title: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 13 marca 2008 r. # Ispettorato Provinciale dell’Agricoltura di Enna, Assessorato all’agricoltura e foreste della Regione Sicilia i Regione Sicilia przeciwko Domenico Valvo. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Consiglio di Giustizia amministrativa per la Regione siciliana - Włochy. # Rolnictwo - Rozporządzenia (EWG) nr 2328/91 i rozporządzenie (WE) nr 950/97- Artykuły 17 i 18 - Dodatek wyrównawczy z tytułu niekorzystnych warunków gospodarowania o charakterze stałym i naturalnym - Rolnicy uprawnieni do świadczenia z tytułu stażu pracy - Prawo do dodatku wyrównawczego - Granice. # Sprawa C-78/07.

text:
      Sprawa C‑78/07
      Ispettorato Provinciale dell’Agricoltura di Enna i in.
      przeciwko
      Domenicowi Valvie
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez
      Consiglio di Giustizia amministrativa per la Regione siciliana)
      Rolnictwo – Rozporządzenie (EWG) nr 2328/91 i rozporządzenie (WE) nr 950/97– Artykuły 17 i 18 – Dodatek wyrównawczy z tytułu niekorzystnych warunków gospodarowania o charakterze stałym i naturalnym – Rolnicy uprawnieni do świadczenia z tytułu stażu pracy – Prawo do dodatku wyrównawczego – Granice
      Streszczenie wyroku
      Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – Reforma strukturalna – Poprawa efektywności struktur
      (rozporządzenie Rady nr 950/97, art. 17, 18)
      Artykuły 17 i 18 rozporządzenia nr 950/97 w sprawie poprawy efektywności struktur rolniczych powierzają państwom członkowskim
         prawo do przyznania dodatku wyrównawczego rolnikowi, który spełnia warunki określone w tych dwóch artykułach. Niemniej nie
         stanowią one przeszkody ku temu, aby państwo członkowskie odmówiło wypłaty takiego dodatku w przypadku pobierania przez tego
         rolnika świadczenia emerytalnego lub rentowego, a w szczególności świadczenia z tytułu stażu pracy.

      (por. pkt 23; sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (siódma izba)
      z dnia 13 marca 2008 r. (*)

      Rolnictwo – Rozporządzenia (EWG) nr 2328/91 i rozporządzenie (WE) nr 950/97– Artykuły 17 i 18 – Dodatek wyrównawczy z tytułu niekorzystnych warunków gospodarowania o charakterze stałym i naturalnym – Rolnicy uprawnieni do świadczenia z tytułu stażu pracy – Prawo do dodatku wyrównawczego – Granice
      W sprawie C‑78/07
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Consiglio
         di Giustizia amministrativa per la Regione siciliana (Włochy) postanowieniem z dnia 18 maja 2006 r., które wpłynęło do Trybunału
         w dniu 13 lutego 2007 r., w postępowaniu:

      Ispettorato Provinciale dell’Agricoltura di Enna,
      Assessorato all’agricoltura e foreste della Regione Sicilia,
      Regione Sicilia
      przeciwko
      Domenicowi Valvie,
      TRYBUNAŁ (siódma izba),
      w składzie: U. Lõhmus, prezes izby, P. Lindh (sprawozdawca) i A. Arabadjiev, sędziowie,
      rzecznik generalny: Y. Bot,
      sekretarz: R. Grass,
      uwzględniając procedurę pisemną,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu rządu włoskiego przez I.M. Braguglię, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez M.G. Aiello, avvocato
         dello Stato,

      –        w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez C. Cattabriga, działającą w charakterze pełnomocnika,
      podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 17 i 18 rozporządzenia Rady (WE) nr 950/97 z dnia
         20 maja 1997 r. w sprawie poprawy efektywności struktur rolniczych (Dz.U. L 142, s. 1).

      2        Wniosek ten został złożony w ramach sporu między D. Valvem a Ispettorato Provinciale dell’Agricoltura di Enna (urzędem kontroli
         rolnictwa prowincji Enna), Assessorato all’agricoltura e foreste della Regione Sicilia (wydziałem rolnictwa i leśnictwa regionu
         Sycylii) oraz Régione Sicilia (Regionem Sycylii) w przedmiocie oddalenia przez wspomniany urząd kontroli jego wniosków o dodatek
         wyrównawczy za lata 1996–1998.

       Ramy prawne
       Uregulowania wspólnotowe
      3        W latach 1996–1998 wypłata dodatku wyrównawczego na obszarach rolniczych o niekorzystnych warunkach gospodarowania regulowana
         była początkowo rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2328/91 z dnia 15 lipca 1991 r. w sprawie poprawy efektywności struktur rolniczych
         (Dz.U. L 218, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 3669/93 z dnia 22 grudnia 1993 r. (Dz.U. L 338, s. 26, zwanego
         dalej „rozporządzeniem nr 2328/91”), a następnie rozporządzeniem nr 950/97, które uchyliło i zastąpiło rozporządzenie nr 2328/91.

      4        Artykuły 17–19 rozporządzenia nr 950/97, które zawarte są w jego tytule IX „Pomoc na rzecz obszarów rolniczych o niekorzystnych
         warunkach gospodarowania” i podtytule I „Dodatek wyrównawczy”, odzwierciedlają zasadniczo przepisy art. 17 i 18 rozporządzenia
         nr 2328/91. Artykuły te stanowią:

      „Artykuł 17

      1.      W celu zapewnienia kontynuowania działalności rolniczej i utrzymania w ten sposób minimum gęstości zaludnienia lub zachowania
         rolnictwa na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, których wykaz przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą
         w art. 21, państwa członkowskie mogą wprowadzić system pomocy przeznaczony dla działalności rolniczej i podniesienia dochodu
         rolników na tych obszarach.

      Stosowanie środków przewidzianych w tym systemie uwzględnia sytuację i cele rozwoju danego regionu.
      2.      Na obszarach, o których mowa w ust. 1, państwa członkowskie mogą przyznawać roczny dodatek wyrównawczy do działalności rolniczej,
         zależny od niekorzystnych warunków mających charakter stały i naturalny.

      Artykuł 18
      1.      Państwa członkowskie mogą przyznać dodatek wyrównawczy rolnikom uprawiającym co najmniej 3 ha użytków rolnych, którzy zobowiążą
         się prowadzić działalność rolniczą zgodnie z celami art. 17 przez co najmniej 5 lat od chwili pierwszej wypłaty dodatku wyrównawczego.
         Rolnik może zostać zwolniony z tego obowiązku, jeżeli zaprzestanie działalności rolniczej i jeżeli dalsze zagospodarowanie
         danych gruntów jest zapewnione; rolnik jest zwolniony z tego obowiązku również w przypadku siły wyższej i w szczególności
         w przypadku wywłaszczenia lub nabycia w celach użyteczności publicznej; jest on również zwolniony, jeżeli otrzyma emeryturę
         w ramach systemu emerytalnego lub przedemerytalnego.

      Niemniej w regionie włoskim Mezzogiorno, wraz z wyspami, w regionach francuskich departamentów zamorskich i w regionach hiszpańskich,
         greckich i portugalskich minimalna powierzchnia użytków rolnych gospodarstwa wynosi 2 ha.

      2.      Państwa członkowskie mogą ustanowić dodatkowe warunki lub ograniczenia dla przyznania dodatku wyrównawczego, również w odniesieniu
         do metod zgodnych z wymogami ochrony środowiska i zachowania obszarów naturalnych.

      Artykuł 19
      […]
      3.      Wydatki związane z dodatkiem wyrównawczym nie dają prawa do współfinansowania przez Fundusz [EFOGR], jeżeli rolnik pobiera
         emeryturę w ramach systemu emerytalnego lub przedemerytalnego.

      Zakazuje się przyznania dodatku wyrównawczego przekraczającego limity określone w niniejszym tytule lub niespełniającego przewidzianych
         w nim warunków” [tłumaczenie nieoficjalne].

       Uregulowania krajowe
      5        Wykonanie przepisów wspólnotowych w dziedzinie dodatków wyrównawczych w prawie obowiązującym w regionie Sycylii stanowi wielofunduszowy
         program operacyjny (POP 2) (dziennik urzędowy regionu Sycylii z dnia 13 stycznia 1996 r., zwany dalej „programem operacyjnym”).

      6        Beneficjenci tych dodatków są określeni w programie operacyjnym jako rolnicy, którzy gospodarują na co najmniej 2 ha użytków
         rolnych i zobowiążą się do prowadzenia działalności rolniczej przez co najmniej 5 lat od chwili złożenia pierwszego wniosku
         i przyznania pomocy oraz którzy nie pobierają emerytury lub emerytury pomostowej.

      7        Zgodnie z programem operacyjnym ze wspomnianego w poprzednim punkcie pięcioletniego zobowiązania mogą zostać zwolnieni rolnicy,
         którzy:

      –        zaprzestaną działalności rolniczej, pod warunkiem że zapewniona jest kontynuacja działalności gospodarstwa;
      –        zaprzestaną działalności rolniczej z powodu siły wyższej, a w szczególności w przypadku wywłaszczenia lub nabycia dla celów
         użyteczności publicznej;

      –        w okresie zobowiązania pobierają emeryturę lub emeryturę pomostową.
       Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne
      8        D. Valvo, były pracownik bankowy, zwolnił się z pracy w wieku 44 lat, by poświęcić się działalności gospodarza rolnego. Od
         chwili swego zwolnienia otrzymywał świadczenie socjalne z tytułu stażu pracy z funduszu emerytalnego jego dawnego pracodawcy,
         utworzonego ze składek pracowników.

      9        D. Valvo złożył wniosek o dodatek wyrównawczy za lata 1994–1998. Otrzymał go za lata 1994 i 1995, lecz odmówiono mu tej pomocy
         za trzy kolejne lata. Decyzją z dnia 4 czerwca 1999 r. Ispettorato Provinciale dell’Agricoltura di Enna oddalił bowiem jego
         wniosek o przyznanie dodatku wyrównawczego za trzy lata 1996–1998, argumentując, że D. Valvo pobierał świadczenie przedemerytalne.

      10      D. Valvo wniósł skargę o uchylenie tej decyzji do Tribunale amministrativo regionale per la Sicilia, który ją uwzględnił.
         Sąd ten uznał, że świadczenie socjalne z tytułu stażu pracy wypłacane D. Valvo nie odpowiada emeryturze lub emeryturze pomostowej
         i że spełnia on wszystkie warunki dla otrzymania dodatku wyrównawczego. Ispettorato Provinciale dell’Agricoltura di Enna,
         l’Assessorato all’agricoltura e foreste della Regione Sicilia i Regione Sicilia wniosły apelację od tego wyroku do sądu odsyłającego.

      11      Mając wątpliwości co do wykładni art. 17 i 18 rozporządzenia nr 950/97, Consiglio di Giustizia amministrativa per la Regione
         siciliana postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:

      „Czy można odmówić dodatku wyrównawczego rolnikowi, jeżeli pobiera on również świadczenie emerytalne lub rentowe, w szczególności
         świadczenie z tytułu stażu pracy?”

       W przedmiocie pytania prejudycjalnego
       Uwagi wstępne
      12      Okoliczności faktyczne sporu przed sądem krajowym są objęte w części rozporządzeniem nr 950/97 i w części rozporządzeniem
         nr 2328/91. Niemniej ponieważ istotne w tej sprawie przepisy tych dwóch rozporządzeń są zasadniczo identyczne i ponieważ sąd
         odsyłający, rząd włoski oraz Komisja Wspólnot Europejskich odwołują się wyłącznie do rozporządzenia nr 950/97, wystarczy odpowiedzieć
         na zadane pytanie w oparciu tylko o przepisy tego ostatniego rozporządzenia.

       Uwagi przedłożone Trybunałowi
      13      Zarówno rząd włoski, jak i Komisja uważają, że rozporządzenie nr 950/97 przyznaje państwom członkowskim prawo do wypłaty dodatku
         wyrównawczego rolnikowi, który oprócz tego pobiera emeryturę lub inne świadczenie socjalne.

      14      Niemniej rząd włoski twierdzi, że w przypadku gdy dane państwo członkowskie zdecydowało się nie przyznawać dodatku wyrównawczego,
         jeżeli rolnik pobiera emeryturę lub emeryturę pomostową, wypłata tego dodatku jest wyłączona, jeżeli rolnik pobiera świadczenie
         emerytalne lub rentowe, w szczególności świadczenie z tytułu stażu pracy. Komisja uważa, że wspomniane rozporządzenie nie
         stoi na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie przyznało dodatek wyrównawczy rolnikowi, który, prowadząc nadal swoją
         działalność, pobiera w tym samym czasie świadczenie emerytalne lub rentowe, w tym świadczenie z tytułu stażu pracy.

       Odpowiedź Trybunału
      15      Zgodnie z art. 17 rozporządzenia nr 950/97 państwa członkowskie mogą wprowadzić system pomocy w postaci dodatku wyrównawczego
         przeznaczony dla działalności rolniczej i podniesienia dochodu rolników na określonych obszarach o niekorzystnych warunkach
         gospodarowania.

      16      Artykuł 18 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia stanowi, że państwa członkowskiego mogą przyznać dodatek wyrównawczy rolnikom
         pod warunkiem spełnienia przez nich dwóch przesłanek, to jest, z jednej strony gospodarowania na użytkach rolnych o powierzchni
         minimalnej, która wynosi 2 ha we włoskim regionie Mezzogiorno, wraz z wyspami, i z drugiej strony zobowiązania się do kontynuowania
         przez 5 lat działalności rolniczej zgodnie z celami art. 17 tego rozporządzenia.

      17      Z brzmienia wspomnianych art. 17 i 18, w szczególności z wielokrotnego użycia czasownika „móc”, wynika, że państwa członkowskie
         posiadają prawo do przyznania dodatku wyrównawczego rolnikom, którzy spełniają warunki przewidziane w tych artykułach. Ponadto
         art. 18 ust. 2 rozporządzenia nr 950/97 wyraźnie upoważnia państwa członkowskie do ustanowienia warunków dodatkowych lub ograniczających
         dla przyznania tego dodatku. Prawodawca wspólnotowy przyznał im więc uprawnienia dyskrecjonalne w tej dziedzinie (zob. wyrok
         z dnia 22 października 1998 r. w sprawach połączonych C‑9/97 i C‑118/97 Jokela i Pitkäranta, Rec. s. I‑6267, pkt 36 i 37).

      18      Poza tym art. 18 ust. 1 akapit pierwszy i art. 19 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 950/97 zawierają przepisy szczególne
         odnoszące się do pobierania przez rolnika emerytury lub emerytury pomostowej. Jeżeli rolnik otrzyma takie świadczenie, jest
         zwolniony z obowiązku dalszego prowadzenia gospodarstwa przez 5 lat. Oprócz tego współfinansowanie dodatku wyrównawczego przez
         Wspólnotę nie jest zatem możliwe.

      19      Wspomniane przepisy nie dotyczą prawa państw członkowskich do przyznania dodatku wyrównawczego, jeżeli rolnik pobiera emeryturę
         lub emeryturę pomostową, lecz jedynie konsekwencji tego pobierania zarówno dla rolnika, jak i dla Wspólnoty Europejskiej.

      20      Wynika z tego, że państwa członkowskie mają prawo do przyznania lub odmowy dodatku wyrównawczego w przypadku, gdy rolnik pobiera
         świadczenie w ramach systemu emerytalnego lub przedemerytalnego. Dotyczy to również przypadku, kiedy rolnik pobiera inne świadczenia
         socjalne takie jak świadczenie z tytułu stażu pracy, które nie są objęte szczególną regulacją w ramach rozporządzenia nr 950/97,
         a więc podlegają regulacji zawartej w art. 17 i 18 tego rozporządzenia. W konsekwencji, w przypadku gdy rolnik pobiera inny
         rodzaj świadczeń takich jak świadczenie z tytułu stażu pracy, państwa członkowskie zachowują prawo do przyznania mu lub odmowy
         dodatku wyrównawczego.

      21      Z uregulowań krajowych przedstawionych Trybunałowi wynika, że dodatku wyrównawczego nie przyznaje się, jeżeli rolnik pobiera
         emeryturę lub emeryturę pomostową. Nie wiadomo natomiast, czy to wyłączenie obejmuje przypadek, w którym rolnik ten pobiera
         świadczenie z tytułu stażu pracy takie jak będące przedmiotem sprawy przed sądem krajowym.

      22      Niemniej nie jest zadaniem Trybunału orzekanie w przedmiocie zakresu przepisów krajowych, ponieważ należy to do sądu odsyłającego.
         Ten ostatni będzie musiał zatem zweryfikować, czy prawodawca krajowy, który skorzystał z prawa przyznania dodatku wyrównawczego
         rolnikom, którzy spełniają warunki przypomniane w pkt 16 niniejszego wyroku, i możliwości ustanowienia dodatkowych warunków
         wypłaty takiego dodatku, wyłączył jego przyznanie nie tylko w przypadku pobierania emerytury lub emerytury pomostowej, lecz
         również w przypadku pobierania świadczenia z tytułu stażu pracy.

      23      W świetle powyższych rozważań na zadane pytanie należy odpowiedzieć, że art. 17 i 18 rozporządzenia nr 950/97 powierzają państwom
         członkowskim prawo do przyznania dodatku wyrównawczego rolnikowi, który spełnia warunki określone w tych dwóch artykułach.
         Niemniej nie stanowią one przeszkody ku temu, aby państwo członkowskie odmówiło wypłaty takiego dodatku w przypadku pobierania
         przez tego rolnika świadczenia emerytalnego lub rentowego, a w szczególności świadczenia z tytułu stażu pracy.

       W przedmiocie kosztów
      24      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (siódma izba) orzeka, co następuje:
      Artykuły 17 i 18 rozporządzenia Rady (WE) nr 950/97 z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie poprawy efektywności struktur rolniczych
            powierzają państwom członkowskim prawo do przyznania dodatku wyrównawczego rolnikowi, który spełnia warunki określone w tych
            dwóch artykułach. Niemniej nie stanowią one przeszkody ku temu, aby państwo członkowskie odmówiło wypłaty takiego dodatku
            w przypadku pobierania przez tego rolnika świadczenia emerytalnego lub rentowego, a w szczególności świadczenia z tytułu stażu
            pracy.
      Podpisy
      * Język postępowania: włoski.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 grudnia 2011 r.#Rastelli Davide e C. Snc przeciwko Jean-Charles Hidoux.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Cour de cassation - Francja.#Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 - Postępowanie upadłościowe - Jurysdykcja międzynarodowa - Rozciągnięcie postępowania upadłościowego wszczętego w stosunku spółki z siedzibą w danym państwie członkowskim, na spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim ze względu na połączenie ich majątków.#Sprawa C-191/10.

text:
      Sprawa C‑191/10
      Rastelli Davide e C. Snc
      przeciwko
      Jean-Charles’owi Hidouxowi
      [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnymzłożony przez Cour de cassation (Francja)]

      Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 – Postępowanie upadłościowe – Jurysdykcja międzynarodowa – Rozciągnięcie postępowania upadłościowego wszczętego w stosunku do spółki mającej siedzibę statutową w danym państwie członkowskim
         na spółkę mającą siedzibę statutową w innym państwie członkowskim ze względu na połączenie majątków tych spółek

      Streszczenie wyroku
      1.        Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Postępowanie upadłościowe – Rozporządzenie nr 1346/2000 – Właściwość międzynarodowa
            do wszczęcia postępowania upadłościowego – Sądy państwa członkowskiego głównego ośrodka podstawowej działalności dłużnika
      (rozporządzenie Rady nr 1346/2000)
      2.        Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Postępowanie upadłościowe – Rozporządzenie nr 1346/2000 – Właściwość międzynarodowa
            do wszczęcia postępowania upadłościowego – Sądy państwa członkowskiego głównego ośrodka podstawowej działalności dłużnika
            – Kryteria rozstrzygające
      (rozporządzenie Rady nr 1346/2000)
      1.        Rozporządzenie nr 1346/2000 w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten sposób, że sąd państwa członkowskiego,
         który wszczął główne postępowanie upadłościowe w stosunku do określonej spółki – przy założeniu, że centrum podstawowych interesów
         tej spółki położone jest na terytorium tego państwa – może rozszerzyć, w oparciu o przepis swego prawa krajowego, toczące
         się postępowanie na drugą spółkę, której siedziba statutowa położona jest w innym państwie członkowskim, jedynie w razie wykazania,
         iż centrum podstawowych interesów tej drugiej spółki położone jest w pierwszym państwie członkowskim.

      W istocie zgodnie z ustanowionym przez rozporządzenie systemem określania jurysdykcji państw członkowskich – opartym na centrum
         podstawowych interesów dłużnika – dla każdego dłużnika stanowiącego odrębny podmiot prawny jurysdykcję ma tylko jeden sąd.

      Możliwość, by sąd mający zgodnie z art. 3 ust 1 rozporządzenia nr 1346/2000, jurysdykcję w stosunku do dłużnika rozszerzył,
         na podstawie prawa krajowego, postępowanie upadłościowe na inny podmiot prawny tylko z uwagi na połączenie majątków, bez badania,
         gdzie znajduje się centrum podstawowych interesów tego innego podmiotu, stanowiłaby obejście systemu ustanowionego w rozporządzeniu.
         Wynikałoby stąd w szczególności niebezpieczeństwo pozytywnych sporów kompetencyjnych pomiędzy sądami poszczególnych państw
         członkowskich, podczas gdy rozporządzenie miało na celu właśnie uniknięcie tego rodzaju sporów w celu zapewnienia jednolitości
         traktowania postępowań upadłościowych w obrębie Unii.

      (por. pkt 25, 28, 29; pkt 1 sentencji)
      2.        Rozporządzenie nr 1346/2000 w sprawie postępowania upadłościowego, należy interpretować w ten sposób, iż w sytuacji gdy w odniesieniu
         do spółki, której siedziba statutowa położona jest na obszarze jednego państwa członkowskiego, zostaje zgłoszony wniosek o rozszerzenie
         na nią skutków postępowania upadłościowego wszczętego w innym państwie członkowskim w stosunku do innej spółki mającej siedzibę
         statutową w tym innym państwie członkowskim, samo stwierdzenie połączenia majątków tych dwóch spółek nie wystarcza do wykazania,
         że centrum podstawowych interesów spółki, której wniosek dotyczy, znajduje się także w tym ostatnim państwie. W celu obalenia
         domniemania zbieżności centrum podstawowych interesów i siedziby statutowej spółki konieczne jest, by z globalnej oceny ogółu
         istotnych danych wynikało w sposób możliwy do sprawdzenia przez osoby trzecie, że rzeczywisty ośrodek kierowniczo‑nadzorczy
         spółki objętej wnioskiem o rozszerzenie postępowania upadłościowego znajduje się w państwie członkowskim, w którym wszczęte
         zostało wyjściowe postępowanie upadłościowe.

      (por. pkt 39; pkt 2 sentencji)
WYROK TRYBUNAŁU (pierwsza izba)
      z dnia 15 grudnia 2011 r.(*)

      Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 – Postępowanie upadłościowe – Jurysdykcja międzynarodowa – Rozciągnięcie postępowania upadłościowego wszczętego w stosunku do spółki mającej siedzibę statutową w danym państwie członkowskim
         na spółkę mającą siedzibę statutową w innym państwie członkowskim ze względu na połączenie majątków tych spółek

      W sprawie C‑191/10
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Cour
         de cassation (Francja) postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2010 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 19 kwietnia 2010 r.,
         w postępowaniu

      Rastelli Davide e C. snc
      przeciwko
      Jean-Charles’owi Hidouxowi, działającemu w charakterze syndyka masy upadłości spółki Médiasucre international,

      TRYBUNAŁ (pierwsza izba),
      w składzie: A. Tizzano, prezes izby, M. Safjan, A. Borg Barthet, M. Ilešič i M. Berger (sprawozdawca), sędziowie,
      rzecznik generalny: P. Mengozzi,
      sekretarz: A. Calot Escobar,
      uwzględniając procedurę pisemną,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu J.C. Hidouxa, działającego w charakterze syndyka masy upadłości spółki Médiasucre international, przez B. Kuchukiana,
         avocat,

      –        w imieniu rządu francuskiego przez G. de Bergues’a oraz B. Cabouata, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu niderlandzkiego przez C.M. Wissels oraz B. Koopman, działające w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu austriackiego przez E. Riedla, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu Komisji Europejskiej przez A.M. Rouchaud‑Joët oraz M. Wilderspina, działających w charakterze pełnomocników,
      podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni niektórych przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000
         z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 160, s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem”).

      2        Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy spółką Rastelli Davide e C. Snc (zwaną dalej „spółką Rastelli”) a J.C. Hidouxem,
         działającym w charakterze syndyka masy upadłości spółki Médiasucre international (zwanej dalej „spółką Médiasucre”), mającego
         za przedmiot objęcie spółki Rastelli postępowaniem upadłościowym wszczętym w stosunku do spółki Médiasucre.

       Ramy prawne
       Prawo Unii
      3        Zgodnie z motywem 6 rozporządzenie ogranicza się do „przepisów dotyczących właściwości dla [jurysdykcji do] wszczynania postępowań
         upadłościowych oraz wydawania orzeczeń bezpośrednio na podstawie postępowań upadłościowych i ściśle związanych z takimi postępowaniami”.

      4        Artykuł 3 rozporządzenia, który dotyczy jurysdykcji międzynarodowej, stanowi:

      „1.      Sądy państwa członkowskiego, na terytorium którego znajduje się główny ośrodek podstawowej działalności [centrum podstawowych
         interesów] dłużnika, są właściwe dla wszczęcia postępowania upadłościowego. W przypadku spółek i osób prawnych domniemywa
         się, że głównym ośrodkiem ich podstawowej działalności [centrum ich podstawowych interesów] jest siedziba określona w statucie,
         chyba że zostanie przeprowadzony dowód przeciwny.

      2.      Jeżeli dłużnik ma główny ośrodek swojej podstawowej działalności [centrum podstawowych interesów] na terytorium państwa członkowskiego,
         sądy innego państwa członkowskiego są uprawnione do wszczęcia postępowania upadłościowego tylko wtedy, gdy dłużnik ma na jego
         terytorium swój oddział [zakład]. Skutki tego postępowania są ograniczone do majątku [składników majątkowych] dłużnika znajdującego
         [znajdujących] się na terytorium tego ostatniego państwa członkowskiego.

      [...]”.
      5        Motyw 13 rozporządzenia stanowi, że „[g]łówny ośrodek podstawowej działalności [centrum podstawowych interesów] powinien [powinno]
         oznaczać miejsce, w którym dłużnik zazwyczaj zarządza swoją działalnością i jako takie jest rozpoznawalne [sprawdzalne] przez
         osoby trzecie”.

      6        Artykuł 4 rozporządzenia, który dotyczy prawa właściwego, stanowi:

      1.      O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, dla postępowania upadłościowego i jego skutków właściwe jest prawo państwa
         członkowskiego, w którym zosta[ło] wszczęte postępowanie […].

      […]”.
       Prawo krajowe
      7        Postępowanie upadłościowe zostało uregulowane w art. L. 640‑1 i nast. francuskiego code de commerce (kodeksu handlowego).
         Co się tyczy sądu właściwego do wszczęcia tego rodzaju postępowania, art. L. 641‑1 code de commerce odsyła do art. L. 621‑2
         tego samego kodeksu, który – w brzmieniu ustalonym na mocy loi n° 2005‑845 du 26 juillet 2005 de sauvegarde des entreprises
         (ustawy nr 2005‑845 z dnia 26 lipca 2005 r. o ochronie przedsiębiorstw) – stanowił:

      „Sądem właściwym jest tribunal de commerce [sąd handlowy], jeżeli dłużnik jest kupcem lub został wpisany do rejestru rzemiosł.
         W pozostałych wypadkach sądem właściwym jest tribunal de grande instance [sąd rejonowy].

      Wszczęte postępowanie upadłościowe można rozszerzyć na jedną lub więcej osób w razie połączenia ich majątku z majątkiem dłużnika
         lub w wypadku, gdy osoba prawna ma charakter fikcyjny. O rozszerzeniu postępowania rozstrzyga sąd, przed którym wszczęto postępowanie
         wyjściowe”.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      8        Postanowieniem z dnia 7 maja 2007 r. tribunal de commerce de Marseille (sąd handlowy w Marsylii, Francja) ogłosił upadłość
         spółki Médiasucre z siedzibą statutową w Marsylii, wyznaczając równocześnie J.C. Hidouxa na syndyka masy upadłości.

      9        W następstwie tego postanowienia J.C. Hidoux złożył wniosek o objęcie postępowaniem przed tym samym sądem spółki Rastelli
         z siedzibą statutową w Robbio (Włochy). Powołując się na połączenie majątków obu spółek, syndyk domagał się rozszerzenia na
         spółkę Rastelli postępowania upadłościowego wszczętego w stosunku do spółki Médiasucre.

      10      Postanowieniem z dnia 19 maja 2008 r. tribunal de commerce de Marseille uznał swą niewłaściwość na podstawie art. 3 rozporządzenia
         ze względu na położenie siedziby statutowej spółki Rastelli we Włoszech oraz fakt, iż nie posiada ona we Francji żadnego zakładu.

      11      Jean-Charles Hidoux złożył zażalenie na wskazane postanowienie do cour d’appel d’Aix‑en‑Provence (sądu apelacyjnego w Aix‑en‑Provence),
         który postanowieniem z dnia 12 lutego 2009 r. zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że uznał, iż tribunal de commerce
         de Marseille jest właściwy do rozpoznania wniosku syndyka. W tym względzie cour d’appel d’Aix‑en‑Provence orzekł, że wniosek
         syndyka masy upadłości miał na celu nie wszczęcie postępowania upadłościowego w stosunku do spółki Rastelli, lecz rozszerzenie
         na tę spółkę postępowania upadłościowego już wszczętego w stosunku do spółki Médiasucre, zaś zgodnie z art. L. 621‑2 code
         de commerce sądem właściwym do rozpoznania takiego wniosku jest sąd, przed którym toczy się postępowanie wyjściowe.

      12      Od wskazanego postanowienia złożono skargę kasacyjną do Cour de cassation, który postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić
         się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

      „1)      Jeżeli sąd państwa członkowskiego wszczyna główne postępowanie upadłościowe w stosunku do dłużnika, uznając, że centrum podstawowych
         interesów tego dłużnika znajduje się na obszarze wspomnianego państwa, to czy rozporządzenie […] stoi na przeszkodzie zastosowaniu
         przez wspomniany sąd przepisu jego prawa krajowego, przyznającego mu właściwość do rozszerzenia postępowania na spółkę, której
         siedziba statutowa znajduje się w innym państwie członkowskim, wyłącznie ze względu na to, że wykazane zostało połączenie
         majątków tejże spółki i tegoż dłużnika?

      2)      W razie gdyby wniosek o rozszerzenie postępowania upadłościowego należało uznać za wnosek o wszczęcie nowego postępowania
         upadłościowego – które po to, by mógł je prowadzić sąd państwa członkowskiego, przed którym pierwotnie wszczęto postępowanie,
         wymaga wykazania, że spółka mająca zostać objęta postępowaniem wskutek jego rozszerzenia ma w tym państwie centrum swych podstawowych
         interesów – to czy można tego dokonać poprzez wykazanie wyłącznie faktu wspomnianego połączenia majątków?”.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
       W przedmiocie pytania pierwszego
      13      Pierwsze pytanie sądu krajowego zmierza w istocie do ustalenia, czy rozporządzenie należy interpretować w ten sposób, że sąd
         państwa członkowskiego, który wszczął główne postępowanie upadłościowe w stosunku do określonej spółki – przy założeniu, że
         centrum podstawowych interesów tej spółki położone jest na terytorium tego państwa – może w oparciu o przepis swego prawa
         krajowego rozszerzyć to postępowanie na inną spółkę, której siedziba statutowa położna jest w innym państwie członkowskim,
         jedynie na podstawie połączenia majątków obu tych spółek.

      14      Tytułem wstępu należy podnieść, że w rozporządzeniu nie zamieszczono normy kompetencyjnej, zarówno jurysdykcyjnej, jak i ustawodawczej,
         która odnosiłaby się wyraźnie do rozszerzenia, ze względu na połączenie majątków, postępowania upadłościowego wszczętego w jednym
         państwie członkowskim na spółkę, której siedziba statutowa znajduje się w innym państwie członkowskim.

      15      Co się bowiem tyczy jurysdykcji, rozporządzenie przewiduje w art. 3 jedynie dwa kryteria, odpowiadające dwóm różnym postępowaniom.
         Zgodnie z ust. 1 tego artykułu centrum podstawowych interesów dłużnika, co do którego w wypadku spółek obowiązuje domniemanie,
         że jest ono zbieżne z miejscem położenia siedziby statutowej, stanowi podstawę jurysdykcji sądów państwa członkowskiego, na
         terytorium którego centrum to się znajduje, do wszczęcia postępowania upadłościowego określanego jako „główne”, które wywiera
         skutki powszechne, gdyż ma ono zastosowanie do majątku dłużnika położonego we wszystkich państwach członkowskich, w których
         stosuje się rozporządzenie. Na mocy ust. 2 tego artykułu istnienie zakładu dłużnika pozwala sądom państwa członkowskiego,
         na terytorium którego taki zakład jest położony, na wszczęcie postępowania zwanego „wtórnym” albo „terytorialnym”, którego
         skutki ograniczone są do składników majątkowych dłużnika położonych na obszarze tego ostatniego państwa (zob. podobnie wyroki:
         z dnia 2 maja 2006 r. w sprawie C‑341/04 Eurofood IFSC, Zb.Orz. s. I‑3813, pkt 28; z dnia 17 listopada 2011 r. w sprawie C‑112/10
         Zaza Retail, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 17).

      16      Jeśli chodzi o prawo właściwe, to zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia zależy ono od ustalenia właściwej jurysdykcji międzynarodowej.
         Co się bowiem tyczy zarówno głównego postępowania upadłościowego, jak i postępowania ubocznego, zwanego też terytorialnym,
         do wskazanego postępowania upadłościowego i do jego skutków ma zastosowanie prawo państwa członkowskiego, na terytorium którego
         postępowanie zostało wszczęte (zob. podobnie: ww. wyrok w sprawie Eurofood IFSC, pkt 33; wyrok z dnia 21 stycznia 2010 r.
         w sprawie C‑444/07 MG Probud Gdynia, Zb.Orz. s. I‑417, pkt 25).

      17      Biorąc pod uwagę znaczenie kryterium jurysdykcji, należy ustalić, czy może ono mieć zastosowanie w sprawie przed sądem krajowym.

      18      W tym względzie nie wydaje się, by podniesione zostało twierdzenie, iż spółka Rastelli posiadała we Francji zakład w takim
         znaczeniu tego słowa, jakim posługuje się w swym orzecznictwie Trybunał, to jest by posiadała ona określoną strukturę odznaczającą
         się minimum organizacji i pewną stabilnością dla celów prowadzenia działalności gospodarczej (zob. wyrok z dnia 20 października
         2011 r. w sprawie C‑396/09 Interedil, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 64). W tych okolicznościach art. 3 ust. 2
         rozporządzenia nie znajduje zastosowania.

      19      Wobec tego należy ograniczyć się do ustalenia, czy jurysdykcja do rozpoznania wniosku o rozszerzenie postępowania upadłościowego
         może być oparta na art. 3 ust. 1 rozporządzenia.

      20      W tym kontekście należy przypomnieć, że Trybunał orzekł, iż art. 3 ust. 1 rozporządzenia należy interpretować w ten sposób,
         że przyznaje on jurysdykcję międzynarodową sądom państwa członkowskiego, na terytorium którego wszczęte zostało postępowanie
         upadłościowe, również do rozpoznawania wniosków zgłaszanych bezpośrednio na podstawie postępowania głównego i ściśle z nim
         związanych w rozumieniu motywu 6 rozporządzenia (zob. wyrok z dnia 12 lutego 2009 r. w sprawie C‑339/07 Seagon, Zb.Orz. s. I‑767,
         pkt 19–21). Należy zatem ustalić, czy wniosek o rozszerzenie postępowania upadłościowego uzasadniony połączeniem majątków
         – taki jak w sprawie przed sądem krajowym – może być uznany za tego rodzaju wniosek.

      21      Jean-Charles Hidoux i rząd francuski twierdzą, że wniosek o rozszerzenie postępowania upadłościowego ze względu na połączenie
         majątków należy uznać za wniosek, który wynika bezpośrednio z głównego postępowania upadłościowego i wpisuje się ściśle w ramy
         tego postępowania. Na poparcie tego twierdzenia twierdzą oni, że zgodnie z tym, co stanowi prawo francuskie, które jest prawem
         mającym zastosowanie do postępowania głównego na mocy art. 4 ust. 1 rozporządzenia, tego rodzaju rozszerzenie nie prowadzi
         do wszczęcia nowego postępowania, lecz jedynie do rozszerzenia skutków postępowania wyjściowego na inny podmiot. Wskazani
         uczestnicy postępowania wywodzą stąd, że sąd francuski, który wszczął główne postępowanie upadłościowe w stosunku do spółki
         mającej siedzibę statutową we Francji, ma również jurysdykcję do rozszerzenia tego postępowania na inną spółkę, której siedziba
         statutowa znajduje się w innym państwie członkowskim.

      22      Twierdzenie to oparte zatem jest zasadniczo na argumencie, zgodnie z którym w prawie francuskim rozszerzenie głównego postępowania
         upadłościowego nie powoduje wszczęcia nowego postępowania, lecz ogranicza się do objęcia postępowaniem już wszczętym dodatkowego
         dłużnika, którego majątek jest nierozerwalnie związany z majątkiem pierwszego dłużnika.

      23      Niemniej jednak taka jedność postępowania nie może ukryć okoliczności, na którą wskazały rządy niderlandzki i austriacki,
         jak również Komisja Europejska – że rozszerzenie postępowania wyjściowego na dodatkowego dłużnika, który jest bytem prawnie
         odrębnym od dłużnika, w stosunku do którego wszczęto postępowanie wyjściowe, wywiera względem tego dodatkowego dłużnika takie
         same skutki prawne jak wszczęcie postępowania upadłościowego.

      24      Analizę tę potwierdza także okoliczność, na którą wskazał sąd krajowy – że jedność postępowania uzasadniona jest stwierdzeniem,
         iż obaj dłużnicy, z uwagi na fakt połączenia ich majątków, stanowią de facto jeden podmiot, przy czym stwierdzenie to nie
         ma wpływu na kwestię osobowości prawnej obu dłużników.

      25      Trybunał orzekł jednak, że zgodnie z ustanowionym przez rozporządzenie systemem określania jurysdykcji państw członkowskich
         – opartym na centrum podstawowych interesów dłużnika – dla każdego dłużnika stanowiącego odrębny podmiot prawny jurysdykcję
         ma tylko jeden sąd (ww. wyrok w sprawie Eurofood IFSC, pkt 30).

      26      Z powyższego należy wywieść, że orzeczenie wywierające względem podmiotu prawnego takie same skutki prawne jak wszczęcie głównego
         postępowania upadłościowego może zostać wydane jedynie przez sądy państwa członkowskiego, które miałyby jurysdykcję do wszczęcia
         takiego postępowania.

      27      W tym względzie należy przypomnieć, że art. 3 ust. 1 rozporządzenia przyznaje w zakresie wszczęcia takiego postępowania jurysdykcję
         wyłączną sądom państwa członkowskiego, na terytorium którego znajduje się centrum podstawowych interesów dłużnika.

      28      Z tego względu możliwość, by sąd mający zgodnie z tym przepisem jurysdykcję w stosunku do dłużnika rozszerzył, na podstawie
         prawa krajowego, postępowanie upadłościowe na inny podmiot prawny tylko z uwagi na połączenie majątków, bez badania, gdzie
         znajduje się centrum podstawowych interesów tego innego podmiotu, stanowiłaby obejście systemu ustanowionego w rozporządzeniu.
         Wynikałoby stąd w szczególności niebezpieczeństwo pozytywnych sporów kompetencyjnych pomiędzy sądami poszczególnych państw
         członkowskich, podczas gdy rozporządzenie miało na celu właśnie uniknięcie tego rodzaju sporów w celu zapewnienia jednolitości
         traktowania postępowań upadłościowych w obrębie Unii.

      29      Na pierwsze pytanie sądu krajowego trzeba zatem odpowiedzieć, że rozporządzenie należy interpretować w ten sposób, iż sąd
         państwa członkowskiego, który wszczął główne postępowanie upadłościowe w stosunku do określonej spółki – przy założeniu, że
         centrum podstawowych interesów tej spółki położone jest na terytorium tego państwa – może rozszerzyć, w oparciu o przepis
         swego prawa krajowego, toczące się postępowanie na drugą spółkę, której siedziba statutowa położna jest w innym państwie członkowskim,
         jedynie w razie wykazania, że centrum podstawowych interesów tej drugiej spółki położone jest w pierwszym państwie członkowskim.

       W przedmiocie pytania drugiego
      30      Drugie pytanie sądu krajowego zmierza w istocie do ustalenia, czy rozporządzenie należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji
         gdy w stosunku do spółki, której siedziba statutowa położona jest na obszarze jednego państwa członkowskiego, zostaje zgłoszony
         wniosek o rozszerzenie na nią skutków postępowania upadłościowego wszczętego w innym państwie członkowskim w stosunku do innej
         spółki mającej siedzibę statutową w tym innym państwie członkowskim, samo stwierdzenie połączenia majątków tych dwóch spółek
         wystarcza do wykazania, że centrum podstawowych interesów spółki objętej wnioskiem znajduje się także w tym ostatnim państwie.

      31      Na wstępie należy przypomnieć, że co się tyczy bardziej szczegółowo pojęcia centrum podstawowych interesów dłużnika w rozumieniu
         art. 3 ust. 1 rozporządzenia, jest to pojęcie właściwe temu rozporządzeniu, wobec czego ma ono znaczenie autonomiczne i jego
         wykładni należy dokonywać w sposób jednolity i niezależny od przepisów krajowych (ww. wyroki: w sprawie Eurofood IFSC, pkt 31;
         w sprawie Interedil, pkt 43). Rozporządzenie nie zawiera definicji tego pojęcia, jednakże jego zakres został wyjaśniony w motywie 13
         rozporządzenia, zgodnie z którym „[g]łówny ośrodek podstawowej działalności [centrum podstawowych interesów] powinien [powinno]
         oznaczać miejsce, w którym dłużnik zazwyczaj zarządza swoją działalnością i jako takie jest rozpoznawalne przez osoby trzecie”
         (ww. wyroki: w sprawie Eurofood IFSC, pkt 32; w sprawie Interedil, pkt 47).

      32      Na mocy art. 3 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia w odniesieniu do spółek obowiązuje domniemanie, że centrum ich podstawowych
         interesów znajduje się w miejscu położenia siedziby statutowej. To domniemanie i zawarte w brzmieniu motywu 13 rozporządzenia
         odesłanie do miejsca zarządzania działalnością wskazują, że wolą ustawodawcy Unii było uprzywilejowanie miejsca głównego zarządzania
         spółką jako kryterium właściwości (ww. wyrok w sprawie Interedil, pkt 48).

      33      Odnosząc się do wskazanego motywu rozporządzenia, Trybunał orzekł, że centrum podstawowych interesów dłużnika należy określać
         w oparciu o kryteria, które są jednocześnie obiektywne i możliwe do zweryfikowania przez osoby trzecie, a to celem zagwarantowania
         pewności prawa i przewidywalności w zakresie określenia sądu mającego jurysdykcję do wszczęcia głównego postępowania upadłościowego
         (ww. wyroki: w sprawie Eurofood IFSC, pkt 33; w sprawie Interedil, pkt 49).

      34      W odniesieniu do spółek Trybunał uściślił, że w sytuacji gdy organy kierownicze i nadzorcze spółki znajdują się w miejscu
         jej siedziby statutowej i w tym też miejscu podejmowane są – w sposób dający się zweryfikować przez osoby trzecie – decyzje
         dotyczące zarządzania tą spółką, wówczas domniemanie przewidziane w art. 3 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia znajduje zastosowanie
         w całej rozciągłości (ww. wyrok w sprawie Interedil, pkt 50).

      35      Obalenie tego domniemania jest jednak możliwe, jeżeli z punktu widzenia osób trzecich miejsce głównego zarządzania spółką
         nie znajduje się w miejscu jej siedziby statutowej. W takim wypadku domniemanie zwykłe ustanowione przez ustawodawcę Unii
         na rzecz siedziby statutowej tej spółki może zostać obalone, gdy obiektywne i możliwe do zweryfikowania przez osoby trzecie
         okoliczności umożliwiają stwierdzenie, że rzeczywista sytuacja jest odmienna niż ta, która wynikałaby z położenia centrum
         podstawowych interesów w miejscu statutowej siedziby spółki (ww. wyroki: w sprawie Eurofood IFSC, pkt 34; w sprawie Interedil,
         pkt 51).

      36      Ocena tych danych powinna zostać dokonana w sposób globalny z uwzględnieniem okoliczności danego wypadku (ww. wyrok w sprawie
         Interedil, pkt 52).

      37      Co się tyczy sytuacji wskazanej w pytaniu drugim, to jest połączenia majątków dwóch spółek, z wyjaśnień udzielonych przez
         rząd francuski wynika, że w celu określenia takiej sytuacji sąd krajowy opiera się na dwóch alternatywnych kryteriach, dotyczących,
         odpowiednio, połączenia rachunków oraz istnienia nienormalnych stosunków finansowych pomiędzy spółkami, takich jak celowe
         przekazywanie mienia bez świadczenia wzajemnego.

      38      Jak stwierdziły rządy francuski, niderlandzki, austriacki oraz Komisja Europejska, tego rodzaju dane nie poddają się łatwo
         weryfikacji przez osoby trzecie. Ponadto połączenie majątków nie oznacza bynajmniej w sposób konieczny, że obie spółki mają
         wspólne centrum podstawowych interesów. Nie można bowiem wykluczyć, że tego rodzaju połączenie majątków zostaje dokonane z dwóch
         różnych ośrodków kierowniczo‑nadzorczych, położonych w dwóch różnych państwach członkowskich.

      39      Na zadane pytanie należy zatem odpowiedzieć, że rozporządzenie należy interpretować w ten sposób, iż w sytuacji gdy w odniesieniu
         do spółki, której siedziba statutowa położona jest na obszarze jednego państwa członkowskiego, zostaje zgłoszony wniosek o rozszerzenie
         na nią skutków postępowania upadłościowego wszczętego w innym państwie członkowskim w stosunku do innej spółki mającej siedzibę
         statutową w tym innym państwie członkowskim, samo stwierdzenie połączenia majątków tych dwóch spółek nie wystarcza do wykazania,
         że centrum podstawowych interesów spółki, której wniosek dotyczy, znajduje się także w tym ostatnim państwie. W celu obalenia
         domniemania zbieżności centrum podstawowych interesów i siedziby statutowej spółki konieczne jest, by z globalnej oceny ogółu
         istotnych danych wynikało w sposób możliwy do sprawdzenia przez osoby trzecie, że rzeczywisty ośrodek kierowniczo‑nadzorczy
         spółki objętej wnioskiem o rozszerzenie postępowania upadłościowego znajduje się w państwie członkowskim, w którym wszczęte
         zostało wyjściowe postępowanie upadłościowe.

       W przedmiocie kosztów
      40      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:
      1)      Rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten
            sposób, że sąd państwa członkowskiego, który wszczął główne postępowanie upadłościowe w stosunku do określonej spółki – przy
            założeniu, że centrum podstawowych interesów tej spółki położone jest na terytorium tego państwa – może rozszerzyć, w oparciu
            o przepis swego prawa krajowego, toczące się postępowanie na drugą spółkę, której siedziba statutowa położona jest w innym
            państwie członkowskim, jedynie w razie wykazania, iż centrum podstawowych interesów tej drugiej spółki położone jest w pierwszym
            państwie członkowskim.
      2)      Rozporządzenie nr 1346/2000 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy w odniesieniu do spółki, której siedziba
            statutowa położona jest na obszarze jednego państwa członkowskiego, zostaje zgłoszony wniosek o rozszerzenie na nią skutków
            postępowania upadłościowego wszczętego w innym państwie członkowskim w stosunku do innej spółki mającej siedzibę statutową
            w tym innym państwie członkowskim, samo stwierdzenie połączenia majątków tych dwóch spółek nie wystarcza do wykazania, że
            centrum podstawowych interesów spółki, której wniosek dotyczy, znajduje się także w tym ostatnim państwie. W celu obalenia
            domniemania zbieżności centrum podstawowych interesów i siedziby statutowej spółki konieczne jest, by z globalnej oceny ogółu
            istotnych danych wynikało w sposób możliwy do sprawdzenia przez osoby trzecie, że rzeczywisty ośrodek kierowniczo‑nadzorczy
            spółki objętej wnioskiem o rozszerzenie postępowania upadłościowego znajduje się w państwie członkowskim, w którym wszczęte
            zostało wyjściowe postępowanie upadłościowe.
      Podpisy
      * Język postępowania: francuski.


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 września 1992 r. # Camille Petit przeciwko Office national des pensions. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Tribunal du travail de Bruxelles - Belgia. # Swobodny przepływ pracowników. # Sprawa C-153/91.