title: Sprawa C-297/06: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/24

         Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-297/06)
   (2006/C 212/40)
   Język postępowania: grecki
   Stron

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Tserepa-Lacombe i I. Khatzigiannis, działający w charakterze pełnomocników)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/85/WE z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania pryszczycy, uchylającej dyrektywę 85/511/EWG i decyzje 89/531/EWG i 91/665/EWG oraz zmieniającej dyrektywę 92/46/EWG (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2003/85 upłynął w dniu 30 czerwca 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 306, 22.11.2003, str. 1


title: Sprawa F-26/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 26 marca 2015 r. – CN/Parlament (Służba publiczna — Akredytowani asystenci parlamentarni — Wniosek o udzielenie wsparcia — Mobbing)

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/42

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 26 marca 2015 r. – CN/Parlament
   (Sprawa F-26/14) (1)

   ((Służba publiczna - Akredytowani asystenci parlamentarni - Wniosek o udzielenie wsparcia - Mobbing))
   (2015/C 155/61)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CN (przedstawiciele: adwokaci L. Levi, C. Bernard-Glanz i A. Tymen)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Ecker i S. Alves, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej wniosek o udzielenie wsparcia złożony przez skarżącego z uwagi na mobbing.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego oddalającej w sposób dorozumiany wniosek CN o udzielenie wsparcia z dnia 13 lutego 2013 r.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 18 grudnia 2013 r. oddalającej zażalenie CN z dnia 26 sierpnia 2013 r.

               3)

               Zasądza się od Parlamentu Europejskiego na rzecz CN kwotę 45  785,29 EUR.

               4)

               Parlament Europejski pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez CN.

      (1)  Dz.U. C 175 z 10.6.2014, s. 56.


title: Sprawa C-523/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundessozialgericht – Niemcy) – Walter Larcher/Deutsche Rentenversicherung Bayern Süd (Odesłanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Artykuł 45 TFUE — Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 — Świadczenia emerytalne — Zasada niedyskryminacji — Pracownik zatrudniony w państwie członkowskim w ramach systemu stopniowego przechodzenia na emeryturę poprzez skrócenie czasu pracy — Uwzględnienie w celu przyznania prawa do emerytury w innym państwie członkowskim)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundessozialgericht – Niemcy) – Walter Larcher/Deutsche Rentenversicherung Bayern Süd
   (Sprawa C-523/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Artykuł 45 TFUE - Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 - Świadczenia emerytalne - Zasada niedyskryminacji - Pracownik zatrudniony w państwie członkowskim w ramach systemu stopniowego przechodzenia na emeryturę poprzez skrócenie czasu pracy - Uwzględnienie w celu przyznania prawa do emerytury w innym państwie członkowskim))
   (2015/C 065/15)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundessozialgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Walter Larcher

      Strona pozwana: Deutsche Rentenversicherung Bayern Süd

      Sentencja

               1)

               Zasada równego traktowania ustanowiona w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. L 28, s. 1), zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. stoi na przeszkodzie przepisowi państwa członkowskiego, który uzależnia przyznanie prawa do emerytury po okresie zatrudnienia w systemie stopniowego przechodzenia na emeryturę poprzez skrócenie czasu pracy od tego, czy owo zatrudnienie w ramach tego systemu odbyło się wyłącznie na podstawie przepisów krajowych tego państwa członkowskiego.

               2)

               Wykładni zasady równego traktowania ustanowionej w art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71 w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem nr 118/97, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1992/2006 należy dokonywać w ten sposób, że w celu uznania w państwie członkowskim okresów zatrudnienia w systemie stopniowego przechodzenia na emeryturę poprzez skrócenie czasu pracy przepracowanych zgodnie z ustawodawstwem innego państwa członkowskiego, należy przeprowadzić analizę porównawczą ustawowych przesłanek instytucji stopniowego przechodzenia na emeryturę poprzez skrócenie czasu pracy obowiązujących w obu tych państwach członkowskich, aby ustalić, z uwzględnieniem okoliczności każdego konkretnego przypadku, czy stwierdzone różnice mogą zagrozić realizacji prawnie uzasadnionych celów zamierzonych w ustawodawstwie pierwszego z tych państw członkowskich.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa C-577/13: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 marca 2015 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) – Zjednoczone Królestwo] – Actavis Group PTC EHF, Actavis UK Ltd/Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co. KG [Odesłanie prejudycjalne — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 — Artykuł 3 — Dodatkowe świadectwo ochronne — Warunki uzyskania tego świadectwa — Produkty lecznicze zawierające częściowo lub całkowicie ten sam składnik aktywny — Kolejne wprowadzenie do obrotu — Mieszanina składników aktywnych — Uprzednie wprowadzenie do obrotu składnika aktywnego w postaci produktu leczniczego zawierającego tylko jeden składnik aktywny — Warunki uzyskania więcej niż jednego świadectwa ochronnego na podstawie tego samego patentu — Zmiana składników aktywnych patentu podstawowego]

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/4

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 marca 2015 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) – Zjednoczone Królestwo] – Actavis Group PTC EHF, Actavis UK Ltd/Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-577/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 - Artykuł 3 - Dodatkowe świadectwo ochronne - Warunki uzyskania tego świadectwa - Produkty lecznicze zawierające częściowo lub całkowicie ten sam składnik aktywny - Kolejne wprowadzenie do obrotu - Mieszanina składników aktywnych - Uprzednie wprowadzenie do obrotu składnika aktywnego w postaci produktu leczniczego zawierającego tylko jeden składnik aktywny - Warunki uzyskania więcej niż jednego świadectwa ochronnego na podstawie tego samego patentu - Zmiana składników aktywnych patentu podstawowego])
   (2015/C 146/04)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Actavis Group PTC EHF, Actavis UK Ltd

      Strona pozwana: Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co. KG

      Sentencja

   Artykuł 3 lit. a) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych należy intepretować w ten sposób, że w przypadku gdy patent podstawowy zawiera zastrzeżenie dotyczące produktu zawierającego składnik aktywny, który jako jedyny stanowi główny element wynalazczy, w odniesieniu do którego uprawniony z tego patentu już uzyskał dodatkowe świadectwo ochronne, a także zastrzeżenie późniejsze dotyczące produktu zawierającego mieszaninę tego składnika aktywnego z inną substancją, to przepis ten stoi na przeszkodzie uzyskaniu przez tego uprawnionego drugiego dodatkowego świadectwa ochronnego dotyczącego wspomnianej mieszaniny.

      (1)  Dz.U. C 31 z 1.2.2014.


title: Sprawa C-134/06: Skarga wniesiona w dniu  8 marca 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/12

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-134/06)
   (2006/C 108/20)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: G. Zavvos i H. Støvlbæk]

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując w odniesieniu do zawodu lekarza weterynarii przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 maja 2001 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/48/EWG i 92/51/EWG w sprawie ogólnego systemu uznawania kwalifikacji zawodowych oraz dyrektywy Rady 77/452/EWG, 77/453/EWG, 78/686/EWG, 78/687/EWG, 78/1026/EWG, 78/1027/EWG, 80/154/EWG, 80/155/EWG, 85/384/EWG, 85/432/EWG, 85/433/EWG i 93/16/EWG dotyczące zawodów pielęgniarki ogólnej, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej, architekta, farmaceuty i lekarza (1), a w każdym razie nie powiadamiając o ich przyjęciu Komisji, Republika Grecka uchybiła swoim zobowiązaniom, ciążącym na niej na mocy art. 16 tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej sprawie art. 16 ust. 1 dyrektywy 2001/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 maja 2001 r. stanowi, że państwa członkowskie przyjmują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania omawianej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 2003 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
   Komisja stwierdza, że Grecja nie przyjęła dotychczas niezbędnych przepisów w odniesieniu do zawodu lekarza weterynarii.

      (1)  Dz. U. L 206 z 31.07.2001, str. 1


title: Sprawa T-160/15: Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2015 r. – LG Developpement/OHIM – Bayerische Motoren Werke (MINICARGO)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/40

         Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2015 r. – LG Developpement/OHIM – Bayerische Motoren Werke (MINICARGO)
   (Sprawa T-160/15)
   (2015/C 198/54)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LG Developpement (Baud, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Sion)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Bayerische Motoren Werke AG (Monachium, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „MINICARGO” – zgłoszenie nr 11 278 751

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 stycznia 2015 r. w sprawie R 596/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-264/06: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Artykuł 16 ust. 3 — Odszkodowanie i pomoc dla pasażerów — Niezbędne przepisy)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/17

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-264/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuł 16 ust. 3 - Odszkodowanie i pomoc dla pasażerów - Niezbędne przepisy)
   (2007/C 96/29)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: D. Maidani i R. Vidal Puig, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (Przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia przepisów niezbędnych dla zastosowania się do art. 16 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, str. 1) — Ustanowienie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji.
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając sankcji za naruszenia rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 16 ust. 3 tego rozporządzenia.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006.


title: Sprawa C-290/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 27 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – Patrice D’Oultremont i in./Région wallonne [Odesłanie prejudycjalne — Ocena skutków wywieranych przez niektóre plany i programy na środowisko naturalne — Dyrektywa 2001/42/WE — Artykuł 2 lit. a) oraz art. 3 ust. 2 lit. a) — Pojęcie „planów i programów” — Określone w zarządzeniu wykonawczym warunki instalacji turbin wiatrowych — Przepisy dotyczące w szczególności środków bezpieczeństwa, kontroli, przywrócenia do stanu poprzedniego, zabezpieczenia finansowego, a także dopuszczalnych poziomów hałasu określanych w świetle przeznaczenia terenów]

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/19

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 27 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – Patrice D’Oultremont i in./Région wallonne
   (Sprawa C-290/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Ocena skutków wywieranych przez niektóre plany i programy na środowisko naturalne - Dyrektywa 2001/42/WE - Artykuł 2 lit. a) oraz art. 3 ust. 2 lit. a) - Pojęcie „planów i programów” - Określone w zarządzeniu wykonawczym warunki instalacji turbin wiatrowych - Przepisy dotyczące w szczególności środków bezpieczeństwa, kontroli, przywrócenia do stanu poprzedniego, zabezpieczenia finansowego, a także dopuszczalnych poziomów hałasu określanych w świetle przeznaczenia terenów])
   (2017/C 006/23)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Patrice D’Oultremont, Henri Tumelaire, François Boitte, Éoliennes à tout prix? ASBL

      Strona pozwana: Région wallonne

      przy udziale: Fédération de l’énergie d’origine renouvelable et alternative ASBL (EDORA)

      Sentencja

   Artykuł 2 lit. a) i art. 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko należy interpretować w ten sposób, że zarządzenie wykonawcze, takie jak zarządzenie sporne w postępowaniu głównym, zawierające szereg przepisów dotyczących elektrowni wiatrowych, których to przepisów należy przestrzegać w ramach wydawania zezwoleń administracyjnych w sprawie umiejscowienia i eksploatacji takich elektrowni, mieści się w zakresie pojęcia „planów i programów” w rozumieniu tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015.


title: Sprawa T-399/17: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2017 r. –Dalli/Komisja

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/49

         Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2017 r. –Dalli/Komisja
   (Sprawa T-399/17)
   (2017/C 277/71)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: John Dalli (St. Julians, Malta) (przedstawiciele: L. Levi i S. Rodrigues, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie odszkodowania za szkodę, a zwłaszcza zadośćuczynienia za krzywdę, oszacowanego tymczasowo na kwotę 1 000 000 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący bezprawnego charakteru działań OLAF

                           —

                           Nielegalne działania OLAF polegają w szczególności na: niezgodności z prawem decyzji o wszczęciu dochodzenia; uchybieniach w zakresie kwalifikacji dochodzeń oraz niezgodności z prawem rozszerzenia zakresu dochodzenia; naruszeniu zasad dotyczących postępowania dowodowego (w tym przeinaczeniu i sfałszowaniu dowodów), prawa od obrony oraz różnych przepisów prawa Unii Europejskiej (takich jak art. 339 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 4, 8 i 11 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1073/1999, art. 4 decyzji Komisji nr 1999/396, art. 18 instrukcji OLAF i art. 13 ust. 5 regulaminu Komitetu Nadzoru [OLAF]), a także zasady domniemana niewinności oraz prawa do ochrony danych osobowych.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący bezprawnego charakteru działań Komisji

                           —

                           Bezprawne działania Komisji polegają w szczególności na: naruszeniu zasady dobrej administracji i obowiązku postępowania w sposób obiektywny, bezstronny i lojalny oraz z poszanowaniem zasady niezależności, a także naruszeniu niezależności OLAF.


title: Sprawa C-536/14: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/22

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga
   (Sprawa C-536/14) (1)

   (2015/C 213/40)
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015.


title: Sprawa C-285/15: Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 21 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Beca Engineering Srl/Ministero dell'Interno (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Swobodny przepływ towarów — Dyrektywa 89/106/EWG — Wyroby budowlane — Kominowe okładziny wewnętrzne — Przepisy krajowe wymagające budowy kominów przy użyciu wyłącznie niepalnych materiałów)

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/6

         Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 21 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Beca Engineering Srl/Ministero dell'Interno
   (Sprawa C-285/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Swobodny przepływ towarów - Dyrektywa 89/106/EWG - Wyroby budowlane - Kominowe okładziny wewnętrzne - Przepisy krajowe wymagające budowy kominów przy użyciu wyłącznie niepalnych materiałów))
   (2016/C 279/09)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Beca Engineering Srl

      Strona pozwana: Ministero dell'Interno

      Sentencja

   Zgodności z prawem Unii przepisów krajowych wymagających, by kominy instalacji grzewczych gospodarstw domowych były wykonane przy użyciu wyrobów budowlanych takich jak te będące przedmiotem postępowania głównego, które są niepalne, nie należy oceniać w świetle dyrektywy Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych, zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r.
   Dyrektywę 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienioną dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. należy interpretować w ten sposób, że takie krajowe przepisy należy uznać za „przepis techniczny” w rozumieniu art. 1 pkt 3 i 11 tej dyrektywy, i że w braku notyfikowania tych przepisów Komisji Europejskiej przez państwo członkowskie, zgodnie z art. 8 tej dyrektywy ze zm. takie przepisy krajowe nie obowiązują, a jednostki mogą powołać się na to przed sądem krajowym.

      (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.


title: Sprawa C-148/12: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/10

         Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-148/12)
   2012/C 138/16
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Hetsch i G. Braun, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi o orzeczenie, co następuje

               —

               Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/110/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. zmieniającej dyrektywę 2004/49/WE w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych (1) przez to, że nie uchwaliła w pełnym zakresie przepisów ustawowych i administracyjnych wymaganych w celu transpozycji tej dyrektywy wzgl. nie poinformowała o tym w pełnym zakresie Komisji;

               —

               nałożenie na Republikę Federalną Niemiec, zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE, w związku z uchybieniem zobowiązaniu do poinformowania o uchwalonych przepisach w celu transpozycji, okresowej kary pieniężnej w wysokości 148 094,1 EUR za każdy dzień, płatnej na konto środków własnych Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin do transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 24 grudnia 2010 r.

      (1)  Dz.U. L 345, s.62


title: Sprawa T-566/13: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2013 r. — Hostel Tourist World przeciwko OHIM — WRI Nominees (HostelTouristWorld.com)

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/11

         Skarga wniesiona w dniu 25 października 2013 r. — Hostel Tourist World przeciwko OHIM — WRI Nominees (HostelTouristWorld.com)
   (Sprawa T-566/13)
   2014/C 31/19
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Hostel Tourist World, SL (Sewilla, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. M. Bartrina Díaz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: WRI Nominees Ltd (Luksemburg, Luksemburg)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji OHIM w zakresie w jakim uwzględniono w niej odwołanie złożone przez WRI Nominees Ltd dotyczące nieważności lub unieważnienia wspólnotowego znaku towarowego nr 7 241 862 HOSTELTOURISTWORLD dla klas 39 i 43 nomenklatury międzynarodowej;

               —

               zgodnie z art. 65 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 — uznanie za niedopuszczalne lub bezzasadne odwołania wniesionego przez spółkę WRI Nominees Ltd, dotyczącego unieważnienia wspólnotowego znaku towarowego nr 7 241 862„HOSTELTOURISTWORLD.COM” dla klas 35, 39 i 43 lub, ewentualnie, zobowiązanie OHOM do przyjęcia środków niezbędnych w celu zapewnienia wykonania wyroku uwzględniającego żądania niniejszej skargi;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy „HostelTouristWorld.com” dla usług z klas 35, 39 y 43 — zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy nr 7 241 862

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: WRI Nominees Ltd

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 53 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia oraz art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 53 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uwzględnienie odwołania wniesionego przez WRI Nominees Ltd i częściowe uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień

      Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 63 i 64 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 53 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia.


title: Sprawa T-423/10: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Redaelli Tecna/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek stali sprężającej — Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE — Współpraca w toku postępowania administracyjnego — Rozsądny termin)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/39

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Redaelli Tecna/Komisja
   (Sprawa T-423/10) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek stali sprężającej - Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Współpraca w toku postępowania administracyjnego - Rozsądny termin))
   (2015/C 302/49)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Redaelli Tecna SpA (Milan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci R. Zaccà, M. Todino, E. Cruellas Sada i S. Patuzzo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Gencarelli, L. Prete i V. Bottka, następnie V. Bottka, G. Conte i P. Rossi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenie nieważności i zmiany decyzji Komisji C (2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.344 – Stal sprężająca) zmienionej decyzją Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. i decyzją Komisji C (2011) 2269 wersja ostateczna z dnia 4 kwietnia 2011 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Redaelli Tecna SpA pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010 r.


title: Sprawa C-229/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Paris (Francja) w dniu 9 maja 2007 r. — Diana Mayeur przeciwko Ministère de la santé et des solidarités

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Paris (Francja) w dniu 9 maja 2007 r. — Diana Mayeur przeciwko Ministère de la santé et des solidarités
   (Sprawa C-229/07)
   (2007/C 155/29)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal administratif de Paris
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Diana Mayeur

      Strona pozwana: Ministère de la santé et des solidarités
   Pytania prejudycjalne
   Czy przepisy art. 23 dyrektywy 2004/38/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. (1) pozwalają obywatelowi państwa trzeciego będącemu małżonkiem obywatela wspólnotowego powoływać się na przepisy wspólnotowe dotyczące wzajemnego uznawania dyplomów oraz swobody przedsiębiorczości i czy zobowiązują właściwe organy państwa członkowskiego, w którym złożony został wniosek o zezwolenie na wykonywanie zawodu regulowanego do tego, by wzięły pod uwagę wszystkie dyplomy, świadectwa i inne dokumenty, nawet jeżeli zostały wydane poza Unią Europejską, o ile zostały przynajmniej uznane w innym państwie członkowskim, jak również mające znaczenie dla sprawy doświadczenie wnioskodawcy oraz dokonały porównania kompetencji potwierdzonych tymi dokumentami i tym doświadczeniem z jednej strony oraz wiedzy i kwalifikacji wymaganych ustawodawstwem krajowym z drugiej strony?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, str. 77 oraz sprostowania: Dz.U. L 229, str. 35 i Dz.U. z 2005, L 197, str. 34).


title: Sprawa T-570/14: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2014 r. – Laverana przeciwko OHIM (BIO MIT PFLANZENFLUID AUS EIGENER HERSTELLUNG)

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/13

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2014 r. – Laverana przeciwko OHIM (BIO MIT PFLANZENFLUID AUS EIGENER HERSTELLUNG)
   (Sprawa T-570/14)
   2014/C 361/17
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Laverana GmbH & Co. KG (Wennigsen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Wachinger, M. Zöbisch i D. Chatterjee)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 maja 2014 r. w sprawie R 124/2014-4;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „BIO MIT PFLANZENFLUID AUS EIGENER HERSTELLUNG” dla towarów i usług z klas 3, 5 i 35 – zgłoszenie nr 1 1 9 22  581

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Wykroczenie poza zakres swobodnego uznania poprzez wydanie decyzji uzasadnionej względami konkurencji.


title: Sprawa T-150/10: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2010 r. — Telefónica O2 Germany GmbH & Co. OHG przeciwko OHMI — Loopia (LOOPIA)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/43

         Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2010 r. — Telefónica O2 Germany GmbH & Co. OHG przeciwko OHMI — Loopia (LOOPIA)
   (Sprawa T-150/10)
   2010/C 148/71
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Telefónica O2 Germany GmbH & Co. OHG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele): adwokaci A. Fottner i M. Müller)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Loopia AB (Västeras, Szwecja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 stycznia 2010 r. w sprawie R 1812/2008-1 oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, włącznie z kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „LOOPIA” dla usług należących do klasy 42

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: niemiecki słowny znak towarowy „LOOP” dla towarów i usług należących do klas 9, 16, 35, 38 i 42; wspólnotowy słowny znak towarowy „LOOPY” dla towarów i usług należących do klas 9, 38 i 42.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich towarów, których dotyczył sprzeciw

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji, oddalenie sprzeciwu i zgoda na rejestrację wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w związku ze stwierdzeniem przez Izbę Odwoławczą, iż nie istnieje ryzyko pomylenia odnośnych znaków


title: Sprawa T-266/14: Wyrok Sądu z dnia 18 lipca 2016 r. – Argus Security Projects/Komisja [Zamówienia publiczne na usługi — Świadczenie usług związanych z bezpieczeństwem w ramach misji Unii Europejskiej dotyczącej pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii — Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/19

         Wyrok Sądu z dnia 18 lipca 2016 r. – Argus Security Projects/Komisja
   (Sprawa T-266/14) (1)

   ([Zamówienia publiczne na usługi - Świadczenie usług związanych z bezpieczeństwem w ramach misji Unii Europejskiej dotyczącej pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii - Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Obowiązek uzasadnienia])
   (2016/C 314/26)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Argus Security Projects Ltd (Limassol, Cypr) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i E. van Nuffel d’Heynsbroeck)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i D. Gauci, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji misji Unii Europejskiej dotyczącej pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii (EUBAM Libya) w sprawie nieprzyjęcia złożonej przez skarżącą oferty odnoszącej się do udzielenia – w drodze dialogu konkurencyjnego – zamówienia dotyczącego świadczenia usług związanych z bezpieczeństwem w ramach EUBAM Libya dotyczącego zintegrowanego zarządzania granicami w Libii (umowa EUBAM-13-020), a także w sprawie udzielenia zamówienia spółce Garda World Ltd.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji misji pomocowej Unii Europejskiej (EUBAM Libya) w sprawie nieprzyjęcia złożonej przez Argus Security Projects Ltd oferty odnoszącej się do udzielenia – w drodze dialogu konkurencyjnego – zamówienia dotyczącego świadczenia usług związanych z bezpieczeństwem w ramach EUBAM Libya dotyczącego zintegrowanego zarządzania granicami w Libii (umowa EUBAM-13-020), a także w sprawie udzielenia zamówienia spółce Garda World Ltd.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 245 z 28.7.2014.


title: Sprawa C-22/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 lutego 2016 r. – Komisja Europejska/Królestwo Niderlandów [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Zwolnienia — Artykuł 132 ust. 1 lit. m) — Świadczenie usług ściśle związanych z uprawianiem sportu lub z wychowaniem fizycznym — Zwolnienie z podatku wynajmu miejsc przeznaczonych do cumowania i składowania łodzi na rzecz członków stowarzyszeń sportów wodnych w ramach dokonywania czynności związanych z nawigowaniem i rekreacją, które to czynności nie mogą zostać uznane za związane z uprawianiem sportu lub z wychowaniem fizycznym — Zwolnienie ograniczone do członków stowarzyszeń sportów wodnych, które w ramach świadczenia usług nie zatrudniają pracowników — Wyłączenie — Artykuł 133 akapit pierwszy lit. d)]

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/11

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 lutego 2016 r. – Komisja Europejska/Królestwo Niderlandów
   (Sprawa C-22/15) (1)

   ([Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Zwolnienia - Artykuł 132 ust. 1 lit. m) - Świadczenie usług ściśle związanych z uprawianiem sportu lub z wychowaniem fizycznym - Zwolnienie z podatku wynajmu miejsc przeznaczonych do cumowania i składowania łodzi na rzecz członków stowarzyszeń sportów wodnych w ramach dokonywania czynności związanych z nawigowaniem i rekreacją, które to czynności nie mogą zostać uznane za związane z uprawianiem sportu lub z wychowaniem fizycznym - Zwolnienie ograniczone do członków stowarzyszeń sportów wodnych, które w ramach świadczenia usług nie zatrudniają pracowników - Wyłączenie - Artykuł 133 akapit pierwszy lit. d)])
   (2016/C 145/12)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Lozano Palacios i G. Wils, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman i M. Noort, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się, że:

                           —

                           zwalniając, w ramach dokonywania czynności związanych z nawigowaniem i rekreacją, które to czynności nie mogą zostać uznane za związane z uprawianiem sportu lub z wychowaniem fizycznym, z podatku od wartości dodanej wynajem miejsc przeznaczonych do cumowania i składowania łodzi na rzecz członków stowarzyszeń sportów wodnych, które w ramach świadczenia tych usług nie zatrudniają pracowników i

                           —

                           ograniczając – w sytuacji, gdy zwolnienie wynajmu miejsc przeznaczonych do cumowania i składowania łodzi następuje na rzecz osób, które uprawiają sport i gdy wynajem jest ściśle związany z uprawianiem tego sportu oraz dla niego nieodzowny – zakres zwolnienia wynajmu do stowarzyszeń sportów wodnych, które w ramach świadczenia tychże usług nie zatrudniają pracowników

                     Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, ciążącym na nim na mocy art. 2 ust. 1 i art. 24 ust. 1, a także art. 133 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z art. 132 ust. 1 lit. m) tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 228 z 13.7.2015.


title: Sprawa C-172/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma (Włochy) w dniu 25 kwietnia 2008 r. — Pontina Ambiente Srl przeciwko Regione Lazio

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma (Włochy) w dniu 25 kwietnia 2008 r. — Pontina Ambiente Srl przeciwko Regione Lazio
   (Sprawa C-172/08)
   (2008/C 183/23)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Commissione tributaria provinciale di Roma
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pontina Ambiente Srl

      Strona pozwana: Regione Lazio
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 3 ust. 26 i 31 ustawy nr 549/95 jest sprzeczny z art. 12, 14, 43 i 46 Traktatu EWG oraz z dyrektywami 35/2000/WE (1) i 31/1999/WE (2), w szczególności, jeśli chodzi o zasady zawarte, odpowiednio, w preambule dyrektywy 35/2000/WE i w art. 10 dyrektywy 31/1999/WE, zgodnie, z którymi państwa członkowskie mają, między innymi, obowiązek zapobiegania brakowi równości na rynku wspólnotowym poprzez ustanawianie przepisów zwalczających nieterminową zapłatę, tak by nie dochodziło do nadużywania swobody kontraktowej ze szkodą dla wierzyciela w sytuacji, w której głównym celem umowy jest przysporzenie dłużnikowi dodatkowej płynności ze szkodą dla dłużnika oraz przepisów przewidujących naprawienie szkody poniesionej przez wierzyciela w wyniku spóźnionej zapłaty ze strony dłużnika?

      (1)  Dz.U. L 200, str. 35.

      (2)  Dz.U. L 182, str. 1.


title: Sprawa C-510/15 P: Postanowienie Trybunału z dnia 7 lipca 2016 r. – Fapricela – Indústria de Trefilaria, SA/Komisja Europejska (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek stali sprężającej — Domniemanie niewinności — Grzywny — Ocena zdolności płatniczej — Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien — Nieograniczone prawo orzekania — Ustalenie wagi naruszenia i kwoty dodatkowej stosowanej w celu zapewnienia skutku odstraszającego — Uzasadnienie — Zasady proporcjonalności i równego traktowania)

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/14

         Postanowienie Trybunału z dnia 7 lipca 2016 r. – Fapricela – Indústria de Trefilaria, SA/Komisja Europejska
   (Sprawa C-510/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek stali sprężającej - Domniemanie niewinności - Grzywny - Ocena zdolności płatniczej - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien - Nieograniczone prawo orzekania - Ustalenie wagi naruszenia i kwoty dodatkowej stosowanej w celu zapewnienia skutku odstraszającego - Uzasadnienie - Zasady proporcjonalności i równego traktowania))
   (2016/C 343/21)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Fapricela – Indústria de Trefilaria, SA (przedstawiciele: T. Caiado Guerreiro i R. Rodrigues Lopes, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i J. Szczodrowski, pełnomocnicy, M. Marques Mendes i A. Dias Henriques, adwokaci)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Fapricela – Indústria de Trefilaria SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 381 z 16.11.2015


title: Sprawa C-56/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 25 listopada 2015 r. w sprawach połączonych T-429/10 i T-578/10 oraz w sprawie T-438/12, Global Steel Wire/Komisja, wniesione w dniu 6 lutego 2015 r. przez Global Steel Wire, S.A.

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/21

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 25 listopada 2015 r. w sprawach połączonych T-429/10 i T-578/10 oraz w sprawie T-438/12, Global Steel Wire/Komisja, wniesione w dniu 6 lutego 2015 r. przez Global Steel Wire, S.A.
   (Sprawa C-56/15 P)
   (2015/C 118/28)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Global Steel Wire, S.A. (przedstawiciele: adwokaci F. González Díaz i A. Tresandi Blanco)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej postanowienia Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawach połączonych T-429/10 i T-578/10 oraz w sprawie T-438/12 Global Steel Wire przeciwko Komisji.

               —

               Obciążenie Komisji zarówno kosztami postępowania odwoławczego jak i postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie przedstawia w uzasadnieniu odwołania jeden zarzut.
   Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo przy ocenie interesu prawnego Global Steel Wire zarówno w sprawie T-578/10 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 września 2010 r. zmieniającej decyzję C(2010) 4387 wersja ostateczna dotyczącą postępowania przewidzianego w art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w art. 53 ust. 1 porozumienia EOG (Sprawa COMP/38.344 – Stal sprężająca), jak i w dostosowaniu zarzutów skargi i żądań przedstawionych w sprawie T-429/10 w odniesieniu do decyzji Komisji z dnia 30 września 2010 r. zmieniającej decyzję Komisji C(2010) 4387 wersja ostateczna dotyczącą postępowania przewidzianego w art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w art. 53 ust. 1 porozumienia o EOG (Sprawa COMP/38.344 – Stal sprężająca).


title: Sprawa T-385/05 TO: Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2010 r. — Portugalia przeciwko Transnáutice i Komisji (Powództwo osoby trzeciej przeciwko prawomocnemu orzeczeniu — Możliwość udziału osoby trzeciej wnoszącej powództwo przeciwko prawomocnemu orzeczeniu w pierwotnym postępowaniu — Brak naruszenia praw osoby trzeciej wnoszącej powództwo przeciwko prawomocnemu orzeczeniu — Niedopuszczalność)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/28

         Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2010 r. — Portugalia przeciwko Transnáutice i Komisji
   (Sprawa T-385/05 TO) (1)

   (Powództwo osoby trzeciej przeciwko prawomocnemu orzeczeniu - Możliwość udziału osoby trzeciej wnoszącej powództwo przeciwko prawomocnemu orzeczeniu w pierwotnym postępowaniu - Brak naruszenia praw osoby trzeciej wnoszącej powództwo przeciwko prawomocnemu orzeczeniu - Niedopuszczalność)
   2010/C 301/47
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Osoba trzecia wnosząca powództwo przeciwko prawomocnemu orzeczeniu: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, A. C. Santos, J. Gomes i P. Rocha, pełnomocnicy)

      Pozostałe strony postępowania: Transnáutica — Transportes e Navegação, SA (Matosinhos, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci C. Fernández Vicién, D. Ortigão Ramos, P. Carmona Botana, M.T. López Garrido i P. Vidal Matos) i Komisja Europejska (przedstawiciele: adwokaci R. Lyal i L. Bouyon)

      Przedmiot

   Powództwo osoby trzeciej przeciwko prawomocnemu wyrokowi Sądu z dnia 23 września 2009 r. w sprawie T-385/05 Transnáutica przeciwko Komisji (dotychczas niepublikowanemu w Zbiorze)

      Sentencja

               1)

               Powództwo osoby trzeciej przeciwko prawomocnemu orzeczeniu zostaje odrzucone jako niedopuszczalne.

               2)

               Republika Portugalska pokryje własne koszty oraz koszty poniesione przez Transnáuticę — Transportes e Navegação, SA, w tym koszty postępowania w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

               3)

               Komisja Europejska pokryje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 330 z 24.12.2005.


title: Wybór prezesa Sądu Pierwszej Instancji

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/12

         Wybór prezesa Sądu Pierwszej Instancji
   (2004/C 251/21)
   Dnia 8 września 2004 r. Sąd Pierwszej Instancji, zgodnie z postanowieniami art. 7 regulaminu, wybrał Pana sędziego Bo Vesterdorfa na stanowisko prezesa Sądu Pierwszej Instancji na okres od 8 września 2004 r. do 31 sierpnia 2005 r.


title: Sprawa C-80/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/25

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-80/07) (1)

   (2007/C 199/44)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa F-8/05 i F-10/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 września 2010 r. — Block i in. i Knaul i in. przeciwko Komisji

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/50

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 września 2010 r. — Block i in. i Knaul i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-8/05 i F-10/05) (1)

   ()
   2010/C 317/91
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005, s. 33 i 36.


title: Sprawa C-81/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Idryma Typou A.E. przeciwko Ypourgos Typou kai Meson Mazikis Enimerosis (Swoboda przedsiębiorczości — Swobodny przepływ kapitału — Prawo spółek — Pierwsza dyrektywa 68/151/EWG — Spółka akcyjna prowadząca działalność w zakresie prasy i telewizji — Spółka i akcjonariusz do których należy ponad 2,5 % akcji — Grzywna administracyjna ciążąca na nich solidarnie)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/12

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Idryma Typou A.E. przeciwko Ypourgos Typou kai Meson Mazikis Enimerosis
   (Sprawa C-81/09) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Swobodny przepływ kapitału - Prawo spółek - Pierwsza dyrektywa 68/151/EWG - Spółka akcyjna prowadząca działalność w zakresie prasy i telewizji - Spółka i akcjonariusz do których należy ponad 2,5 % akcji - Grzywna administracyjna ciążąca na nich solidarnie)
   2010/C 346/19
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Symvoulio tis Epikrateias (naczelny sąd administracyjny)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Idryma Typou A.E.

      Strona pozwana: Ypourgos Typou kai Meson Mazikis Enimerosis (minister prasy i środków przekazu)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Symvoulio tis Epikrateias (naczelny sąd administracyjny) — Wykładnia art. 1 pierwszej dyrektywy Rady z dnia 9 marca 1968 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi Traktatu, w celu uzyskania ich równoważności w całej Wspólnocie, dla zapewnienia ochrony interesów zarówno wspólników jak i osób trzecich (Dz.U. L 65, s. 8) — Przepisy krajowe wprowadzające odpowiedzialność solidarną spółki akcyjnej działającej w branży prasowo-telewizyjnej oraz jej akcjonariuszy będących właścicielami ponad 2,5 % kapitału zakładowego za grzywny administracyjne nakładane w związku z działalnością takiej spółki

      Sentencja

               1)

               Przepisy pierwszej dyrektywy Rady z dnia 9 marca 1968 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi traktatu, w celu uzyskania ich równoważności w całej Wspólnocie, dla zapewnienia ochrony interesów zarówno wspólników jak i osób trzecich należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak art. 4 ust. 3 ustawy nr 2328/1995 o ustroju prawnym telewizji prywatnej i radiofonii lokalnej, o uregulowaniu zagadnień związanych z rynkiem radiofonii i telewizji oraz o niektórych innych zagadnieniach w brzmieniu ustalonym na mocy ustawy nr 2644/1998 o świadczeniu usług w zakresie radiofonii oraz płatnej telewizji, w części, w której stanowi on, że grzywny przewidziane w jego poprzednich ustępach w przypadku naruszeń obowiązujących przepisów i zasad etycznych regulujących działalność stacji telewizyjnych, mogą być nakładane nie tylko na spółki, którym przysługuje koncesja na utworzenie i prowadzenie stacji telewizyjnych, lecz również, solidarnie, na wszystkich wspólników lub akcjonariuszy, do których należy ponad 2,5 % kapitału zakładowego.

               2)

               Artykuły 49 i 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie takiemu przepisowi krajowemu.

      (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa T-798/14: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2014 r. – DenizBank/Rada

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/29

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2014 r. – DenizBank/Rada
   (Sprawa T-798/14)
   (2015/C 089/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: DenizBank A.Ș. (Esentepe, Turcja) (przedstawiciele: M. Lester i O. Jones, barristers, R. Mattick i S. Utku, solicitors)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2014/659/WPZiB z dnia 8 września 2014 r. (1) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 960/2014 z dnia 8 września 2014 r. (2) (zwanych dalej łącznie „spornymi środkami”) w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie, na podstawie art. 277 TFUE, niemożności stosowania art. 1 decyzji z dnia 8 września 2014 r. oraz art. 1 ust. 5 rozporządzenia z dnia 8 września 2014 r.; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Radę ciążącego na niej obowiązku uzasadnienia nałożenia spornych środków na stronę skarżącą. Ponadto strona skarżąca twierdzi, że Rada nie przedstawiła jej żadnego uzasadnienia nałożenia na nią spornych środków ani nawet nie powiadomiła jej o umieszczeniu jej nazwy w wykazie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Radę prawa do obrony, prawa do bycia wysłuchanym oraz prawa do skutecznej kontroli sądowej przysługujących skarżącej. Skarżąca twierdzi, że Rada nie przedstawiła jej uzasadnienia ani dowodów uzasadniających nałożenie na nią spornych środków, ani nie umożliwiła jej wyrażenia opinii w sprawie, która jej dotyczy, i w ten sposób przeszkodziła także Trybunałowi w „dokonaniu skutecznej kontroli sądowej”.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że w zakresie, w jakim Rada nałożyła na skarżącą sporne środki, naruszyła ona w wielu kwestiach umowę międzynarodową zawartą przez Turcję i Unię Europejską w Ankarze (oraz protokół dodatkowy do tej umowy).

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez Radę zasad niedyskryminacji i proporcjonalności, a także nieuzasadnionego i nieproporcjonalnego ograniczenia praw podstawowych skarżącej przez Radę.

      (1)  Decyzja Rady 2014/659/WPZiB z dnia 8 września 2014 r. zmieniająca decyzję 2014/512/WPZiB dotyczącą środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. L 271, s. 54).

      (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 960/2014 z dnia 8 września 2014 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 833/2014 dotyczące środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. L 271, s. 3).


title: Sprawa T-226/12: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2012 r. — Lidl Stiftung przeciwko OHIM — LĺDL MUSIC (LIDL)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/26

         Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2012 r. — Lidl Stiftung przeciwko OHIM — LĺDL MUSIC (LIDL)
   (Sprawa T-226/12)
   2012/C 227/44
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Schaeffer, M. Wolter i A. Marx)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: LĺDL MUSIC, spol. s r.o. (Brno, Republika Czeska)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 marca 2012 r. (R 2380/2010-1);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „LIDL” dla towarów z klasy 15 — zgłoszenie nr 6 861 025

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: LĺDL MUSIC, spol. s r.o.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny krajowy znak towarowy i słowny wspólnotowy znak towarowy „LÍDL MUSIC” dla towarów z klasy 15

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 15 ust. 1 w związku z art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady nr 207/2009 i zasady 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia Komisji nr 2868/1995; naruszenie art. 15 ust. 1 lit. a) w związku z art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady nr 207/2009; naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-568/10: Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/19

         Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-568/10)
   2011/C 55/33
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: Maria Condou-Durande i W. Bogensberger, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że wprowadzając uregulowanie, zgodnie z którym studenci będący obywatelami państw trzecich otrzymują pozwolenia na pracę (Beschäftigungsbewilligung) dopiero po uprzednim przeprowadzeniu badania rynku pracy w Austrii służącemu upewnieniu się, iż dane stanowisko nie może zostać obsadzone przez osobę mającą status bezrobotnego, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 17 ust. 1 dyrektywy Rady 2004/114/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie warunków przyjmowania obywateli państw trzecich w celu odbywania studiów, udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu bez wynagrodzenia lub wolontariacie (1);

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja jest zdania, że austriackie przepisy prawne systematycznie odmawiają studentom będącym obywatelami państw trzecich dostępu do rynku pracy, jako że udzielają im pozwolenia na pracę na wolnym stanowisku jedynie po uprzednim przeprowadzeniu badania, iż stanowisko to nie może zostać obsadzone przez osobę zarejestrowaną jako bezrobotny. W związku z tym liczba pozwoleń na pracę udzielonych tej kategorii osób jest bardzo niska. I tak zaledwie 10 % studentów będących obywatelami państw trzecich, w porównaniu z 70 % studentów będących obywatelami austriackimi, ma możliwość finansowania części kosztów swoich studiów dzięki podjęciu zatrudnienia.
   Zdaniem Republiki Austrii ograniczenia te są uzasadnione. Ze względu na wolny dostęp do wyższych uczelni oraz niskie opłaty za studia Austria jest wyjątkowo atrakcyjna dla studentów będących obywatelami państw trzecich. Ze względu na brak znajomości języka niemieckiego oraz brak doświadczenia zawodowego znajdują oni zatrudnienie co do zasady w sektorach niewymagających kwalifikacji i w ten sposób zwiększają oni dodatkowo i tak już wysoką stopę bezrobocia w tym sektorze.

      (1)  Dz.U. L 375, s. 12.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 września 2004 r. w sprawie C-346/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Ubezpieczenia — Trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie — System bonus-malus)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 7 września 2004 r.
   w sprawie C-346/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (1)

   (Ubezpieczenia - Trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie - System bonus-malus)
   (2004/C 262/08)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-346/02, mającej za przedmiot skargę na uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego na podstawie art. 226 WE, złożoną dnia 30 września 2002 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. Tufvesson oraz J.-F. Pasquier) przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (pełnomocnik: P. Gramegna, wspomagany przez A. Schmitt), Trybunał (wielka izba), w składzie:V. Skouris, prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), C. Gulmann i J. N. Cunha Rodrigues, prezesi izb, R. Schintgen, F. Macken i N. Colneric, S. von Bahr, R. Silva de Lapuerta i K. Lenaerts, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 7 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 289 z 23.11.2002.


title: Sprawa F-122/15: Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2015 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/57

         Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2015 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-122/15)
   (2015/C 354/70)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie przeniesienia nabytych przez skarżącego uprawnień emerytalnych do systemu emerytalnego instytucji Unii na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych (DGE) i art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie niezgodności z prawem art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 6 stycznia 2015 r. potwierdzającej przeniesienie do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej uprawnień emerytalnych skarżącego nabytych przed jego wstąpieniem do służby na podstawie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-292/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln (Niemcy) w dniu 3 lipca 2006 r. — Vedat Deniz przeciwko Republice Federalnej Niemiec, przypozwana: Deutsche Post AG, reprezentowana przez zarząd

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln (Niemcy) w dniu 3 lipca 2006 r. — Vedat Deniz przeciwko Republice Federalnej Niemiec, przypozwana: Deutsche Post AG, reprezentowana przez zarząd
   (Sprawa C-292/06)
   (2006/C 261/16)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Köln (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vedat Deniz.

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec.
   Przypozwana: Deutsche Post AG, reprezentowana przez zarząd
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 47 ust. 2 w zw. z art. 95 TWE w zw. z art. 12 tiret piąte w zw. z art. 7 ust. 1 dyrektywy 97/67/WE w brzmieniu nadanym przez dyrektywę 2002/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy operator świadczący usługi powszechne stosuje taryfy specjalne dla podmiotów gospodarczych, które dostarczają wstępnie posortowane przesyłki do sieci pocztowej za pośrednictwem centrum obsługi listów (Briefzentrum), operator ten jest zobowiązany do stosowania tych samych taryf także względem przedsiębiorstw, które odbierają przesyłki pocztowe u nadawcy i dostarczają je wstępnie posortowane do sieci pocztowej w tym samym punkcie dostępu i na tych samych warunkach co podmioty gospodarcze, bez możliwości udzielenia przez operatora świadczącego usługi powszechne odmowy ze względu na to, iż jest on zobowiązany do świadczenia usług powszechnych?

      (1)  Dz.U. L 176, str. 21


title: Sprawa T-130/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 września 2005 r. — Aldon przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy TRIVASTAN — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TRAVATAN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/20

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 września 2005 r. — Aldon przeciwko OHIM
   Sprawa T-130/03 (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy TRIVASTAN - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TRAVATAN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 281/36)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Alcon Inc. (Hünenberg, Szwajcaria) [Przedstawiciel(-e): G. Breen, solicitor i J. Gleeson, barrister]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Przedstawiciel(-e): S. Palmero Cabezas i S. Latinen, pełnomocnicy]

      Uczestnikiem(-ami) postępowania przed Izbą Odwoławczą był/ była(byli) również, interwenient przed Sądem: Biofarma SA (Neuilly-sur-Seine, Francja) [Przedstawiciel(-e): adwokaci V. Gil Vega, A. Ruiz Lopez i D. González Maroto]
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 stycznia 2003 r. (sprawa R 968/2001-3), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Alcon Inc. a Biofarma SA
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 158 z 5.7.2003


title: Sprawa T-304/09: Wyrok Sądu z dnia 18 stycznia 2012 r. — Tilda Riceland Private przeciwko OHIM (BASMALI) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BASmALI — Wcześniejszy niezarejstrowany znak towarowy i wcześniejsze oznaczenie BASMATI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               25.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/7

         Wyrok Sądu z dnia 18 stycznia 2012 r. — Tilda Riceland Private przeciwko OHIM (BASMALI)
   (Sprawa T-304/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BASmALI - Wcześniejszy niezarejstrowany znak towarowy i wcześniejsze oznaczenie BASMATI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2012/C 58/12
   Język postępowania: angielski.

      Strony

      Strona skarżąca: Tilda Riceland Private Ltd (Gurgaon, Indie) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, N. Urwin i D. Sills, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Siam Grains Co. Ltd (Bangkok, Tajlandia) (przedstawiciel: C.Thomas-Raquin, adwokat)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 marca 2009 r. (sprawa R 513/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Tilda Riceland Private Ltd a Siam Grains Co. Ltd.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) wydanej w dniu 19 marca 2009 r. (sprawa R 513/2008-1).

               2)

               OHIM pokrywa, oprócz własnych kosztów, dwie trzecie kosztów poniesionych przez Tilda Riceland Private Ltd.

               3)

               Siam Grains Co. Ltd pokrywa, oprócz własnych kosztów, jedną trzecią kosztów poniesionych przez Tilda Riceland Private.

      (1)  Dz.U. C 244 z 10.10.2009.


title: Sprawa F-47/16: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2016 r. – ZZ/Komisja

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/33

         Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2016 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-47/16)
   (2016/C 371/38)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie nieujęcia nazwiska skarżącego na liście urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu (2015).

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżącego w ramach postępowania w sprawie awansu (2015).

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-267/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerisches Verwaltungsgericht München (Niemcy) w dniu 20 czerwca 2006 r. — Tadao Maruko przeciwko Versorgungsanstalt der deutschen Bühnen

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerisches Verwaltungsgericht München (Niemcy) w dniu 20 czerwca 2006 r. — Tadao Maruko przeciwko Versorgungsanstalt der deutschen Bühnen
   (Sprawa C-267/06)
   (2006/C 224/37)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bayerisches Verwaltungsgericht München
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Tadao Maruko

      Strona pozwana: Versorgungsanstalt der deutschen Bühnen
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy branżowy obowiązkowy system emerytalny — taki jak w niniejszym przypadku system zarządzany przez Versorgungsanstalt der deutschen Bühnen — stanowi system podobny do systemu publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 3 dyrektywy Rady 2000/78/WE (1) z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy?

               2)

               Czy pojęcie wynagrodzenia w rozumieniu art. 3 ust. 1 litera c) dyrektywy 2000/78/WE obejmuje świadczenia wypłacane po zmarłym w formie zasiłku dla wdów lub wdowców przez branżowy zakład obowiązkowych ubezpieczeń emerytalnych?

               3)

               Czy przepisy statutowe dodatkowego systemu emerytalnego takiego rodzaju jak w niniejszym przypadku, zgodnie z którymi zarejestrowanemu partnerowi po śmierci jego partnera nie przysługuje renta po zmarłym tak jak małżonkom, chociaż żyje on również w zawartej dożywotnio wspólnocie opieki i wzajemnej odpowiedzialności tak jak małżonkowie, są niezgodne z art. 1 w związku z art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2000/78/WE?

               4)

               W przypadku odpowiedzi twierdzących na powyższe pytania: Czy dyskryminacja ze względu na orientację seksualną jest dopuszczalna na podstawie motywu 22 dyrektywy 2000/78/WE?

               5)

               Czy renta po zmarłym na podstawie orzecznictwa w sprawie Barber (sprawa C-262/88) powinna być ograniczona do okresu od dnia 17 maja 1990 r.?

      (1)  Dz.U. L 303, str. 16.


title: Sprawy połączone C-282/04 i C-283/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 56 ust. 1 WE oraz 43 WE — Akcje specjalne ( golden shares ) państwa niderlandzkiego w spółkach KPN i TPG — Określenie pojęć udział w kontroli , inwestycja bezpośrednia oraz inwestycja portfelowa w kontekście podstawowych wolności — Środek państwowy w rozumieniu podstawowych wolności — Zapewnienie powszechnych usług pocztowych)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawy połączone C-282/04 i C-283/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 56 ust. 1 WE oraz 43 WE - Akcje specjalne („golden shares”) państwa niderlandzkiego w spółkach KPN i TPG - Określenie pojęć „udział w kontroli”, „inwestycja bezpośrednia” oraz „inwestycja portfelowa” w kontekście podstawowych wolności - „Środek państwowy” w rozumieniu podstawowych wolności - Zapewnienie powszechnych usług pocztowych)
   (2006/C 294/10)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Støvlbæk, A. Nijenhuis i S. Noë, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów (Przedstawiciele: H.G. Sevenster, J.G.M.van Bakel i M. de Grave, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 43 i 56 WE — Prawa związane z akcjami specjalnymi państwa niderlandzkiego w spółce Koninklijke KPN NV oraz TPG NV
   Sentencja

               1)

               Utrzymując w statutach Koninklijke KPN NV i TPG NV określone postanowienia, zgodnie z którymi w skład kapitału tych spółek wchodzi posiadana przez państwo niderlandzkie akcja specjalna przyznająca temu państwu szczególne uprawnienia do zatwierdzania określonych decyzji zarządczych organów tych spółek, które nie ograniczają się jedynie do sytuacji, w których interwencja tego państwa jest konieczna z powodu nadrzędnych względów interesu ogólnego uznanych przez Trybunał, a w przypadku TPG NV w szczególności ze względu na zapewnienie powszechnych usług pocztowych, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 56 ust. 1 WE.

               2)

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.08.2004.


title: Sprawa T-89/17: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2017 r. – Erwin Müller/EUIPO – Novus Tablet Technology Finland (NOVUS)

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/43

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2017 r. – Erwin Müller/EUIPO – Novus Tablet Technology Finland (NOVUS)
   (Sprawa T-89/17)
   (2017/C 112/60)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Erwin Müller GmbH (Lingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Grüger)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Novus Tablet Technology Finland Oy (Turku, Finlandia)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Novus Tablet Technology Finland Oy

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „NOVUS” – zgłoszenie nr 13 206 611

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 listopada 2016 r. w sprawie R 2413/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji oraz częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej z dnia 2 października 2015 r. wydanej w sprawie B 2 456 336 w zakresie dotyczącym towarów z klasy 9 – „toreb do noszenia komputerów; uchwytów przystosowanych do telefonów komórkowych; sprzętu peryferyjnego do komputerów;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-240/08: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/17

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-240/08)
   (2008/C 183/34)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: N. Yerrell, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla dostosowania się do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie minimalnych warunków wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i (EWG) nr 3821/85 dotyczących przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym oraz uchylającej dyrektywę Rady 88/599/EWG (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2006/22/WE upłynął w dniu 1 kwietnia 2007 r. Jednakże do chwili wniesienia niniejszej skargi strona skarżąca nie wprowadziła środków niezbędnych dla dokonania transpozycji dyrektywy, a w każdym razie nie powiadomiła o nich Komisji.

      (1)  Dz.U. L 102, str. 35.


title: Wykreślenie sprawy C-63/05

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/33

         Wykreślenie sprawy C-63/05 (1)

   (2006/C 60/68)

      (Język postępowania: grecki)

   Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-63/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej.

      (1)  Dz.U.C 82 z 2.4.2005


title: Sprawa F-70/08: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2008 r. — Ziliene przeciwko Parlamentowi

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/26

         Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2008 r. — Ziliene przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-70/08)
   (2008/C 247/54)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Veronika Ziliene (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Przedmiot i opis sporu
   Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 17 lipca 2007 r., w której nie została przyznana skarżącej dieta dzienna na podstawie art. 10 załącznika VII regulaminu pracowniczego i po drugie obciążenie strony pozwanej zapłatą diet dziennych powiększonych o odsetki począwszy od dnia rozpoczęcia pracy w charakterze urzędnika a także zapłatą kwoty jednego euro zadośćuczynienia za krzywdę moralną.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 17 lipca 2007 r., w której nie została przyznana skarżącej dieta dzienna na podstawie art. 10 załącznika VII regulaminu pracowniczego;

               —

               obciążenie strony pozwanej zapłatą diet dziennych począwszy od dnia rozpoczęcia pracy w charakterze urzędnika, powiększonych o odsetki naliczane w oparciu o stawkę procentową ustaloną przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, obowiązującą podczas tego okresu, powiększoną o dwa punkty aż do dnia całkowitej spłaty;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącej symbolicznej kwoty jednego euro tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę moralną;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-59/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 6 lutego 2012 r. — BKK Mobil Oil Körperschaft des öffentlichen Rechts przeciwko Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs e.V.

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 6 lutego 2012 r. — BKK Mobil Oil Körperschaft des öffentlichen Rechts przeciwko Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs e.V.
   (Sprawa C-59/12)
   2012/C 138/02
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona wnosząca kasację: BKK Mobil Oil Körperschaft des öffentlichen Rechts

      Strona przeciwna: Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs e.V.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 3 ust. 1 w związku z art. 2 lit. d) dyrektywy 2005/29/WE (1) dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych należy interpretować w ten sposób, że działanie przedsiębiorcy — stanowiące praktykę handlową stosowaną wobec konsumentów — może polegać również na tym, że ustawowa kasa chorych udziela swoim członkom (wprowadzających w błąd) informacji na temat niekorzystnych skutków przystąpienia przez nich do innej ustawowej kasy chorych?

      (1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. U. L 149, s. 22).


title: Sprawa T-506/15: Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2015 r. – Republika Grecka/Komisja Europejska

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/28

         Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2015 r. – Republika Grecka/Komisja Europejska
   (Sprawa T-506/15)
   (2015/C 371/31)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: G. Kanellopoulos, E. Leftheriotou, O. Tsirkinidou i A.-E. Vasilopoulou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/1119 z dnia 22 czerwca 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowanej jako dokument C(2015) 4076] (1) w zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione z tytułu pomocy bezpośredniej niezwiązanej z wielkością produkcji za lata składania wniosków 2009, 2010 i 2011 oraz niektóre wydatki poniesione na podstawie zasady wzajemnej zgodności za rok składania wniosków 2011, jak również w zakresie, w jakim Komisja nie przewidziała w tej decyzji zwrotu na rzecz Republiki Greckiej kwoty 1 0 4 60  620,42 EUR w wykonaniu wyroku z dnia 6 listopada 2014 r., Grecja/Komisja (T-632/11, EU:T:2014:934), zgodnie z okolicznościami faktycznymi przedstawionymi w skardze i zarzutami nieważności;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.
   Jeśli chodzi w szczególności o korektę finansową wymaganą w ramach systemu pomocy bezpośredniej niezwiązanej z wielkością produkcji, Republika Grecka podnosi cztery zarzuty nieważności.

               1.

               Pierwszy zarzut nieważności zostaje podniesiony w ramach korekty ryczałtowej w wysokości 25 % wymaganej ze względu na braki w definicji pojęcia trwałych użytków zielonych oraz w kontrolach dotyczących tych użytków w latach 2009–2011 i opiera się na błędnej wykładni i błędnym stosowaniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 796/2004 (2) [następnie art. 2 lit. c) rozporządzenia nr 1120/2009 (3)].

               2.

               Drugi zarzut nieważności również zostaje podniesiony w ramach korekty ryczałtowej w wysokości 25 % wymaganej ze względu na braki w definicji pojęcia trwałych użytków zielonych oraz w kontrolach dotyczących tych użytków w latach 2009–2011 i opiera się na błędnej wykładni i błędnym stosowaniu wytycznych w odniesieniu do przesłanek wymaganych dla wprowadzenia korekty finansowej w wysokości 25 %, braku uzasadnienia, naruszeniu zakresu uznania przez Komisję oraz naruszeniu zasady proporcjonalności.

               3.

               Trzeci zarzut nieważności zostaje podniesiony w ramach korekty ryczałtowej w wysokości 5 % wymaganej z uwagi na braki charakteryzujące system identyfikacji działek rolnych (LPIS) w pierwszy roku jego stosowania (2009) i opiera się na błędnej wykładni i błędnym stosowaniu wytycznych, naruszeniu zakresu uznania przez Komisję oraz naruszeniu zasady proporcjonalności.

               4.

               Czwarty zarzut nieważności zostaje podniesiony w ramach korekt ryczałtowych wymaganych ze względu na braki w kontrolach na miejscu, a konkretnie w ramach korekty w wysokości 2 % wymaganej ze względu na nieskuteczną analizę ryzyka za rok składania wniosków 2010, i opiera się na błędnej wykładni i błędnym stosowaniu art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 1122/2009 (4) i art. 27 rozporządzenia nr 796/2004 oraz naruszeniu zasady uzasadnionych oczekiwań.
               Ponadto jeśli chodzi o pozostałe zakwestionowane części zaskarżonej decyzji wykonawczej, Republika Grecka podnosi następujące dwa zarzuty nieważności.

               5.

               Piąty zarzut nieważności dotyczy finansowej korekty ryczałtowej w wysokości 2 % wymaganej w ramach systemu wzajemnej zgodności za rok składania wniosków 2011 i opiera się na błędnej wykładni i błędnym stosowaniu art. 11 rozporządzenia nr 885/2006 (5) i art. 31 rozporządzenia nr 1290/2005 (6), na niewystarczającym uzasadnieniu i na błędzie faktycznym dotyczącym korekty finansowej w wysokości 2 % za rok składania wniosków 2011.

               6.

               Szósty zarzut nieważności dotyczy kwoty, która powinna zostać zwrócona Republice Greckiej w wykonaniu wyroku z dnia 6 listopada 2014 r., Grecja/Komisja (T-632/11, EU:T:2014:934), i opiera się na naruszeniu art. 266 i 280 TFUE dotyczących ciążącego na Komisji obowiązku podjęcia środków, które zapewnią wykonanie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, oraz na braku uzasadnienia w zakresie braku zwrotu na rzecz Republiki Greckiej kwoty 1 0 4 60  620,42 EUR w związku z wydaniem wspomnianego wyroku Sądu.

      (1)  Dz.U. L 182, s. 39.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 [ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników] (Dz.U. L 141, s. 18).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz.U. L 316, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. L 316, s. 65).

      (5)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFRG i EFRROW (Dz.U. L 171, s. 90).

      (6)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, s. 1).


title: Sprawa F-108/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 26 czerwca 2008 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (Służba publiczna — Urzędnicy — Artykuł 44 § 1 lit. c) regulaminu Sądu Pierwszej Instancji — Zwięzłe przedstawienie zarzutów w skardze — Brak uprzedniego zażalenia — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/61

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 26 czerwca 2008 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-108/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Artykuł 44 § 1 lit. c) regulaminu Sądu Pierwszej Instancji - Zwięzłe przedstawienie zarzutów w skardze - Brak uprzedniego zażalenia - Oczywista niedopuszczalność)
   (2008/C 223/116)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Bart Nijs (Bereldange, Luksemburg) (przedstawiciel: F. Rollinger, adwokat)

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. Kennedy, J.-M. Stenier i G. Corstens, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego o odnowieniu mandatu jego sekretarza generalnego na okres sześciu lat, począwszy od dnia 1 lipca 2007 r. i subsydiarnie stwierdzenie nieważności organu powołującego o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania LA5 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2004 w następstwie wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 3 października 2006 r. w sprawie T-171/05 Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               B. Nijs zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008, str. 56.


title: Sprawa C-94/09: Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/25

         Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-94/09)
   2009/C 113/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: M. Afonso, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez niezastosowanie jednolitej stawki podatku VAT w odniesieniu do ogółu usług świadczonych przez przedsiębiorstwa pogrzebowe oraz w odniesieniu do dostaw towarów powiązanych ze świadczeniem tych usług, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 96-99 ust. 1 dyrektywy o podatku VAT (1);

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swej skardze Komisja podnosi, iż francuskie przepisy podatkowe zakłócają prawidłowe funkcjonowanie systemu podatku VAT, ponieważ wprowadzają dwie stawki tego podatku w odniesieniu do świadczenia usług i dostaw towarów dokonywanych przez przedsiębiorstwa pogrzebowe na rzecz rodzin osób zmarłych, podczas gdy powyższe świadczenia stanowią w praktyce jedno świadczenie o charakterze złożonym, które powinno być poddane jednolitej stawce podatku VAT.
   Strona skarżąca zarzuca w szczególności stronie pozwanej, iż bezzasadnie wyodrębniła usługę transportu ciała za pomocą pojazdu przystosowanego do tego celu i zastosowała w stosunku do tej usługi obniżoną stawkę podatku VAT, podczas gdy pozostałe czynności przedsiębiorstw pogrzebowych, takie jak czynności grabarzy przenoszących ciało czy też dostawa trumny poddane zostały podstawowej stawce tego podatku. Tymczasem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, czynność składająca się z jednego świadczenia w aspekcie gospodarczym nie powinna być sztucznie rozdzielana, aby nie zakłócać prawidłowego funkcjonowania systemu podatku VAT. Stan faktyczny niniejszej sprawy wskazuje, iż zdecydowana większość rodzin zamawiających u przedsiębiorcy przeprowadzenie ceremonii pogrzebowej uważa, że czynności tego przedsiębiorcy składają się na jedno i to samo świadczenie.
   Komisja ponadto kwestionuje decyzję strony pozwanej, by zastosować obniżone stawki podatku VAT o zmiennej wysokości w stosunku do usług świadczonych przez przedsiębiorstwa pogrzebowe. Przepis art. 98 ust. 1 dyrektywy o podatku VAT nie pozwala bowiem na zastosowanie obniżonej stawki podatku VAT w odniesieniu do usług transportowych i podstawowej stawki w stosunku do pozostałych usług świadczonych przez przedsiębiorstwa, o których mowa, co prowadzi do tego, iż rzeczywista stawka opodatkowania jest z konieczności niższa, niż podstawowa stawka stosowana we Francji. Co więcej, wysokość stawki obniżonej jest zmienna i zależy od względnej wagi świadczeń poddanych w danym wypadku obniżonej stawce, czego również zabrania wskazana dyrektywa.

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347 s. 1).


title: Sprawa C-85/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/53

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-85/06) (1)

   (2006/C 326/111)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006.