title: Sprawa C-437/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 4 czerwca 2015 r. w sprawie T-222/14 Deluxe Laboratories/OHIM (Deluxe) wniesione w dniu 10 sierpnia 2015 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 4 czerwca 2015 r. w sprawie T-222/14 Deluxe Laboratories/OHIM (Deluxe) wniesione w dniu 10 sierpnia 2015 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa C-437/15 P)
   (2015/C 346/11)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Deluxe Laboratories, Inc.

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku

               —

               obciążenie kosztami strony skarżącej w postępowaniu przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   OHIM uważa, że zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony, ponieważ Sąd naruszył art. 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 (1) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i ust 2. rozporządzenia nr 207/2009 z powodów zwięźle przedstawionych poniżej:

               1.

               Sąd naruszył prawo, wykluczając możliwość całościowego uzasadnienia w odniesieniu do różnych towarów i usług, jeżeli postrzeganie oznaczenia względem każdego z nich jest jednolite, a zatem uzasadnienie mające zastosowanie do każdego z nich jest niezmienne.

               2.

               Narzucenie OHIM obowiązku systematycznego powtarzania tego samego uzasadnienia dla każdego z towarów lub usług bądź jednorodnych kategorii towarów lub usług spowodowałoby, że obowiązek uzasadnienia stałby się obowiązkiem czysto formalnym.

               3.

               Izba odwoławcza wyraźnie podała powody uzasadniające przyjęcie, że oznaczenie – w odniesieniu do każdego towaru i każdej usługi rozpatrywanych w sprawie – byłoby postrzegane wyłącznie jako wskazanie bardzo wysokiej jakości towaru lub usługi.

               4.

               Wystarczające jest posiadanie przez towary i usługi wspólnej cechy, żeby było możliwe uzasadnienie obejmujące je wszystkie, jeżeli oznaczenie jest pozbawione charakteru odróżniającego z powodu tej cechy. W niniejszej sprawie ta wspólna cecha polega na tym, że każdy z rozpatrywanych towarów i każda z rozpatrywanych usług, bez wyjątku, może odznaczać się mniej lub bardziej wysoką jakością, a zatem wskazanie bardzo wysokiej jakości byłoby postrzegane – wobec ich ogółu i wobec każdego z nich – jako zwykły element strategii sprzedaży.

               5.

               Sąd dokonał błędnej wykładni ustalonego przez orzecznictwo pojęcia „dostatecznie jednorodnej” kategorii towarów lub usług, co doprowadziło do nienależnego ograniczenia kryteriów uzasadniających jego ocenę. W niniejszej sprawie wspólna cecha wskazana przez izbę odwoławczą pozwala na uznanie, że zgłoszone towary i usługi tworzą kategorię dostatecznie jednorodną, co pozwala na całościowe uzasadnienie.

               6.

               Zaskarżony wyrok nie jest zgodny z dotychczasowym orzecznictwem, w szczególności z postanowieniem z dnia 11 grudnia 2014 r. w sprawie C-253/14 P, FTI Touristik GmbH/OHIM, (BigXtra), EU:C:2014:2445.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa T-189/13: Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2013 r. — PP Nature-Balance Lizenz przeciwko Komisji

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/20

         Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2013 r. — PP Nature-Balance Lizenz przeciwko Komisji
   (Sprawa T-189/13)
   2013/C 164/36
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: PP Nature-Balance Lizenz GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Ambrosius)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej K(2013)369 (wersja ostateczna) z dnia 21 stycznia 2013 r. dotyczącej, na podstawie art. 31 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, pozwoleń na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zawierających substancję czynną „tolperyzon”.
               pomocniczo stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji K(2013)369 (wersja ostateczna) z dnia 21 stycznia 2013 r. w zakresie, w którym państwa członkowskie są na jej podstawie zobowiązane do skreślenia zastosowania „zmniejszenie bólu związanego ze sztywnością mięśni w szczególności wskutek chorób kręgosłupa i stawów kręgosłupa” w ramach pozwoleń na tolperyzon podawany doustnie i do odpowiedniego dostosowania pozwoleń;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 116 dyrektywy 2001/83/WE (1).
               W tym zakresie podniesiono między innymi, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie błędnej oceny kryterium braku terapeutycznej skuteczności. Ponadto skarżąca podnosi, że przy ocenie stosunku pomiędzy korzyściami a zagrożeniami tolperyzonu podawanego doustnie zostały zastosowane błędne kryteria.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 10a i załącznika I do dyrektywy 2001/83/WE
               Skarżąca podnosi, że w zakresie dotyczącym oceny skuteczności, bezpieczeństwa oraz stosunku pomiędzy korzyściami a zagrożeniami zaskarżona decyzja nie uwzględnia kryteriów zawartych w art. 10a oraz w załączniku I do dyrektywy 2001/83/WE. Również w tym zakresie zaskarżona decyzja opiera się zdaniem skarżącej na zastosowaniu błędnych kryteriów ocennych.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności oraz art. 22a ust. 1 lit. b) dyrektywy 2001/83/WE
               Skarżąca podnosi w ramach zarzutu trzeciego, że zamiast dokonania zmiany rozpatrywanych pozwoleń ze skutkiem natychmiastowym należało zastosować mniej restrykcyjny środek w postaci przeprowadzenia badania dotyczącego skuteczności w rozumieniu art. 22a ust. 1 lit. b) dyrektywy 2001/83/WE. Skarżąca podnosi, że Komisja nie rozpatrzyła tej możliwości wystarczająco dokładnie, i że owa możliwość została oddalona przez Komitet ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi w ramach EMA z prawnie bezzasadnych powodów.

      (1)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67)


title: Sprawa C-275/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 października 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Sigmaringen — Niemcy) — Alois Kibler jun. przeciwko Land Baden-Württemberg (Mleko i przetwory mleczne — Artykuł 5c rozporządzenia (EWG) nr 804/68 — Opłata wyrównawcza w sektorze mleka i przetworów mlecznych — Rozporządzenia (EWG) nr 857/84, 590/85 i 1546/88 — Przeniesienie ilości referencyjnej wskutek zwrotu części gospodarstwa — Wydzierżawiający niebędący producentem mleka i przetworów mlecznych — Dobrowolne rozwiązanie umowy dzierżawy gruntów)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/15

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 października 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Sigmaringen — Niemcy) — Alois Kibler jun. przeciwko Land Baden-Württemberg
   (Sprawa C-275/05) (1)

   (Mleko i przetwory mleczne - Artykuł 5c rozporządzenia (EWG) nr 804/68 - Opłata wyrównawcza w sektorze mleka i przetworów mlecznych - Rozporządzenia (EWG) nr 857/84, 590/85 i 1546/88 - Przeniesienie ilości referencyjnej wskutek zwrotu części gospodarstwa - Wydzierżawiający niebędący producentem mleka i przetworów mlecznych - Dobrowolne rozwiązanie umowy dzierżawy gruntów)
   (2006/C 326/30)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Sigmaringen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Alois Kibler jun.

      Strona pozwana: Land Baden-Württemberg
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Sigmaringen — Wykładnia art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 857/84 z dnia 31 marca 1984 r. w sprawie ogólnych zasad stosowania opłaty, o której mowa w art. 5c rozporządzenia (EWG) nr 804/68 w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 90, str. 13), zmienionego rozporządzeniem Rady nr 590/85 z dnia 26 lutego 1985 r. (Dz.U. L 68, str. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem nr 857/84”), oraz art. 7 akapit pierwszy pkt 2, 3 i 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1546/88 z dnia 3 czerwca 1988 r. w sprawie zasad stosowania opłaty dodatkowej, o której mowa w art. 5c rozporządzenia (EWG) nr 804/68 (Dz.U. L 139, str. 12) — Przejęcie części przedsiębiorstwa produkcji mlecznej przez właściciela, który sam nie jest producentem — Przeniesienie związanej z tym przedsiębiorstwem ilości referencyjnej
   Sentencja

               1)

               Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 857/84 z dnia 31 marca 1984 r. w sprawie ogólnych zasad stosowania opłaty, o której mowa w art. 5c rozporządzenia (EWG) nr 804/68 w sektorze mleka i przetworów mlecznych, zmienionego rozporządzeniem Rady nr 590/85 z dnia 26 lutego 1985 r., i art. 7 akapit pierwszy pkt 2, 3 i 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1546/88 z dnia 3 czerwca 1988 r. w sprawie zasad stosowania opłaty dodatkowej, o której mowa w art. 5c rozporządzenia (EWG) nr 804/68 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku zwrotu wydzierżawionej części gospodarstwa odpowiadająca tej części ilość referencyjna nie może zostać przeniesiona na rzecz wydzierżawiającego, jeżeli nie jest on już producentem mleka, nie zamierza podjąć takiej działalności, ani nie ma zamiaru ponownie wydzierżawić przedsiębiorstwa producentowi mleka.

               2)

               Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia nr 857/84, zmienionego rozporządzeniem nr 590/85, i art. 7 akapit pierwszy pkt 4 rozporządzenia nr 1546/88 stoją na przeszkodzie pozostaniu ilości referencyjnej w rękach dzierżawcy po wygaśnięciu umowy dzierżawy, jeżeli została ona rozwiązana dobrowolnie.

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.09.2005.


title: Sprawa T-112/06: Skarga wniesiona w dniu  7 kwietnia 2006 r.  — Inter-IKEA przeciwko OHIM

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/46

         Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2006 r. — Inter-IKEA przeciwko OHIM
   (Sprawa T-112/06)
   (2006/C 131/86)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Inter-IKEA Systems BV (Delft, Niderlandy) (Przedstawiciele: adwokaci Jonas Gulliksson i Jens Olsson)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Walter Waibel
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,

               —

               obciążenie OHIM kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania o unieważnienie znaku towarowego przed OHIM

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: graficzny znak towarowy „idea” dla towarów i usług należących do klas 16, 20 i 42 (rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 283 952)
   Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Walter Waibel
   Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Inter-IKEA Systems BV

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: liczne wspólnotowe i krajowe graficzne i słowne znaki towarowe dla towarów i usług należących do klas 16, 20 i 42

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie znaku towarowego „idea”

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie wniosku o unieważnienie

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) oraz art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94


title: Sprawa C-212/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf — Niemcy) — Helmut Butz, Christel Bachman-Butz, Frederike Butz przeciwko Société Air France SA

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/57

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf — Niemcy) — Helmut Butz, Christel Bachman-Butz, Frederike Butz przeciwko Société Air France SA
   (Sprawa C-212/12) (1)

   2013/C 225/112
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa T-502/08: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2008 r. — Volkswagen przeciwko OHIM i Deutsche BP (SunGasoline)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/48

         Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2008 r. — Volkswagen przeciwko OHIM i Deutsche BP (SunGasoline)
   (Sprawa T-502/08)
   (2009/C 44/84)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciele: H.-P. Schrammek, C. Drzymalla i S. Risthaus, Rechtsänwalte)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Deutsche BP AG (Gelsenkirchen, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 września 2008 r. wydanej w postępowaniu odwoławczym R-513/2007-4 oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak słowny „SunGasoline” dla towarów i usług z klas 4, 7, 12, 35, 37 i 39 (zgłoszenie nr 3 418 647).

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Deutsche BP AG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: niemiecki znak słowny„GAZOLIN” (znak towarowy nr 763 901) dla towarów z klasy 4.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania w odniesieniu do niektórych towarów z klasy 4.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 15 ust. 2 lit. b) w związku z art. 43 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 (1), ponieważ prowadzące do zachowania prawa używanie wcześniejszego znaku towarowego nie zostało dostatecznie udowodnione oraz naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, ponieważ pomiędzy przeciwstawianymi sobie znakami nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa T-157/14: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2014 r. – JingAo Solar i in. przeciwko Radzie

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/33

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2014 r. – JingAo Solar i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-157/14)
   2014/C 159/45
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strony skarżące: JingAo Solar Co. Ltd (Ningjin, Chiny); Shanghai JA Solar Technology Co. Ltd (Szanghaj, Chiny); Yangzhou JA Solar Technology Co. Ltd (Yangzhou, Chiny); Hefei JA Solar Technology Co. Ltd (Hefei, Chiny); Shanghai JA Solar PV Technology Co. Ltd (Szanghaj); i JA Solar GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: A. Willems, S. De Knop i J. Charles, lawyers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strony skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1238/2013 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 325, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczy ono stron skarżących;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strony skarżące podnoszą sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym strony skarżące utrzymują, że poprzez nałożenie środków antydumpingowych na moduły fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego i główne komponenty wysyłane z Chińskiej Republiki Ludowej, podczas gdy w zawiadomieniu o wszczęciu postepowania wymieniono jedynie moduły fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego i główne komponenty pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, instytucje naruszyły art. 5 ust. 10 i 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (1).

               2.

               Zarzut drugi, w którym strony skarżące utrzymują, że poprzez nałożenie środków antydumpingowych na moduły fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego i główne komponenty, które nie były objęte dochodzeniem antydumpingowym, instytucje naruszyły art. 1 i 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym strony skarżące podnoszą, że poprzez zastosowanie metodyki gospodarki nierynkowej do obliczenia marginesu dumpingu produktów pochodzących z krajów o gospodarce rynkowej instytucje naruszyły art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009.

               4.

               Zarzut czwarty, w którym strony skarżące podnoszą, że poprzez przeprowadzenie jednego dochodzenia w odniesieniu do dwóch odrębnych produktów (czyli modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego oraz ogniw) instytucje naruszyły art. 1 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009.

               5.

               Zarzut piąty, w którym strony skarżące utrzymują, że poprzez nierozpatrzenie złożonych przez strony skarżące wniosków o traktowanie na zasadach rynkowych instytucje naruszyły art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009.

               6.

               Zarzut szósty, w którym strony skarżące podnoszą, że poprzez niedokonanie odrębnego ilościowego określenia szkody poniesionej przez przemysł unijny, wyrządzonej zarówno przez przywóz towarów po cenach dumpingowych jak i przez inne znane czynniki, a w konsekwencji poprzez ustanowienie stawki celnej przewyższającej tą, jaka była niezbędna do naprawienia szkody wyrządzonej przemysłowi unijnemu przez przywóz towarów po cenach dumpingowych, instytucje naruszyły art. 3 i 9 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51).


title: Sprawa C-288/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln (Niemcy) w dniu 3 lipca 2006 r. — Deutsche Post AG przeciwko Republice Federalnej Niemiec; przypozwana: Citipost Gesellschaft für Kurier- und Postdienstleistungen mbH Hannover

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln (Niemcy) w dniu 3 lipca 2006 r. — Deutsche Post AG przeciwko Republice Federalnej Niemiec; przypozwana: Citipost Gesellschaft für Kurier- und Postdienstleistungen mbH Hannover
   (Sprawa C-288/06)
   (2006/C 261/12)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Köln (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Deutsche Post AG.

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec.

      Przypozwana: Citipost Gesellschaft für Kurier- und Postdienstleistungen mbH Hannover
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 47 ust. 2 w zw. z art. 95 TWE w zw. z art. 12 tiret piąte w zw. z art. 7 ust. 1 dyrektywy 97/67/WE w brzmieniu nadanym przez dyrektywę 2002/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy operator świadczący usługi powszechne stosuje taryfy specjalne dla podmiotów gospodarczych, które dostarczają wstępnie posortowane przesyłki do sieci pocztowej za pośrednictwem centrum obsługi listów (Briefzentrum), operator ten jest zobowiązany do stosowania tych samych taryf także względem przedsiębiorstw, które odbierają przesyłki pocztowe u nadawcy i dostarczają je wstępnie posortowane do sieci pocztowej w tym samym punkcie dostępu i na tych samych warunkach co podmioty gospodarcze, bez możliwości udzielenia przez operatora świadczącego usługi powszechne odmowy ze względu na to, iż jest on zobowiązany do świadczenia usług powszechnych?

      (1)  Dz.U. L 176, str. 21


title: Sprawa T-299/13: Postanowienie Sądu z dnia 17 marca 2017 r. – El Corte Inglés/EUIPO – AATC Trading (ALIA)

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/33

         Postanowienie Sądu z dnia 17 marca 2017 r. – El Corte Inglés/EUIPO – AATC Trading (ALIA)
   (Sprawa T-299/13) (1)

   (2017/C 178/48)
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 215 z 27.7.2013.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  6 października 2005 r.  w sprawie C-243/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Podatek VAT — Odliczenie podatku naliczonego — Dobra inwestycyjne sfinansowane z pomocą subwencji)

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 6 października 2005 r.
   w sprawie C-243/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Podatek VAT - Odliczenie podatku naliczonego - Dobra inwestycyjne sfinansowane z pomocą subwencji)
   (2005/C 296/03)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-243/03 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 6 czerwca 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: E. Traversa oraz adwokat N. Coutrelis) przeciwko Republice Francuskiej (pełnomocnicy: G. de Bergues i C. Jurgensen-Mercier) popieranej przez Królestwo Hiszpanii (pełnomocnik: N. Díaz Abad), Trybunał (trzecia izba), w składzie A. Rosas, prezes izby, J.-P. Puissochet, S. von Bahr (sprawozdawca), J. Malenovský i U. Lõhmus, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 6 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Ustanawiając przepis szczególny ograniczający możliwość odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego z tytułu zakupu dóbr inwestycyjnych ze względu na to, że zostały one sfinansowane z pomocą subwencji, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie prawa wspólnotowego, a w szczególności art. 17 i 19 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej przez dyrektywę Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Hiszpanii ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 171 z 19.07.2003.


title: Sprawa C-4/11: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessischer Verwaltungsgerichtshof — Niemcy) — Bundesrepublik Deutschland przeciwko Kavehowi Puidowi (Azyl — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 4 — Rozporządzenie (WE) nr 343/2003 — Artykuł 3 ust. 1 i 2 — Ustalenie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego — Artykuły 6–12 — Kryteria służące ustaleniu odpowiedzialnego państwa członkowskiego — Artykuł 13 — Klauzula mająca zastosowanie w przypadku bezskuteczności zastosowania innych kryteriów)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessischer Verwaltungsgerichtshof — Niemcy) — Bundesrepublik Deutschland przeciwko Kavehowi Puidowi
   (Sprawa C-4/11) (1)

   (Azyl - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 4 - Rozporządzenie (WE) nr 343/2003 - Artykuł 3 ust. 1 i 2 - Ustalenie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego - Artykuły 6–12 - Kryteria służące ustaleniu odpowiedzialnego państwa członkowskiego - Artykuł 13 - Klauzula mająca zastosowanie w przypadku bezskuteczności zastosowania innych kryteriów)
   2014/C 9/02
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Hessischer Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bundesrepublik Deutschland

      Strona pozwana: Kaveh Puid

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hessischer Verwaltungsgerichtshof — Wykładnia art. 3 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. L 50, s. 1) — Istnienie po stronie państwa członkowskiego obowiązku przejęcia odpowiedzialności za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu na podstawie art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 343/2003 w przypadku ryzyka wystąpienia naruszenia praw podstawowych wnioskodawcy lub niezastosowania norm minimalnych ustanowionych w dyrektywach 2003/9/WE i 2005/85/WE przez państwo odpowiedzialne za rozpatrzenie takiego wniosku zgodnie z kryteriami określonymi we wspomnianym rozporządzeniu

      Sentencja

   Gdy państwa członkowskie nie mogą pominąć faktu, iż systemowe nieprawidłowości w zakresie procedury azylowej i warunków przyjmowania osób ubiegających się o azyl w państwie członkowskim uznanym początkowo za odpowiedzialne zgodnie z kryteriami zawartymi w rozdziale III rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego, stanowią poważne i udowodnione powody, aby przypuszczać, że osoba ubiegająca się o azyl zetknie się z rzeczywistym niebezpieczeństwem bycia poddaną nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu w rozumieniu art. 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego, państwo członkowskie przystępujące do ustalenia odpowiedzialnego państwa członkowskiego jest zobowiązane do nieprzekazania osoby ubiegającej się o azyl do państwa członkowskiego uznanego początkowo za odpowiedzialne i, z zastrzeżeniem skorzystania z możliwości rozpatrzenia samemu wniosku o udzielenie azylu, do dalszej analizy kryteriów określonych w tym rozdziale w celu ustalenia, czy inne państwo członkowskiego może zostać wskazane jako odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu na podstawie któregoś z tych kryteriów lub, gdy nie jest to możliwe, na podstawie art. 13 tego samego rozporządzenia.
   W takiej sytuacji brak możliwości przekazania osoby ubiegającej się o azyl do państwa członkowskiego wskazanego początkowo jako odpowiedzialne nie oznacza natomiast sam w sobie, że państwo członkowskie przystępujące do ustalenia odpowiedzialnego państwa członkowskiego jest zobowiązane do rozpatrzenia samemu wniosku o udzielnie azylu na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 343/2003.

      (1)  Dz.U. C 95 z 26.3.2011.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  10 listopada 2005 r.  w sprawie C-307/03 Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (EFOGR — Rozliczenie rachunków — Decyzja 2003/364/WE — Rośliny uprawne — Kontrola dokonywana na miejscu — Zwrot pomocy wypłaconej z tytułu powierzchni niekwalifikujących się — Nieprawdziwe oświadczenia)

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 10 listopada 2005 r.
   w sprawie C-307/03 Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (EFOGR - Rozliczenie rachunków - Decyzja 2003/364/WE - Rośliny uprawne - Kontrola dokonywana na miejscu - Zwrot pomocy wypłaconej z tytułu powierzchni niekwalifikujących się - Nieprawdziwe oświadczenia)
   (2006/C 10/02)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-307/03, Republika Włoska (pełnomocnicy: I. Braguglia i I. Fiorilli) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. Cattabriga i L. Visaggio), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 18 lipca 2003 r., Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, K. Lenaerts, J.N. Cunha Rodrigues, E. Juhász i M. Ilešič, sędziowie; rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 10 listopada 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 226 z 20.9.2003.


title: Sprawa C-31/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Minerva Kulturreisen GmbH przeciwko Finanzamt Freital (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 26 — Specjalny system dla biur podróży i organizatorów wycieczek — Zakres stosowania — Sprzedaż biletów do opery bez dodatkowych usług)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/15

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Minerva Kulturreisen GmbH przeciwko Finanzamt Freital
   (Sprawa C-31/10) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 26 - Specjalny system dla biur podróży i organizatorów wycieczek - Zakres stosowania - Sprzedaż biletów do opery bez dodatkowych usług)
   2011/C 55/27
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Minerva Kulturreisen GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt Freital

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 26 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Specjalny system dla biur podróży — Sprzedaż biletów do opery bez świadczenia dodatkowych usług

      Sentencja

   Wykładni art. 26 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy dokonywać w ten sposób, że nie dotyczy on osobnej sprzedaży biletów do opery przez biuro podróży bez świadczenia usługi turystycznej.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa T-120/14: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2014 r. – PT Ciliandra Perkasa przeciwko Radzie

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/58

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2014 r. – PT Ciliandra Perkasa przeciwko Radzie
   (Sprawa T-120/14)
   2014/C 112/76
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: PT Ciliandra Perkasa (Zachodnia Dżakarta, Indonezja) (przedstawiciele: F. Graafsma i J. Cornelis, lawyers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. L 315, s. 2) w zakresie, w jakim nakłada ono cło antydumpingowe na stronę skarżącą; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez Radę i Komisję („instytucje”) oczywistego błędu w ocenie poprzez stwierdzenie, że ceny zakupu przez skarżącą surowego oleju palmowego („CPO”) są zakłócane. W szczególności instytucje nie uwzględniły, że skarżąca jest w pełni zintegrowanym pionowo producentem biodiesla oraz że z tego względu nie ma do niej zastosowania jakikolwiek domniemany wpływ systemu zróżnicowanego podatku wywozowego. Ponadto instytucje dopuściły się oczywistego błędu w ocenie w ten sposób, że (1) nie uznały, iż skarżąca i powiązani z nią dostawcy CPO stanowią jeden podmiot prawny do wszelkich celów praktycznych, a także prawnych, oraz (2) uznały, iż ceny zakupu CPO przez skarżącą od spółek powiązanych nie odpowiadały cenom rynkowym.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Porozumienie antydumpingowe WTO nie zezwala na dostosowanie kosztów tylko z tego względu, iż są one niższe niż na innych rynkach lub są „zakłócane” ze względu na interwencję rządową. Artykuł 2 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51, zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) powinien zatem zostać uznany za niemający zastosowania w zakresie, w jakim przewiduje taką możliwość dostosowania kosztów

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że dostosowanie kosztów CPO w niniejszej sprawie stanowi naruszenie art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. W szczególności skarżąca podnosi następujące argumenty:

                           —

                           brak jest niezbędnego dowodu, na którego podstawie uznano, że ceny CPO na rynku indonezyjskim są zakłócane, a instytucje dopuściły się oczywistego błędu w ocenia uznając, iż ceny CPO na rynku indonezyjskim są zakłócane;

                           —

                           używając referencyjnej ceny eksportowej w celu dostosowania kosztów instytucje nie dostosowały kosztów „na stosownej podstawie”, jak nakazuje art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego lub na podstawie „źródeł, na które takie zakłócenia nie mają wpływu”; oraz

                           —

                           art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego nie zezwala na dostosowanie kosztów w sytuacjach, w których ceny są po prostu i przypuszczalnie „niskie”.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że poprzez ustalenie wystarczającej marży zysku Rada nie spełniła obowiązku prawnego zawartego w art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego. Artykuł ten stanowi, że kwota wystarczającego zysku nie może przekroczyć zysku zwykle uzyskiwanego przez innych eksporterów lub producentów przy sprzedaży tej samej kategorii produktów na rynku wewnętrznym w kraju pochodzenia.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że instytucje nie uwzględniły informacji i argumentów przedstawionych przez skarżącą w toku dochodzenia. W ten sposób nie tylko naruszyły obowiązek staranności i dobrej administracji poprzez brak zbadania w sposób staranny i bezstronny wszelkich odpowiednich dowodów, lecz także nie spełniły obowiązku zawartego w art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, jak również obowiązku przedstawienia uzasadnienia, jak tego wymaga art. Art. 253 TWE (art. 296 TFUE).


title: Sprawa T-170/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 maja 2009 r. — Opus Arte UK przeciwko OHIM — Arte (OPUS ARTE)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/50

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 maja 2009 r. — Opus Arte UK przeciwko OHIM — Arte (OPUS ARTE)
   (Sprawa T-170/07) (1)

   2009/C 153/95

      Język postępowania: angielski

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007


title: Sprawa C-354/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Évora (Portugalia) w dniu 13 lipca 2015 r. – Andrew Marcus Henderson/Novo Banco SA

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Évora (Portugalia) w dniu 13 lipca 2015 r. – Andrew Marcus Henderson/Novo Banco SA
   (Sprawa C-354/15)
   (2015/C 302/31)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal da Relação de Évora

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Andrew Marcus Henderson

      Strona pozwana: Novo Banco SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w sytuacji gdy portugalski sąd, przed którym toczy się postępowanie cywilne przeciwko obywatelowi zamieszkującemu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, zarządził doręczenie pozwu temu obywatelowi dla celów rzeczonego postępowania w drodze listu poleconego za potwierdzeniem odbioru, lecz owo potwierdzenie odbioru nie zostało odesłane, portugalski sąd może uznać w świetle rozporządzenia [(WE) nr 1393/2007] (1) i zasad będących u jego podstaw, że pozew ten został doręczony, opierając się na dokumentach wydanych przez operatora pocztowego państwa zamieszkania adresata listu, które potwierdzają przekazanie adresatowi listu poleconego za potwierdzeniem odbioru?

               2)

               Czy stosowanie art. 230 portugalskiego kodeksu postępowania cywilnego, w sytuacji opisanej w pierwszym pytaniu, jest sprzeczne z rozporządzeniem i zasadami będącymi u jego podstaw?

               3)

               Czy stosowanie art. 191 ust. 2 portugalskiego kodeksu postępowania cywilnego w niniejszym sporze jest sprzeczne z rozporządzeniem i zasadami będącymi u jego podstaw?

      (1)  Rozporządzenie nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczące doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych (doręczanie dokumentów) oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 (Dz.U. L 324, s. 79).


title: Sprawa T-656/13: Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2013 r. — The Smiley Company przeciwko OHIM (kształt herbatnika)

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/10

         Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2013 r. — The Smiley Company przeciwko OHIM (kształt herbatnika)
   (Sprawa T-656/13)
   2014/C 61/18
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Smiley Company SPRL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: A. Freitag, avocat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 października 2013 r. wydanej w sprawie R 997/2013-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający kształt herbatnika z wizerunkiem uśmiechniętej twarzy dla towarów i usług z klas 29 i 30 — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 11 133 683.

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego


title: Sprawa C-303/09: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/11

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-303/09)
   2009/C 256/20
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Flynn i E. Righini, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonych terminach wszelkich środków niezbędnych dla zniesienia systemu pomocy uznanego za bezprawny i sprzeczny ze wspólnym rynkiem decyzją Komisji 2005/315/WE z dnia 20 października 2004 r. w sprawie systemu pomocy przyznanych przez Włochy na rzecz przedsiębiorstw, które dokonały inwestycji w gminach dotkniętych klęskami żywiołowymi w roku 2002 [notyfikowana w dniu 22 października 2004 r. jako dokument nr C(2004) 3893], (Dz.U. L 100 z 20 kwietnia 2005 r., s. 46) oraz odzyskania od beneficjentów pomocy przyznanej w tym systemie, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 2, art. 5 i art. 6 tej decyzji oraz traktatu WE;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin, w którym Włochy powinny były znieść system pomocy i odzyskać pomoc przyznaną niezgodnie z prawem upłynął dwa miesiące po doręczeniu decyzji.
   Po upływie kolejnych czterech lat, władze włoskie powinny odzyskać ponad 25 % przyznanej pomocy, w odniesieniu do której został wydany nakaz zapłaty oraz powinny również poinformować Komisję o kwocie pomocy wypłaconej beneficjentom, którzy nie mieli prawa skorzystania z systemu pomocy.


title: Sprawa T-132/13: Postanowienie Sądu z dnia 28 kwietnia 2014 r. – Deweerdt i in. przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/38

         Postanowienie Sądu z dnia 28 kwietnia 2014 r. – Deweerdt i in. przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa T-132/13) (1)

   2014/C 194/52
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013.


title: Sprawa T-634/13: Wyrok Sądu z dnia 26 września 2014 r. – Arctic Paper Mochenwangen przeciwko Komisji (Środowisko naturalne – Dyrektywa 2003/87/WE – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – Zasady przejściowe dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji od 2013 r. – Decyzja 2011/278/UE – Krajowe środki wykonawcze przedłożone przez Niemcy – Klauzula dotycząca przypadków przedstawiających nadmierne utrudnienia – Wolność prowadzenia działalności gospodarczej – Prawo własności – Proporcjonalność)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/49

      Wyrok Sądu z dnia 26 września 2014 r. – Arctic Paper Mochenwangen przeciwko Komisji
      (Sprawa T-634/13) (1)

      ((Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Zasady przejściowe dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji od 2013 r. - Decyzja 2011/278/UE - Krajowe środki wykonawcze przedłożone przez Niemcy - Klauzula dotycząca przypadków przedstawiających nadmierne utrudnienia - Wolność prowadzenia działalności gospodarczej - Prawo własności - Proporcjonalność))
      (2014/C 395/62)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Arctic Paper Mochenwangen GmbH (Wolpertswende, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt S. Kobes)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. White, C. Hermes i K. Herrmann, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 ust. 1 decyzji Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 240, s. 27) w zakresie, w jakim odmawia on wpisania instalacji oznaczonej identyfikatorem DE000000000000563 do wykazu instalacji przewidzianego w art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s.32) oraz odpowiadających im wstępnych rocznych ilości uprawnień do emisji przyznanych bezpłatnie względem tych instalacji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Arctic Paper Mochenwangen GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 31 z 1.2.2014.


title: Sprawa C-53/07: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/11

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-53/07)
   (2007/C 69/25)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Patakia i C. Zadra)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2004/104/WE (1) z dnia 14 października 2004 r. dostosowującej do postępu technicznego dyrektywę Rady 72/245/EWG odnoszącą się do zakłóceń radioelektrycznych (zgodności elektromagnetycznej) pojazdów oraz zmieniającej dyrektywę 70/156/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zatwierdzenia typu pojazdów silnikowych i ich przyczep, a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2004/104/WE do prawa krajowego upłynął dnia 31 grudnia 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 337 z 13.11.2004, str. 13.


title: Sprawa C-422/16: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 14 czerwca 2017 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Trier – Niemcy) – Verband Sozialer Wettbewerb eV/TofuTown.com GmbH [Odesłanie prejudycjalne — Wspólna organizacja rynków produktów rolnych — Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 — Artykuł 78 i część III załącznika VII — Decyzja 2010/791/UE — Definicje, oznaczenia i opisy handlowe — „Mleko” i „przetwory mleczne” — Nazwy stosowane do promocji i wprowadzania do obrotu żywności wyłącznie roślinnego pochodzenia]

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/18

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 14 czerwca 2017 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Trier – Niemcy) – Verband Sozialer Wettbewerb eV/TofuTown.com GmbH
   (Sprawa C-422/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólna organizacja rynków produktów rolnych - Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 - Artykuł 78 i część III załącznika VII - Decyzja 2010/791/UE - Definicje, oznaczenia i opisy handlowe - „Mleko” i „przetwory mleczne” - Nazwy stosowane do promocji i wprowadzania do obrotu żywności wyłącznie roślinnego pochodzenia])
   (2017/C 277/24)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Trier

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Verband Sozialer Wettbewerb eV

      Strona pozwana: TofuTown.com GmbH

      Sentencja

   Wykładni art. 78 ust. 2 i części III załącznika VII do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 należy dokonywać w taki sposób, że przepisy te stoją na przeszkodzie temu, by nazwa „mleko” oraz nazwy, które rozporządzenie to zastrzega wyłącznie dla przetworów mlecznych, były stosowane – dla celów wprowadzania do obrotu lub reklamy – do oznaczania wyrobów wyłącznie roślinnego pochodzenia, nawet wówczas, gdy nazwy te są uzupełnione wyjaśnieniem lub opisem wskazującym na roślinne pochodzenie danego produktu, chyba że produkt ten jest wymieniony w załączniku I do decyzji Komisji 2010/791/UE z dnia 20 grudnia 2010 r. zawierającej wykaz produktów, o których mowa w pkt III.1 akapit drugi załącznika XII do rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007.

      (1)  Dz.U. C 350 z 26.9.2016.


title: Sprawa F-1/07: Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2007 r. — Chassagne przeciwko Komisji

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/49

         Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2007 r. — Chassagne przeciwko Komisji
   (Sprawa F-1/07)
   (2007/C 42/86)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Olivier Chassagne (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: Y. Minatchy, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 17 listopada 2006 r. zawierającej listę awansowanych pracowników i działań, które z niej wynikają dla skarżącego;

               —

               wydanie orzeczeń niezbędnych dla zabezpieczenia praw i interesów skarżącego;

               —

               zasądzenie od pozwanej odszkodowania w wysokości 160 184 EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący kwestionuje decyzję Komisji o niewpisaniu jego nazwiska na listę urzędników awansowanych w postępowaniu w sprawie awansu za 2006 r. z tej przyczyny, że nie był w stanie uzyskać w tym roku ani sprawozdania z oceny — dotyczące go postępowanie w sprawie oceny toczyło się jeszcze w chwili wydania spornej decyzji — ani oceny za zasługi.
   Skarga uzasadniana jest tym, że organ powołujący odsunął skarżącego od postępowania w sprawie oceny oraz awansowania za 2006 r. dopuszczając się tym samym zwłoki, która może wyrządzić szkodę w rozwoju jego kariery.
   Skarżący uważa, że zaskarżona decyzja: i) narusza szereg podstawowych zasad prawa wspólnotowego, w szczególności poszanowanie prawa do obrony, obowiązek uzasadnienia, zakaz oczywistego błędu w ocenie, ochrona uzasadnionych oczekiwań, pewność prawna i równość traktowania, ii) narusza szereg przepisów prawa wspólnotowego, w szczególności art. 43 i 45 regulaminu pracowniczego oraz ogólne przepisy wykonawcze, wydane przez Komisję dla ich wykonania.


title: Sprawa F-87/12: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/19

         Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-87/12)
   2012/C 319/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: D. Abreu Caldas, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal i S. Orlandi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o ograniczeniu okresu przedłużenia umowy zawartej ze skarżącym.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 listopada 2011 r. w zakresie w jakim ogranicza ona okres przedłużenia umowy zawartej ze skarżącym w charakterze członka personelu tymczasowego do dnia 31 marca 2012 r.

               —

               zasądzenie od strony pozwanej, tytułem odszkodowania, kwoty w ustalonej tymczasowo wysokości 1 EUR

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-306/16: Wyrok Sądu z dnia 5 lipca 2017 r. – Gamet/EUIPO – „Metal-Bud II” Robert Gubała (Klamka) [Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający klamkę — Wcześniejszy wzór — Podstawa unieważnienia — Brak indywidualnego charakteru — Stopień swobody twórcy — Brak innego całościowego wrażenia — Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 — Dowody na poparcie sprzeciwu przedstawione po upływie wyznaczonego terminu — Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą — Uznanie przysługujące izbie odwoławczej — Artykuł 63 rozporządzenia nr 6/2002]

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/40

         Wyrok Sądu z dnia 5 lipca 2017 r. – Gamet/EUIPO – „Metal-Bud II” Robert Gubała (Klamka)
   (Sprawa T-306/16) (1)

   ([Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający klamkę - Wcześniejszy wzór - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Stopień swobody twórcy - Brak innego całościowego wrażenia - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Dowody na poparcie sprzeciwu przedstawione po upływie wyznaczonego terminu - Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą - Uznanie przysługujące izbie odwoławczej - Artykuł 63 rozporządzenia nr 6/2002])
   (2017/C 277/59)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gamet S.A. (Toruń, Polska) (przedstawiciel: A. Rolbiecka, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Firma produkcyjno-handlowa „Metal-Bud II” Robert Gubała (Świątniki Górne, Polska) (przedstawiciel: M. Mikosza, radca prawny)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 marca 2016 r. (sprawa R 2040/2014-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru pomiędzy Firmą produkcyjno-handlową „Metal-Bud II” Robert Gubała a Gametem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Gamet S.A. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 296 z 16.8.2016.


title: Sprawa F-100/07: Skarga wniesiona w dniu 1 października 2007 r. — Tsirimiagos przeciwko Komitetowi Regionów

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/73

         Skarga wniesiona w dniu 1 października 2007 r. — Tsirimiagos przeciwko Komitetowi Regionów
   (Sprawa F-100/07)
   (2007/C 269/133)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Kyriakos Tsirimiagos (Kraainem, Belgia) (przedstawiciel(-e): M.-A. Lucas, adwokat)

      Strona pozwana: Komitet Regionów Unii Europejskiej (KR)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora Administracji KR z dnia 21 listopada 2006 r. w przedmiocie żądania zwrotu kwoty w wysokości 2 120,16 EUR, wypłaconej skarżącemu z tytułu zastosowania do części jego dochodów, przekazywanej do Francji od kwietnia 2004 r. do maja 2005 r., współczynnika korygującego,

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 czerwca 2007 r. odrzucającej zażalenie wniesione przez skarżącego w dniu 21 lutego 2007 na decyzję z dnia 21 listopada 2006 r. w zakresie, w jakim decyzja ta potwierdza żądanie zwrotu kwoty 2 038,61 €,

               —

               zobowiązanie KR do dokonania zwrotu na rzecz skarżącego kwoty 2 038,61 EUR, zatrzymanej z jego wynagrodzenia, powiększonej o odsetki za zwłokę w wysokości 8 % rocznie, naliczane od dnia 1 grudnia 2006 r., tj. dnia żądania zwrotu do dnia całkowitej zapłaty,

               —

               obciążenie Komitetu Regionów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi zarzuty bardzo podobne do tych, które zostały podniesione w sprawie F-59/07 (1).

      (1)  Dz.U. C 199 z 25.8.2007, str. 51.


title: Sprawa T-511/11: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2011 r. — Francja przeciwko Komisji

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/31

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2011 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-511/11)
   2011/C 340/62
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Skarżące: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues, J. Gstalter i J. Rossi, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji;

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argument

   W skardze storna skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2011) 4973 wersja ostateczna, z dnia 13 lipca 2011 r., w sprawie pomocy państwa nr C 46/2003, dotyczącej składek na rzecz Association nationale interprofessionnelle du bétail et des viandes (Interbev) (francuskiego stowarzyszania międzyzawodowego hodowców bydła i producentów wołowiny). Komisja uznała, że dobrowolne składki, które stały się obowiązkowe, stanowią pomoc państwa zgodną ze wspólnym rynkiem.
   W uzasadnieniu skargi storna skarżąca powołuje się na dwa zarzuty, z których pierwszy jest co do zasady tożsamy lub podobny do zarzutu podniesionego w sprawie T-478/11 Francja przeciwko Komisji.
   Zarzut drugi dotyczy naruszenia przez Komisję obowiązku dochowania rozsądnego terminu w przebiegu postępowania administracyjnego.


title: Sprawa T-182/16: Postanowienie Sądu z dnia 26 czerwca 2017 r. – L’Oréal/EUIPO – Guinot (MASTER DUO) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MASTER DUO — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy MASTERS COLORS PARIS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga prawnie oczywiście bezzasadna — Artykuł 126 regulaminu postępowania]

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/19

         Postanowienie Sądu z dnia 26 czerwca 2017 r. – L’Oréal/EUIPO – Guinot (MASTER DUO)
   (Sprawa T-182/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MASTER DUO - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy MASTERS COLORS PARIS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna - Artykuł 126 regulaminu postępowania])
   (2017/C 269/27)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: L’Oréal (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i P. Péters)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Guinot (Paryż) (przedstawiciel: adwokat A. Sion)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 lutego 2016 r. (sprawa R 2916/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Guinot a L’Oréal.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               L’Oréal zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 222 z 20.6.2016.


title: Sprawa F-44/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. — Knöll przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji (Europolowi) (Służba publiczna — Personel Europolu — Nieodnowienie umowy o pracę — Umowa na czas nieokreślony — Artykuł 6 regulaminu pracowniczego personelu Europolu — Zasada poszanowania prawa do obrony)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/72

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. — Knöll przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji (Europolowi)
      (Sprawa F-44/09) (1)

      (Służba publiczna - Personel Europolu - Nieodnowienie umowy o pracę - Umowa na czas nieokreślony - Artykuł 6 regulaminu pracowniczego personelu Europolu - Zasada poszanowania prawa do obrony)
      (2010/C 288/134)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Brigitte Knöll (Hochheim am Main, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokat P. de Casparis, następnie adwokaci W. J. Dammingh i N. D. Dane)

         Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol) (przedstawiciele: D. Neumann i D. El Khoury, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów B. Wägenbaura i R. Van der Houta)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której skarżąca została poinformowana o braku możliwości zaoferowania jej stałego zatrudnienia a także decyzji z dnia 7 stycznia 2009 r. odrzucającej zażalenie złożone na pierwszą z decyzji.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której Europejski Urząd Policji (Europol) odmówił zawarcia z B. Knöll umowy na czas nieokreślony.

                  2)

                  Europol zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009, s. 64.


               20.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/13

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Hæstiréttur Íslands w dniu 14 listopada 2013 r. w sprawie Republika Islandii przeciwko Atliemu Gunnarssonowi
   (Sprawa E-26/13)
   2014/C 81/12
   W dniu 15 listopada 2013 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, złożony do Trybunału EFTA w dniu 14 listopada 2013 r. przez Hæstiréttur Íslands (Sąd Najwyższy Islandii), dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie Republika Islandii przeciwko Atliemu Gunnarssonowi, w odniesieniu do następujących kwestii:

               1)

               Czy z postanowieniami art. 28 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub z przepisami art. 7 dyrektywy 2004/38/WE zgodne jest to, że państwo A, które jest stroną Porozumienia, nie zapewnia współmałżonkom możliwości połączenia przysługujących im indywidualnie ulg podatkowych w związku z ustalaniem wysokości należnego podatku dochodowego w przypadku, gdy oboje współmałżonkowie zmieniają miejsce zamieszkania z państwa A na państwo B w Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz gdy jedno ze współmałżonków otrzymuje emeryturę z państwa A, drugie nie uzyskuje dochodu, a sytuacja podatkowa współmałżonków byłaby inna i byliby oni uprawnieni do połączenia przysługujących im indywidualnie ulg podatkowych, gdyby oboje mieszkali w państwie A?

               2)

               Jeżeli udzielona zostanie odpowiedź na pierwsze pytanie, wówczas drugie pytanie brzmi następująco: czy ma znaczenie to, że Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym nie zawiera żadnych postanowień odpowiadających art. 21 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?


title: Sprawa T-166/11: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2011 r. — Häfele przeciwko OHIM (Infront) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Infront — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/26

         Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2011 r. — Häfele przeciwko OHIM (Infront)
   (Sprawa T-166/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Infront - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 32/53
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Häfele GmbH & Co. KG (Nagold, Niemcy) (przedstawiciele: M. Eck i J. Dönch, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo R. Manea, następnie A. Pohlmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 stycznia 2011 r. (sprawa R 1711/2010-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Infront jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Häfele GmbH & Co. KG zostaje obciążana kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Sprawa T-400/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 czerwca 2006 r. — Bachotet przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Odmowa wpisu na listę rezerwową pracowników tymczasowych — Złożenie przez zainteresowaną nowego egzaminu ustnego zorganizowanego w ramach wykonania wyroku uchylającego — Druga odmowa wpisu — Skarga o uchylenie)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/19

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 czerwca 2006 r. — Bachotet przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-400/03) (1)

   (Urzędnicy - Odmowa wpisu na listę rezerwową pracowników tymczasowych - Złożenie przez zainteresowaną nowego egzaminu ustnego zorganizowanego w ramach wykonania wyroku uchylającego - Druga odmowa wpisu - Skarga o uchylenie)
   (2006/C 190/33)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Sophie Bachotet (Bruksela, Belgia) (Przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie uchylenia decyzji komitetu ds. procedury naboru COM/R/A/01/1999, odmawiającej wpisania skarżącej na listę rezerwową pracowników tymczasowych po przeprowadzeniu nowego egzaminu ustnego zorganizowanego w ramach wykonania wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 września 2002 r. w sprawie T-182/01 Bachotet przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (niepublikowanego w Zbiorze).
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja komitetu ds. procedury naboru, zawarta w piśmie z dnia 21 stycznia 2003 r. doręczonym skarżącej, odmawiająca wpisania jej na listę rezerwową procedury naboru COM/R/A/01/1999 zostaje uchylona.

               2)

               Komisja ponosi koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 35 z 7.2.2004


title: Sprawy połączone C-259/10 i C-260/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 listopada 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division), Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) — Zjednoczone Królestwo) — Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs przeciwko The Rank Group PLC (Podatki — Szósta dyrektywa VAT — Zwolnienia — Artykuł 13 część B lit. f) — Zakłady, loterie i inne gry losowe lub hazardowe — Zasada neutralności podatkowej — Mechaniczne bingo pieniężne z wygranymi gotówkowymi ( „mechanised cash bingo” ) — Automaty wrzutowe — Praktyka administracyjna odbiegająca od przepisów ustawowych — Środek obrony oparty na należytej staranności ( „due diligence” )

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/9

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 listopada 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division), Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) — Zjednoczone Królestwo) — Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs przeciwko The Rank Group PLC
      (Sprawy połączone C-259/10 i C-260/10) (1)

      (Podatki - Szósta dyrektywa VAT - Zwolnienia - Artykuł 13 część B lit. f) - Zakłady, loterie i inne gry losowe lub hazardowe - Zasada neutralności podatkowej - Mechaniczne bingo pieniężne z wygranymi gotówkowymi („mechanised cash bingo”) - Automaty wrzutowe - Praktyka administracyjna odbiegająca od przepisów ustawowych - Środek obrony oparty na należytej staranności („due diligence”)
      (2012/C 25/14)
      Język postępowania: angielski

         Sądy krajowe

      Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division), Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo)

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

         Strona pozwana: The Rank Group PLC

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Interpretacja art. 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Zwolnienie zakładów, loterii i innych gier losowych lub hazardowych — Mechaniczne bingo pieniężne z wygranymi gotówkowymi („mechanised cash bingo”) — Ustawodawstwo krajowe przewidujące różne traktowanie pod względem podatku VAT świadczenia usług identycznych z punktu widzenia konsumenta lub zaspokajających te same potrzeby konsumenta — Różne traktowanie w zależności od wysokości stawki i kwoty wygranej — Naruszenie zasady neutralności podatkowej?

         Sentencja

                  1)

                  Zasadę neutralności podatkowej należy interpretować w ten sposób, że odmienne traktowanie pod względem podatku od wartości dodanej dwóch usług identycznych lub podobnych z punktu widzenia konsumenta i zaspokajających te same jego potrzeby wystarczy, aby stwierdzić naruszenie tej zasady. Naruszenie takie nie wymaga więc, aby ponadto stwierdzić faktyczne istnienie konkurencji między danymi usługami bądź zakłócenie konkurencji z uwagi na rzeczone odmienne traktowanie.

                  2)

                  W obliczu istnienia odmiennego traktowania dwóch gier losowych ze względu na przyznanie zwolnienia z podatku od wartości dodanej na mocy art. 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku zasadę neutralności podatkowej należy interpretować w ten sposób, że nie można uwzględniać okoliczności, iż te dwie gry należą do różnych kategorii zezwoleń i podlegają różnym systemom prawnym w zakresie kontroli i regulacji.

                  3)

                  Do celów oceny w świetle zasady neutralności podatkowej, czy dwa rodzaje automatów wrzutowych są podobne i wymagają tego samego traktowania pod względem podatku od wartości dodanej, należy zbadać, czy korzystanie z tych rodzajów jest porównywalne z punktu widzenia przeciętnego konsumenta i odpowiada tym samym jego potrzebom, przy czym czynnikami, jakie można wziąć pod uwagę w tym zakresie, są w szczególności minimalne i maksymalne wysokości stawek i nagród, a także prawdopodobieństwo wygranej.

                  4)

                  Zasadę neutralności podatkowej należy interpretować w ten sposób, że podatnik nie jest uprawniony do żądania zwrotu podatku od wartości dodanej zapłaconego od określonych usług na podstawie naruszenia tej zasady, gdy organy podatkowe danego państwa członkowskiego w praktyce potraktowały świadczenie podobnych usług jako usługi zwolnione, mimo że nie są one zwolnione z podatku od wartości dodanej na podstawie właściwych przepisów krajowych.

                  5)

                  Zasadę neutralności podatkowej należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, które skorzystało ze swobodnego uznania przyznanego przez art. 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy 77/388 i zwolniło z podatku od wartości dodanej udostępnienie wszelkich środków do grania w gry losowe, wyłączając z tego zwolnienia jedną kategorię urządzeń spełniającą określone kryteria, nie może sprzeciwić się żądaniu zwrotu podatku od wartości dodanej opartemu na naruszeniu tej zasady na tej podstawie, że działało z należytą starannością przy opracowaniu nowego rodzaju urządzenia niespełniającego tych kryteriów.

         (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa T-302/17: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2017 r. – Sata/EUIPO – Zhejiang Rongpeng Air Tools (6000)

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/45

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2017 r. – Sata/EUIPO – Zhejiang Rongpeng Air Tools (6000)
   (Sprawa T-302/17)
   (2017/C 231/57)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sata GmbH & Co. KG (Kornwestheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M.C. Simon)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Zhejiang Rongpeng Air Tools Co. Ltd (Pengjie Town, Chiny)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Oznaczenie „6000” – unijny znak towarowy nr 13 112 545

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 marca 2017 r. w sprawie R 656/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

               —

               w przypadku wstąpienia drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą do niniejszego postępowania – obciążenie jej kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady równego traktowania i zasady dobrej administracji.


title: Sprawa T-233/16 P: Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2017 r. – Ruiz Molina/EUIPO (Odwołanie — Służba publiczna — Personel tymczasowy — Umowa na czas określony zawierająca klauzulę o rozwiązaniu umowy, w przypadku gdy nazwisko pracownika nie zostanie umieszczone na liście rezerwy kadrowej kolejnego konkursu otwartego — Rozwiązanie umowy na podstawie klauzuli rozwiązującej — Przekształcenie umowy na czas określony w umowę na czas nieokreślony — Powaga rzeczy osądzonej — Klauzula 5 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/15

         Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2017 r. – Ruiz Molina/EUIPO
   (Sprawa T-233/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Umowa na czas określony zawierająca klauzulę o rozwiązaniu umowy, w przypadku gdy nazwisko pracownika nie zostanie umieszczone na liście rezerwy kadrowej kolejnego konkursu otwartego - Rozwiązanie umowy na podstawie klauzuli rozwiązującej - Przekształcenie umowy na czas określony w umowę na czas nieokreślony - Powaga rzeczy osądzonej - Klauzula 5 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Obowiązek uzasadnienia))
   (2017/C 269/20)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: José Luis Ruiz Molina (San Juan de Alicante, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci N. Lhoëst i S. Michiels)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Lukošiūtė, pełnomocnik, wspierana przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 2 marca 2016 r., Ruiz Molina/OHIM (F-60/15, EU:F:2016:28).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               José Luis Ruiz Molina pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 243 z 4.7.2016.


title: Sprawa C-392/12 P: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 marca 2013 r. — Fruit of the Loom, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Blueshore Management SA

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/58

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 marca 2013 r. — Fruit of the Loom, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Blueshore Management SA
   (Sprawa C-392/12 P) (1)

   2013/C 225/119
   Język postępowania: angielski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012.


title: Sprawa T-620/13: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2013 r. — Marchi Industriale przeciwko ECHA

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/36

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2013 r. — Marchi Industriale przeciwko ECHA
   (Sprawa T-620/13)
   2014/C 24/68
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Marchi Industriale SpA (Florencja, Włochy) (przedstawiciele: M. Baldassarri i F. Donati, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji nr SME/2013/3747 przyjętej przez Europejską Agencję Chemikaliów ECHA, i pozbawienie jej w związku z tym wszelkich skutków, wraz ze stwierdzeniem nieważności faktur wystawionych w celu odzyskania wyższych podatków oraz nałożenia rzekomo należnych sankcji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga została wniesiona na decyzję Europejskiej Agencji Chemikaliów, która uznała, że skarżąca nie spełnia przesłanek koniecznych do uznania za średnie lub małe przedsiębiorstwo w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 396, s. 1), odmawiając przyznania jej przewidzianych korzyści oraz obciążając obowiązkiem zapłaty należnych podatków i opłat.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na całkowitym braku uzasadnienia w zakresie w jakim pomimo sformułowanych przez skarżącą szczegółowych i udokumentowanych uwag w celu zakwestionowania kryteriów stosowanych do określenia rozmiaru przedsiębiorstwa, pozwana w ogóle nie uwzględniła przedstawionych argumentów.

               2)

               Zarzut drugi oparty na błędnym uwzględnieniu informacji dotyczących spółki Essemar SpA, należącej do Marchi Industriale.

                           —

                           W tym względzie podniesione zostało, że wbrew twierdzeniom pozwanej, Esseco Group srl. nie ma żadnego związku nawet pośredniego ze skarżącą, a w każdym razie nie może być uznana za „przedsiębiorstwo partnerskie”. Chociaż Esseco Group posiada udziały w wysokości 50,0005 % w kapitale zakładowym spółki Essemar, pozostała część kapitału zakładowego spółki Essemar, w wysokości 49,9995 % należy do skarżącej. Jednakże Esseco Group, mimo iż posiada formalnie większość kapitału zakładowego spółki Essemar, nie posiada większości praw głosu w tej spółce. Pomiędzy Esseco Group a skarżącą nie istniałby zatem szczególny związek, o którym mowa w art. 3 ust. 2 załącznika do zaleceń Komisji z dnia 6 maja 2003 r. dotyczących definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (Dz.U. L 124, s. 36).


title: Sprawa C-600/12: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/11

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-600/12)
   2013/C 63/19
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia i D. Düsterhaus, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Grecka, utrzymując działalność źle funkcjonującego i zapchanego składowiska odpadów (położonego w Zakintho, w regionie Kalamaki, w miejscowości Griparaiika), które nie spełnia wszystkich warunków i wymogów ustanowionych w uregulowaniach środowiskowych Unii Europejskiej, naruszyła zobowiązania ciążące na niej na podstawie art. 13 i art. 36 ust. 1 dyrektywy 2008/98/WE (1) w sprawie odpadów oraz art. 8, art. 9, art. 11 ust. 1 lit. a), art. 12 i art. 14 dyrektywy 99/31/WE (2) w sprawie składowania odpadów. Ponadto, odnawiając zezwolenie na funkcjonowanie składowiska bez zastosowania procedury przewidzianej w art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG (3) z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, Republika Grecka naruszyła także zobowiązania, które ciążą na niej na podstawie tegoż artykułu;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               —

               Władze greckie tolerowały dalsze funkcjonowanie składowiska obecnie bardziej niż zapchanego i nie przyjęły niezbędnych środków w celu zapewnienia zwiększenia pojemności składowiska (lub innego rozwiązania problemu) w terminie do dnia 31 grudnia 2015 r. (upływ ważności odnowionych parametrów środowiskowych) ani też dotychczas nie zaczęło funkcjonować nowe składowisko w Zakintho.

               —

               Władze greckie nie przyjęły wszelkich niezbędnych środków korygujących w celu rozwiązania istotnej liczby problemów, które wynikały z różnych protokołów kontroli (25 października 2011 r., 26 stycznia 2010 r., 26 października 2009 r., 11 maja 2009 r., 6 lutego 2009 r., 26 sierpnia 2008 r., 13 kwietnia 2007 r., 8 grudnia 2005 r., 7 stycznia 2005 r. i 14 grudnia 1999 r.) i przyznają, że takie składowisko nadal funkcjonuje mimo istniejących problemów.

               —

               Władze greckie nie opracowały jeszcze i nie zatwierdziły planu zagospodarowania składowiska w Zakintho ani nie przedstawiły wniosku o odnowienie zezwolenia na funkcjonowanie składowiska odpadów, w którym to wniosku byłby zawarty plan oceny ewentualnego ryzyka.

               —

               Z powyższego wynika, że władze greckie nie zastosowały się do zobowiązań wynikających z art. 13 i art. 36 ust. 1 dyrektywy 2008/98/WE w sprawie odpadów oraz z art. 8, art. 9, art. 11 ust. 1 lit. a), art. 12 i art. 14 dyrektywy 99/31/WE w sprawie składowania odpadów.

               —

               Ponadto władze greckie, w drodze dekretu międzyministerialnego z dnia 8 czerwca 2011 r., przedłużyły czas obowiązywania parametrów środowiskowych (które stanowią podstawę zezwolenia na funkcjonowanie) składowiska do dnia 31 grudnia 2015 r. bez przeprowadzenia odpowiedniej oceny skutków, jak jest to wymagane w art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43/EWG.

      (1)  Dz.U. L 312, s. 3.

      (2)  Dz.U. L 182, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 206, s. 7.


title: Sprawa C-168/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de Cassation (Francja) w dniu 21 kwietnia 2008 r. — Laszlo Hadadi (Hadady) przeciwko Csilli Marcie Mesko (po mężu Hadadi (Hadady))

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de Cassation (Francja) w dniu 21 kwietnia 2008 r. — Laszlo Hadadi (Hadady) przeciwko Csilli Marcie Mesko (po mężu Hadadi (Hadady))
   (Sprawa C-168/08)
   (2008/C 158/20)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour de cassation
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Laszlo Hadadi (Hadady)

      Strona pozwana: Csilla Marta Mesko (po mężu Hadadi (Hadady))
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 3 ust. 1 lit. b) (rozporządzenia nr 2201/2003) (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy małżonkowie mają obywatelstwo zarówno państwa sądu, do którego sprawę wniesiono, jak i obywatelstwo innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, przeważa obywatelstwo państwa sądu, do którego sprawę wniesiono?

               2.

               Jeżeli odpowiedź udzielona na pytanie pierwsze będzie negatywna, czy przepis ten należy interpretować w ten sposób, że wskazuje on, w przypadku gdy każde z małżonków ma podwójne obywatelstwo tych samych państw członkowskich, obywatelstwo bardziej dominujące z nich?

               3.

               Jeżeli odpowiedź udzielona na pytanie drugie będzie negatywna, czy zatem przepis ten należy interpretować w ten sposób, że przyznaje on małżonkom dodatkową możliwość, pozostawiając im wybór sądu, do którego sprawa ma być wniesiona, w jednym z dwóch państw, których oboje są obywatelami?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338, str. 1).


title: Sprawa T-484/10: Postanowienie Sądu z dnia 20 czerwca 2011 r. — Gas Natural Fenosa SDG przeciwko Komisji

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/36

         Postanowienie Sądu z dnia 20 czerwca 2011 r. — Gas Natural Fenosa SDG przeciwko Komisji
   (Sprawa T-484/10) (1)

   2011/C 238/62
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa F-81/07: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2007 r. — Barbin przeciwko Parlamentowi

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/43

         Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2007 r. — Barbin przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-81/07)
   (2007/C 247/71)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Florence Barbin (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: S. Orlandi, J.-N. Louis, A. Coolen i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania AD 12 w postępowaniu w sprawie awansu za 2006 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca twierdzi, że zgodnie z przepisami wewnętrznymi Parlamentu w zakresie awansowania, przeciętna długość kariery w grupie zaszeregowania AD 11 wynosi cztery lata. Ponieważ skarżąca jest zaszeregowana do tej grupy od dnia 1 kwietnia 2001 r., to osiągnęła próg odniesienia pozwalający na zaszeregowanie do grupy AD 12 w postępowaniu w sprawie awansu za 2006 r. Ponadto komitet ds. awansu wpisał jej nazwisko na listę urzędników przedstawionych do awansu do tej grupy zaszeregowania w tym właśnie postępowaniu w sprawie awansu za 2006 r.
   Według skarżącej organ powołujący nie przedstawił żadnego uzasadnienia odmowy awansu i tym samym naruszył obowiązek uzasadnienia. Ponadto zaskarżona decyzja została oparta na decyzji będącej przedmiotem sprawy F-44/07 (1) o przyznaniu skarżącej tylko jednego punktu za zasługi. Skarżąca podnosi wreszcie naruszenie art. 1 d Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007 r. str. 45.


title: Sprawa T-307/05: Skarga wniesiona w dniu  8 sierpnia 2005 r.  — Alain Fermont przeciwko Komisji

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/13

         Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2005 r. — Alain Fermont przeciwko Komisji
   (Sprawa T-307/05)
   (2006/C 121/23)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Alain Fermont (Kraainem, Belgia) [Przedstawiciele: L. Kakiese, avocat, N. Luzeyemo, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               zobowiązanie Komisji do spowodowania zaprzestania wysoce szkodliwych dla skarżącego działań ze strony dwóch oskarżanych urzędników, którzy łamią przepisy regulaminu pracowniczego

               —

               orzeczenie, że doszło do naruszenia obowiązku ochrony uzasadnionego zaufania

               —

               orzeczenie, że skarżący był poddamy mobingowi ze strony dwóch oskarżanych urzędników

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego, w związku z jej brakiem działania w obliczu wysoce szkodliwych dla niego działań ze strony dwóch oskarżanych urzędników, kwoty 5 040 000 euro tytułem zadośćuczynienia za krzywdę i odszkodowania obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący w niniejszej sprawie zawarł umowę o pracę z Centrum Rozwoju Przedsiębiorstw, jednostką zależną grupy państw AKP. Zgodnie z tą umową zadaniem skarżącego było wdrożenie systemu harmonizacji sanitarnej i nadzór nad rybołówstwem na wyspach św. Tomasza i Książęcej oraz w Zatoce Gwinejskiej.
   Skarżący podnosi przede wszystkim, że pozwana przeszkodziła mu w wykonywaniu jego zadań.
   Podnosi również naruszenie Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, a także przepisów regulaminu pracowniczego zakazujących mobbingu i ustanawiających obowiązek niezależności.


title: Sprawa T-266/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 lutego 2008 r. — Air One przeciwko Komisji

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/43

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 lutego 2008 r. — Air One przeciwko Komisji
   (Sprawa T-266/07) (1)

   (2008/C 107/73)

      Język postępowania: włoski

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa C-424/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Łączność elektroniczna — Dyrektywa 2002/19/WE — Dyrektywa 2002/21/WE — Dyrektywa 2002/22/WE — Sieci i usługi — Uregulowania krajowe — Nowe rynki)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-424/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Łączność elektroniczna - Dyrektywa 2002/19/WE - Dyrektywa 2002/21/WE - Dyrektywa 2002/22/WE - Sieci i usługi - Uregulowania krajowe - Nowe rynki)
   2010/C 113/03
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun i A. Nijenhuis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma, pełnomocnik, profesor C. Koenig, S. Loetz, Rechtsanwalt)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 8 ust. 4 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywy o dostępie) (Dz.U. L 108, s. 7), art. 6, 7, art. 8 ust. 1, art. 15 ust. 3 i art. 16 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej) (Dz.U. L 108, s. 33) oraz art. 17 ust. 2 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51) — Definicja, analiza i regulacja nowych rynków — Uregulowania krajowe definiujące w sposób ogólny „nowe rynki” i określające restrykcyjne warunki w odniesieniu do ich regulacji przez krajowy organ regulacyjny oraz do stosowania postępowania konsultacyjnego przewidzianego w prawie wspólnotowym dotyczącego środków zmierzających do zdefiniowania tych rynków i poddania ich analizie

      Sentencja

               1)

               Przyjmując § 9a Telekommunikationsgesetz (ustawy o telekomunikacji) z dnia 22 czerwca 2004 r., Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 8 ust. 4 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywy o dostępie), art. 6, 7, art. 8 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 3 i art. 16 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej), oraz art. 17 ust. 2 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej).

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa C-552/14 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 10 grudnia 2015 r. – Canon Europa NV/Komisja Europejska (Odwołanie — Unia celna i Wspólna taryfa celna — Rozporządzenie (UE) nr 861/2010 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Akt regulacyjny niewymagający środków wykonawczych — Zwolnienie towarów i powiadomienie o kwocie należności celnych — Zastosowanie procedury uproszczonej i użycie środków informatycznych)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/4

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 10 grudnia 2015 r. – Canon Europa NV/Komisja Europejska
   (Sprawa C-552/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Unia celna i Wspólna taryfa celna - Rozporządzenie (UE) nr 861/2010 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Artykuł 263 akapit czwarty TFUE - Akt regulacyjny niewymagający środków wykonawczych - Zwolnienie towarów i powiadomienie o kwocie należności celnych - Zastosowanie procedury uproszczonej i użycie środków informatycznych))
   (2016/C 048/05)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Canon Europa NV (przedstawiciele: P. De Baere, avocat, P. Muñiz, advogado)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel: R. Lyal pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Canon Europa NV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 46 z 9.2.2015.