title: Sprawa C-324/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 31 maja 2017 r. – postępowanie karne przeciwko Iwanowi Gawanozowowi

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 31 maja 2017 r. – postępowanie karne przeciwko Iwanowi Gawanozowowi
   (Sprawa C-324/17)
   (2017/C 256/14)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Specializiran nakazatelen syd

      Strony w postępowaniu głównym

   Iwan Gawanozow

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy i orzecznictwo krajowe, które nie dopuszczają kwestionowania materialnoprawnych podstaw orzeczenia sądu o wydaniu europejskiego nakazu dochodzeniowego dotyczącego przeprowadzenia przeszukania w nieruchomości mieszkalnej i gospodarczej, a także zajęcia określonych rzeczy, odpowiednio przesłuchania świadka, są zgodne z art. 14 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2014/41/UE (1) z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych – w sytuacji gdy takie kwestionowanie nie jest możliwe ani w drodze bezpośredniej skargi na orzeczenie sądu, ani w drodze odrębnego pozwu o zasądzenie odszkodowania[?]

               2)

               Czy art. 14 ust. 2 dyrektywy [2014/41/UE] bezpośrednio uprawnia zainteresowaną osobę do zaskarżenia orzeczenia sądu o wydaniu europejskiego nakazu dochodzeniowego, niezależnie od braku takiej możliwości procesowej w prawie krajowym[?]

               3)

               Czy zainteresowaną osobą w rozumieniu art. 14 ust. 4 [dyrektywy 2014/41/UE], w świetle art. 14 ust. 2 w związku z art. 6 ust. 1 lit. a) w związku z art. 1 ust. 4 tej dyrektywy, jest osoba, przeciwko której podniesiono oskarżenie karne – gdy czynności związane z gromadzeniem dowodów są skierowane wobec osoby trzeciej[?]

               4)

               Czy zainteresowaną osobą w rozumieniu art. 14 ust. 4 w związku z art. 14 ust. 2 dyrektywy [2014/41/UE] jest osoba, która zamieszkuje w – lub korzysta z – nieruchomości, w której zostaje przeprowadzone przeszukanie i zajęcie; odpowiednio osoba, która będzie przesłuchana w charakterze świadka[?]

      (1)  Dz.U. 2014, L 130, s. 1.


title: Sprawa T-237/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2008 r. — CityLine Hungary przeciwko Komisji

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/58

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2008 r. — CityLine Hungary przeciwko Komisji
   (Sprawa T-237/07) (1)

   (2008/C 223/104)

      Język postępowania: węgierski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa C-379/10: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/6

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-379/10)
   ()
   2010/C 301/08
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Pignataro i M. Nolin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że wyłączajac jakąkolwiek odpowiedzialność państwa włoskiego za szkody wyrządzone jednostkom w następstwie naruszenia prawa Unii dokonanego przez sąd krajowy orzekający w ostatniej instancji, w przypadku gdy naruszenie to wynika z zastosowanej przez ten sąd interpretacji zasad prawa lub oceny okoliczności faktycznych i dowodów, a także ograniczając odpowiedzialność wyłącznie do przypadków winy umyślnej i poważnego uchybienia, zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 włoskiej ustawy nr 117 z dnia 13 kwietnia 1988 r., Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy ogólnej zasady odpowiedzialności państw członkowskich za naruszenie prawa Unii przez ich sądy orzekające w ostatniej instancji, ustanowionej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

               —

               Obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Legge nr 117 (sul) risarcimento dei danni cagionati nell’ esercizio delle funzioni giudiziarie e responsabilità civile dei magistrati (ustawa nr 117 z dnia 13 kwietnia 1988 r. o naprawieniu szkód wyrządzonych w ramach wykonywania funkcji sędziowskich i odpowiedzialności cywilnej sędziów) wyłącza jakąkolwiek odpowiedzialność państwa włoskiego za szkody wyrządzone jednostkom w następstwie naruszenia prawa Unii dokonanego przez sąd krajowy orzekający w ostatniej instancji, w przypadku gdy naruszenie to wynika z zastosowanej przez ten sąd interpretacji zasad prawa lub oceny okoliczności faktycznych i dowodów. Ustawa ta także ogranicza odpowiedzialność wyłącznie do przypadków winy umyślnej i poważnego uchybienia.
   W wyroku w sprawie C-173/03 (1) Traghetti del Mediterraneo Trybunał orzekł, że:

      „Prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie obowiązywaniu ustawodawstwa krajowego, które wyklucza w sposób generalny odpowiedzialność państwa członkowskiego za szkody wyrządzone jednostkom w związku z naruszeniem prawa wspólnotowego przez sąd orzekający w ostatniej instancji, z tego względu że naruszenie to wynika z wykładni przepisów prawa lub oceny okoliczności faktycznych i dowodów przeprowadzonej przez ten sąd.
      Prawo wspólnotowe stoi również na przeszkodzie obowiązywaniu ustawodawstwa krajowego, które ogranicza tę odpowiedzialność wyłącznie do przypadków winy umyślnej i innego poważnego uchybienia sędziego, jeśli ograniczenie to prowadzi do wykluczenia odpowiedzialności zainteresowanego państwa członkowskiego, w innych przypadkach oczywistego naruszenia obowiązującego prawa w rozumieniu pkt 53–56 wyroku z dnia 30 września 2003 r. w sprawie C-224/01 Köbler (2).”

   Trybunał podniósł zatem niezgodność ustawy nr 117 ze swym orzecznictwem. Orzecznictwo to nadal obowiązuje i należy go stosować. Ustawa nr 177 pozostaje więc niezgodna z orzecznictwem Trybunału.

      (1)  Wyrok z dnia 13 czerwca 2006 r. w sprawie C-173/03 Traghetti del Mediterraneo, Zb. Orz. s.I-5177.

      (2)  Wyrok z dnia 30 września 2003 r. w sprawie C-224/01 Köbler, Rec. s. I-10239.


title: Sprawa C-311/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Nienburg (Niemcy) w dniu 27 czerwca 2012 r. — Heinz Kassner przeciwko Mittelweser-Tiefbau GmbH & Co. KG

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Nienburg (Niemcy) w dniu 27 czerwca 2012 r. — Heinz Kassner przeciwko Mittelweser-Tiefbau GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-311/12)
   2012/C 287/36
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Arbeitsgericht Nienburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Heinz Kassner

      Strona pozwana: Mittelweser-Tiefbau GmbH & Co. KG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 31 Karty praw podstawowych UE i art. 7 ust 1 dyrektywy 2003/88/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom ustawy krajowej, zgodnie z którymi w niektórych sektorach minimalny okres corocznego urlopu w wymiarze czterech tygodni może zostać skrócony na mocy postanowień układu zbiorowego?

               2)

               Czy art. 31 Karty praw podstawowych UE i art. 7 ust 1 dyrektywy 2003/88/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom ustawy krajowej, zgodnie z którymi postanowienia układu zbiorowego mogą przewidywać, iż obniżenie wynagrodzenia, następujące w okresie rozliczeniowym w wyniku zatrudnienia w skróconym wymiarze czasu pracy, braku pracy albo niezawinionej nieobecności w miejscu pracy, wpływa na obliczenie wynagrodzenia za urlop w taki sposób, że pracownik za minimalny okres corocznego urlopu w wymiarze czterech tygodni nie otrzymuje żadnego wynagrodzenia lub po zakończeniu stosunku pracy nie otrzymuje żadnego ekwiwalentu pieniężnego za urlop?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: czy art. 31 Karty praw podstawowych UE i art. 7 ust 1 dyrektywy 2003/88/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom ustawy krajowej, zgodnie z którymi postanowienia układu zbiorowego mogą przewidywać, iż obniżenie wynagrodzenia, następujące w okresie rozliczeniowym w wyniku zatrudnienia w skróconym wymiarze czasu pracy, braku pracy albo niezawinionej nieobecności w miejscu pracy, wpływa na obliczenie wynagrodzenia za urlop w taki sposób, że pracownik za minimalny okres corocznego urlopu w wymiarze czterech tygodni otrzymuje niższe wynagrodzenie lub po zakończeniu stosunku pracy otrzymuje niższy ekwiwalent pieniężny za urlop niż uzyskałby, gdyby obliczenie wynagrodzenia za urlop było oparte na przeciętnym wynagrodzeniu za pracę, które pracownik otrzymałby w tym okresie rozliczeniowym bez obniżenia wynagrodzenia? Jeśli tak, to jaki udział procentowy w odniesieniu do nieobniżonego wynagrodzenia pracownika może maksymalnie stanowić dopuszczone przez ustawodawstwo krajowe obniżenie w drodze układu zbiorowego wynagrodzenia za urlop w wyniku zatrudnienia w skróconym wymiarze czasu pracy, braku pracy albo niezawinionej nieobecności w miejscu pracy w danym okresie rozliczeniowym, aby można było przyjąć zgodną z prawem Unii wykładnię przepisów krajowych?

               4)

               Czy art. 31 Karty praw podstawowych UE i art. 7 ust 1 dyrektywy 2003/88/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowego układu zbiorowego, zgodnie z którym prawo do urlopu nie przysługuje za takie okresy w roku, w których niezdolny do pracy z powodu choroby pracownik nie pobierał wynagrodzenia ani zasiłku chorobowego czy wypadkowego, o ile skutkuje to prawem pracownika do mniej niż czterech tygodni corocznego urlopu?

               5)

               Czy art. 31 Karty praw podstawowych UE i art. 7 ust 1 dyrektywy 2003/88/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowego układu zbiorowego, zgodnie z którym prawo do wynagrodzenia za urlop lub po zakończeniu stosunku pracy prawo do ekwiwalentu pieniężnego za urlop nie przysługuje w latach, w których w wyniku braku pracy albo niezawinionej nieobecności w miejscu pracy, w szczególności z powodu choroby, w rzeczywistości pracownik nie pobierał żadnego wynagrodzenia brutto?

               6)

               Czy art. 31 Karty praw podstawowych UE i art. 7 ust 1 dyrektywy 2003/88/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowego układu zbiorowego, zgodnie z którym prawa do urlopu oraz do wynagrodzenia za urlop wygasają z końcem roku kalendarzowego, następującego po roku powstania prawa do urlopu w taki sposób, że dla pracownika niezdolnego do pracy w kilku kolejnych okresach rozliczeniowych zostaje ograniczona możliwość kumulowania prawa do corocznego płatnego urlopu? Jeśli tak, to czy prawo Unii zostaje lepiej i bardziej skutecznie zrealizowane w prawie krajowym, jeśli takie postanowienie układu zbiorowego pozostaje całkowicie niezastosowane, czy wtedy, gdy postanowienie to zostaje rozwinięte w drodze wykładni zgodnej z prawem Unii w taki sposób, że zamiast okresu rocznego obowiązuje określony dłuższy okres?

               7)

               W przypadku udzielenia na jedno lub więcej pytań od pierwszego do piątego odpowiedzi twierdzącej: czy ogólna unijnoprawna zasada pewności prawa oraz zakaz działania prawa wstecz nakazują ograniczenie w czasie ze skutkiem wobec wszystkich zainteresowanych możliwości powołania się na wykładnię, którą Trybunał w orzeczeniu prejudycjalnym wydanym w niniejszym postępowaniu nada postanowieniom art. 31 Karty praw podstawowych UE i art. 7 ust 1 dyrektywy 2003/88/WE, ponieważ krajowe orzecznictwo sądów najwyższych orzekło wcześniej, że odpowiednie krajowe przepisy ustawowe i postanowienia układu zbiorowego nie mogą podlegać wykładni zgodnej z prawem Unii? W przypadku udzielenia przez Trybunał odpowiedzi przeczącej na to pytanie: czy zgodna z prawem Unii jest sytuacja, w której sądy krajowe na podstawie prawa krajowego przyznają pracodawcom, którzy spodziewali się utrzymania krajowego orzecznictwa sądów najwyższych, ochronę uzasadnionych oczekiwań, czy też zapewnienie ochrony uzasadnionych oczekiwań jest zastrzeżone dla Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej?

      (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy, Dz.U. L 299, s. 9.


title: Sprawa T-471/04: Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2004 r. przez Georgiosa Karatzoglou przeciwko Europejskiej Agencji Odbudowy

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/28

         Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2004 r. przez Georgiosa Karatzoglou przeciwko Europejskiej Agencji Odbudowy
   (Sprawa T-471/04)
   (2005/C 57/48)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 6 grudnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Georgiosa Karatzoglou, Ioannina (Grecja), reprezentowanego przez adwokata S. A. Pappasa, przeciwko Europejskiej Agencji Odbudowy.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianego odrzucenia jego zażalenia i w konsekwencji wypowiedzenia jego umowy;

               —

               obciążenie Agencji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący został zatrudniony przez pozwaną jako pracownik tymczasowy na podstawie art. 2 lit. a) warunków zatrudnienia innych funkcjonariuszy Wspólnot Europejskich. W dniu 7 maja 2003 r. jego umowa została przedłużona na czas nieokreślony. Skarżący zwraca się przeciwko późniejszemu wypowiedzeniu jego umowy na podstawie art. 47 ust. 2 warunków zatrudnienia.
   Na uzasadnienie swojej skargi skarżący podnosi brak podstaw dla wypowiedzenia jego umowy. Pozwana zobowiązała się do nie wypowiadania jego umowy, jeżeli nie pojawi się konieczność ograniczenia lub zaprzestania jej działalności. Skarżący utrzymuje, że sytuacja taka nie nastąpiła i nawet nie została podniesiona. Skarżący podnosi ponadto naruszenie jego uzasadnionego zaufania, naruszenie art. 47 warunków zatrudnienia i nadużycie uprawnień. Naruszona zastała wreszcie również zasada dobrej administracji, ponieważ zdaniem skarżącego rzekoma konieczność redukcji personelu spowodowana została nierozsądnym zarządzaniem.


title: Sprawa T-110/17: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2017 r. – Jiangsu Seraphim Solar System/Komisja

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/43

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2017 r. – Jiangsu Seraphim Solar System/Komisja
   (Sprawa T-110/17)
   (2017/C 121/63)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jiangsu Seraphim Solar System Co. Ltd (Changzhou, Chiny) (przedstawiciel: Y. Melin, prawnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/2146 z dnia 7 grudnia 2016 r. w sprawie wycofania przyjęcia zobowiązania w odniesieniu do dwóch producentów eksportujących zgodnie z decyzją wykonawczą 2013/707/UE potwierdzającą przyjęcie zobowiązania złożonego w związku z postępowaniem antydumpingowym i postępowaniem antysubsydyjnym dotyczącym przywozu modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej na okres obowiązywania środków ostatecznych (Dz.U. 2016, L 333, s. 4), w zakresie w jakim dotyczy on strony skarżącej; oraz

               —

               obciążenie Komisji, a także każdego interwenienta, który może być dopuszczony do sprawy na poparcie żądań Komisji, kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden tylko zarzut.
   Zdaniem strony skarżącej Komisja naruszyła art. 8 ust. 1, 9 i 10 oraz art. 10 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2016/1036 (1), a także art. 13 ust. 1, 9 i 10 oraz art. 16 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2016/1037 (2), gdy unieważniła ona faktury w ramach zobowiązania, a następnie nakazała organom celnym pobranie wszystkich ceł, tak jakby nie wystawiono żadnych ważnych faktur w ramach zobowiązania ani nie przedstawiono takich faktur organom celnym w momencie zgłoszenia towarów do dopuszczenia do swobodnego obrotu.
   Na poparcie tego zarzutu strona skarżąca podnosi, że art. 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 238/2013 (3) oraz art. 2 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1239/2013 (4), które upoważniają Komisję do uznania za nieważne faktury w ramach zobowiązania, są niezgodne z prawem.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 55).

      (3)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1238/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2013, L 325, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1239/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2013, L 325, s. 66).


title: Sprawa T-437/09: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2011 r. — Oyster Cosmetics przeciwko OHIM — Kadabell (Oyster cosmetics) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Oyster cosmetics — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Kadus Oystra AUTO STOP PROTECTION — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/18

         Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2011 r. — Oyster Cosmetics przeciwko OHIM — Kadabell (Oyster cosmetics)
   (Sprawa T-437/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Oyster cosmetics - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Kadus Oystra AUTO STOP PROTECTION - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 80/34
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Oyster Cosmetics SpA (Castiglione delle Stiviere, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Perani i P. Pozzi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Kadabell GmbH & Co. KG (Darmstadt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Sandberg)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 sierpnia 2009 r. (sprawa R 1367/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Kadabell GmbH & Co. KG a Oyster Cosmetics SpA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Oyster Cosmetics SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 11 z 16.1.2010.


title: Sprawa C-64/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 8 lutego 2012 r. — A. Schlecker, działający pod firmą „Firma Anton Schlecker” przeciwko M.J. Boedeker

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 8 lutego 2012 r. — A. Schlecker, działający pod firmą „Firma Anton Schlecker” przeciwko M.J. Boedeker
   (Sprawa C-64/12)
   2012/C 126/09
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: A. Schlecker, działający pod firmą „Firma Anton Schlecker”

      Strona pozwana: M.J. Boedeker.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 6 ust. 2 konwencji rzymskiej (1) należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w wykonaniu umowy o pracę pracownik świadczy pracę nie tylko zwykle, lecz również długotrwale i nieprzerwanie w jednym i tym samym państwie, to w każdym przypadku prawem właściwym dla tej umowy jest prawo tego państwa, nawet jeśli wszystkie pozostałe okoliczności wskazują na ścisły związek z innym państwem?

               2)

               Czy dla udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej konieczne jest, aby w chwili zawarcia umowy o pracę albo przynajmniej w chwili rozpoczęcia świadczenia pracy pracodawca i pracownik zmierzali do tego, aby praca była świadczona długotrwale i nieprzerwanie w jednym i tym samym państwie albo przynajmniej byli świadomi, że tak będzie?

      (1)  Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie w dniu 19 czerwca 1980 r. (Dz.U. L 266, s. 1)


title: Sprawa T-12/09: Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2009 r. — Gruber przeciwko OHIM (Run the globe)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/46

         Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2009 r. — Gruber przeciwko OHIM (Run the globe)
   (Sprawa T-12/09)
   (2009/C 69/102)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Alexander Gruber (Ulm, Niemcy) (przedstawiciele: T. Kienle i M. Krinke, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 listopada 2008 r. (sprawa R 1779/2007-1);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Run the globe” dla usług należących do klasy 41 (zgłoszenie nr 5 154 521)

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy ma wymagane minimum charakteru odróżniającego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa C-102/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Firenze) — Camar Srl przeciwko Presidenza del Consiglio dei Ministri (Umowy międzynarodowe — Konwencja z Yaoundé — Czwarta konwencja AKP-EWG z Lomé — Klauzula „standstill” — Opodatkowanie wewnętrzne — Banany)

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/12

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Firenze) — Camar Srl przeciwko Presidenza del Consiglio dei Ministri
      (Sprawa C-102/09) (1)

      (Umowy międzynarodowe - Konwencja z Yaoundé - Czwarta konwencja AKP-EWG z Lomé - Klauzula „standstill” - Opodatkowanie wewnętrzne - Banany)
      (2010/C 161/16)
      Język postępowania: włoski

         Sąd krajowy

      Tribunale di Firenze

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Camar Srl

         Strona pozwana: Presidenza del Consiglio dei Ministri

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Firenze — Wspólna organizacja rynków — Banany — Zgodność ustawy krajowej nakładającej podatek od konsumpcji bananów z Somalii z art. 14 pierwszej konwencji z Yaoundé i z systemem przywozowym określonym w konwencji AKP-EWG z Lomé

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 14 konwencji w sprawie stowarzyszenia pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a państwami Afryki i Madagaskarem stowarzyszonymi ze Wspólnotą, podpisanej w Yaoundé w dniu 20 lipca 1963 r., nie stał na przeszkodzie opodatkowaniu bananów pochodzących z Somalii, takiemu jak wprowadzone przez ustawę nr 986/1964 z dnia 9 października 1964 r.

                  2)

                  Sąd krajowy nie jest zobowiązany do badania konkretnych skutków podwyżek podatku od przywozu bananów pochodzących z Somalii, takiego jak wprowadzony przez przepisy analizowane w sprawie przed sądem krajowym, w porównaniu do sytuacji sprzed dnia 1 kwietnia 1976 r., aby ocenić zgodność tych podwyżek z klauzulą „standstill” zawartą w art. 1 protokołu nr 5 dotyczącego bananów, załączonego do czwartej konwencji AKP-EWG podpisanej w Lomé w dniu 15 grudnia 1989 r. Jednakże podwyżki takiego podatku, które ograniczają się do dostosowania go do inflacji, nie są sprzeczne z tą klauzulą.

         (1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2009.


title: Sprawa C-105/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 29 lutego 2012 r. — Królestwo Niderlandów przeciwko Essent NV i Essent Nederland BV

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 29 lutego 2012 r. — Królestwo Niderlandów przeciwko Essent NV i Essent Nederland BV
   (Sprawa C-105/12)
   2012/C 151/26
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów.
   Strona pozwana:

               Essent NV

               Essent Nederland BV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 345 TFUE należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „zasady prawa własności w państwach członkowskich” obejmuje swoim zakresem również uregulowanie spornego w niniejszej sprawie absolutnego zakazu prywatyzacji w rozumieniu Besluit aandelen netbeheerders w związku z art. 93 Elektriciteitswet 1998 i art. 85 Gaswet, w myśl którego udziały lub akcje w operatorach sieci mogą być przenoszone (bezpośrednio lub pośrednio) wyłączenie w kręgu podmiotów sprawujących władzę publiczną [w rozumieniu art. 1 Besluit aandelen netbeheerders]?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy skutkiem tego jest, iż postanowienia dotyczące swobodnego przepływu kapitału nie znajdują zastosowania do zakazu łączenia przedsiębiorstw i zakazu działalności ubocznej, a przynajmniej, że zakazu łączenia przedsiębiorstw i zakazu działalności ubocznej nie należy badać w świetle postanowień dotyczących swobody przepływu kapitału?

               3)

               Czy cele leżące również u podstawy Won [Wet onafhankelijk netbeheer], polegające na zapewnieniu przejrzystości na rynku energetycznym i zapobieganiu zakłóceniom konkurencji poprzez przeciwdziałanie subsydiowaniu krzyżowemu sensu largo (m.in. wymianę strategicznych informacji) stanowią interes o charakterze czysto ekonomicznym, czy też mogą zostać uznane również za interesy niemające charakteru ekonomicznego w tym sensie, że w zależności od okoliczności mogą one, jako nadrzędne względy interesu ogólnego, stanowić uzasadnienie ograniczenia swobodnego przepływu kapitału?


title: Sprawa C-495/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) w dniu 2 grudnia 2009 r. — Nokia Corporation przeciwko Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) w dniu 2 grudnia 2009 r. — Nokia Corporation przeciwko Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs
   (Sprawa C-495/09)
   2010/C 37/26
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nokia Corporation

      Strona pozwana: Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs

      Pytanie prejudycjalne

   Czy towary niewspólnotowe oznaczone wspólnotowym znakiem towarowym, które podlegają dozorowi celnemu w państwie członkowskim i są przewożone tranzytem z państwa trzeciego do innego państwa trzeciego, mogą stanowić „towary podrobione” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1383/2003/WE (1), jeśli brakuje dowodu na to, że towary te zostaną wprowadzone do obrotu na terenie Wspólnoty Europejskiej zgodnie z procedurą celną albo w drodze nielegalnego przekierowania?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. dotyczące działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa (Dz.U. L 196, s. 7).


title: Sprawa T-241/03 REV: Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2012 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Postępowanie — Skarga o wznowienie postępowania — Skutki późniejszego wyroku Sądu — Nowa okoliczność faktyczna — Brak — Niedopuszczalność)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/23

      Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2012 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
      (Sprawa T-241/03 REV) (1)

      (Postępowanie - Skarga o wznowienie postępowania - Skutki późniejszego wyroku Sądu - Nowa okoliczność faktyczna - Brak - Niedopuszczalność)
      (2012/C 331/43)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

         Przedmiot

      Wniosek o wznowienie postępowania w odniesieniu do postanowienia Sądu z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie T-241/03 Marcuccio przeciwko Komisji, Zb.Orz. SP s. I-A-2-111 i II-A-2-517

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o wznowienie postępowania zostaje odrzucony jako niedopuszczalny.

                  2)

                  L. Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 200 z 23.8.2003.


title: Sprawa C-149/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Cour d'appel de Paris, wydanym w dniu 23 marca 2005 r., w sprawie Harold Price przeciwko Conseil des ventes volontaires de meubles aux enchères publiques

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Cour d'appel de Paris, wydanym w dniu 23 marca 2005 r., w sprawie Harold Price przeciwko Conseil des ventes volontaires de meubles aux enchères publiques
   (Sprawa C-149/05)
   (2005/C 132/32)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 4 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Cour d'appel de Paris, wydanym w dniu 23 marca 2005 r., w sprawie Harold Price przeciwko Conseil des ventes volontaires de meubles aux enchères publiques.
   Cour d'appel de Paris zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               czy dyrektywa Rady 92/51/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniająca dyrektywę 89/48/EWG (1) znajduje zastosowanie do działalności kierującego publiczną sprzedażą ruchomości w drodze licytacji uregulowaną art. L. 321-1 do L.321-3, L.321-8 oraz L. 321-9 code de commerce (francuskiego kodeksu handlowego)?

               2.

               w przypadku udzielenia odpowiedzi pozytywnej czy przyjmujące Państwo Członkowskie może podjąć kroki zmierzające do uchylenia art. 4 ust. 1, lit. b) drugi akapit do 4 ust. 1 lit. b) szósty akapit?

      (1)  Dz.U. L 209 z 24.07.1992, str. 25


title: Sprawa C-476/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 3 czerwca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin — Niemcy) — M.C.O. Kongres przeciwko Suxess

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/11

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 3 czerwca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin — Niemcy) — M.C.O. Kongres przeciwko Suxess
   (Sprawa C-476/07) (1)

   (2008/C 247/21)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008.


title: Sprawa C-286/07: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/17

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-286/07)
   (2007/C 211/32)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: B. Stromsky, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że wymagając przedstawienia wyciągu z rejestru handlowego dotyczącego sprzedawcy w celu dokonania rejestracji pojazdu uprzednio zarejestrowanego w innym państwie członkowskim, w sytuacji gdy przedstawienie takiego wyciągu nie jest wymagane dla pojazdów uprzednio zarejestrowanych w Luksemburgu, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską,

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W swej skardze Komisja kwestionuje warunki, jakim strona pozwana poddała rejestrację używanych pojazdów uprzednio zarejestrowanych w innym państwie członkowskim.
   Ustanawiając w przypadku rejestracji tego rodzaju pojazdów w Luksemburgu wymóg sprawdzenia dodatkowych dokumentów i w szczególności wymóg przedstawienia oficjalnego wyciągu z rejestru handlowego dotyczącego sprzedawcy pojazdu, strona pozwana czyni przywóz pojazdów uprzednio zarejestrowanych w innych państwach członkowskich mniej atrakcyjnym, co stanowi przeszkodę dla swobodnego przepływu towarów.
   Tego rodzaju przeszkoda, zabroniona na podstawie art. 28 WE, ma tym większe znaczenie, że dotyczy przede wszystkim pojazdów przywożonych, bowiem używane pojazdy uprzednio zarejestrowane w Luksemburgu zdają się nie podlegać tym samym wymogom w zakresie weryfikacji dokumentów.
   Ponadto uzasadnienie wskazanej przeszkody przedstawione przez stronę pozwaną nie jest wiarygodne zwłaszcza z tego względu, że strona pozwana dysponuje obszernymi środkami kontroli umożliwiającymi sprawdzenie, że dane pojazdy nie stanowią przedmiotu przemytu, a w każdym razie w braku przedstawienia wymaganego obecnie wyciągu z rejestru handlowego możliwe jest ustanowienie mniej uciążliwych środków od odmowy rejestracji, takich jak np. zawieszenie postępowania w sprawie rejestracji na czas konieczny do przeprowadzenia weryfikacji przez organy administracji.


title: Sprawa T-99/10: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2010 r. — Meica przeciwko OHIM — Tofutown.com (TOFUKING)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/66

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2010 r. — Meica przeciwko OHIM — Tofutown.com (TOFUKING)
   (Sprawa T-99/10)
   2010/C 113/99
   Język skargi: niemiecki

      Strony eingetragen für Waren

      Strona skarżąca: Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG (Edewecht, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Russlies)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Tofutown.com GmbH (Wiesbaum/Vulkaneifel, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 7 stycznia 2010 r. (sprawa R 63/2009-4);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Tofutown.com GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „TOFUKING” dla towarów z klasy 29, 30 i 32 (zgłoszenie nr 5 027 016)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy „King” (znak towarowy nr 30 404 434), wspólnotowy znak towarowy „Curry King” (znak towarowy nr 2 885 077) i zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy „Curry King” (znak towarowy nr 39 902 969), wszystkie trzy znaki towarowe zarejestrowane dla towarów z klas 29 i 30

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa C-81/06: Skarga wniesiona w dniu  8 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/17

         Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-81/06)
   (2006/C 86/31)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 8 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji, reprezentowanej przez F. Simonettiego i D. Recchię, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Włoskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/42/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko, a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 13 ust. 1 tej dyrektywy;

               2.

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 21 lipca 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 197, z 21.07.2001, str. 9


title: Sprawa T-138/07: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2007 r. Schindler Holding i in. przeciwko Komisji

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/27

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2007 r. Schindler Holding i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-138/07)
   (2007/C 155/52)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Schindler Holding Ltd (Hergiswil, Szwajcaria), Schindler Management AG (Ebikon, Szwajcaria), S.A. Schindler N.V. (Bruksela, Belgia), Schindler Sàrl (Luksemburg, Luksemburg), Schindler Liften B.V. (Haga, Niderlandy) i Schindler Deutschland Holding GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Bechtold, W. Bosch, U. Soltész i S. Hirsbrunner)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 lutego 2007 r. w sprawie COMP/E-1/38.823 — PO/Windy i schody ruchome, na podstawie art. 231 ust. 1 WE;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, obniżenie grzywien nałożonych w tej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący kwestionują decyzję Komisji C(2007) 512 wersja ostateczna z dnia 21 lutego 2007 r. w sprawie COMP/E-1/38.823 — PO/Windy i schody ruchome. W zaskarżonej decyzji na skarżące spółki i inne przedsiębiorstwa zostały nałożone grzywny z powodu ich uczestnictwa w kartelach dotyczących instalacji i obsługi wind i schodów ruchomych w Belgii, Niemczech, Luksemburgu i Niderlandach. Zdaniem Komisji, zainteresowane przedsiębiorstwa naruszyły art. 81 WE.
   Na poparcie swojej skargi, skarżące spółki przedstawiają następujące zarzuty:

               —

               naruszenie zasady pewności prawa poprzez zastosowanie art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1) w zakresie, w jakim przepis ten przyznaje Komisji nieograniczony zakres uznania co do ustalania grzywien;

               —

               naruszenie zakazu działania wstecz grzywny nałożonej przez Komisję;

               —

               nieskuteczność wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien („wytyczne z 1998 r.”) (2) w zakresie, w jakim nie uwzględniają one odpowiednio okoliczności właściwych danej sprawie poprzez łączenie kwot podstawowych grzywien z odpowiednimi naruszeniami i przyznają zbyt duży zakres uznania Komisji co do ustalania grzywien;

               —

               niezgodność z prawem dowodu, na który powołały się przedsiębiorstwa spółdzielcze na podstawie komunikatu dotyczącego nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach kartelowych (3) poprzez naruszenie zasady nemo tenetur, prawa do nieświadczenia przeciwko sobie, zasady in dubio pro reo i zasady proporcjonalności a także poprzez sposób, w jaki Komisja przekroczyła przysługujące jej uprawnienia do przyjęcia tej zasady;

               —

               naruszenie zasady podziału władzy i wymogów rzetelnego procesu;

               —

               niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem międzynarodowym z racji konfiskacyjnego charakteru nałożonych grzywien;

               —

               naruszenie wytycznych z 1998 r. poprzez obliczenie grzywien opierając się na zbyt wysokich kwotach podstawowych w porównaniu do poszczególnych wykroczeń;

               —

               naruszenie wytycznych z 1998 r. poprzez niewystarczające uwzględnienie/nieuwzględnienie okoliczności łagodzących;

               —

               naruszenie zasad z 2002 r. dotyczących przedsiębiorstw spółdzielczych poprzez niesłusznie niskie obniżenie grzywny z tytułu współpracy lub nieuzasadnionej odmowy takiego obniżenia;

               —

               nieproporcjonalny poziom grzywny;

               —

               niezgodność z prawem zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim została ona skierowana do Schindler Holding Ltd i Schindler Management AG ponieważ z powodu braku porozumienia międzynarodowego ze Szwajcarią zainteresowane spółki nie zostały skutecznie powiadomione o zaskarżonej decyzji;

               —

               brak przesłanek solidarnej odpowiedzialności spółki Schindler Holding Ltd;

               —

               naruszenie art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 w zakresie, w jakim został przekroczony maksymalny pułap grzywien.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz. U. 2003 L 1, str. 1).

      (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy artykułu 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz artykułu 65 ust. 5 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (Dz.U. 1998 C 9, str. 3).

      (3)  Komunikat Komisji dotyczący nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach kartelowych (Dz. U. 2002 C 45, str. 3).


title: Sprawa C-188/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 3 kwietnia 2007 r. — Commune de Mesquer przeciwko Total France SA, Total International Ltd

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 3 kwietnia 2007 r. — Commune de Mesquer przeciwko Total France SA, Total International Ltd
   (Sprawa C-188/07)
   (2007/C 129/16)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour de cassation
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Commune de Mesquer

      Strona pozwana: Total France SA, poprzednio Total raffinage distribution oraz Total International Ltd
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy można zakwalifikować ciężki olej — będący wynikiem procesu rafinacji, odpowiadający specyfikacji użytkownika i przeznaczony przez producenta do sprzedaży jako paliwo oraz o którym mowa jest w dyrektywie 68/414/EWG z dnia 20 grudnia 1968 r. (1) zmienionej dyrektywą 98/93/WE z dnia 14 grudnia 1998 r. (2) dotyczącą strategicznych surowców, w odniesieniu do których istnieje obowiązek utrzymywania minimalnych zapasów — jako odpad w rozumieniu art. 1 dyrektywy 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. (3) zmienionej dyrektywą 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. (4) i ujednoliconej dyrektywą 2006/12/WE (5)?

               2)

               Czy ładunek ciężkiego oleju, transportowany przez statek i przypadkowo rozlany do morza, stanowi sam w sobie lub ze względu na jego połączenie z wodą i osadami, odpad w rozumieniu rubryki Q 4 załącznika I do dyrektywy 2006/12/WE?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze i odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy producent ciężkiego oleju (Total raffinage) lub sprzedawca i czarterujący (Total International Ltd) mogą być uznani w rozumieniu art. 1 lit. b) i c) dyrektywy 2006/12/WE i dla celów stosowania art. 15 tejże dyrektywy za producenta lub posiadacza odpadu, mimo że w momencie wypadku, który przekształcił ten produkt w odpad, był on transportowany przez podmiot trzeci?

      (1)  Dyrektywa Rady 68/414/EWG z dnia 20 grudnia 1968 r. nakładająca na Państwa Członkowskie Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej obowiązek utrzymywania minimalnych zapasów surowej ropy naftowej i/lub produktów ropopochodnych (Dz.U. L 308, str. 14).

      (2)  Dyrektywa Rady 98/93/WE z dnia 14 grudnia 1998 r. zmieniająca dyrektywę 68/414/EWG nakładającą na Państwa Członkowskie EWG obowiązek utrzymywania minimalnych zapasów surowej ropy naftowej i/lub produktów ropopochodnych (Dz.U. L 358, str. 100).

      (3)  Dyrektywa Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (Dz. U. L 194, str. 39).

      (4)  Dyrektywa Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. zmieniająca dyrektywą 75/442/EWG w sprawie odpadów (Dz.U. L 78, str. 32).

      (5)  Dyrektywa 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 114, str. 9).


title: Sprawa C-589/14: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/15

      Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii
      (Sprawa C-589/14)
      (2015/C 073/21)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland i W. Roels, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Belgii

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że utrzymując w mocy przepisy, zgodnie z którymi:

                              —

                              w zakresie odsetek od wierzytelności niereprezentowanych przez papiery wartościowe, w odniesieniu do spółki inwestycyjnej z siedzibą w innym państwie członkowskim Unii lub państwie należącym do EOG pobierana jest zaliczka na poczet podatku od dochodów kapitałowych z tytułu tych odsetek, podczas gdy spółka inwestycyjna z siedzibą w Belgii jest zwolniona z pobrania takiej zaliczki, oraz

                              —

                              w zakresie odsetek od wierzytelności reprezentowanych przez belgijskie papiery wartościowe, względem tych odsetek pobierana jest zaliczka na poczet podatku od dochodów kapitałowych, w sytuacji gdy papiery wartościowe są zdeponowane lub zarejestrowane w formie zapisu księgowego w instytucji finansowej z siedzibą w innym państwie członkowskim Unii lub państwie należącym do EOG, podczas gdy odsetki te są zwolnione z pobrania zaliczki na poczet podatku od dochodów kapitałowych, jeżeli papiery wartościowe są zdeponowane lub zarejestrowane w formie zapisu księgowego w instytucji finansowej z siedzibą w Belgii,
                              Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 56 i 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz na mocy art. 36 i 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

                  —

                  obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Komisja uważa, że niektóre przepisy królewskiego dekretu wykonawczego do belgijskiego kodeksu podatków dochodowych z 1992 r. uzależniają ewentualne zwolnienia z zaliczki na poczet podatku od dochodów kapitałowych, stosowane do odsetek od warunków, które nie są zgodne ze swobodami gwarantowanymi w traktatach, to znaczy w art. 56 i 63 TFUE.
      Po pierwsze, co się tyczy odsetek od wierzytelności niereprezentowanych przez papiery wartościowe, w odniesieniu do spółki inwestycyjnej z siedzibą w innym państwie członkowskim Unii lub państwie należącym do EOG pobierana jest zaliczka na poczet podatku od dochodów kapitałowych z tytułu tych odsetek, podczas gdy spółka inwestycyjna z siedzibą w Belgii zwolniona jest z pobrania takiej zaliczki.
      Po drugie, co się tyczy odsetek od wierzytelności reprezentowanych przez belgijskie papiery wartościowe, względem tych odsetek pobierana jest zaliczka na poczet podatku od dochodów kapitałowych, w sytuacji gdy papiery wartościowe są zdeponowane lub zarejestrowane w formie zapisu księgowego w instytucji finansowej z siedzibą w innym państwie członkowskim Unii lub państwie należącym do EOG, podczas gdy odsetki te są zwolnione z pobrania zaliczki na poczet podatku od dochodów kapitałowych, jeżeli papiery wartościowe są zdeponowane lub zarejestrowane w formie zapisu księgowego w instytucji finansowej z siedzibą w Belgii.


title: Sprawa C-424/07: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/19

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-424/07)
   (2007/C 283/35)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Braun i A. Nijenhuis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że dodając ustawą zmieniającą przepisy w sprawie telekomunikacji (Gesetz zur Änderung telekommunikationsrechtlicher Vorschriften) z dnia 18 lutego 2007 r. art. 3 pkt 12b i art. 9a do ustawy o telekomunikacji (Telekommunikationsgesetz), Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 6, 7, 15 ust. 3, art. 16 i 8 ust. 1 i 2 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (1), art. 8 ust. 4 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (2) i art. 17 ust. 2 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (3)

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wspólnotowe ramy prawne dotyczące łączności elektronicznej, ustanowione w 2002 r., wyznaczyły krajowym organom regulacyjnym cele i określiły środki, które organy te powinny podjąć w celu ich osiągnięcia. Te ramy prawne umożliwiały krajowym organom regulacyjnym, po szczegółowej analizie rynku, korzystanie ze swobody decyzji w zakresie zastosowania podejścia dostosowanego do poszczególnych przypadków, z uwzględnieniem ich cech szczególnych. Zgodnie z przepisami wspólnotowymi krajowe organy regulacyjne powinny zdefiniować odnośne rynki stosownie do okoliczności występujących w danym państwie, zgodnie z przepisami prawa konkurencji, mając przede wszystkim na uwadze treść wytycznych oraz zalecenia Komisji. A więc to do krajowych organów regulacyjnych, nie zaś do ustawodawcy krajowego lub innej krajowej instytucji należało zadanie określenia definicji odnośnych rynków. W świetle niezależności krajowych organów regulacyjnych, zobowiązanych do sprawowania swych funkcji w sposób bezstronny i przejrzysty, chodziło tu o centralny strukturalny element w zakresie procedury definiowania rynku, co do którego ustawodawcy nie przysługiwała swoboda decyzji. Krajowe organy regulacyjne powinny przeprowadzać ponadto w razie potrzeby analizy rynku i decydować, czy konieczne jest zastosowanie środków zaradczych, a jeśli tak, to jakich. Definiowaniu i analizie rynku powinien towarzyszyć mechanizm konsultacji.
   Wbrew prawnie ustanowionym wspólnotowym procedurom definiowania i analizy rynku niemiecki ustawodawca wprowadził definicję „nowych rynków” i z góry określił warunki, w jakich organ regulacyjny może w wyjątkowych przypadkach wprowadzać regulacje dotyczące nowych rynków, zamiast pozostawić tę kwestię do oceny organu regulacyjnego. Ponadto wyznaczył on organowi regulacyjnemu cel, który powinien on mieć szczególnie na uwadze. Te przepisy niemieckiej ustawy o telekomunikacji są niezgodne z przepisami dyrektyw 2002/19/WE, 2002/21/WE i 2002/22/WE w zakresie, w jakim stanowią one obejście znajdujących się w nich przepisów dotyczących regulowania rynku i w niewłaściwy sposób ograniczają swobodę decyzji organu regulacyjnego.
   Sporne przepisy niemieckie uniemożliwiają bowiem krajowemu organowi regulacyjnemu zdefiniowanie wszystkich rynków zgodnie z zasadami prawa konkurencji, a ze względu na ogólne wyłączenie ustawowe dotyczące regulowania niektórych rynków, podejmowanie decyzji dostosowanych do danych przypadków. Organ regulacyjny ma uciekać się do mechanizmów konsultacji i współpracy określonych we wspólnotowych ramach prawnych i informować uczestników rynku, europejskie organy regulacyjne i Komisję o wynikach swojej analizy danego „nowego rynku” jedynie, gdyby doszedł do wniosku, że zostały spełnione pozostałe warunki i w związku z tym uznał, że konieczna jest regulacja. Sporne przepisy niemieckiej ustawy o telekomunikacji mogłyby zatem doprowadzić do tego, że dany rynek zostanie zdefiniowany i poddany analizie, a niemiecki organ regulacyjny nie zdecyduje się go uregulować, nie stosując określonych w tym celu mechanizmów konsultacji i współpracy.
   Zdaniem Komisji przepisy te mogą mieć poważny wpływ na liberalizację rynków łączności elektronicznej, którą umożliwiły wspólnotowe ramy prawne, a także na otwarcie tych rynków na konkurencję. Niektórym rynkom, jak np. rynkom usług szerokopasmowych, korzystającym ze stacjonarnej sieci dawnego monopolu, szczególnie istotnym dla rozwoju technologicznego, mogłaby na przykład grozić ponowna monopolizacja, co zniweczyłoby to, co zostało dotychczas osiągnięte dzięki wspólnotowym ramom prawnym.

      (1)  Dz.U. L 108, str. 33.

      (2)  Dz.U. L 108, str. 7.

      (3)  Dz.U. L 108, str. 51.


title: Sprawa T-379/12: Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2012 r. — Electric Bike World przeciwko OHIM — Brunswick (LIFECYCLE)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/28

         Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2012 r. — Electric Bike World przeciwko OHIM — Brunswick (LIFECYCLE)
   (Sprawa T-379/12)
   2012/C 355/61
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Electric Bike World Ltd (Southampton, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Brunswick Corp. (Lake Forest, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 maja 2012 r. w sprawie R 2308/2011-1; oraz

               —

               obciążenie OHIM i Brunswick Corp. własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „LIFECYCLE” dla towarów należących do klas 12, 18 i 15 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8546401

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Brunswick Corp.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „LIFECYCLE” zarejestrowany w Hiszpanii pod nr. 1271758 dla towarów należących do klasy 28

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej sprzeciw w odniesieniu do towarów należących do klasy 12, odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego dla tych towarów i oddalenie odwołania w odniesieniu do pozostałych towarów należących do klasy 12

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 75 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009.


title: Sprawa C-57/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana (Hiszpania) w dniu 3 lutego 2017 r. – Eva Soraya Checa Honrado/Fondo de Garantía Salarial

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana (Hiszpania) w dniu 3 lutego 2017 r. – Eva Soraya Checa Honrado/Fondo de Garantía Salarial
   (Sprawa C-57/17)
   (2017/C 121/22)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Eva Soraya Checa Honrado

      Strona pozwana: Fondo de Garantía Salarial

      Pytania prejudycjalne

   Czy można przyjąć, że odprawa należna na mocy ustawy od przedsiębiorstwa na rzecz pracownika z tytułu rozwiązania przez niego stosunku pracy w następstwie zmiany istotnego warunku umowy o pracę, jakim jest mobilność geograficzna, która wymaga od pracownika zmiany miejsca zamieszkania, stanowi „odprawę w związku z ustaniem stosunku pracy”, do której odnosi się art. 3 akapit pierwszy [dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy] (1)?

      (1)  Dz.U. 2008, L 283, s. 36.


title: Sprawa T-65/08: Postanowienie Sądu z dnia 1 czerwca 2010 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/51

         Postanowienie Sądu z dnia 1 czerwca 2010 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-65/08) (1)

   ()
   2010/C 209/78
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa C-411/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 18 sierpnia 2010 r. — NS przeciwko Secretary of State for the Home Department

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 18 sierpnia 2010 r. — NS przeciwko Secretary of State for the Home Department
   (Sprawa C-411/10)
   ()
   2010/C 274/34
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: NS

      Strona pozwana: Secretary of State for the Home Department

      Interwenienci: 1) Amnesty International Limited oraz Advice on Individual Rights in Europe Centre; 2) Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców; 3) Equality and Human Rights Commission

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy decyzja podjęta przez państwo członkowskie na mocy art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 343/2003 (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem”) w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udzielenie azylu, który to wniosek nie należy do zakresu odpowiedzialności tego państwa zgodnie z kryteriami określonymi w rozdziale III rozporządzenia podlega prawu UE dla potrzeb art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej lub art. 51 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”)?

         W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1:

               2)

               Czy państwo członkowskie spełnia swój obowiązek przestrzegania praw podstawowych (włączając w to prawa określone w art. 1, art. 4, art. 18, art. 19 ust. 2 i art. 47 karty) w sytuacji, gdy państwo to odsyła ubiegającego się o udzielenie azylu do państwa członkowskiego, które zgodnie z art. 3 ust. 1 jest państwem odpowiedzialnym w świetle kryteriów określonych w rozdziale III rozporządzenia (zwanego dalej „państwem odpowiedzialnym”) niezależnie od sytuacji panującej w państwie odpowiedzialnym?

               3)

               W szczególności, czy obowiązek przestrzegania praw podstawowych UE wyklucza posłużenie się niewzruszalnym domniemaniem, że państwo odpowiedzialne będzie przestrzegać: a) praw podstawowych przysługujących ubiegającemu się o udzielenie azylu na mocy prawa UE; lub b) minimalnych standardów określonych w dyrektywie 2003/9/WE (2), 2004/83/WE (3) lub 2005/85/WE (4) (zwanych łącznie „dyrektywami”).

               4)

               Tytułem pomocniczym, czy państwo członkowskie jest zobowiązane na mocy prawa UE, a jeśli tak, to w jakich okolicznościach, do wykonywania przysługującego mu na mocy art. 3 ust. 2 rozporządzenia uprawnienia do rozpoznania i przyjęcia odpowiedzialności za wniosek o udzielenie azylu, w sytuacji gdy wydalenie do państwa odpowiedzialnego wystawiłoby ubiegającego się o udzielenie azylu na niebezpieczeństwo naruszenia przysługujących mu praw podstawowych, w szczególności praw, o których mowa w art. 1, art. 4, art. 18, art. 19 ust. 2 lub art. 47 karty lub też na niebezpieczeństwo, że minimalne standardy określone w dyrektywach nie będą względem niego stosowane?

               5)

               Czy zakres ochrony przysługującej osobie, wobec której ma zastosowanie rozporządzenie, wynikający z ogólnych zasad prawa UE, a w szczególności oparty na prawach określonych w art. 1, 18 i 47 karty jest szerszy, niż zakres ochrony przysługującej na mocy art. 3 europejskiej Konwencji praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „europejską konwencją”)?

               6)

               Czy jest zgodne z prawami określonymi w art. 47 karty, by przepis prawa krajowego wymagał, ażeby sąd — w celu ustalenia, czy dana osoba może zostać zgodnie z prawem wydalona do innego państwa członkowskiego na mocy rozporządzenia — traktował to państwo członkowskie jako państwo, z którego ta osoba nie zostanie odesłana do innego państwa z naruszeniem praw przysługujących jej na mocy europejskiej konwencji lub na mocy konwencji z 1951 r. oraz protokołu z 1967 r. dotyczących statusu uchodźców?

               7)

               W zakresie, w jakim pytania poprzedzające dotyczą obowiązków ciążących na Zjednoczonym Królestwie, czy odpowiedzi na pytania 2 6 podlegają określonej kwalifikacji w celu uwzględnienia Protokołu (nr 30) w sprawie stosowania Karty praw podstawowych Unii Europejskiej do Polski i Zjednoczonego Królestwa?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiające kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o udzielenie azylu, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. L 50, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiająca minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o udzielenie azylu (Dz.U. L 31, s. 18).

      (3)  Dyrektywa Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz.U. L 304, s. 2).

      (4)  Dyrektywa Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (Dz.U. L 326, s. 132).


title: Sprawa T-194/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  11 maja 2006 r.  — Teletech Holdings przeciwko OHIM — Teletech International (TELETECH INTERNATIONAL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zakres obowiązku badania sprawy — Konwersja zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego na zgłoszenie krajowego znaku towarowego — Artykuł 58 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/32

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 maja 2006 r. — Teletech Holdings przeciwko OHIM — Teletech International (TELETECH INTERNATIONAL)
   (Sprawa T-194/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zakres obowiązku badania sprawy - Konwersja zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego na zgłoszenie krajowego znaku towarowego - Artykuł 58 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 178/60)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: TeleTech Holdings, Inc. (Denver, Kolorado, Stany Zjednoczone) (Przedstawiciele: A. Goud i M. Blair, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występująca przed Sądem w charakterze interwenienta: Teletech International SA (Paryż, Francja) (Przedstawiciele: adwokaci J.F. Adelle i F. Zimeray)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 marca 2005 r. (R 497/2004-1), wydaną w związku z postępowaniem w sprawie sprzeciwu między TeleTech Holdings, Inc. a Teletech International SA
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania, z wyłączeniem kosztów poniesionych przez interwenienta.

               3)

               Interwenient pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 171 z 9.7.2005


title: Sprawa T-691/16: Postanowienie Sądu z dnia 8 czerwca 2017 r. – Elevolution – Engenharia/Komisja (EFR — Program wsparcia na rzecz rozwoju w Mauretanii — Umowa o dzieło zawarta z Mauretanią w ramach realizacji tego programu — Cofnięcie zaskarżonych not obciążeniowych — Umorzenie postępowania)

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/28

         Postanowienie Sądu z dnia 8 czerwca 2017 r. – Elevolution – Engenharia/Komisja
   (Sprawa T-691/16) (1)

   ((EFR - Program wsparcia na rzecz rozwoju w Mauretanii - Umowa o dzieło zawarta z Mauretanią w ramach realizacji tego programu - Cofnięcie zaskarżonych not obciążeniowych - Umorzenie postępowania))
   (2017/C 256/34)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Elevolution – Engenharia SA (Amadora, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci A. Pinto Cardoso i L. Fuzeta da Ponte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Aresu i M. França, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE, zmierzające do stwierdzenia nieważności „decyzji” obejmujących pismo Komisji i trzy noty obciążeniowe z dnia 26 lipca 2016 r. dotyczące zwrotu szeregu kwot w ramach umowy o dzieło między skarżącą a Islamską Republiką Mauretańską.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Elevolution – Engenharia, SA.

      (1)  Dz.U. C 441 z 28.11.2016.


title: Sprawa C-210/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Nantes (Francja) w dniu 10 czerwca 2009 r. — Scott SA, Kimberly Clark SNC, obecnie Kimberly Clark SAS przeciwko Miastu Orlean

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Nantes (Francja) w dniu 10 czerwca 2009 r. — Scott SA, Kimberly Clark SNC, obecnie Kimberly Clark SAS przeciwko Miastu Orlean
   (Sprawa C-210/09)
   2009/C 205/36
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour administrative d'appel de Nantes

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Scott SA, Kimberly Clark SNC, obecnie Kimberly Clark SAS

      Strona pozwana: Miasto Orlean

      Pytanie prejudycjalne

   Czy ewentualne uchylenie przez francuski sąd administracyjny decyzji w sprawie ściągnięcia należności — wydanych w celu odzyskania pomocy uznanej w dniu 12 lipca 2000 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich za niezgodą ze wspólnym rynkiem (1) — z powodu naruszenia przepisów ustawowych dotyczących wymogów formalnych, może stanowić przeszkodę dla bezzwłocznego i skutecznego wykonania decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 12 lipca 2000 r., z naruszeniem art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 [88] traktatu WE (2), z uwagi na możliwość usunięcia wady tych decyzji przez właściwy organ administracji?

      (1)  Decyzja Komisji nr 2002/14/WE z dnia 12 lipca 2000 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Francję na rzecz Scott Paper SA/Kimberly-Clark (Dz.U. 2002, L 12, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa T-267/16: Postanowienie Sądu z dnia 10 lutego 2017 r. – Tarmac Trading/Komisja

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/50

         Postanowienie Sądu z dnia 10 lutego 2017 r. – Tarmac Trading/Komisja
   (Sprawa T-267/16) (1)

   (2017/C 112/68)
   Język postępowania: angielski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 287 z 8.8.2016.


title: Sprawa T-588/08: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2008 r. — Dole Food i Dole Germany przeciwko Komisji

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/67

         Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2008 r. — Dole Food i Dole Germany przeciwko Komisji
   (Sprawa T-588/08)
   (2009/C 44/114)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Dole Food Company, Inc. (Wilmington, Stany Zjednoczone) i Dole Germany OHG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: J.-F. Bellis, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               uchylenie lub obniżenie kwoty nałożonej grzywny;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W ramach niniejszej skargi skarżące wnoszą o stwierdzenie — na podstawie art. 230 WE — nieważności decyzji Komisji C(2008) 5955 wersja ostateczna z dnia 15 października 2008 r. (sprawa COMP/39.188 — Banany) dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 ust. 1 WE, w której Komisja uznała, że są one odpowiedzialne za udział w uzgodnionej praktyce polegającej na koordynowaniu cen referencyjnych bananów przywożonych do ośmiu krajów członkowskich Wspólnoty położonych w Europie Północnej. Skarżące wnoszą też o uchylenie lub obniżenie nałożonej na nie grzywny.
   Na poparcie żądań skarżące podnoszą dwa zarzuty.
   Po pierwsze, skarżące podnoszą, że Komisja popełniła błąd, uznając, iż omawiane zachowanie stanowiło w świetle art. 81 WE ograniczenie konkurencji ze względu na cel. Skarżące twierdzą, że w rzeczywistości omawiane zachowanie polegało wyłącznie na sporadycznych bilateralnych kontaktach między importerami bananów skutkujących plotkami na rynku ogólnym i nie było częścią szerszego kartelu dotyczącego ustalania cen lub podziału rynku, a w konsekwencji nie stanowiło ograniczenia konkurencji ze względu na cel. Wspomniane kontakty miały miejsce przed ustalaniem cen referencyjnych, a zatem na etapie bardzo dalekim od etapu negocjacji rzeczywistych cen z klientami. Ponadto skarżące twierdzą, że omawiane kontakty nie miały i nie mogły mieć na celu ograniczenia konkurencji na rynku bananów, jako że ceny referencyjne nie są rzeczywistymi cenami i nie stanowią podstawy negocjacji rzeczywistych cen zielonych bananów.
   Po drugie, skarżące twierdzą, że nałożona na nie grzywna jest bezzasadna, ponieważ podstawowa kwota grzywny opiera się na wartości sprzedaży dóbr, których nie dotyczy zarzucane naruszenie. Ponadto skarżące podnoszą, że grzywna jest też nieproporcjonalna z tego względu, iż podstawowa kwota grzywny została błędnie ustalona w oparciu o założenie, że omawiane zachowanie dotyczyło ustalania cen.


title: Sprawa F-124/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 23 października 2013 r. — Solberg przeciwko EMCDDA (Służba publiczna — Były członek personelu tymczasowego — Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony — Obowiązek uzasadnienia — Zakres uznania)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/25

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 23 października 2013 r. — Solberg przeciwko EMCDDA
   (Sprawa F-124/12) (1)

   (Służba publiczna - Były członek personelu tymczasowego - Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony - Obowiązek uzasadnienia - Zakres uznania)
   2013/C 352/49
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ulrik Solberg (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, A. Coolen, S. Orlandi, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (EMCDDA) (przedstawiciele: D. Storti, pełnomocnik, wspierany przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nieprzedłużenia ze skarżącym umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga U. Solberga zostaje oddalona.

               2)

               U. Solberg pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013, s. 72.


title: Sprawa T-664/14: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2014 r. –Belgia przeciwko Komisji

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/24

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2014 r. –Belgia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-664/14)
   2014/C 380/31
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Belgii (przedstawiciele: C. Pochet i J.-C. Halleux, pełnomocnicy, wspierani przez J. Meyersa, adwokata)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 ust. 4 decyzji Komisji Europejskiej C(2014) 1021 z dnia 3 lipca 2014 r. w sprawie systemu gwarancji chroniącego udziały indywidualnych członków spółdzielni finansowych w sprawie SA.33927;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia przez Komisję art. 107 i 108 TFUE, a także zasady proporcjonalności w zakresie, w jakim wspomniana decyzja nakłada na Belgię, oprócz obowiązku odzyskania pomocy od spółdzielni będących jej beneficjentami, zakaz dokonywania jakichkolwiek płatności na rzecz osób fizycznych chronionych gwarancją.


title: Sprawa C-194/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n °1 de Benidorm (Hiszpania) w dniu 26 kwietnia 2012 r. — Concepción Maestre García przeciwko Centros Comerciales CARREFOUR S.A.

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 1 de Benidorm (Hiszpania) w dniu 26 kwietnia 2012 r. — Concepción Maestre García przeciwko Centros Comerciales CARREFOUR S.A.
   (Sprawa C-194/12)
   2012/C 227/11
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado de lo Social no 1 de Benidorm.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Concepción Maestre García.

      Strona pozwana: Centros Comerciales CARREFOUR S.A..

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy stoi na przeszkodzie takiej wykładni przepisów prawa krajowego, która nie pozwala na przerwanie urlopu, tak, by można było z niego skorzystać w pełnym jego wymiarze — lub w pozostałej części — jeżeli sytuacja czasowej niezdolności do pracy zaistniała przed okresem korzystania z urlopu i istnieją powody o charakterze produkcyjnym lub organizacyjnym, które uniemożliwiają skorzystanie z niego w późniejszym terminie?

               2)

               Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy stoi na przeszkodzie takiej wykładni przepisów prawa krajowego, która zezwala na jednostronne ustalenie przez pracodawcę okresu korzystania z urlopu zbiegającego się z sytuacją czasowej niezdolności do pracy, jeżeli brak jest wcześniejszego oświadczenia pracownika co do preferencji skorzystania z innego okresu i istnieje porozumienie pomiędzy przedstawicielami pracowników u pracodawcy i pracodawcą, które na to pozwala?

               3)

               Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy stoi na przeszkodzie takiej wykładni przepisów prawa krajowego, która zezwala na pieniężną rekompensatę za urlop, z którego nie skorzystano z powodu czasowej niezdolności do pracy, jeżeli istnieją powody produkcyjne lub organizacyjne, które nie pozwalają na skorzystanie z tego urlopu, pomimo iż nie doszło do rozwiązania umowy o pracę?

      (1)  Dz.U. L 299, s. 9.


title: Sprawa C-572/12: Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/15

         Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-572/12)
   2013/C 38/22
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Hetsch, E. Manhaeve, A. Tokár, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów

      Żądania strony skarżącej

   Komisja wnosi o:

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do transpozycji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/81/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania niektórych zamówień na roboty budowlane, dostawy i usługi przez instytucje lub podmioty zamawiające w dziedzinach obronności i bezpieczeństwa i zmieniającej dyrektywy 2004/17/WE i 2004/18/WE, a w każdym razie nie informując o tych przepisach Komisji, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 72 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               zasądzenie od Królestwa Niderlandów, na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE, dziennej okresowej kary pieniężnej w wysokości 57 324,80 EUR począwszy od dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie;

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy do prawa krajowego upłynął w dniu 21 sierpnia 2011 r.


title: Sprawa C-204/06: Skarga wniesiona w dniu  4 maja 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/28

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-204/06)
   (2006/C 143/53)
   Język postępowania: czeski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: K. Walkerová i H. Støvlbæk, pełnomocnicy]

      Strona pozwana: Republika Czeska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 24 dyrektywy Rady 78//686/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. dotyczącej wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji osób wykonujących zawód lekarza dentysty, łącznie ze środkami mającymi na celu ułatwienie skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług (1) w zakresie w jakim nie przyjęła wszystkich środków prawnych i administracyjnych niezbędnych do transpozycji tej dyrektywy, a w każdym razie nie zawiadamiając o tych środkach Komisji;

               —

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy do wewnętrznego porządku prawnego zakończył się w dniu 30 kwietnia 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 233, str. 1.


title: Sprawa T-125/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 marca 2009 r. — Scientific and Technological Committee of AGH i in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie zaniechania — Technologie składowania dwutlenku węgla do złóż — Brak zajęcia stanowiska przez Komisję — Niedopuszczalność)

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/13

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 marca 2009 r. — Scientific and Technological Committee of AGH i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-125/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie zaniechania - Technologie składowania dwutlenku węgla do złóż - Brak zajęcia stanowiska przez Komisję - Niedopuszczalność)
   2009/C 129/23
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Scientific and Technological Committee of AGH University of Science and Technology (Kraków, Rzeczpospolita Polska); Europejskie Stowarzyszenie Ochrony Środowiska (Kraków); Przedsiębiorstwo Usług Geologiczno — Wiertniczych Chemkop-Geowiert sp. z o.o. (Kraków); Stowarzyszenie Obrony Środowiska (Kraków); Fundacja Partnerstwo dla Środowiska (Kraków); Niezależne Forum Ochrony Biosfery Ziemi (Skawina, Rzeczpospolita Polska); Jan Adamczyk (Kraków); Emanuel Lipartowski (Kraków) (przedstawiciel: adwokaci: początkowo A. Żuraniewski, następnie M. Rogoziński i B. Balcerzak)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich. (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i M. Kaduczak, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie zaniechania działania przez Komisję, która nie zajęła stanowiska w przedmiocie zagrożenia dla ludności Unii Europejskiej i związanej z składowaniem i pochłanianiem dwutlenku węgla do złóż geologicznych na powierzchnie ziemi oraz nie podjęła odpowiednich środków w celu ochrony zdrowia ludzkiego i dla środowiska naturalnego

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Scientific and Technological Committee of AGH University of Science and Technology, Europejskie Stowarzyszenie Ochrony Środowiska, Przedsiębiorstwo Usług Geologiczno — Wiertniczych Chemkop-Geowiert sp. z o.o., Stowarzyszenie Obrony Środowiska, Fundacja Partnerstwo dla Środowiska, Niezależne Forum Ochrony Biosfery Ziemi, Jan Adamczyk oraz Emanuel Lipartowski zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007 r.


title: Sprawa T-341/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  6 lutego 2006 r.  — Datac przeciwko OHIM

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/32

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 lutego 2006 r. — Datac przeciwko OHIM
   (Sprawa T-341/04) (1)

   (2006/C 74/60)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 284 z 20.11.2004


title: Sprawa C-624/10: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/16

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-624/10)
   2011/C 72/28
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: M. Afonso, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy dyrektywy o podatku VAT, a w szczególności na mocy jej art. 168, 171, 193, 194, 204 i 214 w ten sposób, że w tytule IV instrukcji administracyjnej nr 105 z dnia 23 czerwca 2006 r. (sygn. akt 3 A-9-06) wprowadziła udogodnienie administracyjne stanowiące odstępstwo od systemu przerzucania rozliczenia podatku VAT na nabywcę oraz przewidujące, między innymi, obowiązek ustanawiania przedstawiciela podatkowego przez sprzedawcę lub usługodawcę mającego siedzibę poza Francją;

               —

               obciążenie Republice Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swej skardze Komisja twierdzi, że francuskie przepisy, stanowiące odstępstwo od systemu przerzucania rozliczenia podatku VAT na nabywcę, są z kilku powodów niezgodne z prawem Unii Europejskiej.
   Po pierwsze, podatnicy, którzy pragną skorzystać z systemu wprowadzonego na mocy tytułu IV instrukcji administracyjnej o sygn. 3 A-9-06 zobowiąni są ustanowić przedstawiciela podatkowego, co jest niezgodne z art. 204 dyrektywy o podatku VAT. Ten ostatni przepis zezwala państwom członkowskim na nakładanie tego rodzaju obowiązku jedynie w wypadku, gdy w relacjach z państwem siedziby podatnika nie istnieje żaden mechanizm pozwalający na wzajemną pomoc w zakresie podatków pośrednich, podobny do mechanizmu istniejącego wewnątrz Unii.
   Po drugie, omawiane udogodnienie administracyjne nakłada ponadto na sprzedawcę obowiązek uzyskania numeru indentyfikacji podatkowej VAT we Francji, co jest niezgodne z art. 214 ust. 1 dyrektywy o podatku VAT. Z przepisu tego wynika bowiem, że obowiązek uzyskania numeru indentyfikacji podatkowej VAT nie dotyczy podatników, którzy na terytorium państwa członkowskiego, w którym nie mają siedziby dostarczają towary lub wykonują usługi poddane systemowi rozliczania się z VAT przez nabywcę towarów lub usług, w szczególności na mocy art. 194 dyrektywy o podatku VAT.
   Wreszcie, po trzecie, omawiany system zakłada potrącanie podatku VAT podlegającego odliczeniu przez sprzedawcę lub usługodawcę z podatiem VAT pobranym przez jednego lub więcej jego klientów. Jest to niezgodne z przepisami art. 168 i 171 dyrektywy o podatku VAT, na mocy których potrącenie podatku VAT podlegającego odliczeniu z pobranym podatkiem VAT powinno następować na poziomie każdego podatnika. Art. 11 omawianej dyrektywy nie może stanowić podstawy prawnej tego rodzaju odstępstwa.


title: Sprawa T-13/12: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2012 r. — Andechser Molkerei Scheitz przeciwko Komisji

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/25

         Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2012 r. — Andechser Molkerei Scheitz przeciwko Komisji
   (Sprawa T-13/12)
   2012/C 89/43
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Andechser Molkerei Scheitz GmbH (Andechs, Niemcy) (przedstawiciel: H. Schmidt, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1131/2011 zmieniającego załącznik II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 w odniesieniu do glikozydów stewiolowych, w zakresie w jakim dopuszcza ono glikozydy stewiolowe uzyskiwane z liści rośliny Stevia rebaudiana Bertoni tylko jako dodatek do żywności, a nie jako roślinny składnik spożywczy pochodzenia rolniczego lub środek aromatyzujący;

               —

               stwierdzenie, że co do zasady Unia Europejska zobowiązana jest do pokrycia szkód poniesionych przez stronę skarżącą ze względu na fakt, że rozporządzenie Komisji (WE) nr 1131/2011 zmieniające załącznik II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 dopuszcza glikozydy stewiolowe uzyskiwane z liści rośliny Stevia rebaudiana Bertoni do wykorzystania tylko jako dodatek do żywności, a nie jako roślinny składnik spożywczy pochodzenia rolniczego lub środek aromatyzujący, zaś inne przedsiębiorstwa w dalszym ciągu stosują glikozydy stwwiolowe do wytwarzania swych konwencjonalnych produktów mlecznych, co prowadzi do wykluczenia strony skarżącej z rynku, podczas gdy przepisy rozporządzeń (WE) nr 834/2007 i 889/2008 zakazują stronie skarżącej, jako mleczarni ekologicznej i producentowi wyrobów ekologicznych, stosowania glikozydów stewiolowych jako dodatków do żywności, także wówczas, gdy uzyskiwane są one w drodze ekstrakcji z ekologicznie uprawianych liści stewii, zgodnie z procedurą zatwierdzoną przez prawo Unii w dziedzinie produktów ekologicznych.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca zaskarża rozporządzenia Komisji (WE) nr 1131/2011 zmieniające załącznik II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 w odniesieniu do glikozydów stewiolowych (1), w zakresie w jakim dopuszcza ono glikozydy stewiolowe uzyskiwane z liści rośliny Stevia rebaudiana Bertoni tylko jako dodatek do żywności, a nie jako roślinny składnik spożywczy pochodzenia rolniczego lub środek aromatyzujący.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi zasadniczo cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy: naruszenie zasady non ultra vires
               Strona skarżąca podnosi po pierwsze, że Komisja błędnie potraktowała glikozydy stewiolowe uzyskiwane z liści rośliny Stevia rebaudiana Bertoni jako dodatek do żywności, wobec czego wydając zaskarżone rozporządzenie instytucja ta przekroczyła przyznane jej kompetencje. Glikozydy stewiolowe mają różne smaki. Dlatego nie stosuje się ich jako dodatków do żywności ze względów technologicznych, zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1333/2008 (2), lecz wykorzystuje się je do nadawania aromatu lub smaku w rozumieniu motywu piątego tego rozporządzenia. Glikozydy stewiolowe należało zatem zaliczyć do kategorii roślinnych składników spożywczych lub środków aromatyzujących. Oznacza to, że Komisja działała ultra vires.

               2)

               Zarzut drugi: naruszenie prawa podstawowego do równego traktowania
               Po drugie strona skarżąca utrzymuje, że naruszone zostało jej prawo podstawowe do równego traktowania, którego przejawem jest zakaz podejmowania decyzji arbitralnych, ponieważ jako mleczarnia ekologiczna nie może ona wytwarzać ani wprowadzać na rynek jogurtu biologicznego z dodatkiem ekologicznych glikozydów stewiolowych, podczas gdy jej konkurenci, którzy wytwarzają jogurt w konwencjonalnych gospodarstwach mogą stosować glikozydy stewiolowe. Stosowania biologicznych glikozydów stewiolowych jako dodatków do żywności zabrania art. 19 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 834/2007 (3), zgodnie z którym wykorzystywać do tego celu można wyłącznie dodatki do żywności dopuszczone do stosowania w produkcji ekologicznej. Dopuszczenia takiego nie dokonano ani w art. 27 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 889/2008 (4), ani w drodze umieszczenia w części A pozytywnego wykazu załącznika VIII do tego rozporządzenia. Dopuszczając glikozydy stewiolowe tylko jako dodatki do żywności Komisja postąpiła zatem w sposób niezgodny prawem, sprzyjając wytwórcom produktów konwencjonalnych i doprowadzając w ten sposób do ograniczenia konkurencji na rynku.

               3)

               Zarzut trzeci: naruszenie prawa podstawowego do ochrony własności i swobody wykonywania działalności gospodarczej
               Po trzecie strona skarżąca twierdzi, że naruszono jej prawo podstawowe do ochrony własności oraz swobodę wykonywania działalności gospodarczej.

               4)

               Zarzut czwarty: brak uzasadnienia
               Ponadto rozporządzenie nr 1131/2011 jest niewystarczająco uzasadnione, gdyż w jego motywach nie wskazano, dlaczego glikozydy stewiolowe, które służą jedynie do poprawy smaku, słodzenia i nadawania lekko kwaskowatego posmaku, traktowane są jako dodatki do żywności.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1131/2011 z dnia 11 listopada 2011 r. zmieniające załącznik II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 w odniesieniu do glikozydów stewiolowych (Dz.U. L 295, s. 205).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz.U. L 354, s. 16).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz.U. L 189, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli (Dz.U. L 250, s. 1).