title: Sprawa C-127/06: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/65/WE — Sprzedaż usług finansowych na odległość — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/20

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-127/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/65/WE - Sprzedaż usług finansowych na odległość - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2006/C 331/34)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: A. Aresu, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: S. Schreiner, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzyjęcie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. dotyczącej sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniająca dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE (Dz.U. L 271, str. 16)
   Sentencja

               1.

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. dotyczącej sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniającej dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 21 ust. 1 tej dyrektywy.

               2.

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006.


title: Sprawa T-416/13: Postanowienie Sądu z dnia 5 czerwca 2014 r. – Stanleybet Malta i Stanley International Betting przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Konkurencja — Eksploatacja urządzeń do wideoloterii — Udzielenie przez Grecję licencji wyłącznej — Decyzja o odrzuceniu skargi — Akt niezaskarżalny — Niedopuszczalność)

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/13

         Postanowienie Sądu z dnia 5 czerwca 2014 r. – Stanleybet Malta i Stanley International Betting przeciwko Komisji
   (Sprawa T-416/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Konkurencja - Eksploatacja urządzeń do wideoloterii - Udzielenie przez Grecję licencji wyłącznej - Decyzja o odrzuceniu skargi - Akt niezaskarżalny - Niedopuszczalność))
   2014/C 329/16
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strony skarżące: Stanleybet Malta Ltd (Valetta, Malta); oraz Stanley International Betting Ltd (Liverpool, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: R. A. Jacchia, I. Picciano, A. Terranova, F. Ferraro, G. Dellis, P. Kakouris i I. Koimitzoglou, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Ronkes Agerbeek i R. Striani, pełnomocnicy, następnie F. Ronkes Agerbeek)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zawartej w piśmie Komisji z dnia 10 czerwca 2013 r., w którym Komisja poinformowała strony skarżące o odrzuceniu przez nią ich skargi i zakończeniu postępowania w sprawie COMP/39.981, Stanleybet Group 2/OPAP.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Umarza się postępowanie w zakresie dotyczącym wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonych przez Republikę Grecką i Organismos Prognostikon Agonon Podosfairou AE (OPAP).

               3)

               Stanleybet Malta Ltd i Stanley International Betting Ltd pokryją koszty własne, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 313 z 26.10.2013.


title: Sprawa F-63/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 3 marca 2009 r. – Patsarika przeciwko Cedefop (Służba publiczna — Pracownicy kontraktowi — Zmiana miejsca zatrudnienia — Prawo do obrony — Rozwiązanie umowy na koniec okresu próbnego — Wyrok zaoczny)

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/37

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 3 marca 2009 r. – Patsarika przeciwko Cedefop
   (Sprawa F-63/07) (1)

   (Służba publiczna - Pracownicy kontraktowi - Zmiana miejsca zatrudnienia - Prawo do obrony - Rozwiązanie umowy na koniec okresu próbnego - Wyrok zaoczny)
   2009/C 102/53
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Maria Patsarika (Saloniki, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci N. Korogiannakis i N. Keramidas)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop) (przedstawiciele: M. Fuchs, pełnomocnik, wspierany przez adwokata P. Anestisa)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Cedefop z dnia 20 września 2006 r. rozwiązującej umowę na czas określony ze skarżącą na koniec okresu próbnego oraz żądanie odszkodowania.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               M. Patsarika pokryje trzy czwarte swoich kosztów postępowania.

               3)

               Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego pokryje swoje własne koszty postępowania oraz jedną czwarta kosztów poniesionych przez M. Patsarikę.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007 s. 43


title: Sprawa C-111/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upravno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 4 marca 2015 r. – Občina Gorje/Republika Słowenii

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upravno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 4 marca 2015 r. – Občina Gorje/Republika Słowenii
   (Sprawa C-111/15)
   (2015/C 245/02)
   Język postępowania: słoweński

      Sąd odsyłający

   Upravno sodišče Republike Slovenije

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Občina Gorje

      Strona pozwana: Republika Słowenii

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie nr 1698/2005 (1), a w szczególności jego art. 71 ust. 3, zgodnie z którym zasady dotyczące kwalifikowalności wydatków ustala się na poziomie krajowym z zastrzeżeniem szczególnych warunków ustanowionych w tym rozporządzeniu dla niektórych środków rozwoju obszarów wiejskich, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu przewidzianemu w art. 79 ust. 4 [rozporządzenia w sprawie środków 1, 3 i 4 osi programu rozwoju obszarów wiejskich Republiki Słowenii w latach 2007–2013 na okres od 2010 do 2013 r. (zwanego dalej „rozporządzeniem PRP”)] i w rozdziale VI pkt 3 ogłoszenia o zamówieniu, na podstawie którego do wsparcia kwalifikują się tylko te wydatki inwestycyjne, które zostały poniesione po dniu wydania decyzji o przyznaniu środków (do czasu zakończenia inwestycji lub najpóźniej do dnia 30 czerwca 2015 r.)?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy rozporządzenie nr 1698/2005, a w szczególności jego art. 71 ust. 3, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu przewidzianemu w art. 56 ust. 4 Zakon o kmetijstvu (ustawy o rolnictwie, zwanej dalej „ZKme-1”), zgodnie z którym odrzuca się w całości wniosek, który nie spełnia wymagań art. 79 ust. 4 rozporządzenia PRP dotyczących wydatków inwestycyjnych kwalifikujących się do wsparcia, poniesionych od dnia wydania decyzji?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW); Dz.U. L 277, s. 1.


title: Sprawa T-39/13: Wyrok Sądu z dnia 3 października 2014 r. – Cezar przeciwko OHIM – Poli-Eco (Insert) [Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający wkładkę — Wcześniejszy wzór — Nowość — Indywidualny charakter — Widoczne cechy części składowej produktu złożonego — Ocena wcześniejszego wzoru — Artykuły 3, 4, 5, 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002]

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/35

         Wyrok Sądu z dnia 3 października 2014 r. – Cezar przeciwko OHIM – Poli-Eco (Insert)
   (Sprawa T-39/13) (1)

   ([Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający wkładkę - Wcześniejszy wzór - Nowość - Indywidualny charakter - Widoczne cechy części składowej produktu złożonego - Ocena wcześniejszego wzoru - Artykuły 3, 4, 5, 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002])
   2014/C 409/50
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cezar Przedsiębiorstwo Produkcyjne Dariusz Bogdan Niewiński (Ełk, Polska) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Nentwig i G. Becker, następnie M. Nentwig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo F. Mattina, następnie P. Bullock, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Poli-Eco Tworzywa Sztuczne sp. z o.o. (Szprotawa, Polska) (przedstawiciele: początkowo B. Rokicki, radca prawny, a następnie D. Rzążewska, radca prawny)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 listopada 2012 r. (sprawa R 1512/2010-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Poli-Eco Tworzywa Sztuczne sp. z o.o. a Cezar Przedsiębiorstwem Produkcyjnym Dariusz Bogdan Niewiński.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 8 listopada 2012 r. (sprawa R 1512/2010-3).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Cezar Przedsiębiorstwo Produkcyjne Dariusz Bogdan Niewiński.

               3)

               Poli-Eco Tworzywa Sztuczne sp. z o.o. pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.


title: Sprawa C-493/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht – Außenstelle Linz – Austria) – Dilly’s Wellnesshotel GmbH/Finanzamt Linz [Odesłanie prejudycjalne — Pomoc państwa — Program pomocy w formie ulg podatkowych w odniesieniu do podatków na ochronę środowiska — Rozporządzenie (WE) nr 800/2008 — Kategorie pomocy, które można uznać za zgodne ze wspólnym rynkiem i zwolnione z obowiązku zgłoszenia — Bezwzględny charakter przesłanek zwolnienia — Artykuł 3 ust. 1 — Wyraźne odesłanie do tego rozporządzenia w programie pomocy]

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht – Außenstelle Linz – Austria) – Dilly’s Wellnesshotel GmbH/Finanzamt Linz
   (Sprawa C-493/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Program pomocy w formie ulg podatkowych w odniesieniu do podatków na ochronę środowiska - Rozporządzenie (WE) nr 800/2008 - Kategorie pomocy, które można uznać za zgodne ze wspólnym rynkiem i zwolnione z obowiązku zgłoszenia - Bezwzględny charakter przesłanek zwolnienia - Artykuł 3 ust. 1 - Wyraźne odesłanie do tego rozporządzenia w programie pomocy])
   (2016/C 343/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzgericht – Außenstelle Linz

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dilly’s Wellnesshotel GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt Linz

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. [107 i 108 TFUE] (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) należy interpretować w ten sposób, że brak w programie pomocy, takim jak ten będący przedmiotem postępowania głównego, wyraźnego odesłania do tego rozporządzenia poprzez zacytowanie jego tytułu i wskazanie miejsca publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie temu, aby ten program pomocy był uznany jako spełniający warunki zwolnienia na podstawie art. 25 ust. 1 tego rozporządzenia z obowiązku zgłoszenia przewidzianego w art. 108 ust. 3 TFUE.

      (1)  Dz.U. C 46 z 9.2.2015.


title: Sprawa C-149/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 25 marca 2013 r. — B, druga strona postępowania: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 25 marca 2013 r. — B, druga strona postępowania: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Sprawa C-149/13)
   2013/C 171/33
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: B

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Pytanie prejudycjalne

   Jakie granice wyznaczają art. 4 dyrektywy Rady 2004/83/WE (1) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony, oraz Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności jej art. 3 i 7, względem sposobu, w jaki należy zweryfikować wiarygodność wskazywanej orientacji seksualnej, oraz czy granice te różnią się od tych obowiązujących dla oceny wiarygodności innych podstaw prześladowania, a jeśli tak, to jak dalece?

      (1)  Dz.U. L 304, s. 12.


title: Sprawa C-187/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 16 kwietnia 2014 r. – Skatteministeriet przeciwko DSV Road A/S

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 16 kwietnia 2014 r. – Skatteministeriet przeciwko DSV Road A/S
   (Sprawa C-187/14)
   2014/C 202/13
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Skatteministeriet

      Strona pozwana: DSV Road A/S

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 203 ust. 1 kodeksu celnego (1) należy interpretować w taki sposób, że usunięcie towaru spod dozoru celnego ma miejsce w sytuacji takiej jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym, jeśli należy przyjąć, iż a) każda z dwóch wszczętych odpowiednio w 2007 i 2008 r. procedur tranzytowych dotyczyła tych samych towarów albo też b) nie można wykazać tego, że chodzi tu o te same towary?

               2.

               Czy art. 204 kodeksu celnego (2) należy interpretować w taki sposób, że dług celny powstaje w sytuacji takiej jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym, jeśli należy przyjąć, iż a) każda z dwóch wszczętych odpowiednio w 2007 i 2008 r. procedur tranzytowych dotyczyła tych samych towarów albo też b) nie można wykazać tego, że chodzi tu o te same towary?

               3.

               Czy art. 859 przepisów wykonawczych (3) należy interpretować w taki sposób, że w okolicznościach takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym dochodzi do naruszenia, które nie wywiera znaczącego wpływu na przebieg procedury celnej, jeśli należy przyjąć, iż a) każda z dwóch wszczętych odpowiednio w 2007 i 2008 r. procedur tranzytowych dotyczyła tych samych towarów albo też b) nie można wykazać tego, że chodzi tu o te same towary?

               4.

               Czy pierwsze państwo członkowskie przywozu może odmówić podmiotowi będącemu podatnikiem w państwie członkowskim prawa do odliczenia podatku VAT z tytułu importu towarów zgodnie z art. 168 lit. e) dyrektywy o VAT (4), jeśli obowiązkowi podatkowemu w jego zakresie podlega przewoźnik, który nie jest ani importerem tych towarów, ani ich właścicielem, lecz jedynie dokonywał ich transportu i odprawy celnej w ramach opodatkowanych podatkiem VAT czynności spedycyjnych?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1)

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1)

      (3)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 253, s. 1)

      (4)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1)


title: Sprawa T-624/16 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 16 lutego 2017 r. – Gollnisch/Parlament (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Członek Parlamentu Europejskiego — Odzyskanie środków przez potrącenie dodatków wypłaconych z tytułu zwrotu kosztów zatrudnienia asystentów parlamentarnych — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/33

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 16 lutego 2017 r. – Gollnisch/Parlament
   (Sprawa T-624/16 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Członek Parlamentu Europejskiego - Odzyskanie środków przez potrącenie dodatków wypłaconych z tytułu zwrotu kosztów zatrudnienia asystentów parlamentarnych - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 121/48)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bruno Gollnisch (Villiers-le-Mahieu, Francja) (przedstawiciel: adwokat N. Fakiroff)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciel: G. Corstens i S. Alonso de León, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE mający na celu zawieszenie wykonania decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 1 lipca 2016 r. dotyczącej odzyskania od skarżącego kwoty w wysokości 275 984,23 EUR oraz noty obciążeniowej 2016-916 z dnia 5 lipca 2016 r., wystawionej w następstwie tej decyzji oraz po jej doręczeniu przez dyrektora generalnego ds. finansów w dniu 6 lipca 2016 r.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-56/14: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 27 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Turnhout – Belgia) – Openbaar Ministerie/Marc Emiel Melanie De Beuckeleer, Michiel Martinus Zeeuws, Staalbeton NV/SA

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/31

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 27 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Turnhout – Belgia) – Openbaar Ministerie/Marc Emiel Melanie De Beuckeleer, Michiel Martinus Zeeuws, Staalbeton NV/SA
   (Sprawa C-56/14) (1)

   (2015/C 146/39)
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa T-435/10: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2010 r. — IEM ERGA — EREVNES MELETES PERIVALLONTOS & CHOROTAXIAS przeciwko Komisji

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/43

         Skarga wniesiona w dniu 17 września 2010 r. — IEM ERGA — EREVNES MELETES PERIVALLONTOS & CHOROTAXIAS przeciwko Komisji
   (Sprawa T-435/10)
   ()
   2010/C 346/87
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: IEM ERGA — EREVNES MELETES PERIVALLONTOS & CHOROTAXIAS A.E. (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: N. Sofokleous, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności aktu przygotowawczego z dnia 7 maja 2010 r. Dyrekcji Generalnej Komisji Europejskiej ds. Badań, w którym to akcie doręczono skarżącej decyzję w sprawie wydania wobec niej nakazu zapłaty;

               —

               stwierdzenie nieważności nakazu zapłaty nr 3241004968 (noty debetowej) Komisji Europejskiej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W skardze będącej przedmiotem niniejszej sprawy skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności aktu przygotowawczego z dnia 7 maja 2010 r. Dyrekcji Generalnej Komisji Europejskiej ds. Badań, w którym to akcie doręczono skarżącej decyzję w sprawie wydania wobec niej nakazu zapłaty, jak również stwierdzenie nieważności nakazu zapłaty nr 3241004968 (noty debetowej) Komisji Europejskiej z dnia 14 lipca 2010 r., wydanego na podstawie umowy FAIR-CT98-9544.
   Na poparcie swoich argumentów skarżąca wysuwa następujące zarzuty:

               —

               brak podstawy prawnej i kompetencji, w zakresie w jakim zaskarżone akty wydane w ramach umowy FAIR-CT98-9544 są aktami administracyjnymi wydanymi bez podstawy prawnej i kompetencji, ponieważ umowa ta, która zgodnie z jej art. 10 jest uregulowana wyłącznie w prawie greckim, nie przyznaje Komisji prawa do jednostronnego ustalania i samodzielnego ściągania należności wynikających z tej umowy;

               —

               brak prawnego uzasadnienia, brak dowodu i odrzucenie argumentów Komisji, w zakresie w jakim — jak wynika z wyroku Sądu w sprawie T-7/05 i z faktur wystawionych przez skarżącą za dostarczone usługi — kwoty, które otrzymała ona od spółki „Parthenon A.E.” w związku z tymi fakturami, stanowiły część jej wynagrodzenia z tytułu dostawy opisanych w nich usług, a nie zaliczkę na poczet subwencji, którą spółka „Parthenon A.E.” otrzymała od Komisji jako przedstawiciel skarżącej;

               —

               sprzeczność w uzasadnieniu zaskarżonych aktów;

               —

               brak prawnego uzasadnienia i brak dowodu, w zakresie w jakim argumenty Komisji, za pomocą których uzasadnia ona zaskarżone akty, nie znajdują poparcia ani w uzasadnieniu wyroku Sądu w sprawie T-7/05 Komisja przeciwko Parthenon A.E., ani w fakturach i innych środkach dowodowych, które zostały przedstawione.


title: Sprawa T-204/11: Wyrok Sądu z dnia 11 lutego 2015 r. – Hiszpania/Komisja [Ochrona konsumentów — Rozporządzenie (UE) nr 15/2011 — Metody wykrywania toksyn lipofilowych u małży — Zastąpienie metody prób biologicznych na myszach metodą chromatografii cieczowej sprzężonej z tandemową spektrometrią mas (LC-MS/MS) — Artykuł 168 TFUE — Proporcjonalność — Uzasadnione oczekiwania]

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/11

         Wyrok Sądu z dnia 11 lutego 2015 r. – Hiszpania/Komisja
   (Sprawa T-204/11) (1)

   ([Ochrona konsumentów - Rozporządzenie (UE) nr 15/2011 - Metody wykrywania toksyn lipofilowych u małży - Zastąpienie metody prób biologicznych na myszach metodą chromatografii cieczowej sprzężonej z tandemową spektrometrią mas (LC-MS/MS) - Artykuł 168 TFUE - Proporcjonalność - Uzasadnione oczekiwania])
   (2015/C 096/12)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo M. Muñoz Pérez, następnie S. Martínez-Lage Sobredo i wreszcie A. Rubio González, abogados del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Jimeno Fernández i A. Marcoulli, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 15/2011 z dnia 10 stycznia 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2074/2005 w odniesieniu do uznanych metod badania na obecność morskich biotoksyn w żywych małżach (Dz.U. L 6, s. 3).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 160 z 28.5.2011.


title: Sprawa F-102/08: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/52

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-102/08)
   (2009/C 55/95)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji oddalającej wniosek skarżącego po pierwsze o odszkodowanie za szkodę poniesioną przez skarżącego w związku z wysyłką jego rzeczy osobistych z mieszkania służbowego w Luandzie, po drugie o zniszczenie wszystkich dokumentów dotyczących wysłanego mienia znajdujących się w posiadaniu pozwanej i zwrot tego mienia skarżącemu.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie braku podstawy prawnej lub względnie, stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej wniosek z dnia 1 września 2007 r. i w niezbędnym zakresie decyzji oddalającej zażalenie z dnia 20 marca 2008 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie braku podstawy prawnej, względnie stwierdzenie nieważności pisma z dnia 18 lipca 2008 r.;

               —

               przyznanie, że w dniu 30 kwietnia i w dniu 2 maja 2003 r. członkowie personelu pozwanej lub jej przedstawiciele wtargnęli bez zgody skarżącego do jego mieszkania służbowego, zrobili zdjęcia, sporządzili wykaz rzeczy osobistych skarżącego, dokonali wyceny każdego przedmiotu z tego wykazu, weszli do samochodu skarżącego, zajęli jego rzeczy osobiste i samochód, oraz wyeksmitowali go z jego mieszkania służbowego i przyległości;

               —

               przyznanie i stwierdzenie, że takie postępowanie jest niezgodne z prawem;

               —

               nakazanie pozwanej sporządzenia wykazu właściwie opisującego każdy pojedynczy przedmiot tej dokumentacji, który ma znaczenie dla wyżej opisanych zdarzeń i w formie pisemnej powiadomienie o nim skarżącego;

               —

               nakazanie pozwanej zniszczenia każdego przedmiotu z wspomnianej dokumentacji i powiadomienie skarżącego o dokonanym zniszczeniu;

               —

               zobowiązanie pozwanej do zwrotu rzeczy osobistych skarżącego;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 722 tys. EUR, względnie innej, wyższej bądź niższej, którą Sąd uzna za słuszną, tytułem naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego w wyniku wystąpienia zdarzeń opisanych powyżej;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego odsetek od kwoty 722 tys. EUR, licząc od dnia wniesienia wniosku czyli 1 września 2007 r. do dnia rzeczywistej zapłaty tej kwoty skarżącemu;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 100 EUR dziennie, względnie innej, wyższej bądź niższej, którą Sąd uzna za słuszną, tytułem naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego w wyniku niesporządzenia ww. wykazu i niepowiadmienia o nim skarżącego, licząc od jutra do dnia powiadomienia skarżącego o tym wykazie;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 100 EUR dziennie, względnie innej, wyższej bądź niższej, którą Sąd uzna za słuszną, tytułem naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego w wyniku niezniszczenia dokumentacji, licząc od jutra do dnia rzeczywistego jej zniszczenia;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 100 EUR dziennie, względnie innej, wyższej bądź niższej, którą Sąd uzna za słuszną, tytułem naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego w wyniku niezwrócenia mu rzeczy osobistych, licząc od jutra do dnia dokonania rzeczonego zwrotu;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-279/09: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — Aiello przeciwko OHIM — Cantoni ITC (100 % Capri) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Doręczenie pisma procesowego wnoszącego sprzeciw w postępowaniu przed izbą odwoławczą — Zasada 50 ust. 1, zasada 20 ust. 2 i zasada 67 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Prawo do obrony)

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/16

         Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — Aiello przeciwko OHIM — Cantoni ITC (100 % Capri)
   (Sprawa T-279/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Doręczenie pisma procesowego wnoszącego sprzeciw w postępowaniu przed izbą odwoławczą - Zasada 50 ust. 1, zasada 20 ust. 2 i zasada 67 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Prawo do obrony)
   2012/C 258/26
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Antonino Aiello (Vico Equense, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Coccia i L. Pardo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Montalto, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Cantoni ITC SpA (Mediolan, Włochy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 kwietnia 2009 r. (sprawa R 1148/2008-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Cantoni ITC SpA a Antoninem Aiellą

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 2 kwietnia 2009 r. (sprawa R 1148/2008-1).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa C-410/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 7 lipca 2017 r. – A

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 7 lipca 2017 r. – A
   (Sprawa C-410/17)
   (2017/C 300/26)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: A

      Druga strona postępowania: Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 ust. 1 lit. c) w związku z art. 24 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że prace rozbiórkowe realizowane przez przedsiębiorstwo w ramach jego działalności gospodarczej obejmują tylko jedną transakcję, w sytuacji gdy przedsiębiorstwo rozbiórkowe zgodnie z warunkami umowy między nim a zamawiającym jest zobowiązane do wywozu odpadów z rozbiórki i – o ile odpady z rozbiórki zawierają złom metalowy – może odsprzedać złom metalowy przedsiębiorstwom skupującym złom przeznaczony do odzysku?
               Czy też, uwzględniając art. 2 ust. 1 lit. a) w związku z art. 14 ust. 1 dyrektywy VAT 2006/112/WE, taką umowę w sprawie prac rozbiórkowych należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ona dwie transakcje, a mianowicie z jednej strony świadczenie usługi przez przedsiębiorstwo rozbiórkowe na rzecz zamawiającego prace rozbiórkowe, a z drugiej strony zakup od zamawiającego prace rozbiórkowe złomu metalowego, który jest odsprzedawany przez przedsiębiorstwo rozbiórkowe?
               Czy ma tu znaczenie, że przedsiębiorstwo rozbiórkowe przy ustalaniu ceny za prace rozbiórkowe uwzględnia jako czynnik obniżający cenę to, że ma ono możliwość uzyskania przychodów także poprzez odzyskiwanie odpadów z rozbiórki?
               Czy ma tu znaczenie, że ilość i wartość odzyskiwanych odpadów z rozbiórki nie zostały uzgodnione w umowie w sprawie prac rozbiórkowych, a także nie zostało uzgodnione, iż informacja o nich zostanie później przekazana zamawiającemu prace rozbiórkowe, oraz że ilość i wartość odpadów z rozbiórki znane będą dopiero wówczas, gdy przedsiębiorstwo rozbiórkowe dokona ich odsprzedaży?

               2)

               Czy art. 2 ust. 1 lit. a) w związku z art. 14 ust. 1 dyrektywy VAT 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy przedsiębiorstwo, które w ramach działalności gospodarczej wykonuje prace rozbiórkowe, zawiera z właścicielem obiektu do rozbiórki umowę, w której uzgadnia, że przedsiębiorstwo rozbiórkowe dokonuje zakupu obiektu do rozbiórki i zobowiązuje się pod karą umowną do dokonania rozbiórki i wywiezienia odpadów z rozbiórki w terminie określonym w umowie, chodzi o tylko jedną transakcję obejmującą sprzedaż towarów przez właściciela obiektu przeznaczonego do rozbiórki przedsiębiorstwu rozbiórkowemu?
               Czy też umowę taką, uwzględniając art. 2 ust. 1 lit. c) w związku z art. 24 ust. 1 dyrektywy VAT 2006/112/WE, należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ona dwie transakcje, a mianowicie z jednej strony sprzedaż towarów przez właściciela obiektu przeznaczonego do rozbiórki na rzecz przedsiębiorstwa rozbiórkowego, a z drugiej strony świadczenie usługi rozbiórki przez przedsiębiorstwo rozbiórkowe na rzecz sprzedawcy towarów?
               Czy w tej sprawie ma znaczenie, że przedsiębiorstwo rozbiórkowe przy ustalaniu ceny w swej ofercie zakupu tych towarów jako czynnik obniżający cenę uwzględniło koszty powstające dla niego w związku z demontażem i wywozem towarów?
               Czy ma znaczenie, że sprzedawca towarów ma świadomość tego, iż koszty powstające dla przedsiębiorstwa rozbiórkowego w wyniku demontażu i wywozu uwzględniane są jako czynnik obniżający cenę towarów, mając na uwadze fakt, że strony nie dokonują żadnego uzgodnienia co do tych kosztów i że w żadnym czasie sprzedawca towarów nie ma dowiedzieć się o szacunkowej lub faktycznej wysokości tych kosztów?

      (1)  Dz.U. 2006, L 347, s.1.


title: Sprawa F-125/14: Skarga wniesiona w dniu 27 października 2014 r. – ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/60

         Skarga wniesiona w dniu 27 października 2014 r. – ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-125/14)
   (2015/C 007/77)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Parlament

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu w sprawie zwolnienia strony skarżącej oraz zasądzenie odszkodowania.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz, w zakresie, w jakim jest to wymagane, decyzji oddalającej zażalenie strony skarżącej;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony skarżącej wynagrodzenia i dodatków, które strona skarżąca powinna była otrzymać tytułem wynagrodzenia do końca kadencji Parlamentu 2009–2014;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony skarżącej kwoty 50  000 EUR zgodnie z zasadami słuszności (ex aequo et bono) tytułem odszkodowania za szkodę wynikającą z utraty szansy otrzymania zatrudnienia w Parlamencie Europejskim po upływie kadencji 2009–2014, z zastrzeżeniem zwiększenia lub zmniejszenia tej kwoty w toku postępowania;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony skarżącej kwoty 15  000 EUR zgodnie z zasadami słuszności (ex aequo et bono) tytułem zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę, z zastrzeżeniem zwiększenia lub zmniejszenia tej kwoty w toku postępowania;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-176/14 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 10 czerwca 2014 r. – Georgsmarienhütte przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych — Pomoc państwa — Promocja krajowa dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych — Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa — Żądanie zawieszenia wykonania — Pilny charakter — Fumus boni juris)

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/15

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 10 czerwca 2014 r. – Georgsmarienhütte przeciwko Komisji
   (Sprawa T-176/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Pomoc państwa - Promocja krajowa dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych - Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa - Żądanie zawieszenia wykonania - Pilny charakter - Fumus boni juris))
   2014/C 329/20
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Georgsmarienhütte GmbH (Georgsmarienhütte, Niemcy) (przedstawiciele: H. Höfler, C. Kahle i V. Winkler, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie zawieszenia skutków prawnych decyzji, mocą której Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające w dziedzinie pomocy państwa dotyczącej niemieckiej ustawy w sprawie energii odnawialnej.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Decyzja z dnia 7 kwietnia 2014 r. Georgsmarienhütte /Komisja (T-176/14 R) jest nieważna.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-686/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Velikoj Gorici (Chorwacja) w dniu 18 grudnia 2015 r. – Vodoopskrba i odvodnja d.o.o./Željka Klafurić

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Velikoj Gorici (Chorwacja) w dniu 18 grudnia 2015 r. – Vodoopskrba i odvodnja d.o.o./Željka Klafurić
   (Sprawa C-686/15)
   (2016/C 111/07)
   Język postępowania: chorwacki

      Sąd odsyłający

   Općinski sud u Velikoj Gorici (Chorwacja)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Vodoopskrba i odvodnja d.o.o.

      Strona pozwana: Željka Klafurić

      Pytania prejudycjalne

   W jaki sposób jest w prawie Unii obliczana opłata za wodę dostarczaną do każdego mieszkania w budynkach wielorodzinnych lub do każdego domu jednorodzinnego? W jaki sposób obywatele Unii opłacają faktury dotyczące zużycia wody, a mianowicie czy płacą wyłącznie za rzeczywiste zużycie zgodnie ze wskazaniem wodomierza, czy też uiszczają ponadto inne należności lub opłaty?


title: Sprawa F-91/09: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 9 lipca 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Rozsądny termin do przedstawienia żądania odszkodowania — Przekroczenie terminu)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/72

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 9 lipca 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
      (Sprawa F-91/09) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Rozsądny termin do przedstawienia żądania odszkodowania - Przekroczenie terminu)
      (2010/C 288/135)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

         Przedmiot sprawy

      Oddalenie przez Komisję wniosku skarżącego o naprawienie szkód, które miał on ponieść w związku z pismem, w drodze którego skarżąca zarządziła przeprowadzenie badania lekarskiego w celu zbadania rzeczywistej niezdolności do pracy skarżącego.

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna i w części oddalona jako oczywiście bezzasadna.

                  2)

                  L. Marcuccio zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

         (1)  Dz.U. C 11 z 16.1.2010, s. 41.


title: Sprawa T-80/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 września 2009 r. — JanSport Apparel przeciwko OHIM (BUILT TO RESIST) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BUILT TO RESIST — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/56

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 września 2009 r. — JanSport Apparel przeciwko OHIM (BUILT TO RESIST)
   (Sprawa T-80/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BUILT TO RESIST - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2009/C 267/96
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: JanSport Apparel Corp. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci C. Bercial Arias, C. Casalonga i K. Dimidjian-Lecompte)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo S. Laitinen, następnie O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 stycznia 2007 r. (sprawa R 1090/2006-2) dotyczącą zgłoszenia słownego znaku towarowego BUILT TO RESIST jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               JanSport Apparel Corp. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa T-155/13: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Zanjani przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Ograniczenia dopuszczania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie — Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/33

         Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Zanjani przeciwko Radzie
   (Sprawa T-155/13) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Ograniczenia dopuszczania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Dopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie - Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności))
   2014/C 282/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Babak Zanjani (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: adwokaci L. Defalque i C. Malherbe)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności, z jednej strony, decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 71) w zakresie, w jakim mocą tej decyzji nazwisko skarżącego zostało umieszczone w wykazie ujętym w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39) oraz, z drugiej strony, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 55) w zakresie, w jakim mocą tego rozporządzenia nazwisko skarżącego zostało umieszczone w wykazie ujętym w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1), a po drugie żądanie zmierzające do stwierdzenia bezskuteczności decyzji 2012/829 i rozporządzenia wykonawczego nr 1264/2012 w zakresie, w jakim art. 19 ust. 1 lit. b) i c) decyzji 2010/413 nie ma zastosowania w przypadku skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim mocą tej decyzji nazwisko B. Zanjaniego zostało umieszczone w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB.

               2)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim mocą tego rozporządzenia nazwisko B. Zanjaniego zostało umieszczone w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010.

               3)

               Skutki decyzji 2012/829 i rozporządzenia wykonawczego nr 1264/2012 zostają utrzymane w mocy wobec B. Zanjaniego do momentu upływu terminu na wniesienie odwołania, o którym mowa w art. 56 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, bądź – jeżeli w terminie tym zostanie wniesione odwołanie – do daty jego oddalenia.

               4)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               5)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszy poniesione przez B. Zanjaniego.

      (1)  Dz.U. C 141 z 18.5.2013.


title: Sprawa F-128/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 czerwca 2011 r. — Mora Carrasco i in. przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Urzędnicy — Przeniesienie do innej instytucji w trakcie roku, za który w postępowaniu w sprawie awansu urzędnik otrzymałby awans w swojej pierwotnej instytucji — Instytucja właściwa do wydania decyzji o awansowaniu przeniesionego urzędnika)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/41

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 czerwca 2011 r. — Mora Carrasco i in. przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-128/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Przeniesienie do innej instytucji w trakcie roku, za który w postępowaniu w sprawie awansu urzędnik otrzymałby awans w swojej pierwotnej instytucji - Instytucja właściwa do wydania decyzji o awansowaniu przeniesionego urzędnika)
   2011/C 232/73
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Aurora Mora Carrasco i in. (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: O. Caisou-Rousseau i J. F. de Wachter, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżących w postępowaniu w sprawie awansu za 2009 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Parlament Europejski pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez skarżących.

      (1)  Dz.U. C 63 z 26.2.2011, s. 35.


title: Sprawa C-413/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 25 maja 2016 r. w sprawie T-6/15 Ice Mountain Ibiza/EUIPO – Marbella Atlantic Ocean Club (ocean ibiza), wniesione w dniu 27 lipca 2016 r. przez Ice Mountain Ibiza, S.L.

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 25 maja 2016 r. w sprawie T-6/15 Ice Mountain Ibiza/EUIPO – Marbella Atlantic Ocean Club (ocean ibiza), wniesione w dniu 27 lipca 2016 r. przez Ice Mountain Ibiza, S.L.
   (Sprawa C-413/16 P)
   (2017/C 046/14)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ice Mountain Ibiza, S.L. (przedstawiciele: adwokaci J.L. Gracia Albero i F. Miazzetto)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu z dnia 25 maja 2016 r., Ice Mountain Ibiza/EUIPO – Marbella Atlantic Ocean Club (T-6/15, niepublikowanego, EU:T:2016:311);

               —

               uwzględnienie w całości żądań strony skarżącej przed Sądem;

               —

               obciążenie Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Pierwszą Izbą Odwoławczą i przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie opiera się na błędnym zastosowaniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1), a dokładniej na następujących zarzutach i argumentach:

               1.

                  W zaskarżonym wyroku błędnie ustalono charakter odróżniający elementu „OCEAN”

               Sąd wypaczył przedstawione w niniejszej sprawie dowody i ocenił je w sposób nielogiczny.
               Ponadto Sąd nie zastosował właściwego w omawianym zakresie orzecznictwa Trybunału, czyli orzecznictwa wypływającego z wyroków w sprawach C-479/12 (2) (Sąd ocenił przedstawiony dowód w sposób nadmiernie restrykcyjny, jeśli wziąć pod uwagę trudności w dowiedzeniu rozpatrywanej okoliczności) i C-24/05 (3) (Sąd pominął wrażenie wywierane na konsumencie stanowiącym punkt odniesienia).

               2.

                  W zaskarżonym wyroku błędnie stwierdzono charakter dominujący różnych elementów

               Sąd wypaczył okoliczności faktyczne sprawy. W zaskarżonym wyroku przedstawiono niespójne argumenty w celu uzasadnienia uznania charakteru dominującego elementów słownych.
               Brak zastosowania orzecznictwa Trybunału wypracowanego w wyrokach w sprawach C-251/95 (4) i C-342/97 (5) (stanowiący punkt odniesienia konsument, do którego odniósł się Sąd, został ustalony w sposób całkowicie wypaczony).
               Nieprawidłowe zastosowanie orzecznictwa Trybunału wypływającego z wyroku w sprawie T-134/06 (6) (niespójne zastosowanie definicji nadanej pojęciu „elementu dominującego”).
               Brak zastosowania orzecznictwa Trybunału wypracowanego w wyroku w sprawach połączonych T-83/11 i T-84/11 (7). W zaskarżonym wyroku Sąd pominął orzecznictwo, które odnosi się do sytuacji, gdy dany rynek jest nasycony.

               3.

                  W zaskarżonym wyroku błędnie ustalono istnienie podobieństwa między znakami towarowymi w wyniku niewzięcia pod uwagę okoliczności istotnych z punktu widzenia tej oceny

               Brak zastosowania orzecznictwa Trybunału wypływającego z wyroku w sprawie C-251/95 w związku z wyrokami Trybunału w sprawach C-361/04 P (8) i C-342/97 (9).

               4.

                  W zaskarżonym wyroku błędnie stwierdzono istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).

      (2)  Wyrok z dnia 13 lutego 2014 r., H. Gautzsch Großhandel, C-479/12, EU:C:2014:75.

      (3)  Wyrok z dnia 22 czerwca 2006 r., Storck/OHIM, C-24/05 P, EU:C:2006:421.

      (4)  Wyrok z dnia 11 listopada 1997 r., SABEL, C-251/95, EU:C:1997:528.

      (5)  Wyrok z dnia 22 czerwca 1999 r., Lloyd Schuhfabrik Meyer, C-342/97, EU:C:1999:323.

      (6)  Wyrok z dnia 13 grudnia 2007 r., Xentral/OHIM – Pages jaunes (PAGESJAUNES.COM), T-134/06, EU:T:2007:387.

      (7)  Wyrok z dnia 13 listopada 2012 r., Antrax It/OHIM – THC (Termosyfony dla grzejników), T-83/11 i T-84/11, EU:C:2012:592.

      (8)  Wyrok z dnia 12 stycznia 2006 r., Ruiz-Picasso i in./OHIM, C-361/04 P, EU:C:2006:25.

      (9)  Wyrok z dnia 22 czerwca 1999 r., Lloyd Schuhfabrik Meyer, C-342/97,EU:C:1999:323.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie C-236/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywy 2002/19/WE, 2002/20/WE, 2002/21/WE i 2002/22/WE — Sieć i usługi łączności elektronicznej — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 10 marca 2005 r.
   w sprawie C-236/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywy 2002/19/WE, 2002/20/WE, 2002/21/WE i 2002/22/WE - Sieć i usługi łączności elektronicznej - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   (2005/C 115/15)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-236/04 Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. Shotter) przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (pełnomocnik: S. Schreiner), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 7 czerwca 2004 r., Trybunał (piąta izba) w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, J. Makarczyk i P. Kūris (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: F.G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 10 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektyw 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie), 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach), 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) i 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej), Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tych dyrektyw.

               2.

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 190 z 25.07.2004.


title: Sprawa C-507/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – Jessy Saint Prix przeciwko Secretary of State for Work and Pensions (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 45 TFUE — Dyrektywa 2004/38/WE — Artykuł 7 — Pojęcie „pracownika”  — Obywatelka Unii Europejskiej, która zaprzestała pracy ze względu na ograniczenia związane z ciążą i okresem poporodowym)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – Jessy Saint Prix przeciwko Secretary of State for Work and Pensions
   (Sprawa C-507/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 45 TFUE - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuł 7 - Pojęcie „pracownika” - Obywatelka Unii Europejskiej, która zaprzestała pracy ze względu na ograniczenia związane z ciążą i okresem poporodowym))
   2014/C 282/07
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jessy Saint Prix

      Strona pozwana: Secretary of State for Work and Pensions

      przy udziale: AIRE Centre

      Sentencja

   Artykuł 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że kobieta, która zaprzestaje pracy lub poszukiwania pracy z uwagi na fizyczne ograniczenia wynikające z zaawansowanej ciąży i okresu poporodowego, zachowuje status „pracownika” w rozumieniu tego artykułu, pod warunkiem że powróci do pracy lub znajdzie inną pracę w rozsądnym okresie po urodzeniu dziecka.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa T-528/13: Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2015 r. – Kenzo/OHIM – Tsujimoto (KENZO ESTATE) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Słowny znak towarowy KENZO ESTATE — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy KENZO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Renoma — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 — Częściowe oddalenie sprzeciwu

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/40

         Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2015 r. – Kenzo/OHIM – Tsujimoto (KENZO ESTATE)
   (Sprawa T-528/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Słowny znak towarowy KENZO ESTATE - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy KENZO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Renoma - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 - Częściowe oddalenie sprzeciwu)
   (2016/C 027/47)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kenzo (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, G. Lazzeretti, F. Rossi i N. Parrotta)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Kenzo Tsujimoto (Osaka, Japonia) (przedstawiciele: adwokaci A. Wenninger-Lenz, W. von der Osten-Sacken i M. Ring)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 lipca 2013 r. (sprawa R 1363/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Kenzo a K. Tsujimotem.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 3 lipca 2013 r. (sprawa R 1363/2012-2) w zakresie, w jakim oddalono w niej sprzeciw w odniesieniu do towarów z klas 29–31 objętych zgłoszoną rejestracją międzynarodową.

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Kenzo w ramach niniejszego postępowania.

               3)

               OHIM i Kenzo Tsujimoto pokrywają własne koszty poniesione w ramach niniejszego postępowania.

               4)

               Kenzo Tsujimoto pokrywa własne koszty i połowę kosztów poniesionych przez Kenzo w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą OHIM.

      (1)  Dz.U. C 367 z 14.12.2013.


title: Sprawa C-190/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 11 lutego 2015 r. w sprawie T-395/12, Fetim/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 24 kwietnia 2015 r. przez Fetim BV

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/7

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 11 lutego 2015 r. w sprawie T-395/12, Fetim/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 24 kwietnia 2015 r. przez Fetim BV
   (Sprawa C-190/15 P)
   (2016/C 048/10)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Fetim BV (przedstawiciel: L. Bakers, advocaat)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Postanowieniem z dnia 19 listopada 2015 r. Trybunał Sprawiedliwości (szósta izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa C-462/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 8 lipca 2010 r. w sprawie T-331/06, Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Europejskiej Agencji Środowiska (EEA), wniesione w dniu 24 września 2010 r. przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/24

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 8 lipca 2010 r. w sprawie T-331/06, Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Europejskiej Agencji Środowiska (EEA), wniesione w dniu 24 września 2010 r. przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE
   (Sprawa C-462/10 P)
   ()
   2010/C 317/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciel: N. Korogiannakis, Δικηγόρος)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Środowiska (EEA)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji EEA o odrzuceniu oferty wnoszącej odwołanie i przyznaniu zamówienia innemu oferentowi

               —

               Obciążenie EEA kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w związku ze skargą w sprawie T-331/06 i w związku z odwołaniem, nawet jeśli odwołanie zostanie oddalone

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo dokonując błędnej wykładni lub nie stosując art. 97 rozporządzenia finansowego (1) i art. 138 przepisów wykonawczych w związku z tym, że ogłoszenie podkryteriów przed złożeniem ofert jest istotne dla umożliwienia oferentom przedłożenia swych najlepszych ofert. Sąd błędnie odrzucił argument wnoszącej odwołanie dotyczący pomylenia kryteriów wyboru i udzielania na tej podstawie, że został on podniesiony po terminie. Wnosząca odwołanie twierdzi, że nawet, gdyby podejście Sądu było prawidłowe, Sąd ten dokonał błędnej interpretacji specyfikacji warunków zamówienia przy badaniu, czy użycie indywidualnych CV na etapie udzielania naruszyło specyfikację warunków zamówienia.

               2)

               Ponadto, wnosząca odwołanie podnosi, iż nie można jej zarzucać, że sprawozdanie z oceny zostało sformułowane w taki sposób, by nie wskazać rozumowania komisji oceniającej, które doprowadziło do przyjętego przez nią wniosku. Jeśli EEA nie zastosowała dalszych wskaźników korygujących do podkryteriów, powinno to skutkować bezpośrednio stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na brak wystarczającego uzasadnienia, albowiem okoliczność, że „nie jest jasne” jakie kryteria zostały użyte jest objęta obowiązkiem uzasadnienia.

               3)

               W zakresie dotyczącym polityki w dziedzinie środowiska podniesiono, że Sąd dopuścił się błędu stwierdzając, że kryterium przyznania sformułowane w tak ogólny sposób jest spełnione poprzez zwykłe przedłożenie certyfikatu, co stanowi jedynie jeden ze sposobów przeprowadzenia dowodu. Sąd dopuścił się również błędu nieuwzględniając faktu, że polityka w dziedzinie środowiska może być oceniana jedynie na etapie wyboru.

               4)

               Sąd błędnie nie stwierdził, że EEA naruszyła art. 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego i art. 149 ust. 2 przepisów wykonawczych nieujawniając pełnego sprawozdania z oceny oferentom, którzy złożyli odpowiedni wniosek celem umożliwienia dokonania oceny powodów odrzucenia ich ofert.

               5)

               Ponadto, rozumowanie Sądu, poza tym, że jest błędne, jest również sprzeczne z ogólnym i istniejącym uprzednio obowiązkiem uzasadnienia, a ponadto z traktatem lizbońskim., który nadaje Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej moc równą traktatom, a w szczególności jej art. 41.

               6)

               Wreszcie wnosząca odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok nie tylko nie zawierał wystarczającego uzasadnienia oddalenia indywidualnych zarzutów dotyczących oczywistego błędu w ocenie, lecz również nie przeprowadzono w nim nawet ich osobnego badania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, Dz.U. L 248, s. 1


title: Sprawa T-176/13: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2013 r. — DTL Corporación przeciwko OHIM — Vallejo Rosell (Generia)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/46

         Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2013 r. — DTL Corporación przeciwko OHIM — Vallejo Rosell (Generia)
   (Sprawa T-176/13)
   2013/C 156/85
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: DTL Corporación, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Zuazo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Mar Vallejo Rosell (Pinto, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 24 stycznia 2012 r. w sprawie R 661/2012-4 oddalającej odwołanie od odmowy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 8 830 821„Generia” dla wszystkich towarów i usług z klas 9, 37, 40, 41 i 42 oraz dla niektórych usług z klasy 35;

               —

               obciążenie kosztami postępowania w niniejszej sprawie, na podstawie art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem, OHIM oraz pozostałych stron przeciwnych niniejszej skardze.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Generia” dla towarów i usług z klas 9, 11, 35, 37, 40, 41 i 42 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8 830 821

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Mar Vallejo Rosell

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny znak towarowy w kolorach szarym i białym z elementami słownymi „Generalia generación renovable” dla towarów i usług z klas 7, 35 i 40

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b), art. 63 ust. 2 oraz art. 75 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-549/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 2 listopada 2011 r. — Dyrektor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” przeciwko Оrfiej Byłgarija ЕООD

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 2 listopada 2011 r. — Dyrektor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” przeciwko Оrfiej Byłgarija ЕООD
   (Sprawa C-549/11)
   2012/C 13/14
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Wyrchowen administratiwen syd

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dyrektor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto”

      Strona pozwana: Оrfiej Byłgarija ЕООD

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 63 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszcza on żadnego wyjątku, w wypadku wystąpienia zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego z tytułu wykonania robót budowlanych w celu wzniesienia określonych pojedynczych obiektów w budynku przed momentem faktycznego wykonania robót budowlanych, a zdarzenie to jest powiązane z chwilą urzeczywistnienia zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego dokonywanej w zamian czynności, która polega na ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego dla innych obiektów w tym budynku, które także stanowi świadczenie wzajemne wobec robót budowlanych?

               2)

               Czy z art. 73 i 80 dyrektywy 2006/112 zgodny jest przepis krajowy, który przewiduje, że we wszystkich wypadkach, w jakich wynagrodzenie jest określone w całości lub w części w towarach i usługach, podstawą opodatkowania czynności jest wartość wolnorynkowa dostarczonego towaru lub świadczonej usługi?

               3)

               Czy art. 65 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszcza on, aby podatek VAT stał się wymagalny od wartości płatności zaliczkowej wtedy, gdy zapłata nie następuje w pieniądzu, czy też przepis ten należy interpretować szeroko i przyjąć, że także w tych wypadkach podatek VAT staje się wymagalny i należy pobrać podatek w wysokości finansowej równowartości dokonywanej w zamian transakcji?

               4)

               Jeżeli w pytaniu trzecim słuszny jest drugi przedstawiony wariant, to czy w niniejszej sprawie ustanowione prawo użytkowania wieczystego w kontekście konkretnych okoliczności należy uważać za płatność zaliczkową w rozumieniu art. 65 dyrektywy 2006/112?

               5)

               Czy art. 63, 65 i 73 dyrektywy 2006/112 mają skutek bezpośredni?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1


title: Sprawa C-500/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Torino (Włochy) w dniu 10 listopada 2014 r. – Ford Motor Company przeciwko Wheeltrims srl

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Torino (Włochy) w dniu 10 listopada 2014 r. – Ford Motor Company przeciwko Wheeltrims srl
   (Sprawa C-500/14)
   (2015/C 046/28)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale ordinario di Torino

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ford Motor Company

      Strona pozwana: Wheeltrims srl

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z prawem wspólnotowym art. 14 dyrektywy 98/71 (1) i art. 110 rozporządzenia WE nr 6/2002 (2) należy interpretować w ten sposób, że, przepisy te przyznają producentom części zamiennych i akcesoriów prawo do używania zarejestrowanych znaków towarowych osób trzecich celem zezwolenia ostatecznemu kupującemu na przywrócenie oryginalnego wyglądu produktu złożonego, a zatem także gdy właściciel znaku zastosuje omawiane znaki odróżniające na części zamiennej lub akcesoriach przeznaczonych do zamontowania w produkcie złożonym w taki sposób, że pozostaną one widoczne na zewnątrz, co wpłynie na wygląd zewnętrzny produktu złożonego?

               2)

               Czy klauzulę naprawy, o której mowa w art. 14 dyrektywy 98/71 i art. 110 rozporządzenia WE nr 6/2002 należy interpretować w ten sposób, że ustanawia ona prawo podmiotowe na rzecz innych producentów części zamiennych i akcesoriów i czy takie prawo podmiotowe obejmuje uprawnienie tych podmiotów trzecich do używania zarejestrowanego znaku towarowego innych producentów w odniesieniu do części zamiennych i akcesoriów, tytułem odstępstwa od norm, o których mowa w rozporządzeniu nr 207/09 (3) i w dyrektywie 89/104/EWG (4), a zatem także w sytuacji, gdy właściciel znaku zastosuje omawiane znaki odróżniające na części zamiennej lub akcesoriach przeznaczonych do zamontowania w produkcie złożonym w taki sposób, że pozostaną one widoczne na zewnątrz, co wpłynie na wygląd zewnętrzny produktu złożonego?

      (1)  Dyrektywa 98/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. w sprawie prawnej ochrony wzorów (Dz.U. L 289,s. 28).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. L 3, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

      (4)  Pierwsza dyrektywa Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, s. 1).


title: Sprawa T-456/17: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2017 r. – VKR Holding/EUIPO (VELUX)

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/37

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2017 r. – VKR Holding/EUIPO (VELUX)
   (Sprawa T-456/17)
   (2017/C 309/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: VKR Holding A/S (Søborg, Dania) (przedstawiciel: adwokat J. Heebøll)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „VELUX” – zgłoszenie nr T 2 299 611

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 maja 2017 r. w sprawie R 1927/2016-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby o oddaleniu odwołania i tym samym uwzględnienie zgłoszenia nr T 2 299 611 dotyczącego unijnego znaku towarowego 000651869 (VELUX);

               —

               tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Izbę.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 34 ust. 2 oraz zasady 28 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-88/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Palermo (Włochy) w dniu 15 lutego 2010 r. — Assessorato del Lavoro e della Previdenza Sociale przeciwko Seasoft Spa

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Palermo (Włochy) w dniu 15 lutego 2010 r. — Assessorato del Lavoro e della Previdenza Sociale przeciwko Seasoft Spa
   (Sprawa C-88/10)
   2010/C 100/46
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Palermo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Assessorato del Lavoro e della Previdenza Sociale

      Strona pozwana: Seasoft Spa

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Mając na uwadze fakt, że system pomocy (nr ref. NN 91/1/95) wprowadzony przez Regione Sicilia na mocy art. 10 ustawy regionalnej nr 27 z dnia 15 maja 1991 r. przewidywał mechanizm pomocy wypłacanej przez okres od lat dwóch do lat pięciu (dwa lata w stosunku do pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o szkolenie i pracę oraz maksymalnie trzy lata w przypadkach przekształcenia stosunku pracy zawartego na podstawie umowy o pracę i szkolenie w stosunek pracy na czas nieokreślony), czy zamiarem Komisji Europejskiej, która zatwierdziła go decyzją nr 95/C 343/11 z dnia 14 listopada 1995 r., było:

                           —

                           zezwolić na tego rodzaju kumulatywną zmianę w wymiarze czasowym i finansowym pomocy (dwa plus trzy lata), czy też

                           —

                           zatwierdzić wyłącznie albo przyznanie pomocy w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o szkolenie i pracę (na okres dwóch lat trwania umowy) albo przyznanie pomocy w odniesieniu do pracowników zatrudnionych uprzednio na podstawie umowy o szkolenie i pracę, których umowy zostały przekształcone w umowy na czas nieokreślony (przez okres trzech lat licząc od przekształcenia formy umowy);

               2)

               Czy termin roku budżetowego 1997 w odniesieniu do stosowania pomocy państwa, wskazany w decyzji Komisji Europejskiej 95/C 343/11 z dnia 14 listopada 1995 r. zatwierdzającej system pomocy wprowadzony na podstawie art. 10 ustawy regionalnej nr 27/91 należy interpretować jako:

                           —

                           początkowe wydatki na poczet pomocy przewidzianej do wypłaty w latach następnych (w zależności od różnych możliwych wykładni zatwierdzonej pomocy, przytoczonych powyżej) czy też

                           —

                           termin końcowy na dokonanie rzeczywistej wypłaty pomocy przez właściwe organy regionalne;

               3)

               Czy zatem, w stosunku do pracowników zatrudnionych na podstawie umów o szkolenie i pracę na mocy art. 10 ustawy regionalnej nr 27/91, przykładowo w dniu 1 stycznia 1996 r., a tym samym przed końcem terminu stosowania pomocy państwa przewidzianej w decyzji 95/C 343/11 z dnia 14 listopada 1995 r zatwierdzającej pomoc, Regione Sicilia mogła (i powinna była) stosować omawiany system pomocy w stosunku do wszystkich zatwierdzonych lat (tj. dwa plus trzy), również wtedy gdy, jak w przytoczonym przykładzie, stosowanie zatwierdzonego systemu powodowało rzeczywistą wypłatę pomocy do dnia 31 grudnia 2001 r. (tj. 1996 + 5 lat = 2001);

               4)

               Czy Komisja Europejska, stwierdzając w art. 1 decyzji nr 2003/195/WE (1) z dnia 16 października 2002 r., że „system pomocy, który Włochy zamierzają stosować na podstawie art. 11 ust. 1 sycylijskiej ustawy regionalnej nr 16 z dnia 27 maja 1997 r. jest niezgodny ze wspólnym rynkiem. W związku z czym system ten nie może być stosowany”, miała zamiar:

                           —

                           odmówić autoryzacji „nowego” systemu ustanowionego na mocy art. 11 ustawy regionalnej nr 16/97, ponieważ uznała ten system za system „autonomiczny” stworzony w celu przedłużenia terminu stosowania pomocy wprowadzonej na podstawie art. 10 ustawy regionalnej nr 27/91, poza termin końcowy przypadający na dzień 31 grudnia 1996 r., tak aby włączyć doń koszty zatrudnienia pracowników i przekształcenia umów dokonanych w latach 1997–1998, czy też

                           —

                           przytoczona decyzja zmierzała do uniemożliwienia Regione Sicilia rzeczywistego wykorzystania zasobów finansowych w celu zakazania rzeczywistej wypłaty pomocy państwa przewidzianej w art. 10 ustawy regionalnej nr 27/91, nawet w stosunku do pracowników zatrudnionych oraz umów przekształconych przed dniem 31 grudnia 1996 r.?

               5)

               Jeżeli decyzję Komisji należy interpretować zgodnie z pierwszą hipotezą wyrażoną w pytaniu 4 czy decyzja taka jest zgodna z wykładnią art. 87 WE, proponowaną przez Komisję w podobnych przypadkach, dotyczących zwolnień od kosztów składek na zabezpieczenie społeczne, odprowadzanych od pracowników zatrudnionych na podstawie umów o szkolenie i pracę, o których mowa w decyzji 2000/128/WE (2) z dnia 11 maja 1999 r. (której przedmiotem były ustawy i która została w sposób wyraźny przywołana w uzasadnieniu decyzji o niezgodności z 2002 r.) i w decyzji 2003/739/WE (3) z dnia 13 maja 2003 r. (której przedmiotem są ustawy wydane przez Regione Sicilia);

               6)

               Jeżeli natomiast decyzję Komisji należy interpretować zgodnie z drugą hipotezą wyrażoną w pytaniu 4, w jaki sposób należy interpretować wcześniejszą decyzję zatwierdzającą środki pomocy, mając na względzie dwuznaczność pojęcia „dalsze” — tj. „dalsze w stosunku do budżetu ustalonego na mocy decyzji Komisji” czy też „dalsze w stosunku do finansowania przewidzianego przez Regione Sicilia wyłącznie do końca roku budżetowego 1996”?

               7)

               Wreszcie, którą z pomocy należy zdaniem Komisji traktować jako zgodną z prawem, a którą jako niezgodną z prawem?

               8)

               Na której ze stron postępowania przed sądem krajowym (przedsiębiorstwo czy administracja) spoczywa ciężar dowodu na okoliczność, że budżet określony przez Komisję nie został przekroczony?

               9)

               Czy przy ustaleniu przekroczenia budżetu, pierwotnie zatwierdzonego mocą decyzji Komisji nr 95/C 343/11 z dnia 14 października 1995 r., należy brać pod uwagę odsetki ustawowe ewentualnie przyznane przedsiębiorstwom będącym beneficjentami z tytułu zwłoki w wypłacie pomocy uznanej za zgodną z prawem i dopuszczalną?

               10)

               W jakiej wysokości przysługują odsetki w przypadku gdy ich przyznanie należy wziąć pod uwagę przy ustalaniu przekroczenia budżetu?

      (1)  Dz. U. L 77, s. 57.

      (2)  Dz. U. L 42, s. 1.

      (3)  Dz. U. L 267, s. 29.


title: Sprawa C-212/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 4 maja 2012 r. — Helmut Butz, Christel Bachman-Butz, Frederike Butz przeciwko Société Air France SA

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 4 maja 2012 r. — Helmut Butz, Christel Bachman-Butz, Frederike Butz przeciwko Société Air France SA
   (Sprawa C-212/12)
   2012/C 287/28
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Amtsgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Helmut Butz, Christel Bachman-Butz, Frederike Butz

      Strona pozwana: Société Air France SA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy pasażerowi przysługuje prawo do uzyskania odszkodowania na podstawie art. 7 rozporządzenia (1), jeżeli opóźnienie pierwszego lotu jest mniejsze niż to, które określone zostało w art. 6 ust. 1 rozporządzenia, jednakże opóźnienie lotu łączonego jest większe niż to, które określone zostało w art. 6 ust. 1 rozporządzenia, a przylot do miejsca docelowego nastąpił co najmniej trzy godziny później niż zaplanowano?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa C-455/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Hamburg z dnia  1 grudnia 2005  w sprawie Velvet & Steel Immobilien und Handel GmbH przeciwko Finanzamt Hamburg-Eimsbüttel

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Hamburg z dnia 1 grudnia 2005 w sprawie Velvet & Steel Immobilien und Handel GmbH przeciwko Finanzamt Hamburg-Eimsbüttel
   (Sprawa C-455/05)
   (2006/C 60/41)
   język postępowania: niemiecki
   W dniu 23 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Hamburg z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie Velvet & Steel Immobilien und Handel GmbH przeciwko Finanzamt Hamburg-Eimsbüttel.
   Finanzgericht Hamburg zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy art. 13 część B lit. d) pkt 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (1) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w odniesieniu do pojęcia „przejęcie zobowiązań” należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono jedynie zobowiązania pieniężne, czy też, że obejmuje on także przejęcie innych zobowiązań, takich jak na przykład zobowiązanie do świadczenia usług?

      (1)  Dz.U. L 145, str. 1.


title: Sprawa C-454/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawach połączonych od T-426/10 do T-429/10 i od T-438/12 do T-441/12, Moreda-Riviere Trefilerías i in./Komisja, wniesione w dniu 12 sierpnia 2016 r. przez Global Steel Wire, S.A.

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawach połączonych od T-426/10 do T-429/10 i od T-438/12 do T-441/12, Moreda-Riviere Trefilerías i in./Komisja, wniesione w dniu 12 sierpnia 2016 r. przez Global Steel Wire, S.A.
   (Sprawa C-454/16 P)
   (2016/C 392/16)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Global Steel Wire, S.A. (przedstawiciele: F. González Díaz, A. Tresandi Blanco, V. Romero Algarra, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawach od T-438/12 do T-441/12, a w szczególności w sprawie T-438/12 Global Steel Wire S.A./Komisja Europejska;

               —

               obciążenie Komisji kosztami związanymi z postępowaniem w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa uznając za niedopuszczalny zarzut oparty na naruszeniu przysługującego skarżącej prawa do obrony.

               2.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa stosując błędne kryterium prawne przy ocenie drugiego żądania dotyczącego braku zdolności płatniczej i, co tym idzie, dopuszczalności skargi.

               3.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa przy ocenie dowodów, które miał w oczywisty sposób przeinaczyć, nie korzystając z nieograniczonego prawa orzekania i naruszając prawo do skutecznej ochrony sądowej oraz obowiązek uzasadnienia.


title: Sprawa C-162/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije – Słowenia) – Damijan Vnuk przeciwko Zavarovalnica Triglav d.d. (Odesłanie prejudycjalne – Obowiązkowe ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych – Dyrektywa 72/166/EWG – Artykuł 3 ust. 1 – Pojęcie „ruchu pojazdów” – Wypadek spowodowany w podwórzu gospodarstwa rolnego przez traktor z przyczepą)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/11

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije – Słowenia) – Damijan Vnuk przeciwko Zavarovalnica Triglav d.d.
      (Sprawa C-162/13) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Obowiązkowe ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych - Dyrektywa 72/166/EWG - Artykuł 3 ust. 1 - Pojęcie „ruchu pojazdów” - Wypadek spowodowany w podwórzu gospodarstwa rolnego przez traktor z przyczepą))
      (2014/C 395/14)
      Język postępowania: słoweński

         Sąd odsyłający

      Vrhovno sodišče Republike Slovenije

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Damijan Vnuk

         Strona pozwana: Zavarovalnica Triglav d.d.

         Sentencja

      Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności należy interpretować w ten sposób, że zawarte w nim pojęcie „ruchu pojazdów” obejmuje każde użytkowanie pojazdu, które jest zgodne z normalną funkcją tego pojazdu. Rzeczone pojęcie mogłoby zatem obejmować manewr traktora w podwórzu gospodarstwa rolnego w celu wprowadzenia przyczepy, w którą ów traktor jest wyposażony, jak w postępowaniu głównym, do pomieszczenia gospodarczego, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 156 z 1.6.2013.


title: Sprawa T-403/15: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2017 r. – JYSK/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności — FEDER — Artykuł 41 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 — Odmowa przyznania wkładu finansowego na realizację dużego projektu — Przedsiębiorstwo odpowiedzialne za realizację projektu — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność]

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/20

         Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2017 r. – JYSK/Komisja
   (Sprawa T-403/15) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - FEDER - Artykuł 41 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 - Odmowa przyznania wkładu finansowego na realizację dużego projektu - Przedsiębiorstwo odpowiedzialne za realizację projektu - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność])
   (2017/C 195/26)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: JYSK sp. z o.o. (Radomsko, Polska) (przedstawiciel: adwokat H. Sønderby Christensen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo R. Lyal, B.-R. Killmann i M. Clausen, a następnie R. Lyal i B.-R. Killmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE, zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2015) 3228 z dnia 11 maja 2015 odmawiającej przyznania wkładu finansowego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) na duży projekt „Europejskie centrum usług wspólnych – inteligentne systemy logistyczne”, stanowiący część programu operacyjnego „Innowacyjna Gospodarka” stworzonego przez Rzeczpospolitą Polską w okresie programowania 2007–2013.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               JYSK sp. z o.o. pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawa C-472/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte Suprema di Cassazione (Włochy) w dniu 22 października 2012 r. — Panasonic Italia SpA przeciwko Agenzia delle Dogane

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte Suprema di Cassazione (Włochy) w dniu 22 października 2012 r. — Panasonic Italia SpA przeciwko Agenzia delle Dogane
   (Sprawa C-472/12)
   2012/C 399/25
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte Suprema di Cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Panasonic Italia SpA

      Strona pozwana: Agenzia delle Dogane

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W pierwszej kolejności, czy przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 754 z 2004 r. (1) należy zaklasyfikować do pozycji 8471 czy też do pozycji 8528 kolorowy ekran plazmowy o szerokości odpowiadającej przekątnej 106,6 cm, wyposażony w dwa głośniki i pilota zdalnego sterowania oraz posiadający urządzenie wejściowe przystosowane do włożenia karty graficznej (której cena jest bardzo niska, łatwo ją nabyć i zainstalować), nieprzywożonej razem z ekranem, po włożeniu której ekran nadaje się do odbioru zespolonych sygnałów wideo AV i może być podłączony do urządzeń do automatycznego przetwarzania danych oraz do urządzeń do nagrywania i odtwarzania dźwięku, odtwarzaczy DVD, kamer wideo i odbiorników satelitarnych.

               2)

               Jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie jest przecząca, czy należy dokonać klasyfikacji takiego ekranu do pozycji 8528 na mocy rozporządzenia (WE) nr 754 z 2004 r.

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na drugie pytanie — czy należy uznać, że przepisy ustanowione w tym zakresie we wspomnianym rozporządzeniu mają bądź nie charakter interpretacyjny, a zatem czy mają retroaktywny skutek, z zastrzeżeniem wcześniejszych przepisów, które wyraźnie stanowią inaczej.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 754/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej, Dz.U. L 118, s. 32.


title: Sprawa C-50/13: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Aosta — Włochy) — Rocco Papalia przeciwko Comune di Aosta (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/70/WE — Klauzula 5 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony — Sektor publiczny — Kolejne umowy — Nadużycie — Naprawienie szkody — Warunki odszkodowania w wypadku niezgodnego z prawem ustanowienia terminu zakończenia umowy o pracę — Zasady równoważności i skuteczności)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/23

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Aosta — Włochy) — Rocco Papalia przeciwko Comune di Aosta
   (Sprawa C-50/13) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Klauzula 5 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony - Sektor publiczny - Kolejne umowy - Nadużycie - Naprawienie szkody - Warunki odszkodowania w wypadku niezgodnego z prawem ustanowienia terminu zakończenia umowy o pracę - Zasady równoważności i skuteczności)
   2014/C 52/39
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale ordinario di Aosta

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Rocco Papalia

      Strona pozwana: Comune di Aosta

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale ordinario di Aosta — Interpretacja klauzuli 5 dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43) — Organy administracji publicznej — Odszkodowanie w wypadku niezgodnego z prawem ustanowienia terminu zakończenia umowy o pracę — Warunki — Dowód poniesionej szkody — Konieczność wykazania rezygnacji z lepszych ofert pracy

      Sentencja

   Porozumienie ramowe sprawie pracy na czas określony zawarte w dniu 18 marca 1999 r., które znajduje się w załączniku do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie przewidzianym w przepisach krajowych środkom takim jak w postępowaniu głównym, które w wypadku nadużywania przez publicznego pracodawcę kolejnych umów o pracę na czas określony przewidują jedynie prawo do uzyskania przez danego pracownika naprawienia poniesionej według niego z tego powodu szkody, z wyłączeniem jakiegokolwiek przekształcenia stosunku pracy na czas określony w stosunek pracy na czas nieokreślony, w sytuacji gdy prawo do wspomnianego naprawienia szkody jest uzależnione od obowiązku przedstawienia przez owego pracownika dowodu, iż musiał zrezygnować z lepszych sposobności zatrudnienia, jeżeli skutkiem tego obowiązku jest praktyczne uniemożliwienie lub nadmierne utrudnienie wykonywania przez rzeczonego pracownika praw przyznanych mu przez prawo Unii.
   Do sądu odsyłającego należy ocena w jakim zakresie przepisy prawa krajowego ustanawiające sankcje za nadużywanie przez organy administracji publicznej kolejnych umów lub stosunków pracy na czas określony są zgodne z powyższymi zasadami

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.