title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 października 2011 r.#Interedil Srl, w likwidacji przeciwko Fallimento Interedil Srl i Intesa Gestione Crediti SpA.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Tribunale di Bari - Włochy.#Odesłanie prejudycjalne - Uprawnienie sądu niższej instancji do przedstawienia Trybunałowi pytania prejudycjalnego - Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 - Postępowanie upadłościowe - Jurysdykcja międzynarodowa - Główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika - Przeniesienie siedziby spółki do innego państwa członkowskiego - Pojęcie oddziału.#Sprawa C-396/09.

text:
      Sprawa C‑396/09
      Interedil Srl, w likwidacji
      przeciwko
      Fallimento Interedil Srl
      i
      Intesa Gestione Crediti SpA
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari)
      Odesłanie prejudycjalne – Uprawnienie sądu niższej instancji do przedstawienia Trybunałowi pytania prejudycjalnego – Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 – Postępowanie upadłościowe – Właściwość międzynarodowa – Główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika – Przeniesienie siedziby spółki do innego państwa członkowskiego – Pojęcie „oddziału”
      Streszczenie wyroku
      1.        Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Akt przyjęty na podstawie tytułu IV części trzeciej traktatu WE
      (art. 267 TFUE)
      2.        Prawo Unii – Pierwszeństwo – Sprzeczne prawo krajowe – Niestosowanie istniejących przepisów z mocy prawa – Obowiązek przestrzegania
            wskazówek interpretacyjnych wydanych przez sąd wyższej instancji niezgodnych z prawem Unii – Niedopuszczalność
      (art. 267 TFUE)
      3.        Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Postępowanie upadłościowe – Rozporządzenie nr 1346/2000 – Właściwość międzynarodowa
            do wszczęcia postępowania upadłościowego – Sądy państwa członkowskiego głównego ośrodka podstawowej działalności dłużnika

      (rozporządzenie Rady nr 1346/2000, art. 3 ust. 1)
      4.        Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Postępowanie upadłościowe – Rozporządzenie nr 1346/2000 – Właściwość międzynarodowa
            do wszczęcia postępowania upadłościowego – Sądy państwa członkowskiego głównego ośrodka podstawowej działalności dłużnika
            – Kryteria rozstrzygające
      (rozporządzenie Rady nr 1346/2000, art. 3 ust. 1 zdanie drugie)
      5.        Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Postępowanie upadłościowe – Rozporządzenie nr 1346/2000 – Właściwość międzynarodowa
            do wszczęcia postępowania upadłościowego – Postępowanie wtórne
      (rozporządzenie Rady nr 1346/2000, art. 3 ust. 2)
      1.        W zastosowaniu art. 267 TFUE sądy krajowe, których orzeczenia podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, mają począwszy
         od 1 grudnia 2009 r. prawo do przedkładania Trybunałowi wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w sprawach dotyczących
         aktów przyjętych na podstawie tytułu IV traktatu.

      Z uwagi na zamierzony w art. 267 TFUE cel skutecznej współpracy pomiędzy Trybunałem a sądami krajowymi, a także zasadę ekonomiki
         procesowej od dnia 1 grudnia 2009 r. Trybunał jest właściwy do rozpoznania wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym
         przedstawionego przez sąd, którego orzeczenia podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, nawet jeśli taki wniosek został
         złożony przed tym dniem.

      (por. pkt 19–20)
      2.        Prawo Unii sprzeciwia się temu, by sąd krajowy był związany krajowym przepisem proceduralnym, zgodnie z którym ocena sądu
         krajowego wyższej instancji jest dla niego wiążąca, gdy ocena owego sądu wyższej instancji jest niezgodna z prawem Unii w świetle
         wykładni Trybunału.

      W istocie po pierwsze, istnienie krajowego przepisu proceduralnego, na podstawie którego sądy nieorzekające w ostatniej instancji
         są związane oceną sądu krajowego wyższej instancji, nie może prowadzić do podważenia uprawnienia do przedkładania Trybunałowi
         wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przez sądy krajowe nieorzekające w ostatniej instancji, gdy mają one
         wątpliwości dotyczące wykładni prawa Unii.

      Po drugie, wyrok wydany przez Trybunał w trybie prejudycjalnym wiąże sąd krajowy w zakresie dotyczącym wykładni lub ważności
         rozpatrywanych aktów instytucji Unii przy rozstrzyganiu zawisłego przed nim sporu.

      Ponadto sąd krajowy, do którego należy w ramach jego kompetencji stosowanie przepisów prawa Unii, zobowiązany jest zapewnić
         pełną skuteczność tych norm, w razie konieczności z własnej inicjatywy nie stosując wszelkich sprzecznych z nimi przepisów
         prawa krajowego bez potrzeby zwracania się o ich uprzednie usunięcie w drodze ustawodawczej lub w ramach innej procedury konstytucyjnej.

      (por. pkt 35–36, 38–39; pkt 1 sentencji)
      3.        Pojęcie głównego ośrodka podstawowej działalności dłużnika zawarte w art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1346/2000 w sprawie postępowania
         upadłościowego powinno być interpretowane w odniesieniu do prawa Unii.

      W istocie pojęcie to wywodzi się z samego rozporządzenia a zatem jego wykładni należy dokonywać w sposób jednolity i niezależny
         od przepisów krajowych.

      (por. pkt 43–44; pkt 2 sentencji)
      4.        Dla celów określenia głównego ośrodka podstawowej działalności spółki będącej dłużnikiem art. 3 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia
         nr 1346/2000 w sprawie postępowania upadłościowego, należy interpretować w następujący sposób:– dla ustalenia głównego ośrodka
         podstawowej działalności spółki będącej dłużnikiem należy nadać pierwszeństwo miejscu głównego zarządzania tą spółką w sposób,
         w jaki jest ono możliwe do określenia w oparciu o okoliczności obiektywne i rozpoznawalne dla osób trzecich. W sytuacji gdy
         organy kierownicze i kontrolne spółki znajdują się w miejscu jej siedziby statutowej i w tym też miejscu są podejmowane –
         w sposób weryfikowalny dla osób trzecich – decyzje dotyczące zarządzania tą spółką, domniemanie przewidziane w tym przepisie
         nie może zostać obalone. W sytuacji gdy miejsce głównego zarządzania spółką nie znajduje się w miejscu jej siedziby statutowej,
         istnienie aktywów spółki oraz umów dotyczących ich wykorzystania finansowego w innym państwie członkowskim niż państwo siedziby
         statutowej owej spółki może zostać uznane za okoliczność wystarczającą do obalenia owego domniemania jedynie pod warunkiem,
         że całościowa ocena wszystkich istotnych okoliczności pozwoli na weryfikowalne dla osób trzecich ustalenie, że główny ośrodek
         kierownictwa i kontroli owej spółki oraz zarządzania jej działalnością znajduje się w tym innym państwie członkowskim.

      W wypadku przeniesienia siedziby statutowej spółki będącej dłużnikiem przed złożeniem wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego
         domniemywa się, że główny ośrodek podstawowej działalności tej spółki znajduje się w miejscu jej nowej siedziby statutowej.

      (por. pkt 59; pkt 3 sentencji)
      5.        Pojęcie oddziału w rozumieniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1346/2000 w sprawie postępowania upadłościowego, powinno być
         interpretowane w ten sposób, że wymaga ono istnienia struktury odznaczającej się minimum organizacji i pewną stabilnością
         dla celów wykonywania działalności gospodarczej. Samo istnienie odrębnych składników majątku lub kont bankowych zasadniczo
         nie odpowiada tej definicji.

      (por. pkt 64; pkt 4 sentencji)
WYROK TRYBUNAŁU (pierwsza izba)
      z dnia 20 października 2011 r.(*)

      Odesłanie prejudycjalne – Uprawnienie sądu niższej instancji do przedstawienia Trybunałowi pytania prejudycjalnego – Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 – Postępowanie upadłościowe – Właściwość międzynarodowa – Główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika – Przeniesienie siedziby spółki do innego państwa członkowskiego – Pojęcie oddziału
      W sprawie C‑396/09
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Tribunale
         di Bari (Włochy) postanowieniem z dnia 6 lipca 2009 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 13 października 2009 r., w postępowaniu:

      Interedil Srl, w likwidacji,

      przeciwko
      Fallimento Interedil Srl,
      Intesa Gestione Crediti SpA,
      TRYBUNAŁ (pierwsza izba),
      w składzie: A. Tizzano, prezes izby, M. Safjan, A. Borg Barthet, M. Ilešič i M. Berger (sprawozdawca), sędziowie,
      rzecznik generalny: J. Kokott,
      sekretarz: A. Impellizzeri, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 13 stycznia 2011 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu Interedil Srl, w likwidacji, przez P. Troianiella, avvocato,
      –        w imieniu Fallimento Interedil Srl przez G. Labancę, avvocato,
      –        w imieniu Intesa Gestione Crediti SpA przez G. Costantina, avvocato,
      –        w imieniu Komisji Europejskiej przez N. Bambarę oraz S. Petrovą, działających w charakterze pełnomocników,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 10 marca 2011 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia
         29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 160, s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem”).

      2        Wniosek ten został przedłożony w ramach sporu pomiędzy Interedil Srl, w likwidacji (zwaną dalej „Interedil”) z jednej strony
         a Fallimento Interedil Srl i Intesa Gestione Crediti SpA (zwaną dalej „Intesa”), której następcą prawnym jest Italfondario
         SpA, z drugiej strony w przedmiocie złożonego przez Intensę wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego w stosunku do
         Interedil.

       Ramy prawne
       Prawo Unii
      3        Rozporządzenie zostało ustanowione w szczególności na podstawie art. 61 lit. c) WE i art. 67 ust. 1 WE.

      4        Artykuł 2 rozporządzenia, określający definicje, stanowi, co następuje:

      „Dla celów niniejszego rozporządzenia:
      a)      »postępowania upadłościowe« oznaczają postępowania zbiorowe określone w art. 1 ust. 1. Wykaz tych postępowań znajduje się
         w załączniku  A;

      […]
      h)      »oddział« oznacza każde miejsce wykonywania działalności, w którym dłużnik wykonuje działalność gospodarczą niemającą charakteru
         tymczasowego, przy wykorzystaniu zasobów ludzkich i majątkowych”.

      5        Lista zawarta w załączniku A do rozporządzenia wskazuje w szczególności w zakresie dotyczącym Włoch postępowanie zwane „fallimento”.

      6        Artykuł 3 rozporządzenia, dotyczący jurysdykcji, stanowi:

      „1.      Sądy państwa członkowskiego, na terytorium którego znajduje się główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika, są właściwe
         dla wszczęcia postępowania upadłościowego. W przypadku spółek i osób prawnych domniemywa się, że głównym ośrodkiem ich podstawowej
         działalności jest siedziba określona w statucie, chyba że zostanie przeprowadzony dowód przeciwny.

      2.      Jeżeli dłużnik ma główny ośrodek swojej podstawowej działalności na terytorium państwa członkowskiego, sądy innego państwa
         członkowskiego są uprawnione do wszczęcia postępowania upadłościowego tylko wtedy, gdy dłużnik ma na jego terytorium swój
         oddział. Skutki tego postępowania są ograniczone do majątku dłużnika znajdującego się na terytorium tego ostatniego państwa
         członkowskiego.

      […]”.
      7        Motyw 13 rozporządzenia wskazuje, że „główny ośrodek podstawowej działalności powinien oznaczać miejsce, w którym dłużnik
         zazwyczaj zarządza swoją działalnością i jako takie jest rozpoznawalne przez osoby trzecie”.

       Prawo krajowe
      8        Artykuł 382 Codice di Procedura Civile (kodeksu postępowania cywilnego) dotyczący orzeczeń Corte suprema di cassazione w przedmiocie
         jurysdykcji stanowi:

      „Gdy sprawa przed Corte dotyczy jurysdykcji, sąd ów orzeka w tym przedmiocie, wskazując w danym przypadku właściwy sąd […]”.
      9        Z postanowienia odsyłającego wynika, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem orzeczenia wydawane przez Corte suprema di cassazione
         na podstawie wskazanego przepisu są ostateczne i wiążące dla instancji rozpatrującej sprawę co do istoty.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      10      Interedil Srl została utworzona w formie prawnej „società a responsabilità limitata” prawa włoskiego, ze statutową siedzibą
         w Monopoli (Włochy). W dniu 18 lipca 2001 r. jej siedziba statutowa została przeniesiona do Londynu (Zjednoczone Królestwo).
         Tego samego dnia owa spółka została wykreślona z włoskiego rejestru handlowego. W związku z przeniesieniem siedziby Interedil
         została wpisana do rejestru spółek w Zjednoczonym Królestwie z adnotacją „FC” („Foreign Company”, spółka zagraniczna).

      11      Zgodnie z wyjaśnieniami Interedil przytoczonymi przez sąd krajowy, w chwili przeniesienia swej siedziby statutowej spółka
         ta dokonała operacji obejmujących nabycie tejże spółki przez brytyjską grupę Canopus oraz negocjacji i zawarcia umowy cesji
         przedsiębiorstwa. Wedle Interedil kilka miesięcy po przeniesieniu jej statutowej siedziby posiadane przez nią nieruchomości
         położone w Taranto (Włochy) zostały przeniesione na spółkę Windowmist Limited jako składniki przeniesionego przedsiębiorstwa.
         Interedil wskazała również, że w dniu 22 lipca 2002 r. została wykreślona z rejestru spółek w Zjednoczonym Królestwie.

      12      W dniu 28 października 2003 r. Intesa złożyła do Tribunale di Bari wniosek o wszczęcie postępowania upadłościowego („fallimento”)
         w stosunku do spółki Interedil.

      13      Interedil zakwestionowała jurysdykcję owego sądu, wskazując, że w związku z przeniesieniem jej statutowej siedziby do Zjednoczonego
         Królestwa jedynie sądy tego państwa członkowskiego są właściwe do wszczęcia postępowania upadłościowego. W dniu 13 grudnia
         2003 r. Interedil złożyła do włoskiego Corte suprema di cassazione wniosek o wydanie orzeczenia wstępnego w przedmiocie jurysdykcji.

      14      W dniu 24 maja 2004 r. Tribunale di Bari, nie doczekawszy orzeczenia Corte suprema di cassazione, uznając zarzut braku jurysdykcji
         sądów włoskich za ewidentnie bezzasadny i niewypłacalność spółki za dowiedzioną, wszczął postępowanie upadłościowe w stosunku
         do Interedil.

      15      Pismem z dnia 18 czerwca 2004 r. Interedil złożyła odwołanie od wskazanego orzeczenia o wszczęciu postępowania upadłościowego
         do Tribunale di Bari.

      16      W dniu 20 maja 2005 r. Corte suprema di cassazione, orzekając w drodze postanowienia w przedmiocie przedstawionego mu pytania
         wstępnego dotyczącego właściwości, uznał jurysdykcję sądów włoskich. Sąd ten stwierdził, że domniemanie ustanowione w art. 3
         ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia, zgodnie z którym główny ośrodek podstawowej działalności odpowiada statutowej siedzibie
         spółki, mogło zostać obalone ze względu na następujące okoliczności: położenie we Włoszech nieruchomości należących do Interedil,
         umowę najmu dwóch kompleksów hotelowych, umowę zawartą z instytucją bankową, a także zaniechanie zgłoszenia w rejestrze handlowym
         w Bari faktu przeniesieniu siedziby statutowej.

      17      Wobec wątpliwości co do zasadności wskazanej oceny Corte suprema di cassazione oraz mając na uwadze kryteria wskazane przez
         Trybunał w wyroku z dnia 2 maja 2006 r. w sprawie C‑341/04 Eurofood IFSC, Zb.Orz. s. I‑3813, Tribunale di Bari postanowił
         zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

      „1)      Czy wykładni terminu »główny ośrodek podstawowej działalności«, zawartego w art. 3 ust. 1 rozporządzenia […], należy dokonywać
         zgodnie z prawem wspólnotowym lub prawem krajowym i, w tym pierwszym przypadku, co termin ten oznacza i jakie są decydujące
         czynniki lub elementy dla określenia »głównego ośrodka podstawowej działalności«?

      2)      Czy domniemanie ustanowione w art. 3 ust. 1 rozporządzenia […], w rozumieniu którego w przypadku spółek domniemywa się, że
         głównym ośrodkiem ich podstawowej działalności jest siedziba określona w statucie, chyba że zostanie przeprowadzony dowód
         przeciwny, może być obalone poprzez ustalenie, że przedsiębiorstwo prowadzi faktyczną działalność gospodarczą w państwie innym
         niż państwo statutowej siedziby spółki, czy też aby obalić to domniemanie, konieczne jest stwierdzenie, że spółka nie prowadzi
         żadnej działalności gospodarczej w państwie, w którym znajduje się jej siedziba statutowa?

      3)      Czy położenie nieruchomości należących do spółki w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym znajduje się siedziba
         statutowa spółki, istnienie umowy najmu dotyczącej dwóch kompleksów hotelowych zawartej między spółką będącą dłużnikiem i inną
         spółką, a także umowy zawartej przez spółkę z instytucją bankową, stanowią elementy pozwalające uznać, że domniemanie ustanowione
         w art. 3 rozporządzenia […] na rzecz »siedziby statutowej« spółki zostaje obalone i czy okoliczności te wystarczają, aby przyjąć,
         że spółka posiada »oddział« w tym państwie w rozumieniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia […]?

      4)      Jeżeli stanowisko przyjęte przez Corte [suprema] di cassazione w przedmiocie jurysdykcji w ww. postanowieniu […] oparte jest
         na wykładni art. 3 rozporządzenia […] różniącej się od wykładni Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, to czy art. 382
         włoskiego kodeksu postępowania cywilnego, w rozumieniu którego orzeczenie Corte [suprema] di cassazione w przedmiocie jurysdykcji
         jest ostateczne i wiążące, stoi na przeszkodzie stosowaniu tego przepisu wspólnotowego w wykładni przyjętej przez Trybunał?”.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
       W przedmiocie właściwości Trybunału
      18      Komisja Europejska ma wątpliwości co do właściwości Trybunału w zakresie rozpatrzenia przedstawionego wniosku o wydanie orzeczenia
         w trybie prejudycjalnym. Wskazuje ona, że ów wniosek został przedstawiony w formie postanowienia z dnia 6 lipca 2009 r., które
         wpłynęło do Trybunału w dniu 13 października 2009 r. Zgodnie z art. 68 ust. 1 WE, obowiązującym w tej drugiej z wskazanych
         dat, prawo do zwracania się do Trybunału w trybie prejudycjalnym w celu dokonania przezeń wykładni aktów wydanych przez instytucje
         Wspólnoty na podstawie tytułu IV traktatu WE mają tylko te sądy krajowe, których orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według
         prawa wewnętrznego. Tymczasem rozporządzenie zostało ustanowione na podstawie art. 61 lit. c) WE i art. 67 ust. 1 WE, które
         są objęte tytułem IV traktatu, a orzeczenia sądu krajowego mogą zdaniem Komisji być zaskarżone na drodze sądowej według prawa
         wewnętrznego.

      19      W tym względzie wystarczy wskazać, że art. 68 WE został uchylony z chwilą wejścia w życie w dniu 1 grudnia 2009 r. traktatu
         lizbońskiego, i że usunięte zostało przewidziane w nim ograniczenie prawa do przedkładania Trybunałowi wniosków o wydanie
         orzeczenia w trybie prejudycjalnym. W zastosowaniu art. 267 TFUE sądy krajowe, których orzeczenia podlegają zaskarżeniu według
         prawa wewnętrznego, mają począwszy od wskazanej daty prawo do przedkładania Trybunałowi wniosków o wydanie orzeczenia w trybie
         prejudycjalnym w sprawach dotyczących aktów przyjętych na podstawie tytułu IV traktatu (zob. podobnie wyrok z dnia 17 lutego
         2011 r. w sprawie C‑283/09 Weryński, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 28, 29).

      20      W pkt 30 i 31 ww. wyroku w sprawie Weryński Trybunał orzekł, że z uwagi na zamierzony w art. 267 TFUE cel skutecznej współpracy
         pomiędzy Trybunałem a sądami krajowymi, a także zasadę ekonomiki procesowej należy uznać, że od dnia 1 grudnia 2009 r. Trybunał
         jest właściwy do rozpoznania wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przedstawionego przez sąd, którego orzeczenia
         podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, nawet jeśli taki wniosek został złożony przed tym dniem.

      21      Trybunał jest więc w każdym razie właściwy do rozpatrzenia niniejszego wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.

       W przedmiocie dopuszczalności pytań prejudycjalnych
       Co do związku pytań prejudycjalnych ze sporem w postępowaniu przed sądem krajowym
      22      Podjąwszy kwestię podniesioną przez Komisję w uwagach pisemnych Interedil wskazał na rozprawie, że wobec wykreślenia z rejestru
         spółek w Zjednoczonym Królestwie w lipcu 2002 r., spółka ta przestała wówczas istnieć. W konsekwencji wniosek o wszczęcie
         postępowania upadłościowego złożony przeciwko niej w październiku 2003 r. do Tribunale di Bari był bezprzedmiotowy, a zatem
         pytania prejudycjalne są niedopuszczalne.

      23      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunał może bowiem odmówić wydania orzeczenia w przedmiocie pytania prejudycjalnego zadanego
         przez sąd krajowy, wyłącznie, jeżeli w szczególności oczywiste jest, że wykładnia prawa Unii, o którą wnioskuje sąd krajowy,
         nie ma żadnego związku z okolicznościami lub przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, gdy problem jest hipotetyczny
         bądź gdy Trybunał nie dysponuje elementami stanu faktycznego albo prawnego, które są konieczne do udzielenia użytecznej odpowiedzi
         na przedstawione mu pytania (zob. w szczególności wyrok z dnia 7 grudnia 2010 r. w sprawie C‑439/08 VEBIC, dotychczas nieopublikowany
         w Zbiorze, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo).

      24      W tym kontekście należy wskazać, że rozporządzenie ogranicza się do ujednolicenia przepisów dotyczących jurysdykcji międzynarodowej,
         uznawania orzeczeń i prawa mającego zastosowanie w dziedzinie postępowań upadłościowych o skutkach transgranicznych. Kwestia
         dopuszczalności wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego względem dłużnika jest w dalszym ciągu uregulowana na mocy
         mającego zastosowanie prawa krajowego.

      25      Z wyjaśnień przedstawionych przez sąd krajowy wynika, że sąd ów został poinformowany przez Interedil o fakcie, że spółka ta
         została wykreślona z rejestru spółek w Zjednoczonym Królestwie w lipcu 2002 r. Z postanowienia odsyłającego nie wynika jednak
         w żadnym razie, by ta okoliczność mogła na podstawie prawa krajowego uniemożliwić wszczęcie postępowania upadłościowego. Nie
         można bowiem wykluczyć, że prawo krajowe przewiduje możliwość wszczęcia takiego postępowania celem uregulowania spłaty dłużników
         spółki rozwiązanej.

      26      W związku z powyższym nie jest oczywiste, by wykładnia prawa Unii żądana przez sąd krajowy nie miała żadnego związku ze stanem
         faktycznym lub przedmiotem sporu toczącego się przed sądem krajowym lub by problem miał charakter hipotetyczny.

      27      Podniesiony przez Interedil zarzut niedopuszczalności należy zatem oddalić.

       Co do przedmiotu pytań prejudycjalnych
      28      Skarżące w postępowaniu przed sądem krajowym podnoszą, że pytania są niedopuszczalne ze względu na ich przedmiot. Ich zdaniem
         pytania pierwsze i czwarte nie wykazują rozbieżności pomiędzy przepisami prawa Unii a ich zastosowaniem przez sądy krajowe,
         podczas gdy pytania drugie i trzecie zmierzają do tego, by Trybunał zastosował przepisy prawa Unii w konkretnym rozpoznawanym
         przez sąd krajowy przypadku.

      29      W ramach odesłania prejudycjalnego Trybunał jest upoważniony wypowiadać się w zakresie wykładni lub ważności przepisu unijnego
         na podstawie stanu faktycznego przedstawionego mu przez sąd krajowy, natomiast do tego ostatniego należy zastosowanie owego
         przepisu do konkretnego rozpatrywanego przez niego przypadku (zob. w szczególności wyrok z dnia 7 września 2006 r. w sprawie
         C‑149/05 Price, Zb.Orz. s. I‑7691, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo).

      30      Pierwsze trzy pytania dotyczą zasadniczo wykładni pojęcia „głównego ośrodka podstawowej działalności” dłużnika w rozumieniu
         art. 3 ust. 1 rozporządzenia. A zatem, z uwagi na ich przedmiot, pytania te są dopuszczalne.

      31      Pytanie czwarte dotyczy kwestii, czy sąd krajowy może odstąpić od oceny sądu wyższej instancji, w sytuacji gdy uzna, że przy
         uwzględnieniu wykładni Trybunału ocena ta nie jest zgodna z prawem Unii. Kwestia ta, dotycząca mechanizmu odesłania prejudycjalnego
         na podstawie art. 267 TFUE, jest zatem również dopuszczalna.

       Co do podniesionego braku sporu
      32      Skarżące w postępowaniu przed sądem krajowym podnoszą, że kwestia jurysdykcji sądów włoskich do wszczęcia postępowania upadłościowego
         została rozstrzygnięta przez Corte suprema di cassazione na mocy orzeczenia, które ich zdaniem zyskało powagę rzeczy osądzonej.
         Skarżące wywodzą z powyższego, że nie istnieje „zawisła sprawa” przed sądem krajowym w rozumieniu art. 267 TFUE, i że w związku
         z tym wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest niedopuszczalny.

      33      Należy dokonać oceny tej argumentacji wraz z czwartym pytaniem prejudycjalnym, w którym sąd krajowy zmierza do ustalenia,
         w jakim zakresie jest on związany wykładnią prawa Unii dokonaną przez Corte suprema di cassazione.

       W przedmiocie pytania czwartego
      34      Poprzez czwarte pytanie prejudycjalne sąd krajowy zmierza zasadniczo do ustalenia, czy prawo Unii sprzeciwia się temu, by
         sąd krajowy był związany krajowym przepisem proceduralnym, zgodnie z którym ocena sądu krajowego wyższej instancji jest dla
         niego wiążąca, gdy ocena owego sądu wyższej instancji jest niezgodna z prawem Unii w świetle wykładni Trybunału.

      35      Trybunał orzekł już, że istnienie krajowego przepisu proceduralnego nie może prowadzić do podważenia uprawnienia do przedkładania
         Trybunałowi wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przez sądy krajowe nieorzekające w ostatniej instancji,
         gdy mają one wątpliwości dotyczące wykładni prawa Unii, jak ma to miejsce w sprawie przed sądem krajowym (wyrok z dnia 5 października
         2010 r. w sprawie C‑173/09 Ełczinow, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 25).

      36      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wyrok wydany przez Trybunał w trybie prejudycjalnym wiąże sąd krajowy w zakresie dotyczącym
         wykładni lub ważności rozpatrywanych aktów instytucji Unii przy rozstrzyganiu zawisłego przed nim sporu (zob. w szczególności
         ww. wyrok w sprawie Ełczinow, pkt 29).

      37      Z powyższego wynika, że sąd krajowy, który wykonuje uprawnienie przyznane mu w art. 267 akapit drugi TFUE, jest przy rozstrzyganiu
         zawisłego przed nim sporu związany dokonaną przez Trybunał wykładnią spornych przepisów i w danym przypadku nie powinien uwzględniać
         oceny sądu wyższej instancji, jeśli mając na uwadze tę wykładnię, uzna, że ocena ta nie jest zgodna z prawem Unii (zob. w szczególności
         ww. wyrok w sprawie Ełczinow, pkt 30).

      38      W tym względzie należy podkreślić, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sąd krajowy, do którego należy w ramach jego kompetencji
         stosowanie przepisów prawa Unii, zobowiązany jest zapewnić pełną skuteczność tych norm, w razie konieczności z własnej inicjatywy
         nie stosując wszelkich sprzecznych z nimi przepisów prawa krajowego – w niniejszej sprawie spornego krajowego przepisu proceduralnego
         – bez potrzeby zwracania się o ich uprzednie usunięcie w drodze ustawodawczej lub w ramach innej procedury konstytucyjnej
         (zob. ww. wyrok w sprawie Ełczinow, pkt 31).

      39      Mając na uwadze powyższe, na pytanie czwarte należy udzielić odpowiedzi, że prawo Unii sprzeciwia się temu, by sąd krajowy
         był związany krajowym przepisem proceduralnym, zgodnie z którym ocena sądu krajowego wyższej instancji jest dla niego wiążąca,
         gdy ocena owego sądu wyższej instancji jest niezgodna z prawem Unii w świetle wykładni Trybunału.

      40      Z tych samych względów należy odrzucić zarzut niedopuszczalności oparty przez skarżące w postępowaniu przed sądem krajowym
         na podniesionym braku sporu.

       W przedmiocie pierwszej części pytania pierwszego
      41      Poprzez pierwszą część pytania pierwszego sąd krajowy zmierza do ustalenia, czy pojęcie głównego ośrodka podstawowej działalności
         dłużnika zawarte w art. 3 ust. 1 rozporządzenia powinno być interpretowane w odniesieniu do prawa Unii, czy też w odniesieniu
         do prawa krajowego.

      42      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zarówno względy jednolitego stosowania prawa wspólnotowego, jak i zasada równości wskazują
         na to, że treści przepisu prawa Unii, który nie zawiera wyraźnego odesłania do prawa państw członkowskich dla określenia jego
         znaczenia i zakresu, należy zwykle nadać w całej Unii autonomiczną i jednolitą wykładnię, którą należy ustalić, uwzględniając
         kontekst przepisu i cel danego uregulowania (zob. w szczególności wyrok z dnia 29 października 2009 r. w sprawie C‑174/08
         NCC Construction Danmark, Zb.Orz. s. I‑10567, pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo).

      43      Co się tyczy bardziej szczegółowo pojęcia głównego ośrodka podstawowej działalności dłużnika w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia,
         Trybunał orzekł w pkt 31 ww. wyroku w sprawie Eurofood IFSC, że chodzi o pojęcie wywodzące się z samego rozporządzenia. Z tego
         względu ma ono znaczenie autonomiczne i jego wykładni należy dokonywać w sposób jednolity i niezależny od przepisów krajowych.

      44      Na pierwszą część pytania pierwszego należy zatem udzielić odpowiedzi, że pojęcie głównego ośrodka podstawowej działalności
         dłużnika zawarte w art. 3 ust. 1 rozporządzenia powinno być interpretowane w odniesieniu do prawa Unii.

       W przedmiocie drugiej części pytania pierwszego, w przedmiocie pytania drugiego oraz w przedmiocie pierwszej części pytania
            trzeciego
      45      Poprzez drugą część pytania pierwszego, pytanie drugie oraz pierwszą część pytania trzeciego sąd krajowy zmierza zasadniczo
         do ustalenia, w jaki sposób należy interpretować art. 3 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia dla celów określenia głównego
         ośrodka podstawowej działalności spółki będącej dłużnikiem.

      46      Mając na uwadze okoliczność, że wedle wskazań zawartych w postanowieniu odsyłającym Interedil przeniosła swą siedzibę statutową
         z Włoch do Zjednoczonego Królestwa w roku 2001, a następnie została wykreślona z rejestru spółek w owym państwie członkowskim
         w roku 2002, celem udzielenia sądowi krajowemu całościowej odpowiedzi należy również wskazać datę właściwą dla określenia
         głównego ośrodka podstawowej działalności dłużnika celem ustalenia sądu właściwego dla wszczęcia głównego postępowania upadłościowego.

       Kryteria określenia głównego ośrodka podstawowej działalności dłużnika
      47      Rozporządzenie nie zawiera definicji pojęcia głównego ośrodka podstawowej działalności dłużnika, jednakże jak stwierdził Trybunał
         w pkt 32 ww. wyroku w sprawie Eurofood IFSC, zakres owego pojęcia został wyjaśniony w motywie 13 rozporządzenia, zgodnie z którym
         „główny ośrodek podstawowej działalności powinien oznaczać miejsce, w którym dłużnik zazwyczaj zarządza swoją działalnością
         i jako takie jest rozpoznawalne przez osoby trzecie”.

      48      Jak stwierdził rzecznik generalny w pkt 69 opinii, domniemanie przewidziane na rzecz siedziby statutowej w art. 3 ust. 1 zdanie
         drugie rozporządzenia i zawarte w brzmieniu motywu 13 odesłanie do miejsca zarządzania działalnością wskazują, że wolą prawodawcy
         Unii było uprzywilejowanie miejsca głównego zarządzania spółką jako kryterium właściwości.

      49      Odnosząc się do wskazanego motywu rozporządzenia, Trybunał stwierdził ponadto w pkt 33 ww. wyroku w sprawie Eurofood IFSC,
         że główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika należy identyfikować w oparciu o kryteria, które są jednocześnie obiektywne
         i możliwe do zweryfikowania przez osoby trzecie, celem zagwarantowania pewności prawa i przewidywalności w zakresie określenia
         sądu właściwego dla wszczęcia głównego postępowania upadłościowego. Należy stwierdzić, że ów wymóg obiektywności i możliwości
         weryfikacji jest spełniony, gdy okoliczności brane pod uwagę dla celów ustalenia miejsca, w którym spółka będąca dłużnikiem
         zazwyczaj zarządza swą działalnością, zostały podane do wiadomości publicznej lub przynajmniej są przejrzyste w sposób wystarczający,
         by osoby trzecie, a więc w szczególności wierzyciele owej spółki, mogły się z nimi zapoznać.

      50      Z powyższego wynika, że w sytuacji gdy organy kierownicze i kontrolne spółki znajdują się w miejscu jej siedziby statutowej
         i w tym też miejscu są podejmowane – w sposób weryfikowalny dla osób trzecich – decyzje dotyczące zarządzania tą spółką, wówczas
         domniemanie przewidziane w art. 3 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia, wedle którego główny ośrodek podstawowej działalności
         spółki znajduje się w owym miejscu, ma pełne zastosowanie. Jak wskazał rzecznik generalny w pkt 69 opinii, w tego rodzaju
         sytuacji odmienna lokalizacja podstawowej działalności dłużnika jest wykluczona.

      51      Obalenie domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia jest jednak możliwe, jeżeli z punktu widzenia
         osób trzecich miejsce głównego zarządzania spółką nie znajduje się w miejscu siedziby statutowej. Zgodnie ze stwierdzeniem
         Trybunału zawartym w pkt 34 ww. wyroku w sprawie Eurofood IFSC domniemanie zwykłe ustanowione przez prawodawcę Unii na rzecz
         siedziby określonej w statucie tej spółki może zostać obalone, gdy obiektywne i możliwe do zweryfikowania przez osoby trzecie
         okoliczności umożliwiają stwierdzenie, że rzeczywista sytuacja jest odmienna niż ta, która wynikałaby z położenia przedsiębiorstwa
         w miejscu statutowej siedziby spółki.

      52      Pośród okoliczności podlegających uwzględnieniu wskazać należy w szczególności wszystkie miejsca, w których spółka będąca
         dłużnikiem wykonuje działalność gospodarczą oraz w których posiada składniki majątku, o ile miejsca te są rozpoznawalne dla
         osób trzecich. Jak wskazała rzecznik generalny w pkt 70 opinii, ocena tych okoliczności powinna być dokonana w sposób całościowy,
         przy uwzględnieniu właściwości danej sprawy.

      53      W tym kontekście położenie w innym państwie członkowskim niż państwo siedziby statutowej nieruchomości należących do spółki
         będącej dłużnikiem, co do których owa spółka zawarła umowy najmu, oraz istnienie w tym samym państwie członkowskim umowy zawartej
         z instytucją bankową, a więc fakty wskazane przez sąd krajowy, mogą być uznane za okoliczności obiektywne i – mając na uwadze
         ich podanie do wiadomości publicznej – są weryfikowalne przez osoby trzecie. Jednakże istnienie aktywów spółki oraz umów dotyczących
         ich wykorzystania finansowego w innym państwie członkowskim niż państwo siedziby statutowej owej spółki może zostać uznane
         za okoliczność wystarczającą do obalenia domniemania ustanowionego przez prawodawcę Unii jedynie pod warunkiem, że całościowa
         ocena wszystkich istotnych okoliczności pozwoli na weryfikowalne dla osób trzecich ustalenie, że główny ośrodek kierownictwa
         i kontroli owej spółki oraz zarządzania jej działalnością znajduje się w tym innym państwie członkowskim.

       Data właściwa dla określenia głównego ośrodka podstawowej działalności dłużnika
      54      Na wstępie należy wskazać, że rozporządzenie nie zawiera wyraźnych przepisów dotyczących konkretnego przypadku przeniesienia
         głównego ośrodka podstawowej działalności dłużnika. Mając na uwadze ogólne pojęcia, przy użyciu których zredagowany został
         art. 3 ust. 1 rozporządzenia, należy stwierdzić, że dla celów określenia sądu właściwego w zakresie wszczęcia głównego postępowania
         upadłościowego znaczenie ma ostatnie miejsce, w którym znajdował się ów główny ośrodek.

      55      Wykładnię tę potwierdza orzecznictwo Trybunału. Trybunał orzekł bowiem, że w sytuacji gdy przeniesienie głównego ośrodka podstawowej
         działalności dłużnika miało miejsce po złożeniu wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego, lecz przed wszczęciem owego
         postępowania, sądy państwa członkowskiego, na terytorium którego znajduje się główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika
         w chwili złożenia wniosku, pozostają właściwe dla wydania orzeczenia w tym przedmiocie (wyrok z dnia 17 stycznia 2006 r. w sprawie
         C‑1/04 Staubitz-Schreiber, Zb.Orz. s. I‑701, pkt 29). Z powyższego należy zatem wywieść, że w zasadzie położenie głównego
         ośrodka podstawowej działalności dłużnika w dacie złożenia wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego ma znaczenie dla
         określenia właściwego sądu.

      56      W związku z powyższym, w przypadku gdy – jak w postępowaniu przed sądem krajowym – miało miejsce przeniesienie siedziby statutowej
         przed złożeniem wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego, główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika znajduje
         się wedle domniemania ustanowionego w art. 3 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia w miejscu nowej siedziby statutowej i w konsekwencji
         sądy państwa członkowskiego, na terytorium którego znajduje się ta nowa siedziba, stają się zasadniczo właściwe w zakresie
         wszczęcia głównego postępowania upadłościowego, chyba że domniemanie zawarte w art. 3 ust. 1 rozporządzenia zostanie obalone
         poprzez dowód, że przy przeniesieniu siedziby statutowej główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika nie uległ zmianie.

      57      Te same zasady powinny obowiązywać, w przypadku gdy w dniu złożenia wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego spółka
         będąca dłużnikiem była wykreślona z rejestru spółek i – jak Interedil podniosła w uwagach – uprzednio zaprzestała działalności.

      58      Jak bowiem wynika z pkt 47–51 niniejszego wyroku, pojęcie głównego ośrodka podstawowej działalności dłużnika odpowiada trosce
         o utworzenie związku z miejscem, z którym spółka jest w sposób obiektywny i rozpoznawalny dla osób trzecich najbliżej związana.
         Jest zatem logiczne, by we wskazanym przypadku dać pierwszeństwo miejscu, w którym znajdował się ostatni główny ośrodek podstawowej
         działalności w chwili wykreślenia z rejestru spółki będącej dłużnikiem i zaprzestania przez nią wszelkiej działalności.

      59      Na drugą część pytania pierwszego, na pytanie drugie oraz na pierwszą część pytania trzeciego należy udzielić odpowiedzi,
         że dla celów określenia głównego ośrodka podstawowej działalności spółki będącej dłużnikiem art. 3 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia
         należy interpretować w następujący sposób:

      –        dla ustalenia głównego ośrodka podstawowej działalności spółki będącej dłużnikiem należy nadać pierwszeństwo miejscu głównego
         zarządzania tą spółką w sposób, w jaki jest ono możliwe do określenia w oparciu o okoliczności obiektywne i rozpoznawalne
         dla osób trzecich. W sytuacji gdy organy kierownicze i kontrolne spółki znajdują się w miejscu jej siedziby statutowej i w tym
         też miejscu są podejmowane – w sposób weryfikowalny dla osób trzecich – decyzje dotyczące zarządzania tą spółką, domniemanie
         przewidziane w tym przepisie nie może zostać obalone. W sytuacji gdy miejsce głównego zarządzania spółką nie znajduje się
         w miejscu jej siedziby statutowej, istnienie aktywów spółki oraz umów dotyczących ich wykorzystania finansowego w innym państwie
         członkowskim niż państwo siedziby statutowej owej spółki może zostać uznane za okoliczność wystarczającą do obalenia owego
         domniemania jedynie pod warunkiem, że całościowa ocena wszystkich istotnych okoliczności pozwoli na weryfikowalne dla osób
         trzecich ustalenie, że główny ośrodek kierownictwa i kontroli owej spółki oraz zarządzania jej działalnością znajduje się
         w tym innym państwie członkowskim;

      –        w przypadku przeniesienia siedziby statutowej spółki będącej dłużnikiem przed złożeniem wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego
         domniemywa się, że główny ośrodek podstawowej działalności tej spółki znajduje się w miejscu jej nowej siedziby statutowej.

       W przedmiocie drugiej części pytania trzeciego
      60      Poprzez drugą część pytania trzeciego sąd krajowy zmierza zasadniczo do ustalenia, jak należy interpretować pojęcie oddziału
         w rozumieniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia.

      61      W tym względzie należy przypomnieć, że art. 2 lit. h) rozporządzenia definiuje pojęcie oddziału jako każde miejsce wykonywania
         działalności, w którym dłużnik wykonuje działalność gospodarczą niemającą charakteru tymczasowego, przy wykorzystaniu zasobów
         ludzkich i majątkowych.

      62      Fakt, że wskazana definicja wiąże wykonywanie działalności ekonomicznej z zasobami ludzkimi, wykazuje, że konieczne jest wystąpienie
         minimum organizacji i pewnej stabilności. Z powyższego wynika a contrario, że samo istnienie odrębnych składników majątku
         lub kont bankowych zasadniczo nie odpowiada wymogom kwalifikacji jako „oddziału”.

      63      Wobec tego że zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia istnienie oddziału na terytorium państwa członkowskiego wiąże się z przyznaniem
         sądom tego państwa członkowskiego właściwości do wszczęcia względem dłużnika wtórnego postępowania upadłościowego, należy
         uznać, że celem zagwarantowania pewności prawnej i przewidywalności w zakresie określania właściwych sądów istnienie oddziału
         powinno być oceniane – podobnie jak położenie głównego ośrodka podstawowej działalności – na podstawie okoliczności obiektywnych
         i dających się zweryfikować przez osoby trzecie.

      64      W związku z powyższym na drugą część pytania trzeciego należy udzielić odpowiedzi, że pojęcie oddziału w rozumieniu art. 3
         ust. 2 rozporządzenia powinno być interpretowane w ten sposób, że wymaga ono istnienia struktury odznaczającej się minimum
         organizacji i pewną stabilnością dla celów wykonywania działalności gospodarczej. Samo istnienie odrębnych składników majątku
         lub kont bankowych zasadniczo nie odpowiada tej definicji.

       W przedmiocie kosztów
      65      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:
      1)      Prawo Unii sprzeciwia się temu, by sąd krajowy był związany krajowym przepisem proceduralnym, zgodnie z którym ocena sądu
            krajowego wyższej instancji jest dla niego wiążąca, gdy ocena owego sądu wyższej instancji jest niezgodna z prawem Unii w świetle
            wykładni Trybunału.
      2)      Pojęcie głównego ośrodka podstawowej działalności dłużnika zawarte w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia
            29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego powinno być interpretowane w odniesieniu do prawa Unii.
      3)      Dla celów określenia głównego ośrodka podstawowej działalności spółki będącej dłużnikiem art. 3 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia
            nr 1346/2000 należy interpretować w następujący sposób:
      –        dla ustalenia głównego ośrodka podstawowej działalności spółki będącej dłużnikiem należy nadać pierwszeństwo miejscu głównego
            zarządzania tą spółką, w sposób w jaki jest ono możliwe do określenia w oparciu o okoliczności obiektywne i rozpoznawalne
            dla osób trzecich. W sytuacji gdy organy kierownicze i kontrolne spółki znajdują się w miejscu jej siedziby statutowej i w tym
            też miejscu są podejmowane – w sposób weryfikowalny dla osób trzecich – decyzje dotyczące zarządzania tą spółką, domniemanie
            przewidziane w tym przepisie nie może zostać obalone. W sytuacji gdy miejsce głównego zarządzania spółką nie znajduje się
            w miejscu jej siedziby statutowej, istnienie aktywów spółki oraz umów dotyczących ich wykorzystania finansowego w innym państwie
            członkowskim niż państwo siedziby statutowej owej spółki może zostać uznane za okoliczność wystarczającą do obalenia owego
            domniemania jedynie pod warunkiem, że całościowa ocena wszystkich istotnych okoliczności pozwoli na weryfikowalne dla osób
            trzecich ustalenie, że główny ośrodek kierownictwa i kontroli owej spółki oraz zarządzania jej działalnością znajduje się
            w tym innym państwie członkowskim;
      –        w przypadku przeniesienia siedziby statutowej spółki będącej dłużnikiem przed złożeniem wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego
            domniemywa się, że główny ośrodek podstawowej działalności tej spółki znajduje się w miejscu jej nowej siedziby statutowej.
      4)      Pojęcie oddziału w rozumieniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia powinno być interpretowane w ten sposób, że wymaga ono istnienia
            struktury odznaczającej się minimum organizacji i pewną stabilnością dla celów wykonywania działalności gospodarczej. Samo
            istnienie odrębnych składników majątku lub kont bankowych zasadniczo nie odpowiada tej definicji.
      Podpisy
      * Język postępowania: włoski.


Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 października 2003 r.#Emil Färber GmbH & Co. przeciwko Stadt Neustadt/Weinstraße.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Verwaltungsgericht Neustadt an der Weinstraße - Niemcy.#Dyrektywa 85/73/CEE.#Sprawa C-423/01.


Wyrok Sądu (trzecia izba) z dnia 9 marca 2015 r.#Deutsche Börse AG przeciwko Komisji Europejskiej.#Konkurencja – Koncentracje – Sektor instrumentów finansowych – Europejskie rynki instrumentów pochodnych – Decyzja uznająca koncentrację za niezgodną z rynkiem wewnętrznym – Ocena wpływu koncentracji na konkurencję – Wzrost efektywności – Zobowiązania.#Sprawa T‑175/12.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 6 września 2012 r.#Cido Grupa SIA przeciwko Valsts ieņēmumu dienests.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās Tiesas Senāts.#Przystąpienie nowych państw członkowskich – Środki przejściowe – Produkty rolne – Cukier – Rozporządzenie (WE) nr 60/2004 – Stawka i podstawa wymiaru opłaty z tytułu nadmiernych zapasów.#Sprawa C‑471/11.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (szósta izba)
      z dnia 6 września 2012 r. (
            *1
         )
      „Przystąpienie nowych państw członkowskich — Środki przejściowe — Produkty rolne — Cukier — Rozporządzenie (WE) nr 60/2004 — Stawka i podstawa wymiaru opłaty z tytułu nadmiernych zapasów”
      W sprawie C-471/11
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Augstākās Tiesas Senāts (Łotwa) postanowieniem z dnia 9 listopada 2010 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 14 września 2011 r., w postępowaniu:

         Cido Grupa SIA

      przeciwko

         Valsts ieņēmumu dienests,

      TRYBUNAŁ (szósta izba),
      w składzie: U. Lõhmus, prezes izby, A. Ó Caoimh i C.G. Fernlund (sprawozdawca), sędziowie,
      rzecznik generalny: J. Kokott,
      sekretarz: A. Calot Escobar,
      uwzględniając procedurę pisemną,
      rozważywszy uwagi przedstawione:

               —

               w imieniu Cido Grupa SIA przez I. Lielpinkę, advokāte,

               —

               w imieniu Valsts ieņēmumu dienests przez N. Jezdakovą, działającą w charakterze pełnomocnika,

               —

               w imieniu rządu łotewskiego przez I. Kalniņša oraz D. Pelše, działających w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu rządu estońskiego przez M. Linntam, działającą w charakterze pełnomocnika,

               —

               w imieniu Komisji Europejskiej przez D. Triantafyllou oraz A. Saukę, działających w charakterze pełnomocników,

         podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący

         Wyrok

               1

               Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 6 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiającego środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U L 9, s. 8, i sprostowanie Dz.U. 2005, L 30, s. 27), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1667/2005 z dnia 13 października 2005 r. (Dz.U. L 269, s. 3) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 60/2004”).

               2

               Wniosek ten został złożony w ramach sporu między Cido Grupa SIA (zwaną dalej „Cido Grupa”) a Valsts ieņēmumu dienests (łotewskim urzędem skarbowym, zwanym dalej „VID”) w przedmiocie pobierania opłaty z tytułu nadmiernych zapasów syropu cukrowego.

         Ramy prawne

               3

               Artykuł 41 akapit pierwszy aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. 2003, L 236, s. 33) pozwala Komisji Europejskiej na podejmowanie środków mających na celu ułatwienie przejścia nowych państw członkowskich na system wspólnej polityki rolnej przez okres trzech lat następujących po dacie przystąpienia. W oparciu między innymi o ten przepis Komisja przyjęła rozporządzenie nr 60/2004.

               4

               Preambuła rozporządzenia nr 60/2004 ma następujące brzmienie:
               „[...]

                        (5)

                        Istnieje znaczne ryzyko zakłóceń na rynkach w sektorze cukrowniczym wywołanych przez wprowadzanie produktów do nowych państw członkowskich przed ich przystąpieniem w celach spekulacyjnych. Należy zatem przyjąć przepisy ułatwiające okres przejściowy w celu uniknięcia tego typu ruchów spekulacyjnych w następstwie przystąpienia nowych państw członkowskich. Podobne przepisy przyjęto już odnośnie do handlu produktami rolnymi w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, rozporządzeniem (WE) nr 1972/2003. Konieczne są odrębne przepisy w celu uwzględnienia specyfiki sektora cukrowego.

                  [...]

                        (7)

                        Co więcej, i zgodnie z aktem przystąpienia, ilości zapasów cukru i izoglukozy przekraczające normalnie utrzymywane zapasy należy wyeliminować z rynku na koszt nowych państw członkowskich. Nadwyżki zapasów określi Komisja na podstawie rozwoju handlu, trendów produkcyjnych i konsumpcyjnych w nowych państwach członkowskich w okresie od 1 maja 2000 r. do 30 kwietnia 2004 r. Dla celów tej procedury, oprócz cukru i izoglukozy, należy również rozważyć inne produkty zawierające znaczącą zawartość [równoważnika] cukru, ponieważ one również mogą być potencjalnym celem spekulacji. W przypadku gdy określone ilości cukru i izoglukozy nie zostaną wyeliminowane z rynku Wspólnoty najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2004 r., nowe państwa członkowskie, których to dotyczy, będą odpowiedzialne finansowo za odpowiednią ilość. Suma, którą należy obciążyć nowe państwo członkowskie, płatna do budżetu Wspólnoty w przypadku niewyeliminowania nadwyżkowych zapasów, powinna odpowiadać najwyższej refundacji wywozowej stosowanej w okresie od 1 maja 2004 r. do 30 kwietnia 2005 r.”.

               5

               Artykuł 4 pkt 1 rozporządzenia nr 60/2004 definiuje pojęcie cukru następująco:
               „[…]

                        a)

                        cukier buraczany i trzcinowy w postaci stałej objęty kodem CN 1701;

                        b)

                        syrop cukrowy objęty kodami CN 1702 60 95, 1702 90 99 i 2106 90 59;

                        c)

                        syrop inulinowy objęty kodami CN 1702 60 80 i 1702 90 80”.

               6

               Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia:
               „Komisja ustali najpóźniej do dnia 31 maja 2005 r. dla każdego z nowych państw członkowskich […] ilości cukru jako takiego lub zawartego w produktach przetworzonych, izoglukozy i fruktozy, przekraczające ilości traktowane jako normalne zapasy w dniu 1 maja 2004 r. i które muszą zostać wyeliminowane z rynku na koszt nowych państw członkowskich.
               W celu ustalenia tej nadwyżkowej ilości uwzględnia się w szczególności rozwój wypadków w roku poprzedzającym przystąpienie w stosunku do poprzednich lat odnośnie do:

                        a)

                        przywożonych i wywożonych ilości cukru jako takiego i zawartego w produktach przetworzonych, izoglukozy i fruktozy;

                        b)

                        produkcji, spożycia i zapasów cukru i izoglukozy;

                        c)

                        okoliczności, w których gromadzono zapasy”.

               7

               Artykuł 6 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia zobowiązuje nowe państwa członkowskie do wyeliminowania z rynku, najpóźniej do dnia 30 listopada 2005 r., ilości cukru lub izoglukozy ustalonych przez Komisję dla każdego z tych państw jako nadwyżek.

               8

               Artykuł 6 ust. 3 tego rozporządzenia stanowi:
               „W celu stosowania przepisów ust. 2 właściwe organy w nowych państwach członkowskich dysponują w dniu 1 maja 2004 r. systemem identyfikacji będących w obrocie lub wyprodukowanych nadwyżkowych ilości cukru jako takiego lub zawartego w produktach przetworzonych, izoglukozy lub fruktozy, na poziomie głównych podmiotów gospodarczych, których to dotyczy. System ten może w szczególności opierać się na śledzeniu przywozu, monitorowaniu fiskalnym, badaniach w oparciu o księgowość prowadzoną przez podmioty gospodarcze i stan zapasów fizycznych oraz korzystać ze środków takich jak gwarancje na ryzyko. System identyfikacji działa w oparciu o ocenę ryzyka, która przywiązuje należytą uwagę w szczególności do następujących kryteriów:

                        —

                        rodzaju działalności podmiotów, których to dotyczy;

                        —

                        zdolności magazynowej pomieszczeń magazynowych;

                        —

                        poziomu działalności.

                  Nowe państwo członkowskie wykorzysta ten system w celu zmuszenia podmiotów, których to dotyczy, do wyeliminowania z rynku na ich koszt ilości cukru lub izoglukozy równoważnej ustalonej w stosunku do tego podmiotu indywidualnej ilości nadwyżkowej. Podmioty, których to dotyczy, przedstawiają dowód satysfakcjonujący nowe państwo członkowskie, że produkty zostały wyeliminowane z rynku najpóźniej do dnia 30 listopada 2005 r.
               W przypadku gdy taki dowód nie został przedstawiony, nowe państwo członkowskie nakłada opłatę odpowiadającą danej ilości pomnożonej przez najwyższe opłaty [należności celne] przywozowe stosowane do tego produktu w okresie od 1 maja 2004 r. do 30 listopada 2005 r., powiększon[ą] o 1,21 EUR/100 kg za cukier biały lub równoważnik w substancji suchej [równoważnik cukru białego lub substancji suchej].
               Kwota, o której mowa w trzecim akapicie, zasila budżet narodowy nowego państwa członkowskiego”.

               9

               Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia nr 60/2004 stanowi:
               „W przypadku gdy nie przedstawiono dowodu wyeliminowania z rynku zgodnie z ust. 1, dla części lub całości nadwyżkowej ilości, nakłada się na nowe państwo członkowskie opłatę w wysokości równej ilości niewyeliminowanej z rynku, pomnożonej przez najwyższe refundacje wywozowe mające zastosowanie dla cukru białego objętego kodem CN 1701 99 10 w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 30 listopada 2005 r. [...]”.

         Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne

               10

               W decyzji z dnia 12 września 2006 r. VID stwierdził, że Cido Grupa posiadała nadmierne zapasy syropu cukrowego (kod CN 2106 90 59), i ustalił kwotę należnej opłaty na 79697,88 LVL, to jest około 113400 EUR. Kwotę tę obliczono na podstawie równoważnej ilości cukru białego (kod CN 1701 99 10) zawartej w syropie cukrowym. W tym celu VID pomnożył nadwyżkową ilość zapasów syropu cukrowego, to jest 295857 kg, przez poziom stężenia cukru białego tego produktu, to jest 69%, dla określenia nadwyżkowej ilości 204141 kg. W celu ustalenia kwoty należnej opłaty VID zastosował do tej ilości należność celną przywozową stosowaną do cukru białego, powiększoną o 1,21 EUR/100 kg, to jest 55,55 EUR/100 kg.

               11

               W następstwie skargi wniesionej przez Cido Grupa sąd pierwszej instancji stwierdził częściową nieważność tej decyzji. Sąd ów orzekł, że VID popełnił błąd, stosując stawkę opłaty do cukru białego, podczas gdy rozpatrywanym produktem był syrop cukrowy, podlegający niższemu poziomowi opłaty. Ponieważ orzeczenie owego sądu zostało utrzymane w mocy przez sąd drugiej instancji, VID i Cido Grupa wniosły kasację do sądu odsyłającego.

               12

               W ramach kasacji VID zarzuca sądowi apelacyjnemu, że ten błędnie zinterpretował art. 6 rozporządzenia nr 60/2004, orzekając, iż podstawą wymiaru opłaty będącej przedmiotem postępowania przed sądem krajowym powinna być nadwyżkowa ilość syropu cukrowego, a stawką tej opłaty – stawka oparta na należności celnej przywozowej za ten produkt. Sąd odsyłający uważa, że w konsekwencji rozstrzygnięcie sporu zależy od wykładni terminów „dana ilość” i „ten produkt”, wymienionych w art. 6 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia nr 60/2004.

               13

               W tych okolicznościach Augstākās Tiesas Senāts postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

                        „1)

                        Czy art. 6 ust. 3 akapit trzeci [rozporządzenia nr 60/2004] należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy u podmiotu gospodarczego stwierdzono indywidualną ilość nadwyżki produktu, który można uznać za cukier w rozumieniu art. 4 pkt 1 rozporządzenia, podmiot ten ma obowiązek zapłacić do budżetu państwa kwotę, której obliczenie oparto na ilości cukru białego (objętego kodem CN 1701 99 10) odpowiadającej zawartości cukru w produkcie, którego posiadanie stwierdzono u podmiotu gospodarczego, a nie na stwierdzonej w jego posiadaniu ilości samego produktu (na przykład syropu cukrowego?

                        2)

                        Czy przy obliczaniu tej kwoty należy uwzględnić najwyższe należności celne przywozowe stosowane do cukru białego, a nie te stosowane do produktu, którego posiadanie rzeczywiście stwierdzono u podmiotu gospodarczego?”.

         W przedmiocie pytań prejudycjalnych

               14

               Za pomocą obydwu pytań prejudycjalnych, które należy przeanalizować łącznie, sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 6 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia nr 60/2004 należy interpretować w ten sposób, że podstawą wymiaru opłaty z tytułu nadmiernych zapasów syropu cukrowego jest ilość cukru białego rzeczywiście występująca w tym produkcie, a stawką tej opłaty jest stawka należności celnej przywozowej, powiększona o 1,21 EUR/100 kg.

               15

               Co się tyczy stawki opłaty z tytułu nadmiernych zapasów, art. 6 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia nr 60/2004 ogranicza się do odesłania do najwyższej należności celnej przywozowej stosowanej „do tego produktu”. Należy wobec tego ustalić, czy wyrażenie to dotyczy, jak utrzymuje Cido Grupa, należności celnej przywozowej od produktu przechowywanego w nadmiernej ilości, w niniejszym przypadku syropu cukrowego, czy też, jak twierdzą VID, rządy łotewski i estoński oraz Komisja, należności stosowanej do cukru białego.

               16

               Prawdą jest, że w braku wyjaśnień pojęcie „tego produktu” wymienione w art. 6 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia nr 60/2004 mogłoby być zrozumiane jako dotyczące produktu w nadmiernej ilości. Jednakże taka wykładnia nie uwzględniałaby kontekstu tego przepisu i sprzeciwiałaby się celowi rozporządzenia nr 60/2004, który zgodnie z motywem 5 tego rozporządzenia polega na ograniczeniu ryzyka zakłóceń na rynkach w sektorze cukrowniczym wywołanych przez wprowadzanie produktów do nowych państw członkowskich w celach spekulacyjnych.

               17

               Artykuł 6 ust. 3 akapit drugi tego rozporządzenia stanowi, że podmioty gospodarcze, których to dotyczy, są zobowiązane do usunięcia z rynku na własny koszt nadmiernych ilości cukru i izoglukozy stwierdzonych przez władze nowych państw członkowskich lub do wniesienia opłat, w przypadku gdy nie można przedstawić dowodu eliminacji tych ilości. W świetle tego przepisu wyrażenie „tego produktu” wymienione w art. 6 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia nr 60/2004 należy zatem rozumieć jako odnoszące się do cukru i do izoglukozy, będących dwoma produktami, o których mowa w art. 6 ust. 3 akapit drugi.

               18

               Zgodnie z przypomnianym w motywie 7 rozporządzenia nr 60/2004 celem eliminacji nadmiernych zapasów cukru, izoglukozy i innych produktów o znaczącej zawartości równoważnika cukru art. 6 ust. 3 akapit trzeci tego rozporządzenia przewiduje zastosowanie najwyższej należności celnej przywozowej stosowanej do cukru lub izoglukozy, ponieważ obydwa te terminy zdefiniowano w art. 4 rozporządzenia nr 60/2004. Zgodnie z tym przepisem termin „cukier” obejmuje poza cukrem w postaci stałej, objętym kodem CN 1701, syrop cukrowy (kody CN 1702 60 95, 1702 90 99 i 2106 90 59) i syrop inulinowy (kody CN 1702 60 80 i 1702 90 80). Z załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 256, s. 1) wynika zaś, że wśród tych produktów cukier biały podlega najwyższej stawce opłaty.

               19

               Należy w tym względzie zaznaczyć, że rozporządzenie nr 60/2004 odnosi się wyraźnie do cukru białego w celu obliczenia kwoty należnej, jeżeli w przypadku braku wyeliminowania nadwyżki cukru i izoglukozy do dnia 30 listopada 2005 r. nowe państwo członkowskie jest finansowo odpowiedzialne za eliminację tej nadwyżki. W takiej sytuacji art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 60/2004 przewiduje, że „nakłada się na nowe państwo członkowskie opłatę w wysokości równej ilości niewyeliminowanej z rynku, pomnożonej przez najwyższe refundacje wywozowe mające zastosowanie dla cukru białego objętego kodem CN 1701 99 10 w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 30 listopada 2005 r.”.

               20

               Wreszcie należy podkreślić, że wykładnia, której broni Cido Grupa, polegająca na domaganiu się zastosowania należności celnej przywozowej stosowanej do produktu nadwyżkowego, w niniejszym przypadku do syropu cukrowego, naruszałaby skuteczność rozporządzenia nr 60/2004. Ponieważ syrop cukrowy podlega stawce około 100 razy niższej od stawki dla cukru białego, opłata z tytułu nadmiernych zapasów nie osiągnęłaby zatem wystarczającego poziomu, aby zniechęcić do zachowań spekulacyjnych i nakłonić podmioty gospodarcze do eliminacji nadmiernych zapasów.

               21

               Artykuł 6 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia nr 60/2004 należy zatem interpretować w ten sposób, że stawką opłaty z tytułu nadmiernych zapasów syropu cukrowego jest stawka należności celnej przywozowej dla cukru białego powiększona o 1,21 EUR/100 kg.

               22

               W konsekwencji zarówno logika, jak i słuszność skłaniają do uznania, że podstawą wymiaru opłaty należnej z tytułu nadmiernych zapasów syropu cukrowego powinna być ilość cukru białego wchodząca w jego skład.

               23

               Biorąc pod uwagę całość powyższych rozważań, na zadane pytania należy odpowiedzieć, iż art. 6 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia nr 60/2004 należy interpretować w ten sposób, że podstawą wymiaru opłaty należnej z tytułu nadmiernych zapasów syropu cukrowego (kod CN 2106 90 59) jest ilość cukru białego (kod CN 1701 99 10) rzeczywiście występująca w tym produkcie, a stawką tej opłaty jest stawka należności celnej przywozowej dla cukru białego, powiększona o 1,21 EUR/100 kg.

         W przedmiocie kosztów

               24

               Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

               Z powyższych względów Trybunał (szósta izba) orzeka, co następuje:

                     Artykuł 6 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (WE) nr 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiającego środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1667/2005 z dnia 13 października 2005 r., należy interpretować w ten sposób, że podstawą wymiaru opłaty z tytułu nadmiernych zapasów syropu cukrowego (kod CN 2106 90 59) jest ilość cukru białego (kod CN 1701 99 10) rzeczywiście występująca w tym produkcie, a stawką tej opłaty jest stawka należności celnej przywozowej dla cukru białego, powiększona o 1,21 EUR/100 kg.

                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: łotewski.


title: Wyrok Sądu (piąta izba) z dnia 25 stycznia 2012 r. # Viaguara S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VIAGUARA - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy VIAGRA - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009. # Sprawa T-332/10.

text:
      Wyrok Sądu (piąta izba) z dnia 25 stycznia 2012 r. –
      Viaguara przeciwko OHIM – Pfizer (VIAGUARA)
      (sprawa T‑332/10)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VIAGUARA – Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy VIAGRA – Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009
      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego cieszącego się renomą znaku towarowego – Ochrona cieszącego się renomą wcześniejszego znaku towarowego rozszerzona na towary i usługi, które nie są podobne – Przesłanki – Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego (rozporządzenie Rady
         nr 207/2009, art. 8 ust. 5) (por. pkt 30, 42, 53, 79)

      Przedmiot

               Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 maja 2010 r. (sprawa R 946/2009‑1) dotyczącą postępowania w sprawie
                  sprzeciwu pomiędzy Pfizer Inc. a Viaguara S.A.

            Sentencja

                  1)

                  	Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  	Viaguara S.A. zostaje obciążona kosztami postępowania.


Wyrok Trybunału z dnia 2 lipca 1974 r. # Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawa 173-73.