title: Sprawa C-155/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 16 marca 2016 r. – Sarval Sud-Est SAS, Siffda Bretagne SAS, Siffda Centre SAS, Siram SARL, Francisque Gay, Patrick Legras de Grandcourt/Association ATM Porc, Association ATM Avicole, Association ATM équidés Angee, Association ATM éleveurs de ruminants, Association ATM lapins Clipp, Association ATM palmipèdes gras – Cifog, Association ATM ponte – CNPO, Atemax France, Monnard Jura SNC, Fédération nationale bovine (FNB), Fédération nationale porcine

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 16 marca 2016 r. – Sarval Sud-Est SAS, Siffda Bretagne SAS, Siffda Centre SAS, Siram SARL, Francisque Gay, Patrick Legras de Grandcourt/Association ATM Porc, Association ATM Avicole, Association ATM équidés Angee, Association ATM éleveurs de ruminants, Association ATM lapins Clipp, Association ATM palmipèdes gras – Cifog, Association ATM ponte – CNPO, Atemax France, Monnard Jura SNC, Fédération nationale bovine (FNB), Fédération nationale porcine
   (Sprawa C-155/16)
   (2016/C 200/14)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sarval Sud-Est SAS, Siffda Bretagne SAS, Siffda Centre SAS, Siram SARL, Francisque Gay, Patrick Legras de Grandcourt

      Strona pozwana: Association ATM Porc, Association ATM Avicole, Association ATM équidés Angee, Association ATM éleveurs de ruminants, Association ATM lapins Clipp, Association ATM palmipèdes gras – Cifog, Association ATM ponte – CNPO, Atemax France, Monnard Jura SNC, Fédération nationale bovine (FNB), Fédération nationale porcine

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (1) należy interpretować w ten sposób, że stowarzyszenia prawa prywatnego, utworzone przez zainteresowane organizacje zawodowe w celu zawierania umów dotyczących realizacji usług utylizacji, których finansowanie spoczywa na członkach tych organizacji, wpłacających w tym celu składki, powinny być uznane za podmioty prawa publicznego w świetle kryterium, zgodnie z którym takie podmioty powinny zostać utworzone w szczególnym celu zaspokajania potrzeb w interesie ogólnym niemających charakteru przemysłowego ani handlowego?

               2)

               Czy art. 1 dyrektywy 2004/18/WE należy interpretować w ten sposób, że wyżej opisane stowarzyszenia, w szczególności te pośród nich, które pobierają obowiązkowe składki, spełniają kryterium kwalifikujące je jako podmioty prawa publicznego, odnoszące się do istnienia kontroli ich zarządzania przez władze publiczne, w sytuacji, gdy ta kontrola gospodarcza i finansowa państwa jest kontrolą zewnętrzną dotyczącą działalności gospodarczej i zarządzania finansowego przedsiębiorstw i organizacji, które jej podlegają, i ma na celu analizę ryzyka oraz ocenę wyników tych przedsiębiorstw i organizacji, w celu ochrony interesów majątkowych państwa, a przy wykonywaniu swoich obowiązków urzędnik odpowiedzialny za wykonywanie kontroli posiada wszystkie uprawnienia dochodzeniowe w odniesieniu do kontroli na podstawie dokumentów i kontroli na miejscu, przy czym podlegające kontroli przedsiębiorstwo lub organizacja są zobowiązane do przedstawienia mu wszelkich informacji niezbędnych do wykonywania jego zadań, w tym informacji dotyczących spółek podlegających konsolidacji rachunkowej, w stosownych przypadkach może on żądać wszelkich dodatkowych informacji, może brać udział z głosem doradczym w posiedzeniach zarządu, rady nadzorczej lub organów obradujących w takim charakterze, a także utworzonych przez nie komitetów i komisji oraz może brać udział w posiedzeniach komitetów, komisji i wszystkich organów konsultacyjnych istniejących w ramach przedsiębiorstwa lub organizacji oraz w walnych zgromadzeniach, a także na takich samych warunkach jak ich członkowie otrzymuje on protokoły, porządek obrad oraz wszystkie inne dokumenty, które powinny zostać im doręczone przed każdym posiedzeniem?

      (1)  Dz.U. L 134, s. 114.


title: Sprawa C-542/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshofs (Austria) w dniu 4 grudnia 2008 r. – Friedrich G. Barth przeciwko Bundesministerium für Wissenschaft und Forschung

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshofs (Austria) w dniu 4 grudnia 2008 r. – Friedrich G. Barth przeciwko Bundesministerium für Wissenschaft und Forschung
   (Sprawa C-542/08)
   2009/C 90/10
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgerichtshofs

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Friedrich G. Barth

      Strona pozwana: Bundesministerium für Wissenschaft und Forschung

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy stosowanie przepisu o przedawnieniu, który przewiduje trzyletni okres przedawnienia, względem roszczeń o wypłatę specjalnego dodatku za staż pracy, którego w przypadku takim jak występujący w postępowaniu przed sądem krajowym pracownik migrujący był pozbawiony ze względu na niezgodny z prawem wspólnotowym krajowy stan prawny przed wydaniem przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wyroku z dnia 30 września 2003 r. w sprawie C-224/01 Köbler, stanowi pośrednią dyskryminację pracowników migrujących w rozumieniu art. 39 WE i art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68 (1) lub ograniczenie gwarantowanego tym postanowieniem swobodnego przepływu pracowników?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: czy w przypadku takim jak występujący w postępowaniu przed sądem krajowym art. 39 WE i art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68 stoją na przeszkodzie stosowaniu takiego przedawnienia względem roszczeń o wypłatę specjalnego dodatku za staż pracy, którego pracownicy migrujący byli pozbawieni ze względu na niezgodny z prawem wspólnotowym krajowy stan prawny przed wydaniem przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wyroku z dnia 30 września 2003 r. w sprawie C-224/01 Köbler?

               3)

               Czy w przypadku takim jak występujący w postępowaniu przed sądem krajowym zasada skuteczności sprzeciwia się stosowaniu trzyletniego przedawnienia względem zaległych roszczeń o wypłatę specjalnego dodatku za staż pracy, którego potencjalni beneficjenci zostali pozbawieni z naruszeniem prawa wspólnotowego ze względu na jednoznacznie brzmiące przepisy prawa krajowego?

      (1)  Dz.U. L 257, s. 2


title: Sprawa T-231/07: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2007 r. — ITT Manufacturing Enterprises przeciwko OHIM — ITT Trademark & Trade (I.T.T.)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/44

         Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2007 r. — ITT Manufacturing Enterprises przeciwko OHIM — ITT Trademark & Trade (I.T.T.)
   (Sprawa T-231/07)
   (2007/C 199/83)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: ITT Manufacturing Enterprises Inc. (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: F. Delord, Solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: ITT Trademark & Trade GmbH (Monachium, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, utrzymanie decyzji nr 565/2005 i obciążenie OHIM kosztami postępowania;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, zmiana zaskarżonej decyzji, utrzymanie w mocy decyzji nr 565/2005 i obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: ITT Trademark & Trade GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny wspólnotowy znak towarowy „ITT” dla towarów i usług z klas 7, 9 i 11 — zgłoszenie nr 1 152 339

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: ITT Manufacturing Enterprises Inc.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzne krajowe znaki towarowe jak również powszechnie znane niezarejestrowane znaki towarowe używane w działalności handlowej we Wspólnocie zawierające lub składające się z elementów „ITT” dla towarów i usług należących do wielu klas

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: odrzucenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: skarżąca kwestionuje ustalenia Izby Odwoławczej zgodnie z którymi Wydział Sprzeciwów oparł swoją decyzję na nieprawidłowym znaku towarowym


title: Sprawa T-128/07: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2007 r. — Suez przeciwko OHIM (Delivering the essentials of life)

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/34

         Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2007 r. — Suez przeciwko OHIM (Delivering the essentials of life)
   (Sprawa T-128/07)
   (2007/C 140/58)
   Język skargi: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Suez SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat P. Combeau)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Urzędu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Delivering the essentials of life” dla towarów i usług z klas 1, 9, 11, 16, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41 i 42 (Zgłoszenie nr 4 102 497)

      Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 (1) w zakresie w jakim w przeciwieństwie do tego co stwierdziła Izba Odwoławcza w zaskarżonej decyzji, znak towarowy o którego rejestracje wniesiono byłby pozbawiony ściśle pochwalnej konotacji oraz nie stanowiłby opisu cechy charakterystycznej czy jakości towaru lub usługi, jakie ma on oznaczać.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1)


title: Sprawa C-253/08: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 19 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/22/WE — Ustawodawstwo socjalne odnoszące się do działalności w transporcie drogowym — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/14

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 19 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-253/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/22/WE - Ustawodawstwo socjalne odnoszące się do działalności w transporcie drogowym - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2009/C 153/26
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: N. Yerrell i M. Teles Romão, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes i F. Fraústo de Azevedo, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia, w wyznaczonym terminie, przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie minimalnych warunków wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i (EWG) nr 3821/85 dotyczących przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym oraz uchylającej dyrektywę Rady 88/599/EWG (Dz.U. L 102, s. 35)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie minimalnych warunków wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i (EWG) nr 3821/85 dotyczących przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym oraz uchylającej dyrektywę Rady 88/599/EWG, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa C-274/07: Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Litewskiej

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/24

         Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Litewskiej
   (Sprawa C-274/07)
   (2007/C 183/42)
   Język postępowania: litewski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: G. Braun i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Litewska
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że niezapewniając w praktyce, by władze zajmujące się ratownictwem uzyskiwały — w stopniu technicznie możliwym — informacje o miejscu przebywania osoby wywołującej jeden europejski numer alarmowy 112 w przypadku wykorzystywania publicznych sieci telefonicznych, Republika Litewska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 26 ust. 3 dyrektywy 2002/22/WE (1) w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej);

               —

               obciążenie Republiki Litewskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy do prawa krajowego upłynął w dniu 24 lipca 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 51.


title: Sprawa T-6/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2008 r. — Galderma przeciwko OHIM — Lelas (Nanolat) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Nanolat — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy TANNOLACT — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2008 r. — Galderma przeciwko OHIM — Lelas (Nanolat)
   (Sprawa T-6/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Nanolat - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy TANNOLACT - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2009/C 6/49)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Galderma SA (Cham, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat N. Hebeis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również, interwenient przed Sądem: Tihomir Lelas (Zagrzeb, Chorwacja) (przedstawiciel: adwokat H.J. Omsels)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 października 2006 r. (sprawa R 146/2006-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Galderma SA a Tihomirem Lelasem.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Galderma SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Sprawa C-315/04 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 1 kwietnia 2004 r. w sprawie T-106/04 Raffaele Dipace przeciwko Republice Włoskiej, wniesione przez Raffaela Dipaca w dniu 23 lipca 2004 r. (przesłane faksem w dniu 14 lipca 2004 r.)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/24

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 1 kwietnia 2004 r. w sprawie T-106/04 Raffaele Dipace przeciwko Republice Włoskiej, wniesione przez Raffaela Dipaca w dniu 23 lipca 2004 r. (przesłane faksem w dniu 14 lipca 2004 r.)
   (Sprawa C-315/04 P)
   (2005/C 217/48)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 23 lipca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło przesłane faksem w dniu 14 lipca 2004 r. odwołanie Raffaele Dipace od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 1 kwietnia 2004 r. w sprawie T-106/04 Raffaele Dipace przeciwko Republice Włoskiej.
   Postanowieniem z dnia 3 marca 2005 r. Trybunał (szósta izba) odrzucił odwołanie i obciążył Raffaele Dipace kosztami postępowania.


               23.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/71

         Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2004 r. przez Prosessindustriens Landsforening, Borregaard, Elkem ASA, Norsk Hydro ASA, Eramet Norway AS, Norske Skogindustrier ASA, Södra Cell Folla AS, Tinfos Titan & Iron KS oraz Yara International ASA przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-6/04)
   (2004/C 319/13)
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 31 sierpnia 2004 r. przez Prosessindustriens Landsforening, Borregaard, Elkem ASA, Norsk Hydro ASA, Eramet Norway AS, Norske Skogindustrier ASA, Södra Cell Folla AS, Tinfos Titan & Iron KS oraz Yara International ASA, których reprezentantami prawnymi są Onno W. Brouwer, advocaat, oraz Michael Schuette, Rechtsanwalt, Freshfields Bruckhaus Derringer, Bastion Tower, Place du Champ de Mars 5, B-1050 Bruksela.
   Skarżący twierdzi, iż Trybunał powinien:

               1.

               Unieważnić decyzję Urzędu Nadzoru EFTA 148/04/COL z dnia 30 czerwca 2004 r. oraz

               2.

               Obciążyć Urząd Nadzoru EFTA kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA 148/04/COL z dnia 30 czerwca 2004 r. (zwana dalej „decyzją”) dotyczy podatku od zużycia energii elektrycznej i stanowi, iż niezastosowanie tego podatku w odniesieniu do przemysłu wytwórczego stanowi pomoc państwa.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA naruszył art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA naruszył art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG oraz część II Protokołu 3 w sprawie pomocy państwa w odniesieniu do zakwalifikowania istniejącej pomocy jako nowej.

               —

               Decyzja narusza zasadę pewności prawnej.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA nie zastosował prawidłowej procedury, naruszając tym samym art. 17, 18 i 19 części II Protokołu 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale.

               —

               Decyzja narusza art. 61 i 62 Porozumienia EOG w odniesieniu do zwrotu pomocy.


title: Sprawa C-161/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Simvoulio tis Epikrateias (Rada Państwa) (Grecja) w dniu l 8 maja 2009 r. — K. Fragkopoulos kai SIA Ο.Ε. przeciwko Nomarchiaki Aftodioikisi Korinthias

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Simvoulio tis Epikrateias (Rada Państwa) (Grecja) w dniu l8 maja 2009 r. — K. Fragkopoulos kai SIA Ο.Ε. przeciwko Nomarchiaki Aftodioikisi Korinthias
   (Sprawa C-161/09)
   2009/C 153/54
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Simvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: K. Fragkopoulos kai SIA Ο.Ε.

      Strona pozwana: Nomarchiaki Aftodioikisi Korinthias

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przedsiębiorstwo takie jak przedsiębiorstwo skarżącej, to jest przedsiębiorstwo przetwarzania i konfekcjonowania suszonych winogron, mające siedzibę w określonym regionie kraju, w którym prawo zakazuje wprowadzania w celu przetworzenia i konfekcjonowania różnych odmian suszonych winogron pochodzących z innych regionów państwa, i które nie może zatem dokonywać wywozu suszonych winogron pozyskanych poprzez przetworzenie owoców pochodzących z ww. odmian, może powołać się przed sądem na to, że przepisy prawne pozostają w sprzeczności z art. 29 traktatu WE?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy przepisy takie jak krajowe przepisy greckie, które dotyczą niniejszego sporu i które z po pierwsze zakazują wprowadzania, składowania i przetwarzania suszonych winogron zmierzającego do późniejszego wywozu, z różnych regionów państwa, w określonym regionie, w którym zezwala się wyłącznie na przetwarzanie winogron wyprodukowanych lokalnie, a po drugie zastrzegają możliwość przyznania chronionej nazwy pochodzenia wyłącznie winogronom, które poddano przetworzeniu i konfekcjonowaniu w określonym regionie, w którym je pozyskano, pozostają w sprzeczności z art. 29 traktatu, który zakazuje stosowania ograniczeń ilościowych i wszelkich środków o skutku równoważnym do wywozu?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na drugie pytanie, czy określona geograficznie przez prawo krajowe państwa członkowskiego, ochrona jakości produktu, któremu nie przyznano możliwości stosowania szczególnej nazwy odróżniającej jego ogólnie rozpoznawaną wyższą i wyjątkową jakość związaną z jego pochodzeniem z określonego regionu geograficznego, stanowi w rozumieniu art. 30 traktatu WE zgodny z prawem nadrzędny wzgląd interesu ogólnego, który pozwala na derogację od art. 29 traktatu WE zakazującego stosowania ograniczeń ilościowych i wszelkich środków o skutku równoważnym do wywozu omawianych produktów?


title: Sprawa C-475/03: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 października 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Cremona — Włochy) — Banca popolare di Cremona soc. coop.arl/Agenzia Entrate Ufficio Cremona (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 33 ust. 1 — Zakaz poboru innych podatków wewnętrznych, które mogą być uznane za podatki obrotowe — Pojęcie podatku obrotowego — Podatek regionalny od działalności produkcyjnej)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 października 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Cremona — Włochy) — Banca popolare di Cremona soc. coop.arl/Agenzia Entrate Ufficio Cremona
   (Sprawa C-475/03) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 33 ust. 1 - Zakaz poboru innych podatków wewnętrznych, które mogą być uznane za podatki obrotowe - Pojęcie „podatku obrotowego” - Podatek regionalny od działalności produkcyjnej)
   (2006/C 294/05)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Commissione tributaria provinciale di Cremona
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Banca popolare di Cremona soc. coop.arl

      Strona pozwana: Agenzia Entrate Ufficio Cremona
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Commissione tributaria provinciale di Cremona — Wykładnia art. 33 dyrektywy 77/388/EWG: Szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str.1), zmienionej dyrektywą Rady 91/860/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. (Dz.U. L 376, str.1) — Zgodność z prawem wspólnotowym uregulowania krajowego ustanawiającego podatek regionalny od działalności produkcyjnej
   Sentencja
   Artykuł 33 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 91/860/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on utrzymywaniu obciążenia podatkowego o takich cechach, jak podatek będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.1.2004


title: Sprawa C-174/04: Skarga wniesiona dnia 13 kwietnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               12.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/5

         Skarga wniesiona dnia 13 kwietnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-174/04)
   (2004/C 156/10)
   Dnia 13 kwietnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Republice Włoskiej sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez Enrico Traversę i Claudio Loggiego, w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               orzeczenie, że dekret z mocą ustawy nr 192 z dnia 25 maja 2001 r., przekształcony w ustawę nr 301 z dnia 20 lipca 2001 r., zawierający „przepisy doraźne dotyczące ochrony procesów liberalizacji i prywatyzacji specyficznych sektorów świadczących usługi publiczne”, w części dotyczącej automatycznego zawieszania praw głosu przynależnych do akcji przekraczających próg 2 % kapitału zakładowego spółek działających w sektorze elektryczności i gazu, jest niezgodny z art. 56 WE.

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Dekret z mocą ustawy nr 192/2001 jest sprzeczny z art. 56 WE, ponieważ przewiduje automatyczne zawieszanie praw głosu przynależnych do akcji przekraczających próg 2 % kapitału zakładowego spółek działających w sektorze elektryczności i gazu. Takie ograniczenie powoduje zróżnicowane i restrykcyjne traktowanie inwestycji dokonywanych przez szczególną kategorię inwestorów i tym samym stoi na przeszkodzie swobodnemu przepływowi kapitału wewnątrz Wspólnoty Europejskiej. W szczególności ograniczenie to zniechęca przedsiębiorstwa publiczne potencjalnie zainteresowane nabyciem udziałów w przedmiotowych spółkach, ponieważ przedsiębiorstwa takie znalazłyby się w sytuacji, w której nie miałyby możliwości skutecznie uczestniczyć w decyzjach spółki i wywierać rzeczywistego wpływu na zarządzanie nią.


title: Sprawa C-470/10: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/19

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-470/10)
   ()
   2010/C 328/34
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. França i I.V. Rogalski, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że poprzez utrzymanie obowiązku rejestracji i akredytacji przez organy portugalskie w odniesieniu do jakiegokolwiek tymczasowego świadczenia usług przez rzeczników ds. patentów wspólnotowych, działających zgodnie z prawem w innym państwie członkowskim oraz poprzez przeprowadzenie kontroli kwalifikacji zawodowych rzeczników ds. patentów wspólnotowych, którzy przenoszą się do Portugalii, nawet tylko na czas tymczasowego świadczenia usług, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 i 7 dyrektywy 2005/36/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych.

               —

               obciążenie Republika Portugalska kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sporne przepisy portugalskie uniemożliwiają rzecznikom ds. znaków towarowych i patentów działających zgodnie z prawem w innym państwie członkowskim wykonywanie działalności reprezentowania przez Instituto Nacional da Propriedade Industrial (INPI) (krajowym instytutem własności przemysłowej) w Portugalii, kiedy przenoszą się oni do tego państwa w celu świadczenia usług na rzecz klientów mających siedzibę w innym państwie członkowskim, jeżeli nie poddali się oni wcześniej egzaminowi w celu ich akredytowania lub uznania przez ten instytut.

      (1)  Dz.U. L 255, s. 22.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 kwietnia 2005 r. w sprawie T-318/03 Atomic Austria GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy ATOMIC BLITZ — Sprzeciw właściciela krajowych słownych znaków towarowych ATOMIC — Dowód przedłużenia rejestracji wcześniejszego znaku towarowego — Zakres badania dokonywanego przez OHIM — Odrzucenie sprzeciwu — Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/17

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 20 kwietnia 2005 r.
   w sprawie T-318/03 Atomic Austria GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy ATOMIC BLITZ - Sprzeciw właściciela krajowych słownych znaków towarowych ATOMIC - Dowód przedłużenia rejestracji wcześniejszego znaku towarowego - Zakres badania dokonywanego przez OHIM - Odrzucenie sprzeciwu - Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 155/33)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-318/03 Atomic Austria GmbH z siedzibą w Altenmarkt (Austria) reprezentowana przez adwokatów G. Kucskę i C. Schumachera, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: G. Schneider i B. Müller), w której drugą strona postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była Fabricas Agrupadas de Muñecas de Onil, SA, z siedzibą w Onil (Hiszpania), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 lipca 2003 r. (sprawa R 95/2003-2), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu pomiędzy Atomic Austria GmbH i Fabricas Agrupadas de Muñecas de Onil, SA, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, A.W.H. Meij i I. Pelikánová, sędziowie, sekretarz: J. Plingers, administrator, wydał w dniu 20 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Stwierdza się nieważność decyzji drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 lipca 2003 r. (sprawa R 95/2003-2).

               2

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 304 z 13.12.2003


title: Sprawa T-334/12: Wyrok Sądu z dnia 12 czerwca 2015 r. – Plantavis i NEM/Komisja i EFSA [Ochrona konsumentów — Oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności — Rozporządzenie (UE) nr 432/2012 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt regulacyjny niewymagający przyjęcia środków wykonawczych — Bezpośrednie oddziaływanie — Dopuszczalność — Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 — Zarzut niezgodności z prawem — Rejestr oświadczeń zdrowotnych]

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/15

         Wyrok Sądu z dnia 12 czerwca 2015 r. – Plantavis i NEM/Komisja i EFSA
   (Sprawa T-334/12) (1)

   ([Ochrona konsumentów - Oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności - Rozporządzenie (UE) nr 432/2012 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt regulacyjny niewymagający przyjęcia środków wykonawczych - Bezpośrednie oddziaływanie - Dopuszczalność - Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 - Zarzut niezgodności z prawem - Rejestr oświadczeń zdrowotnych])
   (2015/C 245/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Plantavis GmbH (Berlin, Niemcy); oraz NEM, Verband mittelständischer europäischer Hersteller und Distributoren von Nahrungsergänzungsmitteln & Gesundheitsprodukten eV (Laudert, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Büttner)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Pignataro Nolin i S. Grünheid, pełnomocnicy); oraz Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) (przedstawiciele: D. Detken, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów R. Van der Houta i A. Köhler)

      Interwenient popierający stronę pozwaną – Komisję: Parlament Europejski (przedstawiciele: J. Rodrigues i P. Schonard, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną – Komisję i EFSA: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Simm i I. Šulce, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz.U. L 404, s. 9) oraz, po drugie, rozporządzenia Komisji (UE) nr 432/2012 z dnia 16 maja 2012 r. ustanawiającego wykaz dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych dotyczących żywności, innych niż oświadczenia odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz rozwoju i zdrowia dzieci (Dz.U. L 136, s. 1), a także rejestru oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności, publikowanego na stronie internetowej Komisji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Plantavis GmbH i NEM, Verband mittelständischer europäischer Hersteller und Distributoren von Nahrungsergänzungsmitteln & Gesundheitsprodukten eV pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską i przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA).

               3)

               Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 311 z 13.10.2012.


title: Sprawa C-573/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 28 grudnia 2007 r. — Sea s.r.l. przeciwko Comune di Ponte Rossa

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 28 grudnia 2007 r. — Sea s.r.l. przeciwko Comune di Ponte Rossa
   (Sprawa C-573/07)
   (2008/C 64/39)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sea s.r.l.

      Strona pozwana: Comune di Ponte Rossa
   Pytania prejudycjalne
   Czy przyznanie bezpośrednio zamówienia na wykonanie usług zbiórki, transportu i unieszkodliwiania stałych odpadów miejskich spółce akcyjnej z kapitałem w całości publicznym i statutem określonym — w celach art. 113 dekretu ustawowego nr 267 z dnia 18 sierpnia 2000 r. — w sposób przedstawiony w uzasadnieniu jest zgodne z prawem wspólnotowym, a w szczególności ze swobodą przedsiębiorczości lub świadczenia usług, z zakazem dyskryminacji i zobowiązaniami dotyczącymi równego traktowania, przejrzystości i wolnej konkurencji, o których mowa w art. 12, 43, 45, 49 i 86 traktatu?


title: Sprawa F-25/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia  15 czerwca 2006 r.  — Mc Sweeney i Armstrong przeciwko Komisji (Konkurs otwarty — Ogłoszenie o konkursie — Wskazówki dla kandydatów — Niedopuszczenie do egzaminów — Wymagane dyplomy — Uznanie organu powołującego)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/41

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 czerwca 2006 r. — Mc Sweeney i Armstrong przeciwko Komisji
   (Sprawa F-25/05) (1)

   (Konkurs otwarty - Ogłoszenie o konkursie - Wskazówki dla kandydatów - Niedopuszczenie do egzaminów - Wymagane dyplomy - Uznanie organu powołującego)
   (2006/C 178/76)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strony skarżące: Dypna Mc Sweeney (Bruksela, Belgia) i Pauline Armstrong (Overijse, Belgia) (Przedstawiciel(-e): S. Orlandi, A. Cooelen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel(-e): H.Tserepa-Lacombe i K.Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji komisji konkursowej z dnia 6 i 7 września 2004 r. odmawiających dopuszczenia skarżących do egzaminów konkursu EPSO/C/11/03 (Dz.U. 2003, C 267 A, str. 1) zorganizowanego w celu stworzenia listy rezerwowej sekretarek języka angielskiego (C 5/C 4)
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzje komisji konkursowej z dnia 6 i 7 września 2004 r. odmawiające dopuszczenia skarżących do egzaminów konkursu EPSO/C/11/03 zostają uchylone.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.7.2005 (sprawa początkowa zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji pod sygnaturą T-184/055 i przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r. )


title: Sprawa T-234/05: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2005 r. przez Gerrita Bethuyne'a i 4 innych urzędników przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/31

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2005 r. przez Gerrita Bethuyne'a i 4 innych urzędników przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-234/05)
   (2005/C 205/56)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 13 czerwca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Gerrita Bethuyne'a, zamieszkałego w Dentergem (Belgia) i 4 innych urzędników, reprezentowanych przez adwokatów Sébastiena Orlandiego, Xaviera Martina, Alberta Coolena i Etienne'a Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               uchylenie decyzji powołujących skarżących na urzędników Wspólnoty Europejskiej w zakresie, w jakim określają one ich grupę zaszeregowania przy naborze, na podstawie art. 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego.

               2)

               obciążenie Komisji kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zarzuty i argumenty podnoszone przez skarżących są identyczne z zarzutami i argumentami w sprawie T-130/05 (1).

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.5.2005, str. 31


title: Sprawa T-401/17: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2017 r. – Tengelmann Warenhandelsgesellschaft/EUIPO – C & C IP (T)

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/34

         Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2017 r. – Tengelmann Warenhandelsgesellschaft/EUIPO – C & C IP (T)
   (Sprawa T-401/17)
   (2017/C 269/46)
   Język skargi: angielski

      Strony

   Strona skarżąca: Tengelmann Warenhandelsgesellschaft KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Prange)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: C & C IP Sàrl (Luksemburg, Luksemburg)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „T” – zgłoszenie nr 11 623 022

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 kwietnia 2017 r. w sprawie R 502/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i jej zmianę poprzez oddalenie sprzeciwu w całości;

               —

               obciążenie pozwanego, a w danym wypadku, drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-352/05: Skarga wniesiona w dniu  16 września 2005 r.  — Republika Grecka przeciwko Komisji

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/31

         Skarga wniesiona w dniu 16 września 2005 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji
   (Sprawa T-352/05)
   (2005/C 296/67)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka [Przedstawiciele: Georgios Kanellopoulos i Styliani Charitaki]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności i zmiana decyzji Komisji z dnia 20 lipca 2005 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), notyfikowanej jako dokument nr C(2005) 2756, opublikowanej pod numerem 2005/579/WE (1);

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W drodze zaskarżonej decyzji Komisja w trybie procedury rozliczenia rachunków, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 729/70 (2), wykluczyła z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki Republiki Greckiej w sektorach składowania w magazynach państwowych, warzyw i owoców, tytoniu oraz premii za zwierzęta.
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności niniejszej decyzji i podnosi, iż cała procedura rozliczania rachunków jest bezskuteczna z powodu naruszenia art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 (3) w związku z art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1663/95 (4), gdyż przedmiotem konsultacji i dwustronnych rozmów między skarżącą i Komisją nie było precyzyjne oszacowanie kwot wydatków podlegających wykluczeniu, poza tym wydatki wykluczone z finansowania zostały dokonane w okresie wcześniejszym niż 24 miesiące przed pisemnym zawiadomieniem przez Komisję. Zdaniem skarżącej okres 24 miesięcy rozpoczął się znacznie później niż przyjęła to Komisja.
   W odniesieniu do korekty dotyczącej sektora składowania w magazynach państwowych skarżąca wskazuje, iż dokonana przez Komisję korekta jest wynikiem błędnej wykładni i stosowania rozporządzeń nr 1258/1999, 296/96 (5) i 2040/2000 (6), błędnej wykładni wytycznych zawartych w dokumencie Komisji 6/5330/97/23.12.97 i nieprawidłowej oceny stanu faktycznego oraz nieprecyzyjnego i niewystarczającego uzasadnienia, którym towarzyszyło przekroczenie przez Komisję granic swobodnego uznania oraz naruszenie zasady proporcjonalności.
   Skarżąca kwestionuje dokonaną przez Komisję ocenę stanu faktycznego dotyczącą sektora upraw ziemniaków i winorośli oraz powołuje się na niewystarczające, tudzież wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie, jak również naruszenie zasady proporcjonalności. Ponadto w jej opinii dokonana korekta powinna zostać ograniczona do wysokości 2 % oraz nie może w żadnym wypadku obejmować okręgu Dodekanis, dla którego istnieje kataster i w związku z tym nie można w szczególności zgodzić się ze stanowiskiem, że wystąpiły tam trudności dotyczące kontroli na miejscu.
   W zakresie sektora owoców i warzyw skarżąca podnosi, iż Komisja powołała się na nieprzestrzeganie terminów płatności, nie uwzględniając okoliczności, iż administracja grecka w tym czasie dokonywała sprawdzenia zgodności przedmiotowej płatności z prawem krajowym i prawem wspólnotowym. Ponadto skarżąca przywołuje tu zarzuty podniesione już powyżej w odniesieniu do składowania w magazynach państwowych.
   W odniesieniu do tytoniu skarżąca powołuje się na błędną wykładnię i stosowanie przepisów wspólnotowych, błąd co do okoliczności faktycznych, niewystarczające uzasadnienie decyzji oraz naruszenie wytycznych zawartych w dokumentach nr VI 5330/97 i AGI 17933/2000 w odniesieniu do wymogu prowadzenia kontroli przekrojowych z wykorzystaniem danych funkcjonującego w pełnym zakresie zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianego przez rozporządzenie nr 2848/98 (7), prowadzenia kontroli na miejscu, płatności za pomocą czeków i kontroli uzupełniających i innych.
   W końcu odnośnie do korekty w sektorze premii za zwierzęta (mięso baranie) skarżąca podważa ocenę okoliczności faktycznych dokonaną przez Komisję i utrzymuje, że dostarczone przez nią uzasadnienie jest błędne. Skarżąca podnosi poza tym, że nałożenie korekty zryczałtowanej w wysokości 10 % nie jest uzasadnione, stanowi błędną interpretację i zastosowanie wytycznych zawartych w dokumencie AGR/6145/2002 i jest nieproporcjonalne do wagi uchybień.

      (1)  Dz. U. L 199 z 29.7.2005, str. 84.

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWE) nr 729/1970 z dnia 21 kwietnia 1970 r. dotyczące finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz. U. L 94 z 28.4.1970, str. 13).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1259/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej (Dz. U. L 160 z 26.6.1999, str. 103).

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR (Dz. U. L 158 z 8.7.1995, str. 6).

      (5)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 296/96 z dnia 16 lutego 1996 r. w sprawie danych przekazywanych przez Państwa Członkowskie oraz miesięcznego księgowania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2776/88 (Dz. U. L 39 z 17.2.1996, str. 5).

      (6)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2040/2000 z dnia 26 września 2000 r. w sprawie dyscypliny budżetowej (Dz. U. L 244 z 29.9.2000, str. 27).

      (7)  Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2848/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w zakresie systemu premii, określania kwot produkcyjnych i przyznawania specjalnej pomocy grupom producentów w sektorze surowca tytoniowego (Dz.U. L 358 z 31.12.1998, str. 17)


title: Sprawa F-23/16: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2016 r. – ZZ/Komisja

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/51

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2016 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-23/16)
   (2016/C 251/59)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Odszkodowanie na rzecz strony skarżącej za szkodę materialną, którą jej zdaniem poniosła ona z powodu podnoszonego opóźnienia w ramach organizacji postępowania w sprawie zmiany zaszeregowania w 2013 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Nakazanie stronie pozwanej całkowitego naprawienia szkody poniesionej przez skarżącą ze względu na opóźnienie zaistniałe przy organizacji postępowania w sprawie zmiany zaszeregowania w 2013 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-130/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — Neurim Pharmaceuticals (1991) Ltd przeciwko Comptroller-General of Patents (Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Dodatkowe świadectwo ochronne — Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 — Artykuł 3 — Warunki uzyskania — Produkt leczniczy, dla którego wydano ważne zezwolenie na obrót — Pierwsze zezwolenie — Produkt dopuszczony kolejno jako weterynaryjny produkt leczniczy i jako produkt leczniczy stosowany u ludzi)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — Neurim Pharmaceuticals (1991) Ltd przeciwko Comptroller-General of Patents
   (Sprawa C-130/11) (1)

   (Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dodatkowe świadectwo ochronne - Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 - Artykuł 3 - Warunki uzyskania - Produkt leczniczy, dla którego wydano ważne zezwolenie na obrót - Pierwsze zezwolenie - Produkt dopuszczony kolejno jako weterynaryjny produkt leczniczy i jako produkt leczniczy stosowany u ludzi)
   2012/C 295/15
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Neurim Pharmaceuticals (1991) Ltd

      Strona pozwana: Comptroller-General of Patents

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Wykładnia art. 3 i art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 182, s. 1) — Wykładnia art. 8 ust. 3 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67) — Warunki uzyskania dodatkowego świadectwa ochronnego — Data pierwszego dopuszczenia do obrotu, którą należy uwzględnić dla celów wydania świadectwa — Produkty zawierające ten sam aktywny składnik, z których każdy jest objęty zezwoleniem na obrót — pierwsze na weterynaryjny produkt leczniczy ze szczególnym wskazaniem, drugie na produkt leczniczy stosowany u ludzi z innym wskazaniem

      Sentencja

               1)

               Przepisy art. 3 i 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych powinny być interpretowane w ten sposób, że w przypadku takim jak przed sądem krajowym samo istnienie wcześniejszego zezwolenia na obrót uzyskanego dla weterynaryjnego produktu leczniczego nie sprzeciwia się wydaniu dodatkowego świadectwa ochronnego na odmienne stosowanie tego samego produktu, dla którego wydano zezwolenie na obrót, pod warunkiem że zastosowanie to jest objęte zakresem ochrony patentu podstawowego powołanego na poparcie wniosku o wydanie dodatkowego świadectwa ochronnego.

               2)

               Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia nr 469/2009 powinien być interpretowany w ten sposób, że odnosi się on również do zezwolenia na obrót produktem objętym zakresem ochrony patentu podstawowego powołanego na poparcie wniosku o wydanie dodatkowego świadectwa ochronnego.

               3)

               Odpowiedzi na poprzednie pytania prejudycjalne nie byłyby odmienne, gdyby — w sytuacji takiej jak w sprawie przed sądem krajowym, w której ten sam składnik aktywny jest zawarty w dwóch produktach leczniczych, które kolejno uzyskały zezwolenia na obrót — drugie zezwolenie na obrót wymagało złożenia kompletnego wniosku zgodnie z art. 8 ust. 3 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego do produktów leczniczych stosowanych u ludzi lub gdyby produkt objęty pierwszym zezwoleniem na obrót odpowiednim produktem leczniczym był objęty zakresem ochrony innego patentu należącego do innego podmiotu niż podmiot składający wniosek o dodatkowe świadectwo ochronne.

      (1)  Dz.U. C 179 z 18.6.2011.


title: Sprawa C-245/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Brussel (Belgia) w dniu 6 lipca 2009 r. — Omalet NV przeciwko Rijksdienst voor Sociale Zekerheid

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Brussel (Belgia) w dniu 6 lipca 2009 r. — Omalet NV przeciwko Rijksdienst voor Sociale Zekerheid
   (Sprawa C-245/09)
   2009/C 220/42
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Arbeidshof te Brussel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Omalet NV

      Strona pozwana: Rijksdienst voor Sociale Zekerheid

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sąd krajowy winien zastosować art. 49 WE w zawisłym przed nim sporze między Rijksdienst voor Sociale Zekerheid a będącym głównym wykonawcą przedsiębiorstwem mającym siedzibę w Belgii, jeżeli w sporze tym wniesiono o zasądzenie od tego przedsiębiorstwa na podstawie art. 30bis § 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1969 r. zmieniającej besluitwet z dnia 28 grudnia 1944 r. w sprawie społecznego zabezpieczenia pracowników (w brzmieniu obowiązującym przed wprowadzeniem zmian do tego artykułu przez art. 55 ustawy programowej z dnia 27 kwietnia 2007 r.) jako dłużnika solidarnego części kwot należnych od niezarejestrowanego podwykonawcy mającego siedzibę w Belgii lub jeżeli wniesiono o zasądzenie od przedsiębiorstwa kwoty z tytułu niedopełnienia obowiązku potrącenia na podstawie art. 30 § 4 wspomnianej ustawy?

               2)

               (ewentualnie) Czy art. 49 WE stoi na przeszkodzie takiemu uregulowaniu jak zawarte w art. 30bis § 3 i § 4 belgijskiej ustawy z dnia 27 czerwca 1969 r. zmieniającej besluitwet z dnia 28 grudnia 1944 r. w sprawie społecznego zabezpieczenia pracowników (w brzmieniu obowiązującym przed wprowadzeniem zmian do tego artykułu przez art. 55 ustawy programowej z dnia 27 kwietnia 2007 r.)?


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 czerwca 2004 r. w sprawie T-330/03, Xanthippi Liakoura przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Urzędnicy — Odmowa awansu — Skarga o uchylenie decyzji i zasądzenie odszkodowania)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/39

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 10 czerwca 2004 r.
   w sprawie T-330/03, Xanthippi Liakoura przeciwko Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Urzędnicy - Odmowa awansu - Skarga o uchylenie decyzji i zasądzenie odszkodowania)
   (2004/C 228/87)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-330/03, Xanthippi Liakoura, urzędnik Rady Unii Europejskiej, zamieszkały w Brukseli (Belgia), reprezentowany przez J.A. Martina, adwokat, przeciwko Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnicy: M.Sims i M.F.Anton), której przedmiotem było żądanie uchylenia decyzji Rady o odmowie awansowania na stopień C 1 za okres 2002 i zasądzenie z tego tytułu odszkodowania, Sąd Pierwszej Instancji (w składzie jednego sędziego: P.Lindh); sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 10 czerwca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Każda ze stron ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 289 z 29.11.2003.


title: Sprawa T-48/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  31 stycznia 2006 r.  — Schneider Electric przeciwko Komisji (Konkurencja — Koncentracje — Ponowne podjęcie postępowania kontrolnego po stwierdzeniu przez Sąd nieważności decyzji zakazującej koncentracji — Wszczęcie szczegółowego badania — Rezygnacja z koncentracji — Zamknięcie postępowania kontrolnego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akty niekorzystne — Interes prawny — Niedopuszczalność)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/27

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 stycznia 2006 r. — Schneider Electric przeciwko Komisji
   (Sprawa T-48/03) (1)

   (Konkurencja - Koncentracje - Ponowne podjęcie postępowania kontrolnego po stwierdzeniu przez Sąd nieważności decyzji zakazującej koncentracji - Wszczęcie szczegółowego badania - Rezygnacja z koncentracji - Zamknięcie postępowania kontrolnego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akty niekorzystne - Interes prawny - Niedopuszczalność)
   (2006/C 86/54)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Schneider Electric SA (Rueil-Malmaison, Francja) [Przedstawiciele: początkowo A. Winckler, M. Pittie i É. de La Serre, następnie M. Pittie i A. Winckler, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: początkowo P. Oliver i F. Lelièvre, następnie P. Oliver i O. Beynet, działający w charakterze pełnomocników]
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Komisji z dnia 4 grudnia 2002 r. o wszczęciu szczegółowego badania koncentracji przedsiębiorstw Schneider i Legrand (sprawa COMP/M.2283 — Schneider/Legrand II), a po drugie, decyzji Komisji z dnia 13 grudnia 2002 r. o zamknięciu postępowania kontrolnego w sprawie tej koncentracji
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.4.2003.


title: Sprawa C-442/08: Skarga wniesiona w dniu 6 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/10

         Skarga wniesiona w dniu 6 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-442/08)
   (2009/C 6/17)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: A. Caeiros i B. Kotschy, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 2, 6, 9, 10 i 11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (1) lub rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (2), w związku z tym że

                           —

                           dopuściła do przedawnienia wierzytelności celnych, pomimo otrzymania pisma w sprawie wzajemnej pomocy,

                           —

                           odmówiła uiszczenia odsetek za zwłokę;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Od roku 1994 dokonywano przywozu pojazdów mechanicznych z Węgier do Niemiec w ramach preferencyjnego traktowania taryfowego ustanowionego na mocy Układu Europejskiego pomiędzy Wspólnotą Europejską a Węgrami. W piśmie w sprawie wzajemnej pomocy z dnia 26 czerwca 1998 r. Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (zwany dalej OLAF) poinformował państwa członkowskie, że po dokonaniu kontroli po zwolnieniu towarów, władze węgierskie unieważniły zgłoszenia świadectw pochodzenia dotyczących 58 006 pojazdów (w tym 19 123 przeznaczonych do Niemiec). Pismem, którego angielska wersja została skierowana do władz niemieckich w dniu 13 lipca 1998 r., a niemieckie tłumaczenie w dniu 18 sierpnia 1998 r., OLAF przekazał dokumenty i dane związane z tym pismem w sprawie wzajemnej pomocy, w tym w szczególności pismo z dnia 26 maja 1998 r., w którym władze węgierskie poinformowały OLAF o wynikach kontroli po zwolnieniu towarów i wskazały, że węgierski producent złożył odwołanie na ich decyzje do węgierskiego sądu. W nowym piśmie w sprawie wzajemnej pomocy z dnia 27 października 1999 r. OLAF zawiadomił państwa członkowskie o wynikach tego postępowania sądowego. Konieczna na mocy orzeczenia węgierskiego sądu ponowna ocena świadectw pochodzenia doprowadziła do utrzymania w dalszym ciągu nieważności świadectw pochodzenia w przypadku 30 771 pojazdów.
   Z rezultatów misji Komisji w Niemczech w sprawie kontroli środków własnych oraz z informacji władz niemieckich wynika, że władze te dopuściły do przedawnienia należności celnych w wysokości 408 735,53 EUR przysługujących w związku z przywozem pojazdów, w przypadku których utrzymane zostało unieważnienie świadectw pochodzenia, również po dokonaniu ponownej oceny wskutek orzeczenia węgierskiego sądu. Władze niemieckie wprawdzie przekazały na żądanie Komisji środki własne należne tytułem tych przedawnionych wierzytelności celnych w dniu 31 października 2005 r., to znaczy po wygaśnięciu terminu przewidzianego na mocy rozporządzenia nr 1552/89 (lub na mocy rozporządzenia nr 1150/2000), jednak odmówiły uiszczenia odsetek za zwłokę należnych wskutek zwłoki w przekazaniu tych środków własnych.
   Komisja uzasadniła niniejszą skargę na dwóch podstawowych zarzutach dotyczących po pierwsze zwłoki w przekazaniu środków własnych i po drugie odmowy uiszczenia związanych z nimi odsetek za zwłokę. Zdaniem Komisji najpóźniej od 18 sierpnia 1998 r. (data doręczenia ostatniej wersji językowej dokumentów i danych związanych z pismem w sprawie wzajemnej pomocy z dnia 26 lipca 1998 r.), wszystkie państwa członkowskie były w stanie zidentyfikować dłużników celnych oraz należne kwoty i powinny były w związku z tym, najpóźniej od tej chwili, podjąć środki niezbędne do retrospektywnego pobrania omawianych należności celnych oraz ustalić odpowiednie środki własne podlegające przekazaniu. Mając na uwadze rozsądny, trzymiesięczny termin na przyjęcie tych środków, Komisja stwierdziła, że państwa członkowskie, które zaniechały podjęcia działania powinny odpowiadać za kwoty należności celnych przedawnionych od dnia 18 listopada 1998 r.

      Co się tyczy pierwszego zarzutu Komisji, dotyczącego zwłoki w przekazaniu środków własnych, z właściwych przepisów rozporządzenia nr 1552/89 (lub rozporządzenia nr 1150/2000) oraz z orzecznictwa Trybunału wynika, że państwa członkowskie mają obowiązek ustalić środki własne, i że obowiązek ten istnieje niezależnie od tego, czy zaksięgowanie kwoty należności celnych zostało dokonane lub czy kwota ta została retrospektywnie pobrana od dłużnika. W zasadzie powstanie długu celnego skutkuje również powstaniem prawa Wspólnot do odpowiadających temu długowi tradycyjnych środków własnych, nawet wówczas, gdy nie zostało dokonane zaksięgowanie kwoty tych należności lub ich retrospektywne pobranie od dłużnika. Moment w którym należy ustalić środki własne zależy od momentu, w którym krajowe organy celne są w stanie obliczyć kwotę środków własnych wynikających z długu celnego i ustalić dłużnika należności.
   W sytuacji, w której towary zostały przywiezione ze świadectwem pochodzenia, które zostało unieważnione wskutek kontroli po zwolnieniu towarów, prawo danego państwa trzeciego nie może określać powinności służb celnych państw członkowskich. W związku z tym, że protokół nr 4 do Układu Stowarzyszeniowego pomiędzy Wspólnotą Europejska a Węgrami także nie zawiera przepisu regulującego tę kwestię, na podstawie innych źródeł prawa wspólnotowego należy ustalić, jakie działania powinny podjąć państwa członkowskie po doręczeniu wyników kontroli dokonanej po zwolnieniu towarów, podważającej pochodzenie towarów. Artykuł 78 ust. 3 rozporządzenia nr 2913/92 przewiduje, że organy celne państw członkowskich podejmują niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Rozporządzenie to zobowiązuje również państwa członkowskie do niezwłocznego pobrania długu celnego po jego powstaniu, zarówno w pierwszej fazie tego postępowania, polegającej na zaksięgowaniu kwoty należności celnych, jak również w fazie ich pobrania od dłużnika.
   Ponadto, zgodnie z art. 244 rozporządzenia nr 2913/92, odwołanie od decyzji wydanej przez organy celne państwa członkowskiego nie powoduje wstrzymania jej wykonania, za wyjątkiem wyjątkowych przypadków. Ewentualne wstrzymanie wykonania decyzji jest generalnie uzależnione od złożenia zabezpieczenia. W związku z tym, zdaniem Komisji, jeśli powstanie długu celnego wynika z unieważnienia świadectw pochodzenia wskutek kontroli po zwolnieniu towarów, fakt wniesienia odwołania nie może uniemożliwić (retrospektywnego) pokrycia kwot należności celnych. Ponieważ towary zostały już przywiezione do Wspólnoty, a postępowanie sądowe może trwać wiele lat, wstrzymanie wykonania decyzji może poważnie utrudnić pokrycie długu celnego w przypadku oddalenia odwołania.

      Wreszcie, co się tyczy drugiego zarzutu Komisji, to znaczy odmowy uiszczenia odsetek za zwłokę, z art. 11 rozporządzenia nr 1552/89 lub rozporządzenia nr 1150/2000 oraz z orzecznictwa Trybunału wynika, że państwa członkowskie mają obowiązek uiszczenia odsetek za zwłokę, nawet w przypadku zaniechania ustalenia środków własnych. W niniejszej sprawie sporna kwota środków własnych powinna była zostać przekazana najpóźniej dwa miesiące po 18 listopada 1998 r., w pierwszym dniu roboczym po 19-ym dniu miesiąca (to jest 20 stycznia 1999 r.). W związku z tym, że władze niemieckie dokonały zapłaty w dniu 31 października 2005 r., Republika Federalna Niemiec była w zwłoce i powinna w związku z tym uiścić odsetki za zwłokę.

      (1)  Dz.U. L 155, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 130, s. 1.


title: Sprawa T-188/11: Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2013 r. — Chiboub przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji — Zamrożenie funduszy — Brak podstawy prawnej)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/68

         Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2013 r. — Chiboub przeciwko Radzie
   (Sprawa T-188/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji - Zamrożenie funduszy - Brak podstawy prawnej)
   2013/C 225/151
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohamed Slim Ben Mohamed Hassen Ben Salah Chiboub (Abu Dabi, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: początkowo G. Perrot i F. Gaudillière, następnie M.-M. Le Roux, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo A. Vitro, G. Étienne i S. Cook, następnie A. Vitro i G. Étienne, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bordes i M. Konstantinidis, pełnomocnicy) oraz Republika Tunezyjska (przedstawiciel: W. Bourdon, adwokat)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2011/72/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 28, s. 62), po drugie decyzji wykonawczej Rady 2011/79/WPZiB z dnia 4 lutego 2011 r. w sprawie wykonania decyzji 2011/72 (Dz.U. L 31, p. 40) oraz, po trzecie, rozporządzenia Rady (UE) nr 101/2011 z dnia 4 lutego 2011 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 31, s. 1) w zakresie, akty te dotyczą skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność załącznika do decyzji Rady 2011/72/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji w brzmieniu zmienionym decyzją wykonawczą Rady 2011/79/WPZiB z dnia 4 lutego 2011 r. w sprawie wykonania decyzji 2011/72 w zakresie, w jakim dotyczy ona Mohameda Slima Bena Mohameda Hassena Bena Salaha Chibouba.

               2)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia Rady (UE) nr 101/2011 z dnia 4 lutego 2011 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Tunezji w zakresie, w jakim dotyczy ono Mohameda Slima Bena Mohameda Hassena Bena Salaha Chibouba.

               3)

               Skutki załącznika do decyzji 2011/72/WPZiB w brzmieniu zmienionym decyzją wykonawczą 2011/79 wobec Mohameda Slima Bena Mohameda Hassena Bena Salaha Chibouba pozostają w mocy do dnia, gdy skuteczne stanie się stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 101/2011 w zakresie, w jakim dotyczy ono Mohameda Slima Bena Mohameda Hassena Bena Salaha Chibouba

               4)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, oprócz swoich własnych kosztów, również koszty Mohameda Slima Bena Mohameda Hassena Bena Salaha Chibouba.

               5)

               Komisja Europejska i Republika Tunezyjska ponoszą swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Sprawa C-349/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Darmstadt (Niemcy) w dniu 21 sierpnia 2006 r. — Murat Polat przeciwko Stadt Rüsselsheim

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Darmstadt (Niemcy) w dniu 21 sierpnia 2006 r. — Murat Polat przeciwko Stadt Rüsselsheim
   (Sprawa C-349/06)
   (2006/C 281/32)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Darmstadt (Niemcy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Murat Polat

      Strona pozwana: Stadt Rüsselsheim
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy zgodne z art. 59 dodatkowego protokołu do układu z dnia 12 września 1963 r. ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją w okresie przejściowym stowarzyszenia (1), jest to, że turecki obywatel, który jako dziecko w ramach łączenia rodzin, przybył do Republiki Federalnej Niemiec do swoich rodziców, zatrudnionych jako pracownicy najemni, nie traci prawa pobytu wynikającego z prawa dostępu do dowolnej pracy najemnej zgodnie z art. 7 akapit 1 tiret 2 decyzji nr 1/80 rady stowarzyszenia EWG — Turcja (ARB 1/80), — z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 14 decyzji nr 1/80 oraz w razie opuszczenia terytorium przyjmującego państwa członkowskiego na znaczny okres czasu bez uzasadnionego powodu — również wtedy, gdy po ukończeniu dwudziestego pierwszego roku życia nie mieszka już razem z rodzicami i nie jest na ich utrzymaniu?

         W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:

               2.

               Czy turecki obywatel, który utracił ten status prawny na podstawie wymienionych w pytaniu pierwszym przesłanek zgodnie z art. 7 akapit 1, tiret drugie decyzji ARB 1/80, nabywa ponownie ten status prawny, jeśli po ukończeniu dwudziestego pierwszego roku życia powraca do gospodarstwa domowego rodziców na okres dłuższy niż trzy lata, gdzie ma prawo do nieodpłatnego zakwaterowania i wyżywienia, a matka w tym czasie pracuje w minimalnym wymiarze godzin (sprzątaczka regularnie 30-70 godzin miesięcznie, czasami 20 godzin miesięcznie).

         W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:

               3.

               Czy zmienia się sytuacja prawna, jeśli członek rodziny podczas wspólnego zamieszkania z pracownikiem najemnym poddawał się wielokrotnie szpitalnemu leczeniu (od 30.08.2001 r. do 20.06.2002 r., od 02.10.2003 r. do 08.01.2004 r.)?

               4.

               Czy zmienia się sytuacja prawna, jeśli turecki obywatel podczas wspólnego zamieszkania z pracownikiem najemnym ma regularny własny dochód miesięczny w wysokości co najmniej od 400 EUR do 1 400 EUR?

         Zakładając utrzymanie statusu prawnego stosownie do art. 7 akapit 1 tiret drugie decyzji ARB (w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lub pytanie drugie oraz odpowiedzi przeczącej na pytania trzecie i czwarte):

               5.

               Czy turecki obywatel posiadający status prawny zgodnie z art. 7 akapit 1 tiret drugie decyzji ARB 1/80 i mieszkający na terytorium Republiki Federalnej Niemiec od 1972 r., może powoływać się na szczególną ochronę przed wydaleniem wyrażoną w art. 28 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2004/38/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 158 z dnia 30.04.2004 r. str. 77; sprostowanie Dz.U. L 229 z dnia 29.06.2004, str. 35)?

               6.

               Czy zmienia się sytuacja prawna, jeśli turecki obywatel w ciągu ostatnich dziesięciu lat przed wydaniem decyzji o wydaleniu przebywał w Turcji od dnia 1 lutego 1996 r. do dnia 28 listopada 1997 r. celem odbycia służby wojskowej?

         W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie piąte lub twierdzącej na pytanie szóste:

               7.

               Czy turecki obywatel posiadający status prawny zgodnie z art. 7 akapit 1 tiret drugie decyzji ARB 1/80 i mieszkający na terytorium Republiki Federalnej Niemiec od 1972 r. może powoływać się na szczególną ochronę przed wydaleniem wyrażoną w art. 28 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/38/WE?

         W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie siódme:

               8.

               Czy turecki obywatel posiadający status prawny zgodnie z art. 7 akapit 1 tiret drugie decyzji ARB 1/80 może powoływać się na szczególną ochronę przed wydaleniem wyrażoną w art. 28 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/38/WE?

         Zakładając utrzymanie statusu prawnego według art. 7 akapit 1 tiret drugie decyzji ARB 1/80 (w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lub pytanie drugie oraz odpowiedzi przeczącej na pytania trzecie i czwarte) nasuwa się nadal pytanie:

               9.

               Czy liczne mniejszej wagi czyny zabronione (zasadniczo przestępstwa przeciw mieniu), które uwzględniając je same w sobie nie są wystarczające, by wykazać rzeczywiste i dostatecznie poważne zagrożenie porządku publicznego związanego z podstawowym interesem społeczeństwa, mogą usprawiedliwić wydalenie na podstawie ich dużej ilości, jeśli należy się liczyć z dalszymi czynami zabronionymi a w takich samych okolicznościach nie podejmuje się żadnych działań wobec obywateli niemieckich?

      (1)  Dz.U. L 293, str. 4


title: Sprawa C-550/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Amsterdamie (Niderlandy) w dniu 31 października 2016 r. – A, S/Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Amsterdamie (Niderlandy) w dniu 31 października 2016 r. – A, S/Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Sprawa C-550/16)
   (2017/C 038/10)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Den Haag na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Amsterdamie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: A, S

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Pytanie prejudycjalne

   Czy w kontekście łączenia rodzin uchodźców pod pojęciem „osoby nieletniej pozbawionej opieki” w rozumieniu art. 2 lit. f) dyrektywy 2003/86 (1) należy rozumieć obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, który nie ukończył 18 roku życia i który przybywa na terytorium państwa członkowskiego bez opieki odpowiedzialnej za niego zgodnie z prawem lub zwyczajowo osoby dorosłej i który:

               —

               ubiega się o azyl,

               —

               w okresie trwania postępowania w przedmiocie wniosku o udzielenie azylu – przebywając na terytorium odnośnego państwa członkowskiego – ukończył 18 lat,

               —

               uzyskuje azyl z mocą wsteczną począwszy od dnia złożenia wniosku o jego udzielenie, a

               —

               następnie występuje z wnioskiem udzielenie zgody na łączenie rodzin.

      (1)  Dyrektywa Rady 2003/86/EG z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin, Dz.U. 2003 L 251, s. 12.


title: Sprawa F-21/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 stycznia 2016 r. – Goch/Rada

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/63

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 stycznia 2016 r. – Goch/Rada
   (Sprawa F-21/13) (1)

   (2016/C 098/83)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 156 z 1.6.2013, s. 55.


title: Sprawa C-433/04: Skarga wniesiona dnia 8 października 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/34

         Skarga wniesiona dnia 8 października 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-433/04)
   (2004/C 300/65)
   Dnia 8 października 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Królestwu Belgii sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez D. Triantafyllou, działającego jako jej pełnomocnik, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że zobowiązując zleceniodawców i przedsiębiorców nawiązujących kontakty handlowe z zagranicznymi kontrahentami niezarejestrowanymi w Belgii do potrącenia 15 % kwoty należnej z tytułu wykonanych prac i nakładając na tychże zleceniodawców i przedsiębiorców odpowiedzialność solidarną za zobowiązania podatkowe ich niezarejestrowanych w Belgii kontrahentów, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 49 oraz art. 50 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Regulacja krajowa w sektorze budownictwa nakładająca na zleceniodawców i przedsiębiorców obowiązek potrącenia od każdej kwoty wypłacanej ich niezarejestrowanym w Belgii kontrahentom 15 % wartości kwoty widniejącej na fakturze i następnego jej przekazania władzom belgijskim pod rygorem nałożenia grzywny, celem zagwarantowania zapłaty lub ściągnięcia zobowiązań podatkowych ciążących ewentualnie na tych kontrahentach, stanowi przeszkodę dla swobodnego świadczenia usług, o którym mowa w art. 49 i 50 WE. Podobnie, naruszeniem art. 49 i 50 WE jest obciążenie zleceniodawców i przedsiębiorców odpowiedzialnością solidarną z tytułu zobowiązań podatkowych ich niezarejestrowanych kontrahentów, której wielkość sięga 35 % całkowitej ceny prac przed opodatkowaniem VAT.
   Powyższe regulacje mogą zniechęcić przedsiębiorców i zleceniodawców do nawiązywania kontaktów handlowych z kontrahentami niezarejestrowanymi w Belgii. A zatem, automatyczne zastosowanie zasady odpowiedzialności solidarnej zleceniodawców i przedsiębiorców za zobowiązania podatkowe ich kontrahentów narusza zasadę proporcjonalności i pociąga za sobą nieuzasadnione naruszenie prawa własności zleceniodawców oraz naruszenie prawa do obrony zleceniodawców i przedsiębiorców. W istocie, odpowiedzialność solidarna zleceniodawcy i przedsiębiorcy stosowana jest automatycznie bez obowiązku po stronie administracji wykazania winy lub współwiny po stronie zleceniodawcy lub przedsiębiorcy. Odpowiedzialność taka może również się rozciągać na zobowiązania podatkowe związane z pracami wykonanymi przez danego kontrahenta na rzecz innych osób. Obowiązek dokonania potrącenia jest jako taki obwarowany sankcją grzywny sięgającą podwójnej wartości kwoty podlegającej potrąceniu.
   Uregulowania te stanowią również realną przeszkodę wobec niezarejestrowanych kontrahentów, którzy chcą oferować swoje usługi w Belgii. Muszą oni w istocie zaakceptować fakt, że otrzymają cenę widniejąca na fakturze pomniejszoną o 15 %, nawet jeśli nie ciążą na nich żadne zobowiązania podatkowe, na poczet których można byłoby zaliczyć tę potrąconą kwotę, podczas gdy kwota ta może zostać odzyskana dopiero po jakimś czasie na podstawie złożenia żądania jej zwrotu.
   Opisanych wyżej środków nie można uznać za obiektywnie uzasadnione. Po pierwsze, w większości przypadków na podatniku mającym siedzibę w innym Państwie Członkowskim nie ciążą obowiązki podatkowe przewidziane tymi uregulowaniami. Po drugie, w tych szczególnych sytuacjach, w których istniałyby zobowiązania podatkowe do zapłaty lub zwrotu w Belgii, mechanizm utworzony przez omawiane przepisy z powodu jego ogólnej natury powinien być uznany za nieproporcjonalny.
   Wreszcie, możliwość rejestracji nie uzasadnia obowiązku potrącenia i odpowiedzialności solidarnej. W istocie, przedsięwzięty środek pociągający za sobą procedurę rejestracji, która wybiega daleko poza zwykłe przekazanie informacji władzom belgijskim, sprawia, że rejestracja ta nie jest poważną alternatywą dla przedsiębiorstw niezarejestrowanych w Belgii, które chcą skorzystać z przysługującego im prawa do swobodnego okolicznościowego świadczenia usług w Belgii. Wymóg rejestracji pozbawia wszelkiej skuteczności przepisy Traktatu mające zapewnić swobodne świadczenie usług.


title: Sprawa C-131/06 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 24 kwietnia 2007 r. — Castellblanch SA. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Champagne Louis Roederer SA (Odwołanie — Graficzny znak towarowy CRISTAL CASTELLBLANCH — Odmowa rejestracji)

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/7

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 24 kwietnia 2007 r. — Castellblanch SA. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Champagne Louis Roederer SA
   (Sprawa C-131/06 P) (1)

   (Odwołanie - Graficzny znak towarowy CRISTAL CASTELLBLANCH - Odmowa rejestracji)
   (2007/C 235/11)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Castellblanch, SA (przedstawiciele: adwokaci F. de Visscher, E. Cornu, E. De Gryse i D. Moreau)

      Uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: pełnomocnik I. de Medrano Caballero), Champagne Louis Roederer S.A. (przedstawiciel: adwokat P. Cousin)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie T 29/04 Castellblanch SA przeciwko OHIM, mocą którego Sąd oddalił skargę wniesioną przez zgłaszającego graficzny znak towarowy „CRISTAL CASTELLBLANCH” dla towarów należących do klasy 33 o stwierdzenie nieważności decyzji R 0037/2000-2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 17 listopada 2003 r., oddalającej odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów, mocą której odmówiono rejestracji wspomnianego znaku towarowego w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu wniesionego przez właściciela krajowych i międzynarodowych słownych znaków towarowych zawierających słowo „CRISTAL” dla towarów należących do klasy 33
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Castellblanch S.A. ponosi koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006.


title: Sprawa T-685/14: Skarga wniesiona w dniu 18 września 2014 r. – EEB przeciwko Komisji

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/35

         Skarga wniesiona w dniu 18 września 2014 r. – EEB przeciwko Komisji
   (Sprawa T-685/14)
   (2014/C 431/58)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Environmental Bureau (EEB) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Podskalská)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Ares (2014) 2317513 z dnia 11 lipca 2014 r. uznającej za niedopuszczalny wniosek skarżącej o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w odniesieniu do decyzji Komisji 2014/2002 final z dnia 31 marca 2014 r. w sprawie notyfikacji przez Republikę Bułgarii przejściowego planu krajowego, o którym mowa w art. 32 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C 2014/2002 final z dnia 31 marca 2014 r. w sprawie notyfikacji przez Republikę Bułgarii przejściowego planu krajowego, o którym mowa w art. 32 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych;

               —

               obciążenia strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że decyzja Komisji Ares (2014) 2317513 z dnia 11 lipca 2014 r. narusza art. 17 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 2 ust. 1 lit. g i art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006, sporządzoną w ramach Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych Konwencję o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska („konwencja EKG ONZ”) w związku z decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej konwencji EKG ONZ.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że decyzja Komisji C 2014/2002 final z dnia 31 marca 2014 r. narusza art. 17 Traktatu o Unii Europejskiej, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/EU w sprawie emisji przemysłowych, decyzję wykonawczą Komisji 2012/115/UE z dnia 10 lutego 2012 r. ustanawiającą przepisy dotyczące przejściowych planów krajowych, o których mowa w dyrektywie 2010/75/UE, konwencję EKG ONZ w związku z decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej konwencji EKG ONZ, dyrektywę 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy.


title: Sprawa T-276/17: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2017 r. – Ogrodnik/EUIPO – Aviario Tropical (Tropical)

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/35

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2017 r. – Ogrodnik/EUIPO – Aviario Tropical (Tropical)
   (Sprawa T-276/17)
   (2017/C 213/48)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tadeusz Ogrodnik (Chorzów, Polska) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl, H. Hartwig)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Aviario Tropical, SA (Loures, Portugalia)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „Tropical” – zgłoszenie nr 3 435 773

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lutego 2017 r. w sprawie R 2125/2016-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               oddalenie odwołania złożonego przez Aviário Tropical, SA, od decyzji Wydziału Unieważnień strony pozwanej z dnia 15 lipca 2013 r. w sprawie 6029 C;

               —

               obciążenie EUIPO oraz Aviário Tropical, SA, jeżeli wstąpi do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;


title: Sprawa T-210/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 listopada 2008 r. — Nalocebar przeciwko OHIM — Limiñana y Botella (Limoncello di Capri) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Limoncello di Capri — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy LIMONCHELO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/21

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 listopada 2008 r. — Nalocebar przeciwko OHIM — Limiñana y Botella (Limoncello di Capri)
   (Sprawa T-210/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Limoncello di Capri - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy LIMONCHELO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2009/C 6/41)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Nalocebar — Consultores e Serviços, Lda (São Pedro, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci G. Pasquarella i R. Pasquarella)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo M. Capostagno, następnie O. Montalto, pełnomocnicy)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Limiñana y Botella, SL (Monforte del Cid, Hiszpania)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 marca 2005 r. (sprawa R 646/2004-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Limiñaną y Botellą, SL i Nalocebarem — Consultores e Serviços, Lda.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Nalocebar — Consultores e Serviços, Lda zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.7.2005.


title: Sprawa T-242/14: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2014 r. – The Smiley Company przeciwko OHIM (kształt twarzy)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/37

         Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2014 r. – The Smiley Company przeciwko OHIM (kształt twarzy)
   (Sprawa T-242/14)
   2014/C 282/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Smiley Company SPRL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: A. Freitag, lawyer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 stycznia 2014 r., wydanej w sprawie R 836/2013-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający kształt twarzy dla towarów objętych klasami 29 i 30 – zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 11 168 762

      Decyzja eksperta: stwierdził, że należy odmówić rejestracji zgłoszonego znaku towarowego na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddaliła odwołanie
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego


title: Sprawa T-763/15: Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2015 r. – Sony Optiarc i Sony Optiarc America/Komisja

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/48

         Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2015 r. – Sony Optiarc i Sony Optiarc America/Komisja
   (Sprawa T-763/15)
   (2016/C 098/63)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sony Optiarc, Inc (Atsugi, Japonia) i Sony Optiarc America, Inc (San Jose, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: N. Levy i E. Kelly, Solicitors, oraz R. Snelders, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 21 października 2015 r. w sprawie AT.39639 – Napędy dysków optycznych, dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFEU i art. 53 porozumienia EOG w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących;

               —

               posiłkowo, w ramach jego nieograniczonego prawa orzekania, obniżenie grzywien nałożonych na skarżących w tej decyzji; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami obsługi prawnej oraz innymi kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżące w związku z niniejszym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący błędnych ustaleń faktycznych i prawnych zaskarżonej decyzji odnośnie do stwierdzenia, że skarżący brali udział w naruszeniu art. 101 TFUE ze względu na cel.

                           —

                           Dowody przytoczone przeciw skarżącym są niewystarczające do wykazania ustalenia, że skarżący uczestniczyli w jednolitym i ciągłym naruszeniu art. 101 TFUE ze względu na cel.

                           —

                           Zawarte w decyzji alternatywne ustalenie, zgodnie z którym skarżący uczestniczyli w odrębnych naruszeniach art. 101 TFUE ze względu cel, jest nieudowodnione i naruszyło prawo skarżących do obrony, gdyż zostało dokonane po raz pierwszy w tej decyzji.

               2.

               Zarzut drugi, podniesiony posiłkowo, dotyczy błędnych ustaleń faktycznych i prawnych i nieodpowiedniego uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

                           —

                           W decyzji błędnie uwzględniono podwójnie przychody, które zostały przeniesione przez skarżących na innego adresata tej decyzji;

                           —

                           W decyzji błędnie nie uwzględniono, że skarżący byli znacznie mniej zaangażowani niż niektórzy inni adresaci decyzji, i nie zastosowano wobec skarżących niższego współczynnika i niższej kwoty dodatkowej lub obniżki z tytułu okoliczności łagodzących.


title: Sprawa C-367/04 P: Odwołanie wniesione dnia 24 sierpnia 2004 r. (fax z dnia: 20.08.04) przez Deutsche Post AG i DHL Express (Italy) S.r.l. (wcześniej pod firmą: DHL International S.r.l.) od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba w składzie rozszerzonym) z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie T-358/02, Deutsche Post AG oraz DHL International S.r.l. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wspieranej przez Republikę Włoch oraz Poste Italiane SpA

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/8

         Odwołanie wniesione dnia 24 sierpnia 2004 r. (fax z dnia: 20.08.04) przez Deutsche Post AG i DHL Express (Italy) S.r.l. (wcześniej pod firmą: DHL International S.r.l.) od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba w składzie rozszerzonym) z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie T-358/02, Deutsche Post AG oraz DHL International S.r.l. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wspieranej przez Republikę Włoch oraz Poste Italiane SpA
   (Sprawa C-367/04 P)
   (2004/C 284/17)
   Dnia 24 sierpnia 2004 r. Deutsche Post AG (Poczta Niemiecka Sp. Akcyjna) i DHL Express (Italy) S.r.l. (wcześniej występująca pod firmą: DHL International S.r.l.) wniosły (fax z dnia: 20.08.04) do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba w składzie rozszerzonym) z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie T-358/02, Deutsche Post AG oraz DHL International S.r.l. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wspieranej przez Republikę Włoch oraz Poste Italiane SpA. Pełnomocnikami procesowymi strony wnoszącej odwołanie są Jochim Sedemund i Thomas Lübbig, adwokaci, Freshfields Bruckhaus Deringer, Potsdamer Platz 1, D-10785 Berlin.
   Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie nieważności postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie T-358/02 (1) oraz stwierdzenie dopuszczalności skargi wniesionej dnia 3 grudnia 2002 r. przez Deutsche Post AG i DHL Express (Italy)

               2)

               obciążenie kosztami postępowania strony przeciwnej oraz podmiotów wspomagających ją.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Odwołanie jest skierowane przeciwko postanowieniu Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 maja 2004 r w sprawie T-358/02 (DPAG i inni./. Komisji). W tym postanowieniu Sąd Pierwszej Instancji oddalił skargę wniesioną 3 grudnia 2002 r. przez Deutsche Post AG i DHL Express (Italy) S. r. l. jako niedopuszczalną. Zdaniem Sądu, skarżące nie spełniły przesłanek legitymacji procesowej. Tymczasem skarżące podnoszą w odwołaniu, że decyzja Komisji dotyczy ich jak najbardziej bezpośrednio i indywidualnie i że w związku z tym posiadają one legitymację procesową dla wniesienia skargi w znaczeniu art. 230 ust. 4 WE. Ponieważ skarżące mają poza tym wymagany interes prawny (interes w uzyskaniu ochrony prawnej), należy ich zdaniem stwierdzić nieważność wyżej wskazanego postanowienia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 maja 2004 r., jak również dopuszczalność skargi wniesionej dnia 3 grudnia 2002 r. przez Deutsche Post AG i DHL Express (Italy).

      (1)  Dz.U. C 228 z dnia 11 września 2004 r.