystkich uprawnionych do ubiegania się o awans urzędników - Urzędnicy przedstawieni do awansu przez służby EZDZ i urzędnicy nieprzedstawieni przez nie - Uwzględnienie sprawozdań z oceny - Wyłącznie dosłowne oceny))
   (2015/C 228/39)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Philipp Oliver Gross (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. de Abreu Caldas, M. de Abreu Caldas i J.N. Louis, następnie adwokat J.N. Louis)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i M. Silva, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie przyznania skarżącym awansu do kolejnej grupy zaszeregowania w ramach postępowania w sprawie awansu (2013) w Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych (ESDZ).

      Sentencja wyroku

               1.

               Stwierdza się nieważność decyzji organu powołującego Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych z dnia 9 października 2013 r. w sprawie sporządzenia listy urzędników awansowanych w postępowaniu w sprawie awansu (2013) w zakresie, w jakim lista ta nie zawiera nazwiska P.O. Grossa.

               2.

               Europejska Służba Działań Zewnętrznych pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez P.O. Grossa.

      (1)  Dz.U. C 388 z 3.11.2014, s. 31.


title: Sprawa T-361/06: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Ballast Nedam przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Prawo do obrony — Skutki wyroku stwierdzającego nieważność względem osób trzecich)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/18

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Ballast Nedam przeciwko Komisji
   (Sprawa T-361/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Prawo do obrony - Skutki wyroku stwierdzającego nieważność względem osób trzecich)
   2012/C 355/36
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Ballast Nedam NV (Nieuwegein, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci A. Bosman i J. van de Hel, a następnie adwokaci A. Bosman i E. Oude Elferink)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, A. Nijenhuis i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez adwokatów F. Wijckmansa, F. Tuytschaevera i L. Gyselena, a następnie przez adwokatów F. Wijckmansa i F. Tuytschaevera)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 (WE) (sprawa COMP/F/38.456 — Asfalt (Niderlandy)) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej, oraz, tytułem żądania ewentualnego, z jednej strony żądanie stwierdzenia częściowej nieważności tej decyzji w zakresie, w jakim ustalono w niej czas trwania naruszenia w odniesieniu do skarżącej, oraz z drugiej strony żądanie obniżenia kwoty nałożonej na nią grzywny.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ballast Nedam NV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Sprawa T-436/04: Skarga wniesiona w dniu 26 października 2004 r. przez Carlosa Sáncheza Ferriza przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/43

         Skarga wniesiona w dniu 26 października 2004 r. przez Carlosa Sáncheza Ferriza przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-436/04)
   (2005/C 6/85)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 26 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Carlosa Sáncheza Ferriza, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez Gilles'a Bounéou i Frédérica Frabettiego, adwokatów przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności listy urzędników awansowanych w ramach procedury awansowania w 2003 r. w zakresie, w jakim lista ta nie zawiera nazwiska skarżącego, jak również, incydentalnie, aktów przygotowawczych do wydania tej decyzji;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności przyznania punktów do uzyskania awansu w ramach procedury awansowania w 2003 r. w odniesieniu do skarżącego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojej skargi, skarżący podnosi zarzuty identyczne z zarzutami podniesionymi przez skarżących w sprawie T-434/04.


title: Sprawa F-74/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 26 lutego 2013 r. — Bojc Golob przeciwko Komisji (Służba publiczna — Członek personelu kontraktowego — Umowa na czas nieokreślony — Rozwiązanie)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/46

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 26 lutego 2013 r. — Bojc Golob przeciwko Komisji
   (Sprawa F-74/11) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu kontraktowego - Umowa na czas nieokreślony - Rozwiązanie)
   2013/C 114/69
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aleksandra Bojc Golob (Domžale, Słowenia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, A. Blot i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o rozwiązaniu zawartej ze skarżącą umowy o pracę na czas nieokreślony.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Aleksandra Bojc Golob pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 290 z 1.10.2011, s. 20.


title: Sprawa C-237/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Dieter Janecek przeciwko Freistaat Bayern (Dyrektywa 96/62/WE — Ocena i zarządzanie jakością otaczającego powietrza — Ustalenie dopuszczalnej wartości — Prawo osoby trzeciej doznającej uszczerbku na zdrowiu do wystąpienia o sporządzenie planu działania)

text:
               13.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Dieter Janecek przeciwko Freistaat Bayern
   (Sprawa C-237/07) (1)

   (Dyrektywa 96/62/WE - Ocena i zarządzanie jakością otaczającego powietrza - Ustalenie dopuszczalnej wartości - Prawo osoby trzeciej doznającej uszczerbku na zdrowiu do wystąpienia o sporządzenie planu działania)
   (2008/C 236/05)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesverwaltungsgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dieter Janecek

      Strona pozwana: Freistaat Bayern
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesverwaltungsgericht — Wykładnia art. 7 ust. 3 dyrektywy Rady 96/62/WE z dnia 27 września 1996 r. w sprawie oceny i zarządzania jakością otaczającego powietrza (Dz.U. L 296, s. 55) — Prawo osoby trzeciej doznającej uszczerbku na zdrowiu do wystąpienia o sporządzenie planu działania, o którym mowa w tej dyrektywie, w sytuacji, gdy osobie tej przysługuje na podstawie prawa krajowego prawo do dochodzenia przed sądami o podjęcie środków przeciwdziałających przekroczeniu dopuszczalnej wartości emisji pyłu
   Sentencja

               1)

               Artykuł 7 ust. 3 dyrektywy Rady 96/62/WE z dnia 27 września 1996 r. w sprawie oceny i zarządzania jakością otaczającego powietrza, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r. 96/62 powinien być interpretowany w ten sposób, że w przypadku niebezpieczeństwa przekroczenia dopuszczalnych wartości lub progów alarmowych, bezpośrednio dotknięte tym jednostki mogą domagać się od właściwych organów krajowych sporządzenia planu działań, także wówczas gdy na podstawie prawa krajowego przysługują im inne środki umożliwiające wystąpienie do tych organów o podjęcie środków w celu zwalczania zanieczyszczenia atmosferycznego.

               2)

               Państwa członkowskie w ramach planu działań i w perspektywie krótkoterminowej, są zobowiązane, pod kontrolą sądów krajowych, jedynie do przyjęcia środków, które umożliwią ograniczenie do minimum niebezpieczeństwa przekroczenia dopuszczalnych wartości lub progów alarmowych i stopniowe osiągniecie poziomów znajdujących się poniżej tymi wartościami, z uwzględnieniem okoliczności faktycznych i ogółu wchodzących w grę interesów.

      (1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.


title: Sprawa T-463/13: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2013 r. — Comunidad Autónoma de Galicia przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/25

         Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2013 r. — Comunidad Autónoma de Galicia przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-463/13)
   2013/C 304/43
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Comunidad Autónoma de Galicia (Santiago de Compostela, Hiszpania) (przedstawiciele: M. Lorenzo Outón, P. Egerique Mosquera, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, poprzez orzeczenie, że przypadku Comunidad Autónoma de Galicia dokonane czynności nie stanowiły bezprawnej pomocy państwa;

               —

               pomocniczo, na wypadek nieuwzględnienia wcześniejszego wniosku, o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części, poprzez stwierdzenie, że RETEGAL nie jest bezpośrednim beneficjentem bezprawnej pomocy państwa; i

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżoną decyzją w niniejszej sprawie jest ta sama decyzja, co w sprawie T-461/13 Hiszpania przeciwko Komisji oraz w sprawie T-462/13 Comunidad Autónoma del País Vasco i Itelazpi przeciwko Komisji.
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do już podniesionych w ww. sprawach.
   Podnosi się, w szczególności:

               1)

               Naruszenie prawa przy stwierdzeniu istnienia pomocy państwa na podstawie art. 107 ust. 1 TFUE.

               2)

               Naruszenie art. 106 ust. 2 TFUE w ten sposób, iż Komisja nie stwierdziła, że sporne środki są zgodne z rynkiem wewnętrznym.

               3)

               Naruszenie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja przyznając co prawda, że w sektorze publicznym istnieją braki strukturalne oraz że kwestionowana interwencja publiczną leży w interesie powszechnym, kwalifikuje pomoc państwa jako niezgodną z rynkiem wewnętrznym z powodu naruszenia kryterium neutralności technologicznej.

               4)

               Popełnienie błędu w ustaleniach co do istnienia po stronie RETEGAL, stanowiącego instrumentalny środek Comunidad Autónoma de Galicia, przymiotu bezprawnej pomocy państwa, w zakresie w jakim środek ten ograniczył się do nabycia i instalacji sprzętu finansowanego ze spornych funduszy publicznych, w celu późniejszego przekazania ich użytkowania na rzecz gmin, aby mogły one świadczyć usługę publiczną transmisji telewizyjnych na obszarach wiejskich i odległych, tak aby w ten sposób pokryć lukę na rynku istniejącą na tych obszarach.


title: Sprawa T-158/17 R: Postanowienie wiceprezesa Sądu z dnia 21 kwietnia 2017 r. – Post Telecom/EBI (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe — Świadczenie usług łączności w miejskiej sieci komputerowej dla budynków i obiektów grupy EBI w Luksemburgu — Odrzucenie oferty oferenta i udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/30

         Postanowienie wiceprezesa Sądu z dnia 21 kwietnia 2017 r. – Post Telecom/EBI
   (Sprawa T-158/17 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Świadczenie usług łączności w miejskiej sieci komputerowej dla budynków i obiektów grupy EBI w Luksemburgu - Odrzucenie oferty oferenta i udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 195/42)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Post Telecom SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: M. Thewes, C. Saettel oraz T. Chevrier, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (przedstawiciele: T. Gilliams, P. Kiiver oraz C. Solazzo, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów M. Belmessieriego oraz B. Schutysera)

      Przedmiot

   Wniesiony na podstawie art. 278 i 279 TFUE wniosek o zawieszenie wykonania decyzji EBI z dnia 6 stycznia 2017 r. odrzucającej ofertę skarżącej dla części nr 1 postępowania przetargowego OP-1305 o nazwie „Usługi łączności w miejskiej sieci komputerowej i w sieci rozległej dla grupy Europejskiego Banku Inwestycyjnego” oraz decyzji o udzieleniu tej części zamówienia innemu oferentowi.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Postanowienie z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie T-158/17 R zostaje uchylone.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-323/04: Skarga wniesiona dnia 4 sierpnia 2004 r. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Brandt Italia spa

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/50

         Skarga wniesiona dnia 4 sierpnia 2004 r. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Brandt Italia spa
   (Sprawa T-323/04)
   (2004/C 262/93)
   Język postępowania: włoski
   Dnia 4 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Europejskiej wniesiona przez spółkę Brandt Italia spa, reprezentowaną przez adwokatów Martijna van Empla, Claudio Visco i Salvatore Lamarcę.
   Strona skarżący zwróciła się do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 30 marca 2004 r. nr C(2004)930 final;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie częściowej nieważności tej decyzji, w zakresie jej art. 3, to jest w części, w której nakazuje państwu włoskiemu dokonać windykacji pomocy przyznanej niezgodnie z prawem;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami i wydatkami postępowania sądowego.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzja będąca przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu stwierdziła niezgodność ze wspólnym rynkiem pomocy Państwa w zakresie doraźnych postanowień dotyczących zatrudnienia, które Włochy wprowadziły w życie na podstawie dekretu z mocą ustawy nr 23 z dnia 14 lutego 2003 r. przekształconego w ustawę z dnia 17 kwietnia 2003 r., i nakazała rządowi włoskiemu windykację od skarżącej spółki przyznanej pomocy, którą otrzymała ona w związku z zakupem części przedsiębiorstwa chłodniczego Ocean spa per la refrigerazione, znajdującej się w Verolanuova w prowincji Brescia.
   W uzasadnieniu Brandt przede wszystkim zaprzecza twierdzeniu Komisji, jakoby dekret 22/2003 udzielał nabywcom korzyści o charakterze indywidualnym, z wynikającym z tego zakłóceniem konkurencji. W rzeczywistości wynikające z dekretu korzyści, których dotyczy to twierdzenie są na mocy obowiązującej regulacji Cassa Integrazione Guadagni e Mobilità (regulacja o charakterze powszechnym) ogólnie dostępne dla każdej spółki zatrudniającej pracowników z listy osób podlegających przemieszczeniu. Zatem, dekret 23/2003 poprawiając sytuację przemieszczanych pracowników nie wprowadza żadnej korzyści gospodarczej na rzecz nabywców, a w przedmiotowej sprawie na rzecz Brandt. Ponadto, spółka skarżąca zarzuca Komisji, że nie dokonała ona pełnej i precyzyjnej oceny skutków ekonomicznych krajowego środka, nie uwzględniając dodatkowych kosztów ponoszonych przez nabywców części przedsiębiorstwa, zobowiązanych do ponoszenia takich ciężarów i odpowiedzialności (socjalnych i finansowych), które nie obciążałyby ich przy braku spornego środka. Wreszcie, spółka skarżąca wskazuje na ogólny charakter przedmiotowego środka, który w rzeczywistości wywołuje takie same skutki jak te, które przewidują przepisy ustawy 223/91, mające charakter ogólny. Według skarżącej spółki, Komisja nakazała rządowi włoskiemu windykację korzyści finansowej, którą Brandt miał uzyskać na podstawie dekretu 23/2003 tytułem indywidualnym, w wyniku oceny tego dekretu dokonanej przy kwalifikacji środka jako ogólnego programu pomocy. Komisja nakazując zwrot pomocy indywidualnej w kontekście decyzji dotyczącej programu pomocy naruszyła art. 88 WE, naruszając również postanowienia rozporządzenia WE nr 659/1999. Ponadto, Komisja całkowicie pominęła dokonanie w przedmiotowej sprawie oceny domniemanej pomocy indywidualnej, której windykację nakazała. Powinna ona była rutynowo rozpocząć odrębne i odmienne postępowanie w celu oceny zgodności krajowego środka w świetle kryteriów stosowanych w przedmiocie pomocy indywidualnej lub zastosować instrumenty przewidziane rozporządzeniem (WE) nr 659/1999 w zakresie zastosowania tymczasowych środków windykacji.
   Skarżąca spółka wskazuje również na naruszenie art 88 i 89 WE i rozporządzeń 994/98 i 2204/2002. W tym przedmiocie wskazuje ona, że Komisja stwierdziła niezgodność z prawem ex tunc środka prawnego potencjalnie objętego wyjątkami wskazanymi w rozporządzeniu (WE) nr 2204/2002 i jako takiego podlegającego kwalifikacji jako pomoc istniejąca w rozumieniu art. 88 WE. Ponadto, Komisja niezgodnie z prawem przypisała sobie uprawnienie do stwierdzenia, że dekret 23/2003 nie jest objęty zakresem rozporządzenia (WE) nr 2204/2002, przekraczając granice przyznanych jej, na mocy art. 89 WE w związku z rozporządzeniami (WE) nr 994/98 i 2204/2002, uprawnień interwencyjnych.
   Skarżąca spółka wskazuje, że art. 3 decyzji, który nakłada na Włochy obowiązek windykacji od beneficjentów udzielonej pomocy, narusza zasadę ochrony zaufania.
   W ostatniej kolejności skarżąca spółka wskazuje na naruszenie obowiązku przedstawienia uzasadnienia zgodnie z postanowieniami art. 253 WE oraz wskazuje na nadużycie władzy w przedmiotowym postępowaniu.


title: Sprawa F-69/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 maja 2016 r. – Schmidt/Komisja

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/46

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 maja 2016 r. – Schmidt/Komisja
   (Sprawa F-69/13) (1)

   (2016/C 222/64)
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013, s. 31.


title: Sprawa C-123/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto oikeus (Finlandia) w dniu 9 marca 2011 r. — A Oy

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto oikeus (Finlandia) w dniu 9 marca 2011 r. — A Oy
   (Sprawa C-123/11)
   2011/C 145/24
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein hallinto oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Wnosząca odwołanie: A Oy

      Druga strona postępowania: Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö, Valtiovarainministeriö

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że spółka przejmująca w ramach jej opodatkowania może odliczyć straty pochodzące z działalności połączonej z nią spółki mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, która odbywała się na terytorium tego innego państwa przed dokonaniem połączenia, jeżeli spółka przejmująca nie utrzymuje w państwie siedziby spółki, która została połączona żadnego zakładu pracy i zgodnie z przepisami krajowymi może tylko wtedy dokonać odliczenia strat poniesionych przez spółkę, która została połączona, jeżeli spółka ta jest rezydentem albo straty związane są ze znajdującym się w tym państwie zakładem pracy?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: czy art. 49 i 54 TFUE mają znaczenie dla kwestii czy wysokość straty, która może zostać odliczona podlega ustaleniu w oparciu o przepisy podatkowe państwa siedziby spółki przejmującej czy też za straty, które mogą zostać odliczone należy uważać straty ustalone w państwie siedziby spółki, która została połączona w oparciu o przepisy tego państwa?


title: Sprawa T-786/14: Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2014 r. – Bourdouvali i in./Rada i in.

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/40

      Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2014 r. – Bourdouvali i in./Rada i in.
      (Sprawa T-786/14)
      (2015/C 073/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bourdouvali (Meneou, Cypr) i 47 innych skarżących (przedstawiciele: P. Tridimas, Barrister)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Unia Europejska reprezentowana przez Komisję Europejską, Eurogrupa reprezentowana przez Radę Unii Europejskiej, Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zasadzenie od pozwanych na rzecz skarżących kwot wskazanych w załączonym do skargi wykazie, powiększonych o odsetki naliczane od dnia 16 marca 2013 r. do dnia wydania wyroku przez Sąd;

                  —

                  obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

            Tytułem żądania ewentualnego strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że Unia Europejska lub pozwane instytucje ponoszą odpowiedzialność pozaumowną;

                  —

                  określenie procedury celem ustalenia możliwej do pokrycia straty rzeczywiście poniesionej przez skarżących;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżący (ogółem 48) są deponentami, udziałowcami lub posiadaczami obligacji Bank of Cyprus Public Company Ltd lub Cyprus Popular Bank Public Co. Ltd. Dochodzą odszkodowania zgodnie z art. 268 i art. 340 akapity drugi i trzeci TFUE – regulującymi odpowiedzialność pozaumowną Unii – z tytułu strat, jakie ponieśli w wyniku środków podjętych przez pozwane instytucje, które zastosowały w stosunku do Republiki Cypryjskiej mechanizm bail-in.
      Skarżący podnoszą, że pozwane instytucje zastosowały w stosunku do Republiki Cypryjskiej mechanizm bail-in, który doprowadził bezpośrednio do straty ich depozytów i udziałów. W opinii skarżących instrumenty bail-in przyjęte przez Republikę Cypryjską zostały wprowadzone wyłącznie celem wykonania środków przyjętych przez pozwanych i zostały również zatwierdzone przez pozwane instytucje.
      Skarżący twierdzą, że mechanizm bail-in narusza prawo do własności chronione na mocy art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Skarżący wskazują także, że mechanizm bail-in narusza zasadę proporcjonalności, zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasadę niedyskryminacji.


title: Sprawa T-604/14: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Almashreq Investment Fund przeciwko Radzie

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/21

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Almashreq Investment Fund przeciwko Radzie
   (Sprawa T-604/14)
   2014/C 361/32
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Almashreq Investment Fund (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci E. Ruchat i C. Cornet d’Elzius)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w rezultacie stwierdzenie nieważności decyzji 2014/309/WPZiB z dnia 28 maja 2014 r. oraz wszystkich wykonujących ją aktów w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-432/11 Makhlouf/Rada (1) lub do nich podobne.

      (1)  Dz.U. C 290, s. 13.


title: Sprawa C-116/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 7 marca 2017 r. – Reinhard Nagel/Swiss International Air Lines AG

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 7 marca 2017 r. – Reinhard Nagel/Swiss International Air Lines AG
   (Sprawa C-116/17)
   (2017/C 178/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Reinhard Nagel

      Strona pozwana: Swiss International Air Lines AG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przewoźnik lotniczy może dokonać potrącenia zawsze, czy też możliwość potrącenia uzależniona jest od tego, czy prawo krajowe je dopuszcza lub czy sąd uzna je za słuszne?

               2)

               W przypadku, gdy znajduje zastosowanie prawo krajowe lub do sądu należy wydanie rozstrzygnięcia decyzji uznaniowej: Czy odszkodowanie na podstawie art. 7 rozporządzenia (1) ma na celu jedynie wynagrodzenie niedogodności i straty czasu doznanych przez pasażerów wskutek odwołania lotu, czy też również naprawienie szkód materialnych?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa C-28/07 P: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 grudnia 2007 r. — Ter Lembeek International NV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/24

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 grudnia 2007 r. — Ter Lembeek International NV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-28/07 P) (1)

   (2008/C 92/49)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa T-635/14: Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2014 r. – Urb Rulmenti Suceava przeciwko OHIM – Adiguzel (URB)

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/28

         Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2014 r. – Urb Rulmenti Suceava przeciwko OHIM – Adiguzel (URB)
   (Sprawa T-635/14)
   2014/C 361/42
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Urb Rulmenti Suceava SA (Suczawa, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat I. Burdusel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Harun Adiguzel (Diosd, Węgry)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 czerwca 2014 r. w sprawie R 1974/2013-4.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „URB” dla towarów i usług z klas 4, 6–9, 11, 12, 16, 17, 35, 37 i 39–42 – zgłoszenie nr 8 656 605

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Harun Adiguzel

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Bezwzględne podstawy unieważnienia na podstawie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 i względne podstawy unieważnienia na podstawie art. 8 ust. 1 lit. a) i b) w związku z art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 1 lit. a) i b) w związku z art. 53 ust. 1 lit. a) i art. 53 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-309/05: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 czerwca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Civile di Bergamo-Włochy) — D.I.A. Srl w likwidacji przeciwko Cartiere Paolo Pigna SpA

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/33

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 czerwca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Civile di Bergamo-Włochy) — D.I.A. Srl w likwidacji przeciwko Cartiere Paolo Pigna SpA
   (Sprawa C-309/05) (1)

   (2006/C 224/67)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 243 z 1.10.2005


title: Sprawa T-54/16: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2016 r. – Netguru/EUIPO (NETGURU)

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/34

         Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2016 r. – Netguru/EUIPO (NETGURU)
   (Sprawa T-54/16)
   (2016/C 111/41)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Netguru sp. z o.o. (Poznań, Polska) (przedstawiciel: K. Jarosiński, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny znak towarowy Unii Europejskiej „NETGURU” – zgłoszenie nr 12 994 166

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 grudnia 2015 r. w sprawie R 144/2015-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie w całości Decyzji Piątej Izby Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej z dnia 18 grudnia 2015 r. w sprawie R 144/2015-5;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami na etapie postępowania odwoławczego.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 41 ust. 2 lit. c) Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 75 rozporządzenia 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Błędne zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-1/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Bonn Fleisch Ex- und Import GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas (Rolnictwo — System refundacji wywozowych do produktów rolnych — Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 — Przedstawienie dowodu wywozu produktów — Przedstawienie dowodu równoważnego — Artykuł 47 ust. 3 — Uznanie z urzędu, za dowód równoważny, dokumentów, wraz z którymi nie złożono sformułowanego w sposób wyraźny uzasadnionego wniosku o uznanie innych dokumentów za równoważne — Brak zastosowania do wywozu bezpośredniego — Krajowe przepisy proceduralne — Obowiązki ciążące na właściwych władzach krajowych)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Bonn Fleisch Ex- und Import GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-1/06) (1)

   (Rolnictwo - System refundacji wywozowych do produktów rolnych - Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 - Przedstawienie dowodu wywozu produktów - Przedstawienie dowodu równoważnego - Artykuł 47 ust. 3 - Uznanie z urzędu, za dowód równoważny, dokumentów, wraz z którymi nie złożono sformułowanego w sposób wyraźny uzasadnionego wniosku o uznanie innych dokumentów za równoważne - Brak zastosowania do wywozu bezpośredniego - Krajowe przepisy proceduralne - Obowiązki ciążące na właściwych władzach krajowych)
   (2007/C 199/15)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Hamburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bonn Fleisch Ex-und Import GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Hamburg — Wykładnia art. 47 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 351) ze zmianami — Uznanie dokumentów za równoważne z urzędu bez wyraźnego wniosku w tym zakresie
   Sentencja
   Artykuł 47 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych w brzmieniu ustalonym przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 2955/94 z dnia 5 grudnia 1994 r., nie ma zastosowania do bezpośredniego wywozu produktów.
   Jeżeli jednak na skutek okoliczności niezależnych od eksportera, krajowy dokument wywozowy potwierdzający, że dane produkty opuściły obszar celny Wspólnoty nie może zostać przedstawiony, władze krajowe właściwe w zakresie refundacji wywozowych powinny zgodnie z celami rozporządzenia nr 3665/87 w brzmieniu ustalonym przez rozporządzenie nr 2955/94 z urzędu uwzględnić równoważne środki dowodowe oraz wnioski o uznanie innych dokumentów za równoważne złożone w sposób dorozumiany. Tego rodzaju środki dowodowe powinny jednak być w równym stopniu wystarczające dla celów kontroli przeprowadzonej zgodnie ze szczegółowymi uregulowaniami krajowymi w zakresie, w jakim uregulowania te są zgodne z zakresem i skutecznością prawa wspólnotowego.
   Jeżeli wygaśnięcie terminu na przedłożenie równoważnych środków dowodowych należy przypisać właściwym władzom krajowym, to nie mogą się one powołać w stosunku do eksportera, który dochował należytej staranności na 12-miesięczny termin określony w art. 47 ust. 2 rozporządzenia nr 3665/87 w brzmieniu ustalonym przez rozporządzenie nr 2955/94.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006.


title: Sprawa C-591/12 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 maja 2014 r. – Bimbo, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Panrico, SA [Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego znaku towarowego BIMBO DOUGHNUTS — Wcześniejszy słowny hiszpański znak towarowy DOGHNUTS — Względne podstawy odmowy rejestracji — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Niezależna pozycja odróżniająca jednego z elementów złożonego słownego znaku towarowego]

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 maja 2014 r. – Bimbo, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Panrico, SA
   (Sprawa C-591/12 P) (1)

   ([Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego znaku towarowego BIMBO DOUGHNUTS - Wcześniejszy słowny hiszpański znak towarowy DOGHNUTS - Względne podstawy odmowy rejestracji - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Niezależna pozycja odróżniająca jednego z elementów złożonego słownego znaku towarowego])
   2014/C 202/06
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Bimbo, SA (przedstawiciele: C. Prat, abogado, R. Ciullo, barrister)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy), Panrico, SA (przedstawiciel: D. Pellisé Urquiza, abogado)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 10 października 2012 r. w sprawie T-569/10 Bimbo, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez zgłaszającego słowny znak towarowy „BIMBO DOUGHNUTS” dla towarów należących do klasy 30 na decyzję R 838/2009-4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 7 października 2010 r., oddalającą odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów, w której odmówiono rejestracji wspomnianego znaku w wyniku sprzeciwu właściciela słownych, międzynarodowego i krajowych, znaków towarowych „DONUT”, „DOGHNUTS” i „DONUTS” oraz graficznych krajowych i międzynarodowych znaków towarowych zawierających element słowny „donuts”, zarejestrowanych dla towarów należących do klasy 30 – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Bimbo SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 23.2.2013.


title: Sprawa C-372/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny, Izba Finansowa, Wydział II (Rzeczpospolita Polska) w dniu 26 lipca 2010 — Pak-Holdco Sp zoo/Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny, Izba Finansowa, Wydział II (Rzeczpospolita Polska) w dniu 26 lipca 2010 r. — Pak-Holdco Sp zoo/Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
      (Sprawa C-372/10)
      ()
      (2010/C 288/34)
      Język postępowania: polski

         Sąd krajowy

      Naczelny Sąd Administracyjny, Izba Finansowa, Wydział II

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Pak-Holdco Sp zoo

         Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przy wykładni art. 7 ust. 1 dyrektywy 69/335/EWG (1) sąd krajowy zobowiązany jest uwzględnić postanowienia dyrektyw zmieniających, w szczególności dyrektyw 73/79/EWG (2) i 73/80/EWG (3), w sytuacji, gdy dyrektywy te nie obowiązywały już w momencie akcesji Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie pierwsze, czy wyłączenie aktywów spółki kapitałowej z podstawy opodatkowania podatkiem kapitałowym, określone w art. 5 ust. 3 tiret pierwsze dyrektywy 69/335/EWG dotyczy wyłącznie aktywów spółki kapitałowej, której kapitał ulega podwyższeniu?

         (1)  Dz. U. L 249 z 3.10.1969, str. 25

         (2)  Dz. U. L 103 z 18.4.1973, str. 13

         (3)  Dz. U. L 103 z 18.4.1973, str. 15


title: Sprawa C-309/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Veewaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 29 czerwca 2010 r. — Agrana Zucker GmbH przeciwko Bundesminister für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Veewaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 29 czerwca 2010 r. — Agrana Zucker GmbH przeciwko Bundesminister für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft
   (Sprawa C-309/10)
   ()
   2010/C 260/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Veewaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Agrana Zucker GmbH.

      Strona pozwana: Bundesminister für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (1) należy interpretować w ten sposób, że przewidziana w ust. 2 tego artykułu tymczasowa składka restrukturyzacyjna dla cukru i syropu inulinowego na rok gospodarczy 2008/2009 w wysokości 113,30 EUR od tony kwoty powinna zostać pobrana w każdym razie w pełnej wysokości również wtedy, gdy w wyniku jej zapłaty doszłoby do (znacznej) nadwyżki funduszu restrukturyzacji, a dalszy wzrost zapotrzebowania finansowego wydaje się wykluczony?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy w tym przypadku art. 11 rozporządzenia (WE) nr 320/2006 narusza zasadę przyznania ze względu na to, że przepis ten poprzez tymczasową składkę restrukturyzacyjną mógłby wprowadzić podatek ogólny, który nie byłby ograniczony do finansowania wydatków, z których korzystają jego podatnicy?

      (1)  Dz.U. L 58, s. 42.


title: Sprawa T-459/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 listopada 2007 r. — MPDV Mikrolab przeciwko OHIM (manufacturing score card) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego manufacturing score card — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/36

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 listopada 2007 r. — MPDV Mikrolab przeciwko OHIM (manufacturing score card)
   (Sprawa T-459/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego manufacturing score card - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2007/C 315/67)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: MPDV Mikrolab GmbH, Mikroprozessordatenverarbeitung und Mikroprozessorlabor (Mosbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Göpfert)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 października 2005 r. (sprawa R 1059/2004-2), dotyczącą zgłoszenia słownego znaku towarowego manufacturing score card do rejestracji w charakterze wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               MPDV Mikrolab GmbH, Mikroprozessordatenverarbeitung und Mikroprozessorlabor zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawa T-521/09: Wyrok Sądu z dnia 27 listopada 2014 r. – Alstom Grid przeciwko Komisji (Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek transformatorów mocy – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG – Porozumienie w sprawie podziału rynku – Komunikat o współpracy z 2002 r. – Zwolnienie z grzywny – Uzasadnione oczekiwania – Obowiązek uzasadnienia)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/27

      Wyrok Sądu z dnia 27 listopada 2014 r. – Alstom Grid przeciwko Komisji
      (Sprawa T-521/09) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek transformatorów mocy - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Porozumienie w sprawie podziału rynku - Komunikat o współpracy z 2002 r. - Zwolnienie z grzywny - Uzasadnione oczekiwania - Obowiązek uzasadnienia)
      (2015/C 016/44)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Alstom Grid SAS, dawniej Areva T&D SAS (Paryż, Francja) (przedstawiciele: początkowo A. Schild, C. Simphal i E. Estellon, a następnie J. Derenne, A. Müller-Rappard i M. Domecq, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Bouquet, N. von Lingen i K. Mojzesowicz, a następnie A. Bouquet, K. Mojzesowicz i P. Van Nuffel, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2009) 7601 wersja ostateczna z dnia 7 października 2009 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.129 – Transformatory mocy).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Alstom Grid SAS zostaje obciążona kosztami związanymi z postępowaniem.

         (1)  Dz.U. C 51 z 27.2.2010.


title: Sprawa T-647/13: Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2014 r. – Meda przeciwko OHIM – Takeda (PANTOPREM)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/47

      Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2014 r. – Meda przeciwko OHIM – Takeda (PANTOPREM)
      (Sprawa T-647/13) (1)

      (2015/C 016/70)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 39 z 8.2.2014.


title: Sprawa T-251/09: Postanowienie Sądu z dnia 5 stycznia 2010 r. — Société des Pétroles Shell przeciwko Komisji

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/48

         Postanowienie Sądu z dnia 5 stycznia 2010 r. — Société des Pétroles Shell przeciwko Komisji
   (Sprawa T-251/09) (1)

   2010/C 51/88

      Język postępowania: francuski

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 193 z 15.8.2009.


title: Sprawa F-97/13: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2013 r. — ZZ przeciwko FRA

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/26

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2013 r. — ZZ przeciwko FRA
   (Sprawa F-97/13)
   2014/C 85/44
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Laure, M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie powołania innego kandydata na stanowisko Senior Programme Manager we FRA i dorozumianej decyzji w sprawie niepowołania skarżącej na drugie z wymienionych w ogłoszeniu o naborze stanowisk Senior Programme Manager.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora z dnia 5 lutego 2013 r. informującej skarżącą, że dyrektor FRA wybrał innego kandydata na stanowisko Senior Programme Manager — Social Research (AD8) i w rezultacie nie powoła jej na to stanowisko;

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji bez daty w sprawie niepowołania skarżącej na drugie z wymienionych w ogłoszeniu o naborze stanowisk Senior Programme Manager;

               —

               stwierdzenie nieważności wszelkich decyzji wydanych na podstawie powyższych niezgodnych z prawem decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 11 lipca 2013 r. w zakresie, w jakim oddalono w niej zażalenie skarżącej i odmówiono wszczęcie dochodzenia administracyjnego, prowadzonego przez bezspornie neutralną, bezstronną i obiektywną osobę, w celu ustalenia stanu faktycznego;

               —

               naprawienie szkody majątkowej poniesionej przez skarżącą, szacowanej na 550 651 EUR;

               —

               naprawienie krzywdy doznanej przez skarżącą, szacowanej na 70 000 EUR;

               —

               obciążenie FRA kosztami postępowania.


title: Sprawa T-560/14: Postanowienie Sądu z dnia 18 maja 2015 r. – ABZ Aardbeien Uit Zaad Holding i in./Parlament i Rada (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (UE) nr 511/2014 — Środki zapewniające zgodność użytkowników w Unii z wymogami wynikającymi z Protokołu z Nagoi dotyczącego dostępu do zasobów genetycznych oraz uczciwego i sprawiedliwego podziału korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/14

         Postanowienie Sądu z dnia 18 maja 2015 r. – ABZ Aardbeien Uit Zaad Holding i in./Parlament i Rada
   (Sprawa T-560/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (UE) nr 511/2014 - Środki zapewniające zgodność użytkowników w Unii z wymogami wynikającymi z Protokołu z Nagoi dotyczącego dostępu do zasobów genetycznych oraz uczciwego i sprawiedliwego podziału korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   (2015/C 228/17)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ABZ Aardbeien Uit Zaad Holding BV (Hoorn NH, Niderlandy) oraz inni skarżący, których nazwy zostały wymienione w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: adwokaci P. de Jong, P. Vlaemminck i B. Van Vooren)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio, J. Rodrigues oraz R. Van de Westelaken, pełnomocnicy) i Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Moore oraz M. Simm, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 511/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie środków zapewniających zgodność użytkowników w Unii z wymogami wynikającymi z Protokołu z Nagoi dotyczącego dostępu do zasobów genetycznych oraz uczciwego i sprawiedliwego podziału korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów (Dz.U. L 150, s. 59).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie złożonych przez European Seed Association (ESA) i przez Association internationale des producteurs de l’horticulture (AIPH) wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów.

               3)

               ABZ Aardbeien Uit Zaad Holding BV oraz inni skarżący, których nazwy zostały wymienione w załączniku pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 388 z 3.11.2014.


title: Sprawa T-543/14: Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2016 r. – provima Warenhandels/OHIM – Renfro (HOT SOX) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Słowny znak towarowy HOT SOX — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/27

         Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2016 r. – provima Warenhandels/OHIM – Renfro (HOT SOX)
   (Sprawa T-543/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Słowny znak towarowy HOT SOX - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 118/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: provima Warenhandels GmbH (Bielefeld, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Prange I J.P. Croll)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Renfro Corp. (Mount Airy, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci C. Schenk, M. Best, U. Pfleghar i S. Schäffner)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 maja 2014 r. (sprawa R 1859/2013-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między provima Warenhandels GmbH a Renfro Corp.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               provima Warenhandels GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 339 z 29.9.2014.


title: Sprawa C-83/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbetsdomstolen (Szwecja) w dniu 19 lutego 2013 r. — Fonnship A/S, Svenska Transportarbetarförbundet przeciwko Fonnship A/S, Svenska Transportarbetarförbundet, Facket för Service och Kommunikation (SEKO)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbetsdomstolen (Szwecja) w dniu 19 lutego 2013 r. — Fonnship A/S, Svenska Transportarbetarförbundet przeciwko Fonnship A/S, Svenska Transportarbetarförbundet, Facket för Service och Kommunikation (SEKO)
   (Sprawa C-83/13)
   2013/C 114/42
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Arbetsdomstolen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony powodowe: Fonnship A/S, Svenska Transportarbetarförbundet

      Strony pozwane: Fonnship A/S, Svenska Transportarbetarförbundet, Facket för Service och Kommunikation (SEKO)

      Pytania prejudycjalne

   Czy postanowienia porozumienia o EOG w dziedzinie swobody świadczenia usług, mianowicie usług transportu morskiego — które to postanowienia mają swoje odpowiedniki w traktacie WE — mają zastosowanie do spółki z siedzibą w państwie EFTA w odniesieniu do jej działalności polegającej na świadczeniu usług transportowych do państwa członkowskiego WE lub państwa EFTA za pośrednictwem statku zarejestrowanego w państwie trzecim spoza WE/EOG i pływającego pod jego banderą?


title: Sprawa T-253/12: Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2012 r. — Hammar Nordic Plugg przeciwko Komisji

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/23

         Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2012 r. — Hammar Nordic Plugg przeciwko Komisji
   (Sprawa T-253/12)
   2012/C 258/42
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Hammar Nordic Plugg AB (Trollhättan, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci I. Otken Eriksson i U. Öberg)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji Komisji z dnia 8 lutego 2012 r. dotyczącej pomocy państwa SA.28809 (C 29/10, ex NN 42/10 i ex CP 194/09) udzielonej przez Szwecję na rzecz Hammar Nordic Plugg;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE
               Zdaniem skarżącej miasto Vänersborg nie przyznało jej niezgodnej z prawem pomocy państwa poprzez sprzedaż i wynajem nieruchomości pozostających we własności publicznej poniżej ich wartości rynkowej. Komisja dopuściła się w tym zakresie, przy prawnej kwalifikacji rzekomych środków pomocy, szeregu błędów w ocenie, poprzez

                           —

                           brak uwzględnienia, że poprzednie nabycie zakładu produkcyjnego za cenę 17 milionów SEK mogło stanowić pomoc państwa;

                           —

                           brak uwzględnienia, że rzeczywista cena sprzedaży w wysokości 8 milionów SEK odpowiadała wartości rynkowej zakładu produkcyjnego;

                           —

                           naruszenie zasady inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej w związku z tym, że Komisja oparła swą decyzję następczo na ocenach dotyczących różnych okresów ocennych sprzed rzeczywistego dokonania sprzedaży na rzecz prywatnego inwestora;

                           —

                           brak podania wiarygodnych wskazówek dotyczących rzeczywistej wartości rynkowej zakładu produkcyjnego w zakresie dotyczącym przedstawienia „trzeciego oszacowania w sprawozdaniu PwC” w odniesieniu do okresu cennego marzec 2008 r.

                           —

                           brak uwzględnienia, że zakład produkcyjny został później faktycznie sprzedany w związku z upadłością nowego kupca w maju 2011 w ramach otwartej procedury składania ofert za 8 milionów SEK.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ rzekome środki pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE nie zakłócają konkurencji, ani nie wpływają na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku zbadania przez Komisję sprawy i uzasadnienia oraz naruszenia praw skarżącej do obrony.