title: Sprawa T-145/06: Skarga wniesiona w dniu  18 maja 2006 r.  — Omya przeciwko Komisji

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/32

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2006 r. — Omya przeciwko Komisji
   (Sprawa T-145/06)
   (2006/C 165/64)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Omya AG (Oftringen, Szwajcaria) (Przedstawiciele: C. Ahlborn, C. Berg, Solicitors, C. Pinto Correira, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Komisję Europejską w dniu 8 marca 2006 r. w sprawie COMP/M.3796 — Omya/J.M. Huber PCC;

               —

               stwierdzenie, że koncentracja będąca przedmiotem sprawy COMP/M.3796 — Omya/J.M. Huber PCC powinna zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2006)795 z dnia 8 marca 2006 r. w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw COMP/M.3796, w której na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw (1) zażądano, by skarżąca dostarczyła Komisji prawidłowych i kompletnych informacji na temat przejęcia przez nią działalności J.M. Huber Corporation w zakresie wytrąconego węglanu wapnia (precipitated calcium carbonate) („zaskarżona decyzja”). Na skutek zaskarżonej decyzji harmonogram połączenia przedsiębiorstw został zawieszony i termin wydania ostatecznej decyzji w sprawie zgłoszonej koncentracji został przeniesiony z dnia 31 marca 2006 r. na dzień 28 czerwca 2006 r.
   W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdza, że skarżąca w odpowiedzi na wcześniejsze żądanie udzielenia informacji dostarczyła przynajmniej częściowo nieprawidłowych informacji. Skarżąca twierdzi, że pozostaje to w sprzeczności z wcześniejszym pismem Komisji, w którym uznała ona, że kompletne informacje zostały dostarczone.
   Na poparcie swojego wniosku skarżąca powołuje się na naruszenie art. 11 ust. 1 i 3 rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, ponieważ (i) informacje, których zażądano w zaskarżonej decyzji, nie były konieczne do dokonania oceny koncentracji; (ii) żądane informacje zostały w pełni dostarczone wcześniej oraz (iii) wbrew zasadzie pewności prawa Komisja nie działała niezwłocznie.
   Następnie skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja stanowi nadużycie władzy przez Komisję w świetle art. 11 ust. 3 rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, jako że wydając zaskarżoną decyzję, Komisja miała głównie na celu — zdaniem skarżącej — przedłużenie terminów przewidzianych we wspomnianym powyżej rozporządzeniu aniżeli zebranie koniecznych informacji.
   W końcu skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja zawiodła jej uzasadnione oczekiwania co do tego, że spełniła ona obowiązek udzielenia żądanych informacji i że terminem wydania ostatecznej decyzji w sprawie zgłoszonej koncentracji był dzień 31 marca 2006 r. Zdaniem skarżącej oczekiwania te powstały na skutek wcześniejszego pisma Komisji, w którym uznała ona, że kompletne informacje zostały dostarczone, jak również na skutek późniejszego zachowania Komisji.

      (1)  Rzporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) (Dz.U. 2004 L 24, str. 1).


title: Sprawa T-152/08: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2010 r. — Kido przeciwko OHIM — Amberes (SCORPIONEXO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SCORPIONEXO — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy ESCORPION — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/34

      Wyrok Sądu z dnia 8 września 2010 r. — Kido przeciwko OHIM — Amberes (SCORPIONEXO)
      (Sprawa T-152/08) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SCORPIONEXO - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy ESCORPION - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
      (2010/C 288/64)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Kido Industrial Ltd (Yangcheon-gu, Korea) (przedstawiciel: adwokat M. Mall)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Amberes, SA (Igualada, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 stycznia 2008 r. (sprawa R 287/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Amberes, SA a Kido Industrial Ltd.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Kido Industrial Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 158 z 21.6.2008.


title: Sprawa C-363/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 listopada 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Romana Slanina przeciwko Unabhängiger Finanzsenat Außenstelle Wien (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Świadczenia rodzinne — Odmowa — Obywatelka państwa członkowskiego mieszkająca w innym państwie członkowskim wraz z dzieckiem, którego ojciec pracuje na terytorium tego pierwszego państwa członkowskiego)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/12

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 listopada 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Romana Slanina przeciwko Unabhängiger Finanzsenat Außenstelle Wien
   (Sprawa C-363/08) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Świadczenia rodzinne - Odmowa - Obywatelka państwa członkowskiego mieszkająca w innym państwie członkowskim wraz z dzieckiem, którego ojciec pracuje na terytorium tego pierwszego państwa członkowskiego)
   2010/C 24/18
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Romana Slanina

      Strona pozwana: Unabhängiger Finanzsenat Außenstelle Wien

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof (Austria) — Wykładnia art. 73 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2) — Uregulowanie krajowe przewidujące zasiłek rodzinny (Familienbeihilfe) na rzecz osób sprawujących opiekę nad dzieckiem i mających miejsce zamieszkania na terytorium kraju — Odmowa przyznania zasiłku wobec obywatelki danego państwa zamieszkałej wraz z dzieckiem w innym państwie członkowskim, podczas gdy ojciec dziecka zamieszkuje na terytorium tego pierwszego państwa i wykonuje tam działalność zawodową

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 73 rozporządzenia Rady nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., należy dokonywać w ten sposób, że osoba rozwiedziona, której przez właściwe władze państwa członkowskiego, w którym ta osoba mieszkała, a jej były małżonek w dalszym ciągu mieszka i pracuje, wypłacany był zasiłek rodzinny, zachowuje prawo do tego zasiłku na dziecko, pod warunkiem że zostanie ono uznane za „członka rodziny” byłego małżonka w rozumieniu art. 1 lit. f) ppkt (i) tego rozporządzenia, nawet jeżeli wyprowadzi się ona z tego państwa celem zamieszkania ze swoim dzieckiem w innym państwie członkowskim, w którym nie pracuje, i to również w sytuacji, gdyby jej były małżonek, ojciec dziecka mógł otrzymywać ten zasiłek w państwie swojego miejsca zamieszkania.

               2)

               Wykonywanie przez osobę znajdującą się w sytuacji takiej jak skarżąca przed sądem krajowym działalności zawodowej w państwie członkowskim jej miejsca zamieszkania rzeczywiście uprawniające do zasiłku rodzinnego powoduje zawieszenie na podstawie art. 76 rozporządzenia nr 1408/71 prawa do zasiłku rodzinnego należnego zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego, na którego terytorium były małżonek tej osoby wykonuje działalność zawodową, do wysokości kwoty świadczeń przewidzianych przez ustawodawstwo państwa członkowskiego miejsca jej zamieszkania.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawa T-324/13: Wyrok Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. – Endoceutics przeciwko OHIM – Merck (FEMIVIA) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FEMIVIA — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy FEMIBION — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską wcześniejszego graficznego znaku towarowego femibion — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/43

         Wyrok Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. – Endoceutics przeciwko OHIM – Merck (FEMIVIA)
   (Sprawa T-324/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FEMIVIA - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy FEMIBION - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską wcześniejszego graficznego znaku towarowego femibion - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 292/53
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Endoceutics, Inc. (Quebec, Kanada) (przedstawiciel: adwokat M. Wahlin)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Merck KGaA (Darmstadt, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Best, U. Pfleghar i S. Schäffner)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 kwietnia 2013 r. (sprawa R 1021/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Merck KGaA et Endoceutics, Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Endoceutics, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa T-258/12: Postanowienie Sądu z dnia 2 lipca 2013 r. — Mederer przeciwko OHIM — Katjes Fassin (SOCCER GUMS) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               10.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/10

         Postanowienie Sądu z dnia 2 lipca 2013 r. — Mederer przeciwko OHIM — Katjes Fassin (SOCCER GUMS)
   (Sprawa T-258/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2013/C 233/17
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mederer GmbH (Fürth, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Ruhl i C. Sachs)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: G. Marten i R. Pethke, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Katjes Fassin GmbH & Co. KG (Emmerich s. Rhein, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Schmitz i C. Osterrieth)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 kwietnia 2012 r. (sprawa R 225/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Mederer GmbH a Katjes Fassin GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i interwenient pokrywają własne koszty oraz każde z nich połowę kosztów strony pozwanej.

      (1)  Dz.U. C 217 z 21.7.2012.


title: Sprawa C-91/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 28 lutego 2008 r. — Wall AG przeciwko Stadt Frankfurt am Main, Frankfurter Entsorgungs- und Service GmbH (FES)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 28 lutego 2008 r. — Wall AG przeciwko Stadt Frankfurt am Main, Frankfurter Entsorgungs- und Service GmbH (FES)
   (Sprawa C-91/08)
   (2008/C 142/17)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landgericht Frankfurt am Main
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Wall AG

      Strona pozwana: Stadt Frankfurt am Main, Frankfurter Entsorgungs-und Service GmbH (FES)

      Interwenient uboczny: DSM Deutsche Städte Medien GmbH
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wyrażoną również w art. 12, 43 i 49 WE zasadę równego traktowania oraz wspólnotową zasadę niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową należy interpretować w ten sposób, że wynikający z nich dla organów władzy publicznej obowiązek przejrzystości polegający na otwarciu na konkurencję procesu udzielania koncesji na usługi poprzez zachowanie odpowiedniego poziomu jawności oraz na umożliwieniu kontroli bezstronności postępowań przetargowych (zob. wyroki Trybunału z dnia 7 grudnia 2000 r. w sprawie C-324/98 Telaustria, pkt 60 do 62, z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie C-231/03 Coname, pkt 17 do 22, z dnia 13 października 2005 r. w sprawie C-458/03 Parking Brixen pkt 46 do 50, z dnia 6 kwietnia 2006 r. w sprawie C-410/04 ANAV, pkt 21 i z dnia 13 września 2007 r. w sprawie C-260/04 Komisja przeciwko Włochom, pkt 24) wymagają, aby prawo krajowe przyznawało konkurentowi, którego oferta została odrzucona, roszczenie o zaniechanie grożącego naruszenia tego obowiązku i/lub o zaniechanie trwającego naruszenia?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy wymieniony wyżej obowiązek przejrzystości należy do prawa zwyczajowego Wspólnot Europejskich w tym sensie, że jest stosowany w sposób stały, jednakowy i powszechny oraz jest uznany przez zainteresowane podmioty za wiążącą normę?

               3)

               Czy obowiązek przejrzystości wymieniony w pkt 1 wymaga również w przypadku zamierzonej zmiany umowy koncesyjnej na usługi — w tym zmiany podwykonawcy wymienionego w ramach konkursu jako element promujący ofertę — aby w tym względzie otworzono negocjacje na konkurencję przy zachowaniu odpowiedniego poziomu jawności bądź na jakiej podstawie tego rodzaju otwarcie byłoby wymagane?

               4)

               Czy zasady oraz obowiązek przejrzystości wymienione w pytaniu 1 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku koncesji na usługi, w razie naruszenia obowiązku należy dokonać wypowiedzenia zawartej wskutek tego naruszenia umowy mającej na celu ustanowienie lub zmianę stosunku zobowiązaniowego o charakterze ciągłym?

               5)

               Czy zasady i obowiązek przejrzystości wymienione w pytaniu 1 oraz art. 86 ust. 1 WE w danym przypadku z uwzględnieniem art. 2 ust. 1 lit. b) i ust. 2 dyrektywy Komisji z dnia 25 czerwca 1980 r. w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi (80/723/EWG) (1) oraz art. 1 ust. 9 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (2) należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwo jako przedsiębiorstwo publiczne lub instytucja zamawiająca podlega temu obowiązkowi przejrzystości, jeżeli

                           —

                           zostało utworzone przez jednostkę samorządu terytorialnego w celu utylizacji odpadów i oczyszczania ulic, jednakże działa również na wolnym rynku,

                           —

                           jednostka ta posiada w nim 51 % udziałów, jednakże uchwały wspólników mogą być podejmowane wyłącznie większością trzech czwartych głosów,

                           —

                           jednostka ta mianuje jedynie jedną czwartą członków rady nadzorczej przedsiębiorstwa w tym przewodniczącego rady nadzorczej oraz

                           —

                           przedsiębiorstwo to uzyskuje więcej niż połowę swych obrotów na podstawie umów wzajemnych na utylizację odpadów i oczyszczenie ulic na terenie tej jednostki, przy czym jednostka ta refinansuje się w tym względzie poprzez opłaty komunalne pobierane od jej mieszkańców?

      (1)  Dz.U. L 195, str. 35; dyrektywa Komisji 2000/52/WE z dnia 26 lipca 2000 r. zmieniająca dyrektywę 80/723/EWG w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi i przedsiębiorstwami publicznymi (Dz.U. L 193, str. 75).

      (2)  Dz.U. L 134, str. 114.


title: Sprawa T-212/12: Postanowienie Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Ålands Industrihus przeciwko Komisji

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/38

         Postanowienie Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Ålands Industrihus przeciwko Komisji
   (Sprawa T-212/12) (1)

   2012/C 355/83
   Język postępowania: szwedzki
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012.


title: Sprawa F-35/09: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2009 r. — Visser — Fornt Raya przeciwko Europolowi

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/26

         Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2009 r. — Visser — Fornt Raya przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-35/09)
   2009/C 167/49
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Maria Teresa Visser — Fornt Raya (Haga, Niderlandy) (przedstawiciel: P. de Casparis)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której skarżąca została poinformowana o braku możliwości zaoferowania jej stałego zatrudnienia a także decyzji z dnia 7 stycznia 2009 r. odrzucającej zażalenie złożone na pierwszą z decyzji.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której strona pozwana poinformowała skarżącą o braku możliwości zaoferowania jej stałego zatrudnienia a także decyzji z dnia 7 stycznia 2009 r. w przedmiocie zażalenia, w której stwierdzono że zarzuty podniesione przez skarżącą w stosunku do decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r. są bezzasadne;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.


title: Sprawa T-337/12: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2012 r. — El Hogar Perfecto del Siglo XXI przeciwko OHIM — Wenf International Advisers (Korkociąg)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/38

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2012 r. — El Hogar Perfecto del Siglo XXI przeciwko OHIM — Wenf International Advisers (Korkociąg)
   (Sprawa T-337/12)
   2012/C 287/68
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: El Hogar Perfecto del Siglo XXI, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: C. Ruiz Gallegos i E. Veiga Conde, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Wenf International Advisers Ltd (Tortola, Wyspy Dziewicze)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 czerwca 2012 r., wydanej w sprawie R 89/2011-3;

               —

               obciążenie kosztami postępowania OHIM i interwenienta

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Wzór korkociągu — wzór nr 0 0083 0831-0001

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Wenf International Advisers Ltd

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: krajowy wzór otwieracza do butelek

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Uwzględnienie wniosku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 4 i 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002

               —

               naruszenie art. 4 i 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002


title: Sprawa C-586/08: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 grudnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Włochy) — Angelo Rubino przeciwko Ministero dell'Università e della Ricerca (Dyrektywa 2005/36/WE — Uznawanie dyplomów — Pojęcie zawodu regulowanego — Wybór z góry określonej liczby osób na podstawie oceny porównawczej przyznający tytuł, którego ważność jest ograniczona w czasie — Krajowe uprawnienia naukowe — Profesor uniwersytecki)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/11

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 grudnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Włochy) — Angelo Rubino przeciwko Ministero dell'Università e della Ricerca
   (Sprawa C-586/08) (1)

   (Dyrektywa 2005/36/WE - Uznawanie dyplomów - Pojęcie zawodu regulowanego - Wybór z góry określonej liczby osób na podstawie oceny porównawczej przyznający tytuł, którego ważność jest ograniczona w czasie - Krajowe uprawnienia naukowe - Profesor uniwersytecki)
   2010/C 51/17
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Angelo Rubino

      Strona pozwana: Ministero dell'Università e della Ricerca

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Wykładnia art. 3 ust. 1 lit. c) WE i art. 47 ust. 1 WE oraz przepisów dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych — Uregulowanie krajowe niepozwalające na uznanie kwalifikacji zawodowych profesora uniwersyteckiego, uzyskanych w innym państwie członkowskim

      Sentencja

   Fakt, że dostęp do zawodu jest zarezerwowany dla kandydatów będących laureatami procedury mającej na celu wybór wcześniej określonej liczby osób w oparciu o ocenę porównawczą tych kandydatów, nie zaś w drodze zastosowania bezwzględnych kryteriów i przyznającej tytuł, którego obowiązywanie jest ściśle ograniczone w czasie, nie skutkuje tym, że zawód ten będzie stanowił zawód regulowany w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych.
   Niemniej jednak art. 39 WE i 43 WE wymagają, żeby kwalifikacje nabyte w innych państwach członkowskich były w pełni uznawane i należycie uwzględniane w ramach takiej procedury.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa F-53/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 3 września 2010 r. — Hecq przeciwko Komisji

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/69

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 3 września 2010 r. — Hecq przeciwko Komisji
   (Sprawa F-53/10)
   ()
   2011/C 30/138
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.


title: Sprawa C-550/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 29 grudnia 2009 r. — Generalbundesanwalt beim Bundesgerichtshof przeciwko E i F

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 29 grudnia 2009 r. — Generalbundesanwalt beim Bundesgerichtshof przeciwko E i F
   (Sprawa C-550/09)
   2010/C 148/18
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Generalbundesanwalt beim Bundesgerichtshof

      Strona pozwana: E i F

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy — w danym przypadku z uwzględnieniem postępowania zmienionego na podstawie decyzji Rady Unii Europejskiej z dnia 28 czerwca 2007 r. (2007/445/WE) (1) — oparte na art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. (2) wpisanie na listę organizacji, która nie zaskarżyła dotyczących jej decyzji należy uważać za skuteczne ex tunc także wtedy, gdy wpisanie na listę nastąpiło z naruszeniem podstawowych gwarancji procesowych?

               2)

               Czy art. 2 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. należy interpretować w ten sposób, że udostępnienie funduszy, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych osobie [prawnej], podmiotowi lub organowi wymienionym na liście określonej w art. 2 ust. 3 rozporządzenia, współudział w takim udostępnieniu lub udział w działaniach, których celem jest obejście art. 2 rozporządzenia, może mieć miejsce także wtedy, gdy osoba udostępniająca sama jest członkiem tej osoby [prawnej], podmiotu lub organu?

               3)

               Czy art. 2 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. należy interpretować w ten sposób, że udostępnienie funduszy, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych osobie [prawnej], podmiotowi lub organowi wymienionym na liście określonej w art. 2 ust. 3 rozporządzenia, współudział w takim udostępnieniu lub udział w działaniach, których celem jest obejście art. 2 rozporządzenia może mieć miejsce także wtedy, gdy aktywa, które mają zostać udostępnione znajdują się już w (dalszym) zasięgu osoby [prawnej], podmiotu lub organu?

      (1)  Decyzja Rady z dnia 28 czerwca 2007 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzje 2006/379/WE oraz 2006/1008/WE, Dz.U. L 169, s. 58.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu, Dz.U. L 344, s. 70.


title: Sprawa T-753/14: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2014 r. – Ice Mountain Ibiza/OHIM – Etyam (ocean beach club ibiza)

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/36

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2014 r. – Ice Mountain Ibiza/OHIM – Etyam (ocean beach club ibiza)
   (Sprawa T-753/14)
   (2015/C 026/47)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Ice Mountain Ibiza, SL (San Antonio, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.L. Gracia Albero i F. Miazzetto)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Etyam, SL (Baleary, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „ocean beach club ibiza” – zgłoszenie nr 1 0 6 10  491

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 lipca 2014 r. w sprawie R 2293/2013-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania – w tym kosztami poniesionymi do tej pory w związku z postępowaniami przed Wydziałem Sprzeciwów i Pierwszą Izbą Odwoławczą OHIM na wcześniejszym etapie postępowań, które doprowadziły do wniesienia niniejszej skargi.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-594/14: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Simona Kornhaas/Thomas Dithmar, działający w charakterze syndyka masy upadłości spółki Kornhaas Montage und Dienstleistung Ltd [Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Postępowanie upadłościowe — Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 — Artykuł 4 ust. 1 — Ustalenie prawa właściwego — Uregulowanie państwa członkowskiego zobowiązujące osobę zarządzającą spółką do zwrotu spółce kwot płatności dokonanych po wystąpieniu niewypłacalności — Zastosowanie tego uregulowania do spółki utworzonej w innym państwie członkowskim — Artykuły 49 TFUE i 54 TFUE — Ograniczenie swobody przedsiębiorczości — Brak]

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/5

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Simona Kornhaas/Thomas Dithmar, działający w charakterze syndyka masy upadłości spółki Kornhaas Montage und Dienstleistung Ltd
   (Sprawa C-594/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Postępowanie upadłościowe - Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 - Artykuł 4 ust. 1 - Ustalenie prawa właściwego - Uregulowanie państwa członkowskiego zobowiązujące osobę zarządzającą spółką do zwrotu spółce kwot płatności dokonanych po wystąpieniu niewypłacalności - Zastosowanie tego uregulowania do spółki utworzonej w innym państwie członkowskim - Artykuły 49 TFUE i 54 TFUE - Ograniczenie swobody przedsiębiorczości - Brak])
   (2016/C 048/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Simona Kornhaas

      Strona pozwana: Thomas Dithmar, działający w charakterze syndyka masy upadłości spółki Kornhaas Montage und Dienstleistung Ltd

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten sposób, że zakres stosowania tego przepisu obejmuje powództwo przeciwko osobie zarządzającej spółką prawa Anglii i Walii – wobec której to spółki wszczęto postępowanie upadłościowe w Niemczech – wytoczone przed sądem niemieckim przez syndyka masy upadłości tej spółki, którego to powództwa celem jest, zgodnie z uregulowaniem krajowym takim jak § 64 ust. 2 zdanie pierwsze niemieckiej ustawy o spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością, doprowadzenie do zwrotu przez tę osobę płatności dokonanych przez nią jeszcze przed wszczęciem postanowienia upadłościowego, ale już po dacie, co do której ustalono, że przedmiotowa spółka jest niewypłacalna

               2)

               Artykuły 49 TFUE i 54 TFUE nie stoją na przeszkodzie możliwości zastosowania przepisu krajowego takiego jak § 64 ust. 2 zdanie pierwsze niemieckiej ustawy o spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością wobec osoby zarządzającej spółką prawa Anglii i Walii objętą postępowaniem upadłościowym wszczętym w Niemczech.

      (1)  Dz.U. C 127 z 20.4.2015.


title: Sprawa C-469/08: Skarga wniesiona w dniu 30 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/14

         Skarga wniesiona w dniu 30 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-469/08)
   (2009/C 6/23)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Støvlbæk i V. Peere, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o ich ustanowieniu, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2005/36/WE upłynął w dniu 20 października 2007 r. Tymczasem na dzień wniesienia niniejszej skargi strona pozwana nie przyjęła jeszcze wszystkich środków niezbędnych do dokonania transpozycji dyrektywy, a w każdym razie nie powiadomiła Komisji o ich przyjęciu.

      (1)  Dz.U. L 255, s. 22.


title: Sprawa C-49/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Efeteio Athinon — Grecja) — Motosykletistiki Omospondia Ellados NPID (MOTOE) przeciwko Elliniko Dimosio (Artykuły 82 WE i 86 WE — Pojęcie przedsiębiorstwa — Stowarzyszenie o celu niezarobkowym, reprezentujące w Grecji Międzynarodową Federację Motocyklową — Pojęcie działalności gospodarczej — Przyznane na mocy ustawy prawo specjalne do wydania pozytywnej opinii w przedmiocie wniosków o zezwolenie na organizację wyścigów motocyklowych — Równoczesne wykonywanie działalności polegającej na organizacji wyścigów motocyklowych oraz na zawieraniu umów o sponsorowanie, reklamę i ubezpieczenie)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/10

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Efeteio Athinon — Grecja) — Motosykletistiki Omospondia Ellados NPID (MOTOE) przeciwko Elliniko Dimosio
   (Sprawa C-49/07) (1)

   (Artykuły 82 WE i 86 WE - Pojęcie przedsiębiorstwa - Stowarzyszenie o celu niezarobkowym, reprezentujące w Grecji Międzynarodową Federację Motocyklową - Pojęcie działalności gospodarczej - Przyznane na mocy ustawy prawo specjalne do wydania pozytywnej opinii w przedmiocie wniosków o zezwolenie na organizację wyścigów motocyklowych - Równoczesne wykonywanie działalności polegającej na organizacji wyścigów motocyklowych oraz na zawieraniu umów o sponsorowanie, reklamę i ubezpieczenie)
   (2008/C 209/13)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Dioikitiko Efeteio Athinon
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Motosykletistiki Omospondia Ellados NPID (MOTOE)

      Strona pozwana: Elliniko Dimosio
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Dioikitiko Efeteio Athinon – Wykładnia art. 82 i 86 WE – Pojęcie przedsiębiorstwa – Stowarzyszenie samochodowe o celu niezarobkowym (ELPA) reprezentujące w Grecji Międzynarodową Federację Motocyklową i dysponujące wyłącznym prawem do zezwalania na wyścigi motorowe – Stowarzyszenie wykonujące równocześnie działalność gospodarczą w zakresie reklamy, ubezpieczeń, zawierania umów sponsoringu i finansowania nagród
   Sentencja
   Osoba prawna, której działalność nie polega wyłącznie na uczestniczeniu w podejmowaniu decyzji administracyjnych w przedmiocie zezwolenia na organizację zawodów motocyklowych, lecz również na organizowaniu przez nią takich zawodów i zawieraniu w ich ramach umów o sponsorowanie, reklamę i ubezpieczenie, jest objęta zakresem stosowania art. 82 WE i 86 WE. Przepisy te stoją na przeszkodzie uregulowaniom krajowym przyznającym osobie prawnej, która organizuje zawody motocyklowe i zawiera w ich ramach umowy o sponsorowanie, reklamę i ubezpieczenie, uprawnienia do wydawania pozytywnych opinii w przedmiocie wniosków o zezwolenia na organizację takich zawodów, bez poddania tych uprawnień ograniczeniom, wymogom i kontroli.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa T-250/17: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2017 r. – avanti/EUIPO (avanti)

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/43

         Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2017 r. – avanti/EUIPO (avanti)
   (Sprawa T-250/17)
   (2017/C 195/58)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: avanti GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt M. Bahmann)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „avanti” – zgłoszenie nr 14 646 038

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lutego 2017 r. w sprawie R 801/2016-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               dopuszczenie do rejestracji znaku towarowego zgłoszonego w EUIPO w dniu 6 października 2015 r. pod nr 14 646 038 oraz do publikacji tego znaku w celu dalszego prowadzenia procedury rejestracyjnej.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-605/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września w sprawie T-120/14 PT Ciliandra Perkasa/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej.

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/34

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września w sprawie T-120/14 PT Ciliandra Perkasa/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej.
   (Sprawa C-605/16 P)
   (2017/C 030/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: H. Marcos Fraile, pełnomocnik, N. Tuominen, avocat)

      Druga strona postępowania: PT Ciliandra Perkasa, Komisja Europejska, European Biodiesel Board (EBB)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 września 2016 r., doręczonego Radzie w dniu 16 września 2016 r. w sprawie T-120/14 PT Ciliandra Perkasa/Rada Unii Europejskiej

               —

               oddalenie wniesionego przez skarżącą w pierwszej instancji żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia; oraz

               —

               obciążenie skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania w pierwszej instancji i w odwołaniu.

         Tytułem ewentualnym,

               —

               skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

               —

               pozostawienie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego do orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

                  Po pierwsze, Sąd zastosował błędne kryterium prawne przy ocenie czy Rada miała dowody, aby stwierdzić, że krajowe ceny surowców znajdujące się w zapisach księgowych zbadanych indonezyjskich producentów eksportujących były wystarczająco zniekształcone żeby uzasadniać brak ich uwzględnienia i wykorzystanie metody przewidzianej w art. 2 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia podstawowego (1). W ten sposób Sąd nałożył na instytucję zbyt duży ciężar dowodu.

               2.

                  Po drugie wniosek Sądu, iż dowody przedstawione przez instytucje nie wystarczały do wykazania, że doszło do znacznego zniekształcenia cen surowców w Indonezji wskutek systemu zróżnicowanego podatku wywozowego, nie ma właściwego uzasadnienia.

               3.

                  Po trzecie sentencja zaskarżonego wyroku stwierdzająca nieważność ceł antydumpingowych, w zakresie w jakim dotyczą skarżącej w pierwszej instancji jest nieproporcjonalna w stosunku do jedynej podstawy nieważności dopuszczonej przez Sąd i wywołuje nienależne skutki stwierdzonej bezprawności.

               4.

               Rada wykaże, że zaskarżony wyrok zawiera liczne naruszenia prawa mające wpływ na jego ważność. Ponadto Rada twierdzi, że okoliczności leżące u podstaw pierwszego zarzutu skarżącej w pierwszej instancji są wystarczająco ustalone, aby Trybunał Sprawiedliwości mógł orzec w przedmiocie tego zarzutu i oddalić skargę.

               5.

               Rada wnosi więc odpowiednio o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia wniesionej przez skarżącą w pierwszej instancji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 343, s. 51, „rozporządzenie podstawowe”).


title: Sprawa T-174/15: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2015 r. – EFB/Komisja

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/35

         Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2015 r. – EFB/Komisja
   (Sprawa T-174/15)
   (2015/C 205/47)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Federation of Biotechnology (EFB) (Liège, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci M. Troncoso Ferrer i S. Moya Izquierdo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

               —

               nakazanie Komisji Europejskiej zapłacenia skarżącej 36  457,79 EUR;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W skardze skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie, że Komisja Europejska naruszyła zobowiązania umowne wynikające z umowy z dnia of 24 stycznia 2007 r. dotyczącej projektu European Federation of Biotechnology Latin American Action on Functional Foods o sygnaturze CT-2006-043158 (zwanej umową) i żąda zapłaty ostatecznej kwoty 36  457,79 EUR.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistych błędów w ocenie dotyczących szeregu kwalifikowalnych kosztów, co stanowi błąd w ocenie dowodu niezgodny z art. 1315 belgijskiego kodeksu cywilnego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. II.20 i II.6 ogólnych warunków umowy.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 1134 belgijskiego kodeksu cywilnego i zasady wykonywania umów w dobrej wierze.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący braku uzasadnienia przez Komisję Europejską odmowy zwrotu niektórych kosztów.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący niejasności zasad obowiązujących w odniesieniu do Szóstego programu ramowego w zakresie badań i rozwoju technologicznego („FP6”).


title: Sprawa C-47/08: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/18

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-47/08)
   (2008/C 128/30)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: J.-P. Keppenne i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że wprowadzając wymóg posiadania obywatelstwa dla uzyskania dostępu do zawodu notariusza i nie transponując dyrektywy 89/48/EWG (1) w odniesieniu do zawodu notariusza, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy traktatu WE, w szczególności art. 43 WE i 45 WE oraz dyrektywy 89/48/EWG w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata.

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W swej skardze Komisja zarzuca stronie pozwanej po pierwsze, że wprowadzając wymóg posiadania obywatelstwa dla uzyskania dostępu do zawodu notariusza i do jego wykonywania naruszyła w nieproporcjonalny sposób swobodę przedsiębiorczości, o której stanowi art. 43 WE. Artykuł 45 WE co prawda wyłącza ze stosowania rozdziału dotyczącego prawa przedsiębiorczości działalność, która bezpośrednio i wyraźnie związana jest z wykonywaniem władzy publicznej. Według Komisji zadania powierzone notariuszom przez prawo belgijskie wykazują jednakże tak słaby związek z takim wykonywaniem władzy publicznej, że nie mogą być objęte zakresem tego przepisu i stanowić uzasadnienia dla podobnej przeszkody dla swobody przedsiębiorczości. Zadania te bowiem nie dają notariuszom środków przymusu i środki mniej restrykcyjne niż wymóg obywatelstwa mogłyby zostać wprowadzone przez krajowego ustawodawcę jak np. poddanie podmiotów, o których mowa surowym wymogom dostępu do zawodu, szczególnym obowiązkom zawodowym lub szczególnej kontroli
   W drugim zarzucie Komisja zarzuca ponadto stronie pozwanej uchybienie przez nią zobowiązaniom, które na niej ciążą przez brak transpozycji dyrektywy 89/48/EWG w odniesieniu do zawodu notariusza. Jako że chodzi o zawód regulowany, dyrektywa ma jej zdaniem w pełni zastosowanie do tego zawodu i wymagany od notariuszy wysoki poziom kwalifikacji może z łatwością być gwarantowany przez test przydatności lub staż adaptacyjny.

      (1)  Dyrektywa Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz. U. 1989, L 19, str. 16).


title: Sprawa T-66/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2008 r. — Gogos przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Konkurs wewnętrzny pozwalający na awans do wyższej kategorii — Powołanie — Grupa zaszeregowania — Art. 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2008 r. — Gogos przeciwko Komisji
   (Sprawa T-66/04) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Konkurs wewnętrzny pozwalający na awans do wyższej kategorii - Powołanie - Grupa zaszeregowania - Art. 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego)
   (2008/C 313/40)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Christos Gogos (Waterloo, Belgia) (przedstawiciele: początkowo C. Tagaras, później N. Korogiannakis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall, pełnomocnik, któremu towarzyszył P. Anestis, adwokat)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w przedmiocie zaszeregowania skarżącego do grupy A7, stopień 3 oraz decyzji z dnia 24 listopada 2003 r. oddalającej złożone przezeń zażalenie administracyjne.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 94 z dnia 17.4.2004.


title: Sprawa F-49/09: Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2009 r. — Wendler przeciwko Komisji

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/27

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2009 r. — Wendler przeciwko Komisji
   (Sprawa F-49/09)
   2009/C 167/54
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Eberhard Wendler (Laveno Mombello, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. Müller-Trawinski)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Wycofanie żądania pozwanej dotyczącego podania przez skarżącego konta bankowego założonego w jego miejscu zamieszkania we Włoszech, dla celów wypłaty emerytury

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 9 września 2008 r., w drodze której odrzucone zostało zażalenie skarżącego z dnia 19 lutego 2008 r. i zgodnie z którą ma on obowiązek podania konto bankowego założonego w jego miejscu zamieszkania, dla celów wypłaty jego emerytury;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa C-110/13: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – HaTeFo GmbH przeciwko Finanzamt Haldensleben (Odesłanie prejudycjalne — Prawo przedsiębiorstw — Zalecenie 2003/361/WE — Definicja przedsiębiorstw mikro, małych i średnich — Rodzaje przedsiębiorstw branych pod uwagę przy obliczaniu liczby zatrudnionych osób i kwot finansowych — Przedsiębiorstwa powiązane — Pojęcie „grupy osób fizycznych działających łącznie” )

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/15

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – HaTeFo GmbH przeciwko Finanzamt Haldensleben
   (Sprawa C-110/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Prawo przedsiębiorstw - Zalecenie 2003/361/WE - Definicja przedsiębiorstw mikro, małych i średnich - Rodzaje przedsiębiorstw branych pod uwagę przy obliczaniu liczby zatrudnionych osób i kwot finansowych - Przedsiębiorstwa powiązane - Pojęcie „grupy osób fizycznych działających łącznie”))
   2014/C 112/17
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: HaTeFo GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt Haldensleben

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Bundesfinanzhof – Wykładnia art. 3 ust. 3 akapit czwarty załącznika do zalecenia Komisji z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącego definicji przedsiębiorstw mikro, małych i średnich (Dz.U. L 124, s. 36) – Rodzaje przedsiębiorstw branych pod uwagę przy obliczaniu liczby zatrudnionych osób i kwot finansowych – Przedsiębiorstwa powiązane – Pojęcie grupy osób fizycznych działających łącznie

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 3 akapit czwarty załącznika do zalecenia Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącego definicji przedsiębiorstw mikro, małych i średnich należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwa można uważać za „powiązane” w rozumieniu tego artykułu, jeżeli z analizy nawiązanych między nimi stosunków prawnych i gospodarczych wynika, iż za pośrednictwem jednej osoby fizycznej lub grupy osób fizycznych działających łącznie stanowią one jeden podmiot gospodarczy, nawet jeśli formalnie nie pozostają w jednej z relacji, o których mowa w art. 3 ust. 3 akapit pierwszy tego załącznika.
   Za działające łącznie w rozumieniu art. 3 ust. 3 akapit czwarty tego załącznika uważa się osoby fizyczne, które porozumiewają się w celu wywierania wpływu na decyzje handlowe danych przedsiębiorstw, co wyklucza, aby te przedsiębiorstwa mogły być uważane za niezależne gospodarczo od siebie. Realizacja tego warunku zależy od okoliczności sprawy i nie musi być koniecznie podporządkowana istnieniu więzów umownych między tymi osobami ani stwierdzeniu ich zamiaru obejścia definicji przedsiębiorstw mikro, małych lub średnich w rozumieniu powyższego zalecenia.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa C-267/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Klagenfurt — Austria) — SPÖ Landesorganisation Kärnten przeciwko Finanzamt Klagenfurt (Podatek VAT — Prawo do odliczenia podatku naliczonego — Pojęcie działalności gospodarczej — Regionalny oddział partii politycznej — Działalność reklamowa na rzecz lokalnych oddziałów partii — Związane z tą działalnością koszty, które przekraczają przychody)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/12

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Klagenfurt — Austria) — SPÖ Landesorganisation Kärnten przeciwko Finanzamt Klagenfurt
   (Sprawa C-267/08) (1)

   (Podatek VAT - Prawo do odliczenia podatku naliczonego - Pojęcie działalności gospodarczej - Regionalny oddział partii politycznej - Działalność reklamowa na rzecz lokalnych oddziałów partii - Związane z tą działalnością koszty, które przekraczają przychody)
   2009/C 282/21
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Klagenfurt

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SPÖ Landesorganisation Kärnten

      Strona pozwana: Finanzamt Klagenfurt

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Klagenfurt (Austria) — Interpretacja 4 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Pojęcie „działalność gospodarcza” — Wykonywania przez oddział regionalny partii politycznej działalność reklamowa na rzecz lokalnych organizacji tej partii, w postaci organizacji wydarzeń, wytwarzania i dostawy materiałów reklamowych i organizacji dorocznego balu — Koszty tej działalności przekraczające znacznie przychody z faktur wystawianym organizacjom lokalnym z tytułu niektórych działań i ze sprzedaży biletów na bal

      Sentencja

   Artykuł 4 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, należy interpretować w ten sposób, że działalność w zakresie reklamy zewnętrznej wykonywana przez oddział partii politycznej z jednego z państw członkowskich nie powinna być uznawana za działalność gospodarczą.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008


title: Sprawa C-471/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 2 września 2013 r. — Peter Link przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/45

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 2 września 2013 r. — Peter Link przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-471/13)
   2013/C 344/78
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Rüsselsheim

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Peter Link

      Strona pozwana: Condor Flugdienst GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy istnieje prawo do odszkodowania analogicznie do art. 6, art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) także wówczas, gdy przylot pierwotnie zarezerwowanego przez pasażerów lotu opóźnia się o ponad 3 godziny, a pasażerowie w międzyczasie — po wystąpieniu już dużego opóźnienia odlotu — dobrowolnie, samodzielnie i na własny rachunek postarali się u innego przewoźnika lotniczego o transport zastępczy i stąd nie uczestniczą w pierwotnie zarezerwowanym locie, przy czym pasażerowie w ramach transportu zastępczego dolatują do lotniska docelowego w terminie wynoszącym ponad 3 godziny po planowanym czasie przylotu pierwotnie zarezerwowanego lotu?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy dla powstania prawa analogicznie do art. 6, art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 decydujące jest, że dobrowolny i samodzielny wybór transportu zastępczego za pośrednictwem innego przewoźnika lotniczego następuje w momencie, w którym opóźnienie w każdym razie wynosi już pięć godzin zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. c) iii), art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2006?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1


title: Sprawa T-66/15: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2015 r. – Alsharghawi/Rada

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/39

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2015 r. – Alsharghawi/Rada
   (Sprawa T-66/15)
   (2015/C 146/53)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bashir Saleh Bashir Alsharghawi (Johannesburg, Afryka Południowa) (przedstawiciel: adwokat É. Moutet)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie, że Rada uchybiła ciążącym na niej na mocy traktatu FUE obowiązkom, nie dokonując powtórnego rozpatrzenia jego sytuacji;

               —

               Nakazanie Radzie powtórnego rozpatrzenia jego sytuacji;

               —

               Obciążenie Rady własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, iż nie nadając biegu wnioskowi o powtórne rozpatrzenie jego sytuacji Rada uchybiła obowiązkom, ciążącym na niej na mocy przepisów prawa i orzecznictwa Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-164/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — ColArt/Americas przeciwko OHIM (BASICS) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BASICS — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Znak towarowy o charakterze opisowym — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Charakter odróżniający nabyty w drodze używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — ColArt/Americas przeciwko OHIM (BASICS)
   (Sprawa T-164/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BASICS - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Znak towarowy o charakterze opisowym - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Charakter odróżniający nabyty w drodze używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94)
   (2007/C 247/53)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: ColArt/Americas, Inc. (Piscataway, New Jersey, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci E. Soler Borda i R. Zeineh)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 kwietnia 2006 r. (sprawa R 788/2005-4), w której odmówiono rejestracji słownego znaku towarowego BASICS w charakterze wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               ColArt/Americas zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006.


title: Sprawa T-302/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 października 2006 r. — PTV przeciwko OHIM (map&guide) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego map&guide — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/11

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 października 2006 r. — PTV przeciwko OHIM (map&guide)
   (Sprawa T-302/03) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego map&guide - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 310/19)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: PTV Planung Transport Verkehr AG (Karlsruhe, Niemcy) (przedstawiciel: F. Nielsena, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciele: B. Müller i G. Schneider, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 lipca 2003 r. (sprawa R 1046/2001-2), dotyczącą wniosku o rejestrację słownego znaku towarowego map&guide jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 264 z 1.11.2003.


title: Sprawa F-86/06: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2006 r. — Vereecken przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/19

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2006 r. — Vereecken przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-86/06)
   (2006/C 237/33)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Marc Vereecken (Bruksela, Belgia) (Przedstawiciele: S. Rodrigues, A. Jaume i C. Bernard-Glanz, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Żądania główne:

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego oddalającej zażalenie skarżącego, wraz z decyzją organu powołującego odmawiającą wpisania skarżącego na listę urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania A*9 w ramach postępowania za rok 2005, która to odmowa wynika bezpośrednio z informacji administracyjnej nr 85/2005 z dnia 23 listopada 2005 r. i wraz ze sprawozdaniami z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za lata 2003 i 2005;

               —

               wskazanie organowi powołującemu skutków uchylenia zaskarżonych decyzji a w szczególności awansu skarżącego do grupy zaszeregowania*9 ze skutkiem od dnia 1 marca 2005 r.

         Żądania ewentualne:

               —

               zobowiązanie strony pozwanej do uznania, iż skarżący spełnia wymogi awansu do grupy zaszeregowania A*9 w ramach kolejnego postępowania w sprawie awansu;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania na rzecz skarżącego z tytułu szkody poniesionej przez niego w związku z nieawansowaniem go do grupy zaszeregowania A*9 z dniem 1 marca 2005 r.

               —

               zobowiązanie strony pozwanej do zadośćuczynienia krzywdy doznanej przez skarżącego w związku z niesporządzeniem sprawozdań z oceny za okres 1997-1999 i spóźnionego sporządzenia sprawozdań z oceny za okres 1999-2001 i sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej za lata 2003 i 2004.

         W każdym przypadku:

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi trzy zarzuty, bardzo zbliżone do zarzutów pierwszego, trzeciego i czwartego poniesionych w skardze w sprawie F-17/06 (1), wniesionej przez tego samego skarżącego.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006, str. 39


title: Sprawa T-404/11: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2011 r. — Turbo Compressor Manufacturer przeciwko Radzie

text:
               1.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 290/11

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2011 r. — Turbo Compressor Manufacturer przeciwko Radzie
   (Sprawa T-404/11)
   2011/C 290/15
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Turbo Compressor Manufacturer (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat K. Kleinschmidt)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/299/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie w jakim akt ten dotyczy strony skarżącej;

               —

               zarządzenie środków organizacji postępowania na podstawie art. 64 regulaminu postępowania przed Sądem, na mocy których strona pozwana zostanie zobowiązana do przedstawienia różnych dokumentów mających związek z zaskarżoną decyzją, w zakresie w jakim dotyczą one strony skarżącej;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia praw podstawowych zagwarantowanych w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej
               Zdaniem strony skarżącej miało miejsce naruszenie praw przysługujących jej na podstawie Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą praw podstawowych”). W art. 16 karty praw podstawowych zapewniono wolność prowadzenia działalności gospodarczej w Unii Europejskiej a w jej art. 17 zapewniono prawo do używania a także swobodnego rozporządzania mieniem nabytym zgodnie z prawem. Artykuły 20 i 21 karty praw podstawowych gwarantują stosowanie wobec skarżącej zasad równego traktowania i niedyskryminacji.
               W drodze zaskarżonej decyzji uniemożliwiono stronie skarżącej uczestnictwo w obrocie gospodarczym w Unii Europejskiej. W ten sposób ekonomiczna egzystencja strony skarżącej została zagrożona. Strona skarżąca opiera działalność o dostawy z obszaru gospodarczego Unii Europejskiej.
               W niniejszej sprawie nie występuje interes publiczny uzasadniający ograniczenie wolności prowadzenia działalności gospodarczej, prawa własności, zasad równego traktowania i niedyskryminacji. W szczególności nie wystąpiły okoliczności, które w wystarczającym stopniu uzasadniałyby decyzję strony pozwanej i związane z nią naruszenie praw podstawowych strony skarżącej. W szczególności strona skarżąca nie brała udziału w rozprzestrzenianiu lub rozwoju systemów przenoszenia broni jądrowej.
               Ponadto doszło do pomyłki. Oznaczone w zaskarżonej decyzji przedsiębiorstwo „SATAK” nie jest identyczne ze stroną skarżącą. Przedsiębiorstwo to jest odrębnym podmiotem w stosunku do strony skarżącej. Strona skarżąca może wytłumaczyć fakt umieszczenia jej, na mocy zaskarżonej decyzji, w wykazie zawartym w załączniku II do decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu jedynie w ten sposób, że pomylono ją z innym przedsiębiorstwem, które sprawuje kontrolę nad „SATAK” lub przedsiębiorstwem o podobnej nazwie.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności, w oparciu o które została wydana decyzja
               Strona pozwana dopuściła się oczywistego błędu w ocenie okoliczności, w oparciu o które wydała swoją decyzję. Strona skarżąca nie brała udziału w rozprzestrzenianiu, handlu i rozwoju systemów przenoszenia broni jądrowej ani innych typów broni.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności
               Wydając decyzję strona pozwana nie zastosowała się do zasady proporcjonalności. Strona skarżąca przypuszcza w oparciu o wyniki wyszukiwania w Internecie dla haseł „SATAK” i „program atomowy Iranu”, że w przypadku wymienionej w pkt 31 załącznika I B do decyzji 2011/299/WPZiB dostawy chodziło o 6 powietrznych pocisków manewrujących typu radzieckiego KH-55 (SM), które Iran miał nabyć od Ukrainy w 2001 albo 2002 r.
               Strona skarżąca nie utrzymuje stosunków handlowych z ukraińskim przedsiębiorstwem państwowym UkrSpetzExport ani nie importuje powietrznych pocisków manewrujących typu radzieckiego KH-55 (SM) czy też innych typów broni bądź systemów przenoszenia broni.
               Strona skarżąca nie jest przedsiębiorstwem „SATAK”, które zostało wskazane w pkt 31 załącznika I B do zaskarżonej decyzji.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym
               Doszło do naruszenia prawa do bycia wysłuchanym. Uzasadnienie zawarte w pkt 31 załącznika I B do zaskarżonej decyzji jest dla strony skarżącej niezrozumiałe i żadne zrozumiałe uzasadnienie nie zostało jej przekazane przez stronę pozwaną w inny sposób, co powoduje iż naruszone zostały prawo strony skarżącej do obrony i jej prawo do skutecznej ochrony prawnej.


title: Sprawa F-130/05: Skarga wniesiona w dniu  31 grudnia 2005 r.  — Soares przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/57

         Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2005 r. — Soares przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-130/05)
   (2006/C 60/105)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Carlos Alberto Soares (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 19 września 2005 r. w sprawie oddalenia żądania skarżącego zrekonstruowania jego ścieżki kariery zawodowej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżący podnosi tylko jeden zarzut oparty na naruszeniu zasad prawidłowego zarządzania i dobrej administracji oraz równego traktowania oraz na naruszeniu art. 45 regulaminu pracowniczego w brzmieniu sprzed dnia 1 maja 2004 r.
   Skarżący zarzuca Komisji spowolnienie przebiegu jego kariery, ponieważ po pierwsze nie sporządziła ona sprawozdań z oceny na potrzeby postępowań w sprawie awansu w latach 1995-2000, a ponadto nie zastosowała wszystkich dostępnych środków w celu naprawienia szkód, które skarżący poniósł w związku z niesporządzeniem przez nią ww. sprawozdań.


title: Sprawa C-59/07: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/12

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-59/07)
   (2007/C 69/27)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Condou-Durande i A. Alcover San Pedro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/109/WE (1) z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2003/109/WE do prawa krajowego upłynął w dniu 23 stycznia 2006 r.

      (1)  Dz.U. 2004 L 16, str. 44.


title: Sprawa C-133/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Mons – Belgia) – Christian Ferenschild/JPC Motor SA (Odesłanie prejudycjalne — Sprzedaż towarów konsumpcyjnych i związana z tym gwarancja — Dyrektywa 1999/44/WE — Artykuł 5 ust. 1 — Okres odpowiedzialności sprzedawcy — Termin przedawnienia — Artykuł 7 ust. 1 akapit drugi — Towary używane — Umowne ograniczenie odpowiedzialności sprzedawcy)

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Mons – Belgia) – Christian Ferenschild/JPC Motor SA
   (Sprawa C-133/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Sprzedaż towarów konsumpcyjnych i związana z tym gwarancja - Dyrektywa 1999/44/WE - Artykuł 5 ust. 1 - Okres odpowiedzialności sprzedawcy - Termin przedawnienia - Artykuł 7 ust. 1 akapit drugi - Towary używane - Umowne ograniczenie odpowiedzialności sprzedawcy))
   (2017/C 293/09)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d’appel de Mons

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Christian Ferenschild

      Strona pozwana: JPC Motor SA

      Sentencja

   Artykuł 5 ust. 1 i art. 7 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu państwa członkowskiego, które dopuszcza, aby termin przedawnienia roszczenia konsumenta był krótszy niż dwa lata od dostawy towaru, jeżeli owo państwo członkowskie skorzystało z możliwości przewidzianej w drugim z tych przepisów rzeczonej dyrektywy, a sprzedawca i konsument uzgodnili okres odpowiedzialności sprzedawcy za dany towar używany krótszy niż dwa lata, a konkretnie jeden rok.

      (1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016.


title: Sprawa C-222/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pécsi Törvényszék – Węgry) – Hőszig Kft./Alstom Power Thermal Services [Odesłanie prejudycjalne — Klauzula prorogacyjna — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 23 — Klauzula zawarta w ogólnych warunkach umowy — Wyrażenie przez strony zgody na obowiązywanie owych warunków — Ważność i precyzyjność klauzuli prorogacyjnej]

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/20

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pécsi Törvényszék – Węgry) – Hőszig Kft./Alstom Power Thermal Services
   (Sprawa C-222/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Klauzula prorogacyjna - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 23 - Klauzula zawarta w ogólnych warunkach umowy - Wyrażenie przez strony zgody na obowiązywanie owych warunków - Ważność i precyzyjność klauzuli prorogacyjnej])
   (2016/C 335/27)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Pécsi Törvényszék

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hőszig Kft.

      Strona pozwana: Alstom Power Thermal Services

      Sentencja

   Artykuł 23 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że klauzula prorogacyjna, taka jak sporna w postępowaniu głównym, która, po pierwsze, jest zawarta w warunkach ogólnych dostaw podmiotu zamawiającego, wymienionych w dokumentach stwierdzających fakt zawarcia umów przez strony oraz przekazanych na etapie zawierania umów, i która, po drugie, wskazuje jako sąd właściwy sądy miasta państwa członkowskiego, spełnia wymogi sformułowane w przywołanym przepisie dotyczące wyrażenia przez strony zgody na obowiązywanie rzeczonej klauzuli prorogacyjnej oraz wymogi dotyczące precyzyjności jej treści.

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015.


title: Sprawa C-64/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obvodní soud pro Prahu 3 — Republika Czeska) — Telefónica O2 Czech Republic a.s., dawniej Český Telecom a.s. przeciwko Czech On Line a.s. (Łączność elektroniczna — Sieci i usługi — Wspólne ramy regulacyjne — Przedsiębiorstwo dominujące — Obowiązek wzajemnego połączenia z innymi operatorami — Przepisy przejściowe — Dyrektywa 97/33)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obvodní soud pro Prahu 3 — Republika Czeska) — Telefónica O2 Czech Republic a.s., dawniej Český Telecom a.s. przeciwko Czech On Line a.s.
   (Sprawa C-64/06) (1)

   (Łączność elektroniczna - Sieci i usługi - Wspólne ramy regulacyjne - Przedsiębiorstwo dominujące - Obowiązek wzajemnego połączenia z innymi operatorami - Przepisy przejściowe - Dyrektywa 97/33)
   (2007/C 183/18)
   Język postępowania: czeski
   Sąd krajowy
   Obvodní soud pro Prahu 3
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Telefónica O2 Czech Republic a.s., dawniej Český Telecom a.s.

      Strona pozwana: Czech On Line a.s.
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Obvodní soud pro Prahu 3 (Republika Czeska) — Wykładnia przepisów dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywy o dostępie) (Dz.U. L 108, str. 7), jak również dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej) (Dz.U. L 108, str. 33) — Obowiązek nałożony przez krajowy organ regulacyjny na przedsiębiorstwo o znaczącej pozycji na rynku telekomunikacyjnym zawarcia umowy w sprawie wzajemnego połączenia sieci tego przedsiębiorstwa z siecią innego operatora, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, które toczyło się głównie przed przystąpieniem do UE i nie zostało poprzedzone analizą rynku
   Sentencja
   Zgodnie z przepisami przejściowymi dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywy o dostępie) i dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej) Český telekomunikační úřad miał prawo zbadać obowiązek po stronie przedsiębiorstwa telekomunikacyjnego o znaczącej pozycji na rynku — w rozumieniu dyrektywy 97/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie wzajemnych połączeń w telekomunikacji ze względu na zapewnienie usług powszechnych oraz interoperacyjności poprzez zastosowanie zasady otwartej sieci (ONP), zmienionej dyrektywą 98/61/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 1998 r. — zawarcia umowy w sprawie wzajemnego połączenia sieci tego przedsiębiorstwa z siecią innego operatora, po dniu 1 maja 2004 r., w ramach przepisów dyrektywy 97/33 ze zmianami.

      (1)  Dz.U. C 121 z 20.5.2006.


title: Sprawa F-144/06: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2006 r. — Bleyaert przeciwko Radzie

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/41

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2006 r. — Bleyaert przeciwko Radzie
   (Sprawa F-144/06)
   (2007/C 20/64)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Eric Bleyaert (Maldegem, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego o niewpisaniu nazwiska skarżącego na listę urzędników wybranych do wzięcia udziału w szkoleniu w ramach procedury certyfikacji w postępowaniu w 2005 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnik Rady zaszeregowany do grupy AST 8, zgłosił swoją kandydaturę do procedury certyfikacji w postępowaniu w 2005 r. Jego nazwisko, znajdujące się na projekcie listy urzędników wybranych do wzięcia udziału w szkoleniu w ramach procedury certyfikacji w postępowaniu w 2005 r., nie zostało wpisane na ostateczną listę, opublikowaną w dniu 22 maja 2006 r., którą przyjął organ powołujący przy uwzględnieniu opinii komitetu wspólnego ds. procedury certyfikacji. Komitet ten wysłuchał skarżącego w dniu 17 maja 2006 r.
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżący podnosi najpierw naruszenie obowiązku uzasadnienia, tym bardziej, że organ powołujący nie odpowiedział na jego zażalenie. Ponadto podnosi naruszenie art. 45a regulaminu pracowniczego oraz art. 5 ogólnych przepisów wykonawczych do tego przepisu regulaminu. W szczególności wspólny komitet, który mógł wysłuchać wyłącznie tych urzędników, którzy zakwestionowali projekt listy, nie miał prawa wezwać skarżącego. W każdym razie skarżący uważa, że również zasada równości traktowania została naruszona, gdyż wspólny komitet nie wysłuchał wszystkich urzędników, których nazwiska widniały na projekcie listy.


title: Sprawa T-5/08: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2008 r. — Nestlé przeciwko OHIM — Master Beverage Industries (Golden Eagle)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/55

         Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2008 r. — Nestlé przeciwko OHIM — Master Beverage Industries (Golden Eagle)
   (Sprawa T-5/08)
   (2008/C 64/88)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Société des Produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat A. von Mühlendahl)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Master Beverage Industries Pte Ltd (Singapur, Singapur)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej pozwanego z dnia 1 października 2007 r. w sprawie R 563/2006-2 (wspólnotowy znak towarowy nr 3 157 005);

               —

               stwierdzenie, że zakwestionowane zgłoszenie nr 3 157 005 wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego czerwony kubek z napisem „Golden Eagle” i podobizną orła musi zostać odrzucone;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania, w tym koszty poniesione przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą;

               —

               obciążenie Master Beverage, drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, w przypadku, gdyby spółka ta zgłosiła udział w niniejszym postępowaniu w charakterze interwenienta.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Master Beverage Industries Pte Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „Golden Eagle” zgłoszony dla towarów z klasy 30 — zgłoszenie nr 3 157 005

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wspólnotowe, międzynarodowe i krajowe graficzne i słowne znaki towarowe „Red Cup”, „Gold Blend” oraz przedstawienia kubka do, między innymi, kawy

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ kolidujące znaki towarowe cechują się wysokim stopniem podobieństwa z uwagi na identyczne rozmieszczenie dziewięciu elementów występujących zarazem w zgłoszonym znaku towarowym i w większości wcześniejszych znaków towarowych, które mają samoistny charakter odróżniający.


title: Sprawa C-374/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 22 maja 2007 r. w sprawie T-198/05, Mebrom NV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 3 sierpnia 2007 r. przez Mebrom NV

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/17

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 22 maja 2007 r. w sprawie T-198/05, Mebrom NV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 3 sierpnia 2007 r. przez Mebrom NV
   (Sprawa C-374/07 P)
   (2007/C 247/22)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Mebrom NV (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem i C. Mereu)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie
   Wnoszący odwołanie zwracają się o:

               —

               stwierdzenie, że odwołanie jest dopuszczalne i uzasadnione,

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 maja 2007 r. w sprawie T-198/05,

               —

               stwierdzenie, że żądanie wnoszącego odwołanie w sprawie T-198/05 jest dopuszczalne i uzasadnione,

               —

               uwzględnienie żądania o zasądzenie odszkodowania zgłoszonego przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd Pierwszej Instancji oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania obydwu instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony ze względu na:
   wypaczenie okoliczności faktycznych i dowodów oraz oczywiście błędną ocenę okoliczności faktycznych:

               —

               błędna ocena pytań i odpowiedzi przedstawionych jako dowód w formie ankiety,

               —

               błędna ocena ankiety co do sezonowego użycia bromku metylu,

               —

               nieuwzględnienie liczb sprzedaży przedstawionych przez wnoszącego odwołanie i oczywiste pomylenie pomiędzy liczbami sprzedaży i liczbami importu przedstawionymi odpowiednio przez wnoszącego odwołanie i przez pozwaną,

               —

               brak prawidłowej oceny liczb sprzedaży,

               —

               sprzeczności i niespójność w prawnej ocenie okoliczności faktycznych,

               —

               brak łącznej oceny dowodów.

         Błędne zastosowanie przesłanki wykazania rzeczywistej szkody:

               —

               pomylenie zaistnienia szkody z zakresem szkody,

               —

               pomylenie badania zaistnienia szkody z badaniem związku przyczynowo-skutkowego,

               —

               żądanie dowodu, że szkoda nie mogła zostać naprawiona.

         SPI w sposób nieproporcjonalny i nieuzasadniony nałożył na wnoszącego odwołanie ciężar dowodu.
   Sprzeczne uzasadnienie.
   Błąd proceduralny przy stosowaniu wymogów prawnych dotyczących dopuszczenia nowych dowodów w trakcie postępowania.
   Naruszenie prawa do obrony, prawa do wysłuchania przed sądem i równości środków procesowych.


title: Sprawa T-419/15: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2015 r. – Cofely Solelec i in./Parlament

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/27

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2015 r. – Cofely Solelec i in./Parlament
   (Sprawa T-419/15)
   (2015/C 337/28)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Cofely Solelec (Esch-sur-Alzette, Luksemburg), Mannelli & Associés SA (Bertrange, Luksemburg) i Cofely Fabricom (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Marx)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności:

                           —

                           decyzji nr D(2015)24297 Dyrekcji Generalnej ds. Infrastruktury i Logistyki Parlamentu Europejskiego z dnia 29 maja 2015 r. unieważniającej przetarg INLO-D-UPIL-T-14-AO4 – część 75 „Instalacja elektryczna wysokoprądowa” dotyczący projektu rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu;

                           —

                           decyzji nr D(2015)28116 Dyrekcji Generalnej ds. Infrastruktury i Logistyki Parlamentu Europejskiego z dnia 11 czerwca 2015 r. unieważniającej przetarg INLO-D-UPIL-T-14-AO4 – część 75 „Instalacja elektryczna wysokoprądowa” dotyczący projektu rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Pierwszy zarzut dotyczący braku uzasadnienia, ze względu na to, że pozwana poprzestała na uzasadnieniu decyzji o unieważnieniu z dni 29 maja 2015 r. i 11 czerwca 2015 r. tym, że pozostałe otrzymane oferty, w tym pozwanych, znacznie przekraczały szacunkową wartość zamówienia, którą instytucja zamawiająca przyjęła wcześniej za podstawę, lecz jej w tych decyzjach nie podała. Pozwana podała bowiem tę szacunkową kwotę dopiero w piśmie przekazanym po dniu 18 czerwca 2015 r.

               2.

               Zarzut drugi, pomocniczy, dotyczący oczywistego błędu w ocenie. Skarżące podnoszą, że szacunkowa wartość zamówienia pozwanej nie przystaje do warunków rynkowych i jest rażąco zaniżona.


title: Sprawa T-821/14: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2014 r. – Pollo Delta di Scabin Giancarlo e C./Komisja

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/44

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2014 r. – Pollo Delta di Scabin Giancarlo e C./Komisja
   (Sprawa T-821/14)
   (2015/C 065/60)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Pollo Delta di Scabin Giancarlo e C. Snc (Porto Viro, Włochy) (przedstawiciel: V. Migliorini, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności pisma Komisji Europejskiej – Dyrektora Generalnego ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich Jerzego Plewy Prot. SM/FUN S/2622874 z dnia 28 lipca 2014 r. skierowanego do dyrektora generalnego polityk międzynarodowych i Unii Europejskiej przy włoskim ministerstwie rolnictwa i polityki leśnej Felice Assenza, z którym skarżąca zapoznała się w ramach dostępu do akt w dniu 19 listopada 2014 r. w części, w której odrzuca ono wniosek Włoch w zakresie środków wsparcia od 6 do 9, o które wnioskowano na podstawie art. 220 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, w szczególności tych dotyczących przedsiębiorstw zajmujących się ubojem zwierząt, które zostały poddane ubojowi w wykonaniu środków sanitarnych w celu zapobiegania rozprzestrzenieniu się ptasiej grypy i w zakresie odnośnych szkód gospodarczych oraz rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1071/2014 z dnia 10 października 2014 r. w sprawie nadzwyczajnych środków wsparcia dla sektorów jaj i mięsa drobiowego we Włoszech, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 11 października 2014 r. w części, w której wyklucza środki wsparcia przyjęte zgodnie z art. 220 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do przedsiębiorstw zajmujących się ubojem zwierząt, które zostały poddane ubojowi w wykonaniu środków sanitarnych w celu zapobiegania rozprzestrzenieniu się ptasiej grypy i w zakresie odnośnych szkód gospodarczych.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są takie same jak te podniesione w sprawie T-820/14, Delta Group agroalimentare/Komisja.


title: Sprawa F-114/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 21 stycznia 2014 r. — Jelenkowska-Luca przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Obywatelstwo państwa, na którego terytorium znajduje się miejsce zatrudnienia — Zwykłe miejsce zamieszkania)

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/19

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 21 stycznia 2014 r. — Jelenkowska-Luca przeciwko Komisji
   (Sprawa F-114/12) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Obywatelstwo państwa, na którego terytorium znajduje się miejsce zatrudnienia - Zwykłe miejsce zamieszkania)
   2014/C 78/40
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: E. Jelenkowska-Luca (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: radca prawny P.K. Rosiak)

      Strona pozwana: Komisja (przedstawiciele: K. Herrmann i V. Joris, działający w charakterze pełnomocników)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Komisji w sprawie przyznania skarżącej dodatku zagranicznego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               E. Jelenkowska-Luca pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013, s. 71.