title: Sprawa C-163/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia) w dniu 4 kwietnia 2011 r. — Annex Customs BVBA przeciwko Królestwu Belgii i KBC Bank NV

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia) w dniu 4 kwietnia 2011 r. — Annex Customs BVBA przeciwko Królestwu Belgii i KBC Bank NV
   (Sprawa C-163/11)
   2011/C 179/21
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Annex Customs BVBA

      Strona pozwana: Królestwo Belgii i KBC Bank NV.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 450c ust. 1 lit. b) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (1), dodany przez art. 1 pkt 53 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2787/2000 z dnia 15 grudnia 2000 r. (2) należy interpretować w ten sposób, że ww. powiadomienie wywołuje skutki prawne tylko wtedy, gdy zawiera dokładne kwoty, do których uiszczenia może zostać wezwany gwarant?

               2)

               Czy art. 450c ust. 2 rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, dodany przez art. 1 pkt 53 rozporządzenia (WE) nr 2787/2000 należy interpretować w ten sposób, że gwarant, który po tym jak w okresie trzech lat od przyjęcia zgłoszenia otrzymał powiadomienie w rozumieniu art. 450c ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2454/93, otrzymuje powiadomienie zawierające inne kwoty aniżeli te, do których zapłaty zostaje później wezwany, jest zwolniony ze swoich zobowiązań?

      (1)  Dz.U. L 253, s. 1

      (2)  Rozporządzenie zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 330, s. 1)


title: Sprawa T-332/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 marca 2008 r. — Sebirán przeciwko OHIM — El Coto de Rioja (Coto D'Arcis) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Coto D'Arcis — Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe EL COTO i COTO DE IMAZ — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Brak działania ze szkodą dla renomy — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 marca 2008 r. — Sebirán przeciwko OHIM — El Coto de Rioja (Coto D'Arcis)
   (Sprawa T-332/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Coto D'Arcis - Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe EL COTO i COTO DE IMAZ - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Brak działania ze szkodą dla renomy - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 107/38)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Sebirán, SL (Requena, Hiszpania) (przedstawiciele: A. Calderón Chavero i T. Villate Consonni, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Laporta Insa, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: El Coto de Rioja, SA (Oyón, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo M.E. López Camba, następnie M.E. López Camba i J. Grimau Muñoz, adwokaci)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 czerwca 2004 r. (sprawa R 550/2003-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między El Coto de Rioja, SA a Sebirán, SL.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Wniosek El Coto de Rioja o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)(OHIM) z dnia 15 czerwca 2004 r. (sprawa R 550/2003-2) zostaje oddalony.

               3)

               Sebirán, SL. zostaje obciążona kosztami własnymi, jak również kosztami poniesionymi przez OHIM oraz połową kosztów poniesionych przez El Coto de Rioja.

               4)

               El Coto de Rioja zostaje obciążona połową kosztów własnych.

      (1)  Dz.U. C 284 z 20.11.2004.


title: Sprawa T-278/13: Wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2015 r. – Now Wireless/OHIM – Starbucks (HK) (now) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy now — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykułu 51 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/19

         Wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2015 r. – Now Wireless/OHIM – Starbucks (HK) (now)
   (Sprawa T-278/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy now - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykułu 51 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 089/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Now Wireless Ltd (Guildford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: T. Alkin, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Starbucks (HK) Ltd (Hong Kong, Chiny) (przedstawiciel: P. Kavanagh, solicitor)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 marca 2013 r. (sprawa R 234/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Now Wireless Ltd a Starbucks (HK) Ltd

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Now Wireless Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa C-416/04 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 8 lipca 2004 r. w sprawie T-203/02 The Sunrider Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 29 września 2004 r. przez The Sunrider Corporation. Stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM był również Juan Espadafor Caba

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/29

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 8 lipca 2004 r. w sprawie T-203/02 (1) The Sunrider Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 29 września 2004 r. przez The Sunrider Corporation. Stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM był również Juan Espadafor Caba
   (Sprawa C-416/04 P)
   (2004/C 300/55)
   W dniu 29 września 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 8 lipca 2004 r. w sprawie T-203/02 The Sunrider Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) wniesione przez The Sunrider Corporation, z siedzibą w Torrance, Kalifornia (Stany Zjednoczone), reprezentowaną przez A. Kockläuner, lawyer.
   Stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM był również Juan Espadafor Caba.
   Odwołująca się wnosi do Trybunału o:

               1)

               uchylenie orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie T-203/02 („zaskarżone orzeczenie”);

               2)

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) kosztami postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości;

               3)

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 8 kwietnia 2002 r. w sprawie R 1046/2000-1;

               4)

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji i OHIM.

         Zarzuty i główne argumenty
   Odwołująca się podnosi, że wyrok Sądu Pierwszej Instancji powinien zostać uchylony z poniżej wymienionych przyczyn:

      Naruszenie art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 w związku z art. 15 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 (nie wykazane używanie)

   Sąd Pierwszej Instancji dokonał niewłaściwej wykładni art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 w zw. z art. 15 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 w ten sposób, że błędnie uwzględnił używanie znaku towarowego przez osobę trzecią.
   W tym względzie Sąd Pierwszej Instancji niewłaściwie zinterpretował ciężar dowodu ustanowiony w art. 15 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 40/94. Ponadto, Sąd Pierwszej Instancji uwzględnił nieostateczne (domniemane) twierdzenia i dowody przedstawione przez stronę przeciwną. Nadto, Sąd Pierwszej Instancji oparł się na przypuszczeniach zamiast na rzetelnych dowodach. Ostatecznie, Sąd Pierwszej Instancji powinien był zbadać czy w świetle wszystkich istotnych zagadnień stanu faktycznego i co do prawa, nowa decyzja zawierająca tę samą dyspozycję, co decyzja, od której się odwołano, mogłaby zostać wydana w chwili rozstrzygania przez Sąd Pierwszej Instancji.

      Naruszenie art. 43 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94: Niewystarczający dowód używania znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie

   Ponadto, Sąd Pierwszej Instancji naruszył art. 43 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 w ten sposób, że dokonał niewłaściwej wykładni pojęcia rzeczywistego używania w rozumieniu art. 43 ust 2 rozporządzenia nr 40/94.
   W szczególności Sąd Pierwszej Instancji nie rozważył wystarczająco, że:

               —

               strona przeciwna przedłożyła jedynie trzy faktury za rok 1996, wystawione na łączną kwotę nie większą niż 3.476,00 euro;

               —

               strona przeciwna przedłożyła za rok 1997 jedynie dwie faktury, wystawione na łączną kwotę nie większą niż 1.306,00 euro;

               —

               przedmiotowe towary stanowiły towary niskowartościowe, a zatem towary produkcji masowej i powszechnego użytku;

               —

               towary te były relatywnie łatwe do zbycia;

               —

               przedmiotowe towary zostały zbyte w najlepszym przypadku jednemu konsumentowi;

         dlatego też, znak towarowy ES 372 221„VITAFRUT”, na który powołano się w sprzeciwie nie był rzeczywiście używany w rozumieniu art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94, ponieważ używany był sporadycznie, okazjonalnie, w minimalnym zakresie i nie na znaczącej części terytorium, na którym był chroniony.

      Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94

   Ponadto, porównywane znaki towarowe nie są do siebie podobne w sposób mogący wprowadzić w błąd w odniesieniu do towarów „napoje ziołowe i witaminizowane”, dla których wniesiono o ochronę znaku towarowego nr 156 422„VITAFRUIT”. W szczególności, towary „napoje ziołowe i witaminizowane” z jednej strony i „koncentrat soku owocowego” z drugiej są jedynie trochę podobne, ponieważ posiadają jedynie kilka punktów stycznych.
   Powyższe opiera się na fakcie, że porównywane towary różnią się od siebie w odniesieniu do swych właściwości produktu, ich surowców oraz okoliczności ich produkcji, a mianowicie maszyn, know-how i urządzeń produkcyjnych, które są niezbędne dla wytwarzania omawianych towarów. Ponadto, porównywane towary różnią się w zakresie sposobu ich używania, ich właściwości funkcjonalnych oraz sposobu dystrybucji. Dlatego też różnice przeważają nad możliwymi wspólnymi cechami omawianych towarów.

      (1)  Dz.U. C 233, 28.09.2002 r., str. 26.


title: Sprawa C-86/06: Skarga wniesiona w dniu  13 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/14

         Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-86/06)
   (2006/C 74/28)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 13 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Amparę Alcover Pedro i Minasa Kostandinidisa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Greckiej.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2003/73/ WE Europejskiego dnia 24 lipca 2003 r. zmieniającej załącznik III do dyrektywy 1999/94/WE (1), a w każdym razie nie podjąc tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2.

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycję dyrektywy upłynął w dniu 25 lipca 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 186, z 25.07.2003, str. 34


title: Sprawa C-59/07: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/109/WE — Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-59/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/109/WE - Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2008/C 8/07)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Condou-Durande i A. Alcover San Pedro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (Przedstawiciel: F. Díez Moreno, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz.U. L 16, str. 44)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa T-277/15: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2015 r. – Permapore/OHIM – José Joaquim Oliveira II – Jardins & Afins Lda (Terraway)

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/42

         Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2015 r. – Permapore/OHIM – José Joaquim Oliveira II – Jardins & Afins Lda (Terraway)
   (Sprawa T-277/15)
   (2015/C 245/51)
   Język skargi: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Permapore Ltd (Nenagh Tipperary, Irlandia) (przedstawiciel: adwokat J. Sales)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: José Joaquim Oliveira II – Jardins & Afins Lda (Grijo, Portugalia)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „Terraway” – zgłoszenie nr 11 988 301

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie R 2496/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej OHIM i zastąpienie jej inną decyzją, w której zostaną rozstrzygnięte – lub która będzie nakazywać, by zostały rozstrzygnięte – kwestie zasadności/kwestie materialne oraz która nie będzie ograniczać się do zagadnienia dotyczącego uiszczenia w odpowiednim terminie kosztów postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Skarżąca twierdzi, że uiściła opłatę za odwołanie przewidzianą w art. 60 rozporządzenia nr 207/2009 w dniu 20 listopada 2014 r.;

               —

               Z punktu widzenia prawa materialnego skarżąca podnosi naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) i b), art. 7 ust. 1 lit. g) i art. 54 ust. 2 „in fine” rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-135/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 7 marca 2016 r. – Georgsmarienhütte GmbH i in./Bundesrepublik Deutschland

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 7 marca 2016 r. – Georgsmarienhütte GmbH i in./Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-135/16)
      (2016/C 211/34)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Frankfurt am Main

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Georgsmarienhütte GmbH, Stahlwerk Bous GmbH, Schmiedag GmbH, Harz Guss Zorge GmbH

         Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

         Pytanie prejudycjalne

      Czy decyzja Komisji (UE) 2015/1585 z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawie programu pomocy SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN) [wdrożonego przez Niemcy w celu wsparcia energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych] C(2014) 8786 final) (1), na mocy której Komisja uznaje, że ograniczenie dopłaty EEG (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 TFUE jest sprzeczna z Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

         (1)  Dz.U. 2015 L 250, s. 122.


title: Sprawa C-391/10: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 3 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2007/36/WE — Wykonywanie niektórych praw akcjonariuszy spółek notowanych na rynku regulowanym — Brak pełnej transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/10

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 3 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-391/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2007/36/WE - Wykonywanie niektórych praw akcjonariuszy spółek notowanych na rynku regulowanym - Brak pełnej transpozycji w przewidzianym terminie)
   2011/C 103/16
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun i L. de Schietere de Lophem, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: M. Jacobs i J.C. Halleux, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieustanowienie lub nieprzekazanie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2007/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie wykonywania niektórych praw akcjonariuszy spółek notowanych na rynku regulowanym (Dz.U. L 184, s. 17)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w przewidzianym terminie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2007/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie wykonywania niektórych praw akcjonariuszy spółek notowanych na rynku regulowanym, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010.


title: Sprawa C-499/04: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  9 marca 2006 r.  (wniosek Landesarbeitsgericht Düsseldorf o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Hans Werhof przeciwko Freeway Traffic Systems GmbH & Co. KG (Przejęcie przedsiębiorstw — Dyrektywa 77/187/EWG — Ochrona praw pracowniczych — Układ zbiorowy wiążący zbywającego i pracownika w momencie przejęcia)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/21

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 marca 2006 r. (wniosek Landesarbeitsgericht Düsseldorf o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Hans Werhof przeciwko Freeway Traffic Systems GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-499/04) (1)

   (Przejęcie przedsiębiorstw - Dyrektywa 77/187/EWG - Ochrona praw pracowniczych - Układ zbiorowy wiążący zbywającego i pracownika w momencie przejęcia)
   (2006/C 131/37)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landesarbeitsgericht Düsseldorf
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hans Werhof

      Strona pozwana: Freeway Traffic Systems GmbH & Co. KG
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego — Landesarbeitsgericht Düsseldorf — Wykładnia art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 98/50/WE z dnia 29 czerwca 1998 r. zmieniającej dyrektywę 77/187/EWG z dnia 14 lutego 1977 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części zakładów (Dz.U. L 201, str. 88) — Zobowiązanie przejmującego do utrzymania korzystniejszych warunków płacowych wynikających z układu zbiorowego wiążącego zbywającego i pracownika w momencie przejęcia
   Sentencja
   Wykładni art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 77/187/EWG z dnia 14 lutego 1977 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części zakładów należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by w przypadku umowy o pracę odsyłającej do układu zbiorowego, którego stroną jest zbywający, niebędący stroną takiego układu przejmujący nie był związany kolejnymi układami zbiorowymi zawartymi po układzie obowiązującym w momencie tego przejęcia.

      (1)  Dz.U. C 31 z 05.02.2005


title: Sprawa T-223/16: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2017 r. – Massive Bionics/EUIPO – Apple (DriCloud) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego DriCloud — Wcześniejsze słowne międzynarodowe znaki towarowe ICLOUD — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Przedstawienie dowodów po terminie — Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/42

         Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2017 r. – Massive Bionics/EUIPO – Apple (DriCloud)
   (Sprawa T-223/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego DriCloud - Wcześniejsze słowne międzynarodowe znaki towarowe ICLOUD - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Przedstawienie dowodów po terminie - Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 283/63)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Massive Bionics, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Galindo Martens)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Apple Inc. (Cupertino, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: J. Olsen, P. Andreottola, solicitors, i G. Tritton, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 marca 2016 r. (sprawa R 339/2015-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Apple a Massive Bionics.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Massive Bionics, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016.


title: Sprawa T-151/06: Skarga wniesiona w dniu  9 czerwca 2006 r.  — Aluminium Silicon Mill Products przeciwko Komisji

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/36

         Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2006 r. — Aluminium Silicon Mill Products przeciwko Komisji
   (Sprawa T-151/06)
   (2006/C 178/66)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Aluminium Silicon Mill Products GmbH (Zug, Szwajcaria)(przedstawiciele: L. Ruessmann, A. Willems, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części w jakiej Komisja nie potraktowała sprzedaży za pośrednictwem ASMP w sposób w jaki traktowano je w pierwotnym dochodzeniu antydumpingowym dotyczącym krzemu z Rosji oraz zobowiązanie Komisji do ponownego obliczenia marginesu dumpingu w tym zakresie (a zatem i kwot do zwrotu),

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 2229/2003 (1) nałożono cło antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty krzemu produkowanego przez dwóch rosyjskich producentów esportujących, powiązanych ze skarżącą: Sual-Kremny-Urals LLC i ZAO Kremny. Ponieważ skarżąca uznała, że margines dumpingu, na podstawie którego zapłacono cła antydumpingowe został usunięty, wniosła trzy wnioski o zwrot cła w odniesieniu do następujących po sobie przywozów.
   W zaskarżonej decyzji wnioski skarżącej zostały częściowo uwzględnione. Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności tej decyzji w zakresie w jakim odzwierciedla ona dokonane bez uzasadnienia dostosowanie, w wyniku którego obliczony margines dumpingu przekracza poziom de minimis i nie upoważnia krajowych władz celny do dokonania — zgodnie z żądaniem — pełnego zwrotu ceł antydumpingowych zapłaconych przez skarżącą od przywozu krzemu pochodzącego z Rosji,.
   Na poparcie swej skargi podnosi ona po pierwsze oczywisty błąd w ocenie i naruszenie rozporządzenia Rady nr 384/96 (2) (rozporządzenie podstawowe) oraz naruszenie zasady pewności prawa. Zdaniem skarżącej Komisja błędnie ustaliła, że nastąpiła zmiana okoliczności, w świetle której musiała odstąpić od metodologii zastosowanej w pierwotnym dochodzeniu w odniesieniu do sprzedaży za pośrednictwem skarżącej.
   Po drugie skarżąca podnosi oczywisty błąd w ocenie i naruszenie art. 253 WE w odniesieniu do ustalenia, że skarżąca i rosyjskie zakłady stanowiły jeden podmiot gospodarczy oraz w odniesieniu do dostosowania dotyczącego prowizji agenta.
   Po trzecie skarżąca powołuje naruszenie rozporządzenia podstawowego w zakresie odliczenia prowizji agenta a w szczególności art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego, ostatnio zmienionego rozporządzeniem nr 2238/2000 (3). Zdaniem skarżącej art. 2 ust. 10 lit. i), w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 1972/2000 (4), nie ma zastosowania, jako że wskazane postępowanie w sprawie zwrotu jest kontynuacją pierwotnego postępowania. Tytułem ewentualnym skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 1972/2002.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2229/2003 z dnia 22 grudnia 2003 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym poborze tymczasowego cła nałożonego na przywóz krzemu pochodzącego z Rosji (Dz.U. L 339, str. 3)

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 56, str. 1)

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2238/2000 z dnia 9 października 2000 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 384/96 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 257, str. 2)

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1972/2002 z dnia 5 listopada 2002 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 384/96 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 305, str. 1)


title: Sprawa C-389/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 8 września 2008 r. — Base S.A., Euphony Benelux S.A., Mobistar S.A., Unitet International S.A., T2 Belgium S.A. i KPN Belgium S.A. przeciwko Radzie Ministrów, inna strona: Belgacom S.A.

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 8 września 2008 r. — Base S.A., Euphony Benelux S.A., Mobistar S.A., Unitet International S.A., T2 Belgium S.A. i KPN Belgium S.A. przeciwko Radzie Ministrów, inna strona: Belgacom S.A.
   (Sprawa C-389/08)
   (2008/C 285/44)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Cour constitutionnelle (Belgia).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strony skarżące: Base S.A., Euphony Benelux S.A., Mobistar S.A., Unitet International S.A., T2 Belgium S.A. i KPN Belgium S.A.

      Strona pozwana: Rada Ministrów.

      Inna strona: Belgacom S.A.
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 12 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników („dyrektywa o usłudze powszechnej”) (1) można interpretować w ten sposób, że pozwala on właściwemu ustawodawcy państwa członkowskiego, działającemu jako krajowy organ regulacyjny, na stwierdzenie w sposób ogólny i na podstawie kalkulacji kosztów netto dostawcy usługi powszechnej, który uprzednio był jedynym dostawcą, że świadczenie usługi powszechnej może stanowić nieusprawiedliwione obciążenie przedsiębiorstw wyznaczonych do świadczenia usługi powszechnej?

      (1)  Dz.U. L 108, s. 51.


               29.5.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/7

         Skarga wniesiona dnia 8 kwietnia 2004 r. przez Adviesbureau Ehcon B.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-140/04)
   (2004/C 146/10)
   Język postępowania: holenderski
   Dnia 8 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Adviesbureau Ehcon B.V., z siedzibą w Reeuwijk (Holandia), reprezentowanej przez M. A. Goedkoopa, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu:

               —

               tytułem roszczenia głównego, o nałożenie na Wspólnoty Europejskie obowiązku naprawienia szkody w wysokości 158.400 euro wraz z odsetkami ustawowymi do dnia zapłaty włącznie, poniesionej przez skarżącą w wyniku przegrania przetargu;

               —

               o nałożenie na Wspólnoty Europejskie obowiązku naprawienia szkody w wysokości 60.000 euro wraz z odsetkami ustawowymi do dnia zapłaty włącznie z tytułu utraconych korzyści z tego powodu, iż skarżąca nie mogła wykorzystać i rozszerzyć swych kompetencji w wyniku odrzucenia jej oferty;

               —

               o nałożenie na Wspólnoty Europejskie obowiązku naprawienia szkody poniesionej przez skarżącą w związku z tym, iż utraciła ona możliwość wygrania kolejnego przetargu, szacowanej na 10 % wartości netto kolejnego przetargu lub 25.000 euro;

               —

               tytułem roszczenia alternatywnego, o nałożenie na Wspólnoty Europejskie obowiązku naprawienia szkody w wysokości 26.400 euro wraz z odsetkami ustawowymi do dnia zapłaty włącznie, poniesionej przez skarżącą z tytułu utraty możliwości wygrania przetargu;

               —

               o zasądzenie od Wspólnot Europejskich kosztów w wysokości 10.000 euro wraz z odsetkami ustawowymi do dnia zapłaty włącznie, poniesionych przez skarżącą na przygotowanie oferty;

               —

               o zasądzenie od Wspólnot Europejskich kosztów w wysokości 40.000 euro wraz z odsetkami ustawowymi do dnia zapłaty włącznie, poniesionych przez skarżącą na uzyskanie dowodów oraz przedstawienie sprawy europejskiemu rzecznikowi praw obywatelskich;

               —

               o obciążenie Wspólnoty Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne twierdzenia:
   We wrześniu 1996 r. skarżąca przystąpiła do przetargu otwartego, ogłoszonego przez Komisję w zakresie usług, o których mowa w dyrektywie odnoszącej się do jakości wód przeznaczonych do spożycia przez ludzi (1), nie wygrała go jednak.
   Zdaniem skarżącej Komisja postąpiła wbrew obowiązkowi przejrzystości, który powinien być przestrzegany w ramach przetargów. Skarżąca twierdzi, że Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich, w wyniku skargi złożonej przez nią, doszedł do tego samego wniosku.
   Ponadto skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 3 dyrektywy Rady z dnia 18 czerwca 1992 r., 92/50/EWG, odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (2). Zdaniem skarżącej Komisja potraktowała poszczególnych oferentów w sposób odmienny, naruszając zasadę dobrej administracji.
   Zdaniem skarżącej Komisja naruszyła również art. 12 pkt 1 dyrektywy 92/50/EWG, albowiem nie powiadomiła skarżącej o przyczynach odrzucenia jej oferty w terminie 15 dni od daty otrzymania stosownego żądania na piśmie.
   Skarżąca utrzymuje ponadto, że gdyby Komisja postąpiła zgodnie z zasadami dobrej administracji, dopuściłaby skarżącą do fazy udzielania zamówienia. W takim wypadku zdaniem skarżącej wygrałaby ona ów przetarg.
   Skarżąca twierdzi ponadto, iż zgodnie z art. 16 i 17 pkt 2 dyrektywy 92/50/EWG Komisja miała obowiązek przesłania w ciągu 48 godzin od chwili udzielenia zamówienia publicznego ogłoszenia o wynikach przeprowadzonego postępowania do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich.
   Na koniec skarżąca oświadcza, że Komisja próbowała wprowadzić ją w błąd.

      (1)  Ogłoszenie przetargu otwartego – XI.D.1 (Dz.U. 1996 r. C 323, str. 35).

      (2)  Dyrektywa Rady z dnia 18 czerwca 1992 r., odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, str. 1).


title: Sprawa T-495/15: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2015 r. – Sociedad agraria de transformación no 9982 Montecitrus/OHIM – Spanish Oranges (MOUNTAIN CITRUS SPAIN)

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/40

         Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2015 r. – Sociedad agraria de transformación no 9982 Montecitrus/OHIM – Spanish Oranges (MOUNTAIN CITRUS SPAIN)
   (Sprawa T-495/15)
   (2015/C 354/49)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sociedad agraria de transformación no 9982 Montecitrus (Pulpí, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat N. Fernández Fernández-Pacheco)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Spanish Oranges, SL (Castellón, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Spanish Oranges, SL

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „MOUNTAIN CITRUS SPAIN” – zgłoszenie nr 11 290 293

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 czerwca 2015 r. w sprawie R 871/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               odrzucenie zgłoszenia spornego znaku towarowego dla wszystkich towarów z klas 29 i 31;

               —

               obciążenie Spanish Oranges, SL kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-102/13: Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. – Heli-Flight/EASA (Lotnictwo cywilne — Wniosek o zatwierdzenie warunków lotu w odniesieniu do helikoptera typu Robinson R66 — Wydana przez EASA decyzja odmowna — Skarga o stwierdzenie nieważności — Zakres kontroli przeprowadzanej przez komisję odwoławczą — Zakres kontroli przeprowadzanej przez Sąd — Skarga na bezczynność — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/46

         Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. – Heli-Flight/EASA
   (Sprawa T-102/13) (1)

   ((Lotnictwo cywilne - Wniosek o zatwierdzenie warunków lotu w odniesieniu do helikoptera typu Robinson R66 - Wydana przez EASA decyzja odmowna - Skarga o stwierdzenie nieważności - Zakres kontroli przeprowadzanej przez komisję odwoławczą - Zakres kontroli przeprowadzanej przez Sąd - Skarga na bezczynność - Odpowiedzialność pozaumowna))
   (2015/C 046/56)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Heli-Flight GmbH & Co. KG (Reichelsheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Kittner)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) (przedstawiciele: adwokaci T. Masing i C. Eckart)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EASA z dnia 13 stycznia 2012 r. w sprawie oddalenia wniosku skarżącej mającego na celu uzyskanie zatwierdzenia warunków lotu, złożonego w odniesieniu do helikoptera typu Robinson R66 (numer serii 0034), po drugie, żądanie stwierdzenia bezczynności EASA w zakresie rozpatrzenia wniosków skarżącej z dnia 11 lipca 2011 r. i z dnia 10 stycznia 2012 r. dotyczących tego helikoptera, a po trzecie, żądanie naprawienia przez EASA szkody, jaką skarżąca w jej opinii poniosła w następstwie wydania wspomnianej decyzji odmownej oraz wspomnianej bezczynności.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Heli-Flight GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013.


title: Sprawa C-431/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León (Hiszpania) w dniu 2 sierpnia 2016 r. – Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) y Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)/José Blanco Marques

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León (Hiszpania) w dniu 2 sierpnia 2016 r. – Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) y Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)/José Blanco Marques
   (Sprawa C-431/16)
   (2016/C 402/20)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) i Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)

      Druga strona postępowania: José Blanco Marques

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepis prawa krajowego taki jak art. 6 ust. 4 Real Decreto 1646/1972 z dnia 23 czerwca 1972 r., który stanowi, że dodatek w wysokości 20 % podstawy wymiaru na rzecz osób uprawnionych do renty tytułu trwałej i całkowitej niezdolności do wykonywania ich zwykłej działalności zawodowej i które ukończyły 55 lat „zawiesza się na okres, w którym pracownik jest zatrudniony” jest normą zapobiegającą zbiegowi praw w rozumieniu art. 12, 46a, 46b i 46c rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) i art. 5, 53, 54 i 55 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (2), przy uwzględnieniu, że hiszpański Tribunal Supremo (sąd najwyższy) przyjął, że niemożność łączenia przewidziana w tym przepisie prawa krajowego ma zastosowanie nie tylko do wykonywania zatrudnienia, ale także do pobierania świadczenia emerytalnego?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy art. 46a ust. 3 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i art. 53 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 883/2004 należy interpretować w ten sposób, że norma zapobiegająca zbiegowi praw może być stosowana do relacji między spornym świadczeniem a świadczeniem emerytalnym z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub ze Szwajcarii tylko wtedy, gdy istnieje przepis prawa krajowego rangi ustawowej, który wyraźnie ustanawia niemożność łączenia świadczeń z zabezpieczenia społecznego z tytułu inwalidztwa, starości lub rent rodzinnych, takiego jak świadczenie będące przedmiotem sporu, ze świadczeniami lub dochodami uzyskiwanymi przez beneficjenta za granicą? Czy też norma zapobiegająca zbiegowi praw może być stosowana do świadczeń z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub ze Szwajcarii, zgodnie z art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i art. 5 rozporządzenia (WE) nr 883/2004, mimo iż nie istnieje wyraźny przepis ustawowy, lecz w orzecznictwie krajowym przyjęto wykładnię oznaczającą, że wewnętrznym prawie hiszpańskim spornego świadczenia nie można łączyć ze świadczeniem emerytalnym?

               3)

               Gdyby odpowiedź na poprzednie pytanie przemawiała za stosowaniem hiszpańskiej normy zapobiegającej zbiegowi praw (rozszerzonej w drodze orzecznictwa) w rozpatrywanym przypadku mimo braku wyraźnego przepisu ustawowego dotyczącego świadczeń lub dochodów uzyskiwanych za granicą, czy należy uznać, że dodatek w wysokości 20 %, który zgodnie z hiszpańskim prawem zabezpieczenia społecznego jest wypłacany pracownikom, u których stwierdzono trwałą całkowitą niezdolność do wykonywania ich zwykłej działalności zawodowej i którzy ukończyli 55 lat, jak opisano, jest świadczeniem tego samego czy innego rodzaju co świadczenie emerytalne ze szwajcarskiego systemu zabezpieczenia społecznego? Czy definicja różnych działów zabezpieczenia społecznego w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 ma zasięg wspólnotowy, czy też należy stosować definicję, jaką każdemu konkretnemu świadczeniu nadaje prawo krajowe? W sytuacji gdyby definicja miała zasięg wspólnotowy, czy dodatek w wysokości 20 % podstawy wymiaru renty z tytułu trwałej całkowitej niezdolności do pracy będący przedmiotem niniejszego postępowania należy uznać za świadczenie z tytułu inwalidztwa, czy za świadczenie z tytułu bezrobocia, z uwzględnieniem faktu, że stanowi on dodatek do renty z tytułu trwałej i całkowitej niezdolności do wykonywania zwykłej działalności zawodowej z uwagi na trudności w znalezieniu innego zatrudnienia przez osoby, które ukończyły 55 lat, a zatem wypłata tego dodatku jest zawieszana, jeżeli beneficjent posiada pracę?

               4)

               W przypadku uznania, że oba świadczenia są tego samego rodzaju, i przy założeniu, że ani przy ustalaniu wysokości hiszpańskiej renty z tytułu niezdolności do pracy, ani dodatku do niej nie zostały uwzględnione okresy składkowe w innym państwie, czy należy przyjąć, że dodatek w wysokości 20 % podstawy wymiaru hiszpańskiej renty z tytułu trwałej całkowitej niezdolności do pracy jest świadczeniem, do którego mają zastosowanie normy zapobiegające zbiegowi praw, skoro jego wysokość nie zależy od długości okresów ubezpieczenia lub zamieszkania w rozumieniu art. 46b ust. 2 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i w art. 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 883/2004? Czy można stosować normę zapobiegającą zbiegowi praw, mimo iż świadczenie nie jest wymienione w części D załącznika IV do rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 ani w załączniku IX do rozporządzenia (WE) nr 883/2004?

               5)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy ma zastosowanie norma z art. 46a ust. 3 lit. d) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i art. 53 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 883/2004, zgodnie z którą świadczenie z hiszpańskiego systemu zabezpieczenia społecznego może być obniżone „wyłącznie w granicach kwoty świadczeń należnych zgodnie z ustawodawstwem” innego państwa, w tym przypadku Szwajcarii?

               6)

               W razie uznania, że oba świadczenia są odmiennego rodzaju oraz w sytuacji, gdy z akt sprawy nie wynika, by Szwajcaria stosowała jakąkolwiek normę zapobiegającą zbiegowi praw, czy na podstawie art. 46c rozporządzenia (EWG) nr 1408/71i art. 55 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 można zastosować obniżenie w całości do dodatku w wysokości 20 % do hiszpańskiej renty z tytułu trwałej całkowitej niezdolności do pracy, czy też częściowo lub proporcjonalnie? W obu przypadkach – czy należy stosować granicę wynikającą z art. 46a ust. 3 lit. d) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i art. 53 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 883/2004, stosownie do której świadczenie z hiszpańskiego systemu zabezpieczenia społecznego może zostać obniżone „w granicach kwoty świadczeń należnych zgodnie z ustawodawstwem” innego państwa, w tym przypadku Szwajcarii?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. 1971, L 149, s. 2 – wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 5, t.1, s. 35)

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2004, L 166, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 5, t.5, s. 72)


title: Sprawa T-234/07: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2011 r. — Koninklijke Grolsch przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Niderlandzki rynek piwa — Decyzja stwierdzająca pojedyncze i ciągłe naruszenie art. 81 WE — Udział skarżącej w stwierdzonym naruszeniu — Brak dostatecznych dowodów — Brak uzasadnienia)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/33

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2011 r. — Koninklijke Grolsch przeciwko Komisji
   (Sprawa T-234/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Niderlandzki rynek piwa - Decyzja stwierdzająca pojedyncze i ciągłe naruszenie art. 81 WE - Udział skarżącej w stwierdzonym naruszeniu - Brak dostatecznych dowodów - Brak uzasadnienia)
   2011/C 311/57
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Koninklijke Grolsch NV (Enschede, Niderlandy) (przedstawiciele: M. Biesheuvel i J. de Pree, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Bouquet, S. Noë i A. Nijenhuis, pełnomocnicy, następnie A. Bouquet i S. Noë, wspierani przez adwokata M. Slotbooma)

      Przedmiot

   Tytułem głównym, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2007) 1697 z dnia 18 kwietnia 2007 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 (WE) (sprawa COMP/B/37.766 — Niderlandzki rynek piwa) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej, a tytułem ewentualnym, żądanie uchylenia lub obniżenia grzywny nałożonej na skarżącą

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2007) 1697 z dnia 18 kwietnia 2007 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 (WE) (sprawa COMP/B-2/37.766 — Niderlandzki rynek piwa) w zakresie, w jakim dotyczy ona Koninklijke Grolsch NV.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa T-315/15: Wyrok Sądu z dnia 17 listopada 2016 r. – Vince/EUIPO (ELECTRIC HIGHWAY) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ELECTRIC HIGHWAY — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/35

         Wyrok Sądu z dnia 17 listopada 2016 r. – Vince/EUIPO (ELECTRIC HIGHWAY)
   (Sprawa T-315/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ELECTRIC HIGHWAY - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 006/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Dale Vince (Stroud, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: B. Longstaff, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Bonne, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 marca 2015 r. (sprawa R 1442/2014-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego ELECTRIC HIGHWAY jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dale Vince zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 406 z 7.12.2015.


title: Sprawa T-17/09: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/27

         Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-17/09)
   (2009/C 82/49)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: N. Korogiannakis, prawnik)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w przedmiocie odrzucenia oferty skarżącej złożonej w otwartym postępowaniu przetargowym VT/2008/019 — EMPL EESSI na „Usługi i produkty informatyczne w kontekście projektu EESSI (elektroniczna wymiana informacji o zabezpieczeniach społecznych)” (1), doręczonej skarżącej pismem z dnia 30 października 2008 r., a także stwierdzenie nieważności wszelkich dalszych powiązanych decyzji Komisji, włączając w to decyzję w przedmiocie udzielenia zamówienia wybranemu wykonawcy;

               —

               zasądzenie od Komisji odszkodowania w wysokości 88 370 350 EUR za szkodę poniesioną przez skarżącą w związku ze sporną procedurą przetargową;

               —

               obciążenie Komisji poniesionymi przez skarżącą kosztami postępowania i innymi kosztami oraz wydatkami związanymi z niniejszą skargą, nawet w wypadku jej oddalenia.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności decyzji strony pozwanej w przedmiocie odrzucenia oferty złożonej przez skarżącą w otwartym postępowaniu przetargowym VT/2008/019 — EMPL EESSI na usługi i produkty informatyczne w kontekście projektu EESSI (elektroniczna wymiana informacji o zabezpieczeniach społecznych) oraz w przedmiocie udzielenia zamówienia wybranemu wykonawcy. Skarżąca ponadto domaga się naprawienia szkody, jaką poniosła wskutek procedury przetargowej.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.
   Po pierwsze, skarżąca twierdzi, iż wybrany oferent traktowany był przez Komisję w sposób uprzywilejowany w odniesieniu do wielu innych zamówień, a także, iż był on faworyzowany w toku obecnej procedury przetargowej. Skarżąca twierdzi ponadto, iż była regularnie dyskryminowana w toku tych samych procedur przetargowych.
   Po drugie, skarżąca twierdzi, iż Komisja naruszyła przepisy w przedmiocie kryteriów wykluczenia zawartych w specyfikacji warunków zamówienia, naruszając tym samym art. 93 i 94 rozporządzenia finansowego (2), a także art. 133a i 134 szczegółowych zasad wykonania tego rozporządzania, jak również art. 45 dyrektywy 2004/18/WE (3).
   Po trzecie, skarżąca twierdzi, iż w toku dokonywana oceny oferty skarżącej przez komisję przetargową strona pozwana popełniła szereg oczywistych błędów w ocenie.
   Po czwarte, skarżąca twierdzi, iż strona pozwana oparła swoją ocenę oferty skarżącej na przesłankach o ogólnym i arbitralnym charakterze, nie uzasadniła swojej decyzji, popełniając równocześnie szereg oczywistych błędów w ocenie.

      (1)  Dz.U. 2008/S 111-148213.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1).

      (3)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L. 134, s. 114).


title: Sprawa C-216/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 3 marca 2010 r. w sprawie T-321/07 Lufthansa AirPlus Servicekarten GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 6 maja 2010 r. przez Lufthansa AirPlus Servicekarten GmbH

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/26

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 3 marca 2010 r. w sprawie T-321/07 Lufthansa AirPlus Servicekarten GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 6 maja 2010 r. przez Lufthansa AirPlus Servicekarten GmbH
   (Sprawa C-216/10 P)
   2010/C 179/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Lufthansa AirPlus Servicekarten GmbH (przedstawiciele: R. Kunze, G. Würtenberger, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory); Applus Servicios Tecnológicos, SL

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 3 marca 2010 r. w sprawie T-321/07 Lufthansa AirPlus Servicekarten GmbH przeciwko OHIM — Applus Servicios Tecnológicos, SL (zaskarżony wyrok), ma mocy którego są oddalił skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 7 czerwca 2007 r. utrzymującą w mocy decyzję Wydziału Sprzeciwów o oddaleniu sprzeciwu wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego 002 933 356;

               —

               po zakończeniu postępowania pisemnego wyznaczenie rozprawy przed Trybunałem Sprawiedliwości;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie wnosi o uchylenie wyroku Sądu z następujących względów:

               —

               nieprawidłowe podtrzymanie przez Sąd oceny Izby Odwoławczej dotyczącej kryteriów prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1);

               —

               nieprawidłowy brak rozpoznania przez Sąd sprzeciwu wnoszącego odwołanie na postawie art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               naruszenie przez Sąd art. 75 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego ze względu na uznanie, że Izba Odwoławcza była uprawniona do nieprzeprowadzenia pełnego badania pozostałych argumentów wnoszącego odwołanie, w szczególności dotyczących odróżniającego charakteru poprzedniego znaku towarowego wnoszącego odwołanie, „z przyczyn dotyczących ekonomii postępowania”;

               —

               naruszenie przez zaskarżony wyrok art. 76 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               błędne przyjęcie przez Sąd, że okoliczność, iż OHIM nie powiadomił wnoszącego odwołanie o zmianie właściciela zgłoszeń wspólnotowych znaków towarowych, tym samym pozbawiając go możliwości ustosunkowania się do zmiany strony, nie skutkowało poważnym naruszeniem prawa wnoszącego odwołanie do bycia wysłuchanym;

               —

               zarządzenie dotyczące kosztów wydane przez Sąd nie jest zgodne z mającymi zastosowanie przepisami prawa Unii Europejskiej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa C-250/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 22 maja 2012 r. — Călin Ion Plavoșin przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Timiș — Serviciul Solutionare Contestații, Activitatea de Inspecție Fiscală — Serviciul de Inspecție Fiscală Timiș

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 22 maja 2012 r. — Călin Ion Plavoșin przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Timiș — Serviciul Solutionare Contestații, Activitatea de Inspecție Fiscală — Serviciul de Inspecție Fiscală Timiș
   (Sprawa C-250/12)
   2012/C 243/12
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Înalta Curte de Casație și Justiție

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Călin Ion Plavoșin

      Strona pozwana: Direcția Generală a Finanțelor Publice Timiș — Serviciul Soluționare Contestații, Activitatea de Inspecție Fiscală — Serviciul de Inspecție Fiscală Timiș

      Pytanie prejudycjalne

   W przypadku gdy sprzedawca został uznany za podatnika dla celów podatku VAT, a zapłata (cena) za dostawę nieruchomości została ustalona przez strony bez żadnej wzmianki dotyczącej podatku VAT, czy wykładni art. 73 i 78 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że podstawa opodatkowania obejmuje:

               a)

               zapłatę (cenę) za dostawę towaru ustaloną przez strony, pomniejszoną o stawkę podatku VAT, lub

               b)

               zapłatę (cenę) za dostawę towaru ustaloną przez strony?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa C-254/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Velikoj Gorici (Chorwacja) w dniu 26 maja 2014 r. – VG Vodoopskrba d.o.o. za vodoopskrbu i odvodnju przeciwko Đuro Vladika

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Velikoj Gorici (Chorwacja) w dniu 26 maja 2014 r. – VG Vodoopskrba d.o.o. za vodoopskrbu i odvodnju przeciwko Đuro Vladika
   (Sprawa C-254/14)
   2014/C 253/25
   Język postępowania: chorwacki

      Sąd odsyłający

   Općinski sud u Velikoj Gorici

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: VG Vodoopskrba d.o.o. za vodoopskrbu i odvodnju

      Strona pozwana: Đuro Vladika

      Pytanie prejudycjalne

   Jakie są zasady, na podstawie których, zgodnie z prawem Unii Europejskiej, konsument płaci za wodę, a mianowicie, czy konsument powinien tylko płacić za wodę, którą zużył zgodnie z odczytem wodomierza na podstawie ceny wody, czy też powinien on zapłacić cenę wody służącą zwrotowi kosztów związanych z działalnością prowadzoną przez gminnych dostawców usług (funkcjonowanie, bieżąca konserwacja, zarządzanie infrastrukturą, wynagrodzenia pracowników, itd.)?


title: Sprawa T-59/07: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2007 r. — Polimeri Europa przeciwko Komisji

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/48

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2007 r. — Polimeri Europa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-59/07)
   (2007/C 95/97)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Polimeri Europa S.p.A. (Brindisi, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Siragusa i F.M.Moretti)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w całości lub w części, wraz z konsekwencjami jakie ona wywołuje w odniesieniu do kwoty grzywny;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, uchylenie lub obniżenie kwoty grzywny;

               —

               w każdym razie, obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W decyzji C(2006) wersja ostateczna z dnia 29 listopada 2006 r. w sprawie COMP/F/38.638 — kauczuk butadienowy i kauczuk styrenowo-butadienowy emulsyjny (zwanej dalej „decyzją”) Komisja uznała, że spółka Polimeri Europa wraz z innymi przedsiębiorstwami naruszyła art. 81 WE i art. 53 Porozumienia EOG uzgadniając docelowe ceny towarów BR/EBR, dokonując podziału klientów na podstawie porozumień o niepodejmowaniu agresywnych działań i wymieniając informacje handlowe.
   Na poparcie niniejszej skargi Polimeri Europa zaskarża po pierwsze poważne nadużycia procedury i naruszenie prawa do obrony. W szczególności skarżąca podnosi, że Komisja: i) zastosowała w sposób niewłaściwy „program łagodzenia sankcji”; ii) wydała w sposób niewytłumaczalny i nieusprawiedliwiony drugie pismo w sprawie przedstawienia zarzutów zniekształcając ponadto jego funkcję; iii) obciążyła spółkę Polimeri Europa po raz pierwszy w drodze decyzji wyłączną odpowiedzialnością za zdarzenia odnoszące się do okresu, w którym to nie ona, ale spółka Syndial S.p.A. zarządzała działalnością; vi) zastosowała w decyzji nową wielkość rynku, inną od stosowanej wcześniej.
   Następnie skarżąca podnosi, że decyzja narusza prawo poprzez i) brak postępowania wyjaśniającego oraz niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie w przedmiocie definicji właściwego rynku poprzez kumulatywną ocenę dokonaną przez Komisję sektorów towarów BR/EBR, która nie uwzględniła kauczuku naturalnego i dokonała oceny wielkości rynku w sposób nieuzasadniony; ii) błędne przypisanie Polimeri Europa odpowiedzialności za zdarzenia z okresu, w którym nie ona, ale inna spółka zarządzała towarami będącymi przedmiotem w sprawie; iii) brak postępowania wyjaśniającego oraz niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie w odniesieniu do oceny okoliczności faktycznych; iv) brak postępowania wyjaśniającego oraz niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie w odniesieniu do dowodów dotyczących rzekomego naruszenia prawa na rynku towarów BR.
   Wreszcie skarżąca podnosi, że nałożenie na nią grzywny jest niezgodne z prawem, ponieważ: i) narusza obowiązek oceny rzeczywistego wpływu naruszenia; ii) nie zawiera wystarczającego uzasadnienia i narusza zasadę równości traktowania i zasadę proporcjonalności w zakresie zastosowanego podwyższenia kwoty grzywny celem odstraszenia; iii) zawiera błąd w obliczeniu okresu odpowiadającemu trwaniu naruszenia w świetle dostępnych dowodów; iv) zawiera błąd w uzasadnieniu i narusza zasady pewności prawa i proporcjonalności w odniesieniu do zastosowanej wykładni pojęcia powrotu do naruszenia; iv) nie stosuje okoliczności łagodzących wynikających z niewykonania rzeczonych porozumień i uzgodnionych praktyk.


title: Sprawa T-755/14: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Herbert Smith Freehills/Komisja [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące rozmów poprzedzających przyjęcie dyrektywy w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony opinii prawnych — Prawo do obrony — Nadrzędny interes publiczny]

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/30

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Herbert Smith Freehills/Komisja
   (Sprawa T-755/14) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące rozmów poprzedzających przyjęcie dyrektywy w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony opinii prawnych - Prawo do obrony - Nadrzędny interes publiczny])
   (2016/C 392/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Herbert Smith Freehills LLP (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat P. Wytinck)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Van Nuffel, J. Baquero Cruz i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejksiej (przedstawiciele: E. Rebasti, J. Herrmann i M. Veiga, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 263 TFUE zmierzająca do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Gestdem 2014/2070 z dnia 24 września 2014 r. odmawiającej dostępu do niektórych dokumentów związanych z przyjęciem dyrektywy 2014/40/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylającej dyrektywę 2001/37/WE (Dz.U. 2014, L 127, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Herbert Smith Freehills LLP pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2015.


title: Sprawa T-80/07: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2007 r. — JanSport Apparel przeciwko OHIM (BUILT TO RESIST)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/55

         Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2007 r. — JanSport Apparel przeciwko OHIM (BUILT TO RESIST)
   (Sprawa T-80/07)
   (2007/C 95/111)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: JanSport Apparel Corp. (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedtawiciele: C. Bercial Arias, C. Casalonga, J. Dimidjian-Lecompte, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 12 stycznia 2007 r., R 1090/2006-2, odrzucającej w części zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 2 937 522 BUILT TO RESIST dla następujących towarów:

                           —

                              Papier, tektura i wyroby z tych materiałów nie ujęte w innych klasach; druki; materiały introligatorskie, afisze z kartonu lub z papieru, albumy, zawiadomienia, torby do pakowania z papieru lub z tworzyw sztucznych, torebki papierowe w kształcie stożka, śliniaki papierowe, książki, kalendarze, etykiety z kartonu, karty, wzory do haftowania, ryciny, koperty, teczki, blankiety, karty z życzeniami, książki, czasopisma, dzienniki, broszury, gazety i inne publikacje, fotografie, obrazy, portrety, karty pocztowe, papeteria, płytki adresowe, stemple adresowe, taśmy klejące do materiałów papierniczych lub do użytku domowego, zawiadomienia, zakładki do książek, podkładki, folia z tworzyw sztucznych do pakowania, papier, karton i wyroby z tych materiałów, kleje do materiałów papierniczych lub do użytku domowego, materiały przeznaczone dla artystów; pędzle malarskie; maszyny do pisania i sprzęt biurowy (z wyjątkiem mebli); materiały szkoleniowe i instruktażowe (z wyjątkiem aparatów); materiały z tworzyw sztucznych do pakowania (nie ujęte w innych klasach); czcionki drukarskie; matryce; piórniki, pióra, papier listowy, koperty, afisze, plakaty z papieru, notesy podręczne, zeszyty, segregatory z papieru, podkładki pod myszy, należące do klasy 16;

                           —

                              skóra i imitacje skóry, wyroby z tych materiałów nieujęte w innych klasach; skóry zwierzęce; kufry i torby podróżne, torby uniwersalne i sportowe, sakwy, futerały podróżne, plecaki, plecaki turystyczne, saszetki na pasek, torby ze stelażem, plecaki, torby narciarskie, torby na książki, torby na ramię, worki marynarskie, torby rowerowe, torebki, torby na ubrania, worki na ubrania, walizki, walizki na kółkach, aktówki, portmonetki, parasole zwykłe i przeciwsłoneczne, etui na wizytówki, portfele, uchwyty na banknoty, paski, wkładki i pasy oraz wszelkie towary związane z wymienionymi wyżej, o ile należą do klasy 18;

                           —

                              odzież, obuwie i nakrycia głowy należące do klasy 25;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: krajowy słowny znak towarowy BUILT TO RESIST dla towarów i usług należących do klas 16, 18 i 25 — zgłoszenie nr 2 937 522

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 40/94
   Po pierwsze, w odniesieniu do charakteru opisowego zgłoszonego słownego znaku towarowego skarżąca twierdzi, że umożliwia on właściwemu kręgowi odbiorców rozpoznanie w sposób natychmiastowy i bez dalszych rozważań właściwości oferowanych towarów. Sam fakt, że rozpatrywany słowny znak towarowy przywodzi na myśl towary objęte zgłoszeniem nie wystarczy zdaniem skarżącej, aby odmówić jego rejestracji, a więc i ochrony, na podstawie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia. Ponadto skarżąca podnosi, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, nawet jeśli slogan może obok swej głównej funkcji znaku towarowego służyć również celom marketingowym i reklamowym, nie powinno się odmawiać jego rejestracji. Skarżąca dalej podnosi, że okoliczność, iż słowny znak towarowy został zarejestrowany na poziomie krajowym, w Stanach Zjednoczonych, dla tych samych towarów dowodzi, że może być postrzegany przez odbiorców, a ściślej — przez konsumentów angielskojęzycznych, jako wskazówka pochodzenia handlowego.
   Po drugie, w odniesieniu do samoistnego charakteru odróżniającego skarżąca twierdzi, że omawiany słowny znak towarowy wykazuje charakter odróżniający co najmniej w minimalnym stopniu, co powinno wystarczać do jego rejestracji.


title: Sprawa T-205/12: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2013 r. — GRE przeciwko OHIM — Villiger Söhne (LIBERTE american blend na niebieskim tle) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego LIBERTE american blend — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy La LIBERTAD — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               10.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/7

         Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2013 r. — GRE przeciwko OHIM — Villiger Söhne (LIBERTE american blend na niebieskim tle)
   (Sprawa T-205/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego LIBERTE american blend - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy La LIBERTAD - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 233/12
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH (Kloster Lehnin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. Memmler i S. Schulz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Villiger Söhne GmbH (Waldshut-Tiengen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. McKenzie i B. Pikolin)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 marca 2012 r. (sprawa R 387/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Villiger Söhne GmbH a GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 14.7.2012.


title: Sprawa C-322/09 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 listopada 2010 r. — NDSHT Nya Destination Stockholm Hotell & Teaterpaket AB przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — Skarga konkurenta — Dopuszczalność — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Artykuły 4, 10, 13 i 20 — Decyzja Komisji o niewszczynaniu dochodzenia w przedmiocie skargi do Komisji — Kwalifikacja przez Komisję środków w części jako niestanowiących pomocy państwa, a w części jako istniejącej pomocy zgodnej ze wspólnym rynkiem — Artykuł 230 WE — Pojęcie aktu zaskarżalnego )

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/14

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 listopada 2010 r. — NDSHT Nya Destination Stockholm Hotell & Teaterpaket AB przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-322/09 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Skarga konkurenta - Dopuszczalność - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuły 4, 10, 13 i 20 - Decyzja Komisji o niewszczynaniu dochodzenia w przedmiocie skargi do Komisji - Kwalifikacja przez Komisję środków w części jako niestanowiących pomocy państwa, a w części jako istniejącej pomocy zgodnej ze wspólnym rynkiem - Artykuł 230 WE - Pojęcie „aktu zaskarżalnego”)
   2011/C 13/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: NDSHT Nya Destination Stockholm Hotell & Teaterpaket AB (przedstawiciele: M. Merola i L. Armati, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn et T. Scharf, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 9 czerwca 2009 r. w sprawie T-152/06 NDSHT przeciwko Komisji, którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawartej w pismach z dnia 24 marca i 28 kwietnia 2006 r. o niewszczynaniu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 traktatu WE, w następstwie złożonej do Komisji przez wnoszącą odwołanie skargi dotyczącej domniemanej pomocy państwa bezprawnie przyznanej Stockholm Visitors Board AB przez władze szwedzkie w formie różnych rodzajów subsydiów udzielonych przez miasto Sztokholm — Akty zaskarżalne

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 9 czerwca 2009 r. w sprawie T-152/06 NDSHT przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Komisję Wspólnot Europejskich przed Sądem zostaje oddalony.

               3)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania w celu wydania orzeczenia w przedmiocie żądań NDSHT Nya Destination Stockholm Hotell & Teaterpaket AB zmierzających do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich zawartej w pismach z dnia 24 marca i 28 kwietnia 2006 r. o niewszczynaniu dochodzenia w przedmiocie skargi do Komisji złożonej przez tę spółkę dotyczącej domniemanej pomocy państwa bezprawnie przyznanej SVB przez miasto Sztokholm.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 233 z 26.6.2009, str. 12.


title: Sprawa T-501/04: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2004 r. przez Bodegas Franco Espanolas S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/27

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2004 r. przez Bodegas Franco Espanolas S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-501/04)
   (2005/C 45/60)
   Język w którym sporządzono skargę: hiszpański
   W dniu 23 grudnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Bodegas Franco-Espanolas S.A. z siedzibą w Logroño (Hiszpania), reprezentowanej przez adwokata Maríę Emilię López Cambę przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 października 2004 r. w sprawie R-513/2002-1;

               —

               obciążenie kosztami OHIM oraz drugiej strony postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Skarżąca

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy „ROGAL” dla towarów z klasy 33 ( napoje alkoholowe z wyjątkiem piwa)

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Compañía General da Agricultura das Vinhas do Alto Duoro S.A.

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Portugalski graficzny znak towarowy „ROYAL BRANDE”, nr 122.170, wspólnotowy słowny znak towarowy „ROYAL FEITORIA”, nr 418.301 i międzynarodowy słowny znak towarowy „ROYAL OPORTO WINE COMPANY (PORTUGAL)”, nr 174.788, dla towarów z klasy 33

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Uwzględnienie sprzeciwu w oparciu o wspólnotowy znak towarowy nr 418.301 i odrzucenie wniosku o rejestrację

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Nieuwzględnienie odwołania

               Podniesione zarzuty:

               Błędna wykładnia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94


title: Sprawa T-419/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2009 r. — Okalux przeciwko OHIM — Messe Düsseldorf (OKATECH) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia praw do znaku towarowego — Słowny wspólnotowy znak towarowy OKATECH — Częściowe uchylenie decyzji — Termin do wniesienia odwołania — Artykuły 57 i 77a rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 58 i 80 rozporządzenia (WE) nr 207/2009] — Zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa — Prawo do bycia wysłuchanym)

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/20

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2009 r. — Okalux przeciwko OHIM — Messe Düsseldorf (OKATECH)
   (Sprawa T-419/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia praw do znaku towarowego - Słowny wspólnotowy znak towarowy OKATECH - Częściowe uchylenie decyzji - Termin do wniesienia odwołania - Artykuły 57 i 77a rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 58 i 80 rozporządzenia (WE) nr 207/2009] - Zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa - Prawo do bycia wysłuchanym)
   2009/C 193/29
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Okalux GmbH (Marktheidenfeld, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Beckensträter)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Messe Düsseldorf GmbH (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokat I. Friedhoff, następnie adwokat S. von Petersdorff-Campen)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 września 2007 r. (sprawa R 766/2007-2) dotycząca postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia praw do znaku towarowego między Messe Düsseldorf GmbH a Okalux GmbH.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w części oddalona.

               2)

               Okalux GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 8 z 12.1.2008.


title: Sprawa T-215/12: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2012 r. — MPM-Quality i Eutech przeciwko OHIM — Elton hodinářská (MANUFACTURE PRIM 1949)

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/10

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2012 r. — MPM-Quality i Eutech przeciwko OHIM — Elton hodinářská (MANUFACTURE PRIM 1949)
   (Sprawa T-215/12)
   2012/C 273/18
   Język skargi: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: MPM-Quality v.o.s. (Frýdek-Místek, Republika Czeska) i Eutech akciová společnost (Šternberk, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat M. Kyjovský)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Elton hodinářská, a.s.

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 marca 2012 r. w sprawie R 826/2010-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Złożony znak towarowy „MANUFACTURE PRIM 1949” zarejestrowany pod numerem 3531662 dla towarów i usług należących do klas 9, 14 i 35

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Elton hodinářská, a.s.

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Skarga opiera się na art. 51 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w związku z art. 8 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 8 ust. 5 tego rozporządzenia a także na art. 52 ust. 1 lit. b) tego samego rozporządzenia

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Strona skarżąca twierdzi, że Izba Odwoławcza naruszyła art. 8 ust. 1 lit. a) i b), art. 8 ust. 5 i art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 poprzez:

               —

               przyjęcie nieprawidłowej interpretacji ciężaru dowodu na podstawie art. 54 i 165 ust. 4 rozporządzenia;

               —

               nieprawidłowe zastosowanie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości;

               —

               brak wzięcia pod uwagę korzystania w znacznym zakresie, używania międzynarodowego znaku towarowego i faktu, że jest on dobrze znany, co jest istotne dla postrzegania oznaczenia PRIM przez właściwych odbiorców;

               —

               nieprawidłowe zastosowanie art. 55 w stosunku do art. 41 rozporządzenia w drodze stwierdzenia, że wcześniejsze prawa do oznaczenia muszą przysługiwać temu samemu właścicielowi;

               —

               brak zajęcia stanowiska w przedmiocie faktów i dowodów przedstawionych przez stronę skarżącą, brak przypisania znaczenia tym dowodom i całkowite pominięcie niektórych z nich (np. porozumienia licencyjne);

               —

               brak wzięcia pod uwagę, że podobne znaki towarowe zawierające słowo „PRIM” zostały już zarejestrowane w Unii Europejskiej.


title: Sprawa F-111/15: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/55

         Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-111/15)
   (2015/C 354/66)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci J.-N. Louis i N. Montigny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji Komisji w sprawie zwrotu skarżącemu i jego małżonce trzech faktur za usługi medyczne i leczenie związane z nowotworem, na który ona cierpi.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji w sprawie zwrotu kosztów świadczeń opieki zdrowotnej poniesionych przez małżonkę skarżącego wykazanych w arkuszach rozliczeń 67, 68 i 72;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-202/07: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2007 r. — Agencja Wydawnicza Technopol/OHIM (555)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/36

         Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2007 r. — Agencja Wydawnicza Technopol/OHIM (555)
   (Sprawa T-202/07)
   (2007/C 183/70)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Agencja Wydawnicza „Technopol” Sp. z o.o., (przedstawiciel: D. Rzążewska, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie w całości nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 marca 2007 r., nr R 1278/2006-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak słowny „555” dla towarów zawartych w klasie 16.

      Decyzja eksperta: odmowa rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: błędne zastosowanie przepisów art. 7, ust. 1 b) i c) rozporządzenia Nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1), jako że według skarżącej oznaczenie „555” nie jest ani opisowe ani niewyróżniające dla wskazanych towarów.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) Nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r., Dz.U. L 11, str. 1.


title: Sprawa T-357/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 7 lipca 2015 r. przez Marię Luisę Garcia Minguez od postanowienia wydanego w dniu 28 kwietnia 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-72/14, Garcia Minguez/Komisja

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/49

         Odwołanie wniesione w dniu 7 lipca 2015 r. przez Marię Luisę Garcia Minguez od postanowienia wydanego w dniu 28 kwietnia 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-72/14, Garcia Minguez/Komisja
   (Sprawa T-357/15 P)
   (2015/C 279/62)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Maria Luisa Garcia Minguez (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Ortiz Blanco i Á. Givaja Sanz)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 28 kwietnia 2015 r. wydanego w sprawie F-72/14;

               —

               wydanie orzeczenia w sprawie F-72/14 i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o nieuwzględnieniu wnoszącej odwołanie w ramach konkursu wewnętrznego COM/3/AD9/13; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa przy wykładni pojęć „Komisja” i „instytucja” zawartych w ogłoszeniu o konkursie i w art. 27 i 29 regulaminu pracowniczego urzędników. Wnosząca odwołanie podnosi, że dla celów określenia osób mogących wziąć udział w konkursie wewnętrznym Agencję Wykonawczą „Edukacja, Kultura i Sektor Audiowizualny” (EACEA) należy uznać za stanowiącą część Komisji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa przy wykładni zasad równości traktowania i niedyskryminacji, a także art. 27 i 29 regulaminu pracowniczego urzędników. Wnosząca odwołanie podnosi, że niezgodne z prawem jest uwzględnienie w ramach konkursu wewnętrznego członków personelu pracujących bezpośrednio na rzecz instytucji, w tym tych, których oddelegowano do agencji wykonawczej, oraz równoczesne wykluczenie innych członków personelu pracujących dla tej samej agencji.

               3.

               Podniesiony pomocniczo zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku udzielenia odpowiedzi na zarzut skargi, braku uzasadnienia oraz naruszenia prawa przy wykładni zasad równości traktowania i niedyskryminacji, a także aktów przyjętych przez same instytucje. Wnosząca odwołanie twierdzi, że jej szczególna sytuacja – sprawowała ona, za zgodą Komisji, funkcje kierownika wydziału w dwóch wydziałach wskazanych w schemacie organizacyjnym Komisji – uzasadnia uwzględnienie jej w ramach rozpatrywanego konkursu wewnętrznego.


title: Sprawa T-214/11: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2011 r. — ClientEarth i PAN Europe v przeciwko Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/18

         Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2011 r. — ClientEarth i PAN Europe v przeciwko Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)
   (Sprawa T-214/11)
   2011/C 179/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i PAN Europe (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: P.Kirch, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że strona pozwana naruszyła konwencję z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska;

               —

               stwierdzenie, że strona pozwana naruszyła rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 (1);

               —

               stwierdzenie, że strona pozwana naruszyła rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 (2);

               —

               stwierdzenie nieważności negatywnej decyzji odmawiającej dostępu do żądanych dokumentów; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżące, a także kosztami poniesionymi przez potencjalnych interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swej skardze skarżący, opierając się na art. 263 TFUE, wnoszą o stwierdzenie nieważności udzielonej przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwany dalej „EFSA”) negatywnej odpowiedzi na ich wniosek o uzyskanie dostępu do dokumentów, w której EFSA odmówiła przedstawienia pochodzących od jej Komitetu Sterującego ds. Pestycydów (PSC) oraz Panelu ds. produktów ochrony roślin i ich pozostałości (PPR) planów projektów i opinii naukowych związanych z wytycznymi w sprawie przedstawiania recenzowanych i ogólnie dostępnych publikacji naukowych związanego z zatwierdzaniem zawartych w pestycydach substancji czynnych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1107/2009 (3).
   Skargę swą skarżące opierają na czterech zarzutach.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 ze względu na brak udzielenia w wyznaczonym terminie odpowiedzi na skierowany przez skarżące wniosek potwierdzający oraz brak odpowiedniego uzasadnienia tego zaniechania ze strony EFSA.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 4 ust. 1, 2, 3 i 4 Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska ze względu na nieudzielenie skarżącym dostępu do planów projektów i opinii naukowych związanych z wytycznymi EFTA. Decyzja ta została wydana również z naruszeniem art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 ze względu na to, że nie dokonano w niej wykładni zawężającej przedstawionych w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 wyjątków.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001 ze względu na brak wykazania tego, że ujawnienie żądanych dokumentów może stanowić poważną przeszkodę w procesie decyzyjnym EFSA, zwłaszcza po wydaniu decyzji.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001 ze względu na brak przeprowadzenia oceny tego, czy istnieje nadrzędny interes publiczny uzasadniający ujawnienie tych dokumentów oraz nieprzedstawienie odpowiedniego uzasadnienia udzielonej odpowiedzi odmownej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. 2006 L 264, s. 13)

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43)

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. 2009 L 309, s. 1)


title: Sprawa C-228/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgerichts Düsseldorf (Niemcy) w dniu 16 maja 2011 r. — Melzer przeciwko MF Global UK Ltd

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgerichts Düsseldorf (Niemcy) w dniu 16 maja 2011 r. — Melzer przeciwko MF Global UK Ltd
   (Sprawa C-228/11)
   2011/C 211/33
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgerichts Düsseldorf

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Melzer

      Strona pozwana: MF Global UK Ltd

      Pytanie prejudycjalne

   W kontekście określania na podstawie art. 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 jurysdykcji w zakresie odpowiedzialności z tytułu czynu niedozwolonego, czy w przypadku, gdy w popełnieniu transgranicznego czynu niedozwolonego uczestniczyło więcej osób, dopuszczalne jest przyjęcie — w celu określenia miejsca, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę — miejsca działania jako przemiennego [miejsca działania pomocnika lub współsprawcy innego niż ten, przeciwko któremu został skierowany pozew]?


title: Sprawa C-364/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) – Zjednoczone Królestwo) – International Stem Cell Corporation/Comptroller General of Patents, Designs and Trade Marks (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 98/44/WE — Artykuł 6 ust. 2 lit. c) — Ochrona prawna wynalazków biotechnologicznych — Aktywacja w drodze partenogenezy oocytów — Uzyskiwanie ludzkich zarodkowych komórek macierzystych — Zdolność patentowa — Wyłączenie „wykorzystywania embrionów ludzkich do celów przemysłowych lub handlowych”  — Pojęcia „embrionu ludzkiego” i  „organizmu mogącego zapoczątkować proces rozwoju jednostki ludzkiej” )

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/7

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) – Zjednoczone Królestwo) – International Stem Cell Corporation/Comptroller General of Patents, Designs and Trade Marks
   (Sprawa C-364/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 98/44/WE - Artykuł 6 ust. 2 lit. c) - Ochrona prawna wynalazków biotechnologicznych - Aktywacja w drodze partenogenezy oocytów - Uzyskiwanie ludzkich zarodkowych komórek macierzystych - Zdolność patentowa - Wyłączenie „wykorzystywania embrionów ludzkich do celów przemysłowych lub handlowych” - Pojęcia „embrionu ludzkiego” i „organizmu mogącego zapoczątkować proces rozwoju jednostki ludzkiej”))
   (2015/C 065/10)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: International Stem Cell Corporation

      Strona pozwana: Comptroller General of Patents, Designs and Trade Marks

      Sentencja

   Artykuł 6 ust. 2 lit. c) dyrektywy 98/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 1998 r. w sprawie ochrony prawnej wynalazków biotechnologicznych powinien być interpretowany w ten sposób, że niezapłodniona ludzka komórka jajowa, która w drodze partenogenezy została pobudzona do podziału i rozwoju, nie stanowi „embrionu ludzkiego” w rozumieniu tego przepisu, jeżeli w świetle aktualnej wiedzy naukowej nie ma ona jako taka wrodzonej zdolności rozwinięcia się w jednostkę ludzką, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.