title: Sprawa T-504/18: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2018 r. – XG / Komisja

text:
               15.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/17

      Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2018 r. – XG / Komisja
      (Sprawa T-504/18)
      (2018/C 373/19)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: XG (przedstawiciele: adwokaci S. Kaisergruber i A. Burghelle-Vernet)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

            w konsekwencji:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 3 lipca 2018 r. przyjętej przez [poufne] (1) Komisja Europejska, o utrzymaniu w mocy odmowy udzielenia skarżącemu dostępu do witryn Komisji;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku właściwości autora zaskarżonego aktu.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 3 decyzji Komisji (UE, Euratom) 2015/443 z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie bezpieczeństwa w Komisji (Dz.U. 2015, L 72, s. 41) (zwanej dalej „decyzją 2015/443”), a także braku podstawy prawnej zaskarżonego aktu.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia praw podstawowych strony skarżącej, w szczególności naruszenia art. 67 TFUE, art. 6 TUE, art. 3 decyzji 2015/443, a także art. 6, 7, 8, 15, 27, 31, 41, 42, 47, 48 i 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Zarzut ten podzielono na trzy części:

                              —

                              część pierwszą, dotyczącą naruszenia prawa do wolności, do życia prywatnego, do ochrony danych osobowych i prawa do swobodnego wykonywania zatrudnienia;

                              —

                              część drugą, dotyczącą naruszenia praw do dobrej administracji, do przejrzystości, do dostępu do dokumentów i skutecznego środka zaskarżenia, a także naruszenia domniemania niewinności i prawa do obrony;

                              —

                              część trzecią, dotyczącą naruszenia zasady proporcjonalności i art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  4.

                  Zarzut czwarty, podnoszony posiłkowo, dotyczący naruszenia art. 296 TFUE, art. 41 ust. 2 karty oraz zasad uzasadnienia formalnego i materialnego jednostronnych aktów. Zarzut ten podzielono na dwie części:

                              —

                              część pierwszą, dotyczącą braku uzasadnienia formalnego zaskarżonego aktu;

                              —

                              część drugą, dotyczącą braku uzasadnienia co do zasady zaskarżonego aktu.

         (1)  Utajnione poufne dane.


title: Sprawa C-423/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 27 czerwca 2018 r. – Südzucker AG / Hauptzollamt Karlsruhe

text:
               15.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/2

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 27 czerwca 2018 r. – Südzucker AG / Hauptzollamt Karlsruhe
      (Sprawa C-423/18)
      (2018/C 373/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Baden-Württemberg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Südzucker AG

         Strona pozwana: Hauptzollamt Karlsruhe

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 3 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 967/2006 (1) należy interpretować w ten sposób, że wskazany w nim termin obowiązuje także dla zmiany dokonanego w odpowiednim terminie powiadomienia o kwocie opłaty za nadwyżkę, która to zmiana wynika z ustalenia ilości nadwyżki cukru podlegającej przypisaniu zmienionego po upływie terminu w następstwie kontroli przeprowadzonej zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 952/2006 (2)?

                  2)

                  Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca:
                  Czy w tym przypadku, gdy zmiana powiadomienia dokonanego w odpowiednim terminie nastąpiła w wyniku ustaleń dokonanych w ramach kontroli, wskazane w wyroku Trybunału z dnia 10 stycznia 2002 r. w sprawie British Sugar, C-101/99, EU:C:2002:7, warunki, w których może być przekroczony termin powiadomienia określony w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2670/81, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 3559/91 (3), obowiązują także dla przekroczenia terminu powiadomienia określonego w art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 967/2006?

                  3)

                  Jeżeli art. 3 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 967/2006 nie znajduje zastosowania do powiadomień zmienionych w następstwie kontroli (zobacz pytanie pierwsze) lub jeżeli są spełnione warunki przekroczenia terminu (zobacz pytanie drugie), czy dla ustalenia terminu, w którym należy powiadomić o zmianie opłaty za nadwyżkę, należy odnieść się do następnego 1 maja czy należy stosować prawo krajowe?

                  4)

                  Jeżeli na pytanie trzecie zostanie udzielona odpowiedź w taki sposób, że nie należy odnosić się ani do następnego 1 maja, ani do prawa krajowego:
                  Czy z ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego, do których należą także zasady proporcjonalności, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, jest zgodne to, że w przypadku takim jak niniejszy powiadomienie o opłacie za nadwyżkę za rok gospodarczy 2007/2008 z powodu czasu trwania kontroli, czasu sporządzenia sprawozdania z kontroli i jego analizy następuje w dniu 20 października 2010 r. bądź w dniu 27 października 2011 r.? Czy w tym kontekście istotne jest to, czy producent cukru zgłosił zastrzeżenia wobec ustalenia nadwyżki?

         (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 967/2006 z dnia 29 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do pozakwotowej produkcji cukru, Dz.U. 2006, L 176, s. 22.

         (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 952/2006 z dnia 29 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do zarządzania rynkiem wewnętrznym cukru oraz systemu kwot, Dz.U. 2006, L 178, s.39.

         (3)  Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3559/91 z dnia 6 grudnia 1991 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2670/81 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące produkcji cukru przewyższającej kwotę, Dz.U. 2006, L 178, s.39.


title: Sprawa T-500/18: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2018 r. – Puma / EUIPO – Destilerias MG (MG PUMA)

text:
               15.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/15

      Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2018 r. – Puma / EUIPO – Destilerias MG (MG PUMA)
      (Sprawa T-500/18)
      (2018/C 373/16)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Trieb i M. Schunke)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Destilerias MG SL (Vilanova i la Geltru, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie unijnego znaku towarowego MG PUMA – zgłoszenie nr 15 108 848

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z 6 czerwca 2018 r. w sprawie R 2019/2017-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed izbą odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-429/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo de Madrid (Hiszpania) w dniu 28 czerwca 2018 r. – Berta Fernández Álvarez, BMM, TGV, Natalia Fernández Olmos i María Claudia Téllez Barragán / Consejería de Sanidad de la Comunidad de Madrid

text:
               15.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/3

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo de Madrid (Hiszpania) w dniu 28 czerwca 2018 r. – Berta Fernández Álvarez, BMM, TGV, Natalia Fernández Olmos i María Claudia Téllez Barragán / Consejería de Sanidad de la Comunidad de Madrid
      (Sprawa C-429/18)
      (2018/C 373/03)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado Contencioso-Administrativo de Madrid.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Berta Fernández Álvarez, BMM, TGV, Natalia Fernández Olmos i María Claudia Téllez Barragán

         Strona pozwana: Consejería de Sanidad de la Comunidad de Madrid

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy prawidłowa jest dokonana przez sąd odsyłający wykładnia Porozumienia ramowego stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70/WE (1) oraz stanowisko, że w przypadku tymczasowego zatrudnienia powódek istnieje nadużycie, jeżeli publiczny pracodawca wykorzystuje różne formy tymczasowego zatrudnienia w celu stałego i ciągłego wykonywania zwykłych obowiązków typowych dla stałego personelu statutowego oraz wyeliminowania braków strukturalnych i zaspokojenia potrzeb, które w rzeczywistości nie są tymczasowe, lecz stałe i ciągłe? Czy z powyższego powodu takie zatrudnienie tymczasowe nie jest uzasadnione w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 lit. a) Porozumienia ramowego jako obiektywny powód w zakresie, w jakim takie stosowanie umów na czas określony jest bezpośrednio sprzeczne z drugim akapitem preambuły Porozumienia ramowego oraz z pkt 6 i 8 postanowień ogólnych wspomnianego Porozumienia, ponieważ nie istnieją okoliczności, które uzasadniałyby takie umowy o pracę na czas określony?

                  2)

                  Czy prawidłowe są dokonana przez sąd odsyłający wykładnia Porozumienia ramowego stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70 oraz zgodne z tą wykładnią stanowisko, że ogłoszenie o tradycyjnym postępowaniu konkursowym, o opisanych cechach, nie jest środkiem równoważnym, ani nie może być uznane za sankcję, gdyż nie jest proporcjonalne do popełnionego nadużycia, ponieważ skutkiem tego ogłoszenia jest zwolnienie tymczasowego pracownika z naruszeniem celów dyrektywy i utrwalenie niekorzystnej sytuacji tymczasowych pracowników statutowych, a także że nie może być ono uznane za skuteczny środek, gdyż nie powoduje żadnego uszczerbku po stronie pracodawcy ani nie pełni żadnej funkcji odstraszającej, z którego to względu nie jest ono zgodne z art. 2 akapit pierwszy dyrektywy 1999/70, ponieważ nie gwarantuje osiągnięcia przez państwo hiszpańskie rezultatów ustalonych w dyrektywie?

                  3)

                  Czy prawidłowe są dokonana przez sąd odsyłający wykładnia art. 2 akapit pierwszy dyrektywy 1999/70 i wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 14 września 2016 r. w sprawie C-16/15 (2) oraz zgodne z tą wykładnią stwierdzenie, że ogłoszenie o postępowaniu konkursowym na warunkach wolnej konkurencji nie stanowi odpowiedniego środka karnego dla ukarania nadużywania kolejnych umów o pracę na czas określony, gdyż w hiszpańskich przepisach brak jest skutecznego i odstraszającego mechanizmu sankcji, który położyłby kres nadużywaniu powoływania członków tymczasowego personelu statutowego, a wspomniane przepisy nie pozwalają na obsadzenie utworzonych stanowisk strukturalnych personelem, który padł ofiarą nadużycia, w związku z czym nadal utrzymuje się niestabilna sytuacja tych pracowników?

                  4)

                  Czy prawidłowa jest dokonana przez sąd odsyłający wykładnia, zgodnie z którą przekształcenie stosunku pracy pracownika tymczasowego, który padł ofiarą nadużycia, w stosunek pracy „na czas nieokreślony, a nie stosunek stały” nie jest skuteczną sankcją, gdyż takiego pracownika można odwołać z uwagi na to, że jego stanowisko zostanie obsadzone w ramach postępowania konkursowego lub zlikwidowane, i z tego powodu nie jest ono zgodne z Porozumieniem ramowym, gdyż nie zapobiega ono nadużywaniu umów o pracę na czas określony, ponieważ nie jest przestrzegany art. 2 akapit pierwszy dyrektywy 1999/70 ze względu na to, że nie gwarantuje ono osiągnięcia przez państwo hiszpańskie rezultatów określonych w tej dyrektywie?
                  W związku z powyższym, należy powtórzyć w niniejszej sprawie następujące pytania, które zostały zawarte we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym z dnia 30 stycznia 2018 r., w postępowaniu uproszczonym nr 193/2017 (3) prowadzonym przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo n.o 8 de Madrid (sąd administracyjny nr 8 w Madrycie, Hiszpania):

                  5)

                  Czy w przypadku stwierdzenia przez sąd odsyłający nadużycia przy zawieraniu kolejnych umów o świadczenie usług w SERMAS z osobą o statucie podstawowym w sektorze publicznym w celu tymczasowego obsadzenia stanowiska, służącego zaspokojeniu stałych i strukturalnych potrzeb świadczenia usług wykonywanych przez stały personel statutowy, w sytuacji, gdy w krajowym porządku prawnym nie istnieje żaden skuteczny i odstraszający środek karania za tego rodzaju nadużycia i usuwania skutków naruszeń przepisów prawa wspólnotowego, klauzula 5 Porozumienia ramowego załączonego do dyrektywy 1999/70/WE powinna być interpretowana w ten sposób, że zobowiązuje sąd odsyłający do powzięcia skutecznych i odstraszających środków, które zapewnią effet utile (skuteczność) Porozumienia ramowego, a co za tym idzie, do karania za takie nadużycia i usuwania konsekwencji naruszeń wspomnianego przepisu dyrektywy europejskiej, pozostawiając bez zastosowania przepis krajowy, który by to uniemożliwiał?
                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej i jak wskazuje Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w pkt 41 swojego wyroku z dnia 14 września 2016 r. w sprawach połączonych C-184/15 i C-197/15 (4):
                  Czy zgodne z celami dyrektywy 1999/70, jako środek mający na celu zapobieganie nadużyciom i karanie za nie w kolejnych tymczasowych stosunkach pracy oraz usuwanie skutków naruszeń prawa Unii, byłoby przekształcenie tymczasowego stosunku statutowego zawartego w celu tymczasowego obsadzenia stanowiska/wykonania prac doraźnych/zastępstwa w stały stosunek statutowy, niezależnie od tego, czy byłoby to uznanie za stałego pracownika publicznego, czy też za pracownika zatrudnionego na czas nieokreślony, przy zachowaniu tej samej stabilności zatrudnienia, co u porównywalnych stałych pracowników statutowych, z uwagi na to, że na podstawie przepisów krajowych całkowicie zabronione jest w sektorze publicznym przekształcanie w umowę o pracę na czas nieokreślony kolejnych umów o pracę na czas określony w tym sektorze w sytuacji, gdy nie ma innego skutecznego środka mającego na celu zapobieganie i, w stosownych przypadkach, karanie nadużywania kolejnych umów o pracę na czas określony?

                  6)

                  Czy w przypadku nadużyć przy zawieraniu kolejnych tymczasowych stosunków pracy przekształcenie tymczasowego stosunku statutowego w celu obsadzenia tymczasowego stanowiska w stosunek pracy na czas nieokreślony lub stały można uznać za zgodne z celami dyrektywy 1999/70 i jej Porozumieniem ramowym wyłącznie wtedy, gdy tymczasowy pracownik statutowy, który padł ofiarą nadużyć, ma takie same i identyczne warunki zatrudnienia, co stały personel statutowy (w zakresie ochrony socjalnej, awansów zawodowych, obsadzania stanowisk, kształcenia zawodowego, urlopów okolicznościowych, statusu administracyjnego, licencji i zezwoleń, prawa do emerytury oraz ustania zatrudnienia, jak również uczestnictwa w konkursach organizowanych w celu obsadzenia wolnych stanowisk i awansu zawodowego), zgodnie z zasadami trwałości i nieusuwalności, ze wszystkimi prawami i obowiązkami związanymi z systemem ochrony równości w porównaniu ze stałymi pracownikami statutowymi?

                  7)

                  Biorąc pod uwagę, w stosownym przypadku, istnienie nadużycia wynikającego z zatrudnienia na czas określony, mającego na celu zaspokojenie stałych potrzeb bez obiektywnego powodu, które to zatrudnienie jest niezwiązane z pilną i konieczną potrzebą stanowiącą jego uzasadnienie, i zważywszy, że w prawie krajowym nie ma jakichkolwiek sankcji lub skutecznych ograniczeń, czy byłaby zgodna z celami realizowanymi przez dyrektywę 1999/70, jako środek zapobiegający nadużyciom i usuwający skutki naruszenia prawa Unii, w przypadku, gdy pracodawca nie zatrudnia pracownika na czas nieokreślony, odprawa porównywalna z odprawą z tytułu bezprawnego rozwiązania stosunku pracy, rozumiana jako odpowiednia, proporcjonalna, skuteczna i odstraszająca sankcja?

         (1)  Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), (Dz.U. 1999, L 175, s. 43).

         (2)  Wyrok z dnia 14 września 2016 r., Pérez López (C-16/15, EU:C:2016:679).

         (3)  Sprawa C-103/18, Sánchez Ruiz.

         (4)  Wyrok z dnia 14 września 2016 r., Martínez Andrés i Castrejana López (C-184/15 i C-197/15, EU:C:2016:680).


title: Sprawa T-671/16: Wyrok Sądu z dnia 5 września 2018 r. – Villeneuve/Komisja (Służba publiczna – Zatrudnienie – Konkurs otwarty – Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/303/15 (AD 7) – Sprawdzanie przez EPSO warunków dopuszczenia do konkursu – Doświadczenie zawodowe krótsze od wymaganego minimum – Charakter kontroli warunku dopuszczenia związanego z doświadczeniem zawodowym – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie popełniony przez komisję konkursową – Równość traktowania)

text:
               15.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/11

      Wyrok Sądu z dnia 5 września 2018 r. – Villeneuve/Komisja
      (Sprawa T-671/16) (1)

      ((Służba publiczna - Zatrudnienie - Konkurs otwarty - Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/303/15 (AD 7) - Sprawdzanie przez EPSO warunków dopuszczenia do konkursu - Doświadczenie zawodowe krótsze od wymaganego minimum - Charakter kontroli warunku dopuszczenia związanego z doświadczeniem zawodowym - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie popełniony przez komisję konkursową - Równość traktowania))
      (2018/C 373/11)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Vincent Villeneuve (Montpellier, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie na podstawie art. 270 TFUE mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej z dnia 5 listopada 2015 r. odrzucającej kandydaturę skarżącego w konkursie otwartym przeprowadzanym w oparciu o świadectwa posiadanych kwalifikacji oraz egzaminy EPSO/AD/303/15 – Współpraca na rzecz rozwoju i zarządzanie pomocą dla państw spoza UE (AD 7).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Vincent Villeneuve zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 419 z 14.11.2016.


title: Sprawa C-431/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Zaragoza (Hiszpania) w dniu 29 czerwca 2018 r. – María Pilar Bueno Ruiz, Zurich Insurance PL, Sucursal de España / Irene Conte Sánchez

text:
               15.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Zaragoza (Hiszpania) w dniu 29 czerwca 2018 r. – María Pilar Bueno Ruiz, Zurich Insurance PL, Sucursal de España / Irene Conte Sánchez
      (Sprawa C-431/18)
      (2018/C 373/04)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Audiencia Provincial de Zaragoza

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: María Pilar Bueno Ruiz, Zurich Insurance PL, Sucursal de España

         Strona pozwana: Irene Conte Sánchez

         Pytania prejudycjalne

      [C]zy wykładnia włączająca w zakres obowiązkowego ubezpieczenia szkody spowodowane przez niebezpieczeństwo stwarzane przez wyciek płynów z pojazdu na miejsce parkingowe, na którym pojazd jest zaparkowany, lub przy wykonywaniu manewrów parkowania, na prywatnym miejscu garażowym znajdującym się na terenie wspólnoty właścicieli, wobec użytkowników będących osobami trzecimi z tej wspólnoty jest niezgodna z art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (1)?

         (1)  Dz.U. 2009 L 263, s. 11.


title: Sprawa T-418/18: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2018 r. – PT / Europejski Bank Inwestycyjny (EBI)

text:
               15.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/11

      Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2018 r. – PT / Europejski Bank Inwestycyjny (EBI)
      (Sprawa T-418/18)
      (2018/C 373/12)
      Język postępowania: szwedzki

         Strony

         Strona skarżąca: PT (przedstawiciel: adwokat E. Nordh)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EBI z dnia 4 kwietnia 2018 r. o rozwiązaniu stosunku pracy ze stroną skarżącą;

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania na rzecz strony skarżącej za poniesioną w jej ocenie szkodę oszacowaną na 2 240,31 EUR, a także zadośćuczynienia za krzywdę oszacowaną na 50 000,00 EUR;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony

                              —

                              Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie pozwoliła jej bronić się w możliwie najlepszych warunkach przed stawianymi jej oskarżeniami. Strona skarżąca twierdzi, że zostało naruszone jej prawo do dobrej administracji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący popełnienia oczywistych błędów w decydującej ocenie

                              —

                              Strona skarżąca podnosi, że w kontekście naruszenia jej prawa do obrony strona pozwana popełniła również kilka oczywistych błędów w decydującej ocenie.


title: Sprawa T-517/18: Skarga wniesiona w dniu 3 września 2018 r. – Zott / EUIPO – TSC Food Products (Wypieki)

text:
               15.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/19

      Skarga wniesiona w dniu 3 września 2018 r. – Zott / EUIPO – TSC Food Products (Wypieki)
      (Sprawa T-517/18)
      (2018/C 373/22)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Zott SE & Co. KG (Mertingen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci E. Schalast, R. Lange i C. Böhler)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: TSC Food Products GmbH (Wels, Austria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 2487983–0001

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 czerwca 2018 r. w sprawie R 1341/2017-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 4 w związku z art. 6 ust. 1 i art. 7 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-619/18: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2018 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/30

      Skarga wniesiona w dniu 2 października 2018 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
      (Sprawa C-619/18)
      (2018/C 427/39)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: K. Banks, H. Krämer, S. Kaleda, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że obniżając wiek przejścia w stan spoczynku sędziów Sądu Najwyższego i stosując go do sędziów powołanych do Sądu Najwyższego przed dniem 3 kwietnia 2018 r., a także przyznając Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej dyskrecjonalne prawo do przedłużenia czynnej służby sędziów Sądu Najwyższego, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  —

                  obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Po pierwsze, Komisja utrzymuje, że przepisy ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, obniżające wiek przejścia w stan spoczynku urzędujących sędziów, powołanych do Sądu Najwyższego przed dniem wejścia w życie tej ustawy (dniem 3 kwietnia 2018 r.), naruszają zasadę nieusuwalności sędziów.
      Po drugie, Komisja utrzymuje, że przepisy ustawy o Sądzie Najwyższym, przyznające Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej dyskrecjonalne prawo do przedłużenia czynnej służby sędziów Sądu Najwyższego, naruszają zasadę niezawisłości sędziowskiej.


title: Sprawa T-589/18: Skarga wniesiona w dniu 1 października 2018 r.– Vins el Cep / EUIPO – Rotkäppchen-Mumm Sektkellereien (MIM NATURA)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/96

      Skarga wniesiona w dniu 1 października 2018 r.– Vins el Cep / EUIPO – Rotkäppchen-Mumm Sektkellereien (MIM NATURA)
      (Sprawa T-589/18)
      (2018/C 427/126)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Vins el Cep, SL (Sant Sadurní d’Anoia, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Vázquez Salleras i G. Ferrer Gonzalvez)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Rotkäppchen-Mumm Sektkellereien GmbH (Eltville, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy MIM NATURA – zgłoszenie nr 15 322 761

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lipca 2018 r. w sprawie R 2270/2017-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie skargi na zaskarżoną decyzję;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-150/17: Wyrok Sądu z dnia 4 października 2018 r. – Asolo/EUIPO – Red Bull (FLÜGEL) ({Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy FLÜGEL — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe…VERLEIHT FLÜGEL i RED BULL VERLEIHT FLÜÜÜGEL — Względne podstawy odmowy rejestracji — Utrata roszczenia w wyniku tolerowania — Artykuł 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 61 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa towarów — Artykuł 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001] — Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001]})

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/52

      Wyrok Sądu z dnia 4 października 2018 r. – Asolo/EUIPO – Red Bull (FLÜGEL)
      (Sprawa T-150/17) (1)

      ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy FLÜGEL - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe…VERLEIHT FLÜGEL i RED BULL VERLEIHT FLÜÜÜGEL - Względne podstawy odmowy rejestracji - Utrata roszczenia w wyniku tolerowania - Artykuł 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 61 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa towarów - Artykuł 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001] - Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001]})
      (2018/C 427/67)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Asolo LTD (Limassol, Cypr) (przedstawiciele: adwokaci W. Pors i N. Dorenbosch)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: M. Capostagno, A. Folliard-Monguiral i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Red Bull GmbH (Fuschl am See, Austria) (przedstawiciele: adwokaci A. Renck i S. Petivlasova)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 listopada 2016 r. (sprawa R 282/2015-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Red Bull a Asolo.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 17 listopada 2016 r. (sprawa R 282/2015-5) w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień dotyczącej unieważnienia prawa do słownego unijnego znaku towarowego FLÜGEL w odniesieniu do towarów będących „napojami alkoholowymi (z wyjątkiem piwa)” i „esencjami alkoholowymi; ekstraktami alkoholowymi; alkoholowymi ekstraktami owocowymi”, należących do klasy 33 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  EUIPO i Red Bull GmbH pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Asolo Ltd.

         (1)  Dz.U. C 129 z 24.4.2017.


title: Sprawa T-590/18: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2018 r. – Antonakopoulos / Parlament

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/97

      Skarga wniesiona w dniu 2 października 2018 r. – Antonakopoulos / Parlament
      (Sprawa T-590/18)
      (2018/C 427/127)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Leonidas Antonakopoulos (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji o zawieszeniu go w pełnieniu obowiązków;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, naruszenia prawa do obrony i zasady dobrej administracji, ponieważ nie został on wysłuchany przez administrację, zanim wydała decyzję, mimo że wysłuchanie było możliwe bez szkody dla interesu dochodzenia ani służby.

                  2.

                  Zarzut drugi, naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ zarzut poważnego przewinienia służbowego, na którym oparto zaskarżoną decyzję, jest lakoniczny, mętny, nie jest uzasadniony ani poparty precyzyjnymi informacjami ukazującymi istnienie wystarczających podejrzeń, mogących prowadzić do wniosku, że skarżący dopuścił się uchybień obowiązków wynikających z regulaminu pracowniczego.

                  3.

                  Zarzut trzeci, naruszenia zasady proporcjonalności, ponieważ administracja mogła podjąć mniej dotkliwe środki, spełniające jednocześnie wymogi dochodzenia.

                  4.

                  Zarzut czwarty, naruszenia obowiązku staranności, ponieważ, po pierwsze, administracja nie zestawiła wagi interesów skarżącego z interesem służby, a w szczególności tego, że skarżący pracuje dla Parlamentu od niemal 30 lat, ma znakomite stosunki z przełożonymi i daje podstawy do bardzo dobrych sprawozdań z oceny, a po drugie, że ta decyzja, która została szybko nagłośniona w mediach, uderza w jego osobowość i dobre imię.


title: Sprawa T-186/17: Wyrok Sądu z dnia 3 października 2018 r. – Unipreus / EUIPO – Wallapop (wallapop) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego wallapop — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy wala w — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Podobieństwo usług)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/53

      Wyrok Sądu z dnia 3 października 2018 r. – Unipreus / EUIPO – Wallapop (wallapop)
      (Sprawa T-186/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego wallapop - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy wala w - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Podobieństwo usług)
      (2018/C 427/68)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Unipreus, SL (Lleida, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat C. Rivadulla Oliva)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Bernabeu, D. Gája i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Wallapop, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci X. Fàbrega Sabaté i J. Sánchez Sánchez-Crespo)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 stycznia 2017 r. (sprawa R 2350/2015-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Unipreus a Wallapop.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 stycznia 2017 r. w zakresie, w jakim uznano w niej, że usługi rozpatrywane w sprawie R 2350/2015-5 są różne.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Unipreus, SL.

                  4)

                  Wallapop, SL, pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 161 z 22.5.2017.


title: Sprawa C-483/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Opolu (Polska) w dniu 24 lipca 2018 r. – Profi Credit Polska S.A. z siedzibą w Bielsku- Białej przeciwko OH

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Opolu (Polska) w dniu 24 lipca 2018 r. – Profi Credit Polska S.A. z siedzibą w Bielsku- Białej przeciwko OH
      (Sprawa C-483/18)
      (2018/C 427/11)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Opolu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Profi Credit Polska S.A. z siedzibą w Bielsku- Białej

         Strona pozwana: OH

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przepisy dyrektywy 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1), zwłaszcza art. 3 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 oraz przepisy dyrektywy 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (2), zwłaszcza art. 22 ust. 3, należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie takiemu rozumieniu przepisów art. 10 w związku z art. 17 ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 r. prawo wekslowe, które nie pozwala na działanie sądowi z urzędu w sytuacji, gdy ma on silne i uzasadnione przekonanie oparte na materiałach niepochodzących od stron sprawy, że umowa stanowiąca źródło stosunku podstawowego jest przynajmniej częściowo nieważna, a powód dochodzi swojego roszczenia z weksla in blanco, pozwany zaś nie zgłasza zarzutów i zachowuje się biernie?

         (1)  Dz.U. L 95, s. 29; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 002 P. 288 – 293

         (2)  Dz.U. L 133, s. 66


title: Sprawa T-219/17: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2018 r. – M J Quinlan & Associates / EUIPO – Intersnack Group (Kształt kangura) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Trójwymiarowy znak towarowy tworzony przez kształt kangura — Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001] — Dowód rzeczywistego używania — Charakter używania)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/54

      Wyrok Sądu z dnia 27 września 2018 r. – M J Quinlan & Associates / EUIPO – Intersnack Group (Kształt kangura)
      (Sprawa T-219/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Trójwymiarowy znak towarowy tworzony przez kształt kangura - Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001] - Dowód rzeczywistego używania - Charakter używania)
      (2018/C 427/69)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: M J Quinlan & Associates Pty Ltd (Hope Island, Queensland, Australia) (przedstawiciele: adwokaci M. Freiherr von Welser i A. Bender)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: A. Söder i D. Hanf, pełnomocnicy)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Intersnack Group GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Lampel, J. Heidenreich i M. Pfaff)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 stycznia 2017 r. (sprawa R 218/2016-2) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między M J Quinlan & Associates Pty a Intersnack Group.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  M J Quinlan & Associates Pty Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 178 z 6.6.2017.


title: Sprawa T-715/17: Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2018 r. – Hermann Biederlack / EUIPO (Feeling home) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Feeling home — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/74

      Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2018 r. – Hermann Biederlack / EUIPO (Feeling home)
      (Sprawa T-715/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Feeling home - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2018/C 427/99)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Hermann Biederlack GmbH & Co. KG (Greven, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Seifried)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Söder, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 czerwca 2017 r. (sprawa R 252/2017-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Feeling home jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Hermann Biederlack GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 412 z 4.12.2017.


title: Sprawa T-854/16: Wyrok Sądu z dnia 20 listopada 2018 r. – Barata/Parlament Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Postępowanie w sprawie awansu za 2015 r. – Procedura certyfikacji – Wykluczenie z ostatecznej listy urzędników upoważnionych do wzięcia udziału w programie kształcenia – Artykuł 45a regulaminu pracowniczego – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie – Równość traktowania – Prawo do obrony

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/39

      Wyrok Sądu z dnia 20 listopada 2018 r. – Barata/Parlament
      (Sprawa T-854/16) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2015 r. - Procedura certyfikacji - Wykluczenie z ostatecznej listy urzędników upoważnionych do wzięcia udziału w programie kształcenia - Artykuł 45a regulaminu pracowniczego - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Równość traktowania - Prawo do obrony)
      (2019/C 25/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: João Miguel Barata (Evere, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci G. Pandey, D. Rovetta oraz J. Grayston, solicitor)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: D. Nessaf i Í. Ní Riagáin Düro, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE, zmierzająca do stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Parlamentu z dnia 29 stycznia 2016 r. i decyzji potwierdzającej z dnia 29 marca 2016 r. o niewpisaniu skarżącego na listę urzędników upoważnionych do udziału w 2015 r. w programie szkoleń w ramach procedury certyfikacji w 2015 r., po drugie, decyzji oddalającej zażalenie z dnia 25 sierpnia 2016 r., po trzecie, ogłoszenia o konkursie wewnętrznym 2015/023, rozpowszechnionego wśród personelu w dniu 18 września 2015 r., i po czwarte, projektu listy urzędników wybranych do udziału w rozpatrywanym programie szkoleniowym.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  João Miguel Barata zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 38 z 6.2.2017.


title: Sprawa C-580/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-41/17, Lotte Co. Ltd przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 18 września 2018 r. przez Nestlé Unternehmungen Deutschland GmbH

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/15

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-41/17, Lotte Co. Ltd przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 18 września 2018 r. przez Nestlé Unternehmungen Deutschland GmbH
      (Sprawa C-580/18 P)
      (2019/C 25/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Nestlé Unternehmungen Deutschland GmbH (przedstawiciel: Dr. A. Jaeger-Lenz, Rechtsanwältin, C. Elkemann, Rechtsanwältin, Dr. A. Lambrecht, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Lotte Co. Ltd, Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sadu (dziewiąta izba) z dnia 12 lipca 2018 r. (T-41/17) i oddalenie skargi na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 28 października 2016 r. (sprawa R 050/016–5);

                  —

                  posiłkowo po uchyleniu wyroku Sądu przekazanie mu sprawy celem ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie skarżącej (Lotte Co. Ltd) kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi następujące zarzuty:

                  1.

                  Sąd błędnie skorzystał z przysługującej mu na podstawie art. 65 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 (1) kompetencji o charakterze reformatoryjnym, mimo że Izba Odwoławcza nie dokonała wystarczających ustaleń o charakterze faktycznym w odniesieniu do częstości i trwałości używania znaku. Było to niekorzystne dla interesów wnoszącej odwołanie, ponieważ ustalenia Sądu nie były wystarczające i nie uwzględniały istotnych dowodów. Gdyby odpowiednie ustalenia zostały dokonane już przez Izbę Odwoławczą, skarżąca mogłaby je podważyć we wniesionej do Sądu skardze.

                  2.

                  Sąd oparł swoją ocenę „rzeczywistego używania” w rozumieniu art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 w znacznej mierze na fakcie, że obroty dowiedzione za pomocą faktur są zbyt niskie w porównaniu z obrotami wynikającymi z oświadczenia złożonego pod przysięgą. Sąd powinien jednak stwierdzić przynajmniej obiektywnie reprezentacyjne dla danej branży możliwości produkcyjne i dystrybucyjne. Z punktu widzenia zakresu używania rzeczywiste subiektywne warunki poszczególnych przedsiębiorstw nie powinny odgrywać żadnej roli. Dodatkowo używanie znaku towarowego należy uznać za rzeczywiste, nawet jeżeli nie jest istotne pod względem ilościowym; nie istnieją konkretnie określone progi minimalne. Nie należy przeprowadzać oceny strategii handlowej i komercjalnego sukcesu danego towaru. Istotne jest jedynie to, czy dochodzi do czysto symbolicznego używania.

                  3.

                  Sąd dokonał także błędnej pod względem prawnym wykładni kryterium „rzeczywistego używania” zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ oparł się, dokonując uproszczenia, na wielkości całego rynku, z pominięciem charakterystycznych dla danej branży zdolności produkcyjnych i dystrybucyjnych oraz stopnia dywersyfikacji przedsiębiorstwa na konkretnym rynku.

                  4.

                  Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne dotyczące rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego, ponieważ pominął zawarte w oświadczeniu złożonym pod przysięgą decydujące informacje dotyczące trwałości w czasie używania tego znaku.

                  5.

                  Okoliczność, że Sąd przy dokonywaniu oceny używania pozwalającego na utrzymanie praw do znaku oparł się na subiektywnych okolicznościach dotyczących licencjobiorcy wnoszącej odwołanie, a w szczególności na rozmiarze działalności oraz zdolności produkcyjnej i dystrybucyjnej tego licencjobiorcy, narusza ogólną zasadę równego traktowania.

                  6.

                  Naruszenie ogólnej zasady równego traktowania wynika także z tego, że Sąd odbiegł od wcześniejszych wyroków Sądu i Trybunału, w których Sąd i Trybunał uznały istnienie rzeczywistego używania w podobnych przypadkach.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (wersja skodyfikowania) (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).


title: Sprawa T-672/18: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2018 r. – Pyke / EUIPO – Paglieri (CLIOMAKEUP)

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/50

      Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2018 r. – Pyke / EUIPO – Paglieri (CLIOMAKEUP)
      (Sprawa T-672/18)
      (2019/C 25/65)
      Język skargi: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Pyke Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, F. Rossi, N. Parrotta i R. Perotti)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Paglieri SpA (Alessandria, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „CLIOMAKEUP” – zgłoszenie nr 11 698 446

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 sierpnia 2018 r. w sprawie R 2675/2017-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

                  —

                  obciążenie Paglieri kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/100.


title: Sprawa T-674/18: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2018 r. – Vattenfall Europe Nuclear Energy / Komisja

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/51

      Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2018 r. – Vattenfall Europe Nuclear Energy / Komisja
      (Sprawa T-674/18)
      (2019/C 25/66)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Vattenfall Europe Nuclear Energy (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Karpenstein i R. Sangi)

         Strona pozwana: s

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności pisma Komisji Europejskiej z dnia 4 lipca 2018 r. w postępowaniu w sprawie pomocy państwa SA.51169 (2018/PN) – 16. Atomgesetz-Änderungsgesetz (16. ustawa o zmianie ustawy o energii atomowej, „16. AtG-Novelle”);

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE (w związku z art. 108 ust. 3 TFUE)

                              —

                              Skarżąca twierdzi, że zaskarżone pismo narusza art. 107 ust. 1 w związku z art. 108 ust. 3 TFUE, ponieważ – jeżeli miałoby być wiążące – zwalnia krajową ustawę o odszkodowaniach z obowiązku zgłoszenia pomocy państwa, chociaż na mocy tej ustawy konkurent skarżącej, który zgodnie z wyrokiem Bundesverfassungsgericht (federalnego trybunału konstytucyjnego) nie jest uprawniony do odszkodowania, uzyskuje selektywną korzyść ze środków państwowych.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (1)

                              —

                              Skarżąca twierdzi, że w wypadku gdy państwo członkowskie uważa, że wprowadzony przezeń środek nie stanowi pomocy państwa, rozporządzenie 2015/1589 przewiduje przyjęcie formalnej decyzji na podstawie art. 288 TFUE, jeżeli na podstawie wstępnego badania Komisja stwierdzi, że zgłoszony środek nie stanowi pomocy państwa. Zaskarżone pismo narusza te wymogi.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s.9).


title: Sprawy połączone C-626/15 i C-659/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 grudnia 2018 r. – Komisja Europejska / Rada Unii Europejskiej (C-626/15), Komisja Europejska / Rada Unii Europejskiej (C-659/16) Skarga o stwierdzenie nieważności – Decyzja Komitetu Stałych Przedstawicieli (Coreper) – Decyzja zatwierdzająca przedłożenie organowi międzynarodowemu dokumentu do dyskusji – Dopuszczalność – Akt zaskarżalny – Wyłączna, dzielona lub uzupełniająca kompetencja Unii Europejskiej – Wyłączna reprezentacja Unii w organie międzynarodowym lub zaangażowanie państw członkowskich po stronie Unii – Zachowanie morskich zasobów biologicznych – Rybołówstwo – Ochrona środowiska naturalnego – Badania naukowe – Morskie obszary chronione (MPA) – Układ Antarktyczny – Konwencja o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki – Morze Weddella i Morze Rossa

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 grudnia 2018 r. – Komisja Europejska / Rada Unii Europejskiej (C-626/15), Komisja Europejska / Rada Unii Europejskiej (C-659/16)
      (Sprawy połączone C-626/15 i C-659/16) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja Komitetu Stałych Przedstawicieli (Coreper) - Decyzja zatwierdzająca przedłożenie organowi międzynarodowemu dokumentu do dyskusji - Dopuszczalność - Akt zaskarżalny - Wyłączna, dzielona lub uzupełniająca kompetencja Unii Europejskiej - Wyłączna reprezentacja Unii w organie międzynarodowym lub zaangażowanie państw członkowskich po stronie Unii - Zachowanie morskich zasobów biologicznych - Rybołówstwo - Ochrona środowiska naturalnego - Badania naukowe - Morskie obszary chronione (MPA) - Układ Antarktyczny - Konwencja o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki - Morze Weddella i Morze Rossa)
      (2019/C 25/02)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         (C-626/15)

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, E. Paasivirta i C. Hermes, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Westerhof Löfflerová, R. Liudvinaviciute-Cordeiro i M. Simm, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze, J. Möller, K. Stranz i S. Eisenberg, pełnomocnicy), Republika Grecka (przedstawiciele: G. Karipsiadis i K. Boskovits, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. A. Sampol Pucurull, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciele: F. Fize, D. Colas, G. de Bergues i B. Fodda, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Gijzen, M. Bulterman i M. Noort, pełnomocnicy), Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo i M. L. Duarte, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciel: J. Heliskoski, pełnomocnik), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk, C. Meyer-Seitz, U. Persson, N. Otte Widgren, L. Zettergren i L. Swedenborg, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: C. Brodie, pełnomocnik, wspierana przez J. Holmesa, QC)

         (C-659/16)

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, E. Paasivirta i C. Hermes, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Westerhof Löfflerová, R. Liudvinaviciute-Cordeiro i M. Simm, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Belgii (przedstawiciele: J. Van Holm, C. Pochet i L. Van den Broeck, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze, J. Möller i S. Eisenberg, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. A. Sampol Pucurull, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas i B. Fodda, pełnomocnicy), Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: D. Holderer, pełnomocnik), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: B. Koopman, M. Bulterman i M. Noort, pełnomocnicy), Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo i L. Medeiros, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciel: J. Heliskoski, pełnomocnik), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk, C. Meyer-Seitz, H. Shev i L. Zettergren, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: C. Brodie i G. Brown, pełnomocnicy, wspierane J. Holmesa, QC, i J. Gregory’ego, barrister)

         Sentencja

                  1)

                  Skargi zostają oddalone.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Królestwo Belgii, Republika Federalna Niemiec, Republika Grecka, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Wielkie Księstwo Luksemburga, Królestwo Niderlandów, Republika Portugalska, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.

         Dz.U. C 38 z 6.2.2017.


title: Sprawa C-648/16: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Reggio Calabria – Włochy) – Fortunata Silvia Fontana / Agenzia delle Entrate – Direzione provinciale di Reggio Calabria Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 273 – Określenie wysokości zobowiązania podatkowego – Ustalanie podstawy opodatkowania metodą indukcyjną – Prawo do odliczenia VAT – Domniemanie – Zasady neutralności podatkowej i proporcjonalności – Prawo krajowe przyjmujące za podstawę obliczenia VAT zakładany obrót

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/3

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Reggio Calabria – Włochy) – Fortunata Silvia Fontana / Agenzia delle Entrate – Direzione provinciale di Reggio Calabria
      (Sprawa C-648/16) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 273 - Określenie wysokości zobowiązania podatkowego - Ustalanie podstawy opodatkowania metodą indukcyjną - Prawo do odliczenia VAT - Domniemanie - Zasady neutralności podatkowej i proporcjonalności - Prawo krajowe przyjmujące za podstawę obliczenia VAT zakładany obrót)
      (2019/C 25/03)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Commissione Tributaria Provinciale di Reggio Calabria

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Fortunata Silvia Fontana

         Strona przeciwna: Agenzia delle Entrate – Direzione provinciale di Reggio Calabria

         Sentencja

      Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz zasady neutralności podatkowej i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych, takich jak będące przedmiotem postępowania głównego, które umożliwiają organowi podatkowemu w razie poważnych rozbieżności między zadeklarowanymi dochodami a dochodami oszacowanymi na podstawie studiów sektorowych posłużenie się metodą indukcyjną, opartą na takich studiach sektorowych, w celu ustalenia kwoty obrotu uzyskanego przez podatnika i w konsekwencji określenia wysokości zobowiązania podatkowego obejmującego zapłatę zaległego podatku od wartości dodanej (VAT), pod warunkiem że przepisy te i ich zastosowanie umożliwiają podatnikowi, z poszanowaniem zasad neutralności podatkowej i proporcjonalności, a także prawa do obrony, zakwestionowanie wyników uzyskanych tą metodą na podstawie ogółu przeciwnych dowodów, którymi on dysponuje, oraz skorzystanie z przysługującego mu prawa do odliczenia zgodnie z przepisami zawartymi w tytule X dyrektywy 2006/112, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 86 z 20.3.2017.


title: Sprawa C-679/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresní soud v Ostravě (Republika Czeska) w dniu 5 listopada 2018 r. – OPR-Finance s.r.o. / GK

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresní soud v Ostravě (Republika Czeska) w dniu 5 listopada 2018 r. – OPR-Finance s.r.o. / GK
      (Sprawa C-679/18)
      (2019/C 25/33)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Okresní soud v Ostravě

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: OPR-Finance s.r.o.

         Strona pozwana: GK

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 8 w związku z art. 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. (1) w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG sprzeciwia się przepisom prawa krajowego, które w razie naruszenia przez kredytodawcę obowiązku zbadania zdolności kredytowej konsumenta przed zawarciem umowy kredytowej przewidują sankcję nieważności umowy połączoną z obowiązkiem dokonania przez konsumenta na rzecz kredytodawcy zwrotu udzielonej kwoty kredytu w terminie odpowiadającym jego możliwościom, przy czym sankcja ta (nieważność umowy kredytowej) aktualizuje się jedynie w przypadku, gdy konsument zażąda tego przed upływem trzyletniego terminu przedawnienia (tzn. podniesie zarzut nieważności umowy)?

                  2)

                  Czy art. 8 w związku z art. 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG przewiduje obowiązek zastosowania z urzędu przez sąd krajowy sankcji ustanowionej w prawie krajowym w razie naruszenia przez kredytodawcę obowiązku zbadania zdolności kredytowej konsumenta (tj. również w przypadku, gdy konsument czynnie tego nie zażąda)?

         (1)  Dz.U. 2008, L 133, s. 66


title: Sprawa C-664/16: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia – Rumunia) – Lucreţiu Hadrian Vădan / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Braşov – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Alba Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuły 167, 168, 178 i 273 – Zakres prawa do odliczenia – Brak faktur – Skorzystanie z opinii biegłego sądowego – Ciężar dowodu w zakresie prawa do odliczenia – Zasady neutralności podatkowej i proporcjonalności

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/4

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia – Rumunia) – Lucreţiu Hadrian Vădan / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Braşov – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Alba
      (Sprawa C-664/16) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 167, 168, 178 i 273 - Zakres prawa do odliczenia - Brak faktur - Skorzystanie z opinii biegłego sądowego - Ciężar dowodu w zakresie prawa do odliczenia - Zasady neutralności podatkowej i proporcjonalności)
      (2019/C 25/04)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Alba Iulia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Lucreţiu Hadrian Vădan

         Strona pozwana: Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Braşov – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Alba

         Sentencja

      Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, a w szczególności jej art. 167, 168, art. 178 lit. a) i art. 179, a także zasady neutralności podatku od wartości dodanej (VAT) i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym podatnik, który nie jest w stanie przedstawić dowodu na kwotę zapłaconego przez niego VAT poprzez przedstawienie faktur lub jakiegokolwiek innego dokumentu, nie może skorzystać z prawa do odliczenia VAT jedynie na podstawie oszacowania wynikającego z opinii biegłego zarządzonej przez sąd krajowy.

         (1)  Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


title: Sprawa T-790/17: Wyrok Sądu z dnia 20 listopada 2018 r. – St. Andrews Links / EUIPO (ST ANDREWS) Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ST ANDREWS – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Pochodzenie geograficzne – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/40

      Wyrok Sądu z dnia 20 listopada 2018 r. – St. Andrews Links / EUIPO (ST ANDREWS)
      (Sprawa T-790/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ST ANDREWS - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Pochodzenie geograficzne - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2019/C 25/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: St. Andrews Links Ltd (St. Andrews, Zjednoczone Królestwa) (przedstawiciel: adwokat B. Hattier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: K. Kompari, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 października 2017 r. (sprawa R 92/2017-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego ST ANDREWS jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  St. Andrews Links Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 42 z 5.2.2018.


title: Sprawa C-646/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Gerona (Hiszpania) w dniu 15 października 2018 r. – OD / Ryanair D.A.C.

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Gerona (Hiszpania) w dniu 15 października 2018 r. – OD / Ryanair D.A.C.
      (Sprawa C-646/18)
      (2019/C 25/22)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Mercantil de Gerona

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: OD

         Strona pozwana: Ryanair D.A.C.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zasada dorozumianego wyboru jurysdykcji, przewidziana i uregulowana w art. 26 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1215/12 (1) wymaga istnienia obiektywnego elementu związku między przedmiotem sporu lub miejscem zamieszkania strony powodowej a sądem, do którego wniesiono pozew?

                  2)

                  Czy przewidziana i uregulowana w art. 26 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 zasada dorozumianego wyboru jurysdykcji wymaga, we wszystkich swych aspektach, dokonania autonomicznej i jednolitej dla wszystkich państw członkowskich wykładni? Czy w związku z tym nie można uzależniać tej wykładni od ograniczeń ustanowionych w państwach członkowskich w drodze zasad regulujących właściwość sądów krajowych, takich jak nieważność wspomnianej zasady dorozumianego wyboru jurysdykcji w postępowaniach, które ze względu na niewielką wartość przedmiotu sporu muszą być prowadzone w ramach procedury uproszczonej zgodnie z hiszpańską Ley de Enjuiciamiento Civil?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2012, L 351, s. 1)


title: Sprawa T-675/18: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2018 r. – Trifolio-M i in. / EFSA

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/52

      Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2018 r. – Trifolio-M i in. / EFSA
      (Sprawa T-675/18)
      (2019/C 25/67)
      Język postępowania: angileski

         Strony

         Strona skarżąca: Trifolio-M GmbH (Lahnau, Niemcy), Oxon Italia SpA (Mediolan, Włochy) oraz Mitsui AgriScience International (Woluwe-Saint-Pierre, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i S. Englebert)

         Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EFSA z dnia 11 września 2018 r. w sprawie wniosków strony skarżącej o zachowanie poufności wniosków z wzajemnej weryfikacji oceny ryzyka stwarzanego przez pestycydy, dotyczącej substancji czynnej azadirachtiny;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 63 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 (1).

                              —

                              strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana dokonała błędnej interpretacji zakresu pojęcia – wymagających poufności informacji zawierających tajemnice przemysłową i handlową oraz z powodu błędnej oceny wniosków strony skarżącej o zachowanie poufności, błędnie zastosowała art. 63 rozporządzenia 1107/2009.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy naruszenia podstawowych zasad prawa EU, ponieważ strona pozwana nie uzasadniła swej decyzji, nie zastosowała się do wymogu jednolitego stosowania prawa EU i nie przestrzegała zasady proporcjonalności.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. 2009 L 309, s. 1).


title: Sprawa C-688/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 6 listopada 2018 r. – postępowanie karne przeciwko TX i UW

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 6 listopada 2018 r. – postępowanie karne przeciwko TX i UW
      (Sprawa C-688/18)
      (2019/C 25/35)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Specializiran nakazatelen syd

         Strony w postępowaniu głównym

      TX i UW

         Pytania prejudycjalne

      Czy prawo oskarżonego do obecności na rozprawie, określone w art. 8 ust. 1 i 2 w związku z motywem 35 i 44 dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)] 2016/343 (1) [z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym], zostanie naruszone, gdy jedną z rozpraw w sprawie karnej przeprowadzono pod nieobecność oskarżonego, a oskarżony został prawidłowo wezwany i powiadomiony o skutkach swojego niestawiennictwa na rozprawie oraz był reprezentowany na rozprawie przez wybranego adwokata – w następujących wypadkach:

                  a)

                  oskarżony nie stawił się z zależnej od niego przyczyny (a mianowicie zdecydował, że nie będzie uczestniczył w tej konkretnej rozprawie);

                  b)

                  oskarżony nie stawił się z niezależnej od niego przyczyny (a mianowicie ze względu na chorobę), a następnie został powiadomiony o przeprowadzonych pod jego nieobecność czynnościach i podjął poinformowaną decyzję:

                              —

                              oświadczając, że nie zaskarża zgodności z prawem tych czynności ze względu na swoje niestawiennictwo na rozprawie i nie żąda powtórzenia ich w jego obecności;

                              —

                              oświadczając, że chce wziąć udział w tych czynnościach, a sąd przeprowadził uzupełniające przesłuchanie wskazanej przez oskarżonego osoby i w pełni umożliwił oskarżonemu uczestniczenie w tym przesłuchaniu[?]

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym, Dz.U. 2016, L 65, s. 1.


title: Sprawa T-791/17: Wyrok Sądu z dnia 20 listopada 2018 r. – St. Andrews Links / EUIPO (ST ANDREWS) Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ST ANDREWS – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Pochodzenie geograficzne – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/41

      Wyrok Sądu z dnia 20 listopada 2018 r. – St. Andrews Links / EUIPO (ST ANDREWS)
      (Sprawa T-791/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ST ANDREWS - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Pochodzenie geograficzne - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2019/C 25/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: St. Andrews Links Ltd (St. Andrews, Zjednoczone Królestwa) (przedstawiciel: adwokat B. Hattier)

         S Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: K. Kompari, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 października 2017 r. (sprawa R 93/2017-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego ST ANDREWS jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  St. Andrews Links Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 42 z 5.2.2018.


title: Sprawa T-678/18: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2018 r. – Società agricola Giusti Dal Col/EUIPO – DMC (GIUSTI WINE)

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/53

      Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2018 r. – Società agricola Giusti Dal Col/EUIPO – DMC (GIUSTI WINE)
      (Sprawa T-678/18)
      (2019/C 25/68)
      Język skargi: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Società agricola Giusti Dal Col Srl (Nervesa della Battaglia, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Pizzigati i A. Mayr)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: DMC Srl (San Vendemiano, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca przed Sądem

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego GIUSTI WINE

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 września 2018 r. w sprawie R 1154/2017-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-831/17: Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – DRH Licensing & Managing / EUIPO – Merck (Flexagil) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy Flexagil – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Artykuł 18 ust. 1 akapit drugi lit. a) i art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Używanie znaku towarowego w postaci różniącej się co do elementów niewpływających na jego charakter odróżniający

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/41

      Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – DRH Licensing & Managing / EUIPO – Merck (Flexagil)
      (Sprawa T-831/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy Flexagil - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 18 ust. 1 akapit drugi lit. a) i art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Używanie znaku towarowego w postaci różniącej się co do elementów niewpływających na jego charakter odróżniający)
      (2019/C 25/53)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: DRH Licensing & Managing AG (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat S. Salomonowitz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: W. Schramek i M. Fischer, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Merck KGaA (Darmstadt, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 października 2017 r. (sprawa R 2043/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między DRH Licensing & Managing a Merck.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  DRH Licensing & Managing AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 52 z 12.2.2018.


title: Sprawa C-689/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Protodikeio Patron (Grecja) w dniu 5 listopada 2018 r. – XT / Elliniko Dimosio

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Protodikeio Patron (Grecja) w dniu 5 listopada 2018 r. – XT / Elliniko Dimosio
      (Sprawa C-689/18)
      (2019/C 25/36)
      Język postępowania: grecki

         Sąd odsyłający

      Dioikitiko Protodikeio Patron (Grecia)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XT

         Strona pozwana: Elliniko Dimosio

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepis art. 44 ust. 1 lit. b) ustawy nr 4111/2013, w brzmieniu obowiązującym w roku budżetowym 2013 (rok 2012), na mocy którego z podatku od towarów luksusowych zwolnieni są właściciele lub posiadacze pojazdów do użytku prywatnego (o pojemności silnika równej lub przekraczającej 1 929 cm3), starszych niż dziesięcioletnie, licząc od roku, w którym zostały one po raz pierwszy dopuszczone do ruchu w Grecji, a nie od roku ich możliwego, wcześniejszego (pierwszego) dopuszczenia do ruchu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, stanowi opłatę o skutku równoważnym do cła pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej w rozumieniu art. 28-30 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie, czy cytowany przepis stanowi wewnętrzny podatek (pośredni) od towarów przywożonych z innych państw członkowskich Unii Europejskiej, wyższy niż podatki stosowane względem podobnych produktów krajowych, na mocy art. 110 tego samego traktatu?


title: Sprawa C-151/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) – Zjednoczone Królestwo) – Swedish Match AB / Secretary of State for Health Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych – Dyrektywa 2014/40/UE – Artykuł 1 lit. c) i art. 17 – Zakaz wprowadzania na rynek wyrobów tytoniowych do stosowania doustnego – Ważność

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/6

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) – Zjednoczone Królestwo) – Swedish Match AB / Secretary of State for Health
      (Sprawa C-151/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych - Dyrektywa 2014/40/UE - Artykuł 1 lit. c) i art. 17 - Zakaz wprowadzania na rynek wyrobów tytoniowych do stosowania doustnego - Ważność)
      (2019/C 25/07)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Swedish Match AB

         Strona przeciwna: Secretary of State for Health

         przy udziale: New Nicotine Alliance

         Sentencja

      Analiza przedstawionego pytania nie wykazała żadnego elementu, który mógłby wpłynąć na ważność art. 1 lit. c) oraz art. 17 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylającej dyrektywę 2001/37/WE.

         (1)  Dz.U. C 161 z 22.5.2017.


title: Sprawa T-679/18: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2018 r. – Showroom/EUIPO – E-Gab (SHOWROOM)

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/53

      Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2018 r. – Showroom/EUIPO – E-Gab (SHOWROOM)
      (Sprawa T-679/18)
      (2019/C 25/69)
      Język skargi: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Showroom sp. z o.o. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel): M. Janicka – Kapłon, radca prawny)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: E-Gab NV (Ternat, Belgia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający spornego znaku towarowego: Strona skarżąca przed Sądem/ Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy SHOWROOM – zgłoszenie nr 11 110 376

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2018 r. w sprawie R 1834/2017-2

         Żądania

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz E-GAB (jeżeli przystąpi do postępowania) kosztami postępowania, w tym także kosztami poniesionymi przez Skarżącego w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem ds. Sprzeciwów Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001.


title: Sprawa C-703/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 12 listopada 2018 r. – Healthspan Limited / Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 12 listopada 2018 r. – Healthspan Limited / Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs
      (Sprawa C-703/18)
      (2019/C 25/37)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      First-tier Tribunal (Tax Chamber)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Healthspan Limited

         Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Jeśli klient zawiera a) umowę zakupu towarów z dostawcą i b) umowę w sprawie wysyłki i doręczenia ze spółką świadczącą usługi doręczenia towarów będącą osobą trzecią (zwaną dalej „spółką świadczącą usługi doręczenia”), to czy towary należy uznawać za dostarczone z miejsca, w którym się one znajdują w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów do klienta, tak że zastosowanie ma zawsze art. 32 (1) (a nie art. 33)?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy towary są transportowane „przez dostawcę lub na jego rzecz” wówczas, gdy klient zawiera umowę ze spółką świadczącą usługi doręczenia i spełniony jest jeden z poniższych warunków, a jeśli tak, to który z nich:

                              a)

                              klient w praktyce nie ma innego wyboru, jak skorzystać ze spółki świadczącej usługi doręczenia;

                              b)

                              klient pozostaje w kontakcie jedynie z dostawcą, a nie ze spółką świadczącą usługi doręczenia;

                              c)

                              dostawca i spółka świadcząca usługi doręczenia uzgadniają opłatę naliczaną przez spółkę świadczącą usługi doręczenia bez udziału klienta;

                              d)

                              dostawca obniża ponoszoną przez klienta opłatę za doręczenie, udzielając rabatu od ceny towarów;

                              e)

                              dostawca pobiera od klienta opłaty za doręczenie i przekazuje je spółce świadczącej usługi doręczenia będącej osobą trzecią;

                              f)

                              warunki umowne określające moment przejścia własności towarów na klienta nie mają sensu pod względem handlowym, ale w praktyce pozostaje to bez znaczenia, ponieważ dostawca pokrywa klientowi wszelkie koszty związane z uszkodzeniem towarów w trakcie doręczania;

                              g)

                              w odniesieniu do opłat za doręczenie w przypadku problemów z pierwotnym doręczeniem:

                                          i)

                                          na podstawie umowy zawartej z klientem dostawca ma obowiązek zwrócić opłaty uiszczone przez klienta;

                                          ii)

                                          na podstawie umowy zawartej z klientem dostawca nie ma obowiązku zwrócić tych opłat, lecz czyni to w praktyce;

                                          iii)

                                          w każdym przypadku to dostawca (a nie spółka świadcząca usługi doręczenia) ponosi koszty związane z tymi zwrotami; lub

                                          iv)

                                          na podstawie umowy zawartej z klientem dostawca ma obowiązek uiścić zarówno koszty wysyłki towarów zastępczych, jak i związaną z nią opłatę za doręczenie; lub

                                          v)

                                          na podstawie umowy zawartej z klientem dostawca ma obowiązek uiścić koszty wysyłki towarów zastępczych, lecz nie ma obowiązku pokrywać kosztów ich doręczenia, lecz czyni to w praktyce?

                  3)

                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie, czy spółka świadcząca usługi doręczenia działa na rzecz dostawcy wówczas, gdy spełniony jest więcej niż jeden z powyższych warunków? Jeśli tak, jakie czynniki należy wziąć pod uwagę i jakie znaczenie należy przypisać każdemu z nich?

                  4)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie lub pytanie trzecie, czy spółka świadcząca usługi doręczenia działa na rzecz dostawcy wówczas, gdy dostawca uczestniczy bezpośrednio lub pośrednio w transporcie lub wysyłce towarów, jak będzie to miało miejsce od 2021 r. na podstawie dyrektywy 2017/2455? Innymi słowy, czy zmiany wprowadzone przez tę dyrektywę stanowią po prostu jaśniejsze ujęcie art. 33 w jego obecnym brzmieniu?

         (1)  Artykuł 32 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa T-680/18: Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2018 r. – SLL Service / EUIPO – Elfa International (LUMIN8)

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/54

      Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2018 r. – SLL Service / EUIPO – Elfa International (LUMIN8)
      (Sprawa T-680/18)
      (2019/C 25/70)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: SLL Service GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Schmitt)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Elfa International AB (Västervik, Szwecja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego LUMIN8 – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 276 543

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 sierpnia 2018 r. w sprawie R 2752/2017-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-704/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 12 listopada 2018 r. – postępowanie karne przeciwko LD, ME, NF, OG, PH i RI

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 12 listopada 2018 r. – postępowanie karne przeciwko LD, ME, NF, OG, PH i RI
      (Sprawa C-704/18)
      (2019/C 25/38)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Specializiran nakazatelen syd

         Strony w postępowaniu głównym

      LD, ME, NF, OG, PH i RI

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, że uprawnia on sąd krajowy do odstąpienia od zastosowania orzeczenia prejudycjalnego wydanego w odniesieniu do toczącego się przed tym sądem postępowania głównego, powołując się na okoliczności faktyczne uwzględnione przez Trybunał przy wydaniu orzeczenia prejudycjalnego?


title: Sprawa C-648/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti (Rumunia) w dniu 17 października 2018 r. – Autoritatea naţională de reglementare în domeniul energiei (ANRE) / Societatea de Producere a Energiei Electrice în Hidrocentrale Hidroelectrica SA

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti (Rumunia) w dniu 17 października 2018 r. – Autoritatea naţională de reglementare în domeniul energiei (ANRE) / Societatea de Producere a Energiei Electrice în Hidrocentrale Hidroelectrica SA
      (Sprawa C-648/18)
      (2019/C 25/23)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Bucureşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Autoritatea naţională de reglementare în domeniul energiei (ANRE)

         Druga strona postępowania: Societatea de Producere a Energiei Electrice în Hidrocentrale Hidroelectrica SA

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 35 TFUE stoi na przeszkodzie wykładni art. 23 ust. 1 i art. 28 lit. c) Legea energiei electrice și a gazelor naturale nr. 123/2012, na podstawie której producenci energii elektrycznej w Rumunii są zobowiązani do prowadzenia obrotu całej ilości wyprodukowanej energii elektrycznej wyłącznie za pośrednictwem konkurencyjnego, scentralizowanego rynku rumuńskiego, biorąc pod uwagę, że istnieje możliwość wywozu energii, lecz nie bezpośrednio, tylko poprzez spółki obrotu?


title: Sprawy połączone T-202/10 RENV II i T-203/10 RENV II: Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – Stichting Woonlinie i in. / Komisja Pomoc państwa – Mieszkalnictwo socjalne – System pomocy przyznawanej na rzecz spółek mieszkalnictwa socjalnego – Pomoc istniejąca – Zobowiązania państwa członkowskiego – Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym – Artykuł 17 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 – Usługa w ogólnym interesie gospodarczym – Artykuł 106 ust. 2 TFUE – Definicja zadań z zakresu usług publicznych

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/31

      Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – Stichting Woonlinie i in. / Komisja
      (Sprawy połączone T-202/10 RENV II i T-203/10 RENV II) (1)

      (Pomoc państwa - Mieszkalnictwo socjalne - System pomocy przyznawanej na rzecz spółek mieszkalnictwa socjalnego - Pomoc istniejąca - Zobowiązania państwa członkowskiego - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Artykuł 17 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 - Usługa w ogólnym interesie gospodarczym - Artykuł 106 ust. 2 TFUE - Definicja zadań z zakresu usług publicznych)
      (2019/C 25/39)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca w sprawie T-202/10 RENV II: Stichting Woonlinie (Woudrichem, Niderlandy), Woningstichting Volksbelang (Wijk bij Duurstede, Niderlandy) i Stichting Woonstede (Ede, Niderlandy) (przedstawiciele: L. Hancher, E. Besselink, J. de Kok, Y. de Vries i F. van Orden, adwokaci)

         Strona skarżąca w sprawie T-203/10 RENV II: Stichting Woonpunt (Maastricht, Niderlandy), Woningstichting Haag Wonen (Haga, Niderlandy) i Stichting Woonbedrijf SWS.Hhvl (Eindhoven, Niderlandy) (przedstawiciele: L. Hancher, E. Besselink, J. de Kok, Y. de Vries i F. van Orden, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Noë i P.J. Loewenthal, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Belgii (przedstawiciele: J.C. Halleux i L. Van den Broeck, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Vereniging van Institutionele Beleggers in Vastgoed, Nederland (IVBN) (Voorburg, Niderlandy) (przedstawiciele: M. Meulenbelt i B. Natens, adwokaci)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C(2009) 9963 wersja ostateczna z dnia 15 grudnia 2009 r. w sprawie pomocy państwa E 2/2005 i N 642/2009 – Niderlandy – Pomoc istniejąca i pomoc specjalna w ramach planów pomocy na rzecz spółek mieszkalnictwa.

         Sentencja

                  1)

                  Skargi zostają oddalone.

                  2)

                  Stichting Woonlinie, Woningstichting Volksbelang i Stichting Woonstede pokrywają własne koszty, koszty poniesione przez Komisję Europejską w sprawach T-202/10, T-202/10 RENV, T-202/10 RENV II, C-133/12 P i C-414/15 P oraz koszty poniesione przez Vereniging van Institutionele Beleggers in Vastgoed, Nederland (IVBN) w sprawach T-202/10, T-202/10 RENV i T-202/10 RENV II.

                  3)

                  Stichting Woonpunt, Woningstichting Haag Wonen i Stichting Woonbedrijf SWS.Hhvl pokrywają własne koszty, koszty poniesione przez Komisję w sprawach T-203/10, T-203/10 RENV, T-203/10 RENV II, C-132/12 P i C-415/15 P oraz koszty poniesione przez IVBN w sprawach T-203/10, T-203/10 RENV i T-203/10 RENV II.

                  4)

                  Królestwo Belgii pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.