title: Sprawy połączone C-403/08 i C-429/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 października 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division, High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — Football Association Premier League Ltd, NetMed Hellas SA, Multichoice Hellas SA przeciwko QC Leisure, Davidowi Richardsonowi, AV Station plc, Malcolmowi Chamberlainowi, Michaelowi Maddenowi, SR Leisure Ltd, Philipowi George’owi Charlesowi Houghtonowi, Derekowi Owenowi (C-403/08), Karen Murphy przeciwko Media Protection Services Ltd (C-429/08) (Przekaz satelitarny — Transmisja spotkań piłkarskich — Odbiór przekazu przy użyciu kart do dekoderów satelitarnych — Karty do dekoderów satelitarnych zgodnie z prawem wprowadzone do obrotu w państwie członkowskim i używane w innym państwie członkowskim — Zakaz sprzedaży i używania w państwie członkowskim — Wyświetlanie programów z naruszeniem przyznanych praw wyłącznych — Prawo autorskie — Prawo do transmisji telewizyjnej — Licencje wyłączne na nadawanie na terytorium jednego państwa członkowskiego — Swoboda świadczenia usług — Artykuł 56 TFUE — Konkurencja — Artykuł 101 TFUE — Ograniczenie konkurencji ze względu na cel — Ochrona usług warunkowego dostępu — Nielegalne urządzenie — Dyrektywa 98/84/WE — Dyrektywa 2001/29/WE — Zwielokrotnianie utworów w pamięci dekodera satelitarnego i na ekranie telewizora — Wyjątek od prawa zwielokrotniania — Publiczne udostępnianie utworów w lokalach gastronomicznych — Dyrektywa 93/83/EWG)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 października 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division, High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — Football Association Premier League Ltd, NetMed Hellas SA, Multichoice Hellas SA przeciwko QC Leisure, Davidowi Richardsonowi, AV Station plc, Malcolmowi Chamberlainowi, Michaelowi Maddenowi, SR Leisure Ltd, Philipowi George’owi Charlesowi Houghtonowi, Derekowi Owenowi (C-403/08), Karen Murphy przeciwko Media Protection Services Ltd (C-429/08)
   (Sprawy połączone C-403/08 i C-429/08) (1)

   (Przekaz satelitarny - Transmisja spotkań piłkarskich - Odbiór przekazu przy użyciu kart do dekoderów satelitarnych - Karty do dekoderów satelitarnych zgodnie z prawem wprowadzone do obrotu w państwie członkowskim i używane w innym państwie członkowskim - Zakaz sprzedaży i używania w państwie członkowskim - Wyświetlanie programów z naruszeniem przyznanych praw wyłącznych - Prawo autorskie - Prawo do transmisji telewizyjnej - Licencje wyłączne na nadawanie na terytorium jednego państwa członkowskiego - Swoboda świadczenia usług - Artykuł 56 TFUE - Konkurencja - Artykuł 101 TFUE - Ograniczenie konkurencji ze względu na cel - Ochrona usług warunkowego dostępu - Nielegalne urządzenie - Dyrektywa 98/84/WE - Dyrektywa 2001/29/WE - Zwielokrotnianie utworów w pamięci dekodera satelitarnego i na ekranie telewizora - Wyjątek od prawa zwielokrotniania - Publiczne udostępnianie utworów w lokalach gastronomicznych - Dyrektywa 93/83/EWG)
   2011/C 347/02
   Język postępowania: angielski

      Sądy krajowe

   High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division, High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Football Association Premier League Ltd, NetMed Hellas SA, Multichoice Hellas SA (C-403/08), Karen Murphy (C-429/08)

      Strona pozwana: QC Leisure, David Richardson, AV Station plc, Malcolm Chamberlain, Michael Madden, SR Leisure Ltd, Philip George Charles Houghton, Derek Owen (C-403/08), Media Protection Services Ltd (C-429/08)

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (Chancery Division), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo — Wykładnia art. 28, 30, 49 i 81 WE oraz art. 2 lit. a) i e), art. 4 lit. a) i art. 5 dyrektywy 98/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 1998 r. w sprawie prawnej ochrony usług opartych lub polegających na warunkowym dostępie (Dz.U. L 320, s. 54), art. 2, 3 i art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz. U. L 167, s. 10), art. 1 lit. a) i b) dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 298, s. 23) i wykładnia dyrektywy Rady nr 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową (Dz.U. L 248, s. 15) — Przyznanie, za wynagrodzeniem, wyłącznych praw do zapewnienia retransmisji drogą satelitarną meczy piłki nożnej — Sprzedaż w Zjednoczonym Królestwie dekoderów wprowadzonych zgodnie z prawem do obrotu w innym państwie członkowskim, pozwalających wyświetlać te mecze z naruszeniem przyznanych praw wyłącznych

      Sentencja

               1)

               Wykładni pojęcia nielegalnego urządzenia w rozumieniu art. 2 lit. e) dyrektywy 98/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 1998 r. w sprawie prawnej ochrony usług opartych lub polegających na warunkowym dostępie należy dokonywać w ten sposób, iż nie obejmuje ono ani zagranicznych urządzeń dekodujących — zapewniających dostęp do usług przekazu satelitarnego organizacji nadawczej, które są produkowane i sprzedawane za zezwoleniem tej organizacji, lecz używane, wbrew jej woli, poza obszarem geograficznym, na który zostały dostarczone — ani urządzeń uzyskanych lub aktywowanych w wyniku podania nieprawdziwego nazwiska i adresu ani urządzeń używanych z naruszeniem ograniczenia umownego pozwalającego na używanie ich jedynie do celów prywatnych.

               2)

               Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 98/84 nie stoi na przeszkodzie przepisom krajowym zabraniającym używania zagranicznych urządzeń dekodujących, w tym urządzeń uzyskanych lub aktywowanych w wyniku podania nieprawdziwego nazwiska i adresu lub urządzeń używanych z naruszeniem ograniczenia umownego pozwalającego na używanie ich jedynie do celów prywatnych, ponieważ takie przepisy nie są objęte dziedziną regulowaną przez tę dyrektywę.

               3)

               Wykładni art. 56 TFUE należy dokonywać w ten sposób, iż:

                           —

                           stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego delegalizującym przywóz, sprzedaż i używanie w tym państwie członkowskim zagranicznych urządzeń dekodujących umożliwiających dostęp do kodowanej usługi przekazu satelitarnego pochodzącej z innego państwa członkowskiego i zawierającej przedmioty objęte ochroną na podstawie przepisów tego pierwszego państwa;

                           —

                           ani okoliczność, iż zagraniczne urządzenie dekodujące zostało uzyskane lub aktywowane po przedstawieniu nieprawdziwego nazwiska i adresu z zamiarem obejścia omawianego ograniczenia terytorialnego, ani okoliczność, iż urządzenia tego używano do celów handlowych, podczas gdy było ono zarezerwowane do użytku prywatnego, nie unieważniają tego wniosku.

               4)

               Klauzule umowy licencyjnej na wyłączność zawartej pomiędzy podmiotem praw własności intelektualnej i organizacją nadawczą stanowią ograniczenie konkurencji zabronione przez art. 101 TFUE, w sytuacji gdy nakładają na tę organizację obowiązek niedostarczania urządzeń dekodujących umożliwiających dostęp do objętych ochroną przedmiotów tego podmiotu na zewnątrz terytorium, którego dotyczy ta umowa licencyjna.

               5)

               Wykładni art. 2 lit. a) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy dokonywać w ten sposób, że prawo do zwielokrotniania rozciąga się na mające przejściowy charakter fragmenty utworów w pamięci dekodera satelitarnego i na ekranie telewizora, pod warunkiem że fragmenty te zawierają elementy stanowiące wyraz własnej twórczości intelektualnej zainteresowanych autorów, przy czym całość złożona z jednocześnie zwielokrotnianych fragmentów musi być zbadana w celu sprawdzenia, czy zawiera takie elementy.

               6)

               Czynności zwielokrotniania takie jak te będące przedmiotem sprawy C-403/08, które zachodzą w pamięci dekodera satelitarnego i na ekranie telewizora, spełniają przesłanki określone w art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/29 i w konsekwencji czynności te mogą być dokonywane bez zezwolenia zainteresowanych podmiotów praw autorskich.

               7)

               Wykładni pojęcia publicznego udostępniania w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29 należy dokonywać w ten sposób, że obejmuje ono transmitowanie nadawanych utworów klientom obecnym w lokalu gastronomicznym przy użyciu ekranu telewizora i głośników.

               8)

               Wykładni dyrektywy Rady nr 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową należy dokonywać w ten sposób, że nie ma ona wpływu na legalność czynności zwielokrotniania zachodzących w pamięci dekodera satelitarnego i na ekranie telewizora.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa C-436/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 26 sierpnia 2011 r. — Sandra Schüsslbauer, Martin Schüsslbauer, Maximilian Schüsslbauer przeciwko Iberia Líneas Aéreas de España SA

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 26 sierpnia 2011 r. — Sandra Schüsslbauer, Martin Schüsslbauer, Maximilian Schüsslbauer przeciwko Iberia Líneas Aéreas de España SA
   (Sprawa C-436/11)
   2011/C 331/15
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sandra Schüsslbauer, Martin Schüsslbauer, Maximilian Schüsslbauer

      Strona pozwana: Iberia Líneas Aéreas de España SA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy pasażer ma prawo do odszkodowania na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1), gdy opóźnienie odlotu nie osiąga limitów czasowych określonych w art. 6 ust. 1 rozporządzenia, ale przylot do ostatniego miejsca docelowego następuje co najmniej trzy godziny po planowym czasie przylotu?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1)


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 maja 2005 r. w sprawach połączonych T-111/01 i T-133/01 Saxonia Edelmetalle GmbH i Zeitzer Maschinen, Anlagen Geräte (ZEMAG) GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc państwa — Restrukturyzacja — Wykorzystanie pomocy niezgodnie z przeznaczeniem — Windykacja pomocy — Artykuł 88 ust. 2 WE — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/13

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 11 maja 2005 r.
   w sprawach połączonych T-111/01 i T-133/01 Saxonia Edelmetalle GmbH i Zeitzer Maschinen, Anlagen Geräte (ZEMAG) GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Pomoc państwa - Restrukturyzacja - Wykorzystanie pomocy niezgodnie z przeznaczeniem - Windykacja pomocy - Artykuł 88 ust. 2 WE - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999)
   (2005/C 171/21)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawach połączonych T-111/01 i T-133/01 Saxonia Edelmetalle GmbH, z siedzibą w Haslbrűcke (Niemcy), reprezentowana przez adwokata P. von Woedtkego i J. Riedemann, działający w charakterze zarządcy sądowego spółki ZEMAG GmbH w likwidacji, z siedzibą w Zeitz (Niemcy), reprezentowany przez adwokata U. Vahlhausa, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: V. Kreuschitz i V. Di Bucci, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mających za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2001/673/WE z dnia 28 marca 2001 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy na rzecz EFEB Verwaltungs GmbH & Co. Management KG (przekształconej w Lintra Beteiligungsholding GmbH oraz spółkom Zeitzer Maschinen, Anlagen Geräte GmbH, LandTechnik Schlüter GmbH, ILKA MAFA Kältetechnik GmbH, SKL Motoren- und Systembautechnik GmbH, SKL Spezialapparatebau GmbH, Magdeburger Eisengießerei GmbH, Saxonia Edelmetalle GmbH oraz Gothaer Fahrzeugwerk GmbH) (Dz.U. L 236, str. 3), Sąd (pierwsza izba w składzie powiększonym) w składzie: B. Vesterdorf, prezes, M. Jaeger, P. Mengozzi, M.E. Martins Ribeiro i F. Dehousse, sędziowie; sekretarz: D. Christensen, administrator, wydał w dniu 11 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 3 decyzji Komisji 2001/673/WE z dnia 28 marca 2001 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy na rzecz EFBE Verwaltungs GmbH & Co. Management KG (przekształconej w Lintra Beteiligungsholding GmbH oraz spółkom Zeitzer Maschinen, Anlagen Geräte GmbH, LandTechnik Schlüter GmbH, ILKA MAFA Kältetechnik GmbH, SKL Motoren- und Systembautechnik GmbH, SKL Spezialapparatebau GmbH, Magdeburger Eisengießerei GmbH, Saxonia Edelmetalle GmbH oraz Gothaer Fahrzeugwerk GmbH), w zakresie w jakim wymaga on od Republiki Federalnej Niemiec windykacji kwoty 3 195 559 DEM włączając w to należne odsetki od spółki Saxonia Edelmetalle GmbH oraz pomocy w całkowitej wysokości 6 496 271 DEM włączając w to należne odsetki od spółki Zeitzer Maschinen, Anlagen Geräte (ZEMAG) GmbH.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania włączając w to koszty postępowania w sprawie zastosowania środka tymczasowego w sprawie T-111/01.

      (1)  Dz.U. C 227 z 11.8.2001


title: Sprawa F-89/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 4 czerwca 2013 r. — Marrone przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Powołanie — Zasada równoważności karier — Zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych, mniej korzystnych przepisów — Wniosek o przeszeregowanie — Przekroczenie terminu — Nowe fakty — Brak — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/51

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 4 czerwca 2013 r. — Marrone przeciwko Komisji
   (Sprawa F-89/12) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Powołanie - Zasada równoważności karier - Zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych, mniej korzystnych przepisów - Wniosek o przeszeregowanie - Przekroczenie terminu - Nowe fakty - Brak - Oczywista niedopuszczalność)
   2013/C 252/95
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Stefania Marrone (Wezembeek-Oppem, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, A. Blot i A. Tymen)

      Strona pozwana: Komisji (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i M. G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o odmowie przeszeregowania skarżącej.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna

               2)

               Stefania Marrone pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską

      (1)  Dz.U. C 331 z 27.10.2012, s. 33.


title: Sprawa T-266/06: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2006 r. — Komisja przeciwko TH Parkner

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/55

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2006 r. — Komisja przeciwko TH Parkner
   (Sprawa T-266/06)
   (2006/C 294/112)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: M. Wilderspin, wspierany przez R van der Houta, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: TH Parkner GmbH z siedzibą w Mühlhausen (Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej kwoty 64.078,58 euro wraz z odsetkami w wysokości 6,04 % liczonymi od dnia 1 sierpnia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. i w wysokości 8,04 % liczonymi od dnia 1 stycznia 2003 r.,

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca zawarła z pozwaną umowę o udzielenie dotacji na konstrukcję elektrociepłowni blokowej z przetwornikiem termoelektrycznym (silnikiem Stirlinga) w zakładzie przemysłowym w Turyngii w ramach wspierania technologii energetycznych w Europie (program THERMIE).
   Pismem z dnia 4 grudnia 1995 r. Komisja wypowiedziała tę umowę, ponieważ pozwana nie wykorzystała wypłaconej na jej rzecz kwoty w sposób zgodny z umową. W niniejszej skardze skarżąca żąda od pozwanej zwrotu ostatniej, wymagalnej raty wraz z odsetkami.


title: Sprawa C-360/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 31 lipca 2012 r. — Coty Prestige Lancaster Group GmbH przeciwko First Note Perfumes NV

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 31 lipca 2012 r. — Coty Prestige Lancaster Group GmbH przeciwko First Note Perfumes NV
   (Sprawa C-360/12)
   2012/C 343/03
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca i wnosząca rewizję: Coty Prestige Lancaster Group GmbH

      Strona pozwana i druga strona postępowania rewizyjnego: First Note Perfumes NV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 93 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) należy interpretować w ten sposób, że naruszenie miało miejsce w danym państwie członkowskim (państwie członkowskim A) w rozumieniu art. 93 ust. 5 tego rozporządzenia, jeśli poprzez działanie w innym państwie członkowskim (państwie członkowskim B) ma miejsce uczestnictwo w naruszeniu prawa dokonanym w pierwszym z wymienionych państw członkowskich (państwie członkowskim A)?

               2)

               Czy art. 5 pkt 3 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 (2) należy interpretować w ten sposób, że zdarzenie wywołujące szkodę nastąpiło w danym państwie członkowskim (państwie członkowskim A), jeśli czyn niedozwolony, który jest przedmiotem postępowania lub z którego wywodzone są roszczenia, został popełniony w innym państwie członkowskim (państwie członkowskim B) i polega na uczestnictwie w czynie niedozwolonym popełnionym w pierwszym z wymienionych państw członkowskich (państwie członkowskim A) (czyn główny)?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. L 11, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. 2001, L 12, s. 1.


title: Sprawa T-254/08: Postanowienie Sądu z dnia 22 grudnia 2009 r. — Associazione Giùlemanidallajuve przeciwko Komisji (Domniemywane naruszenia art. 81 WE i 82 WE — Skarga do Komisji — Skarga na bezczynność — Zajęcie stanowiska przez Komisję kładące kres bezczynności — Umorzenie postępowania)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/32

         Postanowienie Sądu z dnia 22 grudnia 2009 r. — Associazione Giùlemanidallajuve przeciwko Komisji
   (Sprawa T-254/08) (1)

   (Domniemywane naruszenia art. 81 WE i 82 WE - Skarga do Komisji - Skarga na bezczynność - Zajęcie stanowiska przez Komisję kładące kres bezczynności - Umorzenie postępowania)
   2010/C 51/61
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Associazione Giùlemanidallajuve (Cerignola, Włochy) (przedstawiciele: L. Misson, A. Kettels, G. Ernes i A. Pel, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: A Bouquet, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie, zgodnie z art. 232 WE, że Komisja w sposób niezgodny z prawem nie zajęła stanowiska w przedmiocie skargi złożonej przez skarżącą, dotyczącej naruszeń art. 81 WE i 82 WE, jakich dopuścić się miały: Federazione Italiana Giuoco Calcio (FIGC), Comitato Olimpico Nazionale Italiano (CONI), Union des associations européennes de football (UEFA) oraz Fédération internationale de football association (FIFA).

      Sentencja postanowienia

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi.

               2)

               Associazione Giùlemanidallajuve oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawy połączone T-433/03, T-434/03, T-367/04 i T-244/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 czerwca 2008 r. — Gibtelecom przeciwko Komisji (Konkurencja — Telekomunikacja — Decyzje w sprawie umorzenia skarg składanych na podstawie art. 86 WE — Brak zajęcia przez Komisję stanowiska w przedmiocie skarg na podstawie art. 86 WE — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga na bezczynność — Zniknięcie przedmiotu sporu w toku postępowania — Umorzenie postępowania)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/40

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 czerwca 2008 r. — Gibtelecom przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-433/03, T-434/03, T-367/04 i T-244/05) (1)

   (Konkurencja - Telekomunikacja - Decyzje w sprawie umorzenia skarg składanych na podstawie art. 86 WE - Brak zajęcia przez Komisję stanowiska w przedmiocie skarg na podstawie art. 86 WE - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga na bezczynność - Zniknięcie przedmiotu sporu w toku postępowania - Umorzenie postępowania)
   (2008/C 223/67)
   Język postępowania: angielski
   Strony
   Strona skarżąca: Gibtelecom Ltd (Gibraltar) (przedstawiciele: M. Llamas, barrister oraz B. O'Connor, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo F. Castillo de la Torre i A. Whelan, a następnie F. Castillo de la Torre, działający w charakterze pełnomocników)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, skarga o stwierdzenie nieważności rzekomych decyzji Komisji z dnia 17 października 2003 r., 5 lipca 2004 r. i 26 kwietnia 2005 r. w sprawie umorzenia dwóch skarg wzywających Komisję do działania na podstawie art. 86 WE ust. 3 WE mającego na celu zakończenie naruszeń prawa wspólnotowego, jakie miało popełnić Królestwo Hiszpanii, a po drugie, wniosek mający na celu stwierdzenie, zgodnie z art. 232 WE, że nie zajmując stanowiska w przedmiocie kolejnych działań zamierzanych w odniesieniu do pewnych aspektów jednej z wymienionych skarg, Komisja uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy prawa wspólnotowego.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Postępowanie w sprawie wniosku o dopuszczenie do sprawy T-367/04 w charakterze interwenienta, przedstawionego przez Królestwo Hiszpanii, zostaje umorzone.

               3)

               Gibtelecom Ltd i Komisja pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004.


title: Sprawa F-27/12: Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/22

         Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-27/12)
   2012/C 184/48
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat R. Ferlin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie wykluczenia skarżącego z konkursu EPSO/COM/AD/02/10 –AD7.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej nr R/718/11 z dnia 21 listopada 2011 r.;

               —

               pomocniczo, unieważnienie całego konkursu;

               —

               zasądzenie od Komisji kwoty 50 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

               —

               obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.


title: Sprawa C-309/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez House of Lords) — Marks & Spencer pls przeciwko Commissioners of Customs and Excise (Podatki — Szósta dyrektywa VAT — Zwolnienie połączone ze zwrotem podatku zapłaconego we wcześniejszym etapie — Omyłkowe opodatkowanie według zwykłej stawki podatkowej — Prawo do opodatkowania według stawki 0 % — Bezpośrednia skuteczność — Ogólne zasady prawa wspólnotowego — Bezpodstawne wzbogacenie)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez House of Lords) — Marks & Spencer pls przeciwko Commissioners of Customs and Excise
   (Sprawa C-309/06) (1)

   (Podatki - Szósta dyrektywa VAT - Zwolnienie połączone ze zwrotem podatku zapłaconego we wcześniejszym etapie - Omyłkowe opodatkowanie według zwykłej stawki podatkowej - Prawo do opodatkowania według stawki 0 % - Bezpośrednia skuteczność - Ogólne zasady prawa wspólnotowego - Bezpodstawne wzbogacenie)
   (2008/C 128/11)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   House of Lords
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Marks & Spencer pls

      Strona pozwana: Commissioners of Customs and Excise
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — House of Lords — Wykładnia art. 28 ust. 2 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — istnienie prawa wspólnotowego, na które może powoływać się bezpośrednio dostawca towaru („teacakes”), w stosunku do którego prawo krajowe utrzymuje zwolnienie z prawem do zwrotu zapłaconego podatku — Podatek VAT nienależnie zapłacony w skutek błędnej wykładni uregulowania krajowego przez właściwe organy — Stosowanie ogólnych zasad prawa wspólnotowego, włączywszy w to zasadę neutralności podatkowej — Możliwość powołania się przez jednostkę na rzeczone zasady ogólne w celu odzyskania omyłkowo pobranych kwot
   Sentencja

               1.

               W przypadku, gdy na podstawie art. 28 ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w brzmieniu obowiązującym zarówno przed, jak i po zmianie tego przepisu przez dyrektywę Rady 92/77/EWG z dnia 19 października 1992 r., państwo członkowskie utrzymało w mocy w przepisach krajowych zwolnienie połączone ze zwrotem podatku zapłaconego na wcześniejszym etapie w odniesieniu do określonych dostaw lub usług, przedsiębiorca realizujący takiego rodzaju dostawy lub usługi nie może bezpośrednio powoływać się na jakiekolwiek prawo wywodzone z prawa wspólnotowego do opodatkowania tych dostaw lub usług podatkiem od wartości dodanej według stawki 0 %.

               2.

               W przypadku, gdy na podstawie art. 28 ust. 2 szóstej dyrektywy, tak przed jak i po wprowadzeniu zmian do tego przepisu w przez dyrektywę 92/77, państwo członkowskie utrzymało w mocy w przepisach krajowych, zwolnienie połączone ze zwrotem podatku zapłaconego na wcześniejszym etapie w odniesieniu do określonych dostaw lub usług, lecz dokonywało błędnej wykładni przepisów krajowych, wskutek czego określone dostawy lub usługi, które powinny być objęte zwolnieniem połączonym ze zwrotem podatku zapłaconego na wcześniejszym etapie zgodnie z prawem krajowym, były opodatkowane według stawki podstawowej, mają zastosowanie zasady ogólne prawa wspólnotowego, w tym zasada neutralności podatkowej, w taki sposób, że dają one przedsiębiorcy, który realizował tego rodzaju dostawy lub usługi, prawo do odzyskania kwot błędnie pobranych w związku z tymi dostawami lub usługami.

               3.

               Choć zasady równego traktowania i neutralności podatkowej zasadniczo znajdują zastosowanie do sprawy takiej, jak w postępowaniu przed sądem krajowym, to jednak ich naruszenie nie wynika jedynie z okoliczności, iż odmowa zwrotu była oparta na bezpodstawnym wzbogaceniu danego podatnika. Natomiast zasada neutralności podatkowej sprzeciwia się temu, aby zarzut bezpodstawnego wzbogacenia był podnoszony jedynie przeciwko takim podatnikom, jak „payment traders” (podatnikom, dla których w danym okresie rozliczeniowym podatek należny przekroczył kwotę zapłaconego podatku naliczonego), lecz już nie przeciwko takim podatnikom, jak „repayment traders” (podatnikom znajdującym się w sytuacji odwrotnej, niż ta poprzednia), o ile podatnicy ci sprzedawali towary podobne. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy ma to miejsce w niniejszej sprawie. Ponadto zasada równego traktowania, której naruszenie może następować w dziedzinie podatków poprzez dyskryminację dotyczącą przedsiębiorców, którzy niekoniecznie są konkurentami, lecz znajdują się jednak w porównywalnej sytuacji pod innymi względami, sprzeciwia się dyskryminacji między „payment traders” a „repayment traders”, która nie jest obiektywnie uzasadniona.

               4.

               Na odpowiedź na pytanie trzecie nie ma wpływu wykazanie braku poniesienia straty lub uszczerbku finansowego przez przedsiębiorcę, któremu odmówiono zwrotu nienależnie pobranego podatku od wartości dodanej.

               5.

               Do sądu krajowego należy określenie ewentualnych konsekwencji ze skutkiem wstecznym z naruszenia zasady równego traktowania, o której mowa w pkt 52–54 niniejszego wyroku, zgodnie z przepisami dotyczącymi obowiązywania w czasie prawa krajowego właściwego w sprawie przed sądem krajowym, z poszanowaniem prawa wspólnotowego, a w szczególności zasady równego traktowania, a także zasady, zgodnie z którą sąd ten powinien czuwać nad tym, aby przyjęte przez niego środki naprawcze, nie były sprzeczne z prawem wspólnotowym.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006.


title: Sprawa T-531/10: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2011 r. — Häfele przeciwko OHIM (Vorfront) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Vorfront — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/25

         Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2011 r. — Häfele przeciwko OHIM (Vorfront)
   (Sprawa T-531/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Vorfront - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 32/50
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Häfele GmbH & Co. KG (Nagold, Niemcy) (przedstawiciele: M. Eck i J. Dönch, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo S. Schäffner, następnie R. Manea i wreszcie A. Pohlmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 września 2010 r. (sprawa R 570/2010-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Vorfront jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Häfele GmbH & Co. KG zostaje obciążana kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa C-271/08: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/27

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-271/08)
   (2008/C 223/43)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. G.Wilms oraz D. Kukovec, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że ponieważ niektóre organy administracji gminnej i przedsiębiorstwa komunalne zatrudniające więcej niż 1218 pracowników, zawarły umowy na świadczenie usług w zakresie dodatkowych prywatnych ubezpieczeń emerytalnych bez przeprowadzenia postępowania przetargowego, udzielając bezpośrednio zamówienia instytucjom i przedsiębiorstwom wymienionym w art. 6 Tarifvertrag zur Entgeltumwandlung für Arbeitnehmer im kommunalen öffentlichen Dienst (TV-EUmw/VKA, układu zbiorowego o przekazaniu części wynagrodzenia pracowników gminnej służby publicznej na fundusz emerytalny), Republika Federalna Niemiec naruszyła, do dnia 31 stycznia 2006 r., art. 8 w związku z tytułem III–VI dyrektywy 92/50/EWG (1), a od dnia 1 lutego 2006 r. art. 20 w związku z art. 23–55 dyrektywy 2004/18/WE (2).

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W Niemczech, pracownicy mogą wymagać od swych pracodawców, aby kwota ich przyszłych wynagrodzeń, mogąca sięgać 4 % kwoty służącej jako podstawa do obliczenia podstawowej składki ogólnego systemu emerytalnego, była wpłacana na prywatny fundusz emerytalny. Zgodnie z układem zbiorowym w sprawie przekazania części wynagrodzenia pracowników gminnej służby publicznej na fundusz emerytalny (zwanym dalej „układem zbiorowym”), dokonanie takiego przekazania obciąża władze gminne i przedsiębiorstwa komunalne. Powinno to nastąpić za pośrednictwem publicznych instytucji oferujących dodatkowe ubezpieczenia emerytalne, przedsiębiorstw będących częścią grupy Sparkassen bądź też komunalnych przedsiębiorstw ubezpieczeniowych (Kommunalversicherer). Co do zasady, władze gminne i przedsiębiorstwa komunalne zawierają zbiorową umowę ubezpieczenia dla ogółu swych pracowników, obejmującą przekazanie wynagrodzeń na fundusz emerytalny.
   Na podstawie informacji, którymi dysponuje Komisja organy administracji gminnej lub przedsiębiorstwa komunalne zawarły bezpośrednio te umowy o świadczenie usług w zakresie dodatkowego ubezpieczenia emerytalnego z różnymi instytucjami i przedsiębiorstwami wymienionymi w układach zbiorowych, bez ogłaszania przetargu.
   Świadczenie usług w zakresie dodatkowych ubezpieczeń emerytalnych jest objęte załącznikiem I A pkt 6 do dyrektywy 92/50/EWG, a od dnia 1 lutego 2006 r. załącznikiem II A) do dyrektywy 2004/18/WE. Chodzi w tym przypadku o usługi ubezpieczeniowe i fundusze emerytalne nie objęte obowiązkowym ubezpieczeniem. W rezultacie, przedmiotowe zamówienia, udzielane przez przedsiębiorstwa komunalne, a zatem instytucje zamawiające, stanowią zamówienia publiczne, czyli umowy o charakterze odpłatnym zawierane na piśmie w rozumieniu cytowanych dyrektyw. Z orzecznictwa wynika również, że art. 1 lit. a) dyrektywy 92/50/EWG nie wprowadza rozróżnienia między zamówieniami publicznymi udzielanymi przez instytucję zamawiającą w celu zaspokajania potrzeb w interesie ogólnym i zamówieniami, które takiego celu nie mają. Trybunał odrzucił w rezultacie koncepcję, że pełniona funkcja określa charakter instytucji zamawiającej. Komisja nie może zatem zgodzić się ze stanowiskiem władz niemieckich, zgodnie z którym władze lokalne lub przedsiębiorstwa komunalne w zakresie dodatkowych systemów ubezpieczeń emerytalnych nie są instytucjami zamawiającymi w rozumieniu prawa zamówień publicznych.
   Komisja uważa ponadto, że omawiane zamówienia przekraczają w znaczącym stopniu ustanowiony próg. Wbrew stanowisku strony pozwanej, wyliczenie nie może być oparte na każdej poszczególnej umowie. Istotny jest natomiast czas trwania umowy ramowej, ponieważ poszczególne umowy zawarte między pracownikiem i pracodawcą nie są przedmiotem zamówienia publicznego w rozumieniu wspólnotowego prawa zamówień publicznych. Wartość umowy ramowej odpowiada w rezultacie wartości szacunkowej, bez VAT-u, ogółu wszystkich umów obowiązujących w czasie trwania umowy ramowej. Na podstawie obliczeń Komisji co najmniej 120 miast w Niemczech przekraczałoby ten próg.
   Władze gminne i przedsiębiorstwa komunalne nie mogły zatem udzielić bezpośrednio zamówienia na usługi w zakresie dodatkowych ubezpieczeń emerytalnych instytucjom i przedsiębiorstwa wymienionym w układzie zbiorowym, ale powinny były przeprowadzić przetarg na szczeblu wspólnotowym. Fakt, że ciągłość wypłaty wynagrodzeń jest uregulowana w układzie zbiorowym nie wpływa na tę ocenę. Po pierwsze, zgodnie z orzecznictwem Trybunału nie istnieje w prawie wspólnotowym ogólna zasada autonomii układów zbiorowych i po drugie, Komisja nie dostrzega w jaki sposób fakt, że instytucje zamawiające muszą wypełnić obowiązki dotyczące udzielania zamówień publicznych ograniczałby niezgodnie z prawem zasadę autonomii układów zbiorowych, zapisaną w Grundgesetz (niemieckiej ustawie zasadniczej).

      (1)  Dz.U. L 209, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 134, s. 114.


title: Sprawa C-529/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 28 listopada 2007 r. — Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG przeciwko Franz Hauswirth GmbH

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 28 listopada 2007 r. — Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG przeciwko Franz Hauswirth GmbH
   (Sprawa C-529/07)
   (2008/C 37/17)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberster Gerichtshof (Austria)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG

      Strona pozwana: Franz Hauswirth GmbH
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 51 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1) (1) należy interpretować w ten sposób, iż należy przyjąć, że zgłaszający wspólnotowy znak towarowy działa w złej wierze, jeżeli w momencie dokonywania zgłoszenia wie, że konkurent w (co najmniej) jednym państwie członkowskim używa identycznego lub do złudzenia podobnego znaku na oznaczenie identycznych lub podobnych towarów lub usług i dokonuje zgłoszenia tego znaku w celu uniemożliwienia dalszego używania znaku przez konkurenta?

               2.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
               Czy należy uznać, że zgłaszający działa w złej wierze, jeżeli zgłasza on znak towarowy w celu uniemożliwienia dalszego używania znaku przez konkurenta, chociaż w momencie dokonywania zgłoszenia wie lub powinien wiedzieć, że konkurent poprzez używanie identycznego lub podobnego znaku na oznaczenie identycznych lub do złudzenia podobnych towarów lub usług nabył już „dorobek o znacznej wartości”?

               3.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lub drugie:
               Czy należy zaprzeczyć istnieniu złej wiary, jeżeli znak zgłaszającego jest już powszechnie znany a tym samym uzyskał prawo do ochrony przed nieuczciwą konkurencją?

      (1)  Dz.U. L 11, str. 1.


title: Sprawa C-306/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywy 93/37/EWG i 2004/18/WE — Procedury udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane — Przepisy w zakresie zagospodarowania przestrzennego autonomicznej wspólnoty Walencji)

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-306/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywy 93/37/EWG i 2004/18/WE - Procedury udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane - Przepisy w zakresie zagospodarowania przestrzennego autonomicznej wspólnoty Walencji)
   2011/C 211/05
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro, D. Kukovec oraz M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 1, art. 6 ust. 6, art. 11, art. 12 oraz tytułu IV, rozdział 2 (art. 24–29) dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. L 199, s. 54) oraz art. 2, art. 6, art. 24, art. 30, art. 31 ust. 4 lit. a), art. 48 ust. 2 i art. 53 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114) — Przepisy w zakresie zagospodarowania przestrzennego Comunidad valenciana — Niezgodność z prawem wspólnotowym

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa C-595/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia (Włochy) w dniu 23 listopada 2016 r. – Emmea Srl, Commercial Hub Srl/Comune di Siracusa i in.

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia (Włochy) w dniu 23 listopada 2016 r. – Emmea Srl, Commercial Hub Srl/Comune di Siracusa i in.
   (Sprawa C-595/16)
   (2017/C 239/25)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Emmea Srl, Commercial Hub Srl

      Strona pozwana: Comune di Siracusa, Assessorato delle Attività Produttive per la Regione Siciliana, Libero Consorzio Comunale – obecnie Provincia di Siracusa, Camera di Commercio di Siracusa
   Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2017 r. Trybunał (dziesiąta izba) orzekł, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przedłożony przez Tribunale amministrativo regionale per la Sicilia postanowieniem z dnia 20 października 2016 r. jest oczywiście niedopuszczalny.


title: Sprawa C-508/06: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/15

         Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty
   (Sprawa C-508/06)
   (2007/C 56/26)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Konstantinidis i D. Lawunmi, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Malty
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że władze maltańskie uchybiły zobowiązaniom, które na nich ciążą na mocy art. 11 dyrektywy Rady 96/59/WE (1) w związku z art. 54 Aktu Przystąpienia z 2003 r.;

               —

               obciążenie Malty kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin, w którym zgodnie z art. 11 dyrektywy Republika Malty była zobowiązana do powiadomienia o planach i projektach, upłynął w dniu 1 maja 2004 r.

      (1)  Dz.U. 248, str. 1.


title: Sprawa T-444/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 czerwca 2009 r. — CPEM przeciwko Komisji (FSE — Zniesienie pomocy finansowej — sprawozdanie OLAF)

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/20

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 czerwca 2009 r. — CPEM przeciwko Komisji
   (Sprawa T-444/07) (1)

   (FSE - Zniesienie pomocy finansowej - sprawozdanie OLAF)
   2009/C 193/30
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Centre de Promotion de l’Emploi par la Micro-Entreprise (CPEM) (Marsylia, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Bonnefoi)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: L. Flynn et A. Steiblytė, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 4645 z dnia 4 października 2007 r. znoszącej pomoc przyznaną z Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) decyzją C (1999) 2645 z dnia 17 sierpnia 1999 r. jak również żądanie wypłaty odszkodowania.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Centre de Promotion de l’Emploi par la Micro-Entreprise (CPEM) zostaje obciążone kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008


title: Sprawa T-400/11: Postanowienie Sądu z dnia 9 września 2013 r. — Altadis przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — System pomocy umożliwiający amortyzację podatkową finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym i nienakazująca odzyskania pomocy — Akt obejmujący środki wykonawcze — Brak indywidualnego oddziaływania — Brak obowiązku zwrotu — Niedopuszczalność)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/21

         Postanowienie Sądu z dnia 9 września 2013 r. — Altadis przeciwko Komisji
   (Sprawa T-400/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - System pomocy umożliwiający amortyzację podatkową finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym i nienakazująca odzyskania pomocy - Akt obejmujący środki wykonawcze - Brak indywidualnego oddziaływania - Brak obowiązku zwrotu - Niedopuszczalność)
   2013/C 336/43
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Altadis, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, M. Muñoz de Juan i R. Calvo Salinero)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, C. Urraca Caviedes i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji 2011/282/UE z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (Dz.U. L 135, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Altadis, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa T-219/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 kwietnia 2008 r. — PTV przeciwko OHIM (map&guide travelbook)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/37

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 kwietnia 2008 r. — PTV przeciwko OHIM (map&guide travelbook)
   (Sprawa T-219/06) (1)

   (2008/C 142/67)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 237 z 30.9.2006.


title: Sprawa C-516/10: Skarga wniesiona w dniu 29 października 2010 — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/21

         Skarga wniesiona w dniu 29 października 2010 — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-516/10)
   ()
   2011/C 13/38
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun i E. Montaguti, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że utrzymując w mocy § 5 w związku z § 2 ust. 3 i 4 oraz § 6 ust. 2 lit. g) VGVG, Republika Austrii naruszyła art. 49 i 63 TFUE;

               —

               stwierdzenie, że utrzymując w mocy § 6 ust. 2 lit. d) w związku z § 2 ust. 3 i 4 VGVG, Republika Austrii naruszyła art. 49 i 63 TFUE

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja nie przeczy, że państwa członkowskie mogą ograniczyć nabywanie gruntów ze względów interesu ogólnego. Przytoczone w żądaniach przepisy Vorarlberger Grundverkehrsgesetzes (ustawy kraju związkowego Vorarlberg o obrocie gruntami, zwanej dalej „VGVG”) stanowią jednak nieproporcjonalne ograniczenie swobody przepływu kapitału oraz swobody przedsiębiorczości.
   W szczególności nieproporcjonalna jest tzw. Interessentenregel (reguła zainteresowanego), zgodnie z którą VGVG przy nabywaniu gruntów rolnych przyznaje rolnikom pozycję uprzywilejowaną wobec nierolników. Dalsze rolnicze użytkowanie gruntów może być zagwarantowane przykładowo również wtedy, gdy potencjalny nabywca będzie miał wolę długoterminowego przedłużenia dzierżawy gruntu dotychczasowemu dzierżawcy.
   Nie jest zrozumiałe również, dlaczego reguła zainteresowanego ma zastosowanie również wtedy, gdy dotychczasowy właściciel wnosi grunt jako aport do przedsiębiorstwa lub fundacji, choć zapewnione jest dalsze użytkowanie rolnicze.
   Zdaniem Komisji nieproporcjonalne jest również, że wspomniana reguła zainteresowanego jest stosowana ponownie, jeżeli do sprzedaży nie dojdzie z przyczyn, które nie leżą po stronie sprzedawcy.
   W końcu Komisja zarzuca, że VGVG nie przewiduje żadnego uregulowania, które przy braku zainteresowania rolników zagospodarowaniem gruntu rolnego pozwoli na jego sprzedaż bez zobowiązania nabywcy do jego rolniczego użytkowania.


title: Sprawa C-129/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Latina (Włochy) w dniu 5 marca 2007 r. — Giovanni Galeota przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Latina

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Latina (Włochy) w dniu 5 marca 2007 r. — Giovanni Galeota przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Latina
   (Sprawa C-129/07)
   (2007/C 117/14)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Commissione tributaria provinciale di Latina.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Giovanni Galeota

      Strona pozwana: Agenzia Entrate Ufficio Latina
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wyrok w sprawie C-207/04 (1) należy interpretować w ten sposób, że ustawodawca włoski ma obowiązek ustanowienia również dla mężczyzn bardziej korzystnej granicy wieku ustalonej dla kobiet?

               2)

               Czy w niniejszej sprawie należy orzec, że kwoty wypłacane tytułem zachęty do odejścia mężczyznom, którzy ukończyli 50 lat, powinny być opodatkowane stawką wynoszącą połowę stawki stosowanej do TFR?

               3)

               Czy — wziąwszy pod uwagę fakt, iż kwoty wypłacone podatnikowi z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych nie stanowią wynagrodzenia za pracę, albowiem nie są wpłacane przez pracodawcę z tytułu stosunku pracy oraz mając na uwadze fakt, że kwoty wypłacone pracownikowi przez pracodawcę wynikające z zachęty do odejścia nie noszą cech wynagrodzenia — jest zgodne z prawem wspólnotowym orzeczenie, że odmienne progi wieku, a mianowicie 50 lat dla kobiet i 55 lat dla mężczyzn, są niezgodne z prawem wspólnotowym, skoro dyrektywa nr 79/7 (2) zezwala państwom członkowskim na utrzymanie odmiennych progów wieku w ramach wymogów emerytalnych?

               4)

               Czy wykładnia prawa wspólnotowego (dyrektywy Rady 76/207/WE (3) z dnia 9 lutego 1976 r. zabraniającej dyskryminacji ze względu na płeć) sprzeciwia się stosowaniu przepisów krajowych, które stały się przyczynkiem przedmiotowej sprawy przesyłanej niniejszym Trybunałowi, oznaczając dla niniejszego sądu krajowego niezgodność przepisów krajowych z prawem wspólnotowym (art. 17 — obecnie art. 19 ust. 4a d.P.R. 917/86) czy też nie?

      (1)  Zbiór orzeczeń 2005 r., str. I-07453.

      (2)  Dz.U. L 6, str. 24.

      (3)  Dz.U. L 39, str. 40.


title: Sprawa F-89/15: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/62

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-89/15)
   (2015/C 279/80)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat G.-M. Enache)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieumieszczeniu strony skarżącej na liście rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/248/13 oraz żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego w sprawie zażalenia złożonego przez stronę skarżącą w trybie art.. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, w którym to zażaleniu zakwestionowana została decyzja komisji konkursowej o nieumieszczeniu jej nazwiska na liście rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/248/13;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji w sprawie wniosku o ponowne zbadanie złożonego przez stronę skarżącą w toku konkursu EPSO/AD/248/13;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursu otwartego EPSO/AD/248/13 o nieumieszczeniu nazwiska strony skarżącej na liście rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/248/13;

               —

               naprawienie poniesionej szkody materialnej i doznanej krzywdy. Szkoda materialna została przez stronę skarżącą oszacowana na kwotę 50  000 EUR, a tworzy ją strata spowodowana różnicą między wynagrodzeniem podstawowym, do którego byłaby uprawniona po zatrudnieniu jej z listy rezerwy kadrowej, a obecnym wynagrodzeniem podstawowym. Krzywda oszacowana na 50  000 EUR wynika z wysiłku i prywatnego czasu włożonego niepotrzebnie w celu sprostania sytuacji oraz poświęconego na rozstanie z rodziną, podczas gdy miałaby możliwość zostać zatrudniona z listy rezerwy kadrowej i dołączyć do członków rodziny.

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-370/10: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2010 r. — Rubinetterie Teorema przeciwko Komisji

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/62

      Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2010 r. — Rubinetterie Teorema przeciwko Komisji
      (Sprawa T-370/10)
      ()
      (2010/C 288/111)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Rubinetterie Teorema SpA [Flero (Brescia), Włochy] (przedstawiciele: adwokaci R. Cavani, M. Di Muro i P. Preda)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji C(2010) 1485 z dnia 23 czerwca 2010 r.;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, nałożenie symbolicznej grzywny;

                  —

                  tytułem dalszego żądania ewentualnego, wyraźne zmniejszenie, w stopniu odpowiadającym względom słuszności, kwoty grzywny nałożonej w decyzji;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Decyzji zaskarżonej w niniejszym postępowaniu dotyczy również sprawa T-368/10 Rubinetteria Cisal przeciwko Komisji.
      Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych, które zostały przedstawione we wspomnianej sprawie.
      W szczególności skarżąca podnosi:

                  Naruszenie prawa Teoremy do obrony i w konsekwencji nieważność decyzji z powodu:

                              —

                              opóźnień w dokonaniu przez Komisję powiadomienia Teoremy o zarzutach;

                              —

                              trudności w dostępie do akt sprawy i braku odpowiedniego przedłużenia terminów.

                  Brak porozumienia mającego na celu lub wywołującego skutki w postaci zapobieżenia, ograniczenia lub zakłócenia konkurencji oraz brak wpływu na handel wewnątrzwspólnotowy.

                  Błędną ocenę materiału dowodowego dotyczącego udziału Teoremy w spotkaniach Euroitalia.


title: Sprawa T-383/11: Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2011 r. — Makhlouf przeciwko Radzie

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/30

         Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2011 r. — Makhlouf przeciwko Radzie
   (Sprawa T-383/11)
   2011/C 282/62
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Hafez Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci P. Grollet i G. Karouni)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2011/302/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii w części dotyczącej skarżącego z uwagi na naruszenie praw podstawowych;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania na podstawie art. 87 i 91 regulaminu postępowania przed Sądem

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 7 zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia praw do obrony i prawa do rzetelnego procesu. Strona skarżąca podnosi, że jej prawa do obrony zostały naruszone, ponieważ nałożono na nią sporne sankcje, mimo iż nie została uprzednio wysłuchana, nie miała możliwości obrony ani nie zapoznała się z dowodami, na podstawie których środki te zostały przyjęte.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 akapit pierwszy TFUE. Strona skarżąca zarzuca Radzie, że zarządziła wobec niej środki ograniczające, nie podając jej powodów w celu umożliwienia jej przedstawienia obrony. Strona skarżąca zarzuca stronie pozwanej, że zadowoliła się ogólnym i stereotypowym sformułowaniem, nie wskazując dokładnie okoliczności faktycznych i prawnych, od których zależy zgodne z prawem uzasadnienie decyzji i ustaleń, które doprowadziły do jej wydania.

               3)

               Zarzut trzeci, dotyczący zasadności uzasadnienia. Strona skarżąca zarzuca Radzie, że oparła się na uzasadnieniu oczywiście błędnym i działała bez rozróżnienia, co sprawia, że uzasadnienia tego nie można uznać za odpowiednie pod względem prawnym.

               4)

               Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia gwarancji związanych z prawem do skutecznej ochrony sądowej. Strona skarżąca podnosi, że nie tylko nie przedstawiła w sposób użyteczny swojego stanowiska Radzie, ale także, wobec braku wskazania w zaskarżonej decyzji jakichkolwiek szczegółowych i konkretnych powodów ją uzasadniających, nie jest w stanie wykorzystać swej skargi przed Sądem.

               5)

               Zarzut piąty, dotyczący naruszenia ogólnej zasady proporcjonalności.

               6)

               Zarzut szósty, dotyczący naruszenia prawa własności, w zakresie w jakim środki ograniczające, a dokładniej zamrożenie funduszy stanowią również naruszenie w sposób nieproporcjonalny prawa podstawowego strony skarżącej do swobodnego dysponowania swoim mieniem.

               7)

               Zarzut siódmy, dotyczący naruszenia prawa do życia prywatnego, w zakresie w jakim środki polegające na zamrożeniu funduszy i ograniczeniu swobody poruszania się stanowią również naruszenie w sposób nieproporcjonalny prawa podstawowego strony skarżącej.


title: Sprawa C-231/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 27 lutego 2014 r. w sprawie T-91/11 InnoLux Corp., dawniej Chimei InnoLux Corp., przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 8 maja 2014 r. przez InnoLux Corp., dawniej Chimei InnoLux Corp.

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/20

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 27 lutego 2014 r. w sprawie T-91/11 InnoLux Corp., dawniej Chimei InnoLux Corp., przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 8 maja 2014 r. przez InnoLux Corp., dawniej Chimei InnoLux Corp.
   (Sprawa C-231/14 P)
   2014/C 212/23
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: InnoLux Corp., dawniej Chimei InnoLux Corp. (przedstawiciele: J.-F. Bellis, adwokat, R. Burton, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim utrzymuje w mocy grzywnę nałożoną w spornej decyzji na InnoLux, obliczoną w oparciu o wartość dostaw wewnątrzgrupowych wyświetlaczy ciekłokrystalicznych (LCD) dla fabryk w Chinach i na Tajwanie należących do wnoszącej odwołanie;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w zakresie, w jakim nakłada na InnoLux grzywnę obliczoną w oparciu o wartość dostaw wewnątrzgrupowych wyświetlaczy LCD dla fabryk w Chinach i na Tajwanie należących do wnoszącej odwołanie;

               —

               obniżenie w związku z tym grzywny nałożonej na InnoLux do 173 mln EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Zarzut pierwszy: Sąd naruszył prawo, orzekając, że dostawy wewnątrzgrupowe wyświetlaczy LCD dla fabryk w Chinach i na Tajwanie należących do wnoszącej odwołanie są objęte zakresem stosowania art. 101 TFUE i art. 53 EOG na tej tylko podstawie, że monitory komputerowe, do których wyświetlacze LCD są montowane jako składniki we wspomnianych fabrykach, są sprzedawane w EOG przez wnoszącą odwołanie.
               Na poparcie tego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi następujące argumenty:

                           a)

                           Ustalenie naruszenia w spornej decyzji obejmuje jedynie dostawy wyświetlaczy LCD w EOG, niezależnie od tego, czy są one sprzedawane osobom trzecim czy też dostarczane wewnątrz grupy, i nie wprowadza rozróżnienia między dostawami wewnątrzgrupowymi przez uczestników kartelu zintegrowanych wertykalnie, którzy tworzą jedno przedsiębiorstwo wraz ze związanym z nimi nabywcą, a dostawami dokonywanymi przez uczestników, którzy nie tworzą jednego przedsiębiorstwa.

                           b)

                           Posłużenie się pojęciem „sprzedaży bezpośredniej w obrębie EOG w formie wyrobów przetworzonych” pozostaje w sprzeczności z zasadą leżącą u podstaw wyroku w sprawie Europa Carton przeciwko Komisji, zgodnie z którą dostawy wewnątrzgrupowe powinny być traktowane dokładnie w ten sam sposób co sprzedaż osobom trzecim.

                           c)

                           Stosowanie art. 101 TFUE i art. 53 EOG do dostaw wyświetlaczy LCD, które są dokonywane poza EOG, jest niezgodne z koncepcją „wprowadzenia kartelu w życie” w rozumieniu wyroku w sprawach połączonych Celuloza I.

                           d)

                           Pojęcie „sprzedaży bezpośredniej w obrębie EOG w formie wyrobów przetworzonych” prowadzi do niezgodnego z prawem wykluczenia z zakresu stosowania art. 101 TFUE i art. 53 EOG transakcji dotyczących wyświetlaczy LCD, które są zawierane i ograniczają konkurencję w EOG, w oparciu o rozumowanie, które Trybunał wyraźnie odrzucił w wyroku w sprawie Istituto Chemioterapico Italiano i Commercial Solvents przeciwko Komisji.

                           e)

                           Eksterytorialne stosowanie prawa konkurencji UE wynikające z użycia pojęcia „sprzedaży bezpośredniej w obrębie EOG w formie wyrobów przetworzonych” rodzi ryzyko powtórnego pociągnięcia przedsiębiorstw do odpowiedzialności oraz konfliktu kompetencyjnego z innymi organami ochrony konkurencji.

               2.

               Zarzut drugi: Sąd naruszył prawo, orzekając, że stosowanie kategorii tak zwanej „sprzedaży bezpośredniej w obrębie EOG w formie wyrobów przetworzonych” do dostaw wewnątrzgrupowych wyświetlaczy LCD każdego z adresatów decyzji Komisji zostało ocenione przez Komisję „na podstawie tych samych obiektywnych kryteriów”, i odrzucając jednocześnie jako niedopuszczalne wszystkie zarzuty podniesione przez wnoszącą odwołanie celem zakwestionowania stosowności, obiektywnego charakteru i spójności użytego kryterium, mianowicie tego, które dotyczy ustalenia, czy owi adresaci tworzyli jedno przedsiębiorstwo wraz ze związanymi z nimi nabywcami.
               Na poparcie tego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi następujące argumenty:

                           a)

                           Fakt, że wertykalnie zintegrowani adresaci spornej decyzji tworzą jedno przedsiębiorstwo wraz ze związanymi z nimi nabywcami lub go nie tworzą, nie stanowi „obiektywnej różnicy” uzasadniającej zróżnicowane traktowanie ich poszczególnych dostaw wewnątrzgrupowych.

                           b)

                           Nie można powoływać się na zasadę legalności, aby oddalić zarzut wnoszącej odwołanie dotyczący traktowania jej dostaw wewnątrzgrupowych wyświetlaczy LCD na podstawie tej samej metody co metoda stosowana do dostaw wewnątrzgrupowych wyświetlaczy LCD przedsiębiorstw LG Display i AUO, ponieważ ta metoda jest w pełni zgodna z prawem.


title: Sprawa T-562/14: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2014 r. – Yoo Holdings przeciwko OHIM – Eckes-Granini Group (YOO)

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/18

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2014 r. – Yoo Holdings przeciwko OHIM – Eckes-Granini Group (YOO)
   (Sprawa T-562/14)
   2014/C 351/22
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Yoo Holdings Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: D. Farnsworth, Solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Eckes-Granini Group GmbH (Nieder-Olm, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 kwietnia 2014 r. w sprawie R 762/2013-2.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „YOO” dla usług z klas 35, 41 i 43 – zgłoszenie nr 1 0 4 87  924

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Eckes-Granini Group GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy i międzynarodowy znak towarowy „YO” dla towarów z klas 29, 30 i 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie zaskarżonej decyzji i częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-499/09: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2009 r. — Evonik Industries przeciwko OHIM (Przedstawienie prostokąta w kolorze purpury z zaokrągloną prawą stroną)

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/45

         Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2009 r. — Evonik Industries przeciwko OHIM (Przedstawienie prostokąta w kolorze purpury z zaokrągloną prawą stroną)
   (Sprawa T-499/09)
   2010/C 37/65
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Evonik Industries AG (Essen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Albrecht)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności strony pozwanej (Czwarta Izba Odwoławcza) z dnia 2 października 2009 r. (akta sprawy R 491/2009-4);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający figurę przypominającą prostokąt w kolorze purpury Pantone 513 C dla towarów i usług z klas 1-45 (zgłoszenie nr 7 235 179)

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Błędne zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy ma wymagane minimum charakteru odróżniającego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-549/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Guiral Broto/EUIPO – Gastro & Soul (CAFE DEL SOL) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego CAFE DEL SOL — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Café del Sol — Nieprzedstawienie dowodu w języku postępowania w sprawie sprzeciwu — Artykuły 75 i 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zasady 19 i 20 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Prawo do obrony]

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/45

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Guiral Broto/EUIPO – Gastro & Soul (CAFE DEL SOL)
   (Sprawa T-549/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego CAFE DEL SOL - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Café del Sol - Nieprzedstawienie dowodu w języku postępowania w sprawie sprzeciwu - Artykuły 75 i 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zasady 19 i 20 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Prawo do obrony])
   (2017/C 030/50)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ramón Guiral Broto (Marbella, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. de Castro Hermida)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Gastro & Soul GmbH (Hildesheim, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 lipca 2015 r. (sprawa R 1888/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy R. Guiralem Brotem a Gastro & Soul

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 16 lipca 2015 r. (sprawa R 1888/2014-5) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Ramónem Guiralem Brotem a Gastro & Soul GmbH.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               EUIPO i R. Guiral Broto pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 381 z 16.11.2015.


title: Sprawa C-398/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Fermo – Włochy) – postępowanie karne przeciwko M (Konwencja wykonawcza do układu z Schengen — Artykuł 54 — Zasada „ne bis in idem”  — Zakres stosowania — Wydane przez sąd umawiającego się państwa postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego i nieprzekazaniu sprawy do sądu orzekającego o odpowiedzialności karnej z powodu niewystarczających dowodów uprawdopodobniających popełnienie przestępstwa — Możliwość wznowienia postępowania przygotowawczego prowadzonego przez sędziego w wypadku ujawnienia się nowych dowodów uprawdopodobniających popełnienie przestępstwa — Pojęcie osoby, „której proces zakończył się wydaniem prawomocnego wyroku”  — Ściganie karne tej samej osoby w odniesieniu do tego samego czynu w innym umawiającym się państwie — Wygaśnięcie oskarżenia publicznego i stosowanie zasady ne bis in idem)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Fermo – Włochy) – postępowanie karne przeciwko M
   (Sprawa C-398/12) (1)

   ((Konwencja wykonawcza do układu z Schengen - Artykuł 54 - Zasada „ne bis in idem” - Zakres stosowania - Wydane przez sąd umawiającego się państwa postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego i nieprzekazaniu sprawy do sądu orzekającego o odpowiedzialności karnej z powodu niewystarczających dowodów uprawdopodobniających popełnienie przestępstwa - Możliwość wznowienia postępowania przygotowawczego prowadzonego przez sędziego w wypadku ujawnienia się nowych dowodów uprawdopodobniających popełnienie przestępstwa - Pojęcie osoby, „której proces zakończył się wydaniem prawomocnego wyroku” - Ściganie karne tej samej osoby w odniesieniu do tego samego czynu w innym umawiającym się państwie - Wygaśnięcie oskarżenia publicznego i stosowanie zasady ne bis in idem))
   2014/C 253/09
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Fermo

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   M

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunale di Fermo – Wykładnia art. 54 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen – Zasada „ne bis in idem” – Pojęcie osoby, „której proces zakończył się wydaniem prawomocnego wyroku” – Prawomocne postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego wydane przez sąd państwa członkowskiego

      Sentencja

   Artykuł 54 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach podpisanej w Schengen (Luksemburg) w dniu 19 czerwca 1990 r. należy interpretować w ten sposób, że postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego i nieprzekazaniu sprawy do sądu orzekającego o odpowiedzialności karnej – które to postanowienie w umawiającym się państwie, w którym zostało ono wydane, stanowi przeszkodę dla ponownego ścigania w odniesieniu do tych samych czynów osoby, w odniesieniu do której wydano owo postanowienie, chyba że ujawnią się nowe dowody uprawdopodobniające popełnienie przestępstwa przez tę osobę – należy uważać za orzeczenie stanowiące prawomocny wyrok w rozumieniu tego artykułu, stanowiące w konsekwencji przeszkodę dla ponownego ścigania tej samej osoby w odniesieniu do tych samych czynów w innym umawiającym się państwie.

      (1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012.


title: Sprawa T-600/15: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2015 r. – PAN Europe i in./Komisja

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/20

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2015 r. – PAN Europe i in./Komisja
   (Sprawa T-600/15)
   (2016/C 059/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) (Bruksela, Belgia), Bee Life European Beekeeping Coordination (Bee Life) (Louvain-la-Neuve, Belgia), Unione nazionale associazioni apicoltori italiani (Unaapi) (Castel San Pietro Terme, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci B. Kloostra, i A. van den Biesen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 2015/1295 (1) oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję art. 4 i 6 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 (2) oraz załącznika I i załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 przy wydaniu zaskarżonego rozporządzenia i zatwierdzeniu wprowadzenia na rynek sulfoksafloru.

                           —

                           Komisja naruszyła art. 4 rozporządzenia nr 1107/2009 lub nie zastosowała prawidłowo wymogów dotyczących zatwierdzenia substancji czynnych, ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 1107/2009;

                           —

                           Komisja naruszyła też art. 4 w związku z art. 6 lit. f) rozporządzenia nr 1107/2009, a także pkt 1.1 i 2.2 załącznika II do wspomnianego rozporządzenia lub nie zastosowała prawidłowo wymogów dotyczących zatwierdzenia substancji czynnych, ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 1107/2009 oraz

                           —

                           Komisja naruszyła art. 4 i art. 6(i) rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 lub nie zastosowała prawidłowo wymogów dotyczących zatwierdzenia substancji czynnych, ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 1107/2009.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez zaskarżone rozporządzenie prawa własności pszczelarzy i ich prawa prowadzenia działalności gospodarczej ustanowionych w art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (3).

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym przyjmując zaskarżone rozporządzenie Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji, zasadę spójności praktyki decyzyjnej i swój obowiązek staranności.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1295 z dnia 27 lipca 2015 r. w sprawie zatwierdzenia substancji czynnej sulfoksaflor, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. L 199, s. 8).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG l (Dz.U. L 309, s. 1).

      (3)  Dz.U. 2000, C 326, s. 1.


title: Sprawa T-575/13: Postanowienie Sądu z dnia 2 kwietnia 2014 r. – Lesaffre et Compagnie przeciwko OHIM – Louis Baking Company (BAKING CENTER BY TECHNOLINE)

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/53

         Postanowienie Sądu z dnia 2 kwietnia 2014 r. – Lesaffre et Compagnie przeciwko OHIM – Louis Baking Company (BAKING CENTER BY TECHNOLINE)
   (Sprawa T-575/13) (1)

   2014/C 175/75
   Język postępowania: francuski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 31 z 1.2.2014.


title: Sprawa C-577/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 56 TFUE — Swoboda świadczenia usług — Uregulowanie krajowe nakazujące usługodawcom prowadzącym działalność na własny rachunek mającym siedzibę w innym państwie członkowskim dokonanie uprzedniego zgłoszenia — Sankcje karne — Utrudnianie swobodnego świadczenia usług — Obiektywnie uzasadnione rozróżnienie — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Zapobieganie nadużyciom — Zwalczenie nieuczciwej konkurencji — Ochrona pracowników prowadzących działalność na własny rachunek — Proporcjonalność)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-577/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 56 TFUE - Swoboda świadczenia usług - Uregulowanie krajowe nakazujące usługodawcom prowadzącym działalność na własny rachunek mającym siedzibę w innym państwie członkowskim dokonanie uprzedniego zgłoszenia - Sankcje karne - Utrudnianie swobodnego świadczenia usług - Obiektywnie uzasadnione rozróżnienie - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Zapobieganie nadużyciom - Zwalczenie nieuczciwej konkurencji - Ochrona pracowników prowadzących działalność na własny rachunek - Proporcjonalność)
   2013/C 46/03
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Traversa, C. Vrignon i J.P. Keppenne, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: M. Jacobs, C. Pochet, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata S. Rodriguesa)

      Interwenient: Królestwo Danii (przedstawiciele: C. Vang, S. Juul Jørgensen i V. Pasternak Jørgensen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 56 TFUE — Uregulowanie krajowe nakazujące usługodawcom prowadzącym działalność na własny rachunek mającym siedzibę w innym państwie członkowskim dokonanie uprzedniego zgłoszenia (zgłoszenie „Limosa”) — Utrudnianie swobodnego świadczenia usług — Ograniczenie o charakterze dyskryminacyjnym — Brak uzasadnienia i nieproporcjonalność

      Sentencja

               1)

               Poprzez uchwalenie art. 137 pkt 8, art. 138 tiret trzecie, art. 153 i art. 157 pkt 3 ustawy programowej (I) z dnia 27 grudnia 2006 r. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2007 r., które zobowiązują usługodawców prowadzących działalność na własny rachunek mających siedzibę w państwie członkowskim innym niż Królestwo Belgii do dokonywania uprzedniego zgłoszenia planowanej działalności w Belgii przed jej rozpoczęciem, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 56 TFUE.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Danii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.


title: Sprawa F-119/05: Skarga wniesiona w dniu  13 grudnia 2005 r.  — Gesner przeciwko OHIM

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/34

         Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2005 r. — Gesner przeciwko OHIM
   (Sprawa F-119/05)
   (2006/C 96/53)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Charlotte Gesner (Kildedalsvej, Dania) [Przedstawiciele: J. Vazquez Vazquez i C. Amo Quiñones, avocats]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (OHIM)
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 2 września 2005 r. oddalającej zażalenie skarżącej na decyzję OHIM z dnia 21 kwietnia 2005 r. odmawiającą zwołania komitetu ds. inwalidztwa;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, która do dnia 15 kwietnia 2005 r. była zatrudniona w OHIM jako pracownik pomocniczy na czas określony, cierpi od 2003 r. na dyskopatię oraz rozmaite schorzenia kręgosłupa. Mimo interwencji chirurgicznej i licznych terapii lekarskich oraz fizykoterapii niezmiennie cierpiała z powodu silnych bólów odcinka lędźwiowego. Ponieważ musiała pozostawać w pozycji siedzącej przez długi czas stan jej zdrowia pogorszył się, w konsekwencji czego przez wiele miesięcy pozostawała na zwolnieniu chorobowym.
   Pismem z dnia 11 marca 2005 r. skarżąca wniosła do OHIM o zwołanie komitetu ds. inwalidztwa, który miałby stwierdzić jej niezdolność do dalszego wykonywania obowiązków i przyznałaby jej rentę inwalidzką.
   OHIM wniosek ten oddalił, uzasadniając odmowę w dwojaki sposób. Po pierwsze art. 59 Regulaminu pracowniczego należy jego zdaniem poddawać wykładni, zgodnie z którą powołanie komitetu ds. inwalidztwa należy do wyłącznej kompetencji organu powołującego. Po drugie czas trwania zwolnienia chorobowego skarżącej wyniósł jedynie 294 dni w okresie 3 ostatnich lat i w związku z tym znalazł się poniżej dolnej granicy określonej w art. 59 ust. 4 Regulaminu pracowniczego.
   Skarżąca formułuje zasadniczo cztery zarzuty. Po pierwsze zdaniem skarżącej organ powołujący nie może uzurpować sobie wyłącznego uprawnienia do zwoływania komitetu ds. inwalidztwa. Gdyby tak było organ powołujący mógłby a priori subiektywnie arbitralnie przesądzać, czy pracownik albo urzędnik jest na tyle ciężko chory, aby wymagało to zwołania komitetu ds. inwalidztwa i skierowania do niego danego przypadku do zaopiniowania.
   Po drugie skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja została błędnie uzasadniona. Zastosowanie granic czasowych określonych w art. 59 ust. 4 regulaminu pracowniczego w sposób taki jak uczynił to OHIM pozbawia prawa do renty inwalidzkiej tych pracowników i urzędników, których czas trwania zwolnienia nie osiągnął tych granic, choć z powodu wypadku lub szybko postępującej choroby stali się niezdolni do pracy.
   Po trzecie podlegające zastosowaniu przepisy dotyczące zwołania komitetu ds. inwalidztwa nie znajdują się w art. 59 regulaminu pracowniczego, lecz w przepisach regulujących prawo do renty inwalidzkiej, a mianowicie w art. 31 i 33 warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot oraz w art. 9 regulaminu pracowniczego i załączniku VIII do tego regulaminu.
   Po czwarte zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja narusza zakaz dyskryminacji i zasadę równego traktowania. OHIM pozbawia swoich pracowników możliwości zwołania komitetu ds. inwalidztwa, podczas gdy pozostali pracownicy Wspólnot taką możliwością dysponują. Ponadto pracownicy OHIM zatrudnieni na podstawie umowy zawartej na okres poniżej trzech lat nie mają praktycznie dostępu do komitetu ds. inwalidztwa, gdyż niezależnie od tego, jak bardzo byliby chorzy, nigdy nie spełnią wymogu dotyczącego czasu trwania zwolnienia chorobowego określonego w art. 59 ust. 4 regulaminu pracowniczego.


title: Sprawa F-82/06: Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2006 r. — Duyster przeciwko Komisji

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/44

         Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2006 r. — Duyster przeciwko Komisji
   (Sprawa F-82/06)
   (2006/C 281/79)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Tineke Duyster (Oetrange, Luksemburg) [przedstawiciel: W.H.A.M. van den Muijsenbergh, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną lub ewentualnie za w części dopuszczalną;

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 11 maja 2006 r. w części dotyczącej zażalenia R/91/06 lub ewentualnie jej częściowe uchylenie;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

               —

               ponadto, strona skarżąca podtrzymuje te same żądania, które przedstawiła już w sprawie F-18/06 (1).

         Zarzuty i główne argumenty
   W ramach spraw F-51/05 (2) et F-18/06 skarżąca zakwestionowała już okoliczność udzielenia jej przez Komisję urlopu wychowawczego na okres od dnia 1 listopada 2004 r. do dnia 30 kwietnia 2005 r., a następnie ustalenia pismem z dnia 17 listopada 2005 r. daty rozpoczęcia urlopu wychowawczego na dzień 8 listopada 2004 r.
   Mając wątpliwości co do kwalifikacji prawnej tego pisma, skarżąca jednocześnie złożyła zażalenie i wniosła skargę w dniu 13 lutego 2006 r. (F-18/06). Komisja podnosi odnośnie do skargi zarzut niedopuszczalności, a zażalenie uznała za niedopuszczalne decyzją z dnia 11 maja 2006 r.
   W niniejszej sprawie skarżąca podnosi, że konsekwencją wymienionych wyżej faktów jest to, że nie istnieje żaden środek odwoławczy od decyzji zawartej w piśmie z dnia 17 listopada 2005 r. i niemożliwe jest przez to uzyskanie odszkodowania w związku z ustaleniami organu powołującego tam zawartymi. Jest to sprzeczne z regulaminem pracowniczym oraz zasadami prawnymi wspólnymi państwom członkowskim i Wspólnotom.
   Na poparcie swej skargi na decyzje o niedopuszczalności skarżąca podnosi w szczególności: i) błędy w ocenie stanu faktycznego zawarte w decyzji; ii) naruszenie treści i przesłanek art. 90 regulaminu pracowniczego; iii) sprzeczności; iv) brak jasności i zaniedbania decyzji; v); naruszenie treści i przesłanek art. 24 i 25 regulaminu pracowniczego; vi) naruszenie orzecznictwa odnośnie do dopuszczalności; vii); sytuację niepewności stworzoną przez Komisję co do kwalifikacji prawnej pisma z dnia 17 listopada 2005 r. viii) naruszenie zasad proporcjonalności, uzasadnionych oczekiwań, równości traktowania i pewności prawa, jak również naruszenie zasady równowagi interesów, nieprzestrzeganie obowiązku informowania przez pracodawcę, naruszenie prawa do skorzystania ze środków odwoławczych, naruszenie zasady praworządności oraz zasady dobrej administracji; x) brak dowodu na potwierdzenie organu powołującego, iż treść wniosku przedstawionego przez skarżącą wchodzi już w zakres sprawy F-51/05.
   Co do istoty sprawy skarżąca podnosi zarzuty bardzo podobne do zarzutów, które podniosła w sprawie F-18/06.

      (1)  Dz.U. C 154 z 1.7.2006

      (2)  Dz.U. C 217 z 3.9.2005 (sprawa zarejestrowana początkowo w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod nr T-249/05, a następnie przeniesiona do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.).


title: Sprawa C-103/11 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Systran SA, Systran Luxembourg SA (Odwołanie — Artykuł 225 ust. 1 WE, art. 235 WE i art. 288 akapit drugi WE — Skarga o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty Europejskiej — Ocena pozaumownego charakteru sporu — Właściwość sądów wspólnotowych)

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Systran SA, Systran Luxembourg SA
   (Sprawa C-103/11 P) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 225 ust. 1 WE, art. 235 WE i art. 288 akapit drugi WE - Skarga o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty Europejskiej - Ocena pozaumownego charakteru sporu - Właściwość sądów wspólnotowych)
   2013/C 164/03
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. van Rijn, E. Montaguti i J. Samnadda, pełnomocnicy, wspierani przez A. Berenbooma, advocaat i M. Isgoura, avocat)

      Druga strona postępowania: Systran SA, Systran Luxembourg SA (przedstawiciele: adwokaci J.P. Spitzer i E. De Boissieu)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie T-19/07 Systran i Systran Luxembourg przeciwko Komisji, mającej za przedmiot skargę o naprawienie szkody poniesionej rzekomo przez skarżące w pierwszej instancji ze względu na niezgodne prawem zachowania w następstwie ogłoszonego przez Komisję przetargu dotyczącego obsługi i rozbudowy lingwistycznej jej systemu automatycznego tłumaczenia — Błędna ocena charakteru sporu jako pozaumownego i dotyczące go sprzeczności — Naruszenie prawa do obrony — Naruszenie zasad rządzących rozkładem ciężaru dowodu — Oczywisty błąd w ocenie wystarczająco istotnego charakteru zarzucanego Komisji zawinionego działania — Brak uzasadnienia

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie T-19/07 Systran i Systran Luxembourg przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Skarga Systranu SA i Systranu Luxembourg SA w sprawie T-19/07 zostaje odrzucona.

               3)

               Systran SA i Systran Luxembourg SA zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską przed Trybunałem Sprawiedliwości i przed Sądem Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Sprawa C-438/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles — Belgia) — Mobistar SA przeciwko Institut belge des services postaux et des télécommunications (IBPT) (Sektor telekomunikacji — Usługa powszechna i prawa użytkowników — Przenoszenie numerów telefonicznych — Koszty założenia w przypadku przeniesienia numeru telefonu komórkowego — Artykuł 30 ust. 2 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywa o usłudze powszechnej) — Ceny połączeń wzajemnych związanych z zapewnieniem przenoszenia numerów — Zorientowanie cen na koszty — Uprawnienia prawodawcze krajowych organów regulacyjnych — Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywa ramowa) — Skuteczna ochrona prawna — Ochrona informacji poufnych)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles — Belgia) — Mobistar SA przeciwko Institut belge des services postaux et des télécommunications (IBPT)
   (Sprawa C-438/04) (1)

   (Sektor telekomunikacji - Usługa powszechna i prawa użytkowników - Przenoszenie numerów telefonicznych - Koszty założenia w przypadku przeniesienia numeru telefonu komórkowego - Artykuł 30 ust. 2 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywa o usłudze powszechnej) - Ceny połączeń wzajemnych związanych z zapewnieniem przenoszenia numerów - Zorientowanie cen na koszty - Uprawnienia prawodawcze krajowych organów regulacyjnych - Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywa ramowa) - Skuteczna ochrona prawna - Ochrona informacji poufnych)
   (2006/C 224/12)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour d'appel de Bruxelles
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mobistar SA

      Strona pozwana: Institut belge des services postaux et des télécommunications (IBPT)

      Przy udziale: Belgacom Mobile SA, Base SA
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour d'appel de Bruxelles — Wykładnia art. 30 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz. U. L 108 str. 51) — Przenoszenie numerów telefonicznych — Zorientowane na koszty ceny połączeń wzajemnych związanych z zapewnieniem przenoszenia numerów i podział kosztów między operatorów — Wykładnia art. 4 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz. U. L 108 str. 33) — Prawo odwołania się od decyzji krajowego organu regulacyjnego — Włączenie informacji poufnych do informacji, którymi powinien dysponować organ, do którego wniesiono odwołanie
   Sentencja

               1)

               Ceny połączeń wzajemnych związane z zapewnieniem przenoszenia numerów, o których mowa w art. 30 ust. 2 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej), dotyczą kosztów ruchu związanych z przeniesionymi numerami oraz kosztów założenia poniesionych przez operatorów sieci telefonii ruchomej w celu realizacji wniosków o przeniesienie numeru.

               2)

               Artykuł 30 ust. 2 dyrektywy 2002/22 nie sprzeciwia się przyjęciu środka krajowego, za pomocą którego ustala się określoną metodę obliczania kosztów oraz w którym z góry określa się przy pomocy teoretycznego modelu dotyczącego kosztów maksymalne ceny, których może żądać dotychczasowy operator od nowego operatora tytułem kosztów założenia, jeżeli ceny są ustalane w zależności od kosztów w ten sposób, że nie zniechęca się konsumentów do korzystania z usługi przenoszenia numerów.

               3)

               Artykuł 4 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) należy interpretować w ten sposób, że organ powołany do rozpoznania odwołania od decyzji krajowego organu regulacyjnego powinien dysponować wszelkimi informacjami potrzebnymi do zbadania jego zasadności, w tym w razie potrzeby informacjami poufnymi, które organ regulacyjny brał pod uwagę przy wydaniu decyzji będącej przedmiotem odwołania. Jednakże do organu odwoławczego należy zapewnienie zachowania poufności tych informacji, z jednoczesnym poszanowaniem wymogów skutecznej ochrony prawnej i zagwarantowaniem prawa do obrony stron sporu.

      (1)  Dz.U. C 6 z 08.01.2005.