title: Sprawa C-309/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Austria) w dniu 31 maja 2016 r. – Corbin Opportunity Fund Lp i in.

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Austria) w dniu 31 maja 2016 r. – Corbin Opportunity Fund Lp i in.
   (Sprawa C-309/16)
   (2016/C 335/44)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Corbin Opportunity Fund Lp, Corbin Capital Partners, Redwood Drawdown Master Fund Lp, Redwood Opportunity Master Fund Ltd, Redwood Capital Management LLC, Pontus Holdings Ltd, RMF Financial Holdings Sàrl

      Strona pozwana: FMA, Österreichische Finanzmarktaufsichtsbehörde

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (1), w szczególności jej art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ma zastosowanie ratione temporis i ratione materiae do spółki objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, takiej jak spółka, której dotyczy postępowanie główne, której restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja została rozpoczęta w oparciu o mechanizmy przewidziane w przepisach wewnątrzkrajowych jeszcze przed upływem terminu transpozycji ww. dyrektywy i jest kontynuowana w okresie po upływie tego terminu na podstawie krajowych przepisów przyjętych w celu transpozycji przywołanej dyrektywy?

               2)

               Czy wierzycielom takiej spółki – którzy wystąpili do organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z wnioskiem, aby organ ten „zbadał” niektóre czynności prawne, których spółka objęta restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją zamierza dokonać lub których już dokonała z innymi wierzycielami (np. zawarcie ugody sądowej) „i ich zakazał” – dyrektywa 2014/59/WE przyznaje prawa, których ochrony wierzyciele ci mogą dochodzić w postępowaniu administracyjnym i sądowym?

      (1)  Dz.U. L 173, s. 190.


title: Sprawa C-419/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 11 maja 2017 r. w sprawie T-115/15, Deza, a.s./ECHA, wniesione w dniu 11 lipca 2017 r. przez Deza, a.s.

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/23

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 11 maja 2017 r. w sprawie T-115/15, Deza, a.s./ECHA, wniesione w dniu 11 lipca 2017 r. przez Deza, a.s.
   (Sprawa C-419/17 P)
   (2017/C 293/28)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Deza, a.s. (przedstawiciel: P. Dejl, advokát)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Chemikaliów, Królestwo Danii, Królestwo Niderlandów, Królestwo Szwecji, Królestwo Norwegii

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 11 maja 2017 r. w sprawie T-115/15;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji ECHA z dnia 12 grudnia 2014 r., nr ED/108/2014;

               —

               obciążenie ECHA kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w postępowaniu przed Trybunałem w przedmiocie niniejszego odwołania, a także w poprzedzającym je postępowaniu przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Sąd błędnie zinterpretował i zastosował rozporządzenie REACH.
               Sąd błędnie zinterpretował i zastosował rozporządzenie REACH. Wnosząca odwołanie nadal twierdzi, że decyzja ECHA została wydana ultra vires, ponieważ: i) ECHA nie jest uprawniona do uzupełnienia istniejącej identyfikacji substancji DEPH na podstawie art. 57 lit. c) rozporządzenia REACH nową identyfikacją tej substancji na podstawie art. 57 lit. f) wskazanego rozporządzenia, ii) decyzja ECHA została wydana po przeprowadzeniu niezgodnego z prawem postępowania; oraz iii) wydanie decyzji ECHA stanowi obejście wiążącej prawnie procedury ustanowionej przez Radę i Parlament Europejski w odniesieniu do przyjmowania powszechnie obowiązujących/zharmonizowanych kryteriów identyfikacji substancji zaburzających gospodarkę hormonalną.

               2)

               Sąd błędnie zinterpretował i zastosował zasadę pewności prawa.
               Ze względu na to, że: i) decyzja ECHA doprowadziła do powstania niejasnej, nieprecyzyjnej i nieprzewidywalnej sytuacji, która uniemożliwia wnoszącej odwołanie ustalenie dokładnego zakresu nałożonych na nią obowiązków, ii) nie istnieją powszechnie obowiązujące/zharmonizowane kryteria identyfikacji substancji zaburzających gospodarkę hormonalną oraz iii) ECHA nie jest uprawniona do uzupełnienia istniejącej identyfikacji substancji DEPH na podstawie art. 5 lit. c) rozporządzenia REACH identyfikacją tej substancji na podstawie art. 57 lit. f) rozporządzenia REACH, wniosek Sadu, że decyzja ECHA nie narusza zasady pewności prawa jest błędny.

               3)

               Sąd dokonał kontroli decyzji ECHA, naruszając przy tym wymogi sądowej kontroli decyzji organów i instytucji Unii, a także przeinaczył okoliczności faktyczne i dowody.

               4)

               W wyniku wyżej wymienionych uchybień Sąd naruszył prawa wnoszącej odwołanie oraz zasady zapisane w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności prawo do sprawiedliwego procesu, prawo do niezakłócanego korzystania ze swego mienia i zasadę pewności prawa.


title: Sprawa C-245/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Brussel — Belgia) — Omalet NV przeciwko Rijksdienst voor Sociale Zekerheid (Swobodne świadczenie usług — Artykuł 49 WE — Przedsiębiorca mający siedzibę w innym państwie członkowskim — Korzystanie z usług kontrahentów mających siedzibę w tym samym państwie członkowskim — Sytuacja czysto krajowa — Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Brussel — Belgia) — Omalet NV przeciwko Rijksdienst voor Sociale Zekerheid
   (Sprawa C-245/09) (1)

   (Swobodne świadczenie usług - Artykuł 49 WE - Przedsiębiorca mający siedzibę w innym państwie członkowskim - Korzystanie z usług kontrahentów mających siedzibę w tym samym państwie członkowskim - Sytuacja czysto krajowa - Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   2011/C 63/08
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Arbeidshof te Brussel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Omalet NV

      Strona pozwana: Rijksdienst voor Sociale Zekerheid

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Arbeidshof te Brussel — Wykładnia art. 49 WE — Przepisy z zakresu zabezpieczeń społecznych — Przedsiębiorca mający siedzibę w Belgii korzystający z usług kontrahentów mających siedzibę w tym samym państwie członkowskim i niezarejestrowanych przez organy krajowe — Stosowanie lub brak zastosowania art. 49 WE

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez arbeidshof te Brussel (Belgia) postanowieniem z dnia 25 czerwca 2009 r. jest niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa T-563/10 P: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2011 r. — De Luca przeciwko Komisji (Odwołanie — Odwołanie wzajemne — Służba publiczna — Urzędnicy — Powołanie na stanowisko w wyższej grupie funkcyjnej w następstwie konkursu otwartego — Wejście w życie nowego regulaminu pracowniczego — Przepisy przejściowe — Artykuł 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/25

         Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2011 r. — De Luca przeciwko Komisji
   (Sprawa T-563/10 P) (1)

   (Odwołanie - Odwołanie wzajemne - Służba publiczna - Urzędnicy - Powołanie na stanowisko w wyższej grupie funkcyjnej w następstwie konkursu otwartego - Wejście w życie nowego regulaminu pracowniczego - Przepisy przejściowe - Artykuł 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego)
   2012/C 32/51
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Patrizia De Luca (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i S. Orlandi)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel: J. Currall, pełnomocnik); Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i K. Zieleśkiewicz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 30 września 2010 r. w sprawie F-20/06 De Luca przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Odwołania wzajemne zostają oddalone.

               2)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 30 września 2010 r. w sprawie F-20/06 De Luca przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, zostaje uchylony.

               3)

               Sprawa zostaje przekazana do Sadu do spraw Służby Publicznej do ponownego rozpoznania.

               4)

               Rozstrzygniecie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U C 63 z 26.2.2011.


title: Sprawa C-19/10: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 29 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenia (WE) nr 273/2004 i 111/2005 — Prekursory narkotykowe — Kontrola i nadzór w obrębie Unii — Nadzorowanie handlu pomiędzy Unią i państwami trzecimi — Sankcje)

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/15

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 29 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-19/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rozporządzenia (WE) nr 273/2004 i 111/2005 - Prekursory narkotykowe - Kontrola i nadzór w obrębie Unii - Nadzorowanie handlu pomiędzy Unią i państwami trzecimi - Sankcje)
   2010/C 246/26
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i S. Mortoni, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik i S. Fiorentino, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzyjęcie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do art. 12 rozporządzenia (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych (Dz.U. L 47, s. 1) i art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określającego zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi (Dz.U. 2005 L 22, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Nieprzyjmując przepisów krajowych niezbędnych do zastosowania się, po pierwsze, do art. 12 rozporządzenia (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych, a po drugie, do art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określającego zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy powyższych rozporządzeń.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


               26.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/14

         Postanowienie Trybunału EFTA z dnia 9 listopada 2012 r.
   2013/C 277/11
   W sprawie E-14/10 COSTS,
   Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA

      (Ustalenie kosztów)

   W sprawie E-14/10 COSTS, Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – WNIOSEK o ustalenie kosztów podlegających zwrotowi w następstwie wyroku Trybunału z dnia 22 sierpnia 2011 r. w sprawie E-14/10 Konkurrenten.no przeciwko ESA (2011) EFTA Ct. Rep. 266 – Trybunał EFTA, w składzie: Carl Baudenbacher, prezes, Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), sędziowie, wydał w dniu 9 listopada 2012 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Całkowitą kwotę kosztów płatną przez Urząd Nadzoru EFTA na rzecz Konkurrenten.no AS określa się na 93 002 EUR.


title: Sprawa C-469/11 P: Odwołanie od postanowienia Sądu wydanego w dniu 22 czerwca 2011 r. w sprawie T-409/09 Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 14 września 2011 r. przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/13

         Odwołanie od postanowienia Sądu wydanego w dniu 22 czerwca 2011 r. w sprawie T-409/09 Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 14 września 2011 r. przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE
   (Sprawa C-469/11 P)
   2011/C 331/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciel: N. Korogiannakis, Δικηγόρος)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania strony wnoszącej odwołanie

   Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie postanowienia Sądu w sprawie T-409/09;

               —

               oddalenie zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez Komisję — w całości;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi w celu wydania orzeczenia co do istoty;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez stronę wnoszącą odwołanie, w tym również tymi, które zostały poniesione w związku z pierwotnym postępowanie, nawet w razie oddalenia odwołania, a nadto kosztami postępowania odwoławczego w razie uwzględnienia odwołania

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona wnosząca odwołanie podnosi, że zaskarżone postanowienie należy uchylić na podstawie następujących argumentów:

               —

               Sąd naruszył prawo poprzez niezastosowanie przepisów art. 102 § 2 regulaminu postępowania, dotyczącego przedłużenia o 10 dni — ze względu na odległość — terminu przewidzianego dla spraw, których przedmiotem jest odpowiedzialność pozaumowna instytucji europejskich.

               —

               Sąd naruszył zasady równości traktowania i pewności prawa poprzez niezastosowanie art. 102 § 2 regulaminu postępowania.

               —

               Sąd naruszył prawo poprzez przyjęcie, że termin przedawnienia rozpoczyna bieg w dniu, w którym skarżące poinformowano o decyzji Komisji o odrzuceniu ich oferty.


title: Sprawa C-372/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 17 września 2009 r. — Josep Penarroja Fa przeciwko Procureur général près la Cour d'appel de Paris

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 17 września 2009 r. — Josep Penarroja Fa przeciwko Procureur général près la Cour d'appel de Paris
   (Sprawa C-372/09)
   2009/C 282/50
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Josep Penarroja Fa

      Strona pozwana: Procureur général près la Cour d'appel de Paris

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 50 traktatu WE należy dokonywać w ten sposób, że przepis ten znajduje zastosowanie do obowiązków powierzonych osobie, działającej w charakterze biegłego, w sporze wszczętym przed sądami krajowymi, i powołanej przez sąd rozstrzygający spór, na warunkach opisanych powyżej?

               2)

               Czy uczestnictwo w wykonywaniu władzy publicznej, o którym mowa w art. 45 akapit pierwszy traktatu WE należy interpretować jako mające zastosowanie do obowiązków biegłego powołanego przez sąd francuski, regulowanych francuskim kodeksem postępowania cywilnego i postępowania karnego oraz ustawą nr 741-198 z dnia 29 czerwca 1971 r. i dekretem nr 2004-1463 z dnia 23 grudnia 2004 r.?

               3)

               Czy wykładni art. 43 i 49 traktatu WE należy dokonywać w ten sposób, że wyklucza normę, taką jak wynikająca z ustawy nr 71-198 z dnia 29 czerwca 1971 r. i dekretu nr 2004-1463 z dnia 23 grudnia 2004 r., ze zmianami, która uzależnia wpisanie na listę cour d’appel od spełnienia wymogów wieku, kwalifikacji, nieskazitelnego charakteru i niezależności, i która nie uwzględnia okoliczności, że wnioskodawca został już zatwierdzony przez sądy swego państwa pochodzenia i nie wprowadza innych sposobów oceny jego kwalifikacji?


title: Sprawa T-160/04: Skarga wniesiona dnia 26 kwietnia 2004 r. przez Gerasimosa Potamianosa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               26.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/12

         Skarga wniesiona dnia 26 kwietnia 2004 r. przez Gerasimosa Potamianosa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-160/04)
   (2004/C 168/23)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 26 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Gerasimosa Potamianosa, zamieszkałego w Grimbergen (Belgia), reprezentowanego przez Sébastiena Orlandiego, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne Marchal, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżący wnosi do Sądu:

               —

               o uchylenie decyzji AHHC (organu upoważnionego do zawierania umów) odmawiającej przedłużenia ze skarżącym umowy o pracę na czas określony;

               —

               o zasądzenie kosztów od strony pozwanej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący nie zgadza się z odmową ze strony organu upoważnionego do zawierania umów (AHHC) przedłużenia umowy o pracę na czas określony. W uzasadnieniu podaje, że zaskarżona decyzja opiera się wyłącznie na wytycznych dotyczących zatrudniania personelu tymczasowego obowiązujących w DG RTD, której celem jest niedopuszczenie do zatrudniania pracowników posiadających staż w Komisji przekraczający 6 lat, tj. dłuższy niż staż innych pracowników dopuszczonych do ubiegania się o stanowisko.
   Według skarżącego to ograniczenie jest sprzeczne z art. 12 b) akapit pierwszy Warunków zatrudniania innych pracowników, zgodnie ze którymi celem każdej rekrutacji jest zapewnienie instytucji udziału pracowników zatrudnionych na czas określony, reprezentujących najwyższy poziom kompetencji, wydajności i uczciwości. Sprzeczna ma być również z decyzją DG ADMIN zezwalającej na przedłużanie z pracownikami czasowymi 2b (budżet działalności) i 2d (budżet badań) umów krótkoterminowych do 30 kwietnia 2004 r.
   Na poparcie swoich roszczeń skarżący podnosi ponadto naruszenie zasady niedyskryminacji, a także fakt nadużycia władzy w przedmiotowej sprawie.


title: Sprawa T-51/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  18 października 2005  — Leite Mateus przeciwko Komisji (Urzędnicy — Sprawozdanie z przebiegu kariery — Okres oceny 2001/2002)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/21

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 października 2005 — Leite Mateus przeciwko Komisji
   (Sprawa T-51/04) (1)

   (Urzędnicy - Sprawozdanie z przebiegu kariery - Okres oceny 2001/2002)
   (2005/C 330/52)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Carlos Alberto Leite Mateus (Zaventem, Belgia) [Przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji osoby oceniającej w postępowaniu odwoławczym z dnia 14 marca 2003 r. w sprawie sprawozdania z przebiegu kariery skarżącego za okres 2001/2002
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 94 z 7.4.2004


title: Sprawa T-269/14: Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2014 r. – City Index przeciwko OHIM – Citigroup i Citibank (CITY INDEX)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/32

         Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2014 r. – City Index przeciwko OHIM – Citigroup i Citibank (CITY INDEX)
   (Sprawa T-269/14)
   2014/C 253/47
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: City Index Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: B. Brandreth, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą byli również: Citigroup, Inc. i Citibank, NA (Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 lutego 2014 r. w sprawie R 172/2013-2, na mocy której uwzględniono sprzeciw w odniesieniu do towarów i usług z klas 9, 16 i 36;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniach przed Izbą Odwoławczą i Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „CITY INDEX” dla towarów i usług z klas 9, 16, 36 i 41 – zgłoszenie nr 7 4 58  094

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Citigroup, Inc. i Citibank, NA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „citi” dla towarów i usług z klas 9, 16, 36 i 42, graficzne wspólnotowe i krajowe znaki towarowe zawierające elementy słowne „citifinancial” i „citibank”, a także słowne wspólnotowe i krajowe znaki towarowe „CITICAPITAL”, „CITIMONEY”, „CITIFINANCIAL”, „CITI”, „CITIBOND”, „CITICONNECT”, „CITIBANK” i „CITICARD”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i częściowe odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa F-38/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 czerwca 2009 r. — Delplancke i Governatori przeciwko Komisji

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/37

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 czerwca 2009 r. — Delplancke i Governatori przeciwko Komisji
   (Sprawa F-38/05) (1)

   2009/C 193/64

      Język postępowania: francuski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 193 z 6.8.2005, s. 37.


               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/2

         Mianowanie pierwszego rzecznika generalnego
   (2005/C 281/03)
   Na podstawie art. 10 § 1 akapit trzeci regulaminu Trybunał Sprawiedliwości mianował C. Stix-Hackl pierwszym rzecznikiem generalnym na okres jednego roku, od dnia 7 października 2005 r.


title: Sprawa C-578/11 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. – Deltafina SpA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Włoski rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Zwalnianie z grzywien — Obowiązek współpracy — Prawo do obrony — Granice kontroli sądowej — Prawo do rzetelnego procesu — Przesłuchanie świadków lub stron — Rozsądny termin — Zasada równego traktowania)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. – Deltafina SpA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-578/11 P) (1)

   ((Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Włoski rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Zwalnianie z grzywien - Obowiązek współpracy - Prawo do obrony - Granice kontroli sądowej - Prawo do rzetelnego procesu - Przesłuchanie świadków lub stron - Rozsądny termin - Zasada równego traktowania))
   2014/C 282/02
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Deltafina SpA (przedstawiciele: J.F. Bellis, F. Di Gianni, G. Coppo, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Gippini Fournier i L. Malferrari, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1.

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2.

               Deltafina SpA zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa C-122/12 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 października 2013 r. — Bernhard Rintisch przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Valfleuri Pâtes alimentaires SA (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 74 ust. 2 — Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 — Zasada 50 ust. 1 akapity pierwszy i trzeci — Sprzeciw właściciela wcześniejszego znaku towarowego — Istnienie znaku towarowego — Dowody przedstawione na poparcie sprzeciwu po upływie terminu wyznaczonego w tym celu — Nieuwzględnienie — Swobodna ocena przysługująca izbie odwoławczej — Przepis odmienny — Okoliczności stojące na przeszkodzie uwzględnieniu dodatkowych lub uzupełniających dowodów)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/25

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 października 2013 r. — Bernhard Rintisch przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Valfleuri Pâtes alimentaires SA
   (Sprawa C-122/12 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 74 ust. 2 - Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 - Zasada 50 ust. 1 akapity pierwszy i trzeci - Sprzeciw właściciela wcześniejszego znaku towarowego - Istnienie znaku towarowego - Dowody przedstawione na poparcie sprzeciwu po upływie terminu wyznaczonego w tym celu - Nieuwzględnienie - Swobodna ocena przysługująca izbie odwoławczej - Przepis odmienny - Okoliczności stojące na przeszkodzie uwzględnieniu dodatkowych lub uzupełniających dowodów)
   2013/C 344/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Bernhard Rintisch (przedstawiciel: A. Dreyer, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik), Valfleuri Pâtes alimentaires SA (przedstawiciel: F. Baujoin, avocat)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-152/09 Rintisch przeciwko OHIM — Valfleuri Pâtes alimentaires, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez właściciela pewnych słownych, wspólnotowego i krajowych, znaków towarowych, graficznego krajowego znaku towarowego i nazwy handlowej zawierających termin „PROTI” dla towarów należących do klas 5, 29, 30 i 32 na decyzję R 1660/2007-4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 3 lutego 2009 r. oddalającą odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów oddalającej sprzeciw wnoszącego odwołanie wobec rejestracji słownego znaku towarowego „PROTIACTIVE” dla towarów należących do klas 5, 29 i 30 — Nieprzedstawienie dokumentów w odpowiednim terminie — Swobodna ocena przysługująca na podstawie art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone.

               2)

               Bernhard Rintisch zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.


title: Sprawa T-303/11: Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2011 r. — Leopardi Dittajuti przeciwko OHIM — Llopart Vilarós (CONTE LEOPARDI DITTAJUTI)

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/29

         Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2011 r. — Leopardi Dittajuti przeciwko OHIM — Llopart Vilarós (CONTE LEOPARDI DITTAJUTI)
   (Sprawa T-303/11)
   2011/C 238/50
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Piervittorio Francesco Leopardi Dittajuti (Numana, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci D. De Simone, D. Demarinis, i G. Orsoni)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Pedro Llopart Vilarós (Sant Sadurní D'Anoia, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 kwietnia 2011 r. w sprawie R 1437/2010-2 i w konsekwencji zażądanie od Urzędu podjęcia właściwych kroków w celu wykonania wydanego wyroku, oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi we wszystkich instancjach tego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „CONTE LEOPARDI DITTAJUTI” dla towarów i usług z klas 33, 35, 40 i 43 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6428338

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Pedro Llopart Vilarós

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny znak towarowy „Leopardi” zarejestrowany w Hiszpanii pod nr 2073540 dla towarów z klasy 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do części spornych towarów i usług

      Decyzja Izby Odwoławczej: odrzucenie odwołania jako niedopuszczalnego

      Podniesione zarzuty: błędna wykładnia art. 60 rozporządzenia Rady nr 207/2009, zasady 49 ust. 1 i zasady 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95, mających zastosowanie do postępowania odwoławczego zgodnie z zasadą 50 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95, ze względu na to, że Izba Odwoławcza (i) nieprawidłowo postanowiła, bez wzglądu na łączny wniosek stron w tym względzie, nie zawiesić postępowania i nie przedłużyć terminu (ii) nieprawidłowo wzięła pod uwagę łączny wniosek stron, jedynie po upływie terminu na przedłożenie pisma przedstawiającego podstawy odwołania, uniemożliwiając tym samym przedłożenie przez stronę zainteresowaną tego pisma w odpowiednim czasie przed upływem terminu; oraz (iii) naruszenie wymogów proceduralnych przez Izbę Odwoławczą, ponieważ nie wzięła pod uwagę podstaw odwołania, mimo, iż właściwe pisma zostały przedstawione po upływie terminu, co stanowi naruszenie generalnej zasady ekonomii procesowej i zachowania ważności dokumentów zawartych w aktach sprawy.


title: Sprawa T-521/14: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – Szwecja/Komisja [Rozporządzenie (UE) nr 528/2012 — Produkty biobójcze — Skarga na bezczynność — Specyfikacja kryteriów naukowych celem ustalenia właściwości zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego — Niewydanie przez Komisję aktów delegowanych — Obowiązek działania]

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/48

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – Szwecja/Komisja
   (Sprawa T-521/14) (1)

   ([Rozporządzenie (UE) nr 528/2012 - Produkty biobójcze - Skarga na bezczynność - Specyfikacja kryteriów naukowych celem ustalenia właściwości zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego - Niewydanie przez Komisję aktów delegowanych - Obowiązek działania])
   (2016/C 048/54)
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk, K. Sparrman i L. Swedenborg, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Kukovec, pełnomocnik, wspierany przez adwokata M. Johanssona)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Królestwo Danii (przedstawiciele: C. Thorning i N. Lyshøj, pełnomocnicy); Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas i S. Ghiandoni, pełnomocnicy); Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: początkowo M. Bulterman i M. Noort, następnie M. Bulterman i C. Schillemans, pełnomocnicy); Republika Finlandii (przedstawiciel: H. Leppo, pełnomocnik); Parlament Europejski (przedstawiciele: A. Neergaard i P. Schonard, pełnomocnicy); Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Moore i A. Norberg, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie, że Komisja niezgodnie z prawem powstrzymała się od wydania aktów delegowanych dotyczących kryteriów naukowych określania właściwości zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego.

      Sentencja

               1)

               Komisja Europejska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 5 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych, gdyż nie wydała aktów delegowanych dotyczących ustalenia naukowych kryteriów określania właściwości zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego.

               2)

               Komisja pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione prze Królestwo Szwecji.

               3)

               Królestwo Danii, Republika Francuska, Królestwo Niderlandów, Republika Finlandii, Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014.


title: Sprawa F-74/13: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/33

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-74/13)
   2013/C 274/56
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, J.N. Louis i D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącej do systemu emerytalnego Unii, która została wydana na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu jej uprawnień emerytalnych nabytych przed podjęciem przez nią służby do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej zgodnie z obliczeniami dokonanymi w oparciu o ogólne przepisy wykonawcze do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-413/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2006 r. — Shandong Repu Biochemicals przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz parakrezolu pochodzącego z Chin — Obliczenie konstruowanej wartości normalnej — Uwzględnienie kosztów produktów ubocznych — Obowiązek badania ciążący na Komisji i Radzie)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/35

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2006 r. — Shandong Repu Biochemicals przeciwko Radzie
   (Sprawa T-413/03) (1)

   (Dumping - Przywóz parakrezolu pochodzącego z Chin - Obliczenie konstruowanej wartości normalnej - Uwzględnienie kosztów produktów ubocznych - Obowiązek badania ciążący na Komisji i Radzie)
   (2006/C 224/76)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Shandong Reipu Biochemicals Co. Ltd (Shandong, Chiny) (przedstawiciele: O. Prost, V. Avgoustidi i E. Berthelot, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop, pełnomocnik, wspierany przez G. Berrischa, adwokata)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. Scharf i K. Talabér-Ricz, pełnomocnicy) oraz Degussa Knottingley Ltd, (Londyn, Zjednoczone Królestwo)(przedstawiciel: F. Renard, adwokat)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1656/2003 z dnia 11 września 2003 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz parakrezolu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 234, str. 1)
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia Rady (WE) nr 1656/2003 z dnia 11 września 2003 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz parakrezolu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, w części w jakiej dotyczy skarżącej.

               2)

               Rada zostaje obciążona własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez skarżącą.

               3)

               Komisja i Degussa Knottingley Ltd pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004


title: Sprawa T-213/11 P(I): Odwołanie wniesione w dniu 12 kwietnia 2011 r. przez kolegium przedstawicieli personelu EBI i in. od postanowienia wydanego w dniu 17 marca 2011 r. przez prezesa drugiej izby Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-95/10 Bömcke przeciwko EBI

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/31

         Odwołanie wniesione w dniu 12 kwietnia 2011 r. przez kolegium przedstawicieli personelu EBI i in. od postanowienia wydanego w dniu 17 marca 2011 r. przez prezesa drugiej izby Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-95/10 Bömcke przeciwko EBI
   [Sprawa T-213/11 P(I)]
   2011/C 152/57
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: kolegium przedstawicieli personelu Europejskiego Banku Inwestycyjnego (Luksemburg, Luksemburg), Marie-Christel Heger (Luksemburg), Jean-Pierre Bodson (Luksemburg), Evangelos Kourgias (Senningerberg, Luksemburg), Manuel Sutil (Nondkeil, Francja) i Patrick Vanhoudt (Gonderange, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci G. J. Wilson, A. Senes i B. Entringer)

      Druga strona postępowania: Eberhard Bömcke (Athus, Belgia) i Europejski Bank Inwestycyjny

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę postanowienia z dnia 17 marca 2011 r. prezesa drugiej izby Sądu do spraw Służby Publicznej;

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta, przedstawionego w dniu 12 stycznia 2011 r. prezesowi i członkom Sądu do spraw Służby Publicznej i stwierdzenie, że strona wnosząca odwołanie staje się uczestnikiem procesu toczącego się pomiędzy Eberhardem BÖMCKE a Europejskim Bankiem Inwestycyjnym, w świetle bezpośredniego interesu strony wnoszącej odwołanie bycia stroną postępowania, zgodnie z art. 109 i nast. regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Postanowieniem z dnia 17 marca 2011r. prezes drugiej izby Sądu do spraw Służby Publicznej odrzucił wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta, wniesiony w sprawie F-95/10 Bömcke przeciwko EBI przez kolegium przedstawicieli personelu Europejskiego Banku Inwestycyjnego oraz przez M.C. Heger, J.P. Bodsona, E. Kourgiasa, M. Sutila i P. Vanhoudta jako niedopuszczalny ze względu na przekroczenie terminu.
   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnoszą trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący błędu w obliczeniu terminu do złożenia wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta, ponieważ czterotygodniowy termin, przewidziany w art. 109 regulaminu postępowania przed SSP i dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość, przewidziany w art. 100 § 3 tego regulaminu należy uznać za odrębne i niezależne terminy w ten sposób, że przesunięcie terminu, zgodnie z art. 100 § 2 tego regulaminu, na kolejny dzień roboczy w przypadku, gdy termin upływa w sobotę, niedzielę lub dzień ustawowo wolny od pracy należy stosować do czterotygodniowego terminu przed dodaniem terminu uwzględniającego odległość a nie do pełnego okresu, wraz z terminem uwzględniającym odległość.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący błędnego powołania się na postanowienie Sądu z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie T-85/97 Horeca-Wallonie przeciwko Komisji, Rec. s. II-2113, pkt 25 i 26, ponieważ postanowienie to dotyczyło innej sytuacji niż sytuacja będąca przedmiotem niniejszego sporu.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia praw podstawowych wnoszących o interwencję, ponieważ wykładnia dokonana przez prezesa drugiej izby SSP narusza prawo do środka prawnego.


title: Zaproszenie do składania aplikacji — Dyrektor ds. Technologii Informacyjnej (grupa zaszeregowania AD 14 lub AD 15)

text:
               4.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               CA 28/1

         ZAPROSZENIE DO SKŁADANIA APLIKACJI
   Dyrektor ds. Technologii Informacyjnej (grupa zaszeregowania AD 14 lub AD 15)
   (2010/C 28 A/01)
   Wkrótce nastąpi wakat na stanowisku Dyrektora ds. Technologii Informacyjnej (w grupie zaszeregowania AD 14 lub AD 15) w dyrekcji generalnej infrastruktury Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Stanowisko to zostanie obsadzone na podstawie art. 29 ust. 2 Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich.
   Charakter zadań
   Dyrektor ds. Technologii Informacyjnej, podlegający Dyrektorowi Infrastruktury, będzie odpowiedzialny za kierowanie Dyrekcją Technologii Informacyjnej (DTI) oraz za zarządzanie i koordynowanie jej pracami.
   Dyrektor ds. Technologii Informacyjnej doradza właściwym organom Trybunału Sprawiedliwości w dziedzinie technologii informacyjnej oraz przygotowuje odpowiednie propozycje i sprawozdania. Zapewnia prognozowanie oraz planowanie budżetowe i techniczne z uwzględnieniem priorytetów ustalonych przez instytucję. Sprawuje kierownictwo nad czterema jednostkami administracyjnymi zatrudniającymi około 70 urzędników oraz kontrolę nad wykonywaniem zadań z zakresu technologii informacyjnej przez wybrane przedsiębiorstwa zewnętrzne. Zapewnia zgodność systemów informatycznych z obowiązującymi przepisami i uregulowaniami.
   DTI jest odpowiedzialna za całość usług z zakresu technologii informacyjnej w Trybunale Sprawiedliwości. Obejmuje to również usługi telekomunikacyjne i multimedia.
   Wymagania

               —

               pełne wykształcenie wyższe poświadczone dyplomem uniwersyteckim,

               —

               uznane umiejętności w zakresie kierowania i zarządzania ważną służbą administracyjną,

               —

               bardzo dobra znajomość i doświadczenie w zakresie strategicznych zagadnień informatycznych. Doświadczenie w środowisku sądowniczym będzie dodatkowym atutem,

               —

               potwierdzone doświadczenie w zarządzaniu projektami informatycznymi,

               —

               potwierdzone umiejętności i doświadczenie w zakresie prognozowania i planowania strategicznego oraz związanej z tym sprawozdawczości,

               —

               wysoki poziom wiedzy i doświadczenia w zakresie zarządzania budżetem oraz znaczących zamówień publicznych,

               —

               dobra znajomość rozporządzenia finansowego, przepisów wykonawczych do niego oraz regulacji mających zastosowanie do instytucji wspólnotowych w sektorach mieszczących się w zakresie działalności dyrekcji,

               —

               dobra znajomość języka angielskiego i francuskiego.

         Zgłaszanie kandydatur
   Kandydatury na to stanowisko należy zgłaszać  za pośrednictwem poczty elektronicznej do Trybunału Sprawiedliwości, na adres: DIR-DTI-CURIA@curia.europa.eu najpóźniej do dnia 26 lutego 2010 r., do godziny 18.00. Do zgłoszeń należy dołączyć szczegółowy życiorys wraz z wszystkimi koniecznymi dokumentami.


title: Sprawa T-206/06: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2006 r. — Total i Elf Aquitaine przeciwko Komisji

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/19

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2006 r. — Total i Elf Aquitaine przeciwko Komisji
   (Sprawa T-206/06)
   (2006/C 261/37)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Total SA i Elf Aquitaine (Courbevoie, Francja) (Przedstawiciele: adwokaci E. Morgan de Rivery i S. Thibault-Liger)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności art. 1 lit. c) i d), art. 2 lit. b), art. 3 i art. 4 decyzji Komisji C(2006) 2098 wersja ostateczna z dnia 31 maja 2006 r.;

               —

               ewentualnie, dokonanie zmiany art. 2 lit. b) decyzji Komisji C(2006) 2098 wersja ostateczna z dnia 31 maja 2006 r. w zakresie w jakim spółki Arkema SA, Altuglas International SA i Altumax Europe SAS zostają w niej obciążone solidarnie grzywną w wysokości 219,13125 mln EUR, za którą spółki Total SA i Elf Aquitaine odpowiadają solidarnie w wysokości, odpowiednio, 140,4 mln EUR i 181,35 mln EUR oraz obniżenie kwoty tej grzywny do odpowiedniej wysokości;

               —

               w każdym razie, obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżące wnoszą o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 2098 wersja ostateczna z dnia 31 maja 2006 r., w której Komisja stwierdziła, że przedsiębiorstwa będące jej adresatami, w tym skarżące, naruszyły art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.645 — Metakrylany), uczestnicząc w szeregu porozumień i uzgodnionych praktyk w sektorze metakrylanów, polegających na dyskusjach w sprawie cen, zawieraniu, wprowadzaniu w życie i nadzorowaniu porozumień cenowych, wymianie informacji ważnych pod względem handlowym oraz poufnych informacji dotyczących rynku lub przedsiębiorstw, jak również na braniu udziału w regularnych spotkaniach i utrzymywaniu innego rodzaju kontaktów ułatwiających popełnianie naruszenia. Tytułem żądania ewentualnego skarżące wnoszą o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na ich spółkę zależną, za którą odpowiadają one solidarnie.
   Główne żądanie skargi oparte jest na dziewięciu zarzutach nieważności.
   Zarzut pierwszy oparty jest na naruszeniu prawa do obrony oraz zasady domniemania niewinności. Skarżące utrzymują, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu administracyjnym, w którym nie mogły one podjąć skutecznej obrony, ponieważ Komisja, wbrew zasadzie równości broni, nie podjęła spoczywającego na niej ciężaru dowodu.
   W zarzucie drugim skarżące podnoszą, że w zaskarżonej decyzji Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia, a naruszenie to jest większe z powodu nowego — w opinii skarżących — podejścia Komisji. Skarżące zaznaczają, że zaskarżona decyzja — w związku z tym, że pociąga je do odpowiedzialności za sporne naruszenie popełnione przez ich spółkę zależną — opiera odpowiedzialność jedynie na podstawie domniemania decydującego wpływu skarżących na spółkę zależną z powodu posiadania przez nie niemal 100 % udziałów w jej kapitale, bez rozważenia żadnych względów faktycznych mogących uzasadnić lub podważyć wspomniane domniemanie. Skarżące uważają ponadto, że zaskarżona decyzja zawiera pewne sprzeczności wynikające z pomylenia pojęcia przedsiębiorstwa/podmiotu gospodarczego odpowiedzialnego za naruszenie i pojęcia podmiotu prawnego będącego adresatem decyzji. W ramach tego zarzutu skarżące zarzucają Komisji również to, że nie odpowiedziała ona w wystarczający sposób na podniesione przez nie argumenty dotyczące niezależności ich spółki zależnej.
   W zarzucie trzecim skarżące podnoszą, że Komisja naruszyła w decyzji jednolity charakter pojęcia przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 81 WE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1).
   W zarzucie czwartym skarżące twierdzą, że Komisja naruszyła zasady regulujące kwestię uznania odpowiedzialności spółek dominujących za naruszenia popełnione przez ich spółkę zależną. Skarżące uważają, że Komisja przekroczyła granice swych uprawnień w odniesieniu do ustalenia kryterium odpowiedzialności, dokonując błędnej interpretacji orzecznictwa w tej kwestii oraz odchodząc od własnej praktyki decyzyjnej w tej dziedzinie. Zdaniem skarżących, Komisja naruszyła również zasadę niezależności osoby prawnej.
   Zarzut piąty oparty jest na naruszeniu istotnych zasad uznanych przez wszystkie państwa członkowskie i stanowiących integralną część wspólnotowego porządku prawnego takich jak zasada niedyskryminacji, zasada odpowiedzialności za własne czyny, zasada indywidualnego charakteru kar oraz zasada legalności.
   W zarzucie szóstym skarżące twierdzą, że Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji.
   Zarzut siódmy oparty jest na rzekomym naruszeniu przez Komisję względem skarżących zasady pewności prawa.
   W zarzucie ósmym skarżące podnoszą, że zaskarżona decyzja stanowi nadużycie władzy, ponieważ przypisuje im odpowiedzialność za sporny kartel i zasądza od nich zapłatę grzywny solidarnie ze spółką zależną.
   W zarzucie dziewiątym skarżące twierdzą, że Komisja naruszyła niektóre podstawowe zasady regulujące ustalanie grzywien, takie jak zasada równego traktowania, ponieważ nie zastosowała ona obniżenia o 25 % wyjściowej kwoty grzywny nałożonej na skarżące, podczas gdy zastosowała je względem innego adresata zaskarżonej decyzji z powodu niewiedzy o całym naruszeniu. Skarżące wskazują ponadto na naruszenie podstawowej zasady domniemania niewinności oraz zasady pewności prawa, które zdaniem skarżących wynika z przekroczenia przez Komisję granic jej uprawnień w odniesieniu do uwzględnienia skutku odstraszającego.
   Tytułem żądania ewentualnego skarżące uznają, że grzywna nałożona na ich spółkę zależną, za którą odpowiadają one solidarnie, powinna zostać obniżona do odpowiedniej wysokości. Skarżące żądają obniżenia kwoty wyjściowej grzywny o 25 % z powodu ich niewiedzy o naruszeniu oraz uwzględnienia okoliczności łagodzących w związku z tym, że zostały one ukarane niemal jednocześnie wysokimi grzywnami w dwóch podobnych sprawach.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu, Dz.U. L 1, str. 1.


title: Sprawa C-570/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Anotato Dikastirio Kyprou w dniu 22 grudnia 2008 r. — Symvoulio Apochetefseon Lefkosias przeciwko Anatheoretiki Archi Prosferon

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Anotato Dikastirio Kyprou w dniu 22 grudnia 2008 r. — Symvoulio Apochetefseon Lefkosias przeciwko Anatheoretiki Archi Prosferon
   (Sprawa C-570/08)
   (2009/C 55/20)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Anotato Dikastirio Kyprou
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Symvoulio Apochetefseon Lefkosias.

      Strona pozwana: Anatheoretiki Archi Prosferon.
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 2 ust. 8 dyrektywy 89/665/WE przyznaje instytucjom zamawiającym prawo zaskarżenia do sądu decyzji o stwierdzeniu nieważności wydanych przez organy odwoławcze, w sytuacji gdy organy te nie mają charakteru sądowego?


title: Sprawa C-460/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 17 listopada 2006 r. — Nadine Paquay przeciwko Société d'architectes Hoet + Minne SPRL

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/44

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 17 listopada 2006 r. — Nadine Paquay przeciwko Société d'architectes Hoet + Minne SPRL
   (Sprawa C-460/06)
   (2006/C 326/90)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal du travail de Bruxelles
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nadine Paquay

      Strona pozwana: Société d'architectes Hoet + Minne SPRL
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 10 dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (1) należy dokonywać w ten sposób, że zakazuje on jedynie doręczenia decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy podczas okresu ochrony, o którym mowa w ust. 1 tego przepisu, czy też zakazuje również podjęcia decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy i o ostatecznym zastąpieniu pracownicy przed upływem okresu ochrony?

               2)

               czy rozwiązanie stosunku pracy po okresie ochrony przewidzianym w art. 10 dyrektywy 92/85, lecz w związku z macierzyństwem lub urodzeniem dziecka, jest sprzeczne z art. 2 ust. 1 (lub art. 5 ust. 1) dyrektywy Rady z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (2) i czy w tej sytuacji sankcja powinna być co najmniej równoważna sankcji, jaką przewiduje prawo krajowe za naruszenie art. 10 dyrektywy 92/85?

      (1)  Dz. U L 348, str. 1.

      (2)  Dz. U. L 39, str. 40.


title: Sprawa T-419/14: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2014 r. – The Goldman Sachs Group przeciwko Komisji

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/41

         Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2014 r. – The Goldman Sachs Group przeciwko Komisji
   (Sprawa T-419/14)
   2014/C 282/54
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Goldman Sachs Group, Inc (Nowy Jork, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciele: W. Deselaers, J. Koponen i A. Mangiaracina, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności w całości lub w części art. 1, 2, 3 i 4 decyzji Komisji C (2014) 2139 wersja ostateczna z dnia 2 kwietnia 2014 r. w sprawie AT.39610 – Kable elektryczne, w zakresie w jakim dotyczą one skarżącej; lub

               —

               obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w art. 2 decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza art. 101 TFUE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (1), stanowiąc, że GS Group ponosi solidarną odpowiedzialność za naruszenie popełnione podobno przez Prysmian.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 oraz art. 296 TFUE, ponieważ Komisja nie wykazała w niej w sposób wymagany prawem, że GS Group faktycznie wywierała decydujący wpływ na Prysmian w rozpatrywanym okresie.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza art. 101 TFUE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003, ponieważ narusza ona zasady odpowiedzialności osobistej oraz domniemania niewinności.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza art. 101 TFUE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003, ponieważ narusza ona zasadę pewności prawa oraz zasadę, zgodnie z którą kara musi być właściwa wyłącznie sprawcy naruszenia, ponieważ Komisja nie przypisała grzywny.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo skarżącej do obrony (naruszenie istotnego wymogu proceduralnego), ponieważ Komisja nie udostępniła jej istotnych dokumentów w odpowiednim czasie.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, że Sąd powinien przyznać GS Group wszelką obniżkę grzywny nałożonej w zaskarżonej decyzji, która to obniżka mogłaby zostać przyznana Prysmian.

      (1)  Dz.U. L 1 z 4.1.2003, s. 1.


title: Sprawa C-544/08: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/35

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-544/08)
   (2009/C 44/58)
   Język postępowania: czeski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: N. Yerrell, L. Jelínek)

      Strona pozwana: Republika Czeska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie reasekuracji oraz zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG, 92/49/EWG, a także dyrektywy 98/78/WE i 2002/83/WE (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tych środkach Komisji, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 64 tej dyrektywy

               —

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 10 grudnia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 323, s. 1.


title: Sprawa T-529/14: Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2015 r. – adp Gauselmann/OHIM (Multi Win) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Multi Win — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/49

         Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2015 r. – adp Gauselmann/OHIM (Multi Win)
   (Sprawa T-529/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Multi Win - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 027/61)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: adp Gauselmann GmbH (Lubeka, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Koch Moreno)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Pohlmann i S. Hanne, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 kwietnia 2014 r. (sprawa R 1326/2013-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Multi Win jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               adp Gauselmann GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa T-564/11: Skarga wniesiona w dniu 28 października 2011 r. — Farage przeciwko Parlamentowi i Buzkowi

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/53

      Skarga wniesiona w dniu 28 października 2011 r. — Farage przeciwko Parlamentowi i Buzkowi
      (Sprawa T-564/11)
      (2012/C 25/105)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nigel Paul Farage (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: P. Bennett, solicitor)

         Strona pozwana: Parlament Europejski i Jerzy Buzek (Bruksela, Belgia)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego, Jerzego Buzka, z dnia 2 marca 2010 r. o utracie przez skarżącego prawa do otrzymywania dziennej diety na utrzymanie przez okres 10 dni oraz decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 24 marca 2010 r. i Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 31 sierpnia 2011 r. stwierdzających niedopuszczalność wniosku skarżącego dotyczącego skorzystania z immunitetu parlamentarnego; i

                  —

                  posiłkowo, uznanie, że żadna z wyżej wymienionych decyzji nie jest ważna lub nie powinna zostać wydana.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1)

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 8 Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej (Dz.U. 2010, C 84, s. 99), jako że wystąpienie w dniu 24 lutego 2010 r. zostało wygłoszone przez skarżącego w charakterze posła do Parlamentu Europejskiego. Jako takie rozpatrywane wystąpienie obejmowało uwagi o charakterze politycznym, a kwestią zasadniczej wagi jest to, aby poseł do Parlamentu Europejskiego mógł swobodnie zabierać głos.

                  2)

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia wolności słowa ze względu na niewzięcie we właściwy sposób pod uwagę art. 9 ust. 3 regulaminu Parlamentu Europejskiego (Dz.U. 2011, L 116, s. 1).

                  3)

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do niezawisłego i bezstronnego sądu, określonego w art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, gdyż jakiekolwiek uczestnictwo Przewodniczącego Parlamentu w procesie decyzyjnym w niniejszej sprawie lub kogokolwiek innego, kto był obecny podczas sesji plenarnej w dniu 24 lutego 2010 r. i wyraził swój pogląd, stanowi przeszkodę dla udziału w takim procesie.

                  4)

                  Zarzut czwarty dotyczący błędnej wykładni art. 152 ust. 1 i art. 153 regulaminu Parlamentu Europejskiego, gdyż sankcje przewidziane w tym drugim przepisie muszą być interpretowane w kontekście słów wprowadzających, odnoszących się zasadniczo do przypadków poważnego zakłócenia obrad lub prac „[…] z naruszeniem zasad określonych w art. 9 […]”.


title: Sprawa C-406/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Bruxelles (Belgia) — Gérald De Cuyper przeciwko Office national de l'emploi (Swobodne przemieszczanie się i pobyt na terytorium Unii Europejskiej — Zasiłek dla bezrobotnych — Wymóg posiadania faktycznego miejsca zamieszkiwania na terytorium krajowym)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Bruxelles (Belgia) — Gérald De Cuyper przeciwko Office national de l'emploi
   (Sprawa C-406/04) (1)

   (Swobodne przemieszczanie się i pobyt na terytorium Unii Europejskiej - Zasiłek dla bezrobotnych - Wymóg posiadania faktycznego miejsca zamieszkiwania na terytorium krajowym)
   (2006/C 224/10)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal du travail de Bruxelles
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gérald De Cuyper

      Strona pozwana: Office national de l'emploi
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal du travail de Bruxelles — Wykładnia art. 17 WE i 18 WE ustanawiających obywatelstwo Unii — Przepis krajowy uzależniający przyznanie zasiłku dla bezrobotnych od przesłanki posiadania faktycznego miejsca zamieszkania na terytorium krajowym
   Sentencja
   Swoboda przemieszczania się i pobytu gwarantowana każdemu obywatelowi Unii Europejskiej przez art. 18 WE nie stanowi przeszkody w narzuceniu bezrobotnemu, który ukończył 50 lat i jest zwolniony z obowiązku wykazania gotowości do podjęcia pracy, wymogu posiadania miejsca zamieszkania, takiego jak ten zastosowany w sprawie w postępowaniu przed sądem krajowym, jako przesłanki zachowania jego uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych.

      (1)  Dz.U. C 284 z 20.11.2004.


title: Sprawa C-553/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 20 września 2012 r. w sprawie T-169/08 DEI przeciwko Komisji, wniesione w dniu 30 listopada 2012 r. przez Komisję Europejską

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 20 września 2012 r. w sprawie T-169/08 DEI przeciwko Komisji, wniesione w dniu 30 listopada 2012 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-553/12 P)
   2013/C 32/14
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: Th. Christoforou, A. Antoniadis i adwokat A. Oikonomou)

      Druga strona postępowania: Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI), Republika Grecka, Energeiaki Thessalonikis AE, Elliniki Energeia kai Anaptyxi AE (H.E.& D.S.A.)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu z dnia 20 września 2012 r. w sprawie T-169/08;

               —

               jeżeli stan postępowania na to pozwala — ostateczne rozstrzygnięcie sprawy;

               —

               obciążenie DEI kosztami postępowania w obu instancjach i kosztami, jakie w tych instancjach poniosła Komisja.

      Zarzuty i główne argumenty

               —

               W swoim pierwszym zarzucie odwołania Komisja podnosi, że w zaskarżonym wyroku Sąd naruszył prawo w odniesieniu do interpretacji i stosowania art. 86 ust. 1 WE w związku z art. 82 WE w świetle wykładni Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Ponadto Sąd błędnie zastosował te artykuły w rozpatrywanej sprawie, wskutek czego dokonał złej kwalifikacji i interpretacji dowodów oraz błędnej interpretacji uzasadnienia decyzji Komisji. Dokonana przez Sąd ocena, której uzasadnienie również jest niedokładne, niepełne i niewystarczające, zniekształca i błędnie interpretuje dowody oraz wypacza uzasadnienie zaskarżonej decyzji Komisji, jako że w decyzji tej Komisja wykazała, iż sporne środki przyjęte przez Republikę Grecką zakłóciły strukturę rynku i naruszyły równość szans na rynku węgla brunatnego, umożliwiając DEI — przedsiębiorstwu publicznemu — rozszerzenie pozycji dominującej na wtórny rynek hurtowy energii elektrycznej w Grecji i utrudniając tym samym wejście na ten rynek nowym konkurentom.

               —

               Zdaniem Komisji zaskarżony wyrok zawiera błędy również dlatego, iż Sąd w ogóle nie wziął w nim pod uwagę okoliczności, że Komisja udowodniła w zaskarżonej decyzji, iż utrzymanie przez Grecję — dzięki przyjęciu przez nią spornych środków — uprzywilejowanego dostępu DEI do węgla brunatnego po liberalizacji rynku energii elektrycznej i utworzeniu w maju 2005 r. rynku hurtowego energii elektrycznej, zakłóciło strukturę rynku ze względu na naruszenie równości szans, co doprowadziło do sytuacji, w której DEI — wyłącznie dzięki posiadaniu przez nią niemal monopolistycznych praw do eksploatacji węgla brunatnego — mogła rozszerzyć swoją pozycję dominującą z rynku pierwotnego na rynek wtórny. Wskutek tego DEI została zachęcona do podjęcia na owym rynku wtórnym działań noszących znamiona nadużycia, ograniczając lub wykluczając możliwość wejścia na niego nowych konkurentów (zob. w szczególności wyroki Trybunału w sprawach Raso, GB-Inno-BM, Connect Austria, Dusseldorp, CBEM i MOTOE). Rozszerzenie pozycji dominującej DEI z rynku pierwotnego na rynek wtórny i utrzymanie jej na nim, wraz z absolutną przewagą konkurencyjną, jaką spółka ta posiadała w zakresie wytwarzania energii elektrycznej ze względu na niski koszt węgla brunatnego, pozwoliło DEI na wprowadzanie do greckiej połączonej sieci elektroenergetycznej energii elektrycznej po niższych cenach, w większych ilościach i przez dłuższy okres czasu, co tylko potwierdza, że jej działania nosiły znamiona nadużycia (niezależnie od tego, że — mając na uwadze szczególne okoliczności rozpatrywanej sprawy — orzecznictwo Trybunału nie wymaga udowodnienia działań tego rodzaju).

               —

               W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła ponadto, że aby wejść na rynek energii elektrycznej, trwale utrzymać się na nim i skutecznie konkurować, konkurenci DEI musieli korzystać ze zróżnicowanego wachlarza źródeł, w tym posiadać dostęp do wystarczających ilości węgla brunatnego. Okoliczność ta musiała być znana zarówno Republice Greckiej, która nie przyznała potencjalnym konkurentom DEI zezwoleń na eksploatację złóż przydatnych do wybierania, jak i samej DEI, która korzystała ze swoich niemal monopolistycznych praw, wykorzystując swoją pozycję dominującą na rynku pierwotnym węgla brunatnego w charakterze dźwigni umożliwiającej jej rozszerzenie pozycji dominującej na wtórny rynek hurtowy dostaw energii elektrycznej i utrzymanie jej na nim, tym samym utrudniając potencjalnym nowym konkurentom wejście na ten rynek lub wykluczając ich z niego.


title: Sprawa T-637/11: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2014 r. – Euris Consult przeciwko Parlamentowi [Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Świadczenie usług w zakresie tłumaczeń pisemnych na język maltański — Uregulowania dotyczące zasad przekazywania ofert — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Nieprzestrzeganie zasad składania ofert mających na celu zapewnienie poufności ich treści przed otwarciem — Zarzut niemożności stosowania — Proporcjonalność — Równość traktowania — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 98 ust. 1 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 — Artykuł 143 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002]

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/20

         Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2014 r. – Euris Consult przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-637/11) (1)

   ([Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Świadczenie usług w zakresie tłumaczeń pisemnych na język maltański - Uregulowania dotyczące zasad przekazywania ofert - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Nieprzestrzeganie zasad składania ofert mających na celu zapewnienie poufności ich treści przed otwarciem - Zarzut niemożności stosowania - Proporcjonalność - Równość traktowania - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 98 ust. 1 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 - Artykuł 143 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002])
   2014/C 194/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Euris Consult Ltd (Floriana, Malta) (przedstawiciel: adwokat F. Moyse)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Darie i F. Poilvache, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i F. Dintilhac, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 18 października 2011 r. odrzucającej ofertę złożoną przez skarżącą w ramach procedury udzielania międzyinstytucjonalnego zamówienia publicznego na usługi MT/2011/EU dotyczącego świadczenia usług w zakresie tłumaczeń pisemnych na język maltański.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Euris Consult Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012.


title: Kryteria przydziału spraw do izb

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/4

         Kryteria przydziału spraw do izb
   (2008/C 272/04)
   W dniu 30 września 2008 r., zgodnie z art. 4 ust. 4 załącznika do statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 12 § 2 regulaminu, Sąd postanowił utrzymać do dnia 30 września 2011 r. następujące zasady przydziału spraw do izb:

               —

               izbie pierwszej podlegać będą wszystkie sprawy z wyjątkiem spraw dotyczących w głównej mierze zatrudniania, oceny/awansu i zakończenia służby, które podlegać będą drugiej izbie;

               —

               pewna liczba spraw będzie przydzielana trzeciej izbie, bez względu to, z jakiej są dziedziny, w sposób automatyczny, z częstotliwością określoną podczas zebrania Sądu w pełnym składzie;

               —

               od powyższych zasad podziału odstąpić można ze względu na powiązanie spraw, a także w celu równomiernego rozłożenia i rozsądnego zróżnicowania pracy w ramach Sądu.


title: Sprawa T-438/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 października 2008 r. — Stephens przeciwko Komisji

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/54

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 października 2008 r. — Stephens przeciwko Komisji
   (Sprawa T-438/03) (1)

   (2008/C 313/96)

      Język postępowania: francuski

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.2.2004.


title: Sprawa T-176/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2009 r. — infeurope przeciwko Komisji (Skarga na bezczynność, o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie — Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa dotycząca świadczenia dla OHIM usług w zakresie doradztwa, audytów i przeglądów — Skarga administracyjna do Komisji — Dorozumiana decyzja odmowna Komisji — Nowe zarzuty — Związek między skargą na bezczynność a skargą o odszkodowanie — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/15

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2009 r. — infeurope przeciwko Komisji
   (Sprawa T-176/08) (1)

   (Skarga na bezczynność, o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa dotycząca świadczenia dla OHIM usług w zakresie doradztwa, audytów i przeglądów - Skarga administracyjna do Komisji - Dorozumiana decyzja odmowna Komisji - Nowe zarzuty - Związek między skargą na bezczynność a skargą o odszkodowanie - Oczywista niedopuszczalność)
   2009/C 233/27
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: infeurope (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: O. Mader, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: N. Barbara i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze, tytułem żądania głównego, żądanie stwierdzenia bezczynności Komisji z uwagi na to, że niezgodnie z prawem nie stwierdziła ona nieważności decyzji o przyznaniu umów ramowych w wyniku procedury przetargowej AO/026/06 Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) na świadczenie usług w zakresie doradztwa, audytów i przeglądów, a także rozwiązania umów szczegółowych zawartych na podstawie tychże umów ramowych oraz, ewentualnie, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, jaką miała w sposób dorozumiany wydać Komisja oddalającej skargę administracyjną wniesioną przez skarżącą w dniu 13 grudnia 2007 r. w ramach tejże procedury przetargowej i, po drugie, żądanie odszkodowania za szkody, jakie miały zostać poniesione w wyniku zarzucanych niezgodnych z prawem zaniechań Komisji.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Infeurope zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawa C-349/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège (Belgia) w dniu 4 lipca 2011 r. — Auditeur du travail przeciwko Yangwei SPRL

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège (Belgia) w dniu 4 lipca 2011 r. — Auditeur du travail przeciwko Yangwei SPRL
   (Sprawa C-349/11)
   2011/C 282/10
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de première instance de Liège

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Auditeur du travail

      Strona pozwana: Yangwei SPRL

      Pytania prejudycjalne

   Czy klauzulę 5 ust. 1 lit. a) Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), załączonego do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (1) należy interpretować w ten sposób, że przepis ten stoi na przeszkodzie istnieniu takiego uregulowania krajowego, jak:

               —

               obowiązek przechowywania egzemplarza umowy o pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy lub wyciągu z tej umowy zawierającego rozkład czasu pracy, wskazującego na tożsamość oraz zawierającego podpisy obu stron umowy, w miejscu gdzie można zapoznać się z regulaminem pracy (art. 157 ustawy programowej),

               —

               obowiązkowe istnienie możliwości ustalenia w każdej chwili, kiedy rozpoczyna się cykl (art. 158 ustawy programowej),

               —

               w odniesieniu do zmiennego rozkładu czasu pracy, spoczywający na pracodawcy obowiązek poinformowania pracownika w drodze zawiadomienia z pięciodniowym wyprzedzeniem; przy czym zawiadomienie powinno być również wywieszone na początku dnia pracy i zawierać indywidualny rozkład czasu pracy każdego z pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy; zawiadomienie to należy ponadto przechowywać przez rok (art. 159 ustawy programowej),

               —

               spoczywający na pracodawcy zatrudniającym pracowników w niepełnym wymiarze czasu pracy obowiązek posiadania dokumentu, w którym należy odnotować wszelkie odstępstwa od rozkładu czasu pracy określonego w art. 157-159 (art. 160 ustawy programowej) i który należy prowadzić zgodnie z określonymi szczegółowymi zasadami ustanowionymi w art. 161 ustawy programowej?

      (1)  Dz.U. 1998, L 14, s. 9.


title: Sprawa F-5/16: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 21 lipca 2016 r. – Stanley/Komisja (Służba publiczna – Członek personelu kontraktowego – Wniosek w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego – Żądanie zmiany kwalifikacji umowy – Rozsądny termin – Brak – Oczywista niedopuszczalność)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/57

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 21 lipca 2016 r. – Stanley/Komisja
      (Sprawa F-5/16) (1)

      ((Służba publiczna - Członek personelu kontraktowego - Wniosek w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Żądanie zmiany kwalifikacji umowy - Rozsądny termin - Brak - Oczywista niedopuszczalność))
      (2016/C 364/75)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: John Stanley (Apia, Samoa) (przedstawiciel: adwokat O. Mader)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, B. Wägenbaur, adwokat)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o niedokonaniu zmiany kwalifikacji umowy skarżącego na umowę o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego lub alternatywnie, odszkodowanie za poniesioną szkodę majątkową.

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

                  2)

                  John Stanley pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską

         (1)  Dz.U. C 145 z 25.4.2016, s. 37.


title: Sprawa T-50/13: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2013 r. — Think Schuhwerk przeciwko OHIM — Müller (VOODOO)

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/26

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2013 r. — Think Schuhwerk przeciwko OHIM — Müller (VOODOO)
   (Sprawa T-50/13)
   2013/C 86/43
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Think Schuhwerk GmbH (Kopfing, Austria) (przedstawiciel: adwokat M. Gail)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Andreas Müller (Ulm, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 listopad 2012 r. w sprawie R 474/2012-4;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny znak towarowy „VOODOO” zarejestrowany dla towarów z klasy 25 — wspólnotowy znak towarowy nr 5 832 464

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Andreas Müller

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009 oraz naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009 oraz naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-380/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 9 lipca 2009 r. w sprawach połączonych T-246/08 i T-332/08 Melli Bank plc przeciwko Radzie Unii Europejskiej popieranej przez Republikę Francuską, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisję Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 25 września 2009 r. przez Melli Bank plc

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/30

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 9 lipca 2009 r. w sprawach połączonych T-246/08 i T-332/08 Melli Bank plc przeciwko Radzie Unii Europejskiej popieranej przez Republikę Francuską, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisję Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 25 września 2009 r. przez Melli Bank plc
   (Sprawa C-380/09 P)
   2009/C 282/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Melli Bank plc (przedstawiciele: S. Gadhia i T. Din, solicitors, D. Anderson, QC, R. Blakeley, barrister)

      Druga strona postępowania: Radza Unii Europejskiej, Republika Francuska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               uwzględnienie żądań zgłoszonych w sprawach T-246/08 i T-332/08;

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 4 tabeli B załącznika do decyzji Rady 2008/475/WE (1) dotyczącej środków ograniczających wobec Iranu w części dotyczącej Melli Bank plc;

               —

               jeżeli Trybunał stwierdzi, że art. 7 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 423/2007 (2) ma skutek wiążący — orzeczenie niemożności stosowania tego przepisu;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji wydał zaskarżony wyrok z naruszeniem prawa w pewnych kwestiach, a tym samym naruszył prawo wspólnotowe w czterech zasadniczych punktach:

               1)

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo, interpretując art. 7 ust. 2 lit. d) rozporządzenia w ten sposób, że jest on przepisem wiążącym;

               2)

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo, uznając, że art. 7 ust. 2 lit. d) rozporządzenia jest zgodny z zasadą proporcjonalności prawa wspólnotowego;

               3)

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo przy formułowaniu i stosowaniu kryteriów służących ustaleniu, czy strona wnosząca odwołanie była w posiadaniu lub pod kontrolą spółki matki;

               4)

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo, uznając, że Rada wypełniła obowiązek uzasadnienia decyzji o umieszczeniu w wykazie strony wnoszącej odwołanie.

         W konsekwencji strona wnosząca odwołanie wnosi o:

               1)

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               2)

               uwzględnienie żądań zgłoszonych w sprawach T-246/08 i T-332/08;

               3)

               stwierdzenie nieważności pkt 4 tabeli B załącznika do decyzji Rady 2008/475/WE dotyczącej środków ograniczających wobec Iranu w części dotyczącej Melli Bank plc;

               4)

               jeżeli Trybunał stwierdzi, że art. 7 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 423/2007 ma skutek wiążący — orzeczenie niemożności stosowania tego przepisu;

               5)

               obciążenie Rady kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji.

      (1)  Decyzja Rady 2008/475/WE z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu, Dz.U. L 163, s. 29

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 423/2007 r. z dnia 19 kwietnia 2007 r. dotyczące środków ograniczających wobec Iranu, Dz.U. L 103, s. 1


title: Sprawa T-92/05: Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2005 r. przez Movingpeople.net International B.V. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/26

         Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2005 r. przez Movingpeople.net International B.V. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-92/05)
   (2005/C 115/48)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   W dniu 25 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Movingpeople.net International B.V. z siedzibą w Helmond (Niderlandy), reprezentowanej przez G. S. C. M. van Royena i T. Berendsena, lawyers, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również Thomas Schäfer zamieszkały w Schashagen (Niemcy).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dopuszcza ona zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 997 733 dla wszystkich zgłoszonych towarów należących do klas 10, 12 i 20;

               —

               obciążenie OHIM i/lub uczestnika postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Movingpeople.net International B.V.

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Graficzny znak towarowy „movingpeople.net” dla towarów należących do klas 10, 12 i 20 (pojazdy; pojazdy do poruszania się po ziemi, w powietrzu lub po wodzie, …; wszystkie ww. towary przeznaczone dla osób niepełnosprawnych lub innych osób wymagających pomocy;…) — zgłoszenie nr 1 997 733

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Thomas Schäfer

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Krajowy słowny znak towarowy „MOVING PEOPLE” dla towarów i usług należących do klas 12 i 37 (pojazdy; urządzenia do poruszania się w powietrzu, elektryczne wózki inwalidzkie i wózki dla pacjentów [szpitalnych], …)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego dla spornych towarów

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Nieuwzględnienie odwołania

               Podniesione zarzuty:

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 (1)

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. L 11, str. 1.


title: Sprawa C-276/10: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/30

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-276/10)
   ()
   2010/C 209/42
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: Pardo Quintillán i L. Jelínek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do dokonania transpozycji dyrektywy 2006/118/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie ochrony wód podziemnych przed zanieczyszczeniem i pogorszeniem ich stanu (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tym Komisji, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom państwa członkowskiego ciążącym na niej na mocy art. 12 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy do systemu prawa krajowego upłynął w dniu 16 stycznia 2009 r.

      (1)  Dz.U. 2006 L 372, s. 19


title: Sprawa C-34/07: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 29 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/109/WE — Obywatele państw trzecich będący rezydentami długoterminowymi — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/14

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 29 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-34/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/109/WE - Obywatele państw trzecich będący rezydentami długoterminowymi - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2008/C 22/26)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: M. Condou-Durande, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz.U. L 16, str. 44)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa F-29/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 września 2010 r. — Vivier przeciwko Komisji (Służba publiczna — Członkowie personelu tymczasowego — Zaszeregowanie do grupy — Grupy zaszeregowania podane w zaproszeniu do zgłaszania kandydatur — Zmiana przepisów dotyczących zaszeregowywania członków personelu — Przepisy przejściowe — Artykuł 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Zastosowanie w drodze analogii)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/58

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 września 2010 r. — Vivier przeciwko Komisji
   (Sprawa F-29/05) (1)

   (Służba publiczna - Członkowie personelu tymczasowego - Zaszeregowanie do grupy - Grupy zaszeregowania podane w zaproszeniu do zgłaszania kandydatur - Zmiana przepisów dotyczących zaszeregowywania członków personelu - Przepisy przejściowe - Artykuł 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Zastosowanie w drodze analogii)
   2010/C 328/91
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jean-François Vivier (Petten, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci S. Orlandi, A. Coolen i É. Marchal, następnie adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo H. Krämer i K. Herrmann, pełnomocnicy, następnie J. Currall, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie zaszeregowania skarżącego do grupy A*6 przy zatrudnianiu go w charakterze członka personelu tymczasowego

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej stanowiącej załącznik do aneksu do umowy o zatrudnieniu w charakterze członka personelu tymczasowego z dnia 21 lipca 2004 r., podpisanej przez J.-F. Viviera w dniu 10 czerwca 2004 r.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez J.-F. Viviera.

      (1)  Dz.U. C 193 z 06.08.2005, s. 31. (skarga początkowo zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod numerem T-196/05, następnie postanowieniem z dnia 15 grudnia 2005 r. przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej).


title: Sprawa C-71/05: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/23

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-71/05)
   (2005/C 82/47)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 14 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Mikko Huttunena, działającego w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 marca 2003 roku w sprawie ustanowienia zasad i procedur w odniesieniu do wprowadzenia ograniczeń odnoszących się do poziomu hałasu w portach lotniczych Wspólnoty (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tym Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2.

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin do dokonania transpozycji dyrektywy do wewnętrznego porządku prawnego upłynął w dniu 28 września 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 85 z 28.3.2002, str. 40