title: Sprawa C-545/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Frankfurt (Oder) — Niemcy) — Agrargenossenschaft Neuzelle eG przeciwko Landrat des Landkreises Oder-Spree (Wspólna polityka rolna — Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 — Artykuł 7 ust. 1 i 2 — Modulacja płatności bezpośrednich przyznawanych rolnikom — Dodatkowe zmniejszenie kwot płatności bezpośrednich — Ważność — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań — Zasada niedyskryminacji)

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Frankfurt (Oder) — Niemcy) — Agrargenossenschaft Neuzelle eG przeciwko Landrat des Landkreises Oder-Spree
   (Sprawa C-545/11) (1)

   (Wspólna polityka rolna - Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 - Artykuł 7 ust. 1 i 2 - Modulacja płatności bezpośrednich przyznawanych rolnikom - Dodatkowe zmniejszenie kwot płatności bezpośrednich - Ważność - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Zasada niedyskryminacji)
   2013/C 141/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Frankfurt (Oder)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Agrargenossenschaft Neuzelle eG

      Strona pozwana: Landrat des Landkreises Oder-Spree

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Frankfurt (Oder) — Ważność art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 30, s. 16) — Zmniejszenie kwot płatności bezpośrednich na lata 2009–2012 większe niż przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003 — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań

      Sentencja

               1)

               Badanie pytania pierwszego nie wykazało niczego, co mogłoby naruszać ważność art. 7 ust. 1. rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003, w świetle zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               2)

               Badanie pytania drugiego nie wykazało niczego, co mogłoby naruszać ważność art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 w świetle zasady niedyskryminacji.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa F-54/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 14 czerwca 2013 r. — Carosi przeciwko Komisji

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/86

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 14 czerwca 2013 r. — Carosi przeciwko Komisji
   (Sprawa F-54/12) (1)

   2013/C 225/200
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 194 z 30.6.2012, s. 28.


title: Sprawa C-195/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zamówienie publiczne na dostawę wyposażenia zakładu zbiorowego żywienia — Artykuł 28 WE — Ograniczenia ilościowe w przywozie — Środki o skutku równoważnym — Zasada niedyskryminacji — Obowiązek zachowania przejrzystości)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-195/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zamówienie publiczne na dostawę wyposażenia zakładu zbiorowego żywienia - Artykuł 28 WE - Ograniczenia ilościowe w przywozie - Środki o skutku równoważnym - Zasada niedyskryminacji - Obowiązek zachowania przejrzystości)
   (2007/C 96/05)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Huttunen oraz K. Wiedner, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Finlandii (przedstawiciele: T. Pynnä oraz E. Bygglin, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii, (przedstawiciel: J. Molde, pełnomocnik), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: A. Tiemann oraz M. Lumma, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: H. G. Sevenster i C. M. Wissels oraz P. van Ginneken)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 28 WE — Zakup przez przedsiębiorstwo publiczne urządzeń stanowiących wyposażenie kuchni zakładowej — Obowiązek zachowania przejrzystości
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 179 z 10.7.2004.


title: Sprawa T-30/16: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2016 r. – M.I. Industries/OHIM – Natural Instinct (Natural Instinct Dog and Cat food as nature intended)

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/40

         Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2016 r. – M.I. Industries/OHIM – Natural Instinct (Natural Instinct Dog and Cat food as nature intended)
   (Sprawa T-30/16)
   (2016/C 106/47)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: M.I. Industries, Inc. (Lincoln, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: T. Elias, barrister, B. Cookson, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Natural Instinct Ltd (Camberley, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Natural Instinct Ltd

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „Natural Instinct Dog and Cat food as nature intended” – zgłoszenie nr 11 438 074

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie R 2944/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               uwzględnienie wniesionego przez skarżącą sprzeciwu nr B 002 181 272 i odrzucenie wniesionego przez NIL zgłoszenia nr 11 438 074; posiłkowo, uznanie, że skarżąca udowodniła używanie swoich wspólnotowych znaków towarowych nr 5 208 418 i nr 5 208 201 dla potrzeb sprzeciwu nr B 002 181 272 oraz przekazanie sprawy Piątej Izbie Odwoławczej w celu rozstrzygnięcia kwestii dotyczących każdego z tych znaków w świetle art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009; posiłkowo w dalszej kolejności, przekazanie sprawy Piątej Izbie Odwoławczej w całości;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia nr 2868/95;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 października 2004 r. w sprawie C–550/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywy 2001/12/WE, 2001/13/WE oraz 2001/14/WE — Koleje wspólnotowe — Rozwój — Licencje dla przedsiębiorstw kolejowych — Alokacja zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej, pobieranie opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej i przyznawanie świadectw bezpieczeństwa — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/24

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 7 października 2004 r.
   w sprawie C–550/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywy 2001/12/WE, 2001/13/WE oraz 2001/14/WE - Koleje wspólnotowe - Rozwój - Licencje dla przedsiębiorstw kolejowych - Alokacja zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej, pobieranie opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej i przyznawanie świadectw bezpieczeństwa - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2004/C 300/50)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C–550/03, której przedmiotem jest skarga o stwierdzenie uchybienia złożona dnia 23 grudnia 2003 r. na podstawie art. 226 WE: Komisja Wspólnot Europejskich, (pełnomocnicy: W. Wils i G. Zavvos) przeciwko Republice Greckiej (pełnomocnik: N. Dafniou) Trybunał (szósta izba) w składzie: J.–P. Puissochet pełniący obowiązki prezesa szóstej izby, S. von Bahr i U. Lõhmus (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał dnia 7 października 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując przepisów o charakterze ustawowym, wykonawczym i administracyjnym, niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/12/WE z dnia 26 lutego 2001 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/440/EWG w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych, dyrektywy 2001/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. zmieniającej dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym oraz dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawania świadectw bezpieczeństwa, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tych dyrektyw;

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004.


title: Sprawa T-653/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Mulvad/Parlament

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/66

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Mulvad/Parlament
   (Sprawa T-653/15)
   (2016/C 048/74)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nils Mulvad (Risskov, Dania) (przedstawiciel: adwokat N. Pirc Musar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji A(2015)8732 C Parlamentu Europejskiego z dnia 14 września 2015 r., w której oddalono wniosek potwierdzający strony skarżącej o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach, dodatkach na ogólne wydatki i o wydatkach na personel członków Parlamentu Europejskiego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą zgodnie z art. 134 i 140 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez wszelkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 (1) w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001 (2), ponieważ żądane dane osobowe nie są chronione na podstawie prawa Unii;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001, ponieważ odmówiono dostępu do żądanych informacji, mimo że przesłanki ujawnienia były spełnione;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia określonego w art. 2 i 4 rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 ogólnego obowiązku rozpatrzenia każdego indywidualnego dokumentu;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ odmowa udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów jest bezzasadna;

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku przedstawienia uzasadnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ Parlament nie udzielił odpowiedzi na wszystkie argumenty strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).


title: Sprawa T-472/14: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2014 r. – Joyería Tous przeciwko Komisji

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/47

         Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2014 r. – Joyería Tous przeciwko Komisji
   (Sprawa T-472/14)
   2014/C 261/74
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Joyería Tous, SA (Lleida, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.L. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej całokształt środków, której jej zdaniem stanowią tzw. hiszpański system leasingu podatkowego, jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on nakaz odzyskania rzekomej pomocy;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty skargi są identyczne z podniesionymi przez skarżącą w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-40/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 26 stycznia 2017 r. – Fashion ID GmbH & Co. KG/Verbraucherzentrale

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 26 stycznia 2017 r. – Fashion ID GmbH & Co. KG/Verbraucherzentrale
   (Sprawa C-40/17)
   (2017/C 112/32)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Fashion ID GmbH & Co.KG

      Druga strona postępowania: Verbraucherzentrale NRW eV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy uregulowanie zawarte w art. 22, 23 i 24 dyrektywy 95/46/WE z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (1) sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, które, oprócz kompetencji ingerencyjnych organów ochrony danych i możliwości wnoszenia środków prawnych przez osobę, której te dane dotyczą, przyznaje społecznym stowarzyszeniom mającym na celu ochronę interesów konsumentów legitymację do występowania, w razie naruszenia tych interesów, przeciwko podmiotowi dopuszczającemu się naruszenia?
               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:

               2)

               W przypadku takim jak niniejszy, w którym ktoś wstawia do swojej strony internetowej kod programu, który inicjuje żądanie przez przeglądarkę użytkownika treści od osoby trzeciej i przekazywanie danych osobowych osobie trzeciej, czy ten podmiot wstawiający kod jest administratorem danych w rozumieniu art. 2 lit. d) dyrektywy 95/46/WE w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, jeżeli on sam nie może wywierać wpływu na to przetwarzanie danych?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: czy art. 2 lit. d) dyrektywy 95/46/WE w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy interpretować w ten sposób, że reguluje on w wyczerpujący sposób odpowiedzialność w tym sensie, że stoi na przeszkodzie pociąganiu do odpowiedzialności cywilnoprawnej osoby trzeciej, która wprawdzie nie jest „administratorem danych”, jednakże powoduje przetwarzanie danych nie mając przy tym możliwości wywarcia na nie wpływu?

               4)

               Czyje „uzasadnione interesy” należy przyjąć w sytuacji takiej jak niniejsza za punkt odniesienia przy wyważaniu, którego należy dokonać zgodnie z art. 7 lit. f) dyrektywy 95/46/WE? Czy interes polegający na wstawianiu treści osób trzecich czy też interes osoby trzeciej?

               5)

               W przypadku takim jak niniejszy, wobec kogo musi zostać wyrażona zgoda, którą należy oświadczyć zgodnie z art. 7 lit. a) i art. 2 lit. h) dyrektywy 95/46/WE?

               6)

               W przypadku takim jak niniejszy, czy przewidziany w art. 10 dyrektywy 95/46/WE obowiązek przekazywania informacji dotyczy również operatora strony internetowej, który zamieścił treść osoby trzeciej i w ten sposób powoduje przetwarzanie danych osobowych przez osobę trzecią?

      (1)  Dz.U. 1995, L 281, s. 31


title: Sprawa T-285/14: Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2015 r. – Wirtschaftsvereinigung Stahl i in./Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Wniosek o zezwolenie na dostosowanie żądań — Brak nowych okoliczności — Niedopuszczalność)

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/18

         Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2015 r. – Wirtschaftsvereinigung Stahl i in./Komisja
   (Sprawa T-285/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Wniosek o zezwolenie na dostosowanie żądań - Brak nowych okoliczności - Niedopuszczalność))
   (2015/C 245/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Wirtschaftsvereinigung Stahl (Düsseldorf, Niemcy) oraz inne skarżące, których nazwy zostały wskazane w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: początkowo A. Reuter, C. Arhold, N. Wimmer, F.-A. Wesche, K. Kindereit, R. Busch, A. Hohler i T. Woltering, a następnie A. Reuter, C. Bürger, T. Christner i G. Müllejans, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez C. von Donata i G. Quardt, adwokatów)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Wniosek o zezwolenie na dostosowanie żądań zawartych w niniejszej skardze w taki sposób, aby dotyczyły one decyzji Komisji C(2014) 8786 final z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33995 (2013) (ex 2013/NN) – wdrożonej przez Republikę Federalną Niemiec jako wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych, zostaje odrzucony jako niedopuszczalny.

               3)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku o dopuszczenie Urzędu Nadzoru EFTA do sprawy w charakterze interwenienta.

               4)

               Wirtschaftsvereinigung Stahl oraz inne skarżące, których nazwy zostały wskazane w załączniku do niniejszego postanowienia, pokrywają własne koszty, a także te poniesione przez Komisję Europejską.

               5)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014 r.


title: Sprawa T-178/14: Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Friedrich Wilhelms-Hütte Eisenguss/Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/55

         Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Friedrich Wilhelms-Hütte Eisenguss/Komisja
   (Sprawa T-178/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 294/66)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Friedrich Wilhelms-Hütte Eisenguss GmbH (Mülheim-an-der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: H. Höfler, C. Kahle i V. Winkler, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez C. Renner, adwokata)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Urząd Nadzoru EFTA (przedstawiciele: X. Lewis, M. Schneider i J. Kaasin, a następnie X. Lewis, M. Schneider, M. Moustakali i C. Perrin, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosków o dopuszczenie Flachglas Torgau GmbH, Saint-Gobain Isover G+H AG, Kronotex GmbH & Co. KG, Kronoply GmbH, Bayer MaterialScience AG, Sabic Polyolefine GmbH, Ineos Manufacturing Deutschland GmbH, Ineos Phenol GmbH, Ineos Vinyls Deutschland GmbH, Advansa GmbH, Akzo Nobel Industrial Chemicals GmbH, Aurubis AG, CBW Chemie GmbH, CFB Chemische Fabrik Brunsbüttel GmbH & Co. KG, Clariant Produkte (Deutschland) GmbH, Dralon GmbH, Hahl Filaments GmbH, Messer Produktionsgesellschaft mbH Siegen, Messer Produktionsgesellschaft mbH Salzgitter, Nabaltec AG, Siltronic AG i Wacker Chemie AG do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Friedrich Wilhelms-Hütte Eisenguss GmbH pokrywa koszty własne, a także te poniesione przez Komisję Europejską, również w związku z postępowaniem w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

               4)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa C-546/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen Sad (Najwyższy Sąd Administracyjny) (Bułgaria), w dniu 23 grudnia 2009 r. — Aurubis Balgaria przeciwko Nachalnik na Mitnitsa — Sofia

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen Sad (Najwyższy Sąd Administracyjny) (Bułgaria), w dniu 23 grudnia 2009 r. — Aurubis Balgaria przeciwko Nachalnik na Mitnitsa — Sofia
   (Sprawa C-546/09)
   2010/C 80/16
   Język postepowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Varhoven administrativen Sad (Najwyższy Sąd Administracyjny)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Aurubis Balgaria AD

      Strona pozwana: Nachalnik na Mitnitsa — Sofia (naczelnik urzędu celnego Sofia)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 232 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny powinien być interpretowany przez sądy krajowe w ten sposób, że organy celne mogą pobierać odsetki za zwłokę od kwoty dodatkowych długów celnych jedynie za okres, który następuje po zaksięgowaniu, powiadomieniu dłużnika i upłynięciu terminu wyznaczonego przez organ celny na zapłatę dodatkowych długów celnych na podstawie art. 222 ust. 1 lit. a) rozporządzenia?

               2)

               Czy art. 214 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, wobec braku odnośnych przepisów w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, należy interpretować w ten sposób, że organy krajowe nie są uprawnione do pobierania odsetek wyrównawczych za okres pomiędzy pierwotnym zgłoszeniem celnym i retrospektywnym zaksięgowaniem?

               3)

               Czy przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny i rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającym przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 należy interpretować w ten sposób, że wobec braku przepisów krajowych, które w przypadku retrospektywnego zaksięgowania wyraźnie przewidują podwyższenie ceł lub inną krajową sankcję w wysokości kwoty, która zostałaby pobrana jako odsetki za zwłokę za okres pomiędzy powstaniem długu celnego i retrospektywnym zaksięgowaniem, prawo wspólnotowe nie zezwala sądom krajowym na dokonanie takiego podwyższenia lub na wymierzenia takiej sankcji?


title: Sprawa C-16/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 27 października 2015 r. w sprawie T-721/14 Królestwo Belgii/Komisja Europejska, wniesione w dniu 11 stycznia 2016 r. przez Królestwo Belgii

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 27 października 2015 r. w sprawie T-721/14 Królestwo Belgii/Komisja Europejska, wniesione w dniu 11 stycznia 2016 r. przez Królestwo Belgii
   (Sprawa C-16/16 P)
   (2016/C 145/18)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Belgii (przedstawiciele: L. Van den Broeck, M. Jacobs i J. Van Holm, pełnomocnicy, P. Vlaemminck i B. Van Vooren, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu wydanego w sprawie T-721/14 w całości;

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności;

               —

               rozpoznanie sprawy co do istoty;

               —

               stwierdzenie dopuszczalności wniosków o dopuszczenie do udziału w sprawie Republiki Greckiej i Republiki Portugalii oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzut pierwszy: naruszenie zasad rozdziału kompetencji, lojalności i równowagi międzyinstytucjonalnej oraz błędne zastosowanie wymogów sformułowanych w art. 263 TFUE.
   Zarzut drugi: naruszenie wzajemności zasady lojalnej współpracy i negatywne oddziałanie na pozycję państwa członkowskiego jako uprzywilejowanego skarżącego, zabiegającego o ochronę swoich kompetencji.
   Zarzut trzeci: nieprawidłowa interpretacja skutków prawnych zaleceń skierowanych wobec Belgii.


               10.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/8

         Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu
   (Sprawa E-23/15)
   (2015/C 410/07)
   Skarga przeciwko Księstwu Liechtensteinu została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 17 sierpnia 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Markusa Schneidera, Clémence Perrin i Marlene Lie Hakkebo, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               stwierdzenie, że nie podejmując niezbędnych środków prowadzących do wykonania art. 15 i 16 aktu prawnego, o których mowa w punkcie 15zn rozdziału XIII załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2010/53/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie norm jakości i bezpieczeństwa narządów ludzkich przeznaczonych do przeszczepienia, poprawiona), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia, w wyznaczonym terminie, Księstwo Liechtensteinu uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 31 tego aktu oraz art. 7 porozumienia EOG;

               2)

               obciążenie Księstwa Liechtensteinu kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               skarga dotyczy niezastosowania się przez Księstwo Liechtensteinu przed dniem 11 kwietnia 2015 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 11 lutego 2015 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/53/UE z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie norm jakości i bezpieczeństwa narządów ludzkich przeznaczonych do przeszczepienia, poprawionej, przywołanej w pkt 15zn rozdziału XIII załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia („akt prawny”),

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Księstwo Liechtensteinu uchybiło zobowiązaniom wynikającym z art. 31 aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG poprzez nieprzyjęcie środków niezbędnych do wdrożenia art. 15 i 16 aktów prawnych w wyznaczonym terminie.


title: Sprawa C-550/07 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 września 2010 r. — Akzo Nobel Chemicals Ltd, Akcros Chemicals Ltd przeciwko Komisji Europejskiej, Council of the Bars and Law Societies of the European Union, Algemene Raad van de Nederlandse Orde van Advocaten, Association européenne des juristes d'entreprise (AEJE), American Corporate Counsel Association (ACCA) — European Chapter, International Bar Association (Odwołanie — Konkurencja — Środki dowodowe — Uprawnienia kontrolne Komisji — Ochrona tajemnicy komunikacji — Stosunek zatrudnienia pomiędzy adwokatem a przedsiębiorstwem — Wymiana e-maili)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 września 2010 r. — Akzo Nobel Chemicals Ltd, Akcros Chemicals Ltd przeciwko Komisji Europejskiej, Council of the Bars and Law Societies of the European Union, Algemene Raad van de Nederlandse Orde van Advocaten, Association européenne des juristes d'entreprise (AEJE), American Corporate Counsel Association (ACCA) — European Chapter, International Bar Association
   (Sprawa C-550/07 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Środki dowodowe - Uprawnienia kontrolne Komisji - Ochrona tajemnicy komunikacji - Stosunek zatrudnienia pomiędzy adwokatem a przedsiębiorstwem - Wymiana e-maili)
   2010/C 301/02
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona wnosząca odwołanie: Akzo Nobel Chemicals Ltd, Akcros Chemicals Ltd (przedstawiciele: M. Mollica, M. van der Woude i C. Swaak, advocaat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i X. Lewis, pełnomocnicy), Council of the Bars and Law Societies of the European Union (przedstawiciel: J. Flynn QC), Algemene Raad van de Nederlandse Orde van Advocaten (przedstawiciele: O. Brouwer i C.E. Schillemans, advocaten), Association européenne des juristes d’entreprise (AEJE) (przedstawiciele: M. Dolmans i K. Nordlander, avocats, J. Temple Lang, solicitor), American Corporate Counsel Association (ACCA) — European Chapter (przedstawiciele: G. Berrisch, Rechtsanwalt, D.W. Hull, Solicitor), International Bar Association (przedstawiciele: J. Buhart i I. Michou, avocats)

      Interwenienci popierający żądania strony wnoszącej odwołanie: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: V. Jackson, E. Jenkinson, pełnomocnicy i M. Hoskins, barrister), Irlandia (przedstawiciele: D. O’Hagen, pełnomocnik, D. O’Donnell, SC i R. Casey, BL), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels, Y. Vries i M. de Grave, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba w składzie powiększonym) z dnia 17 września 2007 r. w sprawie T-253/03 Akzo Nobel Chemicals i Akcros Chemicals przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji C(2003) 1533 wersja ostateczna z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie odmowy zastosowania ochrony tajemnicy korespondencji pomiędzy adwokatem i klientem w odniesieniu do pewnych dokumentów zajętych w ramach kontroli przeprowadzonej na podstawie art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 17 (sprawa COMP/E-1/38.589)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Irlandia oraz Królestwo Niderlandów poniosą własne koszty.

               3)

               Conseil des barreaux européens, Algemene Raad van de Nederlandse Orde van Advocaten, European Company Lawyers Association, American Corporate Counsel Association (ACCA) — European Chapter i International Bar Association poniosą własne koszty.

               4)

               W pozostałym zakresie Akzo Nobel Chemicals Ltd. i Akcros Chemicals Ltd. poniosą solidarnie koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 maja 2005 r. w sprawie T-485/04 Agence de coopération des bibliothèques et centres de documentation en Bretagne (COBB) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Niedopuszczalność — Pisma procesowe niepodlegające publikacji i doręczeniu — Obowiązek zainteresowanego wystąpienia z wnioskiem o wydanie odpisu w rozsądnym terminie — Wniesienie skargi po upływie terminu)

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/23

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 27 maja 2005 r.
   w sprawie T-485/04 Agence de coopération des bibliothèques et centres de documentation en Bretagne (COBB) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Niedopuszczalność - Pisma procesowe niepodlegające publikacji i doręczeniu - Obowiązek zainteresowanego wystąpienia z wnioskiem o wydanie odpisu w rozsądnym terminie - Wniesienie skargi po upływie terminu)
   (2005/C 205/42)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-485/04 Agence de coopération des bibliothèques et centres de documentation en Bretagne (COBB), z siedzibą w Rennes (Francja), reprezentowana przez adwokata J.-P. Martina, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: L. Flynn, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 września 2003 r. wyłączającej akcję „Réseau des périodiques de Bretagne, annéé 1999” (Sieć periodyków Bretanii, rok 1999) z wydatków kwalifikujących się do finansowania z programu „Cel 5b Bretania 1994-1999”, uruchomionego w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFFR), Sąd (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, N.J. Forwood i S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 27 maja 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005


title: Sprawa T-367/16: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2016 r. – Brunner/EUIPO – CBM (H HOLY HAFERL HAFERL SHOE COUTURE)

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/52

         Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2016 r. – Brunner/EUIPO – CBM (H HOLY HAFERL HAFERL SHOE COUTURE)
   (Sprawa T-367/16)
   (2016/C 305/70)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Gerd Brunner (Moosthenning, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Maenz)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: CBM Creative Brands Marken GmbH (Zurych, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „H HOLY HAFERL HAFERL SHOE COUTURE” – zgłoszenie nr 11 988 144

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 maja 2016 r. w sprawie R 2943/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej z dnia 10 maja 2016 r. (sprawa R 2943/2014-5);

               —

               odrzucenie sprzeciwu interwenienta z dnia 12 listopada 2013 r. opartego na unijnym znaku towarowym nr 11 306 545 i niemieckim znaku towarowym nr 302 010 023 903 (sprawa B002269325);

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-91/08: Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2008 r. — Pleijte przeciwko Komisji

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/46

         Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2008 r. — Pleijte przeciwko Komisji
   (Sprawa F-91/08)
   (2009/C 6/93)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Johanna Gerdina Pleijte (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat P. Nelissen Grade)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nie zamieszczeniu nazwiska skarżącej na wstępnej liście spełniających warunki urzędników w ramach postępowania w sprawie certyfikacji za rok 2007 oraz o odjęciu okresu przebywania na urlopie z przyczyn osobistych od okresu dziesięciu lat uwzględnionego przy ustalaniu zaszeregowania skarżącej dla potrzeb wspomnianego postępowania.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 7 sierpnia 2008 r. odrzucającej zażalenie skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nie zamieszczeniu nazwiska skarżącej na wstępnej liście spełniających warunki urzędników w ramach postępowania w sprawie certyfikacji za rok 2007;

               —

               zamieszczenie nazwiska skarżącej na liście spełniających warunki urzędników dokonane w terminie pozwalającym jej na uczestnictwo w programie szkolenia przewidzianym przez art. 6 regulaminu pracowniczego;

               —

               zmiana metodologii na której opiera się informacja administracyjna z dnia 8 stycznia 2008 r. wydana na podstawie decyzji Komisji C(2007)5694 z dnia 20 listopada 2007 r. o ogólnych postanowieniach dotyczących wykonania art. 45b w zakresie odnoszącym się do ustalania stażu pracy w instytucjach;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa C-146/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 28 marca 2014 r. – Direktor na Direkcija Migracija pri Ministerstwo na wytresznite raboti przeciwko Baszirowi Mochamedowi Alemu Machdiemu

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 28 marca 2014 r. – Direktor na Direkcija Migracija pri Ministerstwo na wytresznite raboti przeciwko Baszirowi Mochamedowi Alemu Machdiemu
   (Sprawa C-146/14)
   2014/C 175/35
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd Sofia-grad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Direktor na Direkcija Migracija pri Ministerstwo na wytresznite raboti

      Druga strona postępowania: Baszir Mochamed Ali Machdi

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 15 ust. 3 i 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE (1) z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich interpretowane w związku z art. 6 i 47 karty praw podstawowych w związku z prawem do kontroli sądowej i do skutecznej [ochrony sądowej] należy interpretować w ten sposób, że:

                           a)

                           w wypadku gdy zgodnie z prawem krajowym państwa członkowskiego organ administracyjny w każdym miesiącu ma obowiązek dokonania kontroli środka detencyjnego, bez wyraźnego obowiązku wydania decyzji administracyjnej, oraz jest z urzędu zobowiązany do przedstawienia sądowi wykazu obywateli państw trzecich, w odniesieniu do których stosuje się środek detencyjny przez okres przekraczający ustawowo określony maksymalny okres stosowania pierwotnego środka detencyjnego z powodu występowania przeszkód uniemożliwiających wydalenie, organ administracji ma, z chwilą upływu okresu określonego w indywidualnej decyzji o zastosowaniu pierwotnego środka detencyjnego, obowiązek wydania wyraźnej decyzji po przeprowadzeniu kontroli środka detencyjnego z punktu widzenia przewidzianych w prawie Unii podstaw przedłużenia okresu stosowania środka detencyjnego, czy też ma obowiązek zwolnienia osoby?

                           b)

                           w wypadku gdy zgodnie z prawem krajowym państwa członkowskiego sąd ma kompetencję do wydania, po upływie przewidzianego w prawie krajowym maksymalnego okresu stosowania pierwotnego środka detencyjnego w celu wydalenia, postanowienia o przedłużeniu okresu stosowania środka detencyjnego, o jego zamianie na łagodniejszy środek lub o zwolnieniu obywatela państwa trzeciego, w okolicznościach postępowania głównego sąd musi dokonać kontroli zgodności z prawem decyzji wydanej po przeprowadzeniu kontroli środka detencyjnego, zawierającej prawne i faktyczne podstawy konieczności przedłużenia okresu stosowania środka detencyjnego i długość owego okresu, orzekając co do istoty w kwestii przedłużenia okresu stosowania środka detencyjnego, jego zamiany lub zwolnienia osoby?

                           c)

                           w wypadku gdy owa decyzja zawiera wyłącznie przyczyny uniemożliwiające wykonanie decyzji o wydaleniu obywatela państwa trzeciego, przepisy te pozwalają sądowi, dokonującemu kontroli zgodności z prawem decyzji wydawanej po przeprowadzeniu kontroli środka detencyjnego z punktu widzenia przewidzianych w prawie Unii podstaw przedłużenia okresu stosowania środka detencyjnego, na rozstrzygnięcie – wyłącznie na podstawie faktów podniesionych przez organ administracji i dowodów przedstawionych przez ten organ oraz zarzutów i faktów podniesionych przez obywatela państwa trzeciego – co do istoty w kwestii przedłużenia okresu stosowania środka detencyjnego, jego zamiany lub zwolnienia osoby?

               2)

               Czy art. 15 ust. 1 i 6 dyrektywy 2008/115 należy – w okolicznościach postępowania głównego – interpretować w ten sposób, że przewidziana w prawie krajowym samodzielna podstawa przedłużenia okresu stosowania środka detencyjnego, zgodnie z którą „osoba nie posiada żadnych dokumentów tożsamości”, jest dopuszczalna w świetle prawa Unii jako objęta zakresem dwóch hipotez sformułowanych w art. 15 ust. 6 dyrektywy, w wypadku gdy w prawie krajowym państwa członkowskiego na podstawie wskazanej okoliczności można uznać, że istnieje uzasadnione przypuszczenie, iż ta sama osoba spróbuje uchylić się od wykonania decyzji o wykonaniu wydalenia, co z kolei oznacza występowanie ryzyka ucieczki w rozumieniu prawa tego państwa członkowskiego?

               3)

               Czy art. 15 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 15 ust. 6 dyrektywy 2008/115 w związku z motywami 2 i 13 preambuły tej dyrektywy dotyczącymi poszanowania praw podstawowych i godności obywateli państw trzecich oraz stosowania zasady proporcjonalności należy – w okolicznościach postępowania głównego – interpretować w ten sposób, że dopuszczają one sformułowanie wniosku o występowaniu uzasadnionego ryzyka ucieczki na podstawie okoliczności, że osoba nie posiada żadnych dokumentów tożsamości, nielegalnie przekroczyła granicę państwa i oświadcza, że nie chce powracać do swojego państwa pochodzenia, pomimo że wcześniej wypełniła deklarację dobrowolnego powrotu do swojego państwa i udzieliła prawdziwych informacji na temat swojej tożsamości, które to okoliczności są objęte zakresem pojęcia „ryzyka ucieczki” adresata decyzji nakazującej powrót w rozumieniu dyrektywy, zdefiniowanego w prawie krajowym jako sformułowane na podstawie okoliczności faktycznych uzasadnione przypuszczenie, że ta sama osoba spróbuje uchylić się od wykonania decyzji nakazującej powrót?

               4)

               Czy art. 15 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 15 ust. 4 i 6 dyrektywy 2008/115 w związku z motywami 2 i 13 preambuły tej dyrektywy dotyczącymi poszanowania praw podstawowych i godności obywateli państw trzecich oraz stosowania zasady proporcjonalności należy w okolicznościach postępowania głównego interpretować w ten sposób, że:

                           a)

                           obywatel państwa trzeciego nie współpracuje przy przygotowaniu wykonania decyzji nakazującej powrót do jego państwa pochodzenia, w wypadku gdy ustnie oświadcza w obecności pracownika przedstawicielstwa dyplomatycznego tego państwa, że nie chce powrócić do swojego państwa pochodzenia, mimo że wcześniej wypełnił deklarację dobrowolnego powrotu i udzielił prawdziwych informacji na temat swojej tożsamości oraz zaistniało opóźnienie w uzyskiwaniu dokumentów od państwa trzeciego i istnieje rozsądna perspektywa wykonania decyzji nakazującej powrót, gdy w tych okolicznościach przedstawicielstwo dyplomatyczne tego państwa, mimo że potwierdziło tożsamość osoby, nie wydaje dokumentu podróży niezbędnego do powrotu tej osoby do jej państwa pochodzenia?

                           b)

                           w wypadku ewentualnego zwolnienia z powodu braku rozsądnej perspektywy wykonania decyzji o wykonaniu wydalenia obywatela państwa trzeciego, który nie posiada żadnych dokumentów tożsamości, nielegalnie przekroczył granicę państwową i oświadcza, że nie chce powrócić do swojego państwa pochodzenia, gdy w tych okolicznościach przedstawicielstwo dyplomatyczne tego państwa, mimo że potwierdziło tożsamość osoby, nie wydaje dokumentu podróży niezbędnego do powrotu tej osoby do jej państwa pochodzenia, należy uznać, że państwo członkowskie jest zobowiązane do wydania tymczasowego dokumentu potwierdzającego tożsamość tego obywatela państwa trzeciego?

      (1)  Dz.U. L 348, s. 98.


title: Sprawa C-611/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-375/10 Hansa Metallwerke AG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 26 listopada 2013 r. przez Hansa Metallwerke i in.

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/26

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-375/10 Hansa Metallwerke AG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 26 listopada 2013 r. przez Hansa Metallwerke i in.
   (Sprawa C-611/13 P)
   2014/C 52/48
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Hansa Metallwerke AG, Hansa Nederland BV, Hansa Italiana Srl., Hansa Belgium, Hansa Austria GmbH (przedstawiciele: adwokaci H.-J. Hellmann i S. Cappellari)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszących odwołanie

               I.

               Uchylenie wyroku Sądu z dnia 16 września 2013 r. w sprawie T-375/10 Hansa Metallwerke AG i in. przeciwko Komisji i definitywne rozstrzygnięcie sporu w następujący sposób:

                           1)

                           Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2010 r., doręczonej wnoszącym odwołanie w dniu 30 czerwca 2010 r., dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”) oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.092 — Instalacje sanitarne), w zakresie, w jakim dotyczy ona wnoszących odwołanie,
                           posiłkowo,
                           obniżenie kwoty grzywny.

                           2)

                           Obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania.

               II.

               W dalszej kolejności, także posiłkowo,
               uchylenie zaskarżonego wyroku i odesłanie sprawy do Sądu do ponownego rozpoznania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszące odwołanie twierdzą przede wszystkim, że Sąd naruszył uznaną w prawie Unii zasadę indywidualizacji kar i sankcji. W szczególności podnoszą one, że Sąd nie wziął pod uwagę okoliczności, iż wprowadzona w 2006 r. zmiana wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien poskutkowała radykalną zmianą ogólnej metody obliczania, zwłaszcza w odniesieniu do przedsiębiorstw oferujących ograniczony asortyment produktów. W konsekwencji zastosowania tego błędnego pod względem prawnym podejścia Sąd nie wypełnił ciążącego na nim obowiązku przeprowadzenia pełnej kontroli sądowej w odniesieniu do kwestii ustalania grzywien przez drugą stronę postępowania, względnie przeprowadził tę kontrolę w błędny pod względem prawnym sposób.
   Następnie wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd nie uzasadnił wystarczająco swych rozważań dotyczących zasady indywidualizacji kar. W szczególności, zdaniem wnoszących odwołanie, Sąd nie wziął w żaden sposób pod uwagę mającego w tym kontekście znaczenie wyroku ósmej izby Sądu w sprawie T-211/08 (1), ani oczywistej zmiany stanowiska Komisji w wydanej przez nią decyzji w sprawie COMP/39452, mimo że wnoszące odwołanie przedstawiły na rozprawie obszerne wywody w tym zakresie.
   Wnoszące odwołanie utrzymują wreszcie, że doszło do naruszenia uznanej w prawie Unii zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań. Oceniając postępowanie Komisji, która — wbrew złożonym w postępowaniu administracyjnym zapowiedziom — w decyzji nie przyznała obniżki grzywny, Sąd nie wziął pod uwagę nadrzędnego znaczenia, jakie należy nadać lojalnej współpracy z Komisją na podstawie komunikatu w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli.

      (1)  Wyrok z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie Putters International przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-3729.


title: Sprawy połączone C-261/08 i C-348/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Murcia — Hiszpania) — María Julia Zurita García (C-261/08), Aurelio Choque Cabrera (C-348/08) przeciwko Delegación del Gobierno en Murcia (Wizy, azyl, imigracja — Środki dotyczące przekraczania granic zewnętrznych — Artykuł 62 pkt 1 i 2 lit. a) WE — Konwencja wykonawcza do układu z Schengen — Artykuły 6b i 23 — Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 — Artykuły 5, 11 i 13 — Domniemanie dotyczące czasu trwania pobytu — Obywatele państw trzecich przebywający nielegalnie na terytorium państwa członkowskiego — Uregulowanie krajowe w zależności od okoliczności pozwalające na nałożenie kary grzywny albo wydalenie)

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Murcia — Hiszpania) — María Julia Zurita García (C-261/08), Aurelio Choque Cabrera (C-348/08) przeciwko Delegación del Gobierno en Murcia
   (Sprawy połączone C-261/08 i C-348/08) (1)

   (Wizy, azyl, imigracja - Środki dotyczące przekraczania granic zewnętrznych - Artykuł 62 pkt 1 i 2 lit. a) WE - Konwencja wykonawcza do układu z Schengen - Artykuły 6b i 23 - Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 - Artykuły 5, 11 i 13 - Domniemanie dotyczące czasu trwania pobytu - Obywatele państw trzecich przebywający nielegalnie na terytorium państwa członkowskiego - Uregulowanie krajowe w zależności od okoliczności pozwalające na nałożenie kary grzywny albo wydalenie)
   2009/C 297/11
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Superior de Justicia de Murcia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: María Julia Zurita Garcia (C-261/08), Aurelio Choque Cabrera (C-348/08)

      Strona pozwana: Delegado del Gobierno en la Región de Murcia

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Superior de Justicia de Murcia — Wykładnia art. 62 pkt 1 i 2 lit. a) WE oraz art. 5, 11 i 13 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. L 105, s. 1) — Uregulowanie krajowe pozwalające na zastąpienie sankcji wydalenia karą grzywny

      Sentencja

   Wykładni art. 6b i 23 konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w Schengen w dniu 19 czerwca 1990 r. zmienionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 2133/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie obowiązku właściwych władz państw członkowskich w zakresie systematycznego stemplowania dokumentów podróży obywateli państw trzecich przy przekraczaniu przez nich zewnętrznych granic państw członkowskich, oraz zmieniające w związku z tym przepisy konwencji wykonawczej do układu z Schengen oraz wspólny podręcznik oraz art. 11 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) należy dokonywać w ten sposób, że w przypadku gdy obywatel państwa trzeciego przebywa nielegalnie na terytorium państwa członkowskiego, ponieważ nie spełnia lub przestał spełniać warunki dotyczące czasu trwania pobytu w tym państwie, to państwo członkowskie nie jest zobowiązane do wydania decyzji o wydaleniu takiego obywatela.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008

      Dz.U. C 260 z 11.10.2008


title: Sprawa T-158/10: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2010 r. — Dow Chemical przeciwko Radzie

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/44

      Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2010 r. — Dow Chemical przeciwko Radzie
      (Sprawa T-158/10)
      (2010/C 161/70)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: The Dow Chemical Company (przedstawiciele: J.-F. Bellis, R. Luff i V. Hahn, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 54/2010 (1) w zakresie dotyczącym skarżącej

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi jeden zarzut, w ramach którego twierdzi, że zaskarżone rozporządzenie narusza art.11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego (2) z następujących powodów:

                  —

                  wniosek, że dumping dotyczący etanolamin pochodzących ze Stanów Zjednoczonych będzie nadal występował jest błędnie oparty o stwierdzenie istnienia dumpingu w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym odniesieniu do producentów-eksporterów reprezentujących tylko bardzo niewielką część przywozu ze Stanów Zjednoczonych; instytucje nie uwzględniły okoliczności, że zgodnie z dokonanymi ustaleniami producent odpowiedzialny za znaczną większość przywozu ze Stanów Zjednoczonych nie był zaangażowany w dumping i że w związku z tym przywóz etanolamin ze Stanów Zjednoczonych, rozpatrywany całościowo, nie był przedmiotem dumpingu;

                  —

                  wniosek, że zarzucany dumping dotyczących etanolamin pochodzących ze Stanów Zjednoczonych wzrósł po upływie objętym dochodzeniem przeglądowym oparty jest na arbitralnej próbie ofert cenowych, która nie odzwierciedla tendencji cenowych po upływie tego okresu;

                  —

                  wniosek, że niewykorzystane moce produkcyjne w Stanach Zjednoczonych doprowadzą do wzrostu wywozu etanolami do Unii Europejskiej oparty jest na oczywistym błędzie, ponieważ w Stanach Zjednoczonych nie było niewykorzystanych mocy produkcyjnych;

                  —

                  wniosek, że środki antydumpingowe stosowane przez Chiny wobec etanolamin pochodzących ze Stanów Zjednoczonych od 2004 r. skłonią amerykańskich eksporterów etanolamin do sprzedaży większych ilości w Unii Europejskiej stoi w sprzeczności z rozwojem przepływów handlowych obserwowanym od 2005 r.;

                  —

                  wniosek, że możliwa zmiana popytu w Stanach Zjednoczonych oraz na innych rynkach skłoni producentów amerykańskich do nakierowania eksportu do Unii Europejskiej jest jedynie spekulacją;

                  —

                  wniosek, że bardzo niskie ceny i wzrost mocy produkcyjnych w odniesieniu do glikolu monoetylenowego — który podobnie jak etanolaminy jest produktem pochodnym tlenku etylenu — skłoni producentów do przejścia z produkcji glikolu monoetylenowego na produkcję etanolaminy stoi w sprzeczności ze stwierdzonymi faktami i jest dotknięty błędem w ocenie;

                  —

                  skarżąca podaje sprzeczną argumentację dotyczącą stosunku pomiędzy cenami w Stanach Zjednoczonych i w Unii Europejskiej, ponieważ wydaje się ona twierdzić jednocześnie, że wyższe ceny w Unii Europejskiej skłaniają eksporterów amerykańskich do skierowania sprzedaży do Unii Europejskiej i że niższe ceny w Unii Europejskiej zmuszają producentów amerykańskich do sprzedawania po cenach dumpingowych w Unii Europejskiej.

         (1)  Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 54/2010 z dnia 19 stycznia 2010 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz etanoloamin pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki (Dz.U. L 17, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L56, s. 1).


title: Wykreślenie sprawy C-272/02

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/23

         Wykreślenie sprawy C-272/02 (1)

   (2005/C 93/44)

      (Język postępowania: angielski)

   Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-272/02 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 219 z 14.09.2002


title: Sprawa T-479/08: Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2008 r. — adidas przeciwko OHIM — Patrick Holding (Przedstawienie buta z dwoma paskami)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/39

         Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2008 r. — adidas przeciwko OHIM — Patrick Holding (Przedstawienie buta z dwoma paskami)
   (Sprawa T-479/08)
   (2009/C 6/78)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: adidas AG (Herzogenaurach, Germany) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard, A. Renck i I. Fowler, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Patrick Holding ApS (Fredensborg, Dania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 sierpnia 2008 r. w sprawie R 849/2007-2; oraz

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania lub w przypadku przystąpienia przez drugą stronę postępowania przed Izbą Odwoławczą do niniejszego postępowania w charakterze interwenienta popierającego żądania pozwanego, obciążenie ich kosztami postępowania solidarnie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Patrick Holding ApS

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający but z dwoma paskami dla towarów należących do klas 18, 25 i 28 Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: dokonana w Niemczech rejestracja nr 39 950 559 graficznego znaku towarowego przedstawiającego but z trzema paskami dla towarów należących do klasy 25; dokonana w Niemczech rejestracja nr 944 623 graficznego znaku towarowego przedstawiającego but z trzema paskami dla towarów należących do klasy 25; dokonana w Niemczech rejestracja nr 944 624 graficznego znaku towarowego przedstawiającego but z trzema paskami dla towarów należących do klasy 25; dokonana w Niemczech rejestracja nr 897 134 graficznego znaku towarowego przedstawiającego but z trzema paskami dla towarów z klasy 25; wywołująca skutki w Niemczech międzynarodowa rejestracja nr 391 692 graficznego znaku towarowego przedstawiającego but z trzema paskami dla towarów należących do klasy 25; wywołująca skutki w Niemczech międzynarodowa rejestracja nr 414 034 graficznego znaku towarowego przedstawiającego trzy paski dla towarów należących do klasy 25; wywołująca skutki w Niemczech międzynarodowa rejestracja nr 414 035 graficznego znaku towarowego przedstawiającego trzy paski dla towarów należących do klasy 25; wywołująca skutki w Niemczech międzynarodowa rejestracja nr 414 036 graficznego znaku towarowego przedstawiającego trzy paski dla towarów należących do klasy 25; wywołująca skutki w Niemczech międzynarodowa rejestracja nr 414 037 graficznego znaku towarowego przedstawiającego trzy paski dla towarów należących do klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu i całkowita odmowa rejestracji rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: Naruszenie zasady 16 ust. 3, zasady 17 ust. 2 i zasady 20 ust. 2 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 (1) oraz art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie ustaliła, że zgłaszający nie spełnił wymogów dotyczących tłumaczenia i nie dowiódł prawidłowo ważności, istnienia i zakresu wcześniejszych znaków towarowych, na które się powoływał, a zwłaszcza niemieckiego znaku towarowego nr 39 950 559.

      (1)  Rozporządzenie z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).


title: Sprawa C-242/07 P: Postanowienie Trybunału z dnia 8 listopada 2007 r. — Królestwo Belgii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Termin do wniesienia skargi — Artykuł 43 ust. 6 regulaminu Sądu — Złożenie po terminie oryginału skargi — Niedopuszczalność — Pojęcie usprawiedliwionego błędu — Pojęcie nieprzewidywalnych okoliczności)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/19

         Postanowienie Trybunału z dnia 8 listopada 2007 r. — Królestwo Belgii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-242/07 P) (1)

   (Odwołanie - Termin do wniesienia skargi - Artykuł 43 ust. 6 regulaminu Sądu - Złożenie po terminie oryginału skargi - Niedopuszczalność - Pojęcie usprawiedliwionego błędu - Pojęcie nieprzewidywalnych okoliczności)
   (2008/C 22/36)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Belgii (przedstawiciele: L. Van den Broeck, pełnomocnik, oraz J.-P. Buyle i C. Steyaert, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Flynn i A. Steiblytė, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie wniesione przeciwko postanowieniu Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 15 marca 2007 r. w sprawie T-5/07 Belgia przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił, jako niedopuszczalną ze względu na opóźnione wniesienie, wniesioną przez stronę wnoszącą odwołanie skargę zmierzającą do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 18 października 2006 r., odmawiającej zwrotu kwoty uiszczonej przez Królestwo Belgii jako dług główny oraz odsetki z tytułu wierzytelności Europejskiego Funduszu Socjalnego — Termin do wniesienia skargi oraz termin na przekazanie oryginału dokumentu przesłanego wcześniej faksem — Pojęcia usprawiedliwionego błędu i nieprzewidywalnych okoliczności
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007.


title: Sprawa T-546/08: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2008 r. — Villa Alme przeciwko OHIM — Bodegas Marqués de Murrieta (i GAI)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/59

         Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2008 r. — Villa Alme przeciwko OHIM — Bodegas Marqués de Murrieta (i GAI)
   (Sprawa T-546/08)
   (2009/C 44/101)
   Język skargi: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Villa Almè Azienda vitivinicola di Vizzotto Giuseppe (Mansuè, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Massa i P. Massa)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bodegas Marqués de Murrieta, S.A. (Logroño, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji R1695/2007-1 Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 września 2008 r. i obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „i GAY” (zgłoszenie nr 4.458.295) dla towarów należących do klasy 33 (wina)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Bodegas Marqués de Murrieta, S.A.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: hiszpański słowny znak towarowy (nr 2.315.558) „YGAI” oraz wspólnotowe, graficzny (nr 1.707.729) i słowny (nr 1.699.412), znaki towarowe „MARQUES DE MURRIETA YGAY” dla towarów należących do klasy 33 (wina)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: nieprawidłowe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego


title: Sprawa T-388/07: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2007 r. — Comune di Napoli przeciwko Komisji

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/40

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2007 r. — Comune di Napoli przeciwko Komisji
   (Sprawa T-388/07)
   (2007/C 283/73)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Comune di Napoli (przedstawiciele: F. Sciandone i G. Tarallo adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007)3893 z dnia 8 sierpnia 2007 r.;

               —

               zasądzenie odszkodowania od Komisji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga ma na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007)3893 z dnia 8 sierpnia 2007 r., w której pozwana dokonała korekty finansowej pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) przyznanej skarżącej na realizację projektu „Sieć punktów telematycznych miasta Neapol”, oraz naprawienie szkód przez nią spowodowanych.
   W uzasadnieniu żądania stwierdzenia nieważności skarżąca podnosi:

               —

               Nielogiczność, nieodpowiedniość i całkowity brak przesłanek prawnych i faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, ponieważ Komisja świadomie nie uwzględniła wszystkich kryteriów (formalnych i materialnych), które powinny były zostać ocenione w celu prawidłowego zastosowania art. 24 rozporządzenia nr 4253/88, co w konsekwencji powoduje, że jej ocena wystąpienia nieprawidłowości zarzucanych skarżącej jest bez wątpienia błędna;

               —

               Błędną interpretację i zastosowanie pojęcia nieprawidłowości, o którym mowa w art. 24 rozporządzenia nr 4253/88, ponieważ zarzuty względem skarżącej nie są objęte pojęciem „istotnych zmian” rodzaju lub warunków wykonania finansowanego działania, ani też kategorią „wydatków niedopuszczalnych” w rozumieniu budżetu wspólnotowego;

               —

               Odpowiedzialność Komisji za początkowe opóźnienie projektu, ponieważ porozumienie o finansowaniu zostało zatwierdzone przez Komisję w dniu 14 lipca 1997 r. i notyfikowane Comune di Napoli dopiero 25 lipca 1997 r., chociaż datą rozpoczęcia projektu i dopuszczalności wydatków był dzień 1 lipca 1997 r.;

               —

               Nieuwzględnienie w ramach oceny dopuszczalności wydatków całego okresu siedmiu miesięcy, który Komisja przyjęła w celu zatwierdzenia zmiany projektu zgłoszonej przez skarżącą;

               —

               Błędny wniosek Komisji, że wykrycie azbestu i mające po tym miejsce opóźnienie spowodowane jego usuwaniem nie stanowi siły wyższej;

               —

               Błędne ograniczenie skutku zawieszającego wyroku Tribunale Amministrativo Regionale do okresu od 2 sierpnia 2001 r. (dzień wydania wyroku) do 5 grudnia 2001 r. (dzień doręczenia wyroku drugiej instancji wydanego przez Consiglio di Stato) oraz ograniczenie tego okresu tylko do faktur wystawionych w ramach przetargu na dostawę sprzętu informatycznego, który sam był przedmiotem zawieszenia;

               —

               Naruszenie zasady proporcjonalności, ponieważ Komisja w żaden sposób nie uwzględniła przy obniżeniu dofinansowania, że skarżąca działała w dobrej wierze, że charakter i ciężar (rzekomej) nieprawidłowości był nieistotny, że finansowane działanie zostało faktycznie zrealizowane i w końcu że kwestionowane okoliczności w części wywołane zostały przez samą Komisję, a w części przez siłę wyższą;

               —

               Naruszenie obowiązku uzasadnienia, ponieważ decyzja nie wyjaśnia, dlaczego zarzucane nieprawidłowości należy uważać za „istotne”;

               —

               Jeżeli chodzi o odszkodowanie, skarżąca podnosi, że nawet jeżeli zachowanie Komisji nie zostanie ocenione jako bezprawne, to jednak spowodowało ono szkody. W szczególności decyzja w sprawie zwrotu pomocy spowodowała nieprzewidywalne i niezwyczajne szkody, w szczególności jeżeli uwzględni się, że działanie zostało zakończone pozytywnie i z gratulacjami ze strony samej Komisji.


title: Sprawa C-125/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 9 marca 2011 r. — Bundesrepublik Deutschland przeciwko Robertowi Klinke

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 9 marca 2011 r. — Bundesrepublik Deutschland przeciwko Robertowi Klinke
   (Sprawa C-125/11)
   2011/C 269/34
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bundesrepublik Deutschland

      Strona pozwana: Robert Klinke

      Pytanie prejudycjalne

   Czy dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1) znajduje zastosowanie do krajowych przepisów dotyczących przyznawania pomocy urzędnikom w przypadkach choroby?

      (1)  Dz.U. L 303, s. 16


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  6 grudnia 2005 r.  w sprawie C-66/04 Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Środki spożywcze — Rozporządzenie (WE) nr 2065/2003 — Środki aromatyzujące dymu wędzarniczego — Wybór podstawy prawnej)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 6 grudnia 2005 r.
   w sprawie C-66/04 Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Środki spożywcze - Rozporządzenie (WE) nr 2065/2003 - Środki aromatyzujące dymu wędzarniczego - Wybór podstawy prawnej)
   (2006/C 36/16)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-66/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 11 lutego 2004 r., Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnicy: R. Caudwell i M. Bethell, wspierani przez Lorda P. Goldsmitha, QC i N. Painesa. QC oraz T. Warda), przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (pełnomocnicy: K. Bradley i M. Moore), Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnicy: M. Sims, E. Karlsson i F. Ruggeri Laderchi), popieranym przez Komisję Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J.-P. Keppenne i N. Yerrel), Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas i K. Schiemann, prezesi izb, S. von Bahr, J. N. Cunha Rodrigues, R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), K. Lenaerts, P. Kūris, E. Juhász, A. Borg Barthet i M. Ilešič, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 6 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.04.2004


title: Sprawa T-5/06: Skarga wniesiona w dniu  9 stycznia 2006 r.  — Królestwo Danii przeciwko Komisji

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/28

         Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2006 r. — Królestwo Danii przeciwko Komisji
   (Sprawa T-5/06)
   (2006/C 74/53)
   Język postępowania: duński
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Danii (Kopenhaga, Dania) [przedstawiciel: Jørgen Molde]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2005/717/WE z dnia 13 października 2005 r. zmieniającej w celu dostosowania do postępu technicznego Załącznik do dyrektywy 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (1) w zakresie dotyczącym pkt 1 i 2 załącznika odnoszących się do deka-BDE;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżoną decyzją substancja deka-BDE w zastosowaniach polimerycznych została wyłączona z zakazu zawartego w dyrektywie 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (2) (zwanej dalej: dyrektywą podstawową).
   Rząd duński podnosi, że zaskarżona decyzja zawiera błędy prawne z tego powodu, iż wyłączenie deka-BDE w zastosowaniach polimerycznych od zakazu zawartego w dyrektywie podstawowej narusza przesłanki przyjęte w tej dyrektywie, ponieważ:

               —

               odstępstwo to nie jest konieczne z uwagi na postęp naukowo-techniczny,

               —

               Komisja nie wyłączyła z zakazu jakiegoś szczególnego zastosowania deka-BDE, lecz substancję tą w ogólności we wszystkich zastosowaniach,

               —

               Komisja nie dowiodła, że nie znaleziono możliwości zastąpienia lub wyeliminowania Deca-BDE w zastosowaniach polimerycznych, co powinna była uczynić

               —

               Komisja nie przeprowadziła oceny, czy negatywny wpływ na środowisko, zdrowie lub ochronę konsumentów, jaki wynikałby z zastąpienia, byłby większy niż potencjalne korzyści dla środowiska, zdrowia lub ochrony konsumentów.

         Ponadto Komisja oparła się na niezgodnym z prawem kryterium, mianowicie kryterium ogólnej oceny ryzyka wyłączonej z zakazu substancji deka-BDE. Poza tym decyzja obarczona jest istotnym błędem formalnym, ponieważ Komisja nie uzasadniła odpowiednio, dlaczego jej zdaniem spełnione zostały przesłanki wyłączenia deka-BDE w zastosowaniach polimerycznych z zakazu zawartego w dyrektywie podstawowej.

      (1)  Dz.U. L 271, str. 48.

      (2)  Dz.U. L 37, str. 19.


title: Sprawa F-106/07: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2007 r. — Giaprakis przeciwko Komitetowi Regionów

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/49

         Skarga wniesiona w dniu 5 października 2007 r. — Giaprakis przeciwko Komitetowi Regionów
   (Sprawa F-106/07)
   (2007/C 297/98)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Stavros Giaprakis (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: M.-A. Lucas)

      Strona pozwana: Komitet Regionów Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 listopada 2006 r. dyrektora administracyjnego Komitetu Regionów w sprawie zwrotu kwot wypłaconych skarżącemu z tytułu współczynnika korygującego w odniesieniu do części wynagrodzenia przekazanego do Francji od kwietnia 2004 r. do czerwca 2005 r. w wysokości 1 246,06 EUR,

               —

               zasądzenie od Komitetu Regionów kwoty 1 246,06 EUR potrąconych z jego wynagrodzenia, powiększonej o odsetki za zwłokę w wysokości 8 % rocznie od dnia 1 grudnia 2006 r., dnia potrącenia aż do pełnej zapłaty,

               —

               zasądzenie od Komitetu Regionów na jego rzecz kwoty 1 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną mu zaskarżoną decyzją,

               —

               obciążenie Komitetu Regionów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi podobne zarzuty to zarzutów podniesionych w sprawie F-59/07 (1).

      (1)  Dz.U. C 199 z 25.9.2007, str. 51.


title: Sprawa C-336/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 19 lipca 2007 r. — Kabel Deutschland Vertrieb und Service GmbH & Co. KG przeciwko Niedersächsische Landesmedienanstalt für privaten Rundfunk

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 19 lipca 2007 r. — Kabel Deutschland Vertrieb und Service GmbH & Co. KG przeciwko Niedersächsische Landesmedienanstalt für privaten Rundfunk
   (Sprawa C-336/07)
   (2007/C 247/07)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Hannover
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kabel Deutschland Vertrieb und Service GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Niedersächsische Landesmedienanstalt für privaten Rundfunk

      Interwenienci: Norddeutscher Rundfunk, Hamburg oraz 39 innych
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy taki przepis jak § 37 ust. 1 dolnosaksońskiej ustawy o środkach przekazu (Niedersächsisches Mediengesetz) jest zgodny z art. 31 ust. 1 dyrektywy 2002/22/EWG o usłudze powszechnej, jeśli operator sieci kablowej musi wprowadzać do ponad połowy kanałów, które są dostępne i trwale eksploatowane w sposób analogowy w jego sieci, programy — które wprawdzie w odniesieniu do Dolnej Saksonii, a nie całego obszaru — są już rozpowszechniane drogą naziemną zgodnie ze standardem DVB–T?

               2)

               Czy taki przepis jak § 37 ust. 1 dolnosaksońskiej ustawy o środkach przekazu jest zgodny z art. 31 ust. 1 dyrektywy 2002/22/EWG o usłudze powszechnej, jeśli operator sieci kablowej musi wprowadzać programy telewizyjne do jego analogowych sieci kablowych także na obszarze kraju związkowego, na którym użytkownik końcowy tej sieci mógłby w każdym razie odbierać te same programy telewizyjne drogą naziemną zgodnie ze standardem DVB –T za pomocą anteny naziemnej i dekodera?

               3)

               Czy pojęcie „telewizyjne usługi nadawcze” w rozumieniu art. 31 ust. 1 zdanie 1 dyrektywy 2002/22/WE o usłudze powszechnej obejmuje także dostawców oferujących usługi medialne, względnie telemedia, przykładowo telezakupy?

               4)

               Czy taki przepis jak § 37 ust. 2 dolnosaksońskiej ustawy o środkach przekazu jest zgodny z art. 31 ust. 1 dyrektywy 2002/22/EWG o usłudze powszechnej, jeśli w przypadku niedoboru kanałów właściwy organ krajowy musi określić kolejność wnioskodawców, która prowadzi do pełnego zajęcia kanałów, którymi dysponuje operator sieci kablowej?


title: Sprawa T-287/16: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2016 r. – Belgia/Komisja

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/62

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2016 r. – Belgia/Komisja
   (Sprawa T-287/16)
   (2016/C 270/68)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Belgii (przedstawiciele: J.-C. Halleux i M. Jacobs, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów É. Grégoire i J. Mariani)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/417 z dnia 17 marca 2016 r., ponieważ wyłącza ona z finansowania Unii Europejskiej kwotę 9 601 619,00 EUR wydatków poniesionych przez Królestwo Belgii (pozycja budżetowa 6701);

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji w części w jakiej wyłącza z finansowania wspólnotowego kwotę 9 601 619 EUR, w której zawiera się kwota 4 106 470,02 EUR już wcześniej zwrócona EFRG-owi;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty:

               1.

               W ramach zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 31 ust. 1 i art 32 ust. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. 2005, L 209, s. 1), strona skarżąca twierdzi, że Komisja nie wykazała, że wydatki poniesione przez belgijską agencję płatniczą nie były zgodne z prawem wspólnotowym oraz że u podstaw braku odzyskania pomocy i nieprawidłowości miała leżeć nieprawidłowość lub zaniedbanie, które można przypisać Bureau d’intervention et de restitution belge (BIRB) (belgijskiej agencji płatniczej).

               2.

               W ramach zarzutu drugiego, podniesionego tytułem żądania ewentualnego, dotyczącego naruszenie art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 1290/2005 oraz zasady proporcjonalności, strona skarżąca twierdzi, że kwota wyłączona z finansowania nie odzwierciedla stopnia stwierdzonej niezgodności oraz że Komisja nie uwzględniła szkody finansowej poniesionej przez Unię Europejską.


title: Sprawa F-65/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 grudnia 2012 r. — Mata Blanco przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs wewnętrzny COM/INT/OLAF/09/AD10 — Zwalczanie nadużyć finansowych — Odpowiednie kompetencje EPSO i komisji konkursowej — Testy wstępne nadzorowane przez komisję konkursową — Egzamin ustny — Naruszenie warunków ogłoszenia o konkursie — Rozpiętość ocen — Kryteria oceny — Równe traktowanie kandydatów — Oczywisty błąd w ocenie — Zasady przejrzystości i dobrej administracji — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/26

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 grudnia 2012 r. — Mata Blanco przeciwko Komisji
   (Sprawa F-65/10) (1)

   (Służba publiczna - Konkurs wewnętrzny COM/INT/OLAF/09/AD10 - Zwalczanie nadużyć finansowych - Odpowiednie kompetencje EPSO i komisji konkursowej - Testy wstępne nadzorowane przez komisję konkursową - Egzamin ustny - Naruszenie warunków ogłoszenia o konkursie - Rozpiętość ocen - Kryteria oceny - Równe traktowanie kandydatów - Oczywisty błąd w ocenie - Zasady przejrzystości i dobrej administracji - Obowiązek uzasadnienia)
   2013/C 46/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: José Manuel Mata Blanco (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Eggers i P. Pecho, pełnomocnicy, a następnie B. Eggers, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Stwierdzenie nieważności decyzji EPSO o niewpisaniu nazwiska skarżącego na liście rezerwy kadrowej w ramach konkursu wewnętrznego „COM/INT/OLAF/09/AD10 — Administratorzy ze specjalizacją w obszarze zwalczania nadużyć finansowych” oraz stwierdzenie nieważności listy rezerwy kadrowej oraz wszystkich decyzji wydanych na jej podstawie.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               José Manuel Mata Blanco pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010, s. 73.


title: Sprawa T-272/16: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2016 r. – Grecja/Komisja

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/53

         Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2016 r. – Grecja/Komisja
   (Sprawa T-272/16)
   (2016/C 270/61)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: G. Kanellopoulos, O. Tsirkinidou, Α. Vasilopoulou i D. Ntourntoureka)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji wykonawczej Komisji z dnia 17 marca 2016 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), notyfikowanej jako dokument nr C(2015) 1509) i opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 22 marca 2016 r., L 75, s. 16:

                           a)

                           w części, w której wyklucza ona z finansowania Unii Europejskiej wydatki w całkowitej wysokości 166 797 866,22 EUR, poniesione z tytułu pomocy bezpośredniej, w latach budżetowych 2012 i 2013, i nakazuje, w szczególności, (1) zryczałtowaną korektę finansową w wysokości 25 % za rok 2012 oraz (2) jednorazową zryczałtowana korektę finansową za rok 2013;

                           b)

                           w części, w której wyklucza ona z finansowania Unii Europejskiej wydatki w całkowitej wysokości 3 880 460,50 EUR, poniesione z tytułu rozwoju obszarów wiejskich, EFRROW oś 1 + 3 – środków przeznaczonych na inwestycje (2007–2013), i nakazuje, w szczególności, (1) zryczałtowaną korektę finansową w wysokości 5 % za lata budżetowe 2010-2013 w odniesieniu do środka pomocy 125 i (2) korektę jednorazową za lata budżetowe 2011-2013;

                           c)

                           w zakresie, w jakim nie wykonuje ona w pełni ostatecznego wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 19 listopada 2015 r. w sprawie T-107/14 i w związku z tym Republice Greckiej nie zostaje niezwłocznie zwrócona kwota 29 366 975,06 EUR; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.
   W szczególności, co się tyczy zryczałtowanej korekty w całkowitej wysokości 166 797 866,22 EUR, dotyczącej wydatków poniesionych tytułem pomocy bezpośredniej niezwiązanej z wielkością produkcji w latach budżetowych 2012 i 2013, Republika Grecka podnosi trzy zarzuty na poparcie żądania stwierdzenia nieważności.
   Zarzut pierwszy podniesiony na poparcie żądania stwierdzenia nieważności w odniesieniu do korekty nałożonej za rok budżetowy 2012 jest oparty na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu postanowień art. 2 ust 3 rozporządzenia nr 796/2004 (1) [i późniejszych przepisów art. 2, lit. c) rozporządzenia nr 1120/2009 (2)].
   Zarzut drugi podniesiony na poparcie żądania stwierdzenia nieważności również w odniesieniu do korekty nałożonej za rok budżetowy 2012 jest oparty na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu wytycznych zawartych w dokumencie VI/5530/1997 i dotyczy spełnienia warunków zastosowania korekty finansowej w wysokości 25 % za 2012 r.; w ramach tego zarzutu zostały też podniesione przekroczenie przez Komisję granic swobodnego uznania przy jednoczesnym naruszeniu zasady proporcjonalności (część A), a także błędne obliczenie korekty finansowej (część B).
   W zarzucie trzecim podniesionym na poparcie żądania stwierdzenia nieważności w odniesieniu do korekty nałożonej za rok 2013 zostało wskazane, że wspomniana korekta jest niezgodna z prawem, nadmierna i sprzeczna, że jest oparta na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu wytycznych zawartych w dokumencie VI/5530/1997 oraz że narusza zasady dobrej administracji, proporcjonalności i ne bis in idem, a także prawo do obrony.
   Ponadto, co się tyczy korekty finansowej dotyczącej rozwoju obszarów wiejskich (EFRROW) oś 1 + 3 – środków przeznaczonych na inwestycje (2007-2013), zostały podniesione cztery zarzuty na poparcie żądania stwierdzenia nieważności.
   W zarzutach czwartym i piątym na poparcie żądania stwierdzenia nieważności w odniesieniu do korekty nałożonej w związku ze środkiem 125 zostały wskazane brak podstawy prawnej i uzasadnienia, a także błąd co do okoliczności faktycznych, ponieważ organ zarządzający w pełni i zgodnie z prawem wykorzystał swoje kompetencje (zarzut czwarty) oraz to, że nałożenie zryczałtowanej korekty finansowej w wysokości 5 % za wydatki poniesione w roku budżetowym 2010 w kwocie 506 480,19 EUR, naruszyło art. 31 rozporządzenia nr 1290/2005 (3), zważywszy, że chodzi o wydatki poniesione ponad dwadzieścia cztery miesiące przed powiadomieniem przez Komisję na piśmie o wynikach kontroli.
   W zarzucie szóstym na poparcie żądania stwierdzenia nieważności w odniesieniu do korekty nałożonej w związku ze środkiem 121 zostało podniesione, że decyzja jest niezgodna z prawem, ponieważ nałożona korekta, a także metoda użyta do jej obliczenia poprzez zastosowanie w drodze analogii art. 63 rozporządzenia nr 809/2014 (4) są sprzeczne z art. 31 rozporządzenia nr 1290/2005 i wytycznymi zawartymi w dokumencie Komisji VI/5530/1997; jej zastosowanie powoduje ponadto skutki nieproporcjonalne w stosunku do stwierdzonych uchybień. Dodatkowo, co się tyczy tego samego środka, w ramach zarzutu siódmego skargi zostały podniesione, brak podstawy prawnej i uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz naruszenie wytycznych zawartych w dokumencie Komisji VI/5530/1997.
   Zarzut ósmy na poparcie żądania stwierdzenia nieważności dotyczy naruszenia art. 266 TFUE w odniesieniu do spoczywającego na Komisji obowiązku podjęcia środków, których wymaga wykonanie wyroku Trybunału Sprawiedliwości, ponieważ Komisja nie zwróciła Republice Greckiej kwoty 29 366 975,06 EUR po wydaniu wyroku Sądu w sprawie T-107/14, a także naruszenia zasad dobrej administracji, pewności prawa i lojalnej współpracy pomiędzy Komisją i państwami członkowskimi.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U. 2004, L 141, s. 18).

      (2)  Rozporządzenie (Komisji (WE) nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz.U. 2009, L 316, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. 2005, L 209, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. 2014, L 227, s. 69).