title: Sprawa F-92/13: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/32

         Skarga wniesiona w dniu 20 września 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-92/13)
   2013/C 336/71
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o przystąpieniu do obliczenia dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury przepracowanych przed podjęciem służby w oparciu o nowe ogólne przepisy wykonawcze do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego jest niezgodny z prawem i tym samym nie znajduje zastosowania;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 lutego 2013 r. w sprawie dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury przepracowanych przez skarżącą przed podjęciem służby w ramach przeniesienia jej uprawnień emerytalnych do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej na podstawie ogólnych przepisach wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-303/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Łodzi (Polska) w dniu 22 czerwca 2015 r. – postępowanie karne przeciwko G.M. et M.S.

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Łodzi (Polska) w dniu 22 czerwca 2015 r. – postępowanie karne przeciwko G.M. et M.S.
   (Sprawa C-303/15)
   (2015/C 311/25)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Okręgowy w Łodzi

      Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   G.M. i M.S.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepis art. 8 ustęp 1 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (1) może być interpretowany w ten sposób, że brak notyfikacji przepisów uznanych za mające charakter techniczny dopuszcza możliwość zróżnicowania skutków tj. dla przepisów dotyczących swobód niepodlegających ograniczeniom przewidzianym w art. 36 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej brak notyfikacji skutkować powinien tym, że nie mogą być one stosowane w konkretnej sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia, zaś dla przepisów odnoszących się do swobód podlegających ograniczeniom z art. 36 Traktatu dopuszczalna jest ich ocena przez sąd krajowy, będący jednocześnie sądem unijnym, czy mimo nienotyfikacji są one zgodne z wymogami art. 36 Traktatu i nie podlegają sankcji braku możliwości ich stosowania?

      (1)  Dz.U. L 204 s. 37; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 13 Tom 020 P. 337 – 348


title: Sprawa T-46/10: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2010 r. — Faci przeciwko Komisji

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/53

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2010 r. — Faci przeciwko Komisji
   (Sprawa T-46/10)
   2010/C 100/79
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Faci SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Piccardo, S. Crosby i S. Santoro)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności spornej decyzji w części, w jakiej stwierdza, że skarżąca zawierała porozumienia w zakresie ustalania cen, podziału rynków w drodze ustalania limitów sprzedaży i przydzielaniu klientów;

               —

               uchylenie lub istotne obniżenie wysokości grzywien nałożonych na skarżącą;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w części w jakiej obniża ona wysokość grzywny obliczonej pierwotnie w stosunku do spółki Bärlocher lub istotnie istotne zmieszenie wysokości przyznanego obniżenia grzywny;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania;

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 listopada 2009 r. (sprawa nr COMP/38.589 — Stabilizatory termiczne) w zakresie, w jakim Komisja obciążyła skarżącą odpowiedzialnością za naruszenie art. 81 WE (obecnie art. 101 TFUE) oraz art. 53 porozumienia EOG polegające na zawieraniu porozumień i stosowaniu uzgodnionych praktyk w zakresie ustalania cen, podziału rynków w drodze ustalania limitów sprzedaży, przydzielaniu klientów w sektorze ESBO. Tytułem zarzutu ewentualnego skarżąca wnosi o istotne zmniejszenie wymiaru nałożonej nań grzywny.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła ogólne zasady prawa, dokonała oczywiście błędnej oceny, naruszyła zasady dobrej administracji i równego traktowania, wykroczyła poza swoje kompetencje, naruszyła zasady niezakłóconej konkurencji, nie dochowała obowiązku uzasadniania aktów oraz błędnie zastosowała wytyczne w zakresie obliczania grzywien z 2006 r. skarżąca podnosi pięć zarzutów:

               —

               Komisja dokonała oczywiście błędnej oceny przywiązując zbyt małą wagę do dowodów dotyczących okresu przed uczestnictwem skarżącej w kartelu i zbyt dużą wagę do pozostałych dowodów. W konsekwencji znaczenie faktu, że w pełni funkcjonująca kwalifikowana postać kartelu polegająca na ustalaniu cen, podziale rynków, przydzielaniu klientów, praktykowaniu szkodliwych cen, łapownictwo zakończył swą działalność przed przystąpieniem doń skarżącej nie został właściwie oceniony w procesie oceny powagi naruszenia jakiego dopuściła się skarżąca.

               —

               Komisja naruszyła zasadę równego traktowania, traktując skarżąca w sposób podobny do innych przedsiębiorstw, podczas gdy powaga naruszenia, jakiego się dopuściła winna była zapewnić jej znacząco odmienne traktowanie. W celu ustalenia wysokości grzywny Komisja zastosowała różnice w wysokości jedynie 1 % wartości sprzedaży na danym rynku pomimo faktu, że skarżąca dopuściła się mniejszej liczby naruszeń, a żadne z nich nie miało postaci kwalifikowanej, oraz mimo stwierdzenia Komisji, iż skarżąca nie stosowała się do postanowień kartelu. Co więcej Komisja naruszyła zakaz dyskryminacji informując skarżącą, że była objęta dochodzeniem znacznie później niż inne przedsiębiorstwa, powodując w ten sposób powstanie po jej stronie szkody.

               —

               Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji z uwagi na nieracjonalnie długi czas trwania postępowania administracyjnego oraz jego zawieszenie w celu rozwiązania kwestii incydentalnych. Komisja naruszyła również zasadę równego traktowania, gdyż jej działania były niesłusznie krzywdzące wobec skarżącej, która w rzeczywistości powinna była uzyskać obniżenie grzywny zdecydowanie wyższe niż uzyskane 1 %.

               —

               Skarżąca kwestionuje wysokość zmniejszenia wymiaru grzywny (wyższego niż 95 %) w stosunku do spółki Bärlocher, która jest jej rzeczywistym i potencjalnym konkurentem, zarzucając Komisji brak kompetencji, naruszenie zasady równego traktowania w szerokim znaczeniu oraz naruszenie obowiązku uzasadniania aktów. Zdaniem skarżącej zmniejszenie wymiaru grzywny jest równoznaczne z przyznaniem dotacji i z dużym prawdopodobieństwem prowadzi do zakłócenia konkurencji. Tytułem zarzutu uzupełniającego lub ewentualnego skarżąca podnosi, że uzasadnienie zmniejszenia wymiaru grzywny nie zostało zawarte w wersji decyzji Komisji przekazanej do wiadomości skarżącej, co jest równoznaczne z naruszeniem obowiązku uzasadnienia.

               —

               Zastosowana grzywna naruszyła wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. Ustalając wysokość grzywny Komisja nie wzięła należycie pod uwagę faktu, że skarżąca nie uczestniczyła w naruszeniach kwalifikowanej postaci kartelu, inaczej niż pozostałe przedsiębiorstwa, oraz że przejawiała w trakcie całości trwania naruszenia na danym rynku zachowania konkurencyjne. Powaga naruszenia skarżącej została niewłaściwie oceniona wskutek błędnego przypisania jej zachowań anty konkurencyjnych. Ponadto Komisja nie dokonała oceny faktycznej roli odgrywanej przez Faci, nie wzięła pod uwagę jej ograniczonych rozmiarów, ograniczonych możliwości rynkowych oraz jej relatywnej niezdolności do zakłócenia konkurencji w porównaniu z innymi przedsiębiorstwami oraz nie dokonała odpowiedniego sprostowania, odwołując się do pkt 37 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r., tak aby stosować je w sposób zgodny z prawem.


title: Sprawa T-381/10: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2010 r. — Sanitec Europe przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/41

         Skarga wniesiona w dniu 8 września 2010 r. — Sanitec Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-381/10)
   ()
   2010/C 301/67
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sanitec Europe Oy (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciele: J. Killick, Barrister, I. Reynolds, Solicitor, P. Lindfelt i K. Struckmann, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nie ważności, w całości lub w części, decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie COMP/39092 — Instalacje sanitarne;

               —

               stwierdzenie, że skarżąca nie ponosi odpowiedzialności za antykonkurencyjną działalność w sektorze baterii łazienkowych oraz, w razie konieczności, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim może ona obciążać skarżącą (bądź spółki od niej zależne) odpowiedzialnością w tym względzie;

               —

               ponadto bądź posiłkowo, obniżenie wysokości grzywny;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania; oraz

               —

               wydanie wszelkich innych rozstrzygnięć, jakie mogą okazać się stosowne w niniejszej sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi, na podstawie art. 263 TFUE, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. (sprawa COMP/39092 — Instalacje sanitarne) w sprawie kartelu na rynkach instalacji sanitarnych do łazienek w Belgii, Niemczech, Francji, Włoszech, Niderlandach i Austrii obejmującego koordynację cen sprzedaży i wymianę istotnych informacji handlowych oraz, tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               Po pierwsze Komisja nie oceniła lub nie zbadała właściwego kontekstu gospodarczego, wobec czego nie zdołała wykazać w wymagany prawem sposób antykonkurencyjnego celu zarzucanych naruszeń. Instytucja ta nie była uprawniona do przyjęcia założenia (czy też uznania), że rozmowy i) między podmiotami nie konkurującymi ze sobą oraz ii) dotyczące ceny, która nie ma znaczenia gospodarczego i której nie płaci żaden uczestnik rynku, miały cel antykonkurencyjny.

               Po drugie Komisja popełniłaby błąd, gdyby obciążyła skarżącą odpowiedzialnością za naruszenie w sektorze baterii łazienkowych, zważywszy na treść zarzutu pierwszego oraz na okoliczność, że ani skarżąca ani spółki od niej zależne nie są producentami baterii łazienkowych.

               Ponadto Komisja nie zdołała wykazać w wymagany prawem sposób istnienia zarzucanego naruszenia, w szczególności ze względu na to, że przeprowadzona przez nią analiza dowodów była błędna w odniesieniu do Francji, Włoch oraz Keramag Keramische Werke AG w Niemczech, za której działania obciążono odpowiedzialnością skarżącą.

               Po czwarte Komisja nie wykazała interesu w stwierdzeniu naruszenia w Niderlandach, gdzie uległo ono przedawnieniu.

               Co więcej Komisja i) nie sformułowała prawidłowo zarzutów w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów oraz ii) nie uwzględniła ani nie ujawniła stosownych dowodów mogących świadczyć o braku odpowiedzialności skarżącej. Te uchybienia proceduralne nieodwracalnie naruszyły prawo skarżącej do obrony.

               Po czwarte Komisja nie wykazała interesu w stwierdzeniu naruszenia w Niderlandach, gdzie uległo ono przedawnieniu.

               Tytułem zarzutu dodatkowego skarżąca podnosi, że nie mogła ona zostać obciążona bezpośrednio i indywidualnie odpowiedzialnością za zapłatę grzywny w kwocie 9 873 060. Skarżąca nie dopuściła się bowiem żadnego czynu bezprawnego. Jest ona odpowiedzialna za naruszenie tylko jako spółka macierzysta, a jako taka nie może ponosić bezpośredniej i indywidualnej odpowiedzialności za zapłatę grzywny. Co więcej możliwość obciążenia skarżącej bezpośrednią i indywidualną odpowiedzialnością nie została zasygnalizowana w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów, co stanowi uchybienie proceduralne będące podstawą stwierdzenia nieważności.

               Jednocześnie przeprowadzone w sprawie dochodzenie miało charakter wybiórczy i arbitralny, gdyż ściganiem nie objęto nigdy wielu przedsiębiorstw, którym zarzuca się uczestnictwo w rzekomo bezprawnych spotkaniach lub rozmowach.

               Wreszcie grzywna jest niesprawiedliwie i nieproporcjonalnie wysoka, w szczególności ze względu na brak wprowadzenia w życie ustaleń z tych rozmów lub ich skutków rynkowych. Skarżąca wnosi zatem do Sądu o skorzystanie z nieograniczonego prawa orzekania wynikającego z art. 261 TFUE, w celu obniżenia kwoty grzywny.


title: Sprawa C-479/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/25

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-479/06) (1)

   (2007/C 199/42)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa C- 419/02: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  21 lutego 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — BUPA Hospitals Ltd, Goldsborough Developments Ltd przeciwko Commissioners of Customs & Excise (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 10 ust. 2 — Obowiązek podatkowy w podatku VAT — Płatność zaliczkowa — Przedpłata na przyszłe dostawy produktów farmaceutycznych i protez)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 lutego 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — BUPA Hospitals Ltd, Goldsborough Developments Ltd przeciwko Commissioners of Customs & Excise
   (Sprawa C- 419/02) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 10 ust. 2 - Obowiązek podatkowy w podatku VAT - Płatność zaliczkowa - Przedpłata na przyszłe dostawy produktów farmaceutycznych i protez)
   (2006/C 131/02)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Justice (Chancery Division)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: BUPA Hospitals Ltd, Goldsborough Developments Ltd

      Strona pozwana: Commissioners of Customs & Excise
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (Chancery Division) — Wykładnia dyrektywy 77/388/EWG: Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str.1) — Pojęcie „dostaw towarów” i „działalności gospodarczej” — Umowy pomiędzy spółkami o dostawy produktów farmaceutycznych i protez mające jedynie na celu uzyskanie korzyści podatkowej
   Sentencja
   W zakresie art. 10 ust. 2 akapit drugi szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., nie mieści się przedpłata, taka jak będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, dokonana w kwocie ryczałtowej na towary wskazane w sposób ogólny w wykazie, który może zostać w każdej chwili zmieniony za porozumieniem nabywcy i sprzedawcy, z którego nabywca może ewentualnie wybrać towary, na podstawie umowy, którą może on w każdej chwili rozwiązać, odzyskując w całości niewykorzystaną przedpłatę.

      (1)  Dz.U. C 31z 8.2.2003.


title: Sprawa T-476/15: Wyrok Sądu z dnia 28 września 2016 r. – European Food/EUIPO – Société des produits Nestlé (FITNESS) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy FITNESS — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c), art. 52 ust. 1 lit. a) oraz art. 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zasada 37 lit. b) ppkt (iv) i zasada 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą]

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/17

         Wyrok Sądu z dnia 28 września 2016 r. – European Food/EUIPO – Société des produits Nestlé (FITNESS)
   (Sprawa T-476/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy FITNESS - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c), art. 52 ust. 1 lit. a) oraz art. 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zasada 37 lit. b) ppkt (iv) i zasada 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą])
   (2016/C 410/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Food SA (Drăgăneşti, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat I. Speciac)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również interwenient przed Sądem: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci A. Jaeger-Lenz, A. Lambrecht i S. Cobet-Nüse)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 czerwca 2015 r. (sprawa R 2542/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między European Food a Société des produits Nestlé,

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 19 czerwca 2015 r. (sprawa R 2542/2013-4) dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między European Food SA a Société des produits Nestlé SA.

               2)

               EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez European Food.

               3)

               Société des produits Nestlé pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa C-426/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 28 października 2009 r. — Ioannis Giorgios Askoxylakis przeciwko Ypourgos Ethnikis Padeias kai Thriskevmaton (ministrowi edukacji powszechnej i wyznań religijnych)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 28 października 2009 r. — Ioannis Giorgios Askoxylakis przeciwko Ypourgos Ethnikis Padeias kai Thriskevmaton (ministrowi edukacji powszechnej i wyznań religijnych)
   (Sprawa C-426/09)
   2010/C 24/39
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ioannis Giorgios Askoxylakis

      Strona pozwana: Ypourgos Ethnikis Padeias kai Thriskevmaton (minister edukacji powszechnej i wyznań religijnych)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zawarte w art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/48/EWG w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz. U. L 19) w wersji obowiązującej po wprowadzeniu do niej zmian przez art. 1 ust. 3 dyrektywy 2001/19/WE (Dz. U. L 206) i przed jej uchyleniem przez art. 62 dyrektywy 2005/36 (Dz. U. L 255) pojęcie „doświadczenia zawodowego” odpowiada pojęciu „doświadczenia zawodowego”, którego definicja zawarta jest w art. 1 lit. e) dyrektywy i może oznaczać doświadczenie, które spełnia łącznie następujące cechy: a) zostało zdobyte przez osobę zainteresowaną po uzyskaniu przez nią dyplomu gwarantującego jej dostęp do określonego zawodu regulowanego w państwie członkowskim pochodzenia; b) zostało zdobyte poprzez wykonywanie zawodu, do którego odnosi się wniosek złożony na podstawie dyrektywy 89/48/EWG (zob. pojęcia „the profession concerned”, „la profession concernée” i „der Betreffende Beruf” użyte odpowiednio w wersjach językowych angielskiej, francuskiej i niemieckiej dyrektywy) oraz c) działalność zawodowa, o której mowa była wykonywana zgodnie z prawem, to znaczy z poszanowaniem terminów i warunków mających znaczenie przepisów państwa członkowskiego, w którym miała miejsce, tak aby wykluczyć wzięcie pod uwagę doświadczenia związanego z zawodem, o który chodzi, które zdobyte zostało w przyjmującym państwie członkowskim przed uwzględnieniem wniosku, w sytuacji gdy zawód ten nie może być zgodnie z prawem wykonywany w przyjmującym państwie członkowskim przed uwzględnieniem wniosku (oczywiście z zastrzeżeniem stosowania art. 5 dyrektywy, który zezwala — w przypadku odbycia kształcenia zawodowego, które nie miało miejsca w państwie członkowskim pochodzenia — na wykonywanie zawodu w przyjmującym państwie członkowskim na określonych warunkach i pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia do jego wykonywania)?


title: Sprawa C-89/07: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 11 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zatrudnienie w administracji publicznej — Zatrudnienie kapitanów i oficerów (pierwszej klasy) na wszystkich statkach pływających pod banderą państwa członkowskiego — Wymóg obywatelstwa)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/8

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 11 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-89/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zatrudnienie w administracji publicznej - Zatrudnienie kapitanów i oficerów (pierwszej klasy) na wszystkich statkach pływających pod banderą państwa członkowskiego - Wymóg obywatelstwa)
   (2008/C 107/11)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: G. Rozet, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i O. Christmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 39 ust. 4 WE — Swobodny przepływ pracowników — Wykonywanie prerogatyw władzy publicznej — Wymóg obywatelstwa francuskiego celem sprawowania stanowisk kapitanów i oficerów (pierwszej klasy) na wszystkich statkach pływających pod francuską banderą — Niezgodność z prawem wspólnotowym.
   Sentencja

               1)

               Zachowując w swych przepisach prawnych wymóg obywatelstwa francuskiego celem sprawowania stanowisk kapitanów i oficerów (pierwszej klasy) na wszystkich statkach pływających pod francuską banderą, Republika Francuska uchybiła swoim zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 39WE.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007 r.


title: Sprawa C-105/06: Skarga wniesiona w dniu  22 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/21

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-105/06)
   (2006/C 86/41)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 22 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez B. Schizmę i J. Hottiaux, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/30/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie wspierania użycia w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiła zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2.

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2003/30/WE upłynął w dniu 31 grudnia 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 123, str. 42


title: Sprawa C-11/10: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 lutego 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Marishipping and Transport BV (Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 — Wspólna taryfa celna — Cła — Zwolnienie — Substancje farmaceutyczne — Skład — Ograniczenia)

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 lutego 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Marishipping and Transport BV
   (Sprawa C-11/10) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 - Wspólna taryfa celna - Cła - Zwolnienie - Substancje farmaceutyczne - Skład - Ograniczenia)
   2011/C 103/10
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: Marishipping and Transport BV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy — Wykładnia załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 256, s. 1) — Substancje farmaceutyczne zwolnione z należności celnych — Substancje nie występujące w stanie czystym — Ograniczenia

      Sentencja

   Punkt 1 ppkt i) w pierwszej części, sekcja II, lit. C załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie wspólnej taryfy celnej, zmienionego rozporządzeniami Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r. i 1832/2002 z dnia 1 sierpnia 2002 r., należy interpretować w ten sposób, że substancja farmaceutyczna znajdująca się w wykazie substancji zawartym w załączniku 3 w trzeciej części tego samego załącznika I, do której dodano inne substancje, w szczególności substancje farmaceutyczne, nie może podlegać temu samemu zwolnieniu z należności celnych, jakiemu podlegałaby taka substancja w stanie czystym.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa T-407/15: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2015 r. – Monster Energy/OHIM – Hot-Can Intellectual Property (HotoGo self-heating can technology)

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/59

         Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2015 r. – Monster Energy/OHIM – Hot-Can Intellectual Property (HotoGo self-heating can technology)
   (Sprawa T-407/15)
   (2015/C 311/64)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Monster Energy Company (Corona, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Hot-Can Intellectual Property Sdn Bhd (Cheras, Malezja)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Hot-Can Intellectual Property Sdn Bhd

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „HotoGo self-heating can technology” – zgłoszenie nr 11 418 101

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 maja 2015 r. w sprawie R 1028/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 21 lutego 2014 r. w postępowaniu w sprawie sprzeciwu nr B2178567;

               —

               odmówienie rejestracji zakwestionowanego znaku towarowego w całości;

               —

               nakazanie OHIM pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez skarżącą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-18/06: Skarga wniesiona w dniu  13 lutego 2006 r.  — Duyster przeciwko Komisji

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/23

         Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2006 r. — Duyster przeciwko Komisji
   (Sprawa F-18/06)
   (2006/C 154/56)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Tinike Duyster (Oetrange, Luksemburg) [Przedstawiciel: W.H.A.M. van den Muijsenbergh, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 17 listopada 2005 r. o udzieleniu skarżącej urlopu wychowawczego od dnia 8 listopada 2004 r. do nieokreślonego dnia;

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 6 kwietnia 2005 r.;

               —

               uchylenie decyzji przyznającej urlop wychowawczy od dnia 1 listopada 2004 r. do dnia 30 kwietnia 2005 r. lub odcinka płac za listopad 2004 r. lub decyzji Komisji z dnia 30 listopada o nieuwzględnieniu wniosku o przesunięciu lub cofnięciu urlopu wychowawczego;

               —

               orzeczenie, że od dnia 1 listopada 2004 r. (lub od dnia 8 listopada 2004 r.) do dnia 30 kwietnia 2005 r. włącznie, skarżąca korzysta z wszystkich uprawnień związanych ze służbą czynną i w konsekwencji wynagrodzenie zgodne z kategorią i grupą zaszeregowania winno zostać jej wypłacone ze skutkiem wstecznym;

               —

               orzeczenie, że wynagrodzenie to ma być zwiększone o odsetki za zwłokę;

               —

               orzeczenie, że skarżąca może jeszcze wnioskować o urlop wychowawczy (mimo iż jej syn będzie miał 12 lat lub prawie 12 lat w chwili wydawania wyroku) zważywszy, że brak aprobaty dla złożonego wniosku leży po stronie Komisji; ewentualnie odszkodowanie — w związku z tym, że to Komisja odpowiada za to, że skarżąca nie mogła wziąć urlopu wychowawczego — równe utracie zasiłku wychowawczego, ubezpieczeń, stażu pracy, uprawnień emerytalnych, sprawozdań z oceny i szans na awans, ewentualnie za okres urlopu wychowawczego, z którego nie skorzystała, odszkodowanie równe utraconemu zasiłkowi wychowawczemu, ubezpieczeniom i uprawnieniom emerytalnym;

               —

               zasądzenie od pozwanej odszkodowania i zadośćuczynienia w związku z wydaniem decyzji z dnia 17 listopada 2005 r. w wysokości odpowiednio 4000 EUR i 5000 EUR.

               —

               zasądzenie od pozwanej kwoty 2500 EUR tytułem odszkodowania za niepewność, w jakiej skarżąca się znajduje co do swego statusu urzędnika i krzywdy, jaka z tej niepewności wynika.

               —

               zasądzenie odszkodowania za siedem dni urlopu wychowawczego;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W sprawie F-51/05 (1) skarżąca zakwestionowała już okoliczność, że Komisja udzieliła jej urlopu wychowawczego na okres od dnia 1 listopada 2004 r. do dnia 30 kwietnia 2005 r. W niniejszej sprawie kwestionuje decyzję organu powołującego, wydaną w międzyczasie w dniu 17 listopada 2005 r. ustalającą początkową datę urlopu na dzień 8 listopada 2004 r.
   Na poparcie swej skargi, skarżąca podnosi, że decyzja z dnia 17 listopada 2005 r. narusza traktat, regulamin pracowniczy i cały szereg zasad prawnych. W szczególności według skarżącej decyzja ta: i) zawiera błędy, jak np. nieprawidłowe przywołanie sprawy przed Sądem Pierwszej Instancji; ii) jest nieprecyzyjna z kilku powodów, jak np. brak wskazania, na jakim wniosku skarżącej opiera się decyzja, brak daty końca urlopu wychowawczego i brak opisu konsekwencji decyzji; iii) sporządzona jest w języku innym niż język, którym posługuje się skarżąca z naruszeniem art. 21 WE; iv) nie wskazuje żadnej podstawy prawnej; v) zawiera sprzeczności; vi) jest niewystarczająco uzasadniona; vii) ma skutek wsteczny mimo, że w momencie wydawania już nie było wniosku o urlop wychowawczy; viii) nie uwzględnia okoliczności, że wcześniejsze decyzje organu powołującego były niesłuszne; ix) nie uwzględnia wniosku o przesunięcie urlopu wychowawczego.
   Ponadto treść zaskarżonej decyzji stworzyła jej zdaniem wrażenie, że powodem zamieszania, przynajmniej częściowo, jest skarżąca, mimo że ta ostania działała niezwykle uważnie i przedłożyła znaczną liczbę dokumentów.

      (1)  Dz. U. C 217 z 3.9.2005 r. (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod sygnaturą T-249/05 i przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.)


title: Sprawa C-497/07 P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 27 czerwca 2008 r. — Philip Morris Products SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający kształt paczki papierosów — Odmowa rejestracji)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/12

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 27 czerwca 2008 r. — Philip Morris Products SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-497/07 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający kształt paczki papierosów - Odmowa rejestracji)
   (2008/C 285/20)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Philip Morris Products SA (przedstawiciel: T. van Innis, adwokat)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Rassat, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 12 września 2007 r. w sprawie T-140/06 Philip Morris Products przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę wniesioną przez skarżącą na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 lutego 2006 r. dotyczącą jej wniosku o rejestrację jako wspólnotowego znaku towarowego kształtu paczki papierosów — Naruszenie art. 4 i 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1) — Charakter odróżniający trójwymiarowego kształtu — Sposób przedstawienia tego kształtu i moment, w którym winien on być oceniany
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone i w części oddalone.

               2)

               Philip Morris Products SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008.


title: Sprawa C-466/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Trento (Włochy) w dniu 3 sierpnia 2017 r. – Chiara Motter/Provincia autonoma di Trento

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Trento (Włochy) w dniu 3 sierpnia 2017 r. – Chiara Motter/Provincia autonoma di Trento
   (Sprawa C-466/17)
   (2017/C 347/18)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Trento

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Chiara Motter

      Strona pozwana: Provincia autonoma di Trento

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy, celem zastosowania zasady niedyskryminacji zawartej w klauzuli 4 porozumienia ramowego, okoliczność dotycząca początkowej, obiektywnej weryfikacji profesjonalizmu za pośrednictwem konkursu publicznego, w którym uzyskano wynik pozytywny, stanowi czynnik należący do warunków kształcenia, który sąd krajowy musi uwzględnić celem ustalenia, czy zachodzi porównywalność pomiędzy sytuacją pracownika zatrudnionego na czas nieokreślony, a sytuacją pracownika zatrudnionego na czas określony, jak i celem stwierdzenia, czy występuje obiektywny, odpowiedni powód dla uzasadnienia odmiennego traktowania pracownika zatrudnionego na czas nieokreślony, i pracownika zatrudnionego na czas określony?

               2)

               Czy zasada niedyskryminacji zawarta w klauzuli 4 porozumienia ramowego stoi na przeszkodzie przepisowi prawa wewnętrznego, jak ten wynikający z art. 485 ust. 1 decreto legislativo nr 297 z dnia 16.4.1994 r., który stanowi, że celem ustalenia stażu służby w momencie przyznania etatu na mocy umowy zawartej na czas nieokreślony, w całości zalicza się nie więcej niż cztery lata świadczenia służby na czas określony, podczas gdy zaliczenie dalszych lat służby redukuje się o jedną trzecią, w celach prawnych, i o dwie trzecie, w celach ekonomicznych, przez wzgląd na brak, w związku ze świadczeniem pracy na czas określony, początkowej, obiektywnej weryfikacji profesjonalizmu, poprzez konkurs publiczny, z którego uzyskano wynik pozytywny?

               3)

               Czy zasada niedyskryminacji zawarta w klauzuli 4 porozumienia ramowego stoi na przeszkodzie przepisowi prawa wewnętrznego, jak ten wynikający z art. 485 ust. 1 decreto legislativo nr 297 z dnia 16.4.1994 r., który stanowi, że celem ustalenia stażu służby w momencie przyznania etatu na mocy umowy zawartej na czas nieokreślony, w całości zalicza się nie więcej niż cztery lata świadczenia służby na czas określony, podczas gdy zaliczenie dalszych lat służby redukuje się o jedną trzecią, w celach prawnych, i o dwie trzecie, w celach ekonomicznych, przez wzgląd na cel zapobiegania wystąpieniu odwrotnej dyskryminacji na szkodę pracowników etatowych zatrudnionych w następstwie zwyciężenia w konkursie publicznym?


title: Sprawa T-113/07: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2007 r. — Toshiba przeciwko Komisji

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/26

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2007 r. — Toshiba przeciwko Komisji
   (Sprawa T-113/07)
   (2007/C 140/47)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Toshiba Corp. (Tokyo, Japonia) (przedstawiciele: adwokaci: J. MacLennan, Solicitor, A. Schulz i J. Borum)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 stycznia 2007 r. — sprawa COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową; lub

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w zakresie, w jakim odnosi się ona do Toshiby; lub

               —

               zmiana art. 1 i 2 decyzji w celu umorzenia lub znaczącego zmniejszenia nałożonej na Toshibę grzywny, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z ustanowieniem gwarancji bankowej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca wniosła zgodnie z art. 230 WE skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 stycznia 2007 r. (Sprawa COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową C(2006) 6762 wersja ostateczna), na podstawie której Komisja uznała, iż skarżący oraz inne przedsiębiorstwa są odpowiedzialni za naruszenie art. 81 WE, a także wraz z dniem 1 stycznia 1994 r. art. 53 EOG, którego dopuścili się w sektorze rozdzielnic z izolacją gazową (zwanych dalej „RIG”) poprzez zawarcie szeregu porozumień i uzgodnionych praktyk polegających na a) podziale rynku, b) przydzieleniu ilości i zachowaniu poszczególnych udziałów rynkowych, c) przyznaniu określonym producentom poszczególnych projektów RIG (ustalanie ofert przetargowych) oraz manipulowaniu procedurą przetargową w zakresie tych projektów, d) ustalaniu cen, e) zawieraniu porozumień w celu zawieszenia umów licencyjnych zawartych z podmiotami niebiorącymi udziału w kartelu oraz f) wymianie istotnych informacji rynkowych. Posiłkowo, skarżący wnosi o umorzenie lub zmniejszenie nałożonych na niego grzywien.
   Według skarżącego, Komisja najwyraźniej oparła swoje ustalenia na trzech porozumieniach stwierdzając istnienie ogólnoświatowego kartelu. Nawet w przypadku wystąpienia takiej sytuacji, skarżąca wnosi o to, iż Komisja nie posiada uprawnień w zakresie określenia zachowań mogących wpłynąć na ograniczenie konkurencji poza obszarem EOG.
   Skarżąca utrzymuje, że w świetle kryteriów mających zastosowanie Komisja nie wykazała w sposób wymagany prawem uczestnictwa strony skarżącej w Europie, lub tego, że europejscy dostawcy rozdzielnic z izolacją gazową w zamian za zobowiązanie japońskich dostawców co do braku dostarczania tablic rozdzielczych w Europie „przypisali” projekty europejskie do kontyngentu europejskiego „KRIG” (1). Zarzuca ona następnie Komisji, to, iż oparła się ona celem potwierdzenia na równie pośrednich, niejasnych i niepotwierdzonych środkach dowodowych polegających głównie na ustnych oświadczeniach woli złożonych przez podmiot składający wniosek o współpracę. Zarzuca ona również Komisji brak zapoznania się z dowodami przedstawionymi celem zaprzeczenia tym kompromitującym oświadczeniom.
   Ponadto, skoro nie zaprzecza ona swojemu uczestnictwu w porozumieniu KRIG, strona skarżąca podtrzymuje, że przedmiotowa umowa była umową o zasięgu światowym, nie obejmującą swoim zakresem Europy oraz, która nie podlegała uprawnieniom Komisji. Jej zdaniem Komisja starając się zastosować wobec skarżącej swoje uprawnienia całkowicie uzależniła swoją prawną ocenę od kwestii przyjęcia „wspólnego stanowiska” (stanowiącego o powstrzymaniu się Japończyków od wejścia na rynek europejski, natomiast w przypadku przedsiębiorstw europejskich od konkurowania na obszarze Japonii) oraz od tego, czy japońskie przedsiębiorstwa były regularnie informowane o pewnych projektach europejskich lub tego, czy były one przypisywane europejskiemu KRIG jako część owego wspólnego porozumienia. W konsekwencji strona skarżąca utrzymuje, iż Komisja nie ustaliła, iż należało uznać stronę skarżącą za odpowiedzialną za szereg naruszeń popełnionych na poziomie europejskim oraz, popełnienia przez Komisję oczywistego błędu w ocenie.
   Strona skarżąca podnosi również, iż zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem procedury. Uznaje ona w tym kontekście naruszenie jej prawa do obrony w związku z brakiem przedstawienia przez Komisję odpowiedniego uzasadnienia, nie udostępnienia przez nią pewnych dowodów oraz zniekształcenia pozostałych.
   Skarżąca wnosi posiłkowo, iż sposób obliczania grzywien nałożonych na adresatów w zaskarżonej decyzji został naruszony w związku z tym, iż Komisja niewłaściwie rozłożyła odpowiedzialność pomiędzy europejskie i japońskie przedsiębiorstwa. Skarżąca uważa w tym względzie, iż Komisja nie dokonała właściwej oceny wagi i czasu trwania naruszenia, a zatem potraktowała ją w sposób dyskryminujący.

      (1)  „KRIG” oznacza „kontyngent rozdzielnic z instalacją gazową”.


title: Sprawa C-346/08: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/9

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-346/08)
   (2008/C 260/16)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Oliver i A. Alcover San Pedro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie stosując dyrektywy 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania (1) to elektrowni w Lynemouth, Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja twierdzi, że elektrownia węglowa w Lynemouth w Northumberland stanowi obiekt spalania energetycznego w rozumieniu dyrektywy 2001/80. Początkowo Zjednoczone Królestwo było tego samego zdania jednak w następstwie radykalnej zimny stanowiska obecnie stanowczo to kwestionuje.
   Jeżeli tylko elektrownia w Lynemouth wchodzi w zakres dyrektywy 2001/80, jak twierdzi Komisja, stanowi ona wówczas bezsprzecznie „istniejący obiekt” w rozumieniu jej art. 10 ust. 2. Strony pozostają zgodne co do faktu, że pierwsze pozwolenie na prowadzenie działalności wydano w dniu 1 lipca 1987 r. Zdaniem Komisji wynika stąd, że poziom emisji tej elektrowni powinien był zostać zmniejszony, zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektyw, ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2008 r.
   Komisja podnosi, że nie stosując do elektrowni w Lynemouth dyrektywy 2001/80 Zjednoczone Królestwo naruszyło jej przepisy. Fakt braku zmniejszenia poziom emisji wyżej wymienionej elektrowni od dnia 1 stycznia 2008 r. stanowi ciągłe naruszenie prawa wspólnotowego.

      (1)  Dz.U. L 309, s. 1.


title: Sprawa T-465/15: Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Makhlouf/Rada

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/33

         Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Makhlouf/Rada
   (Sprawa T-465/15) (1)

   (2016/C 410/51)
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa F-76/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. – López Cabeza/Komisja (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/248/13 — Nieumieszczenie na liście rezerwy kadrowej — Ocena niewystarczająca na egzaminach oceny zintegrowanej — Skarga o stwierdzenie nieważności — Naruszenie ogłoszenia o konkursie — Niezgodność egzaminu z prawem)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/98

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. – López Cabeza/Komisja
   (Sprawa F-76/14) (1)

   ((Służba publiczna - Konkurs otwarty - Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/248/13 - Nieumieszczenie na liście rezerwy kadrowej - Ocena niewystarczająca na egzaminach oceny zintegrowanej - Skarga o stwierdzenie nieważności - Naruszenie ogłoszenia o konkursie - Niezgodność egzaminu z prawem))
   (2016/C 048/113)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Alfonso López Cabeza (Valladolid, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci G. Suárez de Castro i M. Orman)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o niewpisaniu skarżącego na listę rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/248/13.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście bezzasadna.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona całością kosztów poniesionych przez A. Lópeza Cabezę.

      (1)  Dz.U. C 388 z 3.11.2014, s. 30.


title: Sprawa T-43/12: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2012 r. — Hamcho i Hamcho International przeciwko Radzie

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/25

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2012 r. — Hamcho i Hamcho International przeciwko Radzie
   (Sprawa T-43/12)
   2012/C 80/43
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohamad Hamcho (Damaszek, Syria) i Hamcho International (Damaszek) (przedstawiciel: adwokat M. Ponsard)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               rozpoznanie niniejszej skargi w trybie przyspieszonym;

               —

               stwierdzenie nieważności poniższych aktów, w zakresie, w jakim dotyczą skarżących:

                           —

                           decyzji 2011/273/WPZiB w brzmieniu uzupełnionym i zmienionym, w tym wszystkich decyzji wymienionych w pkt 17 [skargi];

                           —

                           rozporządzenia 442/2011 w brzmieniu uzupełnionym i zmienionym, w tym wszystkich rozporządzeń wymienionych w pkt 18 [skargi];

                           —

                           decyzji 2011/782/WPZiB w brzmieniu uzupełnionym i zmienionym, w szczególności decyzją wykonawczą 2012/37/WPZiB zgodnie z pkt 19 [skargi];

                           —

                           rozporządzenia 36/2012 w brzmieniu uzupełnionym i zmienionym, w szczególności rozporządzeniem wykonawczym 55/2012, zgodnie z pkt 20 [skargi];

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady zawartej w komunikacie z dnia 21 grudnia 2011 r., skierowanym do skarżących, w zakresie w jakim potwierdza ich wpis na sporne wykazy;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które zasadniczo są identyczne lub podobne do zarzutów podniesionych w sprawie T-653/11 Jaber przeciwko Radzie.


title: Sprawa T-368/09 P: Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2010 r. — Sevenier przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Rezygnacja — Odmowa udzielenia przez Komisję zgody na wycofanie rezygnacji i zwołanie komisji ds. inwalidztwa — Termin na wniesienie zażalenia — Przekroczenie terminu — Brak usprawiedliwionego błędu)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/35

         Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2010 r. — Sevenier przeciwko Komisji
   (Sprawa T-368/09 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Rezygnacja - Odmowa udzielenia przez Komisję zgody na wycofanie rezygnacji i zwołanie komisji ds. inwalidztwa - Termin na wniesienie zażalenia - Przekroczenie terminu - Brak usprawiedliwionego błędu)
   2010/C 234/62
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Roberto Sevenier (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci É. Boigelot i L. Defalque)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia wydanego w dniu 8 lipca 2009 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) w sprawie F-62/08 Sevenier przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego postanowienia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Roberto Sevenier pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 282 z 21.11.2009.


title: Sprawa C-319/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour administrative d’appel de Paris (Francja) w dniu 29 czerwca 2015 r. – Overseas Financial Limited, Oaktree Finance Limited/Ministre de l’économie, de l’industrie et du numérique

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour administrative d’appel de Paris (Francja) w dniu 29 czerwca 2015 r. – Overseas Financial Limited, Oaktree Finance Limited/Ministre de l’économie, de l’industrie et du numérique
   (Sprawa C-319/15)
   (2015/C 279/31)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour administrative d’appel de Paris

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Overseas Financial Limited, Oaktree Finance Limited

      Strona pozwana: Ministre de l’économie, de l’industrie et du numérique

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepisy art. 17 rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. (1) naruszają art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 1 Protokołu dodatkowego nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, chroniące prawo własności, w związku z art. 47 karty i art. 6 ust. 1 konwencji gwarantującymi prawo do wykonania orzeczeń sądowych w rozsądnym terminie zwłaszcza w zakresie, w jakim przepisy te nie przewidują możliwości uwolnienia zamrożonych środków finansowych, gdy osoba trzecia powołuje się na wierzytelność stwierdzoną orzeczeniem sądowym zasądzającym na rzecz tej osoby trzeciej odszkodowanie od osoby, która została wskazana jako podlegająca środkowi zamrożenia aktywów, wydanym w wyniku postępowania wszczętego przed tym wskazaniem i gdy te dwie osoby nie utrzymują jakichkolwiek relacji nawet pośrednio związanych z działaniami, których dotyczy rozporządzenie?

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1).


               25.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 334/32

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-13/14)
   (2014/C 334/13)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 17 lipca 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Markusa Schneidera i Marię Moustakali, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, Rue Belliard 35, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego przywołanego w pkt 21c załącznika XVIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Rady 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia i decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 147/2009, lub nie powiadamiając niezwłocznie Urzędu Nadzoru EFTA o przyjęciu takich środków, Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z tego aktu prawnego i art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię przed dniem 26 sierpnia 2013 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 26 czerwca 2013 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Rady 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług („akt prawny”), przywołanej w pkt 21c załącznika XVIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 17 aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG poprzez nieprzyjęcie wszystkich środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego w wyznaczonym terminie lub niepowiadomienie Urzędu Nadzoru EFTA o ich przyjęciu.


title: Sprawa T-253/15: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2015 r. – Sociedad General de Aguas de Barcelona/Komisja

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/36

         Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2015 r. – Sociedad General de Aguas de Barcelona/Komisja
   (Sprawa T-253/15)
   (2015/C 245/42)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Sociedad General de Aguas de Barcelona, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. de Juan Casadevall)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               tytułem ewentualnym i w przypadku oddalenia żądania głównego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja nie ograniczyła nakazu odzyskania pomocy do nabycia pośredniego dokonanego po dniu 21 grudnia 2007 r. i nie przyznała prawa do pełnego stosowania korzyści podatkowej w całym okresie, o którym mowa w art. 12 ust. 5 real Decreto Legislativo 4/2004, de 5 marzo, por el que se aprueba el Texto Refundido de la Ley del Impuesto sobre Sociedades [królewskiego dekretu ustawodawczego nr 4/2004 z dnia 5 marca w sprawie zatwierdzenia ujednoliconego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych] i

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Decyzji zaskarżonej w niniejszym postępowaniu dotyczą również sprawy T-12/15 Banco de Santander i Santusa/Komisja oraz T-252/15 Ferrovial SA i in./Komisja.
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych, które przedstawiono już w tych sprawach.
   Skarżąca podnosi w szczególności naruszenie prawa przy stosowaniu przesłanki dotyczącej selektywności, istnienie nadużycia władzy i naruszenie zasad równości i uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa T-86/13: Wyrok Sądu z dnia 25 września 2014 r. – Grazyte przeciwko Komisji (Odwołanie – Służba publiczna – Personel tymczasowy – Wynagrodzenie – Dodatek zagraniczny – Warunek przewidziany w art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego – Dziesięcioletni okres odniesienia – Praca w organizacji międzynarodowej)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/43

      Wyrok Sądu z dnia 25 września 2014 r. – Grazyte przeciwko Komisji
      (Sprawa T-86/13) (1)

      ((Odwołanie - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Warunek przewidziany w art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Dziesięcioletni okres odniesienia - Praca w organizacji międzynarodowej))
      (2014/C 395/52)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Diana Grazyte (Utena, Litwa) (przedstawiciel: R. Guarino, avocat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo V. Joris, następnie J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, wspierani przez A. Dal Ferrę, avocat)

         Przedmiot

      Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 5 grudnia 2012 r. w sprawie F-76/11 Grazyte przeciwko Komisji (RecFP, EU:F:2012:173).

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Diana Grazyte pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

         (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013 r.


title: Sprawa C-277/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Servoprax GmbH/Roche Diagnostics Deutschland GmbH (Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie przepisów — Wyroby medyczne używane do diagnozy in vitro — Dyrektywa 98/79/WE — Import równoległy — Tłumaczenie przez importera wskazań i instrukcji użycia załączonych przez wytwórcę — Dodatkowa procedura oceny zgodności)

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Servoprax GmbH/Roche Diagnostics Deutschland GmbH
   (Sprawa C-277/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie przepisów - Wyroby medyczne używane do diagnozy in vitro - Dyrektywa 98/79/WE - Import równoległy - Tłumaczenie przez importera wskazań i instrukcji użycia załączonych przez wytwórcę - Dodatkowa procedura oceny zgodności))
   (2016/C 462/08)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Servoprax GmbH

      Strona pozwana: Roche Diagnostics Deutschland GmbH

      Sentencja

   Artykuł 9 dyrektywy 98/79/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 1998 r. w sprawie wyrobów medycznych używanych do diagnozy in vitro, należy interpretować w ten sposób, że nie zobowiązuje on podmiotu dokonującego przywozu równoległego wyrobu medycznego do samokontroli poziomu cukru we krwi, który to wyrób posiada oznakowanie CE i został poddany procedurze oceny zgodności przez jednostkę notyfikowaną, do przeprowadzenia nowej oceny mającej poświadczać zgodność etykiety i instrukcji użycia tego wyrobu z uwagi na ich tłumaczenie na język urzędowy państwa członkowskiego przywozu.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa T-651/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Tchobanov/Parlament

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/65

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Tchobanov/Parlament
   (Sprawa T-651/15)
   (2016/C 048/73)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Atanas Tchobanov (Le Plessis Robinson, Francja) (przedstawiciel: adwokat N. Pirc Musar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji A(2015)8659 C Parlamentu Europejskiego z dnia 16 września 2015 r., w której oddalono wniosek potwierdzający strony skarżącej o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach, dodatkach na ogólne wydatki i o wydatkach na personel członków Parlamentu Europejskiego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą zgodnie z art. 134 i 140 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez wszelkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 (1) w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001 (2), ponieważ żądane dane osobowe nie są chronione na podstawie prawa Unii;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001, ponieważ odmówiono dostępu do żądanych informacji, mimo że przesłanki ujawnienia były spełnione;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia określonego w art. 2 i 4 rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 ogólnego obowiązku rozpatrzenia każdego indywidualnego dokumentu;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ odmowa udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów jest bezzasadna;

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku przedstawienia uzasadnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ Parlament nie udzielił odpowiedzi na wszystkie argumenty strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).


title: Sprawa T-400/04: Skarga wniesiona dnia 1 października 2004 r. przez Arch Chemicals, Inc. i Arch Timber Protection Limited przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/27

         Skarga wniesiona dnia 1 października 2004 r. przez Arch Chemicals, Inc. i Arch Timber Protection Limited przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-400/04)
   (2005/C 19/58)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 1 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Arch Chemicals Inc., Norwalk, Connecticut (USA) i Arch Timber Protection Limitem, Castleford (Zjednoczone Królestwo), reprezentowanych przez adwokatów K. Van Maldegema i C. Mereu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnoszą do Trybunału o:

               —

               nakazanie pozwanej udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżących;

               —

               lub tytułem subsydiarnym, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej D 341571 (04);

               —

               nakazanie pozwanej zapłaty odszkodowania na rzecz skarżących w tymczasowej wysokości 1 euro, tytułem szkody poniesionej w wyniku niewykonania przez pozwaną obowiązków ciążących na niej na podstawie prawa wspólnotowego poprzez nieudzielanie odpowiedzi skarżącym, lub subsydiarnie, tytułem szkody powstałej w związku z podjęciem decyzji Komisji Europejskiej D 341571 (4), wraz z należnymi odsetkami, do czasu dokonania dokładnego wyliczenia i określenia dokładnej wysokości odszkodowania;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący są producentami i sprzedawcami aktywnych substancji biobójczych i produktów biobójczych. Dokonali oni powiadomienia o pewnych substancjach i są uczestnikiem programu przeglądu tych substancji uregulowanym dyrektywą 98/8/EW (1) dotyczącą wprowadzania do obrotu produktów biobójczych, rozporządzeniem 1896/2000 (2) w sprawie pierwszej fazy programu określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE oraz rozporządzeniem 2032/2003 (3) ustanawiające drugą fazę programu określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE.
   Ponieważ zdaniem skarżących ich prawa i oczekiwania jako uczestników programu przeglądu zostały naruszone, zwrócili się oni do pozwanej z wnioskiem o przyjęcie specjalnych środków celem usunięcia zarzucanych nieprawidłowości. Skarżący zarzucają, że rozporządzenie nr 1896/2000 i rozporządzenie nr 2032/2003 niekorzystnie wpływa na ochronę informacji udzieloną przez dyrektywę 98/8/WE. Skarżący podnoszą ponadto, że przedmiotowe rozporządzenia zezwalają osobom dokonującym oceny, na przeprowadzenie porównawczej oceny pomiędzy aktywnymi substancjami, dając prymat ocenom opartym na niebezpieczeństwie zamiast ocenom opartym na ryzyku, zezwalając na wzięcie pod uwagę danych przedstawionych przez osoby trzecie.
   Skarżący po pierwsze zarzucają, iż pozwana nie określiła swojego stanowiska i nie przyjęła niezbędnych środków. Tytułem subsydiarnym skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności pisma pozwanej odrzucającego wniosek skarżących.
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnoszą, że Komisja naruszyła swój prawny obowiązek polegający na implementacji dyrektywy 98/8/WE wynikający z WE a także z samej dyrektywy, obowiązek polegający na poszanowaniu praw i prawnie uzasadnionych oczekiwań uczestników programu, takich jak skarżący, a także obowiązek zagwarantowania zgodnie z zasadą dobrej administracji, że każda dokonywana przez Państwo Członkowskie implementacja będzie zgodna z TWE i dyrektywą.

      (1)  Dyrektywa 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotycząca wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (Dz.U. L 123, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1896/2000 z dnia 7 września 2000 r. w sprawie pierwszej fazy programu określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie produktów biobójczych (Dz.U. L 228, str. 6).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2032/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1896/2000.


title: Sprawa T-76/14: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2014 r. – Morningstar przeciwko Komisji

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/45

         Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2014 r. – Morningstar przeciwko Komisji
   (Sprawa T-76/14)
   2014/C 135/57
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Morningstar, Inc. (Chicago, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: S. Kinsella, K. Daly i P. Harrison, Solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Komisję w sprawie COMP/39.654 – Reuters Instrument Codes (RIC) w dniu 20 grudnia 2012 r., której streszczenie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym z dnia 12 listopada 2013 r. (Dz.U. C 326, p.4);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania; oraz

               —

               zarządzenie wszelkich innych środków, jakie Sąd uzna za stosowne.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Komisję w ramach sprawy COMP/39.654 – Reuters Instrument Codes (RIC) dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 102 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w art. 54 porozumienia EOG w przedmiocie stosowanych przez grupę Thomson Reuters praktyk stwarzających istotne przeszkody w przełączaniu się między dostawcami systemów skonsolidowanego zasilania danymi w czasie rzeczywistym. W wydanej na podstawie art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (1) decyzji instytucja ta uczyniła pewne zobowiązania wiążącymi dla Thomson Reuters i uznała, że brak jest podstaw do podejmowania przez nią dalszych działań. Skarżąca jest konkurentem grupy Thomson Reuters.
   Na poparcie swej skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie: Komisja wydając tą decyzję miała dopuścić się oczywistego błędu w ocenie, gdyż zatwierdzone zobowiązania były ewidentnie niewystarczające do tego, aby rozwiązać podniesione w tej decyzji problemy z konkurencją.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący nadużycia władzy: po pierwsze, Komisja w zaskarżonej decyzji przekroczyła granice przyznanych jej przez Radę Europejską uprawnień i, po drugie, wydała decyzję pozbawioną podstaw prawnych.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący uchybienia ciążącemu na Komisji obowiązkowi uzasadnienia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1 s.1)


title: Sprawa F-58/12: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/33

         Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-58/12)
   2012/C 295/57
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji o oddaleniu wniosku skarżącego dotyczącego wykonania przez pozwaną wyroku SSP z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie F-41/06 Marcuccio przeciwko Komisji oraz naprawienie szkody jaką miał ponieść skarżący.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, przyjętej przez Komisję lub w każdym razie jej przypisywalnej, o oddaleniu, bez względu na to jaką przybrało ono formę i czy ma charakter całkowity czy częściowy, żądań przedstawionych we wniosku skarżącego z dnia 25 marca 2011 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, przyjętej przez Komisję lub w każdym razie jej przypisywalnej, o oddaleniu, bez względu na to jaką przybrało ono formę i czy ma charakter całkowity czy częściowy, żądań przedstawionych w zażaleniu skarżącego z dnia 17 października 2011 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie, że poprzez zaniechanie, przynajmniej częściowe, przyjęcia w rozsądnym terminie środków wykonania wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie F-41/06 Marcuccio przeciwko Komisji, Komisja zachowała się niezgodnie z prawem;

               —

               zasądzenie od Komisji zapłaty na rzecz skarżącego kwoty 70000 EUR tytułem naprawienia szkody niesłusznie przez niego poniesionej w związku z niezgodnym z prawem zaniechaniem przyjęcia przez Komisję środków wykonania wyroku z dnia 4 listopada 2008 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-274/04: Skarga wniesiona dnia 8 lipca 2004 r. przez Georgiosa Rounisa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/32

         Skarga wniesiona dnia 8 lipca 2004 r. przez Georgiosa Rounisa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-274/04)
   (2004/C 262/61)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 8 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez Georgiosa Rounisa, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez Erica Boigelota, adwokata.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie decyzji z dnia 4 sierpnia 2003 r., podjętej przez Dyrektora Generalnego DG COMP/A, występującego w charakterze osoby oceniającej w postępowaniu odwoławczym, wyrządzająca szkodę skarżącemu, przez to, że zatwierdza i ostatecznie przyjmuje raporty z oceny z lat 1997–1999 oraz 1999–2001 w kształcie, w jakim zostały one ustalone;

               —

               unieważnienie wspomnianych raportów oceny;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego odszkodowania za krzywdę moralną, określonego ex aequo et bono na 8.000 euro, z powodu wielu błędów co do istoty sprawy, popełnionych na różnych etapach ustalania raportów z oceny w latach 1997–1999 oraz 1999–2001 i z powodu poważnego opóźnienia w ostatecznym ustaleniu wspomnianych raportów;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi naruszenie art. 25, drugi akapit, 26 i 43 regulaminu pracowniczego, jak również ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących stosowania art. 43, przyjętych przez Komisję dnia 26 kwietnia 2002 r. Podnosi on również nadużycie władzy oraz naruszenie prawa do obrony, zasad dobrego administrowania, zasady równego traktowania, jak również zasady zobowiązującej Organ Uprawniony do Mianowania do wydawania decyzji wyłącznie ze względów prawnie dopuszczalnych, czyli rzeczowych i niedotkniętych oczywistym błędem w ocenie faktów lub prawa.


title: Sprawa C-421/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  9 marca 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona) — Matratzen Concord AG przeciwko Hukla Germany SA (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 3 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy 89/104/EWG — Podstawy odmowy rejestracji — Artykuły 28 i 30 WE — Swobodny przepływ towarów — Środek o skutku równoważnym — Względy uzasadniające — Ochrona własności przemysłowej i handlowej — Słowny krajowy znak towarowy zarejestrowany w Państwie Członkowskim — Znak towarowy składający się z wyrazu zapożyczonego z języka innego Państwa Członkowskiego, w którym pozbawiony jest on charakteru odróżniającego lub jest opisowy w odniesieniu do towarów, dla których został zarejestrowany znak towarowy)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/17

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 marca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona) — Matratzen Concord AG przeciwko Hukla Germany SA
   (Sprawa C-421/04) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 3 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy 89/104/EWG - Podstawy odmowy rejestracji - Artykuły 28 i 30 WE - Swobodny przepływ towarów - Środek o skutku równoważnym - Względy uzasadniające - Ochrona własności przemysłowej i handlowej - Słowny krajowy znak towarowy zarejestrowany w Państwie Członkowskim - Znak towarowy składający się z wyrazu zapożyczonego z języka innego Państwa Członkowskiego, w którym pozbawiony jest on charakteru odróżniającego lub jest opisowy w odniesieniu do towarów, dla których został zarejestrowany znak towarowy)
   (2006/C 131/30)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Audiencia Provincial de Barcelona
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Matratzen Concord AG

      Strona pozwana: Hukla Germany SA
   Przedmiot
   Pytanie prejudycjalne — Audiencia Provincial de Barcelona — Wykładnia art. 30 WE — Ochrona własności przemysłowej i handlowej — Ukryte ograniczenie w handlu między państwami członkowskimi spowodowane krajowym słownym znakiem towarowym składającym się z wyrazu, który w języku innego państwa członkowskiego jest oznaczeniem przedmiotowych towarów („Matratzen”).
   Sentencja
   Artykuł 3 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych nie stoi na przeszkodzie rejestracji w państwie członkowskim w charakterze krajowego znaku towarowego wyrazu zapożyczonego z języka innego państwa członkowskiego, w którym pozbawiony jest on charakteru odróżniającego lub jest opisowy w odniesieniu do towarów lub usług, dla których wniesiono o rejestrację, chyba że zainteresowani odbiorcy w państwie członkowskim, w którym wniesiono o rejestrację, byliby w stanie odczytać znaczenie tego słowa.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004


title: Sprawa C-228/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Catania (Wlochy) w dniu 19 maja 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Snezhanie Velikovej

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Catania (Wlochy) w dniu 19 maja 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Snezhanie Velikovej
   (Sprawa C-228/15)
   (2015/C 245/13)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Catania

      Strony w postępowaniu głównym

   Snezhana Velikova

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 20 i 21 [dekretu ustawodawczego z dnia 6 lutego 2007 r. nr 30] [z późniejszymi zmianami], który dokonuje transpozycji dyrektywy 2004/38/WE (1) […] są sprzeczne z prawem [Unii]?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii oraz członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 oraz uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77).


title: Sprawa T-376/06: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2006 r. — przez Legris Industries przeciwko Komisji

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/27

         Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2006 r. — przez Legris Industries przeciwko Komisji
   (Sprawa T-376/06)
   (2007/C 42/48)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Legris Industries (Rennes, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Wachsmann i C. Pommiès)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji [C(2006) 4180 wersja ostateczna z dnia 20 września 2006 r. w sprawie/F-1/38.121 — Złącza], a także jej uzasadnienia, jako że decyzja ta nakłada grzywnę na holding Legris Industries z powodu odpowiedzialności holdingu Legris Industries za sporne praktyki spółki Comap;

               —

               uznanie pism, żądań i wniosków spółki Comap przeciwko decyzji za pisma, żądania i wnioski holdingu Legris Industries;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 4180 wersja ostateczna z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (COMP/F-1/38.121 — Złącza) odnoszącej się do całości porozumień i uzgodnionych praktyk na rynku złączy miedzianych i stopów miedzi mających na celu ustalanie cen, uzgadnianie cenników, kwot zniżek i rabatów, wprowadzanie mechanizmów koordynacji podwyżek cen, przydział rynków krajowych i klientów oraz wymianę innych informacji handlowych, w zakresie, w jakim decyzja ta nakłada grzywnę na holding Legris Industries z powodu odpowiedzialności holdingu za sporne praktyki spółki Comap — dawnej spółki zależnej holdingu.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca powołuje następujące argumenty.
   Po pierwsze, skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 81 WE przypisując Legris Industries odpowiedzialność za sporne naruszenia popełnione przez jej spółkę zależną Comap i uznając ją za solidarnie odpowiedzialną za te naruszenia. Legris Industries utrzymuje, że Komisja naruszyła zasadę prawnej i handlowej autonomii spółki zależnej i zasadę osobistej odpowiedzialności za naruszenia prawa konkurencji uznając, że posiadanie przez skarżącą 100 % kapitału spółki zależnej wystarcza, aby stwierdzić wywieranie przez nią decydującego wpływu na tę ostatnią. Skarżąca zarzuca Komisji także popełnienie błędów co do prawa, błędów faktycznych i oczywistych błędów w ocenie poprzez to, że nie przedstawiła ona dowodów pozwalających stwierdzić, że holding Legris Industries wykonywał rzeczywiste uprawnienia kierownicze w stosunku do spółki Comap.
   Ponadto, skarżąca zarzuca Komisji naruszenie prawa polegające na tym, że Komisja nie zakwestionowała dowodów przedstawionych przez skarżącą i wskazujących na niezależność spółki Comap, w szczególności w odniesieniu do ustalania i prowadzenia przez nią polityki handlowej. Skarżąca uznaje za udowodniony przez siebie fakt, że nie wydawała ona spółce Comap poleceń co do jej zachowania na rynku, że jedynie sprawowała kontrolę finansową bez uprawnień budżetowych w odniesieniu do swoich spółek zależnych oraz że spółka Comap miała swoje własne źródła finansowania. Następnie skarżąca stwierdza, że jedynie dowód więzi kapitałowej i bezpośrednich konsekwencji z niej wynikających, które zdaniem skarżącej Komisja przyjęła jako podstawę przypisania Legris Industries odpowiedzialności za naruszenia popełnione przez jej spółkę zależną nie wykazują, że wykonywała ona rzeczywiste uprawnienia kierownicze w stosunku do niej.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia  27 października 2005 r.  w sprawie C-23/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2000/34/WE — Warunki pracy — Organizacja czasu pracy — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 27 października 2005 r.
   w sprawie C-23/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2000/34/WE - Warunki pracy - Organizacja czasu pracy - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2005/C 330/12)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-23/05, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 25 stycznia 2005 r, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: G. Rozet oraz N. Yerrell) przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (pełnomocnik: S. Schreiner), Trybunał (szósta izba), w składzie: J. P. Puissochet, pełniący funkcję prezesa szóstej izby, S. von Bahr i A. Borg Barthet (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 27października 2005r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2000/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 2000 r. zmieniającej dyrektywę Rady 93/104/WE dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy, w celu objęcia sektorów i działalności wyłącz[onych] z tej dyrektywy, z wyjątkiem przepisów dotyczących lekarzy odbywających praktykę, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2 ust. 1 dyrektywy.

               2)

               Skarga zostaje odrzucona w pozostałym zakresie.

               3)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 02.04.2005


title: Sprawa C-306/10: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/32

         Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej
   (Sprawa C-306/10)
   ()
   2010/C 221/50
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Randvere, M. van Beek)

      Strona pozwana: Republika Estońska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Estońska, nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2005/47/WE (1) z dnia 18 lipca 2005 r. (w sprawie umowy między Stowarzyszeniem Kolei Europejskich [CER] a Europejską Federacją Pracowników Transportu [ETF] w sprawie niektórych aspektów warunków pracy pracowników wykonujących pracę w trasie uczestniczących w świadczeniu interoperacyjnych usług transgranicznych w sektorze kolejowym, jak również nie starając się o zawarcie odpowiedniego porozumienia przez partnerów społecznych bądź nie podając wspomnianych przepisów do wiadomości Komisji, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Estońskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin do dokonania transpozycji tej dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 27 lipca 2008 r.

      (1)  Dz.U. L 195, s. 15.


title: Sprawa C-612/12 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 27 marca 2014 r. – Ballast Nedam NV przeciwko Komisji Europejskiej [Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych — Określenie ceny brutto bitumu do nawierzchni drogowych — Określenie obniżki ceny dla przedsiębiorstw budowy dróg — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 27 — Prawo do obrony — Obniżenie grzywny]

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 27 marca 2014 r. – Ballast Nedam NV przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-612/12 P) (1)

   ([Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych - Określenie ceny brutto bitumu do nawierzchni drogowych - Określenie obniżki ceny dla przedsiębiorstw budowy dróg - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 27 - Prawo do obrony - Obniżenie grzywny])
   2014/C 151/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ballast Nedam NV (przedstawiciele: A. Bosman i E. Oude Elferink, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Ronkes Agerbeek i P. Van Nuffel, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata F. Tuytschaevera)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 27 września 2012 r. w sprawie T-361/06 Ballast Nedam przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę, tytułem żądania głównego, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] [(sprawa COMP/F/38.456 – Asfalt (Niderlandy)] w zakresie, w jakim odnosi się ona do tej spółki, oraz, tytułem żądania ewentualnego, po pierwsze, o stwierdzenie częściowej nieważności tej decyzji, w zakresie, w jakim określa ona czas trwania naruszenia odnoszący się do tej spółki, i po drugie, o obniżenie kwoty grzywny, która została na nią nałożona

      Sentencja

               1)

               Wyrok w sprawie T-361/06 Ballast Nedam przeciwko Komisji zostaje uchylony, w zakresie, w jakim oddala podniesiony przez Ballast Nedam NV zarzut dotyczący naruszenia art. 27 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [81 WE] i [82 WE] i prawa do obrony w toku postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] [sprawa COMP/F/38.456 – Asfalt (Niderlandy)].

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 1 lit. a) decyzji C(2006) 4090 wersja ostateczna, w zakresie, w jakim dotyczy naruszenia art. 81 WE popełnionego przez Ballast Nedam NV w okresie od dnia 21 czerwca 1996 r. do dnia 30 września 2000 r.

               3)

               Stwierdza się nieważność art. 2 lit. a) decyzji C(2006) 4090 wersja ostateczna, w zakresie, w jakim określa kwotę grzywny należnej od Ballast Nedam NV jako 4,65 mln EUR.

               4)

               Kwota grzywny nałożonej solidarnie na Ballast Nedam NV w art. 2 lit. a) decyzji C(2006) 4090 wersja ostateczna zostaje określona na 3,45 mln EUR..

               5)

               Komisja Europejska zostaje obciążona całością kosztów związanych z niniejszym odwołaniem.

               6)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania w pierwszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013.


title: Sprawa T-297/12: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2012 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/16

         Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2012 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-297/12)
   2012/C 273/27
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki-Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokat B. Christianos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie zapłaty przez Komisję na rzecz skarżącej kwoty 50 000 EUR tytułem odszkodowania za szkodę wyrządzoną jej reputacji zawodowej w wyniku naruszenia przez Komisję obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej, wraz odsetkami wyrównawczymi od dnia 3 lipca 2007 r. do dnia wydania wyroku w niniejszym sporze i pełnej zapłaty;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca żąda, aby Trybunał Sprawiedliwości zasądził na jej rzecz odszkodowanie za szkodę spowodowaną bezprawnym zachowaniem Komisji Europejskiej (zwanej dalej „Komisją”), na mocy art. 340 ust. 2 TFUE (odpowiedzialność pozaumowna Unii). W szczególności Komisja wyrządziła szkodę reputacji zawodowej skarżącej wysyłając w dniu 3 lipca 2007 r. do przedsiębiorstw trzecich dokument dotyczący dochodzenia wszczętego w stosunku do samej skarżącej.
   Skarżąca twierdzi, że zachodzą ustalone w orzecznictwie przesłanki odpowiedzialności pozaumownej Komisji, w odniesieniu do odszkodowania za szkody wyrządzone jej reputacji zawodowej, ponieważ Komisja bezprawnie ujawniła osobom trzecim istnienie i treść dochodzenia wszczętego w stosunku do samej skarżącej a także dotyczące jej informacje objęte tajemnicą zawodową.


title: Sprawa F-67/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 21 czerwca 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Skarga o odszkodowanie mająca za przedmiot ustalenie kosztów — Niedopuszczalność)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/30

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 21 czerwca 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-67/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Skarga o odszkodowanie mająca za przedmiot ustalenie kosztów - Niedopuszczalność)
   2012/C 138/64
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, adwokat A. Dal Ferro)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o niedokonaniu zwrotu dwóch trzecich kosztów poniesionych przez skarżącego w ramach sprawy F-41/06.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Luigi Marcuccio zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010, s. 74.


title: Sprawa C-544/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (Rzeczpospolita Polska) w dniu 4 grudnia 2007 r. — Uwe Rüffler/Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w Wałbrzychu

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (Rzeczpospolita Polska) w dniu 4 grudnia 2007 r. — Uwe Rüffler/Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w Wałbrzychu
   (Sprawa C-544/07)
   (2008/C 37/27)
   Język postępowania: polski
   Sąd krajowy
   Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Uwe Rüffler

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w Wałbrzychu
   Pytanie prejudycjalne
   Czy unormowania wynikające z art. 12 tiret 1 oraz art. 39 ust. 1 i 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwiają się one przepisowi krajowemu przyjętemu w art. 27b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity w Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm.) ograniczającemu prawo do obniżenia podatku dochodowego o kwotę składki na obowiązkowe ubezpieczenie zdrowotne, zapłaconej wyłącznie na podstawie przepisów prawa krajowego w sytuacji, gdy rezydent od dochodów opodatkowanych w Polsce odprowadza składkę na obowiązkowe ubezpieczenie zdrowotne w innym państwie członkowskim?