title: Sprawa C-446/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Solgar Vitamin’s France, Valorimer SARL, Christian Fenioux, L’Arbre de Vie SARL, Source Claire, Nord Plantes EURL, RCS Distribution, Ponroy Santé, Syndicat de la Diététique et des Compléments Alimentaires przeciwko Ministre de l’Economie, des Finances et de l’Emploi, Ministre de la Santé, de la Jeunesse et des Sports, Ministre de l’Agriculture et de la Pêche (Dyrektywa 2002/46/WE — Zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych — Witaminy i minerały, które mogą być stosowane w produkcji suplementów żywnościowych — Maksymalne ilości — Harmonizacja na poziomie unijnym — Brak — Uprawnienie państw członkowskich — Warunki i kryteria przy ustalaniu maksymalnych ilości — Przepisy krajowe ustalające maksymalne ilości — Ustalenie ilości zerowej)

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/8

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Solgar Vitamin’s France, Valorimer SARL, Christian Fenioux, L’Arbre de Vie SARL, Source Claire, Nord Plantes EURL, RCS Distribution, Ponroy Santé, Syndicat de la Diététique et des Compléments Alimentaires przeciwko Ministre de l’Economie, des Finances et de l’Emploi, Ministre de la Santé, de la Jeunesse et des Sports, Ministre de l’Agriculture et de la Pêche
      (Sprawa C-446/08) (1)

      (Dyrektywa 2002/46/WE - Zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych - Witaminy i minerały, które mogą być stosowane w produkcji suplementów żywnościowych - Maksymalne ilości - Harmonizacja na poziomie unijnym - Brak - Uprawnienie państw członkowskich - Warunki i kryteria przy ustalaniu maksymalnych ilości - Przepisy krajowe ustalające maksymalne ilości - Ustalenie ilości zerowej)
      (2010/C 161/10)
      Język postępowania: francuski

         Sąd krajowy

      Conseil d'État

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Solgar Vitamin's France, Valorimer SARL, Christian Fenioux, L'Arbre de Vie SARL, Source Claire, Nord Plantes EURL, RCS Distribution, Ponroy Santé, Syndicat de la Diététique et des Compléments Alimentaires

         Strona pozwana: Ministre de l'Economie, des Finances et de l'Emploi, Ministre de la Santé, de la Jeunesse et des Sports, Ministre de l'Agriculture et de la Pêche

         Przy udziale: Syndicat de la Diététique et des Compléments Alimentaires

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État (Francja) — Wykładnia dyrektywy 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych (Dz.U. L 183, s. 51), a w szczególności art. 5 ust. 4 i art. 11 ust. 2 tej dyrektywy — Kompetencja państw członkowskich w zakresie określania maksymalnych ilości witamin i minerałów dopuszczalnych w suplementach żywnościowych w braku wspólnotowych przepisów w tym przedmiocie — Kryteria, które należy uwzględnić w celu określenia maksymalnych zawartości — Całkowity zakaz dotyczący fluoru ustanowiony przez władze państwa członkowskiego, z pominięciem zasad przewidzianych w art. 12 wskazanej dyrektywy — Ograniczenie ilościowe w handlu sprzeczne z art. 28 i art. 30 WE

         Sentencja

                  1)

                  Dyrektywę 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych należy interpretować w ten sposób, że bez uszczerbku dla postanowień traktatu WE państwa członkowskie zachowują kompetencje w zakresie przyjęcia przepisów odnoszących się do maksymalnych ilości witamin i minerałów, które mogą być stosowane przy produkcji suplementów żywnościowych, jeżeli Komisja Europejska nie określiła tych ilości zgodnie z art. 5 ust. 4 tej dyrektywy.

                  2)

                  Przy określaniu maksymalnych ilości witamin i minerałów, które mogą być stosowane przy produkcji suplementów żywnościowych, do czasu ich ustalenia przez Komisję Europejską na podstawie art. 5 ust. 4 dyrektywy 2002/46, państwa członkowskie, poza obowiązkiem poszanowania art. 28 WE i 30 WE, są również zobowiązane do uwzględnienia kryteriów zawartych w art. 5 ust. 1 i ust. 2 tej dyrektywy, w tym wymogu oceny ryzyka w oparciu o powszechnie przyjęte dane naukowe.

                  3)

                  Dyrektywę 2002/46 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej, jak będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, w której przy ustalaniu maksymalnej ilości minerału mogącego być stosowanym przy produkcji suplementów żywnościowych niemożliwe jest dokładne ustalenie spożycia tego minerału z innych źródeł żywieniowych, a Komisja Europejska nie ustaliła zgodnie z art. 5 ust. 4 tej dyrektywy maksymalnych ilości witamin i minerałów, które mogą być stosowane przy produkcji suplementów żywnościowych, państwo członkowskie może, jeśli wystąpi stwierdzone zagrożenie, że to spożycie osiągnie górną granicę bezpieczeństwa określoną dla omawianego minerału i pod warunkiem poszanowania art. 28 WE i 30 WE, określić ilość maksymalną, o której mowa, na poziomie zero, bez zastosowania procedury przewidzianej w art. 12 tej dyrektywy.

                  4)

                  Artykuł 5 dyrektywy 2002/46 należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż odpowiednie etykietowanie może powstrzymać grupę konsumentów, do której jest skierowane, od stosowania substancji odżywczej mającej w niewielkiej dawce korzystne dla niej skutki, nie stanowi istotnego kryterium dla celów ustalenia maksymalnych ilości witamin i minerałów, które mogą być stosowane przy produkcji suplementów żywnościowych. Uwzględnienie różnego stopnia wrażliwości różnych grup konsumenckich uprawnia państwo członkowskie do zastosowania w odniesieniu do ogółu konsumentów tego rodzaju ilości maksymalnej, odpowiedniej dla szczególnie wrażliwych konsumentów, takich jak dzieci jedynie wówczas, gdy środek ten jest ograniczony do tego, co konieczne dla zapewnienia ochrony zdrowia osób należących do tej grupy, gdy jest on proporcjonalny do zamierzonego celu, i gdy cel ten nie może zostać osiągnięty za pomocą środków ograniczających w mniejszym stopniu wymianę handlową wewnątrz Unii Europejskiej, co należy do ustalenia przez sąd krajowy.

                  5)

                  Dyrektywę 2002/46 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona ustaleniu maksymalnych ilości witamin i minerałów, które mogą być stosowane przy produkcji suplementów żywnościowych, gdy z uwagi na brak stwierdzonego zagrożenia dla zdrowia osób nie zostały dla tych witamin i minerałów określone górne granice bezpieczeństwa, chyba że środek taki jest uzasadniony zgodnie z zasadą ostrożności, jeśli naukowa ocena ryzyka ujawni utrzymywanie się braku pewności co do istnienia lub zakresu rzeczywistego zagrożenia dla zdrowia. Po określeniu górnych granic bezpieczeństwa nie może zostać wykluczona możliwość ustalenia tego rodzaju maksymalnych ilości na poziomie wyraźnie niższym od tych granic, jeżeli ustalenie tych maksymalnych ilości może być uzasadnione poprzez uwzględnienie kryteriów zawartych w art. 5 ust. 1 i ust. 2 dyrektywy 2002/46 i jeżeli jest ono zgodne z zasadą proporcjonalności. Ocena ta należy do sądu krajowego i powinna zostać przeprowadzona w każdym konkretnym przypadku.

         (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008.


title: Sprawa C-527/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 27 grudnia 2006 r. — R. H. H. Renneberg przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 27 grudnia 2006 r. — R. H. H. Renneberg przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-527/06)
   (2007/C 56/35)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: R. H. H. Renneberg

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 39 WE i art. 56 WE należy interpretować w ten sposób, że zgodnie z jednym z tych przepisów, bądź też obydwoma, niedopuszczalne jest, aby podatnik, który (per saldo) uzyskuje „ujemne przychody” z tytułu zamieszkiwanego przez niego mieszkania własnościowego położonego w państwie jego zamieszkania, a „dodatnie przychody”, w szczególności z tytułu wynagrodzenia za pracę, uzyskuje w całości w innym państwie członkowskim niż państwo jego zamieszkania, był pozbawiony przez to inne państwo członkowskie (państwo wykonywania pracy) możliwości odliczenia tych „ujemnych przychodów” od podlegającego opodatkowaniu dochodu z tytułu wynagrodzenia za pracę, podczas gdy państwo, w którym jest zatrudniony, przyznaje swoim rezydentom prawo do dokonania takiego odliczenia?


title: Sprawa C-203/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 8 czerwca 2009 r. — Volvo Car Germany GmbH przeciwko Autohof Weidensdorf GmbH

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 8 czerwca 2009 r. — Volvo Car Germany GmbH przeciwko Autohof Weidensdorf GmbH
   (Sprawa C-203/09)
   2009/C 180/59
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Volvo Car Germany GmbH

      Strona pozwana: Autohof Weidensdorf GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 18 lit. a) dyrektywy 86/653/EWG Rady z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym świadczenie wyrównawcze dla przedstawiciela handlowego nie jest płacone również w przypadku zwyczajnego wypowiedzenia umowy przez zleceniodawcę, gdy w momencie zwyczajnego wypowiedzenia umowy wprawdzie występował ważny powód do natychmiastowego wypowiedzenia umowy ze względu na zawinione zachowanie przedstawiciela handlowego, jednakże nie był on przyczyną wypowiedzenia?

               2.

               Jeżeli takie uregulowanie jest zgodne z dyrektywą:
               Czy art. 18 lit. a) dyrektywy sprzeciwia się stosowaniu w drodze analogii uregulowania krajowego dotyczącego wyłączenia prawa do świadczenia wyrównawczego do przypadku, gdy ważny powód do natychmiastowego rozwiązania umowy ze względu na zawinione zachowanie przedstawiciela handlowego wystąpił dopiero po dokonaniu zwyczajnego wypowiedzenia i zleceniodawca dowiedział się o nim dopiero po rozwiązaniu umowy, w związku z czym nie mógł dokonać innego, natychmiastowego wypowiedzenia umowy opartego na zawinionym zachowaniu przedstawiciela handlowego?


title: Sprawa C-404/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 28 września 2006 r. — Quelle AG przeciwko Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 28 września 2006 r. — Quelle AG przeciwko Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände
   (Sprawa C-404/06)
   (2006/C 310/09)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona pozwana: Quelle AG

      Strona skarżąca: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände
   Pytanie prejudycjalne
   Czy przepisy art. 3 ust. 2 w związku z ust. 3 zdanie 1 i ust. 4 lub art. 3 ust. 3 zdanie 3 dyrektywy 1999/44/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one ustawowemu przepisowi krajowemu stanowiącemu, że sprzedający może żądać od konsumenta ekwiwalentu za używanie towaru konsumpcyjnego, dostarczonego początkowo niezgodnie z umową, w przypadku przywrócenia zgodności towaru konsumpcyjnego z umową przez jego zastąpienie?

      (1)  Dz.U. L 171, str. 12


title: Sprawa C-199/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 15 maja 2008 r. — Dr. Erhard Eschig przeciwko UNIQA Sachversicherung AG

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 15 maja 2008 r. — Dr. Erhard Eschig przeciwko UNIQA Sachversicherung AG
   (Sprawa C-199/08)
   (2008/C 197/16)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberster Gerichtshof.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dr. Erhard Eschig

      Strona pozwana: UNIQA Sachversicherung AG
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 ust.1 dyrektywy Rady 87/344/EWG z dnia 22 czerwca 1987 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczenia ochrony prawnej (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeczna jest z nim klauzula zawarta w ogólnych warunkach ubezpieczenia przyjętych przez ubezpieczyciela ochrony prawnej, która w przypadkach, w których większa ilość ubezpieczonych jest poszkodowana w wyniku tego samego zdarzenia (przykładowo upadłości przedsiębiorstwa świadczącego usługi w zakresie obrotu papierami wartościowymi), uprawnia ubezpieczyciela do wyboru przedstawiciela prawnego i tym samym ogranicza prawo swobodnego wyboru prawnika przez indywidualnego ubezpieczonego (tzw. „klauzula szkód zbiorowych”)?

               2)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
               W jakich warunkach występuje „szkoda zbiorowa”, która w rozumieniu wspomnianej dyrektywy (względnie w uzupełnieniu do niej) pozwala na przyznanie prawa wyboru przedstawiciela prawnego ubezpieczycielowi zamiast ubezpieczonemu?

      (1)  Dz.U. L 185, str. 77.


title: Wyrok Trybunału (pierwszej izby) z dnia 24 czerwca 2004 r. w sprawie C-350/02, Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Holandii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Przetwarzanie danych osobowych i ochrona życia prywatnego w sektorze telekomunikacji — Art. 6 i 9 dyrektywy 97/66/WE — Konieczność precyzyjnej identyfikacji zarzutów w uzasadnionej opinii)

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwszej izby)
   z dnia 24 czerwca 2004 r.
   w sprawie C-350/02, Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Holandii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Przetwarzanie danych osobowych i ochrona życia prywatnego w sektorze telekomunikacji - Art. 6 i 9 dyrektywy 97/66/WE - Konieczność precyzyjnej identyfikacji zarzutów w uzasadnionej opinii)
   (2004/C 201/07)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-350/02, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Shotter oraz W. Wils) przeciwko Królestwu Holandii (pełnomocnik: S. Terstal), mającej za przedmiot żądanie stwierdzenia, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, koniecznych dla przetransponowania do prawa krajowego art. 6 i 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 97/66/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie przetwarzania danych osobowych i ochrony życia prywatnego w sektorze telekomunikacji (Dz. U. L 24 z 1998 r., str. 1), a w każdym razie nie komunikując tych przepisów Komisji, Królestwo Holandii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy Traktatu WE, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, A. La Pergola i S. von Bahr, R. Silva de Lapuerta i K. Lenaerts (sprawozdawca), sędziowie, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 24 czerwca 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Transponując w sposób niekompletny art. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 97/66/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie przetwarzania danych osobowych i ochrony życia prywatnego w sektorze telekomunikacji w zakresie, w jakim, z jednej strony, art. 11.5 ust. 1 Wet houdende regels inzake de telecommunicatie (Telecommunicatiewet) odsyła do ogólnego przepisu wykonawczego, który nie został komunikowany Komisji Wspólnot Europejskich oraz, z drugiej strony, w zakresie, w jakim powołane w art. 11.5 ust. 3 de la Telecommunicatiewet przepisy wykonawcze nie zostały komunikowane Komisji, jak również transponując w sposób niekompletny art. 9 powyższej dyrektywy, Królestwo Holandii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Poza kosztami własnymi Królestwo Holandii poniesie również trzy czwarte kosztów Komisji.

               4)

               Komisja poniesie swoje koszty własne w pozostałej części.

      (1)  Dz.U. C 323 z 21.12.2002.


title: Sprawa F-11/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 22 listopada 2006 r. — Larsen przeciwko Komisji

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/88

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 22 listopada 2006 r. — Larsen przeciwko Komisji
   (Sprawa F-11/06) (1)

   (2006/C 326/177)

      Język postępowania: francuski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy w związku z zawarciem ugody.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006, str. 36.


title: Sprawa T-307/06: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2006 r. — Air Products and Chemicals przeciwko OHIM — Messer Group (ALUMIX)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/63

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2006 r. — Air Products and Chemicals przeciwko OHIM — Messer Group (ALUMIX)
   (Sprawa T-307/06)
   (2006/C 326/134)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Air Products and Chemicals Inc. (Allentown, USA) (przedstawiciel: adwokat S. Heurung)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Messer Group GmbH (Sulzbach, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 września 2006 r. wydanej przez Drugą Izbę Odwoławczą OHIM w sprawach połączonych R 1225/2005-2 i R 1397/2005-2;

               —

               odrzucenie zakwestionowanego zgłoszenia znaku towarowego „ALUMIX” (zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego 3190022) w całości;

               —

               doręczenie orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji OHIM;

               —

               obciążenie Messer Group kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Messer Group GmbH.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ALUMIX” dla towarów z klas 1 i 4 — zgłoszenie nr 3 190 022.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy „ALUMAXX” dla towarów należących do klasy 1.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich towarów z klasy 1; odrzucenie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich towarów z klasy 4.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Odwołanie wniesione przez skarżącą (R 1225/2005-2) oddalone; odwołanie wniesione przez Messer Group GmbH (R 1397/2005-2) uwzględnione.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 polegające na tym, że Izba Odwoławcza dopuściła się między innymi następujących uchybień:

               —

               przeceniła wiedzę i świadomość niebędących profesjonalistami konsumentów gazu spawalniczego;

               —

               niesłusznie założyła, że słowny znak towarowy „ALUMAXX” ma niewielki samoistny charakter odróżniający;

               —

               niedostatecznie uwzględniła fakt, że porównywane towary są częściowo identyczne a częściowo bardzo podobne; i

               —

               nie uwzględniła ogólnego wrażenia wywieranego przez znaki jako całość.


               5.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/13

         Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2011 r. przez spółkę VTM Fundmanagement AG przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-6/11)
   2011/C 135/07
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 9 marca 2011 r. przez spółkę VTM Fundmanagement AG, reprezentowaną przez dr Michaela Sáncheza Rydelskiego, radcę prawnego z kancelarii Steptoe & Johnson LLP, Avenue Louise 240, BE-1050 Bruksela, Belgia, i dr Hansa-Michaela Potta, radcę prawnego z kancelarii Sernetz Schäfer Rechtsanwälte, Berliner Allee 10, 40212 Düsseldorf, Niemcy.
   Spółka VTM Fundmanagement AG wnosi do Trybunału EFTA o:

               1)

               unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 416/10/COL z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie opodatkowania przedsiębiorstw inwestycyjnych na mocy ustawy podatkowej Liechtensteinu;

               2)

               alternatywne stwierdzenie nieważności art. 3 i 4 decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 416/10/COL z dnia 3 listopada 2010 r. w zakresie, w jakim artykuły te nakazują odzyskanie pomocy, o której mowa w art. 1 tej decyzji;
               oraz

               3)

               o obciążenie Urzędu Nadzoru EFTA kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               w decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 416/10/COL z dnia 3 listopada 2010 r. ogłoszono, że środki pomocowe zastosowane przez władze Liechtensteinu w odniesieniu do spółek inwestycyjnych i uchylone z dniem 30 czerwca 2006 r. nie są zgodne z art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG,

               —

               Urząd Nadzoru EFTA uznał ponadto, iż domniemana pomoc stanowi pomoc niezgodną z prawem, a zatem podlega odzyskaniu od spółek inwestycyjnych, które ją otrzymywały od dnia 15 marca 1997 r. do dnia, w którym beneficjenci po raz ostatni skorzystali ze zwolnień podatkowych po ich uchyleniu w 2006 r.

               —

               Skarżący twierdzi, że Urząd Nadzoru EFTA:

                           —

                           nieprawidłowo zastosował art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG,

                           —

                           popełnił błąd, nakazując odzyskanie domniemanej pomocy,

                           —

                           nie przedstawił odpowiedniego uzasadnienia, wymaganego zgodnie z art. 16 porozumienia o nadzorze i Trybunale.


title: Sprawa T-78/17: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2017 r. – Jumbo Africa/EUIPO – ProSiebenSat.1 Licensing (JUMBO)

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/60

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2017 r. – Jumbo Africa/EUIPO – ProSiebenSat.1 Licensing (JUMBO)
   (Sprawa T-78/17)
   (2017/C 104/84)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Jumbo Africa (L’Hospitalet de Llobregat, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Buganza González i E. Torner Lasalle)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: ProSiebenSat.1 Licensing GmbH (Unterföhring, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „JUMBO” – unijny znak towarowy nr 10 492 131

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 października 2016 r. w sprawie R 227/2016-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 rozporządzenia nr 207/2009. Strona skarżąca podnosi w szczególności, że znak towarowy „JUMBO” nie jest objęty żadnym ze wskazanych w art. 7 ust. 1 zakazów. Ten znak towarowy nie opisuje oznaczonych nim towarów.


title: Sprawa F-81/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 8 października 2008 r. — Barbin przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2006 r. — Porównanie zasług)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/58

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 8 października 2008 r. — Barbin przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-81/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2006 r. - Porównanie zasług)
   (2008/C 313/104)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Florence Barbin (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: Orlandi, J.-N. Louis, A. Coolen i E. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: A. Lukošiūtė i R. Ignătescu, pełnomocnicy, następnie C. Burgos, A. Lukošiūtė i R. Ignătescu, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania AD 12 w postępowaniu w sprawie awansu za 2006 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Parlamentu o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania AD 12 w postępowaniu w sprawie awansu za 2006 r. jest nieważna

               2)

               Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 247 z 20.10.2007.


title: Sprawa T-54/15: Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2016 r. – Jääkiekon SM-liiga/EUIPO (Liiga) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Liiga – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/49

      Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2016 r. – Jääkiekon SM-liiga/EUIPO (Liiga)
      (Sprawa T-54/15) (1)

      ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Liiga - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
      (2016/C 211/62)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Jääkiekon SM-liiga Oy (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat L. Laaksonen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: A. Schifko i E. Śliwińska, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 grudnia 2014 r. (sprawa R 576/2014-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego Liiga jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Jääkiekon SM-liiga Oy zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 107 z 30.3.2015.


title: Sprawa C-234/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 25 kwietnia 2016 r. – Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED)/Consejería de Hacienda y Sector Público de la Administración del Principado de Asturias

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 25 kwietnia 2016 r. – Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED)/Consejería de Hacienda y Sector Público de la Administración del Principado de Asturias
   (Sprawa C-234/16)
   (2016/C 260/28)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo, Sala de lo Contencioso-Administrativo, Sección Segunda

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED)

      Strona pozwana: Consejería de Hacienda y Sector Público de la Administración del Principado de Asturias

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeczne z nimi jest istnienie regionalnego podatku obciążającego działanie dużych przedsiębiorstw handlowych, których powierzchnia użytkowa ekspozycji i sprzedaży detalicznej przekracza 3 999 m2 ze względu na wpływ, jaki działanie to może wywierać na ład przestrzenny, środowisko naturalne i handel miejski w tym regionie, lecz mającego zastosowanie niezależnie od tego, czy te przedsiębiorstwa handlowe znajdują się rzeczywiście na skonsolidowanym obszarze miejskim i nakładanego w praktyce przede wszystkim na przedsiębiorstwa z innych państw członkowskich, jeśli i) podatek ten nie ma zastosowania w przypadku podmiotu prowadzącego indywidualne i zbiorcze przedsiębiorstwa handlowe, z których każde ma nieprzekraczającą 4 000 m2 powierzchnię użytkową ekspozycji i sprzedaży detalicznej, niezależnie od tego, ile wynosi ta łączna powierzchnia użytkowa wszystkich prowadzonych przez dany podmiot przedsiębiorstw; ii) z tego podatku zwolnione są duże indywidualne przedsiębiorstwa handlowe o powierzchni użytkowej ekspozycji i sprzedaży detalicznej nieprzekraczającej 10 000 m2, jeśli zajmują się wyłącznie i jedynie sprzedażą artykułów ogrodniczych, pojazdów, materiałów budowlanych, maszyn i zaopatrzenia dla przemysłu?

               2.

               Czy art. 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że niedozwoloną pomoc państwa w rozumieniu tego postanowienia stanowi nieopodatkowanie asturyjskim IGEC indywidualnych i zbiorczych przedsiębiorstw handlowych, których powierzchnia użytkowa ekspozycji i sprzedaży detalicznej nie przekracza 4 000 m2 oraz dużych indywidualnych przedsiębiorstw handlowych, których powierzchnia użytkowa wykorzystywana do ekspozycji i sprzedaży detalicznej nie przekracza 10 000 m2, jeśli zajmują się wyłącznie i jedynie sprzedażą artykułów ogrodniczych, pojazdów, materiałów budowlanych, maszyn i zaopatrzenia dla przemysłu?


title: Sprawy połączone od C-184/13 do C-187/13, C-194/13, C-195/13 i C-208/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 września 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale amministrativo regionale per il Lazio – Włochy) – API -Anonima Petroli Italiana SpA przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo economico (C-184/13), ANCC-Coop – Associazione Nazionale Cooperative di Consumatori i in. przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti i in. (C-185/13), Air Liquide Italia SpA i in. przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo economico (C-186/13), Confetra – Confederazione Generale Italiana dei Trasporti e della Logistica i in. przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti – Osservatorio sulle Attività di Trasporto, Ministero dello Sviluppo economico (C-187/13), Esso Italiana Srl przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo economico (C-194/13), Confindustria – Confederazione generale dell’industria italiana i in. przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo económico (C-195/13), Autorità garante della concorrenza e del mercato przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo económico (C-208/13) (Odesłanie prejudycjalne – Transport drogowy – Wysokość minimalnych kosztów prowadzenia działalności określana przez organ reprezentujący zainteresowane podmioty – Związek przedsiębiorstw – Ograniczenie konkurencji – Cel leżący w interesie ogólnym – Bezpieczeństwo drogowe – Proporcjonalność)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/12

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 września 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale amministrativo regionale per il Lazio – Włochy) – API -Anonima Petroli Italiana SpA przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo economico (C-184/13), ANCC-Coop – Associazione Nazionale Cooperative di Consumatori i in. przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti i in. (C-185/13), Air Liquide Italia SpA i in. przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo economico (C-186/13), Confetra – Confederazione Generale Italiana dei Trasporti e della Logistica i in. przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti – Osservatorio sulle Attività di Trasporto, Ministero dello Sviluppo economico (C-187/13), Esso Italiana Srl przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo economico (C-194/13), Confindustria – Confederazione generale dell’industria italiana i in. przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo económico (C-195/13), Autorità garante della concorrenza e del mercato przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo económico (C-208/13)
      (Sprawy połączone od C-184/13 do C-187/13, C-194/13, C-195/13 i C-208/13) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Transport drogowy - Wysokość minimalnych kosztów prowadzenia działalności określana przez organ reprezentujący zainteresowane podmioty - Związek przedsiębiorstw - Ograniczenie konkurencji - Cel leżący w interesie ogólnym - Bezpieczeństwo drogowe - Proporcjonalność))
      (2014/C 395/15)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

      (Sprawa C-184/13)

         Strona skarżąca: API – Anonima Petroli Italiana SpA

         Strona pozwana: Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo economico

         przy udziale: FEDIT – Federazione Italiana Trasportatori, Bertani Remo di Silvio Bertani e C. Srl, Transfrigoroute Italia Assotir, Confartigianato Trasporti
      (Sprawa C-185/13)

         Strona skarżąca: ANCC-Coop – Associazione Nazionale Cooperative di Consumatori, ANCD – Associazione Nazionale Cooperative Dettaglianti, Sviluppo Discount SpA, Centrale Adriatica Soc. coop., Coop Consorzio Nord Ovest Soc. cons. arl, Coop Italia Consorzio Nazionale non Alimentari Soc. coop., Coop Centro Italia Soc. coop., Tirreno Logistica Srl, Unicoop Firenze Soc. coop., Conad – Consorzio Nazionale Dettaglianti Soc. coop., Conad Centro Nord Soc. coop., Commercianti Indipendenti Associati Soc. coop., Conad del Tirreno Soc. coop., Pac2000A Soc. coop., Conad Adriatico Soc. coop., Conad Sicilia Soc. coop., Sicilconad Mercurio Soc. coop.

         Strona pozwana: Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo economico, Consulta generale per l’autotrasporto e la logistica, Osservatorio sulle attività di autotrasporto, Autorità garante della concorrenza e del mercato

         przy udziale: Unatras – Unione Nazionale Associazioni Autostrasporto Merci, Brt SpA, Coordinamento Interprovinciale FAI, FIAP – Federazione Italiana Autotrasporti Professionali
      (Sprawa C-186/13)

         Strona skarżąca: Air Liquide Italia SpA i in., Omniatransit Srl, Rivoira SpA, SIAD – Società Italiana Acetilene e Derivati SpA

         Strona pozwana: Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo economico

         przy udziale: TSE Group Srl
      (Sprawa C-187/13)

         Strona skarżąca: Confetra – Confederazione Generale Italiana dei Trasporti e della Logistica, Fedespedi – Federazione Nazionale delle Imprese di Spedizioni Internazionali, Assologistica – Associazione Italiana Imprese di Logistica Magazzini Generali Frigoriferi Terminal Operators Portuali, FISI – Federazione Italiana Spedizionieri Industriali, Federagenti – Federazione Nazionale Agenti Raccomandatari Marittimi e Mediatori Marittimi, Assofer – Associazione Operatori Ferroviari e Intermodali, Anama – Associazione Nazionale Agenti Merci Aeree, ACA Trasporti Srl, Automerci Srl, Eurospedi Srl, Safe Watcher Srl, Sogemar SpA, Number 1 Logistic Group SpA

         Strona pozwana: Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti – Osservatorio sulle Attività di Trasporto, Ministero dello Sviluppo economico

         przy udziale: Legacoop Servizi, Mancinelli Due Srl, Intertrasporti Srl, Confartigianato Trasporti
      (Sprawa C-194/13)

         Strona skarżąca: Esso Italiana Srl

         Strona pozwana: Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo economico

         przy udziale: Autosped G SpA, Transfrigoroute Italia Assotir, Confartigianato Trasporti
      (Sprawa C-195/13)

         Strona skarżąca: Confindustria – Confederazione generale dell’industria italiana, Unione Petrolifera, AITEC – Associazione Italiana Tecnico Economica del Cemento, ANCE – Associazione Nazionale Costruttori Edili, ANFIA – Associazione Nazionale Filiera Industria Automobilistica, Assocarta – Associazione Italiana Fra Industriali della Carta Cartoni e Paste per Carta, Assografici – Associazione Nazionale Italiana Industrie Grafiche Cartotecniche e Trasformatrici, Assovetro – Associazione Nazionale degli Industriali del Vetro, Confederazione Italiana Armatori, Confindustria Ceramica, Federacciai – Federazione imprese siderurgiche italiane, Federalimentare – Federazione Italiana Industria Alimentare, Federchimica – Federazione Nazionale Industria Chimica, Italmopa – Associazione Industriale Mugnai d’Italia, Burgo Group SpA, Cartesar SpA, Carteria Lucchese SpA, Cartiera del Garda SpA, Cartiera Modesto Cardella SpA, Eni SpA, Polimeri Europa SpA, Reno De Medici SpA, Sca Packaging Italia SpA, Shell Italia SpA, Sicem Saga SpA, Tamoil Italia SpA, Totalerg SpA

         Strona pozwana: Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo economico

         przy udziale: FEDIT – Federazione Italiana Trasporti, Autosped G SpA, Consorzio Trasporti Europei Genova, Transfrigoroute Italia Assotir, Coordinamento Interprovinciale FAI, FIAP – Federazione Italiana Autotrasporti Professionali, Semenzin Fabio Autotrasporti, Conftrasporto, Confederazione generale italiana dell’artigianato
      (Sprawa C-208/13)

         Strona skarżąca: Autorità garante della concorrenza e del mercato

         Strona pozwana: Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo economico

         przy udziale: Legacoop Servizi, Mancinelli Due Srl, Intertrasporti Srl, Roquette Italia SpA, Coordinamento Interprovinciale FAI, Conftrasporto, Confartigianato Trasporti, Transfrigoroute Italia Assotir, FIAP – Federazione Italiana Autotrasporti Professionali

         Sentencja

      Artykuł 101 TFUE w związku z art. 4 ust. 3 TUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak przepisy rozpatrywane w postępowaniach głównych, zgodnie z którymi cena usługi zarobkowego drogowego przewozu rzeczy nie może być niższa od minimalnych kosztów prowadzenia działalności, które są ustalane przez organ składający się głównie z przedstawicieli zainteresowanych podmiotów gospodarczych.

         (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa T-480/16: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2016 r. – Lidl Stiftung/EUIPO – Amedei (For you)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/50

         Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2016 r. – Lidl Stiftung/EUIPO – Amedei (For you)
   (Sprawa T-480/16)
   (2016/C 402/59)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Berger i M. Wolter)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Amedei Srl (Pontedera, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „For you” – zgłoszenie nr 12 267 571

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie R 851/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu nr B 2 342 452 wniesionego wobec zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 12 267 571;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

               —

               obciążenie Amedei Srl kosztami poniesionymi w postępowaniu przed EUIPO.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-317/14: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2014 r. – Klement przeciwko OHIM – Bullerjan (Kształt piekarnika)

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/24

         Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2014 r. – Klement przeciwko OHIM – Bullerjan (Kształt piekarnika)
   (Sprawa T-317/14)
   2014/C 261/47
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Toni Klement (Dippolddiswalde, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Weiser)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bullerjan GmbH (Isernhagen-Kirchhorst, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie R 1656/2013-1 polegającą na uwzględnieniu odwołania strony skarżącej i stwierdzeniu wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr 4 087 731 w całości;

               —

               ewentualnie stwierdzenie nieważności tej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM oraz w danym wypadku właściciela wspólnotowego znaku towarowego/ewentualnego interwenienta kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania przed OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: Trójwymiarowy znak przedstawiający piekarnik dla towarów z klasy 11 – zgłoszenie nr 4 087 731

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Bullerjan GmbH

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 15 tego rozporządzenia.


title: Sprawa T-354/04: Skarga wniesiona dnia 28 sierpnia 2004 r. przez Gaetano Petralię przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/58

         Skarga wniesiona dnia 28 sierpnia 2004 r. przez Gaetano Petralię przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-354/04)
   (2004/C 262/106)
   Język postępowania: włoski
   Dnia 25 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesiona przez Gaetano Petralię, reprezentowanego przez adwokata Carlo Forte.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie decyzji organu upoważnionego do zawierania umów, wydanej dnia 7 października 2003 r., w przedmiocie zaszeregowania go w ramach stopnia B5, szczebel 3

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, zatrudniony na podstawie ogłoszenia o selekcji pracowników czasowych w sektorze informatycznym i pomocniczym zarządzania badaniami naukowymi i rozwojem technologicznym, kategoria B, COM/R/B/02/1999, nie zgadza się z decyzją organu upoważnionego do zawierania umów, mocą której został on ostatecznie zaszeregowany w ramach stopnia B5 szczebel 3.
   Podkreśla się w tym względzie, iż skarżący wziął udział w selekcji sądząc, iż jego potencjalne zatrudnienie w charakterze pracownika czasowego odbędzie się na podstawie jego doświadczenia zawodowego, a zatem w ramach stopnia B3 lub B4, szczebel 3, przy uwzględnieniu treści ustępu drugiego tytułu VIII ogłoszenia.
   Na poparcie swoich zarzutów skarżący wskazuje przede wszystkim na wystąpienie w przedmiotowej sprawie błędu w ocenie jego kwalifikacji zawodowych.
   Wskazuje on na naruszenie zasady uprawnionych oczekiwań oraz obowiązku uzasadniania aktów administracyjnych.


title: Sprawa C-514/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 5 września 2014 r. w sprawie T-471/11, Odile Jacob przeciwko Komisji, wniesione w dniu 14 listopada 2014 r. przez Éditions Odile Jacob SAS

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 5 września 2014 r. w sprawie T-471/11, Odile Jacob przeciwko Komisji, wniesione w dniu 14 listopada 2014 r. przez Éditions Odile Jacob SAS
   (Sprawa C-514/14 P)
   (2015/C 026/19)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Éditions Odile Jacob SAS (przedstawiciele: J.F. Bellis, O. Fréget i L. Eskenazi, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Lagardère SCA, Wendel

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uznanie niniejszego odwołania za dopuszczalne i uzasadnione;

               —

               uchylenie wydanego przez Sąd w dniu 5 września 2014 r. wyroku w sprawie T-471/11 Editions Odile Jacob SAS przeciwko Komisji Europejskiej i rozstrzygnięcie stanowiącego jego przedmiot sporu;

               —

               uwzględnienie żądań podniesionych przez skarżącą w pierwszej instancji i, co za tym idzie, stwierdzenie nieważności decyzji nr SG-Greffe(2011) D/C(2011)3503 z dnia 13 maja 2011 r. wydanej w sprawie COMP/M.2978 – Lagardère/Natexis/VUP w następstwie wyroku z dnia 13 września 2010 r. Éditions Jacob/Komisja, w której to decyzji Komisja ponownie zatwierdziła status Wendel Investissement jako nabywcy aktywów zbywanych zgodnie ze zobowiązaniami zaciągniętymi w związku z jej decyzją z dnia 7 stycznia 2004 r. zezwalającą na przeprowadzenie koncentracji Lagardère/Natexis/VUP;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej i interwenientów kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem w obu instancjach, w tym także tych związanych z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego i postępowaniem w przedmiocie sprostowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie opiera je na trzech zarzutach.
   W pierwszej kolejności twierdzi ona, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa nie stwierdzając naruszenia przez Komisję art. 266 TFUE oraz art. 47 Karty Praw Podstawowych. Oddziałująca negatywnie na zgodność z prawem nieprawidłowość pierwszej decyzji pociągnęła za sobą również bezprawność zaskarżonej decyzji ze względu na to, że wydając ten drugi akt Komisja nie zaradziła skutkom braku niezależności pełnomocnika przez cały okres wykonywania przezeń powierzonego mu zadania. Efektem tego przyjęcie przez Komisję zaskarżonej decyzji stanowi zdaniem wnoszącej odwołanie naruszenie zasad rządzących rzetelnym procesem i sprowadza do zera skuteczność sądowej kontroli wydawanych przez tę instytucję aktów.
   Po drugie, wnosząca odwołanie stoi na stanowisku, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa uznając, iż decyzja o warunkowym zatwierdzeniu koncentracji może stanowić podstawę prawną dla nowej decyzji o zatwierdzeniu.
   Wnosząca odwołanie zarzuca wreszcie Sądowi, że ten nie wziął pod uwagę kryteriów prawnych służących ocenie niezależności, jaką nabywca zbywanych aktywów cieszył się wobec ich zbywcy i w związku z tą oceną dopuścił się naruszeń prawa i przeinaczenia okoliczności faktycznych.


title: Sprawa C-152/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgerichts München (Niemcy) w dniu 28 marca 2011 r. — Johann Odar przeciwko Baxter Deutschland GmbH

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgerichts München (Niemcy) w dniu 28 marca 2011 r. — Johann Odar przeciwko Baxter Deutschland GmbH
   (Sprawa C-152/11)
   2011/C 204/24
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Arbeitsgericht München

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Johann Odar

      Strona pozwana: Baxter Deutschland GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy uregulowanie krajowe przewidujące dopuszczalność odmiennego traktowania ze względu na wiek w sytuacji, gdy strony porozumienia zakładowego wyłączyły, w ramach systemu zabezpieczenia społecznego pracowników, ze świadczeń programu socjalnego pracowników, którzy są zabezpieczeni pod względem ekonomicznym, ponieważ w danym przypadku po wykorzystaniu zasiłku dla bezrobotnych mają prawo do świadczeń emerytalnych, narusza zakaz dyskryminacji ze względu na wiek w rozumieniu art. 1 i art. 16 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1), czy też takie odmienne traktowanie jest uzasadnione w świetle art. 6 ust. 1 zdanie drugie lit. a) tej dyrektywy?

               2)

               Czy uregulowanie krajowe przewidujące dopuszczalność odmiennego traktowania ze względu na wiek w sytuacji, gdy strony porozumienia zakładowego wyłączyły, w ramach systemu zabezpieczenia społecznego pracowników, ze świadczeń programu socjalnego pracowników, którzy są zabezpieczeni pod względem ekonomicznym, ponieważ w danym przypadku po wykorzystaniu zasiłku dla bezrobotnych mają prawo do świadczeń emerytalnych, narusza zakaz dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność w rozumieniu art. 1 i art. 16 dyrektywy 2000/78/WE?

               3)

               Czy uregulowanie zakładowego systemu zabezpieczenia socjalnego przewidujące, że w przypadku pracowników, którzy ukończyli 54 rok życia i z którymi stosunek pracy zostaje rozwiązany z przyczyn organizacyjnych, dokonywane jest alternatywne obliczenie odprawy na podstawie najwcześniej możliwego rozpoczęcia korzystania ze świadczeń emerytalnych i w porównaniu do zwykłej metody obliczania, która w szczególności nawiązuje do długości stażu pracy w przedsiębiorstwie, wypłaceniu podlega mniejsza kwota odprawy, jednakże co najmniej połowa zwykłej kwoty odprawy, narusza zakaz dyskryminacji ze względu na wiek w rozumieniu art. 1 i art. 16 dyrektywy 2000/78/WE, czy też takie odmienne traktowanie jest uzasadnione w świetle art. 6 ust. 1 zdanie drugie lit. a) tej dyrektywy ?

               4)

               Czy uregulowanie zakładowego systemu zabezpieczenia socjalnego przewidujące, że w przypadku pracowników, którzy ukończyli 54 rok życia i z którymi stosunek pracy zostaje rozwiązany z przyczyn organizacyjnych, dokonywane jest alternatywne obliczenie odprawy na podstawie najwcześniej możliwego momentu rozpoczęcia korzystania ze świadczeń emerytalnych i w porównaniu do zwykłej metody obliczania, która w szczególności nawiązuje do długości stażu pracy w przedsiębiorstwie, wypłaceniu podlega mniejsza kwota odprawy, jednakże co najmniej połowa zwykłej kwoty odprawy, a w przypadku tej alternatywnej metody obliczania za decydujące kryterium przyjmuje się nabycie uprawnień do świadczeń emerytalnych ze względu na niepełnosprawność, narusza zakaz dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność w rozumieniu art. 1 i art. 16 dyrektywy 2000/78/WE ?

      (1)  Dz. U. L 303, s. 16


title: Sprawa C-376/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) – Staatssecretaris van Financiën przeciwko Kamino International Logistics BV (Wspólna Taryfa Celna — Nomenklatura Scalona — Klasyfikacja taryfowa — Monitory z wyświetlaczem ciekłokrystalicznym (LCD) wyposażone w złącza SUB-D, DVI D, USB, S-video i video composite — Pozycja 8471 — Pozycja 8528 — Rozporządzenie (WE) nr 754/2004)

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) – Staatssecretaris van Financiën przeciwko Kamino International Logistics BV
   (Sprawa C-376/07) (1)

   (Wspólna Taryfa Celna - Nomenklatura Scalona - Klasyfikacja taryfowa - Monitory z wyświetlaczem ciekłokrystalicznym (LCD) wyposażone w złącza SUB-D, DVI D, USB, S-video i video composite - Pozycja 8471 - Pozycja 8528 - Rozporządzenie (WE) nr 754/2004)
   2009/C 90/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: Kamino International Logistics BV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Hoge Raad der Nederlanden – Wykładnia załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 281, s. 1) – Monitor kolorowy, który może odtwarzać sygnały pochodzące zarówno z maszyny do automatycznego przetwarzania danych jak również z innych źródeł – Klasyfikacja do pozycji 8471 CN – Zastosowanie i ważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 754/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej (Dz.U. L 118, str. 32)

      Sentencja

               1)

               Klasyfikacja do podpozycji 8471 60 90 monitorów takich jak monitory stanowiące przedmiot sprawy przed sądem krajowym jako urządzeń w rodzaju stosowanych „zasadniczo” w systemie automatycznego przetwarzania danych w rozumieniu uwagi 5 B lit. a) do działu 84 Nomenklatury Scalonej stanowiącej załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. nie jest wykluczona z tego tylko względu, że mogą one odtwarzać sygnały pochodzące zarówno z maszyny do automatycznego przetwarzania danych, jak również z innych źródeł.

               2)

               Dla celów ustalenia, czy monitory takie jak monitory będące przedmiotem sprawy przed sądem krajowym stanowią urządzenia w rodzaju stosowanych zasadniczo w systemie automatycznego przetwarzania danych, władze krajowe, włącznie z sądami, powinny zastosować wskazówki zawarte w notach wyjaśniających odnoszących się do pozycji 8471 Systemu Zharmonizowanego ustanowionego na mocy Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, sporządzonej w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983 r. oraz na mocy protokołu zmian do niej z dnia 24 czerwca 1986 r., w szczególności pkt 1–5 części działu I D poświęconej monitorom maszyn do automatycznego przetwarzania danych.

               3)

               Rozporządzenie (WE) nr 754/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej nie ma zastosowania w zakresie dotyczącym klasyfikacji taryfowej monitorów będących przedmiotem postępowania przed sądem krajowym.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa C-84/14 P: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 lipca 2015 r. – Forgital Italy SpA/Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Artykuł 263 ustęp czwarty TFUE — Prawo do odwołania — Legitymacja procesowa — Osoby fizyczne i prawne — Akty regulacyjne wymagające środków wykonawczych — Rozporządzenie celne zmieniające warunki zawieszenia ceł — Możliwość wniesienia skargi do sądów krajowych)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/4

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 lipca 2015 r. – Forgital Italy SpA/Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska
   (Sprawa C-84/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Skarga o stwierdzenie nieważności - Artykuł 263 ustęp czwarty TFUE - Prawo do odwołania - Legitymacja procesowa - Osoby fizyczne i prawne - Akty regulacyjne wymagające środków wykonawczych - Rozporządzenie celne zmieniające warunki zawieszenia ceł - Możliwość wniesienia skargi do sądów krajowych))
   (2015/C 320/05)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Forgital Italy SpA (przedstawiciele: V. Turinetti di Priero i R. Mastroianni, avvocati)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Florindo Gijón i K. Pellinghelli, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Caeiros i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Forgital Italy SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 129 z 28.4.2014.


title: Sprawa C-54/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Brussel — Belgia) — Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding przeciwko Firma Feryn NV (Dyrektywa 2000/43/WE — Dyskryminujące kryteria doboru pracowników — Ciężar dowodu — Sankcje)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Brussel — Belgia) — Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding przeciwko Firma Feryn NV
   (Sprawa C-54/07) (1)

   (Dyrektywa 2000/43/WE - Dyskryminujące kryteria doboru pracowników - Ciężar dowodu - Sankcje)
   (2008/C 223/17)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Arbeidshof te Brussel
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding

      Strona pozwana: Firma Feryn NV
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Arbeidshof te Brussel — Wykładnia art. 2 ust. 2 lit. a), art. 8 ust. 1 i art. 15 dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (Dz.U. L 180, str. 22) — Kryteria wyboru pracowników mające charakter bezpośrednio dyskryminujący ze względu na pochodzenie rasowe lub etniczne — Ciężar dowodu — Ocena i stwierdzenia sądu krajowego — Obowiązek wydania nakazu zaniechania spoczywający na sądzie krajowym
   Sentencja

               1)

               Okoliczność, że pracodawca publicznie oświadcza, iż nie będzie zatrudniał pracowników o określonym pochodzeniu etnicznym lub rasowym stanowi bezpośrednią dyskryminację przy zatrudnianiu w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, ponieważ takie deklaracje mogą poważnie zniechęcać określonych kandydatów do składania swojej kandydatury, a tym samym stanowić dla nich przeszkodę w dostępie do ryku pracy.

               2)

               Publiczne oświadczenia, w których pracodawca informuje, że w ramach swojej polityki rekrutacyjnej nie będzie zatrudniał osób o określonym pochodzeniu etnicznym lub rasowym, są wystarczające dla domniemania, w rozumieniu art. 8 ust. 1 dyrektywy 2000/43, że ma miejsce bezpośrednio dyskryminująca polityka zatrudnienia. Do tego pracodawcy należy przedstawienie dowodu, że nie naruszył zasady równego traktowania. Może to uczynić poprzez wykazanie, że rzeczywista praktyka zatrudniania nie odpowiada tym oświadczeniom. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy zarzucane temu pracodawcy fakty zostały wykazane oraz ocena, czy dowody przedstawione na poparcie twierdzeń tego pracodawcy, że nie naruszył zasady równego traktowania, są wystarczające.

               3)

               Artykuł 15 dyrektywy 2000/43 wymaga, by również w sytuacji braku możliwego do zidentyfikowania pokrzywdzonego system sankcji stosowanych w przypadkach naruszenia przepisów krajowych wydanych w celu transpozycji dyrektywy 2000/43 powinien być skuteczny, proporcjonalny i odstraszający.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa C-57/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Norte – Portugalia) – Marina da Conceição Pacheco Almeida przeciwko Fundo de Garantia Salarial, IP, Instituto da Segurança Social, IP

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/23

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Norte – Portugalia) – Marina da Conceição Pacheco Almeida przeciwko Fundo de Garantia Salarial, IP, Instituto da Segurança Social, IP
   (Sprawa C-57/13) (1)

   2014/C 184/34
   Język postępowania: portugalski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 108 z 13.4.2013.


title: Sprawa T-246/09: Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2012 r. — Insula przeciwko Komisji (Klauzula arbitrażowa — Umowy w sprawie finansowania projektów w zakresie badań i rozwoju — Umowy MEDIS i Dias.Nets — Brak udokumentowania i niezgodność z postanowieniami umownymi części zadeklarowanych wydatków — Zatrzymanie kwoty przeznaczonej dla innego kontrahenta — Zwrot wypłaconych kwot — Niedopuszczalność części skargi — Powództwo wzajemne Komisji — Umorzenie części postępowania dotyczącej powództwa wzajemnego)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/16

         Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2012 r. — Insula przeciwko Komisji
   (Sprawa T-246/09) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Umowy w sprawie finansowania projektów w zakresie badań i rozwoju - Umowy MEDIS i Dias.Nets - Brak udokumentowania i niezgodność z postanowieniami umownymi części zadeklarowanych wydatków - Zatrzymanie kwoty przeznaczonej dla innego kontrahenta - Zwrot wypłaconych kwot - Niedopuszczalność części skargi - Powództwo wzajemne Komisji - Umorzenie części postępowania dotyczącej powództwa wzajemnego)
   2012/C 217/33
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Conseil scientifique international pour le développement des îles (Insula) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Marsal i J.-D. Simonet)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. M. Rouchaud-Joët i F. Mirza, następnie A. M. Rouchaud-Joët i D. Calciu, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów L. Defalque i S. Woog)

      Przedmiot

   Skarga zmierzająca po pierwsze do stwierdzenia, że wierzytelność Komisji w kwocie 189 241,64 EUR jest bezzasadna, po drugie, do zobowiązania Komisji do wydania „noty korygującej” na tę kwotę, a wreszcie do zasądzenia od Komisji na rzecz skarżącej odszkodowania w wysokości 212 597 EUR — tytułem żądania głównego — i w wysokości 230 025 EUR — tytułem żądania ewentualnego.

      Sentencja

               1)

               Skarga wniesiona przez Conseil scientifique international pour le développement des îles (Insula) zostaje oddalona.

               2)

               Postępowanie w przedmiocie żądań wzajemnych przedstawionych przez Komisję, w zakresie w jakim zmierzają one do zasądzenia od Insuli zapłaty wynikającej z umowy Dias.Net kwoty głównej wraz z odsetkami, zostaje umorzone.

               3)

               Insula zostaje zobowiązana do zapłaty na rzecz Komisji należności głównej wynoszącej 157 983,11 EUR, powiększonej o odsetki za zwłokę według stopy 2,75 % rocznie od dnia 16 maja 2009 r. do dnia całkowitej zapłaty wskazanej należności głównej.

               4)

               Insula pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 193 z 15.8.2009.


title: Sprawa C-87/14: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Irlandii

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/27

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-87/14)
   2014/C 102/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Enegren i M. van Beek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez niezastosowanie przepisów dyrektywy 2003/88/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy do rozkładu czasu pracy lekarzy stażystów (lekarzy szpitalnych, którzy nie udzielają konsultacji) Irlandia nie wypełniła zobowiązań ciążących na niej na podstawie art. 3, 5, 6, 17 ust. 2 i 17 ust. 5 dyrektywy.

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Artykuł 3
   Irlandia nie zapewniła, by lekarzom stażystom przysługiwał minimalny dobowy odpoczynek w okresie 24-godzinnym.
   Artykuł 5
   Irlandia nie zapewniła, by lekarzom stażystom przysługiwał minimalny nieprzerwany okres odpoczynku w okresie siedmiodniowym.
   Artykuł 6
   Irlandia nie zapewniła, by przeciętny wymiar czasu pracy w okresie siedmiodniowym nie przekraczał 48 godzin.
   Artykuł 17 ust. 2
   Irlandia nie zapewniła, by lekarzom stażystom przysługiwały równoważne okresy wyrównawczego odpoczynku, gdy muszą oni pracować, bez konieczności korzystania z okresów odpoczynku wskazanych w art. 3 i 5.
   Artykul 17 ust. 5
   Irlandia nie zapewniła, by lekarze stażyści nie przekraczali tygodniowego wymiaru czasu pracy po zakończeniu okresu przejściowego, o którym mowa w art. 17 ust. 5.

      (1)  Dz.U. L 299, s. 9.


title: Sprawa T-433/13: Wyrok Sądu z dnia 5 maja 2015 r. – Petropars Iran i in./Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie — Zarzut niezgodności z prawem — Prawo wykonywania działalności gospodarczej — Prawo własności — Ochrona zdrowia publicznego, bezpieczeństwa i środowiska naturalnego — Zasada ostrożności — Proporcjonalność — Prawo do obrony)

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/29

         Wyrok Sądu z dnia 5 maja 2015 r. – Petropars Iran i in./Rada
   (Sprawa T-433/13) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie - Zarzut niezgodności z prawem - Prawo wykonywania działalności gospodarczej - Prawo własności - Ochrona zdrowia publicznego, bezpieczeństwa i środowiska naturalnego - Zasada ostrożności - Proporcjonalność - Prawo do obrony))
   (2015/C 205/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Petropars Iran Co. (Kish Island, Iran); Petropars Oilfields Services Co. (Kish Islrand); Petropars Aria Kish Operation and Management Co. (Teheran, Iran); Petropars Resources Engineering Kish Co. (Teheran) (przedstawiciele: S. Zaiwalla, P. Reddy, Z. Burbeza, solicitors, R. Blakeley, G. Beck, barristers, i M. Brindle, QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2013/270/WPZiB z dnia 6 czerwca 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 156, s. 10) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 522/2013 z dnia 6 czerwca 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 156, s. 3) a po drugie żądanie stwierdzenia niemożności stosowania art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39) oraz art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).

      Sentencja

               1)

               W zakresie dotyczącym Petropars Aria Kish Operation and Management Co. oraz Petropars Resources Engineering Kish Co. stwierdza się nieważność:

                           —

                           decyzji Rady 2013/270/WPZiB z dnia 6 czerwca 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu;

                           —

                           rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 522/2013 z dnia 6 czerwca 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu.

               2)

               Skutki decyzji 2013/270 i rozporządzenia nr 522/2013 zostają utrzymane w mocy wobec Petropars Aria Kish Operation and Management Co. oraz Petropars Resources Engineering Kish Co. do momentu upływu terminu do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 56 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, bądź – jeżeli w terminie tym zostanie wniesione odwołanie – do daty jego oddalenia.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 313 z 26.10.2013.


title: Sprawa C-97/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Madrid w dniu  20 lutego 2006 r.  — Navicon, S.A. przeciwko administracji państwa

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Madrid w dniu 20 lutego 2006 r. — Navicon, S.A. przeciwko administracji państwa
   (Sprawa C-97/06)
   (2006/C 131/51)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Superior de Justicia de Madrid
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona wnosząca odwołanie: Navicon, S.A.

      Strona pozwana: administracja państwa
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wyrażenie czarter, którego dotyczy zwolnienie, o którym mowa w art. 15 pkt 5 szóstej dyrektywy (1), należy interpretować w ten sposób, iż obejmuje ono jedynie czarter całości powierzchni statku (czarter całości statku), czy też, że obejmuje ono również czarter dotyczący części lub ułamka powierzchni statku (czarter części)?

               2)

               Czy ustawa krajowa, która umożliwia zwolnienie jedynie czarteru całości statku, jest sprzeczna z szóstą dyrektywą?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatków od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1).


title: Sprawa T-551/08: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – H&R ChemPharm/Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek wosków parafinowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen — Dowód naruszenia — Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien — Okres referencyjny — Obliczanie wartości sprzedaży — Waga naruszenia — Koncentracja podczas trwania naruszenia — Równość traktowania — Proporcjonalność)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/39

         Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – H&R ChemPharm/Komisji
   (Sprawa T-551/08) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek wosków parafinowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen - Dowód naruszenia - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien - Okres referencyjny - Obliczanie wartości sprzedaży - Waga naruszenia - Koncentracja podczas trwania naruszenia - Równość traktowania - Proporcjonalność))
   (2015/C 046/46)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: H&R ChemPharm GmbH (Salzbergen, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokat M. Klusmann i profesor S. Thomas, a następnie M. Klusmann)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Antoniadis i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Przede wszystkim żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] i w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.181 – Woski do świec) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej, a także, posiłkowo, żądanie obniżenia kwoty nałożonej na skarżącą grzywny.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               H&R ChemPharm GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               H&R ChemPharm zostaje zobowiązana do zwrotu na rzecz Sądu kwoty 10  000 EUR, na podstawie art. 90 lit. a) regulaminu postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa C-224/12 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów, ING Groep NV, Nederlandsche Bank NV (Odwołanie — Sektor finansowy — Poważne zaburzenia w gospodarce państwa członkowskiego — Pomoc państwa na rzecz grupy bankowej — Forma — Wkład kapitałowy w ramach planu restrukturyzacji — Decyzja — Zgodność pomocy ze wspólnym rynkiem — Warunki — Zmiana warunków spłaty pomocy państwa — Kryterium inwestora prywatnego)

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów, ING Groep NV, Nederlandsche Bank NV
   (Sprawa C-224/12 P) (1)

   ((Odwołanie - Sektor finansowy - Poważne zaburzenia w gospodarce państwa członkowskiego - Pomoc państwa na rzecz grupy bankowej - Forma - Wkład kapitałowy w ramach planu restrukturyzacji - Decyzja - Zgodność pomocy ze wspólnym rynkiem - Warunki - Zmiana warunków spłaty pomocy państwa - Kryterium inwestora prywatnego))
   2014/C 159/03
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, S. Noë i H. van Vliet, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. de Ree, C. Wissels i J. Langer, pełnomocnicy, wspierani przez P. Glazenera, advocaat), ING Groep NV (przedstawiciele: O.W. Brouwer i J. Blockx, advocaten, oraz M. O’Regan, solicitor), De Nederlandsche Bank NV (przedstawiciele: S. Verschuur i H. Gornall, advocaten, oraz M. Petite, avocat)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 marca 2012 r. w sprawach połączonych T-29/10 i T-33/10 Królestwo Niderlandów i ING Groep NV przeciwko Komisji, w którym Sąd uwzględnił żądania stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji 2010/608/WE z dnia 18 listopada 2009 r. w sprawie pomocy państwa C 10/09 (ex N 138/09) udzielonej przez Niderlandy na rzecz ING w zakresie instrumentu wsparcia w odniesieniu do aktywów niepłynnych oraz planu restrukturyzacji (Dz.U. 2010 L 274, s. 139)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               De Nederlandsche Bank NV pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 258 z 25.8.2012.


title: Sprawa F-5/12: Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2012 r. — ZZ przeciwko Fronteksowi

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/29

         Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2012 r. — ZZ przeciwko Fronteksowi
   (Sprawa F-5/12)
   2012/C 133/58
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ ((przedstawiciel: S. Pappas, adwokat)

      Strona pozwana: Frontex

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Fronteksu o ukaraniu skarżącego oraz decyzji o jego zwolnieniu.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 24 maja 2011 r. o zwolnieniu skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 kwietnia 2011 r. o ukaraniu skarżącego;

               —

               obciążenie Fronteksu kosztami postępowania.


title: Sprawa T-320/16: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2016 r. – Make up for ever/EUIPO – L’Oréal (MAKE UP FOR EVER)

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/28

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2016 r. – Make up for ever/EUIPO – L’Oréal (MAKE UP FOR EVER)
   (Sprawa T-320/16)
   (2016/C 296/37)
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Make up for ever (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Caron)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: L’Oréal SA (Paryż, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MAKE UP FOR EVER” –unijny znak towarowy nr 3 416 443

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2016 r. w sprawie R 985/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie ważności słownego wspólnotowego znaku towarowego „MAKE UP FOR EVER” nr 003416443 w odniesieniu do wszystkich pozostałych towarów i usług wskazanych w zgłoszeniu;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               w razie potrzeby przekazanie sprawy EUIPO w celu jej dalszego prowadzenia;

               —

               obciążenie spółki L’Oréal kosztami wynikającymi z postępowania przed Wydziałem Unieważnień EUIPO, Izbą Odwoławczą EUIPO oraz niniejszej skargi do Sądu.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-149/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 listopada 2007 r. — Castellani przeciwko OHIM — Markant Handels und Service (CASTELLANI) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego CASTELLANI — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe CASTELLUM i CASTELLUCA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/14

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 listopada 2007 r. — Castellani przeciwko OHIM — Markant Handels und Service (CASTELLANI)
   (Sprawa T-149/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego CASTELLANI - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe CASTELLUM i CASTELLUCA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 8/27)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Castellani SpA (Campagna Gello, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Di Maso i M. Di Maso)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. García Murillo, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Markant Handels und Service GmbH (Offenburg, Niemcy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 lutego 2006 r. (sprawa R 449/2005-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Markant Handels und Service GmbH a Castellani SpA.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 22 lutego 2006 r. (sprawa R 449/2005-1).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006.


title: Sprawa F-82/12: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2012 r. — ZZ przeciwko EBI

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/18

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2012 r. — ZZ przeciwko EBI
   (Sprawa F-82/12)
   2012/C 319/35
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Strona pozwana: EBI

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji odwoławczej w sprawie oddalenia odwołania skarżącego od wyników ponownej całościowej oceny jego wyników pracy w roku 2007.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności:

               —

               decyzji z dnia 15 lutego 2012 r., w zakresie w jakim komisja odwoławcza

                           —

                           oddaliła jego odwołanie od sprawozdania z oceny za 2007 r., sporządzonego w 2011 r. w następstwie stwierdzenia nieważności sprawozdania sporządzonego w 2008 r., zgodnie z rozstrzygnięciem Sądu do spraw Służby Publicznej w wyroku z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie F-59/09;

                           —

                           oddaliła jego odwołanie od odmowy zaproponowania go do awansu, w następstwie stwierdzenia nieważności decyzji przez Sąd do spraw Służby Publicznej w ww. wyroku z dnia 8 marca 2011 r.;

                           —

                           odmówiła rozpoznania sprawy co do istoty i po wyrażeniu jedynie oceny co do zgodności z prawem, odmówiła skarżącemu prawa do ponownej, skutecznej oceny jego wyników pracy;

               —

               decyzji w sprawie awansów z dnia 29 kwietnia 2008 r. w zakresie w jakim, w świetle oceny wyrażonej przez jego przełożonych, EBI nie uwzględnił go w punkcie „Promotions from Function E to D”;

               —

               wszystkich aktów powiązanych, wydanych w następstwie lub w ramach przygotowania, w tym sprawozdania z oceny za 2007 r. w całości oraz wyraźnej oceny jego przełożonych, również w części, w której nie proponuje się w niej oceny A lub B+ i awansu skarżącego do grupy funkcyjnej D, a w odpowiednim razie, uprzedniego stwierdzenia niezgodności z prawem i braku obowiązywania wytycznych, przynajmniej w części, w jakiej ustanawiają niezgodne prawem ograniczenia ilościowe w zakresie liczby pracowników mogących otrzymać oceny A lub B+;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-293/10: Wyrok Sądu z dnia 14 czerwca 2012 r. — Seven Towns przeciwko OHIM (siedem różnokolorowych kwadratów) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego siedem różnokolorowych kwadratów — Oznaczenie mogące stanowić wspólnotowy znak towarowy — Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/18

         Wyrok Sądu z dnia 14 czerwca 2012 r. — Seven Towns przeciwko OHIM (siedem różnokolorowych kwadratów)
   (Sprawa T-293/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego siedem różnokolorowych kwadratów - Oznaczenie mogące stanowić wspólnotowy znak towarowy - Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 217/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Seven Towns Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat E. Schäfer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 kwietnia 2010 r. (sprawa 1475/2009-1) dotyczącą zgłoszenia oznaczenia przedstawiającego siedem różnokolorowych kwadratów jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 25.9.2010.


title: Sprawa T-427/08: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2008 r. — CEAHR przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/44

         Skarga wniesiona w dniu 24 września 2008 r. — CEAHR przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-427/08)
   (2008/C 313/80)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Confédération européenne des Associations d'Horlogers-Réparateurs (CEAHR) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: P. Mathijsen, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji SG-Greffe(2008) D/204448 z dnia 10 lipca 2008 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej sprawie skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji SG-Greffe(2008) D/204448 z dnia 10 lipca 2008 r., mocą której Komisja oddaliła — ze względu na brak interesu wspólnotowego — jej skargę dotyczącą rzekomych naruszeń art. 81 WE i 82 WE polegających na odmowie dostarczania przez producentów zegarków części zamiennych zegarmistrzom prowadzącym własne zakłady naprawy zegarków [sprawa C(2008)3600].
   Na poparcie swoich twierdzeń skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła traktat, zniekształcając treść wniesionej przez nią skargi i w konsekwencji wydając decyzję na podstawie błędnych ustaleń faktycznych.
   Ponadto skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo i postąpiła w sposób sprzeczny z przepisami art. 81 WE i 82 WE, wydając decyzję, zgodnie z którą producenci zegarków, których dotyczyła skarga, nie zajmują pozycji dominującej, a odmowa sprzedaży części zamiennych poza selektywnym systemem dystrybucji nie stanowi nadużycia tej pozycji. Skarżąca kwestionuje również wnioski Komisji dotyczące istnienia porozumień i praktyk uzgodnionych między producentami zegarków.
   Skarżąca utrzymuje, iż Komisja, wskazując na brak interesu wspólnotowego po przeprowadzeniu postępowania w przedmiocie skargi, trwającego cztery lata, nadużyła swych uprawnień.
   Twierdzi ona również, że Komisja nie uzasadniła swej decyzji, naruszając tym samym art. 253 WE.
   Wreszcie — zdaniem skarżącej — Komisja w toku rozpatrywania skargi naruszyła zasadę bezstronności.


title: Sprawa T-802/14: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2014 r. – Laboratorios ERN/OHIM – michelle menard (Lenah.C)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/58

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2014 r. – Laboratorios ERN/OHIM – michelle menard (Lenah.C)
   (Sprawa T-802/14)
   (2015/C 046/75)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratorios ERN, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Correa)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: michelle menard GmbH – Berlin cosmetics (Berlin, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: michelle menard GmbH

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Lenah.C” – zgłoszenie nr 1 0 4 26  617

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 września 2014 r. w sprawie R 2260/2013-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM i w razie potrzeby michelle menard GmbH kosztami postępowania (solidarnie).

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-227/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, miejsce siedziby Arnheim (Niderlandy) w dniu 22 kwietnia 2016 r. – Jan Theodorus Arts/Veevoederbedrijf Alpuro BV

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, miejsce siedziby Arnheim (Niderlandy) w dniu 22 kwietnia 2016 r. – Jan Theodorus Arts/Veevoederbedrijf Alpuro BV
   (Sprawa C-227/16)
   (2016/C 279/15)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, miejsce siedziby Arnhem

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnoszący odwołanie: Jan Theodorus Arts

      Druga strona postępowania: Veevoederbedrijf Alpuro BV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ważny jest zbiór klauzul zawarty w umowie pomiędzy gospodarstwem zajmującym się tuczem cieląt a przedsiębiorstwem integracyjnym, […] z którego wynika, że płatność jednolita przyznana gospodarstwu zajmującemu się tuczem cieląt zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 73/2009 (1) z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników przypada przedsiębiorstwu integracyjnemu poprzez odliczenie od ceny za tuczone cielęta, mając na względzie cele tego rozporządzenia, zwłaszcza zapewnienie rolnikom odpowiedniego poziomu życia w drodze bezpośredniego wsparcia dochodowego, jak i promowanie zdrowia publicznego, zdrowia zwierząt, środowiska oraz dobrostanu zwierząt?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: Czy z uwagi na istniejącą sprzeczność z celami rozporządzenia nr 73/2009 sądy krajowe są uprawnione do zmiany umowy na podstawie zasady clausula rebus sic stantibus w taki sposób, aby powstałe wskutek nieważności niekorzystne warunki dla przedsiębiorstwa integracyjnego zostały w całości lub w części usunięte, zwłaszcza poprzez obniżenie ceny za tuczone cielęta?

      (1)  Rozporządzenie ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. 2009, L 30, s. 16).


title: Sprawa T-216/11: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2011 r. — Progust, SL przeciwko OHIM — Sopralex & Vosmarques (IMPERIA)

text:
               2.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/15

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2011 r. — Progust, SL przeciwko OHIM — Sopralex & Vosmarques (IMPERIA)
   (Sprawa T-216/11)
   2011/C 194/24
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Progust, SL (Girona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M.E. López Camba i J.L. Rivas Zurdo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Sopralex & Vosmarques SA

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności Pierwszej Izby Odwoławczej w sprawie R 1036/2010-1 — w całości;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

               —

               obciążenie Sopralex & Vosmarques SA kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Progust, SL

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „IMPERIA” (zgłoszenie nr 7.008.154), zgłoszony dla towarów i usług z klas 29, 30, 31, 32 i 43

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Sopralex & Vosmarques SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowy graficzny znak towarowy (nr 3.260.288) zawierający element słowny „IMPERIAL” zarejestrowany dla towarów z klasy 29

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu i odmowa rejestracji zgłoszonego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Wykreślenie sprawy C-106/04

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/20

         Wykreślenie sprawy C-106/04 (1)

   (2005/C 45/42)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 29 listopada 2004 r. prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-106/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004