title: Sprawa C-347/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Rotterdam (Niderlandy) w dniu 12 czerwca 2017 r. – A, B, C, D, F, G/Staatssecretaris van Economische Zaken

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Rotterdam (Niderlandy) w dniu 12 czerwca 2017 r. – A, B, C, D, F, G/Staatssecretaris van Economische Zaken
   (Sprawa C-347/17)
   (2017/C 300/20)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Rotterdam

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: A, B, C, D, F, G

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Economische Zaken

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sekcję II rozdział IV pkt 5 i 8 załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego […] należy interpretować w ten sposób, że tusza drobiowa po wypatroszeniu i oczyszczaniu nie może zawierać żadnego rodzaju widocznych zanieczyszczeń?

               2)

               Czy sekcja II rozdział IV pkt 5 i 8 załącznika III do rozporządzenia nr 853/2004 obejmuje zanieczyszczenia odchodami, żółcią i zawartością wola?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy sekcję II rozdział IV pkt 8 załącznika III do rozporządzenia nr 853/2004 należy w tym wypadku interpretować w ten sposób, że oczyszczanie ma mieć miejsce bezpośrednio po wypatroszeniu, czy też usuwanie widocznych zanieczyszczeń może odbywać się zgodnie z tym przepisem również jeszcze podczas schładzania lub rozbioru lub przy pakowaniu?

               4)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy właściwemu organowi zgodnie z sekcją I rozdział II część D pkt 1 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 854/2004 (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi wolno przy kontroli pobierać tusze z linii uboju i kontrolować po stronie zewnętrznej i wewnętrznej oraz pod tkanką tłuszczową pod kątem widocznych zanieczyszczeń?

               5)

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź przecząca i tym samym widoczne zanieczyszczenia mogą pozostać na tuszy drobiowej: Jak należy w tym wypadku interpretować sekcję II rozdział IV pkt 5 i 8 załącznika III do rozporządzenia nr 853/2004? W jaki sposób jest osiągany wtedy cel tego rozporządzenia, a mianowicie zagwarantowanie wysokiego poziomu ochrony zdrowia publicznego?

      (1)  Dz.U. 2004, L 139, s. 55.

      (2)  Dz.U. 2004, L 139, s. 206.


title: Sprawa T-622/13: Postanowienie Sądu z dnia 2 października 2014 r. – Ratioparts-Ersatzteile przeciwko OHIM – Norwood Promotional Products Europe (NORTHWOOD professional forest equipment)

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/45

         Postanowienie Sądu z dnia 2 października 2014 r. – Ratioparts-Ersatzteile przeciwko OHIM – Norwood Promotional Products Europe (NORTHWOOD professional forest equipment)
   (Sprawa T-622/13) (1)

   (2014/C 431/71)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 39 z 8.2.2014.


title: Sprawa C-36/05: Skarga wniesiona dnia 31 stycznia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/12

         Skarga wniesiona dnia 31 stycznia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-36/05)
   (2005/C 69/22)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 31 stycznia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Ramóna Vidala i Woutera Wilsa, pracowników Służby Prawnej, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Królestwu Hiszpanii.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii nie wypełniło obowiązków, które na nim ciążą na mocy art. 1 i art. 5 dyrektywy Rady 92/100/EWG (1) z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej poprzez wyłączenie obowiązku wynagrodzenia twórców za publiczne użyczenie utworów chronionych prawem autorskim w odniesieniu do prawie wszystkich, jeśli nie wszystkich, kategorii przedsiębiorstw.

               2)

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Art. 1 dyrektywy 92/100/EWG zobowiązuje Państwa Członkowskie do przyznania twórcom wyłącznego prawa do zezwolenia na użyczenie swoich utworów. Art. 5 ust. 1 dyrektywy zezwala Państwom Członkowskim na ustanowienie odstępstw od tego wyłącznego prawa, o ile twórcy przynajmniej otrzymają wynagrodzenie za użyczenie, na które nie udzielili zezwolenia. Zgodnie z art. 5 ust. 3 dyrektywy, Państwa Członkowskie mogą „wyłączyć” od zapłaty tego wynagrodzenia jedynie „określone kategorie przedsiębiorstw”.
   Art. 17 i art. 19 Ley de Propriedad Intelectual (LPI) uznają, co do zasady, wyłączne prawo twórców do wydania zezwolenia na użyczenie swoich utworów. Niemniej, art. 37 ust. 2 LPI pozbawia to prawo treści poprzez wyłączenie prawie wszystkich, jeśli nie wszystkich, użyczeń tak spod obowiązku otrzymania uprzedniego zezwolenia ze strony twórców, jak i obowiązku przyznania im wynagrodzenia. Komisja uważa z tego powodu, że art. 37 ust. 2 LPI stoi w sprzeczności z obowiązkami, które ciążą na Królestwie Hiszpanii na mocy art. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i art. 5 ust. 3 dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 346 z 27.11.1992, str. 61


title: Sprawa C-116/07: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2007 — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/29

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2007 — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-116/07)
   (2007/C 95/55)
   Język postępowania: czeski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: B. Stromsky i M. Šimerdová, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika czeska uchybiła zobowiązaniom państwa członkowskiego, które ciążą na niej na mocy art. 3 dyrektywy 2004/28/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/82/WE (1) w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych, ponieważ nie ustanowiła wszystkich przepisów ustawowych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do tej dyrektywy ani nie poinformowała o nich Komisji;

               —

               obciążenie Republiki czeskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 30 października 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 136 z 30.4.2004, str. 58.


title: Sprawa T-53/07: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — Trade-Stomil przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek kauczuku butadienowego i emulsyjnego kauczuku butadienowo-styrenowego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Uczestnictwo w porozumieniu, decyzji lub uzgodnionej praktyce — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Grzywny — Waga i czas trwania naruszenia — Okoliczności łagodzące)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/43

         Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — Trade-Stomil przeciwko Komisji
   (Sprawa T-53/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek kauczuku butadienowego i emulsyjnego kauczuku butadienowo-styrenowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Uczestnictwo w porozumieniu, decyzji lub uzgodnionej praktyce - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Grzywny - Waga i czas trwania naruszenia - Okoliczności łagodzące)
   2011/C 269/94
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Trade-Stomil sp. z o.o. (Łódź, Polska) (przedstawiciele: F. Carlin, barrister i E. Batchelor, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo X. Lewis i V. Bottka, następnie V. Bottka i V. Di Bucci, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 5700 wersja ostateczna z dnia 29 listopada 2006 r. odnoszącej się do postępowania na mocy art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.638 — Kauczuk butadienowy i emulsyjny kauczuk butadienowo-styrenowy) w zakresie, w jakim dotyczy ona Trade Stomil sp. z o.o., lub, tytułem żądania ewentualnego, wniosek o uchylenie grzywny nałożonej na Trade Stomil lub obniżenie jej kwoty.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2006) 5700 wersja ostateczna z dnia 29 listopada 2006 r. odnoszącej się do postępowania na mocy art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.638 — Kauczuk butadienowy i emulsyjny kauczuk butadienowo styrenowy) w zakresie dotyczącym Trade Stomil sp. z o.o.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007


title: Sprawa F-30/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 30 czerwca 2010 r. — Hanot przeciwko Komisji

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/76

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 30 czerwca 2010 r. — Hanot przeciwko Komisji
      (Sprawa F-30/06) (1)

      ()
      (2010/C 288/144)
      Język postępowania: francuski
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006, s. 50.


title: Sprawa C-84/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staat der Nederlanden przeciwko Antroposana, Patiëntenvereniging voor Antroposofische Gezondheidszorg, Nederlandse Vereniging van Antroposofische Artsen, Weleda Nederland NV, Wala Nederland NV (Wspólnotowy kodeks odnoszący się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi — Artykuły 28 WE i 30 WE — Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu i rejestracja — Antropozoficzne produkty lecznicze)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/12

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staat der Nederlanden przeciwko Antroposana, Patiëntenvereniging voor Antroposofische Gezondheidszorg, Nederlandse Vereniging van Antroposofische Artsen, Weleda Nederland NV, Wala Nederland NV
   (Sprawa C-84/06) (1)

   (Wspólnotowy kodeks odnoszący się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi - Artykuły 28 WE i 30 WE - Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu i rejestracja - Antropozoficzne produkty lecznicze)
   (2007/C 269/23)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staat der Nederlanden

      Strona pozwana: Antroposana, Patiëntenvereniging voor Antroposofische Gezondheidszorg, Nederlandse Vereniging van Antroposofische Artsen, Weleda Nederland NV, Wala Nederland NV
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/83/WE z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, str. 67) — Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu antropozoficznych produktów leczniczych, niebędących jednocześnie homeopatycznymi produktami leczniczymi w rozumieniu tytułu III rozdziału 2 dyrektywy — Uregulowania krajowe, które poddają antropozoficzne produkty lecznicze warunkom określonym w tytule III rozdziale 1 dyrektywy — Art. 28 WE i art. 30 WE
   Sentencja
   Antropozoficzne produkty lecznicze wolno sprzedawać jedynie pod warunkiem, że uzyskano na nie pozwolenie zgodnie z jedną z procedur określonych w art. 6 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006.


title: Sprawa C-426/08: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Cypru

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/31

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Cypru
   (Sprawa C-426/08)
   (2008/C 285/51)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Støvlbæk i I. Chatzigiannis)

      Strona pozwana: Republika Cypru
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2006/100/WE z dnia 20 listopada 2006 r. (1) dostosowującej niektóre dyrektywy w dziedzinie swobodnego przepływu osób, w związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii, lub w każdym razie nie powiadamiając o ich ustanowieniu Komisji, Republika Cypru uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy

               —

               obciążenie Republiki Cypru kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji tej dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 1 stycznia 2007 r.

      (1)  Dz. U. L 363, s. 141.


title: Sprawa C-350/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Trieste (Włochy) w dniu 21 lipca 2014 r. – Florin Lazar reprezentowany przez posiadającego pełnomocnictwo szczególne Luigiego Erculeę przeciwko Allianz SpA

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Trieste (Włochy) w dniu 21 lipca 2014 r. – Florin Lazar reprezentowany przez posiadającego pełnomocnictwo szczególne Luigiego Erculeę przeciwko Allianz SpA
   (Sprawa C-350/14)
   2014/C 351/05
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale civile di Trieste

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Florin Lazar reprezentowany przez posiadającego pełnomocnictwo szczególne Luigiego Erculeę

      Strona pozwana: Allianz SpA

      Pytania prejudycjalne

   W jaki sposób należy interpretować art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 864/2007 (1) dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (Rzym II) zgodnie z którym „prawem właściwym dla zobowiązania pozaumownego wynikającego z czynu niedozwolonego jest prawo państwa, w którym powstaje szkoda”. W szczególności:

               1)

               w jaki sposób należy interpretować pojęcie „państwo, w którym powstaje szkoda” w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 864/2007 w związku z powództwem o odszkodowanie za szkody majątkowe względnie o zadośćuczynienie za szkody niemajątkowe wytoczonym przez członków rodziny osoby zmarłej w wypadku drogowym, który miał miejsce w państwie siedziby sądu, w sytuacji gdy osoby te mają miejsce [zwykłego] pobytu w innym państwie Unii Europejskiej i tamże doznały rzeczonych szkód?

               2)

               czy dla celów stosowania art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 864/2007 szkody majątkowe i niemajątkowe członków rodziny osoby zmarłej w wypadku drogowym, który miał miejsce w państwie siedziby sądu, poniesione przez nich w państwie miejsca ich [zwykłego] pobytu, stanowią „szkodę” w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub „skutki pośrednie” w rozumieniu drugiej części tego przepisu?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (Rzym II) (Dz.U. L 199, s. 40).


title: Sprawa T-136/11: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2011 r. — pelicantravel.com s.r.o. przeciwko OHIM — Pelikan (Pelikan)

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/23

         Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2011 r. — pelicantravel.com s.r.o. przeciwko OHIM — Pelikan (Pelikan)
   (Sprawa T-136/11)
   2011/C 139/44
   Język skargi: słowacki

      Strony

      Strona skarżąca: pelicantravel.com s.r.o. (Bratysława, Republika Słowacka) (przedstawiciel: adwokat M. Chlipala)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Pelikan Vertriebsgesellschaft mbH & Co. KG (Hannover, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 grudnia w sprawie R 1428/2009-2;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Graficzny znak towarowy „Pelikan” dla usług należących do klas 35 i 39 (wspólnotowy znak towarowy nr 3325941)

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Pelikan Vertriebsgesellschaft mbH & Co. KG

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: W chwili zgłoszenia znaku towarowego zgłaszający działał w złej wierze [art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1)]

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ zdaniem skarżącej OHIM nie dokonał poprawnej oceny okoliczności faktycznych sporu ani przedstawionych dowodów i dopuścił się naruszenia prawa w efekcie dochodząc do błędnego wniosku, że rozpatrywany znak towarowy nie został zgłoszony w złej wierze.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


               17.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/7

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2017 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
   (Sprawa E-4/17)
   (2017/C 271/06)
   Skarga przeciwko Królestwu Norwegii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 2 czerwca 2017 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Carstena Zatschlera, Marię Moustakali, Øyvinda Bø oraz Marlene Lie Hakkebo, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35 Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że błędnie kwalifikując zamówienie publiczne oraz przeprowadzając procedurę przetargu publicznego na budowę i eksploatację podziemnego parkingu samochodowego pod rynkiem Torvet w mieście Kristiansand w sposób niezgodny z wymogami ustanowionymi na mocy przepisów EOG dotyczących zamówień publicznych, Królestwo Norwegii naruszyło zobowiązania aktu, o którym mowa w pkt 2 załącznika XVI do Porozumienia EOG, tj. dyrektywy 2004/18/WE z dnia 31 marca 2004 r. (1) w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi. Konkretnie Królestwo Norwegii:

                           (i)

                           w błędny sposób opisało przedmiot zamówienia publicznego, niestosując poprawnego lub kompletnego i wystarczająco precyzyjnego zestawu kodów CPV, co jest niezgodne z art. 58 ust. 2 dyrektywy oraz z art. 1 ust. 14 dyrektywy i aktem, o którym mowa w pkt 6a załącznika XVI do Porozumienia EOG (rozporządzenie (WE) nr 2195/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. w sprawie Wspólnego Słownika Zamówień (CPV));

                           (ii)

                           nie opublikowało ogłoszenia o zamówieniu w całym EOG w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ani w bazie danych TED zgodnie z wymogami prawa określonymi w art. 58 dyrektywy;

                           (iii)

                           oraz nie poszanowało minimalnego terminu składania ofert w procedurze udzielania zamówień, przewidzianego w art. 59 dyrektywy;

               2)

               Królestwo Norwegii obciąża się kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               W kwietniu 2015 r. gmina Kristiansand w południowej Norwegii ogłosiła przetarg na budowę i eksploatację dużego podziemnego parkingu samochodowego pod głównym rynkiem zwanym „Torvet” w mieście Kristiansand.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że przedmiotem przetargu nie było przyznanie koncesji na roboty budowlane. Zamiast tego projekt został błędnie opisany jako dotyczący wyłącznie zapewnienia „usług parkingowych”, a procedura przetargowa nie była zgodna ze szczegółowymi zasadami określonymi w prawie EOG dotyczącym przetargów o przyznanie koncesji na roboty budowlane, tj. z dyrektywą 2004/18/WE w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA żąda stwierdzenia, że Norwegia: w błędny sposób opisała przedmiot zamówienia publicznego, niestosując poprawnego lub kompletnego i wystarczająco precyzyjnego zestawu kodów CPV; nie opublikowała ogłoszenia o zamówieniu w całym EOG w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ani w bazie danych TED; oraz nie poszanowała minimalnego terminu składania ofert w procedurze udzielania zamówień.

               —

               Odnośne zamówienie sformułowane zostało jako dotyczące „projektu, budowy, finansowania oraz eksploatacji podziemnego parkingu samochodowego”. Ogłoszenie o przetargu zostało opublikowane w krajowej norweskiej bazie danych powiadomień o zamówieniach publicznych Doffin dnia 20 kwietnia 2015 r. przy użyciu kodu CPV właściwego dla „usług parkingowych”.

               —

               Zgodnie z ogłoszeniem o zamówieniu wartość zamówienia została oszacowana na kwotę od 24 000 000 do 100 000 000 NOK.

               —

               W wyznaczonym terminie do dnia 15 maja 2015 r. wpłynęła tylko jedna oferta. Oferta został zmieniona w wyniku negocjacji, a zamówienie zostało ostatecznie udzielone dnia 24 czerwca 2015 r. i podpisane przez strony dnia 29 czerwca 2015 r.

      (1)  Dz.U. L 134 z 30.4.2004, s. 114.


title: Sprawa C-82/13: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 7 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Società cooperativa Madonna dei Miracoli przeciwko Regione Abruzzo, Ministero delle Politiche Agricole e Forestali (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka rolna — Wspólne działania — Niewypłacenie pomocy finansowej przez Komisję — Cofnięcie przez państwo członkowskie swojego wkładu — Zagadnienie z zakresu okoliczności faktycznych — Sytuacja wewnętrzna — Oczywisty brak właściwości Trybunału — Przedstawienie stanu faktycznego — Niewystarczający charakter — Pytanie hipotetyczne — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/5

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 7 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Società cooperativa Madonna dei Miracoli przeciwko Regione Abruzzo, Ministero delle Politiche Agricole e Forestali
   (Sprawa C-82/13) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka rolna - Wspólne działania - Niewypłacenie pomocy finansowej przez Komisję - Cofnięcie przez państwo członkowskie swojego wkładu - Zagadnienie z zakresu okoliczności faktycznych - Sytuacja wewnętrzna - Oczywisty brak właściwości Trybunału - Przedstawienie stanu faktycznego - Niewystarczający charakter - Pytanie hipotetyczne - Oczywista niedopuszczalność)
   2013/C 377/08
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Società cooperativa Madonna dei Miracoli

      Druga strona postępowania: Regione Abruzzo, Ministero delle Politiche Agricole e Forestali

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Consiglio di Stato — Wykładnia rozporządzenia (EWG) Rady nr 2052/88 z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie zadań Funduszy strukturalnych, ich skuteczności oraz koordynacji ich działań między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 185, s. 9), rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 Rady z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374, s. 1), rozporządzenia Rady (EWG) nr 866 z dnia 29 marca 1990 r. w sprawie poprawy warunków przetwarzania i obrotu produktami rolnymi (Dz.U. L 91, s. 1) oraz decyzji Komisji 90/342/EWG z dnia 7 czerwca 1990 r. w sprawie ustalenia kryteriów wyboru odnośnie do inwestycji w celu poprawy warunków przetwarzania produktów rolnych i leśnych oraz obrotu nimi (Dz.U. L 163, s. 71) — Wspólne działania — Brak wypłaty dotacji finansowej przez Komisję — Państwo członkowskie niewypłacające swej dotacji w następstwie niewypłacenia pomocy przez Komisję

      Sentencja

               1)

               Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest w sposób oczywisty niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania przedłożone przez Consiglio di Stato (Włochy).

               2)

               Ponadto wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest w sposób oczywisty niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa C-487/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodny przepływ kapitału — Artykuły 56 WE i 40 porozumienia EOG — Odmienne traktowanie — Dywidendy wypłacane spółkom będącym rezydentami i spółkom niebędącym rezydentami)

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-487/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swobodny przepływ kapitału - Artykuły 56 WE i 40 porozumienia EOG - Odmienne traktowanie - Dywidendy wypłacane spółkom będącym rezydentami i spółkom niebędącym rezydentami)
   2010/C 209/08
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i I. Martinez del Peral Cagigal, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 56 WE i art. 40 EOG — Odmienne traktowanie dywidend wypłacanych na rzecz podmiotów krajowych i zagranicznych

      Sentencja

               1)

               Uzależniając zwolnienie dywidend wypłacanych przez spółki mające siedzibę w Hiszpanii od poziomu udziału spółek otrzymujących dywidendy w kapitale spółek wypłacających dywidendy wyższego dla spółek otrzymujących dywidendy mających siedzibę w innym państwie członkowskim niż dla spółek otrzymujących dywidendy mających siedzibę w Hiszpanii, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 56 ust. 1 WE.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska i Królestwo Hiszpanii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 19 z 24.1.2009.


title: Sprawa C-243/13: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/12

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-243/13)
   2013/C 189/23
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Enegren i S. Petrova, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując środków koniecznych do wykonania wyroku Trybunału w sprawie C-607/10 Szwecja uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 260 ust. 1 TFUE;

               —

               nakazanie Szwecji zapłaty na rzecz Komisji, na konto „Środki własne Unii Europejskiej”, okresowej kary pieniężnej w wysokości 14 912 EUR dziennie za każdy dzień zaniechania podjęcia działań koniecznych do wykonania wyroku Trybunału w sprawie C-607/10, począwszy od dnia orzeczenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia wykonania wyroku w sprawie C-607/10;

               —

               nakazanie Szwecji zapłaty na rzecz Komisji, na to samo konto, ryczałtu w wysokości 4 893 EUR dziennie za każdy dzień zaniechania podjęcia działań koniecznych do wykonania wyroku Trybunału w sprawie C-607/10, począwszy od dnia orzeczenia tamtego wyroku do dnia orzeczenia wyroku w niniejszej sprawie lub, jeśli ta data jest wcześniejsza, do dnia, gdy działania konieczne do wykonania wyroku w sprawie C-607/10 zostaną podjęte;

               —

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swoim wyroku z dnia 29 marca 2012 r. w sprawie C-607/10 Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji Trybunał stwierdził, że „1. Nie podejmując niezbędnych środków w celu zagwarantowania, że właściwe władze zapewnią, poprzez udzielenie pozwoleń zgodnie z art. 6 i 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (wersja ujednolicona) lub, w stosownych przypadkach, przez ponowne rozważenie warunków oraz, jeśli to konieczne, przez ich uaktualnienie, aby wszystkie istniejące instalacje były eksploatowane zgodnie z wymogami art. 3, 7, 9, 10, 13, art. 14 lit. a) i b) i art. 15 ust. 2 tej dyrektywy, z zastrzeżeniem innych szczególnych przepisów prawa Unii, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 5 ust. 1 tej dyrektywy”.
   Królestwo Szwecji dotychczas nie przyjęło środków koniecznych do wykonania wyroku Trybunału w sprawie C-607/10. Z tego względu Komisja wniosła niniejszą skargę zgodnie z art. 260 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i domaga się nałożenia na Królestwo Szwecji sankcji ekonomicznych.


title: Sprawa T-184/07: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2007 r. — Avon Products przeciwko OHIM (ANEW ALTERNATIVE)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/33

         Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2007 r. — Avon Products przeciwko OHIM (ANEW ALTERNATIVE)
   (Sprawa T-184/07)
   (2007/C 170/65)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Avon Products, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat C. Heitmann-Lichtenstein)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 marca 2007 r. w sprawie R 1471/2006-2;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ANEW ALTERNATIVE” dla towarów z klasy 3 — zgłoszenie nr 4 357 919

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 oraz naruszenie zasady równego traktowania.


title: Sprostowanie komunikatu opublikowanego w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-507/10 ( Dz.U. C 13 z 15.1.2011, s. 28 )

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/38

         Sprostowanie komunikatu opublikowanego w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-507/10
   (
         Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 13 z dnia 15 stycznia 2011 r., s. 28
      )
   2011/C 72/61
   Tekst komunikatu opublikowanego w Dz.U. w sprawie T-507/10 Uspaskich przeciwko Parlamentowi należy zastąpić następującym tekstem:

      Skarga wniesiona w dniu 28 października 2010 r. — Viktor Uspaskich przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
      (Sprawa T-507/10)
      2011/C 72/61
      Język postępowania: litewski

         Strony

         Strona skarżąca: Viktor Uspaskich (Kėdainiai, Litwa) (przedstawiciel: adwokat Vytautas Sviderskis)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego P7_TA(2010)0296 z dnia 7 września 2010 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Viktora Uspaskicha;

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego zadośćuczynienia za szkody niematerialne w kwocie 10 000 EUR;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.
      Po pierwsze skarżący utrzymuje, że strona pozwana naruszyła jego prawo do obrony oraz zasadę dobrej administracji w postępowaniu 2009/2147 (IMM). Parlament Europejski odmówił przesłuchania skarżącego w procedurze dotyczącej uchylenia jego immunitetu zarówno przed komisją do spraw prawnych, jak i na posiedzeniu plenarnym. Nie wziął pod uwagę większości argumentów skarżącego i nie ustosunkował się do nich.
      Po drugie Parlament Europejski wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o błędną podstawę prawną i naruszył art. 9 ust. 1 lit. a) Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej przez to, że oparł się na oczywiście błędnej wykładni art. 62 ust. 1 i 2 litewskiej konstytucji. Skarżący powołuje się na wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r. w sprawie T-42/06 Gollnisch przeciwko Parlamentowi, w którym Sąd uznał, że Parlament Europejski popełnił analogiczne naruszenie.
      Po trzecie strona pozwana naruszyła zasadę fumus persecutionis oraz popełniła oczywisty błąd w ocenie przy jej analizie. Strona pozwana całkowicie zignorowała swe wcześniejsze decyzje dotyczące zasady fumus persecutionis. Ponadto Parlament Europejski nie wziął pod uwagę okoliczności, że w chwili wydania decyzji o wszczęciu postępowania karnego lider polityczny nie ponosił odpowiedzialności za naruszenia związane z administracją i że materiały z dochodzenia wstępnego zostały opublikowane.
      Po czwarte strona pozwana naruszyła prawo skarżącego do przedstawienia wniosku o obronę immunitetu na podstawie art. 6 ust. 3 regulaminu Parlamentu Europejskiego. Strona pozwana odmówiła zbadania wniosku skarżącego, w ramach którego bronił on swego immunitetu, powołując się na okoliczność, że zarządzony wobec niego środek zapobiegawczy w postaci kaucji w kwocie 436 000 EUR jest nieproporcjonalny do ewentualnej maksymalnej grzywny grożącej za przestępstwo karne, o której jest oskarżany.


title: Sprawa C-200/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 5 lutego 2013 r. w sprawie T-494/10 Bank Saderat Iran przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 16 kwietnia 2013 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/22

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 5 lutego 2013 r. w sprawie T-494/10 Bank Saderat Iran przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 16 kwietnia 2013 r. przez Radę Unii Europejskiej
   (Sprawa C-200/13 P)
   2013/C 171/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i S. Boelaert, pełnomocnicy)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Bank Saderat Iran, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 5 lutego 2013 r. w sprawie T-494/10;

               —

               wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie oraz oddalenie skargi Bank Saderat wniesionej przeciwko zakwestionowanym środkom;

               —

               obciążenie Bank Saderat kosztami poniesionymi przez Radę w postępowaniu w pierwszej instancji oraz w postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

   Rada uważa, że wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2013 r. w sprawie T-494/10 Bank Saderat Iran przeciwko Radzie narusza prawo w następujący sposób:

               1)

               Sąd błędnie orzekł w odniesieniu do dopuszczalności skargi, że Bank Saderat miał prawo korzystać z ochrony i gwarancji wynikających z praw podstawowych bez względu na to, czy można go uważać za emanację państwowości irański;

               2)

               Sąd niesłusznie uznał, że jeden z elementów uzasadnienia nałożenia środków ograniczających na Bank Saderat był niewystarczająco precyzyjny;

               3)

               Sąd błędnie zastosował orzecznictwo dotyczące przekazywania informacji z akt Rady;

               4)

               Sąd błędnie uznał, że uzasadnienie nałożenia środków ograniczających na Bank Saderat nie zostało poparte dowodowo, w zakresie, w jakim:

                           —

                           Sąd nie uwzględnił należycie okoliczności, że dowody na popieranie przez Bank Saderat działalności Iranu związanej z rozprzestrzenianiem broni jądrowej pochodzą z poufnych źródeł;

                           —

                           Sąd nie uwzględnił należycie zawartego w rezolucji nr 1803 (2008) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych odniesienia do Bank Saderat w związku z działalnością Iranu związaną z rozprzestrzenianiem broni jądrowej;

                           —

                           Sąd błędnie uznał, że Rada powinna była przedstawić szczegółowe informacje dotyczące obsługiwania przez Bank Saderat akredytyw dwóch wskazanych podmiotów zaangażowanych w działalność Iranu związaną z rozprzestrzenianiem broni jądrowej.


title: Sprawa C-291/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätten, Szwecja) — Kollektivavtalsstiftelsen TRR Trygghetsrådet przeciwko Skatteverket (VAT — Miejsce transakcji podlegających opodatkowaniu — Miejsce opodatkowania — Usługodawca mający siedzibę w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym znajduje się siedziba usługobiorcy — Status podatnika — Usługi świadczone na rzecz fundacji krajowej wykonującej działalność gospodarczą i działalność nie będącą działalnością gospodarczą)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätten, Szwecja) — Kollektivavtalsstiftelsen TRR Trygghetsrådet przeciwko Skatteverket
   (Sprawa C-291/07) (1)

   (VAT - Miejsce transakcji podlegających opodatkowaniu - Miejsce opodatkowania - Usługodawca mający siedzibę w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym znajduje się siedziba usługobiorcy - Status podatnika - Usługi świadczone na rzecz fundacji krajowej wykonującej działalność gospodarczą i działalność nie będącą działalnością gospodarczą)
   (2008/C 327/06)
   Język postępowania: szwedzki
   Sąd krajowy
   Regeringsrätten
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kollektivavtalsstiftelsen TRR Trygghetsrådet

      Strona pozwana: Skatteverket
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Regeringsrätten- Wykładnia art. 9 ust. 2 lit. e) oraz 21 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) oraz art. 56 ust. 1 lit. c) oraz 196 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Fundacja krajowa wykonująca jednocześnie działalność gospodarczą i pozostałą działalność korzystając z usług w zakresie doradztwa świadczonych przez usługodawcę mającego siedzibę w innym państwie członkowskim w ramach działalności nie objętej zakresem dyrektywy
   Sentencja
   Artykuł 9 ust. 2 lit e szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 1999/59/WE z dnia 17 czerwca 1999 r., a także art. 56 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, powinny być interpretowane w ten sposób, iż odbiorca usług doradztwa świadczonych przez podatnika mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, który to odbiorca wykonuje jednocześnie działalność gospodarczą oraz działalność nie należącą do zakresu zastosowania tych dyrektyw, powinien być uznawany za posiadającego status podatnika, nawet wówczas gdy rzeczona usługa jest wykorzystywana na potrzeby ostatniej z wymienionych działalności.

      (1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.


title: Sprawa T-155/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  11 stycznia 2006 r.  — Steinmetz przeciwko Komisji

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/32

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 stycznia 2006 r. — Steinmetz przeciwko Komisji
   (Sprawa T-155/05) (1)

   (2006/C 74/62)

      Język postępowania: francuski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.6.2005.


title: Sprawa C-137/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerisches Verwaltungsgericht München – Niemcy) – Herbaria Kräuterparadies GmbH przeciwko Freistaat Bayern [Odesłanie prejudycjalne — Rolnictwo — Wspólna polityka rolna — Produkcja ekologiczna i znakowanie produktów ekologicznych — Rozporządzenie (WE) nr 889/2008 — Artykuł 27 ust. 1 lit. f) — Stosowanie określonych produktów i określonych substancji w przetwórstwie środków spożywczych — Zakaz stosowania minerałów, witamin, aminokwasów i mikroelementów, jeżeli ich zastosowanie nie jest wymagane prawem — Dodawanie glukomianu żelaza i witamin w napoju ekologicznym — Stosowanie minerałów, witamin, aminokwasów i mikroelementów — Ilości wymagane dla zezwolenia na sprzedaż jako suplementu żywnościowego z użyciem oświadczenia żywieniowego lub zdrowotnego albo jako środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego]

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/6

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerisches Verwaltungsgericht München – Niemcy) – Herbaria Kräuterparadies GmbH przeciwko Freistaat Bayern
   (Sprawa C-137/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Wspólna polityka rolna - Produkcja ekologiczna i znakowanie produktów ekologicznych - Rozporządzenie (WE) nr 889/2008 - Artykuł 27 ust. 1 lit. f) - Stosowanie określonych produktów i określonych substancji w przetwórstwie środków spożywczych - Zakaz stosowania minerałów, witamin, aminokwasów i mikroelementów, jeżeli ich zastosowanie nie jest wymagane prawem - Dodawanie glukomianu żelaza i witamin w napoju ekologicznym - Stosowanie minerałów, witamin, aminokwasów i mikroelementów - Ilości wymagane dla zezwolenia na sprzedaż jako suplementu żywnościowego z użyciem oświadczenia żywieniowego lub zdrowotnego albo jako środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego])
   (2015/C 007/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bayerisches Verwaltungsgericht München

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Herbaria Kräuterparadies GmbH

      Strona pozwana: Freistaat Bayern

      Sentencja

   Artykuł 27 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli należy interpretować w ten sposób, że stosowanie substancji, o której mowa w tym przepisie, jest wymagane przez prawo tylko pod warunkiem, że przepis prawa Unii lub zgodny z nim przepis prawa krajowego w sposób bezpośredni nałożył obowiązek dodania tej substancji do środka spożywczego, aby mógł on być sprzedawany. Stosowanie takiej substancji nie jest wymagane przez prawo w rozumieniu rzeczonego przepisu, jeżeli środek spożywczy jest sprzedawany jako suplement żywieniowy z oświadczeniem żywieniowym lub zdrowotnym albo jako środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego, aczkolwiek oznacza to, że w celu przestrzegania przepisów dotyczących dodawania substancji do środka spożywczego, znajdujących się, odpowiednio:

               —

               w dyrektywie 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych, zmienionej przez rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1137/2008 z dnia 22 października 2008 r.,

               —

               w rozporządzeniach (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności i Komisji (UE) nr 432/2012 z dnia 16 maja 2012 r. ustanawiającego wykaz dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych dotyczących żywności, innych niż oświadczenia odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz rozwoju i zdrowia dzieci, a także

               —

               w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/39/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego i w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 953/2009 z dnia 13 października 2009 r. w sprawie substancji, które mogą być dodawane w szczególnych celach odżywczych do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego
               ów środek spożywczy powinien zawierać określoną ilość danej substancji.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa C-1/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Länsrätten i Stockholms län — Migrationsdomstolen — Szwecja) — Yunying Jia przeciwko Migrationsverket (Swoboda przedsiębiorczości — Artykuł 43 WE — Dyrektywa 73/148/EWG — Obywatel państwa członkowskiego prowadzący działalność na własny rachunek w innym państwie członkowskim — Prawo pobytu wstępnego małżonka, jeśli wstępny i małżonek są obywatelami państwa trzeciego — Obowiązek po stronie wstępnego zgodnego z prawem przebywania w państwie członkowskim w chwili, gdy dołącza do swojej rodziny w państwie członkowskim prowadzenia działalności — Wymagane dowody dla uznania za wstępnego na utrzymaniu)

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Länsrätten i Stockholms län — Migrationsdomstolen — Szwecja) — Yunying Jia przeciwko Migrationsverket
   (Sprawa C-1/05) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 43 WE - Dyrektywa 73/148/EWG - Obywatel państwa członkowskiego prowadzący działalność na własny rachunek w innym państwie członkowskim - Prawo pobytu wstępnego małżonka, jeśli wstępny i małżonek są obywatelami państwa trzeciego - Obowiązek po stronie wstępnego zgodnego z prawem przebywania w państwie członkowskim w chwili, gdy dołącza do swojej rodziny w państwie członkowskim prowadzenia działalności - Wymagane dowody dla uznania za wstępnego na utrzymaniu)
   (2007/C 42/04)
   Język postępowania: szwedzki
   Sąd krajowy
   Länsrätten i Stockholms län — Migrationsdomstolen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Yunying Jia

      Strona pozwana: Migrationsverket
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Utlänningsnämnden — Wykładnia art. 43 WE, art. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz. U. L 257, p. 2) oraz art. 1 lit. d) i b) dyrektywy Rady 73/148/EWG z dnia 21 maja 1973 r. w sprawie zniesienia ograniczeń w zakresie przemieszczania się i pobytu obywateli państw członkowskich w obrębie Wspólnoty, które dotyczą przedsiębiorczości i świadczenia usług (Dz.U. L 172, str. 14) — Prawo pobytu dla wstępnego małżonka, gdy oboje są obywatelami państwa trzeciego, obywatela państwa członkowskiego prowadzącego działalność na własny rachunek w innym państwie członkowskim, który to wstępny pozostaje na utrzymaniu tego obywatela państwa członkowskiego — Obowiązek po stronie wstępnego zgodnego z prawem przebywania w państwie członkowskim w chwili, gdy dołącza do swojej rodziny — Wymagane dowody dla uznania za wstępnego na utrzymaniu
   Sentencja

               1)

               Prawo wspólnotowe, w świetle wyroku z dnia 23 września 2003 r. w sprawie C-109/01 Akrich, nie zobowiązuje państw członkowskich do uzależnienia przyznania prawa pobytu obywatelowi państwa trzeciego, będącemu członkiem rodziny obywatela wspólnotowego, który skorzystał ze swobody przepływu, od tego, czy członek rodziny przebywał wcześniej zgodnie z prawem na terytorium innego państwa członkowskiego.

               2)

               Wykładni art. 1 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 73/148/EWG z dnia 21 maja 1973 r. w sprawie zniesienia ograniczeń w zakresie przemieszczania się i pobytu obywateli państw członkowskich w obrębie Wspólnoty, które dotyczą przedsiębiorczości i świadczenia usług, należy dokonywać w ten sposób, że przez wyrażenie „na [ich] utrzymaniu” rozumie się konieczność wsparcia materialnego członka rodziny obywatela wspólnotowego, który w rozumieniu art. 43 WE osiedlił się w innym państwie członkowskim, ze strony tego obywatela lub jego małżonka, w celu zaspokojenia zasadniczych potrzeb tego członka rodziny w jego państwie pochodzenia w chwili, gdy ten składa wniosek o dołączenie do tego obywatela. Wykładni art. 6 lit. b) tej dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że dowód na konieczność wsparcia materialnego może zostać przedstawiony za pomocą wszelkich odpowiednich ku temu środków, lecz samo zobowiązanie się obywatela wspólnotowego lub jego małżonka do utrzymywania tego członka rodziny nie musi być uznane za dowód na istnienie jego rzeczywistej zależności.

      (1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005 r.


title: Sprawa C-377/12: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/3

         Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-377/12)
   2012/C 319/04
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Valero Jordana, S. Bartelt, F. Erlbacher, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 14 maja 2012 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Umowy ramowej o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Filipin, z drugiej strony (2012/272/EU), w zakresie w jakim Rada dodała podstawę prawną dotyczącą transportu (art. 91 i 100 TFUE), readmisji (art. 79 ust. 3 TFUE) i środowiska (art. 191 ust. 4 TFUE);

               —

               utrzymanie w mocy skutków zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W drodze niniejszej skargi Komisja zwraca się do Trybunału z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Rady w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Umowy ramowej o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Filipin, z drugiej strony (2012/272/EU) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), w zakresie w jakim Rada dodała podstawę prawną dotyczącą transportu (art. 91 i 100 TFUE), readmisji (art. 79 ust. 3 TFUE) i środowiska (art. 191 ust. 4 TFUE).
   Niniejsza skarga opiera się na jednym zarzucie, a mianowicie dotyczącym tego, że Rada naruszyła zasady traktatów i orzecznictwo Trybunału odnoszące się do wyboru podstawy prawnej do wydania aktu Unii, w tym decyzji w sprawie podpisania umowy międzynarodowej.
   Komisja jest zdania, że dodanie ww. podstawy prawnej było zbędne i niezgodne z prawem. Przepisy Umowy ramowej o partnerstwie i współpracy, które spowodowały dodanie tej podstawy prawnej przez Radę, dotyczą bowiem współpracy w zakresie szczególnych kwestii związanych z polityką, które stanowią integralną część polityki UE w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju oraz nie nakładają odmiennych i dalej idących obowiązków, niż obowiązki wynikające ze współpracy na rzecz rozwoju. Wszystkie te przepisy Umowy ramowej o partnerstwie i współpracy objęte są zatem zakresem art. 209 TFUE.


title: Sprawa T-301/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 4 września 2014 r. – Michelin Reifenwerke przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Krajowe wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych — Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni iuris)

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/28

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 4 września 2014 r. – Michelin Reifenwerke przeciwko Komisji
   (Sprawa T-301/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Krajowe wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych - Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa - Wniosek o zawieszenie wykonania - Fumus boni iuris))
   (2014/C 431/49)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Michelin Reifenwerke AG & Co. KGaA (Karlsruhe, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Volz i B. Wißmann)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie skutków prawnych decyzji, którą Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające w dziedzinie pomocy państwa, dotyczące niemieckiej ustawy o energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-92/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Gemeente ‘s-Hertogenbosch przeciwko Staatssecretaris van Financiën [Odesłanie prejudycjalne — Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 5 ust. 7 lit. a) — Transakcje podlegające opodatkowaniu — Pojęcie „dostawy dokonanej odpłatnie”  — Pierwsze zasiedlenie przez gminę lokalu zbudowanego dla niej na gruncie będącym własnością gminy — Działalność w charakterze władzy publicznej i w charakterze podatnika]

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/10

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Gemeente ‘s-Hertogenbosch przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-92/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 5 ust. 7 lit. a) - Transakcje podlegające opodatkowaniu - Pojęcie „dostawy dokonanej odpłatnie” - Pierwsze zasiedlenie przez gminę lokalu zbudowanego dla niej na gruncie będącym własnością gminy - Działalność w charakterze władzy publicznej i w charakterze podatnika])
   2014/C 409/13
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gemeente ‘s-Hertogenbosch

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Sentencja

   Artykuł 5 ust. 7 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie w sytuacji takiej jak ta w postępowaniu głównym, w której gmina dokonuje pierwszego zasiedlenia budynku, którego budowę zleciła na należącym do niej gruncie i który zamierza ona wykorzystywać w 94 % jego powierzchni na potrzeby swojej działalności w charakterze władzy publicznej i w 6 % tej powierzchni na potrzeby swojej działalności w charakterze podatnika, z tego w 1 % w odniesieniu do transakcji zwolnionych z podatku niedających prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej. Jednakże późniejsze wykorzystanie budynku na potrzeby działalności gminy może prowadzić do powstania prawa do odliczenia podatku zapłaconego z tytułu przewidzianego w tym przepisie przeznaczenia wyłącznie w części odpowiadającej wykorzystaniu go do celów transakcji podlegających opodatkowaniu, zgodnie z art. 17 ust. 5 tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa C-310/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 25 czerwca 2015 r. – Vincent Deroo-Blanquart/Sony Europe Limited, następca prawny Sony France SA

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/37

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 25 czerwca 2015 r. – Vincent Deroo-Blanquart/Sony Europe Limited, następca prawny Sony France SA
   (Sprawa C-310/15)
   (2015/C 294/47)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vincent Deroo-Blanquart

      Strona pozwana: Sony Europe Limited, następca prawny Sony France SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 i art. 7 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym (1) należy interpretować w ten sposób, że oferta wiązana polegająca na sprzedaży komputera wyposażonego w preinstalowane oprogramowanie, w sytuacji gdy producent komputerów, za pośrednictwem swojego dystrybutora, dostarczył informacji dotyczących każdego z preinstalowanych programów, lecz nie określił ceny każdego z tych elementów, stanowi nieuczciwą praktykę handlową wprowadzającą w błąd?

               2)

               Czy art. 5 dyrektywy 2005/29 należy interpretować w ten sposób, że oferta wiązana polegająca na sprzedaży komputera wyposażonego w preinstalowane oprogramowanie stanowi nieuczciwą praktykę handlową, w sytuacji gdy producent nie pozostawia konsumentowi innego wyboru niż kupno tego oprogramowania lub odstąpienie od umowy sprzedaży?

               3)

               Czy art. 5 dyrektywy 2005/29 należy interpretować w ten sposób, że oferta wiązana polegająca na sprzedaży komputera wyposażonego w preinstalowane oprogramowanie stanowi nieuczciwą praktykę handlową, w sytuacji gdy konsument nie ma możliwości zakupienia od tego samego producenta komputera bez zainstalowanego oprogramowania?

      (1)  Dz.U. L 149, s. 22.


title: Sprawa T-262/13: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2013 r. — Skysoft Computersysteme przeciwko OHIM — British Sky Broadcasting i Sky IP International (SKYSOFT)

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/43

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2013 r. — Skysoft Computersysteme przeciwko OHIM — British Sky Broadcasting i Sky IP International (SKYSOFT)
   (Sprawa T-262/13)
   2013/C 207/72
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Skysoft Computersysteme GmbH (Kleinmachnow, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Ehrlinger i T. Hagen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą były również: British Sky Broadcasting Group plc i Sky IP International Ltd (Isleworth, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 marca 2013 r., ze względu na to, iż oddaliła ona wniesione przez stronę skarżącą odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów OHIM z dnia 30 września 2011 r. i nie oddaliła sprzeciwu interwenienta;

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym;

               —

               wezwanie strony pozwanej do przedłożenia załączników przedstawionych przez interwenienta i stronę skarżącą w trakcie postępowania w sprawie sprzeciwu.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „SKYSOFT” — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 4 782 645 dla towarów i usług z klas 9, 35, 37, 38 i 42

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: British Sky Broadcasting Group plc i Sky IP International Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „SKY” dla towarów i usług z klas 9, 16, 18, 25, 28, 35, 38 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w stosunku do wszystkich spornych towarów i usług

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-499/07: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2007 r. — Republika Bułgarii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/50

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2007 r. — Republika Bułgarii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-499/07)
   (2008/C 64/82)
   Język postępowania: bułgarski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Bułgarii (przedstawiciele: Anani Ananiev, Daniela Drambozova i Elina Petranova)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, na podstawie art. 230 WE, nieważności decyzji Komisji nr C(2007) 5255 wersja ostateczna, z dnia 26 października 2007 r. dotyczącej planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych w latach 2008-2012r., notyfikowanego przez Bułgarię zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87/WE,
               lub

               —

               stwierdzenie, na podstawie art. 230 WE, częściowej nieważności decyzji Komisji nr C(2007) 5255 wersja ostateczna, z dnia 26 października 2007 r. dotyczącej planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych w latach 2008-2012 r., notyfikowanego przez Bułgarię zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87/WE,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zdaniem skarżącej należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji Komisji C(2007) 5255 wersja ostateczna z dnia 26 października 2007 r. dotyczącej planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych w latach 2008-2012 r. w całości lub w części z następujących powodów:
   Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych
   Komisja odrzuciła bułgarski krajowy plan rozdziału, nie uzasadniając w wystarczających sposób, dlaczego jej zdaniem plan ten nie odpowiada kryteriom 1, 2, 3 i 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87/WE (1), co narusza art. 253 WE.
   Zaskarżona decyzja została wydana przez Komisję po terminie przewidzianym w art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE.
   Przed wydaniem decyzji Komisja nie umożliwiła Bułgarii przedstawienie uwag w zakresie oceny krajowego planu rozdziału uprawnień, opracowanej na podstawie najnowszej wersji modelu PRIMES, naruszając tym samym zasadę kontradyktoryjności.
   Naruszenie traktatu WE i wszelkich norm związanych z jego stosowaniem
   Zgodnie z art. 9 ust. 1 i 3 i art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE, państwa członkowskie mają wyłączną kompetencję w zakresie określenia całkowitej ilości przydziałów emisji gazów cieplarnianych. Komisja kontroluje zastosowanie kryteriów załącznika III dyrektywy, nie ma ona jednak kompetencji do określenia całkowitej ilości uprawnień z pominięciem krajowych planów rozdziału opracowanych przez państwa członkowskie. Zastępując metodologię wykorzystaną przez stronę bułgarską, odpowiadającą kryteriom załącznika III, metodologią, która nie została dostosowana do bułgarskiej gospodarki, Komisja przekroczyła uprawnienia kontrolne nadane jej mocą dyrektywy, naruszając w ten sposób część kryteriów.
   Komisja dokonała oceny bułgarskiego krajowego planu rozdziału uprawnień na podstawie ostatniej wersji modelu PRIMES, którego dane zostały przekazane Bułgarii dopiero po wydaniu zaskarżonej decyzji. W konsekwencji Komisja naruszyła zasadę lojalnej współpracy.
   Oceniając bułgarski krajowy plan rozdziału uprawnień za pomocą modelu PRIMES, Komisja nie dokonała wystarczającej analizy, właściwej dla krajowego planu rozdziału w świetle celów dyrektywy 2003/87/WE. Stosując model PRIMES do oceny bułgarskiego krajowego planu rozdziału uprawnień, Komisja doszła do błędnego wniosku, że plan był niezgodny z kryteriami 1, 2 i 3 załącznika III do dyrektywy. Odrzucenie planu i zmniejszenie całkowitej ilości uprawnień do rozdziału o 37 % tworzy dla bułgarskich operatorów urządzeń stan nierówności względem innych operatorów w ramach wspólnotowego systemu handlu przydziałami. Tym samym Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności i równego traktowania.
   W świetle wyroku Sądu w sprawie T-374/04, Komisja naruszyła zasadę uzasadnionych oczekiwań oraz pewności prawa, ponieważ nie zastosowała do oceny bułgarskiego krajowego planu rozdziału uprawnień ogółu aktów, które wydała w związku z dyrektywą 2003/87/WE. Komisja naruszyła zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, jako że bułgarski krajowy plan rozdziału uprawnień został oceniony przy użyciu ostatniej wersji modelu PRIMES, którego dane zostały zakomunikowane Bułgarii dopiero po wydaniu zaskarżonej decyzji.
   Komisja dopuściła się naruszenia zasady pewności prawa, gdyż w ramach oceny bułgarskiego krajowego planu rozdziału uprawnień zastosowano nieoficjalny dokument.
   Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji, ponieważ przy ocenie zgodności bułgarskiego planu rozdziału uprawnień z kryteriami 1, 2 i 3 załącznika III do dyrektywy 2003/87/WE nie dokonała uważnej i obiektywnej analizy istotnych czynników gospodarczych i ekologicznych.
   Stosując w błędny sposób akty prawne, wydane w związku z dyrektywą 2003/87/WE w ramach oceny bułgarskiego krajowego planu rozdziału uprawnień Komisja naruszyła kryteria 1, 2, 3, 4, 6, i 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87/WE.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, str. 32).


title: Sprawa T-248/12: Postanowienie Sądu z dnia 6 lutego 2015 r. – Fuhr/Komisja

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/24

         Postanowienie Sądu z dnia 6 lutego 2015 r. – Fuhr/Komisja
   (Sprawa T-248/12) (1)

   (2015/C 096/30)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012.


title: Sprawa C-424/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 11 sierpnia 2011 r. — Wheels Common Investment Fund Trustees Ltd, National Association of Pension Funds Ltd, Ford Pension Fund Trustees Ltd, Ford Salaried Pension Fund Trustees Ltd, Ford Pension Scheme for Senior Staff Trustee Ltd przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 11 sierpnia 2011 r. — Wheels Common Investment Fund Trustees Ltd, National Association of Pension Funds Ltd, Ford Pension Fund Trustees Ltd, Ford Salaried Pension Fund Trustees Ltd, Ford Pension Scheme for Senior Staff Trustee Ltd przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs
   (Sprawa C-424/11)
   2011/C 311/39
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Wheels Common Investment Fund Trustees Ltd, National Association of Pension Funds Ltd, Ford Pension Fund Trustees Ltd, Ford Salaried Pension Fund Trustees Ltd, Ford Pension Scheme for Senior Staff Trustee Ltd

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy określenie „specjalne fundusze inwestycyjne” zawarte w art. 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy VAT (1) i art. 135 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2006/112 (2) należy interpretować w ten sposób, że może ono obejmować: (i) pracowniczy program emerytalny utworzony przez pracodawcę, który ma zapewniać świadczenia emerytalne pracownikom lub (ii) zbiorowy fundusz inwestycyjny, w którym aktywa niektórych takich programów emerytalnych są komasowane w celach inwestycyjnych w sytuacji, gdy w ramach tych programów emerytalnych:

                           a)

                           świadczenia emerytalne uzyskiwane przez uczestnika są określane z góry w statucie programu (poprzez zastosowanie wzoru opartego o staż pracy uczestnika oraz jego wynagrodzenie), a nie w oparciu o wartość aktywów programu;

                           b)

                           pracodawca jest zobowiązany do odprowadzania składek na program;

                           c)

                           wyłącznie pracownicy danego pracodawcy (zwani dalej „uczestnikami”) uprawnieni są do uczestniczenia w programie i otrzymywania z niego świadczeń emerytalnych;

                           d)

                           pracownik może swobodnie zdecydować o przystąpieniu do programu;

                           e)

                           pracownik będący uczestnikiem programu jest zazwyczaj zobowiązany do odprowadzania składek na program, obliczonych jako procent jego wynagrodzenia;

                           f)

                           składki pracodawcy oraz uczestników są komasowane przez depozytariusza programu i inwestowane (zasadniczo w papiery wartościowe) w celu utworzenia funduszu, z którego następnie wypłacane są uczestnikom świadczenia w ramach programu;

                           g)

                           w wypadku, gdy aktywa programu są wyższe niż konieczne w celu sfinansowania świadczeń wypłacanych w ramach programu, depozytariusz programu lub pracodawca uprawniony jest do dokonania jednej spośród następujących czynności lub kilku z nich: (i) obniżenia składek pracodawcy na program; (ii) przekazania nadwyżki lub jej części pracodawcy; (iii) zwiększenia świadczeń na rzecz członków w ramach programu;

                           h)

                           jeśli aktywa funduszu są niższe niż konieczne w celu sfinansowania świadczeń wypłacanych w ramach programu, pracodawca zazwyczaj zobowiązany jest do wyrównania deficytu, a jeśli tego nie uczyni lub nie będzie w stanie tego uczynić, świadczenia wypłacane na rzecz uczestników ulegną obniżeniu;

                           i)

                           program zezwala uczestnikom na odprowadzanie dodatkowych dobrowolnych składek, które nie są zatrzymywane przez program, ale przekazywane osobie trzeciej w celach inwestycyjnych oraz w celu zapewniania dodatkowych świadczeń w oparciu o wyniki dokonanych inwestycji (takie rozwiązania nie podlegają podatkowi VAT);

                           j)

                           członkom przysługuje prawo wypłaty transferowej przysługujących im zgromadzonych środków (wycenionych poprzez zastosowanie wartości aktuarialnej tychże świadczeń w momencie przeniesienia) do innego programu emerytalnego;

                           k)

                           dla celów podatku dochodowego pobieranego przez państwa członkowskie składki pracodawcy i uczestników odprowadzane do programu nie są traktowane jako dochód uczestników;

                           l)

                           dla celów podatku dochodowego pobieranego przez państwa członkowskie świadczenia emerytalne uzyskiwane przez uczestników w ramach programu traktowane są jako ich dochód; oraz

                           m)

                           to pracodawca, a nie uczestnicy programu, ponosi koszt wynagrodzenia z tytułu zarządzania funduszem?

               2)

               W świetle (i) celów zwolnienia określonego w art. 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy VAT i art. 135 ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 2006/112/WE, (ii) zasady neutralności podatkowej i (iii) okoliczności opisanych zawartych w pytaniu pierwszym powyżej:

                           a)

                           czy państwo członkowskie upoważnione jest do określenia na mocy przepisów krajowych, jakie fundusze objęte są kategorią „specjalnych funduszy inwestycyjnych” w taki sposób, żeby wyłączyć fundusze tego rodzaju, jak opisane w pytaniu pierwszym powyżej, a włączyć przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zdefiniowane w dyrektywie 85/611 (z późniejszymi zmianami)?

                           b)

                           czy i w jakim zakresie na rozstrzygnięcie zagadnienia, czy państwo członkowskie powinno, na mocy przepisów krajowych, uznać fundusz takiego rodzaju, jak opisany w pytaniu pierwszym powyżej za „specjalny fundusz inwestycyjny” wpływają następujące zagadnienia:

                                       (i)

                                       właściwości funduszu (opisane w pytaniu pierwszym powyżej);

                                       (ii)

                                       stopień, w jaki fundusz jest „zbliżony do, a zatem znajduje się w stosunku konkurencji” z formami inwestowania uznanymi już przez państwo członkowskie za „specjalne fundusze inwestycyjne”?

               3)

               Jeśli odpowiedź na pytanie 2 lit. b) pkt (ii) powyżej ma znaczenie dla określenia stopnia, w jakim fundusz jest „zbliżony do, a zatem znajduje się w stosunku konkurencji” z formami inwestowania uznanymi już przez państwo członkowskie za „specjalne fundusze inwestycyjne”, czy konieczne jest rozważenie istnienia lub zakresu „konkurencji” pomiędzy danym funduszem a innymi formami inwestowania jako zagadnienia odrębnego od zagadnienia dotyczącego „podobieństwa”?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa T-109/07: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2007 r. — L'Oréal przeciwko OHIM — Spa Monopole (SPA THERAPY)

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/25

         Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2007 r. — L'Oréal przeciwko OHIM — Spa Monopole (SPA THERAPY)
   (Sprawa T-109/07)
   (2007/C 140/45)
   Język skargi: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: L'Oréal SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat E. Baud)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: SA Spa Monopole, Compagnie fermière de Spa, w skrócie SA Spa Monopole NV (Spa, Belgia)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM wydanej w dniu 24 stycznia 2007 r. (sprawa R 468/2005-4);

               —

               obciążenie strony pozwanej i — w stosownym przypadku — interwenienta kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SPA THERAPY” dla towarów należących do klasy 3 — zgłoszenie nr 1 975 283
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: SA Spa Monopole, Compagnie fermière de Spa, w skrócie SA Spa Monopole NV
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy Beneluksu „SPA” dla towarów należących do klasy 3

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich zakwestionowanych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania skarżącej

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 pkt b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) z uwagi na to, że Izba Odwoławcza niesłusznie stwierdziła, iż występujące w sprawie oznaczenia są podobne, oraz z uwagi na to, że — w ocenie skarżącej — nie występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1)


title: Sprawa T-337/08: Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2010 r. — Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli przeciwko OHIM (Kształt renifera z czekolady) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt renifera z czekolady — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               12.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/9

         Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2010 r. — Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli przeciwko OHIM (Kształt renifera z czekolady)
   (Sprawa T-337/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Kształt renifera z czekolady - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 46/15
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG (Kilchberg, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci R. Lange, E. Schalast i G. Hild)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Pohlmann, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 czerwca 2008 r. (sprawa R 780/2005-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez kształt renifera z czekolady jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 11.10.2008.


title: Sprawa C-318/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 11 czerwca 2013 r. — X

text:
               10.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 11 czerwca 2013 r. — X
   (Sprawa C-318/13)
   2013/C 233/06
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy 79/7/EWG (1) (dyrektywa w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, na podstawie którego uwzględnia się różną średnią długość życia mężczyzn i kobiet jako kryterium aktuarialne dla obliczenia ustawowych świadczeń zabezpieczenia społecznego wypłacanych w wyniku wypadku przy pracy, jeżeli przy zastosowaniu tego kryterium jednorazowe świadczenie odszkodowawcze wypłacane mężczyźnie jest niższe niż odszkodowanie, które otrzymałaby kobieta w tym samym wieku, która poza tym znajduje się w porównywalnej sytuacji?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy w niniejszej sprawie występuje wystarczająco istotne naruszenie prawa Unii jako przesłanka odpowiedzialności państwa członkowskiego, jeżeli uwzględnić w szczególności, że

                           —

                           Trybunał nie zajął w swoim orzecznictwie wyraźnie stanowiska co do tego, czy przy wymiarze świadczeń ustawowych systemów zabezpieczenia społecznego, które objęte są zakresem zastosowania dyrektywy 79/7/EWG, można uwzględniać czynniki aktuarialne związane z wiekiem;

                           —

                           w wyroku w sprawie C-236/09 Test-Achats Trybunał stwierdził nieważność art. 5 ust. 2 dyrektywy 2004/113/WE (2) (dyrektywa wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług), który dopuszcza uwzględnienie takich czynników, zastrzegając jednak, że nieważność ta następuje po upływie okresu przejściowego, i

                           —

                           w dyrektywach 2004/113/WE i 2006/54/WE (3) (dyrektywa w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy) prawodawca unijny dopuścił w pewnych warunkach uwzględnienie takich czynników przy obliczaniu świadczeń w rozumieniu tych dyrektyw, a ustawodawca krajowy przyjął na tej podstawie, że czynniki te można uwzględniać również w dziedzinie ustawowych systemów zabezpieczenia społecznego, których dotyczy niniejsza sprawa?

      (1)  Dz.U. L 6, s. 24.

      (2)  Dz.U. L 373, s. 37.

      (3)  Dz.U. L 204, s. 23.


title: Sprawa T-344/02: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 lutego 2009 r. — Air One przeciwko Komisji

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/35

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 lutego 2009 r. — Air One przeciwko Komisji
   (Sprawa T-344/02) (1)

   (2009/C 82/60)

      Język postępowania: włoski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 31 z 8.2.2003.


title: Sprawa C-264/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen – Szwecja) – Skatteverket/David Hedqvist [Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 2 ust. 1 lit. c) oraz art. 135 ust. 1 lit. d) – f) — Odpłatne świadczenie usług — Transakcje wymiany wirtualnej waluty „bitcoin” na waluty tradycyjne — Zwolnienie]

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/6

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen – Szwecja) – Skatteverket/David Hedqvist
   (Sprawa C-264/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 2 ust. 1 lit. c) oraz art. 135 ust. 1 lit. d) – f) - Odpłatne świadczenie usług - Transakcje wymiany wirtualnej waluty „bitcoin” na waluty tradycyjne - Zwolnienie])
   (2015/C 414/08)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Högsta förvaltningsdomstolen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Skatteverket

      Strona pozwana: David Hedqvist

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stanowią odpłatne świadczenie usług w rozumieniu tego przepisu transakcje, takie jak w postępowaniu głównym, polegające na wymianie waluty tradycyjnej na jednostki wirtualnej waluty „bitcoin” i odwrotnie, dokonywane za zapłatą kwoty odpowiadającej marży wynikającej z różnicy pomiędzy ceną, po jakiej dany przedsiębiorca nabywa waluty, a ceną, po jakiej je sprzedaje klientom.

               2)

               Artykuł 135 ust. 1 lit. e) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że świadczenie usług takich jak w postępowaniu głównym, które polegają na wymianie walut tradycyjnych na jednostki wirtualnej waluty „bitcoin” i odwrotnie, dokonywane za zapłatą kwoty odpowiadającej marży wynikającej z różnicy pomiędzy ceną, po jakiej dany przedsiębiorca nabywa waluty, a ceną, po jakiej je sprzedaje klientom, stanowi transakcje zwolnione z podatku od wartości dodanej w rozumieniu tego przepisu.
               Artykuł 135 ust. 1 lit. d) i f) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że takie świadczenie usług nie wchodzi w zakres stosowania tych przepisów.

      (1)  Dz.U. C 245 z 28.7.2014.


title: Wykreślenie sprawy C-154/03

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/10

         Wykreślenie sprawy C-154/03 (1)

   (2004/C 314/22)
   Postanowieniem z dnia 15 września 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-154/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.6.2003.


title: Sprawa T-123/14: Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2015 r. – BSH/OHIM – Arçelik (AquaPerfect) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AquaPerfect — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy waterPerfect — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/24

         Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2015 r. – BSH/OHIM – Arçelik (AquaPerfect)
   (Sprawa T-123/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AquaPerfect - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy waterPerfect - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 089/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Biagosch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Arçelik AS (Stambuł, Turcja) (przedstawiciel: adwokat A. Franke)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 grudnia 2013 r. (sprawa R 314/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH a Arçelik A.Ş.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 9 grudnia 2013 r. (sprawa R 314/2013-4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH a Arçelik A.Ş.

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez BSH Bosch und Siemens Hausgeräte.

               3)

               Arçelik pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 129 z 28.4.2014.


title: Sprawy połączone C-424/10 i C-245/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Tomasz Ziółkowski (C-424/10), Barbara Szeja, Maria-Magdalena Szeja, Marlon Szeja (C-425/10) przeciwko Land Berlin (Swobodny przepływ osób — Dyrektywa 2004/38/WE — Prawo stałego pobytu — Artykuł 16 — Legalny pobyt — Pobyt na podstawie prawa krajowego — Okresy pobytu ukończone przed przystąpieniem do Unii państwa pochodzenia zainteresowanego obywatela)

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/9

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Tomasz Ziółkowski (C-424/10), Barbara Szeja, Maria-Magdalena Szeja, Marlon Szeja (C-425/10) przeciwko Land Berlin
   (Sprawy połączone C-424/10 i C-245/10) (1)

   (Swobodny przepływ osób - Dyrektywa 2004/38/WE - Prawo stałego pobytu - Artykuł 16 - Legalny pobyt - Pobyt na podstawie prawa krajowego - Okresy pobytu ukończone przed przystąpieniem do Unii państwa pochodzenia zainteresowanego obywatela)
   2012/C 49/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Tomasz Ziółkowski C-424/10), Barbara Szeja, Maria-Magdalena Szeja, Marlon Szeja (C-425/10)

      Strona pozwana: Land Berlin

      przy udziale: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesverwaltungsgericht — Wykładnia art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (Dz.U. L 158, s. 77) — Obywatel Unii, który przebywał legalnie zgodnie z prawem przyjmującego państwa członkowskiego przez ponad pięć lat w tym państwie, ale nigdy nie spełnił w czasie swego pobytu warunków określonych w art. 7 dyrektywy 2004/38/WE — Pojęcie „legalnego pobytu” — Pobyt, którego długość wynosi pięć lat jedynie przy uwzględnieniu okresów, które upłynęły przed dniem przystąpienia państwa pochodzenia zainteresowanej osoby do Unii Europejskiej — Określenie długości pobytu niezbędnej do uzyskania prawa stałego pobytu

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, należy dokonywać w ten sposób, że nie można uznać, iż obywatel Unii, który przez ponad pięć lat zamieszkiwał na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego wyłącznie na podstawie prawa krajowego tego państwa, nabył prawo stałego pobytu zgodnie z tym przepisem, mimo że w czasie tego pobytu nie spełniał warunków określonych w art. 7 ust. 1 tej dyrektywy.

               2)

               Okresy pobytu obywatela państwa trzeciego na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego ukończone przed przystąpieniem tego państwa trzeciego do Unii Europejskiej powinny — w braku szczególnych postanowień w akcie przystąpienia — być uwzględniane dla celów nabycia prawa stałego pobytu na mocy art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38, o ile spełniają warunki przewidziane w art. 7 ust. 1 tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010


title: Sprawa F-92/10: Skarga wniesiona w dniu 1 października 2010 r. — Dricot-Daniele i in. przeciwko Komisji

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/40

         Skarga wniesiona w dniu 1 października 2010 r. — Dricot-Daniele i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-92/10)
   ()
   2011/C 13/80
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigia Dricot-Daniele (Overijse, Belgia) i inni (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprostowania do odcinków wynagrodzenia skarżących za okres od lipca do grudnia 2009 r. oraz odcinków wynagrodzenia sporządzonych po 1 stycznia 2010 r. w ramach corocznego dostosowania wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników na podstawie rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności odcinków wynagrodzenia skarżących RG 2009, ich odcinków wynagrodzenia za styczeń 2010 i ich późniejszych odcinków wynagrodzenia, w zakresie, w jakim odcinki te stosują stopień indeksacji wynagrodzeń w wysokości 1,85 %, utrzymując w mocy skutki tych odcinków wynagrodzenia do czasu wydania nowych odcinków wynagrodzenia;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-235/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/26

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-235/06) (1)

   (2006/C 331/57)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006.