title: Sprawa T-661/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Araujo/Parlament

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/74

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Araujo/Parlament
   (Sprawa T-661/15)
   (2016/C 048/82)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rui Araujo (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat N. Pirc Musar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji A(2015)8663 C Parlamentu Europejskiego z dnia 15 września 2015 r., w której oddalono wniosek potwierdzający strony skarżącej o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach, dodatkach na ogólne wydatki i o wydatkach na personel członków Parlamentu Europejskiego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą zgodnie z art. 134 i 140 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez wszelkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 (1) w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001 (2), ponieważ żądane dane osobowe nie są chronione na podstawie prawa Unii;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001, ponieważ odmówiono dostępu do żądanych informacji, mimo że przesłanki ujawnienia były spełnione;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia określonego w art. 2 i 4 rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 ogólnego obowiązku rozpatrzenia każdego indywidualnego dokumentu;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ odmowa udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów jest bezzasadna;

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku przedstawienia uzasadnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ Parlament nie udzielił odpowiedzi na wszystkie argumenty strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).


20150731063617142015/C 270/473122015TC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150609373822Sprawa T-312/15: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2015 r. – Market Watch/OHIM – Glaxo Group (MITOCHRON)
 ---documentbreak--- C2702015PL3720120150609PL0047372382Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2015 r. – Market Watch/OHIM – Glaxo Group (MITOCHRON)
   (Sprawa T-312/15)2015/C 270/47Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Market Watch Franchise & Consulting, Inc. (Freeport, Bahamy) (przedstawiciel: adwokat J. Korab)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Glaxo Group Ltd (Brentford, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „MITOCHRON” – zgłoszenie nr 11 200 078

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 marca 2015 r. w sprawie R 507/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie dopuszczalności skargi;

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i oddalenie w całości żądania przedstawionego przez Glaxo Group Ltd;

            —

            obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Kolidujące ze sobą znaki towarowe nie są podobne w takim stopniu, aby mogło to wprowadzać w błąd.


title: Sprawa T-723/14: Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2016 r. – HX/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie środków finansowych — Dostosowanie żądań — Błąd w ocenie)

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/25

         Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2016 r. – HX/Rada
   (Sprawa T-723/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Dostosowanie żądań - Błąd w ocenie))
   (2016/C 251/27)
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: HX (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: S. Koev, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: I. Gurov i S. Kyriakopoulou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga wniesiona w trybie art. 263 TFUE i mająca na celu stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2014/488/WPZiB z dnia 22 lipca 2014 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2014, L 217, s. 49), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 793/2014 z dnia 22 lipca 2014 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2014, L 217, s. 10) i decyzji Rady (WPZiB) 2015/837 z dnia 28 maja 2015 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2015, L 132, s. 82), w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego zostało umieszczone w wykazach osób i podmiotów, w odniesieniu do których mają zastosowanie środki ograniczające.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Rady 2014/488/WPZiB z dnia 22 lipca 2014 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 793/2014 z dnia 22 lipca 2014 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, w zakresie, w jakim akty te dotyczą HX.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez HX.

      (1)  Dz.U. C 462 z 22.12.2014.


title: Sprawa T-260/16: Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2016 r. – Szwecja/Komisja

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/38

         Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2016 r. – Szwecja/Komisja
   (Sprawa T-260/16)
   (2016/C 305/53)
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk, N. Otte Widgren, C. Meyer-Seitz, U. Persson i L. Swedenborg)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu:

               —

               w pierwszej kolejności o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/417 z dnia 17 marca 2016 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) w zakresie, w jakim stosuje ryczałtowe korekty finansowe w wysokości 2 %, co odpowiada kwocie 8 811 286,44 EUR, w odniesieniu do pomocy bezpośredniej niezwiązanej z wielkością produkcji, która została wypłacona Szwecji za rok wnioskowy 2013 zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającym rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1782/2003, i

               —

               w drugiej kolejności o uchylenie i zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, by podana wyżej wyłączona kwota została obniżona do wysokości 1 022 259,46 EUR;

               —

               o obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja naruszyła art. 52 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 oraz art. 11 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW, w ten sposób, że w komunikacie, który należy przekazać państwu członkowskiemu na podstawie tych przepisów, ani nie określa bliżej nieprawidłowości, która zarzucana jest skarżącemu w niniejszej sprawie, ani nie wskazuje działań naprawczych, które miałyby zapewnić w przyszłości przestrzeganie właściwych przepisów unijnych. Dlatego komunikat ten nie może stanowić podstawy nałożenia na Szwecję spornej korekty ryczałtowej.
   Komisja oparła zaskarżoną decyzję na błędnych wnioskach dotyczących różnic w liczbie błędów wykrytych przy zastosowaniu teledetekcji w porównaniu do liczby błędów wykrytych przy zastosowaniu metody klasycznej kontroli na miejscu. Komisja ani nie była w stanie wykazać, na czym mają polegać podnoszone nieprawidłowości, ani w jaki sposób mogłyby prowadzić do ryzyka strat dla EFGR. Szwecja dokonała wyboru próby kontrolnej i przeprowadziła w istotnym zakresie analizę ryzyka, które są wymagane na podstawie art. 31 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina, i w konsekwencji nie naraziła EFGR na ryzyko, na które powołuje się Komisja. Tym samym decyzja Komisji o zastosowaniu ryczałtowej korekty w wysokości 2 % jest sprzeczna z art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej i z art. 52 rozporządzenia nr 1306/2013.
   Na wypadek gdyby Sąd doszedł do wniosku, że analiza ryzyka nie była skuteczna zgodnie z art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 1122/2009, skarżący podnosi w drugiej kolejności, że Komisja nie miała powodu, żeby zastosować ryczałtową korektę w wysokości 2 %. Ani zakres zarzucanego naruszenia, uwzględniwszy jego rodzaj i rozmiary, ani strata gospodarcza, którą naruszenie mogłoby wyrządzić Unii, nie uzasadniają kwoty 8 811 286,44 EUR, która zostaje wyłączona z finansowania przez Unię. Kwotę, która odpowiada ryzyku, które ewentualnie spowodowane zostało naruszeniem, można ustalić przy nakładach, które nie są nieproporcjonalnie wysokie. Zastosowanie spornej korekty ryczałtowej jest więc sprzeczne z art. 52 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013, wytycznymi dotyczącymi obliczania skutków finansowych podczas przygotowania decyzji o rozliczaniu rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR den (dokument nr VI/5330/97) i z zasadą proporcjonalności. Kwotę ustaloną w drodze korekty ryczałtowej należy więc obniżyć.


title: Sprawa C-524/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem High Court of Justice (Anglia i Walia) wydanym w dniu 21 grudnia 2004 r., w sprawie Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation przeciwko Commissioners of Inland Revenue

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem High Court of Justice (Anglia i Walia) wydanym w dniu 21 grudnia 2004 r., w sprawie Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation przeciwko Commissioners of Inland Revenue
   (Sprawa C-524/04)
   (2005/C 57/35)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 31 grudnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem High Court of Justice (Anglia i Walia), wydanym w dniu 21 grudnia 2004 r., w sprawie Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation przeciwko Commissioners of Inland Revenue.

   High Court of Justice (Anglia i Walia) zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy jest sprzeczne z art. 43, art. 49 lub art. 56 WE, aby Państwo Członkowskie (zwane dalej „państwem spółki-kredytobiorcy”) utrzymywało w mocy i stosowało takie środki, jak te, które zostały przewidziane w art. 209, art. 212 oraz załączniku 28AA do Income and Corporation Taxes Act 1988 (ustawy z 1988 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych i prawnych, zwanej dalej „przepisami krajowymi”), które przewidują ograniczenia w zakresiemożliwości odliczenia, dla celów podatkowych, przez spółkę posiadającą siedzibę w tym Państwie Członkowskim (zwaną dalej „spółką-kredytobiorcą”), odsetek od kredytu uzyskanego od spółki bezpośrednio lub pośrednio dominującej, mającej siedzibę w innym Państwie Członkowskim w sytuacji, gdy spółka-kredytobiorca nie podlegałaby takim ograniczeniom, gdyby spółka dominująca miała siedzibę w państwie spółki-kredytobiorcy?

               2.

               Czy i jakie znaczenie dla odpowiedzi na pytanie pierwsze ma okoliczność, że:

                           a)

                           kredyt jest przyznany nie przez spółkę dominującą spółki-kredytobiorcy, ale przez inną spółkę (zwaną dalej „spółką-kredytodawcą”) z tej samej co spółka-kredytobiorca grupy spółek, wobec których jedna i ta sama spółka jest spółką bezpośrednio lub pośrednio dominującą, przy czym zarówno ta spółka dominująca, jak i spółka-kredytodawca mają siedzibę w innym Państwie Członkowskim, niż państwo spółki-kredytobiorcy?

                           b)

                           spółka-kredytodawca ma siedzibę w innym Państwie Członkowskim, niż państwo spółki-kredytobiorcy, ale wszystkie spółki bezpośrednio lub pośrednio dominujące względem zarówno jednej, jaki i drugiej mają siedzibę w państwie trzecim?

                           c)

                           wszystkie spółki bezpośrednio lub pośrednio dominujące względem zarówno spółki-kredytodawcy, jak i spółki-kredytobiorcy mają siedzibę w państwach trzecich, przy czym spółka-kredytodawca ma siedzibę w innym Państwie Członkowskim, niż państwo spółki-kredytobiorcy, ale kredytu na rzecz spółki-kredytobiorcy udziela oddział spółki-kredytodawcy znajdujący się w państwie trzecim?

                           d)

                           spółka-kredytodawca oraz wszystkie spółki bezpośrednio lub pośrednio dominujące, zarówno względem niej, jak i względem spółki-kredytobiorcy mają siedzibę w państwie trzecim?

               3.

               Czy dla odpowiedzi na pytania pierwsze lub drugie miałoby jakiekolwiek znaczenie, gdyby można było wykazać, że korzystanie z kredytu stanowiło nadużycie praw, bądź było częścią fikcyjnego układu mającego na celu obejście prawa podatkowego Państwa Członkowskiego spółki-kredytobiorcy? A jeśli tak, to jakich wytycznych uważa za stosowne udzielić Trybunał Sprawiedliwości w zakresie oceny co stanowi takie nadużycie lub fikcyjny układ w takich sprawach, jak niniejsza?

               4.

               Jeżeli istnieje ograniczenie w przepływie kapitału między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi w rozumieniu art. 56 WE, to czy na potrzeby art. 57 WE należy uznać to ograniczenie za istniejące 31 grudnia 1993 r.?

               5.

               Na wypadek, gdyby którakolwiek z sytuacji opisanych w pytaniu pierwszym lub drugim była sprzeczna z art. 43, art. 49 lub art. 56 WE, to w sytuacji, gdy spółka-kredytobiorca lub inne spółki z grupy spółki-kredytobiorcy (zwane dalej „skarżącymi”) występują z następującymi roszczeniami:

                           a)

                           o zwrot dodatkowego podatku dochodowego od osób prawnych zapłaconego przez spółkę-kredytobiorcę wskutek braku możliwości odliczenia od przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych odsetek zapłaconych spółce-kredytodawcy, przy czym owe płatności odsetek byłyby uznane za podlegające odliczeniu od przychodów spółki-kredytobiorcy, gdyby spółka-kredytodawca miała również siedzibę w państwie spółki-kredytobiorcy;

                           b)

                           o zwrot dodatkowego podatku dochodowego od osób prawnych zapłaconego przez spółkę-kredytobiorcę, przy czym cała kwota odsetek od kredytu została zapłacona spółce-kredytodawcy, ale wskutek przepisów krajowych lub ich stosowania przez władze podatkowe żądanie odliczenia w zakresie tych odsetek zostało zmniejszone;

                           c)

                           o zwrot dodatkowego podatku dochodowego od osób prawnych zapłaconego przez spółkę-kredytobiorcę, przy czym kwota odsetek od kredytów udzielonych przez spółkę-kredytodawcę podlegająca odliczeniu od przychodów spółki-kredytobiorcy została wskutek przepisów krajowych lub ich stosowania przez władze podatkowe zmniejszona, ponieważ uznane zostało, że subskrybowany został raczej kapitał własny, a nie kapitał pożyczkowy lub też zastąpiono tymże kapitałem dotychczasowy kapitał pożyczkowy;

                           d)

                           o zwrot dodatkowego podatku dochodowego od osób prawnych zapłaconego przez spółkę-kredytobiorcę, przy czym kwota odsetek od kredytów udzielonych przez spółkę-kredytodawcę, podlegająca odliczeniu od przychodów spółki-kredytobiorcy, została wskutek przepisów krajowych lub ich stosowania przez władze podatkowe zmniejszona w konsekwencji zmniejszenia stopy procentowej odsetek płatnych od kredytu (lub uczynienia kredytu bezodstekowym);

                           e)

                           o zwrot lub odszkodowanie w zakresie strat, innych ulg lub kredytów podatkowych spółki-kredytobiorcy (lub które zostały przekazane do spółki-kredytobiorcy przez inne spółki z grupy spółki-kredytobiorcy mające siedzibę również w państwie spółki-kredytobiorcy) użytych przez tę spółkę do potrącenia dodatkowych zobowiązań z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych, o których mowa w pkt a), b), i c) powyżej, przy czym takie straty, ulgi lub kredyty mogłyby zostać w innym przypadku inaczej użyte lub przeniesione na przyszłe okresy;

                           f)

                           o zwrot niewykorzystanej zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych wpłaconej przez spółkę-kredytobiorcę od odsetek zapłaconych spółce-kredytodawcy, które zostały następnie uznane za podział zysków;

                           g)

                           o zwrot lub odszkodowanie w zakresie kwot zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych wpłaconych w okolicznościach opisanych powyżej pod lit. f), a które zostały następnie potrącone ze zobowiązaniami podatkowymi spółki-kredytobiorcy;

                           h)

                           o zapłatę odszkodowania z tytułu kosztów i wydatków poniesionych przez skarżących w związku z dostosowaniem się przez nich do przepisów krajowych oraz do ich stosowania przez władze podatkowe;

                           i)

                           o zwrot lub odszkodowanie za utratę zysku od kapitału pożyczkowego zainwestowanego w akcje (lub zamienionego na akcje) w okolicznościach opisanych w pkt c);

                           j)

                           oraz o zwrot lub odszkodowanie za wszelkie zobowiązania podatkowe, których ciężar poniosła spółka-kredytodawca w państwie, gdzie miała siedzibę, na skutek przypisywanego lub zarzucanego poboru odsetek od spółki-kredytobiorcy, które następnie zostały, na podstawie przepisów, o których mowa w pytaniu pierwszym, uznane za podział zysków
                           to czy te roszczenia mają być na potrzeby prawa wspólnotowego uznawane za:
                           roszczenia o zwrot lub zapłatę kwot niesłusznie opodatkowanych, które wynikają i pozostają w związku z naruszeniem powyższych przepisów prawa wspólnotowego,
                           roszczenia o odszkodowanie,
                           czy też roszczenia o zapłatę kwoty odpowiadającej korzyści, której przyznania niesłusznie odmówiono?

               6.

               Na wypadek gdyby odpowiedź na którąkolwiek z części pytania piątego była taka, że są to roszczenia o zapłatę kwoty odpowiadającej korzyści, której przyznania niesłusznie odmówiono, to czy:

                           a)

                           takie roszczenia są konsekwencją lub pozostają w związku z prawem przyznanym na podstawie powyższych przepisów prawa wspólnotowego,

                           b)

                           muszą być spełnione wszystkie lub niektóre warunki uzyskania odszkodowania ustanowione w wyroku, jaki zapadł w sprawach połączonych C-46/93 oraz C-48/93 Brasserie du Pecheur i Factortame, czy też

                           c)

                           muszą być spełnione jakiekolwiek inne warunki?

               7.

               Czy ma jakiekolwiek znaczenie kwestia czy wskazane w pytaniu szóstym roszczenia są, według prawa krajowego, dochodzone jako roszczenia o przywrócenie stanu poprzedniego, bądź też są lub powinny być dochodzone jako roszczenia o odszkodowanie?

               8.

               Jakich wytycznych, o ile jakichkolwiek, uważa za stosowne udzielić w opisanych przypadkach Trybunał Sprawiedliwości w zakresie okoliczności, jakie sąd krajowy powinien wziąć pod uwagę przy ocenie czy nastąpiło wystarczająco poważne naruszenie w rozumieniu wyroku w sprawach połączonych C-46/93 i C-48/93 Brasserie du Pecheur i Factortame, a zwłaszcza czy, mając na uwadze dokonaną przez orzecznictwo wykładnię właściwych przepisów prawa wspólnotowego, naruszenie to było usprawiedliwione?

               9.

               Czy co do zasady może istnieć bezpośredni związek przyczynowy (w rozumieniu wyroku w sprawach połączonych C-46/93 i C-48/93 Brasserie du Pecheur i Factortame) między naruszeniem art. 43, art. 49 lub art. 56 WE a mającymi z niego wynikać szkodami mieszczącymi się w kategoriach opisanych w pytaniu piątym lit. a) do h)? A jeśli tak, to jakich wytycznych uważa za stosowne udzielić Trybunał Sprawiedliwości w zakresie okoliczności, jakie sąd krajowy powinien wziąć pod uwagę przy ocenie czy istnieje taki bezpośredni związek przyczynowy?

               10.

               Czy przy określaniu straty lub szkody, za którą może zostać przyznane odszkodowanie, sąd krajowy jest władny wziąć pod uwagę czy podmioty poszkodowane dochowały należytej staranności, aby uniknąć lub ograniczyć doznaną szkodę, w szczególności przez skorzystanie ze środków prawnych, które mogły wykazać, że przepisy krajowe nie skutkowały (ze względu na zastosowanie konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania) nałożeniem ograniczeń opisanych w pytaniu pierwszym? Czy na odpowiedź na to pytanie mają wpływ przekonania stron jakie w danym momencie miały strony co do skutku jaki rodzą konwencje o unikaniu podwójnego opodatkowania?


title: Sprawa T-440/15: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2015 r. – European Dynamics Luxembourg i in./Europejska Agencja Leków

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/31

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2015 r. – European Dynamics Luxembourg i in./Europejska Agencja Leków
   (Sprawa T-440/15)
   (2015/C 337/32)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg (Luksemburg, Luksemburg), Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja), European Dynamics Belgium SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: I. Ampazis i M. Sfyri, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności żądania świadczenia usług nr SC002 (request form for services) Europejskiej Agencji Leków w ramach porozumienia ramowego ΕΜΑ/2012/10/ICT, przekazanego skarżącym w dniu 22 maja 2015 r. wiadomością elektroniczną dyrektora centralnego urzędu zaopatrzenia, i

               —

               obciążenie Europejskiej Agencji Leków wszystkimi kosztami postępowania skarżących.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem strony skarżącej należy stwierdzić nieważność zaskarżonego żądania świadczenia usług (request form for services) na podstawie art. 263 TFUE, gdyż EMA zmieniła kryteria udzielenia zamówienia, które były przewidziane w specyfikacji technicznej, wprowadzając nowe kryteria na etapie wysyłania żądania świadczenia usług przez analistów systemu zarządzania (business analysts).


title: Sprawa T-87/15: Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2016 r. – Aston Martin Lagonda/EUIPO (Przedstawienie osłony chłodnicy umiejscowionej na przodzie pojazdu silnikowego) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Wycofanie wniosku o rejestrację — Umorzenie postępowania)

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/45

         Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2016 r. – Aston Martin Lagonda/EUIPO (Przedstawienie osłony chłodnicy umiejscowionej na przodzie pojazdu silnikowego)
   (Sprawa T-87/15) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Wycofanie wniosku o rejestrację - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 419/60)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aston Martin Lagonda Ltd (Gaydon, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: D. Farnsworth, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 grudnia 2014 r. (sprawa R 1797/2014-2), dotyczącą wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Aston Martin Lagonda Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa T-436/11: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2011 r. — Afriqiyah Airways przeciwko Radzie

text:
               1.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 290/14

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2011 r. — Afriqiyah Airways przeciwko Radzie
   (Sprawa T-436/11)
   2011/C 290/20
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Afriqiyah Airways (Trypolis, Libia) (przedstawiciel: adwokat B. Sarfati)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2011/300/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/137/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii (Dz.U. L 136, s. 85) wraz z załącznikiem II do tej decyzji;

               —

               obciążenie Rady całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów:

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący nieprawidłowości w procedurze wydawania aktu. Skarżąca powołuje się na brak zastosowania przy wydawaniu zaskarżonej decyzji prawidłowej procedury przewidzianej w art. 8 ust. 2 decyzji 2011/137/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii (Dz.U. L 136, s. 85) i na naruszenie art. 296 akapit 2 TFUE.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący niewystarczającego uzasadnienia decyzji. Skarżąca zarzuca Radzie, iż ta przedstawiła stereotypowe uzasadnienie, które nie pozwala ani adresatowi decyzji na zrozumienie powodów jej wydania ani Sądowi na dokonanie sądowej kontroli zgodności z prawem tego aktu. Niewystarczające jest uzasadnienie zgodnie z którym skarżąca jest spółką zależną należącą do Libyan African Investment Portfolio, który to podmiot sam jest objęty środkami ograniczającymi.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do obrony z powodu braku wykazania, iż prawo do obrony było przestrzegane i że skarżąca mogła powołać się na swe prawa przed wpisaniem jej do wykazu.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 27 TUE. Skrząca twierdzi, że decyzja 2011/137/WPZiB, o której mowa w pkt 2 i decyzja Rady 2011/178/WPZiB z dnia 23 marca 2011 r. zmieniająca decyzję 2011/137/WPZiB (Dz.U. L 78, s. 24)w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii zostały wydane z naruszeniem art. 27 ust. 1 TUE.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie, ponieważ skarżąca jest cywilną spółką lotniczą, której celem jest przewóz pasażerów i towarów, podczas gdy skutkiem zaskarżonej decyzji jest zamrożenie aktywów skarżącej jedynie, dlatego że stanowi ona własność państwa libijskiego za pośrednictwem funduszu inwestycyjnego.


title: Sprawa T-28/10: Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2011 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (EURO AUTOMATIC PAYMENT) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego EURO AUTOMATIC PAYMENT — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/21

         Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2011 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (EURO AUTOMATIC PAYMENT)
   (Sprawa T-28/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego EURO AUTOMATIC PAYMENT - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 160/33
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Euro-Information — Européenne de traitement de l'information (Strasbourg, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Grolée)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 listopada 2009 r. (sprawa R 635/2009-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego EURO AUTOMATIC PAYMENT jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Euro-Information — Européenne de traitement de l’information zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa C-82/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 marca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Comisión del Mercado de las Telecomunicaciones przeciwko Administración del Estado (Łączność elektroniczna — Sieci i usługi — Artykuł 3 ust. 2 i art. 10 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywa ramowa) — Krajowe plany numeracyjne — Wyspecjalizowany organ regulacyjny)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 marca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Comisión del Mercado de las Telecomunicaciones przeciwko Administración del Estado
   (Sprawa C-82/07) (1)

   (Łączność elektroniczna - Sieci i usługi - Artykuł 3 ust. 2 i art. 10 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywa ramowa) - Krajowe plany numeracyjne - Wyspecjalizowany organ regulacyjny)
   (2008/C 107/10)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Supremo (Hiszpania)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Comisión del Mercado de las Telecomunicaciones

      Strona pozwana: Administración del Estado
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Supremo — Wykładnia art. 3 ust. 1, 2 i 4 i art. 10 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 108, s. 33) — Przydzielanie krajowych zasobów numeracyjnych i zarządzanie krajowymi planami numeracyjnymi — Powierzenie funkcji regulacyjnych i operacyjnych wyspecjalizowanemu organowi
   Sentencja

               1)

               Artykuł 3 ust. 2 i 4 oraz art. 10 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) w związku z motywem 11 tej dyrektywy należy rozumieć w ten sposób, że zadania przydzielania krajowych zasobów numeracyjnych i zarządzania krajowymi planami numeracyjnymi należy uznać za funkcje regulacyjne. Państwa członkowskie nie mają obowiązku rozdzielenia tych poszczególnych zadań między różne krajowe organy regulacyjne.

               2)

               Artykuł 10 ust. 1 oraz art. 3 ust. 2, 4 i 6 dyrektywy 2002/21 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by zadania przydzielania krajowych zasobów numeracyjnych oraz zarządzania krajowymi planami numeracyjnymi były rozdzielone między kilka niezależnych organów regulacyjnych, pod warunkiem że informacja o podziale zadań jest podana do publicznej wiadomości, łatwo dostępna i przekazana Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa C-207/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  1 czerwca 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa — Artykuł 88 ust. 2 akapit drugi WE — Pomoc niezgodna ze wspólnym rynkiem — Obowiązek odzyskania pomocy — Niewykonanie)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-207/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Artykuł 88 ust. 2 akapit drugi WE - Pomoc niezgodna ze wspólnym rynkiem - Obowiązek odzyskania pomocy - Niewykonanie)
   (2006/C 178/15)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: V. Di Bucci i L. Pignataro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (Przedstawiciele: I.M. Braguglia, pełnomocnik, wspierany przez M. Fiorillego, avvocato dello Stato)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 3 i 4 decyzji Komisji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 r. dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Włochy w formie ulg podatkowych i pożyczek na preferencyjnych warunkach przedsiębiorstwom użyteczności publicznej, w których większościowym akcjonariuszem jest państwo [sprawa C-27/99 (ex NN 69/98)] (Dz.U. L 77, str. 21) — Brak podjęcia w wyznaczonym terminie działań koniecznych do odzyskania pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem
   Sentencja

               1)

               Nie podejmując w wyznaczonym terminie działań niezbędnych do odzyskania pomocy od jej beneficjentów, uznanej za niezgodną z prawem i ze wspólnym rynkiem w decyzji Komisji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 r. dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Włochy w formie ulg podatkowych i pożyczek na preferencyjnych warunkach przedsiębiorstwom użyteczności publicznej, w których większościowym akcjonariuszem jest państwo, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 i 4 tej decyzji.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.7.2005.


title: Sprawa T-244/07: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2007 r. — Campo de Cartagena przeciwko Radzie i Komisji

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/46

         Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2007 r. — Campo de Cartagena przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-244/07)
   (2007/C 211/85)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: S.A.T. „Campo de Cartagena” (Murcia, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Ortiz Blanco)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               wydanie wyroku uwzględniającego niniejszą skargę o odszkodowanie, wniesioną na podstawie art. 288 WE, i zasądzającego skarżącej odszkodowanie od Rady i Komisji jako dłużników solidarnych w wysokości ogółem 288 238 EUR;

               —

               obciążenie pozwanych instytucji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są takie same jak w sprawie T-217/07 Las Palmeras przeciwko Radzie i Komisji.


title: Sprawa T-204/14: Wyrok Sądu z dnia 7 września 2016 r. – Victor International/EUIPO – Ovejero Jiménez i Becerra Guibert (VICTOR) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego VICTOR — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy victoria — Względna podstawa odmowy rejestracji — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Charakter używania — Postać różniąca się co do elementów, które nie wpływają na charakter odróżniający — Artykuł 15 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/12

         Wyrok Sądu z dnia 7 września 2016 r. – Victor International/EUIPO – Ovejero Jiménez i Becerra Guibert (VICTOR)
   (Sprawa T-204/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego VICTOR - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy victoria - Względna podstawa odmowy rejestracji - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Charakter używania - Postać różniąca się co do elementów, które nie wpływają na charakter odróżniający - Artykuł 15 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 383/17)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Victor International GmbH (Elmshorn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kaase i J.C. Plate)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. García Murillo i A. Folliard-Monguiral)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO byli również, interwenienci przed Sądem: Gregorio Ovejero Jiménez (Alicante, Hiszpania) i María Luisa Cristina Becerra Guibert (Alicante) (przedstawiciel: adwokat M. Veiga Serrano)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 stycznia 2012 r. (sprawa R 2208/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między G. Ovejero Jiménez i M.L.C. Becerra Guibert z jednej strony a Victor International z drugiej strony.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Victor International GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 245 z 28.7.2014.


title: Sprawa T-130/17: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2017 – Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo przeciwko Komisji

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/48

         Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2017 – Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo przeciwko Komisji
   (Sprawa T-130/17)
   (2017/C 121/69)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: M. Jeżewski, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2016)6950 z dnia 28 października 2016 r. dotyczącej zmiany warunków wyłączenia obowiązku stosowania niektórych wymogów prawa unijnego do gazociągu OPAL;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 16 zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia praw podstawowych i niewłaściwej oceny aktu inicjującego postępowania w sprawie modyfikacji dotychczasowego wyłączenia gazociągu OPAL spod obowiązku stosowania niektórych wymogów prawa unijnego, przyznanego w 2009 r. na mocy decyzji Niemieckiej Federalnej Agencji ds. Sieci.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący braku kompetencji do podjęcia decyzji modyfikującej wyłączenie gazociągu OPAL spod obowiązku stosowania niektórych wymogów prawa unijnego.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędnej interpretacji przesłanek kwalifikujących infrastrukturę gazową do wyłączenia z art. 36 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 17 Dyrektywy 2009/73/WE.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący błędnej interpretacji przesłanek kwalifikujących infrastrukturę gazową do wyłączenia z art. 36 ust. 1 lit. b) w zw. z art. 2 pkt 33 Dyrektywy 2009/73/WE.

                           —

                           Warunkiem przyznania wyłączenia regulacyjnego dla nowej istotnej infrastruktury gazowej jest to, by poziom ryzyka związanego z inwestycją w tę infrastrukturę był taki, że dana inwestycja nie miałaby miejsca bez udzielenia wyłączenia regulacyjnego.

                           —

                           Inwestycja mająca za przedmiot budowę gazociągu OPAL została finalnie zrealizowana i ukończona w dniu 13 lipca 2011 r., więc nie można już mówić o dalszym istnieniu jakichkolwiek takich ryzyk.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący błędnej interpretacji przesłanek kwalifikujących infrastrukturę gazową do wyłączenia z art. 36 ust. 1 lit. a) i e) Dyrektywy 2009/73/WE i w konsekwencji przyjęcie, że modyfikacja wyłączenia regulacyjnego dla gazociągu OPAL nie wpłynie negatywnie na konkurencję na rynku gazu.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący błędnej interpretacji przesłanek kwalifikujących infrastrukturę gazową do wyłączenia z art. 36 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2009/73/WE i w konsekwencji przyjęcie, że modyfikacja wyłączenia regulacyjnego dla gazociągu OPAL zwiększy bezpieczeństwo dostaw gazu na rynek wewnętrzny.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący nieuwzględnienia konieczności respektowania treści art. 102 TFUE przez Niemiecką Federalną Agencję ds. Sieci w związku z podejmowaniem decyzji o wyłączeniu na mocy art. 36 Dyrektywy 2009/73/WE.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący naruszenia zasady pewności prawa oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               9.

               Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

               10.

               Zarzut dziesiąty dotyczący naruszenia obowiązku należytego uzasadnienia aktu w rozumieniu art. 296 TFUE oraz w rozumieniu art. 263 TFUE.

               11.

               Zarzut jedenasty dotyczący narażenia odbiorców gazu w Rzeczypospolitej Polskiej na ryzyko braku dostaw gazu, co stanowi naruszenie traktatowego celu działania zmierzającego do zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego oraz zasady solidarności energetycznej powiązane z naruszeniem art. 7 Traktatu przez przyjęcie decyzji, która pozostaje w sprzeczności z innymi politykami Unii Europejskiej.

               12.

               Zarzut dwunasty dotyczący uprzywilejowanego traktowania infrastruktury będącej przedmiotem zwolnienia, której status jest niezgodny z prawem UE.

               13.

               Zarzut trzynasty i czternasty dotyczące naruszenia odpowiednio art. 274 i art. 254 Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony.

               14.

               Zarzut piętnasty dotyczący naruszenia art. 7 TFUE przez przyjęcie decyzji, która pozostaje w sprzeczności z innymi politykami Unii Europejskiej.

               15.

               Zarzut szesnasty, na podstawie art. 277 TFUE, dotyczący nieważności art. 2 pkt. 33 w związku z art. 36 ust. 1 Dyrektywy 2009/73/WE przez arbitralne wprowadzenie dyskryminacyjnego podziału na infrastrukturę mogąca podlegać wyłączeniu regulacyjnemu oraz pozostałą infrastrukturę niekwalifikującą się do takiego wyłączenia.


title: Sprawa C-384/05: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden) — Johan Piek przeciwko Ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij (Mleko i przetwory mleczne — Opłata dodatkowa od mleka — Specjalna ilość referencyjna — Artykuł 3 pkt 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 857/84)

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden) — Johan Piek przeciwko Ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij
   (Sprawa C-384/05) (1)

   (Mleko i przetwory mleczne - Opłata dodatkowa od mleka - Specjalna ilość referencyjna - Artykuł 3 pkt 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 857/84)
   (2007/C 42/12)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Johan Piek

      Strona pozwana: Ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 3 pkt 1 rozporządzeniem Rady (EWG) nr 857/84 z dnia 31 marca 1984 r. przyjmującego ogólne zasady stosowania opłaty określonej w art. 5c rozporządzenia (EWG) nr 804/68 w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 90, str. 13) — Określenie ilości referencyjnych niepodlegających opłacie — Przepis krajowy przewidujący przyznanie specjalnych ilości referencyjnych producentom, którzy zrealizowali inwestycje w ramach planu rozwoju lub poza tym planem w okresie między 1 września 1981 r. a 31 marca 1984 r. — Zgodność z uregulowaniem wspólnotowym przewidującym okres między 1 stycznia 1981 r. a 31 marca 1984 r.
   Sentencja
   Artykuł 3 pkt 1 akapit drugi rozporządzenia Rady (EWG) nr 857/84 z dnia 31 marca 1984 r. przyjmującego ogólne zasady stosowania opłaty określonej w art. 5c rozporządzenia nr 804/68 w sektorze mleka i przetworów mlecznych należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu takiemu jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, które ogranicza kategorię producentów mleka mogących otrzymać specjalną ilość referencyjną do producentów, którzy podjęli zobowiązania inwestycyjne po dniu 1 września 1981 r., ale przed dniem 1 marca 1984 r.

      (1)  Dz.U. C 330 z 24.12.2005 r.


title: Sprawa C-254/04: Skarga wniesiona dnia 14 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/14

         Skarga wniesiona dnia 14 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-254/04)
   (2004/C 201/27)
   Dnia 14 czerwca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Republice Greckiej sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez Georgiosa Zavvosa i Michaela Shottera, ze służby prawnej Komisji.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom które na niej ciążyły na mocy dyrektywy 2002/20/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zapewnienia zgodności z tą dyrektywą, a w każdym razie poprzez brak powiadomienia Komisji o tych przepisach.

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji niniejszej dyrektywy do prawa krajowego upłynął dnia 24 lipca 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 108 z 24 kwietnia 2002, str. 21.


title: Sprawa T-426/09: Skarga wniesiona w dniu 21 października 2009 r. — Bayerische Asphalt-Mischwerke przeciwko OHIM — Koninklijke BAM Groep (bam)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/29

         Skarga wniesiona w dniu 21 października 2009 r. — Bayerische Asphalt-Mischwerke przeciwko OHIM — Koninklijke BAM Groep (bam)
   (Sprawa T-426/09)
   2010/C 11/56
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bayerische Asphaltmischwerke GmbH & Co. KG für Straβenbaustoffe (Hofolding, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat i solicitor R. Kunze i adwokat G. Würtenberger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Koninklijke BAM Groep NV (Bunnik, Niderlandy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie R 1005/2008-2 w zakresie, w jakim oddalono w niej sprzeciw w odniesieniu do kategorii „rury sztywne niemetalowe stosowane w budownictwie; konstrukcje przenośne; pomniki niemetalowe; budownictwo; naprawy; naprawa i konserwacja”;

               —

               uwzględnienie sprzeciwu wobec rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego także dla kategorii „rury sztywne niemetalowe stosowane w budownictwie; konstrukcje przenośne; pomniki niemetalowe; budownictwo; naprawy; naprawa i konserwacja”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Koninklijke BAM Groep NV

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „bam” dla towarów i usług należących do klas 6, 19, 37 i 42

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Niemczech graficzny znak towarowy „bam” dla towarów z klas 7 i 19

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na nieuznanie przez Izbę Odwoławczą, że istnieje podobieństwo między z jednej strony towarami i usługami objętymi rozpatrywanym wspólnotowym znakiem towarowym a z drugiej strony towarami objętymi znakiem towarowym, na który powołano się w sprzeciwie; nadużycie władzy ze względu na to, że Izba Odwoławcza wykroczyła poza kompetencje; naruszenie art. 75 rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na to, że Izba Odwoławcza nie rozpatrzyła w sposób wszechstronny argumentów strony skarżącej przedłożonych w uzasadnieniu odwołania; naruszenie art. 63 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na mylne ograniczenie przez Izbę Odwoławczą zakresu ochrony rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego i tym samym błędne nieuwzględnienie wszystkich istotnych czynników.


title: Sprawa T-121/16: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2016 r. – Tulliallan Burlington/EUIPO – Burlington Fashion (BURLINGTON THE ORIGINAL)

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/25

         Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2016 r. – Tulliallan Burlington/EUIPO – Burlington Fashion (BURLINGTON THE ORIGINAL)
   (Sprawa T-121/16)
   (2016/C 175/29)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tulliallan Burlington Ltd (St Helier, Jersey) (przedstawiciel: A. Norris, Barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Burlington Fashion GmbH (Schmallenberg, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „BURLINGTON THE ORIGINAL” – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 007 952

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie R 2501/2013-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i odrzucenie wniosku o rejestrację podważanego znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich kwestionowanych towarów;

               —

               nakazanie zapłaty kosztów poniesionych przez stronę skarżącą w związku z niniejszym odwołaniem.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5, 4 i 1b rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-559/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Finanzamt Dortmund-Unna/Josef Grünewald (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ kapitału — Podatki bezpośrednie — Podatek dochodowy — Możliwość odliczenia świadczeń opiekuńczych wypłacanych w zamian za darowiznę w ramach antycypowanego spadkobrania — Wyłączenie w stosunku do podmiotów niebędących rezydentami)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/14

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Finanzamt Dortmund-Unna/Josef Grünewald
   (Sprawa C-559/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ kapitału - Podatki bezpośrednie - Podatek dochodowy - Możliwość odliczenia świadczeń opiekuńczych wypłacanych w zamian za darowiznę w ramach antycypowanego spadkobrania - Wyłączenie w stosunku do podmiotów niebędących rezydentami))
   (2015/C 138/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Finanzamt Dortmund-Unna

      Strona pozwana: Josef Grünewald

      Sentencja

   Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, które podatnikowi niebędącemu rezydentem uzyskującemu w tym państwie członkowskim dochody z działalności gospodarczej w związku z udziałami w spółce, które zostały mu przekazane przez rodzica w drodze darowizny z tytułu antycypowanego spadkobrania, odmawia możliwości odliczenia od tych dochodów świadczeń opiekuńczych wypłacanych przez niego temu rodzicowi w zamian za tę darowiznę, podczas gdy to uregulowanie przyznaje możliwość takiego odliczenia podatnikowi będącemu rezydentem.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014.


title: Sprawa T-76/09: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2009 r. – Mundipharma przeciwko OHIM – Asociación Farmaceuticos Mundi (FARMA MUNDI FARMACEUTICOS MUNDI)

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/27

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2009 r. – Mundipharma przeciwko OHIM – Asociación Farmaceuticos Mundi (FARMA MUNDI FARMACEUTICOS MUNDI)
   (Sprawa T-76/09)
   2009/C 102/41
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mundipharma GmbH (Limburg (Lahn), Niemcy) (przedstawiciel: F. Nielsen, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Asociación Farmaceuticos Mundi (Alfafar (Walencja), Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 grudnia 2008 r. w sprawie R 852/2008-2; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Asociación Farmaceuticos Mundi

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „FARMA MUNDI FARMACEUTICOS MUNDI” dla towarów i usług z klas 5, 35 i 39 – zgłoszenie nr 4 841 136

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Mundipharma GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: rejestracja nr 4 304 622 wspólnotowego znaku towarowego „mundi pharma” dla towarów i usług należących do klas 5 i 44

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady 40/94 poprzez błędne stwierdzenie przez Izbę Odwoławczą, że towary i/lub usługi objęte rozpatrywanymi znakami towarowymi nie wykazują podobieństwa.


title: Sprawa T-258/05: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2005 r. przez Erica Voigta przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/27

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2005 r. przez Erica Voigta przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-258/05)
   (2005/C 229/59)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 30 czerwca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Erica Voigta, zamieszkałego w Orange (Francja), reprezentowanego przez adwokata Bernarda Autrica, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               przyjęcie przez Komisję Wspólnot Europejskich jego wniosku z dnia 11.07.2002 r. o uznanie choroby zawodowej,

               2)

               zapłatę przez Komisję Wspólnot Europejskich odsetek liczonych od dnia 28.05.2004 r.,

               3)

               udzielenie odpowiedzi Komisji Wspólnot Europejskich na jego pytania z dnia 20.01.2004 r., wysłanych do Biura Dochodzeniowego i Dyscyplinarnego Komisji (IDOC),

               4)

               podanie powodu wycofania przez Komisję Wspólnot Europejskich w 2003 r. decyzji w przedmiocie wszczęcia postępowania przeciwko urzędnikowi (Pan C),

               5)

               wypłatę odszkodowania w kwocie miliona euro (1.000 000 euro),

               6)

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący żąda uznania jego zaburzeń psychiczno-emocjonalnych jako chorobę zawodową w rozumieniu art. 73 Regulaminu Pracowniczego. Podnosi on naruszenie art. 26 Regulaminu Pracowniczego, jak również praw od obrony oraz zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań, przejrzystości i bezpieczeństwa prawnego. Ponadto powołuje on naruszenie procedury.


title: Sprawa T-316/11: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2011 r. — Kadio Morokro przeciwko Radzie

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/30

         Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2011 r. — Kadio Morokro przeciwko Radzie
   (Sprawa T-316/11)
   2011/C 226/59
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mathieu Kadio Morokro (Cocody, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat S. Le Damany)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważność decyzji Rady 2011/221/WPZiB z dnia 6 kwietnia 2011 r. (1) i rozporządzenia Rady (UE) nr 330/2011 z dnia 6 kwietnia 2011 r. (2), w zakresie dotyczącym strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzut dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ zaskarżona decyzja i zaskarżone rozporządzenie naruszają art. 296 TFUE, zgodnie z którym akty prawne instytucji Unii Europejskiej są uzasadniane. Strona skarżąca podnosi, że, po pierwsze, uzasadnienie nie pozwala na zrozumienie powodów, dla których strona skarżąca została umieszczona w znajdującym się w załączniku do decyzji i do rozporządzenia wykazie osób, wobec których podjęte zostały pewne środki ograniczające i po drugie, że ten brak uzasadnienia pozbawia stronę skarżąca możliwości użytecznego zakwestionowania środków ograniczających, które zostały na nią nałożone.

      (1)  Decyzja Rady 2011/221/WPZiB z dnia 6 kwietnia 2011 r. zmieniającej decyzję Rady 2010/656/WPZiB przedłużającą obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 93, s. 20).

      (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 330/2011 z dnia 6 kwietnia 2011 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 560/2005 nakładające określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 93, s. 10).


title: Sprawa C-413/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 listopada 2006 r. — Parlament europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Dyrektywa 2003/54/WE — Wspólne zasady rynku wewnętrznego energii elektrycznej — Dyrektywa Rady 2004/85/WE — Tymczasowe odstępstwa na rzecz Estonii — Podstawa prawna)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 listopada 2006 r. — Parlament europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-413/04) (1)

   (Dyrektywa 2003/54/WE - Wspólne zasady rynku wewnętrznego energii elektrycznej - Dyrektywa Rady 2004/85/WE - Tymczasowe odstępstwa na rzecz Estonii - Podstawa prawna)
   (2006/C 331/06)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Parlament europejski (Przedstawiciele: A. Baas i U. Rösslein, pełnomocnicy)

      Interwenient po stronie skarżącej: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: J. Sack i P. Van Nuffel, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (Przedstawiciele: A. Lopes Sabino i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Interwenienci po stronie pozwanej: Republikę Estońską (Przedstawiciel: L. Uiba, pełnomocnik), Rzeczpospolita Polska (Przedstawiciele: M. Węglarz, T. Nowakowski i T. Krawczyk)
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności dyrektywy Rady 2004/85/WE z dnia 28 czerwca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do stosowania niektórych przepisów w Estonii (Dz.U. L 236, str. 10) — Podstawa prawna
   Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność dyrektywy Rady 2004/85/WE z dnia 28 czerwca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do stosowania niektórych przepisów w Estonii w zakresie, w jakim ustanawia ona na rzecz Estonii odstępstwo od stosowania art. 21 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92 przekraczające termin 31 grudnia 2008 r., jak również związany z nim obowiązek zagwarantowania jedynie częściowego otwarcia rynku stanowiącego na dzień 1 stycznia 2009 r. 35 % zużycia oraz obowiązek corocznego informowania o progach zużycia, obejmując przy tym odbiorców końcowych.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

               4)

               Rzeczpospolita Polska, Republika Estońska i Komisja Wspólnot Europejskich pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004.


title: Sprawa C-266/08: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/81/WE — Prawo pobytu obywateli państw trzecich będących ofiarami handlu ludźmi lub przedmiotem wcześniejszych działań ułatwiających nielegalną imigrację, którzy współpracują z właściwymi organami — Brak pełnej transpozycji — Brak podania do wiadomości przepisów, za pomocą których dokonano transpozycji)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/15

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-266/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/81/WE - Prawo pobytu obywateli państw trzecich będących ofiarami handlu ludźmi lub przedmiotem wcześniejszych działań ułatwiających nielegalną imigrację, którzy współpracują z właściwymi organami - Brak pełnej transpozycji - Brak podania do wiadomości przepisów, za pomocą których dokonano transpozycji)
   2009/C 153/28
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Condou-Durande i E. Adserá Ribera, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: B. Plaza Cruz, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/81/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentu pobytowego wydawanego obywatelom państw trzecich, którzy są ofiarami handlu ludźmi lub wcześniej byli przedmiotem działań ułatwiających nielegalną imigrację, którzy współpracują z właściwymi organami (Dz.U. L 261, str. 19)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/81/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentu pobytowego wydawanego obywatelom państw trzecich, którzy są ofiarami handlu ludźmi lub wcześniej byli przedmiotem działań ułatwiających nielegalną imigrację, którzy współpracują z właściwymi organami oraz nie podając do wiadomości Komisji Wspólnot Europejskich przepisów krajowych, które powinny przyczynić się do zapewnienia takiego dostosowania, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008


title: Sprawa C-625/11 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 21 września 2011 r. w sprawie T-268/10 Polyelectrolyte Producers Group, SNF SAS przeciwko Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA), wniesione w dniu 6 grudnia 2011 r. przez Polyelectrolyte Producers Group, SNF SAS

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/45

      Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 21 września 2011 r. w sprawie T-268/10 Polyelectrolyte Producers Group, SNF SAS przeciwko Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA), wniesione w dniu 6 grudnia 2011 r. przez Polyelectrolyte Producers Group, SNF SAS
      (Sprawa C-625/11 P)
      (2012/C 25/83)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Polyelectrolyte Producers Group, SNF SAS (przedstawiciele: K. Van Maldegem, R. Cana, adwokaci)

         Druga strona postępowania: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA), Królestwo Niderlandów, Komisja Europejska

         Żądania wnoszących odwołanie

      Wnoszący odwołanie zwracają się do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie postanowienia Sądu w sprawie T-268/10; oraz

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) dotyczącej klasyfikacji akrylamidu jako substancji spełniającej wymogi ustanowione w art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1) w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów, na podstawie art. 59 rozporządzenia nr 1907/2006, i późniejszego umieszczenia akrylamidu, w dniu 30 marca 2010 r., na liście kandydackiej substancji, na podstawie art. 59 rozporządzenia nr 1907/2006; lub

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy Sądowi do wydania ponownego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej przez wnoszących odwołanie skargi o stwierdzenie nieważności; oraz

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania wszystkimi kosztami postępowania (w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Sądem).

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie twierdzą, że oddalając ich skargę o stwierdzenie nieważności decyzji ECHA dotyczącej klasyfikacji akrylamidu jako substancji spełniającej wymogi ustanowione w art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, na podstawie art. 59 rozporządzenia nr 1907/2006, i późniejszego umieszczenia akrylamidu, w dniu 30 marca 2010 r., na liście kandydackiej substancji, na podstawie art. 59 rozporządzenia nr 1907/2006, Sąd naruszył prawo Unii. W szczególności wnoszący odwołanie utrzymują, że Sąd popełnił szereg błędów w zakresie interpretacji faktów oraz ram prawnych mających zastosowanie do sytuacji wnoszących odwołanie. W efekcie Sąd dopuścił się szeregu naruszeń prawa, polegających w szczególności na:

                  —

                  błędnej wykładni i błędnym zastosowaniu art. 102 ust. 1 regulaminu postępowania oraz orzecznictwa odnoszącego się do obliczania terminów; oraz

                  —

                  uznaniu, że skarga o stwierdzenie nieważności decyzji ECHA dotyczącej klasyfikacji akrylamidu jako substancji spełniającej wymogi ustanowione w art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, na podstawie art. 59 rozporządzenia nr 1907/2006, i późniejszego umieszczenia akrylamidu, w dniu 30 marca 2010 r., na liście kandydackiej substancji, na podstawie art. 59 rozporządzenia nr 1907/2006, jest niedopuszczalna.

            Z tych względów wnoszący odwołanie twierdzą, że orzeczenie Sądu w sprawie T-268/10 należy uchylić oraz że należy stwierdzić nieważność decyzji ECHA dotyczącej klasyfikacji akrylamidu jako substancji spełniającej wymogi ustanowione w art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, na podstawie art. 59 rozporządzenia nr 1907/2006, i późniejszego umieszczenia akrylamidu, w dniu 30 marca 2010 r., na liście kandydackiej substancji, na podstawie art. 59 rozporządzenia nr 1907/2006.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1)


title: Sprawa C-559/07: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/21

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-559/07)
   (2008/C 37/31)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Patakia oraz M. van Beek.)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że utrzymując w mocy przepisy dotyczące różnego w stosunku do mężczyzn i kobiet wieku emerytalnego i różnych w stosunku do mężczyzn i kobiet wymogów w zakresie minimalnego stażu pracy w greckim kodeksie emerytur cywilnych i wojskowych, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 141 WE;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Po zbadaniu obowiązujących przepisów greckiego kodeksu emerytur cywilnych i wojskowych, Komisja stwierdziła, że stanowią one, iż kobiety mają prawo do emerytury w innym wieku niż mężczyźni i na innych zasadach dotyczących wymaganego minimalnego stażu pracy.

               2.

               W świetle orzecznictwa Trybunału Komisja uznaje, że rzeczone emerytury, które wypłacane są przez pracodawcę byłemu pracownikowi jako skutek łączącego ich stosunku pracy, stanowią wynagrodzenie w rozumieniu art. 141 WE. Ponadto, z uwagi na szczególny charakter omawianych systemów emerytalnych, które uzależniają emeryturę od czasu trwania wykonywanej pracy oraz wynagrodzenia pracownika przed jego przejściem na emeryturę osoby, którym przysługuje emerytura stanowią, zdaniem Komisji, „szczególną kategorię pracowników”, podczas gdy metoda finansowania i zarządzanie systemem emerytalnym nie stanowi decydującego czynnika dla zastosowania art. 141 WE.

               3.

               Komisja uważa ponadto, że nie są spełnione przesłanki zastosowania art. 141 ust. 4 WE, który dotyczy ustanowienia specyficznych korzyści, w celu umożliwienia dalszego wykonywania działalności zawodowej osobom płci niedostatecznie reprezentowanej.
               W niniejszym przypadku omawiane przepisy nie sprzyjają rozwiązaniu problemów, jakie mogą napotkać kobiety w ich karierze zawodowej, lecz powodują wycofywanie się kobiet z rynku pracy.

               4.

               Co więcej, przedstawione uzasadnienie, odwołujące się do wystąpienia zagrożenia wadliwego działania administracji państwowej oraz konieczności ustanowienia przepisów przejściowych, nie jest zdaniem Komisji przekonujące, gdyż po pierwsze, skutki gospodarcze, które mogą z tego wynikać dla państwa członkowskiego nie uzasadniają, jako takie, ograniczenia w czasie stosowania przepisów prawa wspólnotowego oraz po drugie, Republika Grecka nie wykazała, że zaistniało wskazane wadliwe działanie administracji oraz na czym ono polegało.

               5.

               W rezultacie Komisja uważa, że utrzymując w mocy przepisy dotyczące różnego w stosunku do mężczyzn i kobiet wieku emerytalnego i różnych w stosunku do mężczyzn i kobiet wymogów w zakresie minimalnego stażu pracy w greckim kodeksie emerytur cywilnych i wojskowych, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 141 WE.


title: Sprawa T-408/12: Postanowienie Sądu z dnia 7 lutego 2013 r. — Ubee Interactive przeciwko OHIM — Augere Holdings (Netherlands) (ubee) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/18

         Postanowienie Sądu z dnia 7 lutego 2013 r. — Ubee Interactive przeciwko OHIM — Augere Holdings (Netherlands) (ubee)
   (Sprawa T-408/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2013/C 101/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ubee Interactive Corp. (Jhubei City, Tajwan) (przedstawiciel: adwokat M. Nentwig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: I. Harrington, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Augere Holdings (Netherlands) BV (Amsterdam, Niderlandy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 lipca 2012 r. (sprawa R 1848/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Augere Holdings (Netherlands) BV a Ubee Interactive Corp.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą pokrywają swoje własne koszty oraz po połowie koszty poniesione przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012.


title: Sprawa T-384/17: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2017 r. – Cypr/EUIPO – M. J. Dairies (BBQLOUMI)

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/33

         Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2017 r. – Cypr/EUIPO – M. J. Dairies (BBQLOUMI)
   (Sprawa T-384/17)
   (2017/C 269/44)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciel: S. Malynicz, QC i V. Marsland, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: M. J. Dairies EOOD (Sofia, Bułgaria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: M. J. Dairies EOOD

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy składający się z koloru zawierający element słowny „BBQLOUMI” – zgłoszenie nr 13 069 034

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 kwietnia 2017 r. w sprawie R 496/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-84/14: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2014 r. – Harrys Pubar przeciwko OHIM – Harry’s New York Bar (HARRY’S NEW YORK BAR)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/48

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2014 r. – Harrys Pubar przeciwko OHIM – Harry’s New York Bar (HARRY’S NEW YORK BAR)
   (Sprawa T-84/14)
   2014/C 135/61
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Harrys Pubar AB (Göteborg, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat L.-E. Ström)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Harry’s New York Bar SA (Paryż, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Runku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 listopada 2013 r. w sprawach połączonych R 1038/2012-1 i R 1045/2012-1;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „HARRY’S NEW YORK BAR” dla towarów i usług z klas 25, 30, 32 i 43 – zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 3 383 445

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowane szwedzkie znaki towarowe Nos 356 009, 320 026, 315 142, 55 6513-1066 dla towarów i usług z klas 25 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uwzględnienie odwołania w sprawie R 1038/2012-1 i oddalenie odwołania w sprawie R 1045/2012-1

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-399/15 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 25 czerwca 2015 r. w sprawie T-302/15, Vichy Catalán/OHIM – Hijos de Rivera (Fuente Estrella), wniesione w dniu 23 lipca 2015 r. przez Vichy Catalán

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/13

         Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 25 czerwca 2015 r. w sprawie T-302/15, Vichy Catalán/OHIM – Hijos de Rivera (Fuente Estrella), wniesione w dniu 23 lipca 2015 r. przez Vichy Catalán
   (Sprawa C-399/15 P)
   (2015/C 406/14)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Vichy Catalán, S.A. (przedstawiciel: R. Bercovitz Álvarez, abogado)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i Hijos de Rivera (Fuente Estrella)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia i zastąpienie go orzeczeniem stwierdzającym dopuszczalność skargi wniesionej przez tę stronę w sprawie T-302/15 rozpoznanej przez Sąd;

               —

               obciążenie kosztami niniejszego postępowania którejkolwiek ze stron, które będą występować w obronie zaskarżonego postanowienia.

      Zarzuty i główne argumenty

   Postanowienie Sądu (trzecia izba), na podstawie którego po prostu odrzucono wniesioną skargę, jest niezgodne z prawem z poniżej wskazanych względów:

               1.

               Naruszenie art. 45 statutu Trybunału Sprawiedliwości (brak prekluzji w przypadku dowiedzenia zaistnienia nieprzewidywalnych okoliczności lub siły wyższej) z dwóch powodów:

                           a.

                           Postanowienie zostało wydanie bez wyznaczenia naszemu mandantowi terminu do dowiedzenia zaistnienia nieprzewidywalnych okoliczności lub siły wyższej, które spowodowały opóźnienie w wysłaniu papierowej wersji skargi; oraz

                           b.

                           W niniejszej sprawie faktyczne bowiem doszło do zaistnienia nieprzewidywalnych okoliczności.

               2.

               Niewłaściwa wykładnia art. 43 § 6 regulaminu postępowania.

               3.

               Zastosowanie z mocą wsteczną na niekorzyść wnoszącej odwołanie nowych przepisów regulaminu postępowania, które weszły w życie w dniu 1 lipca 2015 r., do stanu faktycznego, który powinien podlegać przepisom wcześniej obowiązującego regulaminu postępowania.


title: Sprawa C-405/13: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rumunii

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/38

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rumunii
   (Sprawa C-405/13)
   2013/C 260/68
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Hetsch, O. Beynet i L. Nicolae, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rumunia

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do art. 2 pkt 1, art. 3 ust. 5 lit b), art. 3 ust. 7 i 8, art. 3 ust. 9 lit. c), art. 5, art. 7 ust. 4, art. 9 ust. 1–7, art. 10 ust. 2 i 5, art. 11 ust. 8, art. 13 ust. 4, art. 13 ust. 5 lit. b), art. 16 ust. 1 i 2, art. 25 ust. 1, art. 26 ust. 2 lit. c), art. 31 ust. 3, art. 34 ust. 2, art. 37 ust. 1 lit. k), p) i q), art. 37 ust. 3 lit. b) i d), art. 37 ust. 10–12, art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 1, 4 i 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE (1) oraz jej załącznika I pkt 1, a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Rumunia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 49 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               nałożenie na Rumunię, zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE, kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązku podania do wiadomości wszystkich przepisów implementujących dyrektywę 2009/72 w kwocie 30 228,48 EUR za każdy dzień opóźnienia od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie;

               —

               obciążenie Rumunii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy do prawa krajowego upłynął w dniu 3 marca 2011 r.

      (1)  Dz.U. L 211, s. 55.


title: Sprawa T-657/16: Postanowienie Sądu z dnia 14 czerwca 2017 r. – Márquez Alentà/EUIPO – Fiesta Hotels & Resorts (Przedstawienie mrówki) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego mrówkę — Uchylenie zaskarżonej decyzji — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/23

         Postanowienie Sądu z dnia 14 czerwca 2017 r. – Márquez Alentà/EUIPO – Fiesta Hotels & Resorts (Przedstawienie mrówki)
   (Sprawa T-657/16) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego mrówkę - Uchylenie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania))
   (2017/C 269/33)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Marc Márquez Alentà (Cervera, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: E. Zaera Cuadrado, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również:: Fiesta Hotels & Resorts, SL (Ibiza, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 czerwca 2016 r. (sprawa R 1242/2015-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Fiesta Hotels & Resorts a Marcem Márquezem Alentà.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Marca Márqueza Alentà.

      (1)  Dz.U. C 410 z 7.11.2016.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie C-444/02 (wniosek Monomeles Protodikeio Athinon o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Fixtures Marketing Ltd przeciwko Organismos prognostikon agonon podosfairou AE (OPAP) (Dyrektywa 96/9/WE — Ochrona prawna baz danych — Pojęcie bazy danych — Zakres zastosowania prawa sui generis — Terminarze mistrzostw w piłce nożnej — Zakłady)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 9 listopada 2004 r.
   w sprawie C-444/02 (wniosek Monomeles Protodikeio Athinon o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Fixtures Marketing Ltd przeciwko Organismos prognostikon agonon podosfairou AE (OPAP) (1)

   (Dyrektywa 96/9/WE - Ochrona prawna baz danych - Pojęcie bazy danych - Zakres zastosowania prawa sui generis - Terminarze mistrzostw w piłce nożnej - Zakłady)
   (2005/C 6/16)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-444/02, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na mocy art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, wniesiony przez Monomeles Protodikeio Athinon (Grecja), orzeczeniem z dnia 11 lipca 2002 r., który wpłynął do Trybunału dnia 9 grudnia 2002 r., w ramach postępowania Fixtures Marketing Ltd przeciwko Organismos prognostikon agonon podosfairou AE (OPAP), Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas i K. Lenaerts (sprawozdawca), prezesi izb, J.-P. Puissochet, R. Schintgen, N. Colneric i J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: M. Múgica Arzamendi i M.-F. Contet, główni administratorzy, wydał w dniu 9 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:
   Pojęcie bazy danych w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych dotyczy każdego zbioru zwierającego utwory, dane i inne materiały dające się oddzielić jeden od drugiego bez naruszenia wartości ich zawartości i zawierającego metodę lub system, bez względu na ich rodzaj, pozwalające na znalezienie każdego materiału składającego się na ten zbiór.
   Terminarz mistrzostw w piłce nożnej, taki jak te, o które toczy się spór w postępowaniu przed sądem krajowym, stanowi bazę danych w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 96/9.
   Pojęcie inwestycji związanej z uzyskaniem zawartości bazy danych w rozumieniu art. 7 ust. 1 dyrektywy 96/9 należy rozumieć jako określające środki poświęcone na poszukiwanie już istniejących materiałów i ich gromadzenie w tej bazie danych. Pojęcie to nie obejmuje środków użytych w celu stworzenia materiałów składających się na zawartość bazy danych. W kontekście sporządzania terminarza spotkań w celu organizacji mistrzostw w piłce nożnej, pojęcie to nie obejmuje zatem środków poświęconych na wyznaczenie dat, godzin i ustalenie doboru w pary drużyn odnoszących się do poszczególnych spotkań w ramach tych mistrzostw.

      (1)  Dz.U. C 31 z 8.2.2003.


title: Sprawa C-641/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien – Austria) – Verwertungsgesellschaft Rundfunk GmbH/Hettegger Hotel Edelweiss GmbH (Odesłanie prejudycjalne — Własność intelektualna — Dyrektywa 2006/115/WE — Artykuł 8 ust. 3 — Wyłączne prawo organizacji nadawczych — Publiczne udostępnianie — Miejsca dostępne publicznie za opłatą — Udostępnianie programów za pośrednictwem odbiorników telewizyjnych zainstalowanych w pokojach hotelowych)

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien – Austria) – Verwertungsgesellschaft Rundfunk GmbH/Hettegger Hotel Edelweiss GmbH
   (Sprawa C-641/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Dyrektywa 2006/115/WE - Artykuł 8 ust. 3 - Wyłączne prawo organizacji nadawczych - Publiczne udostępnianie - Miejsca dostępne publicznie za opłatą - Udostępnianie programów za pośrednictwem odbiorników telewizyjnych zainstalowanych w pokojach hotelowych))
   (2017/C 112/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Handelsgericht Wien

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Verwertungsgesellschaft Rundfunk GmbH

      Strona pozwana: Hettegger Hotel Edelweiss GmbH

      Sentencja

   Artykuł 8 ust. 3 dyrektywy 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że udostępnianie programów telewizyjnych i radiowych za pośrednictwem odbiorników telewizyjnych zainstalowanych w pokojach hotelowych nie stanowi udostępniania dokonywanego w miejscu dostępnym publicznie za opłatą.

      (1)  Dz.U. C 90 z 7.3.2016.


title: Sprawa T-420/15: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2015 r. – Thun 1794/OHIM – Adekor (symbole graficzne)

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/28

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2015 r. – Thun 1794/OHIM – Adekor (symbole graficzne)
   (Sprawa T-420/15)
   (2015/C 337/29)
   Język skargi: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Thun 1794 a.s. (Nová Role, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat F. Steidl)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Adekor s.r.o. (Loket, Republika Czeska)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego wzoru: Adekor s.r.o.

      Przedmiotowy sporny wzór: (Przemysłowy) wzór wspólnotowy nr 000840400-0001

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie R 1465/2014-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               istotne naruszenie przepisów postępowania;

               —

               naruszenie art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002;

               —

               przekroczenie granic swobodnego uznania.


title: Sprawa T-215/15: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2015 r. – Azarow/Rada

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/25

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2015 r. – Azarow/Rada
   (Sprawa T-215/15)
   (2015/C 221/34)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mykoła Janowycz Azarow (Kijów, Ukraina) (przedstawiciele: adwokaci G. Lansky i A. Egger)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 263 TFUE nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 62, s. 25) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 62, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego;

               —

               zastosowanie, na podstawie z art. 64 regulaminu postępowania przed Sądem, środków organizacji postępowania,

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania, na podstawie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.
               W tym miejscu skarżący podnosi m.in., że uzasadnienie zaskarżonych aktów jest w odniesieniu do niego zbyt ogólnikowe.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia praw podstawowych.
               W ramach tego zarzutu skarżący podnosi naruszenie prawa własności i prawa do prowadzenia działalności gospodarczej. Następnie podnosi on zarzut nieproporcjonalności zastosowanych środków ograniczających. W końcu podnosi on naruszenie swojego prawa do obrony.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący nadużycia uprawnień dyskrecjonalnych.
               W tym miejscu skarżący podnosi m.in., że Rada nadużyła przysługujących jej uprawnień dyskrecjonalnych, ponieważ poprzez zastosowanie względem skarżącego środków ograniczających były – w jego opinii – realizowane przede wszystkim inne cele aniżeli rzeczywiste wzmocnienie i wsparcie państwa prawa oraz poszanowanie praw człowieka na Ukrainie.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji.
               W ramach tego zarzutu skarżący podnosi w szczególności naruszenie prawa do bezstronnego rozpatrzenia sprawy, naruszenie prawa do sprawiedliwego, względnie uczciwego potraktowania oraz naruszenie prawa do starannego ustalenia stanu faktycznego.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący oczywistego błędu w ocenie.


title: Wykreślenie sprawy C-186/03 P

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/10

         Wykreślenie sprawy C-186/03 P (1)

   (2004/C 314/23)
   Postanowieniem z dnia 23 września 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-186/03 P: Strabag Benelux NV przeciwko Radzie Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 213 z 6.9.2003.