title: Sprawa C-204/14: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 4 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tatabányai Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – István Tivadar Szabó przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága (Odesłanie prejudycjalne — Spółka handlowa, która zakumulowała długi podatkowe — Kierownik tej spółki, który nie może być zatrudniony w celu wykonywania funkcji kierowniczej w innej spółce — Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Brak możliwości zastosowania przepisów prawa Unii, o których interpretację wystąpiono — Oczywista niewłaściwość Trybunału — Pytania o charakterze hipotetycznym — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/7

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 4 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tatabányai Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – István Tivadar Szabó przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága
   (Sprawa C-204/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Spółka handlowa, która zakumulowała długi podatkowe - Kierownik tej spółki, który nie może być zatrudniony w celu wykonywania funkcji kierowniczej w innej spółce - Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Brak możliwości zastosowania przepisów prawa Unii, o których interpretację wystąpiono - Oczywista niewłaściwość Trybunału - Pytania o charakterze hipotetycznym - Oczywista niedopuszczalność))
   (2014/C 431/12)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Tatabányai Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: István Tivadar Szabó

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága

      Sentencja

               1)

               Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy, aby odpowiedzieć na trzecie pytanie zadane przez Tatabányai közigazgatási és munkaügyi bíróság (Węgry).

               2)

               Pozostałe pytania wspomnianego sądu są oczywiście niedopuszczalne.

      (1)  Dz.U. C 245 z 28.7.2014.


title: Sprawa T-174/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 września 2009 r. — Inalca i Cremonini przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Dochodzenia prowadzone przez OLAF dotyczące nieprawidłowości w zakresie refundacji wywozowych do wołowiny i cielęciny przeznaczonej do wywozu do Jordanii — Przekazanie władzom krajowym informacji o faktach mogących być przedmiotem postępowania karnego — Decyzja władz krajowych w sprawie odzyskania refundacji — Ustanowienie gwarancji — Skarga o odszkodowanie — Termin przedawnienia — Ciągły charakter szkody — Częściowa niedopuszczalność — Związek przyczynowy)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/26

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 września 2009 r. — Inalca i Cremonini przeciwko Komisji
   (Sprawa T-174/06) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Dochodzenia prowadzone przez OLAF dotyczące nieprawidłowości w zakresie refundacji wywozowych do wołowiny i cielęciny przeznaczonej do wywozu do Jordanii - Przekazanie władzom krajowym informacji o faktach mogących być przedmiotem postępowania karnego - Decyzja władz krajowych w sprawie odzyskania refundacji - Ustanowienie gwarancji - Skarga o odszkodowanie - Termin przedawnienia - Ciągły charakter szkody - Częściowa niedopuszczalność - Związek przyczynowy)
   2009/C 256/48
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Inalca SpA — Industria Alimentari Carni (Castelvetro, Włochy) oraz Cremonini SpA (Castelvetro) (przedstawiciele: F. Sciandone oraz C. D'Andria, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Nolin oraz V. Di Bucci, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga z tytułu odpowiedzialności pozaumownej o naprawienie szkody, jaką, skarżące miały rzekomo ponieść w wyniku poinformowania władz włoskich o wnioskach obciążających skarżące, wynikających z dochodzenia przeprowadzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w celu sprawdzenia zgodności z prawem niektórych refundacji wywozowych do wołowiny i cielęciny przeznaczonej do wywozu do Jordanii.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Inalca SpA — Industria Alimentari Carni i Cremonini SpA zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006.


title: Sprawa C-11/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 11 stycznia 2011 r. — Air France przeciwko Heinz-Gerke Folkerts i Luz-Tereza Folkerts

text:
               26.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 11 stycznia 2011 r. — Air France przeciwko Heinz-Gerke Folkerts i Luz-Tereza Folkerts
   (Sprawa C-11/11)
   2011/C 95/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Air France.

      Strona pozwana: Heinz-Gerke Folkerts i Luz-Tereza Folkerts

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pasażer ma prawo do odszkodowania na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1), gdy opóźnienie odlotu nie osiąga limitów czasowych określonych w art. 6 ust. 1 rozporządzenia, ale przylot do ostatniego miejsca docelowego następuje nie wcześniej niż trzy godziny po planowym czasie przylotu?

         Na wypadek, gdyby na pytanie pierwsze należało udzielić odpowiedzi przeczącej:

               2)

               Czy dla kwestii zaistnienia opóźnienia w rozumieniu art. 6 ust. 1 rozporządzenia, w przypadku lotu składającego się z wielu lotów transferowych, decydujące są poszczególne loty transferowe, czy też odległość do ostatniego miejsca docelowego?

      (1)  Dz.U. L 46, str. 1


title: Sprawa F-11/08: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2008 r. — Jörg Mölling przeciwko Europolowi

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/51

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2008 r. — Jörg Mölling przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-11/08)
   (2008/C 92/104)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Jörg Mölling (Haga, Niderlandy) (przedstawiciel: P. de Casparis, avocat)

      Strona pozwana: Europol
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji Europolu z dnia 10 października 2007 r. odmawiającej udzielenia zgody skarżącemu na wzięcie udziału w postępowaniu w sprawie naboru na stanowisko „pierwszego oficera” w dziale narkotyki, a także decyzji z dnia 23 października 2007 r. w sprawie oddalenia jego zażalenia.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europolu z dnia 10 października 2007 r. odmawiającej udzielenia mu zgody na wzięcie udziału w postępowaniu w sprawie naboru na stanowisko „pierwszego oficera” w dziale narkotyki, a także decyzji z dnia 23 października 2007 r. w sprawie oddalenia jego zażalenia,

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.


title: Sprawa T-18/12: Postanowienie Sądu z dnia 2 kwietnia 2014 r. – Interbev przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Działania prowadzone przez Interbev — Finansowanie z dobrowolnych składek, które stały się obowiązkowe — Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym — Cofnięcie decyzji — Umorzenie postępowania)

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/28

         Postanowienie Sądu z dnia 2 kwietnia 2014 r. – Interbev przeciwko Komisji
   (Sprawa T-18/12) (1)

   ((Pomoc państwa - Działania prowadzone przez Interbev - Finansowanie z dobrowolnych składek, które stały się obowiązkowe - Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym - Cofnięcie decyzji - Umorzenie postępowania))
   2014/C 184/49
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Association nationale interprofessionnelle du bétail et des viandes (Interbev) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: P. Morrier i A. Bouviala, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Stromsky i S. Thomas, następnie B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2012/131/UE z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie składek na rzecz Interbev (Dz.U. L 59, s. 14).

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 80 z 17.3.2012.


title: Sprawa C-95/09: Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/25

         Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-95/09)
   2009/C 113/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: S. Pardo Quintillán, A.A. Gilly, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia

      Żądania strony skarżącej

   Stwierdzenie, że

               —

               nie określając w sposób pełny i prawidłowy obszarów wrażliwych w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady (1) 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych;

               —

               nie dokonując w sposób pełny i prawidłowy transpozycji wymogów zawartych w art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 2, 3, 4 i 5 tej dyrektywy w odniesieniu do niektórych obszarów wrażliwych;

               —

               nie zapewniając w terminie wyznaczonym na dzień 31 grudnia 1998 r. oczyszczania na poziomie określonym w art. 5 ust. 2 i 3 dyrektywy w odniesieniu do wszystkich ścieków komunalnych z niektórych aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców powyżej 10 000, odprowadzanych do odpowiednich zlewni obszarów wrażliwych;

               —

               nie zapewniając w odniesieniu do niektórych aglomeracji, by system zbierania ścieków wymagany na podstawie art. 3 ust. 1 dyrektywy był zgodny z wymogami art. 3 ust. 2 tej dyrektywy; oraz

               —

               nie przeprowadzając w prawidłowy sposób pierwszego obowiązkowego przeglądu, o którym mowa w art. 5 ust. 6 dyrektywy, w wymaganym terminie wyznaczonym na dzień 31 grudnia 1997 r., Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tych przepisów, a także zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 19 dyrektywy oraz

               —

               nie przekazując informacji, o których udostępnienie zwrócono się pismem z dnia 23 kwietnia 1999 r., Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 10 traktatu WE.

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja uważa, że Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3, 5 i 19 dyrektywy oraz art. 10 traktatu WE z następujących powodów:
   W odniesieniu do Boyne Estuary (estuarium Boyne) Komisja twierdzi, że nie przekazując oficjalnego wskazania w odniesieniu do tego obszaru Irlandia nie określiła w sposób pełny i prawidłowy obszarów wrażliwych zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy. Jeśli chodzi o inne obszary, które nie zostały określone jako obszary wrażliwe, Komisja przyjmuje, że Irlandia dokonała określenia w rozumieniu art. 5 ust. 1, lecz podnosi, że obowiązujące aktualnie oficjalne wskazania nie są wystarczająco precyzyjne w zakresie wyznaczania granic danych obszarów wrażliwych.
   W odniesieniu do art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy przepisy irlandzkie przewidują przesunięcie terminu do implementacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 akapit drugi, z dnia 31 grudnia 1998 r. na dzień 14 czerwca 2001 r. Komisja utrzymuje, że dyrektywa nie zezwala na takie przesunięcie terminu. Komisja podnosi również, że w odniesieniu do 32 obszarów wskazanych następnie przez Irlandię jako obszary wrażliwe, w przepisach krajowych nie dochowano określonego w art. 5 dyrektywy terminu 31 grudnia 1998 r.
   Komisja podnosi, że w odniesieniu do obszarów, których Irlandia niesłusznie nie wskazała jako obszary wrażliwe, uchybiła ona w praktyce przepisom art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 2, 3 i 4 w zakresie aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców powyżej 10 000, a także przepisom art. 5 ust. 2, 3 i 4 w zakresie oczyszczalni ścieków komunalnych objętych zakresem art. 5 ust. 5 dyrektywy.
   Komisja uważa, że Irlandia uchybiła przepisom art. 5 ust. 6 dyrektywy ze względu na to, że nie przeprowadziła pierwszego przeglądu wskazania obszarów wrażliwych, co było wymagane najpóźniej do dnia 31 grudnia 1997 r.
   Wreszcie Komisja uważa, że nie dostarczając jasnych informacji kartograficznych ukazujących zasięg obszarów właściwych i odpowiednie zlewnie, a także umiejscowienie aglomeracji, do których miał zastosowanie termin 31 grudnia 1998 r., Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 10 traktatu WE.

      (1)  Dyrektywa Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotycząca oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, s. 40)


title: Sprawa T-220/15: Postanowienie Sądu z dnia 7 czerwca 2016 r. – Beele Engineering/EUIPO (WE CARE) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego WE CARE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr207/2009]

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/27

         Postanowienie Sądu z dnia 7 czerwca 2016 r. – Beele Engineering/EUIPO (WE CARE)
   (Sprawa T-220/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego WE CARE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr207/2009])
   (2016/C 279/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Beele Engineering BV (Aalten, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat M. Ring)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 stycznia 2015 r. (sprawa R 1424/2014-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego WE CARE jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Beele Engineering BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 228 z 13.7.2015.


title: Sprawa F-8/06: Skarga wniesiona w dniu  3 lutego 2006 r.  — Tolios i in. przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/35

         Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2006 r. — Tolios i in. przeciwko
   Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-8/06)
   (2006/C 74/68)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Iraklis Tolios (Paryż, Francja), François Muller (Strasburg, Francja) i Odette Perron (La Rochelle, Francja) [przedstawiciele: G. Vandersanden i L. Levi, avocats]

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy
   Żądania strony skarżącej
   stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi, włącznie z podniesionym w niej zarzutem niezgodności z prawem;
   w związku z powyższym stwierdzenie nieważności informacji o wysokości emerytur skarżących za marzec 2005 r. i zastosowanie współczynników korygujących [emeryturę] do poziomu stolicy państwa zamieszkania albo przynajmniej współczynników odpowiednio odzwierciedlających różnice w kosztach utrzymania pomiędzy państwami, w których skarżący ponoszą wydatki i odpowiadającego w ten sposób zasadzie równorzędności.
   obciążenie pozwanego kosztami postępowania.
   Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący w niniejszym postępowaniu są urzędnikami, emerytowanymi przed dniem 1 maja 2004 r. Skarżący kwestionują uregulowania systemu przejściowego, który w oczekiwaniu na zniesienie współczynników korygujących został wprowadzony rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniającym Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (1) w zakresie, w jakim system ten jest oparty na nowej metodzie obliczania współczynników korygujących wysokość emerytury, które nie są już zorientowane na stolicę [państwa] ale na średnie koszty życia w Państwie Członkowskim, w którym uprawniony do świadczenia emerytalnego wykazał główne miejsce zamieszkania.
   W uzasadnieniu swoich żądań skarżący podnoszą po pierwsze, że przywołane rozporządzenie zostało oparte na błędnym rozumowaniu, ponieważ ani wzmożona integracja Wspólnoty, ani swoboda przepływu i pobytu, ani trudność w zweryfikowaniu rzeczywistego miejsca zamieszkania emerytów nie uzasadniają obowiązywania przedmiotowego systemu przejściowego.
   W końcu skarżący podnoszą naruszenie w niniejszej sprawie zasad równego traktowania, pewności prawa, zachowania praw nabytych oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań.

      (1)  Dz.U. L 124 z 27.04.2004, str. 1


title: Sprawa T-13/16: Postanowienie Sądu z dnia 18 lipca 2017 r. – Gauff/EUIPO – H.P. Gauff Ingenieure (GAUFF)

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/41

         Postanowienie Sądu z dnia 18 lipca 2017 r. – Gauff/EUIPO – H.P. Gauff Ingenieure (GAUFF)
   (Sprawa T-13/16) (1)

   (2017/C 309/55)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 90 z 7.3.2016.


title: Sprawa T-404/10: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2010 r. — National Lottery Commission przeciwko OHIM — Mediatek Italia i De Gregorio (Przedstawienie ręki)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/32

         Skarga wniesiona w dniu 8 września 2010 r. — National Lottery Commission przeciwko OHIM — Mediatek Italia i De Gregorio (Przedstawienie ręki)
   (Sprawa T-404/10)
   ()
   2010/C 328/55
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: National Lottery Commission (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: B. Brandreth, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą byli również: Mediatek Italia Srl (Neapol, Włochy), Giuseppe De Gregorio (Neapol, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 czerwca 2010 r. w sprawie R 1028/2009-1;

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wydział Unieważnień;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: graficzny znak towarowy przedstawiający rękę z dwoma skrzyżowanymi palcami i uśmiechniętą twarzą dla towarów i usług z klas 9, 16, 25, 28 i 41 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 4800389

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Mediatek Italia Srl, Giuseppe De Gregorio

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: strona wnosząca o unieważnienie uzasadniła swój wniosek względnymi podstawami unieważnienia zgodnie z art. 53 ust. 1 lit. c) i art. 53 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 53 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na naruszenie prawa przez Izbę Odwoławczą w ramach oceny tego artykułu i w odniesieniu do podejścia co do oceny okoliczności faktycznych oraz ze względu na nieskorzystanie przez Izbę Odwoławczą z uprawnień kontrolnych. Strona skarżąca uważa także, że Izba Odwoławcza nie skorzystała z pełnego zakresu swoich kompetencji na podstawie art. 78 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie T-251/02, E przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Dieta dzienna — Dodatek na zagospodarowanie — Zwrot kosztów podróży przy rozpoczęciu służby i kosztów przeprowadzki — Miejsce naboru — Art. 4, 5, 7, 9 i 10 załącznika VII do regulaminu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga odszkodowawcza)

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/21

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 13 grudnia 2004 r.
   w sprawie T-251/02, E przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Dieta dzienna - Dodatek na zagospodarowanie - Zwrot kosztów podróży przy rozpoczęciu służby i kosztów przeprowadzki - Miejsce naboru - Art. 4, 5, 7, 9 i 10 załącznika VII do regulaminu - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga odszkodowawcza)
   (2005/C 45/48)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-251/02, E, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich zamieszkały w Brukseli (Belgia), reprezentowany przez adwokatów G. Vandersandena i L. Leviego, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: J. Curall wspierany przez adwokata D. Waelbroecka, z adresem do doręczeń w Luksemburgu) mającej za przedmiot po pierwsze żądanie stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego z dnia 29 sierpnia 2001 r. ustalającej Brukselę jako miejsce pochodzenia oraz miejsce naboru skarżącej i odmawiającej jej prawa do dodatku zagranicznego, dodatku na zagospodarowanie i diety dziennej, jak również zwrotu kosztów podróży i kosztów przeprowadzki związanych z rozpoczęciem służby, a po drugie, żądanie zapłaty odsetek za zwłokę i odszkodowania, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie J. Pirrung, prezez, A. W. H. Meij i N. J. Forwood, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 13 grudnia 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Skarga zostaje oddalona.

               2.

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 247 z 12.10.2002


title: Sprawa C-133/12 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 lutego 2014 r. – Stichting Woonlinie, Stichting Allee Wonen, Woningstichting Volksbelang, Stichting WoonInvest, Stichting Woonstede przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — System pomocy przyznanej na rzecz spółek mieszkalnictwa społecznego — Decyzja o zgodności — Zobowiązania podjęte przez władze krajowe, aby dostosować się do prawa Unii — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Skarga o stwierdzenie nieważności — Przesłanki dopuszczalności — Interes prawny — Legitymacja procesowa — Beneficjenci, których decyzja dotyczy indywidualnie i bezpośrednio — Pojęcie zamkniętej grupy)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 lutego 2014 r. – Stichting Woonlinie, Stichting Allee Wonen, Woningstichting Volksbelang, Stichting WoonInvest, Stichting Woonstede przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-133/12 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - System pomocy przyznanej na rzecz spółek mieszkalnictwa społecznego - Decyzja o zgodności - Zobowiązania podjęte przez władze krajowe, aby dostosować się do prawa Unii - Artykuł 263 akapit czwarty TFUE - Skarga o stwierdzenie nieważności - Przesłanki dopuszczalności - Interes prawny - Legitymacja procesowa - Beneficjenci, których decyzja dotyczy indywidualnie i bezpośrednio - Pojęcie zamkniętej grupy))
   2014/C 112/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Stichting Woonlinie, Stichting Allee Wonen, Woningstichting Volksbelang, Stichting WoonInvest, Stichting Woonstede (przedstawiciele: P. Glazener i E. Henny, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet, S. Noë i S. Thomas, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-202/10 Stichting Woonlinie i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalne żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C(2009) 9963 wersja ostateczna z dnia 15 grudnia 2009 r. dotyczącej pomocy państwa E 2/2005 i N 642/2009 – Niderlandy – Pomoc istniejąca i pomoc specjalna na projekty dla spółek mieszkalnictwa społecznego

      Sentencja

               1)

               Postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie T–202/10 Stichting Woonlinie i in. przeciwko Komisji zostaje uchylone w części, w której uznaje za niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez Stichting Woonlinie, Stichting Allee Wonen, Woningstichting Volksbelang, Stichting WoonInvest i Stichting Woonstede na decyzję Komisji C(2009) 9963 wersja ostateczna z dnia 15 grudnia 2009 r. dotyczącą pomocy państwa E 2/2005 i N 642/2009 – Niderlandy – Pomoc istniejąca i pomoc specjalna na projekty dla spółek mieszkalnictwa społecznego w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy systemu pomocy E 2/2005.

               2)

               Skarga o stwierdzenie nieważności, o której mowa w pkt 1 niniejszej sentencji, jest dopuszczalna.

               3)

               Sprawa zostaje skierowana do Sądu Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania, by orzekł on co do istoty w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności, o której mowa w pkt 1 niniejszej sentencji.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012.


title: Sprawa T-457/05: Skarga wniesiona w dniu  30 grudnia 2005 r.  — Zwicky przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/46

         Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2005 r. — Zwicky przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-457/05)
   (2006/C 60/86)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Zwicky & Co. AG (Wallisellen, Szwajcaria) [Przedstawiciele: J. Burrichter, B. Kasten i S. Orlikowski-Wolf, Rechtsanwälte]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 decyzji w zakresie, w jakim stwierdza on popełnienie przez skarżącą naruszenia art. 81 WE oraz art. 53 Porozumienia o EOG w odniesieniu do Szwecji, Norwegii i Finlandii, ewentualnie — w okresie od stycznia 1990 r. do grudnia 1993 r. włącznie;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji w zakresie, w jakim nakłada on na skarżącą grzywnę w wysokości 0,174 miliona EUR;

               —

               ewentualnie, odpowiednie obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w art. 2 decyzji;

               —

               stwierdzenie, w odniesieniu do skarżącej, nieważności art. 3 decyzji;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca podważa decyzję Komisji C(2005) 3452 wersja ostateczna z dnia 14 września 2005 r. (sprawa 38.337 — PO/Nici) (zmienionej decyzją pozwanej z dnia 13 października 2005 r.). Zaskarżona decyzja nakłada na skarżącą grzywnę za naruszenie art. 81 WE oraz art. 53 Porozumienia o EOG.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca przytacza sześć zarzutów.
   W pierwszej kolejności, powołuje się ona na naruszenie art. 7 rozporządzenia nr 1/2003 (1). W tym kontekście podnosi ona, że stwierdzenie w art. 1 ust. 1 zaskarżonej decyzji tak zakresu, jaki i czasu trwania naruszeń było nieprawidłowe.
   W zarzucie drugim skarżąca podnosi naruszenie art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003. Jej zdaniem nałożona na nią grzywna jest większa o 10 % od wielkości obrotów osiągniętych przez nią w roku obrotowym poprzedzającym wydanie decyzji. Grzywna wymierzona skarżącej w art. 2 zaskarżonej decyzji jest zatem niezgodna z prawem.
   Ponadto art. 2 decyzji pozwanej narusza, zdaniem skarżącej, art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17/1962 (2) oraz art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003. Ta niezgodność z prawem ma wynikać z naruszenia podstawowych zasad ustalania kwot grzywien.
   W opinii skarżącej w art. 2 zaskarżonej decyzji pozwana naruszyła także art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, stosując błędnie na niekorzyść skarżącej uregulowanie w sprawie łagodzenia sankcji z 1996 r.
   Po piąte, skarżąca podnosi, że art. 2 zaskarżonej decyzji stanowi naruszenie zasady proporcjonalności, ponieważ przy określaniu kwoty grzywny nie uwzględniono w wystarczającym stopniu indywidualnej sytuacji skarżącej.
   Wreszcie skarżąca twierdzi, że nakazując w art. 3 zaprzestanie naruszeń oraz zakazując ich w przyszłości, decyzja Komisji narusza art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003, ponieważ w przypadku skarżącej środek ten nie jest ani niezbędny, ani proporcjonalny.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady EWG nr 17; pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. 85 i 86 Traktatu (Dz.U. nr 13 z 21.2.1962, str. 204).


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  19 stycznia 2006 r.  w sprawie C-265/04 [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Sundsvall (Szwecja)]: Margaretha Bouanich przeciwko Skatteverket (Opodatkowanie bezpośrednie — Swobodny przepływ kapitału — Podatek od dywidendy — Wykup akcji — Możliwość odliczenia kosztów nabycia akcji — Różnica w traktowaniu rezydentów i nierezydentów — Konwencja podatkowa o unikaniu podwójnego opodatkowania)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 19 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-265/04 [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Sundsvall (Szwecja)]: Margaretha Bouanich przeciwko Skatteverket (1)

   (Opodatkowanie bezpośrednie - Swobodny przepływ kapitału - Podatek od dywidendy - Wykup akcji - Możliwość odliczenia kosztów nabycia akcji - Różnica w traktowaniu rezydentów i nierezydentów - Konwencja podatkowa o unikaniu podwójnego opodatkowania)
   (2006/C 60/12)
   Język postępowania: szwedzki
   W sprawie C-265/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Kammarrätten i Sundsvall (Szwecja) postanowieniem z dnia 17 czerwca 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 24 czerwca 2004 r., w postępowaniu: Margaretha Bouanich przeciwko Skatteverket, Trybunał (trzecia izba), w składzie: w składzie: A. Rosas, prezes izby, J. Malenovský, S. von Bahr, A. Borg Barthet i U. Lõhmus (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 19 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Artykuły 56 WE i 58 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, takiemu jak to w postępowaniu przed sądem krajowym, które przewiduje, że w przypadku obniżenia kapitału zakładowego, kwota uzyskana z wykupu akcji wypłacona akcjonariuszowi będącemu nierezydentem opodatkowywana jest tak jak wypłata dywidend, bez prawa do odliczenia kosztów nabycia tych akcji, podczas gdy ta sama kwota wypłacona akcjonariuszowi będącemu rezydentem opodatkowywana jest tak jak zyski kapitałowe, z prawem do odliczenia kosztów nabycia.

               2)

               Artykuły 56 WE i 58 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu wynikającemu z konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania, takiej jak Konwencja między Rządem Republiki Francuskiej a Rządem Królestwa Szwecji, mająca na celu unikanie podwójnego opodatkowania i zapobieganie uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatku od dochodu i majątku, podpisana w dniu 27 listopada 1990 r., które określa próg opodatkowania dywidend dla akcjonariuszy będących nierezydentami na poziomie niższym od progu obowiązującego akcjonariuszy będących rezydentami oraz które poprzez interpretację tej konwencji w świetle komentarza do Modelowej Konwencji Podatkowej OECD, zezwala na odliczenie kwoty wykupu akcji od ich wartości nominalnej, chyba że na podstawie owego uregulowania krajowego akcjonariusze będący nierezydentami nie są traktowani są mniej korzystnie od akcjonariuszy będących rezydentami. Do sądu krajowego należy zatem ustalenie, czy sytuacja taka ma miejsce w konkretnym postępowaniu przed sądem krajowym.

      (1)  Dz.U. C 228 z 11.9.2004.


title: Sprawa T-73/06: Skarga wniesiona w dniu  28 lutego 2006 r.  — Cassegrain przeciwko OHIM

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/23

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2006 r. — Cassegrain przeciwko OHIM
   (Sprawa T-73/06)
   (2006/C 108/43)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Jean Casegrain (Paryż, Francja) [Przedstawiciele: adwokaci Y. Coursin i T. van Innis]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem głównym stwierdzenie nieważności wydanej decyzji i obciążenie Urzędu kosztami postępowania,

               —

               ewentualnie wyznaczenie eksperta lub kolegium ekspertów w celu wyjaśnienia Sądowi zagadnienia, czy lub pod jakimi warunkami kształt wytworzonego towaru lub przedstawienie jego konturów jest równie zdolny co towarzyszący mu wyraz do zachowania się w pamięci odbiorców jako wskazanie jego pochodzenia handlowego i zastrzeżenie kosztów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający torebkę dla towarów z klasy 18 (zgłoszenie nr 003598571)

      Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 4 i 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94. Skarżący podnosi, że znak towarowy posiada wystarczający charakter odróżniający, aby odróżniać i indywidualizować torebkę lub gamę torebek pochodzących z danego przedsiębiorstwa od torebek lub gamy torebek pochodzących z innych przedsiębiorstw.


title: Sprawa C-400/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 6 sierpnia 2010 r. — J. McB. przeciwko L. E.

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 6 sierpnia 2010 r. — J. McB. przeciwko L. E.
   (Sprawa C-400/10)
   ()
   2010/C 260/17
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Supreme Court, Irlandia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: J. McB.

      Strona pozwana: L. E.

      Pytania prejudycjalne

   Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 (1) z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (2), interpretowane zgodnie z art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej lub w inny sposób, zakazuje państwu członkowskiemu ustanowienia prawnego wymogu, że ojciec dziecka niepozostający w związku małżeńskim z matką dziecka musi uzyskać orzeczenie właściwego sądu przyznające mu pieczę nad dzieckiem, aby mógł zostać uznany za osobę posiadającą prawo do »pieczy nad dzieckiem«, którego naruszenie czyni uprowadzenie dziecka z kraju zwykłego pobytu bezprawnym do celów stosowania art. 2 pkt 11 tego rozporządzenia?

      (1)  Dz.U. L 338, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Rady z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich i w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej za dzieci obojga małżonków, Dz.U. L 160, s. 19.


title: Sprawa T-386/09: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2009 r. — Grúas Abril Asistencia przeciwko Komisji

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/61

         Skarga wniesiona w dniu 5 października 2009 r. — Grúas Abril Asistencia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-386/09)
   2009/C 282/114
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Grúas Abril Asistencia, SL (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: R. L. García García, abogado)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że oddalenie przez organy ochrony konkurencji i sądy hiszpańskie skargi złożonej przez skarżącą, GRUAS ABRIL ASISTENCIA, S.L., stanowi naruszenie art. 81 i 82 WE.

               —

               Podjęcie w związku z tym przez Komisję Wspólnot Europejskich, która wydała zaskarżoną decyzję, niezbędnych środków, by wyegzekwować zaprzestanie tych niezgodnych z prawem działań, a także nałożenie kar pieniężnych i sankcji właściwych w przypadku takiego zachowania stanowiącego naruszenie, a w odpowiednim przypadku zapewnienie BAS HERMANOS, S.L. prawa do odszkodowania za szkody poniesione wskutek tego naruszenia.

               —

               Wreszcie stwierdzenie, że zachowanie podmiotu MAPFRE MUTUALIDAD DE SEGUROS Y REASEGUROS A PRIMA FIJA (obecnie MAPFRE, S.A.) w stosunku do skarżącej jako jego dostawcy, polegające na jednostronnym narzucaniu cen płaconych przez niego za świadczone usługi pomocy drogowej, na ustalaniu cen niższych od kosztów takich usług, na nieuzasadnionym i arbitralnym wymaganiu świadczenia usług na warunkach nieobjętych umową (wykonywania usług za pomocą lawet z namalowanym logo MAPFRE), na grożeniu zerwaniem umowy, jeżeli nie zostaną spełnione jego żądania i na zrealizowaniu w końcu tej groźby, stanowiły naruszenie hiszpańskiej ustawy o ochronie konkurencji (Ley Española de Defensa de la Competencia), a także art. 81 i 82 WE.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżącą w niniejszym postępowaniu jest rodzinne przedsiębiorstwo prowadzące działalność polegającą na świadczeniu usług holowania na lawecie pojazdów w celu udzielenia pomocy drogowej.
   Skarżąca wyraża w skardze sprzeciw wobec zachowania, jej zdaniem niezgodnego z regułami konkurencji, przedsiębiorstwa MAPFRE S.A., które w ramach stosunku umownego polegającego na korzystaniu z usług lawety w celu holowania i transportu na przyczepie pojazdów ubezpieczonych w MAPFRE, gdy było to wymagane przez MAPFRE lub osoby w nim ubezpieczone, wymagało, zgodnie z twierdzeniem skarżącej, by usługa była świadczona za pomocą pojazdów z namalowanym logo MAPFRE oraz żądało reklamowania swojego znaku handlowego nie oferując nic w zamian; a także narzucało ceny niższe od kosztu świadczonej usługi.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi naruszenie wspólnotowych i krajowych przepisów z dziedziny konkurencji.


title: Sprawa F-129/06: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2006 r. — Salvador Roldán przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/85

         Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2006 r. — Salvador Roldán przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-129/06)
   (2006/C 326/172)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Salvador Roldán (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: F. Tuyschaever i H. Burez, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 18 sierpnia 2006 r. oddalającej zażalenie skarżącej (R/320/06);

               —

               zobowiązanie Komisji do zapłaty kwoty odpowiadającej dodatkowi zagranicznemu za rozłąkę, do którego skarżąca jest uprawniona od dnia 1 kwietnia 2006 r., podwyższonej o odsetki za zwłokę w wysokości 7 %, naliczanych od dnia, w którym poszczególne płatności stały się wymagalne;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Skarżąca kwestionuje rozstrzygnięcie Komisji w zakresie, w jakim stwierdziła ona, iż skarżąca nie spełnia wymogów przyznania dodatku zagranicznego za rozłąkę określonych w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie załącznika VII do regulaminu pracowniczego. Skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o błędne stwierdzenie, iż w odnośnym okresie skarżąca miała zwykłe miejsce zamieszkania na terytorium Belgii. W szczególności skarżąca uważa, iż okoliczność, że pracowała w międzynarodowej kancelarii prawniczej, mającej siedzibę w Belgii nie oznacza, że jest trwale związana z tym państwem członkowskim.

               2)

               Skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona, ponieważ narusza zasadę niedyskryminacji. Po pierwsze skarżąca podnosi zarzut niezgodności z prawem dotyczący art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie załącznika VII do regulaminu pracowniczego. Skarżąca argumentuje, że przepis ten niesłusznie dokonuje rozróżnienia pomiędzy urzędnikami, którzy w tym samym państwie członkowskim, w którym zostali zatrudnieni przez instytucje europejskie, wykonywali wcześniej pracę dla innego państwa lub dla organizacji międzynarodowej a urzędnikami, którzy jak skarżąca, nie byli trwale związani z państwem członkowskim, w którym pracowali zanim zostali zatrudnieni przez instytucje. Po drugie skarżąca podnosi, że Komisja zastosowała powoływany przepis w dyskryminujący sposób, nie uwzględniając okoliczności osobistych dotyczących skarżącej i świadczących o tym, iż skarżąca nie zamierzała związać się na trwałe z Belgią.


title: Sprawa C-151/08: Postanowienie Trybunału z dnia 27 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña – Hiszpania) – N.N. Renta SA przeciwko Tribunal Económico-Administrativo Regional de Cataluña (TEARC), Generalidad de Cataluña (Artykuł 104 §3 regulaminu postępowania — szósta dyrektywa VAT — Artykuł 33 ust. 1 — Pojęcie podatków obrotowych — podatek krajowy od przeniesienia własności i czynności prawnych sporządzonych w formie dokumentu urzędowego)

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/6

         Postanowienie Trybunału z dnia 27 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña – Hiszpania) – N.N. Renta SA przeciwko Tribunal Económico-Administrativo Regional de Cataluña (TEARC), Generalidad de Cataluña
   (Sprawa C-151/08) (1)

   (Artykuł 104 §3 regulaminu postępowania - szósta dyrektywa VAT - Artykuł 33 ust. 1 - Pojęcie „podatków obrotowych” - podatek krajowy od przeniesienia własności i czynności prawnych sporządzonych w formie dokumentu urzędowego)
   2009/C 90/09
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Superior de Justicia de Cataluña, Hiszpania.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: N.N. Renta S.A.

      Strona pozwana: Tribunal Económico-Administrativo Regional de Cataluña (TEARC), Generalidad de Cataluña

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunal Superior de Justicia de Cataluña – Wykładnia art. 33 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) – Pojęcie „podatków obrotowych” – Podatek krajowy od przeniesienia własności i czynności prawych sporządzonych w formie dokumentu urzędowego

      Sentencja

   Artykuł 33 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1), w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę Rady 91/680/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r., powinien być interpretowany w ten sposób, że nie sprzeciwia się on poborowi podatku od przeniesienia własności i czynności prawych sporządzonych w formie dokumentu urzędowego według stopniowej lub proporcjonalnej stawki, jeżeli stosowana jest przy zawieraniu umowy zakupu przez przedsiębiorcę, którego działalność polega na zakupie i sprzedaży nieruchomości lub ich zakupie w celu późniejszego ich przekształcenia lub wynajmu.

      (1)  Dz.U. C 158 z 21.6.2008.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie C-376/03 D przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Particulieren/Ondernemingen buitenland te Heerlen (wniosek Gerechtshof te 's-Hertogenbosch o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Ustawodawstwo podatkowe — Podatek majątkowy — Prawo do odliczenia — Odmienne traktowanie rezydentów i nierezydentów — Konwencja w sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu)

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 5 lipca 2005 r.
   w sprawie C-376/03 D przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Particulieren/Ondernemingen buitenland te Heerlen (wniosek Gerechtshof te 's-Hertogenbosch o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (1)

   (Ustawodawstwo podatkowe - Podatek majątkowy - Prawo do odliczenia - Odmienne traktowanie rezydentów i nierezydentów - Konwencja w sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu)
   (2005/C 271/08)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C- 376/03, mającej za przedmiot wniosek, wpisany do rejestru w dniu 8 września 2003 r., o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Gerechtshof te 's-Hertogenbosch postanowieniem z dnia 24 lipca 2003 r. w postępowaniu: D przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Particulieren/Ondernemingen buitenland te Heerlen, Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas i A. Borg Barthet, prezesi izb, J.-P. Puissochet, R. Schintgen, N. Colneric, S. von Bahr (sprawozdawca) M. Ilešič, J. Malenovský, J. Klučka i U. Lõhmus, sędziowie, rzecznik generalny D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 5 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Artykuły 56 i 58 WE nie sprzeciwiają się regulacji, na podstawie której Państwo Członkowskie odmawia podatnikom nierezydentom, którzy posiadają zasadniczą część swojego majątku w państwie, którego są rezydentami, możliwości skorzystania z odliczeń przyznanych podatnikom rezydentom.

               2)

               Artykuły 56 i 58 WE nie sprzeciwiają się temu, aby zasada przewidziana przez konwencje dwustronną zmierzającą do zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, taka jak ta rozpatrywana w postępowaniu przed sądem krajowym, w takiej sytuacji i okolicznościach, jak w postępowaniu przed sądem krajowym, nie była rozciągana na rezydentów Państwa Członkowskiego niebędącego stroną tej konwencji.

      (1)  Dz.U. C 289 z 29.11.2003


title: Sprawa C-68/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 28 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim — Niemcy) — Markus Weiss przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/59

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 28 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim — Niemcy) — Markus Weiss przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-68/13) (1)

   2013/C 225/131
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 114 z 20.4.2013.


title: Sprawa T-321/05: Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2005 — AstraZeneca przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/24

         Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2005 — AstraZeneca przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-321/05)
   (2005/C 271/47)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: AstraZeneca AB (Sodertalje, Szwecja) i AstraZeneca plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) [Przedstawiciele: M. Brealey, QC, M. Hoskins, barrister i F. Murphy, sollicitor]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 15 czerwca 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 82 Traktatu WE oraz art. 54 porozumienia EOG (sprawa nr COMP.A..37.507/F3 — AstraZeneca

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonej decyzji Komisja nałożyła na skarżące grzywnę w wysokości 46 milionów EUR, a ponadto na pierwszą z nich — grzywnę dodatkową w wysokości 14 milionów EUR, za naruszenie art. 82 WE oraz art. 54 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Komisja stwierdziła, że począwszy od 1993 r. skarżące świadomie składały przed rzecznikami patentowymi, sądami krajowymi i urzędami patentowymi niezgodne z prawdą oświadczenia mające na celu uzyskanie dla swego towaru opatentowanego jako „omeprazol” — zawartej w produkowanym przez nie produkcie leczniczym Losec substancji czynnej, dodatkowych świadectw ochronnych, do których — jak same wiedziały — nie były one uprawnione. Komisja stwierdziła ponadto, że w latach 1998 i 1999 skarżące stosowały strategię wybiórczego wycofywania produkowanych przez nie kapsułek Losec, zastępując je tabletkami Losec i składając wnioski o cofnięcie zezwoleń na wprowadzenie kapsułek do obrotu w Danii, Norwegii i Szwecji. W decyzji stwierdzono, że obydwa te naruszenia popełniono z zamiarem stanowiącego nadużycie ograniczenia konkurencji ze strony produktów leczniczych tzw. generycznych oraz przywozu równoległego.
   Skarżące opierają swe zarzuty wobec decyzji Komisji na różnego rodzaju podstawach. W pierwszej kolejności podnoszą one, że Komisja niesłusznie określiła rozpatrywany rynek jako ograniczający się do inhibitorów pompy protonowej, stosowanych w przypadku schorzeń związanych z nadkwaśnością przewodu pokarmowego i wyłączając z niego antagonistów receptorów histaminowych. Ma to także wpływ to także na dokonaną przez Komisję ocenę w przedmiocie pozycji dominującej, skoro, zdaniem skarżących, w zaskarżonej decyzji nie przeanalizowano, czy skarżące zajmowałyby nadal pozycję dominującą, gdyby rozpatrywany rynek obejmował antagonistów receptorów histaminowych.
   Ponadto stwierdzeniom Komisji, że doszło do naruszeń, spółki skarżące przeciwstawiają zarzuty natury prawnej i faktycznej. Jeśli chodzi o zarzucane niezgodne z prawdą oświadczenia w przedmiocie patentów, skarżące twierdzą, że takich wprowadzających w błąd oświadczeń, złożonych w ramach wniosku o przyznanie prawa własności intelektualnej, nie można uznać za nadużycie w sensie prawnym, dopóki uzyskane wskutek oszustwa uprawnienia nie zostaną wykorzystane lub nie będą mogły zostać wykorzystane. Twierdzą one ponadto, że prawidłowo interpretowany art. 82 WE nie nakłada na nie obowiązku dalszego posiadania zezwolenia na wprowadzanie do obrotu towaru, którego już nie sprzedają z tego tylko względu, iż umożliwiłoby to łatwiejszą konkurencję ze strony produktów leczniczych tzw. generycznych oraz importerów równoległych.
   Skarżące podważają także ustalenia faktyczne Komisji dotyczące obu naruszeń. Twierdzą one, że Komisja nie przedstawiła dowodów potwierdzających w sposób prawnie skuteczny zarzucane nadużycie praw własności intelektualnej oraz że nie istniała ponadto żadna strategia wybiórczego zastępowania kapsułek Losec tabletkami oraz wycofywania zezwoleń na wprowadzenie kapsułek do obrotu.


title: Sprawa C-486/12: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te 's-Hertogenbosch — Niderlandy) — w postępowaniu wszczętym przez X (Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych — Dyrektywa 95/46/WE — Warunki wykonywania prawa dostępu — Pobór nadmiernych opłat)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/13

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te 's-Hertogenbosch — Niderlandy) — w postępowaniu wszczętym przez X
   (Sprawa C-486/12) (1)

   (Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych - Dyrektywa 95/46/WE - Warunki wykonywania prawa dostępu - Pobór nadmiernych opłat)
   2014/C 45/23
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof te 's-Hertogenbosch

      Strona w postępowaniu głównym

   X

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Gerechtshof te's-Hertogenbosch — Niderlandy — Wykładnia art. 12 lit. a) tiret drugie dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31) — Prawo dostępu do danych — Podanie do wiadomości danych stanowiących przedmiot przetwarzania — Pojęcie — Udzielenie dostępu do danych — Pobieranie opłaty

      Sentencja

               1)

               Artykuł 12 lit. a) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych powinien być interpretowany w ten sposób, że nie sprzeciwia się on poborowi opłaty przy okazji udzielania przez organ publiczny informacji o danych osobowych

               2)

               Artykuł 12 lit. a) dyrektywy 95/46 powinien być interpretowany w ten sposób, że aby zagwarantować, iż opłata pobierana przy okazji wykonania prawa dostępu do danych o charakterze osobowym nie będzie nadmierna w rozumieniu tego przepisu, jej kwota nie powinna przekraczać kosztu poinformowania o tych danych. Do sądu krajowego należy dokonanie, z uwzględnieniem okoliczności sprawy w postępowaniu głównym, koniecznych ustaleń.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa T-121/08: Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2010 r. — PC-Ware Information Technologies przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na dostawy — Wspólnotowa procedura przetargowa — Nabycie oprogramowania i licencji — Odrzucenie oferty oferenta — Oferta rażąco niska — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/33

         Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2010 r. — PC-Ware Information Technologies przeciwko Komisji
   (Sprawa T-121/08) (1)

   (Zamówienia publiczne na dostawy - Wspólnotowa procedura przetargowa - Nabycie oprogramowania i licencji - Odrzucenie oferty oferenta - Oferta rażąco niska - Obowiązek uzasadnienia)
   2010/C 179/55
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: PC-Ware Information Technologies BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: L. Devillé i B. Maerevoet, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve, pełnomocnik, wspierany przez P. Wytincka, adwokata)

      Przedmiot sprawy

   Tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 stycznia 2008 r., w której odrzucono ofertę skarżącej w zakresie zamówienia publicznego DIGIT/R2/2007/022 oraz, tytułem żądania ewentualnego, wniosek o naprawienie szkody, jaką miała ponieść skarżąca z powodu postępowania Komisji.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               PC-Ware Information Technologies BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.


title: Sprawa T-470/12: Postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2014 r. – Sothys Auriac przeciwko OHIM – Grand Hotel Primavera (BEAUTY GARDEN) (Wspólnotowy znak towarowy — Wniosek o unieważnienie — Cofnięcie wniosku o unieważnienie — Umorzenie postępowania)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/33

         Postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2014 r. – Sothys Auriac przeciwko OHIM – Grand Hotel Primavera (BEAUTY GARDEN)
   (Sprawa T-470/12) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Wniosek o unieważnienie - Cofnięcie wniosku o unieważnienie - Umorzenie postępowania))
   2014/C 112/44
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Sothys Auriac (Auriac, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Berthet)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Grand Hotel Primavera SA (Borgo Maggiore, San Marino)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 lipca 2012 r. (sprawa R 1419/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Grand Hotel Primavera SA a Sothys Auriac.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa C-510/12: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Gent – Belgia) – Bloomsbury NV przeciwko Belgische Staat (Artykuł 99 regulaminu postępowania — Czwarta dyrektywa 78/660/EWG — Artykuł 2 ust. 3 — Zasada wiernego odzwierciedlenia sytuacji — Artykuł 2 ust. 4 — Obowiązek informacji — Artykuł 2 ust. 5 — Obowiązek zastosowania odstępstwa — Artykuł 32 — Metoda oceny oparta na kosztach historycznych — Nieodpłatne nabycie przez spółkę wartości majątkowej)

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/2

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Gent – Belgia) – Bloomsbury NV przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-510/12) (1)

   ((Artykuł 99 regulaminu postępowania - Czwarta dyrektywa 78/660/EWG - Artykuł 2 ust. 3 - Zasada wiernego odzwierciedlenia sytuacji - Artykuł 2 ust. 4 - Obowiązek informacji - Artykuł 2 ust. 5 - Obowiązek zastosowania odstępstwa - Artykuł 32 - Metoda oceny oparta na kosztach historycznych - Nieodpłatne nabycie przez spółkę wartości majątkowej))
   2014/C 184/03
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van Beroep te Gent

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bloomsbury NV

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Hof van Beroep te Gent – Belgia – Wykładnia art. 2 ust. 3, 4 i 5 czwartej dyrektywy Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu, w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek (Dz.U. L 222, s. 11) – Zasada wiernego odzwierciedlenia sytuacji – Nabycie przez spółkę nieodpłatnie znacznej wartości majątkowej – Brak możliwości zaksięgowania jej wartości nabycia, co prowadzi do zniekształconego obrazu jej sytuacji w zakresie majątku, finansów i zysków

      Sentencja

   Artykuł 2 ust. 3, 4 i 5 czwartej dyrektywy Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r wydanej na podstawie art. [44 ust. 2 lit. g) WE], w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie nakłada na spółkę nabywającą nieodpłatnie wartość majątkową obowiązku wpisania jej w sprawozdaniu finansowym w wysokości wartości rzeczywistej.

      (1)  Dz.U. C 46 z 16.2.2013.


title: Sprawa C-14/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 27 października 2010 r. w sprawie T-24/05 Alliance One International, Inc. (dawniej Standard Commercial Corp.), Standard Commercial Tobacco Company, Inc., Trans-Continental Leaf Tobacco Corp. Ltd przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 11 stycznia 2011 r. przez Komisję Europejską

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/15

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 27 października 2010 r. w sprawie T-24/05 Alliance One International, Inc. (dawniej Standard Commercial Corp.), Standard Commercial Tobacco Company, Inc., Trans-Continental Leaf Tobacco Corp. Ltd przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 11 stycznia 2011 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-14/11 P)
   2011/C 80/28
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, E. Gippini Fournier, R. Sauer, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Alliance One International, Inc. (dawniej Standard Commercial Corp.), Standard Commercial Tobacco Company, Inc., Trans-Continental Leaf Tobacco Corp. Ltd

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie żąda, żeby Trybunał:

               —

               uchylił pkt 1 sentencji zaskarżonego wyroku;

               —

               w całości oddalił skargę wniesioną do Sądu;

               —

               obciążył TCTL kosztami tego postępowania oraz obciążył trzy skarżące całością kosztów postępowania w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie twierdzi, że zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony z następujących powodów:

               1)

               Sąd błędnie zastosował zasadę równego traktowania i nie uwzględnił utrwalonej linii orzeczniczej zgodnie z którą odpowiedzialność każdej ze spółek należy oceniać oddzielnie dla każdego przypadku.

               2)

               Sąd naruszył prawo uznając, że sposób, w jaki Komisja potraktowała niektóre spółki dominujące określał kryterium prawne w celu przyjęcia odpowiedzialności innych spółek dominujących, mimo że owo kryterium wykraczało poza to czego wymaga orzecznictwo.

               3)

               Uniemożliwiając Komisji przedstawienie argumentów w odpowiedzi na zarzuty dotyczące dyskryminacji Sąd naruszył jej prawo do postępowania kontradyktoryjnego i błędnie zinterpretował obowiązek uzasadnienia.

               4)

               Sąd błędnie zastosował zasadę równego traktowania, ponieważ Trans-Continental Leaf Tobacco Corp. Ltd. znajdowała się w sytuacji obiektywnie odmiennej od sytuacji Intabex i Universal.


title: Wykreślenie sprawy C-458/04

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/18

         Wykreślenie sprawy C-458/04 (1)

   (2005/C 271/36)

      Język postępowania: francuski

   Postanowieniem z dnia Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-458/04 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Caen) Chambre de commerce et d'industrie de Flers-Argentan przeciwko Directeur des services fiscaux de la DIRCOFI Ouest.

      (1)  Dz.U. C 19 z 22.1.2005


title: Sprawa C-48/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Liège — Belgia) — État belge — SPF Finances przeciwko Les Vergers du Vieux Tauves SA (Podatek dochodowy od osób prawnych — Dyrektywa 90/435/EWG — Status spółki dominującej — Udział w kapitale — Użytkowanie udziałów)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Liège — Belgia) — État belge — SPF Finances przeciwko Les Vergers du Vieux Tauves SA
   (Sprawa C-48/07) (1)

   (Podatek dochodowy od osób prawnych - Dyrektywa 90/435/EWG - Status spółki dominującej - Udział w kapitale - Użytkowanie udziałów)
   (2009/C 44/09)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour d'appel de Liège
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: État belge — SPF Finances

      Strona pozwana: Les Vergers du Vieux Tauves SA
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour d'appel de Liège — Wykładnia art. 3, 4 i 5 dyrektywy nr 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, str. 6) — Pojęcie udziału w kapitale spółki zależnej z siedzibą w innym państwie członkowskim — Wystarczający charakter prawa użytkowania udziałów w kapitale lub konieczność, do celów odliczenia otrzymanych dywidend, dysponowania prawem własności udziału?
   Sentencja
   Pojęcie udziału w kapitale spółki w innym państwie członkowskim w rozumieniu art. 3 dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich nie obejmuje użytkowania udziałów.
   Jednakże, zgodnie ze swobodami przepływu gwarantowanymi przez traktat WE, mającymi zastosowanie do sytuacji transgranicznych, gdy w celu unikania podwójnego opodatkowania otrzymanych dywidend państwo członkowskie zwalnia z podatku zarówno dywidendy, jakie spółka będąca rezydentem otrzymuje od innej spółki będącej rezydentem, w której posiada udziały jako pełnoprawny właściciel, jak i dywidendy otrzymane przez spółkę będącą rezydentem od innej spółki będącej rezydentem, w której posiada udziały jako użytkownik, dla celów zwolnienia otrzymanych dywidend powinno stosować to samo traktowanie w odniesieniu do dywidend otrzymanych od spółki mającej siedzibę w innym państwie członkowskim przez spółkę będącą rezydentem posiadającą udziały jako pełnoprawny właściciel i do dywidend otrzymanych przez spółkę będącą rezydentem, która posiada udziały jako użytkownik.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa C-314/10: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 22 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège — Belgia) — Hubert Pagnoul przeciwko państwu belgijskiemu (Artykuł 92 § 1, art. 103 § 1 i art. 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Odesłanie prejudycjalne — Badanie zgodności przepisu krajowego zarówno z prawem Unii, jak i z konstytucją krajową — Przepisy krajowe przewidujące pierwszeństwo wpadkowej procedury kontroli konstytucyjności — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Niezbędność łącznika z prawem Unii — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/22

      Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 22 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège — Belgia) — Hubert Pagnoul przeciwko państwu belgijskiemu
      (Sprawa C-314/10) (1)

      (Artykuł 92 § 1, art. 103 § 1 i art. 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Odesłanie prejudycjalne - Badanie zgodności przepisu krajowego zarówno z prawem Unii, jak i z konstytucją krajową - Przepisy krajowe przewidujące pierwszeństwo wpadkowej procedury kontroli konstytucyjności - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Niezbędność łącznika z prawem Unii - Oczywisty brak właściwości Trybunału)
      (2012/C 25/37)
      Język postępowania: francuski

         Sąd krajowy

      Tribunal de première instance de Liège

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Hubert Pagnoul

         Strona pozwana: państwo belgijskie

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de première instance de Liège — Wykładnia art. 6 TUE, art. 267 TFUE oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Ciążący na sądzie krajowym obowiązek zwrócenia się najpierw do sądu konstytucyjnego w wypadku podejrzenia, że ustawa krajowa jest sprzeczna z prawami podstawowymi — Zgodność przepisu krajowego ustanawiającego taki obowiązek z prawem Unii Europejskiej — Możliwość badania przez sądy krajowe zgodności norm prawa krajowego z umowami międzynarodowymi w sytuacji, gdy sąd konstytucyjny orzekł, że sporna ustawa krajowa jest zgodna z prawami podstawowymi gwarantowanymi przez konstytucję

         Sentencja

      Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie prejudycjalne zadane przez Tribunal de première instance de Liège (sąd rejonowy w Liège, Belgia).

         (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.


title: Sprawa T-308/11: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2011 r. — Eurallumina przeciwko Komisji

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/30

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2011 r. — Eurallumina przeciwko Komisji
   (Sprawa T-308/11)
   2011/C 238/52
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Eurallumina SpA (Portoscuso, Włochy) (przedstawiciele: V. Leone, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu:

               Tytułem żądania głównego:

                           —

                           o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości w odniesieniu do Eurallumina.

               Tytułem żądania ewentualnego:

                           —

                           o stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w odniesieniu do środka przyjętego na podstawie dekretu z 2004 r. i w konsekwencji art. 3 zaskarżonej decyzji dotyczącego nakazu odzyskania pomocy od Eurallumina.

               Tytułem dalszego żądania ewentualnego:

                           —

                           o stwierdzenie nieważności art. 3 zaskarżonej decyzji w części dotyczącej nakazu odzyskania pomocy od Eurallumina.

               W każdym razie

                           —

                           o obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji która:
   kwalifikuje środek o którym mowa art. 1 dekretu prezesa rady ministrów nr 14042 z dnia 6 lutego 2004 r. (zwanego dalej „dekretem z 2004 r.”) i w uchwałach Autorità per l’Energia Elettrica e il Gas [organu ds. energii elektrycznej i gazu zwanego dalej „AEEG”] przyjętych w jego wykonaniu (zwanych dalej łącznie „środkiem przyjętym na podstawie dekretu z 2004 r.”) jako nową, bezprawnie przyznaną i niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc nakazując jej odzyskanie;
   kwalifikuje jako nową pomoc niezgodną ze wspólnym rynkiem notyfikowany przez Włochy środek o którym mowa w art. 11 ust. 12 ustawy nr 80 z dnia 14 maja 2005 r. przekształcającej dekret ustawodawczy nr 35 z dnia 4 marca 2005 r. (zwanej dalej „ustawą 80/2005”) i uchwałę przyjętą przez AEEG w celu jej wykonania (zwanych dalej łącznie „środkiem przyjętym na podstawie ustawy 80/2005”).
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów:

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia ogólnej zasady dobrej administracji
               Skarżąca uważa, że Komisja popełniła błąd oceniając dwa wspomniane wyżej środki razem, podczas gdy wymagały one oddzielnej oceny z poszanowaniem ich obiektywnej różnicy w zakresie podstawy prawnej, adresatów i przewidzianego mechanizmu kompensacji. Okoliczność ta spowodowała kumulację argumentów wykorzystanych przez Komisję utrudniająca obronę.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia i błędnego zastosowania art. 107 ust. 1 TFUE w odniesieniu do pojęcia pomocy państwa.
               Skarżąca twierdzi, iż Komisja błędnie uznała dwa środki za pomoc państwa ponieważ obydwa nie spełniają wymogu korzyści w stosunku do zwykłych warunków rynkowych, która grozi zakłóceniem konkurencji i wpływa na wymianę handlową we Wspólnocie. W szczególności:
               jeżeli chodzi o środek przyjęty na podstawie dekretu z 2004 r. to nie zapewnia on żadnej korzyści ponieważ stanowi on jedynie rozszerzenie na inne podmioty środka uznanego przez Komisję za niestanowiący pomocy w przypadku „Alumix” (1), w odniesieniu do której Komisja stwierdziła że taryfa opłat za energię elektryczną nie stanowi korzyści dla tego przedsiębiorstwa. Ponadto środek przyjęty na podstawie dekretu z 2004 r. nie może mieć wpływu na wymianę handlową we Wspólnocie — jeżeli chodzi o Eurallumina — ponieważ rynek aluminium jest deficytowy w UE i ewentualnego ograniczenia jej działalności nie wyrównałby wzrost wywozu przez podmioty z innych państw członkowskich, które już działają wykorzystując pełnię ich zdolności;
               jeżeli chodzi o środek przyjęty na podstawie ustawy 80/2005 to nie zapewnia on korzyści w stosunku do zwykłych warunków rynkowych ponieważ w świetle anomalii na ryku energii we Włoszech — a przede wszystkim na Sardynii gdzie sztucznie utrzymywana jest wysoka cena energii elektrycznej z powodu braku połączeń z kontynentem — odniesienie do giełdowej ceny kształtowanej na poziomie europejskim jest uzasadnione przy ocenie taryfy stosowanej jako „rynkowa” w zakresie działalności beneficjentów. Co się tyczy wymiany handlowej we Wspólnocie zachowują ważność te same uwagi co w przypadku środka przyjętego na podstawie dekretu z 2004 r.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia i błędnego zastosowania art. 107 ust. 3 TFUE dotyczącego odstępstwa w odniesieniu do pomocy regionalnej, o której mowa pod lit. a).
               Skarżąca twierdzi że Komisja popełniła błąd uznając, iż dwa środki nie były zgodne ze wspólnym rynkiem jako pomoc regionalna. W szczególności zaś z uwagi na:
               istnienie niekorzystnej sytuacji regionalnej wynikającej z braku połączeń Sardynii z kontynentem niekorzystnie wpływającej na zaopatrywanie beneficjentów w energię elektryczną oraz okoliczności iż „energożerni” beneficjenci stanowią szkielet struktury produkcyjnej wyspy w istotnej części determinując poziom zatrudnienia na wyspie;
               proporcjonalny i adekwatny charakter omawianych środków w celu zniwelowania takiej niekorzystnej sytuacji jako środków przejściowych zmierzających do uniknięcia wyniesienia się beneficjentów i powziętych w oczekiwaniu na usunięcie strukturalnej niekorzystnej sytuacji, w drodze podjętych już i ukończonych obecnie przez państwo włoskie inicjatyw, odpowiednich w celu stworzenia wystarczających połączeń z Sardynią oraz w drodze szczególnych inwestycji w wydajność, które zobowiązały się przeprowadzić same przedsiębiorstwa;
               czasowy i de facto słabnący charakter dwóch środków.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych — brak uzasadnienia.
               Skarżąca twierdzi że Komisja nie uzasadniła w wystarczający sposób decyzji w szczególności w odniesieniu do:
               różnicy pomiędzy środkiem przyjętym na podstawie dekretu z 2004 r. oraz środkiem o którym mowa w decyzji „Alumix”;
               istnienia potencjalnego zakłócenia konkurencji i wpływu na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi;
               proporcjonalności środka przyjętego na podstawie dekretu z 2004 r.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący błędu w ocenie przy badaniu okoliczności usprawiedliwiających uzasadnione oczekiwania

                           —

                           Skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie oceniła, iż po stronie Eurallumina nie istniały okoliczności usprawiedliwiające uzasadnione oczekiwania w odniesieniu do tego, iż środek przyjęty na podstawie dekretu z 2004 r nie stanowił pomocy.

      (1)  Opublikowana w Dz.U. C 288/4 z dnia 1.10.1996, s. 4.


title: Sprawa C-242/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam (Niderlandy) w dniu 3 lipca 2009 r. — Albron Catering B.V. przeciwko FNV Bondgenoten, John Roest

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam (Niderlandy) w dniu 3 lipca 2009 r. — Albron Catering B.V. przeciwko FNV Bondgenoten, John Roest
   (Sprawa C-242/09)
   2009/C 220/41
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Gerechtshof te Amsterdam

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Albron Catering B.V.

      Strona pozwana: FNV Bondgenoten, John Roest

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywę 2001/23/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że zgodnie z art. 3 ust. 1 zdanie 1 przejście praw i obowiązków na przejmującego ma miejsce jedynie wówczas, gdy zbywający przejmowane przedsiębiorstwo jest również formalnym pracodawcą zainteresowanych pracowników, czy też zamierzona w dyrektywie ochrona pracowników skutkuje tym, że przy przejęciu przedsiębiorstwa spółki produkcyjnej należącej do grupy prawa i obowiązki związane z pracownikami świadczącymi pracę na rzecz tego przedsiębiorstwa przechodzą na przejmującego, jeżeli cały personel grupy jest zatrudniony w (należącej również do tej grupy) spółce trudniącej się administrowaniem personelu, występującej jako centralny pracodawca?

               2)

               Jak brzmi odpowiedź na drugą część pytania pierwszego, jeżeli wskazani w nim pracownicy wykonujący pracę na rzecz przedsiębiorstwa należącego do grupy są zatrudnieni w innej spółce, również należącej do grupy, która nie jest spółką trudniącą się administrowaniem personelu, taką jak spółka opisana w pytaniu pierwszym?

      (1)  Dyrektywa Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. L 82, s. 16).


title: Sprawa C-558/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Chartres — Francja) — Michel Bourges-Maunoury, Marie-Louise Heintz, po mężu Bourges-Maunoury przeciwko Direction des services fiscaux d'Eure et Loir (Przywileje i immunitety Wspólnot Europejskich — Zwolnienie z podatków krajowych dochodów wypłacanych przez Unię — Uwzględnienie dochodów wypłacanych przez Unię przy obliczaniu progu podatkowego z tytułu podatku majątkowego)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Chartres — Francja) — Michel Bourges-Maunoury, Marie-Louise Heintz, po mężu Bourges-Maunoury przeciwko Direction des services fiscaux d'Eure et Loir
   (Sprawa C-558/10) (1)

   (Przywileje i immunitety Wspólnot Europejskich - Zwolnienie z podatków krajowych dochodów wypłacanych przez Unię - Uwzględnienie dochodów wypłacanych przez Unię przy obliczaniu progu podatkowego z tytułu podatku majątkowego)
   2012/C 287/07
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de grande instance de Chartres

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Michel Bourges-Maunoury, Marie-Louise Heintz, po mężu Bourges-Maunoury

      Strona pozwana: Direction des services fiscaux d'Eure et Loir

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de grande instance de Chartres — Wykładnia art. 13 akapit drugi rozdziału V Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich (Dz.U. 1967, 152, s. 13) — Dopuszczalność uregulowania krajowego przewidującego uwzględnienie wszystkich dochodów podatnika, włączywszy w to dochody pochodzenia wspólnotowego, przy obliczaniu progu podatkowego z tytułu podatku majątkowego — Zwolnienie z podatku krajowego dochodów wypłaconych przez instytucje Wspólnot — Byli urzędnicy Wspólnot Europejskich

      Sentencja

   Artykuł 13 akapit drugi Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich dołączonego do Traktatu ustanawiającego jedną Radę i jedną Komisję Wspólnot Europejskich, a następnie, na mocy traktatu z Amsterdamu, do traktatu WE, powinien być interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu takiemu jak sporne w postępowaniu krajowym, które uwzględnia dochody, włączywszy w to emerytury i dodatki za zakończenie służby, wypłacane przez Unię jej urzędnikom i pracownikom lub byłym urzędnikom i byłemu pracownikom, w ramach ustalania progu opodatkowania podatkiem takim jak impôt de solidarité sur la fortune (francuski podatek majątkowy).

      (1)  Dz.U. C 46 z 12.2.2011.


title: Sprawa F-140/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – ZZ i in./Komisja

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/43

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – ZZ i in./Komisja
   (Sprawa F-140/15)
   (2016/C 111/53)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciel: adwokat C. Cortese)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zmieniającej wysokość renty rodzinnej przyznanej skarżącemu oraz rent sierocych przyznanych trójce jego dzieci.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zawiadomienia o zmianie nr 3 kierownika wydziału PMO.4 Komisji Europejskiej zawierającego wskazania co do nowych wysokości renty rodzinnej przyznanej skarżącemu oraz rent sierocych przyznanych trójce jego dzieci, które to zawiadomienie zostało przekazane skarżącemu w dniu 6 lutego 2015 r. i uzupełnione uzasadnieniem decyzji organu powołującego oddalającej zażalenie z dnia 3 sierpnia 2015 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-41/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 26 stycznia 2011 r. — Inter-Environnement Wallonie ASBL i Terre wallonne ASBL przeciwko Région wallonne

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 26 stycznia 2011 r. — Inter-Environnement Wallonie ASBL i Terre wallonne ASBL przeciwko Région wallonne
   (Sprawa C-41/11)
   2011/C 113/11
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État (Rada Stanu)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Inter-Environnement Wallonie ASBL i Terre wallonne ASBL

      Strona pozwana: Région wallonne (region waloński)

      Pytania prejudycjalne

   Czy Conseil d’État:

               —

               rozpatrując skargę o stwierdzenie nieważności arrêté du Gouvernement wallon du 15 février 2007 modifiant le Livre II du Code de l’Environnement constituant le Code de l’Eau en ce qui concerne la gestion durable de l’azote en agriculture (zarządzenia rządu walońskiego z dnia 15 lutego 2007 r. zmieniającego księgę II kodeksu środowiska stanowiącego kodeks wodny w zakresie zrównoważonego zarządzania azotem w rolnictwie);

               —

               stwierdziwszy, że wskazane arrêté zostało wydane z naruszeniem procedury określonej w dyrektywie 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (1), wobec czego jest ono niezgodne z prawem Unii Europejskiej i należy stwierdzić jego nieważność;

               —

               stwierdziwszy równocześnie, że zaskarżone arrêté prawidłowo wdraża dyrektywę Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącą ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego (2);

               —

               jest uprawniony odłożyć w czasie skutki prawne sądowego stwierdzenia nieważności na krótki okres, niezbędny do poprawienia aktu, którego nieważność została stwierdzona, a to w celu utrzymania w mocy, bez naruszania ciągłości, określonego, konkretnego wdrożenia przepisów unijnego prawa ochrony środowiska?

      (1)  Dz.U. L 197, s. 30.

      (2)  Dz.U. L 375, s. 1.


title: Sprawa F-18/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 12 lipca 2006 r. — D przeciwko Komisji (Choroba zawodowa — Wniosek o uznanie zawodowego charakteru pogorszenia stanu zdrowia w związku z chorobą, którą dotknięty jest skarżący)

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 12 lipca 2006 r. — D przeciwko Komisji
   (Sprawa F-18/05) (1)

   (Choroba zawodowa - Wniosek o uznanie zawodowego charakteru pogorszenia stanu zdrowia w związku z chorobą, którą dotknięty jest skarżący)
   (2006/C 212/83)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: D (Bruksela, Belgia) (Przedstawiciele: J. Van Rossum, S. Orlandi i J.-.N. Louis, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: J. Currall)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji Komisji oddalającej wniosek skarżącego o uznanie zawodowego charakteru pogorszenia stanu zdrowia w związku z chorobą, którą jest dotknięty.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Komisji Wspólnot Europejskich o odmowie uznania zawodowego charakteru choroby lub pogorszenia stanu zdrowia skarżącego zostaje uchylona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.06.2005 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod sygnaturą T-147/05 i przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005).


title: Sprawa C-316/11: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 21 września 2011 r. — Longevity Health Products, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Biofarma SA (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie przed izbą odwoławczą OHIM — Niedochowanie obowiązku uiszczenia w terminie opłaty od odwołania — Decyzja izby odwoławczej uznająca odwołanie za niewniesione)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/24

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 21 września 2011 r. — Longevity Health Products, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Biofarma SA
      (Sprawa C-316/11) (1)

      (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie przed izbą odwoławczą OHIM - Niedochowanie obowiązku uiszczenia w terminie opłaty od odwołania - Decyzja izby odwoławczej uznająca odwołanie za niewniesione)
      (2012/C 25/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Longevity Health Products, Inc. (przedstawiciele: J. Korab, Rechtsanwalt)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Biofarma SA

         Przedmiot

      Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba)z dnia 15 kwietnia 2011 w sprawie T-96/11 Longevity Health Products przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) — Biofarma, którym Sąd odrzucił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez zgłaszającego słowny znak towarowy „VITACHRON female” dla towarów i usług m.in. z klasy 5 na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 10 stycznia 2011 r. w sprawie R 1357/2010-4, stwierdzającą, że odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów odmawiającej rejestracji tego znaku w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu wniesionego przez właściciela krajowych znaków towarowych „VITATHION” dla towarów i usług z klasy 5 należy uważać za niewniesione z uwagi na nieuiszczenie w terminie opłaty od odwołania

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Longevity Health Products, Inc. pokrywa swoje własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa C-248/10: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/26

         Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-248/10)
   ()
   2010/C 209/36
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Karanasou- Apostolopoulou i A. Nijenhuis)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Grecka, nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2007/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. zmieniającej dyrektywę Rady 92/49/EWG oraz dyrektywy 2002/83/WE, 2004/39/WE, 2005/68/WE i 2006/48/WE w zakresie zasad proceduralnych i kryteriów oceny stosowanych w ramach oceny ostrożnościowej przypadków nabycia lub zwiększenia udziałów w podmiotach sektora finansowego (1), bądź w każdym razie nie podając wspomnianych przepisów do wiadomości Komisji, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin do dokonania transpozycji dyrektywy 2007/44/WE do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 21 marca 2009 r.

      (1)  Dz.U. L 247 z 21.9.2007, s. 1.


title: Sprawa T-403/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2008 r. — MyTravel przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie WE nr 1049/2001 — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji — Wyjątek dotyczący ochrony czynności śledztwa i audytu — Wyjątek dotyczący ochrony porad prawnych — Dokumenty dotyczące decyzji Komisji w dziedzinie koncentracji)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/18

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2008 r. — MyTravel przeciwko Komisji
   (Sprawa T-403/05) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie WE nr 1049/2001 - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji - Wyjątek dotyczący ochrony czynności śledztwa i audytu - Wyjątek dotyczący ochrony porad prawnych - Dokumenty dotyczące decyzji Komisji w dziedzinie koncentracji)
   (2008/C 272/33)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: MyTravel Group plc (Rochdale, Lancashire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: D. Pannick, QC, A. Lewis, barrister, M. Nicholson, S. Cardell oraz B. McKenna, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja (przedstawiciele: początkowo P. Hellström i P. Costa de Oliveira, następnie X. Lewis oraz P. Costa de Oliveira, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga zmierzająca do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 5 września [D(2005) 8461] oraz z dnia 12 października 2005 r. [D(2005) 9763] oddalających wniosek skarżącego o udostępnienie mu dokumentów przygotowujących wydanie decyzji Komisji 2000/276/EC z dnia 22 września 1999 r. stwierdzającej niezgodność danej operacji koncentracji ze wspólnym rynkiem oraz z porozumieniem o EOG (Sprawa IV/M.1524 — Airtours/First Choice) (Dz.U. 2000, L 93, s. 1), a także dokumentów przygotowanych przez służby Komisji w wyniku stwierdzenia nieważności tej decyzji wyrokiem Sądu z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie T-342/99 Airtours przeciwko Komisji, Rec. s. II-2585
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 5 września [D(2005) 8461] w zakresie, w jakim odmówiony w niej został dostęp do dokumentu roboczego zatytułowanego „Protokół z rozmów z członkiem grupy zajmującej się sprawą M.1524 Airtours/First Choince na temat sprawy Aitours odbytych w dniu 24 czerwca 2002 r.”.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               MyTravel Group plc ponosi dziewięć dziesiątych swoich własnych kosztów, a także dziewięć dziesiątych kosztów poniesionych przez Komisję.

               4)

               Komisja ponosi jedną dziesiątą swoich kosztów, jak również jedną dziesiątą kosztów poniesionych przez MyTravel Group.

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.1.2006.