title: Sprawa C-503/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 19 września 2013 r. — Boston Scientific Medizintechnik GmbH przeciwko AOK Sachsen-Anhalt

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 19 września 2013 r. — Boston Scientific Medizintechnik GmbH przeciwko AOK Sachsen-Anhalt
   (Sprawa C-503/13)
   2013/C 352/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Boston Scientific Medizintechnik GmbH

      Strona pozwana: AOK Sachsen-Anhalt

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe (1) należy interpretować w ten sposób, że produkt, a mianowicie wszczepiony w ciele ludzkim produkt medyczny (tutaj: rozrusznik serca), jest wadliwy już wówczas, jeśli urządzenia należące do tej samej kategorii produktów mają znacznie zwiększone ryzyko awarii, aczkolwiek wada wszczepionego w konkretnym przypadku urządzenia nie została stwierdzona?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie 1 odpowiedzi twierdzącej:
               Czy koszty zabiegu mającego na celu eksplantację produktu i wszczepienie innego rozrusznika stanowią szkodę spowodowaną przez uszkodzenia ciała w rozumieniu art. 1, art. 9 ust. 1 lit. a) dyrektywy 85/374/EWG?

      (1)  Dz.U. L 210, s. 29.


title: Sprawa T-16/08: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2008 r. — Perfetti Van Melle przeciwko OHIM — Cloetta Fazer (CENTER SHOCK)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/59

         Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2008 r. — Perfetti Van Melle przeciwko OHIM — Cloetta Fazer (CENTER SHOCK)
   (Sprawa T-16/08)
   (2008/C 64/96)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Perfetti Van Melle SpA (Lainate, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Perani i P. Pozzi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Cloetta Fazer AB (Ljungsbro, Szwecja)
   Żądania strony skarżącej

               —

               całkowita zmiana decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 listopada 2007 r. (sprawa R 149/2006-4), doręczonej w dniu 9 listopada 2007 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień OHIM z dnia 24 listopada 2005 r. dotyczącej wniosku o unieważnienie nr 941 C 973 065;

               —

               potwierdzenie ważności rejestracji wspólnotowego znaku towarowego Perfetti nr 973 065 CENTER SHOCK;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi w ramach niniejszego postępowania, jak również kosztami związanymi z wnioskiem o unieważnienie i odwołaniem wniesionym do OHIM.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy „CENTER SHOCK” dla towarów z klasy 30 — wspólnotowy znak towarowy nr 973 065

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Cloetta Fazer AB.

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: słowne krajowe znaki towarowe „CENTER” i „CLOETTA CENTER” dla towarów należących, między innymi, do klasy 30

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 52 ust. 1 lit a) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, iż mimo posiadanego wspólnego elementu rozpatrywane znaki towarowe są całkowicie różne pod względem fonetycznym, koncepcyjnym oraz z punktu widzenia wywieranego przez nie całościowego wrażenia. Ponadto Cloetta i Perfetti działają zdaniem skarżącej na odmiennych rynkach, ponieważ ich produkty odpowiadają różnym potrzebom i są nakierowane na różnych konsumentów.


title: Sprawa C-210/13: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 14 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) – Zjednoczone Królestwo) – Glaxosmithkline Biologicals SA, Glaxosmithkline Biologicals, Niederlassung der Smithkline Beecham Pharma GmbH & Co. KG przeciwko Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks (Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Dodatkowe świadectwo ochronne — Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 — Pojęcia „aktywnego składnika” i  „mieszaniny aktywnych składników”  — Adjuwant)

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/10

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 14 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) – Zjednoczone Królestwo) – Glaxosmithkline Biologicals SA, Glaxosmithkline Biologicals, Niederlassung der Smithkline Beecham Pharma GmbH & Co. KG przeciwko Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks
   (Sprawa C-210/13) (1)

   ((Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dodatkowe świadectwo ochronne - Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 - Pojęcia „aktywnego składnika” i „mieszaniny aktywnych składników” - Adjuwant))
   2014/C 102/13
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Glaxosmithkline Biologicals SA, Glaxosmithkline Biologicals, Niederlassung der Smithkline Beecham Pharma GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – High Court of Justice (Chancery Division) – Wykładnia art. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 152, s. 1) – Pojęcia „aktywnego składnika” i „mieszaniny aktywnych składników” – Adjuwant, który samodzielnie nie posiada efektu terapeutycznego, ale zwiększa efekt terapeutyczny antygenu

      Sentencja

   Artykuł 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że podobnie jak adjuwant nie jest objęty pojęciem „aktywnego składnika” w rozumieniu owego przepisu, tak mieszanina dwóch substancji, z których jedna jest aktywnym składnikiem odznaczającym się właściwymi mu efektami terapeutycznymi, podczas gdy druga, będąca adjuwantem, umożliwia wzmocnienie owych efektów terapeutycznych, jednak sama nie wywołuje własnych efektów terapeutycznych, nie jest objęta pojęciem „mieszaniny aktywnych składników” w rozumieniu owego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.


title: Sprawa C-210/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Corte Suprema di Cassazione, Piątej Izby Cywilnej, wydanego dnia 18 lutego 2004 r., w sprawie Ministero dell'Economia e delle Finanze i Agenzia delle Entrate przeciwko FCE Bank plc

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Corte Suprema di Cassazione, Piątej Izby Cywilnej, wydanego dnia 18 lutego 2004 r., w sprawie Ministero dell'Economia e delle Finanze i Agenzia delle Entrate przeciwko FCE Bank plc
   (Sprawa C-210/04)
   (2004/C 190/09)
   Dnia 12 maja 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Corte Suprema di Cassazione, Piątej Izby Cywilnej (Włochy), wydanego dnia 18 lutego 2004 r. w sprawie Ministero dell'Economia e delle Finanze i Agenzia delle Entrate przeciwko FCE Bank plc.
   Corte Suprema di Cassazione zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania prejudycjalne:

               „a)

               czy art. 1 ust. 2 i art. 9 ust. 1 Szóstej Dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że filia spółki, posiadającej siedzibę w innym Państwie (należącym do Unii Europejskiej, bądź też nie), która spełnia cechy zakładu produkcyjnego, może być uznana na niezależny podmiot, a zatem iż możliwy jest stosunek prawny pomiędzy dwoma podmiotami, z wynikającym stąd objęciem podatkiem VAT usług wykonanych przez spółkę-matkę; czy dla jego określenia może zostać użyte kryterium »arm's length«, o którym mowa w art. 7 ust. 2 i 3 modelu konwencji OECD dotyczącej podwójnego opodatkowania oraz konwencji z dnia 21 października 1988 r. między Włochami, Zjednoczonym Królestwem i Irlandią Północną; czy dopuszczalny jest stosunek prawny w przypadku »cost-sharing agrement«, dotyczącego świadczenia usług na rzecz podmiotu zależnego; w przypadku odpowiedzi twierdzącej, jakie są warunki, aby uznać taki stosunek prawny za istniejący; czy pojęcie stosunku prawnego powinno zostać określone przez prawo krajowe czy przez prawo wspólnotowe;

               b)

               czy obciążenie filii kosztami owych usług może – a jeśli tak to w jakim zakresie – zostać uznane za zapłatę za wykonane usługi w rozumieniu art. 2 Szóstej Dyrektywy, bez względu na rozmiary obciążenia oraz na osiąganie zysku przez przedsiębiorstwo;

               c)

               w przypadku, gdy świadczenia usług pomiędzy spółką-matką i filią należałoby uznać za zwolnione z VAT ze względu na brak niezależności usługobiorcy, a zatem ze względu na niedopuszczalność stosunku prawnego pomiędzy owymi dwoma podmiotami, gdy spółka-matka posiada swą siedzibę w innym Państwie Członkowskim Unii Europejskiej, czy praktyka administracyjna, która w takim przypadku poddaje usługę opodatkowaniu pozostaje w sprzeczności z prawem przedsiębiorczości, o którym mowa w art. 43 Traktatu WE”.


title: Sprawa T-159/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 czerwca 2006 r. — UNIPOR-Ziegel-Marketing przeciwko OHMI-Dörken (DELTA)

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/46

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 czerwca 2006 r. — UNIPOR-Ziegel-Marketing przeciwko OHMI-Dörken (DELTA)
   (Sprawa T-159/05) (1)

   (2006/C 212/78)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 171 z 9.7.2005


title: Sprawa C-252/11: Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove — Słowacja) — Erika Šujetová przeciwko Rapid life životná poisťovňa as (Odesłanie prejudycjalne — Umorzenie postępowania)

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/2

         Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove — Słowacja) — Erika Šujetová przeciwko Rapid life životná poisťovňa as
   (Sprawa C-252/11) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Umorzenie postępowania)
   2013/C 101/02
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Krajský súd v Prešove

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Erika Šujetová

      Strona pozwana: Rapid life životná poisťovňa as

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Krajský súd v Prešove (Słowacja) — Wykładnia art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29) — Przepis krajowy przyznający wyłączną właściwość w zakresie rozpatrzenia wniosku o uchylenie wyroku sądu polubownego sądowi, w obszarze właściwości którego toczy się postępowanie polubowne — Przepis krajowy nakładający na ten sąd obowiązek, po ewentualnym uchyleniu wyroku sądu polubownego, kontynuowania postępowania, bez ponownego zbadania własnej właściwości miejscowej — Zapis na sąd polubowny lub klauzula arbitrażowa mające nieuczciwy charakter

      Sentencja

   Postępowanie w sprawie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przedstawionego przez Krajský súd v Prešove (Słowacja) postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2011 r. w sprawie C-252/11 zostaje umorzone.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa C-92/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 25 lutego 2013 r. — Gemeente ‘s-Hertogenbosch, druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 25 lutego 2013 r. — Gemeente ‘s-Hertogenbosch, druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-92/13)
   2013/C 147/19
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: Gemeente ‘s-Hertogenbosch

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 5 ust. 7 lit. a) szóstej dyrektywy (1) należy interpretować w ten sposób, że za dostawę odpłatną należy uznać sytuację, gdy gmina przyjmuje do użytku budynek, którego budowę zleciła na własnym gruncie i którego będzie używać w 94 % do działalności podejmowanej przez nią w charakterze władzy publicznej, a w 6 % do działalności w charakterze podatnika — z tego w 1 % w odniesieniu do transakcji zwolnionych z podatku niedających prawa do odliczenia?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa C-394/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Komisia za zashtita ot diskriminatia (Bułgaria) w dniu 25 lipca 2011 r. — Valeri Hariev Belov przeciwko ChEZ Elektro Balgaria AD, ChEZ Raspredelnenie Balgaria AD i Darzhavna Komisia po energiyno i vodno regulirane

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Komisia za zashtita ot diskriminatia (Bułgaria) w dniu 25 lipca 2011 r. — Valeri Hariev Belov przeciwko „ChEZ Elektro Balgaria” AD, „ChEZ Raspredelnenie Balgaria” AD i Darzhavna Komisia po energiyno i vodno regulirane
   (Sprawa C-394/11)
   2011/C 298/27
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Komisia za zashtita ot diskriminatia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Valeri Hariev Belov

      Strona pozwana:„ChEZ Elektro Balgaria” AD, „ChEZ Raspredelnenie Balgaria” AD und Darzhavna Komisia po energiyno i vodno regulirane

      Pytania prejudycjalne

               Pytanie 1: Czy rozpatrywany przypadek objęty jest zakresem stosowania dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (1) [tu odnośnie do art. 3 ust. 1 lit. h)]?

               Pytanie 2: Co oznacza „traktowana jest mniej przychylnie” w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2000/43 oraz „mogą doprowadzić do szczególnie niekorzystnej sytuacji dla osób danego pochodzenia rasowego lub etnicznego” w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2000/43:

                           2.1

                           Czy dla zakwalifikowania mniej przychylnego traktowania jako bezpośredniej dyskryminacji jest niezbędnie konieczne, aby traktowanie było bardziej niekorzystne i aby bezpośrednio lub pośrednio naruszało ustanowione ustawowo w sposób wyraźny prawa lub interesy, czy też należy interpretować je jako jakąkolwiek formę zachowania (stosunku) w szerokim rozumieniu tego słowa, które w porównaniu z zachowaniem w podobnej sytuacji jest mniej korzystne?

                           2.2.

                           Czy dla zakwalifikowania postawienia w szczególnie niekorzystnej sytuacji jako pośredniej dyskryminacji jest także konieczne, by naruszała ona bezpośrednio lub pośrednio ustanowione ustawowo w sposób wyraźny prawa lub interesy, czy też należy interpretować je jako jakąkolwiek formę postawienia w szczególnie niekorzystnej/niepomyślnej sytuacji?

               Pytanie 3: W zależności od odpowiedzi na pytanie drugie: Jeżeli dla zakwalifikowania jako bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy 2000/43 wymagane jest, by mniej przychylne traktowanie lub postawienie w szczególnie niekorzystnej sytuacji naruszało bezpośrednio lub pośrednio ustanowione ustawowo prawo lub interes,

                           3.1.

                           czy przepisy art. 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, dyrektywa 2006/32/WE (2) (motyw 29, art. 1, art. 13 ust. 1), dyrektywa 2003/54/WE (3) (art. 3 ust. 5) i dyrektywa 2009/72/WE (4) (art. 3 ust. 7) ustanawiają na rzecz odbiorcy prądu prawo lub interes, by mógł regularnie kontrolować wskazania licznika prądu, na które to prawo lub interes można się powołać przed sądami krajowymi w postępowaniu takim jak w niniejszej sprawie,
                           i

                           3.2.

                           czy z przepisami tymi są zgodne przepisy krajowe lub praktyka administracyjna wykonywana za zgodą państwowego organu regulacji energii, przyznające przedsiębiorstwu dystrybucyjnemu swobodę w umieszczeniu liczników prądu w miejscach trudno dostępnych lub niedostępnych, co uniemożliwia odbiorcom kontrolę i monitorowanie osobiście i regularnie wskazań licznika prądu?

               Pytanie 4: W zależności od odpowiedzi na pytanie drugie: Jeżeli dla zakwalifikowania jako bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji nie jest bezwzględnie wymagane, by bezpośrednio lub pośrednio naruszone zostały ustanowione ustawowo prawo lub interes,

                           —

                           czy w świetle art. 2 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy 2000/43 dopuszczalne są krajowe przepisy lub orzecznictwo, o których mowa w postępowaniu przed sądem krajowym, zgodnie z którymi dla zakwalifikowania jako dyskryminacji wymaga się, by bardziej niekorzystne traktowanie i postawienie w bardziej niekorzystnej sytuacji bezpośrednio lub pośrednio naruszały ustanowione ustawowo prawa lub interesy;

                           —

                           jeżeli nie są one dopuszczalne, czy sąd krajowy jest zobowiązany wtedy pozostawić je bez zastosowania i oprzeć się na definicjach pojęć zawartych w dyrektywie?

               Pytanie 5: Czy art. 8 ust. 1 dyrektywy 2000/43 należy interpretować,

                           5.1.

                           w ten sposób, że wymaga on, by ofiara wykazała okoliczności faktyczne, na podstawie których narzuca się jednoznaczny, niepodważalny i niezbity wniosek lub taka konkluzja, iż doszło do bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji, czy też wystarczy, by okoliczności faktyczne uzasadniały jedynie przypuszczenie/domniemanie takiej dyskryminacji?

                           5.2.

                           Czy fakty takie, że

                                       a)

                                       tylko w dwóch dzielnicach miasta, znanych jako dzielnice romskie, liczniki prądu są umieszczone na ulicach na słupach energetycznych na wysokości niedostępnej dla wizualnej kontroli wskazań liczników przez odbiorców, ze znanymi wyjątkami w niektórych częściach obu tych dzielnic, i że

                                       b)

                                       we wszystkich pozostałych dzielnicach liczniki prądu są umieszczone na innej wysokości, dostępnej dla kontroli wizualnej (do 1,70 m), najczęściej w mieszkaniu odbiorcy lub na fasadzie budynku lub na ogrodzeniu,

                                 prowadzą do przeniesienia ciężaru dowodu na stronę pozwaną?

                           5.3.

                           Czy okoliczności takie, że

                                       a)

                                       w obu dzielnicach miasta znanych jako dzielnice romskie nie mieszkają tylko Romowie, lecz również osoby innego pochodzenia etnicznego lub

                                       b)

                                       odpowiednio, jaka część ludności w obu tych dzielnicach faktycznie określa siebie Romami, lub

                                       c)

                                       powody przeniesienia liczników prądu w obu tych dzielnicach na wysokość 7 m są określane przez przedsiębiorstwo dystrybucyjne jako powszechnie znane,

                                 wykluczają przeniesienie ciężaru dowodu na stroną pozwaną?

               Pytanie 6: W zależności od odpowiedzi na pytanie piąte:

                           6.1.

                           Jeżeli art. 8 ust. 1 dyrektywy 2000/43 należy interpretować w ten sposób, że wymagane jest przypuszczenie/domniemanie istnienia dyskryminacji, i jeżeli przytoczone wyżej okoliczności faktyczne prowadzą do przeniesienia ciężaru dowodu na stronę pozwaną, jakiej formy dyskryminacji każą domniemywać wtedy te okoliczności faktyczne — bezpośredniej czy pośredniej dyskryminacji lub nękania?

                           6.2.

                           Czy przepisy dyrektywy 2000/43 pozwalają na to, by bezpośrednia dyskryminacja lub nękanie było usprawiedliwione realizacją ustawowego celu za pomocą potrzebnych i odpowiednich środków?

                           6.3.

                           Czy ze względu na cele ustawowe, które jego zdaniem realizuje przedsiębiorstwo dystrybucyjne, środek zastosowany w obu dzielnicach może być usprawiedliwiony w sytuacji, w której

                                       a)

                                       środek stosowany jest z powodu nieopłaconych rachunków, które nagromadziły się w obu dzielnicach, z powodu częstych naruszeń ze strony odbiorców, które ujemnie wpływają na lub zagrażają bezpieczeństwu, jakości, bieżącemu i bezpiecznemu funkcjonowaniu instalacji elektrycznych,
                                       i
                                       środek stosowany jest kolektywnie, niezależnie od tego, czy dany odbiorca opłaca swoje rachunki za dystrybucję i dostawę prądu i czy ustalono, że dany odbiorca popełnił jakieś naruszenie (manipulowanie wskazaniami licznika prądu, nielegalne przyłączenie lub nielegalny pobór prądu bez pomiaru i opłaty lub jakiekolwiek inne ingerencje w sieć, które ujemnie wpływają na lub zagrażają jej pewnemu, jakościowemu, bieżącemu i bezpiecznemu funkcjonowaniu);

                                       b)

                                       za każde porównywalne naruszenie w przepisach prawa i w ogólnych warunkach umowy o dystrybucję [zwanej dalej „umową dystrybucyjną”] przewidziana jest odpowiedzialność cywilna, administracyjna i karna;

                                       c)

                                       postanowienie przewidziane w art. 27 ust. 2 ogólnych warunków umowy dystrybucyjnej — że przedsiębiorstwo dystrybucyjne zapewnia na wyraźne pisemne żądanie odbiorcy możliwość wizualnej kontroli wskazań licznika prądu — w rzeczywistości nie umożliwia odbiorcy osobistej i regularnej kontroli dotyczących go wskazań;

                                       d)

                                       istnieje możliwość instalacji na podstawie wyraźnego pisemnego wniosku kontrolnego licznika prądu w mieszkaniu odbiorcy, za co musi on uiścić opłatę;

                                       e)

                                       środek jest charakterystycznym i widocznym dowodem na nieuczciwość odbiorcy w takiej lub innej formie ze względu na podnoszony przez przedsiębiorstwo dystrybucyjne powszechnie znany charakter przyczyn zastosowania tego środka;

                                       f)

                                       istnieją inne techniczne metody i środki ochrony przed ingerencjami w liczniki prądu;

                                       g)

                                       pełnomocnik przedsiębiorstwa dystrybucyjnego twierdzi, że zastosowany w dzielnicy romskiej w innym mieście podobny środek faktycznie nie zdołał zapobiec ingerencjom;

                                       h)

                                       w odniesieniu do instalacji elektrycznej umiejscowionej w jednej z tych dzielnic — trafostacji — nie zakłada się, że w celu bezpieczeństwa należy ją poddać podobnym środkom jak liczniki prądu?

      (1)  Dz.U. L 180, s. 22.

      (2)  Dyrektywa 2006/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie efektywności końcowego wykorzystania energii i usług energetycznych oraz uchylająca dyrektywę Rady 93/76/EWG (Dz.U. L 114, s. 64).

      (3)  Dyrektywa 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 96/92/WE (Dz.U. L 176, s. 37).

      (4)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211, s. 55)


title: Sprawa T-266/14: Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2014 r. – Argus Security Projects przeciwko Komisji

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/19

         Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2014 r. – Argus Security Projects przeciwko Komisji
   (Sprawa T-266/14)
   2014/C 245/26
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Argus Security Projects Ltd (Limassol, Cypr) (przedstawiciele: T. Bontinck i E. van Nuffel d’Heynsbroeck, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EUBAM Lybie o niewybraniu oferty złożonej przez spółkę Argus w ramach przetargu odnoszącego się do świadczenia usług z zakresu bezpieczeństwa w ramach misji Unii Europejskiej dotyczącej pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii (umowa EUBAM-13-020) i udzieleniu zamówienia spółce Garda;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 110 rozporządzenia finansowego (1), zasad określonych w dokumentach odnoszących się do udzielenia zamówienia, w szczególności pkt 4.1 i 12.1 instrukcji dla oferentów, i zasad równego traktowania oferentów i niedyskryminacji, ponieważ EUBAM nie sprawdziła zdolności oferenta, któremu udzielono zamówienia, do wykonania zamówienia zgodnie z jego wymogami i przeprowadziła leżącą w jej kompetencjach ocenę kwalifikacji technicznych, jakich oczekuje się od wybranej oferty, bez minimalnej dokładności, jakiej można byłoby w sposób rozsądny oczekiwać.
               Skarżąca utrzymuje, że poważne braki oferenta, któremu udzielono zamówienia, oraz niezdolność do wykonania przez niego zamówienia sprawiają, że oferta jest nierealistyczna i nie powinna była zostać wybrana przez instytucję zamawiającą.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący zasadniczej zmiany pierwotnych warunków zamówienia, która mogła wypaczyć wynik przetargu.
               Strona skarżąca utrzymuje, że stosunek pomiędzy punktami przyznanymi oferentowi, któremu zostało udzielone zamówienie, a punktami przyznanymi stronie skarżącej w odniesieniu do wszystkich kryteriów oceny uległby odwróceniu, gdyby wybrana oferta została oceniona z uwzględnieniem warunków, na jakich spółka, której udzielono zamówienia, wykonuje to zamówienie.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ instytucja zamawiająca nie przestrzegała art. 113 rozporządzenia finansowego i art. 161 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (2) z tego powodu, iż charakterystyka i czynniki decydujące o przewadze wybranej oferty nie zostały przekazane w terminie piętnastu dni kalendarzowych od dnia otrzymania wniosku strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L 362, s.1).


title: Sprawa C-304/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV przeciwko Plus Warenhandelsgesellschaft mbH (Dyrektywa 2005/29/WE — Nieuczciwe praktyki handlowe — Przepisy krajowe z zasady zakazujące praktyk handlowych uzależniających udział konsumentów w loterii od nabycia towaru lub usługi)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV przeciwko Plus Warenhandelsgesellschaft mbH
   (Sprawa C-304/08) (1)

   (Dyrektywa 2005/29/WE - Nieuczciwe praktyki handlowe - Przepisy krajowe z zasady zakazujące praktyk handlowych uzależniających udział konsumentów w loterii od nabycia towaru lub usługi)
   2010/C 179/03
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV

      Strona pozwana: Plus Warenhandelsgesellschaft mbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 5 ust 2 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 149, s. 22) — Praktyka handlowa łącząca sprzedaż towarów z loterią, umożliwiająca klientowi udział w losowaniach krajowego lotto, gdy zbierze on pewną ilość punktów premiowych uzyskanych przy zakupie towarów — Przepisy krajowe, zgodnie z którymi zasadniczo niedopuszczalna jest praktyka handlowa, w ramach której udział konsumentów w konkursie z nagrodami lub loterii jest uzależniony od nabycia towaru lub usługi, niezależnie od tego, czy w konkretnym przypadku reklama narusza interesy konsumentów.

      Sentencja

   Dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywę o nieuczciwych praktykach handlowych”) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniom krajowym takim jak uregulowania będące przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, które z zasady zakazują praktyk handlowych uzależniających udział konsumentów w konkursie z nagrodami lub loterii od nabycia towaru lub usługi, bez względu na konkretne okoliczności właściwe dla danego przypadku.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008.


title: Sprawa C-213/13: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 10 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Impresa Pizzarotti & C. Spa przeciwko Comune di Bari, Giunta comunale di Bari, Consiglio comunale di Bari (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Dyrektywa 93/37/EWG — „Zobowiązanie do wynajmu” niewybudowanych jeszcze budynków — Prawomocne orzeczenie sądu krajowego — Zakres zasady powagi rzeczy osądzonej w przypadku sytuacji niezgodnej z prawem Unii)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/14

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 10 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Impresa Pizzarotti & C. Spa przeciwko Comune di Bari, Giunta comunale di Bari, Consiglio comunale di Bari
   (Sprawa C-213/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Dyrektywa 93/37/EWG - „Zobowiązanie do wynajmu” niewybudowanych jeszcze budynków - Prawomocne orzeczenie sądu krajowego - Zakres zasady powagi rzeczy osądzonej w przypadku sytuacji niezgodnej z prawem Unii))
   2014/C 315/20
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Impresa Pizzarotti & C. Spa

      Strona pozwana: Comune di Bari, Giunta comunale di Bari, Consiglio comunale di Bari

      przy udziale: Complesso Residenziale Bari 2 Srl, Commissione di manutenzione della Corte d’appello di Bari, Giuseppe Albenzio, działającego w charakterze „commissario ad acta”, Ministero della Giustizia, Regione Puglia

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 lit. a) dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane należy interpretować w ten sposób, że umowa, której głównym przedmiotem jest wykonanie obiektu budowlanego odpowiadającego wymogom określonym przez instytucję zamawiającą stanowi zamówienie publiczne na roboty budowlane i nie jest zatem objęta wyłączeniem, o którym mowa w art. 1 lit. a) ppkt (iii) dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, nawet jeśli umowa ta obejmuje zobowiązanie do wynajmu odnośnego obiektu budowlanego.

               2)

               O ile obowiązujące krajowe zasady proceduralne zezwalają na to, sąd krajowy, taki jak sąd odsyłający, który rozstrzygał w ostatniej instancji, bez uprzedniego zwrócenia się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 267 TFUE, powinien uzupełnić wydane przez ten sąd orzeczenie posiadające powagę rzeczy osądzonej, które prowadziło do sytuacji niezgodnej z przepisami Unii dotyczącymi zamówień publicznych na roboty budowlane, lub dokonać zmiany tego orzeczenia, uwzględniając wykładnię tych przepisów dokonaną następnie przez wskazany Trybunał.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013 r.


title: Sprawa C-382/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (izba pierwsza) wydanego w dniu 13 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych-218/03 do T-240/03 Cathal Boyle i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 14 września 2006 r. przez Ocean Trawlers Ltd

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/26

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (izba pierwsza) wydanego w dniu 13 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych-218/03 do T-240/03 Cathal Boyle i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 14 września 2006 r. przez Ocean Trawlers Ltd
   (Sprawa C-382/06 P)
   (2006/C 294/44)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Ocean Trawlers Ltd. (przedstawiciele: P. Gallagher SC, A. Collins SC i D. Barry, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Irlandia, Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 czerwca 2006 r. w zakresie w jakim odrzuca on jako niedopuszczalną skargę wniesioną Europejskich o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r. (1) dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO-IV) w związku z poprawą bezpieczeństwa, warunków żeglugi morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów i warunków pracy na statkach długość całkowitej większej niż 12m w zakresie, w jakim decyzja ta oddala wnioski o zwiększenie zdolności połowowej nowego statku RSW „MFV Golden Rose” oraz w zakresie w jakim wyrok ten obciąża Ocean Trawlers Ltd kosztami postępowania;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r. dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO-IV) w związku z poprawą bezpieczeństwa, warunków żeglugi morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów i warunków pracy na statkach długość całkowitej większej niż 12m w zakresie, w jakim decyzja ta oddala wniosek o zwiększenie zdolności połowowej nowego statku RSW „MFV Golden Rose”;

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie podnosi, że wyrok Sądu Pierwszej Instancji powinien zostać uchylony z następujących powodów:
   Dokonując oceny interesu wnoszącego odwołanie we wniesieniu skargi poprzez odniesienie do daty wydania decyzji 2003/245, a nie daty wniesienia skargi, Sąd Pierwszej Instancji zastosował nieprawidłowy test prawny.
   Sąd Pierwszej Instancji dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, który wynika z treści przedłożonych mu dokumentów co do tego, czy w trakcie trwania postępowania wnoszący odwołanie był właścicielem statku „MFV Golden Rose”.
   Stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja nie dotyczy wnoszącego odwołanie indywidualnie, jako że „przedmiotowe statki nie istnieją” nie ma żadnej podstawy prawnej, a ponadto jest sprzeczne z uzasadnieniem wyroku Sądu.
   Wnoszący odwołanie jest właścicielem statku „MFV Golden Rose” i był jego właścicielem w całym okresie mającym znaczenia dla sprawy. Z tego powodu, nie można twierdzić, że utracił interes, który niewątpliwie miał w chwil wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/245, w zakresie, w jakim skarga ta dotyczyła zwiększenia zdolności połowowej statku RSW „MFV Golden Rose”.
   Sąd Pierwszej Instancji niesłusznie stwierdził, że wnoszący odwołanie nie może wnosić o stwierdzenie nieważności decyzji 2003/245 ze względu na działania przedsięwzięte przez niego i służące zmniejszeniu strat i szkód jakoby spowodowanych przez ten akt.

      (1)  Dz.U. L 90, str. 48


title: Sprawa T-225/14: Wyrok Sądu z dnia 3 września 2015 r. – iNET24 Holding/OHIM (IDIRECT24) [Wspólnotowy znak towarowy — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Słowny znak towarowy IDIRECT24 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/26

         Wyrok Sądu z dnia 3 września 2015 r. – iNET24 Holding/OHIM (IDIRECT24)
   (Sprawa T-225/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Słowny znak towarowy IDIRECT24 - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 346/30)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: iNET24 Holding AG (Feusisberg, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci S. Kirschstein-Freund, B. Breitinger i V. Dalichau)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo A. Pohlmann, a następnie S. Hanne, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 lutego 2014 r. (sprawa R 1867/2013-5) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Wspólnotę Europejską słownego znaku towarowego IDIRECT24.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               iNET24 Holding AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014.


title: Sprawa T-173/04: Skarga wniesiona dnia 14 maja 2004 r. przez Jürgena Cariusa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/16

         Skarga wniesiona dnia 14 maja 2004 r. przez Jürgena Cariusa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-173/04)
   (2004/C 179/31)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 14 maja 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez Jürgena Cariusa, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez Nicolasa Lhoësta, avocat, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżący wnosi do Sądu:

               —

               o uchylenie decyzji Dyrektora Generalnego DG ds. PERSONELU I ADMINISTRACJI z dnia 21 maja 2003 r., która, potwierdza w całości sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres od 1 lipca 2001 r. do 31 grudnia 2002 r.,

               —

               o uchylenie, w miarę konieczności, decyzji Komisji z dnia 23 grudnia 2003 r. odrzucającej zażalenie skarżącego,

               —

               o obciążenie strony pozwanej pełnymi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Na poparcie swej skargi, skarżący podnosi sprzeczność z prawem nowego systemu oceny, który opiera się na nieobiektywnych kryteriach i nie pozwala osobie ocenianej na zapoznanie się we właściwym czasie ze sprawozdaniem z przebiegu jej kariery zawodowej, aby móc, w odpowiednim wypadku, przedstawić uwagi osobie oceniającej.
   Ponadto, skarżący podnosi naruszenie obowiązku umotywowania dokonanej oceny, twierdząc, iż nie wytłumaczono właściwie znacznego obniżenia się oceny jego zasług, jak również powołuje się na oczywisty błąd w ocenie.


title: Sprawa C-314/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 1 lipca 2014 r. – Sanoma Media Finland Oy/Nelonen Media, Helsinki

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 1 lipca 2014 r. – Sanoma Media Finland Oy/Nelonen Media, Helsinki
   (Sprawa C-314/14)
   2014/C 292/25
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sanoma Media Finland Oy/Nelonen Media, Helsinki

      Strona pozwana: Viestintävirasto

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy w okolicznościach tego rodzaju, jakie miały miejsce w postępowaniu głównym art. 19 ust. 1 dyrektywy 2010/13/UE (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wykładni przepisów krajowych, wedle których podzielenie ekranu nie jest uważane za przerywnik reklamowy oddzielający przekaz audiowizualny od reklamy telewizyjnej, gdy część ekranu jest zarezerwowana dla napisów końcowych przekazu, a pozostała część jest zarezerwowana dla przedstawienia dalszych audycji w kanale danego nadawcy poprzez tablicę z programem i ani w czasie wyświetlania podzielonego ekranu, ani w późniejszym czasie nie jest emitowany dźwięk lub obraz w sposób wyraźny wskazujący na początek przerwy reklamowej?

               2.

               Czy w okolicznościach tego rodzaju, jakie miały miejsce w postępowaniu głównym, przy uwzględnieniu okoliczności, że dyrektywa 2010/13 ma charakter regulacji ustanawiającej obowiązki minimalne, art. 23 ust. 2 owej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie jest z nim zgodne zakwalifikowanie oznaczeń sponsorów emitowanych w związku z innymi przekazami, niż przekazy sponsorowane, jako „spoty reklamowe” w rozumieniu art. 23 ust. 1 dyrektywy, które należy wliczyć do limitu czasu reklamowego?

               3.

               Czy w okolicznościach tego rodzaju, jakie miały miejsce w postępowaniu głównym, przy uwzględnieniu okoliczności, że dyrektywa 2010/13 ma charakter regulacji ustanawiającej obowiązki minimalne pojęcie „spotów reklamowych” zawarte w art. 23 ust. 1 owej dyrektywy w związku ze sformułowaniem opisującym limit czasu reklamowego „czas nadawania […] nie może w danej godzinie zegarowej przekraczać 20 %” należy interpretować w ten sposób, że nie jest z nim zgodne wliczanie do czasu reklamowego „czarnych sekund” pomiędzy poszczególnymi spotami reklamowymi i na końcu przerwy reklamowej?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych), Dz.U. L 95, s. 1.


title: Sprawa F-111/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 4 września 2014 r. – Prigent przeciwko Komisji (Służba publiczna – Konkurs otwarty – Ogłoszenie o konkursach otwartych EPSO/AD/230/12 (AD 5) i EPSO/AD/231/12 (AD 7) – Niespełnienie warunku kwalifikacji dotyczącego doświadczenia zawodowego w konkursie EPSO/AD/231/12 (AD 7) – Przeniesienie z urzędu do konkursu EPSO/AD/230/12 (AD 5) – Umieszczenie na liście rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/230/12 (AD 5) – Interes prawny – Złożenie zażalenia po terminie – Kolejne wnioski o ponowne rozpatrzenie)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/67

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 4 września 2014 r. – Prigent przeciwko Komisji
      (Sprawa F-111/13) (1)

      ((Służba publiczna - Konkurs otwarty - Ogłoszenie o konkursach otwartych EPSO/AD/230/12 (AD 5) i EPSO/AD/231/12 (AD 7) - Niespełnienie warunku kwalifikacji dotyczącego doświadczenia zawodowego w konkursie EPSO/AD/231/12 (AD 7) - Przeniesienie z urzędu do konkursu EPSO/AD/230/12 (AD 5) - Umieszczenie na liście rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/230/12 (AD 5) - Interes prawny - Złożenie zażalenia po terminie - Kolejne wnioski o ponowne rozpatrzenie))
      (2014/C 395/82)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Oliver Prigent (Fentange, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Moyse)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: adwokat J. Currall i G. Gattinara)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EPSO w sprawie niedopuszczenia skarżącego do etapu selekcji konkursu EPSO/AD/231/12 (AD7) i o zakwalifikowaniu go zamiast tego do konkursu EPSO/AD/230/12 (AD5) oraz decyzji o umieszczeniu go na liście rezerwy kadrowej ww. konkursu AD5 oraz przyznania odszkodowania i zadośćuczynienia.

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna, a w części oddalona jako oczywiście bezzasadna.

                  2)

                  O. Prigent pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 31 z 1.2.2014, s. 22.


title: Sprawa C-440/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 2 sierpnia 2013 r. — Croce Amica One Italia Srl przeciwko Azienda Regionale Emergenza Urgenza (AREU)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/39

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 2 sierpnia 2013 r. — Croce Amica One Italia Srl przeciwko Azienda Regionale Emergenza Urgenza (AREU)
   (Sprawa C-440/13)
   2013/C 344/68
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Croce Amica One Italia Srl

      Strona pozwana: Azienda Regionale Emergenza Urgenza (AREU)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest zgodne z prawem wspólnotowym, aby instytucja zamawiająca w wykonywaniu uprawnień do cofnięcia decyzji w ramach zamówień publicznych na podstawie art. 21d ustawy 241/1990, mogła zdecydować o nieudzieleniu ostatecznie zamówienia z uwagi wyłącznie na prowadzone postępowanie wyjaśniające wobec przedstawiciela prawnego spółki, której wstępnie udzielono zamówienia;

               2)

               czy jest zgodne z prawem wspólnotowym odstępstwo od zasady ostateczności stwierdzenia odpowiedzialności karnej, wyrażonej w art. 45 dyrektywy 2004/18/WE (1), z uwagi na administracyjne względy celowości, których ocena jest zastrzeżona dla administracji;

               3)

               czy jest zgodne z prawem wspólnotowym odstępstwo od zasady ostateczności stwierdzenia odpowiedzialności karnej, wyrażonej w art. 45 dyrektywy 2004/18/WE, w przypadku gdy prowadzone postępowanie wyjaśniające dotyczy popełnienia czynów niedozwolonych odnoszących się do postępowania przetargowego będącego przedmiotem decyzji wydanej w ramach samokontroli;

               4)

               czy jest zgodna z prawem wspólnotowym okoliczność, że decyzje podjęte przez instytucję zamawiającą w zakresie zamówień publicznych mogą być przedmiotem nieograniczonego prawa orzekania ze strony krajowego sądu administracyjnego w wykonywaniu kompetencji [kontrolnych] przyznanych sądowi w dziedzinie zamówień publicznych w zakresie wiarygodności i spójności oferty, a zatem z wykroczeniem poza ograniczone przypadki oczywistego braku logiki, irracjonalności, niewystarczającego uzasadnienia lub błędu w ustaleniach faktycznych.

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, Dz.U. L 134, s. 114.


title: Sprawa F-137/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 czerwca 2012 r. — Dergam przeciwko Komisji

text:
               14.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/14

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 czerwca 2012 r. — Dergam przeciwko Komisji
   (Sprawa F-137/11)
   2012/C 209/25
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.


title: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 12 października 2004 r. w sprawie C-352/03 P: Pietro Del Vaglio przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Urzędnicy — Emerytury — Zmiana państwa miejsca zamieszkania — Mający zastosowanie współczynnik korygujący — Odwołanie częściowo oczywiście niedopuszczalne oraz częściowo oczywiście bezzasadne)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/22

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 12 października 2004 r.
   w sprawie C-352/03 P: Pietro Del Vaglio przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Odwołanie - Urzędnicy - Emerytury - Zmiana państwa miejsca zamieszkania - Mający zastosowanie współczynnik korygujący - Odwołanie częściowo oczywiście niedopuszczalne oraz częściowo oczywiście bezzasadne)
   (2005/C 6/42)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-352/03 P, mającej za przedmiot odwołanie wniesione w dniu 11 sierpnia 2003 r. na podstawie art. 56 statutu Trybunału, Pietro Del Vaglio, były urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Londynie (Zjednoczone Królestwo), (adwokaci: M. Famchon i B. Desrez), w której drugą stroną postępowania była Komisja Wspólnot Europejskich, (pełnomocnik: J. Currall, wspierany przez D. Waelbroecka), Trybunał (szósta izba), w składzie: A. Borg Barthet, prezes izby, J.-P. Puissochet i S. von Bahr (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 12 października 2004 r. postanowienie zawierające następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               P. Del Vaglio zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 251 z 18.10.2003.


title: Sprawa T-210/16: Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2016 r. – Łukasz/Rada

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/39

         Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2016 r. – Łukasz/Rada
   (Sprawa T-210/16)
   (2016/C 243/43)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ołena Łukasz (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: M. Cessieux, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi Ołeny Łukasz za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie, w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie, w zakresie w jakim dotyczy ona skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności później przyjętych decyzji i rozporządzeń przedłużających ważność środków ograniczających ustanowionych w decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. i uaktualniających uzasadnienie stosowania tych środków, czyli:

                           —

                           decyzji Rady 2015/364/WPZiB z dnia 5 marca 2015 r.;

                           —

                           rozporządzenia Rady (UE) nr 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r.;

                           —

                           decyzji Rady 2015/876/WPZiB z dnia 5 czerwca 2015 r.;

                           —

                           rozporządzenia Rady (UE) nr 2015/869 z dnia 5 czerwca 2015 r.;

                           —

                           decyzji Rady 2016/318/WPZiB z dnia 4 marca 2016 r.;

                           —

                           rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 4 marca 2016 r.;

               —

               nakazanie Radzie Unii Europejskiej pokrycie kosztów postępowania na podstawie art. 87 i 91 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do skutecznego środka prawnego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący nieprzestrzegania kryteriów ustanowionych w art. 1 decyzji 2014/119/WPZiB, powtórzonych w motywie 4 rozporządzenia (UE) nr 208/2014, w motywie 3 decyzji 2015/364/WPZiB, powtórzonych w motywie 2 rozporządzenia (UE) nr 2015/357, w motywie 4 decyzji 2015/876/WPZiB, powtórzonych w motywie 3 rozporządzenia (UE) nr 2015/357, w motywie 4 decyzji 2016/318/WPZiB, powtórzonych w motywie 2 rozporządzenia (UE) nr 2015/357.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący popełnionego przez Radę błędu dotyczącego okoliczności faktycznych.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący oczywistego naruszenia prawa własności skarżącej.


title: Sprawa C-354/08: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/18

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-354/08)
   (2008/C 285/31)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. Traversa i J. Sénéchal, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że udzielając prawa pierwszeństwa koncesjonariuszowi, którego koncesja wygasa, w ramach przetargów w przedmiocie udzielenia koncesji związanych z elektrowniami wodnymi, w szczególności poprzez zastosowanie art. 29 ust. 3 dekretu nr 99/225 z dnia 22 marca 1999 r. dotyczącego koncesji i deklaracji w sprawie użyteczności publicznej elektrowni wodnych, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 43 WE,

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja podnosi, że udzielenie prawa pierwszeństwa koncesjonariuszowi, którego koncesja wygasa, przy odnowieniu i udzielaniu koncesji związanych z elektrowniami wodnymi stanowi naruszenie zasady niedyskryminacji oraz ogranicza swobodę przedsiębiorczości. Traktując w sposób uprzywilejowany spółki, którym przysługuje koncesja, i które w związku z tym faktem prowadzą już działalność we Francji, przepisy Francuskie utrudniają podejmowanie działalności przez spółki mające siedzibę w innych państwach członkowskich.
   Władze francuskie nie powołały się natomiast na odstępstwa przewidziane w art. 45 i 46 traktatu lub na nadrzędne względy interesy ogólnego celem uzasadnienia omawianego środka, który w każdym razie byłby nieproporcjonalny wobec zamierzonego celu. Ciężary finansowe ponoszone przez koncesjonariuszy, których koncesja wygasa, mogą zostać wyrównane na przykład poprzez inne obowiązki nałożone na wszystkich nowych konkurentów.


               26.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/16

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Norges Høyesterett w dniu 19 lutego 2016 r. w sprawie Ski Taxi SA, Follo Taxi SA i Ski Follo Taxidrift AS przeciwko państwu norweskiemu reprezentowanemu przez Konkurransetilsynet (Urząd Ochrony Konkurencji)
   (Sprawa E-3/16)
   (2017/C 26/07)
   W dniu 24 lutego 2016 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, pismem z dnia 19 lutego 2016 r., wniesiony przez Norges Høyesterett (Sąd Najwyższy Norwegii), o wydanie opinii doradczej w sprawie Ski Taxi SA, Follo Taxi SA i Ski Follo Taxidrift AS przeciwko państwu norweskiemu reprezentowanemu przez Konkurransetilsynet (Urząd Ochrony Konkurencji) w odniesieniu do następujących kwestii:

               1.

               Co stanowi podstawę prawną przy określaniu, czy porozumienie między przedsiębiorstwami ma na celu ograniczenie konkurencji w rozumieniu art. 53 Porozumienia EOG?

                           a)

                           Czy stwierdzenie, że współpraca może ograniczać konkurencję, wystarczy, by uznać formę działania za naruszenie ze względu na cel na mocy art. 53 Porozumienia EOG?

               2.

               Jakie znaczenie prawne dla rozważenia, czy forma działania stanowi naruszenie ze względu na cel, ma fakt, że taka współpraca była prowadzona otwarcie wobec organu zamawiającego?

               3.

               Jakie kryteria prawne należy w szczególności podkreślić, kiedy rozważa się, czy współpraca, która polega na tym, że dwa konkurencyjne przedsiębiorstwa składają wspólną ofertę w ramach wspólnego przedsiębiorcy, i gdy oba przedsiębiorstwa są jego podwykonawcami, powinna być uważana za stanowiącą naruszenie ze względu na cel?


title: Sprawa T-509/15: Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2017 r. – Kessel medintim/EUIPO – Janssen Cilag (Premeno) [Znak towarowy Unii Europejskie — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Premeno — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Pramino — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Decyzja wydana w wyniku stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniej wydanej decyzji — Prawo do bycia wysłuchanym — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/24

         Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2017 r. – Kessel medintim/EUIPO – Janssen Cilag (Premeno)
   (Sprawa T-509/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskie - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Premeno - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Pramino - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Decyzja wydana w wyniku stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniej wydanej decyzji - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 086/32)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Kessel medintim GmbH (Mörfelden-Walldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Jacob i U. Staudenmaier)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Janssen Cilag GmbH (Neuss, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Wenz)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 lipca 2015 r. (sprawa R 349/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Janssen-Cilag a Kessel medintim.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kessel medintim GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.


title: Sprawa C-563/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 5 grudnia 2012 r. — BDV Hungary Trading Kft., w dobrowolnej likwidacji przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-magyarországi Regionális Adó Főigazgatósága

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 5 grudnia 2012 r. — BDV Hungary Trading Kft., w dobrowolnej likwidacji przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-magyarországi Regionális Adó Főigazgatósága
   (Sprawa C-563/12)
   2013/C 114/33
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca i druga strona postępowania w odwołaniu: BDV Hungary Trading Kft., w dobrowolnej likwidacji

      Strona pozwana i wnosząca odwołanie: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-magyarországi Regionális Adó Főigazgatósága

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 15 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (1) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (zwanej dalej „dawną dyrektywą w sprawie podatku VAT”) i art. 146 dyrektywy Rady 2006/112/WE (2) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (zwanej dalej „nową dyrektywą w sprawie podatku VAT”) można interpretować w ten sposób, że transport poza terytorium wspólnotowe towarów przeznaczonych na eksport musi nastąpić w określonym terminie po to, by można go było zakwalifikować jako zwolnioną z podatku transakcję dostawy towarów na eksport?

               2)

               Czy przy odpowiedzi na pierwsze pytanie mają znaczenie: klauzule obowiązujące w handlu międzynarodowym; okoliczność, że sprzedawca, nabywca lub przewoźnik działali w dobrej lub złej wierze, z należytą starannością lub ewentualnie w sposób zawiniony; okres deklaracji lub okoliczność, że przewóz towarów nastąpił faktycznie z przekroczeniem terminu, lecz w terminie do naliczenia podatku?

               3)

               Czy ustanowienie w uregulowaniach państwa członkowskiego wymogów dodatkowych w stosunku do wymogów ustanowionych w dyrektywach oraz uzależnienie uznania eksportu za zwolniony z podatku od spełnienia obiektywnych i łącznych przesłanek, które nie są przewidziane w dyrektywach, jest zgodne z zasadami neutralności podatkowej, pewności prawa i proporcjonalności?

               4)

               Czy art. 15 dawnej dyrektywy w sprawie podatku VAT oraz art. 131 i 273 nowej dyrektywy w sprawie podatku VAT można interpretować w ten sposób, że w celu zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania, nadużyciom podatkowym i unikaniu opodatkowania oraz prawidłowego naliczania i poboru podatku państwo członkowskie może uzależnić zwolnienia w eksporcie od spełnienia przesłanek takich jak te określone w art. 11 ust. 1 ustawy nr LXXIV z 1992 r. o podatku od wartości dodanej oraz w art. 98 ust. 1 ustawy nr CXXVII z 2007 r. o podatku od wartości dodanej?

               5)

               Czy zmiana kwalifikacji zwolnionego z podatku eksportu i wymaganie od podatnika uiszczenia podatku przez organ podatkowy ze względu na to, że nie zostały spełnione przesłanki, które nie są zawarte w art. 15 i 146 dyrektyw, jest zgodne z podstawowymi zasadami prawa Unii oraz z przepisami dyrektyw? Jeżeli odpowiedź jest twierdząca, to w jakich okolicznościach jest to możliwe?

      (1)  Dz.U. L 145, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa C-604/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2015 r. w sprawie T-168/14, Pérez Gutierrez/Komisja, wniesione w dniu 15 listopada 2015 r. przez Ana Pérez Gutiérrez

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/35

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2015 r. w sprawie T-168/14, Pérez Gutierrez/Komisja, wniesione w dniu 15 listopada 2015 r. przez Ana Pérez Gutiérrez
   (Sprawa C-604/15 P)
   (2016/C 038/48)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Ana Pérez Gutiérrez (przedstawiciel: adwokat J. Soler Puebla)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o uchylenie wyroku Sądu z dnia 9 września i nadanie dalszego biegu postępowaniu oraz o wydanie kolejnego wyroku, w którym Trybunał:

               1.

               Stwierdzi bezprawną ingerencję w prawo do poszanowania dobrego imienia, prywatności rodzinnej i wizerunku ze względu na wykorzystanie bez zgody wizerunku Patricka Johannesa Jacquemyna, ponieważ Komisja Europejska włączyła jego fotografię do biblioteki obrazów ostrzeżeń związanych z ochroną zdrowia dla wyrobów tytoniowych w Unii Europejskiej.

               2.

               Zasądzi od Komisji zapłatę na rzecz wnoszącej odwołanie kwoty 181 104 EUR z tytułu utraconego zysku.

               3.

               Zasądzi od Komisji zapłatę na rzecz wnoszącej odwołanie kwoty jednego eurocenta (0,01 EUR) za paczkę lub wyrób tytoniowy, na którym umieszczono wizerunek Patrycka Jacquemyna, całkowitej kwoty, jaka zostanie ustalona na podstawie wyroku i która obecnie odpowiada kwocie dwudziestu siedmiu milionów pięciuset osiemdziesięciu ośmiu tysięcy pięciuset dwudziestu czterech EUR (27 588 524 EUR).

               4.

               Zasądzi od Komisji na rzecz wnoszącej odwołanie odszkodowanie za uzyskane za niezgodne z prawem wykorzystanie wizerunku Patricka Jacquemyna korzyści w kwocie 13 790 000 EUR w Hiszpanii, miejscu zamieszkania skarżącej i Patricka Jacquemyna.

      Zarzuty i główne argumenty

      Brak tożsamości między przebiegiem rozprawy a ww. wyrokiem

   Wnosząca odwołanie nigdy nie uznała oświadczeń Komisji Europejskiej, ale jedynie wyraziła zgodę na przedstawienie po terminie niezmienionych dokumentów, co nie zostało wyjaśnione w wyroku.

      Naruszenie art. 15 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

   Naruszenie zasady europejskiego uregulowania dostępu obywateli Unii do dokumentów, z jakich skorzystały organy Unii przy podejmowaniu decyzji. Wnosząca odwołanie wielokrotnie zwróciła się o przekazanie jej dokumentów dotyczących praw do wizerunku związanego ze sporną fotografią, a dokumentów tych nigdy jej nie przekazano.

      Brak dowodów i ich wadliwość związana z przeprowadzeniem postępowania dowodowego w sprawie przez Sąd

   Dowody, o które wnioskowała wnosząca odwołanie, nie zostały przedstawione, a przedłożone przez pozwaną dowody nie dostarczyły najmniejszego dowodu, ponieważ prawie wszystkie informacje zostały zmienione.

      Naruszenie zasady kontradyktoryjności i równości stron procesowych

   Dokumenty przedstawione przez Komisję Europejską zostały zmienione i nie zawierały żadnych informacji oraz uniemożliwiały one przeprowadzenie jakiejkolwiek kontradyktoryjnej analizy przez wnoszącą odwołanie, a zatem wnosząca odwołanie nie uważa tych dokumentów za ważne dowody ani nie mogły one zostać zaklasyfikowane przez Sąd jako dowody.

      Przeinaczenie okoliczności faktycznych (Distort of facts)

   Zmienione dokumenty niezawierające żadnych informacji skłoniły Sąd do stwierdzenia, że zarzucane przez wnosząca odwołanie wykonanie fotografii było co do zasady zgodne z prawem i wnosząca odwołanie nie mogła podważyć tej symulacji z uwagi na brak jakichkolwiek dowodów w dokumentach. Informacje w dokumentach zostały zmienione na podstawie błędnego zastosowania zasad ochrony danych wynikających z dyrektywy z 1995 r. (1)..

      (1)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31).


title: Sprawa C-258/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia (Rumunia) w dniu 26 maja 2014 r. – Eugenia Florescu i in. przeciwko Casa Județeană de Pensii Sibiu i in.

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia (Rumunia) w dniu 26 maja 2014 r. – Eugenia Florescu i in. przeciwko Casa Județeană de Pensii Sibiu i in.
   (Sprawa C-258/14)
   2014/C 292/18
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Alba Iulia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Eugenia Florescu, Ioan Poiană, Cosmina Diaconu (w charakterze spadkobiercy Mircea Bădilă), Anca Vidrighin (w charakterze spadkobiercy Mircea Bădilă) et Eugenia Elena Bădilă (w charakterze spadkobiercy Mircea Bădilă)

      Strona pozwana, Druga strona postępowania: Casa Județeană de Pensii Sibiu, Casa Națională de Pensii și alte Drepturi de Asigurări Sociale, Ministerul Muncii, Familiei și Protecției Sociale, Państwo Rumuńskie reprezentowane przez Ministerul Finanțelor Publice, i Ministerul Finanțelor Publice, reprezentowane przez D.G.F.P. Sibiu

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy Protokół ustaleń taki jak z dnia 23 czerwca 2009 r. zawarty między Wspólnotą Europejską a Rumunią, opublikowany w Monitorul Oficial nr 455 z dnia 1 lipca 2009 r., może być uznany za prawomocny akt, decyzję, komunikat itd. w rozumieniu orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości (wyroki: z dnia 3 lutego 1976 r. w sprawie 59/75 Flavia Manghera i z dnia 20 marca 1997 r. w sprawie C-57/95 Franța/Komisja) i może być skierowany do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej celem wykładni?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej: Czy Protokół ustaleń pomiędzy Wspólnotą Europejską a Rumunią z dnia 23 czerwca 2009 r., opublikowany w Monitorul Oficial nr 455 z dnia 1 lipca 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że w celu złagodzenia skutków kryzysu gospodarczego poprzez obniżenie wydatków personalnych Komisja Europejska może zgodnie z prawem zażądać uchwalenia ustawy krajowej, w drodze której cofnięte zostaje uzyskane w wyniku opłacania składek przez ponad 30 lat prawo danej osoby do pobierania emerytury, ustanowionej ustawowo i pobieranej przed tą ustawą, ze względu na to, że osoba ta pobiera wynagrodzenie za działalność świadczoną na podstawie umowy o pracę, różniącą się od tej, z tytułu której pobiera emeryturę?

               3)

               Czy Protokół ustaleń pomiędzy Wspólnotą Europejską a Rumunią z dnia 23 czerwca 2009 r. należy interpretować w ten sposób, że w celu złagodzenia skutków kryzysu gospodarczego Komisja Europejska może zgodnie z prawem zażądać uchwalenia ustawy krajowej, w drodze której zostaje cofnięte w całości i bezterminowo uzyskane w wyniku opłacania składek przez ponad 30 lat prawo danej osoby do pobierania emerytury, ustanowionej ustawowo i pobieranej przed tą ustawą, ze względu na to, że osoba ta pobiera wynagrodzenie za działalność świadczoną na podstawie umowy o pracę, różniącą się od tej, z tytułu której pobiera emeryturę?

               4)

               Czy protokół w całości a w szczególności jego pkt 5 lit. d), dotyczący reorganizacji i poprawy skuteczności administracji publicznej, należy interpretować w ten sposób, że w celu złagodzenia kryzysu gospodarczego Komisja Europejska zgodnie z prawem zażądała uchwalenia ustawy krajowej, która wprowadza zakaz łączenia emerytury z wynagrodzeniem za pracę dla emerytowanych urzędników instytucji publicznych?

               5)

               Czy art. 17, 20, 21 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), zasadę pewności prawa usankcjonowaną w prawie wspólnotowym i orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej można interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie normie takiej jak art. 21 ust. 2 ustawy nr 554/2004, która przewiduje w wypadku naruszenia zasady pierwszeństwa prawa Unii Europejskiej możliwość wznowienia postępowania w przedmiocie krajowych orzeczeń wydanych wyłącznie w ramach postępowania sądowoadministracyjnego i która nie pozwala na wznowienie postępowania w przedmiocie krajowych orzeczeń sądowych wydanych w innych postępowaniach (w dziedzinach prawa cywilnego, karnego i handlowego) w przypadku naruszenia tej zasady pierwszeństwa prawa Unii Europejskiej przez te orzeczenia?

               6)

               Czy art. 6 TUE stoi na przeszkodzie uregulowaniu w państwie członkowskim, które uzależnia wypłatę emerytury sędziów zawodowych, opartej na opłacaniu przez nich składek przez ponad 30 lat służby w sądownictwie, od rozwiązania ich umowy o pracę w zakresie nauczania akademickiego w dziedzinie prawa?

               7)

               Czy art. 6 TUE, art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie uregulowaniu, które pozbawia uprawnionego jego prawa do emerytury, chociaż jest ona oparta na opłacaniu składek przez ponad 30 lat, podczas gdy z tytułu działalności akademickiej sędziowie odrębnie opłacali i nadal opłacają składki emerytalne?

               8)

               Czy art. 6 TUE oraz przepisy art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2000/78 (1) w sprawie równego traktowania osób niezależnie od rasy i pochodzenia etnicznego i orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej sprzeciwiają się wyrokowi wydanemu przez trybunał konstytucyjny państwa członkowskiego, który w ramach kontroli zgodności ustawy z konstytucją stanowi, że prawo łączenia emerytury z wynagrodzeniem za pracę przysługuje tylko osobom mianowanym, wykluczając tym samym z tego prawa sędziów zawodowych, którym odmawia się pobierania emerytury opartej na osobistym opłacaniu składek przez ponad 30 lat ze względu na fakt, iż kontynuowali oni działalność dydaktyczną w nauczaniu akademickim w dziedzinie prawa?

               9)

               Czy art. 6 TUE i orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie uregulowaniu, które uzależnia bezterminowo wypłatę emerytury sędziowskiej, opartej na opłacaniu składek przez ponad 30 lat, od zaprzestania działalności akademickiej?

               10)

               Czy art. 6 TUE i orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie uregulowaniu, które narusza słuszną równowagę, którą należy zachować między ochroną własności osobistej i wymogami interesu publicznego, pozbawiając emerytury sędziowskiej tylko pewną określoną kategorię osób ze względu na to, że prowadzą działalność akademicką?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16).


title: Wykreślenie sprawy C-261/04

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/30

         Wykreślenie sprawy C-261/04 (1)

   (2005/C 143/54)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-261/04 (wniosek Arbeitsgericht Regensburg o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) Gerhard Schmidt przeciwko Sennebogen Maschinenfabrik GmbH.

      (1)  Dz.U. C 228 z 11.9.2004


title: Sprawa C-182/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (dawniej Cour d’arbitrage) — Belgia) — Marie-Noëlle Solvay i in. przeciwko Région wallonne (Ocena skutków wywieranych przez przedsięwzięcia na środowisko naturalne — Pojęcie aktu ustawodawczego — Wartość i zakres wyjaśnień zawartych w wytycznych na temat stosowania konwencji z Aarhus — Pozwolenie na realizację przedsięwzięcia mimo braku właściwej oceny wywieranych przezeń skutków dla środowiska naturalnego — Dostęp do wymiaru sprawiedliwości w dziedzinie środowiska naturalnego — Zakres prawa do zaskarżenia — Dyrektywa siedliskowa — Projekt lub przedsięwzięcie naruszające integralność danego terenu — Nadrzędny wzgląd interesu publicznego)

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (dawniej Cour d’arbitrage) — Belgia) — Marie-Noëlle Solvay i in. przeciwko Région wallonne
   (Sprawa C-182/10) (1)

   (Ocena skutków wywieranych przez przedsięwzięcia na środowisko naturalne - Pojęcie aktu ustawodawczego - Wartość i zakres wyjaśnień zawartych w wytycznych na temat stosowania konwencji z Aarhus - Pozwolenie na realizację przedsięwzięcia mimo braku właściwej oceny wywieranych przezeń skutków dla środowiska naturalnego - Dostęp do wymiaru sprawiedliwości w dziedzinie środowiska naturalnego - Zakres prawa do zaskarżenia - Dyrektywa siedliskowa - Projekt lub przedsięwzięcie naruszające integralność danego terenu - Nadrzędny wzgląd interesu publicznego)
   2012/C 98/06
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour constitutionnelle (dawniej Cour d’arbitrage)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Marie-Noëlle Solvay, Le Poumon vert de la Hulpe ASBL, Jean-Marie Solvay de la Hulpe, Alix Walsh, Association des Riverains et Habitants des Communes Proches de l’Aéroport B.S.C.A. (Brussels south Charleroi Airport) ASBL — A.R.A.Ch, Grégoire Stassin, André Gilliard, Paul Fastrez, Henriette Fastrez, Gouvernement flamand, Inter-Environnement Wallonie ASBL, Nicole Laloux, François Gevers, Annabelle Denoël-Gevers, Marc Traversin, Joseph Melard, Chantal Michiels, Thierry Regout, René Canfin, Georges Lahaye, Jeanine Postelmans, Christophe Dehousse, Christine Lahaye, Jean-Marc Lesoinne, Jacques Teheux, Anne-Marie Larock, Bernadette Mestdag, Jean-François Seraffin, Françoise Mahoux, Ferdinand Wallraf, Mariel Jeanne, Agnès Fortemps, Georges Seraffin, Jeannine Melen, Groupement Cerexhe-Heuseux/Beaufays ASBL, Action et Défense de l’Environnement de la vallée de la Senne et de ses affluents ASBL, Réserves naturelles RNOB ASBL, Stéphane Banneux, Zénon Darquenne, Philippe Daras, Bernard Croiselet, Bernard Page, Intercommunale du Brabant Wallon SCRL, Les amis de la Forêt de Soignes ASBL, Jacques Solvay de la Hulpe, La Hulpe, Notre village ASBL, André Philips, Charleroi South Air Pur ASBL, Pierre Grymonprez, Sartau SA, Philippe Grisard de la Rochette, Antoine Boxus, Pierre Deneye, Jean-Pierre Olivier, Paul Thiry, Willy Roua, Guido Durlet, Agrebois SA, Yves de la Court

      Strona pozwana: Région wallonne
   Przy udziale: Infrabel SA, Codic Belgique SA, Federal Express European Services Inc. (FEDEX), Société wallonne des aéroports (Sowaer), Société régionale wallonne du transport (SRWT), Société Intercommunale du Brabant wallon (IBW)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour constitutionnelle (dawniej Cour d’arbitrage) — Wykładnia art. 2 (pkt 2), 3 (ust. 9), 6 (ust. 9) i 9 (ust. 2, 3 i 4) Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zawartej w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. (Dz. U. L 124, s. 1) — Wykładnia art. 1 (ust. 5), 9 (ust. 1) i 10a dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. U. L 175, s. 40) — Wykładnia art. 6 ust. 3 i 4 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz. U. L 206, s. 7) — Pojęcie „władzy publicznej” — Moc i zakres uściśleń zawartych w wytycznych na temat stosowania konwencji z Aarhus — Wyłączenie z zakresu stosowania konwencji aktów ustawodawczych, takich jak pozwolenia na budowę czy pozwolenia środowiskowe wydawane na podstawie dekretu przez ustawodawcę regionalnego — Zgodność postępowania prowadzącego do wydania pozwoleń podlegających zaskarżeniu wyłącznie przed Cour constitutionnelle i sądami cywilnymi z konwencją i prawem wspólnotowym — Zezwolenie na przedsięwzięcie w braku właściwej oceny jego skutków na środowisko

      Sentencja

               1)

               Chociaż przy dokonywaniu wykładni art. 2 ust. 2 i art. 9 ust. 4 konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zawartej w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r., można brać pod uwagę wytyczne na temat stosowania tej konwencji, to jednak nie mają one żadnej mocy wiążącej i nie posiadają znaczenia normatywnego, jakie nadano postanowieniom rzeczonej konwencji.

               2)

               Artykuł 2 ust. 2 konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska i art. 1 ust. 5 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r., należy interpretować w ten sposób, że z zakresów zastosowania tych aktów prawnych są wyłączone jedynie przedsięwzięcia szczegółowo przyjęte przez szczególny akt ustawodawczy, w taki sposób, aby cele rzeczonych aktów prawnych były osiągnięte w procesie ustawodawczym. Zadaniem sądu krajowego jest upewnienie się, że obydwa te warunki zostały spełnione, przy uwzględnieniu zarówno treści przyjętego aktu ustawodawczego, jak i całego procesu ustawodawczego, który doprowadził do jego przyjęcia, w szczególności zaś aktów przygotowawczych i debat parlamentarnych. W tym względzie aktu ustawodawczego, który tylko po prostu „zatwierdzałby” istniejący akt administracyjny, ograniczając się do powołania się na nadrzędne względy interesu ogólnego, bez uprzedniego rozpoczęcia procesu ustawodawczego co do istoty, który umożliwiałby spełnienie tych warunków, nie można uznać za szczególny akt ustawodawczy w rozumieniu tego przepisu, wobec czego nie jest on wystarczający, aby wykluczyć przedsięwzięcie z zakresów zastosowania wskazanej konwencji i dyrektywy, ze zmianami.

               3)

               Artykuł 3 ust. 9 i art. 9 ust. 2–4 konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska oraz art. 10a dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 20003/35, należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           gdy przedsięwzięcie, które objęte jest zakresem zastosowania tych przepisów, zatwierdzono w drodze aktu ustawodawczego, powinna istnieć możliwość skierowania zgodnie z krajowymi zasadami proceduralnymi do sądu lub niezależnego i bezstronnego organu powołanego z mocy ustawy kwestii, czy ten akt ustawodawczy spełnia wymogi określone w art. 1 ust. 5 tej dyrektywy, ze zmianami, oraz

                           —

                           w przypadku gdy nie istnieje możliwość wniesienia skargi na taki akt o charakterze i zakresie, jakie wskazano powyżej, każdy sąd krajowy orzekający w ramach swej właściwości winien przeprowadzić kontrolę opisaną w powyższym tiret i ewentualnie wyciągnąć z niej konsekwencje, odstępując od stosowania tego aktu ustawodawczego.

               4)

               Artykuł 6 ust. 9 konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska i art. 9 ust. 1 dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 2003/35, należy interpretować w ten sposób, że nie wymagają one, aby w samej decyzji wskazane były powody, dla których właściwe władze uznały, że jest ona konieczna. Jednakże na żądanie zainteresowanej osoby właściwe władze administracyjne mają obowiązek przekazać jej uzasadnienie podjęcia takiej decyzji lub właściwe informacje i dokumenty.

               5)

               Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on władzom krajowym, w tym władzom ustawodawczym, na zatwierdzenie planu lub przedsięwzięcia bez upewnienia się, że taki plan lub przedsięwzięcie nie naruszy integralności danego terenu.

               6)

               Artykuł 6 ust. 4 dyrektywy 92/43 należy interpretować w ten sposób, że budowy infrastruktury mającej posłużyć do utworzenia centrum administracyjnego nie można co do zasady uznać za nadrzędny wzgląd interesu publicznego, w tym wzgląd o charakterze społecznym lub gospodarczym w rozumieniu tego przepisu, mogący uzasadniać realizację planu lub przedsięwzięcia naruszającego integralność danego terenu.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa C-227/14 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 23 kwietnia 2015 r. – LG Display Co. Ltd, LG Display Taiwan Co., Ltd/Komisja Europejska [Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Artykuł 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG — Światowy rynek wyświetlaczy ciekłokrystalicznych (LCD) — Ustalanie cen — Grzywny — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien (2006) — Punkt 13 — Ustalenie wartości sprzedaży — Wspólne przedsiębiorstwo — Uwzględnienie sprzedaży spółkom dominującym — Obwieszczenie Komisji w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych (2002) — Punkt 23 lit. b) akapit ostatni — Częściowe zwolnienie z grzywny — Dowody odnoszące się do stanu faktycznego uprzednio nieznanego Komisji]

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/12

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 23 kwietnia 2015 r. – LG Display Co. Ltd, LG Display Taiwan Co., Ltd/Komisja Europejska
   (Sprawa C-227/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Artykuł 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG - Światowy rynek wyświetlaczy ciekłokrystalicznych (LCD) - Ustalanie cen - Grzywny - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien (2006) - Punkt 13 - Ustalenie wartości sprzedaży - Wspólne przedsiębiorstwo - Uwzględnienie sprzedaży spółkom dominującym - Obwieszczenie Komisji w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych (2002) - Punkt 23 lit. b) akapit ostatni - Częściowe zwolnienie z grzywny - Dowody odnoszące się do stanu faktycznego uprzednio nieznanego Komisji])
   (2015/C 205/17)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: LG Display Co. Ltd, LG Display Taiwan Co., Ltd (przedstawiciele: adwokaci A. Winckler i F.-C. Laprévote)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Ronkes Agerbeek i P. Van Nuffel, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               LG Display Co. Ltd i LG Display Taiwan Co. Ltd zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa C-652/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 19 grudnia 2016 r. – Nigyar Rauf Kaza Ahmedbekova, Rauf Emin Ogla Аhmedbekov/Zamestnik-predsedateł na Dyrżawna agencija za beżancite

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 19 grudnia 2016 r. – Nigyar Rauf Kaza Ahmedbekova, Rauf Emin Ogla Аhmedbekov/Zamestnik-predsedateł na Dyrżawna agencija za beżancite
   (Sprawa C-652/16)
   (2017/C 086/14)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd Sofija-grad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nigyar Rauf Kaza Ahmedbekova, Rauf Emin Ogla Аhmedbekov

      Strona przeciwna: Zamestnik-predsedateł na Dyrżawna agencija za beżancite

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy z art. 78 ust. 1 i art. 78 ust. 2 lit. а), d) i f) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, motywu 12 i art. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE (1) z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (ze zmianami), wynika, że określona w art. 33 ust. 2 lit. e) tej dyrektywy podstawa niedopuszczalności wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej stanowi normę o bezpośrednim skutku, od której stosowania nie mogą odstąpić państwa członkowskie, w tym poprzez stosowanie korzystniejszych przepisów prawa krajowego przewidujących rozpatrzenie pierwszego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w świetle tego, czy wnioskodawca spełnia w pierwszej kolejności przesłanki przyznania statusu uchodźcy i następnie przesłanki udzielenia ochrony uzupełniającej, zgodnie z wymogami określonymi w art. 10 ust. 2 tej dyrektywy?

               2)

               Czy z art. 33 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2013/32/UE (ze zmianami), interpretowanego w związku z art. 7 ust. 3 i art. 2 lit. а), c) i g) oraz z motywem 60 tej dyrektywy wynika, że w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym niedopuszczalny jest wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej złożony w imieniu pozostającego pod opieką małoletniego przez jego rodzica, gdy wniosek ten uzasadniono statusem dziecka będącego członkiem rodziny osoby, która złożyła wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej na tej podstawie, że ma status uchodźcy w rozumieniu art. 1 lit. А konwencji genewskiej?

               3)

               Czy z art. 33 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2013/32/UE (ze zmianami), interpretowanego w związku z art. 7 ust. 1 i art. 2 lit. а), c) i g) oraz z motywem 60 tej dyrektywy wynika, że w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym niedopuszczalny jest wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej złożony w imieniu osoby pełnoletniej, gdy wniosek ten uzasadniono w toku procedur przed właściwym organem administracyjnym jedynie statusem wnioskodawcy będącego członkiem rodziny osoby – która złożyła wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej na tej podstawie, że ma status uchodźcy w rozumieniu art. 1 lit. А konwencji genewskiej – a wnioskodawca ten nie ma prawa wykonywania działalności zawodowej w chwili złożenia wniosku?

               4)

               Czy art. 4 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE (2) z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (ze zmianami) interpretowany w związku z motywem 36 tej dyrektywy wymaga, aby ocena istnienia uzasadnionej obawy przed prześladowaniem lub rzeczywistego ryzyka doznania poważnej krzywdy była oparta jedynie na faktach i okolicznościach związanych z wnioskodawcą[?].

               5)

               Czy art. 4 dyrektywy 2011/95/UE (ze zmianami) interpretowany w związku z motywem 36 tej dyrektywy i art. 31 ust. 1 dyrektywy 2013/32/UE (ze zmianami) dopuszcza w państwie członkowskim orzecznictwo krajowych sądów, na mocy którego:

                           a)

                           zobowiązano właściwy organ do rozpatrzenia w tym samym postępowaniu wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej członkom jednej rodziny, gdy wnioski te uzasadniono takimi samymi faktami, a w szczególności twierdzeniami, że wyłącznie jeden z członków rodziny ma status uchodźcy;

                           b)

                           zobowiązano właściwy organ do zawieszenia postępowania dotyczącego wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej członkom jednej rodziny – którzy osobiście nie spełniają przesłanek do udzielenia takiej ochrony – do chwili zakończenia postępowania dotyczącego wniosku członka rodziny złożonego na tej podstawie, że osoba ta ma status uchodźcy w rozumieniu art. 1 lit. А konwencji genewskiej;

                     w tym, czy wskazane orzecznictwo sądów jest dopuszczalne ze względów związanych z nadrzędnym interesem dziecka, utrzymaniem jedności rodziny i ochroną prawa do życia prywatnego i rodzinnego, prawem do pozostania w państwie członkowskim do chwili rozpatrzenia wniosku, a także przy uwzględnieniu art. 7, 18 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, motywów 12 i 60 oraz art. 9 dyrektywy 2013/32, motywów 16, 18 i 36 oraz art. 23 dyrektywy 2011/95, motywów 9, 11 i 35 oraz art. 6 i 12 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE (3) z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową?

               6)

               Czy z motywów 16, 18 i 36 i art. 3 dyrektywy 2011/95/UE (ze zmianami) interpretowanych w związku z motywem 24 i art. 2 lit. d) i j), art. 13 i art. 23 ust. 1 i 2 tej dyrektywy wynika, że dopuszczają one krajowe uregulowanie prawne takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym określone w art. 8 ust. 9 Zakon za ubeżiszteto i beżancite (ustawy o azylu i uchodźcach), na podstawie którego uznaje się za uchodźców także członków rodziny cudzoziemca z udzielonym statusem uchodźcy w zakresie, w jakim jest to zgodne z ich osobistym statusem, a w prawie krajowym nie istnieją podstawy wykluczające udzielenie statusu uchodźcy?

               7)

               Czy z tego co przewidziano w odniesieniu do powodów prześladowania w art. 10 dyrektywy 2011/95/UE (ze zmianami) wynika, że złożenie skargi do [Europejskiego] Trybunału Praw Człowieka przeciwko państwu pochodzenia osoby określa tę osobę jako należącą do szczególnej grupy społecznej w rozumieniu art. 10 ust. 1 lit. d) tej dyrektywy, czy też odpowiednio złożenie skargi należy uznać za opinię polityczną w rozumieniu art. 10 ust. 1 lit. e) tej dyrektywy?

               8)

               Czy z art. 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32/UE (ze zmianami) wynika, że w toku postępowania sądowego sąd jest zobowiązany do rozpatrzenia co do istoty zadeklarowanych nowych podstaw do udzielenia ochrony międzynarodowej, których nie wskazano w skardze do sądu wniesionej na decyzję w sprawie odmowy udzielenia ochrony międzynarodowej?

               9)

               Czy z art. 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32/UE (ze zmianami) wynika, że w postępowaniu sądowym dotyczącym zaskarżenia decyzji w sprawie odmowy udzielenia ochrony międzynarodowej sąd jest zobowiązany dokonać oceny dopuszczalności wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej zgodnie z art. 33 ust. 2 lit. e) tej dyrektywy w sytuacji, gdy w zaskarżonej decyzji dokonano oceny wniosku w świetle tego, czy wnioskodawca spełnia w pierwszej kolejności przesłanki przyznania statusu uchodźcy i następnie przesłanki udzielenia ochrony uzupełniającej, zgodnie z wymogiem określonym w art. 10 ust. 2 tej dyrektywy?

      (1)  Dz.U. 2013, L 180, s. 60.

      (2)  Dz.U. 2011, L 337, s. 9.

      (3)  Dz.U. 2013, L 180, s. 96.