title: Sprawa C-83/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Thüringer Finanzgericht, Gotha — Niemcy) — Glückauf Brauerei GmbH przeciwko Hauptzollamt Erfurt (Harmonizacja struktury podatków akcyzowych — Dyrektywa 92/83/EWG — Artykuł 4 ust. 2 — Mały browar prawnie i ekonomicznie niezależny od wszelkich innych browarów — Kryteria niezależności prawnej i niezależności ekonomicznej — Możliwość pozostawania pod pośrednim wpływem)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/17

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Thüringer Finanzgericht, Gotha — Niemcy) — Glückauf Brauerei GmbH przeciwko Hauptzollamt Erfurt
   (Sprawa C-83/08) (1)

   (Harmonizacja struktury podatków akcyzowych - Dyrektywa 92/83/EWG - Artykuł 4 ust. 2 - Mały browar prawnie i ekonomicznie niezależny od wszelkich innych browarów - Kryteria niezależności prawnej i niezależności ekonomicznej - Możliwość pozostawania pod pośrednim wpływem)
   2009/C 141/27
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Thüringer Finanzgericht, Gotha

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Glückauf Brauerei GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Erfurt

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Thüringer Finanzgericht, Gotha (Niemcy) — Wykładnia art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (Dz.U. L 316, s. 21) — Uznanie za „niezależny mały browar” dla celów stosowania zmniejszonej stawki podatku akcyzowego — Kryterium „niezależności ekonomicznej” — Browar, który ze względu na stosunki udziałowe i rozdział prawa głosu może pozostawać pod pośrednim wpływem innych browarów

      Sentencja

   Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych należy interpretować w ten sposób, że sytuacja, w której istnieją związki strukturalne dotyczące udziałów i prawa głosu oraz w której ta sama osoba, sprawując funkcję członka zarządu w kilku browarach, jest w stanie, niezależnie od swego rzeczywistego zachowania, wywierać wpływ na podejmowane przez nie decyzje gospodarcze, wyklucza możliwość uznania tych browarów za wzajemnie od siebie niezależne ekonomicznie.

      (1)  Dz.U. C 128 z 24.5.2008.


title: Sprawa T-169/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  14 grudnia 2005 r.  — Arysta Lifescience przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego znaku towarowego CARPOVIRUSINE — Krajowy wcześniejszy znak towarowy CARPO — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/29

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2005 r. — Arysta Lifescience przeciwko OHIM
   (Sprawa T-169/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego znaku towarowego CARPOVIRUSINE - Krajowy wcześniejszy znak towarowy CARPO - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94)
   (2006/C 48/55)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Arysta Lifescience SAS, dawna Calliope SAS (Noguères, Francja) (Przedstawiciel: S. Legrand, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (Przedstawiciel: S. Pétrequin, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była: BASF AG (Ludwigshafen am Rhein, Niemcy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 marca 2004 r. (sprawa R 289/2003-1) dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między Calliope SAS a BASF AG
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U C 179 z 10.7.2004.


title: Sprawa C-300/13: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana – Hiszpania) – Ayuntamiento de Benferri przeciwko Consejería de Infraestructuras y Transporte, Iberdrola Distribución Eléctrica SAU (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 85/337/EWG — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne — Konstrukcja niektórych napowietrznych linii elektrycznych — Rozbudowa podstacji elektroenergetycznej — Niepoddanie przedsięwzięcia ocenie wpływu na środowisko)

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/7

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana – Hiszpania) – Ayuntamiento de Benferri przeciwko Consejería de Infraestructuras y Transporte, Iberdrola Distribución Eléctrica SAU
   (Sprawa C-300/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 85/337/EWG - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne - Konstrukcja niektórych napowietrznych linii elektrycznych - Rozbudowa podstacji elektroenergetycznej - Niepoddanie przedsięwzięcia ocenie wpływu na środowisko))
   2014/C 151/09
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ayuntamiento de Benferri

      Strona pozwana: Consejería de Infraestructuras y Transporte, Iberdrola Distribución Eléctrica SAU

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana – Wykładnia pkt 20 załącznika I i pkt 3 lit. b) załącznika II do dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40), zmienionej dyrektywą 97/11/WE (Dz.U. L 73, s. 5) – Konstrukcje napowietrznych linii elektrycznych o napięciu co najmniej 220 kV i długości powyżej 15 km – Pojęcie – Przedsięwzięcie mające na celu rozbudowę podstacji elektroenergetycznej niezależnie od istniejącej linii napowietrznej – Przepisy krajowe nieprzewidujące poddania wspomnianego przedsięwzięcia ocenie wpływu na środowisko

      Sentencja

   Punkt 20 załącznika I i pkt 3 lit. b) załącznika II do dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. należy interpretować w ten sposób, że przedsięwzięcie takie jak będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, które dotyczy jedynie rozbudowy podstacji transformatorowej napięcia elektrycznego, nie należy jako takie do przedsięwzięć, do których odnoszą się te przepisy, chyba że rozbudowa ta wpisuje się w ramy budowy napowietrznych linii elektrycznych, co powinien zbadać sąd odsyłający.

      (1)  Dz.U. C 226 z 3.8.2013.


title: Sprawa C-530/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu — Rzeczpospolita Polska) — Inter-Mark Group Sp. z o.o., Sp. komandytowa przeciwko Ministrowi Finansów (VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 52 lit. a) i art. 56 ust. 1 lit. b) i g) — Miejsce czynności podlegających opodatkowaniu — Miejsce opodatkowania — Tworzenie, wypożyczanie i montaż stoisk targowych)

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu — Rzeczpospolita Polska) — Inter-Mark Group Sp. z o.o., Sp. komandytowa przeciwko Ministrowi Finansów
   (Sprawa C-530/09) (1)

   (VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 52 lit. a) i art. 56 ust. 1 lit. b) i g) - Miejsce czynności podlegających opodatkowaniu - Miejsce opodatkowania - Tworzenie, wypożyczanie i montaż stoisk targowych)
   2011/C 370/15
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Inter-Mark Group Sp. z o.o., Sp. komandytowa

      Strona pozwana: Minister Finansów

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wojewódzki Sąd Administracyjny — Wykładnia art. 52 lit a) i art. 56 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Ustalenie miejsca opodatkowania — Zakwalifikowanie danej działalności handlowej jako świadczenie usług pomocniczych do działalności kulturalnej, artystycznej, sportowej, naukowej, edukacyjnej, rozrywkowej lub podobnej bądź jako świadczenie usług reklamy — Wynajem stanowisk targowych wystawcom

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że świadczenie usług obejmujących tworzenie, czasowe udostępnianie oraz w razie potrzeby transport i montaż stoiska targowego lub wystawowego na rzecz klientów wystawiających towary lub usługi na targach i wystawach może być objęte zakresem:

               —

               art. 56 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy — jeżeli stoisko to zostało zaprojektowane lub jest wykorzystywane w celach reklamowych;

               —

               art. 52 lit. a) wskazanej dyrektywy — jeżeli rzeczone stoisko powstało i jest udostępnione w ramach konkretnych targów lub wystawy o tematyce kulturalnej, artystycznej, sportowej, naukowej, edukacyjnej, rozrywkowej lub podobnej bądź też jest zgodne z modelem, którego formę, rozmiar, elementy składowe lub wygląd określił organizator konkretnych targów lub wystawy;

               —

               art. 56 ust. 1 lit. g) tej dyrektywy — jeżeli czasowe, odpłatne udostępnienie elementów tworzących to stoisko jest rozstrzygającym elementem wskazanego świadczenia usług.

      (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010.


title: Sprawa T-571/08: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Niemcy przeciwko Komisji

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/41

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-571/08)
   (2009/C 55/74)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i B. Klein)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 października 2008 r. w sprawie nakazu udzielenia informacji wydanej w postępowaniu „Pomoc państwa C 36/07 — Pomoc państwa na rzecz Deutsche Post AG”;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca kwestionuje decyzję Komisji Wspólnot Europejskich C(2008) 6468 z dnia 30 października 2008 r. wydaną w postępowaniu w sprawie pomocy państwa C 36/2007 (ex NN 25/2007), w której Komisja nakazała Niemcom, na podstawie art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1) dostarczenie wszelkich dokumentów, informacji i danych koniecznych do oszacowania przychodów i kosztów Deutsche Post w okresie od 1989 r. do 2007 r.
   Strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.
   W zarzucie pierwszym strona skarżąca twierdzi, iż nakaz udzielenia informacji narusza istotne wymogi formalne.

               —

               Nie zostały spełnione wymogi w zakresie skutecznego wyznaczania terminów ani też wymogi dotyczące„ponaglenia przewidującego właściwy dodatkowy termin” w rozumieniu art. 5 ust. 2 oraz art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999. Pomocniczo strona skarżąca podnosi, że sam termin wyznaczony w nakazie udzielenia informacji jest nieproporcjonalny.

               —

               Nakaz udzielenia informacji nie zapewniał także w odniesieniu do Deutsche Post AG przewidzianej w art. 287 WE ochrony tajemnicy handlowej, gdyż dane zostałyby prawdopodobnie udostępnione — celem dokonania analizy — przedsiębiorstwu zewnętrznemu, które mogło także działać w interesie podmiotów konkurencyjnych względem Deutsche Post AG, zaś Komisja odmówiła podania bardziej szczegółowych informacji na ten temat.

         W swym drugim zarzucie strona skarżąca podnosi, że nakaz udzielenia informacji narusza także art. 87 ust. 1 i 86 ust. 2 WE w związku z zasadami proporcjonalności i pewności prawa, bowiem żądane dane nie były niezbędne do oceny żadnego z trzech podjętych przez państwo środków będących przedmiotem tego postępowania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. [88 WE] (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa C-71/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 18 lutego 2011 r. — Luqman Ahmad Tarar przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 18 lutego 2011 r. — Luqman Ahmad Tarar przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-71/11)
   2011/C 130/21
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Strona skarżąca: Luqman Ahmad Tarar
   Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec.
   Inni uczestnicy:

               Der Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht;

               Der Bundesbeauftragte für Asylangelegenheiten beim Bundesamt für Migration und Flüchtlinge

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 9 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2004/83/WE należy interpretować w ten sposób, że nie każda ingerencja w wolność wyznania, stanowiąca naruszenie art. 9 EKPC, jest aktem prześladowania w rozumieniu wspomnianego przepisu dyrektywy, lecz że poważne naruszenie wolności wyznania jako podstawowego prawa człowieka zachodzi tylko wówczas, kiedy dotyczy jej zasadniczej sfery?

               2)

               W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie pierwsze:

                           a)

                           Czy zasadnicza sfera wolności wyznania jest ograniczona do wyznawania wiary i uprawiania praktyk religijnych w przestrzeni domowej i sąsiedzkiej, czy też akt prześladowania w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2004/83/WE może również polegać na tym, że uprawianie praktyk religijnych w miejscach publicznych w państwie pochodzenia stwarza zagrożenie dla zdrowia, życia lub wolności fizycznej i z tego powodu wnioskodawca rezygnuje z tych praktyk?

                           b)

                           Jeżeli zasadnicza sfera wolności wyznania może również dotyczyć określonych praktyk religijnych w miejscach publicznych:

                                       Czy w tym przypadku dla wystąpienia poważnego naruszenia wolności wyznania wystarczy, że wnioskodawca postrzega uprawianie praktyk swojej wiary jako niezbędne dla zachowania swojej tożsamości religijnej,

                                       albo czy ponadto jest konieczne, że wspólnota religijna, której wnioskodawca jest członkiem, uważa te praktyki jako zasadniczy element nauki wiary,

                                       albo czy dalsze ograniczenia mogą wynikać z innych okoliczności, jak np. z ogólnych stosunków w państwie pochodzenia?

               3)

               W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie pierwsze:
               Czy obawa bycia prześladowanym w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy Rady 2004/83/WE zachodzi wówczas, gdy pewne jest, że wnioskodawca będzie po powrocie do swojego państwa pochodzenia uprawiał określone, znajdujące się poza zasadniczą sferą, praktyki religijne, pomimo że prowadzić one będą do zagrożenie dla zdrowia, życia czy wolności fizycznej, czy też można od wnioskodawcy wymagać zaniechania takich praktyk w przyszłości?


title: Sprawa T-48/06: Skarga wniesiona w dniu  17 lutego 2006 r.  — Astex Therapeutics przeciwko OHIM

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/40

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2006 r. — Astex Therapeutics przeciwko OHIM
   (Sprawa T-48/06)
   (2006/C 86/78)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Astex Therareutics Limited (Cambridge, Zjednoczone Królestwo) (Przedstawiciele: M. Edenborough, Barrister i R. Harrison, Solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Protec Health International Limited (Cirencester, Zjednoczone Królestwo)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 listopada 2005 r. w sprawie R 651/2004 — 2 w całości lub — ewentualnie — w części;

               —

               obciążenie wnoszącego sprzeciw kosztami poniesionymi przez zgłaszającą wspólnotowy znak towarowy/skarżącą w związku z niniejszą skargą (jeśli wnoszący sprzeciw przystąpi do sprawy w charakterze interwenienta) oraz kosztami postępowania odwoławczego przed Izbą Odwoławczą, a także kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu przed Wydziałem Sprzeciwów (w każdym wypadku); stwierdzenie, że Urząd i wnoszący sprzeciw są odpowiedzialni solidarnie za koszty poniesione przez zgłaszającą wspólnotowy znak towarowy/skarżącą w związku z niniejszą skargą do Sądu Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „Astex Technology” dla towarów należących do klasy 5 (produkty farmaceutyczne)
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Protec Health International Limited
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wspólnotowy słowny znak towarowy „Astex” dla towarów i usług należących do klas 5 (środki do niszczenia roztoczy żyjących w kurzu) oraz 24 (tkaniny itp.)
   Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odmowa rejestracji
   Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94.


title: Sprawa T-553/12: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2012 r. — Bateaux mouches przeciwko OHIM (BATEAUX-MOUCHES)

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/20

         Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2012 r. — Bateaux mouches przeciwko OHIM (BATEAUX-MOUCHES)
   (Sprawa T-553/12)
   2013/C 55/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Compagnie des bateaux mouches SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat G. Barbaut)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 października 2012 r. w sprawie R 1709/2011-2;

               —

               zmianę wspomnianej decyzji;

               —

               obciążenie Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich całością kosztów.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „BATEAUX-MOUCHES” dla usług z klas 39, 41 i 43 — zgłoszenie nr 5 666 631

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-110/08: Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 10 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska/Republice Austrii

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/43

         Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 10 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska/Republice Austrii
   (Sprawa C-110/08) (1)

   2010/C 63/67

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 158 z 21.6.2008.


title: Sprawa C-615/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2015 r. w sprawie T-84/13 Samsung SDI Co. Ltd, Samsung SDI (Malaysia) Bhd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 18 listopada 2015 r. przez Samsung SDI Co. Ltd, Samsung SDI (Malaysia) Bhd

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/24

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2015 r. w sprawie T-84/13 Samsung SDI Co. Ltd, Samsung SDI (Malaysia) Bhd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 18 listopada 2015 r. przez Samsung SDI Co. Ltd, Samsung SDI (Malaysia) Bhd
   (Sprawa C-615/15 P)
   (2016/C 027/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Samsung SDI Co. Ltd, Samsung SDI (Malaysia) Bhd (przedstawiciele: M. Struys, L. Eskenazi, A. Fall, C. Erol, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 9 września 2015 r. w sprawie T-84/13 Samsung SDI Co. Ltd, Samsung SDI Germany GmbH i Samsung SDI (Malaysia) Bhd/Komisja Europejska;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności art. 2 ust. 1 lit. b) i art. 2 ust. 2 lit. b) decyzji Komisji w zakresie, w jakim dotyczą one wnoszących odwołanie, oraz obniżenie nałożonych grzywien;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami niniejszego postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszące odwołanie podnoszą cztery zarzuty. Dwa pierwsze dotyczą kartelu CPT, a dwa ostatnie – kartelu CDT.
   Zarzut pierwszy: Sąd nie ustosunkował się do zarzutu SDI, że sprzedaż produktów nieobjętych kartelem powinna zostać wyłączona z obliczenia grzywny w ramach kartelu CPT. Zakładając nawet, że rozumowanie Sądu dotyczące istnienia jednolitego i ciągłego naruszenia stanowi dorozumiane uzasadnienie oddalenia zarzutu SDI (quod non), takie dorozumiane uzasadnienie narusza wytyczne Komisji w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003 (1) (zwanych dalej „wytycznymi”).
   Zarzut drugi: jeśli chodzi o określenie dnia, w którym kartel CPT został zakończony, Sąd oddalił bez żadnego ważnego powodu zarzut SDI, że zmowa wymaga zaangażowania co najmniej dwóch przedsiębiorstw, a ponadto naruszył art. 101 TFUE w zakresie, w jakim stwierdził w wyroku, iż udział SDI w kartelu CPT trwał jako jedyny do dnia 15 listopada 2006 r. Poza tym Sąd naruszył zasadę równego traktowania w zakresie, w jakim odmówił obniżenia grzywny nałożonej na SDI.
   Zarzut trzeci: Sąd naruszył prawo, gdyż uwzględnił przy obliczaniu grzywny w ramach kartelu CDT sprzedaż prowadzoną przez SDI na rzecz Samsung Electronics Corporation (SEC). Sąd błędnie zastosował pojęcie sprzedaży EOG w świetle wytycznych, ponieważ nie określił miejsca, w którym istnieje konkurencja.
   Zarzut czwarty: Sąd naruszył prawo przy ocenie zastosowania komunikatu w sprawie współpracy, wskutek czego SDI nie otrzymała obniżki grzywny o 50 % w odniesieniu do kartelu CDT. Wnioski Sądu dotyczące kartelu CPT są z prawnego punktu widzenia bez znaczenia w kontekście kartelu CDT. Ponadto Sąd nieprawidłowo zastosował komunikat w sprawie współpracy oraz popełnił błąd, gdy potwierdził wniosek Komisji, że fakt, iż SDI nie opisała w swej odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów aspektu naruszenia związanego z podziałem rynku, mógł sam w sobie wpłynąć na ocenę współpracy SDI w toku postępowania administracyjnego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Sprawy połączone T-568/08 i T-573/08: Wyrok Sądu z dnia 1 lipca 2010 r. — M6 i TF1 przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Publiczna usługa nadawcza — Pomoc planowana przez Republikę Francuską na rzecz France Télévisions — Subwencja kapitałowa w wysokości 150 mln EUR — Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń — Usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym — Kryterium proporcjonalności — Brak poważnych trudności)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/41

         Wyrok Sądu z dnia 1 lipca 2010 r. — M6 i TF1 przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-568/08 i T-573/08) (1)

   (Pomoc państwa - Publiczna usługa nadawcza - Pomoc planowana przez Republikę Francuską na rzecz France Télévisions - Subwencja kapitałowa w wysokości 150 mln EUR - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym - Kryterium proporcjonalności - Brak poważnych trudności)
   2010/C 221/67
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Métropole télévision (M6) (Neuilly-sur-Seine, Francja) (przedstawiciele: O. Freget, N. Chahid-Nouraï, R. Lazerges i M. Potel, adwokaci) i Télévision française 1 SA (TF1) (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciele: J.-P. Hordies i C. Smits, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i B. Martenczuk, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Canal + (Issy-les-Moulineaux, Francja) (przedstawiciel: E. Guillaume, adwokat)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo G. de Bergues i A.-L. Vendrolini, następnie G. de Bergues i L. Butel, pełnomocnicy) oraz France Télévisions (Paryż, Francja) (przedstawiciele: J.-P. Gunther, D. Tayar, A. Giraud i S. Snoeck, adwokaci)

      Przedmiot

   Wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 3506 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie zamiaru przyznania przez Republikę Francuską subwencji kapitałowej w wysokości 150 mln EUR na rzecz France Télévisions S.A. i wnioski o nakazanie Komisji Europejskiej wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Métropole télévision (M6) ponosi swoje własne koszty w sprawie T-568/08 oraz pokryje koszty poniesione w tej sprawie przez Komisję i przez France Télévisions.

               3)

               Télévision française 1 SA (TF1) ponosi swoje własne koszty w sprawie T-573/08 oraz pokryje koszty poniesione w tej sprawie przez Komisję i przez France Télévisions.

               4)

               Republika Francuska i Canal + ponoszą swoje własne koszty w sprawach T-568/08 i T-573/08.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa C-254/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 24 maja 2012 r. — WIND Telecomunicazioni SpA przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 24 maja 2012 r. — WIND Telecomunicazioni SpA przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni
   (Sprawa C-254/12)
   2012/C 217/25
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: WIND Telecomunicazioni SpA

      Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni wspólnotowych przepisów sektorowych, w szczególności przepisów dyrektywy 2002/20/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one przywołanym przepisom krajowym, a zwłaszcza ustawie nr 266 z 2005 r., w szczególności z uwagi na to, jak te przepisy krajowe są stosowane in concreto na szczeblu wykonawczym.

      (1)  Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach); Dz.U. L 108, s. 21.


title: Sprawa T-499/09: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — Evonik Industries przeciwko OHIM (Przedstawienie prostokąta w kolorze purpury z jednym bokiem wypukłym) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego prostokąt w kolorze purpury z jednym bokiem wypukłym — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/48

         Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — Evonik Industries przeciwko OHIM (Przedstawienie prostokąta w kolorze purpury z jednym bokiem wypukłym)
   (Sprawa T-499/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego prostokąt w kolorze purpury z jednym bokiem wypukłym - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 269/105
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Evonik Industries AG (Essen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Albrecht)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo S. Stürmann, następnie S. Stürmann i G. Schneider, następnie S. Stürmann i R. Manea, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 października 2009 r. (sprawa R 491/2009-4), dotyczącą rejestracji prostokąta w kolorze purpury z jednym bokiem wypukłym jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Evonik Industries AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa C-45/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 28 stycznia 2013 r. — Andreas Kainz przeciwko Pantherwerke AG

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 28 stycznia 2013 r. — Andreas Kainz przeciwko Pantherwerke AG
   (Sprawa C-45/13)
   2013/C 147/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Andreas Kainz

      Strona pozwana: Pantherwerke AG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w kontekście odpowiedzialności za produkt sformułowanie „miejsce, gdzie nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę” użyte w art. 5 pkt 3 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 (1) należy rozumieć w ten sposób, że:

                           1.1

                           miejscem zdarzenia wywołującego szkodę („Handlungsort”) jest miejsce siedziby producenta;

                           1.2

                           miejscem zdarzenia wywołującego szkodę („Handlungsort”) jest miejsce wprowadzenia produktu do obrotu;

                           1.3

                           miejscem zdarzenia wywołującego szkodę („Handlungsort”) jest miejsce nabycia produktu przez użytkownika?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1.2:

                           2.1

                           Czy produkt można uznać za wprowadzony do obrotu, jeżeli opuścił przeprowadzany przez wytwórcę proces produkcji i został wprowadzony do procesu handlowego, w którym jest oferowany w stanie gotowym do użytku lub konsumpcji;

                           2.2

                           Czy produkt można uznać za wprowadzony do obrotu, jeżeli jest on przedmiotem zorganizowanej dystrybucji wśród użytkowników końcowych?

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1).


title: Sprawa C-559/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 20 września 2012 r. w sprawie T-154/10 Francja przeciwko Komisji wniesione w dniu 5 grudnia 2012 r. przez Republikę Francuską

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 20 września 2012 r. w sprawie T-154/10 Francja przeciwko Komisji wniesione w dniu 5 grudnia 2012 r. przez Republikę Francuską
   (Sprawa C-559/12 P)
   2013/C 32/18
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, J. Gstalter, D. Colas, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 20 września 2012 r. w sprawie T-154/10 Francja przeciwko Komisji;

               —

               ostateczne rozstrzygnięcie sporu poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2010/605/UE z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie pomocy państwa C 56/07 (ex E 15/05) przyznanej przez Francję na rzecz przedsiębiorstwa La Poste (1), albo przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi rząd francuski podnosi cztery zarzuty.
   W ramach zarzutu pierwszego rząd francuski twierdzi, po pierwsze, że w zaskarżonym wyroku Sąd w sposób oczywisty przeinaczył sens zarzutów tego rządu poprzez uznanie, iż wszystkie podniesione zarzuty odnoszą się zasadniczo do ustalenia istnienia korzyści, nie odnoszą się zaś również do ustalenia istnienia przeniesienia zasobów państwowych. Po drugie, w konsekwencji Sąd naruszył art. 44 ust. 1 lit. c) oraz art. 48 ust. 2 regulaminu postępowania przed Sądem, stwierdzając niedopuszczalność argumentu rządu francuskiego opartego na naruszeniu przesłanki dotyczącej istnienia przeniesienia zasobów państwowych.
   W ramach zarzutu drugiego rząd francuski utrzymuje, że Sąd naruszył prawo poprzez uznanie, iż Komisja wykazała w wymagany prawem sposób istnienie gwarancji państwa udzielonej La Post. Tytułem ewentualnym rząd ów podnosi, że Sąd przeinaczył przedłożone mu dowody poprzez uznanie, iż dowody przedstawione przez Komisję wykazywały istnienie gwarancji państwa.
   W ramach zarzutu trzeciego rząd francuski podnosi, że Sąd przeinaczył prawo francuskie, nie uwzględnił spoczywającego na nim obowiązku uzasadnienia i — tytułem ewentualnym — naruszył prawo przy dokonywaniu kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych, kiedy oddalił zarzut drugi rządu francuskiego dotyczący błędnej oceny faktów i naruszenia prawa w odniesieniu do istnienia nieograniczonej gwarancji państwa na rzecz La Poste. Zarzut ten składa się z czterech części.
   Po pierwsze, rząd francuski twierdzi, że Sąd przeinaczył prawo francuskie, kiedy stwierdził, że Komisja słusznie uznała, iż prawo francuskie nie wyklucza możliwości przyznawania przez państwo dorozumianych gwarancji na rzecz zakładów publicznych o charakterze przemysłowo — handlowym (zwanych dalej „EPIC”).
   Po drugie, rząd francuski utrzymuje, że Sąd przeinaczył prawo francuskie, kiedy zaaprobował ustalenia Komisji dotyczące konsekwencji zastosowania ustawy nr 80-539 z dnia 16 lipca 1980 r. w sprawie okresowych kar pieniężnych nakładanych w sprawach administracyjnych oraz wykonywania wyroków przez osoby prawne prawa publicznego)
   Po trzecie, rząd francuski utrzymuje, że Sąd przeinaczył prawo francuskie i nie uwzględnił spoczywającego na Sądzie obowiązku uzasadnienia, kiedy oddalił część zarzutu podniesionego przez ten rząd dotyczącą błędu popełnionego przez Komisję przy utożsamieniu przez nią przesłanki powstania odpowiedzialności państwa z mechanizmem gwarancji.
   Po czwarte, rząd francuski twierdzi, że Sąd przeinaczył prawo francuskie, kiedy oddalił część podniesionego przez ten rząd zarzutu dotyczącą błędu popełnionego przez Komisję co do konsekwencji ewentualnego przeniesienia zobowiązań rozwiązanego EPIC.
   W ramach zarzutu czwartego rząd francuski podnosi, że Sąd naruszył prawo poprzez stwierdzenie, iż Komisja wykazała w wymagany prawem sposób istnienie korzyści wynikającej z rzekomej gwarancji państwa udzielonej La Poste. Tytułem ewentualnym rząd francuski twierdzi, że Sąd przeinaczył przedłożone mu dowody, kiedy stwierdził, iż dowody przedstawione przez rząd francuski nie podważają ustaleń Komisji dotyczących istnienia korzyści.

      (1)  Dz.U. L 274, s. 1.


title: Sprawa T-130/11: Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Gossio przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Wybrzeżu Kości Słoniowej — Zamrożenie funduszy — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/15

         Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Gossio przeciwko Radzie
   (Sprawa T-130/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Wybrzeżu Kości Słoniowej - Zamrożenie funduszy - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie)
   2013/C 164/27
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Gossio (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciele: początkowo G. Collard, następnie S. Zokou, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i M. Chavrier, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bordes i M. Konstantinidis, pełnomocnicy); Republika Wybrzeża Kości Słoniowej (przedstawiciele: J.-P. Mignard, J.-P. Benoit i G. Merland, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 11, s. 36) oraz, po drugie, rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 11, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Marcel Gossio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Republika Wybrzeża Kości Słoniowej oraz Komisja Europejska pokrywają swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 130 z 30.4.2011.


title: Sprawa C-30/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/32

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-30/08) (1)

   (2008/C 285/56)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008.


title: Sprawa T-528/14: Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2015 r. – Information Resources/OHIM (Growth Delivered) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Growth Delivered — Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/48

         Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2015 r. – Information Resources/OHIM (Growth Delivered)
   (Sprawa T-528/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Growth Delivered - Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 027/60)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Information Resources, Inc. (Chicago, Illinois, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat C. Schulte)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Bonne, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 maja 2014 r. (sprawa R 1777/2013-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Growth Delivered jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Information Resources, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa C-19/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Stockholm (Szwecja) w dniu 21 stycznia 2008 r. — Migrationsverket przeciwko Edgar Petrosian, Nelli Petrosian, Svetlana Petrosian, David Petrosian, Maxime Petrosian

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Stockholm (Szwecja) w dniu 21 stycznia 2008 r. — Migrationsverket przeciwko Edgar Petrosian, Nelli Petrosian, Svetlana Petrosian, David Petrosian, Maxime Petrosian
   (Sprawa C-19/08)
   (2008/C 64/43)
   Język postępowania: szwedzki
   Sąd krajowy
   Kammarrätten i Stockholm (Szwecja)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Migrationsverket

      Strona pozwana: Edgar Petrosian, Nelli Petrosian, Svetlana Petrosian, David Petrosian, Maxime Petrosian
   Pytanie prejudycjalne
   Czy wykładni art. 20 ust. 1 lit. d) i art. 20 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (zwanego „Rozporządzeniem Dublińskim”) (1) należy dokonać w ten sposób, że oznaczają one, iż odpowiedzialność za zbadanie wniosku o azyl przechodzi na państwo członkowskie, w którym wniosek został złożony, jeżeli przekazanie nie zostało dokonane w ciągu sześciu miesięcy od wydania tymczasowej decyzji o zawieszeniu przekazania i niezależnie od tego, kiedy została wydana ostateczna decyzja o tym czy przekazanie ma nastąpić?

      (1)  Dz.U. L 50, str. 1.


title: Sprawa C-91/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 25 lutego 2013 r. — Essent Energie Productie BV, druga strona postępowania: Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 25 lutego 2013 r. — Essent Energie Productie BV, druga strona postępowania: Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
   (Sprawa C-91/13)
   2013/C 147/18
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Essent Energie Productie BV

      Druga strona postępowania: Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w wypadku takim jak w postępowaniu głównym zleceniodawca, którego na podstawie art. 2 ust. 1 Wet arbeid vreemdelingen 1994 należy uważać za pracodawcę danych pracowników tureckich, może powołać się wobec państwa niderlandzkiego na klauzulę standstill z art. 13 decyzji nr 1/80 (1) lub na klauzulę standstill z art. 41 protokołu dodatkowego (2)?

               2)

                           a.

                           Czy klauzulę standstill z art. 13 decyzji nr 1/80 lub klauzulę standstill z art. 41 protokołu dodatkowego należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona wprowadzeniu skierowanego przeciw zleceniodawcy zakazu w rozumieniu art. 2 ust. 1 Wet arbeid vreemdelingen 1994 zlecania wykonania prac pracownikom mającym obywatelstwo państwa trzeciego, w tym wypadku Turcji, bez pozwolenia na pracę w Niderlandach, jeżeli ci pracownicy są zatrudnieni w niemieckim przedsiębiorstwie i pracują na rzecz zleceniodawcy w Niderlandach za pośrednictwem niderlandzkiego przedsiębiorstwa korzystającego?

                           b.

                           Czy w tym kontekście ma znaczenie, że już przed wejściem w życie zarówno klauzuli standstill z art. 41 protokołu dodatkowego, jak i klauzuli standstill z art. 13 decyzji nr 1/80 zabronione było zatrudnienie przez pracodawcę cudzoziemca bez pozwolenia na pracę na podstawie umowy o pracę, oraz że zakaz ten także przed wejściem w życie klauzuli standstill z art. 13 decyzji nr 1/80 został rozszerzony na przedsiębiorstwa korzystające, do których zostali oddelegowani pracownicy?

      (1)  Decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia EWG-Turcja.

      (2)  Podpisanego w dniu 23 listopada w Brukseli oraz zawartego, zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r. (Dz.U. L 293, s. 1).


title: Sprawa C-152/12: Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Bułgarii

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/17

         Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Bułgarii
   (Sprawa C-152/12)
   2012/C 174/26
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Vasileva i H. Støvlbæk)

      Strona pozwana: Republika Bułgarii

      Żądania strony skarżącej

   Komisja Europejska wnosi o:

               —

               stwierdzenie, że Republika Bułgarii uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE (1);

               —

               obciążenie Republiki Bułgarii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W skardze z dnia 16 marca 2012 r. Komisja wnosi o stwierdzenie, że Republika Bułgarii uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE przez to, że systemu pobierania opłat przez zarządcę infrastruktury w Bułgarii nie oparła zgodnie z art. 7 ust. 3 dyrektywy 2001/14/WE na kosztach ponoszonych bezpośrednio w wyniku prowadzenia przewozów kolejowych. Z drugiej strony Bułgaria nie powiadomiła, by zgodnie z art. 8 ust. 1 tej dyrektywy oparła opłaty na systemie, który ma na celu pełne pokrycie kosztów. Z tego powodu Bułgaria powinna była w każdym wypadku spełnić warunki określone w tym artykule.
   Komisja opiera się na następujących zasadniczych argumentach:

               1)

               Przez wyrażenie „koszty ponoszone bezpośrednio w wyniku prowadzenia przewozów kolejowych” należy rozumieć koszty graniczne ponoszone bezpośrednio w wyniku faktycznego użytkowania infrastruktury kolejowej, tzn. „koszty bezpośrednie” wynikające z konkretnego przewozu kolejowego. W konsekwencji koszty te są zmienne i zależne od tego, czy infrastruktura kolejowa jest wykorzystywana czy nie. Rozumując w ten sposób, koszty ponoszone niezależnie od faktycznego użytkowania infrastruktury kolejowej nie mogą być postrzegane jako koszty bezpośrednie, także gdyby dotyczyły czynności lub towarów, które są niezbędne do tego, by móc prowadzić transport kolejowy na określonych odcinkach. Są to koszty stałe w tym sensie, że ponoszone są wtedy, gdy infrastruktura kolejowa nie jest użytkowana.

               2)

               Wykładnia ta znajduje oparcie w brzmieniu art. 7 ust. 3, który odnosi się do kosztów „ponoszonych bezpośrednio w wyniku prowadzenia przewozów kolejowych”. Koszty stałe, które są związane z całością sieci kolejowej, nie są ponoszone „bezpośrednio” w wyniku konkretnego przewozu kolejowego. Wyrażenie „ponoszone bezpośrednio” dotyczy więc kosztów dodatkowych ponoszonych w wyniku konkretnego przewozu kolejowego. Proponowana wykładnia opiera się na związku systemowym art. 7 ust. 3. Artykuł 7 reguluje zasady pobierania opłat, podczas gdy art. 8 reguluje wyjątki, które można wprowadzić od tych zasad. Jest o tym mowa w art. 8 ust. 1: „w celu uzyskania pełnego odzysku kosztów poniesionych przez zarządcę infrastruktury” — co oznacza, że koszty, których dotyczy art. 7 ust. 3, nie mogą być końcowymi kosztami zarządcy infrastruktury, lecz że chodzi o te koszty bezpośrednie, które wynikają z konkretnego przewozu kolejowego, tzn. koszty niższe niż koszty końcowe. Wykładnię tę wspiera motyw 7 dyrektywy 2001/14/WE, który zachęca do optymalnego wykorzystania infrastruktury kolejowej przez wiele przedsiębiorstw transportowych, co zakłada niski poziom opłat.

               3)

               Komisja uważa, że zarządca infrastruktury musi udostępnić infrastrukturę przedsiębiorstwom kolejowym na własny koszt i że przedsiębiorstwa kolejowe muszą wnieść opłaty, które odpowiadają kosztom bezpośrednim. Wynika to z konieczności zwiększenia atrakcyjności użytkowania infrastruktury kolejowej przez dużą liczbę przedsiębiorstw kolejowych i zwiększyć jej optymalne wykorzystanie przez każde z nich. Możliwość zastosowania art. 8 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE ma miejsce tylko wtedy, gdy spełnione są warunki określone w tym artykule: w odniesieniu do wszystkich segmentów rynku, do których zarządca infrastruktury zamierza zastosować podwyżki, musi on najpierw sprawdzić, czy mogłyby one wytrzymać takie podwyżki. Wykładnia ta wynika z brzmienia art. 8 ust. 1 akapit pierwszy, a mianowicie ze sformułowania „jeżeli rynek może to wytrzymać”, oraz z brzmienia art. 8 ust. 1 akapit drugi, który stanowi: „Poziom opłat nie może jednak wykluczać użytkowania infrastruktury przez segmenty rynku, które mogą zapłacić przynajmniej koszty ponoszone bezpośrednio w wyniku prowadzenia przewozów kolejowych (…)”.

               4)

               Pełna analiza kosztów i wydatków bułgarskiego zarządcy infrastruktury w latach 2005-2008 pokazuje, że 60 % do 70 % bezpośrednich kosztów funkcjonowania naliczanych w Bułgarii opiera się na elementach stałych, w szczególności wynagrodzeniach za pracę i ubezpieczeniu społecznym. Zgodnie z tym, co powiedziano powyżej, Komisja dochodzi do wniosku, że kosztów tych nie można postrzegać jako kosztów bezpośrednich w rozumieniu art. 7 ust. 3, gdyż nie zmieniają się one przy prowadzeniu przewozów kolejowych. W konsekwencji wpływy z opłat za infrastrukturę są dużo wyższe niż ogólne bezpośrednie koszty funkcjonowania. W wyniku tego Komisja dochodzi do wniosku, że opłaty w Bułgarii kształtowane są nie tylko na podstawie kosztów ponoszonych bezpośrednio w wyniku prowadzenia przewozów kolejowych.

               5)

               Na podstawie otrzymanych informacji Komisja stwierdza, że metoda stosowana w Bułgarii przy pobieraniu opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej nie wykazuje jasnego związku z pojęciem kosztów bezpośrednich w rozumieniu art. 7 ust. 3 dyrektywy 2001/14/WE.

      (1)  Dyrektywa 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawanie świadectw bezpieczeństwa (Dz.U. L 75, s. 1).


title: Sprawa T-360/13: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2013 r. — VECCO i in. przeciwko Komisji

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/45

         Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2013 r. — VECCO i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-360/13)
   2013/C 260/81
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Verein zur Wahrung von Einsatz und Nutzung von Chromtrioxid und anderen Chrom-VI-verbindungen in der Oberflächentechnik eV (VECCO) (Memmingen, Niemcy) i 185 innych podmiotów (przedstawiciele: C. Mereu i K. Van Maldegem, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi

               —

               stwierdzenie, że rozporządzenie Komisji (UE) nr 348/2013 z dnia 17 kwietnia 2013 r. zmieniające załącznik XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (Dz.U. L 108, s. 1) jest częściowo bezprawne, ponieważ opiera się na oczywistym błędzie w ocenie i narusza art. 58 ust. REACH, zasadę proporcjonalności oraz prawo do obrony (w tym zasady dobrej administracji i wybitnych doradców naukowych);

               —

               częściowe stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 348/2013 ponieważ nie zawiera ono w rzędzie 16 kolumnie piątej załącznika, w tytule „Wyłączone zastosowania (kategorie zastosowań)” następującego wyłączenia: „stosowanie tritlenku chromu do celów produkcyjnych w roztworze wodnym zgodne z maksymalną wartością narażenia 5μg/m3 (lub 0 005 mg/m3)” lub podobnego sformułowania mającego na celu wyłączenie „stosowania trójtlenku chromu w powlekaniu elektronicznym, procesach kwasorytu i polerowania elektronicznego oraz innych procesach i technologiach obróbki powierzchni oraz mieszania” lub wyrażenia służącemu temu celowi w zaskarżonym akcie;

               —

               nakazanie stronie pozwanej zmiany rozporządzenia Komisji (UE) nr 348/2012 w celu dostosowania go do wyroku sądu;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, iż rozporządzenie Komisji (UE) nr 348/2013 jest bezprawne, ponieważ opiera się na licznych oczywistych błędach w ocenie z uwagi na co należy stwierdzić jego nieważność gdyż nie zawiera wyłączania z zezwolenia w odniesieniu do stosowania trójtlenku chloru w przemyśle powlekania chromem.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, iż rozporządzenie Komisji (UE) nr 348/2013 opiera się na podstawowej ocenie ryzyka zawodowego związanego z wykorzystaniem trójtlenku chloru przy powlekaniu chromem, która jest błędna pod względem naukowym i prawnym (oczywisty błąd w ocenie).

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, iż rozporządzenie Komisji (UE) nr 348/2013 narusza art. 58 ust. 2 REACH i zasadę proporcjonalności.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, iż skarżącym nie udzielono dostępu do kluczowych dokumentów stanowiących podstawę rozporządzenia Komisji (UE) nr 348/2013 ze względu na co strona pozwana naruszyła prawo do obrony skarżącego oraz zasady dobrej administracji i wybitnych doradców naukowych.


title: Sprawa T-265/11: Skarga wniesiona w dniu w dniu 19 maja 2011 r. — Elmaghraby przeciwko Radzie

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/19

         Skarga wniesiona w dniu w dniu 19 maja 2011 r. — Elmaghraby przeciwko Radzie
   (Sprawa T-265/11)
   2011/C 219/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ahmed Alaeldin Amin Abdelmaksoud Elmaghraby (Kair, Egipt) (przedstawiciele: D. Pannick, QC (Queen's Counsel), R. Lööf, Barrister, i M. O'Kane, Solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/172/WPZiB z dnia 21 marca 2011 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2011 L 76, s. 63) w zakresie, w jakim dotyczy skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011 z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2011 L 76, s. 4), wdrążającego decyzję Rady 2011/172/WPZiB, w zakresie, w jakim dotyczy skarżącego;

               —

               zasądzenie od pozwanej odszkodowania w wysokości 5 000 EUR;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że art. 29 TEU jest błędną lub niewystarczającą podstawą prawną decyzji Rady 2011/172/WPZiB, ponieważ:

                           —

                           przywołana decyzja nie realizuje celu z zakresu polityki zagranicznej;

                           —

                           przyjęcie takiej decyzji (oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011) stanowi nadużycie władzy; oraz

                           —

                           wpisanie nazwiska skarżącego do załącznika do decyzji Rady 2011/172/WPZiB (oraz odpowiadającego jej rozporządzenia) było nieracjonalne.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że objęcie skarżącego zakresem stosowania decyzji Rady 2011/172/WPZiB oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011 narusza jego prawo do skutecznej ochrony sądowej.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że objęcie skarżącego zakresem stosowania decyzji Rady 2011/172/WPZiB oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011 narusza zasadę proporcjonalności.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że skarżący poniósł szkodę będącą bezpośrednim skutkiem przyjęcia decyzji Rady 2011/172/WPZiB oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011, którą to szkodę Unia powinna naprawić.


title: Sprawa T-243/12: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2012 r. — International Brands Germany przeciwko OHIM — Stuffer (ALOHA 100 % NATURAL)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/28

         Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2012 r. — International Brands Germany przeciwko OHIM — Stuffer (ALOHA 100 % NATURAL)
   (Sprawa T-243/12)
   2012/C 217/58
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: International Brands Germany GmbH & Co. KG (Paderborn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci B. Hein i M. Hoffmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Stuffer SpA (Bolzano, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 marca 2012 r. w sprawie R 1058/2011-1 i oddalenie sprzeciwu;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, włącznie z kosztami poniesionymi w toku postępowania w sprawie odwołania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „ALOHA 100 % NATURAL” dla towarów należących do klasy 32 — zgłoszenie nr 7050701

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Stuffer SpA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy znak towarowy „ALOA” dla towarów należących do klasy 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-535/15: Postanowienie Sądu z dnia 18 marca 2016 r. – CBM/OHIM – ÏD Group (Fashion ID) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/32

         Postanowienie Sądu z dnia 18 marca 2016 r. – CBM/OHIM – ÏD Group (Fashion ID)
   (Sprawa T-535/15) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 191/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CBM Creative Brands Marken GmbH (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci U. Lüken i J. Bärenfänger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: ÏD Group (Roubaix, Francja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 lipca 2015 r. (sprawa R 2470/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy ÏD Group a CBM Creative Brands Marken GmbH.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               CBM Creative Brands Marken GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 371 z 9.11.2015.


title: Sprawa T-345/08: Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2008 r. — Helena Rubinstein przeciwko OHIM — Allergan (BOTOLIST)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/42

         Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2008 r. — Helena Rubinstein przeciwko OHIM — Allergan (BOTOLIST)
   (Sprawa T-345/08)
   (2008/C 272/84)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Helena Rubinstein, SNC (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i J. Pagenberg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą był: Allergan, Inc. (Irvine, Stany Zjednoczone)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 maja 2008 r. w sprawie R 863/2007-1;

               —

               oddalenie wniesionego przez drugą stronę w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą odwołania od decyzji Wydziału Unieważnień pozwanego z dnia 28 marca 2007 r. w sprawie 1118 C;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą; oraz

               —

               obciążenie drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania, w tym poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, jeżeli wstąpi ona do niniejszego postępowania w charakterze interwenienta.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „BOTOLIST” dla towarów z klasy 3 — wspólnotowy znak towarowy nr 2 686 392

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Wspólnotowa rejestracja nr 2 015 832 graficznego znaku towarowego „BOTOX” dla towarów z klasy 5; Wspólnotowa rejestracja nr 2 575 371 graficznego znaku towarowego „BOTOX” dla towarów z klasy 5; Wspólnotowa rejestracja nr 1 923 986 graficznego znaku towarowego „BOTOX” dla towarów z klasy 5 i 16; Wspólnotowa rejestracja nr 1 999 481 słownego znaku towarowego „BOTOX” dla towarów z klasy 5; rejestracje znaku towarowego „BOTOX” w państwach członkowskich Wspólnot Europejskich

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Odrzucenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ brak jest dowodu na to, że wcześniejszy znak towarowy cieszył się renomą w rozpatrywanym okresie; kolidujące ze sobą znaki towarowe nie są wystarczająco podobne; brak jest dowodów na to, że używanie zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego, będącego przedmiotem wniosku o unieważnienie, działałoby na szkodę charakteru odróżniającego i renomy wcześniejszych znaków towarowych oraz brak jest dowodu na to, że skarżąca działała bez uzasadnionych powodów, przyjmując zarejestrowany znak towarowy, będący przedmiotem wniosku o unieważnienie. Naruszenie art. 73 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ w zaskarżonej decyzji nie zawarto określenia przyczyn, na których została ona oparta.


title: Sprawa C-582/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 11 listopada 2015 r. – Openbaar Ministerie/Gerrit van Vemde

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 11 listopada 2015 r. – Openbaar Ministerie/Gerrit van Vemde
   (Sprawa C-582/15)
   (2016/C 027/20)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Amsterdam

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Openbaar Ministerie

      Strona pozwana: Gerrit van Vemde

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 28 ust. 2 zdanie pierwsze decyzji ramowej 2008/909/WSiSW (1) należy interpretować w ten sposób, że oświadczenie, o którym tam mowa może się odnosić jedynie do wyroków, które zostały wydane przed dniem 5 grudnia 2011 r., niezależnie od tego, kiedy stały się prawomocne albo czy przepis ten należy interpretować w ten sposób, że oświadczenie może odnosić się jedynie do wyroków, które stały się prawnomocne przed dniem 5 grudnia 2011 r.?

      (1)  Decyzja ramowa Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej (Dz.U. L 327, s. 27).


title: Sprawa T-33/11: Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2012 r. — Peeters Landbouwmachines przeciwko OHIM — Fors MW (BIGAB) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy BIGAB — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak złej wiary — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/22

         Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2012 r. — Peeters Landbouwmachines przeciwko OHIM — Fors MW (BIGAB)
   (Sprawa T-33/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy BIGAB - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak złej wiary - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 89/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Peeters Landbouwmachines BV (Etten-Leur, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat P. Claassen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: AS Fors MW (Saue, Estonia) (przedstawiciele: adwokaci M. Nielsen i J. Hansen)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 listopada 2010 r. (sprawa R 210/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Peeters Landbouwmachines BV a AS Fors MW.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Peeters Landbouwmachines BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa T-341/12 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 16 listopada 2012 r. — Evonik Degussa przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Konkurencja — Publikacja decyzji, w której Komisja stwierdza naruszenie przepisów zakazujących karteli — Oddalenie wniosku o zachowanie poufności informacji dostarczonych Komisji na podstawie komunikatu w sprawie współpracy — Wyważenie interesów — Pilny charakter — Fumus boni iuris)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/49

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 16 listopada 2012 r. — Evonik Degussa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-341/12 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Konkurencja - Publikacja decyzji, w której Komisja stwierdza naruszenie przepisów zakazujących karteli - Oddalenie wniosku o zachowanie poufności informacji dostarczonych Komisji na podstawie komunikatu w sprawie współpracy - Wyważenie interesów - Pilny charakter - Fumus boni iuris)
   2013/C 26/100
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Evonik Degussa GmbH (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Steinle, M. Holm — Hadulla i C. von Köckritz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito, M, Kellerbauer i G. Meessen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2012) 3534 wersja ostateczna z dnia 24 maja 2012 r. o oddaleniu wniosku strony skarżącej o zachowanie poufności informacji (sprawa COMP/38.620 — nadtlenek wodoru i nadboran sodu) a także wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zmierzający do nakazania zachowania poufności pewnych danych dotyczących skarżącej w związku z publikacją bardziej szczegółowej wersji decyzji 2006/903/WE Komisji z dnia 3 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/F/C.38.620 — nadtlenek wodoru i nadboran sodu) (Dz.U. L 353, s. 54).

      Sentencja

               1)

               Zawiesza się wykonanie decyzji Komisji C(2012) 3534 wersja ostateczna z dnia 24 maja 2012 r. o oddaleniu wniosku Evonik Degussa GmbH o zachowanie poufności informacji zgodnie z art. 8 decyzji Przewodniczącego Komisji Europejskiej z dnia 13 października 2011 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (sprawa COMP/38.620 — nadtlenek wodoru i nadboran sodu)

               2)

               Nakazuje się Komisji powstrzymanie się od publikacji na stronie internetowej tej instytucji lub w innym miejscu, bądź też udostępniania osobom trzecim wersji decyzji Komisji 2006/903/WE z dnia 3 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia o EOG w sprawie przeciwko Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Chemicals Holding AB, EKA Chemicals AB, Degussa AG, Edison SpA, FMC Corporation, FMC Foret S.A., Kemira OYJ, L’Air Liquide SA, Chemoxal SA, Snia SpA, Caffaro Srl, Solvay SA/NV, Solvay Solexis SpA, Total SA, Elf Aquitaine SA i Arkema SA (sprawa COMP/F/C.38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu), która byłaby bardziej szczegółowa w odniesieniu do strony skarżącej niż wersja opublikowana we wrześniu 2007 r. na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej do spraw Konkurencji.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-560/10 P: Postanowienie Trybunału z dnia 13 października 2011 r. — Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Zamówienia publiczne na usługi — Zarządzanie portalem „Twoja Europa” i jego utrzymywanie — Odrzucenie oferty — Rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 i 2342/2002 — Pełny odpis sprawozdania z oceny — Zasady przejrzystości i równego traktowania — Prawo do dobrej administracji i prawo do rzetelnego procesu — Naruszenia prawa — Przeinaczenie dowodów — Oczywista niedopuszczalność — Zarzut oczywiście bezzasadny)

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/9

         Postanowienie Trybunału z dnia 13 października 2011 r. — Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-560/10 P) (1)

   (Odwołanie - Zamówienia publiczne na usługi - Zarządzanie portalem „Twoja Europa” i jego utrzymywanie - Odrzucenie oferty - Rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 i 2342/2002 - Pełny odpis sprawozdania z oceny - Zasady przejrzystości i równego traktowania - Prawo do dobrej administracji i prawo do rzetelnego procesu - Naruszenia prawa - Przeinaczenie dowodów - Oczywista niedopuszczalność - Zarzut oczywiście bezzasadny)
   2012/C 73/14
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciel: N. Korogiannakis, dikigoros)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude i N. Bambara, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 9 września 2010 r. w sprawie T-300/07 Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji stwierdzającego nieważność decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2007 r., w której odrzuca ona ofertę złożoną przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE w ramach przetargu ENTR/05/78, część 2 (zarządzanie infrastrukturą), na zarządzanie portalem „Twoja Europa” i jego utrzymywanie oraz udziela tego zamówienia innemu oferentowi.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.


title: Sprawa C-288/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea Hovrätt — Miljööverdomstolen (Szwecja) w dniu 30 czerwca 2008 r. — Kemikalieinspektionen przeciwko Nordiska Dental AB

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/37

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea Hovrätt — Miljööverdomstolen (Szwecja) w dniu 30 czerwca 2008 r. — Kemikalieinspektionen przeciwko Nordiska Dental AB
   (Sprawa C-288/08)
   (2008/C 209/57)
   Język postępowania: szwedzki
   Sąd krajowy
   Svea Hovrätt — Miljööverdomstolen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kemikalieinspektionen

      Strona pozwana: Nordiska Dental AB
   Pytania prejudycjalne

               1

                           a.

                           Czy przepisy dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu krajowego zakazu wywozu z omawianego kraju, w celach handlowych, amalgamatu stomatologicznego zawierającego rtęć, który to zakaz jest oparty na względach ochrony środowiska i ochrony zdrowia?

                           b.

                           Czy okoliczność, że omawiany produkt nosi oznaczenie CE ma jakiekolwiek znaczenie dla tej wykładni?

               2.

               Jeżeli na pierwsze pytanie zostanie udzielona odpowiedź przecząca, czy § 8 i § 11 szwedzkiego rozporządzenia (1998:944) dotyczącego, między innymi, zakazów w niektórych przypadkach w związku z handlem, przywozem i wywozem produktów chemicznych, oparte na względach wskazanych powyżej, są zgodne z art. 29 WE i art. 30 WE w przypadku, gdy przepisy te są stosowane do amalgamatu stomatologicznego zawierającego rtęć, noszącego oznaczenie CE?

      (1)  Dz.U. L 169, str. 1.


title: Sprawa F-134/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 27 stycznia 2014 r. — Loescher przeciwko Radzie

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/36

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 27 stycznia 2014 r. — Loescher przeciwko Radzie
      (Sprawa F-134/12) (1)

      (2014/C 71/73)
      Język postępowania: francuski
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013, s. 74.


title: Sprawa F-50/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 8 maja 2014 r. – A przeciwko Komisji (Służba publiczna — Zabezpieczenie społeczne — Wypadek lub choroba zawodowa — Artykuł 73 regulaminu pracowniczego — Częściowa trwała niezdolność do pracy — Wniosek o odszkodowanie — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/41

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 8 maja 2014 r. – A przeciwko Komisji
   (Sprawa F-50/13) (1)

   ((Służba publiczna - Zabezpieczenie społeczne - Wypadek lub choroba zawodowa - Artykuł 73 regulaminu pracowniczego - Częściowa trwała niezdolność do pracy - Wniosek o odszkodowanie - Oczywista niedopuszczalność))
   2014/C 194/60
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: A (przedstawiciele: B. Cambier a A. Paternostre, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Joris, pełnomocnik, wspierany przez C. Mélotte, avocat)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji w sprawie złożonego przez skarżącego na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego wniosku o dodatkowe odszkodowanie w celu uzyskania pełnego naprawienia poniesionej szkody i krzywdy doznanych w następstwie choroby zawodowej i licznych nieprawidłowości związanych z rozpatrywaniem jego wniosku na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013, s. 63.


title: Sprawa T-611/15: Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2015 r. – Edeka-Handelsgesellschaft Hessenring/Komisja

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/65

         Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2015 r. – Edeka-Handelsgesellschaft Hessenring/Komisja
   (Sprawa T-611/15)
   (2016/C 027/83)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Edeka-Handelsgesellschaft Hessenring mbH (Melsungen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci E. Wagner i H. Hoffmeyer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 3 września 2015 r. w postępowaniu 2015/4023, którą odmówiono skarżącej całkowicie dostępu do jawnej wersji decyzji Komisji z dnia 4 grudnia 2013 r. w postępowaniu kartelowym AT/39914 – EIRD oraz do spisu treści akt Komisji do tego postępowania, w całości lub posiłkowo co najmniej w części, w której Komisja odmówiła dostępu do tej części jawnej wersji decyzji z dnia 4 grudnia 2013 r. lub tego spisu treści, na której poufność nie powoływały się lub przestały powoływać się zainteresowane przedsiębiorstwa,

               —

               posiłkowo na wypadek gdyby nie stwierdzono nieważności decyzji Komisji z dnia 3 września 2015 r. w postępowaniu 2015/4023, którą całkowicie odmówiono skarżącej dostępu do jawnej wersji decyzji Komisji z dnia 4 grudnia 2013 r. w postępowaniu kartelowym AT/39914 – EIRD i do spisu treści akt Komisji w tym postępowaniu, z tego powodu i w takim zakresie, w jakim jawna wersja decyzji Komisji z dnia 4 grudnia 2013 r. w sprawie kartelu AT/39914 – EIRD lub jawna wersja spisu treści akt Komisji w tym postępowaniu nie istnieje, o stwierdzenie, że Komisja bezprawnie zaniechała sporządzenia jawnej wersji swej decyzji z dnia 4 grudnia 2013 r. w sprawie AT/39914 – EIRD lub jawnej wersji spisu treści w tym postępowaniu i przekazania ich skarżącej,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 10 zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie podstawowego prawa do skutecznej ochrony prawnej oraz podstawowego prawa do dobrej administracji oraz do uzasadnienia w wyniku braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie prawa podstawowego do skutecznej ochrony prawnej i prawa do uzyskania pouczenia o środkach prawnych w wyniku braku pouczenia o możliwych środkach prawnych.

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1).

               4.

               Zarzut czwarty: naruszenie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

               5.

               Zarzut piąty: naruszenie art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

               6.

               Zarzut szósty: naruszenie art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

               7.

               Zarzut siódmy: naruszenie podstawowego prawa do dostępu do dokumentów.

               8.

               Zarzut ósmy: naruszenie podstawowego prawa do dostępu do dokumentów i zasady proporcjonalności w wyniku nieprzyznania choćby częściowego dostępu do akt, które były przedmiotem wniosku o udzielenie dostępu.

               9.

               Zarzut dziewiąty: naruszenie art. 101 TFUE poprzez praktyczne uniemożliwienie skarżącej zbadania, czy przysługują jej roszczenia odszkodowawcze z tytułu naruszenia prawa konkurencji, i ich ewentualnego podniesienia.

               10.

               Zarzut dziesiąty, podniesiony posiłkowo: naruszenie prawa skarżącej do sporządzenia jawnej wersji decyzji Komisji w postępowaniu kartelowym AT/39914 – EIRD i spisu treści akt Komisji w tym postępowaniu [rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 i art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (2)].

         Skarżąca podnosi w tym kontekście, że nie występowały przesłanki zastosowania odstępstwa przewidzianych w art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, które uzasadniałyby nieujawnienie skarżącej dokumentów, których dotyczył jej wniosek.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Sprawa T-583/14: Wyrok Sądu z dnia 8 grudnia 2015 r. – Giand/OHIM – Flamagas (FLAMINAIRE) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FLAMINAIRE — Wcześniejsze słowne, krajowe i międzynarodowy, znaki towarowe FLAMINAIRE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Ne bis in idem]

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/50

         Wyrok Sądu z dnia 8 grudnia 2015 r. – Giand/OHIM – Flamagas (FLAMINAIRE)
   (Sprawa T-583/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FLAMINAIRE - Wcześniejsze słowne, krajowe i międzynarodowy, znaki towarowe FLAMINAIRE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Ne bis in idem])
   (2016/C 027/62)
   Język postępowania: włoski.

      Strony

      Strona skarżąca: Giand Srl (Rimini, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Caricato)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Flamagas, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat G. Hinarejos Mulliez)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 czerwca 2014 r. (sprawa R 2117/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Flamagas, SA a Giand Srl.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Giand Srl zostaje obciążona kosztami postępowania, włącznie z niezbędnymi kosztami poniesionymi przez Flamagas, SA w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawa C-553/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 12 grudnia 2007 r. — College van burgemeester en wethouders van Rotterdam przeciwko M. E. E. Rijkeboer

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 12 grudnia 2007 r. — College van burgemeester en wethouders van Rotterdam przeciwko M. E. E. Rijkeboer
   (Sprawa C-553/07)
   (2008/C 64/29)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Raad van State (Niderlandy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: College van burgemeester en wethouders van Rotterdam.

      Strona pozwana: M. E. E. Rijkeboer.
   Pytanie prejudycjalne
   Czy przewidziane przez ustawę o danych osobowych administracji gminnej ograniczenie informacji o danych do roku poprzedzającego złożenie stosownego wniosku jest zgodne z art. 12 lit. a) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (1) w związku bądź nie z art. 6 ust. 1 lit. e) tej dyrektywy oraz z zasadą równości?

      (1)  Dz.U. L 281, str. 31.


title: Wykreślenie sprawy T-308/99

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/44

         Wykreślenie sprawy T-308/99 (1)

   (2004/C 228/101)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 24 maja 2004 r. prezes drugiej izby w powiększonym składzie Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-308/99, H. Peeters Service B. V., popieranej przez Królestwo Niderlandów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 63 z 4.3.2000.


title: Sprawa C-45/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 2 lutego 2009 r. – Rosenbladt przeciwko Oellerking Gebäudereinigungsges

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 2 lutego 2009 r. – Rosenbladt przeciwko Oellerking Gebäudereinigungsges
   (Sprawa C-45/09)
   2009/C 102/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Arbeitsgericht Hamburg (Niemcy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gisela Rosenbladt

      Strona pozwana: Oellerking Gebäudereinigungsges. mbh

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy po wejściu w życie Allgemeinen Gleichbehandlungsgesetzes (ramowej ustawy o równym traktowaniu, AGG) zbiorowe przepisy prawa pracy, które różnicują według cechy wieku są zgodne z zakazem dyskryminacji ze względu na wiek zawartym w art. 1 i art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1), chociaż AGG wyraźnie (jak to miało miejsce wcześniej w § 10 zdanie trzecie pkt 7 AGG) tego nie przewiduje?

               2)

               Czy norma krajowa, która zezwala państwu, stronom układu zbiorowego oraz stronom indywidualnej umowy o pracę na ustalenie, że stosunki pracy zakończą się automatycznie po osiągnięciu określonego wieku (tu: ukończenie 65 roku życia) narusza zakaz dyskryminacji ze względu na wiek, zawarty w art. 1 i art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, jeśli w tym państwie członkowskim od dekad w umowach o pracę prawie wszystkich pracowników stosuje się takie stałe klauzule, niezależnie od istniejącej konkretnej sytuacji gospodarczej, socjalnej i demograficznej oraz niezależnie od konkretnych warunków zaistniałych na rynku pracy?

               3)

               Czy układ zbiorowy, który zezwala pracodawcy na zakończenie stosunków pracy po osiągnięciu określonego wieku (tu: ukończenie 65 roku życia), narusza zakaz dyskryminacji ze względu na wiek, zawarty w art. 1 i art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, jeśli w tym państwie członkowskim od dekad w umowach o pracę prawie wszystkich pracowników stosuje się takie stałe klauzule, niezależnie od istniejącej konkretnej sytuacji gospodarczej, socjalnej i demograficznej oraz niezależnie od konkretnych warunków zaistniałych na rynku pracy?

               4)

               Czy państwo, które uznaje za powszechnie obowiązujący układ zbiorowy zezwalający pracodawcy na zakończenie stosunków pracy po osiągnięciu określonego wieku (tutaj: ukończeniu 65 roku życia) i to powszechne obowiązywanie podtrzymuje narusza zakaz dyskryminacji ze względu na wiek, zawarty w art. 1 i art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, jeśli dochodzi do tego niezależnie od istniejącej konkretnej sytuacji gospodarczej, socjalnej i demograficznej oraz niezależnie od konkretnych warunków na rynku pracy?

      (1)  Dz.U. L 303, s. 16


title: Sprawa T-341/14: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2014 r. – Klujew przeciwko Radzie

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/29

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2014 r. – Klujew przeciwko Radzie
   (Sprawa T-341/14)
   2014/C 261/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Skarżący: Serhij Klujew (Donieck, Ukraina) (przedstawiciel: R. Gherson, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności w zakresie, w jakim stosuje się je do skarżącego:

                           —

                           decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie; oraz

                           —

                           rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi siedem zarzutów, z których sześć jest w zasadzie identycznych z tymi, na których oparto się w sprawie T-340/14 Klujew przeciwko Radzie, lub do nich podobnych.
   Ponadto skarżący podnosi zarzut dotyczący niespełnienia przez Radę kryterium umieszczenia skarżącego w wykazie osób, podmiotów i organów objętych środkami ograniczającymi, to jest, że osoba została wskazana jako odpowiedzialna za defraudację ukraińskich środków publicznych lub naruszenia praw człowieka na Ukrainie, gdyż jako jedyny powód umieszczenia skarżącego w wykazie podano, iż wszczęto wobec niego dochodzenie na Ukrainie w związku z udziałem w przestępstwach związanych ze sprzeniewierzeniem ukraińskich środków publicznych i ich nielegalnym przesyłaniem poza Ukrainę.


title: Sprawy połączone C-180/10 i C-181/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — Jarosław Słaby (C-180/10) Emilian Kuć, Halina Jeziorska-Kuć (C-181/10) przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10), Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) (Podatki — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Pojęcie podatnika — Sprzedaż terenów budowlanych — Artykuły 9, 12 i 16 — Brak odliczenia naliczonego podatku VAT)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — Jarosław Słaby (C-180/10) Emilian Kuć, Halina Jeziorska-Kuć (C-181/10) przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10), Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10)
   (Sprawy połączone C-180/10 i C-181/10) (1)

   (Podatki - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Pojęcie podatnika - Sprzedaż terenów budowlanych - Artykuły 9, 12 i 16 - Brak odliczenia naliczonego podatku VAT)
   2011/C 319/12
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Jarosław Słaby (C-180/10) Emilian Kuć, Halina Jeziorska-Kuć (C-181/10)

      Strona pozwana: Minister Finansów (C-180/10), Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Naczelny Sąd Administracyjny — Wykładnia art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) oraz art. 4 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U L 145, s. 1) — Sprzedaż licznych działek budowlanych — Uznanie sprzedającego za podatnika w sytuacji gdy grunt stanowił część jego gospodarstwa rolnego, ale gdy zakończył on prowadzenie tej działalności w związku z przekształceniem gruntu przez gminę w grunt przeznaczony pod zabudowę

      Sentencja

   Dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2006/138/WE z dnia 19 grudnia 2006 r., niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
   Osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.
   Natomiast jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, należy uznać ją za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej.
   Okoliczność, iż osoba ta jest „rolnikiem ryczałtowym” w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, jest w tym zakresie bez znaczenia.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.