title: Sprawa C-32/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil n° 1 de Alicante (Hiszpania) w dniu 28 stycznia 2008 r. — Fundación Española para la Innovación de la Artesanía (FEIA) przeciwko Cul de Sac Espacio Creativo S.L. i Acierta Product & Position SA

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 1 de Alicante (Hiszpania) w dniu 28 stycznia 2008 r. — Fundación Española para la Innovación de la Artesanía (FEIA) przeciwko Cul de Sac Espacio Creativo S.L. i Acierta Product & Position SA
   (Sprawa C-32/08)
   (2008/C 92/25)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Juzgado de lo Mercantil n° 1 de Alicante
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fundación Española para la Innovación de la Artesanía (FEIA)

      Strona pozwana: Cul de Sac Espacio Creativo S.L. i Acierta Product & Position SA
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 6/2002 (1) należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie wyłącznie do wzorów wspólnotowych opracowanych w ramach stosunku pracy, w którym twórca jest związany umową podlegającą prawu pracy, spełniającą kryteria zależności i pracy wykonywanej na rachunek innej osoby? czy też

               2)

               Wyrażenia „pracownik” i „pracodawca” użyte w art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 6/2002 należy interpretować szeroko, tak by mogły obejmować inne sytuacje niż stosunek pracy, takie jak te, w których na podstawie umowy cywilnej/handlowej (i w konsekwencji bez stosunku zależności, pracy wykonywanej na rachunek innej osoby i stałego charakteru) dana osoba (twórca) zobowiązuje się opracować za określoną cenę wzór na rzecz innej osoby, oraz w konsekwencji, czy należy uznać, że z zastrzeżeniem odmiennych postanowień umownych prawo do tego wzoru przysługuje zleceniodawcy?

               3)

               W przypadku udzielenia na wcześniejsze pytanie odpowiedzi przeczącej z uwagi na to, że przypadek wzorów opracowanych w ramach stosunku pracy i tych opracowanych w ramach stosunku, który nie jest stosunkiem pracy, stanowią odmienną rzeczywistość materialną:

                           a)

                           Czy ma zastosowanie ogólna zasada art.14 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 oraz czy w konsekwencji należy uznać, że z zastrzeżeniem odmiennych postanowień umownych prawo do wzorów przysługuje twórcy?

                           b)

                           Czy sąd w sprawach wzorów wspólnotowych powinien stosować na mocy odesłania zawartego w art. 88 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 przepisy ustawodawstwa krajowego odnoszącego się do wzorów?

               4)

               W przypadku gdyby odesłanie do ustawodawstwa krajowego okazało się właściwe, czy zastosowanie prawa krajowego jest możliwe, jeżeli zrównuje ono (jak w przypadku prawa hiszpańskiego) wzory opracowane w ramach stosunku pracy (które z zastrzeżeniem odmiennych postanowień umownych należą do pracodawcy) z wzorami opracowanymi na zlecenie (które z zastrzeżeniem odmiennych postanowień umownych należą do zleceniodawcy)?

               5)

               W przypadku udzielenia na wcześniejsze pytanie odpowiedzi twierdzącej, czy takie rozwiązanie (że z zastrzeżeniem odmiennych postanowień umownych prawo do wzorów przysługuje zleceniodawcy) nie pozostaje w sprzeczności z odpowiedzią przeczącą udzieloną na pytanie drugie?

      (1)  Dz.U. L 3 2002, str. 1.


title: Sprawa T-150/09: Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2009 r. — Ningbo Yonghong Fasteners przeciwko Radzie

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/53

         Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2009 r. — Ningbo Yonghong Fasteners przeciwko Radzie
   (Sprawa T-150/09)
   2009/C 141/109
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ningbo Yonghong Fasteners Co. Ltd United (przedstawiciele: F. Graafsma and J. Cornelis, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1) wskutek naruszenia art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 384/96 (2) oraz oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych przy odmowie uwzględnienia wniosku skarżącej o traktowanie na zasadach rynkowych („MET”).
   Skarżąca podnosi po pierwsze, że Komisja nie podjęła decyzji w przedmiocie MET w przewidzianym w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 384/96 terminie. Skarżąca wskazuje, że podejmując decyzję po uzyskaniu wszystkich informacji żądanych w kwestionariuszu antydumpingowym, Komisja naruszyła przewidziany w ww. przepisie obowiązek mający zagwarantować, że kwestia czy producent spełnia kryteria MET nie zostanie rozstrzygnięta na podstawie jej wpływu na obliczenie marginesu dumpingu.
   Po drugie skarżąca podnosi, że Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie stwierdzając, że ponoszone przez skarżącą koszty stanowiącej zasadniczy element procesu produkcyjnego walcówki stalowej nie odzwierciedlają w istotny sposób wartości rynkowej w świetle art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 384/96. Ten oczywisty błąd w ocenie jest skutkiem naruszenia przez Komisję i Radę obowiązku należytej staranności i właściwego zarządzania, wskutek niestarannego i stronniczego badania dostarczonych im dowodów.
   Wreszcie, skarżąca podnosi, że dokonana przez Radę wykładnia art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 384/96 jest niedopuszczalna i stanowi naruszenie tego przepisu. Ponadto skarżąca podnosi, że dokonana przez Radę wykładnia art. 2 ust. 7 lit. b) i c) nie tylko nie uwzględnia okoliczności, że ocena MET powinna być dokonana na poziomie konkretnego przedsiębiorstwa, lecz również nakłada na skarżącą bezzasadny ciężar dowodu. Ponadto zdaniem skarżącej, dokonana przez Radę wykładnia czyni możliwość dostosowania zniekształconych szczególną sytuacją rynkową kosztów produkcji zbędną, i jako taka pozostaje w sprzeczności z obowiązkiem dokonywania wykładni przepisów prawa wspólnotowego zgodnie z ich kontekstem i celem.

      (1)  Dz.U. 2009 L 29, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996 L 56, s. 1).


title: Sprawa T-288/08: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2008 r. — Cadila Healthcare przeciwko OHIM — Novartis (ZYDUS)

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/18

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2008 r. — Cadila Healthcare przeciwko OHIM — Novartis (ZYDUS)
   (Sprawa T-288/08)
   (2008/C 247/35)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Cadila Healthcare Ltd (Ahmedabad, Indie) (przedstawiciele: S. Bailey, A. Juaristi i F. Potin, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Drugą Izbę Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) w dniu 7 maja 2008 r. w sprawie R 1092/2007-2, oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ZYDUS” dla towarów z klas 3, 5 et 10 — zgłoszenie nr 3 277 662

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Novartis AG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 2 356 964 w odniesieniu do znaku „ZIMBUS” dla towarów z klasy 5.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w stosunku do części spornych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Izba Odwoławcza nieprawidłowo uznała, iż nie istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego i zgłoszonego znaku towarowego, naruszając ogólne zasady prawa o znakach towarowych, a w szczególności art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94.


title: Sprawa C-208/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 5 maja 2015 r. – Stock ’94 Szolgáltató Zrt./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága (NAV)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 5 maja 2015 r. – Stock ’94 Szolgáltató Zrt./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága (NAV)
   (Sprawa C-208/15)
   (2015/C 236/37)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Stock ’94 Szolgáltató Zrt.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága (NAV)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 ust. 2, art. 2 ust 1. lit. a) i c), art. 14 ust. 1, art. 24 ust. 1 art. 73, art. 78 lit. b) I art. 135 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) (zwanej dalej „dyrektywą VAT”) należy interpretować w ten sposób, że dostawa towarów i udzielenie pożyczki, których dokonano zgodnie z umową zawartą między instytucją integrującą i integrowanym producentem stanowią odrębne i niezależne transakcje (distinct and independent) dla celów podatku VAT lub w ten sposób, że jest to jednolita (single) transakcja, której podstawa opodatkowania obejmuje, oprócz świadczenia wzajemnego za towary objęte dostawą, odsetki za udzieloną pożyczkę?

               2)

               Jeżeli drugi sposób interpretacji jest zgodny z dyrektywą VAT, czy dyrektywę tę można interpretować – jeśli chodzi o jednolitą (single) transakcję, która obejmuje dostawę towarów podlegającą podatkowi VAT i świadczenie usług zwolnione z podatku VAT – w ten sposób, że transakcja stanowi wyjątek od zasady ogólnego charakteru podatku VAT? Jeżeli tak to jakie kryteria muszą wystąpić?

               3)

               Czy na odpowiedź na powyższe pytania ma wpływ, a jeśli tak to w jakim zakresie, okoliczność, że instytucja integrująca może świadczyć nowe usługi na rzecz integrowanego producenta, zgodnie z umową i na jego wniosek lub może nabywać produkty rolne produkowane przez integrowanego producenta?

      (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa T-200/05: Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2005 r. przez Michaela Cwika przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/32

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2005 r. przez Michaela Cwika przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-200/05)
   (2005/C 193/54)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 12 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Michaela Cwika, zamieszkałego w Tervuren (Belgia), reprezentowanego przez adwokata Nicolasa Lhoësta, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               uchylenie decyzji dyrektora generalnego DG ECFIN z dnia 25 czerwca 2004 r., która potwierdza bez zmian, sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej (REC) skarżącego za okres od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2003 r.,

               2)

               uchylenie, w koniecznym zakresie, decyzji Komisji z dnia 24 stycznia 2005 r. odrzucającej zażalenie skarżącego (R/970/04),

               3)

               zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania w symbolicznej wysokości 1,00 EUR,

               4)

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Podnoszone przez skarżącego zarzuty i główne argumenty dotyczące nowego systemu oceny urzędników są podobne do zarzutów i głównych argumentów podnoszonych w sprawie T-96/04. Ponadto, skarżący stwierdza, że ten nowy system prowadzi do nadużycia władzy w związku z tym, że liczba przyznanych punktów za zasługi jest uzależniona od przewidywanych awansów. Skarżący twierdzi wreszcie, że sporne sprawozdanie jest dotknięte oczywistym błędem w ocenie.


title: Sprawa T-368/06: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2006 r. — Rath przeciwko OHIM — Sanorell Pharma (Immunocell)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/29

         Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2006 r. — Rath przeciwko OHIM — Sanorell Pharma (Immunocell)
   (Sprawa T-368/06)
   (2007/C 56/58)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Matthias Rath (Kapsztad, Republika Południowej Afryki) (przedstawiciele: adwokaci S. Ziegler, C. Kleiner i F. Dehn)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Sanorell Pharma GmbH & Co.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 3 października 2006 r.;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Immunocell” dla towarów i usług z klas 5, 16 i 41 (zgłoszenie nr 1 065 903)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Sanorell Pharma GmbH & Co.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „IMMUNORELL” dla towarów z klasy 5 (wspólnotowy znak towarowy nr 808 014), przy czym sprzeciw dotyczył wyłącznie towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu i częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Zaskarżona decyzja narusza art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, ponieważ nie występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do występujących w sprawie znaków towarowych.


title: Sprawa F-28/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 17 września 2009 r. — Callewaert przeciwko Komisji

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/82

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 17 września 2009 r. — Callewaert przeciwko Komisji
   (Sprawa F-28/05) (1)

   2010/C 24/158

      Język postępowania: francuski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 193 z 6.8.2005, s. 29 (sprawa wpisana początkowo do rejestru Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod numerem T-192/05 i przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15 grudnia 2005 r.)


title: Sprawa T-150/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 czerwca 2006 r. — Sahlstedt i in. przeciwko Komisji (Dyrektywa Rady 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Decyzja Komisji 2005/101/WE — Wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na borealny region biogeograficzny — Skarga o stwierdzenie nieważności — Niedopuszczalność)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/45

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 czerwca 2006 r. — Sahlstedt i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-150/05) (1)

   (Dyrektywa Rady 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Decyzja Komisji 2005/101/WE - Wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na borealny region biogeograficzny - Skarga o stwierdzenie nieważności - Niedopuszczalność)
   (2006/C 224/96)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Markku Sahlstedt (Karkkila, Finlandia), Juha Kankkunen (Laukaa, Finlandia), Mikko Tanner (Vihti, Finlandia), Toini Tanner (Helsinki, Finlandia), Liisa Tanner (Helsinki), Eeva Jokinen (Helsinki), Aili Oksanen (Helsinki), Olli Tanner (Lohja, Finlandia), Leena Tanner (Helsinki), Aila Puttonen (Ristiina, Finlandia), Risto Tanner (Espoo, Finlandia), Tom Järvinen (Espoo), Runo K. Kurko, (Espoo), Maa- ja metsätaloustuottajain keskusliitto MTK ry (Helsinki) et MTK:n säätiö (Helsinki) (przedstawiciel: adwokat K. Marttinen)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. van Beek i M. Huttunen, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Finlandii (przedstawiciele: A. Guimaraes-Purokoski i J. Himmanen, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2005/101/WE z dnia 13 stycznia 2005 r. przyjmującej na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na borealny region biogeograficzny (Dz.U. L 40, str. 1)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący ponoszą koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję.

               3)

               Republika Finlandii ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.6.2005 r.


title: Sprawa C-317/10 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. — Union Investment Privatfonds GmbH przeciwko UniCredito Italiano SpA, Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Słowne znaki towarowe UNIWEB i UniCredit Wealth Management — Sprzeciw właściciela słownych krajowych znaków towarowych UNIFONDS i UNIRAK oraz graficznego krajowego znaku towarowego UNIZINS — Ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Prawdopodobieństwo skojarzenia — Seria lub rodzina znaków towarowych)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. — Union Investment Privatfonds GmbH przeciwko UniCredito Italiano SpA, Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-317/10 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Słowne znaki towarowe UNIWEB i UniCredit Wealth Management - Sprzeciw właściciela słownych krajowych znaków towarowych UNIFONDS i UNIRAK oraz graficznego krajowego znaku towarowego UNIZINS - Ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Prawdopodobieństwo skojarzenia - Seria lub rodzina znaków towarowych)
   2011/C 232/15
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Union Investment Privatfonds GmbH (przedstawiciele: J. Zindel i C. Schmid, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: UniCredito Italiano SpA (przedstawiciel: G. Floridia, avvocato), Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) z dnia 27 kwietnia 2010 r. w sprawach połączonych T-303/06 i T-337/06 UniCredito Italiano przeciwko OHIM — Union Investment Privatfonds, na mocy którego Sąd oddalił żądania Union Investment Privatfonds GmbH odnoszące się do skarg na dwie decyzje Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 września 2006 r. (sprawy połączone R 196/2005-2 i R 211/2005-2) i z dnia 25 września 2006 r. (sprawy połączone R 456/2005-2 i R 502/2005-2) dotyczące postępowań w sprawie sprzeciwu pomiędzy Union Investment Privatfonds GmbH a UniCredito Italiano SpA

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 27 kwietnia 2010 r. w sprawach połączonych T-303/06 i T-337/06 UniCredito Italiano przeciwko OHIM — Union Investment Privatfonds (UNIWEB) zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 146 z 11.9.2010.


title: Postanowienie Prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie T-316/04 R Wam SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc państwa — Pożyczki o obniżonej stopie procentowej umożliwiające przedsiębiorstwu zainstalowanie się w niektórych krajach trzecich — Obowiązek windykacji — Środki tymczasowe — Zawieszenie wykonania — Okoliczności niecierpiące zwłoki — Brak)

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/22

      POSTANOWIENIE PREZESA SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 10 listopada 2004 r.
   w sprawie T-316/04 R Wam SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Pomoc państwa - Pożyczki o obniżonej stopie procentowej umożliwiające przedsiębiorstwu zainstalowanie się w niektórych krajach trzecich - Obowiązek windykacji - Środki tymczasowe - Zawieszenie wykonania - Okoliczności niecierpiące zwłoki - Brak)
   (2005/C 31/44)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-316/04 R Wam SpA, z siedzibą w Cavezzo di Modena (Włochy), reprezentowanej przez E. Gilianiego, adwokata, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: V. Di Bucci i E. Righini, z adresem do doręczeń w Luksemburgu) mającej za przedmiot wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji z dnia 19 maja 2004 r. [C (2004) 1812 final] w sprawie pomocy państwa C 4/2003 (dawniej NN 102/2002), Prezes Sądu wydał w dniu 10 listopada 2004 r. postanowienie, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Wniosek o zarządzenie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.


title: Sprawa C-28/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 8 listopada 2007 r. w sprawie T-194/04, Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko The Bavarian Lager Co. Ltd, Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych (EIOD), wniesione w dniu 24 stycznia 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/21

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 8 listopada 2007 r. w sprawie T-194/04, Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko The Bavarian Lager Co. Ltd, Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych (EIOD), wniesione w dniu 24 stycznia 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-28/08 P)
   (2008/C 79/36)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Docksey i P. Aalto, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: The Bavarian Lager Co. Ltd, Europejski Inspektor Ochrony Danych (EIOD)
   Żądania wnoszącego odwołanie
   Wnoszący odwołanie wnosi o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w całości,

               —

               wydanie ostatecznego wyroku w sprawie będącej przedmiotem niniejszego odwołania, oraz

               —

               obciążenie strony skarżącej w sprawie T-194/04 kosztami postępowania poniesionymi przez Komisję, a w przypadku, gdyby orzeczenie w przedmiocie odwołania było niekorzystne dla Komisji, obciążenie Komisji połową kosztów postępowania poniesionych przez stronę skarżącą w sprawie T-194/04.

         Zarzuty i główne argumenty
   Odwołanie dotyczy wykładni wyjątków związanych z ochroną prywatności, ochroną danych i celami dochodzenia, ustanowionych odpowiednio w art. 4 ust. 1 lit. b) i art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (1).
   Sąd Pierwszej Instancji orzekł, że art. 8 lit. b) rozporządzenia nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (2) nie może zostać zastosowany w przypadku danych osobowych posiadanych przez instytucje objęte zakresem stosowania rozporządzenia 1049/2001. Jednakże, żaden z przepisów rozporządzenia 45/2001 ani rozporządzenia 1049/2001 nie wymaga, ani nie dopuszcza wyłączenia stosowania tego przepisu celem wywarcia skutków przewidzianych w przepisach rozporządzenia 1049/2001. Sąd popełnił zatem błąd co do prawa dokonując wykładni art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 w ten sposób, że przepis ten skutkuje brakiem zastosowania innego przepisu prawa wspólnotowego.
   Po drugie Sąd orzekł, że pomimo szczególnego odesłania w art. 4 ust. 1 lit. b) do prawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie ochrony danych, dane osobowe umieszczone w dokumentach powinny zostać publicznie udostępnione na podstawie rozporządzenia 1049/2001 za wyjątkiem sytuacji, w których istnieje oczywiste ryzyko naruszenia ochrony praw do prywatności i integralności jednostki.
   Ograniczając zakres stosowania wyjątku ustanowionego w art. 4 ust. 1 lit. b) do tego rodzaju przypadków, Sąd przyjął restrykcyjną wykładnię tego wyjątku, co skutkuje tym, iż przesłanka dodatkowa zawarta w drugiej części tego wyjątku („w szczególności w odniesieniu do ustawodawstwa Wspólnoty związanych z ochroną danych osobowych”) zostaje pozbawiona effet utile. Sąd popełnił błąd ograniczając wyjątek, o którym mowa w sposób wyłączający prawodawstwo wspólnotowe związane z ochroną danych osobowych z zakresu stosowania tego wyjątku w sytuacjach, w których zażądano dostępu do danych osobowych zawartych w dokumencie.
   Po trzecie Sąd przyjął wykładnię wyjątku dotyczącego ochrony „dochodzenia”, która prowadzi do powstania wątpliwości co do możliwości skutecznego wykonywania przez Komisję swych funkcji polegając na informacjach uzyskanych w sposób poufny od osób trzecich, w celu udzielenia Komisji pomocy w dochodzeniu.
   Sąd popełnił błąd co do prawa dokonując wykładni wyjątku dotyczącego dochodzeń zawartego w art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia 1049/2001 w sposób skutkującym tym, że Komisja może nie spełnić zapewnień dotyczących zachowania poufności poczynionych w ramach dochodzeń w sprawach ewentualnych naruszeń prawa wspólnotowego i może nie spełnić tych zapewnień w przyszłości.
   Wreszcie, odwołanie Komisji dotyczy również kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. L 145, str. 43.

      (2)  Dz.U. L 8, str. 1.


title: Sprawa T-263/09: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 listopada 2009 r. — Mannatech przeciwko OHIM (BOUNCEBACK)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/39

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 listopada 2009 r. — Mannatech przeciwko OHIM (BOUNCEBACK)
   (Sprawa T-263/09) (1)

   2010/C 11/75

      Język postępowania: angielski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009.


title: Sprawa T-398/05 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia  4 kwietnia 2006 r.  — Tesoka przeciwko Eurofound (Postępowanie w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych — Umorzenie postępowania)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/40

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 kwietnia 2006 r. — Tesoka przeciwko Eurofound
   (Sprawa T-398/05 R)
   (Postępowanie w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych - Umorzenie postępowania)
   (2006/C 131/76)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Sabrina Tesoka (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: J.-L. Fagnart, avocat)

      Strona pozwana: Europejska Fundacja na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Eurofound) (przedstawiciel: C. Callanan, avocat)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych w celu zasadniczo nakazania Eurofound wypłaty na rzecz skarżącej tymczasowego odszkodowania oraz doręczenia jej dokumentów niezbędnych do wykazania uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych w państwie jej miejsca zamieszkania.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych jest bezprzedmiotowy.

               2)

               W ramach postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych, strona pozwana poniesie własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez stronę skarżącą.


title: Sprawa C-335/09 P: Odwołanie wniesione w dniu 24 sierpnia 2009 r. przez Rzeczpospolitą Polską, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 10 czerwca 2009 r. w sprawie T-257/04 Polska przeciwko Komisji

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/21

         Odwołanie wniesione w dniu 24 sierpnia 2009 r. przez Rzeczpospolitą Polską, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 10 czerwca 2009 r. w sprawie T-257/04 Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa C-335/09 P)
   2009/C 282/39
   Język postępowania: polski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Rzeczpospolita Polska (Przedstawiciel: M. Dowgielewicz, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 10 czerwca 2009 r. w sprawie T-257/04Polska przeciwko Komisji,

               —

               stwierdzenie nieważności artykułu 3 oraz artykułu 4 ust. 3 i ust. 5 ósmetiret rozporządzenia Komisji (WE) nr 1972/2003 z dnia 10 listopada 2003 r. w sprawie środków przejściowych przyjętych w odniesieniu do handlu produktami rolnymi ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (1), zmienionego przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 230/2004 z dnia 10 lutego 2004 r. (2) oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 735/2004 z dnia 20 kwietnia 2004 r. (3),

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji oraz przed Trybunałem Sprawiedliwości,

               —

               rozpoznanie odwołania przez Wielką Izbę.

      Zarzuty i główne argumenty

   Po pierwsze, w zakresie, w jakim zaskarżony wyrok stwierdza, że w odniesieniu do rozporządzenia nr 1972/2003 skarga została wniesiona po terminie i należy ją odrzucić jako niedopuszczalną (pkt 32-63 zaskarżonego wyroku):

               —

               zarzut błędnej wykładni rozporządzenia Rady EWG nr 1 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (4) oraz Traktatu o Przystąpieniu poprzez ustalenie, że termin do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 1972/2003 rozpoczął bieg z dniem publikacji tego rozporządzenia w językach urzędowych Wspólnoty Piętnastu, a więc przed zakończeniem publikacji w językach urzędowych rozszerzonej Wspólnoty,

               —

               zarzut błędnej wykładni art. 230 czwarty akapit WE poprzez ustalenie, że Rzeczpospolita Polska mogła skutecznie wnieść skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 1972/2003 przed przystąpieniem do Unii Europejskiej, działając na podstawie tego przepisu jako osoba prawna,

               —

               naruszenia zasady wspólnoty prawa i zasady skutecznej ochrony sądowej poprzez pozbawienie Rzeczypospolitej Polskiej prawa do poddania sądowej kontroli legalności rozporządzenia nr 1972/2003, pomimo że rozporządzenie to było skierowane do Rzeczypospolitej Polskiej jako państwa członkowskiego,

               —

               naruszenia zasady solidarności i zasady dobrej wiary poprzez pozbawienie Rzeczypospolitej Polskiej prawa do poddania sądowej kontroli legalności aktu bezprawnie zmieniającego warunki przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej oraz naruszającego równowagę praw i obowiązków wynikających z przynależności do Wspólnoty,

               —

               naruszenia procedury w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji poprzez nierozpoznanie argumentów Rzeczypospolitej Polskiej dotyczących naruszenia zasady solidarności i zasady dobrej wiary oraz brak wystarczającego uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

         Po drugie, w zakresie, w jakim zaskarżony wyrok oddala żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia nr 735/2004 w części poddającej siedem kategorii produktów pochodzących z Rzeczypospolitej Polskiej środkowi przewidzianemu wart. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1972/2003 (pkt 80-136 zaskarżonego wyroku):

               —

               naruszenia art. 41 Aktu Przystąpienia i zasady proporcjonalności poprzez ustalenie, że wysokość opłaty przewidzianej wart. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1972/2003 była odpowiednia i niezbędna do realizacji celów spornego środka przejściowego, pomimo że opłata w wysokości różnicy stawek celnych była wystarczająca dla zapobieżenia spekulacji i neutralizacji zysków spekulacyjnych, pomimo że opłata w wyższej wysokości nie mogła przyczynić się do realizacji celów zapobiegawczych ze względu na datę jej ustanowienia (11 dni przed dniem przystąpienia) oraz pomimo braku związku pomiędzy wysokością ustanowionej opłaty a jej domniemanymi celami,

               —

               naruszenia zasady niedyskryminacji poprzez ustalenie, że wysokość opłaty przewidzianej wart. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1972/2003 była określona na podstawie obiektywnych kryteriów zróżnicowania.

         Po trzecie, w zakresie, w jakim zaskarżony wyrok oddala żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia nr 735/2004 w części dodającej siedem kategorii produktów pochodzących z Rzeczypospolitej Polskiej do wykazu produktów zawartego wart. 4 ust. 5 ósme tiret rozporządzenia nr 1972/2003 (pkt 137-160zaskarżonego wyroku):

               —

               naruszenia art. 41Aktu Przystąpienia i zasady proporcjonalności poprzez ustalenie, że objęcie opłatami przewidzianymi wart. 4 rozporządzenia nr 1972/2003 produktów, dla których przed przystąpieniem stawki przywozowe obowiązujące w Rzeczypospolitej Polskiej były wyższe lub równe stawkom przywozowym obowiązującym we Wspólnocie, było niezbędne dla realizacji celów środków przewidzianych w tym rozporządzeniu.

         Po czwarte, w zakresie, w jakim zaskarżony wyrok oddala żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia nr 735/2004 w części poddającej siedem kategorii produktów pochodzących z Rzeczypospolitej Polskiej środkowi przewidzianemu wart. 3 rozporządzenia nr 1972/2003 (pkt 161-249 zaskarżonego wyroku):

               —

               naruszenia prawa wspólnotowego, tj. błędnej wykładni art. 3 rozporządzenia nr 1972/2003, błędnej wykładni art. 41 Aktu Przystąpienia i naruszenia zasady hierarchii norm prawnych poprzez ustalenie, że art. 3 rozporządzenia nr 1972/2003 był niezbędny dla zachowania skuteczności art. 4 tego rozporządzenia i mógł zostać przyjęty na podstawie art. 41Aktu Przystąpienia jako odstępstwo od postanowień tego Aktu,

               —

               naruszenia art. 253 WE poprzez ustalenie, że uzasadnienie zaskarżonego środka przejściowego było wystarczające,

               —

               naruszenia zasady swobodnego przepływu towarów poprzez ustalenie, że środki przejściowe przyjęte na podstawie art. 41 Aktu Przystąpienia nie podlegają ocenie pod względem zgodności z art. 25 WE,

               —

               naruszenia zasady niedyskryminacji poprzez uznanie za obiektywnie usprawiedliwione zróżnicowanego traktowania przedsiębiorców z Rzeczypospolitej Polskiej i przedsiębiorców z państw Wspólnoty Piętnastu, polegającego na obciążeniu produktów objętych w dniu przystąpienia reżimem zawieszającym, które przed przystąpieniem były w swobodnym obrocie w Rzeczypospolitej Polskiej, należnością przywozowąerga omnes oraz na zwolnieniu z tej należności takich samych produktów, które przed przystąpieniem były w swobodnym obrocie we Wspólnocie Piętnastu i w odniesieniu do których nie ubiegano się o refundację wywozową,

               —

               naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań poprzez ustalenie, że Wspólnota nie stworzyła sytuacji, która mogłaby budzić uzasadnione oczekiwania polskich przedsiębiorców.

      (1)  Dz. U. L 293; str. 3; Polskie wydanie specjalne Rozdział 3 Tom 40 str. 474

      (2)  Dz. U. L 39; str. 13; Polskie wydanie specjalne Rozdział 3, Tom 42 str. 442

      (3)  Dz. U. L 114; str. 13; Polskie wydanie specjalne Rozdział 3, Tom 44 str. 111

      (4)  Dz. Urz. L 17, 6.10.1958, str.385; Polskie wydanie specjalne, Rozdział 1, Tom 1, str. 3


title: Sprawa C-525/04 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 listopada 2007 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Lenzing AG (Odwołanie — Pomoc państwa — Niedochodzenie zapłaty składek, dodatkowych opłat z tytułu zwłoki oraz należnych odsetek — Dopuszczalność — Kryterium prywatnego wierzyciela)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 listopada 2007 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Lenzing AG
   (Sprawa C-525/04 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Niedochodzenie zapłaty składek, dodatkowych opłat z tytułu zwłoki oraz należnych odsetek - Dopuszczalność - Kryterium prywatnego wierzyciela)
   (2008/C 8/02)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J.M Rodríguez Cárcamo, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Kreuschitz i J. L. Buendía Sierra, pełnomocnicy, M. Núñez-Müller, Rechtsanwalt), Lenzing AG (przedstawiciel: U. Soltész, Rechtsanwalt)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w powiększonym składzie) z dnia 21 października 2004 r. w sprawie T-36/99 Lenzing przeciwko Komisji, w którym Sąd stwierdził nieważność art. 1 ust. 1 decyzji Komisji 1999/395/WE z dnia 28 października 1998 r. dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Hiszpanię na rzecz Sniace SA z siedzibą w Torrelavega, Kantabria (Dz.U. 1999, L 149, str. 40), w brzmieniu zmienionym decyzją Komisji 2001/43/WE z dnia 20 września 2000 r. (Dz.U. 2001, L 11, str. 46) — Dopuszczalność skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez przedsiębiorstwo będące konkurentem beneficjenta pomocy — Pojęcie osoby, której zaskarżona decyzja dotyczy bezpośrednio — Porozumienia w sprawie restrukturyzacji i zwrotu długów — Kryterium wierzyciela prywatnego
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa poza własnymi kosztami także koszty poniesione przez Lenzing AG.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 69 z 19.3.2005.


title: Sprawa T-373/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 lipca 2006 r. — Fries Guggenheim przeciwko Europejskiemu Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (CEDEFOP) (Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego — Stanowiska szefów działów — Obsadzenie stanowisk w drodze przeniesienia — Brak przeprowadzenia procedury naboru)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/39

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 lipca 2006 r. — Fries Guggenheim przeciwko Europejskiemu Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (CEDEFOP)
   (Sprawa T-373/04) (1)

   (Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego - Stanowiska szefów działów - Obsadzenie stanowisk w drodze przeniesienia - Brak przeprowadzenia procedury naboru)
   (2006/C 224/84)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Éric Mathias Fries Guggenheim (Tesaloniki, Grecja) (Przedstawiciel: M.-A. Lucas, avocat)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (CEDEFOP) (Przedstawiciel: B. Wägenbaur, avocat)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie uchylenia decyzji dyrektora CEDEFOP z dnia 28 stycznia 2004 r. o powołaniu niektórych osób na stanowiska szefów działów„Head of Area”.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzje dyrektora Centrum ds. Poprawy Koordynacji i Efektywności (CEDEFOP) z dnia 28 stycznia 2004 r. o powołaniu niektórych osób na stanowiska szefów działów A do D zostają uchylone.

               2)

               CEDEFOP ponosi koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 284 z 20.11.2004


title: Sprawa T-216/12: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2015 r. – Technion i Technion Research & Development Foundation/Komisja (Pomoc finansowa — Szósty program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji — Odzyskanie kwot wypłaconych przez Komisję w ramach umowy dotyczącej badań naukowych na podstawie ustaleń audytu finansowego — Potrącenie wierzytelności — Częściowa zmiana kwalifikacji skargi — Żądanie stwierdzenia nieistnienia wierzytelności wynikającej z umowy — Klauzula arbitrażowa — Koszty kwalifikowalne — Bezpodstawne wzbogacenie — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/27

         Wyrok Sądu z dnia 6 października 2015 r. – Technion i Technion Research & Development Foundation/Komisja
   (Sprawa T-216/12) (1)

   ((Pomoc finansowa - Szósty program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji - Odzyskanie kwot wypłaconych przez Komisję w ramach umowy dotyczącej badań naukowych na podstawie ustaleń audytu finansowego - Potrącenie wierzytelności - Częściowa zmiana kwalifikacji skargi - Żądanie stwierdzenia nieistnienia wierzytelności wynikającej z umowy - Klauzula arbitrażowa - Koszty kwalifikowalne - Bezpodstawne wzbogacenie - Obowiązek uzasadnienia))
   (2015/C 398/37)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Technion – Israel Institute of Technology (Hajfa, Izrael) i Technion Research & Development Foundation Ltd (Hajfa) (przedstawiciel: D. Grisay, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Calciu i F. Moro, pełnomocnicy, wspierane początkowo przez L. Defalque’a oraz S. Wooga, a następnie przez L. Defalque’a oraz J. Thiryego, adwokatów)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji o potrąceniu wydanej przez Komisję, zawartej w piśmie z dnia 13 marca 2012 r. skierowanym do Technion – Israel Institute of Technology i mającym na celu odzyskanie kwoty w wysokości 97  118,69 EUR odpowiadającej kwotom dostosowanym z odsetkami w odniesieniu do umowy nr 034984 (Mosaica) w następstwie ustaleń audytu finansowego dotyczącego w szczególności tej umowy zawartej w ramach szóstego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji, przyczyniającego się do utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badań i Innowacji (2002–2006) i po drugie, żądanie stwierdzenia na podstawie art. 272 TFUE nieistnienia wierzytelności, którą Komisja, jak twierdzi, posiada wobec Technion na podstawie umowy Mosaica i która była przedmiotem spornego potrącenia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Technion – Israel Institute of Technology i Technion Research & Development Foundation Ltd zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa F-93/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Beatriz Acosta Iborra i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2006 r. — Umiejętność pracy w trzecim języku)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/72

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Beatriz Acosta Iborra i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-93/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2006 r. - Umiejętność pracy w trzecim języku)
   (2009/C 44/126)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Beatriz Acosta Iborra (Alkmaar, Niderlandy) i dziewięciu innych urzędników Komisji (przedstawiciele: adwokat N. Lhoëst, a następnie adwokaci N. Lhoëst i S. Fernández Menéndez)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Interwenient: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: I. Šulce i M. Simm, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżących w związku z brakiem wykazania przez nich zdolności pracy w trzecim języku w ramach postępowania w sprawie awansu za 2006 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji o nieprzedstawieniu do awansu B. Acosty Iborry i dziewięciu innych urzędników Komisji Wspólnot Europejskich, których nazwiska są zawarte w załączniku do niniejszego wyroku, w ramach postępowania w sprawie awansu za 2006 r.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokryje własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez skarżących.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokryje własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24. 11.2007, s. 44


title: Sprawa T-391/07: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2007 r. — Alber przeciwko OHIM — (część uchwytu)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/41

         Skarga wniesiona w dniu 15 października 2007 r. — Alber przeciwko OHIM — (część uchwytu)
   (Sprawa T-391/07)
   (2007/C 315/78)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Alfons Alber (Vöran, Włochy) (przedstawiciel: adwokat S. Schneller)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 16 sierpnia 2007 r. oraz decyzji Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 16 stycznia 2007 r. w zakresie, w jakim odmówiono rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 4396727 w odniesieniu do towarów „uruchamiane ręcznie urządzenia ręczne używane do robót rolnych, ogrodniczych i leśniczych, włączając w to nożyce; postrzygarki ręczne”;

               —

               przeprowadzenie rozprawy przed Sądem Pierwszej Instancji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

               —

               posiłkowo, przekazanie sprawy Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego celem ponownego rozpoznania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy „część uchwytu” dla towarów z klas 6 i 8 (znak nr 4 396 727)

      Decyzja eksperta: Częściowa odmowa rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie zasady badania z urzędu określonej w art. 74 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) i naruszenie art. 7 tego rozporządzenia. Posiłkowo brak uzasadnienia na podstawie art. 73 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 40/94.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa T-718/16: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2016 r. – Mad Dogg Athletics/EUIPO – Aerospinning Master Franchising (SPINNING)

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/30

         Skarga wniesiona w dniu 4 października 2016 r. – Mad Dogg Athletics/EUIPO – Aerospinning Master Franchising (SPINNING)
   (Sprawa T-718/16)
   (2016/C 462/39)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mad Dogg Athletics, Inc. (Venice, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat J. Steinberg)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Aerospinning Master Franchising Ltd. s.r.o. (Praga, Republika Czeska)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „SPINNING” – unijny znak towarowy nr 175 117

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 lipca 2016 r. w sprawie R 2375/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdzono w niej wygaśnięcie prawa do unijnego znaku towarowego nr 000175117 „SPINNING” w odniesieniu do towarów określonych jako „sprzęt do ćwiczeń fizycznych”, należących do klasy 28, a także w odniesieniu do usług „prowadzenia zajęć fitness”, należących do klasy 41;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

               —

               Naruszenie art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-91/09 P: Wyrok Sądu z dnia 1 września 2010 r. — Skareby przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za 2005 r. — Sprawozdanie uproszczone za okres od stycznia do września 2005 r. — Całkowite przejęcie ustaleń zawartych w sprawozdaniu z przebiegu kariery zawodowej za 2004 r., którego częściowa nieważność została stwierdzona po wydaniu zaskarżonego wyroku)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/38

      Wyrok Sądu z dnia 1 września 2010 r. — Skareby przeciwko Komisji
      (Sprawa T-91/09 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za 2005 r. - Sprawozdanie uproszczone za okres od stycznia do września 2005 r. - Całkowite przejęcie ustaleń zawartych w sprawozdaniu z przebiegu kariery zawodowej za 2004 r., którego częściowa nieważność została stwierdzona po wydaniu zaskarżonego wyroku)
      (2010/C 288/73)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Carina Skareby (Louvain, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i J. Baquero Gruz, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 15 grudnia 2008 r. w sprawie F-34/07 Skareby przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze) mające na celu uchylenie tego wyroku.

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 15 grudnia 2008 r. w sprawie F-34/07 Skareby przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowany w Zbiorze) zostaje uchylony w zakresie w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej oddalił zarzut dotyczący braku oceny wydajności Cariny Skarby w okresie od stycznia do września 2005 r.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 18 lipca 2006 r. w sprawie sporządzenia sprawozdania z przebiegu kariery C. Skareby za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r. w zakresie obejmującym pkt 6.1 zatytułowany „Wydajność”.

                  3)

                  Skarga wniesiona do Sądu do spraw Służby Publicznej, która została zarejestrowana pod numerem F-34/07, zostaje w pozostałym zakresie oddalona.

                  4)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona całością kosztów postępowania w niniejszej instancji a także postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej.

         (1)  Dz.U C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa C-478/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 25 października 2007 r. — Budejovicky Budvar narodni podnik przeciko Rudolf Ammersin GmbH

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 25 października 2007 r. — Budejovicky Budvar narodni podnik przeciko Rudolf Ammersin GmbH
   (Sprawa C-478/07)
   (2008/C 22/45)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Handelsgericht Wien
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Budejovicky Budvar narodni podnik

      Strona pozwana: Rudolf Ammersin GmbH
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w swym wyroku z dnia 18 listopada 2003 r. w sprawie C-216/01, mającej za przedmiot zgodność z art. 28 WE ochrony nazwy jako oznaczenia geograficznego, która w kraju pochodzenia nie stanowi nazwy miejsca ani obszaru, ustanowił wymogi, zgodnie z którymi taka nazwa

                           —

                           zgodnie z okolicznościami faktycznymi i

                           —

                           przeważającym w Republice Czeskiej odbiorem tej nazwy, określa obszar lub miejsce w kraju pochodzenia;

                           —

                           a jej ochrona musi być uzasadniona z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 30 WE.

                     Czy wymogi te oznaczają, że

                           1.1

                           nazwa jako taka musi pełnić funkcję konkretnego geograficznego wskazania określonego miejsca lub określonego obszaru, czy też wystarczy, że ta nazwa, w związku z określonym za jej pomocą produktem, wskazuje konsumentowi, iż określony za jej pomocą produkt pochodzi z określonego miejsca lub z określonego obszaru w kraju pochodzenia;

                           1.2

                           te trzy przesłanki muszą zostać przeanalizowane oddzielnie i spełnione kumulatywnie;

                           1.3

                           w celu ustalenia, jaki jest odbiór nazwy w kraju pochodzenia należy przeprowadzić wśród konsumentów ankietę, a jeśli tak że wymagany jest niski, średni lub wysoki stopień popularności nazwy i jej kojarzenia;

                           1.4

                           nazwa jest rzeczywiście używana jako oznaczenie geograficzne przez więcej niż jedno przedsiębiorstwo w kraju pochodzenia i używanie jej jako znaku towarowego przez tylko jedno przedsiębiorstwo jest sprzeczne z jej ochroną?

               2)

               Czy okoliczność, że nazwa nie została zgłoszona lub nie złożono wniosku o jej rejestrację w terminie sześciu miesięcy, ustanowionym w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 918/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r., wprowadzającym przejściowe uzgodnienia w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych w związku z przystąpieniem Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (1), ani też w inny sposób, przewidziany w rozporządzeniu Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (2), skutkuje tym, że ochrona istniejąca na szczeblu krajowym, a w każdym razie rozszerzona na inne państwo członkowskie na podstawie umowy dwustronnej, jest nieskuteczna, jeśli zgodnie z prawem kraju pochodzenia chodzi tu o nazwę będącą kwalifikowanym oznaczeniem geograficznym?

               3)

               Czy okoliczność, że w kontekście zawarcia między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a nowym państwem członkowskim umowy akcesyjnej, to nowe państwo członkowskie skorzystało z ochrony szeregu kwalifikowanych oznaczeń geograficznych środków spożywczych na postawie rozporządzenia (WE) nr 510/2006, skutkuje tym, że ochrona innej nazwy tego samego produktu, ustanowiona na szczeblu krajowym, a w każdym razie rozszerzona na inne państwo członkowskie na podstawie umowy dwustronnej, nie może już zostać utrzymana w mocy, a rozporządzenie (WE) nr 510/2006 ma w tym zakresie skutek wyłączający?

      (1)  Dz.U. L 163, str. 88.

      (2)  Dz.U. L 93, str. 12.


title: Sprawa C-251/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Court of Appeal (England and Wales), Civil Division, z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie Talacre Beach Caravan Sales Ltd przeciwko Commissioners of Customs and Excise

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Court of Appeal (England and Wales), Civil Division, z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie Talacre Beach Caravan Sales Ltd przeciwko Commissioners of Customs and Excise
   (Sprawa C-251/05)
   (2005/C 205/19)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 14 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England and Wales), Civil Division, (Zjednoczone Królestwo) postanowieniem z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie Talacre Beach Caravan Sales Ltd przeciwko Commissioners of Customs and Excise.
   Court of Appeal zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Jeżeli Państwo Członkowskie zgodnie z art. 28 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy VAT (77/388/EWG) (1) przyjmując krajowe przepisy prawne korzysta z prawa do odstępstwa w ten sposób, że wyszczególnione towary są objęte stawką zerową, w tych samych przepisach wymienia jednak też towary, które nie powinny być objęte stawką zerową („towary wyłączone”), czy okoliczność, że ma miejsce jedna dostawa towarów (obejmująca również towary wyłączone), stoi na przeszkodzie, aby Państwo Członkowskie obciążyło dostawę wyłączonych towarów według stawki zwykłej?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1


title: Sprawa T-822/16: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2016 r. – Kik Textilien und Non-Food/EUIPO – FF Group Romania (_kix)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/50

         Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2016 r. – Kik Textilien und Non-Food/EUIPO – FF Group Romania (_kix)
   (Sprawa T-822/16)
   (2017/C 022/68)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: KiK Textilien und Non-Food GmbH (Bönen, Niemcy) (pełnomocnicy: adwokaci S. Körber i L. Pechan)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: FF Group Romania SRL (Bukareszt, Rumunia)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: FF Group Romania SRL

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „_kix” – zgłoszenie nr 12 517 901

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 września 2016 r. w sprawie R 2323/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i ewentualnie drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w ramach postępowania odwoławczego.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 w związku z art. 15 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-4/12: Wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2013 r. — Olive Line International przeciwko OHIM — Carapelli Firenze (Maestro de Oliva) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Graficzny znak towarowy Maestro de Oliva — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MAESTRO — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/20

         Wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2013 r. — Olive Line International przeciwko OHIM — Carapelli Firenze (Maestro de Oliva)
   (Sprawa T-4/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Graficzny znak towarowy Maestro de Oliva - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MAESTRO - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2014/C 24/34
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Olive Line International, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Aznar Alonso)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Carapelli Firenze SpA (Tavarnelle Val di Pesa, Włochy).

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 września 2011 r. (sprawa R 1612/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Carapelli Firenze, SpA a Olive Line International, SL.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Olive Line International, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 89 z 24.3.2012.


title: Sprawa C-454/14: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 lutego 2016 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 1999/31/WE — Artykuł 14 — Składowanie odpadów — Niezgodność istniejących składowisk odpadów — Procedura zamknięcia i nadzoru poeksploatacyjnego)

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/10

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 lutego 2016 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-454/14) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 1999/31/WE - Artykuł 14 - Składowanie odpadów - Niezgodność istniejących składowisk odpadów - Procedura zamknięcia i nadzoru poeksploatacyjnego))
   (2016/C 145/11)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Pignataro-Nolin, E. Sanfrutos Cano i D. Loma-Osorio Lerena, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: L. Banciella Rodríguez-Miñón, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjąwszy w odniesieniu do każdego z rozpatrywanych składowisk odpadów, a mianowicie składowisk Ortuella (Kraj Basków), Zurita oraz Juan Grande (Wyspy Kanaryjskie), środków niezbędnych do wezwania podmiotu zajmującego się składowiskiem do sporządzenia planu zagospodarowania i zapewnienia pełnego wykonania tego planu zgodnie z wymogami dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów, z wyjątkiem wymogów wymienionych w pkt 1 załącznika I do tej dyrektywy w terminie ośmiu lat od daty określonej w art. 18 ust. 1 wspomnianej dyrektywy, Królestwo Hiszpanii uchybiło w odniesieniu do każdego z tych składowisk odpadów zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 14 lit. c) tej dyrektywy.

               2)

               Nie przyjąwszy w odniesieniu do każdego z rozpatrywanych składowisk odpadów, a mianowicie składowisk Vélez Rubio (Almería), Alcolea de Cinca (Huesca), Sariñena (Huesca), Tamarite de Litera (Huesca), Somontano – Barbastro (Huesca), Barranco de Sedases (Fraga, Huesca), Barranco Seco (Puntallana, La Palma), Jumilla (Murcja) i Legazpia (Guipúzcoa), Sierra Valleja (Arcos de la Frontera, Kadyks), Carretera Pantano del Rumblar (Baños de la Encina, Jaén), Barranco de la Cueva (Bélmez de la Moraleda, Jaén), Cerrajón (Castillo de Locubín, Jaén), Las Canteras (Jimena y Bedmar, Jaén), Hoya del Pino (Siles, Jaén), Bellavista (Finca El Coronel, Alcalá de Guadaira, Sewilla), El Patarín (Alcalá de Guadaira, Sewilla), Carretera de Arahal-Morón de la Frontera (Arahal, Sewilla), Carretera de Almadén de la Plata (Cazalla de la Sierra, Sewilla), El Chaparral (Écija, Sewilla), Carretera A-92, KM 57,5 (Morón de la Frontera, Sewilla), Carretera 3118 Fuente Leona – Cumbres mayores (Colina Barragona, Huelva), Llanos del Campo (Grazalema – Benamahoma, Kadyks), Andrada Baja (Alcalá de Guadaira, Sewilla), Carretera de Los Villares (Andújar, Jaén), La Chacona (Cabra, Kordoba) i el Chaparral – La Sombrerera (Puerto Serrano, Kadyks) niezbędnych środków mających na celu, zgodnie z art. 7 akapit pierwszy lit. g) i art. 13 dyrektywy 1999/31, zamknięcie jak najszybciej składowisk, które nie uzyskały zgodnie z art. 8 tej dyrektywy zezwolenia na kontynuację działania, Królestwo Hiszpanii uchybiło w odniesieniu do każdego z tych składowisk zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 14 lit. b) wspomnianej dyrektywy.

               3)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.


title: Sprawa T-236/16: Wyrok Sądu z dnia 22 czerwca 2017 r. – Biogena Naturprodukte/EUIPO (ZUM wohl) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ZUM wohl — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Odesłanie do przytoczonego w skardze pisma procesowego przedstawionego przed Izbą Odwoławczą — Dowody załączone do wniosku o wyznaczenie rozprawy]

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/24

         Wyrok Sądu z dnia 22 czerwca 2017 r. – Biogena Naturprodukte/EUIPO (ZUM wohl)
   (Sprawa T-236/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ZUM wohl - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Odesłanie do przytoczonego w skardze pisma procesowego przedstawionego przed Izbą Odwoławczą - Dowody załączone do wniosku o wyznaczenie rozprawy])
   (2017/C 256/27)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Biogena Naturprodukte GmbH & Co KG (Salzburg, Austria) (przedstawiciele: adwokaci I. Schiffer i G. Hermann)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 lutego 2016 r. (sprawa R 1982/2015-1), dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego ZUM wohl jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Biogena Naturprodukte GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 243 z 4.7.2016.


title: Sprawa T-546/13: Skarga wniesiona w dniu 20 października 2013 r. — Šumelj i in. przeciwko Unii Europejskiej

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/34

         Skarga wniesiona w dniu 20 października 2013 r. — Šumelj i in. przeciwko Unii Europejskiej
   (Sprawa T-546/13)
   2013/C 367/60
   Język postępowania: chorwacki

      Strony

      Strona skarżąca: Ante Šumelj (Zagrzeb, Chorwacja), Dubravka Bašljan (Zagrzeb), Đurđica Crnčević (Sv. Ivan Zelina, Chorwacja), Miroslav Lovreković (Križevci, Chorwacja) (przedstawiciel: adwokat Mato Krmek)

      Strona pozwana: Unia Europejska

      Żądania

   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               wydanie tymczasowego postanowienia stwierdzającego, że Komisja Europejska uchybiła obowiązkowi monitorowania wykonania Traktatu dotyczącego przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej, który na niej ciąży na mocy art. 36 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia (załącznik VII, pkt 1), w części dotyczącej wprowadzenia służby komorników sądowych do systemu sądowniczego Republiki Chorwacji.

               —

               nakazanie Unii Europejskiej naprawienia szkody i krzywdy wyrządzonych skarżącym na zasadach odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej, zgodnie z art. 340 akapit drugi TFUE.

               —

               obciążenie Unii Europejskiej kosztami niniejszego postępowania.

               —

               dodatkowo skarżący wnoszą do Sądu o zawieszenie narady w przedmiocie kwoty roszczenia do czasu uprawomocnienia się postanowienia tymczasowego wydanego w niniejszym postępowaniu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję Europejską art. 36 aktu dotyczącego warunków przystąpienia (załącznik VII pkt 1), stanowiącego część Traktatu dotyczącego przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej zawartego między Republiką Chorwacką a państwami członkowskimi Unii Europejskiej [Narodne novine — Međunarodni ugovori no 2/12 (dziennik urzędowy — traktaty międzynarodowe)], ze względu na to, że nie zapobiegła uchyleniu ustaw, na mocy których utworzono i uregulowano zawód komornika sądowego, które Republika Chorwacji przyjęła w trakcie negocjacji w sprawie przystąpienia do Unii Europejskiej. Artykuł 36 aktu dotyczącego warunków przystąpienia zobowiązuje Komisję do monitorowania (monitoring) wszystkich zobowiązań podjętych przez Republikę Chorwacji podczas negocjacji akcesyjnych, a zatem zobowiązań prawnych podjętych przez Republikę Chorwacji w zakresie utworzenia służby komorników sądowych i wszystkich niezbędnych warunków do pełnego włączenia tej służby do chorwackiego porządku prawnego najpóźniej do dnia 1 stycznia 2012 r.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że poprzez wskazane naruszenie Komisja Europejska wyrządziła bezpośrednio szkodę skarżącym, którzy zostali mianowani na stanowiska komorników sądowych i mieli uzasadnione oczekiwania co do objęcia tych stanowisk z dniem 1 stycznia 2012 r.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że poprzez uchybienie zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy traktatu akcesyjnego, Komisja w oczywisty i poważny sposób przekroczyła granice przysługującego jej uznania i uniemożliwiając spełnienie uzasadnionych oczekiwań skarżących (mianowanych na stanowiska komorników sądowych) wyrządziła im znaczne szkodę i krzywdę, które powinna naprawić w formie odszkodowania i zadośćuczynienia zgodnie z art. 340 TFUE akapit drugi.


title: Sprawa C-336/11: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Lyon — Francja) — Receveur principal des douanes de Roissy Sud, Receveur principal de la recette des douanes de Lyon Aéroport, Direction régionale des douanes et droits indirects de Lyon, Administration des douanes et droits indirects przeciwko Société Rohm & Haas Electronic Materials CMP Europe GmbH, Rohm & Haas Europe s.à.r.l., Société Rohm & Haas Europe Trading APS-UK Branch (Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Tarcze polerskie przeznaczone wyłącznie do maszyn do obróbki płytek półprzewodnikowych — Pozycje taryfowe 3919 i  8466 (lub 8486 ) — Pojęcia „części” lub „akcesoria” )

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/14

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Lyon — Francja) — Receveur principal des douanes de Roissy Sud, Receveur principal de la recette des douanes de Lyon Aéroport, Direction régionale des douanes et droits indirects de Lyon, Administration des douanes et droits indirects przeciwko Société Rohm & Haas Electronic Materials CMP Europe GmbH, Rohm & Haas Europe s.à.r.l., Société Rohm & Haas Europe Trading APS-UK Branch
   (Sprawa C-336/11) (1)

   (Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Tarcze polerskie przeznaczone wyłącznie do maszyn do obróbki płytek półprzewodnikowych - Pozycje taryfowe 3919 i 8466 (lub 8486) - Pojęcia „części” lub „akcesoria”)
   2012/C 295/23
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour d'appel de Lyon

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Receveur principal des douanes de Roissy Sud, Receveur principal de la recette des douanes de Lyon Aéroport, Direction régionale des douanes et droits indirects de Lyon, Administration des douanes et droits indirects

      Strona pozwana: Société Rohm & Haas Electronic Materials CMP Europe GmbH, Rohm & Haas Europe s.à.r.l., Société Rohm & Haas Europe Trading APS-UK Branch

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour d'appel de Lyon — Wykładnia załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 256, s. 1), zmienionego rozporządzeniami Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. (Dz.U. L 301, s. 1) i nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. (Dz.U. L 286, s. 1) — Tarcze polerskie przeznaczone wyłącznie do maszyn do obróbki płytek półprzewodnikowych — Pozycje taryfowe 3919 i 8466 — Pojęcia „części” lub „narzędzi wymiennych” — Zwolnienie — Zwrot należności celnych

      Sentencja

   Wykładni Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej w jej wersjach wynikających kolejno z rozporządzeń Komisji (WE): nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r., nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r., nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. i nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r., zmieniających załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87, należy dokonywać w ten sposób, że tarcze polerskie przeznaczone do maszyny do obróbki materiałów półprzewodnikowych — która to maszyna jako taka należy do pozycji taryfowej 8464 (lub do pozycji 8486 od dnia 1 stycznia 2007 r.) — przywożone bez rzeczonej maszyny, w formie krążków z otworem w środku, składających się z twardej warstwy poliuretanu, warstwy pianki poliuretanowej, warstwy kleju oraz z plastikowej warstwy ochronnej, które nie zawierają żadnej części metalowej ani żadnej substancji ściernej i są używane do polerowania płytek (wafers) za pomocą płynu ściernego, i muszą być wymieniane z częstotliwością zależną od stopnia ich zużycia, należą do podpozycji 3919 90 10 jako samoprzylepne, płaskie kształty, inne niż kwadratowe lub prostokątne, z tworzyw sztucznych.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa F-114/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 19 października 2006 r. — Combescot przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Skarga — Termin — Domyślna decyzja odmowna — Brak przywrócenia terminu na wniesienie skargi w decyzji wyraźnej wydanej w późniejszym terminie — Legitymacja — Niedopuszczalność)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/65

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 19 października 2006 r. — Combescot przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-114/05) (1)

   (Urzędnicy - Skarga - Termin - Domyślna decyzja odmowna - Brak przywrócenia terminu na wniesienie skargi w decyzji wyraźnej wydanej w późniejszym terminie - Legitymacja - Niedopuszczalność)
   (2006/C 294/128)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Philippe Combescot (Popayan, Kolumbia) (przedstawiciele: A. Maritati i V. Messa, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Joris i M. Velardo, pełnomocnicy, wspierani przez S. Corongiu, avocat)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze żądanie uchylenia decyzji Komisji o przeniesieniu skarżącego w interesie służby z Delegacji Komisji w Gwatemali do siedziby w Brukseli w ramach postepowania rotacyjnego za rok 2003 i po drugie żądanie odszkodowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 22 z 28.1.2006, str. 22 (sprawa początkowo wpisana do rejestru Sądu Pierwszej Instancji pod numerem T-422/05 i następnie przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej postanowieniem z dnia 15 grudnia 2005 r.)


title: Sprawa C-21/07: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/23

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-21/07)
   (2007/C 56/44)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Hottiaux i D. Lawunmi, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/88/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. zmieniającej dyrektywę 97/68/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach, a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 11 sierpnia 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 35, str. 28.


title: Sprawa T-481/16 RENV: Postanowienie Sądu z dnia 17 maja 2017 r. – Cuallado Martorell/Komisja (Służba publiczna — Zatrudnienie — Konkurs otwarty — Niedopuszczenie do egzaminu ustnego — Ocena egzaminu pisemnego — Decyzja o nieumieszczeniu skarżącej na liście rezerwy kadrowej — Możliwość powierzenia przez komisję konkursową sprawdzania egzaminów pisemnych jednemu ze swoich członków — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna)

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/25

         Postanowienie Sądu z dnia 17 maja 2017 r. – Cuallado Martorell/Komisja
   (Sprawa T-481/16 RENV) (1)

   ((Służba publiczna - Zatrudnienie - Konkurs otwarty - Niedopuszczenie do egzaminu ustnego - Ocena egzaminu pisemnego - Decyzja o nieumieszczeniu skarżącej na liście rezerwy kadrowej - Możliwość powierzenia przez komisję konkursową sprawdzania egzaminów pisemnych jednemu ze swoich członków - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna))
   (2017/C 231/31)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Eva Cuallado Martorell (Walencja, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat C. M. Pinto Cañón)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i G. Gattinara, pełnomocniy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej w konkursie EPSO/AD/130/08 prowadzonym przez Europejski Urząd Doboru Kadr (EPSO) o niedopuszczeniu skarżącej do egzaminu ustnego i nieumieszczeniu jej na liście rezerwy kadrowej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna w zakresie, w jakim skierowana jest przeciwko decyzji EPSO z dnia 14 września 2009 r., w zakresie dotyczącym dopuszczenia skarżącej do rozpatrywanego egzaminu ustnego.

               2)

               Skarga zostaje oddalona jako prawnie oczywiście bezzasadna w zakresie, w jakim skierowana jest przeciwko decyzji EPSO z dnia 23 lipca 2009 r. o utrzymaniu w mocy dyskwalifikującej oceny 18/40 z ostatniego egzaminu pisemnego c) i niedopuszczeniu E. Cuallado Martorell do egzaminu ustnego w konkursie.

               3)

               E. Cuallado Martorell i Komisja Europejka pokrywają własne koszty postępowania odwoławczego przed Sądem.

               4)

               E. Cuallado Martorell zostaje obciążona kosztami postępowania przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej oraz Sąd.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-96/09, następnie przekazana do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej w wyniku odwołania pod numerem F-96/09 RENV i przekazana Sądowi Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa C-347/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg – Luksemburg) – Caisse nationale des prestations familiales przeciwko Ulrike Wiering, Markusowi Wieringowi (Odesłanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Rozporządzenie (EWG) nr 574/72 — Świadczenia rodzinne — Zasiłki rodzinne — Zasiłek wychowawczy — Świadczenie Elterngeld — Świadczenie Kindergeld — Obliczenie dodatku dyferencyjnego)

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg – Luksemburg) – Caisse nationale des prestations familiales przeciwko Ulrike Wiering, Markusowi Wieringowi
   (Sprawa C-347/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Rozporządzenie (EWG) nr 574/72 - Świadczenia rodzinne - Zasiłki rodzinne - Zasiłek wychowawczy - Świadczenie Elterngeld - Świadczenie Kindergeld - Obliczenie dodatku dyferencyjnego))
   2014/C 202/03
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Caisse nationale des prestations familiales

      Strona pozwana: Ulrike Wiering, Markus Wiering

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg – Wykładnia art. 1 lit. u) ppkt (i), art. 4 ust. 1 lit. h) i art. 76 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie ze zmianami (Dz.U. L 149, s. 2) – Wykładnia art. 10 ust. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (Dz.U. L 74, s. 1.) – Pojęcie świadczenia rodzinnego – Pracownik mający miejsce zamieszkania w Niemczech i wykonujący zawód w Luksemburgu – Zbieg praw do świadczeń rodzinnych – Obliczenie dodatku dyferencyjnego wypłacanego przez Luksemburg – Uwzględnienie niemieckich zasiłków wychowawczych „Elterngeld” i „Kindergeld”

      Sentencja

   Wykładni art. 1 lit. u) ppkt (i) i art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1606/98 z dnia 29 czerwca 1998 r., jak również art. 10 ust. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia nr 1408/71, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem nr 118/97, należy dokonywać w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym w celu obliczenia ewentualnie należnego pracownikowi migrującemu w państwie członkowskim miejsca zatrudnienia dodatku dyferencyjnego nie należy uwzględniać wszystkich świadczeń rodzinnych pobieranych przez rodzinę tego pracownika na podstawie przepisów prawa państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, skoro – z zastrzeżeniem ustaleń, jakich ma dokonać sąd odsyłający – przewidziane w prawie niemieckim świadczenie Elterngeld nie jest tego samego rodzaju, w rozumieniu art. 12 rozporządzenia nr 1408/71, co przewidziane również w prawie niemieckim świadczenie Kindergeld i przewidziane w prawie luksemburskim zasiłki rodzinne.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa C-519/04 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2006 r. — David Meca-Medina, Igor Majcen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Republika Finlandii (Odwołanie — Przepisy w zakresie kontroli dopingu przyjęte przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski — Niezgodność ze wspólnotowymi regułami konkurencji i swobodnego świadczenia usług — Skarga — Oddalenie)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2006 r. — David Meca-Medina, Igor Majcen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Republika Finlandii
   (Sprawa C-519/04 P) (1)

   (Odwołanie - Przepisy w zakresie kontroli dopingu przyjęte przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski - Niezgodność ze wspólnotowymi regułami konkurencji i swobodnego świadczenia usług - Skarga - Oddalenie)
   (2006/C 224/14)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: David Meca-Medina, Igor Majcen (Przedstawiciele: adwokaci J.-L. Dupont i M.-A. Lucas)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: pełnomocnicy O. Beynet i A. Bouquet)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Finlandii (Przedstawiciel: T. Pynnä, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 30 września 2004 r. w sprawie T-313/02 Meca-Medina i Majcen przeciwko Komisji, oddalające jako bezzasadny wniosek o uchylenie decyzji o odrzuceniu skargi w wyniku postępowania na podstawie art. 81 i 82 traktatu WE — Przepisy antydopingowe
   Sentencja

               1.

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 30 września 2004 r. w sprawie T-313/02 Meca-Medina i Majcen przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2.

               Skarga wniesiona do Sądu Pierwszej Instancji, zarejestrowana pod numerem T-313/02, mająca na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 1 sierpnia 2002 r. odrzucającej skargę złożoną do niej przez D. Mecę-Medinę i I. Majcena zostaje oddalona.

               3.

               D. Meca-Medina i I. Majcen zostają obciążeni kosztami postępowania w niniejszej instancji, jak również kosztami postępowania przed Sądem.

               4.

               Republika Finlandii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005.


title: Sprawa T-200/13 P: Wyrok Sądu z dnia 20 maja 2014 r. – De Luca przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Powołanie — Zaszeregowanie do grupy — Powołanie do wyższej grupy funkcyjnej w drodze konkursu otwartego — Oddalenie skargi w postępowaniu w pierwszej instancji po przekazaniu sprawy do rozpoznania przez Sąd — Wejście w życie nowego regulaminu pracowniczego — Przepisy przejściowe — Artykuł 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego)

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/22

         Wyrok Sądu z dnia 20 maja 2014 r. – De Luca przeciwko Komisji
   (Sprawa T-200/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Powołanie - Zaszeregowanie do grupy - Powołanie do wyższej grupy funkcyjnej w drodze konkursu otwartego - Oddalenie skargi w postępowaniu w pierwszej instancji po przekazaniu sprawy do rozpoznania przez Sąd - Wejście w życie nowego regulaminu pracowniczego - Przepisy przejściowe - Artykuł 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego))
   2014/C 202/27
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Patrizia De Luca (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci S. Orlandi i J.-N. Louis, później adwokat S. Orlandi)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel: J. Currall, pełnomocnik) i Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i A. Bisch, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 30 stycznia 2013 r. w sprawie F-20/06 RENV De Luca przeciwko Komisji, w ramach którego wniesiono o uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Patrizia De Luca i Komisja Europejska ponoszą odpowiednio własne koszty w dwóch postępowaniach wszczętych przed Sądem oraz w dwóch postępowaniach wszczętych przed Sądem do spraw Służby Publicznej.

               3)

               Rada Unii Europejskiej ponosi własne koszty w dwóch postępowaniach wszczętych przed Sądem oraz w dwóch postępowaniach wszczętych przed Sądem do spraw Służby Publicznej.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa T-700/14: Wyrok Sądu z dnia 26 stycznia 2017 r. – TV1/Komisja (Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe — Świadczenie zintegrowanych usług produkcji audiowizualnej, transmisji i archiwizacji — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Oferta rażąco niska — Obowiązek zażądania wyjaśnień — Obowiązek uzasadnienia — Przejrzystość — Równe traktowanie i niedyskryminacja — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/19

         Wyrok Sądu z dnia 26 stycznia 2017 r. – TV1/Komisja
   (Sprawa T-700/14) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Świadczenie zintegrowanych usług produkcji audiowizualnej, transmisji i archiwizacji - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Oferta rażąco niska - Obowiązek zażądania wyjaśnień - Obowiązek uzasadnienia - Przejrzystość - Równe traktowanie i niedyskryminacja - Oczywisty błąd w ocenie))
   (2017/C 078/25)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: TV1 GmbH (Unterföhring, Niemcy) (przedstawiciele: C. Scherer-Leydecker, J. Mey i A. Rausch, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Moro i M. Noll-Ehlers, następnie F. Moro i T. Maxian Rusche oraz w końcu T. Maxian Rusche i A. Katsimerou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej odrzucającej ofertę przedstawioną przez skarżącą w odniesieniu do części IV zatytułowanej „Transmisja strumieniowa, kompresja, hosting i dostawa treści” w ramach ogłoszenia o zamówieniu nr PO/2014-03/A4 i dotyczącej „[z]integrowanych usług produkcji audiowizualnej, upowszechniania [transmisji] i archiwizacji”, decyzji, mocą której Komisja udzieliła tę część zamówienia wybranemu oferentowi oraz umowy o świadczenie usług zawartej między Komisją i wybranym oferentem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               TV1 GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 409 z 17.11.2014.


title: Sprawa T-147/07: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2007 r. — ThyssenKrupp Aufzüge i ThyssenKrupp Fahrtreppen przeciwko Komisji

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/31

         Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2007 r. — ThyssenKrupp Aufzüge i ThyssenKrupp Fahrtreppen przeciwko Komisji
   (Sprawa T-147/07)
   (2007/C 155/58)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: ThyssenKrupp Aufzüge GmbH (Neuhausen auf den Fildern, Niemcy) i ThyssenKrupp Fahrtreppen GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: U. Itzen i K. Blau-Hansen, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym skarżących;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, odpowiednie obniżenie grzywien nałożonych na skarżące w zaskarżonej decyzji z tytułu odpowiedzialności solidarnej;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące kwestionują decyzję Komisji C(2007) 512 wersja ostateczna z dnia 21 lutego 2007 r. w sprawie COMP/E-1/38.823 — PO/Windy i schody ruchome. W zaskarżonej decyzji na skarżące oraz inne przedsiębiorstwa nałożono grzywny z powodu uczestniczenia przez nie w kartelu obejmującym instalację i obsługę wind i schodów ruchomych w Niemczech. W opinii Komisji, zainteresowane przedsiębiorstwa działały z naruszeniem art. 81 WE.
   Na poparcie swej skargi skarżące podnoszą następujące zarzuty prawne:

               —

               brak kompetencji po stronie Komisji w związku z tym, że lokalne naruszenie zarzucane skarżącym nie miało jakiegokolwiek oddźwięku na poziomie międzypaństwowym;

               —

               brak przesłanek pozwalających na stwierdzenie solidarnej odpowiedzialności skarżących i spółek hierarchicznie znajdujących się ponad nimi, biorąc pod uwagę, że są one samodzielne pod względem prawnym i gospodarczym;

               —

               nieproporcjonalny charakter kwoty podstawowej przyjętej dla obliczenia grzywny w porównaniu z rzeczywistym rozmiarem właściwego rynku;

               —

               bezprawność zastosowanego przelicznika odstraszającego związana z tym, że obrót skarżących był jedynym istotnym czynnikiem przy obliczaniu grzywny, a obrót ten nie uzasadniał zastosowania wspomnianego przelicznika odstraszającego;

               —

               brak uzasadnienia dla okoliczności obciążającej związanej z powrotem do naruszenia w kontekście obliczania grzywny z powodu błędów co do prawa w odniesieniu do uwzględnienia poprzednich grzywien oraz błędów w ocenie;

               —

               naruszenie art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1) w zakresie, w jakim w związku z górnym limitem grzywien w wysokości 10 % obrotu przedsiębiorstwa, Komisja oparła się na obrocie całej grupy, a nie na obrocie skarżących;

               —

               błędne pod względem prawnym zastosowanie komunikatu w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien (2) w zakresie, w jakim nie uwzględniono we właściwy sposób zwiększenia wartości dowodów poprzez współpracę ze strony skarżących.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003 L 1, str. 1).

      (2)  Obwieszczenie Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (Dz.U. 2002, C 45, str. 3).