title: Sprawa C-167/06 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 października 2007 r. — Ermioni Komninou, Grigorios Ntokos, Donatos Pappas, Vassileios Pappas, Aristeidis Pappas, Eleftheria Pappa, Lamprini Pappa, Eirini Pappa, Alexandra Ntokou, Fotios Dimitriou, Zoïs Dimitriou, Petros Bolossis, Despoina Bolossi, Konstantinos Bolossis, Thomas Bolossis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty — Skarga na podstawie art. 226 WE — Traktowanie skarżących przez Komisję — Zasady dobrej administracji, uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa — Zakres — Artykuł 21 WE — Prawo do wniesienia petycji — Zakres ustaleń Rzecznika Praw Obywatelskich)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/13

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 października 2007 r. — Ermioni Komninou, Grigorios Ntokos, Donatos Pappas, Vassileios Pappas, Aristeidis Pappas, Eleftheria Pappa, Lamprini Pappa, Eirini Pappa, Alexandra Ntokou, Fotios Dimitriou, Zoïs Dimitriou, Petros Bolossis, Despoina Bolossi, Konstantinos Bolossis, Thomas Bolossis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-167/06 P) (1)

   (Odwołanie - Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty - Skarga na podstawie art. 226 WE - Traktowanie skarżących przez Komisję - Zasady dobrej administracji, uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa - Zakres - Artykuł 21 WE - Prawo do wniesienia petycji - Zakres ustaleń Rzecznika Praw Obywatelskich)
   (2007/C 315/21)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Ermioni Komninou, Grigorios Ntokos, Donatos Pappas, Vassileios Pappas, Aristeidis Pappas, Eleftheria Pappa, Lamprini Pappa, Eirini Pappa, Alexandra Ntokou, Fotios Dimitriou, Zoïs Dimitriou, Petros Bolossis, Despoina Bolossi, Konstantinos Bolossis, Thomas Bolossis (przedstawiciele: G. Dellis i G. Adonakopoulos, dikigoroi)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: M. Konstantinidis, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 13 stycznia 2006 r. w sprawie Komninou i in. przeciwko Komisji (T-42/04), którym Sąd oddalił jako bezzasadną skargę o odszkodowanie z tytułu szkód moralnych poniesionych rzekomo przez skarżących w wyniku postępowania Komisji w odpowiedzi na ich skargę dotyczącą finansowania wspólnotowego oczyszczalni ścieków w Preveza w Grecji
   Sentencja

               1)

               Uchyla się postanowienie Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 13 stycznia 2006 r. w sprawie Komninou i in. przeciwko Komisji (T-42/04) w zakresie, w jakim Sąd nie rozpatrzył zarzutu dotyczącego naruszenia art. 21 ust. 2 i 3 WE.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Skarga wniesiona do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w zakresie, w jakim dotyczy naruszenia art. 21 ust. 2 i 3 WE, zostaje oddalona.

               4)

               Ermioni Komninou, Grigorios Ntokos, Donatos Pappas, Vassileios Pappas, Aristeidis Pappas, Eleftheria Pappa, Lamprini Pappa, Eirini Pappa, Alexandra Ntokou, Fotios Dimitriou, Zoïs Dimitriou, Petros Bolossis, Despoina Bolossi, Konstantinos Bolossis i Thomas Bolossis zostają obciążeni kosztami postępowania drugiej instancji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji, w którym zapadło postanowienie Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 13 stycznia 2006 r. w sprawie Komninou i in. przeciwko Komisji (T-42/04), zostaje utrzymane tak jak określono w pkt 2 sentencji tego postanowienia.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006.


title: Sprawa T-529/13: Wyrok Sądu z dnia 10 maja 2016 r. – Izsák i Dabis/Komisja [Prawo instytucjonalne — Europejska inicjatywa obywatelska — Polityka spójności — Regiony z mniejszością narodową — Odmowa rejestracji — Oczywisty brak uprawnień Komisji — Artykuł 4 ust. 2 lit. b) i art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 211/2011]

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/12

         Wyrok Sądu z dnia 10 maja 2016 r. – Izsák i Dabis/Komisja
   (Sprawa T-529/13) (1)

   ([Prawo instytucjonalne - Europejska inicjatywa obywatelska - Polityka spójności - Regiony z mniejszością narodową - Odmowa rejestracji - Oczywisty brak uprawnień Komisji - Artykuł 4 ust. 2 lit. b) i art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 211/2011])
   (2016/C 222/12)
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Balázs-Árpád Izsák (Târgu Mureș, Rumunia) i Attila Dabis (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciele: początkowo adwokat J. Tordáné dr. Petneházy, następnie adwokat D. Sobor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Krämer, K. Talabér-Ritz, A. Steiblytė i P. Hetsch, następnie K. Talabér-Ritz, K. Banks, H. Krämer i B.R. Killmanna, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Węgry (M. Fehér, G. Szima i G. Koós, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Grecka (E.M. Mamouna, pełnomocnik), Rumunia (przedstawiciele: R. Radu, R. Haţieganu, D. Bulancea i M. Bejenar, pełnomocnicy) i Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2013) 4975 final z dnia 25 lipca 2013 r. dotyczącej odmowy rejestracji proponowanej inicjatywy obywatelskiej przedstawionej przez skarżących.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Balázs-Árpád Izsák i Attila Dabis pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Węgry, Republika Grecka, Rumunia i Republika Słowacka pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/3

         Złożenie ślubowania przez nowych członków Sądu Pierwszej Instancji
   (2006/C 326/07)
   N. Wahl i M. Prek, mianowani decyzją przedstawicieli rządów państw członkowskich Wspólnot Europejskich z dnia 22 czerwca 2006 r. (1) i z dnia 20 września 2006 r. (2) sędziami Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich na okres od dnia 7 października 2006 r. do dnia 31 sierpnia 2007 r., złożyli w dniu 6 października 2006 r. ślubowanie przed Trybunałem.

      (1)  JO L 189 du 12.07.2006, p. 15.

      (2)  JO L 274 du 5.10.2006, p.15.


title: Sprawa T-199/06: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2006 r. — Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/45

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2006 r. — Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-199/06)
   (2006/C 212/77)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Akzo Nobel NV (Arnhem, Niderlandy), Akzo Nobel Chemicals Holding AB (Nacka, Szwecja), Eka Chemicals AB (Bohus, Szwecja) (Przedstawiciele: adwokaci C. Swaak, N. Neij)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Uchylenie grzywny nałożonej w spornej decyzji, lub ewentualnie, zwiększenie o 10 % 40 %-obniżenia przyznanego zgodnie z komunikatem w sprawie łagodzenia sankcji (komunikatem w sprawie współpracy);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące wnoszą o uchylenie grzywny nałożonej na nie w decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. w sprawie COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran, w której Komisja stwierdziła, że skarżące naruszyły art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia o EOG poprzez uczestnictwo w kartelu, który polegał na wymianie między konkurentami informacji o cenach i wielkości sprzedaży, porozumieniach cenowych, porozumieniach w sprawie obniżenia mocy produkcyjnej na obszarze EOG oraz nadzorze nad wykonaniem porozumień antykonkurencyjnych. Obie skarżące Akzo Nobel Chemicals Holding AB oraz Akzo Nobel NV uznano za solidarnie odpowiedzialne za naruszenie, którego dopuściła się skarżąca Eka Chemicals AB (zwana dalej „Eka”).
   Skarżące podnoszą, że Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia wynikający z art. 253 WE, nie uzasadniając swojej decyzji o przyznaniu jedynie 40 %-obniżenia kwoty grzywny w ramach przedziału 30-50 %, mimo że współpraca Eka odpowiadała w znacznym stopniu kryteriom, które zostały zawarte w komunikacie w sprawie łagodzenia sankcji (1).
   Tytułem żądania ewentualnego, skarżące wnoszą o zwiększenie o 10 % 40 %-obniżenia kwoty grzywny, które zostało przyznane zgodnie z komunikatem w sprawie łagodzenia sankcji, powołując się na to, że Komisja błędnie zastosowała komunikat w sprawie łagodzenia sankcji, jako że spółce Eka nie przyznano najwyższego obniżenia przewidzianego we wspomnianym powyżej przedziale, mimo że jej współpraca w pełni spełniała kryteria ustanowione w pkt 23 akapit drugi komunikatu w sprawie łagodzenia sankcji. Dlatego też, zdaniem skarżących, Komisja naruszyła ich uzasadnione oczekiwania.
   Ponadto, skarżące utrzymują, że Komisja naruszyła zasadę równego traktowania, jako że potraktowała ona:

               i)

               w różny sposób podobne sytuacje, tzn. spółek Eka i Arkema, których współpraca w pełni spełniała kryteria określone w pkt 23 komunikatu w sprawie łagodzenia sankcji, poprzez przyznanie jedynie spółce Arkema maksymalnego obniżenia grzywny, które było dostępne w ramach odpowiedniego przedziału, oraz

               ii)

               w podobny sposób różne sytuacje, tzn. spółek Eka i Solvay, poprzez przyznanie obu tym spółkom obniżenia kwoty grzywny, które nie jest najwyższym obniżeniem dostępnym w ramach odpowiedniego przedziału, mimo że — zdaniem skarżących — Eka miała większy wkład we współpracę i poświęciła jej więcej czasu niż Solvay.

      (1)  Komunikat Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (Dz.U. 2002, C 45, str. 3).


title: Sprawa T-417/05 R: Postanowienie Prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia  1 lutego 2006 r.  — Endesa przeciwko Komisji (Postanowienie w sprawie zastosowania środków tymczasowych — Kontrola koncentracji — Pilny charakter sprawy)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/30

         Postanowienie Prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lutego 2006 r. — Endesa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-417/05 R)
   (Postanowienie w sprawie zastosowania środków tymczasowych - Kontrola koncentracji - Pilny charakter sprawy)
   (2006/C 86/60)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Endesa, SA (Madryt, Hiszpania) [Przedstawiciele: J. Flynn, QC, S. Baxter, solicitor, adwokaci: M. Odriozola, M. Muñoz de Juan, M. Merola i J. García de Enterría Lorenzo-Velázquez]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: pełnomocnicy F. Castillo de la Torre, É. Gippini Fournier, A. Whelan i M. Schneider]

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii [Przedstawiciel: N. Díaz Abad, abogado del Estado] i Gas Natural SDG, SA (Barcelona, Hiszpania) [Przedstawiciele: adwokaci F.E. González Díaz i J. Jiménez de la Iglesia]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zarządzenie, po pierwsze, zawieszenia wykonania pisma Komisji z dnia 15 listopada 2005 r., w którym ta ostatnia uznała, że koncentracja pomiędzy Gas Natural SDG, SA i Endesa, SA nie jest koncentracją o wymiarze wspólnotowym w rozumieniu rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. L 24, str. 1) oraz, po drugie, innych środków tymczasowych
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-183/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-183/09) (1)

   2010/C 51/50

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009.


title: Sprawa T-462/16: Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2016 r. – Republika Portugalska/Komisja Europejska

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/43

         Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2016 r. – Republika Portugalska/Komisja Europejska
   (Sprawa T-462/16)
   (2016/C 392/57)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo, P. Estêvão i J. Saraiva de Almeida, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/1059 z dnia 20 czerwca 2016 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowanej jako dokument nr C(2016) 3753], w części, w jakiej z uwagi na niedociągnięcia w konsolidacji wykluczyła z finansowania Unii Europejskiej kwotę 29 957 339,70 EUR dotyczącą wydatków zadeklarowanych przez Republikę Portugalską w dziedzinie pomocy obszarowej w latach 2013 i 2014;

               —

               Obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań, jakiego dopuściła się Komisja poprzez uznanie wykonania programu rozwoju w celu dostosowania uprawnień do płatności zgodnie z art. 41 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. 2009, l 30, S. 16), a następnie poprzez odmowę a posteriori finansowania wydatków na podstawie zaproponowanego jej dostosowania uprawnień do płatności.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 34, 36 i 41 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 73/2009.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 31 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. 2005, L 209, s. 1), i zasady proporcjonalności.


title: Sprawa C-419/08 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 marca 2010 r. — Trubowest Handel GmbH, Viktor Makarov przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej (Odwołanie — Dumping — Rozporządzenie (WE) nr 2320/97 nakładające cła antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu — Odpowiedzialność pozaumowna — Szkoda — Związek przyczynowy)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 marca 2010 r. — Trubowest Handel GmbH, Viktor Makarov przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-419/08 P) (1)

   (Odwołanie - Dumping - Rozporządzenie (WE) nr 2320/97 nakładające cła antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu - Odpowiedzialność pozaumowna - Szkoda - Związek przyczynowy)
   2010/C 134/08
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Trubowest Handel GmbH, Viktor Makarov (przedstawiciele: K. Adamantopoulos, E. Petritsi, dikigoroi), Viktor Makarov (przedstawiciele: K. Adamantopoulos, E. Petritsi, dikigoroi)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europesjkiej (przedstawiciele: P. Hix, pełnomocnik, G. Berrisch i G. Wolf, Rechtsanwälte), Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Khan i H. van Vliet, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 9 lipca 2008 r. w sprawie T-429/04 Trubowest Handel GmbH i Viktor Makarov przeciwko Radzie i Komisji, na mocy którego Sąd oddalił skargę o odszkodowanie zmierzającą do uzyskania naprawienia szkody, jaką skarżący mieli ponieść w wyniku wydania rozporządzenia Rady (WE) nr 2320/97 z dnia 17 listopada 1997 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących z Węgier, Polski, Rosji, Republiki Czeskiej, Rumunii oraz Republiki Słowackiej, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 1189/93 oraz kończącego postępowanie w odniesieniu do takiego przywozu z Republiki Chorwacji (Dz. U. L 322, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Trubowest Handel GmbH i Viktor Makarov zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawa T-402/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 marca 2009 r. — Kaul przeciwko OHIM — Bayer (ARCOL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ARCOL — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CAPOL — Zastosowanie się przez OHIM do wyroku stwierdzającego nieważność decyzji jednej z jego izb odwoławczych — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Prawo do obrony — Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 61 ust. 2, art. 63 ust. 6, art. 73 zdanie drugie i art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/35

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 marca 2009 r. — Kaul przeciwko OHIM — Bayer (ARCOL)
   (Sprawa T-402/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ARCOL - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CAPOL - Zastosowanie się przez OHIM do wyroku stwierdzającego nieważność decyzji jednej z jego izb odwoławczych - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Prawo do obrony - Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 61 ust. 2, art. 63 ust. 6, art. 73 zdanie drugie i art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   2009/C 113/71
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kaul GmbH (Elmshorn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat G. Würtenberger i R. Kunze)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Bayer AG (Leverkusen, Niemcy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 sierpnia 2007 r. (sprawa R 782/2000-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Kaul GmbH a Bayer AG

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kaul GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 8 z 12.1.2008.


title: Sprawa T-460/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 października 2007 r. — Bang & Olufsen przeciwko OHIM (Kształt głośnika) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt głośnika — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/26

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 października 2007 r. — Bang & Olufsen przeciwko OHIM (Kształt głośnika)
   (Sprawa T-460/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Kształt głośnika - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2007/C 283/46)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Bang & Olufsen A/S (Struer, Dania) (przedstawiciel: adwokat K. Wallberg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 września 2005 r. (sprawa R 497/2005-1) dotyczącą zgłoszenia trójwymiarowego oznaczenia będącego kształtem głośnika jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 22 września 2005 r. (sprawa R 497/2005-1).

               2)

               OHIM ponosi koszty własne oraz koszty poniesione przez Bang & Olufsen A/S.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006.


title: Sprawa F-76/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 września 2010 r. — Torijano Montero przeciwko Radzie (Służba publiczna — Urzędnicy — Powołanie — Kandydaci wpisani na listę rezerwy kadrowej przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego — Zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych, mniej korzystnych przepisów — Artykuł 5 regulaminu pracowniczego — Artykuł 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Zasada równości — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań — Obowiązek staranności — Proporcjonalność)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/59

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 września 2010 r. — Torijano Montero przeciwko Radzie
   (Sprawa F-76/05) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Powołanie - Kandydaci wpisani na listę rezerwy kadrowej przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego - Zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych, mniej korzystnych przepisów - Artykuł 5 regulaminu pracowniczego - Artykuł 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Zasada równości - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Obowiązek staranności - Proporcjonalność)
   2010/C 328/94
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Javier Torijano Montero (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci S. Rodrigues i A. Jaume, następnie adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Arpio Santacruz i I. Šulce, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Rady zaszeregowującej skarżącego — wpisanego na listę rezerwy kadrowej przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego — na podstawie jego mniej korzystnych postanowień [art. 12 załącznika XIII rozporządzenia (WE, Euratom) nr 723/2004 zmieniającego regulamin pracowniczy urzędników].

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005, s. 23. (skarga początkowo zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod numerem T-302/05, następnie postanowieniem z dnia 15 grudnia 2005 r. przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej).


title: Sprawy połączone C-443/04 i C-444/04: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  27 kwietnia 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden) — H. A. Solleveld przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 13 część A ust. 1 lit. c) — Zwolnienia — Świadczenie opieki medycznej w ramach wykonywania zawodów medycznych i paramedycznych — Zabiegi terapeutyczne wykonywane przez fizjoterapeutę i psychoterapeutę — Określenie zawodów paramedycznych przez zainteresowane państwo członkowskie — Swobodne uznanie — Granice)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/14

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 kwietnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden) — H. A. Solleveld przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawy połączone C-443/04 i C-444/04) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 13 część A ust. 1 lit. c) - Zwolnienia - Świadczenie opieki medycznej w ramach wykonywania zawodów medycznych i paramedycznych - Zabiegi terapeutyczne wykonywane przez fizjoterapeutę i psychoterapeutę - Określenie zawodów paramedycznych przez zainteresowane państwo członkowskie - Swobodne uznanie - Granice)
   (2006/C 143/25)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: H. A. Solleveld, J.E. van den Hout-van Eijnsbergen

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 13 część A ust. 1 lit. c) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru (Dz.U. L 145, str. 1) — Zwolnienie świadczeń opieki medycznej w ramach wykonywania zawodów medycznych i paramedycznych określonych przez zainteresowane państwo członkowskie — Działalność wykonywana przez fizjoterapeutę poza zakresem krajowej działalności medycznej lub paramedycznej
   Sentencja
   Wykładni art. 13 część A ust. 1 lit. c) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy dokonywać w ten sposób, że przyznaje on państwom członkowskim swobodę uznania w zakresie określenia zawodów paramedycznych i świadczeń opieki medycznej mieszczących się w zakresie tych zawodów dla celów zwolnienia od podatku przewidzianego w tym przepisie. Jednakże państwa członkowskie przy wykonywaniu przysługującej im swobody uznania zobowiązane są do poszanowania zarówno celu tego przepisu, którym jest zapewnienie, aby zwolnienie od podatku stosowało się wyłącznie do świadczeń wykonywanych przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje zawodowe, jak i zasady neutralności podatkowej.
   Uregulowanie krajowe, które wyłącza zawód psychoterapeuty z zakresu definicji zawodów paramedycznych, jest sprzeczne z celem omawianego przepisu i z zasadą neutralności podatkowej tylko o tyle, o ile świadczenia w zakresie leczenia psychoterapeutycznego wykonywane przez psychiatrów, psychologów lub osoby wykonujące inne zawody medyczne lub paramedyczne są zwolnione od podatku VAT, a jednocześnie można uznać, że te same świadczenia wykonywane przez psychoterapeutów mają taką samą jakość, biorąc pod uwagę ich kwalifikacje zawodowe. Zbadanie tej kwestii należy przy tym do sądu odsyłającego.
   Uregulowanie krajowe, które wyłącza określoną specyficzną działalność w ramach świadczenia opieki medycznej, taką jak leczenie z wykorzystaniem diagnostyki pól zaburzeń wykonywane przez fizjoterapeutów, z zakresu definicji tego zawodu paramedycznego, jest sprzeczne z celem omawianego przepisu i z zasadą neutralności podatkowej tylko o tyle, o ile świadczenia w zakresie takiego leczenia wykonywane przez lekarzy lub dentystów są zwolnione z podatku VAT, a można uznać, że te same świadczenia wykonywane przez fizjoterapeutów mają taką samą jakość, biorąc pod uwagę ich kwalifikacje zawodowe. Zbadanie tej kwestii należy przy tym do sądu odsyłającego

      (1)  Dz.U C 6 z 8.1.2005


title: Sprawa C-260/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 21 marca 2012 r. w sprawie T-63/09 Volkswagen AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 29 maja 2012 r. przez Volkswagen AG

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 21 marca 2012 r. w sprawie T-63/09 Volkswagen AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 29 maja 2012 r. przez Volkswagen AG
   (Sprawa C-260/12 P)
   2012/C 227/19
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Volkswagen AG (przedstawiciele: adwokaci H.P. Schrammek, C. Drzymalla, S. Risthaus)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (druga izba) z dnia 21 marca 2012 r. w sprawie T-63/09 w całości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie zostało wniesione od wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnai 21 marca 2012 r. w sprawie T-63/09, na mocy którego oddalono skargę Volkswagen AG na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 grudnia 2008 r. (sprawa R 749/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Volkswagen AG a Suzuki Motor Corporation.
   Wnosząca odwołanie podnosi następujące zarzuty:

               —

               uchybienie proceduralne wynikające z naruszenia prawa do bycia wysłuchanym i przeinaczenia stanu faktycznego,

               —

               naruszenie prawa Unii wynikające z wadliwego zastosowania art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.

         Sąd naruszył przysługujące wnoszącej odwołanie prawo do bycia wysłuchanymi i przeinaczył stan faktyczny, ponieważ nie uwzględnił wywodów wnoszącej odwołanie dotyczących stanu faktycznego. Wbrew ustaleniom Sądu wnosząca odwołanie wyczerpująco wypowiedziała się na temat opisowego znaczenia określenia SWIFT w języku angielskim. Sąd nie wziął także pod uwagę zawartych w skardze wyjaśnień wnoszącej odwołanie dotyczących różnic w postrzeganiu określenia „GTI” przez odbiorców w różnych krajach.
   Ponadto Sąd niesłusznie odrzucił wysunięty przez wnoszącą odwołanie argument, zgodnie z którym oznaczenia składające się z trzech liter i zawierające literę „I”, stanowiące przykłady znaczenia opisowego, zostały wpisane do rejestru jako znaki towarowe mające charakter odróżniający Sąd naruszył także zasadę sprawiedliwego procesu, ponieważ faktowi rejestracji znaku towarowego nadał różną moc dowodową. Sąd naruszył przysługujące wnoszącej odwołanie prawo do bycia wysłuchanym, nie uwzględniając jej argumentów dotyczących niezależnej pozycji określenia „GTI”.
   Wreszcie Sąd przeinaczył stan faktyczny, ponieważ nieprawidłowo zarzucił wnoszącej odwołanie, że w sposób niewystarczający domagała się ochrony sądowej znaku „GTI”. Sąd pominął również argument wnoszącej odwołanie dotyczący mocy dowodowej dowodu, z którego OHIM wywiódł domniemany sposób rozumienia omawianego oznaczenia przez odbiorców w Szwecji.
   Sąd nieprawidłowo zastosował art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 207/2009, wynikiem czego naruszył prawo Unii. Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego podlega odrzuceniu, jeżeli w jednym z państw członkowskich istnieje wcześniejsze prawo do myląco podobnego znaku towarowego. Sąd rozpatrzył jednak „UE jako całość” i uwzględnił w ocenie także aspekty dotyczące krajów, w których taka ochrona znaków nie istnieje. Takie działanie stoi w sprzeczności z orzecznictwem Trybunału w sprawie Matratzen Concord.
   Sąd naruszył prawo Unii, ponieważ określenie „GTI” zakwalifikował jako opisową wskazówkę o charakterze technicznym, mimo że w kilku państwach członkowskich zostało ono zarejestrowane jako znak towarowy. Jedynie urzędy centralne są właściwe decydować o opisowym znaczeniu znaku towarowego na ich terytorium. Tylko w przypadku wystąpienia z wnioskiem o wykreślenie znaku z rejestru organ UE może brać pod uwagę przy ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd unieważnienie krajowego znaku towarowego.
   Ponadto Sąd niesłusznie ustanowił nowe kryteria dla oceny samodzielnej pozycji odróżniającej części znaku towarowego w ramach zaskarżonego zgłoszenia. Dodatkowo Sąd naruszył prawo Unii, ponieważ stanął na stanowisku, że sam znak towarowy nie wystarczy, żeby wskazać konsumentowi handlowe pochodzenie towaru. W ocenie Sądu konsument stara się pozyskać inne informacje poza zgłoszonym znakiem towarowym i w szczególności będzie szukał na towarze danych dotyczących wytwórcy. Wreszcie Sąd nie zastosował przesłanek prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd obowiązujących w przypadku znaków seryjnych, ponieważ odmówił zaliczenia znaku towarowego „SWIFT GTI” do należącej do wnoszącej odwołanie serii znaków towarowych „Golf GTI” i „Lupo GTI”.


title: Sprawa T-118/15: Postanowienie Sądu z dnia 23 listopada 2015 r. – Słowenia/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG i EFRROW — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Przekroczenie terminu — Niedopuszczalność)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/58

         Postanowienie Sądu z dnia 23 listopada 2015 r. – Słowenia/Komisja
   (Sprawa T-118/15) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - EFOGR - Sekcja Gwarancji - EFRG i EFRROW - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Przekroczenie terminu - Niedopuszczalność))
   (2016/C 038/78)
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Słowenii (przedstawiciel: L. Bembič, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Rous Demiri i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej 2014/950/UE Komisji z dnia 19 grudnia 2014 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 369, s. 71), w zakresie w jakim wyłącza niektóre wydatki dokonane przez Republikę Słowenii.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Postępowanie w przedmiocie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta przedstawionych przez Republikę Włoską, Republikę Francuską i Węgry zostaje umorzone.

               3)

               Republika Słowenii pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Republika Słowenii, Komisja, Republika Włoska, Republika Francuska i Węgry pokrywają własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  JO C 146 du 4.5.2015.


title: Sprawa T-640/14: Postanowienie Sądu z dnia 23 listopada 2015 r. – Beul/Parlament i Rada [Skarga o stwierdzenie nieważności — Funkcjonowanie rynków finansowych — Rozporządzenie (UE) nr 537/2014 — Akt ustawodawczy — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność]

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/56

         Postanowienie Sądu z dnia 23 listopada 2015 r. – Beul/Parlament i Rada
   (Sprawa T-640/14) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Funkcjonowanie rynków finansowych - Rozporządzenie (UE) nr 537/2014 - Akt ustawodawczy - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność])
   (2016/C 027/72)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Carsten René Beul (Neuwied, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokat K.G. Stümper, następnie adwokaci H.M. Pott i T. Eckhold)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciel: P. Schonard i D. Warin, pełnomocnicy) i Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: R. Wiemann i N. Rouam, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 537/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie szczegółowych wymogów dotyczących ustawowych badań sprawozdań finansowych jednostek interesu publicznego, uchylającego decyzję Komisji 2005/909/WE (Dz.U. L 158, s. 77).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku Komisji Europejskiej o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta.

               3)

               Carsten René Beul pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.

               4)

               Komisja i Parlament pokrywają własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 409 z 17.11.2014.


title: Sprawa C-483/06: Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/11

         Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-483/06)
   (2007/C 20/15)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: L. Pignataro, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Włoska wyłączając spod zakazu sponsorowania imprezy lub działań prowadzonych w jej ramach, w przypadku gdy odbywa się ona wyłączenie na terytorium państwa włoskiego, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 5 ust. 1 dyrektywy 2003/33/WE (1);

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Ustawodawstwo włoskie wprowadza odstępstwo od zakazu sponsorowania ustanowionego w art. 5 ust. 1, które nie zostało przewidziane w dyrektywie 2003/33/WE.

      (1)  Dz. U. L 152, str. 16.


title: Sprawa C-135/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 20 marca 2015 r. – Republika Grecka/Grigorios Nikiforidis

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 20 marca 2015 r. – Republika Grecka/Grigorios Nikiforidis
   (Sprawa C-135/15)
   (2015/C 198/26)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca rewizję: Republika Grecka

      Druga strona postępowania: Grigorios Nikiforidis

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie Rzym I (1) ma zgodnie z art. 28 zastosowanie do stosunków pracy jedynie wtedy, gdy dany stosunek został ustanowiony na mocy umowy o pracę zawartej po dniu 16 grudnia 2009 r., czy też każde późniejsze porozumienie stron o kontynuowaniu stosunku pracy w zmienionej lub niezmienionej postaci prowadzi do zastosowania tego rozporządzenia?

               2)

               Czy art. 9 ust. 3 rozporządzenia Rzym I wyłącza jedynie bezpośrednie stosowanie wymuszających swoje zastosowanie przepisów państwa trzeciego, w którym nie ma nastąpić lub nie nastąpiło wykonanie zobowiązań wynikających z umowy, czy też także pośrednie ich uwzględnianie w prawie państwa, któremu podlega umowa?

               3)

               Czy ustanowiona w art. 4 ust. 3 TUE zasada lojalnej współpracy ma znaczenie prawne dla decyzji sądów krajowych o bezpośrednim lub pośrednim stosowaniu wymuszających swoje zastosowanie przepisów innego państwa trzeciego?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I), Dz.U. L 177, s. 6.


title: Sprawa T-68/12: Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2012 r. — Hemmati przeciwko Radzie

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/26

         Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2012 r. — Hemmati przeciwko Radzie
   (Sprawa T-68/12)
   2012/C 109/54
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Abdolnaser Hemmati (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci B. Mettetal i C. Wucher-North)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 7 tabeli A załącznika VIII do rozporządzenia (UE) 961/2010, zmienionego zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia wykonawczego Rady nr 1245/2011 (1), w zakresie, w jakim dotyczy strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 7 tabeli A załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB, zmienionej zgodnie z załącznikiem do decyzji Rady 2011/783/WPZiB (2), w zakresie, w jakim dotyczy strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 16 ust. 2 rozporządzenia (UE) 961/2010 wykonywanego przez rozporządzenie 1245/2011 w zakresie, w jakim dotyczy strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 19 ust. 1 lit. b) decyzji 2010/413/WPZiB zmienionej decyzją 783/2011/WPZiB w zakresie, w jakim dotyczy strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji 2010/413/WPZiB zmienionej decyzją 783/2011/WPZiB w zakresie, w jakim dotyczy strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności pisma — decyzji z dnia 5 grudnia 2011 r.; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że

                           —

                           Rada naruszyła wymogi proceduralne w zakresie przedstawienia odpowiedniego uzasadnienia dotyczącego umieszczenia strony skarżącej w wykazie ujętym w zaskarżonym rozporządzeniu nr 1245/2011 i zaskarżonej decyzji 2011/783/WPZiB;

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że

                           —

                           nawet jeśli Sąd miałby uznać, iż uzasadnienie przedstawione przez Radę jest wystarczające, Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych, gdyż strona skarżąca nie jest powiązana z interesami „Daftar” i nie przyczynia się do finansowania strategicznych interesów tak zwanego „reżimu” ani jego rzekomego programu nuklearnego. Tym samym materialne kryteria wskazania przewidziane w decyzji 2010/413/WPZiB zmienionej decyzją 2011/783/WPZiB nie są spełnione w odniesieniu do strony skarżącej, zatem Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie przy określaniu, czy kryteria te zostały spełnione, czy nie. Ponadto Rada nie zastosowała właściwie odpowiednich kryteriów.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że

                           —

                           wskazanie dotyczące strony skarżącej narusza jej prawo własności i zasadę proporcjonalności.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, z 2.12.2011, s. 11).

      (2)  Decyzja Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotycząca zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, z 2.12.2011, s. 71).


title: Sprawa T-115/06: Skarga wniesiona w dniu  7 kwietnia 2006 r.  — Fiskeri og Havbruksnæringens Landsforening i in. przeciwko Radzie

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/32

         Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2006 r. — Fiskeri og Havbruksnæringens Landsforening i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-115/06)
   (2006/C 143/65)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Fiskeri og Havbruksnæringens Landsforening (Oslo, Norwegia), Norske Sjømatbedrifters Landsforening (Trondheim, Norwegia), Salmar Farming AS (Frøya, Norwegia), Hydroteck AS (Kristiansund, Norwegia), Hallvard Lerøy AS (Bergen, Norwegia), Lerøy Midnor AS (Hestvika, Norwegia) [Przedstawiciele: adwokaci B. Servais i T.S. Paulsen]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 85/2006 z dnia 17 stycznia 2006 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, będący norweskimi producentami, hodowcami i eksporterami łososia lub podmiotami reprezentującymi takie przedsiębiorstwa wnoszą o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 85/2006 z dnia 17 stycznia 2006 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii (1) (zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”), ponieważ ich zdaniem narusza ono szereg artykułów rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (2) (zwanego dalej „podstawowym rozporządzeniem”).
   W toku procedury prowadzącej do wydania zaskarżonego rozporządzenia służby Komisji zgodziły się zamienić cła ad valorem na minimalne ceny przywozowe, co zostało potwierdzone w zaskarżonym rozporządzeniu.
   Na poparcie skargi skarżące podnoszą, że kontrola wyrywkowa norweskich producentów eksportujących, ograniczona do producentów dokonujących wywozu i wykluczająca niedokonujących wywozu hodowców i niezajmujących się produkcją eksporterów, nie była wymierna dla struktury gałęzi norweskiego przemysłu dotyczącej łososia, oraz była niespójna z poprzednimi decyzjami w przedmiocie kontroli wyrywkowej norweskiego rynku łososia.
   Ponadto, skarżące podnoszą, że pozwana nie zastosowała zasady niższego cła zawartej w art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Zdaniem skarżących średni ważony margines dumpingu był niższy od średniego ważonego marginesu szkody, a zatem minimalna cena przywozowa i nałożone cło powinny były zostać ustanowione na podstawie średniego ważonego marginesu dumpingu, a nie na podstawie średniego ważonego marginesu szkody. Co się tyczy obliczenia minimalnej niedumpingowej ceny przywozowej skarżące utrzymują, że zastosowanie do celów przeliczenia NOK na EUR trzyletniego średniego kursu wymiany zamiast średniego kursu wymiany w okresie objętym dochodzeniem sztucznie zawyżyło minimalną niedumpingową cenę przywozową.
   Poza tym skarżące twierdzą, że minimalna niedumpingowa cena przywozowa dla filetów z łososia nie została oparta na reprezentatywnych danych, a także, że została ustalona z naruszeniem art. 3 ust. 5 i art. 20 rozporządzenia podstawowego oraz z naruszeniem zasad dobrej administracji, uzasadnionych oczekiwań oraz prawa do obrony.
   Wreszcie, skarżące zwracają uwagę, że ocena szkody i jej przyczyn jest błędna. Po pierwsze, dokonując analizy szkody pozwana oparła się na całości przywozu jako „przywozie objętym dumpingiem”, nie zważając na fakt, że jedno z przedsiębiorstw zostało uznane za niestosujące praktyk dumpingowych. Po drugie, wyraźny spadek średnich cen sprzedaży w przemyśle wspólnotowym był wynikiem nie przywozu, lecz przeliczeń GBP na EUR, gdyż wszyscy objęci kontrolą wyrywkową wspólnotowi producenci prowadzili działalność w Zjednoczonym Królestwie. Po trzecie, pozwana nie dokonała w sposób prawidłowy oceny wpływu, jaki rosnące koszty produkcji we Wspólnocie mogły mieć na sytuację wspólnotowego przemysłu.

      (1)  Dz.U. 2006 L 15, str. 1.

      (2)  Dz.U. 1996 L 56, str. 1.


title: Sprawa C-350/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sächsisches Landessozialgericht – Niemcy) – Kattner Stahlbau GmbH przeciwko Maschinenbau- und Metall-Berufsgenossenschaft (Konkurencja — Artykuły 81 WE, 82 WE i 86 WE — Obowiązkowa przynależność do podmiotu zapewniającego ubezpieczenie od wypadków przy pracy i chorób zawodowych — Pojęcie przedsiębiorstwo — Nadużycie pozycji dominującej — Swoboda świadczenia usług — Artykuły 49 WE i 50 WE — Ograniczenie — Względy uzasadniające — Ryzyko poważnego naruszenia równowagi finansowej systemu zabezpieczenia społecznego)

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sächsisches Landessozialgericht – Niemcy) – Kattner Stahlbau GmbH przeciwko Maschinenbau- und Metall-Berufsgenossenschaft
   (Sprawa C-350/07) (1)

   (Konkurencja - Artykuły 81 WE, 82 WE i 86 WE - Obowiązkowa przynależność do podmiotu zapewniającego ubezpieczenie od wypadków przy pracy i chorób zawodowych - Pojęcie „przedsiębiorstwo” - Nadużycie pozycji dominującej - Swoboda świadczenia usług - Artykuły 49 WE i 50 WE - Ograniczenie - Względy uzasadniające - Ryzyko poważnego naruszenia równowagi finansowej systemu zabezpieczenia społecznego)
   2009/C 102/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Sächsisches Landessozialgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kattner Stahlbau GmbH

      Strona pozwana: Maschinenbau- und Metall- Berufsgenossenschaft

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Sächsisches Landessozialgericht – Interpretacja art. 81 i 82 WE oraz innych przepisów prawa wspólnotowego – Przepisy krajowe ustanawiające obowiązkowy system ubezpieczeń od wypadków przy pracy i chorób zawodowych, w ramach którego funkcjonuje kilka zrzeszeń mających na celu zapobieganie wypadkom przy pracy (Berufsgenossenschaft) i który przewiduje obowiązkową przynależność przedsiębiorstw do zrzeszenia właściwego pod względem miejscowym i branżowym – Kryteria uznania za przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 81 i 82 WE zrzeszeń mających na celu zapobieganie wypadkom przy pracy, które mają możliwość samodzielnego ustalania wysokości składek bez ustanowienia w przepisach krajowych górnego pułapu w tym zakresie

      Sentencja

               1)

               Artykuły 81 WE i 82 WE należy interpretować w ten sposób, iż podmiot taki jak omawiane w postępowaniu przed sądem krajowym zrzeszenie zapewniające ubezpieczenie od odpowiedzialności pracodawców, do którego przedsiębiorstwa należące do danej branży i działające na określonym terytorium zobowiązane są przynależeć w celu uzyskania ubezpieczenia od wypadków przy pracy i chorób zawodowych, nie stanowi przedsiębiorstwa w rozumieniu tych postanowień, lecz pełni funkcje wyłącznie o charakterze socjalnym, o ile podmiot taki funkcjonuje w ramach systemu wdrażającego zasadę solidarności i o ile system ten podlega kontroli państwa, co wymaga potwierdzenia przez sąd krajowy.

               2)

               Artykuły 49 WE i 50 WE należy interpretować w ten sposób, iż postanowienia te nie stoją na przeszkodzie uregulowaniom krajowym takim jak uregulowania rozpatrywane w postępowaniu przed sądem krajowym, które przewidują, że przedsiębiorstwa należące do danej branży i działające na określonym terytorium zobowiązane są przynależeć do podmiotu takiego jak zrzeszenie zapewniające ubezpieczenie od odpowiedzialności pracodawców, którego dotyczy postępowanie przed sądem krajowym, o ile system ten nie wykracza poza to, co jest konieczne do realizacji celu polegającego na zapewnieniu równowagi finansowej w dziedzinie zabezpieczenia społecznego, co wymaga potwierdzenia przez sąd krajowy.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007


title: Sprawa T-324/09: Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. — J & F Participações przeciwko OHIM — Plusfood Wrexham (Friboi) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Friboi — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy FRIBO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/22

         Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. — J & F Participações przeciwko OHIM — Plusfood Wrexham (Friboi)
   (Sprawa T-324/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Friboi - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy FRIBO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009)
   2011/C 103/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: J & F Participações SA (Sorocaba, Brazylia) (przedstawiciel: adwokat A. Fernández Fernández-Pacheco)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Plusfood Wrexham Ltd (Llay, Wrexham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat G. van Roeyen)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 kwietnia 2009 r. (sprawa R 824/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Fribo Foods Ltd a Agropecuaria Friboi, Ltda.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               J & F Participações SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 256 z 24.10.2009.


title: Sprawa C-277/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 18 maja 2017 r. – Heinz-Gerhard Albrecht/TUIfly GmbH

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 18 maja 2017 r. – Heinz-Gerhard Albrecht/TUIfly GmbH
   (Sprawa C-277/17)
   (2017/C 239/43)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Heinz-Gerhard Albrecht

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku ze zgłoszeniem choroby stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)? W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy spontaniczna nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku z niezgodnym z prawem pracy i układem zbiorowym zaprzestaniem wykonywania pracy („dziki strajk”) stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004? W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy nadzwyczajna okoliczność musiała zaistnieć w przypadku samego odwołania lotu, czy też obsługujący przewoźnik lotniczy jest uprawniony, ze względów ekonomicznych dotyczących przedsiębiorstwa, do sporządzenia nowego planu lotów?

               4)

               W razie udzielenia na pytania pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy w wypadku możliwości zapobiegnięcia znaczenie ma sama nadzwyczajna okoliczność, czy też skutki wystąpienia nadzwyczajnej okoliczności?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1


title: Sprawa T-146/16: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2016 r. – Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten in Nederland i in./Komisja

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/41

         Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2016 r. – Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten in Nederland i in./Komisja
   (Sprawa T-146/16)
   (2016/C 191/54)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten in Nederland (‘s-Graveland, Niderlandy), Stichting Het Groninger Landschap (Haren, Niderlandy), It Fryske Gea (Opsterland, Niderlandy), Stichting Het Drentse Landschap (Assen, Niderlandy), Stichting Het Overijssels Landschap (Dalfsen, Niderlandy), Stichting Het Geldersch Landschap (Arnhem, Niderlandy), Stichting Flevo-Landschap (Lelystad, Niderlandy), Stichting Het Utrechts Landschap (De Bilt, Niderlandy), Stichting Landschap Noord-Holland (Heiloo, Niderlandy), Stichting Het Zuid-Hollands Landschap (Rotterdam, Niderlandy), Stichting Het Zeeuwse Landschap (Heinkenszand, Niderlandy), Stichting Het Noordbrabants Landschap (‘s-Hertogenbosch, Niderlandy), Stichting Het Limburgs Landschap (Maastricht, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci P. Kuypers i M. de Wit)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 2 września 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.27301 (2015/NN) – Niderlandy, oznaczonej numerem C(2015) 5929 final;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art.107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Skarżące utrzymują, że w Niderlandach ochrona przyrody jest usługą świadczoną w interesie ogólnym w rozumieniu art. 2 protokołu (nr 26) w sprawie usług świadczonych w interesie ogólnym (Dz.U. 2012, C 326, s. 308), a więc nie stanowi działalności gospodarczej.

                           —

                           Skarżące zostały błędnie uznane za przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Utrzymują one przede wszystkim, że są one niemającymi celu zarobkowego podmiotami zarządzającymi nieruchomościami gruntowymi, utworzonymi w celu realizacji celu (niegospodarczego) leżącego w interesie publicznym. Posiłkowo podnoszą one, że nie są przedsiębiorstwami, gdy nabywają nieruchomości gruntowe w celu ochrony przyrody, za pomocą subwencji otrzymanych na podstawie Regeling bijdragen particuliere terreinbeherende natuurbeschermingsorganisaties (systemu subwencjonowania zarządzających nieruchomościami gruntowymi prywatnych podmiotów zajmujących się ochroną środowiska naturalnego).

                           —

                           System subwencji nie prowadzi do powstania korzyści gospodarczych w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, zważywszy na związane z nim warunki.

                           —

                           System pomocy nie zakłóca konkurencji.

                           —

                           System pomocy nie wywiera niekorzystnego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.


title: Sprawa C-467/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale di Milano z dnia  6 października 2005 r.  wydanym w postępowaniu karnym przeciwko Giovanniemu Dell'Orto

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale di Milano z dnia 6 października 2005 r. wydanym w postępowaniu karnym przeciwko Giovanniemu Dell'Orto
   (Sprawa C-467/05)
   (2006/C 74/08)
   język postępowania: włoski
   W dniu 27 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale di Milano z dnia 6 października 2005 r. wydanym w postępowaniu karnym przeciwko Giovanniemu Dell'Orto.
   Tribunale di Milano zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy zasady wyrażone w art. 2 i 9 decyzji ramowej 2001/220/ WSiSW można stosować w ramach postępowania karnego w ogólności w stosunku do każdej osoby dotkniętej przestępstwem na podstawie przepisów art. 1 i nast. dyrektywy Rady 2004/80/WE (1) z dnia 29 kwietnia 2004 r. odnoszącej się do odszkodowań dla ofiar przestępstw lub innych przepisów prawa wspólnotowego?

               2)

               Czy zasady wyrażone w art. 2 i 9 decyzji ramowej 2001/220/ WSiSW można stosować w ramach postępowania karnego wykonawczego następującego po uprawomocnieniu się wyroku skazującego (a zatem także po wymierzeniu kary na podstawie art. 444 włoskiego kodeksu postępowania karnego) do każdej osoby dotkniętej przestępstwem na podstawie przepisów art. 1 i nast. dyrektywy Rady 2004/80/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. odnoszącej się do odszkodowań dla ofiar przestępstw lub innych przepisów prawa wspólnotowego?

      (1)  Dz.U. L 261 z 6.9.2004, str. 15


title: Sprawa F-41/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 29 września 2010 r. — Honnefelder przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Niewpisanie na listę rezerwy kadrowej — Przebieg egzaminu ustnego — Stałość składu komisji konkursowej)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/58

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 29 września 2010 r. — Honnefelder przeciwko Komisji
   (Sprawa F-41/08) (1)

   (Służba publiczna - Konkurs otwarty - Niewpisanie na listę rezerwy kadrowej - Przebieg egzaminu ustnego - Stałość składu komisji konkursowej)
   2011/C 30/108
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Stephanie Honnefelder (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat C. Bode)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: Berardis-Kayser i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o niewpisaniu skarżącej na listę rezerwy kadrowej konkursu AD/26/05 z uwagi na niewystarczającą liczbę punktów zdobytą na egzaminie ustnym.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważności decyzji Komisji Europejskiej o niewpisaniu S. Honnefelder na listę rezerwy kadrowej konkursu AD/26/05.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 128 z 24.5.2008, s. 38


title: Sprawa T-238/14: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2014 r. – EGBA i RGA przeciwko Komisji

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/35

         Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2014 r. – EGBA i RGA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-238/14)
   2014/C 212/45
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Gaming and Betting Association (EGBA) (Bruksela, Belgia) i The Remote Gambling Association (RGA) (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Brankin, Solicitor, T. De Meese, E. Wijckmans i M. Mudrony, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.30753 (C 34/10) (ex N 140/10), którą Francja zamierza przyznać na rzecz spółek działających w sektorze wyścigów konnych (Dz.U. L 14 z dnia 18.1.2014 r., s. 17);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza istotne wymogi proceduralne zawarte w art. 108 ust. 2 lub wynikające z niego, zasadę dobrej administracji oraz art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE oraz zasadę dobrej administracji, ponieważ:

                           —

                           środek nie jest konieczny, w związku z czym nie ma własnego celu leżącego w interesie ogólnym;

                           —

                           środek obejmuje koszty, które nie są uzasadnione z punktu widzenia interesu ogólnego;

                           —

                           środek nie jest odpowiednim instrumentem służącym do osiągnięcia celu leżącego w interesie ogólnym;

                           —

                           środek narusza konkurencję i ma negatywny wpływ na handel;

                           —

                           Komisja nie uwzględniła całego kontekstu przy ocenie środka.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia w odniesieniu do różnych aspektów spornego środka.


title: Sprawa C-291/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 22 maja 2017 r. – Helga Jordan-Grompe, Sven Grompe, Yves-Felix Grompe, Justin Joel Grompe/TUIfly GmbH.

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/40

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 22 maja 2017 r. – Helga Jordan-Grompe, Sven Grompe, Yves-Felix Grompe, Justin Joel Grompe/TUIfly GmbH.
   (Sprawa C-291/17)
   (2017/C 239/50)
   Język postępowania:niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Helga Jordan-Grompe, Sven Grompe, Yves-Felix Grompe, Justin Joel Grompe

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku ze zgłoszeniem choroby stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)? W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy spontaniczna nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku z niezgodnym z prawem pracy i układem zbiorowym zaprzestaniem wykonywania pracy („dziki strajk”) stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004? W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy nadzwyczajna okoliczność musiała zaistnieć w przypadku samego odwołania lotu, czy też obsługujący przewoźnik lotniczy jest uprawniony, ze względów ekonomicznych dotyczących przedsiębiorstwa, do sporządzenia nowego planu lotów?

               4)

               W razie udzielenia na pytania pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy w wypadku możliwości zapobiegnięcia znaczenie ma sama nadzwyczajna okoliczność, czy też skutki wystąpienia nadzwyczajnej okoliczności?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1


title: Sprawa C-507/03: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (Zamówienia publiczne — Artykuły 43 WE i 49 WE — Dyrektywa 92/50/EWG — Udzielenie zamówienia publicznego poczcie irlandzkiej (An Post) bez ogłoszenia o zamówieniu (przetargu) — Przejrzystość — Pewny przedmiot zainteresowania o charakterze transgranicznym)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-507/03) (1)

   (Zamówienia publiczne - Artykuły 43 WE i 49 WE - Dyrektywa 92/50/EWG - Udzielenie zamówienia publicznego poczcie irlandzkiej (An Post) bez ogłoszenia o zamówieniu (przetargu) - Przejrzystość - Pewny przedmiot zainteresowania o charakterze transgranicznym)
   (2007/C 315/02)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: X. Lewis i K. Wiedner, pełnomocnicy, J. Flynn QC)

      Strona pozwana: Irlandia (Przedstawiciele: D. O'Hagan, pełnomocnik, E. Regan i B. O'Moore, SC, C. O'Toole, Barrister)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną : Królestwo Danii (przedstawiciele: J. Molde i A. Jacobsen, pełnhomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, D. Petrausch i S. Ramet, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: H. G. Sevenster, C. Wissels i P. van Ginneken, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciel: A. Guimaraes-Purokoski, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 WE i 49 WE — Przetargi — Decyzja o udzieleniu zamówienia publicznego bez uprzedniego ogłoszenia o zamówieniu — Udzielenie poczcie irlandzkiej (An Post) zamówienia na mocy którego beneficjenci świadczeń socjalnych mogą podejmować należne im kwoty w oddziałach poczty
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Danii, Republika Francuska, Królestwo Niderlandów i Republika Finlandii ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 35 z 7.2.2004.


title: Sprawy połączone od C-165/09 do C-167/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Stichting Natuur en Milieu i in. (C-165/09) przeciwko College van Gedeputeerde Staten van Groningen, Stichting Natuur en Milieu i in. (C-166/09) przeciwko College van Gedeputeerde Staten van Zuid-Holland, Stichting Natuur en Milieu i in. (C-167/09) przeciwko College van Gedeputeerde Staten van Zuid-Holland (Środowisko naturalne — Dyrektywa 2008/1/WE — Pozwolenie na budowę i eksploatację elektrowni — Dyrektywa 2001/81/WE — Krajowe poziomy emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza — Uprawienia państw członkowskich w okresie przejściowym — Bezpośrednia skuteczność)

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Stichting Natuur en Milieu i in. (C-165/09) przeciwko College van Gedeputeerde Staten van Groningen, Stichting Natuur en Milieu i in. (C-166/09) przeciwko College van Gedeputeerde Staten van Zuid-Holland, Stichting Natuur en Milieu i in. (C-167/09) przeciwko College van Gedeputeerde Staten van Zuid-Holland
   (Sprawy połączone od C-165/09 do C-167/09) (1)

   (Środowisko naturalne - Dyrektywa 2008/1/WE - Pozwolenie na budowę i eksploatację elektrowni - Dyrektywa 2001/81/WE - Krajowe poziomy emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza - Uprawienia państw członkowskich w okresie przejściowym - Bezpośrednia skuteczność)
   2011/C 211/06
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strony skarżące: Stichting Natuur en Milieu, Stichting Greenpeace Nederland, B. Meijer, E. Zwaag, F. Pals (C-165/09), Stichting Natuur en Milieu, Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie, Stichting Greenpeace Nederland, Vereniging van Verontruste Burgers van Voorne (C-166/09), Stichting Natuur en Milieu, Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie, Stichting Greenpeace Nederland, Vereniging van Verontruste Burgers van Voorne (C-167/09)

      Strony pozwane: College van Gedeputeerde Staten van Groningen (C-165/09), College van Gedeputeerde Staten van Zuid-Holland (C-166/09 i C-167/09)

      Przy udziale: RWE Eemshaven Holding BV, dawniej RWE Power AG (C-165/09), Electrabel Nederland NV (C-166/09), College van Burgemeester en Wethouders Rotterdam (C-166/09 i C-167/09), E.On Benelux NV (C-167/09)

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Raad van State — Wykładnia art. 9 dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. L 257, s. 26), aktualnie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (wersja skodyfikowana) (Dz.U. L 24, s. 8), oraz art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza (Dz.U. L 309, s. 22) — Wniosek o wydanie pozwolenia środowiskowego — Decyzja właściwych władz — Obowiązki państw członkowskich w okresie od daty transpozycji dyrektywy do daty przewidzianej w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/81, późniejszej od daty jej transpozycji — Elektrownia

      Sentencja

               1)

               Artykuł 9 ust. 1, 3 i 4 dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli, w jej wersji pierwotnej jak też w wersji skodyfikowanej przez dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącą zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli, należy interpretować w ten sposób, iż wydając pozwolenie środowiskowe na budowę i eksploatację instalacji przemysłowej takiej jak te, których dotyczą sprawy przed sądem krajowym, państwa członkowskiego nie są zobowiązane do zaliczenia do warunków wydania tego pozwolenia krajowych poziomów emisji SO2 i NOx ustalonych w dyrektywie 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza, przestrzegając jednak wynikającego z dyrektywy 2001/81 obowiązku przyjęcia lub zaplanowania, w ramach programów krajowych, działań politycznych oraz odpowiednich i spójnych środków, które ogółem umożliwią redukcję emisji w szczególności tych zanieczyszczeń do ilości nieprzekraczających najpóźniej na koniec roku 2010 poziomów wskazanych w załączniku I do tej dyrektywy.

               2)

               W okresie przejściowym od 27 listopada 2002 r. do 31 grudnia 2010 r., przewidzianym w art. 4 dyrektywy 2001/81,

                           —

                           art. 4 ust. 3 TUE i art. 288 akapit trzeci TFUE oraz dyrektywa 2001/81 wymagają, by państwa członkowskie powstrzymały się od przyjmowania przepisów, które mogą poważnie zagrażać osiągnięciu celu wyznaczonego w tej dyrektywie;

                           —

                           samo przyjęcie przez państwa członkowskie szczególnego środka dotyczącego jednego źródła SO2 i NOx nie może poważnie zagrozić celowi wyznaczonemu w dyrektywie 2001/81. Do sądu krajowego należy zweryfikowanie, czy ma to miejsce w wypadku każdej z decyzji o wydaniu pozwolenia środowiskowego na budowę i eksploatację instalacji przemysłowej, takiej jak te, których dotyczą sprawy przed sądem krajowym;

                           —

                           art. 288 akapit trzeci TFUE oraz art. 6, art. 7 ust. 1 i 2 i art. 8 ust. 1 i 2 dyrektywy 2001/81 nakładają na państwa członkowskie z jednej strony wymóg opracowania, aktualizacji i w razie potrzeby rewizji krajowych programów stopniowej redukcji emisji SO2 i NOx, które zobowiązane są podać do wiadomości publicznej i odpowiednich organizacji w jasny, zrozumiały i łatwo dostępny sposób, jak też przekazać Komisji w wyznaczonych terminach, a z drugiej strony wymóg sporządzenia i corocznego aktualizowania krajowych inwentaryzacji emisji wspomnianych zanieczyszczeń oraz prognoz krajowych na 2010 r., które w wyznaczonych terminach należy przekazywać Komisji i Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska;

                           —

                           art. 288 akapit trzeci TFUE i sama dyrektywa 2001/81 nie wymagają od państw członkowskich ani odmowy bądź ograniczenia wydania pozwolenia środowiskowego, takiego jak pozwolenia będące przedmiotem spraw przed sądem krajowym, ani przyjęcia szczególnych środków wyrównawczych dla każdego wydanego pozwolenia tego rodzaju, nawet w wypadku przekroczenia lub ryzyka przekroczenia krajowych poziomów emisji SO2 i NOx.

               3)

               Artykuł 4 dyrektywy 2001/81 nie jest bezwarunkowy i wystarczająco precyzyjny, aby jednostki mogły powoływać się na niego przed sądami krajowymi przed dniem 31 grudnia 2010 r.
               Artykuł 6 dyrektywy 2001/81 przyznaje bezpośrednio zainteresowanym jednostkom prawa, na które można się powołać przed sądami krajowymi w uzasadnieniu żądania, by w okresie przejściowym od 27 listopada 2002 r. do 31 grudnia 2010 r. państwa członkowskie przyjęły lub zaplanowały, w ramach programów krajowych, działania polityczne oraz odpowiednie i spójne środki, które w swej całości umożliwią redukcję emisji wskazanych zanieczyszczeń, tak aby dostosować się do krajowych poziomów przewidzianych w załączniku I do tej dyrektywy najpóźniej na koniec roku 2010, oraz by podały opracowane w tym celu programy do wiadomości publicznej i odpowiednich organizacji w jasny, zrozumiały i łatwo dostępny sposób.

      (1)  Dz.U. C 193 z 15.8.2009.


title: Sprawa C-12/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dublin Metropolitan District Court (Irlandia) w dniu 10 stycznia 2011 r. — Danise McDonagh przeciwko Ryanair Ltd

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dublin Metropolitan District Court (Irlandia) w dniu 10 stycznia 2011 r. — Danise McDonagh przeciwko Ryanair Ltd
   (Sprawa C-12/11)
   2011/C 80/27
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Dublin Metropolitan District Court

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Danise McDonagh

      Strona pozwana: Ryanair Ltd

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy okoliczności takie jak zamknięcie europejskiej przestrzeni powietrznej wskutek erupcji wulkanu Eyjafjallajokull na Islandii, która spowodowała powszechne i przedłużające się utrudnienia w ruchu lotniczym, wykraczają poza zakres pojęcia „nadzwyczajne okoliczności” w rozumieniu rozporządzenia nr 261/2004 (1)?

               2)

               Czy udzielenie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze oznacza wyłączenie, na podstawie art. 5 i 9 rozporządzenia nr 261/2004, odpowiedzialności z tytułu zobowiązania do zapewnienia opieki pasażerom?

               3)

               Czy udzielenie odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie oznacza, że art. 5 i 9 rozporządzenia 261/2004 są nieważne, ponieważ naruszają zasadę proporcjonalności, zasadę niedyskryminacji, zasadę „sprawiedliwej równowagi interesów” ustanowioną w Konwencji montrealskiej oraz art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

               4)

               Czy art. 5 i 9 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że wynikające z nich zobowiązanie do zapewnienia opieki pasażerom w przypadkach odwołania lotu z powodów „nadzwyczajnych okoliczności” jest ograniczone w dorozumiany sposób pod względem czasowym lub pieniężnym?

               5)

               Czy udzielenie odpowiedzi przeczącej na pytanie czwarte oznacza, że art. 5 i 9 rozporządzenia nr 261/2004 są nieważne, ponieważ naruszają zasadę proporcjonalności, zasadę niedyskryminacji, zasadę „sprawiedliwej równowagi interesów” ustanowioną w Konwencji montrealskiej oraz art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1)


title: Sprawy połączone C-72/10 i C-77/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Marcellowi Coście (C-72/10), Ugowi Cifonemu (C-77/10) (Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Gry hazardowe — Przyjmowanie zakładów na imprezy sportowe — Wymóg koncesji — Konsekwencje wynikające z naruszenia prawa Unii przy udzielaniu koncesji — Wydanie 16300 dodatkowych koncesji — Zasada równego traktowania i obowiązek przejrzystości — Zasada pewności prawa — Ochrona posiadaczy wcześniejszych koncesji — Przepisy krajowe — Minimalne odległości obowiązujące między punktami przyjmowania zakładów — Dopuszczalność — Działalność transgraniczna podobna do działalności objętej koncesją — Zakaz w przepisach krajowych — Dopuszczalność)

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Marcellowi Coście (C-72/10), Ugowi Cifonemu (C-77/10)
   (Sprawy połączone C-72/10 i C-77/10) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Gry hazardowe - Przyjmowanie zakładów na imprezy sportowe - Wymóg koncesji - Konsekwencje wynikające z naruszenia prawa Unii przy udzielaniu koncesji - Wydanie 16 300 dodatkowych koncesji - Zasada równego traktowania i obowiązek przejrzystości - Zasada pewności prawa - Ochrona posiadaczy wcześniejszych koncesji - Przepisy krajowe - Minimalne odległości obowiązujące między punktami przyjmowania zakładów - Dopuszczalność - Działalność transgraniczna podobna do działalności objętej koncesją - Zakaz w przepisach krajowych - Dopuszczalność)
   2012/C 98/05
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte suprema di cassazione

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Marcello Costa (C-72/10), Ugo Cifone (C-77/10)

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte suprema di cassazione — Swobodny przepływ osób — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Działalność obejmująca przyjmowanie zakładów — Przepisy krajowe uzależniające wykonywanie tej działalności od uzyskania zezwolenia i licencji bezpieczeństwa publicznego — Ochrona przyznana podmiotom, które uzyskały zezwolenia i licencje w wyniku procedur ich udzielania, w ramach których bezprawnie wykluczono inne podmioty działające w tym sektorze — Zgodność z art. 43 WE i 49 WE

      Sentencja

               1)

               Artykuły 43 WE i 49 WE, jak również zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, iż stoją na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, które z naruszeniem prawa Unii wykluczyło określoną kategorię podmiotów gospodarczych z możliwości uzyskania koncesji na wykonywanie danej działalności gospodarczej i które zmierza do zaradzenia temu naruszeniu, organizując przetarg na znaczną liczbę nowych koncesji, chroniło pozycję rynkową uzyskaną przez działające już podmioty gospodarcze, w szczególności poprzez ustanowienie minimalnych odległości między punktami zakładanymi przez nowych koncesjonariuszy a punktami działających już podmiotów.

               2)

               Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie temu, by nakładano sankcje za prowadzenie bez koncesji lub zezwolenia policji zorganizowanej działalności w zakresie przyjmowania zakładów na osoby powiązane z podmiotem, który został wykluczony z przetargu z naruszeniem prawa Unii, nawet po przeprowadzeniu nowego przetargu mającego zaradzić temu naruszeniu prawa Unii, ponieważ wspomniany przetarg i wynikające z niego udzielenie nowych koncesji nie zaradziły skutecznie niezgodnemu z prawem wykluczeniu wspomnianego podmiotu z poprzedniego przetargu.

               3)

               Z art. 43 WE i 49 WE, zasady równego traktowania, obowiązku przejrzystości oraz zasady pewności prawa wynika, że warunki i zasady przetargu, takiego jak przetarg będący przedmiotem sporu w sprawach przed sądem krajowym, a w szczególności przepisy przewidujące cofnięcie koncesji wydanych na zakończenie takiego przetargu, takie jak przepisy zawarte w art. 23 ust. 2 lit. a) i ust. 3 projektu umowy między autonomiczną administracją monopoli państwowych a podmiotem otrzymującym koncesję dotyczącą gier hazardowych w zakresie imprez innych niż wyścigi konne, powinny być sformułowane w sposób jasny, precyzyjny i jednoznaczny, a ocena tego należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa C-13/12 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 listopada 2013 r. — Chelyabinsk electrometallurgical integrated plant OAO (CHEMK), Kuzneckie ferrosplavy OAO (KF) przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej (Odwołanie — Dumping — Rozporządzenie (WE) nr 172/2008 — Przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Chin, Egiptu, Kazachstanu, byłej jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i Rosji — Rozporządzenie (WE) nr 384/96 — Artykuł 2 ust. 9 — Cena eksportowa — Artykuł 3 ust. 5 i 6 — Określenie szkody — Artykuł 6 ust. 7 — Dochodzenie — Artykuł 8 ust. 4 — Zobowiązanie cenowe — Jawna wersja — Artykuł 20 ust. 1 — Informacje stron — Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a byłą jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 listopada 2013 r. — Chelyabinsk electrometallurgical integrated plant OAO (CHEMK), Kuzneckie ferrosplavy OAO (KF) przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-13/12 P) (1)

   (Odwołanie - Dumping - Rozporządzenie (WE) nr 172/2008 - Przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Chin, Egiptu, Kazachstanu, byłej jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i Rosji - Rozporządzenie (WE) nr 384/96 - Artykuł 2 ust. 9 - Cena eksportowa - Artykuł 3 ust. 5 i 6 - Określenie szkody - Artykuł 6 ust. 7 - Dochodzenie - Artykuł 8 ust. 4 - Zobowiązanie cenowe - Jawna wersja - Artykuł 20 ust. 1 - Informacje stron - Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a byłą jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony)
   2014/C 45/13
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Chelyabinsk electrometallurgical integrated plant OAO (CHEMK), Kuzneckie ferrosplavy OAO (KF) (przedstawiciele: P. Vander Schueren, advocaat, N. Mizulin, adwokat)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez G. Berrischa, Rechtsanwalt, oraz N. Chesaitesa, barrister), Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i M. França, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 25 października 2011 r. w sprawie T-190/08 CHEMK i KF przeciwko Radzie, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności w części rozporządzenia Rady (WE) nr 172/2008 z dnia 25 lutego 2008 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, Egiptu, Kazachstanu, byłej jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i Rosji (Dz.U. L 55, s. 6), a ewentualnie o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 lutego 2008 r. w sprawie oddalenia wniosku wnoszących odwołanie o zawieszenie ceł antydumpingowych ustanowionych w zaskarżonym rozporządzeniu

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Chelyabinsk electrometallurgical integrated plant OAO (CHEMK) i Kuzneckie ferrosplavy OAO (KF) zostają obciążone kosztami niniejszego postępowania.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012.


title: Sprawa C-54/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 1 lutego 2017 r. – Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato/Wind Telecommunicazioni SpA

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 1 lutego 2017 r. – Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato/Wind Telecommunicazioni SpA
   (Sprawa C-54/17)
   (2017/C 239/26)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

      Druga strona postępowania: Wind Telecommunicazioni SpA

      Pytania prejudycjalne
       (1)

               1)

               Czy art. 8 i 9 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. (2) stoją na przeszkodzie takiej wykładni odpowiednich krajowych przepisów transponujących (ustanowionych, odpowiednio, przez art. 24 i 25 kodeksu konsumenta), zgodnie z którą uznaje się, że podlega zakwalifikowaniu jako „bezprawny nacisk” i, zatem, jako „agresywna praktyka handlowa” mogąca „w istotny sposób” ograniczyć swobodę wyboru lub postępowania przeciętnego konsumenta takie zachowanie operatora telefonicznego, które polega na braku poinformowania [konsumenta] o zamieszczeniu na karcie SIM określonych usług telefonicznych (np. usługa automatycznej sekretarki lub dostępu do Internetu), szczególnie w sytuacji, w której samemu operatorowi telefonicznemu nie zostaje przypisane żadne rzeczywiste, dodatkowe i odmienne zachowanie?

               2)

               Czy pkt 29 załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE […] należy interpretować w ten sposób, że „dostawa niezamówiona” ma miejsce wtedy, kiedy operator telefonii komórkowej żąda od swojego klienta wynagrodzenia za usługę automatycznej sekretarki lub dostępu do Internetu i to w sytuacji charakteryzującej się tym, że:

                           —

                           operator telefoniczny, w momencie zawierania umowy telefonii ruchomej, zaniechał poprawnego poinformowania konsumenta o okoliczności, że usługi automatycznej sekretarki i dostępu do Internetu zostały zamieszczone na kacie SIM z takim skutkiem, że konsument może potencjalne korzystać z rzeczonych usług bez dokonywania ustawień ad hoc (setting);

                           —

                           w celu faktycznego skorzystania z tych usług konsument musi jednak wykonać konieczne do tego operacje (na przykład, wybrać numer automatycznej sekretarki w telefonie lub wprowadzić polecenia, które pozwalają na połączenie z Internetem);

                           —

                           operatorowi nie można niczego zarzucić jeżeli chodzi o tryb techniczny i operacyjny, za pośrednictwem których konsument faktycznie korzysta z tych usług, ani w odniesieniu do nieodłącznych takim trybom informacji i cen samych usług, ale przypisane mu zostaje jedynie wspomniane zaniechanie poinformowania [konsumenta] o zamieszczeniu usług na karcie SIM?

               3)

               Czy ratio dyrektywy „ogólnej” 2005/29/WE, jakim jest „sieć zabezpieczeń” dla ochrony konsumentów, a także motyw 10 i art. 3 ust. 4 tej samej dyrektywy 2005/29/WE, stoją na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, które przywraca ocenę poszanowania szczególnych obowiązków przewidzianych przez dyrektywę sektorową 2002/22/WE (3) w ochronie użytkowników, w ramach zastosowania dyrektywy ogólnej 2005/29/WE w przedmiocie nieuczciwych praktyk handlowych, wyłączając w konsekwencji interwencję urzędu właściwego do zwalczania naruszenia dyrektywy sektorowej w każdym przypadku, kiedy możliwe jest także ustalenie wystąpienia nieuczciwej praktyki handlowej?

               4)

               Czy zasadę szczególności usankcjonowaną przez art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE należy rozumieć jako zasadę regulującą stosunków pomiędzy porządkami prawnymi (porządek prawny ogólny i porządek prawny sektorowy), lub stosunków pomiędzy przepisami prawa (przepisy prawa ogólne i przepisy prawa szczególne), lub, jeszcze, stosunków pomiędzy urzędami odpowiedzialnymi za regulację odpowiednich sektorów i nadzór nad nimi?

               5)

               Czy pojęcie „kolizji”, o którym mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, można uznać za spełnione tylko w przypadku radykalnej sprzeczności pomiędzy przepisami uregulowania w przedmiocie nieuczciwych praktyk handlowych i innymi przepisami wywodzącymi się z prawa Unii, które regulują specyficzne zagadnienia sektorowe praktyk handlowych lub czy jest wystarczające, aby omawiane przepisy narzucały reżim niezgodny z uregulowaniem w przedmiocie nieuczciwych praktyk handlowych w odniesieniu do specyfiki sektora, powodujący zbieg norm (Normenkollision) względem tego samego konkretnego przypadku?

               6)

               Czy pojęcie przepisów prawnych Wspólnoty, o którym mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, uwzględnia jedynie przepisy zawarte w rozporządzeniach i dyrektywach europejskich oraz w normach dokonujących ich bezpośredniej transpozycji czy też dotyczy ono także przepisów ustawowych i rozporządzeń wykonawczych [w przedmiocie] zasad prawa europejskiego?

               7)

               Czy zasada szczególności, usankcjonowana w motywie 10 i art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, art. 20 i 21 dyrektywy 2002/22/WE oraz art. 3 i 4 dyrektywy 2002/21/WE (4) stoją na przeszkodzie takiej wykładni odpowiednich krajowych przepisów transponujących, zgodnie z którą uznaje się, że ilekroć w sektorze regulowanym, objętym sektorowym uregulowaniem „konsumpcyjnym” przyznającym uprawnienia regulacyjne i sankcyjne urzędowi sektora, ma miejsce postępowanie podpadające pod pojęcie „praktyki agresywnej” na mocy art. 8 i 9 dyrektywy 2005/29/WE lub „w każdych okolicznościach agresywnej” na mocy załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE, zawsze musi znaleźć zastosowanie uregulowanie ogólne w przedmiocie nieuczciwych praktyk, i to także wtedy, kiedy istnieje uregulowanie sektorowe, przyjęte w ochronie konsumentów i oparte na założeniach prawa Unii regulującego te same „praktyki agresywne” i „agresywnej w każdych okolicznościach” lub, w każdym razie, te same „praktyki nieuczciwe”?

      (1)  Uwaga: została tutaj przyjęta wzrastająca numeracja pytań prejudycjalnych, odmiennie od numeracji zawartej w postanowieniu o odesłaniu prejudycjalnym, w którym zawarte zostały dwie grupy pytań z pominięciem numeracji wzrastającej.

      (2)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22).

      (3)  Dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 13, t. 29, s. 367).

      (4)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 108, s. 33 – wyd. spec. w jęz, polskim, rozdz. 13, t. 29, s. 349).