title: Sprawa C-250/04: Skarga wniesiona dnia 14 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/12

         Skarga wniesiona dnia 14 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-250/04)
   (2004/C 201/23)
   Dnia 14 czerwca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Republice Greckiej sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez Georgiosa Zavvosa i Michaela Shottera, ze służby prawnej Komisji.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom które na niej ciążyły na mocy dyrektywy 2002/19/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania tej dyrektywy, a w każdym razie poprzez brak powiadomienia Komisji o tych przepisach.

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji niniejszej dyrektywy do prawa krajowego upłynął dnia 24 lipca 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 108 z dnia 24 kwietnia 2002, str. 7.


title: Sprawa T-276/16: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2016 r. – Viridis Pharmaceutical/EUIPO – Hecht-Pharma (Boswelan)

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/46

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2016 r. – Viridis Pharmaceutical/EUIPO – Hecht-Pharma (Boswelan)
   (Sprawa T-276/16)
   (2016/C 251/53)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Viridis Pharmaceutical (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciele: adwokaci C. Spintig, S. Pietzcker i M. Prasse)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Hecht-Pharma GmbH (Hollnseth, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Boswelan” – unijny znak towarowy nr 3 381 563

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 lutego 2016 r. w sprawie R 2837/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie skarżącej od decyzji unieważniającej unijny znak towarowy nr 003381563 w odniesieniu do „produkty lecznicze wykorzystywane w leczeniu stwardnienia rozsianego”;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 – rzeczywiste używanie znaku towarowego;

               —

               Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 – uzasadnione powody nieużywania znaku towarowego;

               —

               Naruszenie art. 83 rozporządzenia nr 207/2009, w szczególności naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.


title: Wyrok Trybunału z dnia 28 września 2015 r. w sprawie E-12/15 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG/EFTA – Zaniechanie wdrożenia – Dyrektywa 2011/83/UE w sprawie praw konsumentów)

text:
               17.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/8

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 28 września 2015 r.
   w sprawie E-12/15
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu
   (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG/EFTA – Zaniechanie wdrożenia – Dyrektywa 2011/83/UE w sprawie praw konsumentów)
   (2016/C 422/07)
   W sprawie E-12/15 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu – SKARGA o stwierdzenie, że Księstwo Liechtensteinu, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, o którym mowa w pkt 7a, 7e i 7i załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał z składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), wydał w dniu 28 września 2015 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Księstwo Liechtensteinu, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, o którym mowa w pkt 7a, 7e i 7i załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2011/83/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do Porozumienia, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG.

               2.

               Obciąża Księstwo Liechtensteinu kosztami postępowania.


title: Sprawa T-136/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 grudnia 2008 r. — Colgate-Palmolive przeciwko OHIM — CMS Hasche Sigle (VISIBLE WHITE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Słowny wspólnotowy znak towarowy VISIBLE WHITE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/31

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 grudnia 2008 r. — Colgate-Palmolive przeciwko OHIM — CMS Hasche Sigle (VISIBLE WHITE)
   (Sprawa T-136/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Słowny wspólnotowy znak towarowy VISIBLE WHITE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2009/C 32/57)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Colgate-Palmolive Co. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Zintler, H. Harmeling i K.U. Plath)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: CMS Hasche Sigle (Kolonia, Niemcy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 lutego 2007 r. (sprawa R 165/2005-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia między CMS Hasche Sigle a Colgate-Palmolive Co.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Colgate-Palmolive Co. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa T-202/09: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2009 r. — Deichmann-Schuhe przeciwko OHIM (Przedstawienie wygiętego paska z przerywanymi liniami przy brzegach)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/55

         Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2009 r. — Deichmann-Schuhe przeciwko OHIM (Przedstawienie wygiętego paska z przerywanymi liniami przy brzegach)
   (Sprawa T-202/09)
   2009/C 180/103
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Heinrich Deichmann-Schuhe GmbH & Co. KG (Essen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Rauscher)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 kwietnia 2009 r. (R 224/2007-4); i

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający wygięty pasek z przerywanymi liniami przy brzegach dla towarów z klas 10 i 25 (międzynarodowa rejestracja nr W 00881226 wywołująca skutki we Wspólnocie Europejskiej)

      Decyzja eksperta: Odmowa ochrony

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1)] w wyniku uznania, że zgłoszony znak jest pozbawiony charakteru odróżniającego.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa T-105/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 13 grudnia 2007 r. w sprawie F-73/06 Van Neyghem przeciwko Komisji, wniesione w dniu 26 lutego 2008 r. przez Krisa Van Neyghem

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/39

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 13 grudnia 2007 r. w sprawie F-73/06 Van Neyghem przeciwko Komisji, wniesione w dniu 26 lutego 2008 r. przez Krisa Van Neyghem
   (Sprawa T-105/08 P)
   (2008/C 107/66)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Kris Van Neyghem (Vissenken Belgia) (przedstawiciele: S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uznanie odwołania za dopuszczalne,

               —

               uchylenie wyroku drugiej izby Sądu ds. Służby Publicznej z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie F-73/06,

               —

               uznanie za uzasadnione żądania stwierdzenia nieważności i żądania odszkodowania przedstawionych przez wnoszącego odwołanie przed Sądem ds. Służby Publicznej,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   K. Van Neyghem wnosi w odwołaniu o uchylenie wyroku Sądu ds. Służby Publicznej oddalającego jego skargę, w której wnosił po pierwsze o stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursu otwartego EPSO/A/19/04 o niedopuszczeniu go do egzaminu ustnego w tym konkursie, a po drugie o zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia celem naprawienia poniesionej w jego opinii szkody i doznanej krzywdy.
   Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi zarzut przeinaczenia dowodu przedstawionego Sądowi, a konkretnie kopii pracy pisemnej.
   Ponadto podnosi zarzut błędu w uzasadnieniu, jaki miał popełnić Sąd w odniesieniu do braku oczywistego błędu w ocenie ze strony przewodniczącego komisji w zakresie porównania noty przyznanej skarżącemu i dosłownej oceny zawartej w formularzu.


title: Sprawa C-116/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Poznań-Stare Miasto w Poznaniu — Polska) — Bank Handlowy w Warszawie SA, PPHU „ADAX” Ryszard Adamiak przeciwko Christianapol sp. z o.o. (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 — Postępowanie upadłościowe — Pojęcie ukończenia postępowania — Możliwość dokonania przez sąd rozpoznający wniosek o wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego oceny niewypłacalności dłużnika — Możliwość wszczęcia postępowania likwidacyjnego jako wtórnego postępowania upadłościowego, w razie gdy postępowanie główne jest postępowaniem sauvegarde)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Poznań-Stare Miasto w Poznaniu — Polska) — Bank Handlowy w Warszawie SA, PPHU „ADAX” Ryszard Adamiak przeciwko Christianapol sp. z o.o.
   (Sprawa C-116/11) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 - Postępowanie upadłościowe - Pojęcie ukończenia postępowania - Możliwość dokonania przez sąd rozpoznający wniosek o wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego oceny niewypłacalności dłużnika - Możliwość wszczęcia postępowania likwidacyjnego jako wtórnego postępowania upadłościowego, w razie gdy postępowanie główne jest postępowaniem sauvegarde)
   2013/C 26/07
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Rejonowy Poznań-Stare Miasto w Poznaniu

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnioskodawcy: Bank Handlowy w Warszawie SA, PPHU „ADAX” Ryszard Adamiak

      Dłużnik: Christianapol sp. z o.o.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Sąd Rejonowy Poznań-Stare Miasto w Poznaniu — Wykładnia art. 4 ust. 1, art. 4 ust. 2 lit. j) oraz art. 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 160, s. 1) — Wtórne postępowania upadłościowe — Uprawnienie sądu właściwego do wszczęcia takiego postępowania w zakresie zbadania niewypłacalności dłużnika

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 4 ust. 2 lit. j) rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 788/2008 z dnia 24 lipca 2008 r., należy dokonywać w ten sposób, że to prawo państwa członkowskiego, w którym wszczęto postępowanie upadłościowe, rozstrzyga o tym, w którym momencie dochodzi do ukończenia tego postępowania.

               2)

               Wykładni art. 27 rozporządzenia nr 1346/2000, zmienionego rozporządzeniem nr 788/2008, należy dokonywać w ten sposób, że pozwala on na wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego w państwie członkowskim, w którym znajduje się oddział dłużnika, gdy postępowanie główne realizuje cel ochronny. Sąd właściwy do wszczęcia postępowania wtórnego jest zobowiązany wziąć pod uwagę cele postępowania głównego i uwzględniać systematykę rozporządzenia z poszanowaniem zasady lojalnej współpracy.

               3)

               Wykładni art. 27 rozporządzenia nr 1346/2000, zmienionego rozporządzeniem nr 788/2008, należy dokonywać w ten sposób, że sąd rozpoznający wniosek o wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego nie może badać niewypłacalności dłużnika, wobec którego w innym państwie członkowskim wszczęto postępowanie główne, nawet jeśli to ostatnie postępowanie realizuje cel ochronny.

      (1)  Dz.U. C 152 z 21.5.2011.


title: Wybór prezesów izb

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/1

         Wybór prezesów izb
   (2005/C 281/01)
   W dniu 6 października 2005 r. sędziowie Trybunału Sprawiedliwości, na podstawie art. 10 § 1 akapit drugi regulaminu, wybrali K. Schiemanna na prezesa czwartej izby, J. Makarczyka na prezesa piątej izby, a J. Malenovský'ego na prezesa szóstej izby, na okres jednego roku, do dnia 6 października 2006 r.
   Skład izb Trybunału jest obecnie nastepujący:
   Pierwsza izba
   P. Jann, prezes,
   K. Schiemann, N. Colneric, J. N. Cunha Rodrigues, K. Lenaerts, E. Juhász, M. Ilešič i E. Levits, sędziowie
   Druga izba
   C. W. A. Timmermans, prezes,
   J. Makarczyk, C. Gulmann, R. Schintgen, R. Silva de Lapuerta, P. Kūris, G. Arestis i J. Klučka, sędziowie
   Trzecia izba
   A. Rosas, prezes,
   J. Malenovský, A. M. La Pergola, J.-P. Puissochet, S. von Bahr, A. Borg Barthet, U. Lõhmus i A. Ó Caoimh, sędziowie
   Czwarta izba
   K. Schiemann, prezes,
   N. Colneric, J. N. Cunha Rodrigues, K. Lenaerts, E. Juhász, M. Ilešič i E. Levits, sędziowie.
   Piąta izba
   J. Makarczyk, prezes,
   C. Gulmann, R. Schintgen, R. Silva de Lapuerta, P. Kūris, G. Arestis i J. Klučka, sędziowie.
   Szósta izba
   J. Malenovský, prezes,
   A. M. La Pergola, J.-P. Puissochet, S. von Bahr, A. Borg Barthet, U. Lõhmus i A. Ó Caoimh, sędziowie.


title: Sprawa C-169/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Castellón (Hiszpania) w dniu 7 kwietnia 2014 r. – Juan Carlos Sánchez Morcillo i María del Carmen Abril García przeciwko Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Castellón (Hiszpania) w dniu 7 kwietnia 2014 r. – Juan Carlos Sánchez Morcillo i María del Carmen Abril García przeciwko Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA
   (Sprawa C-169/14)
   2014/C 175/40
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de Castellón.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Juan Carlos Sánchez Morcillo i María del Carmen Abril García.

      Strona pozwana: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sprzeczny z art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG (1), który nakłada na państwa członkowskie obowiązek czuwania nad tym, aby w interesie konsumentów istniały właściwe i skuteczne środki służące zaprzestaniu stosowania nieuczciwych warunków w umowach zawieranych pomiędzy podmiotami gospodarczymi a konsumentami, jest przepis proceduralny, taki jak art. 695 ust. 4 Ley de Enjuiciamiento Civil (hiszpańskiej ustawy o postępowaniu cywilnym), który regulując środek zaskarżenia postanowienia rozstrzygającego o sprzeciwie w postępowaniu egzekucyjnym z dóbr obciążonych hipoteką lub zastawem, zezwala na wniesienie odwołania jedynie od postanowienia, które umarza postępowanie lub orzeka o niestosowaniu nieuczciwego warunku i wyłącza odwołanie w pozostałych przypadkach, czego bezpośrednią konsekwencją jest to, że podczas gdy wierzyciel egzekucyjny może odwołać się w przypadku uznania sprzeciwu dłużnika egzekucyjnego i umorzenia postępowania lub gdy orzeczone zostanie niestosowanie nieuczciwego warunku, to dłużnik egzekucyjny będący konsumentem nie może wnieść takiego odwołania w przypadku oddalenia sprzeciwu?

               2)

               Czy w ramach stosowania prawa Unii Europejskiej dotyczącego ochrony konsumentów zawartego w dyrektywie 93/13/EWG jest zgodny z zasadami prawa do skutecznego środka prawnego i do sprawiedliwego procesu oraz równości broni ustanowionymi wart. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2) jest przepis prawa krajowego, taki jak art. 695 ust. 4 Ley de Enjuiciamiento Civil, który regulując środek zaskarżenia postanowienia rozstrzygającego o sprzeciwie w postępowaniu egzekucyjnym z dóbr obciążonych hipoteką lub zastawem, zezwala na wniesienie odwołania jedynie od postanowienia, które umarza postępowanie lub orzeka o niestosowaniu nieuczciwego warunku i wyłącza odwołanie w pozostałych przypadkach, czego bezpośrednią konsekwencją jest to, że podczas gdy wierzyciel egzekucyjny może odwołać się w przypadku uznania sprzeciwu dłużnika egzekucyjnego i umorzenia postępowania lub gdy orzeczone zostanie niestosowanie nieuczciwego warunku, to dłużnik egzekucyjny nie może wnieść takiego odwołania w przypadku oddalenia sprzeciwu?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich Dz.U. L 95, s. 29.

      (2)  Dz.U. 2000, C 364, s. 1.


title: Sprawa C-240/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 26 lutego 2016 r. w sprawie T-507/14, Vedran Vidmar i Darko Graf/Komisja Europejska, wniesione w dniu 26 kwietnia 2016 r. przez Vedrana Vidmara i in.

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 26 lutego 2016 r. w sprawie T-507/14, Vedran Vidmar i Darko Graf/Komisja Europejska, wniesione w dniu 26 kwietnia 2016 r. przez Vedrana Vidmara i in.
   (Sprawa C-240/16 P)
   (2016/C 251/15)
   Język postępowania: chorwacki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Vedran Vidmar, Saša Čaldarević, Irena Glogovšek, Gordana Grancarić, Martina Grgec, Ines Grubišić, Sunčica Horvat Peris, Zlatko Ilak, Mirjana Jelavić, Romuald Kantoci, Svjetlana Klobučar, Ivan Kobaš, Tihana Kušeta Šerić, Damir Lemaić, Željko Ljubičić, Gordana Mahovac, Martina Majcen, Višnja Merdžo, Tomislav Perić, Darko Radić, Damjan Saridžić (przedstawiciel: D. Graf, odvjetnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszący odwołanie zwracają się do Trybunału o:

               —

               Uchylenie w całości wyroku Sądu wydanego w dniu 26 lutego 2016 r. w sprawie T-507/14, uwzględnienie żądań sformułowanych przez wnoszących odwołanie w pierwszej instancji w skardze z dnia 1 lipca 2014 r. i zasądzenie od Komisji Europejskiej na rzecz wnoszących odwołanie kosztów postępowania odwoławczego.

               —

               Tytułem ewentualnym, uchylenie w całości wyroku Sądu wydanego w dniu 26 lutego 2016 r. w sprawie T-507/14, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd i zasądzenie od Komisji Europejskiej na rzecz wnoszących odwołanie kosztów postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie kwestionują następujące części zaskarżonego wyroku:

               —

               pkt 40, w którym Sąd uznał, że czynne bezprawne zachowanie instytucji UE stanowi tylko jeden z niezbędnych elementów umożliwiających powstanie pozaumownej odpowiedzialności Unii, zważywszy, iż to stanowisko Sądu jest sprzeczne z art. 340 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 maja 1992 r., Mulder i in./Rada i Komisja, C-104/89 i C-37/90, EU:C:1992:217);

               —

               pkt 47, w którym z naruszeniem art. 36 i załącznika VII do aktu dotyczącego przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej zobowiązania podjęte przez Republiki Chorwacji wobec Unii podczas negocjacji dotyczących przystąpienia do Unii, Sąd błędnie nazwał „zasadami”, zważywszy, że niniejsza sprawa nie dotyczy zasad, lecz 11 konkretnych zobowiązań Republiki Chorwacji wobec Unii, które weszły w życie w dniu 9 grudnia 2011 r.;

               —

               pkt 48–52, jako że art. 36 i załącznik VII pkt 1 do aktu dotyczącego przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii weszły w życie w dniu 9 grudnia 2011 r., gdy obowiązywały i miały zastosowanie strategia reformy wymiaru sprawiedliwości Republiki Chorwacji na okres 2011–2015 z dnia 15 grudnia 2010 r. i zmieniony plan działania rządu Republiki Chorwacji z dnia 20 maja 2010 r. dotyczący reformy sądownictwa, a w konsekwencji po uchyleniu tych aktów przez Republikę Chorwacji, co uprzednio wyraźnie Komisja zatwierdziła w pkt 3 szczegółowego sprawozdania monitorującego Republikę Chorwacji z dnia 10 października 2012 r., w którym Komisja nakazała Republice Chorwacji przyjęcie nowego ustawodawstwa w dziedzinie wykonywania orzeczeń sądowych, niezgodnie z ogólnymi zasadami ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa, zważywszy, że w odniesieniu do wnoszących odwołanie uchylenie tych aktów miało w oczywisty sposób moc wsteczną, ponieważ po dniu 9 grudnia 2012 r. Republika Chorwacji nie przyjęła żadnej nowej strategii dotyczącej reformy sądownictwa, lecz jedynie strategię na rzecz rozwoju systemu sądowniczego w okresie 2013–2018, a zatem ostatnią przyjętą przez Republikę Chorwacji strategią reformy sądownictwa była faktycznie strategia obowiązująca w dniu 9 grudnia 2011 r. (zob. wyrok Trybunału z dnia 30 stycznia 1974 r., Louwage/Komisja, 148/73, EU:C:1974:7, pkt 12, 28; wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 1998 r., Embassy Limousines & Services/Parlament, T-203/96, EU:T:1998:302, pkt 74–88; wyrok z dnia 14 maja 1975 r., CNTA/Komisja, 74/74, EU:C:1975:59, pkt 41–44), przy czym należy zaznaczyć, że Sąd twierdząc w pkt 53 zaskarżonego wyroku, iż „nie można wnioskować, że chorwackie władze miały pełną swobodę zmiany strategii reformy sądownictwa 2011–2015 i planu działania 2010. Mając na względzie przepisy aktu dotyczącego przystąpienia, a w szczególności jego art. 36 i załącznik VII do tego aktu, na władzach tych ciążył obowiązek przestrzegania nie tylko zobowiązania nr 1, lecz także wszystkich innych zobowiązań określonych we wspomnianym załączniku”, Sąd potwierdził zasadność zawartego w skardze roszczenia odszkodowawczego;

               —

               pkt 54–57 i 59–63 dotyczących uchybienia przez Komisję Europejską jej obowiązkowi na podstawie art. 36 aktu dotyczącego przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii do zapewnienia spełnienia ciążącego na Republice Chorwacji zgodnie z załącznikiem VII pkt 3 do aktu dotyczącego przystąpienia zobowiązania do dalszego zwiększania skuteczności wymiaru sprawiedliwości, zważywszy na to, że z załączników do skargi wyraźnie wynika, iż Komisja wprowadziła do tabeli monitorowania za okres od dnia 1 września 2012 r. do dnia dniu 28 lutego 2013 r. błędne informacje przedstawione przez chorwackie ministerstwo sprawiedliwości dotyczące zmniejszenia liczby postępowań spornych i postępowań egzekucyjnych przed chorwackimi sądami rejonowymi i sądami gospodarczymi bez przeprowadzenia żadnej kontroli technicznej lub arytmetycznej w odniesieniu do dokonanej przez siebie oceny, wykazując tym samym rażące niedochowanie staranności w odniesieniu do znaczenia opracowania tych tabeli;

               —

               pkt 68, zważywszy na to, że Komisja uchybiwszy wynikającemu z art. 36 ust. 1 i 2 aktu dotyczącego przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii obowiązkowi zapewnienia realizacji przez Republikę Chorwacji zobowiązania do rozpoczęcia działalności chorwackiej służby komorników sądowych w dniu 1 stycznia 2012 r., uchybiła także ciążącemu na niej na podstawie art. 17 TUE obowiązkowi czuwania nad stosowaniem traktatu o przystąpieniu Republiki Chorwacji do Unii, który jest jednym z podstawowych traktatów Unii;

               —

               pkt 69–82, z tego względu, że późniejsze zgodne i wyraźne działania Komisji nie były konieczne do powstania uzasadnionych oczekiwań wnoszących odwołanie po dniu 9 grudnia 2012 r., gdyż uzasadnione oczekiwani wnoszących odwołanie powstały przed tym dniem.


title: Sprawa C-45/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Hamburg — Niemcy) — Gisela Rosenbladt przeciwko Oellerking Gebäudereinigungsges.mbH (Dyrektywa 2000/78/WE — Dyskryminacja ze względu na wiek — Zakończenie umowy o pracę w związku z osiągnięciem wieku emerytalnego)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/9

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Hamburg — Niemcy) — Gisela Rosenbladt przeciwko Oellerking Gebäudereinigungsges.mbH
   (Sprawa C-45/09) (1)

   (Dyrektywa 2000/78/WE - Dyskryminacja ze względu na wiek - Zakończenie umowy o pracę w związku z osiągnięciem wieku emerytalnego)
   2010/C 346/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Arbeitsgericht Hamburg.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gisela Rosenbladt.

      Strona pozwana: Oellerking Gebäudereinigungsges.mbH.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Arbeitsgericht Hamburg — Wykładnia art. 1 i 2 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16) — Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek — Postanowienie układu zbiorowego, uznanego za powszechnie obowiązujący, przewidujące rozwiązanie z mocy prawa umowy o pracę w chwili ukończenia przez pracownika 65 roku życia, niezależnie od panującej sytuacji gospodarczej, socjalnej i demograficznej oraz niezależnie od konkretnej sytuacji na rynku pracy

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przepisowi krajowemu, takiemu jak § 10 pkt 5 Allgemeines Gleichbehandlungsgesetz (ogólnej ustawy o równym traktowaniu), zgodnie z którym dopuszczalne są postanowienia o automatycznym rozwiązywaniu umów o pracę z uwagi na osiągnięcie przez pracownika wieku emerytalnego w zakresie, w jakim po pierwsze, przepis ten jest obiektywnie i racjonalnie uzasadniony zgodnym z prawem celem z zakresu polityki zatrudnienia i rynku pracy a po drugie, środki służące realizacji tego celu są właściwe i konieczne. Wprowadzenie tego zezwolenia w drodze układu nie jest samo w sobie wyłączone spod jakiejkolwiek kontroli sądowej, lecz zgodnie z wymogami art. 6 ust. 1 tej dyrektywy powinno także realizować taki zgodny z prawem cel w sposób właściwy i konieczny.

               2)

               Wykładni art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78 należy dokonywać w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu, takiemu jak przewidziane w § 19 pkt 8 Allgemeingültiger Rahmentarifvertrag für die gewerblichen Beschäftigten in der Gebäudereinigung (ramowym układzie zbiorowym dla pracowników sektora usług w zakresie sprzątania budynków) postanowienie o automatycznym rozwiązywaniu umów o pracę z pracownikami, którzy osiągnęli wiek emerytalny ustalony na 65 lat.

               3)

               Wykładni art. 1 i 2 dyrektywy 2000/78 należy dokonywać w ten sposób, że przepisy te nie sprzeciwiają się, by państwo członkowskie uznało za powszechnie obowiązujący układ zbiorowy, taki jak rozpatrywany w postępowaniu przed sądem krajowym, jeśli nie pozbawia on pracowników objętych jego zakresem stosowania przyznanej im na mocy tych przepisów ochrony przed dyskryminacją ze względu na wiek.

      (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa C-249/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Pau – Francja) – Khaled Boudjlida/Préfet des Pyrénées-Atlantiques (Odesłanie prejudycjalne — Wizy, azyl, imigracja i inne polityki związane ze swobodnym przepływem osób — Dyrektywa 2008/115/WE — Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich — Zasada poszanowania prawa do obrony — Prawo nielegalnie przebywającego obywatela państwa trzeciego do bycia wysłuchanym przed wydaniem decyzji mogącej naruszyć jego interesy — Decyzja zobowiązująca do powrotu — Prawo do bycia wysłuchanym przed wydaniem decyzji zobowiązującej do powrotu — Treść tego prawa)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Pau – Francja) – Khaled Boudjlida/Préfet des Pyrénées-Atlantiques
   (Sprawa C-249/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wizy, azyl, imigracja i inne polityki związane ze swobodnym przepływem osób - Dyrektywa 2008/115/WE - Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich - Zasada poszanowania prawa do obrony - Prawo nielegalnie przebywającego obywatela państwa trzeciego do bycia wysłuchanym przed wydaniem decyzji mogącej naruszyć jego interesy - Decyzja zobowiązująca do powrotu - Prawo do bycia wysłuchanym przed wydaniem decyzji zobowiązującej do powrotu - Treść tego prawa))
   (2015/C 046/09)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal administratif de Pau

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Khaled Boudjlida

      Strona pozwana: Préfet des Pyrénées-Atlantiques

      Sentencja

   Prawo do bycia wysłuchanym w toku każdego postępowania, w kształcie mającym zastosowanie w ramach dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, a w szczególności jej art. 6, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku nielegalnie przebywającego obywatela państwa trzeciego obejmuje ono prawo do przedstawienia wyjaśnień co do legalności pobytu przed wydaniem decyzji zobowiązującej go do powrotu, wypowiedzenia się w kwestii ewentualnego zastosowania art. 5 i art. 6 ust. 2–5 tej dyrektywy, a także warunków, w jakich ma się odbyć jego wyjazd.
   Prawa do bycia wysłuchanym w toku każdego postępowania, w kształcie mającym zastosowanie w ramach dyrektywy 2008/115, a w szczególności jej art. 6, nie należy natomiast interpretować w ten sposób, że właściwy organ krajowy ma obowiązek poinformować takiego obywatela o zamiarze wydania decyzji zobowiązującej do powrotu przed przeprowadzeniem przesłuchania w celu wydania takiej decyzji, powiadomić go o elementach, na których zamierza oprzeć swoją decyzję, czy też wyznaczyć mu czas do namysłu przed wysłuchaniem jego wyjaśnień, o ile obywatel ów ma możliwość przedstawienia, w sposób użyteczny i skuteczny, swego stanowiska w przedmiocie nielegalności pobytu oraz powodów mogących na podstawie prawa krajowego uzasadniać odstąpienie przez ten organ od wydania decyzji zobowiązującej do powrotu.
   Prawo do bycia wysłuchanym w toku każdego postępowania, w kształcie mającym zastosowanie w ramach dyrektywy 2008/115, a w szczególności jej art. 6, należy interpretować w ten sposób, że przebywający nielegalnie obywatel państwa członkowskiego może, przed wydaniem przez właściwy organ krajowy decyzji zobowiązującej go do powrotu, skorzystać w trakcie przesłuchania przed tym organem z pomocy doradcy prawnego, pod warunkiem że korzystanie z tego prawa nie wpłynie negatywnie na prawidłowy przebieg postępowania w sprawie powrotu ani nie zakłóci skutecznej realizacji przepisów dyrektywy 2008/115.
   Jednakże prawo do bycia wysłuchanym w toku każdego postępowania, w kształcie mającym zastosowanie w ramach dyrektywy 2008/115, a w szczególności jej art. 6, należy interpretować w ten sposób, że nie wynika z niego obowiązek pokrycia przez państwa członkowskie kosztów tej pomocy w ramach nieodpłatnej pomocy prawnej.

      (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.


title: Sprawa C-297/11: Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/11

         Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-297/11)
   2011/C 238/16
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Chatzigianni i A. Margeli)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Grecka, nie opracowując planów gospodarowania wodami w dorzeczu (zarówno w odniesieniu do obszarów dorzeczy leżących całkowicie na terenie Wspólnoty jak i międzynarodowych obszarów dorzeczy) do dnia 22 grudnia 2009 r. i nie przekazując Komisji kopii planów gospodarowania wodami w dorzeczu do dnia 22 marca 2010 r. uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 13 ust. 1-3 i 6 oraz art. 15 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej. Ponadto stwierdzenie, że nie wszczynając procedur dotyczących informowania społeczeństwa i konsultacji w przedmiocie planów gospodarowania wodami w dorzeczu do dnia 22 grudnia 2008 r. Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 14 ust. 1 lit. c) wspomnianej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Po pierwsze, na podstawie art. 13 ust. 1-3 i 6 oraz art. 15 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej państwa członkowskie miały obowiązek opracowania do dnia 22 grudnia 2009 r. planów gospodarowania wodami w dorzeczu (zarówno w odniesieniu do obszarów dorzeczy leżących całkowicie na terenie Wspólnoty jak i międzynarodowych obszarów dorzeczy) i przesłania ich Komisji do dnia 22 marca 2010 r.
   Z okoliczności przedstawionych do tej pory Komisji przez Republikę Grecką wynika, że to państwo członkowskie nie opracowało dotychczas żadnego planu gospodarowania wodami w dorzeczu (ani w odniesieniu do obszarów dorzeczy leżących całkowicie na terenie Wspólnoty ani międzynarodowych obszarów dorzeczy) oraz że nie przekazało Komisji odnośnych kopii. Komisja Europejska dochodzi na tej podstawie do wniosku, iż Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 13 ust. 1-3 i 6 wspomnianej dyrektywy oraz na podstawie art. 15 ust. 1 tejże dyrektywy.
   Po drugie, na podstawie art. 14 ust. 1 lit. c) rzeczonej dyrektywy państwa członkowskie miały obowiązek poddania planów gospodarowania wodami w dorzeczu konsultacjom publicznym do dnia 22 grudnia 2008 r.
   Z okoliczności przedstawionych do tej pory Komisji przez Republikę Grecką wynika, że procedury te nie zostały dotychczas wszczęte. Komisja dochodzi na tej podstawie do wniosku, iż Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy.


title: Sprawa C-218/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Campobasso – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Gianpaolowi Paolettiemu i in. (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 6 TUE — Naruszenie art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Zasada retroaktywnego stosowania względniejszej ustawy karnej — Obywatele włoscy organizujący nielegalny wjazd obywateli rumuńskich na terytorium włoskie — Czyny dokonane przed przystąpieniem Rumunii do Unii — Wpływ przystąpienia Rumunii na przestępstwo ułatwiania nielegalnej imigracji — Stosowanie prawa Unii — Właściwość Trybunału)

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/2

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Campobasso – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Gianpaolowi Paolettiemu i in.
      (Sprawa C-218/15) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 6 TUE - Naruszenie art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Zasada retroaktywnego stosowania względniejszej ustawy karnej - Obywatele włoscy organizujący nielegalny wjazd obywateli rumuńskich na terytorium włoskie - Czyny dokonane przed przystąpieniem Rumunii do Unii - Wpływ przystąpienia Rumunii na przestępstwo ułatwiania nielegalnej imigracji - Stosowanie prawa Unii - Właściwość Trybunału))
      (2016/C 441/02)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale ordinario di Campobasso

         Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

      Gianpaolo Paoletti, Umberto Castaldi, Domenico Faricelli, Antonio Angelucci, Mauro Angelucci, Antonio D’Ovidio, Camillo Volpe, Giampaolo Canzano, Raffaele Di Giovanni, Antonio Della Valle

         Sentencja

      Wykładni art. 6 TUE i art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że przystąpienie państwa do Unii nie sprzeciwia się możliwości stosowania przez inne państwo członkowskie sankcji karnych wobec osób, które przed tym przystąpieniem popełniły przestępstwo ułatwiania nielegalnej imigracji obywateli tego pierwszego państwa.

         (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2015.


title: Sprawa T-305/11: Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2014 r. – Italmobiliare przeciwko Komisji (Konkurencja  — Postępowanie administracyjne  — Decyzja w sprawie żądania informacji  — Konieczność żądanych informacji  — Zasada dobrej administracji  — Obowiązek uzasadnienia  — Proporcjonalność)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/32

         Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2014 r. – Italmobiliare przeciwko Komisji
   (Sprawa T-305/11) (1)

   ((Konkurencja - Postępowanie administracyjne - Decyzja w sprawie żądania informacji - Konieczność żądanych informacji - Zasada dobrej administracji - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność))
   2014/C 135/39
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Italmobiliare SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: początkowo M.Siragusa, F. Moretti, L. Nascimbene, G. Rizza i M. Piergiovanni, następnie M.Siragusa, F. Moretti, L. Nascimbene i G. Rizza, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Gencarelli, L. Malferrari, É. Gippini Fournier i C. Hödlmayr, następnie L. Malferrari, É. Gippini Fournier i C. Hödlmayr, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata M. Malagutiego,)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2011) 2363 wersja ostateczna z dnia 30 marca 2011 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 1/2003 (sprawa 39520 – cement i produkty pokrewne).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Italmobiliare SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 232 z 6.8.2011.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie C-104/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 i 2454/93 — Wspólnotowy tranzyt zewnętrzny — Organy celne — Procedury dotyczące poboru należności przywozowych — Terminy — Uchybienie — Środki własne Wspólnot — Udostępnienie — Termin — Uchybienie — Odsetki za opóźnienie — Dane Państwo Członkowskie — Brak zapłaty)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 14 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-104/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 i 2454/93 - Wspólnotowy tranzyt zewnętrzny - Organy celne - Procedury dotyczące poboru należności przywozowych - Terminy - Uchybienie - Środki własne Wspólnot - Udostępnienie - Termin - Uchybienie - Odsetki za opóźnienie - Dane Państwo Członkowskie - Brak zapłaty)
   (2005/C 132/02)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-104/02, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 20 marca 2002 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: G. Wilms) przeciwko Republice Federalnej Niemiec (pełnomocnicy: W.-D. Plessing, R. Stüwe oraz D. Sellner) popieranej przez Królestwo Belgii (pełnomocnik: A. Snoecx), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Schintgen i J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 14 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Udostępniając z opóźnieniem środki własne Wspólnocie, Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 49 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1214/92 z dnia 21 kwietnia 1992 r. w sprawie przepisów w celu wykonania procedury tranzytu wspólnotowego i niektórych uproszczeń tej procedury oraz z art. 379 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w związku z art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG, Euroatom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euroatom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot.

               2.

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3.

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami.

               4.

               Królestwo Belgii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 131 z 01.06.2002.


title: Sprawa F-135/11: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2011 r. — ZZ przeciwko EMA

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/24

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2011 r. — ZZ przeciwko EMA
   (Sprawa F-135/11)
   2012/C 65/45
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: S. Orlandi, J.-N. Louis, D. Abreu Caldas, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzedłużeniu ze stroną skarżącą umowy o zatrudnieniu w charakterze członka personelu tymczasowego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 30 maja 2011 r., w której EMA odmówiła zbadania możliwości przedłużenia umowy ze stroną skarżącą;

               —

               zasądzenie od EMA na rzecz strony skarżącej kwoty tymczasowo określonej na 1 euro, z zastrzeżeniem jej podwyższenia;

               —

               obciążenie EMA kosztami postępowania.


               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/1

         2011/C 30/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 13 z 15.1.2011.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 346 z 18.12.2010.

      Dz.U. C 328 z 4.12.2010.

      Dz.U. C 317 z 20.11.2010.

      Dz.U. C 301 z 6.11.2010.

      Dz.U. C 288 z 23.10.2010.

      Dz.U. C 274 z 9.10.2010.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-304/17: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2017 r. – Sata/EUIPO – Zhejiang Rongpeng Air Tools (5000)

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/47

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2017 r. – Sata/EUIPO – Zhejiang Rongpeng Air Tools (5000)
   (Sprawa T-304/17)
   (2017/C 231/59)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sata GmbH & Co. KG (Kornwestheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M.C. Simon)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Zhejiang Rongpeng Air Tools Co. Ltd (Pengjie Town, Chiny)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Oznaczenie „5000” – unijny znak towarowy nr 12 333 555

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 marca 2017 r. w sprawie R 655/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

               —

               w przypadku wstąpienia drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą do niniejszego postępowania – obciążenie jej kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady równego traktowania i zasady dobrej administracji.


title: Sprawa T-328/11: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2011 r. — Leifheit przeciwko OHIM (EcoPerfect)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/51

         Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2011 r. — Leifheit przeciwko OHIM (EcoPerfect)
   (Sprawa T-328/11)
   2011/C 269/113
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Leifheit AG (Nassau, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat L. Hasselblatt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie R 1658/2010-1 i zezwolenie na publikację wspólnotowego znaku towarowego „EcoPerfect” objętego zgłoszeniem nr 8 708 745;

               —

               obciążenie OHIM całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „EcoPerfect” dla towarów należących do klasy 21 — zgłoszenie nr 8 708 745

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ zgłoszony wspólnotowy znak towarowy „EcoPerfect” nie ma charakteru opisowego w odniesieniu do towarów należących do klasy 21 ani nie jest całkowicie pozbawiony charakteru odróżniającego.


title: Sprawa T-437/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2009 r. — Brink's Security Luxembourg przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Wspólnotowa procedura przetargowa — Ochrona i nadzór budynków Komisji w Luksemburgu — Odrzucenie oferty oferenta — Równe traktowanie — Dostęp do dokumentów — Skuteczna ochrona sądowa — Obowiązek uzasadnienia — Przejęcie przedsiębiorstwa — Skarga o odszkodowanie)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2009 r. — Brink's Security Luxembourg przeciwko Komisji
   (Sprawa T-437/05) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Wspólnotowa procedura przetargowa - Ochrona i nadzór budynków Komisji w Luksemburgu - Odrzucenie oferty oferenta - Równe traktowanie - Dostęp do dokumentów - Skuteczna ochrona sądowa - Obowiązek uzasadnienia - Przejęcie przedsiębiorstwa - Skarga o odszkodowanie)
   2009/C 256/39
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca:
      Brink's Security Luxembourg SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: C. Point i G. Dauphin, adwokaci)

      Strona pozwana:
      Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Manhaeve, M. Šimerdová i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata J. Stuyck)

   Interwenient popierający żądania strony pozwanej: G4S Security Services SA, dawniej Group 4 Falck — Société de surveillance et de securité SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: M. Molitor, P. Lopes Da Silva, N. Cambonie i N. Bogelmann, adwokaci)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 listopada 2005 r. w sprawie odrzucenia oferty przedstawionej przez skarżącą w ramach przetargu nr 16/2005/OIL (ochrona i nadzór budynków), decyzji Komisji z dnia 30 listopada 2005 r. w sprawie udzielenia zamówienia innemu oferentowi, rzekomo dorozumianej decyzji Komisji o odmowie cofnięcia dwóch ww. decyzji oraz dwóch pism Komisji z dnia 7 i 14 grudnia 2005 r. — odpowiedzi na wnioski skarżącej o udzielenie informacji, a po drugie, skarga o odszkodowanie zmierzająca do naprawienia szkody poniesionej rzekomo przez skarżącą.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 14 grudnia 2005 r. w sprawie oddalenia wniosku o powiadomienie o składzie komisji przetargowej 16/2005/OIL.

               2)

               W pozostałej części skarga o stwierdzenie nieważności podlega oddaleniu.

               3)

               Skarga o odszkodowanie zostaje oddalona.

               4)

               Brink’s Security Luxembourg S.A. pokrywa, poza własnymi kosztami, połowę kosztów poniesionych przez Komisję Wspólnot Europejskich i przez G4S Security Services S.A. w tym koszty postępowania w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

               5)

               Komisja pokrywa połowę kosztów własnych.

               6)

               G4S Security Services pokrywa połowę kosztów własnych.

      (1)  Dz.U. C 48 z 25.2.2006.


title: Sprawa F-72/08: Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2008 r. — Ketselidis przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/51

         Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2008 r. — Ketselidis przeciwko Komisji
   (Sprawa F-72/08)
   (2008/C 272/99)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Michalis Ketselidis (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: S. Pappas, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji o oddaleniu wniosku skarżącego w sprawie zmiany sposobu obliczania lat służby uprawniających do emerytury, które należałoby uwzględnić podczas przeniesienia do systemu wspólnotowego uprawnień nabytych w Grecji.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji o oddaleniu wniosku skarżącego w sprawie zmiany sposobu obliczania lat służby uprawniających do emerytury, które należałoby uwzględnić podczas przeniesienia do systemu wspólnotowego uprawnień nabytych w Grecji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z 14 kwietnia 2005 r. w sprawie T-141/03 Sniace SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc państwa — Kredyt z tytułem do udziału w zyskach — Interes prawny — Niedopuszczalność)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/16

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z 14 kwietnia 2005 r.
   w sprawie T-141/03 Sniace SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Pomoc państwa - Kredyt z tytułem do udziału w zyskach - Interes prawny - Niedopuszczalność)
   (2005/C 171/27)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie T-141/03 Sniace, SA, z siedzibą w Madrycie (Hiszpania), reprezentowanej przez adwokata J. Baró Fuentesa, popieranej przez Królestwo Hiszpanii (pełnomocnik: N. Díaz Abad, z adresem do doręczeń w Luksemburgu) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: F. Santaolalla Gadea oraz J. Buendía Sierra, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji 2003/284/WE z dnia 11 grudnia 2002 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Hiszpanię na rzecz Sniace, SA (Dz.U. 2003, L 108, str. 35), Sąd Pierwszej Instancji (trzecia izba w składzie powiększonym), w składzie: J. Azizi, prezes, M. Jaeger, F. Dehousse, E. Cremona i O. Czúcz, sędziowie, sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 14 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3

               Królestwo Hiszpanii pokrywa koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 171 z 19.7.2003


title: Sprawa C-123/12: Postanowienie Prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 10 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Giurgiu — Rumunia) — SC Volksbank România SA przeciwko Comisariatul Județean pentru Protecția Consumatorilor Giurgiu

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/8

         Postanowienie Prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 10 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Giurgiu — Rumunia) — SC Volksbank România SA przeciwko Comisariatul Județean pentru Protecția Consumatorilor Giurgiu
   (Sprawa C-123/12) (1)

   2013/C 304/15
   Język postępowania: rumuński
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 151 z 26.5.2012.


title: Sprawa T-97/15: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2015 r.– Mozzetti/OHIM – di Lelio (ALFREDO'S GALLERY alla Scrofa Roma)

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/38

         Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2015 r.– Mozzetti/OHIM – di Lelio (ALFREDO'S GALLERY alla Scrofa Roma)
   (Sprawa T-97/15)
   (2015/C 127/51)
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Mario Mozzetti (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat E. Montelione)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ines di Lelio (Rzym, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne„ALFREDO'S GALLERY alla Scrofa Roma” – wspólnotowy znak towarowy nr 3 1 08  289

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 grudnia 2014 r. w sprawie R R 656/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania przed Sądem Unii Europejskiej.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 50 ust. 1 oraz poprzez odesłanie art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95;

               —

               naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009..


title: Sprawa C-301/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Cascina Tre Pini s.s. przeciwko Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Regione Lombardia, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Consorzio Parco Lombardo della Valle del Ticino, Comune di Somma Lombardo (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Dyrektywa 92/43/EWG — Tereny mające znaczenie dla Wspólnoty — Zmiana statusu takiego terenu w razie wystąpienia zjawisk zanieczyszczenia lub pogorszenia stanu środowiska — Ustawodawstwo krajowe, które nie przewiduje możliwości żądania takiej zmiany przez osoby zainteresowane — Przyznanie właściwym władzom krajowym uprawnień dyskrecjonalnych w zakresie wszczęcia z urzędu procedury zmiany tego statusu)

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Cascina Tre Pini s.s. przeciwko Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Regione Lombardia, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Consorzio Parco Lombardo della Valle del Ticino, Comune di Somma Lombardo
   (Sprawa C-301/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Dyrektywa 92/43/EWG - Tereny mające znaczenie dla Wspólnoty - Zmiana statusu takiego terenu w razie wystąpienia zjawisk zanieczyszczenia lub pogorszenia stanu środowiska - Ustawodawstwo krajowe, które nie przewiduje możliwości żądania takiej zmiany przez osoby zainteresowane - Przyznanie właściwym władzom krajowym uprawnień dyskrecjonalnych w zakresie wszczęcia z urzędu procedury zmiany tego statusu))
   2014/C 159/04
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Cascina Tre Pini s.s.

      Strona pozwana: Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Regione Lombardia, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Consorzio Parco Lombardo della Valle del Ticino, Comune di Somma Lombardo

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Consiglio di Stato – Wykładnia art. 9 i 10 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, s. 7) – Tereny mające znaczenie dla Wspólnoty (TZW) – Zmiana statusu TZW w razie wystąpienia zjawisk zanieczyszczenia lub pogorszenia stanu środowiska – Ustawodawstwo krajowe, które nie przewiduje możliwości żądania takiej zmiany przez osoby zainteresowane – Przyznanie właściwym władzom krajowym uprawnień dyskrecjonalnych w zakresie wszczęcia z urzędu procedury zmiany statusu TZW – Brak okresowej oceny przesłanek zmiany statusu TZW – Brak obowiązku powiadomienia osób zainteresowanych o takiej procedurze

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 1, art. 9 i art. 11 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, zmienionej Aktem dotyczącym warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, iż właściwe władze państw członkowskich są zobowiązane do zaproponowania Komisji Europejskiej zdeklasowania terenu wpisanego do wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, jeżeli do władz tych wpłynął wniosek właściciela nieruchomości położonej na tym terenie, w którym powołuje się on na pogorszenie stanu środowiska tego terenu, pod warunkiem że wniosek ten jest oparty na okoliczności, iż pomimo poszanowania przepisów art. 6 ust. 2–4 tej dyrektywy w jej wersji zmienionej teren ten w sposób definitywny nie może już przyczyniać się do ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory lub utworzenia sieci Natura 2000.

               2)

               Artykuł 4 ust. 1, art. 9 i art. 11 dyrektywy 92/43, zmienionej Aktem dotyczącym warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przyznaje uprawnienie do proponowania dostosowania wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty jedynie jednostkom samorządu terytorialnego, a nie przyznaje go – przynajmniej posiłkowo na wypadek bezczynności tych jednostek – państwu, pod warunkiem że ten przydział kompetencji gwarantuje prawidłowe stosowanie przepisów wspomnianej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 258 z 25.8.2012.


title: Sprawa T-867/16: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2016 r. – Nomacorc/Komisja

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/21

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2016 r. – Nomacorc/Komisja
   (Sprawa T-867/16)
   (2017/C 046/24)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nomacorc (Thimister-Clermont, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Verschuur, M. Stroungi i L. Mélia)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1–4 decyzji Komisji z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie zastosowanego przez Królestwo Belgii systemu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) (1);

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca formułuje trzy zarzuty:

               1.

               W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589 (2) błędnie kwalifikując interpretacje indywidualne zwalniające z opodatkowania nadmiernych zysków jako system pomocy, dopuszczając się w ten sposób wielokrotnie poważnych naruszeń prawa, oczywistych błędów co do faktów i oczywistych błędów w ocenie, a także udzielając niewystarczającego uzasadnienia.

               2.

               W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE, dopuszczając się poważnego naruszenia prawa oraz oczywistego błędu w ocenie przy interpretacji i stosowaniu systemu odniesienia w celu oceny czy interpretacje indywidualne zwalniające z opodatkowania nadmiernych zysków przyznawały selektywną korzyść.

               3.

               W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE, dokonując błędnego ustalenia, że interpretacje indywidualne zwalniające z opodatkowania nadmiernych zysków przyznawały selektywną korzyść, dopuszczając się w ten sposób wielokrotnie oczywistych błędów co do faktów i oczywistych błędów w ocenie, nie przeprowadzając starannego i bezstronnego badania, a także udzielając niewystarczającego uzasadnienia.

      (1)  Decyzja Komisji (UE) 2016/1699 z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie programu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) wdrożonego przez Belgię [notyfikowana jako dokument nr C(2015) 9837] (Dz.U. 2016, L 260, s.61)

      (2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9)


title: Sprawa C-636/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I — Niemcy) — Karl Berger przeciwko Freistaat Bayern (Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 — Ochrona konsumentów — Bezpieczeństwo żywności — Poinformowanie opinii publicznej — Wprowadzenie do obrotu środka spożywczego nienadającego się do spożycia przez ludzi, jednak niestanowiącego niebezpieczeństwa dla zdrowia)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/10

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I — Niemcy) — Karl Berger przeciwko Freistaat Bayern
   (Sprawa C-636/11) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 - Ochrona konsumentów - Bezpieczeństwo żywności - Poinformowanie opinii publicznej - Wprowadzenie do obrotu środka spożywczego nienadającego się do spożycia przez ludzi, jednak niestanowiącego niebezpieczeństwa dla zdrowia)
   2013/C 156/15
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht München I

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Karl Berger

      Strona pozwana: Freistaat Bayern

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landgericht München I — Wykładnia art. 10 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31, s. 1) — Zakres zastosowania ratione temporis — Przepisy krajowe dopuszczające poinformowanie opinii publicznej w przypadku wprowadzenia do obrotu środka spożywczego nienadającego się do spożycia i wzbudzającego wstręt, jednak niestanowiącego konkretnego niebezpieczeństwa dla zdrowia

      Sentencja

   Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, na podstawie którego możliwe jest poinformowanie opinii publicznej ze wskazaniem nazwy środka spożywczego i przedsiębiorstwa, w którego imieniu lub pod którego firmą środek ów był produkowany lub obrabiany bądź został wprowadzony na rynek, jeżeli środek jest wprawdzie nieszkodliwy dla zdrowia, jednakże nie nadaje się do spożycia przez ludzi. Artykuł 17 ust. 2 akapit drugi wskazanego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że w takich okolicznościach, jakie wystąpiły w postępowaniu głównym, dopuszczalne jest tego rodzaju poinformowanie opinii publicznej przez władze krajowe przy poszanowaniu wymogów art. 7 rozporządzenia nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt.

      (1)  Dz.U. C 98 z 31.3.2012.


title: Sprawa T-415/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 kwietnia 2007 r. — Tebaldi i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu w roku 2003 — Odmowa awansu — Przyznawanie punktów awansu — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/23

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 kwietnia 2007 r. — Tebaldi i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-415/04) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu w roku 2003 - Odmowa awansu - Przyznawanie punktów awansu - Oczywista niedopuszczalność)
   (2007/C 140/40)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Vittoria Tebaldi (Bruksela, Belgia); Vicente Tejero Gazo (Tervuren, Belgia); Victor Gonzalez Martinez (Bruksela, Belgia) i Alessandro Giovannetti (Ernster, Luksemburg) (przedstawiciele: początkowo G. Bounéou i F. Frabetti, następnie F. Frabetti, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i H. Kramer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie główne stwierdzenia nieważności listy urzędników awansowanych w roku 2003, w zakresie, w jakim lista ta nie zawiera nazwisk skarżących, jak również wszelkich czynności przygotowawczych prowadzących do wydania niniejszej decyzji; i ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji o przyznaniu punktów w ramach postępowania w sprawie awansu w roku 2003.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004


title: Sprawa F-119/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 20 lipca 2016 r. – Martens i Olsson/Komisja (Służba publiczna – Urzędnicy – Emerytury i renty – Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Uprawnienia emerytalne nabyte w krajowym systemie emerytalnym przed podjęciem służby w Unii – Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii – Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury – Zarzut niedopuszczalności – Pojęcie aktu niekorzystnego – Artykuł 83 regulaminu postępowania)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/47

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 20 lipca 2016 r. – Martens i Olsson/Komisja
      (Sprawa F-119/13) (1)

      ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Uprawnienia emerytalne nabyte w krajowym systemie emerytalnym przed podjęciem służby w Unii - Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii - Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury - Zarzut niedopuszczalności - Pojęcie aktu niekorzystnego - Artykuł 83 regulaminu postępowania))
      (2016/C 364/60)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Lieve Martens (Kessel-Lo, Belgia) i Björn Mikael Olsson (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. de Abreu Caldas i J.N. Louis, następnie adwokat J.N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie G. Gattinara, pełnomocnik, na koniec G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczących przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżących do systemu emertytalnego Unii z zastosowaniem nowych OPW do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Lieve Martens i Björn Mikael Olsson pokrywają własne koszty i zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 129 z 28.4.2014, s. 37.


title: Sprawa T-251/13: Postanowienie Sądu z dnia 3 marca 2015 r. – Gemeente Nijmegen/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Pomoc udzielona przez gminę niderlandzką zawodowemu klubowi piłkarskiemu — Decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Środek pomocy wykonany w całości przed dniem przyjęcia decyzji — Dopuszczalność — Akt zaskarżalny)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/49

         Postanowienie Sądu z dnia 3 marca 2015 r. – Gemeente Nijmegen/Komisja
   (Sprawa T-251/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Pomoc udzielona przez gminę niderlandzką zawodowemu klubowi piłkarskiemu - Decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Środek pomocy wykonany w całości przed dniem przyjęcia decyzji - Dopuszczalność - Akt zaskarżalny))
   (2015/C 138/64)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Gemeente Nijmegen (Niderlandy) (przedstawiciele: H. Janssen i S. van der Heul, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Noë i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C (2013) 1152 final z dnia 6 marca 2013 r. dotyczącej pomocy udzielonej niderlandzkim zawodowym klubom piłkarskim Vitesse, NEC, Willem II, MVV, PSV i FC Den Bosch w latach 2008–2011 [pomoc państwa SA.33584 (2013/C) (ex 2011/NN)].

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Gemeente Nijmegen zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.


title: Sprawa F-134/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 2 sierpnia 2016 r. – Cocchi i Falcione/Komisja (Służba publiczna – Obowiązek wspomagania – Artykuł 24 regulaminu pracowniczego – Oddalenie wniosku o udzielenie wsparcia – Emerytury i renty – Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Wniosek o przeniesienie uprawnień emerytalnych – Cofnięcie w trakcie postępowania wniosku o przeniesienie uprawnień emerytalnych – Umorzenie postępowania w sprawie oddalenia wniosku o udzielenia wsparcia)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/42

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 2 sierpnia 2016 r. – Cocchi i Falcione/Komisja
      (Sprawa F-134/11) (1)

      ((Służba publiczna - Obowiązek wspomagania - Artykuł 24 regulaminu pracowniczego - Oddalenie wniosku o udzielenie wsparcia - Emerytury i renty - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Wniosek o przeniesienie uprawnień emerytalnych - Cofnięcie w trakcie postępowania wniosku o przeniesienie uprawnień emerytalnych - Umorzenie postępowania w sprawie oddalenia wniosku o udzielenia wsparcia))
      (2016/C 364/52)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Giorgio Cocchi (Wezembeek-Oppen, Belgia); Nicola Falcione (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci S. Orlandi, J.N. Nouis i D. de Abreu Caldas, następnie adwokat S. Orlandi)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo D. Martin i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy, następnie J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie G. Gattinara, pełnomocnik, oraz w końcu G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej wniosek o pomoc, złożony przez skarżących na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego w następstwie cofnięcia propozycji przeniesienia uprawnień emerytalnych, zaakceptowanej przez skarżących i po upływie rozsądnego terminu dla skorzystania z możliwości ich przeniesienia.

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Postępowanie w sprawie F-134/11 Cocchi i Falcione/Komisja zostaje umorzone.

                  2)

                  Giorgio Cocchi, Nicola Falcione i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012, s. 23.


title: Sprawa C-515/10: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 1 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 1933/31/WE — Decyzja 2003/33/WE — Przepisy krajowe — Składowisko odpadów obojętnych — Przyjęcie odpadów azbestowo-cementowych)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/11

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 1 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-515/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 1933/31/WE - Decyzja 2003/33/WE - Przepisy krajowe - Składowisko odpadów obojętnych - Przyjęcie odpadów azbestowo-cementowych)
   2012/C 32/19
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Rozet i A. Marghelis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i S. Menez, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprawidłowa transpozycja art. 2 lit. e), art. 3 ust. 1 i art. 6 lit. d) dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (Dz.U. L 182, s. 1) oraz przepisów załącznika do decyzji Rady 2003/33/WE z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiającej kryteria i procedury przyjęcia odpadów na składowiska, na podstawie art. 16 i załącznika II do dyrektywy 1999/31/WE (Dz.U. L 11, s. 27) — Przepisy krajowe przewidujące kategorię odpadów „obojętnych i niebezpiecznych” niezgodne z dyrektywą — Składowanie odpadów azbestowo-cementowych

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych do zapewnienia, by odpady azbestowo-cementowe były poddawane obróbce na przeznaczonych do tego składowiskach, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 lit. e), art. 3 ust. 1 oraz art. 6 lit. d) dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów oraz przepisów załącznika do decyzji Rady 2003/33/WE z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiającej kryteria i procedury przyjęcia odpadów na składowiska, na podstawie art. 16 i załącznika II do dyrektywy 1999/31.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa C-44/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Session (Szkocja), Edynburg (Zjednoczone Królestwo) w dniu 30 stycznia 2012 r. — Andrius Kulikauskas przeciwko Macduff Shellfish Limited i Duncanowi Wattowi

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Session (Szkocja), Edynburg (Zjednoczone Królestwo) w dniu 30 stycznia 2012 r. — Andrius Kulikauskas przeciwko Macduff Shellfish Limited i Duncanowi Wattowi
   (Sprawa C-44/12)
   2012/C 109/10
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Session (Szkocja), Edynburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Andrius Kulikauskas

      Strona pozwana: Macduff Shellfish Limited, Duncan Watt

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w świetle dyrektywy 2006/54/WE (1) mniej korzystne traktowanie osoby A ze względu na ciążę osoby B stanowi niezgodną z prawem dyskryminację?

               2)

               Czy w świetle dyrektywy 2006/54/WE mniej korzystne traktowanie osoby A, ze względu na ciążę osoby B, która (i) jest partnerem osoby A, albo (ii) w inny sposób jest związana z osobą A, stanowi niezgodną z prawem dyskryminację?

      (1)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana), Dz.U. L 2004, s. 23


title: Sprawa C-547/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā rajona tiesa (Łotwa) w dniu 21 października 2013 r. — SIA „Oliver Medical” przeciwko Valsts ieņēmumu dienests

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā rajona tiesa (Łotwa) w dniu 21 października 2013 r. — SIA „Oliver Medical” przeciwko Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-547/13)
   2013/C 377/16
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Administratīvā rajona tiesa.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SIA „Oliver Medical”.

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pozycje 9018 i 9019 nomenklatury scalonej z załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (1) z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej należy interpretować w ten sposób, że urządzenia: ostrze „UltraPulse Encore laser”, „Light Sheer ST”; „IPL Quantum SR” oraz głowice do nich: „HR upgd for IPL Quantum”, „DL upgd for IPL Quantumsystem”; głowice do zabiegów: „Ultrashape contour I”, urządzenia „IPL Quantum SR 560”, „Ls-Duet” i akcesoria do nich, a także urządzenie Lumenis M22, które maja zastosowanie medyczne, mogą zostać zaklasyfikowane do tych pozycji?

               2)

               W przypadku, gdy nie należy zastosować pozycji 9018 i 9019, to czy towary te mogą zostać zaklasyfikowane do pozycji 8543 nomenklatury scalonej?

               3)

               W razie odpowiedzi przeczącej, jaka inna pozycja posiada wykładnię nomenklatury scalonej dla celów owej klasyfikacji?

      (1)  Dz. U. L 256, s. 1.


title: Sprawa F-54/09: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2009 r. — Lebedef przeciwko Komisji

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/28

         Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2009 r. — Lebedef przeciwko Komisji
   (Sprawa F-54/09)
   2009/C 167/56
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: F. Frabetti, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności szeregu decyzji dotyczących pomniejszenia o 39 dni prawa do urlopu skarżącego za 2008 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 lutego 2008 r., 1 kwietnia 2008 r., 10 kwietnia 2008 r., 20 maja 2008 r., 14 lipca 2008 r. dotyczących pomniejszenia o 39 dni prawa do urlopu skarżącego za 2008 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-309/08: Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2010 r. — G–Star Raw Denim przeciwko OHIM — ESGW (G Stor) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego G Stor — Wcześniejsze, słowne i graficzny, wspólnotowe i krajowy znaki towarowe G-STAR i G-STAR RAW DENIM — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak podobieństwa znaków towarowych — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/46

         Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2010 r. — G–Star Raw Denim przeciwko OHIM — ESGW (G Stor)
   (Sprawa T-309/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego G Stor - Wcześniejsze, słowne i graficzny, wspólnotowe i krajowy znaki towarowe G-STAR i G-STAR RAW DENIM - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak podobieństwa znaków towarowych - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 63/81
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: G-Star Raw Denim kft (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: adwokat G. Vos)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: D. Botis i J. Novais Gonçalves, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: ESÓW Holdings Ltd (Road Town, Brytyjskie Wyspy Dziewicze, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 kwietnia 2008 r. (sprawa R 1232/2007-1) dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między G-Star Raw Denim kft a ESGW Holdings Ltd.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               G-Star Raw Denim kft zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 11.10.2008.


title: Sprawa T-62/08: Wyrok Sądu z dnia 1 lipca 2010 r. — ThyssenKrupp Acciai Speciali Terni przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Rekompensata za wywłaszczenie w interesie publicznym — Przedłużenie obowiązywania preferencyjnej taryfy za dostarczanie energii elektrycznej — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Pojęcie korzyści — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań — Wprowadzenie w życie pomocy)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/37

         Wyrok Sądu z dnia 1 lipca 2010 r. — ThyssenKrupp Acciai Speciali Terni przeciwko Komisji
   (Sprawa T-62/08) (1)

   (Pomoc państwa - Rekompensata za wywłaszczenie w interesie publicznym - Przedłużenie obowiązywania preferencyjnej taryfy za dostarczanie energii elektrycznej - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie korzyści - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Wprowadzenie w życie pomocy)
   2010/C 221/58
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ThyssenKrupp Acciai Speciali Terni SpA (Terni, Włochy) (przedstawiciele: T. Salonico, G. Pellegrino, G. Pellegrino i G. Barone, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito i G. Monte, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2008/408/WE z dnia 20 listopada 2007 r. w sprawie pomocy państwa C 36/A/06 (ex NN 38/06) przyznanej przez Włochy na rzecz ThyssenKrupp, Cementir oraz Nuova Terni Industrie Chimiche (Dz.U. 2008, L 144, s. 37).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               ThyssenKrupp Acciai Speciali Terni SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Wykreślenie sprawy T-134/04 R

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/38

         Wykreślenie sprawy T-134/04 R
   (2004/C 273/73)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 10 września 2004 r. Prezes Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-134/04 R: Giuseppe Caló przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.


title: Sprawa C-195/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 17 lutego 2011 r. w sprawie T-122/09, Zhejiang Xinshiji Foods Co. Ltd, Hubei Xinshiji Foods Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 26 kwietnia 2011 r. przez Komisję Europejską

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 17 lutego 2011 r. w sprawie T-122/09, Zhejiang Xinshiji Foods Co. Ltd, Hubei Xinshiji Foods Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 26 kwietnia 2011 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-195/11 P)
   2011/C 179/24
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche, H. van Vliet, pełnomocnicy)

      Inni uczestnicy postępowania: Zhejiang Xinshiji Foods Co. Ltd, Hubei Xinshiji Foods Co. Ltd, Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku;

               —

               obciążenie skarżących kosztami poniesionymi przez Komisję w ramach niniejszego odwołania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Punkt 1 sentencji zaskarżonego orzeczenia stwierdza nieważność rozporządzenia Rady (WE) nr 1355/2008 (1) w zakresie, w jakim dotyczy ono Zhejiang Xinshiji Foods Co. Ltd i Hubei Xinshiji Foods Co. Ltd. (zwanych dalej „skarżącymi”), w całości uchylając w ten sposób nałożone cło antydumpingowe, co prowadzi do zerowej stawki cła antydumpingowego na przywozy skarżących.
   Komisja twierdzi, że w całości uchylając cło Sąd orzekł ultra petita, mimo iż same skarżące przyznają, że wnioskowane przez nich dostosowanie prowadziłoby jedynie do obniżenia cła antydumpingowego nałożonego na ich produkty.
   Zatem zdaniem Komisji sentencja zaskarżonego wyroku narusza art. 264 akapit pierwszy TFUE w związku z art. 254 akapit szósty TFUE, oraz zasadę proporcjonalności. Stwierdzenie nieważności całego rozporządzenia w zakresie w jakim dotyczy skarżących jest nieproporcjonalne w stosunku do jedynej podstawy nieważności, która została przyjęta przez Sąd. Jest ono zatem ultra petita.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1355/2008 z dnia 18 grudnia 2008 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych (tj. mandarynek itd.) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 350, s. 35).


title: Sprawa T-35/05: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2005 r. przez Elizabeth Agne-Dapper i innych przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/35

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2005 r. przez Elizabeth Agne-Dapper i innych przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-35/05)
   (2005/C 143/68)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 21 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Elizabeth Agne-Dapper, zamieszkałej w Schoorl (Niderlandy) i 172 innych skarżących, reprezentowanych przez adwokatów Georgesa Vandersandena, Laure Levi i Aurore Finchelstein przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               1)

               uznanie skargi za dopuszczalną i uzasadnioną, w tym w odniesieniu do zawartego w niej zarzutu niezgodności z prawem

               2)

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności odcinków emerytury skarżących za maj 2004 r., ze skutkiem zastosowania współczynnika korygującego na poziomie stolicy państwa, w którym mają oni miejsce zamieszkania lub przynajmniej takiego współczynnika korygującego, który odzwierciedlałby w odpowiedni sposób różnice w kosztach utrzymania w miejscu, w którym skarżący zmuszeni są ponosić swe wydatki i tym samym odpowiadałby zasadzie równoważności,

               3)

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Wszyscy skarżący w niniejszej sprawie są urzędnikami, którzy przeszli na emeryturę przed dniem 1 maja 2004 r. Kwestionują oni system przejściowy wprowadzony do czasu zniesienia współczynników korygujących rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniającym regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (1) [tłumaczenie nieoficjalne] w takim zakresie w jakim wyżej wspomniany system oparty jest na nowym wyliczeniu „emerytalnych” współczynników korygujących, który nie jest już skalkulowany w odniesieniu do stolicy, ale według średnich kosztów utrzymania w Państwie Członkowskim, co do którego uprawniony do emerytury wykazał, że ma w nim miejsce stałego zamieszkania.
   Na poparcie swych żądań skarżący podnoszą przede wszystkim, że ww. rozporządzenie opiera się na błędnym uzasadnieniu, w zakresie, w jakim ani wzmożona integracja Wspólnoty, ani swobodny przepływ osób i swoboda pobytu, ani trudności ze skutecznym weryfikowaniem miejsca zamieszkania emerytów, nie mogą ich zdaniem stanowić uzasadnienia dla przedmiotowego systemu przejściowego.
   Skarżący podnoszą następnie naruszenie w tym konkretnym przypadku zasad równości, pewności prawnej, wstecznego skutku praw nabytych oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań.

      (1)  Dz. U. L 124 z 27.4.2004 str. 1.


title: Sprawa T-22/08: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2008 r. — Quest Diagnostics przeciwko OHIM — ALK-Abelló (DIAQUEST)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/29

         Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2008 r. — Quest Diagnostics przeciwko OHIM — ALK-Abelló (DIAQUEST)
   (Sprawa T-22/08)
   (2008/C 92/61)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Quest Diagnostics Inc. (Teterboro, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat R. Niebel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: ALK-Abelló A/S (Hørsholm, Dania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 października 2007 r.,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów OHIM z dnia 11 października 2006 r.,

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: ALK-Abelló A/S.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny wspólnotowy znak towarowy „DIAQUEST” dla towarów z klas 1, 5 i 42.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowne wspólnotowe znaki towarowe „QUEST DIAGNOSTICS” dla towarów i usług z klas 5, 10, 16, 35, 39 i 42 — zgłoszenie nr 2 402 980 i nr 1 958 589.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu w całości.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.