title: Sprawa C-478/13: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 października 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2001/18/WE — Zamierzone uwalnianie do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie (GMO) — Wprowadzenie do obrotu — Artykuł 31 ust. 3 lit. b) — Lokalizacja upraw GMO — Obowiązek powiadomienia właściwych władz — Obowiązek ustanowienia publicznego rejestru — Lojalna współpraca]

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/15

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 października 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-478/13) (1)

   ([Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2001/18/WE - Zamierzone uwalnianie do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie (GMO) - Wprowadzenie do obrotu - Artykuł 31 ust. 3 lit. b) - Lokalizacja upraw GMO - Obowiązek powiadomienia właściwych władz - Obowiązek ustanowienia publicznego rejestru - Lojalna współpraca])
   2014/C 421/21
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi i M. Owsiany-Hornung, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               W związku z brakiem ustanowienia obowiązku powiadomienia właściwych władz polskich o lokalizacji upraw organizmów zmodyfikowanych genetycznie zgodnie z częścią C dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG, brakiem ustanowienia rejestru tej lokalizacji oraz brakiem podania do publicznej wiadomości informacji o niej Rzeczypospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 31 ust. 3 lit. b) tej dyrektywy.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 336 z 16.11.2013.


title: Sprawa T-798/16: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2016 r. – Hanso Holding/EUIPO (REAL)

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/55

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2016 r. – Hanso Holding/EUIPO (REAL)
   (Sprawa T-798/16)
   (2017/C 006/69)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hanso Holding AS (Tomasjord, Norwegia) (przedstawiciel: adwokat M. Wirtz)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „REAL” – zgłoszenie nr 14 020 093

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 sierpnia 2016 r. w sprawie R 2405/2015-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-666/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Bačelić/Parlament

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/79

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Bačelić/Parlament
   (Sprawa T-666/15)
   (2016/C 048/87)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Matilda Bačelić (Zagrzeb, Chorwacja) (przedstawiciel: adwokat N. Pirc Musar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji A(2015)8672 C Parlamentu Europejskiego z dnia 16 września 2015 r., w której oddalono wniosek potwierdzający strony skarżącej o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach, dodatkach na ogólne wydatki i o wydatkach na personel członków Parlamentu Europejskiego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą zgodnie z art. 134 i 140 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez wszelkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 (1) w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001 (2), ponieważ żądane dane osobowe nie są chronione na podstawie prawa Unii;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001, ponieważ odmówiono dostępu do żądanych informacji, mimo że przesłanki ujawnienia były spełnione;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia określonego w art. 2 i 4 rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 ogólnego obowiązku rozpatrzenia każdego indywidualnego dokumentu;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ odmowa udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów jest bezzasadna;

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku przedstawienia uzasadnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ Parlament nie udzielił odpowiedzi na wszystkie argumenty strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).


title: Sprawa C-106/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Fédération des entreprises du commerce et de la distribution (FCD), Fédération des magasins de bricolage et de l’aménagement de la maison (FMB)/Ministre de l’écologie, du développement durable et de l'énergie. [Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne i ochrona zdrowia ludzi — Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenie REACH) — Artykuł 7 ust. 2 i art. 33 — Obecne w wyrobach substancje wzbudzające szczególnie duże obawy — Obowiązek zgłoszenia i informowania — Obliczenie progu 0,1 % masy]

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Fédération des entreprises du commerce et de la distribution (FCD), Fédération des magasins de bricolage et de l’aménagement de la maison (FMB)/Ministre de l’écologie, du développement durable et de l'énergie.
   (Sprawa C-106/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne i ochrona zdrowia ludzi - Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenie REACH) - Artykuł 7 ust. 2 i art. 33 - Obecne w wyrobach substancje wzbudzające szczególnie duże obawy - Obowiązek zgłoszenia i informowania - Obliczenie progu 0,1 % masy])
   (2015/C 363/14)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Fédération des entreprises du commerce et de la distribution (FCD), Fédération des magasins de bricolage et de l’aménagement de la maison (FMB)

      Strona pozwana: Ministre de l’écologie, du développement durable et de l'énergie.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 366/2011 z dnia 14 kwietnia 2011 r. należy interpretować w ten sposób, że w celu stosowania tego przepisu na producencie ciąży obowiązek ustalenia, czy substancja wzbudzająca szczególnie duże obawy, zidentyfikowana zgodnie z art. 59 ust. 1 tego rozporządzenia ze zmianami, jest obecna w stężeniu powyżej 0,1 % wag. wytwarzanego przez niego produktu, a na importerze produktu złożonego z kilku wyrobów – obowiązek ustalenia w odniesieniu do każdego wyrobu, czy taka substancja jest obecna w stężeniu powyżej 0,1 % wag. tego wyrobu.

               2)

               Artykuł 33 rozporządzenia nr 1907/2006 ze zmianami należy interpretować w ten sposób, że w celu stosowania tego przepisu do dostawcy produktu, którego jeden albo więcej wyrobów wchodzących w jego skład zawiera zidentyfikowaną zgodnie z art. 59 ust. 1 tego rozporządzenia substancję wzbudzającą szczególnie duże obawy w stężeniu wyższym niż 0,1 % wag. w przypadku każdego wyrobu, należy poinformowanie odbiorcy i – na żądanie – konsumenta, o obecności tej substancji poprzez przekazanie im przynajmniej nazwy danej substancji.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa T-287/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  8 września 2005 r. – Lorte i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenia (WE) nr 864/2004 i 865/2004 — System wsparcia w sektorze oliwy z oliwek — Osoby fizyczne i prawne — Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie — Niedopuszczalność)

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/24

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 września 2005 r.– Lorte i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-287/04) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenia (WE) nr 864/2004 i 865/2004 - System wsparcia w sektorze oliwy z oliwek - Osoby fizyczne i prawne - Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie - Niedopuszczalność)
   (2005/C 296/52)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Lorte SL (Sewilla, Hiszpania), Oleo Unión, Federación empresarial de organizaciones de productores de aceite de oliva (Sewilla, Hiszpania), Unión de organizaciones de productores de aceite de oliva (Unaproliva) (Jaén, Hiszpania), [przedstawiciel: adwokat R. Illescas Ortiz]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej [przedstawiciele: M. Balta i F. Florindo Gijón, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 864/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, oraz dostosowujące je w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej (Dz. U. L 161, str. 48) oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 865/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku oliwy z oliwek i oliwek stołowych oraz zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 827/68 (Dz. U. L 161, str. 97).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący poniosą własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę.

               3)

               Wniosek Komisji o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta pozostaje bez rozpatrzenia.

      (1)  Dz.U. C 284 z 20.11.2004.


title: Sprawa C-319/05: Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/5

         Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-319/05)
   (2005/C 257/09)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 19 sierpnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Bruna Stromsky'ego i Bernharda Schimę, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Federalnej Niemiec.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec poprzez zakwalifikowanie jako produktu leczniczego preparatu czosnkowego, pakowanego w kapsułkach, który zgodnie z oznaczeniem nie mieści się w definicji produktu leczniczego, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28 i 30 WE,.

               2)

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Komisja kwestionuje w swej skardze zakwalifikowanie przez administrację niemiecką preparatu czosnkowego w kapsułkach jako produktu leczniczego.
   W opinii Komisji preparat ten nie jest produktem leczniczym. Czosnek jest szeroko rozpowszechnionym środkiem spożywczym. Handel czosnkiem nie podlega ograniczeniom podyktowanym względami ochrony zdrowia. Wbrew oznaczeniu, preparat ten nie jest produktem leczniczym, nie jest mianowicie uznany ani zalecany jako środek leczniczy lub zapobiegający chorobom, nie jest także pakowany w formie typowej dla produktów leczniczych.
   Preparat ten nie spełnia ponadto funkcji produktu leczniczego. Działanie czosnku o charakterze zapobiegającym w pewnym stopniu arteriosklerozie, nie pozwala na przypisanie preparatowi cech produktu leczniczego. Po pierwsze, takie działanie może bowiem zostać osiągnięte poprzez spożywanie czosnku w najróżniejszych formach. Po drugie, działanie zapobiegające arteriosklerozie wykazują także inne środki spożywcze, na przykład różne gatunki ryb. Po trzecie, generalnie różne produkty spożywcze zmniejszają ryzyko wystąpienia różnych chorób (pomidory, brokuły, kakao).W opinii Komisji sprzyjające zdrowiu oddziaływanie nie pozwala jeszcze na zakwalifikowanie takich środków spożywczych jako produktów leczniczych.
   Również ryzyka związane ze spożyciem czosnku w określonych sytuacjach nie uzasadniają zakwalifikowania tego preparatu jako produktu leczniczego. Ryzykom tym bowiem można zapobiegać za pomocą łagodniejszych środków.
   Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, iż przedmiotowy preparat nie jest produktem leczniczym w rozumieniu prawa wspólnotowego. Zakwalifikowanie go zatem w Niemczech jako produktu leczniczego stanowi ograniczenie swobody przepływu towarów. Takiego ograniczenia nie można uzasadniać względami ochrony zdrowia.


title: Sprawa C-499/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Koszalinie (Rzeczpospolita Polska) w dniu 8 grudnia 2006 — Halina Nerkowska/Zakład Ubezpieczeń Społecznych

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Koszalinie (Rzeczpospolita Polska) w dniu 8 grudnia 2006 — Halina Nerkowska/Zakład Ubezpieczeń Społecznych
   (Sprawa C-499/06)
   (2007/C 20/21)
   Język postępowania: polski
   Sąd krajowy
   Sąd Okręgowy w Koszalinie
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Halina Nerkowska

      Strona pozwana: Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Koszalinie
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 18 WE gwarantujący obywatelom Unii Europejskiej prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, stanowi przeszkodę w obowiązywaniu uregulowania prawnego krajowego określonego w art. 5 ustawy z dnia 29.5.1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz.U. 2.9.1987 z późniejszymi zmianami) w zakresie, w jakim uzależnia wypłatę świadczenia rentowego z tytułu niezdolności do pracy w związku z pobytem w miejscach odosobnienia od spełnienia warunku pobytu osoby uprawnionej na obszarze Państwa Polskiego?


title: Sprawa C-253/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 maja 2007 r. — Canterbury Hockey Club, Canterbury Ladies Hockey Club przeciwko Commissioners of HM Revenue and Customs

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 maja 2007 r. — Canterbury Hockey Club, Canterbury Ladies Hockey Club przeciwko Commissioners of HM Revenue and Customs
   (Sprawa C-253/07)
   (2007/C 183/34)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Justice (Chancery Division)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Canterbury Hockey Club, Canterbury Ladies Hockey Club

      Strona pozwana: Commissioners of HM Revenue and Customs
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy dla celów stosowania zwolnienia zawartego w art. 13 część A ust. 1 lit. m) szóstej dyrektywy (1) pojęcie „osoby” w wyrażeniu „osoby uczestniczące w sporcie” obejmuje osoby prawne i stowarzyszenia niemające osobowości prawnej, czy też ograniczone jest do jednostek rozumianych jako osoby fizyczne lub istoty ludzkie?

               2.

               Jeżeli pojęcie „osoby” w wyrażeniu „osoby uczestniczące w sporcie” w istocie obejmuje osoby prawne i stowarzyszenia niemające osobowości prawnej, jak również jednostki, to czy wyrażenie „określone usługi ściśle związane z edukacją sportową [ze sportem]” umożliwia państwu członkowskiemu ograniczenie zakresu zwolnienia tylko do jednostek uczestniczących w sporcie?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Dz.U. L 145, str. 1.


title: Sprawa C-534/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Satu Mare (Rumunia) w dniu 12 października 2015 r. – Pavel Dumitraș, Mioara Dumitraș/BRD Groupe Société Générale – Sucursala Satu Mare

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Satu Mare (Rumunia) w dniu 12 października 2015 r. – Pavel Dumitraș, Mioara Dumitraș/BRD Groupe Société Générale – Sucursala Satu Mare
   (Sprawa C-534/15)
   (2016/C 016/21)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Judecătoria Satu Mare

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Pavel Dumitraș, Mioara Dumitraș

      Strona pozwana: BRD Groupe Société Générale – Sucursala Satu Mare

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 2 lit. b) dyrektywy 93/13/EWG (1), w odniesieniu do definicji pojęcia „konsumenta” należy dokonywać w ten sposób, że obejmuje ono osoby fizyczne, które podpisały jako poręczyciele aneksy do umów i umowy akcesoryjne (umowy poręczenia, umowy gwarancji na nieruchomości) względem umowy kredytu zawartej przez spółkę handlową w celu wykonywania jej działalności, w sytuacji gdy owe osoby fizyczne nie mają żadnych powiązań z działalnością spółki handlowej i działały w celach niemieszczących się w zakresie ich działalności zawodowej, biorąc pod uwagę że początkowo powodowie byli osobami fizycznymi występującymi jako poręczyciele dłużnika głównego – osoby prawnej, której członkiem zarządu był powód – w ramach umowy kredytu zawartej z pozwaną będącą wierzycielem, lecz następnie omawiana umowa uległa zmianie i że dłużnik pierwotny, którego członkiem zarządu był powód, dokonał za zgodą pozwanej będącej wierzycielem, nowacji kredytu względem innej osoby prawnej, w stosunku do której ani powód ani powódka nie mają statusu członków zarządu, lecz przyjęli jako poręczyciele, na rzecz nowego dłużnika będącego osobą prawną, obowiązek będący przedmiotem nowacji względem tegoż nowego dłużnika?

               2)

               Czy wykładni art. 1 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG należy dokonywać w ten sposób, że zakresem stosowania tej dyrektywy objęte są jedynie umowy zawarte pomiędzy przedsiębiorcami i konsumentami, których przedmiotem jest sprzedaż towarów lub świadczenie usług bądź, że w zakres jej stosowania wchodzą również umowy akcesoryjne (umowa gwarancji, poręczenia) względem umowy kredytu, której beneficjentem jest spółka handlowa, zawarte przez osoby fizyczne niemające żadnych powiązań z działalnością tej spółki handlowej i działające w celach niemieszczących się w zakresie ich działalności zawodowej biorąc pod uwagę, że początkowo powodowie byli osobami fizycznymi występującymi jako poręczyciele dłużnika głównego – osoby prawnej, której członkiem zarządu był powód – w ramach umowy kredytu zawartej z pozwaną będącą wierzycielem, lecz następnie omawiana umowa uległa zmianie i że dłużnik pierwotny, którego członkiem zarządu był powód, dokonał za zgodą pozwanej będącej wierzycielem, nowacji kredytu względem innej osoby prawnej, w stosunku do której ani powód ani powódka nie mają statusu członków zarządu, lecz przyjęli jako poręczyciele, na rzecz nowego dłużnika będącego osobą prawną, obowiązek będący przedmiotem nowacji względem tegoż nowego dłużnika?

      (1)  Dyrektywa 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29).


title: Sprawa T-238/13: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2013 r. — Delipapier przeciwko Komisji

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/39

         Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2013 r. — Delipapier przeciwko Komisji
   (Sprawa T-238/13)
   2013/C 171/78
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Delipapier (Frouard, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.M. Leprêtre i N. Chahid-Nouraï)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie ze skutkiem natychmiastowym, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności dyrektywy Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniającej załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, w zakresie, w jakim wprowadza ona walce do nawijania, z wyjątkiem walców do użytku przemysłowego, do wykazu przykładów opakowań;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów, które są zasadniczo identyczne z tymi podniesionymi w ramach sprawy T-202/13 Group d'Hygiène przeciwko Komisji lub są do nich podobne.


title: Sprawa C-122/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (wielka izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2015 r. w sprawie T-48/11 British Airways plc/Komisja Europejska, wniesione w dniu 26 lutego 2016 r. przez British Airways plc

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (wielka izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2015 r. w sprawie T-48/11 British Airways plc/Komisja Europejska, wniesione w dniu 26 lutego 2016 r. przez British Airways plc
   (Sprawa C-122/16 P)
   (2016/C 191/11)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: British Airways plc (przedstawiciele: J. Turner QC, R. O'Donoghue, Barristers, A. Lyle-Smythe, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu w zakresie, w jakim ogranicza on stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji Europejskiej do żądań British Airways z pierwotnej skargi o stwierdzenie nieważności;

               —

               uchylenie pkt 1 sentencji wyroku Sądu;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji Europejskiej w całości; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami odwołania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W odwołaniu British Airways plc dąży do uzyskania częściowego uchylenia orzeczenia Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. w sprawie T-48/11, British Airways plc/Komisja Europejska. W wyroku tym stwierdzono częściową nieważność decyzji Komisji C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie COMP/39258 – Airfreight, w zakresie dotyczącym British Airways.
   Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwsze dotyczący naruszenia prawa przez Sąd, ze względu na to, że zastosował pojęcie ultra petita w celu ograniczenia swego działania, mimo że Sąd ustalił z urzędu, że istniały bezwzględne przesłanki procesowe powodujące całkowitą wadliwość decyzji Komisji Europejskiej. Podnosząc bezwzględną przesłankę procesową z urzędu oraz rozstrzygając sprawę na tej podstawie Sąd nie orzekał ultra petita; w związku z tym Sąd naruszył prawo uznając, że podlega ograniczeniu zasadą ultra petita przy rozstrzyganiu o skutkach swego rozstrzygnięcia w sentencji wyroku.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący tego, że nawet gdyby zasada ultra petita miała zastosowanie, Sąd powinien był mimo to uznać, że przysługuje mu swoboda, a wręcz ma obowiązek stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w całości w celu nadania skuteczności swym ustaleniom, że zaskarżona decyzja obarczona jest wadą naruszającą nadrzędne normy prawne, a mianowicie zasady legalności i skutecznej ochrony sądowej z art. 47 Karty praw podstawowych.


title: Sprawa T-400/09: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. — Ecka Granulate i non ferrum Metallpulver przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek węglika wapnia i magnezu dla przemysłu metalurgicznego i gazowniczego w EOG, z wyłączeniem Irlandii, Hiszpanii, Portugalii i Zjednoczonego Królestwa — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen i podział rynku — Grzywny — Zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar — Wytyczne w sprawie obliczania kwoty grzywien z 2006 r. — Okoliczności łagodzące — Współpraca w toku postępowania administracyjnego — Proporcjonalność — Zdolność płatnicza)

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/16

         Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. — Ecka Granulate i non ferrum Metallpulver przeciwko Komisji
   (Sprawa T-400/09) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek węglika wapnia i magnezu dla przemysłu metalurgicznego i gazowniczego w EOG, z wyłączeniem Irlandii, Hiszpanii, Portugalii i Zjednoczonego Królestwa - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen i podział rynku - Grzywny - Zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar - Wytyczne w sprawie obliczania kwoty grzywien z 2006 r. - Okoliczności łagodzące - Współpraca w toku postępowania administracyjnego - Proporcjonalność - Zdolność płatnicza)
   2013/C 32/24
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ecka Granulate GmbH & Co. KG (Fürth, Niemcy) i non ferrum Metallpulver GmbH & Co. KG (St. Georgen bei Salzburg, Austria) (przedstawiciele: początkowo adwokaci H. Janssen i M. Franz, następnie adwokaci H. Janssen i. Homann)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Antoniadis, K. Mojzesowicz i N. von Lingen, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Simm i G. Kimberley, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 5791 wersja ostateczna z dnia 22 lipca 2009 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.396 — Odczynniki na bazie węglika wapnia i magnezu dla przemysłu metalurgicznego i gazowniczego) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących, a także, tytułem ewentualnym, żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżące w tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ecka Granulate GmbH & Co. KG i non ferrum Metallpulver GmbH & Co. KG pokrywają, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Rada Unii Europejskiej ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 297 z 5.12.2009


title: Sprawa F-35/14: Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2014 r. – ZZ przeciwko OHIM

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/46

         Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2014 r. – ZZ przeciwko OHIM
   (Sprawa F-35/14)
   2014/C 184/78
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat A. Pappas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji OHIM, wydanej na podstawie decyzji prezesa Urzędu z dnia 29 marca 2012 r. dotyczącej telepracy, o niezezwoleniu stronie skarżącej na wykonywanie telepracy w Barcelonie, a tym samym zmuszającej ją do powrotu do Alicante.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa F-26/16: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2016 r. – ZZ/eu-LISA i Komisja

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/44

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2016 r. – ZZ/eu-LISA i Komisja
   (Sprawa F-26/16)
   (2016/C 296/55)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M. Greinoman)

      Strona pozwana: Europejska Agencja ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA)
   i
   Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności omownej decyzji w sprawie wniosku o wydanie uprzedniej zgody na leczenie dla jej męża we wspólnym systemie ubezpieczenia chorobowego UE.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności omownej decyzji w sprawie wniosku o wydanie uprzedniej zgody na leczenie dla męża skarżącej objętego wspólnym systemem ubezpieczenia chorobowego;

               —

               stwierdzenie, że wirusowe zapalenie wątroby typu C, na które cierpi mąż skarżącej, jest poważną chorobą w rozumieniu art. 72 ust. 1 regulaminu pracowniczego;

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania.


title: Sprawa T-57/11: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2011 r. — Castelnou Energía przeciwko Komisji

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/33

         Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2011 r. — Castelnou Energía przeciwko Komisji
   (Sprawa T-57/11)
   2011/C 80/59
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Castelnou Energía, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: E. Garayar, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie — na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej — nieważności decyzji, oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania poniesionymi przez Castelnou Energía S.L.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               —

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 108 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, 27.3.1999, s. 1) ze względu na fakt, że wydanie decyzji nie było poprzedzone wszczęciem formalnego postępowania wyjaśniającego, pomimo istnienia poważnych wątpliwości dotyczących jej zgodności.

               —

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 106 ust. 2 TFUE, art. 107 TFUE w związku z art. 108 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 4 nr 659/1999 ze względu na to, że Komisja dokonała niepełnej analizy środka, ponieważ nie zbadała zgodności rozpatrywanego środka, który składa się z trzech różnych elementów (tzn. rekompensaty finansowej dla producentów energii elektrycznej, mechanizmu preferencyjnego wejścia i zobowiązania do zakupu krajowego węgla), jako całości.

               —

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia zawartego w art. 296 TFUE z uwagi na fakt, że Komisja nie wyjaśniła powodów, które sprawiły, że nie dokonała analizy zgodności wszystkich elementów środka.

               —

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia ogólnych zasad prawa do obrony i dobrej administracji, które powinny cechować postępowanie administracyjne ze względu na to, że Castelnou została pozbawiona możliwości podniesienia swych argumentów w ramach formalnego postępowania wyjaśniającego, które Komisja powinna była wszcząć.

               —

               Zarzut piąty dotyczy naruszenia art. 106 ust. 2 TFUE, wspólnotowych ram dotyczących pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych (Dz.U. C 297, 29.11.2005, s. 4), jak również art. 11 ust. 4 dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE (Dz.U. L 176, 15.7.2003, s. 37), ze względu na to, że (i) środek nie jest uzasadniony istnieniem zagrożenia dostaw energii elektrycznej, które, jak twierdzi Komisja, spowodowałoby konieczność świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym i (ii) nawet gdyby istniało zagrożenie dla dostaw energii elektrycznej (quod non), środek jest w każdym razie nieproporcjonalny do celu zapewnienia dostaw energii elektrycznej a zatem bezprawny.

               —

               Zarzut szósty dotyczy nadużycia władzy przez Komisję ze względu na to, że, nawet jeżeli występują obiektywne, właściwe i spójne przesłanki wskazujące na fakt, że środek nie jest przeznaczony do zapewnienia dostaw energii elektrycznej, lecz do utrzymania przemysłu górniczego, Komisja oparła decyzję o zgodności środka na względzie, co do którego miała świadomość, że nie był prawdziwy wydając w ten sposób decyzję z innych względów niż te, które zostały podane.

               —

               Zarzut siódmy dotyczy bezprawności zaskarżonej decyzji, ze względu na to, że jej wydanie powoduje naruszenie przez Komisję postanowień TFUE, które zapewniają swobodny przepływ towarów (art. 28 i 34 TFUE) i swobodę przedsiębiorczości (art. 49 TFUE).

               —

               Zarzut ósmy dotyczy naruszenia prawa popełnionego przez Komisję, ze względu na to, że zatwierdzenie środka narusza niektóre przepisy prawa wtórnego Unii, tzn.: dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, 25.10.2003, s. 32), zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U. L 140, 5.6.2009, s. 63); dyrektywę 2005/89/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. dotyczącą działań na rzecz zagwarantowania bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej i inwestycji infrastrukturalnych (Dz.U. L 33, 4.2.2006, s. 22); oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 1407/2002 z dnia 23 lipca 2002 r. w sprawie pomocy państwa dla przemysłu węglowego (Dz.U L 205, 2.8.2002, s. 1).


title: Sprawa C-588/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2015 r. w sprawie T-91/13 LG Electronics, Inc./Komisja Europejska, wniesione w dniu 12 listopada 2015 r. przez LG Electronics, Inc.

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/23

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2015 r. w sprawie T-91/13 LG Electronics, Inc./Komisja Europejska, wniesione w dniu 12 listopada 2015 r. przez LG Electronics, Inc.
   (Sprawa C-588/15 P)
   (2016/C 016/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: LG Electronics, Inc. (przedstawiciele: G. van Gerven, T. Franchoo, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               stwierdzenie nieważności w całości lub w części art. 1 ust. 1 lit. d) i art. 1 ust. 2 lit. g), art. 2 ust. 1 lit. d) i art. 2 ust. 1 lit. e) oraz art. 2 ust. 2 lit. d) i art. 2 ust. 2 lit. e) decyzji Komisji C(2012) 8839 z dnia 5 grudnia 2012 r. w zakresie, w jakim dotyczą one wnoszącej odwołanie; lub

               —

               obniżenie grzywien nałożonych na wnoszącą odwołanie w art. 2 ust. 1 lit. d) i e) oraz art. 2 ust. 2 lit. d) i e);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi cztery zarzuty.

      Zarzut pierwszy: Sąd naruszył prawo wnoszącej odwołanie do obrony, ponieważ potwierdził decyzję Komisji o wykluczeniu LPD jako pozwanej z postępowania administracyjnego, a w szczególności o niekierowaniu do LPD pisma w sprawie przedstawienia zarzutów. Oddalając zarzut LGE, Sąd naruszył też zasadę proporcjonalności w zakresie dotyczącym określenia obowiązku staranności LGE.

      Zarzut drugi: Sąd naruszył art. 101 TFUE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1), ponieważ uznał, że Komisja mogła oprzeć grzywnę nałożoną na LGE na sprzedaży bezpośredniej w EOG w ramach produktów przetworzonych, prowadzonej przez LGE i Philipsa, które są przedsiębiorstwami różnymi od LPD.

      Zarzut trzeci, podniesiony pomocniczo: Sąd naruszył art. 101 TFUE, art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 oraz zasadę odpowiedzialności osobistej, ponieważ uznał, że Komisja mogła oprzeć grzywnę nałożoną na LGE na sprzedaży bezpośredniej w EOG w ramach produktów przetworzonych, prowadzonej przez Philipsa.

      Zarzut czwarty: Sąd naruszył zasadę równego traktowania, ponieważ orzekł, że Komisja mogła stosować metodologię sprzedaży bezpośredniej w EOG w ramach produktów przetworzonych w stosunku do LGE, ale nie w stosunku do Samsunga SDI.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Sprawa C-463/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 16 października 2012 r. — Copydan Båndkopi przeciwko Nokia Danmark A/S

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 16 października 2012 r. — Copydan Båndkopi przeciwko Nokia Danmark A/S
   (Sprawa C-463/12)
   2012/C 399/23
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Copydan Båndkopi

      Strona pozwana: Nokia Danmark A/S

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest zgodne z dyrektywą 2001/29/WE (1) ustawodawstwo państw członkowskich gwarantujące rekompensatę podmiotom praw autorskich za zwielokrotnianie dokonywane przy użyciu jednego z następujących źródeł:

                           1)

                           plików, na których używanie zezwoliły podmioty praw autorskich i za które klient zapłacił (treść licencjonowana pochodząca np. ze sklepów online);

                           2)

                           plików, na których używanie zezwoliły podmioty praw autorskich, ale za które klient nie zapłacił (treść licencjonowana np. w związku z akcją marketingową);

                           3)

                           własnego odtwarzacza DVD, CD i MP3, komputera itd. użytkownika, gdy nie są zastosowane skuteczne środki technologiczne;

                           4)

                           własnego odtwarzacza DVD, CD i MP3, komputera itd. użytkownika, gdy są zastosowane skuteczne środki technologiczne;

                           5)

                           odtwarzacza DVD, CD i MP3, komputera itd. osoby trzeciej;

                           6)

                           bezprawnie skopiowanych utworów z internetu lub innych źródeł;

                           7)

                           plików skopiowanych zgodnie z prawem w inny sposób np. z internetu (z dozwolonych źródeł, ale bez udzielenia licencji)?

               2)

               W jaki sposób należy uwzględniać skuteczne środki technologiczne (zob. art. 6 dyrektywy) w ustawodawstwie państw członkowskich dotyczącym rekompensaty dla podmiotów praw autorskich [zob. art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy]?

               3)

               Co należy rozumieć przy wyliczaniu rekompensaty za kopiowanie na użytek prywatny [zob. art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy] przez wspomniane w motywie 35 dyrektywy „przypadki, gdy szkoda poniesiona przez podmiot praw autorskich jest niewielka”, skutkujące tym, że nie byłoby zgodne z dyrektywą ustawodawstwo państw członkowskich przewidujące rekompensatę na rzecz podmiotów praw autorskich za takie kopiowanie na użytek prywatny (zob. w związku z tym sondaż, o którym mowa w części 2 powyżej)?

               4)

                           a)

                           Przy założeniu, że pierwszorzędną lub najważniejszą funkcją kart pamięci w telefonach komórkowych nie jest kopiowanie na użytek prywatny, czy jest zgodne z dyrektywą ustawodawstwo państw członkowskich gwarantujące rekompensatę podmiotom praw autorskich za kopiowanie na karty pamięci telefonów komórkowych?

                           b)

                           Przy założeniu, że kopiowanie na użytek prywatny jest jedną z kilku pierwszorzędnych lub zasadniczych funkcji kart pamięci w telefonach komórkowych, czy jest zgodne z dyrektywą ustawodawstwo państw członkowskich gwarantujące rekompensatę podmiotom praw autorskich za kopiowanie na karty pamięci telefonów komórkowych?

               5)

               Czy jest zgodne z pojęciem właściwej równowagi widniejącym w motywie 31 dyrektywy oraz z jednolitą interpretacją pojęcia godziwej rekompensaty [zob. art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy], która musi opierać się na „szkodzie”, ustawodawstwo państw członkowskich przewidujące pobieranie opłaty za karty pamięci, podczas gdy nie pobiera się opłaty za pamięć wewnętrzną w przypadku odtwarzaczy MP3 lub iPodów, które są przeznaczone i głównie używane do celów kopiowania na użytek prywatny?

               6)

                           a)

                           Czy dyrektywa sprzeciwia się temu, by ustawodawstwo państw członkowskich przewidywało pobieranie opłat za kopiowanie na użytek prywatny od producenta lub importera, który sprzedaje karty pamięci podmiotom gospodarczym odsprzedającym karty pamięci zarówno klientom prywatnym, jak i prowadzącym działalność gospodarczą, przy czym producent lub importer nie wie, czy karty pamięci zostały sprzedane klientom prywatnym czy prowadzącym działalność gospodarczą?

                           b)

                           Czy na odpowiedź na pytanie 6 a) ma wpływ to, czy w ustawodawstwie państwa członkowskiego ustanowione są przepisy skutkujące tym, że producenci, importerzy lub dystrybutorzy nie muszą uiszczać opłaty za karty pamięci używane do celów zawodowych; to, czy w przypadku gdy opłata została jednak uiszczona, producenci, importerzy i dystrybutorzy mogą uzyskać zwrot opłaty za karty pamięci, o ile są one używane do celów zawodowych; i to, czy producenci, importerzy lub dystrybutorzy mogą sprzedawać karty pamięci bez uiszczania opłaty innym przedsiębiorstwom zarejestrowanym przez organizację zarządzającą opłatami?

                           c)

                           Czy na odpowiedź na pytania 6 a) lub 6 b) ma wpływ to:

                                       1)

                                       czy w ustawodawstwie państwa członkowskiego ustanowione są przepisy skutkujące tym, że producenci, importerzy lub dystrybutorzy nie muszą uiszczać opłaty za karty pamięci używane do celów zawodowych, ale pojęcie celów zawodowych interpretowane jest jako przyznające uprawnienie do odliczenia stosujące się wyłącznie do przedsiębiorstw zatwierdzonych przez Copydan, podczas gdy musi być uiszczana opłata za karty pamięci używane zawodowo przez innych klientów prowadzących działalność gospodarczą, którzy nie zostali zatwierdzeni przez Copydan;

                                       2)

                                       czy w ustawodawstwie państwa członkowskiego ustanowione są przepisy skutkujące tym, że w przypadku gdy opłata została faktycznie uiszczona (teoretycznie), producenci, importerzy lub dystrybutorzy mogą uzyskać zwrot opłaty za karty pamięci, gdy są one używane do celów zawodowych, ale a) w praktyce tylko nabywca karty pamięci może uzyskać zwrot opłaty, i b) nabywca kart pamięci musi złożyć do Copydan wniosek o zwrot opłaty;

                                       3)

                                       czy w ustawodawstwie państwa członkowskiego ustanowione są przepisy skutkujące tym, że producenci, importerzy lub dystrybutorzy mogą sprzedawać karty pamięci bez uiszczenia opłaty innym przedsiębiorstwom zarejestrowanym przez organizację zarządzającą opłatami, ale a) organizacją zarządzającą opłatami jest Copydan i b) zarejestrowane przedsiębiorstwa nie wiedzą, czy karty pamięci zostały sprzedane klientom prywatnym czy prowadzącym działalność gospodarczą?

      (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10).


title: Sprawa T-257/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  7 października 2005 r.  — Deutsche Telekom przeciwko OHIM

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/26

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 października 2005 r. — Deutsche Telekom przeciwko OHIM
   (Sprawa T-257/05) (1)

   (2006/C 22/53)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 296 z 26.11.2005


title: Sprawa T-223/14: Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2015 r. – Ewald Dörken/OHIM – Schürmann (VENT ROLL) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy VENT ROLL — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 52 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/31

         Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2015 r. – Ewald Dörken/OHIM – Schürmann (VENT ROLL)
   (Sprawa T-223/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy VENT ROLL - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 52 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 016/37)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ewald Dörken AG (Herdecke, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Grüger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Wolfram Schürmann (Neuhausen, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Wesle)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 stycznia 2014 r. (sprawa R 2156/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Wolframem Schürmannem a Ewald Dörken AG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ewald Dörken AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014.


title: Postanowienie sądu pierwszej instancji z dnia 14 lutego 2005 r. w sprawie T-81/04 Bouygues SA i Bouygues Telecom przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc państwa — Telefonia komórkowa — Wniosek o stwierdzenie naruszenia reguł konkurencji — Skarga na bezczynność — Zajęcie stanowiska przez Komisję stanowiące koniec bezczynności — Umorzenie postępowania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Pismo w odpowiedzi na wniosek o stwierdzenie naruszenia reguł konkurencji — Niedopuszczalność)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/29

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 14 lutego 2005 r.
   w sprawie T-81/04 Bouygues SA i Bouygues Telecom przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Pomoc państwa - Telefonia komórkowa - Wniosek o stwierdzenie naruszenia reguł konkurencji - Skarga na bezczynność - Zajęcie stanowiska przez Komisję stanowiące koniec bezczynności - Umorzenie postępowania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Pismo w odpowiedzi na wniosek o stwierdzenie naruszenia reguł konkurencji - Niedopuszczalność)
   (2005/C 132/52)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-81/04, Bouygues SA, z siedzibą w Paryżu (Francja) oraz Bouygues Telecom, z siedzibą w Boulogne-Billancourt (Francja), reprezentowane przez adwokatów B. Amory'ego i A. Verheydena, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. L. Buendía Sierra, C. Giolito i M. Niejahr, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot, tytułem żądania głównego, stwierdzenie na podstawie art. 232 WE, że Komisja nie zajmując stanowiska odnośnie zarzutu zawartego we wniosku skarżących o stwierdzenie naruszenia reguł konkurencji, dotyczącego przyznanej Orange France oraz SFR przez władze francuskie pomocy w formie obniżenia z mocą wsteczną opłaty należnej tytułem licencji na UMTS (Universal Mobile Telecommunication System), udzielonej tym przedsiębiorstwom, dopuściła się zaniechania działania naruszając traktat WE oraz, tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie na podstawie art. 230 WE nieważności decyzji zawartej, zdaniem skarżących, w skierowanym do nich piśmie Komisji z dnia 11 grudnia 2003 r., oddalającej zarzut zawarty we wniosku skarżących o stwierdzenie naruszenia reguł konkurencji, Sąd (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, P. Mengozzi i I. Wiszniewska-Białecka, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 14 lutego 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie ma podstaw do orzekania w przedmiocie żądania stwierdzenia zaniechania działania przez Komisję w odniesieniu do zarzutu zawartego we wniosku skarżących o stwierdzenie naruszenia reguł konkurencji, dotyczącego obniżenia z mocą wsteczną opłaty należnej tytułem licencji na UMTS, udzielonej Orange i SFR przez władze francuskie.

               2)

               Żądanie ewentualne zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji zawartej w piśmie Komisji dnia 11grudnia 2003 r. zostaje odrzucone jako niedopuszczalne.

               3)

               Nie ma podstaw do orzekania w przedmiocie wniosków Société française et radiotéléphone (SFR) i Orange France SA o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

               4)

               Bouygues SA i Bouygues Telecom pokrywają koszty postępowania w połowie.

               5)

               Komisja pokrywa koszty postępowania w połowie.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004


title: Sprawa C-522/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodny przepływ osób — Swobodny przepływ pracowników — Swobodne świadczenie usług — Swoboda przedsiębiorczości — Swobodny przepływ kapitału — Artykuły 28, 31, 36 i 40 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym — Dyrektywa 2002/83/WE — Przepisy podatkowe przewidujące mniej korzystne traktowanie składek na zakładowe systemy emerytalne wpłacanych do zakładów ubezpieczeń z siedzibą za granicą — Opodatkowanie w Belgii kapitału i wartości wykupu na rzecz osób uprawnionych, które przeprowadziły się za granicę — Umowa podatkowa zapobiegająca podwójnemu opodatkowaniu — Przedstawiciel ponoszący odpowiedzialność)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-522/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swobodny przepływ osób - Swobodny przepływ pracowników - Swobodne świadczenie usług - Swoboda przedsiębiorczości - Swobodny przepływ kapitału - Artykuły 28, 31, 36 i 40 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym - Dyrektywa 2002/83/WE - Przepisy podatkowe przewidujące mniej korzystne traktowanie składek na zakładowe systemy emerytalne wpłacanych do zakładów ubezpieczeń z siedzibą za granicą - Opodatkowanie w Belgii kapitału i wartości wykupu na rzecz osób uprawnionych, które przeprowadziły się za granicę - Umowa podatkowa zapobiegająca podwójnemu opodatkowaniu - Przedstawiciel ponoszący odpowiedzialność)
   (2007/C 199/06)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: R. Lyal i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (Przedstawiciele: E. Dominkovits i M. Wimmer, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Naruszenie postanowień art. 18, 39, 43, 49 i 56 traktatu WE, przepisów art. 28, 31, 36 i 40 porozumienia EOG oraz przepisów art. 5 ust. 1 i 53 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/83/WE z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącej ubezpieczeń na życie (Dz.U. L 345, str. 1) — Przepisy podatkowe ustanawiające mniej korzystne traktowanie składek na poczet systemu emerytalnego wpłacanych zakładom ubezpieczeń mających siedzibę za granicą, opodatkowanie w Belgii kapitału i wartości wykupu wpłacanych na rzecz ubezpieczonych, którzy przenieśli miejsce swojego zamieszkania za granicę, jak również obowiązek dotyczący tych zakładów w zakresie posiadania przedstawiciela zamieszkałego w Belgii celem zagwarantowania opłaty rocznego podatku od umów ubezpieczenia
   Sentencja

               1)

                           —

                           Uzależniając możliwość odliczenia opłacanych przez pracodawcę składek ubezpieczeniowych należnych w wykonaniu dodatkowego ubezpieczenia emerytalnego i na wypadek nagłej śmierci od przesłanki, przewidzianej w art. 59 ustawy o podatku dochodowym z 1992 r., wprowadzonej na mocy zarządzenia królewskiego z dnia 10 kwietnia 1992 r., zmienionej ustawą z dnia 28 kwietnia 2003 r. dotyczącą dodatkowych ubezpieczeń i ich systemu podatkowego oraz pewnych dodatkowych korzyści w dziedzinie zabezpieczenia społecznego, aby składki te były wpłacane zakładowi ubezpieczeń lub funduszowi ubezpieczeń społecznych z siedzibą w Belgii;

                           —

                           uzależniając zmniejszenie wymiaru podatku od oszczędności długoterminowych, przyznane na mocy art. 145/1 i 145/3 ustawy o podatku dochodowym z 1992 r., w zakresie opłacanych osobiście przez ubezpieczonego składek na dodatkowe ubezpieczenie emerytalne i na wypadek nagłej śmierci lub na dodatkowe ubezpieczenie emerytalne, opłacanych za pośrednictwem pracodawcy w postaci pobierania zaliczek z wynagrodzenia lub za pośrednictwem przedsiębiorstwa pobieranych z wynagrodzenia osób kierujących przedsiębiorstwem, których nie łączy z nim umowa o pracę, od przesłanki, iż składki te będą wpłacane zakładowi ubezpieczeń bądź funduszowi ubezpieczeń społecznych posiadającym siedzibę w Belgii;

                           —

                           stanowiąc w art. 364bis ustawy o podatku dochodowym z 1992 r., iż w sytuacji, gdy kapitał, wartość wykupu i oszczędności, o których mowa w art. 34 tej ustawy, są wypłacane bądź przyznawane podatnikowi, który uprzednio przeniósł miejsce swego zamieszkania lub siedzibę swego majątku za granicę, przyjmuje się, że wypłata bądź przyznanie miały miejsce w dniu poprzedzającym owo przeniesienie oraz uważając za przyznanie, na mocy drugiego akapitu rzeczonego art. 364bis, wszelkie przeniesienie, o jakim mowa w art. 34 ust. 2 pkt 3 tej ustawy tak, iż każdy ubezpieczyciel ma obowiązek pobrania z urzędu podatku od płac, zgodnie z art. 270 tej ustawy, z kapitału i wartości wykupu wypłacanych na rzecz osoby niemającej miejsca zamieszkania w tym państwie, która kiedykolwiek miała w Belgii miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w zakresie, w jakim przychody te w całości bądź częściowo powstały w okresie, gdy osoba zainteresowana miała w Belgii miejsce zamieszkania dla celów podatkowych, mimo iż dwustronne umowy podatkowe zawarte przez Królestwo Belgii przyznają prawo do opodatkowania tego typu przychodów w drugim państwie-sygnatariuszu umowy;

                           —

                           opodatkowując na mocy art. 364ter CIR 1992 przekazy kapitału lub wartości wykupu powstałych dzięki składkom na dodatkową emeryturę, opłacanym przez pracodawcę lub osobiście przez ubezpieczonego, dokonywane przez fundusze emerytalne lub zakłady ubezpieczeń, w których one powstały na rzecz uprawionego lub po nim uprawnionych, do innego funduszu emerytalnego lub zakładu ubezpieczeń z siedzibą poza granicami Belgii, podczas gdy operacje te nie podlegają opodatkowaniu, jeśli kapitał lub wartości wykupu są przekazywane do innego funduszu emerytalnego lub zakładu ubezpieczeń z siedzibą w Belgii;

                           —

                           wymagając, na podstawie art. 224/2bis ogólnego rozporządzenia dotyczącego podatków zrównanych z opłatą skarbową wprowadzonego na mocy zarządzenia królewskiego z dnia 3 marca 1927 r., w wersji zmienionej przez zarządzenie królewskie z dnia 30 lipca 1994 r., od zagranicznych ubezpieczycieli, którzy nie posiadają w Belgii siedziby operacyjnej, aby zanim rozpoczną oferowanie swych usług w Belgii uzyskali zatwierdzenie swojego przedstawiciela tam zamieszkałego, który zobowiązałby się w formie pisemnej osobiście wobec skarbu państwa do zapłaty rocznego podatku od umów ubezpieczenia, jak również odsetek bądź grzywien, które mogłyby wynikać z umów dotyczących zdarzeń objętych ubezpieczeniem, które mają miejsce w Belgii;

                     Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy postanowień art. 18, 39, 43, 49 i 56 traktatu WE, jak również na mocy postanowień art. 28, 31, 36 i 40 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r., jak również przepisów art. 4 dyrektywy 92/96/EWG, który po zmianie podstawy prawnej stał się art. 5 ust. 1 i 53 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/83/WE z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącej ubezpieczeń na życie.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 249 z 14.10.2006.


title: Sprawa T-758/15: Wyrok Sądu z dnia 18 lipca 2017 r. – EDF Toruń/ECHA (REACH — Opłata należna za rejestrację substancji — Ulga przyznana MŚP — Błąd w oświadczeniu dotyczącym wielkości przedsiębiorstwa — Decyzja nakładająca opłatę administracyjną — Zalecenie 2003/361/WE — Uzasadnione oczekiwania — Proporcjonalność — Kryteria obliczania wysokości opłaty administracyjnej)

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/36

         Wyrok Sądu z dnia 18 lipca 2017 r. – EDF Toruń/ECHA
   (Sprawa T-758/15) (1)

   ((REACH - Opłata należna za rejestrację substancji - Ulga przyznana MŚP - Błąd w oświadczeniu dotyczącym wielkości przedsiębiorstwa - Decyzja nakładająca opłatę administracyjną - Zalecenie 2003/361/WE - Uzasadnione oczekiwania - Proporcjonalność - Kryteria obliczania wysokości opłaty administracyjnej))
   (2017/C 283/54)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: EDF Toruń SA (Toruń, Polska) (przedstawiciel: K. Sienkiewicz, radca prawny)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: J.-P. Trnka, C. Schultheiss i M. Heikkilä, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata C. Garcię Molyneux)

      Przedmiot

   Oparta na art. 263 TFUE skarga o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji ECHA SME(2015) 4950 z dnia 3 listopada 2015 r., w której ECHA stwierdziła, że skarżąca nie spełnia przesłanek pozwalających na skorzystanie z opłaty ulgowej przewidzianej dla średnich przedsiębiorstw i nałożyła na nią opłatę administracyjną, a po drugie, faktury nr 10054011 wystawionej przez ECHA po wydaniu decyzji SME(2015) 4950.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               EDF Toruń S.A. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 68 z 22.2.2016.


title: Sprawa C-614/10: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/13

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-614/10)
   2011/C 72/22
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Martenczuk i B.R. Killmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii

      Żądania strony skarżącej

   Komisja Europejska wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 28 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy 95/46/WE ze względu na to, że istniejąca w Austrii sytuacja prawna powołanej jako organ kontrolny w dziedzinie ochrony danych komisji ds. ochrony danych nie spełnia kryterium całkowitej niezależności;

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja twierdzi, że w Austrii nie została zapewniona niezależność komisji ds. ochrony danych, powołanej jako organ kontrolny, któremu powierzono nadzór wykonywania przepisów dotyczących ochrony danych.
   Komisja podnosi, że z organizacyjnego punktu widzenia ta komisja ds. ochrony danych jest związana z urzędem kanclerza federalnego. Komisja wskazuje, że ten ostatni sprawuje wynikającą z hierarchii kontrolę nad współpracownikami komisji ds. ochrony danych, a także jest odpowiedzialny za dostarczenie jej wyposażenia. Komisja dodaje, że dyrekcja komisji podlega urzędnikowi kancelarii, który jest w tych ramach związany instrukcjami udzielanymi przez jego pracodawcę i podlega sprawowanej przez tego ostatniego wynikającej z hierarchii kontroli. Sytuacja ta zdaniem Komisji cechuje się oczywistym konfliktem zależności i interesów.
   Komisja podnosi również, że kanclerz federalny, który, podobnie jak inne władze publiczne, podlega sprawowanej przez komisję ds. ochrony danych kontroli, wykonuje w odniesieniu do tej ostatniej mające ogólny charakter prawo do kontroli i informacji. Komisja wyciąga na tej podstawie wniosek, że umożliwia to kanclerzowi federalnemu uzyskiwanie w dowolnym momencie, bez wskazania konkretnych powodów, wszelkich informacji o prowadzonej przez komisję ds. ochrony danych działalności. Istnieje zatem ryzyko nadużycia tego uprawnienia ze względów politycznych.


title: Sprawa C-523/06: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/17

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-523/06)
   (2007/C 42/28)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Huttunen i K. Simonsson)

      Strona pozwana: Republika Finlandii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 5 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 dyrektywy 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku (1) w zakresie w jakim nie utworzyła ani nie wykonała planów odbioru i zagospodarowania odpadów dla wszystkich portów,

               —

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 28 grudnia 2002 r.

      (1)  Dz.U. L 332 z dnia 28 grudnia 2000 r., str. 81.


title: Sprawa C-562/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 31 października 2013 r. — Centre public d'action sociale d'Ottignies-Louvain-La-Neuve przeciwko Moussie Abdidzie

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 31 października 2013 r. — Centre public d'action sociale d'Ottignies-Louvain-La-Neuve przeciwko Moussie Abdidzie
   (Sprawa C-562/13)
   2014/C 9/32
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour du travail de Bruxelles (Belgia)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Centre public d'action sociale d'Ottignies-Louvain-La-Neuve

      Druga strona postępowania: Moussa Abdida

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywy 2004/83/WE (1), 2005/85/WE (2) oraz 2003/9/WE (3) należy interpretować w ten sposób, że nakładają one na państwo członkowskie obowiązek

                           —

                           przyjęcia mającego zawieszający skutek środek zaskarżenia decyzji administracyjnej odmawiającej zezwolenia na pobyt lub ochrony uzupełniającej i nakazującej opuszczenie terytorium,

                           —

                           zapewnienia zaspokojenia, w ramach swego systemu pomocy socjalnej lub przyjmowania [osób wnioskujących o status uchodźcy], do chwili wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionego od tej decyzji administracyjnej środka zaskarżenia, elementarnych potrzeb wnioskującego innych niż medyczne,

                     na mocy którego cudzoziemiec, który „cierpi na taką chorobę, która stanowi realne zagrożenie dla jego życia lub integralności fizycznej lub realne zagrożenie poddania nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu, jeśli nie istnieje żadne odpowiednie leczenie w kraju jego pochodzenia”, ma prawo do ochrony uzupełniającej w rozumieniu art. 15 lit. b) dyrektywy 2004/83/WE?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej, czy Karta praw podstawowych a w szczególności jej art. 1-3 (dotyczące godności człowieka, prawa do życia i integralności), art. 4 (ustanawiający zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania), art. 19 § 2 (ustanawiający zakaz wydalenia do państwa, w którym istnieje poważne zagrożenie poddania nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu), art. 20 i 21 (dotyczące równości wobec prawa i niedyskryminacji w stosunku do innych kategorii osób wnioskujących o ochronę uzupełniającą) lub art. 47 (dotyczący prawa do skutecznego środka prawnego) nakładają na państwo członkowskie, które dokonuje transpozycji dyrektyw 2004/83/WE, 2005/85/WE i 2003/9/WE, obowiązek ustanowienia środka zaskarżenia o charakterze zawieszającym i zaspokojenia elementarnych potrzeb, o których mowa w pytaniu 1 powyżej?

      (1)  Dyrektywa Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zasięgu przyznawanej ochrony (Dz.U. L 304, s. 2)

      (2)  Dyrektywa Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (Dz.U. L 326, s. 13)

      (3)  Dyrektywa Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiająca minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl w państwach członkowskich (Dz.U. L 31, s. 18)


title: Sprawa C-290/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 24 maja 2016 r. – Air Berlin PLC & Co. Luftverkehrs KG/Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 24 maja 2016 r. – Air Berlin PLC & Co. Luftverkehrs KG/Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.
   (Sprawa C-290/16)
   (2016/C 343/34)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Air Berlin PLC & Co. Luftverkehrs KG

      Strona pozwana: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 23 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia nr 1008/2008/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że przewoźnicy lotniczy przy publikacji swoich taryf lotniczych muszą wykazać wymienione w lit. b), c) i d) podatki, opłaty lotniskowe, inne opłaty, dopłaty i należności w ich rzeczywistej wysokości i dlatego nie mogą ich częściowo włączać do swoich taryf lotniczych zgodnie z lit. a) tego przepisu?

               2)

               Czy art. 22 ust. 1 rozporządzenia nr 1008/2008/WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on stosowaniu mającego swoją podstawę w prawie Unii krajowego uregulowania dotyczącego ogólnych warunków umów, w myśl którego od klientów, którzy nie skorzystali lub odwołali lot, nie może być z tego tytułu pobierana odrębna opłata transakcyjna?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty, Dz.U. L 293, s.3.


title: Sprawa C-353/05: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/13

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-353/05)
   (2005/C 281/25)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 22 września 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Bernharda Schima i Florence Simonetti, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy dyrektywy 2003/54/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE, poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do stosowania tej dyrektywy, a w każdym razie poprzez niepoinformowanie Komisji o ich przyjęciu.

               2)

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1 lipca 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 176 z 15.7.2003, str. 37.


title: Sprawa C-179/06: Skarga wniesiona w dniu  5 kwietnia 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/26

         Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-179/06)
   (2006/C 143/49)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciel: D. Recchia, pełnomocnik]

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż z uwagi na fakt, iż gmina Altamura i region Puglia zatwierdziły od grudnia 2000 r. zmianę planu zagospodarowania przestrzennego polegającą na przeprowadzeniu szeregu prac budowlanych o charakterze przemysłowym, które mogły oddziaływać w istotny sposób na ZPS i SICp IT 9120007 Murgia Alta i nie poddając tego przedsięwzięcia uprzedniej procedurze oceny wpływu, co najmniej w odniesieniu do ZPS, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 6 ust. 3 w związku z art. 7 dyrektywy 92/43/EWG (1)

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zmiana planu zagospodarowania przestrzennego dotycząca zabudowań znajdujących się na terenie ZPS i SICp IT 9120007 Murgia Alta nie była przedmiotem odpowiedniej oceny skutków dla przywołanego terenu, zgodnie z wymogami art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43/EWG.
   Decyzje gminy Altamura i rady regionu zatwierdzające niniejszą zmianę planu zagospodarowania przestrzennego, zostały wydane z naruszeniem przywołanych wyżej przepisów wspólnotowych, ponieważ zmiana ta, mogąca wywierać istotny wpływ na ZPS i SICp IT 9120007 Murgia Alta, nie była przedmiotem procedury oceny wpływu.
   Powód nieprzeprowadzenia rzeczonej procedury oceny pozostaje w oczywistej sprzeczności z regulacją wspólnotową. Powołaną przyczyną jest bowiem fakt, iż podjęte prace miały mniejszy zakres niż pułap określony regulacją prawa krajowego, dokonującą transpozycji dyrektywy 85/377/EWG (2) ze zmianami oraz dyrektywy 92/43/EWG. Niemniej jednak art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43/EWG wymaga, by „wszystkie plany i przedsięwzięcia”, które mogą oddziaływać na dany teren w znaczący sposób poddawano ocenie wpływu, nie ograniczając stosowalności tego wymogu do wykazu przedsięwzięć o większych rozmiarach niż ustalone progi.

      (1)  Dz.U. L 206, str. 7.

      (2)  Dz.U. L 175, str. 40.


title: Sprawa C-443/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 29 sierpnia 2011 r. — F. P. Jeltes, M. A. Peeters, J. G. J. Arnold przeciwko Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 29 sierpnia 2011 r. — F. P. Jeltes, M. A. Peeters, J. G. J. Arnold przeciwko Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
   (Sprawa C-443/11)
   2011/C 355/12
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank Amsterdam

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: F.P. Jeltes, M.A. Peeters, J.G.J. Arnold

      Strona pozwana: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w świetle rozporządzenia nr 883/2004 (1) obowiązuje nadal uzupełniająca treść wydanego w okresie obowiązywania rozporządzenia nr 1408/71 (2) wyroku w sprawie Miethe (3), mianowicie przysługujące atypowym pracownikom przygranicznym prawo wyboru państwa członkowskiego, w którym zgłaszają się do dyspozycji służb zatrudnienia i z którego otrzymują w związku z tym świadczenie z tytułu bezrobocia, ponieważ ich szanse na ponowne podjęcie pracy są największe w państwie członkowskim, które wybiorą? Czy też art. 65 rozporządzenia nr 883/2004, traktowany jako całość, gwarantuje w dostatecznym stopniu, że całkowicie bezrobotni pracownicy przygraniczni otrzymują świadczenia na warunkach, które z punktu widzenia poszukiwania przez nich pracy są najkorzystniejsze i wyrok w sprawie Miethe utracił swój dodatkowy walor?

               2)

               Czy prawo Unii, w tym przypadku art. 45 TFUE lub art. 7 ust. 2 rozporządzenia 1612/68 (4), stoją na przeszkodzie decyzji państwa członkowskiego odmawiającej całkowicie bezrobotnemu pracownikowi migrującemu (przygranicznemu) — który był w tym państwie ostatnio zatrudniony i co do którego, biorąc pod uwagę istniejące więzi społeczne i rodzinne, można przyjąć, że to w tym państwie ma najlepsze szanse na ponowne podjęcie pracy — świadczenia z tytułu bezrobocia na podstawie przepisów prawnych tego państwa tylko dlatego, że zamieszkuje on w innym państwie członkowskim?

               3)

               Jak, przy uwzględnieniu art. 87 ust. 8 rozporządzenia nr 883/2004, art. 17 Karty praw podstawowych oraz zasady pewności prawa, brzmi odpowiedź na powyżej sformułowane pytanie, jeżeli takiemu pracownikowi już przed wejściem w życia rozporządzenia nr 883/2004 zostało przyznane świadczenie z tytułu bezrobocia na podstawie prawa byłego państwa miejsca zatrudnienia i maksymalny okres poboru oraz termin odnowienia prawa do świadczenia jeszcze w tym momencie nie upłynęły (a wypłata świadczenia została wstrzymana, ponieważ bezrobotny podjął nowe zatrudnienie)?

               4)

               Czy odpowiedź na pytanie drugie uzyskują inną treść, gdy danemu bezrobotnemu pracownikowi przygranicznemu zapewniono, że może wystąpić z wnioskiem o odnowienie swojego prawa do świadczenia w przypadku, gdyby po podjęciu nowego zatrudnienia znów stał się bezrobotny i odnośne informacje okazały się, na skutek niejasności w praktyce wykonawczej, nieprawidłowe lub niejednoznaczne?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166, s. 1)

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2)

      (3)  Wyrok z dnia 12 czerwca 1986 r. w sprawie C-1/85, Rec. s. 1837

      (4)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, s. 2)


title: Sprawa C-4/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgericht Aachen, wydanym w dniu 29 grudnia 2004 r., w sprawie Hasan Güzeli przeciwko Oberbürgermeister der Stadt Aachen

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgericht Aachen, wydanym w dniu 29 grudnia 2004 r., w sprawie Hasan Güzeli przeciwko Oberbürgermeister der Stadt Aachen
   (Sprawa C-4/05)
   (2005/C 57/37)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 6 stycznia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgericht Aachen, wydanym w dniu 29 grudnia 2004 r. w sprawie Hasan Güzeli przeciwko Oberbürgermeister der Stadt Aachen.
   Verwaltungsgericht Aachen zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy zakaz dyskryminacji wynikający z art. 10 ust. 1 decyzji nr 1/80 zabrania Państwu Członkowskiemu odmówienia - na czas trwania zatrudnienia - prawa do dalszego pobytu na terytorium tego państwa tureckiemu pracownikowi będącemu w sytuacji skarżącego, który w chwili upływu udzielonego mu pierwotnie krajowego pozwolenia na pobyt uczestniczył w regularnym rynku pracy w Państwie Członkowskim i posiadał nieograniczone czasowo pozwolenie na pracę?
               Czy w związku z tym istotnym jest, że udzielone tureckiemu pracownikowi migrującemu pozwolenie na pracę

                           —

                           zostało wydane zgodnie z prawem krajowym bez ograniczenia czasowego

                           —

                           zostało wydane zgodnie z prawem krajowym pod warunkiem dalszego obowiązywania pierwotnego pozwolenia na pobyt, nie wygasa jednakże automatycznie z upływem ważności pozwolenia na pobyt, lecz obowiązuje aż do momentu, w którym cudzoziemiec nie ma już prawa nawet do tymczasowego pobytu w Państwie Członkowskim?

               2.

               Czy w świetle art. 10 ust. 1 decyzji 1/80 Państwo Członkowskie ma prawo odmówienia tureckiemu pracownikowi prawa do pobytu, jeżeli po upływie ważności udzielonego mu ostatnio pozwolenia na pobyt jest on pracownikiem sezonowym, tzn. w czasie pomiędzy okresami zatrudnienia pozostaje bez pracy?

               3.

               Czy zmiana stanu prawnego w zakresie krajowych uregulowań dotyczących pozwoleń na pracę, która nastąpiła po upływie ważności pierwotnie udzielonego pozwolenia na pobyt, ma wpływ na wynikający z art. 10 ust. 1 decyzji 1/80 zakaz odmowy prawa do dalszego pobytu?


title: Sprawa T-115/13: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2013 r. — Dennekamp przeciwko Parlamentowi

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/43

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2013 r. — Dennekamp przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-115/13)
   2013/C 114/66
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gert-Jan Dennekamp (Giethoorn, Niderlandy) (adwokaci przedstawiciele: O. Brouver i T. Oeyen)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 11 grudnia 2012 r. odmawiającej przyznania dostępu do: (i) wszystkich dokumentów wykazujących, którzy z obecnych członków Parlamentu Europejskiego są objęci dodatkowym systemem ubezpieczeń emerytalnych, (ii) wykazu nazwisk członków PE, którzy byli objęci dodatkowym systemem ubezpieczeń emerytalnych po sierpniu 2005 r., (iii) wykazu nazwisk członków obecnie objętych dodatkowym systemem ubezpieczeń emerytalnych, na rzecz których Parlament płaci comiesięczne składki. Decyzja ta została przekazana skarżącemu pismem o numerze referencyjnym A(2012)13180;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego zgodnie z art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty:

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący podnoszonego naruszenia art. 11 i 12 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także zastosowania z naruszeniem prawa art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 45/2001 (2). Zdaniem skarżącego w zaskarżonej decyzji Parlament niesłusznie ogranicza wolność przekazywania i otrzymywania informacji wynikającą z art. 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) i prawo dostępu do urzędowych dokumentów wynikające z art. 42 karty poprzez błędne zastosowanie art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 45/2001, w zakresie w jakim:

                           —

                           po pierwsze, Parlament błędnie uznał, iż skarżący nie podał wiarygodnych powodów uzasadniających konieczność przekazania danych osobowych zawartych w żądanych dokumentach;

                           —

                           po drugie, Parlament błędnie ocenił, iż informacje o przynależności do dodatkowego systemu ubezpieczeń emerytalnych należą do sfery prywatnej danych członków PE;

                           —

                           po trzecie, Parlament naruszył prawo uznając, iż uzasadniony interes danych członków PE przeważa nad koniecznością przekazania przedmiotowych informacji.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący podnoszonego niedopełnienia przez Parlament, wskutek naruszenia prawa, jego obowiązku odpowiedniego uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego Parlament naruszył w ten sposób obowiązek uzasadniania aktów prawnych Unii Europejskiej wynikający z art. 296 TFUE.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8, s. 1).


title: Sprawa C-390/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Eparchiako Dikastirio Larnakas (Cypr) w dniu 18 sierpnia 2014 r. – Astinomikos Diefthindis Larnakas przeciwko Masoud Mehrabipari

text:
               20.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Eparchiako Dikastirio Larnakas (Cypr) w dniu 18 sierpnia 2014 r. – Astinomikos Diefthindis Larnakas przeciwko Masoud Mehrabipari
   (Sprawa C-390/14)
   2014/C 372/10
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Eparchiako Dikastirio Larnakas

      Strony

      Organ wszczynający postępowanie: Astinomikos Diefthindis Larnakas

      Oskarżony: Masoud Mehrabipari

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Uwzględniając zasadę lojalnej współpracy, zasadę skuteczności w związku z realizacją celów dyrektyw, zasadę proporcjonalności, adekwatności i racjonalności kar, czy art. 15 i 16 dyrektywy 2008/115/WE (1) można interpretować w ten sposób, że umożliwiają one wszczęcie postępowania karnego na podstawie przepisu krajowego, poprzedzającego transpozycję [art. 19 ust. 1 lit. f) i i) ustawy o cudzoziemcach i imigracji, zwanej „rozdziałem 105”], względem nielegalnie przebywającego obywatela państwa trzeciego, wobec którego bezskutecznie zastosowane zostały środki przymusu w celu wydalenia i który pozostawał w ośrodku detencyjnym przez ponad 18 miesięcy z uwagi na brak paszportu i brak współpracy z organami władzy w celu wydania takiego paszportu za pośrednictwem jego ambasady, powołując się na obawę przed prześladowaniem przez władze Iranu;

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy rzeczone postępowanie karne może być wszczęte natychmiast po upływie maksymalnego 18-miesięcznego okresu pobytu w ośrodku detencyjnym w celu wydalenia powodując, iż przebywający nielegalnie obywatel państwa trzeciego nie zostaje zwolniony, a jego pobyt w ośrodku detencyjnym, jeśli sąd uzna to za konieczne z uwagi na ryzyko niestawiennictwa, przedłuża się na czas trwania postępowania karnego.

               3)

               Co należy uznać za „brak współpracy” obywatela państwa trzeciego w rozumieniu art. 15 [ust. 6 lit. a)] dyrektywy 2008/115, a w szczególności czy takie pojęcie może pokrywać się z przepisami prawa krajowego [art. 19 ust. 1 lit. f) i i) ustawy o cudzoziemcach i imigracji, zwanej „rozdziałem 105”], które przewidują sankcje karne za wszelką odmowę „okazania dyrektorowi jakiegokolwiek dokumentu, którego zażądał” jak również za każdy „czynny lub bierny opór wobec dyrektora wykonującego swoje obowiązki” z powodu nieokazania paszportu, podczas gdy jednocześnie nie zostały wykazane okoliczności dotyczące działań podjętych przez władze względem władz państwa pochodzenia w celu skutecznego wydalenia obywatela państwa trzeciego.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348, s. 98).


title: Sprawa F-85/09: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2009 r. — Rossi Ferreras przeciwko Komisji

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/45

         Skarga wniesiona w dniu 19 października 2009 r. — Rossi Ferreras przeciwko Komisji
   (Sprawa F-85/09)
   2009/C 312/74
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Francisco Rossi Ferreras (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Wniosek o stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawy połączone od C-236/08 do C-238/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 marca 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Cour de cassation — Francja) — Google France SARL, Google Inc. przeciwko Louis Vuitton Malletier (C-236/08), Viaticum SA, Luteciel SARL (C-237/08), Centre national de recherche en relations humaines (CNRRH) SARL, Pierre-Alexis Thonet, Bruno Raboin, Tiger SARL (C-238/08) (Znaki towarowe — Internet — Wyszukiwarka — Reklama kontekstowa ( „keyword advertising” ) — Wyświetlanie według słów kluczowych odpowiadających zarejestrowanym znakom towarowym linków do stron konkurentów właścicieli tych znaków lub do stron, na których oferowane są podrabiane towary — Dyrektywa 89/104/EWG — Artykuł 5 — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 9 — Odpowiedzialność podmiotu świadczącego usługi wyszukiwania — Dyrektywa 2000/31/WE ( „dyrektywa o handlu elektronicznym” ))

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 marca 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Cour de cassation — Francja) — Google France SARL, Google Inc. przeciwko Louis Vuitton Malletier (C-236/08), Viaticum SA, Luteciel SARL (C-237/08), Centre national de recherche en relations humaines (CNRRH) SARL, Pierre-Alexis Thonet, Bruno Raboin, Tiger SARL (C-238/08)
   (Sprawy połączone od C-236/08 do C-238/08) (1)

   (Znaki towarowe - Internet - Wyszukiwarka - Reklama kontekstowa („keyword advertising”) - Wyświetlanie według słów kluczowych odpowiadających zarejestrowanym znakom towarowym linków do stron konkurentów właścicieli tych znaków lub do stron, na których oferowane są podrabiane towary - Dyrektywa 89/104/EWG - Artykuł 5 - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 9 - Odpowiedzialność podmiotu świadczącego usługi wyszukiwania - Dyrektywa 2000/31/WE („dyrektywa o handlu elektronicznym”))
   2010/C 134/02
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Google France SARL, Google Inc.

      Strona pozwana: Louis Vuitton Malletier (C-236/08), Viaticum SA, Luteciel SARL (C-237/08), Centre national de recherche en relations humaines (CNRRH) SARL, Pierre-Alexis Thonet, Bruno Raboin, Tiger SARL (C-238/08)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation — Wykładnia art. 5 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 5 ust. 2 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, s. 1), art. 9 ust. 1 lit. a)–c) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1) oraz art. 14 dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (Dz.U. L 178, s. 1) — Pojęcie używania znaku towarowego i prawa przysługujące właścicielowi znaku — Podmiot świadczący usługi płatnego odsyłania w Internecie, który nie reklamuje własnych towarów lub usług, lecz udostępnia reklamodawcom słowa kluczowe odtwarzające lub imitujące zarejestrowane znaki towarowe i organizuje, na podstawie umowy o odsyłaniu, uprzywilejowane wyświetlanie według tych słów kluczowych linków sponsorowanych do stron, na których oferowane są towary podrobione — Warunki wyłączenia odpowiedzialności podmiotu świadczącego usługi przechowywania informacji przekazanych przez usługobiorców

      Sentencja

               1)

               Artykuł 5 ust. 1 lit. a) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych i art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego należy interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego jest uprawniony do zakazania reklamodawcy reklamowania według słowa kluczowego identycznego z tym znakiem, które ów reklamodawca wybrał bez zgody wspomnianego właściciela w ramach usługi odsyłania w Internecie, towarów lub usług identycznych z towarami lub usługami, dla których rzeczony znak został zarejestrowany, jeżeli reklama ta nie pozwala lub z trudnością pozwala przeciętnemu internaucie na zorientowanie się, czy towary lub usługi, których ona dotyczy, pochodzą od właściciela znaku lub z przedsiębiorstwa powiązanego z nim gospodarczo, czy też przeciwnie, od osoby trzeciej.

               2)

               Podmiot świadczący usługę odsyłania, który przechowuje oznaczenie identyczne z danym znakiem towarowym jako słowo kluczowe i organizuje na jego podstawie wyświetlanie reklam, nie używa rzeczonego oznaczenia w rozumieniu art. 5 ust. 1 i 2 dyrektywy 89/104 lub art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94.

               3)

               Artykuł 14 dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym), należy interpretować w ten sposób, że ustanowiona w nim zasada ma zastosowanie do podmiotu świadczącego usługę odsyłania w Internecie, jeżeli przy świadczeniu swych usług usługodawca ten nie odgrywa czynnej roli, która mogłaby sprawić, że będzie on posiadał wiedzę o przechowywanych informacjach lub miał nad nimi kontrolę. Jeżeli wspomniany usługodawca nie odgrywa takiej roli, nie może być on pociągnięty do odpowiedzialności za treść przechowywanych przez siebie na żądanie reklamodawcy informacji, chyba że powziąwszy wiadomość o bezprawnym charakterze tych informacji lub działalności reklamodawcy, nie podjął niezwłocznie odpowiednich działań w celu usunięcia wspomnianych informacji lub uniemożliwienia dostępu do nich.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.