title: Wykreślenie sprawy T-69/021

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/38

         Wykreślenie sprawy T-69/02 (1)

   (2004/C 217/69)

      (Język postępowania: hiszpański)

   Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2004 r. prezes Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-69/02: Organización de Productores de Tùnidos Congelados (OPTUC) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 118 z 18.5.2002 r.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 września 2005 r. w sprawie C-448/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/40/WE — Wzajemne uznawanie decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 8 września 2005 r.
   w sprawie C-448/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/40/WE - Wzajemne uznawanie decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2005/C 271/18)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-448/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 27 października 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. O'Reilly i A.-M. Rouchaud-Joët) przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (pełnomocnik: S. Schreiner), Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, J. N. Cunha Rodrigues i M. Ilešič (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 8 września 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich, za wyjątkiem art. 7 tejże dyrektywy, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2.

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               3.

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U C 314 z 18.12.2004.


title: Sprawa T-286/15: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2015 r. – KF/SATCEN

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/57

         Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2015 r. – KF/SATCEN
   (Sprawa T-286/15)
   (2015/C 302/73)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: KF (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Kunst)

      Strona pozwana: Centrum Satelitarne Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności/uchylenie decyzji komisji odwoławczej z dnia 26 stycznia 2015 r., doręczonej skarżącej w dniu 23 marca 2015 r., którą oddalono oba jej odwołania. Skarżąca powołuje się na brak zastosowania art. 28.6. regulaminu pracowniczego SATCEN (1), opierając się na art. 277 TFUE;

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji SATCEN z dnia 5 lipca 2013 r. oddalającej wniosek skarżącej o udzielenie pomocy;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji SATCEN z dnia 5 lipca 2013 r. o zawieszeniu skarżącej w obowiązkach służbowych oraz wszczęciu wobec niej postępowania dyscyplinarnego, ewentualnie zbadanie legalności tych decyzji w ramach żądania dotyczącego usunięcia skarżącej ze stanowiska;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji SATCEN z dnia 28 lutego 2014 r. o usunięciu skarżącej ze stanowiska;

               —

               zasądzenie od SATCEN na rzecz skarżącej odszkodowania za szkodę majątkową w wysokości równej wynagrodzeniu i innym świadczeniom należnym za okres, do końca którego miała trwać jej umowa o pracę, oraz zadośćuczynienia za doznane przez nią krzywdy, w kwocie wstępnie wycenionej przez skarżącą w oparciu o zasadę słuszności na 5 00  000 EUR;

               —

               obciążenie SATCEN kosztami postępowania wraz z odsetkami w wysokości 8 %.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Na poparcie żądania stwierdzenia nieważności decyzji komisji odwoławczej SATCEN z dnia 26 stycznia 2015 r. skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego i rzetelnego postępowania:

                           —

                           Komisja odwoławcza zignorowała większość okoliczności faktycznych i prawnych, na które powołała się skarżąca, i w minimalnym tylko zakresie zajęła się szeregiem naruszeń jej praw podstawowych.

               2.

               Na poparcie żądania stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji SATCEN z dnia 5 lipca 2013 r. o odmowie udzielenia pomocy na podstawie art. 2.6 regulaminu pracowniczego SATCEN, skarżąca podnosi dwa zarzuty:

                           —

                           Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia obowiązku udzielenia pomocy na podstawie art. 2.6 regulaminu pracowniczego SATCEN oraz praw skarżącej na gruncie art. 31 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”).

                           —

                           Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 12a regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej oraz praw skarżącej na gruncie art. 31 karty.

               3.

               Na poparcie żądania stwierdzenia nieważności decyzji SATCEN o zawieszeniu skarżącej w obowiązkach służbowych oraz wszczęciu wobec niej postępowania dyscyplinarnego, skarżąca podnosi trzy zarzuty:

                           —

                           Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia zasady bezstronności, prawa do dobrej administracji oraz nadużycia władzy.

                           —

                           Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa skarżącej do obrony, art. 1.1 i art. 2 załącznika IX do regulaminu pracowniczego SATCEN oraz nadużycia władzy.

                           —

                           Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasady domniemania niewinności.

               4.

               Na poparcie żądania stwierdzenia nieważności decyzji SATCEN z dnia 28 lutego 2014 r. o usunięciu skarżącej ze stanowiska skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                           —

                           Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa skarżącej do obrony, art. 10.1 załącznika IX do regulaminu pracowniczego SATCEN oraz prawa do dobrej administracji.

                           —

                           Zarzut drugi, dotyczący naruszenia zasady bezstronności.

                           —

                           Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasady prawdy materialnej w odniesieniu do okoliczności, na jakie powołał się organ powołujący, prawa do ujawnienia informacji pomocnych w udowodnieniu jej niewinności oraz zasady domniemania niewinności.

                           —

                           Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy. W sprawozdaniu dyrektora nie ma mowy o okolicznościach faktycznych, na które skarżyła się skarżąca. Przewodniczący komisji dyscyplinarnej błędnie odmówił zwrócenia się do dyrektora o wskazanie konkretnych zachowań, których miała dopuścić się skarżąca.

      (1)  Decyzja Rady 2009/747/WPZiB z dnia 14 września 2009 r. w sprawie Regulaminu pracowniczego Centrum Satelitarnego Unii Europejskiej (Dz.U. L 276, s. 1).


title: Sprawa T-286/17: Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2017 r. – Yanukovych/Rada

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/38

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2017 r. – Yanukovych/Rada
   (Sprawa T-286/17)
   (2017/C 231/47)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Oleksandr Viktorovych Yanukovych (Donieck, Ukraina) (przedstawiciel: T. Beazley, QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/381 z dnia 3 marca 2017 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2017, L 58, s. 34), w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/374 z dnia 3 marca 2017 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2017, L 58, s. 1), w zakresie, w jakim rozporządzenie to dotyczy skarżącego;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym skarżący twierdzi, że Rada nie dysponowała odpowiednią podstawą prawną w celu przyjęcia zaskarżonych aktów.

                           —

                           Zaskarżona decyzja nie spełniała warunków do tego, aby Rada mogła oprzeć się na art. 29 TUE.

                           —

                           Nie zostały spełnione warunki do tego, aby móc powołać się na art. 215 TFUE, ponieważ nie istniała żadna ważna decyzja przyjęta na mocy tytułu V rozdział 2 TUE.

                           —

                           Nie istniało wystarczające powiązanie, aby móc powołać się przeciwko skarżącemu na art. 215 TFUE.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący nadużycia władzy przez Radę.

                           —

                           Rzeczywisty cel, do osiągniecia którego Rada dążyła poprzez wdrożenie zaskarżonych aktów, polegał zasadniczo na próbie zyskania przychylności obecnego reżimu na Ukrainie (tak aby Ukraina nawiązała ściślejsze relacje z Unią), i nie odpowiadał celom lub uzasadnieniom wymienionym w zaskarżonych aktach.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący nieprzestrzegania przez Radę obowiązku uzasadnienia.

                           —

                           „Powody” przyjęte w zaskarżonych aktach w celu umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie (poza tym, że są błędne) są czysto formalne, niewłaściwe i niedostatecznie sprecyzowane.

               4.

               Zarzut czwarty, w którym skarżący twierdzi, że w rozpatrywanym okresie nie spełniał kryteriów koniecznych do umieszczenia jego nazwiska w wykazie.

               5.

               Zarzut piąty, w którym skarżący twierdzi, że Rada popełniła oczywiste błędy w ocenie poprzez zastosowanie wobec niego podważanych środków. Poprzez ponowne umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazie, pomimo wyraźnych rozbieżności pomiędzy „powodami” a odpowiednimi kryteriami dotyczącymi umieszczenia w wykazie, Rada popełniła oczywisty błąd.

               6.

               Zarzut szósty, w którym skarżący twierdzi, że naruszono jego prawo do obrony oraz odmówiono mu skutecznej ochrony sądowej. Między innymi Rada nie skonsultowała się w odpowiedni sposób ze skarżącym przed ponownym umieszczeniem jego nazwiska w wykazie, a skarżącemu nie umożliwiono w sposób prawidłowy lub słuszny sprostowania błędów lub przedstawienia informacji dotyczących jego sytuacji osobistej.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia prawa własności skarżącego na mocy art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ w szczególności środki ograniczające stanowią nieuzasadnione i nieproporcjonalne ograniczenie tego prawa.


title: Sprawa F-4/07: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2007 r. — Skoulidi przeciwko Komisji

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/44

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2007 r. — Skoulidi przeciwko Komisji
   (Sprawa F-4/07)
   (2007/C 56/83)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Eleni-Eleftheria Skoulidi (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: G. Vandersanden)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               zasądzenie zadośćuczynienia na rzecz skarżącej za krzywdę doznaną w związku z decyzją organu powołującego z dnia 28 marca 2006 r. odmawiającą zgody na skorzystanie z umowy o wymianie personelu zawartej pomiędzy Komisją a rządem greckim;

               —

               oszacowanie krzywdy ex aequo et bono na 200 000 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, po zakończeniu jej ośmiomiesięcznego okresu oddelegowania do greckiego ministerstwa edukacji narodowej i spraw wyznaniowych, zwróciła się z wnioskiem o umożliwienie jej skorzystania z systemu wymiany urzędników pomiędzy Komisją a państwami członkowskimi celem zakończenia zadań przydzielonych jej podczas okresu oddelegowania. Po tym jak skarżąca otrzymała zgodę wielu służb Komisji oraz rządu greckiego, jej własna instytucja odmówiła jej takiej zgody, uzasadniając to tym, że wymiana byłaby sprzeczna z uregulowaniami dotyczącymi oddelegowania.
   W swojej skardze skarżąca podnosi, że Komisja dopuściła się kilku błędów, a konkretnie:

               —

               uchybiła obowiązkowi dochowania staranności, spoczywającego na każdej administracji;

               —

               nie przestrzegała zobowiązań wynikających z umowy o wymianie, którą sama zawarła z rządem greckim; naruszyła w ten sposób uzasadnione oczekiwania skarżącej oraz ogólny interes wspólnotowy;

               —

               była winna formułowaniu niewłaściwych uwag pod adresem skarżącej;

               —

               potraktowała skarżącą w sposób dyskryminujący w porównaniu z innymi urzędnikami, którzy byli oddelegowani do administracji krajowych na dłuższy okres.


title: Sprawa T-662/13: Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2015 r. – dm-drogerie markt/OHIM – Diseños Mireia (M) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego M — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy dm — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak podobieństwa oznaczeń — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/22

         Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2015 r. – dm-drogerie markt/OHIM – Diseños Mireia (M)
   (Sprawa T-662/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego M - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy dm - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak podobieństwa oznaczeń - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 262/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: dm-drogerie markt GmbH & Co. KG (Karlsruhe, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Bludovsky i C. Mellein)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Diseños Mireia, SL (Barcelona, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 września 2013 r. (sprawa R 911/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między dm-drogerie markt GmbH & Co. KG a Diseños Mireia, SL.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               dm-drogerie markt GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 61 z 1.3.2014.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  20 października 2005 r.  w sprawie C-264/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 92/50/EWG — Procedura udzielania zamówień publicznych na usługi — Swoboda świadczenia usług — Pełnomocnictwo do pełnienia funkcji inwestora zastępczego — Osoby, którym można powierzyć pełnienie funkcji inwestora zastępczego — Zamknięty katalog osób prawnych prawa francuskiego)

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 20 października 2005 r.
   w sprawie C-264/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 92/50/EWG - Procedura udzielania zamówień publicznych na usługi - Swoboda świadczenia usług - Pełnomocnictwo do pełnienia funkcji inwestora zastępczego - Osoby, którym można powierzyć pełnienie funkcji inwestora zastępczego - Zamknięty katalog osób prawnych prawa francuskiego)
   (2005/C 315/04)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-264/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 17 czerwca 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich, pełnomocnicy B. Stromsky, K. Wiedner i F. Simonetti przeciwko Republice Francuskiej, pełnomocnicy G. de Bergues oraz D. Petrausch, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas (sprawozdawca), prezes izby, J. Malenovský, J.-P. Puissochet, A. Borg Barthet i U. Lõhmus, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 20 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Zastrzegając w art. 4 ustawy nr 85-704 z dnia 12 lipca 1985 r. o zarządzaniu publicznymi przedsięwzięciami budowlanymi oraz o stosunku, w jakim pozostaje ono do prywatnego kierowania budową, zmienionej ustawą nr 96-987 z dnia 14 listopada 1996 r. o realizacji paktu odnowy miejskiej, pełnienie funkcji inwestora zastępczego dla zamkniętego kręgu osób prawnych prawa francuskiego, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, zmienionej dyrektywą 97/52/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1997 r., oraz na mocy art. 49 WE.

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.08.2003


               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/2

         Listy służące ustaleniu składów orzekających wielkiej izby oraz drugiej, trzeciej, szóstej i siódmej izby
   (2007/C 69/04)
   Podczas posiedzenia w dniu 16 stycznia 2007 r. Trybunał sporządził listę sędziów, o której mowa w art. 11b § 2 regulaminu, do celów ustalenia składu wielkiej izby w sposób następujący:

               R. Schintgen

               C. Toader

               A. Tizzano

               A. Arabadjiev

               J. N. Cunha Rodrigues

               T. von Danwitz

               R. Silva de Lapuerta

               J.-C. Bonichot

               K. Schiemann

               P. Lindh

               J. Makarczyk

               L. Bay Larsen

               P. Kūris

               A. Ó Caoimh

               E. Juhász

               E. Levits

               G. Arestis

               U. Lõhmus

               A. Borg Barthet

               J. Klučka

               M. Ilešič

               J. Malenovský

         Podczas posiedzenia w dniu 16 stycznia 2007 r. Trybunał sporządził listy sędziów, o których mowa w art. 11c § 2 akapit pierwszy regulaminu, do celów ustalenia składu drugiej i trzeciej izby w sposób następujący:
   Druga izba

               K. Schiemann

               C. Toader

               J. Makarczyk

               J.-C. Bonichot

               P. Kūris

               L. Bay Larsen

         Trzecia izba

               J. N. Cunha Rodrigues

               A. Arabadjiev

               J. Klučka

               P. Lindh

               U. Lõhmus

               A. O'Caoimh

         Podczas posiedzenia w dniu 16 stycznia 2007 r. Trybunał sporządził listy sędziów, o których mowa w art. 11c § 2 akapit drugi regulaminu, do celów ustalenia składu szóstej i siódmej izby w sposób następujący:
   Szósta izba

               K. Schiemann

               J. Makarczyk

               L. Bay Larsen

               J.-C. Bonichot

               C. Toader

         Siódma izba

               J. N. Cunha Rodrigues

               U. Lõhmus

               A. O'Caoimh

               P. Lindh

               A. Arabadjiev


title: Sprawa C-427/04: Skarga wniesiona dnia 5 października 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/24

         Skarga wniesiona dnia 5 października 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-427/04)
   (2005/C 6/45)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 5 października 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Woutera Wilsa i Georgesa Zavvosa, członków Służby Prawnej Komisji, przeciwko Republice Greckiej.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy 2001/16/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych, poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania tej dyrektywy, a w każdym razie poprzez brak powiadomienia Komisji o tych przepisach.

               2)

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2001/16/WE upłynął dnia 20 kwietnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 110 z dnia 20 kwietnia 2001, str. 1.


title: Sprawa C-78/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 lutego 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Rouen — Francja) — Marc Berel i in. przeciwko Administration des douanes de Rouen, Receveur principal des douanes du Havre, Administration des douanes du Havre (Wspólnotowy kodeks celny — Artykuły 213, 233 i 239 — Odpowiedzialność solidarna wielu dłużników za ten sam dług celny — Umorzenie należności celnych przywozowych — Wygaśnięcie długu celnego — Możliwość współdłużnika solidarnego powołania się na umorzenie przyznane innemu współdłużnikowi — Brak)

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 lutego 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Rouen — Francja) — Marc Berel i in. przeciwko Administration des douanes de Rouen, Receveur principal des douanes du Havre, Administration des douanes du Havre
   (Sprawa C-78/10) (1)

   (Wspólnotowy kodeks celny - Artykuły 213, 233 i 239 - Odpowiedzialność solidarna wielu dłużników za ten sam dług celny - Umorzenie należności celnych przywozowych - Wygaśnięcie długu celnego - Możliwość współdłużnika solidarnego powołania się na umorzenie przyznane innemu współdłużnikowi - Brak)
   2011/C 103/14
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour d’appel de Rouen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strony skarżące: Marc Berel, działający jako pełnomocnik Société Port Angot Développement, Emmanuel Hess, działający jako zarządca sądowy Société Port Angot Développement, Rijn Schelde Mondia France SA, Receveur principal des douanes de Rouen Port, Administration des douanes — Havre Port, Société Port Angot Développement, następczyni prawna Manutention de Produits Chimiques et Miniers Maprochim SAS, Asia Pulp & Paper France EURL

      Strony pozwane: Administration des douanes de Rouen, Receveur principal des douanes du Havre, Administration des douanes du Havre

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour d’appel de Rouen — Interpretacja art. 213, 233 i 239 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) — Umorzenie ceł przywozowych — Możliwość powołania się przez współdłużnika na solidarny charakter zobowiązań celnych w celu skorzystania z umorzenia ceł przywozowych przyznanego wcześniej innemu współdłużnikowi

      Sentencja

   Artykuły 213, 233 i 239 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 82/97 z dnia 19 grudnia 1996 r. powinny być interpretowane w ten sposób, że w kontekście solidarnej odpowiedzialności za dług celny w rozumieniu art. 213, taki jak dług będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, przepisy te stoją na przeszkodzie zastosowaniu zasady prawa krajowego, z której wynika, że na częściowe umorzenie należności celnych przyznane jednemu ze współdłużników na podstawie wskazanego art. 239 mogą się powołać wszyscy pozostali współdłużnicy w ten sposób, że wygaśnięcie długu przewidziane w art. 233 akapit pierwszy lit. b) kodeksu celnego dotyczy długu jako takiego i w związku z tym zwalnia wszystkich współdłużników solidarnych z obowiązku zapłaty do wysokości kwoty udzielonego umorzenia.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa T-27/16: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2016 r. – Zjednoczone Królestwo/Komisja

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/31

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2016 r. – Zjednoczone Królestwo/Komisja
   (Sprawa T-27/16)
   (2016/C 111/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: J. Kraehling, pełnomocnik, oraz S. Lee i M. Gray, Barristers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności części art. 1 decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej (UE) 2015/2098 z dnia 13 listopada 2015 r. (1), w którym uznano między innymi, że część wydatków rolniczych dotycząca obliczenia zadeklarowanej przez Zjednoczone Królestwo wartości wprowadzonej na rynek produkcji została dokonana w sposób niezgodny z prawem Unii i nie może być finansowana przez EFRG i EFRROW, co wymaga usunięcia pięciu pozycji (ostatniej pozycji na s. 42 i pierwszych czterech pozycji na s. 43) w załączniku do tej decyzji, a tym samym dokonania korekty finansowej w łącznej wysokości 1 849 194 EUR; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez Zjednoczone Królestwo.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               W zarzucie pierwszym strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła prawo, dokonując interpretacji wymogu, zgodnie z którym przy obliczaniu wartości produkcji wprowadzonej na rynek przez organizacje producentów w celu ustalenia pułapu pomocy państwo członkowskie może uwzględnić produkcję plantatorów, którzy przystąpili do danej organizacji. Tym samym Komisja nie uwzględniła jasnych przepisów, po pierwsze, art. 3 ust. 1 i art. 3 ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 1433/2003 (2), a po drugie, art. 52 ust. 1 i art. 52 ust. 2 rozporządzenia Komisji nr 1580/2007 (3).

               2.

               W zarzucie drugim strona skarżąca utrzymuje, że dokonując wykładni wartości produkcji plantatorów, którzy przyłączyli się do organizacji, Komisja naruszyła zasady legalności i pewności prawa, które mają istotne znaczenie zwłaszcza wtedy, gdy dany środek wywołuje konsekwencje finansowe lub prowadzi do nałożenia sankcji.

      (1)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2015/2098 z dnia 13 listopada 2015 r. wyłączająca z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowana jako dokument nr C(2015) 7716] (Dz.U. L 303, s. 35).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1433/2003 z dnia 11 sierpnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do funduszy operacyjnych, programów operacyjnych i pomocy finansowej (Dz.U. L 2033, s. 25).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw (Dz.U. L 350, s. 1).


title: Sprawa C-512/09: Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/25

         Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-512/09)
   2010/C 37/31
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: Iro Dimitriou i A. Margelis)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Grecka uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 26 ust. 1 dyrektywy 2006/66/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów oraz uchylającej dyrektywę 91/157/EWG, nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do tej dyrektywy bądź w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji.

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2006/66/WE do prawa krajowego upłynął w dniu 26 września 2008 r.

      (1)  Dz.U. L 266 z 26.9.2006, s. 1.


title: Sprawa T-275/09: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2009 r. — Sepracor Pharmaceuticals (Ireland) przeciwko Komisji

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/38

         Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2009 r. — Sepracor Pharmaceuticals (Ireland) przeciwko Komisji
   (Sprawa T-275/09)
   2009/C 220/81
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sepracor Pharmaceuticals (Ireland) Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: I. Dodds-Smith, Solicitor, D. Anderson, QC i J. Stratford, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach niniejszej skargi skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 230 WE, decyzji Komisji, na mocy której ta ostatnia, potwierdzając opinię Komitetu ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi Europejskiej Agencji Leków (EMEA), wydała pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu skarżącej o nazwie „Lunivia”, lecz uznała, że zawarty w nim „eszopiklon” nie jest nową substancją aktywną w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 726/2004 (1).
   Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi dwa zarzuty.
   Po pierwsze, skarżąca twierdzi, że pozwana nie zastosowała właściwych kryteriów prawnych w celu wskazania nowej substancji aktywnej, przez co naruszyła przepisy, a konkretnie art. 10 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/83 (2) oraz załącznik I, Część 2, sekcja trzecia, do niej, jak również obowiązujące wytyczne, takie jak Informacje dla wnioskodawców (w szczególności części 2A i 3). Skarżąca twierdzi również, że przyjęte przez pozwaną w zaskarżonej decyzji stanowisko co do przesłanki, jaką powinna spełniać substancja aktywna, aby zostać zakwalifikowana jako nowa, narusza przedmiot i cel przepisów, które opierają się nie na pojęciu „wartości dodanej” lub porównawczej skuteczności, lecz na obiektywnych standardach jakości, bezpieczeństwa i skuteczności.
   Po drugie, zdaniem skarżącej pozwana naruszyła jej podstawowe prawa proceduralne, ponieważ EMEA otrzymała i uwzględniła oświadczenia podmiotu trzeciego bez poinformowania skarżącej o ich istnieniu i dania możliwości ustosunkowania się do nich.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. L 136, s. 1).

      (2)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi
   (Dz.U. L 311, s. 67).


title: Sprawa C-83/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 10 grudnia 2008 r. w sprawie T-388/02 Kronoply GmbH & Co. KG i Kronotex GmbH & Co. KG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, popieranej przez Zellstoff Stendal GmbH, Republikę Federalną Niemiec i Land Sachsen-Anhalt, wniesione w dniu 25 lutego 2009 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/15

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 10 grudnia 2008 r. w sprawie T-388/02 Kronoply GmbH & Co. KG i Kronotex GmbH & Co. KG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, popieranej przez Zellstoff Stendal GmbH, Republikę Federalną Niemiec i Land Sachsen-Anhalt, wniesione w dniu 25 lutego 2009 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-83/09 P)
   2009/C 102/25
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Gross i V. Kreuschitz, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Kronoply GmbH & Co. KG, Kronotex GmbH & Co. KG, Zellstoff Stendal GmbH, Republika Federalna Niemiec i Land Sachsen-Anhalt

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim uznano w nim za dopuszczalną wniesioną przez Kronoply GmbH & Co. KG i Kronotex GmbH & Co. KG skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 czerwca 2002 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec pomocy przyznanej Stendahl GmbH przez Niemcy na budowę fabryki celulozy;

               —

               odrzucenie jako niedopuszczalnej skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez Kronoply GmbH & Co. KG i Kronotex GmbH & Co. KG na sporne działanie;

               —

               obciążenie Kronoply GmbH & Co. KG i Kronotex GmbH & Co. KG kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem Komisji wywiedzenie na rzecz zainteresowanych stron w rozumieniu art. 88 ust. 2 WE prawa do wniesienia skargi na decyzje w sprawie pomocy narusza wymogi ustanowione w art. 230 akapit czwarty WE w odniesieniu do dopuszczalności skarg. W jej opinii zainteresowanym stronom, które nie są stronami postępowania w sprawie pomocy, nie przysługują żadne własne prawa strony, których mogłyby dochodzić w drodze skargi. Zamiast tego w celu ustalenia, czy decyzja dotyczy indywidualnie danej osoby, należy zastosować formułę przyjętą przez Trybunał w wyroku w sprawie Plaumann. To, czy decyzja dotyczy indywidualnie danej osoby, może zatem – zdaniem Komisji – wynikać jedynie z gospodarczych skutków pomocy dla skarżącego.
   Komisja twierdzi ponadto, że w zaskarżonym wyroku doszło do niedopuszczalnego nadania innej treści żądaniom, które zostały przedstawione w skardze. Zdaniem Komisji Sąd zbadał merytoryczne argumenty skarżącego, które przedstawił on w odniesieniu do innych aspektów aniżeli ochrona jego rzekomych praw procesowych, chociaż skarga była dopuszczalna wyłącznie w celu ochrony rzekomych praw procesowych.
   Komisja utrzymuje wreszcie, że zaskarżony wyrok prowadzi do wprowadzenia nieznanej prawu wspólnotowemu skargi powszechnej na decyzje w sprawie pomocy.


title: Sprawa T-595/13: Wyrok Sądu z dnia 4 grudnia 2014 r. – BSH przeciwko OHIM – LG Electronics (compressor technology) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego compressor technology — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe KOMPRESSOR — Względna podstawa odmowy rejestracji — Częściowa odmowa rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/27

         Wyrok Sądu z dnia 4 grudnia 2014 r. – BSH przeciwko OHIM – LG Electronics (compressor technology)
   (Sprawa T-595/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego compressor technology - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe KOMPRESSOR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Częściowa odmowa rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 026/33)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Biagosch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: M. Fischer i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: LG Electronics, Inc. (Seul, Korea Południowa)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 września 2013 r. (sprawa R 1176/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między LG Electronics, Inc. a BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 39 z 8.2.2014.


title: Sprawa C-521/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 1 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/32

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 1 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-521/08) (1)

   2009/C 282/58

      Język postępowania: angielski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 32 z 7.2.2009.


title: Sprawa T-87/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 października 2006 r. — Arranz Benitez przeciwko Parlamentowi (Urzędnicy — Wynagrodzenie — Rzeczywisty podział kosztów utrzymania dzieci w następstwie rozwodu dwojga urzędników — Uwzględnienie dla celów obliczenia ulgi podatkowej)

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/12

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 października 2006 r. — Arranz Benitez przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-87/04) (1)

   (Urzędnicy - Wynagrodzenie - Rzeczywisty podział kosztów utrzymania dzieci w następstwie rozwodu dwojga urzędników - Uwzględnienie dla celów obliczenia ulgi podatkowej)
   (2006/C 310/21)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Milagros Irène Arranz Benitez (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Mustapha-Pascha et L. Knudsen, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji Parlamentu z dnia 15 kwietnia 2003 r. w części zmieniającej z dniem 1 maja 2003 r. uprawnienie skarżącej do ulgi podatkowej z tytułu posiadania dzieci na utrzymaniu.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Każda ze stron ponosi swoje własne koszty

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.04.2004.


title: Sprawa T-237/13: Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2014 r. – SCA Tissue France przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środowisko — Dyrektywa 94/62/WE — Opakowania i odpady opakowaniowe — Dyrektywa 2013/2/UE — Rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/56

         Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2014 r. – SCA Tissue France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-237/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko - Dyrektywa 94/62/WE - Opakowania i odpady opakowaniowe - Dyrektywa 2013/2/UE - Rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   2014/C 315/95
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: SCA Tissue France (Bois-Colombes, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.M. Leprêtre i N. Chahid-Nouraï)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i J.F. Brakeland, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności dyrektywy Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniającej załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz.U. L 37, s. 10 ) w zakresie, w jakim Komisja umieszcza rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał, z wyjątkiem rolek, tub i cylindrów będących częścią urządzeń produkcyjnych i nieużywanych do prezentacji produktów w opakowaniach detalicznych, w wykazie przykładów produktów ilustrujących zastosowanie kryteriów wyjaśniających pojęcie „opakowania”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               SCA Tissue France zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 grudnia 2004 r. w sprawie T-261/03 Euro Style '94 Srl przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wniosek o rejestrację graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny „GLOVE” — Międzynarodowe i krajowe graficzne i słowne znaki towarowe „GLOBE” — Względna podstawa odmowy rejestracji — Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 — Skarga w sposób oczywisty pozbawiona jakichkolwiek podstaw prawnych)

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/15

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 10 grudnia 2004 r.
   w sprawie T-261/03 Euro Style '94 Srl przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wniosek o rejestrację graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny „GLOVE” - Międzynarodowe i krajowe graficzne i słowne znaki towarowe „GLOBE” - Względna podstawa odmowy rejestracji - Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 - Skarga w sposób oczywisty pozbawiona jakichkolwiek podstaw prawnych)
   (2005/C 69/30)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-261/03 Euro Style '94 z siedzibą w Baretta (Włochy), reprezentowana przez adwokata G. Picę, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: J. Laporta Insa i A. Folliard-Monguiral), w której stroną przeciwną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM była RCN-Companhia de Importaçao e Esportaçao de Texteis, LDA, z siedzibą w Oeiras (Portugalia), mającej za przedmiot skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 maja 2003 r. (R 67/2001-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między RCN-Companhia de Importaçao e Esportaçao de Texteis a Eurostyle '94 Srl, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, N. J. Forwood i S. S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 10 grudnia 2004 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje oddalona.

               2

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 264 z 1.11.2003


title: Sprawa C-458/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 19 sierpnia 2013 r. — Andreas Grund jako syndyk masy upadłości SR-Tronic GmbH i in. przeciwko Nintendo Co. Ltd i Nintendo of America Inc.

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/43

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 19 sierpnia 2013 r. — Andreas Grund jako syndyk masy upadłości SR-Tronic GmbH i in. przeciwko Nintendo Co. Ltd i Nintendo of America Inc.
   (Sprawa C-458/13)
   2013/C 344/74
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę rewizyjną: Andreas Grund jako syndyk masy upadłości SR-Tronic GmbH, Jürgen Reiser i Dirk Seidler

      Druga strona postępowania: Nintendo Co. Ltd i Nintendo of America Inc.

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/29/WE (1) stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu transponującego do prawa krajowego art. 6 ust. 2 dyrektywy 2001/29/WE (w niniejszej sprawie § 95a ust. 3 UrhG [Gesetz über Urheberrecht und verwandte Schutzrechte (ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych)], jeśli przedmiotowy środek technologiczny chroni jednocześnie nie tylko utwory albo inne przedmioty objęte ochroną, ale także programy komputerowe?

      (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, Dz.U. L 167, s. 10.


title: Sprawa C-539/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana (Włochy) w dniu 21 października 2011 r. — Ottica New Line di Accardi Vincenzo przeciwko Comune di Campobello di Mazara

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana (Włochy) w dniu 21 października 2011 r. — Ottica New Line di Accardi Vincenzo przeciwko Comune di Campobello di Mazara
   (Sprawa C-539/11)
   2011/C 370/33
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ottica New Line di Accardi Vincenzo

      Strona pozwana: Comune di Campobello di Ma zara

      Pozostali uczestnicy: Fotottica Media Vision di Luppino Natale Fabrizio e c. s.n.c.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo Unii Europejskiej dotyczące swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług należy interpretować w ten sposób, że odpowiadają nadrzędnemu interesowi publicznemu związanemu z wymogiem ochrony zdrowia ludzi przepisy krajowe, w niniejszym przypadku art. 1 ustawy autonomicznego regionu sycylijskiego nr 12 z 2004 r., które uzależniają tworzenie zakładów optycznych na terytorium państwa członkowskiego (w niniejszym przypadku na części tego terytorium) od ograniczeń związanych z gęstością zaludnienia i odległością między zakładami, które teoretycznie stanowią naruszenie wyżej wymienionych podstawowych swobód;

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy w świetle prawa Unii Europejskiej ograniczenie związane z gęstością zaludnienia (jeden zakład na osiem tysięcy mieszkańców) oraz ograniczenie związane z odległością (trzysta metrów między poszczególnymi zakładami), wprowadzone na mocy ustawy autonomicznego regionu sycylijskiego nr 12 z 2004 r., dotyczące tworzenia zakładów optycznych na terytorium regionu, należy uznać za właściwe do osiągnięcia celu związanego z wyżej wymienionym nadrzędnym interesem publicznym;

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie zawarte w punkcie 1), czy w świetle prawa Unii Europejskiej ograniczenie związane z gęstością zaludnienia (jeden zakład na osiem tysięcy mieszkańców) oraz ograniczenie związane z odległością (trzysta metrów między poszczególnymi zakładami), wprowadzone na mocy ustawy autonomicznego regionu sycylijskiego nr 12 z 2004 r., dotyczące tworzenia zakładów optycznych na terytorium regionu, są proporcjonalne, to znaczy nie są nadmierne w stosunku do założonego celu związanego z wyżej wymienionym nadrzędnym interesem publicznym.


title: Sprawa C-111/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Udine (Włochy) w dniu 24 lutego 2016 r. – postępowanie karne przeciwko Giorgio Fidenato i in.

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Udine (Włochy) w dniu 24 lutego 2016 r. – postępowanie karne przeciwko Giorgio Fidenato i in.
   (Sprawa C-111/16)
   (2016/C 191/10)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Udine

      Postępowanie karne przeciwko

   Giorgio Fidenato, Leandro Taboga i Luciano Taboga

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z art. 54 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002 (1) Komisja jest zobowiązana, w sytuacji gdy zwróci się do niej o to państwo członkowskie, przyjąć środki nadzwyczajne w rozumieniu art. 53 rozporządzenia nr 178/2002, nawet jeśli uznaje, że w odniesieniu do określonych produktów żywnościowych lub pasz nie występuje istotne i oczywiste ryzyko dla zdrowia ludzi, zwierząt lub środowiska naturalnego?

               2)

               W sytuacji gdy Komisja powiadomi państwo członkowskie, które zwróciło się do niej, o przeprowadzonej ocenie, która jest sprzeczna z wnioskami tego państwa i która teoretycznie wyklucza konieczność przyjęcia nadzwyczajnych środków oraz nie przyjmie z tego powodu środków nadzwyczajnych w rozumieniu art. 34 rozporządzenia nr 1829/2003 (2), o których wprowadzenie zwróciło się do niej to państwo członkowskie, to czy państwo to może zgodnie z art. 53 rozporządzenia nr 178/2002 przyjąć tymczasowe środki nadzwyczajne?

               3)

               Czy względy odnoszące się do zasady ostrożności, niezwiązane z istotnym i oczywistym ryzykiem dla zdrowia ludzi, zwierząt lub środowiska naturalnego w odniesieniu do stosowania produktów żywnościowych i pasz mogą uzasadnić przyjęcie tymczasowych środków nadzwyczajnych przez państwo członkowskie w rozumieniu art. 34 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003?

               4)

               W sytuacji gdy jest jasne i oczywiste, że Komisja Europejska uznała, że nie są spełnione materialne przesłanki niezbędne do przyjęcia nadzwyczajnych środków w odniesieniu do produktów żywnościowych lub pasz, co zostało następnie potwierdzone w opinii naukowej EFSA i po przekazaniu następnie tych wniosków na piśmie państwu członkowskiemu, które zwróciło się do niej, czy państwo członkowskie może utrzymać w mocy przyjęte tymczasowe środki nadzwyczajne lub przedłużyć obowiązywanie takich tymczasowych środków nadzwyczajnych po upływie okresu, na jaki zostały wprowadzone?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Dz.U. L 268, s. 1).


title: Sprawa C-226/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 25 marca 2015 r. w sprawie T-378/13, APAL i Star Fruit/OHIM, wniesione w dniu 18 maja 2015 r. przez Apple and Pear Australia Ltd, Star Fruits Diffusion

text:
               3.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 254/7

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 25 marca 2015 r. w sprawie T-378/13, APAL i Star Fruit/OHIM, wniesione w dniu 18 maja 2015 r. przez Apple and Pear Australia Ltd, Star Fruits Diffusion
   (Sprawa C-226/15 P)
   (2015/C 254/10)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona wnosząca odwołanie: Apple and Pear Australia Ltd, Star Fruits Diffusion (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i P. Péters)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej wydanego w dniu 25 marca 2015 r. w sprawie T-378/13, EU:T:2015:186 w zakresie, w jakim oddalono w nim skargę wnoszących odwołanie mającą na celu, tytułem żądania głównego, zmianę decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 maja 2013 r. wydaną w sprawie R 1215/2011-4;

               —

               zmiana decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 maja 2013 r. wydanej w sprawie R 1215/2011-4 poprzez uznanie odwołania wniesionego przez wnoszące odwołanie do tej Izby Odwoławczej za zasadne i w konsekwencji uwzględnienie sprzeciwu wnoszących odwołanie wobec rejestracji zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego ENGLISH PINK nr 8610768;

               —

               obciążenie Urzędu wszystkimi kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszące odwołanie w postępowaniu odwoławczym i w postępowaniu przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszące odwołanie podnoszą następujące zarzuty:
   po pierwsze, wnoszące odwołanie uważają, że zarówno Sąd, jak i Izba Odwoławcza naruszyli ogólną zasadę powagi rzeczy osądzonej między tymi samymi stronami przez sąd orzekający w sprawach wspólnotowych znaków towarowych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1), a także ogólne zasady pewności prawa, dobrej administracji i ochrony uzasadnionych oczekiwań;
   po drugie, wnoszące odwołanie zarzucają Sądowi naruszenie art. 65 ust. 3 tego rozporządzenia poprzez niedokonanie zmiany decyzji Urzędu;
   wreszcie, wnoszące odwołanie uważają, że Trybunał powinien zastosować art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału, ponieważ stan postępowania pozwala na wydanie orzeczenia w sprawie.

      (1)  Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa T-242/12: Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2015 r. – SNCF/Komisja (Pomoc państwa — Pomoc wdrożona przez Francję na rzecz Sernam SCS — Pomoc na rzecz dokapitalizowania i restrukturyzacji, gwarancje i zrzeczenie się przez SNCF wierzytelności na rzecz Sernam — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Wykorzystanie pomocy niezgodne z jej przeznaczeniem — Odzyskanie — Ciągłość działalności gospodarczej — Kryterium inwestora prywatnego)

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/13

         Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2015 r. – SNCF/Komisja
   (Sprawa T-242/12) (1)

   ((Pomoc państwa - Pomoc wdrożona przez Francję na rzecz Sernam SCS - Pomoc na rzecz dokapitalizowania i restrukturyzacji, gwarancje i zrzeczenie się przez SNCF wierzytelności na rzecz Sernam - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Wykorzystanie pomocy niezgodne z jej przeznaczeniem - Odzyskanie - Ciągłość działalności gospodarczej - Kryterium inwestora prywatnego))
   (2016/C 059/12)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Société nationale des chemins de fer français (SNCF) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Beurier, O. Billard i V. Landes)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo D. Colas i J. Gstalter, następnie D. Colas i J. Rossi a wreszcie D. Colas i J. Bousin, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Mory SA, w likwidacji (Pantin, Francja) i Mory Team, w likwidacji (Pantin) (przedstawiciele: adwokaci B. Vatier i F. Loubières)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2012/398/UE z dnia 9 marca 2012 r. dotyczącej pomocy państwa SA. 12522 (C 37/08) – Francja – Zastosowanie decyzji „Sernam 2” (Dz.U. L 195, s. 19).

      Sentencja

               1)

               Skarga Société nationale des chemins de fer français (SNCF) zostaje oddalona.

               2)

               SNCF pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Francuska pokrywa własne koszty.

               4)

               Mory i Mory Team pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 273 z 8.9.2012.


title: Sprawa T-392/12: Postanowienie Sądu z dnia 26 lutego 2015 r. – Lavazza/OHIM – Commercialunione prima (LAVAZZA A MODO MIO) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postepowania)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/48

         Postanowienie Sądu z dnia 26 lutego 2015 r. – Lavazza/OHIM – Commercialunione prima (LAVAZZA A MODO MIO)
   (Sprawa T-392/12) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postepowania))
   (2015/C 138/63)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Lavazza SpA (Turyn, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Vanzetti, M. Ricolfi, G. Sironi et C. Mezzetti)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciele: początkowo F. Mattina, następnie F. Mattina i N. Bambara i na koniec N. Bambara i P. Bullock, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Commercialunione Prima Srl (Bresso, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Celona i B. Dosi)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 czerwca 2012 r. (sprawa R 124/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Commercialunione Prima Srl a Luigi Lavazza SpA.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i interwenient pokrywają własne koszty oraz, każdy z nich, połowę kosztów strony pozwanej.

      (1)  Dz.U. C 331 z 27.10.2012.


title: Sprawa C-55/10 P: Odwołanie wniesione w dniu 2 lutego 2010 r. przez Agencję Wydawniczą Technopol sp. z o.o. od wyroku Sądu z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych T-200/07 do T-202/07, Agencja Wydawnicza Technopol/OHMI (222)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/18

         Odwołanie wniesione w dniu 2 lutego 2010 r. przez Agencję Wydawniczą Technopol sp. z o.o. od wyroku Sądu z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych T-200/07 do T-202/07, Agencja Wydawnicza Technopol/OHMI (222)
   (Sprawa C-55/10 P)
   2010/C 113/28
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. (Przedstawiciel: D. Rzążewska, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

               —

               unieważnienie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009r. w sprawach połączonych od T-200/07 do T-202/07;

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd;

               —

               obciążenie Urzędu kosztami postępowania przed Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca zarzuca Sądowi Pierwszej Instancji naruszenie Artykuł 7 (1) (c) RWZT (1) przez zastosowanie błędnych kryteriów prawnych przy ustaleniu, że znaki towarowe należące do skarżącej nie nadają się do rejestracji.
   Skarżąca ponadto zarzuca Sądowi Pierwszej Instancji naruszenie Artykułu 7 (1) (c) RWZT lub Artykułu 76 RWZT, lub obu tych przepisów, przez nie wzięcie należycie pod uwagę praktyki Urzędu dotyczącej rejestracji oznaczeń składających się z cyfr lub wskazujących na treść publikacji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) Nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 17 Tom 01 P. 146 — 180; zastąpione przez Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Wersja ujednolicona) Dz. U. L 78 z 24.3.2009, str. 1


title: Sprawa C-529/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London (Zjednoczone Królestwo) w dniu 17 września 2011 r. — Ajoke Alarape, Olukayode Azeez Tijani przeciwko Secretary of State for the Home Department

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London (Zjednoczone Królestwo) w dniu 17 września 2011 r. — Ajoke Alarape, Olukayode Azeez Tijani przeciwko Secretary of State for the Home Department
   (Sprawa C-529/11)
   2011/C 370/31
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Olaitan Ajoke Alarape, Olukayode Azeez Tijani

      Strona pozwana: Secretary of State for the Home Department

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy aby rodzic mógł zostać uznany za „rodzica sprawującego faktycznie pieczę”, tak aby wywodzić prawo pobytu z uprawnienia dziecka powyżej 21. roku życia korzystającego z prawa dostępu do kształcenia na podstawie art. 12 rozporządzenia nr 1612/68 (obecnie art. 10 rozporządzenia (UE) nr 492/2011 (1)), dziecko to musi: i) pozostawać na utrzymaniu takiego rodzica; ii) zamieszkiwać w gospodarstwie domowym tego rodzica; oraz iii) otrzymywać od tego rodzica wsparcie emocjonalne?

               2)

               Jeśli dla celów uzyskania takiego pochodnego prawa pobytu nie jest konieczne wykazanie przez rodzica spełnienia wszystkich powyższych warunków, to czy wystarczy wykazanie spełnienia tylko jednego z nich albo tylko dwóch z nich?

               3)

               W odniesieniu do pkt ii) powyżej, czy można nadal uznawać, że dorosłe studiujące dziecko zamieszkuje w tym samym gospodarstwie domowym z jednym z rodziców lub z obojgiem rodziców, jeśli dziecko to mieszka poza domem na czas studiów (z wyjątkiem wakacji i niektórych weekendów)?

               4)

               W odniesieniu do pkt iii) powyżej, czy wsparcie emocjonalne udzielane przez rodzica musi charakteryzować się szczególną cechą (mianowicie zażyłością lub bliskością fizyczną), czy też wystarczy, jeśli polega ono na normalnym związku emocjonalnym pomiędzy rodzicem a dorosłym dzieckiem?

               5)

               Czy korzystanie przez nieprzerwany okres ponad pięciu lat z wynikającego z prawodawstwa Unii prawa pobytu na mocy art. 12 rozporządzenia 1612/68 (obecnie art. 10 rozporządzenia (UE) nr 492/2011) kwalifikuje do uzyskania prawa stałego pobytu na podstawie rozdziału IV dyrektywy 2004/38/WE (2) („dyrektywy o obywatelstwie”) dotyczącego „prawa stałego pobytu” oraz do uzyskania wydania na swoją rzecz karty pobytu na podstawie art. 19 tejże dyrektywy?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (Dz.U. L 141, s. 1).

      (2)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77).


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  19 stycznia 2006 r.  w sprawie C-244/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Artykuł 49 WE — Swobodne świadczenie usług — Przedsiębiorstwo zatrudniające pracowników będących obywatelami państw trzecich — Przedsiębiorstwo świadczące usługi w innym Państwie Członkowskim — Reżim prawny dotycząca wizy z prawem do pracy)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 19 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-244/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Artykuł 49 WE - Swobodne świadczenie usług - Przedsiębiorstwo zatrudniające pracowników będących obywatelami państw trzecich - Przedsiębiorstwo świadczące usługi w innym Państwie Członkowskim - Reżim prawny dotycząca wizy z prawem do pracy)
   (2006/C 60/10)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C- 244/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 8 czerwca 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: G. Braun i E. Traversa) przeciwko Republice Federalnej Niemiec (pełnomocnicy: C.-D. Quassowski i A. Tiemann), Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, N. Colneric, J. N. Cunha Rodrigues, M. Ilešič i E. Levits (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 19 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie ograniczając się do uzależnienia delegowania pracowników będących obywatelami państw trzecich w celu świadczenia usług na jej terytorium do zwykłego oświadczenia przedsiębiorstwa mającego siedzibę w innym Państwie Członkowskim, zamierzającego dokonać delegowania tych pracowników oraz stawiając wymóg, by pracownicy ci byli zatrudnieni przez to przedsiębiorstwo od co najmniej jednego roku, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 49 WE.

               2.

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 228 z 11.9.2004


title: Sprawa T-181/15: Postanowienie Sądu z dnia 14 marca 2016 r. – Sopra Steria Group/Parlament (Zamówienia publiczne na usługi — Decyzja Parlamentu o ogłoszeniu procedury negocjacji bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu na usługi informatyczne — Cofnięcie decyzji — Umorzenie postępowania)

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/30

         Postanowienie Sądu z dnia 14 marca 2016 r. – Sopra Steria Group/Parlament
   (Sprawa T-181/15) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Decyzja Parlamentu o ogłoszeniu procedury negocjacji bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu na usługi informatyczne - Cofnięcie decyzji - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 191/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sopra Steria Group SA (Annecy-le-Vieux, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Verlinden, R. Martens i J. Joossen)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Tapper Brandberg i B. Simon, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu o zastosowaniu procedury negocjacji PE/ITEC-NPE-15.8 bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu na usługi informatyczne dla Parlamentu i innych instytucji i agencji Unii Europejskiej.

      Sentencja

               1)

               Postepowanie zostaje umorzone.

               2)

               Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2015.


title: Sprawa C-329/13: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 8 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat Wien – Austria) – Ferdinand Stefan przeciwko Bundesministerium für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft (Artykuł 99 regulaminu postępowania — Dyrektywa 2003/4/WE — Ważność — Publiczny dostęp do informacji dotyczących środowiska — Wyjątek od obowiązku ujawniania informacji dotyczących środowiska, w sytuacji gdy ich ujawnienie mogłoby negatywnie wpłynąć na szanse jakiejkolwiek osoby na sprawiedliwy proces — Fakultatywny charakter tego wyjątku dla państw członkowskich — Artykuł 6 TUE — Artykuł 47 akapit drugi karty)

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/6

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 8 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat Wien – Austria) – Ferdinand Stefan przeciwko Bundesministerium für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft
   (Sprawa C-329/13) (1)

   ((Artykuł 99 regulaminu postępowania - Dyrektywa 2003/4/WE - Ważność - Publiczny dostęp do informacji dotyczących środowiska - Wyjątek od obowiązku ujawniania informacji dotyczących środowiska, w sytuacji gdy ich ujawnienie mogłoby negatywnie wpłynąć na szanse jakiejkolwiek osoby na sprawiedliwy proces - Fakultatywny charakter tego wyjątku dla państw członkowskich - Artykuł 6 TUE - Artykuł 47 akapit drugi karty))
   2014/C 261/09
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Unabhängiger Verwaltungsgericht Wien

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ferdinand Stefan

      Strona pozwana: Bundesministerium für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft

      Sentencja

   Analiza przedstawionych pytań nie ujawniła niczego, co mogłoby mieć wpływ na ważność dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa C-64/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swoboda przedsiębiorczości — Artykuł 49 TFUE — Ograniczenia — Przepisy podatkowe Natychmiastowe opodatkowanie cichych rezerw — Przeniesienie siedziby spółki, zaprzestanie działalności stałego zakładu lub przeniesienie aktywów z tego zakładu)

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-64/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 49 TFUE - Ograniczenia - Przepisy podatkowe Natychmiastowe opodatkowanie cichych rezerw - Przeniesienie siedziby spółki, zaprzestanie działalności stałego zakładu lub przeniesienie aktywów z tego zakładu)
   2013/C 171/03
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i R. Lyal, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: A. Rubio Gonzales i M. Munoz Perez, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i K. Petersen, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i N. Rouam, pełnomocnicy), Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez P. Gentili, avvocato dello Stato), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman, C. Wissels oraz J. Langer, pełnomocnicy), Republika Portugalska (przedstawiciel: L. Inez Fernandez, pełnomocnik), Republika Finlandii (przedstawiciel: M. Pere, pełnomocnik), Królestwo Szwecji (przedstawiciel: A. Falk, pełnomocnik), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciel: L. Seeboruth, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 49 TFUE i art. 31 porozumienia EOG — Przepisy podatkowe, na podstawie których spółki, które przestają mieć siedzibę dla celów podatkowych w Hiszpanii lub przenoszą składniki majątku do innego państwa, muszą zapłacić natychmiast podatek wyjściowy

      Sentencja

               1)

               Poprzez przyjęcie art. 17 ust. 1 lit. a) i c) Real Decreto Legislativo 4/2004, de 5 de marzo, por el que se aprueba el texto refundido de la Ley del Impuesto sobre Sociedades [królewskiego dekretu z mocą ustawy nr 4/2004 z dnia 5 marca przyjmującego tekst jednolity ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych], na mocy którego w przypadku przeniesienia do innego państwa członkowskiego siedziby spółki założonej w Hiszpanii i aktywów zakładu stałego mającego siedzibę w Hiszpanii, niezrealizowane rezerwy zostają włączone do podstawy opodatkowania w roku podatkowym, podczas gdy te rezerwy nie zostają objęte żadnym natychmiastowym opodatkowaniem, jeśli te działania mają miejsce na terytorium hiszpańskim, Królestwo Hiszpanii naruszyło zobowiązania, które ciążą na nim na mocy art. 49 TFUE.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

               4)

               Republika Federalna Niemiec, Republika Francuska, Republika Włoska, Królestwo Niderlandów, Republika Portugalska, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 113 z 9.4.2011.


title: Sprawa C-494/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 5 listopada 2012 r. — Dixons Retail Plc przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 5 listopada 2012 r. — Dixons Retail Plc przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs
   (Sprawa C-494/12)
   2013/C 26/48
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dixons Retail Plc

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. (1) powinien być interpretowany w ten sposób, że znajduje zastosowanie w sytuacji gdy do fizycznego przekazania towarów doszło w wyniku oszustwa z uwagi na to, że przejmujący towary dokonał za nie płatności kartą płatniczą, co do której wiedział, że nie był upoważniony do jej użycia?

               2)

               Czy jeżeli do fizycznego przekazania towarów doszło w wyniku nieuprawnionego użycia karty płatniczej, to czy miało miejsce przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel w rozumieniu art. 14 ust. 1 [dyrektywy 2006/12]?

               3)

               Czy art. 73 [dyrektywy 2006/112] powinien być interpretowany w ten sposób, że znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy przekazujący towary otrzymuje płatność na podstawie umowy z osobą trzecią w sprawie płatności w związku z transakcją przeprowadzoną przy użyciu karty płatniczej, niezależnie od tego, że przejmujący towary wie, iż nie jest uprawniony do posługiwania się tą kartą?

               4)

               Czy jeżeli płatność dokonywana jest przez osobę trzecią na podstawie umowy pomiędzy przekazującym towary a tą osobą trzecią w wyniku posłużenia się przez odbierającego towary kartą płatniczą, do której użycia nie był on uprawniony, to czy płatność dokonana przez tę osobę trzecią została otrzymana „w zamian za dostawę towarów” w rozumieniu art. 73 [dyrektywy 2006/112]?

      (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa T-162/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 listopada 2009 r. — Frag Comercio Internacional przeciwko OHIM — Tinkerbell Modas (GREEN by missako) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego GREEN by missako — Wcześniejsze graficzne krajowe i wspólnotowe znaki towarowe MI SA KO — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporzadzenia (WE) nr 2072009))

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/28

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 listopada 2009 r. — Frag Comercio Internacional przeciwko OHIM — Tinkerbell Modas (GREEN by missako)
   (Sprawa T-162/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego GREEN by missako - Wcześniejsze graficzne krajowe i wspólnotowe znaki towarowe MI SA KO - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporzadzenia (WE) nr 2072009))
   2009/C 312/46
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Frag Comercio Internacional, SL (Esparreguera, Hiszpania) (przedstawiciel: E. Sugrañes Coca, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: W. Verburg, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Tinkerbell Modas Ltda (São Paulo, Brazylia)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Drugiej Izby OHIM z dnia 14 lutego 2008 r. w sprawie R 1527/2006-2 dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Tinkerbell Modas LTDA i Frag Comercio Internacional, SL.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Frag Comercio Internacional, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawa T-296/17: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2017 r. – Buck-Chemie/EUIPO – Henkel (Przedstawienie kulek czyszczących do toalet)

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/51

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2017 r. – Buck-Chemie/EUIPO – Henkel (Przedstawienie kulek czyszczących do toalet)
   (Sprawa T-296/17)
   (2017/C 239/64)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Buck-Chemie GmbH (Herrenberg, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte C. Schultze, J. Ossing, R.D. Härer, C. Weber, H. Ranzinger, C. Brockmann i C. Gehweiler)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Henkel AG & Co. KGaA (Düsseldorf, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Henkel AG & Co. KGaA

      Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 1663618-0003

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 marca 2017 r. w sprawie R 2113/2015-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i Henkel AG & Co. KGaA kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniach przed Sądem i przed Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 62 i 63 rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 5 i 6 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa F-103/06 REV: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 20 września 2011 r. — Saintraint przeciwko Komisji (Służba publiczna — Postępowanie — Skarga o wznowienie postępowania — Artykuł 119 regulaminu postępowania przed Sądem — Orzeczenie Sądu — Skarga o wznowienie postępowania w sprawie postanowienia o wykreśleniu sprawy w następstwie cofnięcia skargi — Powaga rzeczy osądzonej — Brak — Niedopuszczalność badana z urzędu)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/35

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 20 września 2011 r. — Saintraint przeciwko Komisji
   (Sprawa F-103/06 REV)
   (Służba publiczna - Postępowanie - Skarga o wznowienie postępowania - Artykuł 119 regulaminu postępowania przed Sądem - Orzeczenie Sądu - Skarga o wznowienie postępowania w sprawie postanowienia o wykreśleniu sprawy w następstwie cofnięcia skargi - Powaga rzeczy osądzonej - Brak - Niedopuszczalność badana z urzędu)
   2011/C 340/69
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Antoine Saintraint (La Paz, Boliwia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, C. Bernard-Glanz i A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i J. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o wznowienie postępowania, wniesiona przez stronę skarżącą od postanowienia pierwszej izby Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 września 2010 r. w sprawie F-103/06.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga o wznowienie postępowania zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Strona skarżąca w postępowaniu o wznowienie postępowania pokrywa koszty Komisji.

               3)

               Rada Unii Europejskiej, interwenient w postępowaniu o wznowienie postępowania, pokrywa własne koszty.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 października 2004 r. w sprawie C-431/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Odpady niebezpieczne — Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 91/689/EWG)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/15

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 12 października 2004 r.
   w sprawie C-431/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (1)

   (Odpady niebezpieczne - Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 91/689/EWG)
   (2004/C 300/29)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-431/02, mającej za przedmiot skargę na uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego na podstawie art. 226 WE, złożoną dnia 28 listopada 2002 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: X. Lewis i M. Konstantinidis) przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielskij Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnicy: P. Ormond i K. Manji, wspierani przez M. Demetriou, barrister), Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, A. Borg Barthet, F. Macken (sprawozdawca), S. von Bahr i U. Lõhmus, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 12 października 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Nie podejmując niezbędnych środków w celu zastosowania się do obowiązków wynikających z art. 1 ust. 4 i 5, art. 2 ust. 1, 2 i 4, art. 3 ust. 1-4, art. 4 ust. 1-3 oraz art. 5 ust. 2 dyrektywy Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych (Dz.U. L 377, str. 20), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy oraz Traktatu WE.

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich obciążona zostaje kosztami postępowania w jednej piątej.

               4)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej obciążone zostaje kosztami postępowania w czterech piątych.

      (1)  Dz.U. C 19 z 25.1.2003.


title: Sprawa C-45/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Andreas Kainz przeciwko Pantherwerke AG (Odesłanie prejudycjalne — Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Odpowiedzialność za wadliwy produkt — Towar wyprodukowany w jednym państwie członkowskim i sprzedawany w innym państwie członkowskim — Wykładnia pojęcia miejsca, gdzie nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę — Miejsce, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące powstanie szkody)

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/10

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Andreas Kainz przeciwko Pantherwerke AG
   (Sprawa C-45/13) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Odpowiedzialność za wadliwy produkt - Towar wyprodukowany w jednym państwie członkowskim i sprzedawany w innym państwie członkowskim - Wykładnia pojęcia miejsca, gdzie nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę - Miejsce, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące powstanie szkody)
   2014/C 85/16
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Andreas Kainz

      Strona pozwana: Pantherwerke AG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof — Wykładnia art. 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) — Odpowiedzialność za wadliwy produkt — Towar wyprodukowany w jednym państwie członkowskim i sprzedawany w innym państwie członkowskim — Miejsce, gdzie nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę — Sytuacja, w której miejsce, gdzie wystąpiła szkoda („Erfolgsort”) znajduje się w państwie produkcji towaru — Wykładnia pojęcia miejsca zdarzenia wywołującego szkodę („Handlungsort”)

      Sentencja

   Artykuł 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w wypadku powództwa zmierzającego do ustalenia odpowiedzialności producenta za wadliwy produkt miejscem, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące powstanie szkody, jest miejsce wytworzenia danego produktu.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa T-737/15: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2015 r. – Hydro Aluminium Rolled Products/Komisja

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/42

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2015 r. – Hydro Aluminium Rolled Products/Komisja
   (Sprawa T-737/15)
   (2016/C 059/49)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hydro Aluminium Rolled Products GmbH (Grevenbroich, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Karpenstein i K. Dingemann)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 264 TFUE nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1585 z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawie programu pomocy SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN) wdrożonego przez Niemcy w celu wsparcia energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych, C (2014) 8768,

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: brak środków państwowych
               Skarżąca twierdzi, że pozwana niesłusznie założyła, że odstępstwo na rzecz odbiorców energochłonnych na mocy Gesetz für den Vorrang erneuerbarer Energien (ustawy o uprzywilejowaniu energii odnawialnych z 2012 r., zwanej dalej „EEG”) następuje przy użyciu „zasobów państwowych” w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Dopłata EEG jest bowiem uiszczana wyłącznie przez podmioty prywatne i pobranych środków nie można też przypisać państwu z powodu braku stałej kontroli i związanej z tym możliwości ingerencji władz.

               2.

               Zarzut drugi: brak selektywności
               Skarżąca podnosi, że specjalny mechanizm wyrównawczy nie jest selektywny – jak zakłada art. 107 ust. 1 TFUE, lecz stanowi logiczne i właściwe systemowi odstępstwo w systemie regulacyjnym EEG.

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
               W tym miejscu skarżąca podnosi, że Komisja wzbudziła u niej uzasadnione oczekiwania, gdyż nie przeprowadziła przez 10 lat kontroli pod kątem pomocy państwa znanej jej ustawy EEG. Ponadto pozwana odstąpiła od żądania zwrotu pomocy podobnego rodzaju w innych państwach członkowskich.


title: Sprawa C-314/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 29 czerwca 2012 r. — UPC Telekabel Wien GmbH przeciwko Constantin Film Verleih GmbH, Wega Filmproduktionsgesellschaft GmbH

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 29 czerwca 2012 r. — UPC Telekabel Wien GmbH przeciwko Constantin Film Verleih GmbH, Wega Filmproduktionsgesellschaft GmbH
   (Sprawa C-314/12)
   2012/C 303/23
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Obersten Gerichtshofes

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: UPC Telekabel Wien GmbH

      Strona pozwana: Constantin Film Verleih GmbH, Wega Filmproduktionsgesellschaft GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 8 ust. 3 dyrektywy 2001/29/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że osoba, która udostępnia w Internecie przedmioty objęte ochroną bez zgody podmiotu praw autorskich (art. 3 ust. 2 dyrektywy 2001/29), wykorzystuje usługi dostawcy dostępu do Internetu osób, które szukają dostępu do tych przedmiotów objętych ochroną?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:
               Czy zwielokrotnianie do prywatnego użytku (art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29) oraz przejściowe i dodatkowe zwielokrotnianie (art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/29) są dopuszczalne tylko wtedy, gdy oryginał poddany zwielokrotnieniu został zwielokrotniony, przetworzony lub publicznie udostępniony zgodnie z prawem?

               3)

               Gdyby na pytanie pierwsze lub pytanie drugie należało odpowiedzieć twierdząco i w konsekwencji wydać przeciwko dostawcy dostępu do Internetu użytkownika nakaz sądowy zgodnie z art. 8 ust. 3 dyrektywy 2001/29:
               Czy ogólne (bez zarządzenia żadnych konkretnych środków) zakazanie dostawcy dostępu do Internetu umożliwiania jego klientom dostępu do określonej strony internetowej, jeżeli dostępne na niej treści zostały zamieszczone wyłącznie lub w znacznej mierze bez zgody podmiotu praw, jest zgodne z prawem Unii, w szczególności w świetle wymaganego przez to prawo wyważenia między prawami podstawowymi wszystkich zaangażowanych podmiotów, jeżeli dostawca dostępu do Internetu może uniknąć grzywny za naruszenie tego zakazu, o ile przedstawi dowód, że podjął wszelkie odpowiednie kroki w celu zastosowania się do tego zakazu?

               4)

               W razie udzielenia na pytanie trzecie odpowiedzi przeczącej:
               Czy nakazanie dostawcy dostępu do Internetu podjęcia określonych środków w celu utrudnienia jego klientom dostępu do strony internetowej zawierającej treści udostępnione z naruszeniem prawa jest zgodne z prawem Unii, w szczególności w świetle wymaganego przez nie wyważenia między prawami podstawowymi wszystkich zaangażowanych podmiotów, jeżeli działania te wymagają istotnych nakładów, a mimo to mogą być łatwe do obejścia, nawet bez posiadania szczególnej wiedzy technicznej?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10).


title: Sprawy połączone C-95/07 i C-96/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale — Włochy) — Ecotrade spa przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Genova 3 (Szósta dyrektywa VAT — Odwrotne obciążenie — Prawo do odliczenia — Termin zawity — Nieprawidłowości w rachunkowości i w deklaracjach dotyczące transakcji podlegających systemowi odwrotnego obciążenia)

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale — Włochy) — Ecotrade spa przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Genova 3
   (Sprawy połączone C-95/07 i C-96/07) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Odwrotne obciążenie - Prawo do odliczenia - Termin zawity - Nieprawidłowości w rachunkowości i w deklaracjach dotyczące transakcji podlegających systemowi odwrotnego obciążenia)
   (2008/C 158/09)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Commissione tributaria provinciale
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ecotrade spa

      Strona pozwana: Agenzia Entrate Ufficio Genova 3
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Commissione tributaria provinciale — Wykładna art. 17, 18 ust. 1 lit. d), art. 21 ust. 1 i art. 22 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT — Przepis krajowy uzależniający możliwość wykonania prawa do odliczenia od dochowania dwuletniego terminu zawitego
   Sentencja

               1)

               Artykuły 17, 18 ust. 2 i 3 oraz art. 21 ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 2000/17/WE z dnia 30 marca 2000 r., nie sprzeciwiają się uregulowaniom krajowym, które przewidują termin zawity na wykonanie prawa do odliczenia, taki jak w sprawach przed sądem krajowym, o ile poszanowane są zasady równoważności i skuteczności. Zasada skuteczności nie zostaje naruszona tylko z tego powodu, że termin, który przysługuje organowi podatkowemu na przystąpienie do odzyskania niezapłaconego podatku od wartości dodanej przekracza termin przyznany podatnikowi na wykonanie prawa do odliczenia.

               2)

               Jednakże art. 18 ust. 1 lit. d) i art. 22 szóstej dyrektywy 77/388, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2000/17, sprzeciwiają się praktyce korygowania deklaracji i odzyskiwania podatku od wartości dodanej, w ramach której sankcją z tytułu naruszeń — takich jak dopuszczono się w sprawach przed sądem krajowym — po pierwsze, obowiązków wynikających z formalności określonych w przepisach krajowych na podstawie wymienionego art. 18 ust. 1 lit. d), a po drugie, obowiązków w zakresie rachunkowości i składania deklaracji wynikających, odpowiednio, z wymienionego art. 22 ust. 2 i 4, jest odmowa przyznania prawa do odliczenia w przypadku stosowania systemu odwrotnego obciążenia.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007.