title: Sprawa T-752/20: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2020 r. – IMG / Komisja

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/58

      Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2020 r. – IMG / Komisja
      (Sprawa T-752/20)
      (2021/C 53/75)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: International Management Group (IMG) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i J.-Y. de Cara)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna,
                  a w konsekwencji:

                  —

                  uznanie powstania odpowiedzialności pozaumownej Komisji Europejskiej;

                  —

                  nakazanie stronie pozwanej zapłaty zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną stronie skarżącej, w wysokości szacowanej na 10 000 EUR miesięcznie, z zastrzeżeniem ewentualnego doprecyzowania tej kwoty, za okres od połowy grudnia 2015 r. do dnia ogłoszenia spodziewanego wyroku, oraz kwoty 2,1 mln EUR (wraz z odsetkami za zwłokę) tytułem odszkodowania za poniesioną przez nią szkodę;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi zmierzającej do naprawienia krzywdy i szkody, które zostały wyrządzone stornie skarżącej, zgodnie z jej twierdzeniami, w wyniku zachowania Komisji i Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w ramach prowadzonego w stosunku do niej dochodzenia, podnosi ona następujące argumenty.

                  1.

                  W odniesieniu do zawinionego zachowania OLAF strona skarżąca podnosi następujące naruszenia prawa:

                              a)

                              Co się tyczy zakresu dochodzenia, storna skarżąca powołuje się na naruszenie art. 1 rozporządzenia nr 883/2013 (1), art. 2 decyzji 1999/352 (2), art. 8.1 wytycznych dla pracowników OLAF-u dotyczących postępowań dochodzeniowych, a także obowiązku staranności.

                              b)

                              Co się tyczy błędnej interpretacji pojęcia organizacji międzynarodowej, strona skarżąca powołuje się na naruszenie art. 53 i 53d rozporządzenia nr 1605/2002 (3), art. 43 rozporządzenia nr 2342/2002 (4) oraz, w razie potrzeby, art. 58 rozporządzenia nr 966/2012 (5), jak też art. 43 rozporządzenia nr 1268/2012 (6). Strona skarżąca podnosi także naruszenie prawa międzynarodowego oraz naruszenie obowiązku staranności.

                              c)

                              Co się tyczy prowadzenia dochodzenia, strona skarżąca powołuje się na naruszenie art. 9 rozporządzenia nr 883/2013, art. 8.5 wytycznych OLAF, zasady bezstronności, zasad dotyczących postępowania dowodowego, obowiązku staranności i domniemania niewinności.

                              d)

                              Co się tyczy treści sprawozdania, strona skarżąca powołuje się na naruszenie art. 9 rozporządzenia nr 883/2013, zasady bezstronności, zasad dotyczących postępowania dowodowego, obowiązku staranności i domniemania niewinności.

                  2.

                  Co się tyczy zawinionego zachowania OLAF i Komisji, strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na wyciek informacji, który doprowadził do opublikowania sprawozdania końcowego OLAF, Komisja i OLAF naruszyły ciążący na nich obowiązek zachowania poufności, art. 10 rozporządzenia nr 883/2013, art. 8 wytycznych OLAF i art. 339 TFUE, a także obowiązek staranności i dbałości.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. 2013, L 248, s. 1).

         (2)  Decyzja Komisji z dnia 28 kwietnia 1999 r. ustanawiająca Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (Dz.U. 1999, L 136, s. 20).

         (3)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 248, s. 1).

         (4)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 357, s. 1).

         (5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1).

         (6)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2012, L 362, s. 1).


title: Sprawa T-753/20: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2020 r. – Green Power Technologies / Komisja

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/59

      Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2020 r. – Green Power Technologies / Komisja
      (Sprawa T-753/20)
      (2021/C 53/76)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Green Power Technologies, SL (Bollullos de la Mitación, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci A. León González y A. Martínez Solís)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie i stwierdzenie, że OLAF, poprzez swe sprawozdania z dnia 9 lipca 2018 r., oraz Komisja, poprzez swą decyzję o ratyfikacji i zatwierdzeniu rzeczonego sprawozdania w ramach toczącej się procedury odzyskania, naruszyła dorobek prawny Unii, a w związku z tym stwierdzenie nieważności wskazanego sprawozdania oraz postępowania wszczętego przez Komisję;

                  —

                  uznanie i stwierdzenie, że strona skarżąca prawidłowo wypełniła zobowiązania umowne, jakie ciążyły na niej w ramach projektu POWAIR (projekt nr 256759), a w związku z tym uznanie za kwalifikowalne wydatków, których zwrotu domaga się Komisja na podstawie wystawionych przez nią not obciążeniowych nr 3242010798 i 3242010800;

                  —

                  w związku z powyższym stwierdzenie, że przedstawione przez Komisję żądanie zapłaty kwoty 175 426,24 EUE jest bezzasadne i niewłaściwe, a w konsekwencji stwierdzenie nieważności not obciążeniowych nr 3242010798 i 3242010800 wystawionych przez Komisję, a także wystosowanego przez tę instytucję pisma z dnia 24 maja 2019 r. uprzedzającego o wszczęciu procedury odzyskania [Ares (2019)3414531], jak też dokumentów sporządzonych po wystosowaniu tego pisma;

                  —

                  posiłkowo, na wypadek, gdyby nie stwierdzono nieważności noty obciążeniowej, obciążenie Komisji odpowiedzialnością za powstanie po jej stronie bezpodstawnego wzbogacenia;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania lub, na wypadek, gdyby żądania niniejszej skargi nie zostały uwzględnione, odstąpienie od obciążania strony skarżącej kosztami postępowania z uwagi na złożoność niniejszej sprawy, a także związane z nią wątpliwości natury faktycznej i prawnej.

         Zarzuty i główne argumenty

      W niniejszej skardze strona skarżąca w pierwszej kolejności zwraca się do Sądu o uznanie i stwierdzenie, że OLAF naruszył dorobek prawny Unii i, w efekcie tego stwierdzenia, stwierdzenie nieważności wskazanego sprawozdania [sygn. B.4(2017)4393 sprawa nr OF/2015/0759/B4].
      W skardze tej strona skarżąca wnosi także, na podstawie art. 272 TFUE, o uznanie i stwierdzenie, że prawidłowo wypełniła ona zobowiązania umowne, jakie ciążyły na niej na mocy umowy zawartej przez nią w ramach 7. programu ramowego na rzecz badań i rozwoju technologicznego jako uczestnika projektu POWAIR (projekt nr 256759), a w związku z tym uznanie, że należy odstąpić od odzyskania dochodzonych kwot i wypłaty odszkodowań wskazanych w wydanych przez Komisję notach obciążeniowych nr 3242010798 i3242010800.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia praw podstawowych Unii Europejskiej.

                              —

                              Strona skarżąca twierdzi w tym względzie, że w niniejszej sprawie doszło do oczywistego naruszenia praw podstawowych zagwarantowanych w traktatach i dorobku prawnym Unii. Tak więc nie dość, że wszystkie wydatki, których odzyskania domaga się strona pozwana, są kwalifikowalne, skoro wszystkie projekty zostały w pełni zrealizowane, to jeszcze w toku postępowania miały miejsce rażące uchybienia, które świadczą o naruszeniu dorobku prawnego Unii.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący kwalifikowalności wydatków, których odzyskania domaga się strona pozwana.

                              —

                              W tym zakresie strona skarżąca podnosi, że OLAF i Komisja opierają swe twierdzenia na kwestiach, które nie tylko nie mają istotnego znaczenia, ale też są błędne.

                              —

                              Strona skarżąca twierdzi także, że ani OLAF, ani Komisja nie zdołały prawidłowo zrozumieć opartego na technologii modelu biznesowego jej przedsiębiorstwa, pomimo prób wyjaśnienia tego zagadnienia na etapie dochodzenia prowadzonego przez OLAF. I tak, z treści niektórych rozważań zawartych w sprawozdaniu końcowym, które Komisja uznała za prawidłowe we wszczętych postępowaniach kontradyktoryjnych, wywiedziono szereg dowodów, będących efektem błędnej i nieobiektywnej oceny realiów subwencjonowanej działalności strony skarżącej.

                              —

                              W każdym wypadku należy uznać, że wniosek OLAF, zgodnie z którym GPTech nie dysponuje systemem umożliwiającym poznanie kosztów realizacji każdego z subwencjonowanych projektów, jest błędny.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący kwalifikowalności wydatków, których zwrotu domaga się strona pozwana.

                              —

                              W tym względzie strona skarżąca kategorycznie zaprzecza twierdzeniu, że nie wywiązała się ona ze swych zobowiązań umownych.

                              —

                              Strona skarżąca wyjaśnia, że uczestnictwo w projekcie wymagało od niej poświęcenia dużej części jej zasobów. Wykonane prace miały duży wpływ na pracowników przedsiębiorstwa i przyczyniły się do rozwoju Planu technologicznego. Innymi słowy, takie właśnie skutki powinna ostatecznie wywierać pomoc w zakresie badań i rozwoju, a mianowicie nie tylko skutki gospodarcze dla przedsiębiorstwa, ale także skutki technologiczne, które w tym wypadku ewidentnie wystąpiły.

                              —

                              Strona skarżąca wyjaśnia, że OLAF w sposób naiwny i przypadkowy wykorzystał subiektywnie oszacowany wymiar godzin poświęconych na konkretne działania, jako środek ilościowej oceny stopnia zaangażowania w projekt, próbując wykorzystać wyrażony w procentach poziom uczestnictwa w pracach jako miernik poziomu uczestnictwa, mimo że w żadnym z załączników technicznych nie przewidziano jakiegokolwiek zobowiązania, które odnosiłoby się do takiego poziomu uczestnictwa.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji (art. 41 karty) i prawa do obrony (art. 47 i 48 karty).

                              —

                              W odniesieniu do załącznika 16 do sprawozdania końcowego OLAF, a także uwag Komisji, strona skarżąca zwraca uwagę na brak uzasadnienia, którym obarczona jest jej zdaniem kwestionowana procedura odzyskania.

                              —

                              Strona skarżąca utrzymuje ponadto, że wnioski, do których doszły zarówno OLAF, jak i Komisja, są oparte na dokumentach, które nie odzwierciedlają całości ani realiów projektu, ze względu na to, że albo odnoszą się one jednie do części działań wchodzących w zakres projektu POWAIR, albo opierają się one na początkowej dokumentacji, która nie może posłużyć do oceny ostatecznego wykonania projektu, albo wreszcie przypisują one autorstwo dokumentów na podstawie metadanych plików Word, które nie odzwierciedlają rzeczywistości.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący bezpodstawnego wzbogacenia Komisji wynikającego stąd, że projekty zostały wykonane i ukończone, o czym świadczą przeprowadzone audyty.


title: Sprawa T-755/20: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2020 r. – Nissan Motor / EUIPO – VDL Groep (VDL E-POWER)

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/61

      Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2020 r. – Nissan Motor / EUIPO – VDL Groep (VDL E-POWER)
      (Sprawa T-755/20)
      (2021/C 53/77)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nissan Motor Co. Ltd (Yokohama-shi, Japonia) (przedstawiciel: adwokat P. Martini-Berthon)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: VDL Groep BV (Eindhoven, Niderlandy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „VDL E-POWER” – zgłoszenie nr 17 895 702

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 października 2020 r. w sprawie R 2914/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz w stosownym wypadku interwenienta kosztami postępowania poniesionymi przez stroną skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-756/20: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2020 r. – Nissan Motor / EUIPO – VDL Groep (VDL E-POWERED)

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/62

      Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2020 r. – Nissan Motor / EUIPO – VDL Groep (VDL E-POWERED)
      (Sprawa T-756/20)
      (2021/C 53/78)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nissan Motor Co. Ltd (Yokohama-shi, Japonia) (przedstawiciel: adwokat P. Martini-Berthon)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: VDL Groep BV (Eindhoven, Niderlandy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „VDL E-POWERED” – zgłoszenie nr 17 895 699

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 października 2020 r. w sprawie R 2915/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz w stosownym wypadku interwenienta kosztami postępowania poniesionymi przez stroną skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-758/20: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2020 r. – Monster Energy / EUIPO – Frito-Lay Trading Company (MONSTER)

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/63

      Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2020 r. – Monster Energy / EUIPO – Frito-Lay Trading Company (MONSTER)
      (Sprawa T-758/20)
      (2021/C 53/79)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Monster Energy Co. (Corona, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: P. Brownlow, Solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Frito-Lay Trading Company GmbH (Berno, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MONSTER” – unijny znak towarowy nr 9 492 158

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 października 2020 r. w sprawie R 2927/2019-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 22 października 2019 r. w zakresie, w jakim unieważniła rejestrację w odniesieniu do towarów należących do klasy 30;

                  —

                  oddalenie wniosku o unieważnienie rejestracji w odniesieniu do towarów należących do klasy 30;

                  —

                  orzeczenie, że EUIPO pokrywa koszty postępowania własne i strony skarżącej.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Nieprawidłowe zastosowanie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-759/20: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2020 r. – Monster Energy / EUIPO – Frito-Lay Trading Company (MONSTER)

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/64

      Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2020 r. – Monster Energy / EUIPO – Frito-Lay Trading Company (MONSTER)
      (Sprawa T-759/20)
      (2021/C 53/80)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Monster Energy Co. (Corona, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: P. Brownlow, Solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Frito-Lay Trading Company GmbH (Berno, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MONSTER” – unijny znak towarowy nr 9 500 448

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 października 2020 r. w sprawie R 2928/2019-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 23 października 2019 r. w zakresie, w jakim unieważniła rejestrację w odniesieniu do towarów należących do klasy 30;

                  —

                  oddalenie wniosku o unieważnienie rejestracji w odniesieniu do towarów należących do klasy 30;

                  —

                  orzeczenie, że EUIPO pokrywa koszty postępowania własne i strony skarżącej.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Nieprawidłowe zastosowanie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-762/20: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2020 r. – Sinopec Chongqing SVW Chemical i in. / Komisja

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/64

      Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2020 r. – Sinopec Chongqing SVW Chemical i in. / Komisja
      (Sprawa T-762/20)
      (2021/C 53/81)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sinopec Chongqing SVW Chemical Co. Ltd (Chongqing, Chiny), Sinopec Great Wall Energy & Chemical (Ningxia) Co. Ltd (Lingwu City, Chiny), Central-China Company, Sinopec Chemical Commercial Holding Co. Ltd (Wuhan, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci J. Cornelis, F. Graafsma i E. Vermulst)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1336 z dnia 25 września 2020 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych (poli)alkoholi winylowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1);

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący okoliczności, że art. 2 ust. 6a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) dopuszcza podejście i wprowadza wyjątek, które nie są przewidziane w porozumieniu antydumpungowym Światowej Organizacji Handlu (WTO), a zatem nie mogą być stosowane.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego poprzez odliczenie fikcyjnej prowizji od ceny eksportowej pobieranej przez Sinopec Central China oraz oczywistego błędu w ocenie polegającego na uznaniu, że Sinopec Central China działa jako pośrednik wynagradzany na zasadzie prowizji, niespełnieniu wymogu obiektywnego porównania oraz skorygowaniu w górę normalnej wartości niepodlegającego zwrotowi VAT.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 18 ust. 1 i art. 18 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, jak też art. 6 ust. 8 porozumienia antydumpingowego Światowej Organizacji Handlu i załącznika II do tego porozumienia poprzez wykorzystanie źródła faktów, które powinno podlegać karze, niebędącego najlepszym źródłem adekwatnych informacji.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego oraz oczywistego błędu w ocenie przy stwierdzeniu podcięcia cenowego i wynikającego stąd naruszenia art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego poprzez nieprzeprowadzenie segmentowych analiz podcięcia cenowego, niedokonanie koniecznych korekt ze względu na różnice w jakości oraz brak wykazania podcięcia cenowego dla produktu jako całości.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia przysługującego stronie skarżącej prawa do obrony poprzez odmowę ujawnienia określonych informacji niezbędnych do przedstawienia uwag w przedmiocie analizy podcięcia cenowego.

         (1)  Dz.U. 2020, L 315, s. 1.


title: Sprawa T-763/20: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2020 r. – Inner Mongolia Shuangxin Environment-Friendly Material / Komisja

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/65

      Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2020 r. – Inner Mongolia Shuangxin Environment-Friendly Material / Komisja
      (Sprawa T-763/20)
      (2021/C 53/82)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Inner Mongolia Shuangxin Environment-Friendly Material Co. Ltd (Ordos city, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci J. Cornelis, F. Graafsma i E. Vermulst)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1336 z dnia 25 września 2020 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych (poli)alkoholi winylowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący okoliczności, że art. 2 ust. 6a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) dopuszcza podejście i wprowadza wyjątek, które nie są przewidziane w porozumieniu antydumpungowym Światowej Organizacji Handlu (WTO), a zatem nie mogą być stosowane.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 6 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego poprzez popełnienie przez stronę pozwaną oczywistych błędów w ocenie polegających na: błędnej wykładni treści art. 6 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego skutkującej uznaniem, że meksykańskie sprawozdania finansowe nie były gotowe i dostępne, naruszeniu obowiązku staranności poprzez nieuwzględnienie istotnych danych, które wykluczyłyby Turcję odpowiedni reprezentatywny kraj oraz nieuznaniu Meksyku za najbardziej odpowiedni reprezentatywny kraj.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego poprzez brak skonstruowania wartości normalnej wyłącznie na podstawie niezniekształconych wartości czynników produkcji.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 18 rozporządzenia podstawowego poprzez powołanie się na dostępne fakty w sytuacji, gdy nie było to uzasadnione.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego oraz oczywistego błędu w ocenie przy stwierdzeniu podcięcia cenowego i wynikającego stąd naruszenia art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego poprzez nieprzeprowadzenie segmentowych analiz podcięcia cenowego, niedokonanie koniecznych korekt ze względu na różnice w jakości oraz brak wykazania podcięcia cenowego dla produktu jako całości.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia przysługującego stronie skarżącej prawa do obrony poprzez odmowę ujawnienia określonych informacji niezbędnych do przedstawienia uwag w przedmiocie analizy podcięcia cenowego.


title: Sprawa T-767/20: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2020 r. – Impresa comune Clean Sky 2/NG

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/66

      Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2020 r. – Impresa comune Clean Sky 2/NG
      (Sprawa T-767/20)
      (2021/C 53/83)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Impresa comune Clean Sky 2 [CSJU] (przedstawiciele: adwokat M. Velardo i B. Mastantuono, pełnomocnik)

         Strona pozwana: NG

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej zapłaty na rzecz CSJU kwoty 56 111,31 EUR tytułem umowy o udzielenie dotacji nr 271874 WISMOA w ramach 7 programu ramowego Unii Europejskiej, powiększonej o odsetki w wysokości 3,5 % stosowane przez [Europejski] Bank Centralny do podstawowych operacji refinansujących, liczone od dnia 23 maja 2019 r. do dnia faktycznej zapłaty;

                  —

                  Obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujący zarzut:
      Strona pozwana nie wywiązała się ze swoich zobowiązań umownych, nie zwróciwszy kwoty dotyczącej kosztów osobowych uznanych za niekwalifikujące się do finansowania. W konsekwencji strona skarżąca wystawiła dwie noty obciążeniowe na łączną kwotę 56 111,31 EUR, wypłaconą już spółce Alpha Consulting Service Srl, na podstawie postanowień umowy o udzielenie dotacji. Zdarzenia powodujące powstanie zobowiązania po stornie strony pozwanej jako udziałowca i przedstawiciela przedsiębiorstwa Alpha Consulting Service Srl, wykreślonego z rejestru przedsiębiorstw, są w niniejszej sprawie w znacznej mierze bezsporne. Zastrzeżenia wyrażone przez tę spółkę w następstwie wystawienia noty obciążeniowej są ogólne, niepełne i niepoparte dowodami i tym samym są zupełnie bezpodstawne. W konsekwencji strona skarżąca jest uprawniona do żądania odzyskania i zwrotu wypłaconej kwoty wraz z odsetkami za zwłokę.


title: Sprawa T-393/18: Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2020 r. – Mellifera / Komisja

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/67

      Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2020 r. – Mellifera / Komisja
      (Sprawa T-393/18) (1)

      (2021/C 53/84)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.


title: Sprawa T-418/18: Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – PT / BEI

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/67

      Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – PT / BEI
      (Sprawa T-418/18) (1)

      (2021/C 53/85)
      Język postępowania: szwedzki
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 373 z 15.10.2018.


title: Sprawa T-241/19: Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2020 r. – Hiszpania / Komisja

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/68

      Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2020 r. – Hiszpania / Komisja
      (Sprawa T-241/19) (1)

      (2021/C 53/86)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 187 z 3.6.2019.


title: Sprawa T-876/19: Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2020 r. – Broadcom / Komisja

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/68

      Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2020 r. – Broadcom / Komisja
      (Sprawa T-876/19) (1)

      (2021/C 53/87)
      Język postępowania: angielski
      Prezes ósmej izby w składzie powiększonym zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 61 z 24.2.2020.


title: Opinia 1/19: Opinia Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2021 r. – Parlament Europejski [Opinia wydana na podstawie art. 218 ust. 11 TFUE – Konwencja o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (konwencja stambulska) – Podpisanie przez Unię Europejską – Projekt zawarcia przez Unię – Pojęcie „przewidywanej umowy” w rozumieniu art. 218 ust. 11 TFUE – Kompetencje zewnętrzne Unii – Materialna podstawa prawna – Artykuł 78 ust. 2 TFUE – Artykuł 82 ust. 2 TFUE – Artykuł 83 ust. 1 TFUE – Artykuł 84 TFUE – Artykuł 336 TFUE – Artykuły 1 – 4a Protokołu (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Częściowe uczestnictwo Irlandii w zawarciu konwencji stambulskiej przez Unię – Możliwość rozdzielenia aktu zawarcia umowy międzynarodowej na dwie odrębne decyzje zgodnie z mającymi zastosowanie podstawami prawnymi – Praktyka „wspólnego porozumienia” – Zgodność z traktatem UE i traktatem FUE]

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/2

      Opinia Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2021 r. – Parlament Europejski
      (Opinia 1/19) (1)

      (Opinia wydana na podstawie art. 218 ust. 11 TFUE - Konwencja o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (konwencja stambulska) - Podpisanie przez Unię Europejską - Projekt zawarcia przez Unię - Pojęcie „przewidywanej umowy” w rozumieniu art. 218 ust. 11 TFUE - Kompetencje zewnętrzne Unii - Materialna podstawa prawna - Artykuł 78 ust. 2 TFUE - Artykuł 82 ust. 2 TFUE - Artykuł 83 ust. 1 TFUE - Artykuł 84 TFUE - Artykuł 336 TFUE - Artykuły 1 – 4a Protokołu (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Częściowe uczestnictwo Irlandii w zawarciu konwencji stambulskiej przez Unię - Możliwość rozdzielenia aktu zawarcia umowy międzynarodowej na dwie odrębne decyzje zgodnie z mającymi zastosowanie podstawami prawnymi - Praktyka „wspólnego porozumienia” - Zgodność z traktatem UE i traktatem FUE)
      (2021/C 481/02)
      Język postępowania: wszystkie języki urzędowe

         Strona przedstawiająca wniosek

      Parlament Europejski (przedstawiciele: D. Warin, A. Neergaard i O. Hrstková Šolcová, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Z zastrzeżeniem pełnego poszanowania w każdym czasie wymogów określonych w art. 218 ust. 2, 6 i 8 TFUE, traktaty nie zabraniają Radzie Unii Europejskiej, działającej zgodnie ze swoim regulaminem wewnętrznym, aby przed przyjęciem decyzji w sprawie zawarcia przez Unię Europejską Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (konwencji stambulskiej) oczekiwała na „wspólne porozumienie” państw członkowskich co do związania się ową konwencją w dziedzinach tej konwencji wchodzących w zakres ich kompetencji. Natomiast zabraniają jej one dodawania kolejnego etapu do procedury zawierania umów przewidzianej w tym artykule poprzez uzależnienie przyjęcia decyzji w sprawie zawarcia wspomnianej konwencji od uprzedniego osiągnięcia takiego „wspólnego porozumienia”.

                  2)

                  Właściwą materialną podstawę prawną przyjęcia aktu Rady w sprawie zawarcia przez Unię części konwencji stambulskiej, która jest przedmiotem przewidywanej umowy, w rozumieniu art. 218 ust. 11 TFUE, stanowi art. 78 ust. 2, art. 82 ust. 2 oraz art. 84 i 336 TFUE.

                  3)

                  Protokół (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączony do traktatu UE i traktatu FUE i Protokół (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, załączony do traktatu UE i traktatu FUE uzasadniają rozdzielenie na dwie odrębne decyzje aktu Rady w sprawie zawarcia przez Unię części konwencji stambulskiej, która jest przedmiotem przewidywanej umowy, jedynie w zakresie, w jakim takie rozdzielenie zmierza do uwzględnienia okoliczności, że Irlandia lub Królestwo Danii nie uczestniczą w środkach przyjętych w związku z zawarciem tej umowy i wchodzących w zakres zastosowania tych protokołów, rozpatrywanych jako całość.

         (1)  Dz.U. C 413 z 9.12.2019.


title: Sprawa C-50/19 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2021 r. – Sigma Alimentos Exterior, SL / Komisja Europejska [Odwołanie – Pomoc państwa – Artykuł 107 ust. 1 TFUE – System podatkowy – Przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych umożliwiające przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w przedsiębiorstwach mających rezydencję podatkową poza tym państwem członkowskim – Pojęcie „pomocy państwa” – Warunek dotyczący selektywności – System odniesienia – Odstępstwo – Odmienne traktowanie – Uzasadnienie odmiennego traktowania]

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2021 r. – Sigma Alimentos Exterior, SL / Komisja Europejska
      (Sprawa C-50/19 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - System podatkowy - Przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych umożliwiające przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w przedsiębiorstwach mających rezydencję podatkową poza tym państwem członkowskim - Pojęcie „pomocy państwa” - Warunek dotyczący selektywności - System odniesienia - Odstępstwo - Odmienne traktowanie - Uzasadnienie odmiennego traktowania)
      (2021/C 481/03)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Sigma Alimentos Exterior, SL (przedstawiciele: początkowo M. Linares-Gil i M. Muñoz Pérez, abogados, następnie M. Muñoz Pérez, abogado)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawicie: R. Lyal, B. Stromsky, C. Urraca Caviedes i P. Němečková, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający żądania wnoszącej odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: R. Kanitz i J. Möller, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Sigma Alimentos Exterior SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

                  3)

                  Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 112 z 25.3.2019.


title: Sprawy połączone C-51/19 P i C-64/19 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2021 r. – World Duty Free Group SA, dawniej Autogrill España, SA (C-51/19 P), Królestwo Hiszpanii (C-64/19 P) / Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec, Irlandia [Odwołanie – Pomoc państwa – Artykuł 107 ust. 1 TFUE – System podatkowy – Przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych umożliwiające przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w przedsiębiorstwach mających rezydencję podatkową poza tym państwem członkowskim – Pojęcie „pomocy państwa” – Warunek dotyczący selektywności – System odniesienia – Odstępstwo – Odmienne traktowanie – Uzasadnienie odmiennego traktowania]

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2021 r. – World Duty Free Group SA, dawniej Autogrill España, SA (C-51/19 P), Królestwo Hiszpanii (C-64/19 P) / Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec, Irlandia
      (Sprawy połączone C-51/19 P i C-64/19 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - System podatkowy - Przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych umożliwiające przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w przedsiębiorstwach mających rezydencję podatkową poza tym państwem członkowskim - Pojęcie „pomocy państwa” - Warunek dotyczący selektywności - System odniesienia - Odstępstwo - Odmienne traktowanie - Uzasadnienie odmiennego traktowania)
      (2021/C 481/04)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: World Duty Free Group, SA, dawniej Autogrill España, SA [przedstawiciele: J.L. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo, abogados (C-51/19 P)], Królestwo Hiszpanii [przedstawiciele: początkowo A. Rubio González i A. Sampol Pucurull, następnie S. Centeno Huerta i S. Jiménez García, pełnomocnicy (C-64/19 P)]

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, B. Stromsky, C. Urraca Caviedes i P. Němečková, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller i R. Kanitz, pełnomocnicy), Irlandia

         Sentencja

                  1)

                  Odwołania zostają oddalone.

                  2)

                  World Duty Free Group SA i Królestwo Hiszpanii pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 112 z 25.3.2019.


title: Sprawa C-52/19 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2021 r. – Banco Santander, SA / Komisja Europejska [Odwołanie – Pomoc państwa – Artykuł 107 ust. 1 TFUE – System podatkowy – Przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych umożliwiające przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w przedsiębiorstwach mających rezydencję podatkową poza tym państwem członkowskim – Pojęcie „pomocy państwa” – Warunek dotyczący selektywności – System odniesienia – Odstępstwo – Odmienne traktowanie – Uzasadnienie odmiennego traktowania)]

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/4

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2021 r. – Banco Santander, SA / Komisja Europejska
      (Sprawa C-52/19 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - System podatkowy - Przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych umożliwiające przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w przedsiębiorstwach mających rezydencję podatkową poza tym państwem członkowskim - Pojęcie „pomocy państwa” - Warunek dotyczący selektywności - System odniesienia - Odstępstwo - Odmienne traktowanie - Uzasadnienie odmiennego traktowania))
      (2021/C 481/05)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Banco Santander, SA (przedstawiciele: J.L. Buendía Sierra, Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo, abogados)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, B. Stromsky, C. Urraca Caviedes i P. Němečková, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Banco Santander SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 112 z 25.3.2019.


title: Sprawy połączone C-53/19 P i C-65/19 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2021 r. – Banco Santander SA, Santusa Holding SL (C-53/19 P), Królestwo Hiszpanii (C-65/19 P) / Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec, Irlandia [Odwołanie – Pomoc państwa – Artykuł 107 ust. 1 TFUE – System podatkowy – Przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych umożliwiające przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w przedsiębiorstwach mających rezydencję podatkową poza tym państwem członkowskim – Pojęcie „pomocy państwa” – Warunek dotyczący selektywności – System odniesienia – Odstępstwo – Odmienne traktowanie – Uzasadnienie odmiennego traktowania]

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/5

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2021 r. – Banco Santander SA, Santusa Holding SL (C-53/19 P), Królestwo Hiszpanii (C-65/19 P) / Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec, Irlandia
      (Sprawy połączone C-53/19 P i C-65/19 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - System podatkowy - Przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych umożliwiające przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w przedsiębiorstwach mających rezydencję podatkową poza tym państwem członkowskim - Pojęcie „pomocy państwa” - Warunek dotyczący selektywności - System odniesienia - Odstępstwo - Odmienne traktowanie - Uzasadnienie odmiennego traktowania)
      (2021/C 481/06)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Banco Santander SA, Santusa Holding SL [przedstawiciele: J.L. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo, abogados (C-53/19 P)], Królestwo Hiszpanii [przedstawiciele: początkowo A. Rubio González i A. Sampol Pucurull, następnie S. Centeno Huerta i S. Jiménez García, pełnomocnicy (C-65/19 P)]

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, B. Stromsky, C. Urraca Caviedes i P. Němečková, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller i R. Kanitz, pełnomocnicy), Irlandia

         Sentencja

                  1)

                  Odwołania zostają oddalone.

                  2)

                  Banco Santander SA, Santusa Holding SL i Królestwo Hiszpanii zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 112 z 25.3.2019.


title: Sprawa C-54/19 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2021 r. – Axa Mediterranean Holding SA / Komisja Europejska [Odwołanie – Pomoc państwa – Artykuł 107 ust. 1 TFUE – System podatkowy – Przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych umożliwiające przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w przedsiębiorstwach mających rezydencję podatkową poza tym państwem członkowskim – Pojęcie „pomocy państwa” – Warunek dotyczący selektywności – System odniesienia – Odstępstwo – Odmienne traktowanie – Uzasadnienie odmiennego traktowania]

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/5

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2021 r. – Axa Mediterranean Holding SA / Komisja Europejska
      (Sprawa C-54/19 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - System podatkowy - Przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych umożliwiające przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w przedsiębiorstwach mających rezydencję podatkową poza tym państwem członkowskim - Pojęcie „pomocy państwa” - Warunek dotyczący selektywności - System odniesienia - Odstępstwo - Odmienne traktowanie - Uzasadnienie odmiennego traktowania)
      (2021/C 481/07)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Axa Mediterranean Holding, SA (przedstawiciele: J.L. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo, abogados)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, B. Stromsky, C. Urraca Caviedes i P. Němečková, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Axa Mediterranean Holding SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 112 z 25.3.2019.


title: Sprawa C-55/19 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2021 r. – Prosegur Compañía de Seguridad, SA / Komisja Europejska [Odwołanie – Pomoc państwa – Artykuł 107 ust. 1 TFUE – System podatkowy – Przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych umożliwiające przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w przedsiębiorstwach mających rezydencję podatkową poza tym państwem członkowskim – Pojęcie „pomocy państwa” – Warunek dotyczący selektywności – System odniesienia – Odstępstwo – Odmienne traktowanie – Uzasadnienie odmiennego traktowania]

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/6

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2021 r. – Prosegur Compañía de Seguridad, SA / Komisja Europejska
      (Sprawa C-55/19 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - System podatkowy - Przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych umożliwiające przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w przedsiębiorstwach mających rezydencję podatkową poza tym państwem członkowskim - Pojęcie „pomocy państwa” - Warunek dotyczący selektywności - System odniesienia - Odstępstwo - Odmienne traktowanie - Uzasadnienie odmiennego traktowania)
      (2021/C 481/08)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Prosegur Compañía de Seguridad, SA (przedstawiciele: J.L. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo, abogados)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, B. Stromsky, C. Urraca Caviedes i P. Němečková, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Prosegur Compañía de Seguridad SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 112 z 25.3.2019.


title: Sprawa C-130/19: Wyrok Trybunału (pełny skład) z dnia 30 września 2021 r. – Europejski Trybunał Obrachunkowy / Karel Pinxten [Artykuł 286 ust. 6 TFUE – Naruszenie zobowiązań wynikających z urzędu przez członka Europejskiego Trybunału Obrachunkowego – Pozbawienie prawa do emerytury – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Prawidłowość dochodzenia Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) – Wewnętrzne postępowanie w Trybunale Obrachunkowym – Działalność niezgodna z obowiązkami członka Trybunału Obrachunkowego – Koszty poniesione w związku z podróżą służbową i diety dzienne – Wydatki na cele reprezentacyjne i wydatki na przyjęcia – Korzystanie z samochodu służbowego – Korzystanie z usług szofera – Konflikt interesów – Proporcjonalność kary]

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/6

      Wyrok Trybunału (pełny skład) z dnia 30 września 2021 r. – Europejski Trybunał Obrachunkowy / Karel Pinxten
      (Sprawa C-130/19) (1)

      (Artykuł 286 ust. 6 TFUE - Naruszenie zobowiązań wynikających z urzędu przez członka Europejskiego Trybunału Obrachunkowego - Pozbawienie prawa do emerytury - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Prawidłowość dochodzenia Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) - Wewnętrzne postępowanie w Trybunale Obrachunkowym - Działalność niezgodna z obowiązkami członka Trybunału Obrachunkowego - Koszty poniesione w związku z podróżą służbową i diety dzienne - Wydatki na cele reprezentacyjne i wydatki na przyjęcia - Korzystanie z samochodu służbowego - Korzystanie z usług szofera - Konflikt interesów - Proporcjonalność kary)
      (2021/C 481/09)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Europejski Trybunał Obrachunkowy (przedstawiciele: początkowo C. Lesauvage, J. Vermer i É. von Bardeleben, następnie C. Lesauvage, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Karel Pinxten (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek Karela Pinxtena o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania karnego wszczętego przez organy luksemburskie w następstwie przekazania im raportu Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w sprawie nr OC/2016/0069/A 1 zostaje oddalony.

                  2)

                  Wniosek Karela Pinxtena o nakazanie Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu przekazania sprawozdania sporządzonego po przeprowadzeniu audytu wewnętrznego i powiadomienia o działaniach podjętych w następstwie tego sprawozdania a także o każdej pisemnej informacji tej instytucji dotyczącej ewentualnych naruszeń niezależności audytora wewnętrznego zostaje oddalony.

                  3)

                  Przesłana pocztą elektroniczną wiadomość prezesa Europejskiego Trybunału Obrachunkowego, skierowana w dniu 13 lutego 2019 r. do innych członków tej instytucji i jej sekretarza generalnego, przedstawiona przez Karela Pinxtena w załączniku B.10 jego odpowiedzi na skargę, zostaje usunięta z akt sprawy.

                  4)

                  Karel Pinxten naruszył zobowiązania wynikające z jego urzędu członka Europejskiego Trybunału Obrachunkowego w rozumieniu art. 286 ust. 6 TFUE, w zakresie:

                              —

                              pełnienia bez zgłoszenia i w sposób niezgodny z prawem działalności w ramach organu zarządczego partii politycznej;

                              —

                              korzystania w sposób stanowiący nadużycie ze środków Trybunału Obrachunkowego w celu finansowania działalności niezwiązanej z obowiązkami członka tej instytucji w zakresie stwierdzonym w pkt 387–799 niniejszego wyroku;

                              —

                              używania karty paliwowej celem zakupu paliwa do samochodów należących do osób trzecich; oraz

                              —

                              stworzenie sytuacji konfliktu interesów w ramach stosunku z osobą stojącą na czele audytowanej jednostki.

                  5)

                  Karel Pinxten zostaje pozbawiony dwóch trzecich swoich uprawnień emerytalnych począwszy od daty ogłoszenia niniejszego wyroku.

                  6)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  7)

                  Trybunał jest niewłaściwy do rozstrzygania w przedmiocie przedstawionego przez Karela Pinxtena żądania odszkodowawczego.

                  8)

                  Karel Pinxten zostaje obciążony, poza własnymi kosztami postępowania, kosztami poniesionymi przez Europejski Trybunał Obrachunkowy.

         (1)  Dz.U. C 148 z 29.4.2019.


title: Sprawy połączone C-174/19 P i C-175/19 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 października 2021 r. – Scandlines Danmark ApS, Scandlines Deutschland GmbH / Komisja Europejska, Królestwo Danii, Föreningen Svensk Sjöfart, Naturschutzbund Deutschland (NABU) eV (C-174/19 P), Stena Line Scandinavia AB / Komisja Europejska, Królestwo Danii, Föreningen Svensk Sjöfart (C-175/19 P) [Odwołanie – Skarga o stwierdzenie nieważności – Pomoc państwa – Finansowanie publiczne stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Fehmarn – Pomoc indywidualna – Pomoc zgłoszona uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym – Realizacja istotnego projektu stanowiącego przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Monopol – Zakłócenie konkurencji i wpływ na wymianę handlową]

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/7

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 października 2021 r. – Scandlines Danmark ApS, Scandlines Deutschland GmbH / Komisja Europejska, Królestwo Danii, Föreningen Svensk Sjöfart, Naturschutzbund Deutschland (NABU) eV (C-174/19 P), Stena Line Scandinavia AB / Komisja Europejska, Królestwo Danii, Föreningen Svensk Sjöfart (C-175/19 P)
      (Sprawy połączone C-174/19 P i C-175/19 P) (1)

      (Odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Finansowanie publiczne stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Fehmarn - Pomoc indywidualna - Pomoc zgłoszona uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Realizacja istotnego projektu stanowiącego przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Monopol - Zakłócenie konkurencji i wpływ na wymianę handlową)
      (2021/C 481/10)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         (Sprawa C-174/19 P)

         Strona wnosząca odwołanie: Scandlines Danmark ApS, Scandlines Deutschland GmbH (przedstawiciel: L. Sandberg-Mørch, advokat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska: (przedstawiciele: V. Bottka, S. Noë i L. Armati, pełnomocnicy), Królestwo Danii (przedstawiciele: początkowo J. Nymann-Lindegren, następnie V. Jørgensen, pełnomocnicy, wspierani przez R. Holdgaard, advokat), Föreningen Svensk Sjöfart (przedstawiciel: J.L. Buendía Sierra, abogado), Naturschutzbund Deutschland (NABU) eV (przedstawiciele: T. Hohmuth, Rechtsanwalt i L. Sandberg-Mørch, advokat)

         Interwenienci popierający żądania strony wnoszącej odwołanie: Aktionsbündnis gegen eine feste Fehmarnbeltquerung eV (przedstawiciele: L. Sandberg-Mørch, advokat i W. Mecklenburg, Rechtsanwalt), Rederi Nordö-Link AB (przedstawiciele: L. Sandberg-Mørch i A. Godsk Fallesen, advokater), Trelleborg Hamn AB (przedstawiciele: L. Sandberg-Mørch, advokat i J.L. Buendía Sierra, abogado)

         (Sprawa C-175/19 P)

         Strona wnosząca odwołanie: Stena Line Scandinavia AB (przedstawiciele: L. Sandberg-Mørch, advokat i P. Alexiadis, solicitor)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska: (przedstawiciele: V. Bottka, S. Noë i L. Armati, pełnomocnicy), Królestwo Danii (przedstawiciele: początkowo J. Nymann-Lindegren, następnie V. Jørgensen, pełnomocnicy, wspierani przez R. Holdgaarda, advokat), Föreningen Svensk Sjöfart (przedstawiciel: J.L. Buendía Sierra, abogado)

         Interwenienci popierający żądania strony wnoszącej odwołanie: Aktionsbündnis gegen eine feste Fehmarnbeltquerung eV (przedstawiciele: L. Sandberg-Mørch, advokat i W. Mecklenburg, Rechtsanwalt), Rederi Nordö-Link AB (przedstawiciele: L. Sandberg-Mørch i A. Godsk Fallesen, advokater), Trelleborg Hamn AB (przedstawiciele: L. Sandberg-Mørch, adwokat i J.L. Buendía Sierra, abogado)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołania główne oraz odwołania wzajemne zostają oddalone.

                  2)

                  Scandlines Danmark ApS i Scandlines Deutschland GmbH oraz Stena Line Scandinavia AB zostają obciążone poza kosztami własnymi również kosztami poniesionymi przez Komisję w związku z odwołaniami głównymi.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty wynikające z odwołań wzajemnych.

                  4)

                  Królestwo Danii, Föreningen Svensk Sjöfart i Naturschutzbund Deutschland (NABU) eV pokrywają własne koszty.

                  5)

                  Rederi Nordö-Link AB, Trelleborg Hamn AB i Aktionsbündnis gegen eine feste Fehmarnbeltquerung eV pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 148 z 29.4.2019.


title: Sprawa C-458/19 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 października 2021 r. – ClientEarth / Komisja Europejska, Europejska Agencja Chemikaliów [Odwołanie – Skarga o stwierdzenie nieważności – Decyzja wykonawcza Komisji C(2016) 3549 final – Zezwolenie na zastosowania ftalanu bis(2-etyloheksylu) (DEHP) – Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 – Artykuły 60 i 62 – Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 – Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej – Decyzja Komisji C(2016) 8454 final – Oddalenie wniosku]

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/8

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 października 2021 r. – ClientEarth / Komisja Europejska, Europejska Agencja Chemikaliów
      (Sprawa C-458/19 P) (1)

      (Odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja wykonawcza Komisji C(2016) 3549 final - Zezwolenie na zastosowania ftalanu bis(2-etyloheksylu) (DEHP) - Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 - Artykuły 60 i 62 - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej - Decyzja Komisji C(2016) 8454 final - Oddalenie wniosku)
      (2021/C 481/11)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: ClientEarth (przedstawiciele: A. Jones, Solicitor, J. Stratford, BL)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara, R. Lindenthal i K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy), Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: M. Heikkilä, W. Broere i F. Becker, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  ClientEarth pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 263 z 5.8.2019.


title: Sprawa C-487/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – Postępowanie zainicjowane przez W.Ż. [Odesłanie prejudycjalne – Państwo prawne – Skuteczna ochrona prawna w dziedzinach objętych prawem Unii – Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE – Zasady nieusuwalności i niezawisłości sędziów – Przeniesienie sędziego sądu powszechnego bez jego zgody – Odwołanie – Postanowienie o niedopuszczalności wydane przez sędziego Sądu Najwyższego (Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych) (Polska) – Sędzia powołany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie uchwały Krajowej Rady Sądownictwa mimo orzeczenia sądowego wstrzymującego wykonanie tej uchwały w oczekiwaniu na wydanie przez Trybunał orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Sędzia niebędący niezawisłym i bezstronnym sądem ustanowionym uprzednio na mocy ustawy – Pierwszeństwo prawa Unii – Możliwość uznania takiego postanowienia o niedopuszczalności za niebyłe]

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/9

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – Postępowanie zainicjowane przez W.Ż.
      (Sprawa C-487/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Państwo prawne - Skuteczna ochrona prawna w dziedzinach objętych prawem Unii - Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE - Zasady nieusuwalności i niezawisłości sędziów - Przeniesienie sędziego sądu powszechnego bez jego zgody - Odwołanie - Postanowienie o niedopuszczalności wydane przez sędziego Sądu Najwyższego (Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych) (Polska) - Sędzia powołany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie uchwały Krajowej Rady Sądownictwa mimo orzeczenia sądowego wstrzymującego wykonanie tej uchwały w oczekiwaniu na wydanie przez Trybunał orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Sędzia niebędący niezawisłym i bezstronnym sądem ustanowionym uprzednio na mocy ustawy - Pierwszeństwo prawa Unii - Możliwość uznania takiego postanowienia o niedopuszczalności za niebyłe)
      (2021/C 481/12)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: W.Ż.

         Przy udziale: Prokuratora Generalnego zastępowanego przez Prokuraturę Krajową, dawniej Prokurator Prokuratury Krajowej Bożeny Góreckiej, Rzecznika Praw Obywatelskich

         Sentencja

      Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE oraz zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy rozpoznający wniosek o wyłączenie sędziego zgłoszony w związku z odwołaniem, w którym sędzia sądu umocowanego do dokonywania wykładni i stosowania prawa Unii kwestionuje decyzję o przeniesieniu go bez jego zgody, powinien – gdy taka konsekwencja jest z punktu widzenia danej sytuacji procesowej nieodzowna dla zagwarantowania pierwszeństwa prawa Unii – uznać za niebyłe postanowienie, na mocy którego organ orzekający w ostatniej instancji i w składzie jednego sędziego odrzucił to odwołanie, jeżeli z całokształtu warunków i okoliczności, w jakich został przeprowadzony proces powołania tego sędziego orzekającego jednoosobowo, wynika, że owo powołanie nastąpiło z rażącym naruszeniem podstawowych norm stanowiących integralną część ustroju i funkcjonowania rozpatrywanego systemu sądownictwa oraz że zagrożona jest prawidłowość skutku, do którego doprowadził wspomniany proces, przez co w przekonaniu jednostek mogły powstać uzasadnione wątpliwości co do niezawisłości i bezstronności sędziego, o którym tu mowa, wobec czego owego postanowienia nie można uznać za wydane przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony uprzednio na mocy ustawy w rozumieniu przywołanego powyżej art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE.

         (1)  Dz.U. C 337 z 7.10.2019.


title: Sprawa C-538/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanţa – Rumunia) – TS, UT, VU / Casa Naţională de Asigurări de Sănătate, Casa de Asigurări de Sănătate Constanţa [Odesłanie prejudycjalne – Zabezpieczenie społeczne – Ubezpieczenie zdrowotne – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Artykuł 20 ust. 1 i 2 – Świadczenia opieki zdrowotnej udzielane w państwie członkowskim innym niż państwo miejsca zamieszkania ubezpieczonego – Uprzednie zezwolenie – Przesłanki – Wymóg przedstawienia zaświadczenia lekarza krajowego publicznego systemu ubezpieczenia zdrowotnego zalecającego dane leczenie – Przepisanie w ramach drugiej opinii lekarskiej, wydanej w państwie członkowskim innym niż państwo miejsca zamieszkania ubezpieczonego, alternatywnego leczenia, którego zaletą jest to, że nie powoduje niepełnosprawności – Pełny zwrot kosztów tego alternatywnego leczenia – Swoboda świadczenia usług – Artykuł 56 TFUE]

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/10

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanţa – Rumunia) – TS, UT, VU / Casa Naţională de Asigurări de Sănătate, Casa de Asigurări de Sănătate Constanţa
      (Sprawa C-538/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Ubezpieczenie zdrowotne - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 20 ust. 1 i 2 - Świadczenia opieki zdrowotnej udzielane w państwie członkowskim innym niż państwo miejsca zamieszkania ubezpieczonego - Uprzednie zezwolenie - Przesłanki - Wymóg przedstawienia zaświadczenia lekarza krajowego publicznego systemu ubezpieczenia zdrowotnego zalecającego dane leczenie - Przepisanie w ramach drugiej opinii lekarskiej, wydanej w państwie członkowskim innym niż państwo miejsca zamieszkania ubezpieczonego, alternatywnego leczenia, którego zaletą jest to, że nie powoduje niepełnosprawności - Pełny zwrot kosztów tego alternatywnego leczenia - Swoboda świadczenia usług - Artykuł 56 TFUE)
      (2021/C 481/13)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Constanţa

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: TS, UT, VU

         Strona przeciwna: Casa Naţională de Asigurări de Sănătate, Casa de Asigurări de Sănătate Constanţa

         Sentencja

      Artykuł 20 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 988/2009 z dnia 16 września 2009 r. w związku z art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że ubezpieczony, który poddał się w państwie członkowskim innym niż państwo jego zamieszkania leczeniu, które należy do świadczeń przewidzianych w ustawodawstwie państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, jest uprawniony do pełnego zwrotu kosztów tego leczenia, z zastrzeżeniem warunków przewidzianych we wspomnianym rozporządzeniu, jeżeli ubezpieczony ten nie mógł uzyskać zezwolenia właściwej instytucji zgodnie z art. 20 ust. 1 tegoż rozporządzenia, ponieważ, jakkolwiek lekarz należący do systemu ubezpieczenia zdrowotnego państwa członkowskiego miejsca zamieszkania potwierdził diagnozę i konieczność pilnego leczenia, to przepisał on inne leczenie niż to, które ubezpieczony wybrał na podstawie drugiej opinii lekarskiej wydanej przez lekarza innego państwa członkowskiego i które – w przeciwieństwie do pierwszego zaleconego leczenia – nie powodowało niepełnosprawności.

         (1)  Dz.U. C 357 z 21.10.2019.


title: Sprawa C-544/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Blagoevgrad – Bułgaria) – „ЕCOTEX BULGARIA” EOOD / Teritorialna direktsia na Natsionalnata agentsia za prihodite [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 63 TFUE – Swobodny przepływ kapitału – Dyrektywa (UE) 2015/849 – Zakres stosowania – Uregulowanie krajowe wymagające dokonania płatności przekraczających określoną kwotę wyłącznie w drodze przelewu lub poprzez zdeponowanie na rachunku płatniczym – Artykuł 65 TFUE – Względy uzasadniające – Zwalczanie oszustw podatkowych i uchylania się od opodatkowania – Proporcjonalność – Sankcje administracyjne o charakterze karnym – Artykuł 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Zasady legalności oraz proporcjonalności kar do czynów zabronionych pod groźbą kary]

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/10

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Blagoevgrad – Bułgaria) – „ЕCOTEX BULGARIA” EOOD / Teritorialna direktsia na Natsionalnata agentsia za prihodite
      (Sprawa C-544/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 63 TFUE - Swobodny przepływ kapitału - Dyrektywa (UE) 2015/849 - Zakres stosowania - Uregulowanie krajowe wymagające dokonania płatności przekraczających określoną kwotę wyłącznie w drodze przelewu lub poprzez zdeponowanie na rachunku płatniczym - Artykuł 65 TFUE - Względy uzasadniające - Zwalczanie oszustw podatkowych i uchylania się od opodatkowania - Proporcjonalność - Sankcje administracyjne o charakterze karnym - Artykuł 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Zasady legalności oraz proporcjonalności kar do czynów zabronionych pod groźbą kary)
      (2021/C 481/14)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administrativen sad – Blagoevgrad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„ЕCOTEX BULGARIA” EOOD

         Strona przeciwna: Teritorialna direktsia na Natsionalnata agentsia za prihodite – Sofia

         przy udziale: Prokuror ot Okrazhna prokuratura – Blagoevgrad

         Sentencja

                  1)

                  Uregulowanie państwa członkowskiego, które w celu dokonania płatności na terytorium krajowym w kwocie równej ustalonemu progowi lub od niego wyższej zakazuje osobom fizycznym i prawnym płatności w gotówce i wymaga od nich dokonania przelewu lub wpłaty na rachunek płatniczy, nie jest objęte zakresem stosowania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniającej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylającej dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE.

                  2)

                  Artykuł 63 TFUE w związku z art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, które – w celu zwalczania oszustw podatkowych i uchylania się od opodatkowania – po pierwsze, zakazuje osobom fizycznym i prawnym dokonywania na terytorium krajowym płatności w gotówce, jeżeli kwota tej płatności jest równa ustalonemu progowi lub od niego wyższa, i wymaga w tym celu dokonania przelewu lub wpłaty na rachunek płatniczy, w tym również w sytuacji wypłaty dywidendy przez spółkę, i które, po drugie, w odpowiedzi na naruszenie tego zakazu przewiduje reżim sankcji, w ramach którego kwota grzywny, która może być nałożona, jest obliczana na podstawie stałego odsetka od całkowitej kwoty płatności, która została dokonana z naruszeniem tego zakazu, bez możliwości zróżnicowania tej grzywny w zależności od konkretnych okoliczności danego przypadku, pod warunkiem że uregulowanie to jest właściwe dla zagwarantowania realizacji tych celów i nie wykracza poza to, co jest konieczne do ich osiągnięcia.

         (1)  Dz.U. C 357 z 21.10.2019.


title: Sprawa C-598/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia del País Vasco – Hiszpania) – Confederación Nacional de Centros Especiales de Empleo (Conacee) / Diputación Foral de Guipúzcoa [Odesłanie prejudycjalne – Udzielanie zamówień publicznych – Dyrektywa 2014/24/UE – Artykuł 20 – Zamówienia zastrzeżone – Uregulowanie krajowe zastrzegające prawo uczestnictwa w niektórych procedurach udzielania zamówień publicznych na rzecz specjalnych ośrodków zatrudnienia z inicjatywy społecznej – Dodatkowe przesłanki nieprzewidziane w dyrektywie – Zasady równego traktowania i proporcjonalności]

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/12

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia del País Vasco – Hiszpania) – Confederación Nacional de Centros Especiales de Empleo (Conacee) / Diputación Foral de Guipúzcoa
      (Sprawa C-598/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Udzielanie zamówień publicznych - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuł 20 - Zamówienia zastrzeżone - Uregulowanie krajowe zastrzegające prawo uczestnictwa w niektórych procedurach udzielania zamówień publicznych na rzecz specjalnych ośrodków zatrudnienia z inicjatywy społecznej - Dodatkowe przesłanki nieprzewidziane w dyrektywie - Zasady równego traktowania i proporcjonalności)
      (2021/C 481/16)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia del País Vasco

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Confederación Nacional de Centros Especiales de Empleo (Conacee)

         Strona przeciwna: Diputación Foral de Guipúzcoa

         Sentencja

      Artykuł 20 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie ustanawiało przesłanki dodatkowe w stosunku do przesłanek określonych w tym przepisie, wyłączając tym samym z procedur udzielania zastrzeżonych zamówień publicznych niektórych wykonawców spełniających przesłanki przewidziane w tym przepisie, pod warunkiem poszanowania przez to państwo członkowskie zasad równego traktowania i proporcjonalności.

         (1)  Dz.U. C 363 z 28.10.2019.


title: Sprawa C-561/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Consorzio Italian Management, Catania Multiservizi SpA / Rete Ferroviaria Italiana SpA [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 267 TFUE – Zakres spoczywającego na sądach krajowych orzekających w ostatniej instancji obowiązku wystąpienia z odesłaniem prejudycjalnego – Wyjątki od tego obowiązku – Kryteria – Pytanie dotyczące wykładni prawa Unii podniesione przez strony postępowania krajowego po wydaniu przez Trybunał w tym postępowaniu wyroku prejudycjalnego – Brak wyjaśnienia przyczyn uzasadniających potrzebę udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne – Częściowa niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym]

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/11

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Consorzio Italian Management, Catania Multiservizi SpA / Rete Ferroviaria Italiana SpA
      (Sprawa C-561/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 267 TFUE - Zakres spoczywającego na sądach krajowych orzekających w ostatniej instancji obowiązku wystąpienia z odesłaniem prejudycjalnego - Wyjątki od tego obowiązku - Kryteria - Pytanie dotyczące wykładni prawa Unii podniesione przez strony postępowania krajowego po wydaniu przez Trybunał w tym postępowaniu wyroku prejudycjalnego - Brak wyjaśnienia przyczyn uzasadniających potrzebę udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne - Częściowa niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
      (2021/C 481/15)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony wnoszące odwołanie: Consorzio Italian Management, Catania Multiservizi SpA

         Druga strona postępowania: Rete Ferroviaria Italiana SpA

         Sentencja

      Artykuł 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, ma obowiązek skierowania do Trybunału podniesionego przed nim pytania dotyczącego wykładni prawa Unii, chyba że stwierdzi, iż pytanie to nie jest istotne dla sprawy lub że dany przepis prawa Unii stanowił już przedmiot wykładni Trybunału, albo że prawidłowe stosowanie prawa Unii jest tak oczywiste, iż nie pozostawia ono miejsca na jakiekolwiek racjonalne wątpliwości.
      Istnienie takiej ewentualności należy oceniać z uwzględnieniem cech charakterystycznych prawa Unii i szczególnych trudności, jakie sprawia jego wykładnia, oraz niebezpieczeństwa rozbieżności w orzecznictwie wewnątrz Unii.
      Sąd ten nie może być zwolniony ze wspomnianego obowiązku tylko z tego powodu, że zwrócił się już do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w tej samej sprawie krajowej. Jednakże wspomniany sąd może powstrzymać się od zwrócenia się z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału z właściwych dla postępowania przed tym sądem względów powodujących niedopuszczalność, z zastrzeżeniem poszanowania zasad równoważności i skuteczności.

         (1)  Dz.U. C 357 z 21.10.2019


title: Sprawa C-285/20: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 30 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – K / Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv) [Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Artykuł 65 ust. 2 i 5 – Zakres stosowania – Pracownik całkowicie bezrobotny – Świadczenia z tytułu bezrobocia – Pracownik zamieszkujący i świadczący pracę we właściwym państwie członkowskim – Przeniesienie miejsca zamieszkania do innego państwa członkowskiego – Osoba, która nie świadczyła faktycznie pracy we właściwym państwie członkowskim zanim stała się całkowicie bezrobotna – Osoba przebywająca na zwolnieniu lekarskim z powodu choroby i otrzymująca na tej podstawie zasiłek chorobowy wypłacany przez właściwe państwo członkowskie – Świadczenie pracy – Porównywalne sytuacje prawne]

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/13

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 30 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – K / Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
      (Sprawa C-285/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 65 ust. 2 i 5 - Zakres stosowania - Pracownik całkowicie bezrobotny - Świadczenia z tytułu bezrobocia - Pracownik zamieszkujący i świadczący pracę we właściwym państwie członkowskim - Przeniesienie miejsca zamieszkania do innego państwa członkowskiego - Osoba, która nie świadczyła faktycznie pracy we właściwym państwie członkowskim zanim stała się całkowicie bezrobotna - Osoba przebywająca na zwolnieniu lekarskim z powodu choroby i otrzymująca na tej podstawie zasiłek chorobowy wypłacany przez właściwe państwo członkowskie - Świadczenie pracy - Porównywalne sytuacje prawne)
      (2021/C 481/18)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Centrale Raad van Beroep

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: K

         Strona pozwana: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 465/2012 z dnia 22 maja 2012 r., należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie do sytuacji, w której zainteresowana osoba, zanim stała się całkowicie bezrobotna, zamieszkiwała w państwie członkowskim innym niż właściwe państwo członkowskie, gdzie nie świadczyła faktycznie pracy, lecz pozostawała na zwolnieniu lekarskim z powodu choroby, przy czym owo państwo członkowskie wypłacało jej z tego tytułu zasiłek chorobowy, z zastrzeżeniem jednakże, że na gruncie prawa krajowego właściwego państwa członkowskiego pobieranie takich świadczeń jest uznawane za równoważne ze świadczeniem pracy.

                  2)

                  Artykuł 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia nr 883/2004, zmienionego rozporządzeniem nr 465/2012, należy interpretować w ten sposób, że powody, przykładowo natury rodzinnej, dla których zainteresowana osoba przeniosła swoje miejsce zamieszkania do państwa członkowskiego innego niż właściwe państwo członkowskie, nie są istotne do celów stosowania tego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 313 z 21.9.2020.


title: Sprawa C-296/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 30 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Commerzbank AG / E.O. [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie – Sprawy cywilne i handlowe – Konwencja z Lugano II – Artykuł 15 ust. 1 lit. c) – Jurysdykcja w sprawach dotyczących umów z udziałem konsumentów – Przeniesienie przez konsumenta miejsca zamieszkania do innego państwa związanego konwencją]

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/14

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 30 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Commerzbank AG / E.O.
      (Sprawa C-296/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie - Sprawy cywilne i handlowe - Konwencja z Lugano II - Artykuł 15 ust. 1 lit. c) - Jurysdykcja w sprawach dotyczących umów z udziałem konsumentów - Przeniesienie przez konsumenta miejsca zamieszkania do innego państwa związanego konwencją)
      (2021/C 481/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Commerzbank AG

         Strona przeciwna: E.O.

         Sentencja

      Artykuł 15 ust. 1 lit. c) Konwencji o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisanej w dniu 30 października 2007 r., której zawarcie zostało zatwierdzone w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 2009/430/WE z dnia 27 listopada 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że określa on jurysdykcję w przypadku, gdy przedsiębiorca i konsument będący stroną umowy w chwili jej zawarcia mieli miejsce zamieszkania w tym samym państwie związanym tą konwencją, a element zagraniczny stosunku prawnego pojawił się dopiero później, ze względu na przeniesienie miejsca zamieszkania konsumenta do innego państwa związanego konwencją.

         (1)  Dz.U. C 348 z 19.10.2020.


title: Sprawa C-299/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 30 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Icade Promotion SAS, dawniej Icade Promotion Logement SAS / Ministère de l'Action et des Comptes Publiques [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 392 – System opodatkowania marży – Zakres stosowania – Dostawy budynków i terenów budowlanych zakupionych w celu odsprzedaży – Podatnik, który nie miał prawa do odliczenia przy nabyciu nieruchomości – Transakcja podlegająca VAT – Pojęcie „terenów budowlanych”]

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/15

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 30 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Icade Promotion SAS, dawniej Icade Promotion Logement SAS / Ministère de l'Action et des Comptes Publiques
      (Sprawa C-299/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 392 - System opodatkowania marży - Zakres stosowania - Dostawy budynków i terenów budowlanych zakupionych w celu odsprzedaży - Podatnik, który nie miał prawa do odliczenia przy nabyciu nieruchomości - Transakcja podlegająca VAT - Pojęcie „terenów budowlanych”)
      (2021/C 481/20)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d'État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: Icade Promotion SAS, dawniej, Icade Promotion Logement SAS

         Druga strona postępowania: Ministère de l'Action et des Comptes Publiques

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 392 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że pozwala on na stosowanie systemu opodatkowania marży do transakcji dostawy terenów budowlanych zarówno wtedy, gdy ich nabycie podlegało podatkowi od wartości dodanej (VAT), przy czym podatnik, który je odsprzedał, nie miał prawa do odliczenia tego podatku, jak i wtedy, gdy ich nabycie nie podlegało VAT, podczas gdy cena, za którą podatnik dokonujący odsprzedaży nabył te towary, zawiera kwotę VAT, która została zapłacona na wcześniejszym etapie obrotu przez pierwotnego sprzedawcę. Jednakże poza tą sytuacją przepis ten nie ma zastosowania do transakcji dostawy terenów budowlanych, których pierwotne nabycie nie podlegało VAT, niezależnie od tego, czy znajdowało się ono poza jego zakresem stosowania, czy też było z niego zwolnione.

                  2)

                  Artykuł 392 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że wyklucza on stosowanie systemu opodatkowania marży do transakcji dostaw terenów budowlanych, jeżeli tereny nabyte jako niezabudowane stały się w okresie od chwili ich nabycia do chwili ich odsprzedaży przez podatnika terenami budowlanymi, ale nie wyklucza on stosowania tego systemu do transakcji dostaw terenów budowlanych, jeżeli w okresie pomiędzy chwilą ich nabycia a chwilą ich odsprzedaży przez podatnika charakter tych terenów uległ zmianie, takiej jak podział na działki lub wykonanie robót budowlanych pozwalających na podłączenie wspomnianych terenów do różnych sieci, takich jak na przykład, sieci gazowej lub sieci energii elektrycznej.

         (1)  Dz.U. C 297 z 7.9.2020.


title: Sprawa C-451/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 12 maja 2021 r. w sprawach połączonych T-516/18 i T-525/18, Wielkie Księstwo Luksemburga i Engie Global LNG Holding i in. / Komisja, wniesione w dniu 21 lipca 2021 r. przez Wielkie Księstwo Luksemburga

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/15

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 12 maja 2021 r. w sprawach połączonych T-516/18 i T-525/18, Wielkie Księstwo Luksemburga i Engie Global LNG Holding i in. / Komisja, wniesione w dniu 21 lipca 2021 r. przez Wielkie Księstwo Luksemburga
      (Sprawa C-451/21 P)
      (2021/C 481/21)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: A. Germeaux, T. Uri, pełnomocnicy, D. Waelbroeck, J. Bracker, adwokaci)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Irlandia

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wielkie Księstwo Luksemburga wnosi do Trybunału o:

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 maja 2021 r. w sprawach połączonych T-516/18 i T-525/18, Luksemburg i Engie Global LNG Holding i in. / Komisja;

                  —

                  tytułem żądania głównego, wydanie ostatecznego orzeczenia co do istoty sprawy zgodnie z art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i uwzględnienie żądań Wielkiego Księstwa Luksemburga w pierwszej instancji poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/421 z dnia 20 czerwca 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.44888 (2016/C) (ex 2016/NN) wdrożonej przez Luksemburg na rzecz grupy Engie (Dz.U. 2019, L 78, s. 1);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez Wielkie Księstwo Luksemburga.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania Wielkie Księstwo Luksemburga podnosi cztery zarzuty.
      Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 107 TFUE ze względu na to, że Sąd potwierdził, iż w dwóch grupach spornych interpretacji indywidualnych prawa podatkowego przyznano beneficjentom „selektywną” korzyść w świetle „węższych” ram referencyjnych przyjętych przez Komisję. (i) Poprzez stwierdzenie istnienia „węższych” ram referencyjnych (mianowicie zasad luksemburskiego systemu opodatkowania osób prawnych dotyczących zwolnienia kapitałowego i opodatkowania podziału zysków), Sąd dopuścił się szeregu naruszeń prawa. Potwierdził on nie tylko niepełne i sztucznie ograniczone ramy referencyjne, lecz przeinaczył on również prawo luksemburskie poprzez uznanie za zgodną z prawem wykładni contra legem spornych przepisów. Ponadto w zaskarżonym wyroku potwierdzono dyskryminację między operacjami transgranicznymi i operacjami czysto krajowymi, z tego względu, że wykluczono z ram referencyjnych luksemburskie spółki posiadające udziały w spółkach z innych państw członkowskich. (ii) Stwierdzenie dotyczące istnienia odstępstwa od „węższych” ram referencyjnych było błędne. Opierało się ono na prawotwórczej wykładni prawa krajowego i naruszyło zasady wynikające z orzecznictwa Trybunału dotyczące analizy selektywności i w szczególności z orzecznictwa, z którego wynika wymóg wykazania dyskryminacji w stosunku do przedsiębiorstw znajdujących się w porównywalnej sytuacji.
      W zarzucie drugim wnoszący odwołanie powołuje się na naruszenie art. 107 TFUE, z tego względu, że Sąd potwierdził istnienie „selektywnej” korzyści ze względu na niezastosowanie luksemburskiego przepisu dotyczącego nadużycia prawa i, tytułem pomocniczym, na naruszenie rozporządzenia (UE) 2015/1589 (1) oraz prawa do obrony. (i) Podstawą dokonanej przez Sąd kwalifikacji prawnej „selektywności” ze względu na niezastosowanie luksemburskiego przepisu dotyczącego nadużycia prawa było błędne założenie i przeinaczenie prawa krajowego. Wbrew stanowisku Sądu skorzystanie z „bezpośredniej” pożyczki ZORA umożliwiło bowiem osiągnąć ten sam podlegający opodatkowaniu wynik. (ii) Tok rozumowania Sądu w kwestii określenia ram referencyjnych był obarczony szeregiem naruszeń prawa i brakami w uzasadnieniu. (iii) Tok rozumowania Sądu w kwestii istnienia odstępstwa był błędny. Stwierdzenie, że w niniejszej sprawie zostały spełnione kryteria konieczne do zastosowania przepisu dotyczącego nadużycia prawa, było oparte na błędnym założeniu, iż skorzystanie z „bezpośredniej” pożyczki ZORA nie doprowadziło do takiego samego podlegającego opodatkowaniu wyniku. W zaskarżonym wyroku naruszono również art. 107 TFUE z tego względu, że założono w tym wyroku istnienie nadużycia prawa i w szczególności, iż nie istnieją przesłanki pozapodatkowe. Sąd naruszył ponadto obowiązek uzasadnienia i nie zbadał w pełni stanu faktycznego, z tego względu, że pominął niektóre okoliczności faktyczne potwierdzające, że nie można było stwierdzić nadużycia prawa w prawie luksemburskim. Naruszył on w końcu art. 107 TFUE z tego względu, że nie wykazał istnienia jakiejkolwiek dyskryminacji na korzyść Engie w stosunku do przedsiębiorstw znajdujących się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej. (iv) Wreszcie, tytułem pomocniczym, w zaskarżonym wyroku naruszono prawo do obrony Wielkiego Księstwa Luksemburga.
      Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 4 i 5 TUE. Wielkie Księstwo Luksemburga utrzymuje, że w zaskarżonym wyroku ograniczono autonomię krajowych organów podatkowych w zakresie podlegającym kompetencjom państw członkowskich, i tym samym naruszono art. 4 i5 TUE i zasady regulujące podział kompetencji między państwami członkowskimi i Unią Europejską.
      Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 296 TFUE w zakresie, w jakim Sąd nie dochował obowiązku uzasadnienia.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).