title: Sprawa C-83/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 7 lutego 2018 r. – Iberdrola Generación Nuclear S.A.U. / Administración General del Estado

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 7 lutego 2018 r. – Iberdrola Generación Nuclear S.A.U. / Administración General del Estado
   (Sprawa C-83/18)
   (2018/C 182/05)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Iberdrola Generación Nuclear S.A.U

      Strona pozwana: Administración General del Estado

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasada „zanieczyszczający płaci”, wyrażona w art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 20 i 21 Karty praw podstawowych [Unii Europejskiej], które wyrażają podstawowe zasady równości i niedyskryminacji odzwierciedlone w przepisach art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy 2009/72/[WE] (1) w zakresie, w jakim ma na celu między innymi stworzenie konkurencyjnego i niedyskryminującego rynku energii elektrycznej, mogącego podlegać zmianom wynikającym tylko z przyczyn związanych z ogólnym interesem gospodarczym, w tym z ochroną środowiska, stoi na przeszkodzie ustanowieniu podatków obciążających wyłącznie przedsiębiorstwa wytwarzające energię elektryczną, które wykorzystują energię jądrową, jeżeli prawdziwym celem wspomnianych podatków nie jest ochrona środowiska, lecz zwiększenie dochodów systemu finansowania energii elektrycznej tak, aby przedsiębiorstwa te przyjmowały na siebie większe obciążenie w finansowaniu deficytu taryfowego w porównaniu z innymi przedsiębiorstwami, które prowadzą tę samą działalność?

               2)

               Czy na konkurencyjnym i wolnym od dyskryminacji rynku energii elektrycznej wspomniane europejskie przepisy uniemożliwiają wprowadzenie podatków środowiskowych, w przypadku, gdy jest to uzasadnione nieodłącznie związanym z działalnością jądrową skażeniem, ale nie ustanowiono żadnych konkretnych regulacji prawnych (uzasadnienie zawiera preambuła ustawy), skutkiem czego w odniesieniu do podatku od wytwarzania wypalonego paliwa jądrowego i odpadów promieniotwórczych nie ujęto w tekście prawnym o charakterze normatywnym internalizacji kosztów, które należy pokryć, a w odniesieniu do składowania odpadów promieniotwórczych również brak konkretnych regulacji, ponieważ koszty gospodarowania i składowania są już pokryte innymi podatkami, a ponadto nie określono jasno celu, na jaki zostaną przeznaczone wpływy z podatków, i wspomniane przedsiębiorstwa są zobowiązane do przyjęcia na siebie związanej z tym odpowiedzialności cywilnej do kwoty w wysokości 1,2 mld?

               3)

               Czy art. 3 ust. 2 dyrektywy 2009/72/WE, zgodnie z którym szczególne obowiązki po stronie sektora energetyki jądrowej, które należy nałożyć ze względów interesu ogólnego, w tym ochrony środowiska naturalnego, powinny być jasno określone, przejrzyste, niedyskryminacyjne i weryfikowalne, stoi na przeszkodzie podatkom określonym w ustawie 15/2012, w przypadku gdy cel związany z ochroną środowiska i uwagi określające podatki środowiskowe nie są skonkretyzowane w części aktu prawnego o charakterze normatywnym?

               4)

               Czy zasada „zanieczyszczający płaci”, ustanowiona w art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zasada równości i zasada niedyskryminacji, określone w art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 3 i 5 dyrektywy 2005/89/WE (2), których celem jest zapewnienie „właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego energii elektrycznej” oraz zobowiązują państwa członkowskie do zagwarantowania, że „wszelkie środki przyjęte zgodnie z niniejszą dyrektywą są niedyskryminacyjne i nie stanowią nadmiernego obciążenia dla uczestników rynku”, stoją na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych, które obciążają finansowaniem deficytu taryfowego ogół przedsiębiorstw sektora energii elektrycznej, ale nakładają na przedsiębiorstwa sektora energetyki jądrowej (oprócz elektrowni wodnych uznawanych za prowadzące działalność związaną z energią odnawialną) szczególnie duże obciążenia podatkowe, większe niż w przypadku innych podmiotów działających na rynku energetycznym, które nie muszą ponosić takich obciążeń, przy czym niektóre spośród nich powodują większe zanieczyszczenie, a wspomniane obciążenia podatkowe są uzasadnione względami ochrony środowiska z uwagi na zagrożenia i niepewność nierozerwalnie związane z działalnością jądrową, lecz nie określono kosztów, nie ustalono przeznaczenia wpływów z podatków na cele w zakresie ochrony środowiska, przy czym koszt gospodarowania odpadami i ich składowania jest już pokryty z innych podatków, a przedsiębiorstwa z sektora energetyki jądrowej przyjmują na siebie odpowiedzialność cywilną, w związku z czym przepisy te zakłócają wolną konkurencję zgodną z wymogami zliberalizowanego rynku wewnętrznego poprzez faworyzowanie innych podmiotów wytwarzających energię elektryczną, które nie muszą ponosić takich obciążeń związanych z podatkami, pomimo że wykorzystują bardziej zanieczyszczające źródła wytwarzania?

               5)

               Czy artykuł 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który ustanawia „zasadę zanieczyszczający płaci”, stoi na przeszkodzie podatkowi od wytwarzania wypalonego paliwa jądrowego i odpadów promieniotwórczych powstałych w wyniku wytwarzania energii jądrowej, który obciąża tylko sektor energetyki jądrowej z pominięciem wszelkich innych sektorów mogących wytwarzać takie odpady, w związku z czym inne przedsiębiorstwa prowadzące działalność, w której wykorzystują materiały lub źródła jądrowe, nie są opodatkowane, pomimo ich oddziaływania na wartości związane z ochroną środowiska naturalnego?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. 2009, L 211, s. 55).

      (2)  Dyrektywa 2005/89/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. dotycząca działań na rzecz zagwarantowania bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej i inwestycji infrastrukturalnych Artykuły 3 i 5 (Dz.U. 2006, L 33, s. 22).


title: Sprawa T-135/18: Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2018 r. – Szegedi / Parlament

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/24

         Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2018 r. – Szegedi / Parlament
   (Sprawa T-135/18)
   (2018/C 182/29)
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Csanád Szegedi (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: adwokat Kristóf Bodó)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności noty debetowej nr 2017-1635wystawionej przez sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej odzyskania kwoty 264 196,11 EUR wydanej przez sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego w dniu 30 listopada 2017 r.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, oparty na tym, że w decyzji sekretarza generalnego ustalenia dotyczące zwrotu kosztów podróży oraz wydatków z tytułu zatrudniania akredytowanych asystentów parlamentarnych są sprzeczne z obiektywną rzeczywistością. Skarżący domagał się zwrotu kosztów podróży wyłącznie w tych sytuacjach, których miał do tego prawo zgodnie z decyzją Prezydium Parlamentu Europejskiego nr 2009/C 159/01 dotyczącą przepisów wykonawczych do statutu posła do Parlamentu Europejskiego.
               Akredytowani asystencji parlamentarni, o których wspomina się w decyzji, którzy pozostają w stosunku umownym z Parlamentem Europejskim, wykonywali zadania polegające na wspieraniu skarżącego w jego pracy posła w Brukseli i Strasburgu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący, dotyczący naruszenia zasady równości broni.
               Skarżący nie miał dostępu do dowodów do dowodów potwierdzających fakty wskazane w decyzji sekretarza generalnego. Mimo iż skarżący domagał się tego na piśmie, sekretarz generalny nie przesłał mu rzecznych dowodów, co uniemożliwiło mu przedstawienie w każdym czasie uwag merytorycznych. Decyzja sekretarza generalnego, na której opierała się nota debetowa, jako akt prawny dotyczący skarżącego, została wydana z naruszeniem zasad bezstronnego i rzetelnego postępowania i równości broni oraz prawa skarżącego do obrony.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa przez sekretarza generalnego w odniesieniu do ciężaru dowodu. Wbrew twierdzeniom zawartym w decyzji sekretarza generalnego argumentów przedstawionych w pkt 54 wyroku Sądu z dnia 10 października 2013 r. w sprawie T-479/13, Marciani/Parlament nie można uznać za mające znaczenie dla niniejszej sprawy, ponieważ w sprawie posła Marcianiego należało stosować tzw. „przepisy ZKDP” [przepisy dotyczące zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego], podczas gdy w okresie wykonywania mandatu przez skarżącego obowiązywało już rozporządzenie Rady (WE) nr 160/2009.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący braku podstawy prawnej zwrotu wynagrodzenia wypłaconego akredytowanym asystentom parlamentarnym. Zarzut ten dzieli się na dwie części:
               Pierwsza część zarzutu czwartego dotyczy braku stosunku prawnego między skarżącym a Parlamentem Europejskim. Począwszy od dnia wejścia w życie rozporządzenia nr 160/2009 to Parlament Europejski, a nie skarżącego łączy stosunek prawny z akredytowanym asystentem parlamentarnym i Parlament Europejski nie zwraca kosztów, lecz wypłaca wynagrodzenie. Co się tyczy stosunku pracy akredytowanych asystentów parlamentarnych, skarżący nie pozostaje w żadnym stosunku umownym z Parlamentem Europejskim. Parlament Europejski nie wypłacał skarżącemu odnośnego wynagrodzenia akredytowanego asystenta parlamentarnego. Wobec braku stosunku prawnego i podstawy prawnej na skarżącym nie może ciążyć żaden obowiązek zwrotu na rzecz Parlamentu Europejskiego.
               Druga część zarzutu czwartego opiera się na okoliczności, że działalność niezwiązana ze służbą akredytowanych asystentów parlamentarnych nie rodzi żadnego prawa do zwrotu wypłaconego wynagrodzenia. Artykuł 12 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskich nie zabrania działalności niezwiązanej ze służbą, lecz wymaga jedynie uzyskania na to zgody organu powołującego. Natomiast w sytuacji, gdy o zgodę nie wystąpiono, przepis nie przewiduje sankcji w postaci pełnego zwrotu wypłaconego wynagrodzenia.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący zakazu retroaktywnego stosowania przepisu nakładającego obowiązek. Punkt 8 decyzji sekretarza generalnego wśród jej podstaw prawnych wymienia art. 39a przepisów wykonawczych, mimo że decyzja Prezydium Parlamentu Europejskiego nr 2015/C 397/03 zmieniająca przepisy wykonawcze do statutu posła do Parlamentu Europejskiego obowiązuje od dnia 1 stycznia 2016 r., a zatem nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy.

               6.

               Zarzut szósty, dotyczący niedopełnienia obowiązku uzasadnienia i naruszenia zasady proporcjonalności w odniesieniu do określenia kwoty. Żądana kwota nie jest uzasadniona w szczegółach ani poprzez metodę obliczeń, a także zakłada, że asystent parlamentarny nigdy dla skarżącego nie pracował.

               7.

               Zarzut siódmy, dotyczący okoliczności, że została przeprowadzona ocena dokumentu potwierdzającego datę podróży, załącznika do wniosku o zwrot kosztów podróży, niezwiązana z jego celem i z którego zostały wyciągnięte bezpodstawne wnioski.


title: Sprawa C-143/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Bonn (Niemcy) w dniu 23 lutego 2018 r. – Antonio Romano, LidiaRomano / DSL Bank.

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Bonn (Niemcy) w dniu 23 lutego 2018 r. – Antonio Romano, LidiaRomano / DSL Bank.
   (Sprawa C-143/18)
   (2018/C 182/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Bonn

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Antonio Romano, Lidia Romano

      Strona pozwana: DSL Bank.

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 6 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2002/65/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu lub praktyce jak ta w postępowaniu głównym, która w przypadku umów pożyczek zawieranych na odległość nie przewiduje wyłączenia prawa odstąpienia od umowy, jeżeli na wyraźne życzenie konsumenta umowa jest już w pełni wykonana przez obie strony zanim konsument skorzysta ze swojego prawa odstąpienia?

               2.

               Czy art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 akapit 2 tiret drugie i art. 6 ust. 6 dyrektywy 2002/65/WE należy interpretować w ten sposób, że dla prawidłowego otrzymania informacji przewidzianych w prawie krajowym zgodnie z art. 5 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 3 lit. a) dyrektywy 2002/65/WE i wykonania prawa odstąpienia od umowy przez konsumenta zgodnie z prawem krajowym należy odnieść się wyłącznie do przeciętnego konsumenta, właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego, w świetle całokształtu istotnych okoliczności faktycznych, jak i ogółu okoliczności towarzyszących zawarciu tej umowy?

               3.

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytania pierwsze i drugie:
               Czy art. 7 ust. 4 dyrektywy 2002/65/WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi państwa członkowskiego, który przewiduje, że po złożeniu oświadczenia o odstąpieniu od konsumenckiej umowy pożyczki zawartej na odległość oferent poza kwotą, którą otrzymał od konsumenta zgodnie z umową zawartą na odległość, musi zapłacić także odszkodowanie z tytułu pożytków z tej kwoty?

      (1)  Dyrektywa 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. dotycząca sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniająca dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywę 97/7/WE i 98/27/WE, Dz.U. L 271, s. 16.


title: Sprawa C-185/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 9 marca 2018 r. – Oro Efectivo S.L. / Diputación Foral de Bizkaia

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 9 marca 2018 r. – Oro Efectivo S.L. / Diputación Foral de Bizkaia
   (Sprawa C-185/18)
   (2018/C 182/16)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Oro Efectivo S.L.

      Strona pozwana: Diputación Foral de Bizkaia

      Pytania prejudycjalne

   Czy dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) oraz zawarta w niej zasada neutralności podatkowej, a także orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczące wykładni tej dyrektywy, stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym państwo członkowskie może żądać zapłaty przez przedsiębiorcę lub osobę prowadzącą działalność zawodową podatku pośredniego, innego niż podatek od wartości dodanej (VAT), z tytułu nabycia od osoby fizycznej rzeczy ruchomej (dokładnie rzecz biorąc złota, srebra lub biżuterii), jeżeli:

               1.

               nabyta rzecz jest przeznaczona do przetworzenia i następnie zbycia w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez tego przedsiębiorcę,

               2.

               ponowne wprowadzenie nabytej rzeczy do obrotu handlowego zostanie dokonane w drodze czynności podlegającej VAT oraz [Or. 3]

               3.

               uregulowanie obowiązujące w tym państwie członkowskim nie zezwala przedsiębiorcy lub osobie prowadzącej działalność zawodową na odliczenie w związku z tymi czynnościami kwot podatku zapłaconego z tytułu dokonania pierwszego opisanego wyżej nabycia?

      (1)  Dz.U. z 2006 r., L 347, s. 1.


title: Sprawa T-198/18: Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2018 r. – Chrysses Demetriades & Co. i Provident Fund of the Employees of Chrysses Demetriades & Co / Rada i in.

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/26

         Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2018 r. – Chrysses Demetriades & Co. i Provident Fund of the Employees of Chrysses Demetriades & Co / Rada i in.
   (Sprawa T-198/18)
   (2018/C 182/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Chrysses Demetriades & Co. LLC (Limassol, Cypr), Provident Fund of the Employees of Chrysses Demetriades & Co LLC (Limassol) (przedstawiciel: P. Tridimas, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny, Eurogrupa oraz Unia Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżących kwot wskazanych w załączonym do skargi wykazie, powiększonych o odsetki naliczane od dnia 26 marca 2013 r. do dnia wydania wyroku przez Sąd;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Tytułem ewentualnym skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               uznanie, że Unia Europejska lub instytucje będące stroną pozwaną ponoszą odpowiedzialność pozaumowną;

               —

               określenie procedury celem ustalenia możliwej do pokrycia straty rzeczywiście poniesionej przez skarżących; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-197/18, JV Voscf i in./Rada i in. lub do nich podobne.


title: Sprawa C-97/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Nederland (Niderlandy) w dniu 12 lutego 2018 r. – Openbaar Ministerie / ET

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Nederland (Niderlandy) w dniu 12 lutego 2018 r. – Openbaar Ministerie / ET
   (Sprawa C-97/18)
   (2018/C 182/06)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Noord-Nederland, ośrodek zamiejscowy w Leeuwarden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca środek odwoławczy: Openbaar Ministerie

      Druga strona postępowania: ET

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 12 ust. 1 decyzji ramowej 2006/783/WSiSW (1) można interpretować w ten sposób, że w ramach wykonywania w Niderlandach przekazanego przez państwo wydające nakazu konfiskaty można zastosować areszt porządkowy w rozumieniu art. 557c Wetboek van Strafvordering (kodeksu postępowania karnego), mając na uwadze m.in. orzeczenie Hoge Raad z 20 grudnia 2011 r. (2), z którego wynika, że areszt porządkowy należy uznać za karę w rozumieniu art. 7 ust. 1 EKPC?

               2)

               Czy dla możliwości zastosowania aresztu porządkowego znaczenie ma okoliczność, czy w przepisach państwa wydającego została również przewidziana możliwość stosowania aresztu porządkowego?

      (1)  Decyzja ramowa Rady z dnia 6 października 2006 r. w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania do nakazów konfiskaty, Dz.U. 2006, L 328, s. 59.

      (2)  NL:HR:2011:BP9449


title: Sprawa T-203/18: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2018 r. – VQ / EBC

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/26

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2018 r. – VQ / EBC
   (Sprawa T-203/18)
   (2018/C 182/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: VQ (przedstawiciel: G. Cahill, Barrister)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 263 TFUE nieważności decyzji Europejaskiego Banku Centralnego SNC-2016-0026 z dnia 14 marca 2018 r.;

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 277 TFUE, że art. 18 ust. 6 rozporządzenia SSM (1) jest niezgodny z prawem i w związku z tym stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji; oraz

               —

               obciążenie EBC kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez EBC art. 18 ust. 1 rozporządzenia SSM i art. 49 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej poprzez nałożenie administracyjnej kary pieniężnej na podstawie ram prawnych opartych na prawie unijnym i krajowym niewywierającym bezpośrednich skutków.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że ponowne nabywanie przez nią własnych udziałów dokonywane w okresie między 1 stycznia 2014 r. a 31 grudnia 2015 r. nie powinno zostać uznane za naruszenie art. 77 lit. a) i 78 rozporządzenia nr 575/2013 (2), ponieważ bufor zabezpieczający nie wszedł w życie i nie był ustanowiony przed 1 stycznia 2016 r.

                           —

                           W zakresie w jakim decyzja EBC jest oparta na zasadach dotyczących bufora zabezpieczającego zawartych w dyrektywie 2013/36 (3), które nie były wiążące, nie weszły w życie, ani nie zostały ustanowione przed dniem 1 stycznia 2016 r. skarżąca podnosi, że EBC nałożył administracyjną karę pieniężną w braku bezpośrednio stosowalnych przepisów unijnych i krajowych.

                           —

                           W związku z tym zaskarżona decyzja narusza art. 18 ust. 1 rozporządzenia SSM i w szczególności zasadę legalności ustanowioną w art. 49 ust. 1 karty praw podstawowych.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez EBC art. 132 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 468/2014 (4) w związku z zarządzeniem publikacji administracyjnej kary pieniężnej bez zachowania anonimowości.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący niezgodności z prawem art. 18 ust. 6 rozporządzenia SSM oraz naruszenia przez ten przepis art. 263 ust. 6 TFUE i art. 47 karty praw podstawowych poprzez nałożenie obowiązku publikacji administracyjnej kary pieniężnej bez względu na zamiar skarżącej wniesienia skargi do Sądu w terminie przewidzianym w art. 263 akapit 6 TFUE.

                           —

                           Poprzez ustanowienie przepisu takiego jak art. 18 ust. 6 rozporządzenia SSM Rada pozbawiła skarżącego – zamierzającego wnieść skargę na decyzję w przedmiocie braku zachowania anonimowości administracyjnej kary pieniężnej – dwumiesięcznego terminu przewidzianego w art. 263 akapit szósty TFUE.

                           —

                           Zakwestionowany przepis stanowi odstępstwo od dwumiesięcznego terminu na wniesienie skargi o stwierdzenie nieważności i przyznaje EBC jednostronne uprawnienie do określenia w jakiej chwili instytucja kredytowa musi wnieść skargę.

                           —

                           Podczas gdy EBC jest uprawniony do opublikowania administracyjnej kary pieniężnej, zainteresowana instytucja kredytowa musi wnieść skargę przed przyjęciem decyzji EBC w przedmiocie opublikowania kary. Sytuacja ta prowadzi do powstania po stronie instytucji kredytowej nadmiernej niepewności, która może ograniczyć jej zdolność do wniesienia skargi i ostatecznie narusza jej podstawowe prawo do skutecznego środka odwoławczego.

                           —

                           W konsekwencji art. 18 ust. 6 rozporządzenia jest sprzeczny z art. 263 akapit szósty TFUE i art. 47 Karty praw podstawowych.

                           —

                           W zakresie, w jakim EBC pozbawił skarżącego jego prawa do skutecznego środka odwoławczego, zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013 L 287, s. 63)

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013 L 176, s. 1).

      (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. 2013 L 176, s. 338).

      (4)  Rozporządzenie UE nr 468/2014 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (rozporządzenie ramowe w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego) (EBC/2014/17) (Dz.U. 2014 L 141, s. 1).


title: Sprawa C-160/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 28 lutego 2018 r. – X BV / Staatssecretaris van Financiën

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 28 lutego 2018 r. – X BV / Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-160/18)
   (2018/C 182/11)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca i wnosząca apelację: X BV

      Strona przeciwna i druga strona postępowania apelacyjnego: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 2, 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1484/95 (1) w związku z art. 141 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 (2) należy interpretować w ten sposób, że opisany w nich mechanizm kontroli, również w przypadku kontroli następczej, ma na celu wyłącznie zapewnienie, że właściwe władze uzyskają w odpowiednim czasie wiedzę na temat faktów i okoliczności dotyczących następujących po sobie transakcji, które mogą wywołać wątpliwości co do prawidłowości zastosowanych cen importowych cif i które mogą następnie stanowić podstawę do przeprowadzenia bardziej szczegółowego dochodzenia?
               Czy też prawidłowe jest stanowisko przeciwne i opisany w art. 3 ust. 2, 4 i 5 rozporządzenia nr 1484/95 mechanizm kontrolny, również w odniesieniu do kontroli następczej, należy interpretować w ten sposób, że jedna lub więcej odsprzedaży przez importera na rynku wspólnotowym za cenę niższą niż podana cena importowa cif danej przesyłki, powiększona o kwotę należności celnych przywozowych, nie spełnia wymaganych warunków rozdysponowania na rynku wspólnotowym i okoliczność ta stanowi wyłączną podstawę obciążenia dodatkowymi należnościami celnymi? Czy dla odpowiedzi na to drugie pytanie znaczenie ma fakt, że jedna lub więcej odsprzedaży przez importera, o której mowa powyżej, miała miejsce za cenę niższą niż obowiązująca cena reprezentatywna? Czy w związku z tym ma znaczenie, że cena reprezentatywna w okresie przed dniem 11 września 2009 r. była obliczana w inny sposób niż po tej dacie? Czy dla odpowiedzi na te pytania ma ponadto znaczenie, że nabywcy z Unii są przedsiębiorstwami powiązanymi z importerem?

               2)

               Jeżeli z odpowiedzi na pytanie pierwsze wynikałoby, że odsprzedaż ze stratą stanowi wystarczającą podstawę odrzucenia zastosowanej ceny importowej cif, to w jaki sposób należy określać wysokość dodatkowych należności celnych? Czy ich podstawa powinna być ustalana zgodnie z metodami właściwymi dla określania wartości celnej w art. 29-31 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (3)? Czy też podstawa ta ma być ustalana wyłącznie na podstawie obowiązującej ceny reprezentatywnej? Czy art. 141 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 sprzeciwia się zastosowaniu w stosunku do okresu przed 11 września 2009 r. obowiązującej w tym okresie ceny reprezentatywnej?

               3)

               Jeżeli z odpowiedzi na pytania pierwsze i drugie będzie wynikało, że podstawę obciążenia dodatkowymi należnościami celnymi stanowi odsprzedaż przywożonych produktów na rynku wspólnotowym ze stratą, a jednocześnie podstawę obliczenia wysokości należności dodatkowych stanowi cena reprezentatywna, to czy art. 3 ust. 2, 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1484/95 jest zgodny z art. 141 rozporządzenia nr 1234/2007 w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 grudnia 2001 r., Kloosterboer Rotterdam B.V., C-317/99, ECLI:EU:C:2001:681?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1484/95 z dnia 28 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania systemu dodatkowych należności celnych przywozowych oraz ustalające dodatkowe należności celne przywozowe w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj i uchylające rozporządzenie nr 163/67/EWG (Dz.U. 1995, L 145, s. 47).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (Dz.U. 2007, L 299, s. 1).

      (3)  Dz. U. 1992, L 302, s. 1.


title: Sprawa T-219/18: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2018 r. – Piaggio & C. / EUIPO Zhejiang Zhongneng Industry Group (motorowery)

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/28

         Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2018 r. – Piaggio & C. / EUIPO Zhejiang Zhongneng Industry Group (motorowery)
   (Sprawa T-219/18)
   (2018/C 182/32)
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Piaggio & C. SpA (Pontedera, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Jacobacci)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Zhejiang Zhongneng Industry Group Co. Ltd (Taizhou, Chiny)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Zhejiang Zhongneng Industry Group Co. Ltd

      Sporny wzór: wzór wspólnotowy nr 1 783 655-0002

      Zaskarżona decyzja: decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 stycznia 2018 r. w sprawie R 1496/2015-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               unieważnienie należącego do właściciela wzoru wspólnotowego zarejestrowanego pod nr 1 783 655-0002 w oparciu o wszystkie podstawy określone w niniejszej skardze;

               —

               obciążenie strony pozwanej oraz właściciela kosztami związanymi z postępowaniem przed izbą odwoławczą zgodnie z art. 190 regulaminu postępowania przed Sądem;

               —

               obciążenie EUIPO i ewentualnie interwenienta całością kosztów niniejszego postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               nieprawidłowa wykładnia i stosowanie art. 6 rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               naruszenie art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               naruszenie art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-163/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Nederland (Niderlandy) w dniu 1 marca 2018 r. – HQ / Aegean Airlines SA

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Nederland (Niderlandy) w dniu 1 marca 2018 r. – HQ / Aegean Airlines SA
   (Sprawa C-163/18)
   (2018/C 182/12)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Noord-Nederland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: HQ, w imieniu własnym oraz jako przedstawiciel ustawowy małoletniego dziecka, IP, oraz JO

      Strona pozwana: Aegean Airlines SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że pasażer, który na podstawie (transponowanej do prawa krajowego) dyrektywy 90/[314]/EWG w sprawie zorganizowanych podróży (2) ma prawo domagania się zwrotu kosztów biletu od organizatora imprezy turystycznej, nie może już żądać zwrotu tych kosztów od przewoźnika lotniczego?

               2)

               Jeśli odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, to czy pasażer może jednak domagać się zwrotu kosztów biletu od przewoźnika lotniczego, jeżeli prawdopodobnym jest, że organizator imprezy turystycznej, w przypadku przypisania mu odpowiedzialności, nie byłby ze względów finansowych w stanie rzeczywiście zwrócić tych kosztów i jednocześnie nie podjął żadnych środków gwarancyjnych mających zabezpieczyć ich zwrot?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w ruchu lotniczym w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. 2004, L 46, s. 1.

      (2)  Dyrektywa Rady 90/314/EWG dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek, Dz.U. 1990, L 158, s. 59.


title: Sprawa C-192/18: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2018 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/14

         Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2018 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-192/18)
   (2018/C 182/17)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: A. Szmytkowska, K. Banks, H. Krämer, C. Valero, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że poprzez wprowadzenie w art. 13 pkt 1-3 ustawy z dnia 12 lipca 2017 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych zróżnicowania wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn pełniących funkcje sędziów sądów powszechnych, sędziów Sądu Najwyższego i prokuratorów Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 157 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 5 lit. a) i art. 9 ust. 1 lit. f) Dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana) (1) oraz

               —

               obniżając w drodze art. 13 pkt 1 ww. ustawy wiek emerytalny mający zastosowanie do sędziów sądów powszechnych, a zarazem przyznając Ministrowi Sprawiedliwości prawo do decydowania o przedłużeniu okresu czynnej służby sędziów na podstawie art. 1 pkt 26 lit. b) i c) ww. ustawy Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja zarzuca Rzeczypospolitej Polskiej, że poprzez wprowadzenie w art. 13 pkt 1-3 ustawy z dnia 12 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o ustroju sądów powszechnych przepisów różnicujących wiek emerytalny kobiet i mężczyzn pełniących funkcje sędziów sądów powszechnych, sędziów Sądu Najwyższego i prokuratorów oraz obniżając w drodze art. 13 pkt 1 ww. ustawy wiek emerytalny mający zastosowanie do sędziów sądów powszechnych, a zarazem przyznając Ministrowi Sprawiedliwości prawo do decydowania o przedłużeniu okresu czynnej służby sędziów na podstawie art. 1 pkt 26 lit. b) i c) ww. ustawy Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 157 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 5 lit. a) i art. 9 ust. 1 lit. f) Dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana) oraz zobowiązaniom wynikającym z art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. L 204, s. 23.


title: Sprawa T-228/18: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2018 r. – Transtec / Komisja

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/29

         Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2018 r. – Transtec / Komisja
   (Sprawa T-228/18)
   (2018/C 182/33)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Transtec (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokaci L. Levi i N. Flandin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga w niniejszej sprawie jest dopuszczalna i zasadna

         a w konsekwencji

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 26 marca 2018 r., mocą której Komisja Europejska odrzuciła ofertę konsorcjum, którego liderem jest skarżąca, dotyczącą części nr 3 przetargu „Framework contract for the implementation of external aid 2018 (SIEA EUROPAID/138778/DH/SER/MULTI” (zwanego dalej „przetargiem”) w ramach umowy ramowej mającej na celu świadczenie usług na rzecz państw trzecich będących beneficjentami pomocy zewnętrznej UE i udzieliła zamówienia na cześć nr 3 przetargu dziesięciu innym oferentom,

               —

               wezwanie pozwanej, tytułem środków organizacji postępowania (art. 55 regulaminu postepowania przed Sądem) do przedłożenia i) charakterystyki i korzyści wynikających z 10 wybranych ofert dotyczących części nr 3 przetargu, a także punktacji uzyskanej w odniesieniu do kryteriów określonych w podpozycjach 1.1, 1.2, 1.3, 1.4, 1.5, 1.6 w ramach pozycji Globalna organizacji i metodologia („Global Organisation and Methodology”) i punktacji uzyskanej przez 10 wybranych ofert dotyczących części nr 3 przetargu w pozycji Technika („Technical score”) i w pozycji Finanse („Financial score”) oraz ii) szczegółowego sprawozdania komisji przetargowej;

               —

               stwierdzenie, że żądanie odszkodowania w kwocie 2,4 mln EUR z marżą brutto jest dopuszczalne i zasadne;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania w całości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 106 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298, s.1) (zwanego dalej „rozporządzeniem finansowym) oraz art. 4 instrukcji dla oferentów (zwanych dalej „instrukcjami”). Komisja dopuściła się naruszenia nie wykluczając z udziału w przetargu z powodu nieprawidłowości jednego z oferentów będącego częścią jednego z konsorcjów, któremu udzielono zamówienia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy oczywistego błędu w ocenie jakiego dopuściła się Komisja oraz naruszenia art. 110 ust. 5 rozporządzenia finansowego, art. 151 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L 362, s.1) (zwanego dalej „rozporządzeniem delegowanym), wynikającego z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) obowiązku przestrzegania zasady dobrej administracji oraz art. 15 ust. 3 instrukcji, w zakresie w jakim Komisja nie przystąpiła do wystarczająco uważnego badania rażąco niskich ofert.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 113 ust. 2 rozporządzenia finansowego i art. 161 ust. 1 rozporządzenia delegowanego.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia prawa do skutecznej skargi przewidzianego w art. 47 karty.

               5.

               Zarzut piąty dotyczy naruszenia zasady równego traktowania, zasady niedyskryminacji i gwarancji lojalnej konkurencji wynikającej z art. 102 ust. 1 i 2 rozporządzenia finansowego, skutkiem niezgodności z prawem przepisu art. 7 instrukcji.

               6.

               Zarzut szósty dotyczy naruszenia zasady dobrej administracji przewidzianej art. 41 karty, skutkiem niezgodności z prawem przepisu art. 7 ust. 3 instrukcji.


title: Sprawa C-201/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Mons (Belgia) w dniu 19 marca 2018 r. – Mydibel SA / État belge

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Mons (Belgia) w dniu 19 marca 2018 r. – Mydibel SA / État belge
   (Sprawa C-201/18)
   (2018/C 182/18)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d'appel de Mons

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca apelację: Mydibel SA

      Druga strona postępowania: État belge

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 14, 15, 168, 184, 185, 187 i 188 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), należy interpretować i stosować w ten sposób, że wymagana jest korekta podatku VAT w odniesieniu do nieruchomości będącej dobrem inwestycyjnym, co do której podatek ten został wstępnie prawidłowo odliczony, gdy nieruchomość ta stała się przedmiotem transakcji typu „sale and lease back” (leasing zwrotny), mając na względzie, że:

               —

               transakcja typu „sale lease back” została przeprowadzona w drodze łącznego i jednoczesnego ustanowienia przez podatnika prawa dzierżawy wieczystej (będącej prawem rzeczowym o ograniczonym czasie trwania) na rzecz dwóch instytucji finansowych i zawarcia umowy leasingu pomiędzy tymi dwiema instytucjami a podatnikiem;

               —

               transakcja typu „sale lease back” jest transakcją wyłącznie finansową, mającą na celu zwiększenie płynności finansowej podatnika;

               —

               transakcja typu „sale lease back” (leasing zwrotny) nie była opodatkowana podatkiem VAT;

               —

               nieruchomość będąca dobrem inwestycyjnym pozostała w posiadaniu podatnika i była wykorzystywana w sposób ciągły, zarówno przed dokonaniem tej transakcji, jak i później, do prowadzenia działalności opodatkowanej prowadzonej przez tego podatnika.

         Czy wykładnia i stosowanie przytoczonych wyżej przepisów skutkujące koniecznością korekty odliczonego wstępnie podatku VAT są zgodne z zasadą neutralności podatku VAT lub z zasadą równego traktowania?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Wyrok Trybunału z dnia 31 października 2017 r. w sprawie E-16/16 – Fosen-Linjen AS przeciwko AtB AS (Zamówienia publiczne – Dyrektywa Rady 89/665/EWG – Dyrektywa Rady 2004/18/WE – Powództwo o odszkodowanie – Wina – Waga naruszenia – Ciężar dowodu – Weryfikacja złożonej oferty – Zasady skuteczności, równego traktowania, przejrzystości i proporcjonalności)

text:
               31.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/12

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 31 października 2017 r.
   w sprawie E-16/16
   Fosen-Linjen AS przeciwko AtB AS

      (Zamówienia publiczne – Dyrektywa Rady 89/665/EWG – Dyrektywa Rady 2004/18/WE – Powództwo o odszkodowanie – Wina – Waga naruszenia – Ciężar dowodu – Weryfikacja złożonej oferty – Zasady skuteczności, równego traktowania, przejrzystości i proporcjonalności)

   (2018/C 186/06)
   W sprawie E-16/16 Fosen-Linjen AS przeciwko AtB AS – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez sąd apelacyjny Frostating (Frostating lagmannsrett) dotyczący wykładni dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, w szczególności jej art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 lit. c); Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca), Per Christiansen i Benedikt Bogason (ad hoc), sędziowie, wydał w dniu 31 października 2017 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1.

               Przyznanie odszkodowania zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 89/665/EWG nie zależy od tego, czy naruszenie przepisów dotyczących zamówień publicznych było zawinione i stanowiło zachowanie wyraźnie odbiegające od uzasadnionego sposobu postępowania, czy opierało się na istotnym błędzie, czy też można je przypisać istnieniu istotnego, rażącego lub oczywistego błędu. Zwykłe naruszenie przepisów dotyczących zamówień publicznych samo w sobie jest wystarczającą podstawą powstania odpowiedzialności odszkodowawczej instytucji zamawiającej, z której wynika obowiązek wypłacenia pokrzywdzonemu odszkodowania za poniesioną szkodę, na podstawie art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 89/665/EWG, pod warunkiem że pozostałe warunki do przyznania odszkodowania, w tym w szczególności warunek istnienia związku przyczynowego, zostały spełnione.

               2.

               Dyrektywa 89/665/EWG nie stoi w sprzeczności z wymogiem, zgodnie z którym przyznanie odszkodowania jest uzależnione od tego, czy pokrzywdzony oferent dostarcza jasnych, to znaczy, wysoce uprawdopodobniających fakty dowodów, wskazujących, że zamówienie powinno zostać mu udzielone, gdyby instytucja zamawiająca nie popełniła błędu, o ile zasady równoważności i skuteczności są przestrzegane.

               3.

               Dyrektywa 89/665/EWG nie stoi w sprzeczności z prawem krajowym, które zwalnia instytucję zamawiającą od odpowiedzialności odszkodowawczej w ramach pozytywnego interesu umowy, jeżeli postępowanie przetargowe zostało unieważnione zgodnie z przepisami EOG dotyczącymi zamówień publicznych ze względu na błąd instytucji zamawiającej, nawet jeśli błąd nie został podniesiony w postępowaniu przetargowym i jest to błąd różny od błędu podniesionego przez powoda. Ciężar udowodnienia takiego błędu spoczywa na instytucji zamawiającej. Powinna ona uzasadnić swoją decyzję o unieważnieniu postępowania przetargowego.

               4.

               Kryteria udzielania zamówień w postępowaniu przetargowym powinny być sformułowane w taki sposób, aby wszyscy dostatecznie dobrze poinformowani oferenci dochowujący zwykłej staranności mogli interpretować je w ten sam sposób. Instytucja zamawiająca jest ponadto obowiązana zweryfikować wiarygodność przedstawionych przez oferenta informacji poprzez ustalenie, czy poszczególni oferenci są w stanie sprostać warunkom oferty i czy oferta ta odpowiada wymogom określonym przez instytucję zamawiającą. Wymóg weryfikacji musi być zgodny z zasadą proporcjonalności. O ile wszyscy oferenci są traktowani równo, instytucja zamawiająca może uwzględnić każdą informację zawartą przez oferenta w celu efektywnej weryfikacji informacji dotyczących kryteriów udzielenia zamówień. Do sądu odsyłającego należy zbadanie, zgodnie z zasadami równego traktowania, przejrzystości i proporcjonalności, czy warunki te zostały spełnione w postępowaniu przetargowym.


title: Sprawa C-605/16 P: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 16 lutego 2018 r. – Rada Unii Europejskiej / PT Ciliandra Perkasa, Komisja Europejska, European Biodiesel Board (EBB)

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/18

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 16 lutego 2018 r. – Rada Unii Europejskiej / PT Ciliandra Perkasa, Komisja Europejska, European Biodiesel Board (EBB)
   (Sprawa C-605/16 P) (1)

   (2018/C 190/26)
   Język postępowania: angielski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 30 z 30.1.2017.


title: Sprawa C-606/16 P: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 16 lutego 2018 r. – Rada Unii Europejskiej / PT Perindustrian dan Perdagangan Musim Semi Mas (PT Musim Mas), Komisja Europejska, European Biodiesel Board (EBB)

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/18

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 16 lutego 2018 r. – Rada Unii Europejskiej / PT Perindustrian dan Perdagangan Musim Semi Mas (PT Musim Mas), Komisja Europejska, European Biodiesel Board (EBB)
   (Sprawa C-606/16 P) (1)

   (2018/C 190/27)
   Język postępowania: angielski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 30 z 30.1.2017


title: Sprawa C-252/17: Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 21 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n° 2 de Cádiz – Hiszpania) – Moisés Vadillo González / Alestis Aerospace SL (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie stanu faktycznego i prawnego sporu głównego oraz w przedmiocie względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytania prejudycjalne — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/2

         Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 21 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 2 de Cádiz – Hiszpania) – Moisés Vadillo González / Alestis Aerospace SL
   (Sprawa C-252/17) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie stanu faktycznego i prawnego sporu głównego oraz w przedmiocie względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytania prejudycjalne - Oczywista niedopuszczalność))
   (2018/C 190/02)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social no 2 de Cádiz

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Moisés Vadillo González

      Strona pozwana: Alestis Aerospace SL

      przy udziale: Ministerio Fiscal

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 2 de Cádiz (sąd pracy nr 2 w Kadyksie, Hiszpania) postanowieniem z dnia 8 maja 2017 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 256 z 7.8.2017.


title: Sprawa C-170/17: Postanowienie prezesa dziewiątej izby Trybunału z dnia 2 lutego 2018 r. Komisja Europejska / Republika Portugalska

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/19

         Postanowienie prezesa dziewiątej izby Trybunału z dnia 2 lutego 2018 r. Komisja Europejska / Republika Portugalska
   (Sprawa C-170/17) (1)

   (2018/C 190/29)
   Język postępowania: portugalski
   Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 161 z 22.5.2017.


title: Sprawa T-178/18: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. – Région de Bruxelles-Capitale / Komisja Europejska

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/32

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. – Région de Bruxelles-Capitale / Komisja Europejska
   (Sprawa T-178/18)
   (2018/C 190/55)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Région de Bruxelles-Capitale (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Bailleux i B. Magarinos Rey)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia [wykonawczego Komisji (UE) 2017/2324 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej glifosat, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U 2017 L 333, s. 10)], z zachowaniem jego skutków do czasu jego zastąpienia w rozsądnym terminie, najpóźniej do dnia 16 grudnia 2021 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia zasad wysokiego poziomy ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska. Zarzut ten składa się z dwóch części.

                           —

                           Część pierwsza zarzutu dotyczy naruszenia obowiązku zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia i środowiska na etapie naukowej oceny ryzyka, ponieważ zaskarżone rozporządzenie jest oparte na naukowej ocenie ryzyka dla zdrowia i środowiska, które nie spełnia wymogów wynikających z zasady ostrożności. Zdaniem strony skarżącej braki występują na poziomie identyfikacji, selekcji i ważenia, sposobu traktowania i interpretacji dostępnych danych naukowych i badań.

                           —

                           Część druga zarzutu dotyczy naruszenia obowiązku zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia i środowiska na etapie politycznej oceny zarządzania ryzykiem, ponieważ zaskarżone rozporządzenie nie zawiera politycznej oceny ryzyka i zarządzania ryzykiem zgodnych z zasadą ostrożności. Strona skarżąca uważa, po pierwsze, że odnowienie zatwierdzenia nastąpiło w sytuacji istotnych braków i wątpliwości w zakresie oceny ryzyka, a po drugie, że temu odnowieniu nie towarzyszą właściwe środki łagodzące lub ograniczające ryzyko w szerokim znaczeniu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia i zasady dobrej administracji, ponieważ zdaniem strony skarżącej zaskarżone rozporządzenie jest wewnętrznie sprzeczne. Strona skarżąca uważa, że preambuła i artykuły wspomnianego rozporządzenia sugerują, iż glifosat nie ma szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi lub zwierząt ani niedopuszczalnego wpływu na środowisko, natomiast konkretne przepisy zawarte w załączniku I do tego rozporządzenia są oparte na istnieniu takiego wpływu. Taka wewnętrzna sprzeczność naraża społeczeństwo na wątpliwości co do tego, czy glifosat stanowi ryzyko dla zdrowia i środowiska, czy też nie stanowi takiego ryzyka.


title: Sprawa T-439/16: Wyrok Sądu z dnia 20 kwietnia 2018 r. – holyGhost / EUIPO – CBM (holyGhost) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego holyGhost — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy HOLY — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/24

         Wyrok Sądu z dnia 20 kwietnia 2018 r. – holyGhost / EUIPO – CBM (holyGhost)
   (Sprawa T-439/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego holyGhost - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy HOLY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 190/43)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: holyGhost GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Wiedemann i D. Engbrink)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo A. Schifko, następnie D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: CBM Creative Brands Marken GmbH (Zurych, Szwajcaria)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 maja 2016 r. (sprawa R 2867/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między CBM a holyGhost.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               HolyGhost GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 350 z 26.9.2016.


title: Sprawa C-604/17: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 16 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven kasatsionen sad (Bułgaria) – Bułgaria) – PM / AH [Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Jurysdykcja sądu państwa członkowskiego, aby rozpatrzyć powództwo dotyczące odpowiedzialności rodzicielskiej, w wypadku gdy dziecko nie zamieszkuje na terytorium tego państwa — Jurysdykcja w sprawach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych — Rozporządzenie (WE) nr 4/2009]

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/3

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 16 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven kasatsionen sad (Bułgaria) – Bułgaria) – PM / AH
   (Sprawa C-604/17) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Jurysdykcja sądu państwa członkowskiego, aby rozpatrzyć powództwo dotyczące odpowiedzialności rodzicielskiej, w wypadku gdy dziecko nie zamieszkuje na terytorium tego państwa - Jurysdykcja w sprawach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych - Rozporządzenie (WE) nr 4/2009])
   (2018/C 190/04)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Varhoven kasatsionen sad (Bułgaria)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: PM

      Strona pozwana: AH

      Sentencja

   Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, należy interpretować w ten sposób, że sąd państwa członkowskiego mający jurysdykcję, aby orzec, na mocy art. 3 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, w przedmiocie powództwa o rozwód między dwoma małżonkami mającymi obywatelstwo tego państwa członkowskiego nie ma jurysdykcji, aby orzec w przedmiocie prawa do pieczy i prawa do osobistej styczności z dzieckiem małżonków, gdy to dziecko, w chwili wniesienia sprawy do tego sądu, ma zwykłe miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, a przesłanki wymagane dla przyznania jurysdykcji wspomnianemu sądowi na mocy art. 12 wspomnianego rozporządzenia nie są spełnione, mając ponadto na względzie fakt, że z okoliczności rozpatrywanej w postępowaniu głównym sprawy nie wynika również, że tę jurysdykcję można byłoby przyznać na podstawie art. 9, 10 lub 15 tego rozporządzenia. Ponadto nie są spełnione przesłanki określone w art. 3 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych umożliwiające temu sądowi wydanie orzeczenia w przedmiocie powództwa dotyczącego alimentów.

      (1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.


title: Sprawa C-651/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 20 września 2017 r. w sprawie T-350/13 Jordi Nogués / EUIPO – Grupo Osborne (BADTORO), wniesione w dniu 21 listopada 2017 r. przez Grupo Osborne S.A.

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/4

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 20 września 2017 r. w sprawie T-350/13 Jordi Nogués / EUIPO – Grupo Osborne (BADTORO), wniesione w dniu 21 listopada 2017 r. przez Grupo Osborne S.A.
   (Sprawa C-651/17 P)
   (2018/C 190/05)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Grupo Osborne S.A. (przedstawiciel: adwokat J.M. Iglesias Monravá)

      Druga strona postępowania: Jordi Nogués S.L., Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2018 r. Trybunał (szósta izba) oddalił odwołanie i postanowił, że Grupo Osborne S.A. pokrywa własne koszty


title: Sprawa C-198/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 20 marca 2018 r. – CeDe Group AB / KAN Sp. z o.o. w upadłości

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 20 marca 2018 r. – CeDe Group AB / KAN Sp. z o.o. w upadłości
   (Sprawa C-198/18)
   (2018/C 190/15)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Högsta domstolen

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca odwołanie: CeDe Group AB

      Druga strona postępowania: KAN Sp. z o.o. w upadłości

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1346/2000 (1) z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego należy dokonywać w ten sposób, że ma on zastosowanie do powództwa wszczętego przed sądem szwedzkim przez zarządcę polskiej spółki, wobec której toczy się postępowanie upadłościowe w Polsce, przeciwko szwedzkiej spółce o zapłatę za towary dostarczone na podstawie umowy, którą spółki te zawarły przed wszczęciem postępowania upadłościowego?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy ma znaczenie, że w trakcie postępowania przed sądem zarządca przelał sporną wierzytelność na spółkę, która wstępuje do postępowania w miejsce zarządcy?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy ma znaczenie okoliczność, że spółka, która stała się stroną postępowania sama stała się następnie niewypłacalna?

               4)

               Jeżeli pozwany w sytuacji takiej jak opisana w pytaniu pierwszym twierdzi, że podnoszona wobec niego przez zarządcę wierzytelność powinna zostać potrącona z jego własnej wierzytelności, która wynika z tej samej umowy, to czy ta sytuacja potrącenia jest objęta zakresem art. 4 ust. 2 lit. d)?

               5)

               Czy wykładni art. 4 ust. 2 lit. d) w związku z art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1346/2000 należy dokonywać w ten sposób, że art. 6 ust. 1 ma zastosowanie tylko wtedy, gdy prawo państwa wszczęcia postępowania nie dopuszcza dokonania potrącenia, czy też art. 6 ust. 1 może mieć zastosowanie również do innych sytuacji, na przykład, gdy istnieje tylko pewna różnica między przepisami prawnymi danych państw w odniesieniu do prawa do potrącenia lub gdy nie istnieją żadne różnice, ale mimo to w państwie wszczęcia postępowania odmawia się dokonania potrącenia?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. 2000, L 160, s. 1).


title: Sprawa C-652/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 20 września 2017 r. w sprawie T-386/15 Jordi Nogués / EUIPO – Grupo Osborne (BADTORO), wniesione w dniu 21 listopada 2017 r. przez Grupo Osborne S.A.

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/4

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 20 września 2017 r. w sprawie T-386/15 Jordi Nogués / EUIPO – Grupo Osborne (BADTORO), wniesione w dniu 21 listopada 2017 r. przez Grupo Osborne S.A.
   (Sprawa C-652/17 P)
   (2018/C 190/06)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Grupo Osborne S.A. (przedstawiciel: adwokat J.M. Iglesias Monravá)

      Druga strona postępowania: Jordi Nogués S.L., Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2018 r. Trybunał (szósta izba) oddalił odwołanie i postanowił, że Grupo Osborne S.A. pokrywa własne koszty


title: Sprawa C-209/18: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/12

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii
   (Sprawa C-209/18)
   (2018/C 190/16)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun i H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Austrii poprzez utrzymanie w mocy wymogów dotyczących siedziby spółek rzeczników patentowych na podstawie § 29a pkt 7 w związku z § 2 ust. 1(c) Patentanwaltsgesetz (ustawy o zawodzie rzecznika patentowego, zwanej dalej „PatAnwG”) oraz spółek architektów i inżynierów budownictwa na podstawie § 25 ust. 1 Ziviltechnikergesetz (ustawy o zawodzie architekta i inżyniera budownictwa, zwanej dalej „ZTG”), formy prawnej i udziału w kapitale zakładowym spółek architektów i inżynierów budownictwa na podstawie § 26 ust. 1 i § 28 ust. 1 ZTG, spółek rzeczników patentowych na podstawie § 29a pkt 1, 2 i 11 PatAnwG oraz spółek weterynarzy na postawie § 15a ust. 1 Tierärztegesetz (ustawy o zawodzie weterynarza, zwanej dalej „TÄG”), a także utrzymanie ograniczeń w zakresie działalności interdyscyplinarnej w odniesieniu do spółek architektów i inżynierów budownictwa na postawie § 21 ust. 1 ZTG i rzeczników patentowych na podstawie § 29a Z 6 PatAnwG, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 lit. b) i c), art. 15 ust. 3 i art. 25 dyrektywy usługowej (1) oraz art. 49 i 56 TFUE.

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi następujące argumenty:
   Austriacke prawo wciąż podporządkowuje kwestię siedziby spółek architektów i inżynierów budownictwa oraz rzeczników patentowych wymogom sprzecznym z art. 14 ust. 1 lit. b) dyrektywy usługowej. Rozpatrywane przepisy wprowadzają dyskryminację bezpośrednią ze względu na statutową siedzibę spółki oraz dyskryminację pośrednią ze względu na przynależność państwową wspólników.
   Wymogi dotyczące formy prawnej oraz udziału w kapitale zakładowym spółek architektów i inżynierów budownictwa, rzeczników patentowych oraz weterynarzy stanowią przeszkodę zarówno dla usługodawców austriackich, jak i dla utworzenia nowych usługodawców pochodzących z innych państw członkowskich, ponieważ ograniczają możliwość stworzenia przez tych ostatnich oddziałów w Austrii, chyba że dostosują swoją strukturę organizacyjną do owych wymogów.
   Przepisy austriackie, które zobowiązują wskazane wyspecjalizowane spółki do ograniczenia swojej działalności w zakresie, odpowiednio, doradztwa patentowego lub usług architektonicznych i budowlanych, są sprzeczne z art. 25 dyrektywy usługowej, ponieważ ograniczają tworzenie w Austrii oddziałów wyspecjalizowanych spółek interdyscyplinarnych pochodzących z innych państw członkowskich, podobnie jak głównych siedzib austriackich spółek wyspecjalizowanych. Takie działanie stoi na przeszkodzie rozwinięciu nowych innowacyjnych modeli handlowych, umożliwiających przedsiębiorstwom oferowanie większej gamy usług.

      (1)  Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. 2006, L 376, s. 36).


title: Sprawa C-660/17 P: Odwołanie wniesione w dniu 24 listopada 2017 r. przez RF od postanowienia Sądu (Szósta izba) dnia 13 września 2017 r. w sprawie T-880/16, RF / Komisja

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/5

         Odwołanie wniesione w dniu 24 listopada 2017 r. przez RF od postanowienia Sądu (Szósta izba) dnia 13 września 2017 r. w sprawie T-880/16, RF / Komisja
   (Sprawa C-660/17 P)
   (2018/C 190/07)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: RF (Przedstawiciel: K. Komar-Komarowski, radca prawny)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego orzeczenia i skierowanie sprawy do Sądu, celem ponownego rozpoznania sprawy i wydania orzeczenia merytorycznego, podlegającego zaskarżeniu;

               —

               ewentualnie – jeżeli Trybunał uzna, że istnieją przesłanki do wydania ostatecznego orzeczenia w sprawie – uchylenie zaskarżonego orzeczenia i uwzględnienie w całości żądań przedstawionych w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Zarzut naruszenia art. 45 akapit 2 Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w związku z art. 53 Statutu poprzez jego błędną wykładnię. Sąd uznając pojęcie „siły wyższej” oraz pojęcie „nieprzewidywalnych okoliczności” za pojęcia tożsame znaczeniowo, naruszył zasadę racjonalności prawodawcy. Takie rozumienie obu pojęć jest sprzeczne również z celem art. 45 Statutu, którego regulacja ma zapewnić wyrównanie różnic wynikających z odległości (miejsca zamieszkania strony i siedziby Trybunału). W konsekwencji Sąd bezzasadnie nie uwzględnił nieprzewidywalnych okoliczności, uniemożliwiających wnoszącemu odwołanie doręczenie w terminie papierowej wersji (oryginału) skargi.

               2)

               Zarzut naruszenia art. 126 Regulaminu postępowania przed Sądem z dnia 04.03.2015 r. poprzez błędne jego zastosowanie. Mimo braku przesłanek Sąd zastosował art. 126 Regulaminu, niezasadnie uznając skargę wnoszącego odwołanie za oczywiście niedopuszczalną. Naruszenie przez Sąd art. 126 Regulaminu było nieuchronną i oczywistą konsekwencją naruszenia art. 45 w związku z art. 53 Statutu.

               3)

               Zarzut błędnego uznania, że wnoszący odwołanie nie wykazał zaistnienia nieprzewidywalnych okoliczności, o których mowa w art. 45 akapit 2 Statutu. Wnoszący odwołanie wykazał zaistnienie nieprzewidywalnych okoliczności. Na tę okoliczność przedstawił nie tylko więcej dowodów niż to konieczne, ale przedstawił wszystkie w ogóle dostępne dla niego dowody. W zakresie zapewnienia terminowego doręczenia przesyłki zawierającej skargę, wnoszący odwołanie dochował staranności, jakiej można od niego racjonalnie wymagać. Z chwilą nadania przesyłki wnoszący odwołanie utracił wpływ na proces jej doręczenia; od tego momentu okoliczności mające wpływ na termin doręczenia leżały całkowicie poza wnoszącym odwołanie.

               4)

               Zarzut naruszenia art. 1, art. 6 ust. 1 i art. 14 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. poprzez utrudnianie przez Sąd dostępu do sądu oraz dyskryminację strony ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę. Przyjęcie przez Sąd jednolitego dla wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej terminu uwzględniającego odległość, skutkuje utrudnieniem dostępu do sądu stronom zamieszkałym lub mającym siedzibę w znacznej odległości od siedziby Sądu, w tym na prowincji swoich krajów, a w konsekwencji stanowi dyskryminację stron postępowania w zależności od miejsca zamieszkania.


title: Sprawa T-648/16: Wyrok Sądu z dnia 17 kwietnia 2018 r. – Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret / EUIPO – Zaharieva (BOBO cornet) Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BOBO cornet — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy OZMO cornet — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001]

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/25

         Wyrok Sądu z dnia 17 kwietnia 2018 r. – Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret / EUIPO – Zaharieva (BOBO cornet)
   (Sprawa T-648/16) (1)

   (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BOBO cornet - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy OZMO cornet - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001])
   (2018/C 190/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret AŞ (Şehitkamil Gaziantep, Turcja) (przedstawiciel: adwokat T. Tsenova)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Elka Zaharieva (Płowdiw, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat A. Kostov)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 lipca 2016 r. (sprawa R 906/2015-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret a E. Zaharievą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret AŞ zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 402 z 31.10.2016.


title: Sprawa C-135/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 20 lutego 2018 r. – Logistik XXL GmbH / CMR Transport & Logistik

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 20 lutego 2018 r. – Logistik XXL GmbH / CMR Transport & Logistik
   (Sprawa C-135/18)
   (2018/C 190/08)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Logistik XXL GmbH

      Strona pozwana: CMR Transport & Logistik

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy zarządzenie sądu pochodzenia, że wyrok jest natychmiast wykonalny wyłącznie w razie złożenia zabezpieczenia stanowi warunek w rozumieniu pkt 4.4 formularza w załączniku I rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1), w przypadku wyroku zasądzającego od pozwanego bez ograniczeń i bezwarunkowo świadczenie, od którego w państwie członkowskim pochodzenia został wniesiony środek odwoławczy lub w przypadku którego nie upłynął jeszcze termin do wniesienia takiego środka odwoławczego?

               2.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy ma to miejsce również wówczas, gdy w państwie członkowskim pochodzenia jest możliwe wykonanie środków zabezpieczających na podstawie natychmiast wykonalnego wyroku bez złożenia zabezpieczenia?

               3.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:

                           a)

                           Jak sąd pochodzenia powinien postąpić w odniesieniu do formularza w załączniku I rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, w przypadku orzeczenia dotyczącego zobowiązania podlegającego egzekucji, od którego został wniesiony środek odwoławczy w państwie członkowskim pochodzenia lub termin do wniesienia takiego środka odwoławczego jeszcze nie upłynął, jeżeli wykonanie orzeczenia w państwie członkowskim pochodzenia może nastąpić na podstawie sentencji wyroku lub na podstawie przepisu ustawowego dopiero po złożeniu zabezpieczenia?

                           b)

                           Czy w tym przypadku sąd pochodzenia powinien wystawić zaświadczenie korzystając z formularza w załączniku I rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych bez podawania informacji przewidzianych w pkt 4.4.1. do 4.4.4.?

                           c)

                           Czy w tym przypadku sąd pochodzenia jest uprawniony do wystawienia zaświadczenia korzystając z formularza w załączniku I rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych w taki sposób, że poda dodatkowe informacje o wymaganych zabezpieczeniach – np. w pkt 4.4.1. lub 4.4.3. formularza – i dołączy do formularza tekst przepisu ustawowego?

               4.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie:

                           a)

                           Jak sąd pochodzenia powinien postąpić w odniesieniu do formularza w załączniku I rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, jeżeli na podstawie przepisu ustawowego wykonanie środków zabezpieczających w państwie członkowskim pochodzenia jest dopuszczalne dopiero po upływie określonego terminu?

                           b)

                           Czy w tym przypadku sąd pochodzenia jest uprawniony do wystawienia zaświadczenia korzystając z formularza w załączniku I rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych w taki sposób, że umieści – np. w pkt 4.4.1 lub 4.4.3 formularza – dodatkowe informacje dotyczące tego terminu i do formularza dołączy tekst przepisu ustawowego?

      (1)  Dz.U. 2012, L 351, s. 1.


title: Sprawa T-190/18: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2018 r. – Solwindet las Lomas / Komisja

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/33

         Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2018 r. – Solwindet las Lomas / Komisja
   (Sprawa T-190/18)
   (2018/C 190/56)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Solwindet las Lomas, SL (Girona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Sandberg-Mørch)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 10 listopada 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.40348 (2015/NN) – Hiszpania –Wsparcie wytwarzania energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii, kogeneracji i odpadów (1);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję jej obowiązku wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego. Strona skarżąca twierdzi, że istnieją dowody na istnienie poważnych trudności odnoszących się do długości i okoliczności formalnego postępowania wyjaśniającego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa przez Komisję i popełnienia przez nią oczywistego błędu w ocenie płatności otrzymanych przez istniejące instalacje w ramach poprzedniego programu.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Komisję jej obowiązku przedstawienia uzasadnienia odnośnie do rzekomego istnienia pomocy w związku z płatnościami otrzymanymi przez istniejące instalacje w ramach poprzedniego programu.

      (1)  Dz.U. 2017 C 442, s. 1.


title: Sprawa C-161/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León (Hiszpania) w dniu 27 lutego 2018 r. – Violeta Villar Láiz / Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) i Tesorería General de la Seguridad Social

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León (Hiszpania) w dniu 27 lutego 2018 r. – Violeta Villar Láiz / Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) i Tesorería General de la Seguridad Social
   (Sprawa C-161/18)
   (2018/C 190/09)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Violeta Villar Láiz

      Druga strona postępowania: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) i Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Zgodnie z prawem hiszpańskim wysokość emerytury jest obliczana w ten sposób, że do podstawy wymiaru obliczonej na podstawie wynagrodzeń z ostatnich lat należy zastosować wartość procentową, której wielkość zależy od liczby lat składkowych w całym okresie aktywności zawodowej. Czy należy uznać, że przepis prawa krajowego, taki jak przepis zawarty w art. 247 lit. a) i art. 248 ust. 3 Ley General de la Seguridad Social (powszechnej ustawy o zabezpieczeniach społecznych), który zmniejsza liczbę lat, jakie mogą być uwzględnione przy stosowaniu tej wartości procentowej w przypadku okresów zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy, jest sprzeczny z art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (1)? Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy 79/7/EWG ustanawia wymóg, aby liczba lat składkowych uwzględnianych przy ustalaniu wartości procentowej mającej zastosowanie do obliczenia wysokości emerytury była określana w taki sam sposób dla pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy i pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy?

               2)

               Czy należy rozumieć, że przepis prawa krajowego, taki jak ten rozpatrywany w niniejszej sprawie, jest również sprzeczny z art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w związku z czym sąd odsyłający jest zobowiązany zapewnić pełną skuteczność Karty i postanowić o niestosowaniu spornych przepisów prawa krajowego, bez konieczności żądania uprzedniego uchylenia tych przepisów w drodze ustawodawczej lub w jakimkolwiek innym trybie konstytucyjnym bądź też lub oczekiwania na to uchylenie?

      (1)
         Dz.U. 1979, L 6, s. 24


title: Sprawa T-197/18: Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2018 r. – JV Voscf i in. / Rada i in.

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/34

         Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2018 r. – JV Voscf i in. / Rada i in.
   (Sprawa T-197/18)
   (2018/C 190/57)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: JV Voscf LTD (Limassol, Cypr) i 9 innych podmiotów (przedstawiciele: P. Tridimas, Barrister, adwokaci K. Kakoulli, P. Panayides i C. Pericleous)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej; Komisja Europejska; Europejski Bank Centralny; Eurogrupa; Unia Europejska

      Żądania

   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               zasądzenie od pozwanych na rzecz skarżących kwot wskazanych w wykazie załączonym do skargi, powiększonych o odsetki za okres od dnia 26 marca 2013 r. do dnia wydania wyroku przez Sąd;

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

         Tytułem żądania ewentualnego:

               —

               stwierdzenie, że Unia Europejska oraz pozwane instytucje ponoszą odpowiedzialność pozaumowną;

               —

               określenie procedury naprawienia rzeczywistej szkody poniesionej przez skarżących; oraz

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W opinii skarżących instrumenty bail-in przyjęte przez Republikę Cypryjską zostały wprowadzone wyłącznie celem wykonania środków przyjętych przez pozwanych i zostały również zatwierdzone przez pozwane instytucje. Skarżący są zdania, że mechanizm bail-in stanowi poważne naruszenie i na poparcie swojej skargi podnoszą cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa własności chronionego na mocy art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia zasady niedyskryminacji.


title: Sprawa C-171/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 5 marca 2018 r. – Safeway Ltd / Andrew Richard Newton; Safeway Pension Trustees Ltd

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 5 marca 2018 r. – Safeway Ltd / Andrew Richard Newton; Safeway Pension Trustees Ltd
   (Sprawa C-171/18)
   (2018/C 190/10)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Safeway Ltd

      Druga strona postępowania: Andrew Richard Newton; Safeway Pension Trustees Ltd

      Pytania prejudycjalne

   Czy w przypadku gdy zasady programu emerytalnego przyznają prawo, zgodnie z prawem krajowym i w związku ze zmianą dokumentu powierniczego, do obniżenia z mocą wsteczną wartości nabytych uprawnień emerytalnych zarówno kobiet, jak i mężczyzn, za okres od dnia pisemnego zawiadomienia o zamierzonych zmianach w programie do dnia rzeczywistej zmiany dokumentu powierniczego, art. 157 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dawniej i w chwili wystąpienia okoliczności leżących u podstaw sporu, art. 119 traktatu rzymskiego) wymaga, aby nabyte uprawnienia emerytalne mężczyzn i kobiet były w tym okresie traktowane jako nienaruszalne w takim znaczeniu, że są one chronione przed obniżeniem z mocą wsteczną zgodnie z prawem krajowym?


title: Sprawa C-439/17: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 7 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hamburg – Niemcy) – British American Tobacco (Germany) GmbH / Freie und Hansestadt Hamburg

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/20

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 7 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hamburg – Niemcy) – British American Tobacco (Germany) GmbH / Freie und Hansestadt Hamburg
   (Sprawa C-439/17) (1)

   (2018/C 190/34)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa T-15/17: Wyrok Sądu z dnia 20 kwietnia 2018 r. – Mitrakos/EUIPO – Belasco Baquedano (YAMAS) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego YAMAS — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy LLAMA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/25

         Wyrok Sądu z dnia 20 kwietnia 2018 r. – Mitrakos/EUIPO – Belasco Baquedano (YAMAS)
   (Sprawa T-15/17) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego YAMAS - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy LLAMA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 190/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Dimitrios Mitrakos (Palaio Faliro, Grecja) (przedstawiciel: adwokat D. Bakopanou)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Kusturovic i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również, interwenient przed Sądem: Juan Ignacio Belasco Baquedano (Viana, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat P. Merino Baylos)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 października 2016 r. (sprawa R 532/2016-2) dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między J. I. Belaskiem Baquedanem i D. Mitrakosem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dimitrios Mitrakos zostaje obciążony kosztami postęowania.

      (1)  Dz.U. C 63 z 27.2.2017.


title: Sprawa T-207/18: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2018 r. – PlasticsEurope/ECHA

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/35

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2018 r. – PlasticsEurope/ECHA
   (Sprawa T-207/18)
   (2018/C 190/58)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: PlasticsEurope (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: R. Cana, E. Mullier i F. Mattioli, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności pod względem formalnym i materialnym;

               —

               stwierdzenie nieważności spornej decyzji;

               —

               obciążenie ECHA kosztami postępowania i

               —

               podjęcie wszystkich innych środków wymaganych przez wymiar sprawiedliwości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy oczywistego błędu pozwanej, jakiego dopuściła się przy dokonywaniu oceny informacji, które – jeśli zostały prawidłowo ocenione – nie mogły stanowić wsparcia dla jej wniosku, a także faktu, że nie uwzględniła ona wszystkich odpowiednich informacji dotyczące trwających badań. Pozwana popełniła również oczywisty błąd w ocenie, w zakresie w jakim nie wykazała, że: a) zostało udowodniono naukowo, że substancja ta może wywoływać poważne skutki z powodu jej właściwości zaburzających gospodarkę hormonalną dla środowiska oraz (b) takie dowody wzbudzają poziom obaw równoważny z poziomem obaw odnoszącym do substancji wymienionych w art. 57 lit. a) -e) rozporządzenia REACH.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 59 i 57 lit. f) rozporządzenia REACH, ponieważ w spornej decyzji określono BPA jako substancję stanowiącą bardzo duże zagrożenie (SVHC) na podstawie kryteriów, o których mowa w art. 57 lit. f), ponieważ art. 57 lit. f) obejmuje wyłącznie substancje, które nie zostały jeszcze zidentyfikowane na mocy art. 57 lit. a) -e).

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 2 ust. 8 lit. b) rozporządzenia REACH, ponieważ pośrednicy są wyłączenie z obowiązywania tytułu VII jako całości, a zatem nie są objęci zakresem art. 57 i 59 oraz zakresem upoważnienia.

               4.

               Zarzut czwarty oparty jest na naruszeniu zasady proporcjonalności, ponieważ włączenie BPA do wykazu substancji kandydackich, gdy nie chodzi podmiot pośredniczący, przekracza granice tego, co jest właściwe i konieczne dla wyznaczonego celu i nie stanowi środka najmniej restrykcyjnego, do jakiego mogłaby się odwołać Europejska Agencja Chemikaliów.


title: Sprawa C-490/17: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 26 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie – Polska) – Passenger Rights sp. z o.o. / Deutsche Lufthansa AG

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/20

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 26 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie – Polska) – Passenger Rights sp. z o.o. / Deutsche Lufthansa AG
   (Sprawa C-490/17) (1)

   (2018/C 190/35)
   Język postępowania: polski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 357 z 23.10.2017.


title: Sprawa T-211/18: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2018 r. – Vanda Pharmaceuticals / Komisja

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/35

         Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2018 r. – Vanda Pharmaceuticals / Komisja
   (Sprawa T-211/18)
   (2018/C 190/59)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Vanda Pharmaceuticals Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci M. Meulenbelt, B. Natens, A.S. Melin i C. Muttin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2018) 252 final z dnia 15.1.2018 r. w sprawie odmowy, na mocy rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, wydania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „Fanaptum – iloperydon”, wraz z wnioskami naukowymi i uzasadnieniem odmowy z dnia 9 listopada 2017 r. oraz sprawozdaniem oceniającym Komitetu ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi z dnia 9 listopada 2017 r.;

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności tylko ww. decyzji wykonawczej Komisji C(2018) 252 final;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej poniesionymi przez skarżącą kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, iż ocena ryzyka potencjalnego arytmogennego charakteru iloperidone opiera się na braku uzasadnienia (a w każdym razie jest oczywiście błędna) oraz narusza zasadę równego traktowania.

               2.

               Zarzut drugi, iż ocena środków minimalizacji ryzyka zaproponowanych dla iloperidone opiera się na braku uzasadnienia (a w każdym razie jest oczywiście błędna) oraz narusza art. 5 ust. 1 i art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej i zasadę równego traktowania.

               3.

               Zarzut trzeci, iż ocena konsekwencji opóźnionego wystąpienia skutków iloperidone jest oparta na braku uzasadnienia i narusza art. 5 ust. 1 i art. 5 ust. 4 Traktatu o UE.

               4.

               Zarzut czwarty, iż wymóg wskazania populacji, w której iloperidone odniósłby lepszy skutek niż inne produkty, narusza art. 5 ust. 1 1, art. 5 ust. 2 i art. 5 ust. 3 Traktatu o UE, art. 12 i 81 ust. 2 rozporządzenia 726/2004 (1) oraz zasadę równego traktowania.

               5.

               Zarzut piąty, iż ogólna ocena ryzyka i korzyści iloperidone jest oparta na braku uzasadnienia (a w każdym razie jest oczywiście błędna).

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. 2004 L 136, s. 1).