title: Sprawa T-158/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 14 kwietnia 2016 r. przez Inge Barnett, Suzanne Ditlevsen, Annie Madsen od wyroku wydanego w dniu 5 lutego 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-66/15 Barnett i in./EKES

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/44

         Odwołanie wniesione w dniu 14 kwietnia 2016 r. przez Inge Barnett, Suzanne Ditlevsen, Annie Madsen od wyroku wydanego w dniu 5 lutego 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-66/15 Barnett i in./EKES
   (Sprawa T-158/16 P)
   (2016/C 191/58)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Inge Barnett (Roskilde, Dania), Suzanne Ditlevsen (Kopenhaga, Dania), Annie Madsen (Frederiksberg, Dania) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Druga strona postępowania: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

      Żądania

   Wnoszące odwołanie wnoszą do Sądu o:
   stwierdzenie

               —

               nieważności wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-66/15, Barnett i in./EKES;

         wydanie własnego rozstrzygnięcia stwierdzającego

               —

               nieważność decyzji zawartych w odcinkach wynagrodzenia z czerwca 2014 r., w których współczynnik korygujący mający zastosowanie do emerytury skarżących został obniżony z dniem 1 stycznia 2014 r.,

               —

               obciążenie EKES-u kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszące je podnoszą dwa zarzuty, które są co do istoty takie same lub podobne, jak zarzuty podniesione w ramach sprawy T-148/16 P, Barnett i Mogensen/Komisja


title: Sprawa T-179/14: Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Schmiedewerke Gröditz/Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/56

         Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Schmiedewerke Gröditz/Komisja
   (Sprawa T-179/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 294/67)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Schmiedewerke Gröditz GmbH (Gröditz, Niemcy) (przedstawiciele: H. Höfler, C. Kahle i V. Winkler, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, oraz C. Renner, adwokat)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Urząd Nadzoru EFTA (przedstawiciele: X. Lewis, M. Schneider i G. Mathisen, a następnie X. Lewis, M. Schneider, M. Moustakali i C. Perrin, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosków o dopuszczenie Flachglas Torgau GmbH, Saint-Gobain Isover G+H AG, Kronotex GmbH & Co. KG, Kronoply GmbH, Bayer MaterialScience AG, Sabic Polyolefine GmbH, Ineos Manufacturing Deutschland GmbH, Ineos Phenol GmbH, Ineos Vinyls Deutschland GmbH, Advansa GmbH, Akzo Nobel Industrial Chemicals GmbH, Aurubis AG, CBW Chemie GmbH, CFB Chemische Fabrik Brunsbüttel GmbH & Co. KG, Clariant Produkte (Deutschland) GmbH, Dralon GmbH, Hahl Filaments GmbH, Messer Produktionsgesellschaft mbH Siegen, Messer Produktionsgesellschaft mbH Salzgitter, Nabaltec AG, Siltronic AG i Wacker Chemie AG do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Schmiedewerke Gröditz GmbH pokrywa koszty własne, a także te poniesione przez Komisję Europejską, również w związku z postępowaniem w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

               4)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa C-326/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 43 WE i 56 WE — Statut przedsiębiorstw prywatyzowanych — Kryteria wykonywania niektórych szczególnych uprawnień państwa)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-326/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 43 WE i 56 WE - Statut przedsiębiorstw prywatyzowanych - Kryteria wykonywania niektórych szczególnych uprawnień państwa)
   2009/C 113/13
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Pignataro-Nolin i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I. Braguglia, pełnomocnik, P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 WE i art. 56 WE — Postanowienie wprowadzone do statutu niektórych sprywatyzowanych przedsiębiorstw dotyczące wykonywania niektórych szczególnych uprawnień

      Sentencja

               1)

               Przyjmując przepisy zawarte w art. 1 ust. 2 decreto del Presidente del Consiglio dei Ministri, definizione dei criteri di esercizio dei poteri speciali, di cui all’art. 2 del decreto-legge 31 maggio 1994, n. 332, convertito, con modificazioni, dalla legge 30 luglio 1994, n. 474 (dekretu Prezesa Rady Ministrów z dnia 10 czerwca 2004 r. w sprawie określenia kryteriów dotyczących wykonywania szczególnych uprawnień przewidzianych w art. 2 dekretu z mocą ustawy nr 332 z dnia 31 maja 1994 r., przekształconego, po zmianach, ustawą nr 474 z dnia 10 czerwca 1994 r.), Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą:

                           —

                           na mocy art. 43 WE i 56 WE, o ile przepisy te mają zastosowanie do szczególnych uprawnień przewidzianych w art. 2 ust. 1 lit. a) i b) legge n. 350, disposizioni per la formazione del bilancio annuale e pluriennale dello Stato (legge finanziaria 2004) [ustawy nr 350 w sprawie przepisów dotyczących utworzenia rocznego i wieloletniego budżetu państwa (ustawa budżetowa 2004)] z dnia 24 grudnia 2003 r. oraz

                           —

                           na mocy art. 43 WE, o ile przepisy te mają zastosowanie do szczególnych uprawnień przewidzianych w art. 2 ust. 1 lit. c) tej ustawy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 247 z 20.10.2007.


title: Sprawa C-392/05: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja)) — Alevizos przeciwko Ypourgos Oikonomikon (Swobodny przepływ pracowników — Dyrektywa 83/183/EWG — Artykuł 6 — Przywóz na stałe do państwa członkowskiego samochodu do użytku prywatnego pochodzącego z innego państwa członkowskiego — Członek personelu sił zbrojnych państwa członkowskiego oddelegowany tymczasowo do innego państwa członkowskiego w celach służbowych — Pojęcie miejsca stałego pobytu )

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/12

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja)) — Alevizos przeciwko Ypourgos Oikonomikon
   (Sprawa C-392/05) (1)

   (Swobodny przepływ pracowników - Dyrektywa 83/183/EWG - Artykuł 6 - Przywóz na stałe do państwa członkowskiego samochodu do użytku prywatnego pochodzącego z innego państwa członkowskiego - Członek personelu sił zbrojnych państwa członkowskiego oddelegowany tymczasowo do innego państwa członkowskiego w celach służbowych - Pojęcie „miejsca stałego pobytu’)
   (2007/C 96/19)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Symvoulio tis Epikrateias
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Georgios Alevizos

      Strona pozwana: Ypourgos Oikonomikon
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Symvoulio tis Epikrateias — Wykładnia art. 6 dyrektywy Rady 83/183/EWG z dnia 28 marca 1983 r. w sprawie zwolnień od podatku stosowanych do przywozu na stałe z państw członkowskich majątku prywatnego osób fizycznych (Dz.U. L 105, str. 64) — Zakres pojęcia „miejsca stałego pobytu ”— Urzędnicy państwowi i oficerowie sił zbrojnych oddelegowani za granicę w celach służbowych
   Sentencja
   Podatek akcyzowy taki jak ten, będący przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, objęty jest zakresem zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 83/183/EWG z dnia 28 marca 1983 r. w sprawie zwolnień od podatku stosowanych do przywozu na stałe z państw członkowskich majątku prywatnego osób fizycznych, zmienionej dyrektywą Rady 89/604/EWG z dnia 23 listopada 1989 r., gdy okaże się — co sprawdzi sąd krajowy — że jest zwykle wymagalny przy przywozie na stałe przez osobę fizyczną samochodu do użytku prywatnego pochodzącego z innego państwa członkowskiego. Specjalna jednorazowa opłata rejestracyjna, taka jak ta, będąca przedmiotem sporu przed sądem krajowym, objęta jest także tymże art. 1 ust. 1, gdy okaże się — co sprawdzi sąd krajowy — że związana jest ona z czynnością przywozu samochodu jako taką.
   Wykładni art. 6 ust. 1 dyrektywy 83/183 należy dokonać w taki sposób, że członek personelu administracji publicznej, sił zbrojnych, służb bezpieczeństwa lub służb portowych państwa członkowskiego, który przebywa przynajmniej 185 dni w roku w innym państwie członkowskim wraz ze swoją rodziną celem wypełnienia w tym państwie misji służbowej o określonym czasie, ma w trakcie odbywania tej misji stałe miejsce pobytu w rozumieniu tegoż art. 6 ust. 1 w tym innym państwie członkowskim.
   W sytuacji, gdyby po sprawdzeniu przez sąd krajowy okazało się, że podatki będące przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym nie są objęte zakresem zwolnienia podatkowego, o którym stanowi art. 1 ust. 1 dyrektywy 83/183, do tego sądu należeć będzie sprawdzenie, z punktu widzenia do wymogów, jakie wynikają z art. 39 WE, czy stosowanie prawa krajowego dotyczącego tych podatków gwarantuje, że w odniesieniu do tych podatków osoba dokonująca w ramach zmiany miejsca pobytu przywozu samochodu do państwa członkowskiego pochodzenia, nie znajduje się w sytuacji gorszej niż sytuacja osób stale przebywających w tym państwie, a jeżeli tak właśnie jest, to czy taka różnica traktowania jest uzasadniona względami obiektywnymi niezależnymi od miejsca pobytu osób, których dotyczy, a także proporcjonalna do słusznego celu, jaki realizują przepisy krajowe.

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.1.2006.


title: Sprawa T-237/04: Skarga wniesiona dnia 14 czerwca 2004 r. przez Ultradent Products, Inc. i Michaela J.S. Renoufa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/19

         Skarga wniesiona dnia 14 czerwca 2004 r. przez Ultradent Products, Inc. i Michaela J.S. Renoufa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-237/04)
   (2004/C 251/37)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 14 czerwca 2004 r. r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Ultradent Products, Inc. z siedzibą w South Jordan, Utah, USA i Michaela J.S. Renoufa, zamieszkałego w Brukseli, Belgia, reprezentowanych przez Pana S. Crosby'ego i Pana C. Bryanta, solicitorów.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 kwietnia 2004 r. odmawiającej dostępu do dokumentów ujawnionych w postępowaniu administracyjnym, wydanej w odpowiedzi na trzy wnioski skarżących z 27 października 2003 r. o udostępnienie dokumentów związanych z klasyfikacją produktów służących do wybielania zębów;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 kwietnia 2004 r. odmawiającej dostępu do dokumentów, co do których, na podstawie towarzyszących okoliczności, należy przyjąć, że istnieją;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżących kosztów postępowania zgodnie z art. 87 Regulaminu Sądu Pierwszej Instancji

         Zarzuty i główne argumenty
   Trzema pismami z dnia 27 października 2003 r. drugi spośród skarżących wystąpił do Komisji z trzema żądaniami udostępnienia dokumentów związanych z kwestią, czy produkty służące do wybielania zębów powinny być klasyfikowane jako produkty kosmetyczne, czy też środki medyczne. Uściślając, drugi spośród skarżących zażądał dostępu do dokumentów związanych ze skargą skierowaną do Komisji w imieniu pierwszego ze skarżących, podważającej zakwalifikowanie takich produktów dokonane przez władze Wielkiej Brytanii, jak również do dokumentów dotyczących przygotowywanej przez Komisarza Borino odpowiedzi na pisemne pytanie skierowane do Komisji w sprawie takich produktów i wreszcie, do wszelkich dokumentów Komisji odnoszących się do kwestii klasyfikacji takich produktów. Jednocześnie, drugi skarżący, będący solicitorem, oświadczył w swoim wniosku, że działa on w imieniu pierwszego skarżącego.
   Wnioski potwierdzające złożone zostały 16 grudnia 2003 r. W dniu 17 grudnia 2003 r. Komisja odpowiedziała na wnioski wstępne, zaś skarżący wnieśli w dniu 7 stycznia 2004 r. kolejny wniosek potwierdzający, którego celem było cofnięcie trzech poprzednich wniosków potwierdzających z dnia 16 grudnia. Komisja odpowiedziała na wniosek z 7 stycznia 2004 r. pismem z dnia 5 kwietnia 2004 r. Do listu załączony był szereg dokumentów.
   Skarżący twierdzą, że w postępowaniu administracyjnym okazało się, że oprócz dokumentów udostępnionych skarżącym pismem z 5 kwietnia 2004 r., istnieją z pewnością jeszcze inne dokumenty dotyczące przedmiotowych kwestii, zaś co do jeszcze innych dokumentów można przypuszczać, że istnieją. Zdaniem skarżących, wszystkie te dokumenty są objęte żądaniem wniosku wstępnego i znajdują się w posiadaniu Komisji, jednak nie zostały udostępnione skarżącym. Na tej podstawie skarżący traktują pismo z dnia 5 kwietnia 2004 r. jako decyzję odmawiającą udostępnienia tych dokumentów i wnoszą o stwierdzenie jej nieważności. Na poparcie skargi powołują się na naruszenie art. 8 rozporządzenia nr 1049/2001 (1) opublikowanego w Dzienniku Urzędowym L 145, z 31.5.2001, str. 43-48 oraz naruszenie powołanego rozporządzenia w ogólności. Twierdzą ponadto, że Komisja nie uzasadniła odmowy udostępnienia dokumentów, które z całą pewnością istnieją, ani nie powołała się na żadne wyjątki od prawa dostępu do dokumentów, aby uzasadnić swoją odmowę.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.


title: Sprawa F-54/14: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2014 r. – ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/28

         Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2014 r. – ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-54/14)
   2014/C 388/33
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat André Bernard)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o niemianowaniu skarżącego na stanowisko prawnika Parlamentu Europejskiego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o mianowaniu innej osoby na stanowisko prawnika;

               —

               zasądzenie ewentualnie ex aequo et bono odszkodowania na rzecz skarżącego z tytułu różnych stwierdzonych zawinionych działań administracji;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa T-658/14: Skarga wniesiona w dniu 12 września 2014 r. – Jurašinović przeciwko Radzie

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/23

         Skarga wniesiona w dniu 12 września 2014 r. – Jurašinović przeciwko Radzie
   (Sprawa T-658/14)
   2014/C 380/30
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ivan Jurašinović (Angers, Francja) (przedstawiciel: adwokat O. Pfligersdorffer)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 8 lipca 2014 r. w zakresie w jakim ograniczyła ona dostęp skarżącego do dokumentów określonych w załączniku 3 do niej poprzez odwołanie się do ochrony stosunków międzynarodowych i postępowań sądowych oraz usunięcie z tego względu wnioskowanych dokumentów;

               —

               zasądzenie zapłaty przez Radę na rzecz skarżącego kwoty 5  000 EUR bez podatku lub 6  000 EUR wliczając podatek, tytułem kosztów postępowania, wraz z odsetkami zgodnie ze stawką EBC obowiązującą w dniu wpisania skargi do rejestru;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do wyjątku ochrony postępowań sądowych lub porad prawnych przewidzianego w art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia 1049/2001 (1) albowiem Sąd orzekł już w wyroku Jurašinović/Rada (T-63/10, EU:T:2012:516), w którego wykonaniu wydana została zaskarżona decyzja, że chociaż wyjątek ten miał zastosowanie to w niniejszym przypadku nie było takiej możliwości.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do wyjątku naruszenia interesu publicznego w zakresie stosunków międzynarodowych przewidzianego w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ omawiane dokumenty dotyczyły informacji wydanych przez Unię Europejską a nie informacji pochodzących z systemu Narodów Zjednoczonych, z uwagi na co przepływ informacji tej organizacji nie ma znaczenia.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do wyjątku interesu publicznego, który to wyjątek pozwala zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 na odstępstwo od ochrony postępowań sądowych lub porad prawnych, ponieważ po pierwsze postępowanie, którego dotyczą te dokumenty zostało ostatecznie zakończone i po drugie Republika Chorwacji jest obecnie państwem członkowskim Unii Europejskiej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa T-558/11: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2011 r. — Atlas przeciwko OHMI — Couleurs de Tollens-Agora (ARTIS)

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/16

         Skarga wniesiona w dniu 31 października 2011 r. — Atlas przeciwko OHMI — Couleurs de Tollens-Agora (ARTIS)
   (Sprawa T-558/11)
   2012/C 13/35
   Język skargi: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Atlas sp. z o.o. (Łódź, Rzeczpospolita Polska) (przedstawiciel: R. Rumpel, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Couleurs de Tollens-Agora, S.a.s. (Clichy, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 lipca 2011, doręczonej skarżącemu 7 września 2011, w sprawie R 1253/2010-1;

               —

               ewentualnie, zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uznanie rejestracji znaku „ARTIS”;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak słowny „ARTIS” dla towarów w klasie 2 oraz 17 — zgłoszenie nr 6158761

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: inna strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: francuski znak towarowy zarejestrowany pod nr 93 484 880 znaku słownego „ARTIS” dla towarów w klasie 1 oraz 19

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: podtrzymanie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie artykułu 8 ust. 1 b) rozporządzenia nr 207/2009 (1) w zakresie obejmującym ustalenie podobieństwa znaków towarowych oraz możliwości wprowadzenia w błąd odbiorców

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. L 78 z 24.3.2009, s. 1


title: Sprawa C-396/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 21 września 2006 r. — Eivind F. Kramme przeciwko SAS Scandinavian Airlines Danmark A/S

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 21 września 2006 r. — Eivind F. Kramme przeciwko SAS Scandinavian Airlines Danmark A/S
   (Sprawa C-396/06)
   (2006/C 294/52)
   Język postępowania: duński
   Sąd krajowy
   Østre Landsret
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Eivind F. Kramme

      Strona pozwana: SAS Scandinavian Airlines Danmark A/S
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy „nadzwyczajna okoliczność” w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1) może polegać na wyłączeniu samolotu z eksploatacji w wyniku problemów technicznych, co skutkuje odwołaniem lotu?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: jakie „racjonalne środki” w rozumieniu tego rozporządzenia powinien zatem podjąć przewoźnik lotniczy w celu uniknięcia odwołania lotów w wyniku problemów technicznych?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy przewoźnik lotniczy podjął zgodnie z rozporządzeniem wszelkie racjonalne środki w celu uniknięcia odwołania lotu, jeżeli może zostać wykazane, że nie dysponował żadnym samolotem, który mógłby obsłużyć połączenie, jakie miał zapewnić samolot wyłączony z eksploatacji w wyniku problemów technicznych?

               4)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: jakie znaczenie należy przypisać okoliczności, że dokumentacja dotycząca problemów technicznych powołanych przez przewoźnika lotniczego pochodzi wyłącznie od tego przewoźnika?

      (1)  Dz.U. L 46, str. 1


title: Sprawa T-33/09: Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2011 r. — Portugalia przeciwko Komisji (Niewykonanie wyroku Trybunału stwierdzającego uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Okresowa kara pieniężna — Żądanie zapłaty — Uchylenie spornych przepisów)

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/24

         Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2011 r. — Portugalia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-33/09) (1)

   (Niewykonanie wyroku Trybunału stwierdzającego uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Okresowa kara pieniężna - Żądanie zapłaty - Uchylenie spornych przepisów)
   2011/C 145/39
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes i J. A. de Oliveira, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Konstantinidis, P. Guerra e Andrade i P. Costa de Oliveira, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 7419 wersja ostateczna z dnia 25 listopada 2008 r. zawierającej żądanie zapłaty okresowej kary pieniężnej należnej na mocy wyroku Trybunału z dnia 10 stycznia 2008 r. w sprawie C-70/06 Komisja przeciwko Portugalii, Zb.Orz. s. I 1.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2008) 7419 wersja ostateczna z dnia 25 listopada 2008 r.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa C-143/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy)) — Ludwigs — Apotheke München Internationale Apotheke przeciwko Juers Pharma Import-Export GmbH (Swobodny przepływ towarów — Artykuły 28 WE i 30 WE — Artykuły 13 i 13 Porozumienia EOG — Produkty lecznicze przywożone bez wydawanego przez państwo przywozu pozwolenia na dopuszczenie do obrotu — Zakaz reklamy — Dyrektywa 2001/83/WE)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/12

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy)) — Ludwigs — Apotheke München Internationale Apotheke przeciwko Juers Pharma Import-Export GmbH
   (Sprawa C-143/06) (1)

   (Swobodny przepływ towarów - Artykuły 28 WE i 30 WE - Artykuły 13 i 13 Porozumienia EOG - Produkty lecznicze przywożone bez wydawanego przez państwo przywozu pozwolenia na dopuszczenie do obrotu - Zakaz reklamy - Dyrektywa 2001/83/WE)
   (2007/C 315/20)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landgericht Hamburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ludwigs — Apotheke München Internationale Apotheke

      Strona pozwana: Juers Pharma Import-Export GmbH
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalny — Landgericht Hamburg — Wykładnia art. 86 ust. 2 tiret trzecie dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, str. 67) zmienionej dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu dotyczącego produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 136, str. 34) — Zakres stosowania — Ustawodawstwo krajowe zakazujące importerowi przesyłania do aptek cenników produktów leczniczych, które nie będąc objęte krajowym pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu, mogą być jednakże przedmiotem przywozu
   Sentencja
   Oceny zakazu reklamy, takiego jak przewidziany w § 8 Heilmittelwerbegesetz (ustawy o reklamie w sektorze ochrony zdrowia), nie należy dokonywać w świetle dotyczących reklamy przepisów dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r., lecz w świetle art. 28 WE i 30 WE oraz w świetle art. 11 i 13 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. Artykuł 28 WE i art. 11 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym stoją na przeszkodzie takiemu zakazowi, w zakresie w jakim ma on zastosowanie do rozprowadzania wśród farmaceutów wykazów nie zatwierdzonych produktów leczniczych, których przywóz z innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego będącego stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym jest dozwolony w drodze wyjątku, a które to wykazy zawierają wyłącznie informacje dotyczące nazwy handlowej, rozmiarów opakowania, mocy i ceny tych produktów leczniczych.

      (1)  Dz.U. C 121 z 20.5.2006 r.


title: Sprawa T-196/09: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2009 r. — TerreStar Europe przeciwko Komisji

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/19

         Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2009 r. — TerreStar Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-196/09)
   2009/C 167/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: TerreStar Europe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: R. Olofsson, lawyer, J. Killick, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania;

               —

               podjęcie wszelkich środków, które Sąd uzna za niezbędne.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 3746 wersja ostateczna /2 z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie selekcji operatorów ogólnoeuropejskich systemów dostarczających satelitarne usługi komunikacji ruchomej (MSS) wydanej zgodnie z decyzją nr 626/2008/WE (1) w zakresie, w jakim zgłoszenie skarżącej zostało odrzucone.
   Na poparcie skargi skarżąca przedstawia trzy zarzuty.
   Po pierwsze skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, że TerreStar nie zrealizowała wymaganych etapów. Skarżąca uważa, że stwierdzona przez Komisję niezgodność pomiędzy przedstawionymi informacjami a brakiem dowodu na pokonanie jednego z etapów wynikała z niezrozumienia tych informacji i mogła być wyjaśniona na wniosek Komisji.
   Po drugie skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji i zasadę proporcjonalności nie wnosząc o przedstawienie wyjaśnień i nie dokonując przeglądu wyjaśnień z własnej woli przedstawionych przez TerreStar.
   Po trzecie, ewentualnie, skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja nie została należycie uzasadniona.

      (1)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 626/2008/WE z dnia 30 czerwca 2008 r. w sprawie selekcji i zezwoleń dotyczących systemów dostarczających satelitarne usługi komunikacji ruchomej (MSS) (Dz.U. 2008 L 172, s. 15)


title: Sprawa C-293/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 22 maja 2017 r. – Coöperatie Mobilisation for the Environment UA, Vereniging Leefmilieu/College van gedeputeerde staten van Limburg, College van gedeputeerde staten van Gelderland

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 22 maja 2017 r. – Coöperatie Mobilisation for the Environment UA, Vereniging Leefmilieu/College van gedeputeerde staten van Limburg, College van gedeputeerde staten van Gelderland
   (Sprawa C-293/17)
   (2017/C 293/17)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Coöperatie Mobilisation for the Environment UA, Vereniging Leefmilieu

      Strona pozwana: College van gedeputeerde staten van Limburg, College van gedeputeerde staten van Gelderland

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w wypadku działania, które nie jest objęte pojęciem „przedsięwzięcia” w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE (1) z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko z tego powodu, że nie stanowi fizycznej interwencji w otoczeniu naturalnym, można mówić o przedsięwzięciu w rozumieniu art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG (2) z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, gdyż działanie to mogłoby istotnie oddziaływać na obszar Natura 2000?

               2)

               Jeżeli przyjąć założenie, że stosowanie nawozów stanowi przedsięwzięcie: Czy w wypadku gdy to stosowanie nawozów odbywało się zgodnie z prawem, zanim art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43/EWG […] zaczął mieć zastosowanie do obszaru Natura 2000, i odbywa się nadal do chwili obecnej, należy stwierdzić, że chodzi o jedno i to samo przedsięwzięcie, również wtedy gdy nawożenie nie zawsze odbywało się tych samych działkach, w tych samych ilościach i za pomocą tych samych technik?
               Czy dla zbadania pytania, czy chodzi o jedno i to samo przedsięwzięcie, ma znaczenie okoliczność, że depozycje azotu wskutek stosowania nawozów nie wzrosły po tym, jak art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43/EWG […] zaczął mieć zastosowanie do obszaru Natura 2000?

               3)

               Czy art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43/EWG […] sprzeciwia się uregulowaniu ustawowemu zmierzającemu do tego, by działanie, które jest nierozerwalnie związane z przedsięwzięciem i z tego powodu powinno być również uznane za przedsięwzięcie, takie jak wypas bydła przez gospodarstwo mleczarskie, wyłączyć z obowiązku uzyskania pozwolenia, wobec czego dla działania tego nie jest wymagane indywidualne zatwierdzenie, przy założeniu, że skutki działania dopuszczonego bez pozwolenia zostały odpowiednio zbadane przed uchwaleniem tego uregulowania ustawowego?

                           3a)

                           Czy art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43/EWG […] sprzeciwia się uregulowaniu ustawowemu zmierzającemu do wyłączenia określonej kategorii przedsięwzięć, przykładowo stosowania nawozów, z obowiązku uzyskania pozwolenia i w konsekwencji dopuszczenia bez indywidualnego zatwierdzenia, przy założeniu, że skutki działania dopuszczonego bez pozwolenia zostały odpowiednio zbadane przed uchwaleniem tego uregulowania ustawowego?

               4)

               Czy leżąca u podstaw wyjątku od obowiązku uzyskania pozwolenia dla wypasu bydła i stosowania nawozów ocena oddziaływania na środowisko, która została oparta na faktycznym i oczekiwanym zakresie oraz faktycznej i oczekiwanej intensywności tych działań i doprowadziła do wniosku, że przeciętnie można wykluczyć wzrost depozycji azotu wskutek tych działań, spełnia wymagania art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43/EWG […]?

                           4a)

                           Czy w tym kontekście ma znaczenie, że wyjątek od obowiązku uzyskania pozwolenia jest związany z Programma Aanpak Stikstof 2015-2021 (PAS), w którym przyjmuje się założenie spadku łącznej depozycji azotu na wrażliwych na azot walorach przyrodniczych na obszarach Natura 2000, i że ewolucja depozycji na obszarach Natura 2000 jest monitorowana corocznie w ramach programu Aanpak Stikstof 2015-2021, przy czym gdy spadek okazuje się mniej korzystny niż przyjęto w ocenie oddziaływania na środowisko tego programu, w razie konieczności następuje dostosowanie?

               5)

               Czy w ramach oceny oddziaływania na środowisko dokonanej dla celów programu takiego jak Programma Aanpak Stikstof 2015–2021, o której mowa w art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43/EWG […], można uwzględniać pozytywne skutki środków ochronnych i odpowiednich działań dla istniejących obszarów typów siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, które są podejmowane w związku z obowiązkami wynikającymi z art. 6 ust. 1 i 2 tej dyrektywy?

                           5a)

                           W razie udzielenia na pytanie trzecie odpowiedzi twierdzącej: czy pozytywne skutki środków ochronnych i odpowiednich działań można uwzględniać w ocenie oddziaływania na środowisko dla celów danego programu, jeżeli w momencie dokonywania oceny oddziaływania na środowisko środki te nie zostały jeszcze wprowadzone i ich pozytywne skutki jeszcze się nie ujawniły?

                     Czy – jeżeli uznaje się, że ocena oddziaływania na środowisko zawiera ostateczne stwierdzenia dotyczące skutków wspomnianych środków, które opierają się na najlepszej wiedzy naukowej – ma w tym kontekście znaczenie, że realizacja i rezultat rzeczonych środków są monitorowane, i jeżeli wynika z tego monitoringu, że skutki są mniej korzystne niż przyjęto w ocenie oddziaływania na środowisko, następuje w razie konieczności dostosowanie?

               6)

               Czy pozytywne skutki samoistnego spadku depozycji azotu, który mógłby ujawnić się w okresie obowiązywania Programma Aanpak Stikstof 2015–2021, można uwzględniać w ocenie oddziaływania na środowisko, o której mowa w art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43/EWG […]?
               Czy – jeżeli uznaje się, że ocena oddziaływania na środowisko zawiera ostateczne stwierdzenia dotyczące skutków wspomnianych środków, które opierają się na najlepszej wiedzy naukowej – ma w tym kontekście znaczenie, że samoistny spadek depozycji azotu jest monitorowany, i jeżeli wynika z tego monitoringu, że spadek jest słabszy niż przyjęto w ocenie oddziaływania na środowisko, następuje w razie konieczności dostosowanie?

               7)

               Czy środki naprawcze podejmowane w ramach Programma Aanpak Stikstof 2015–2021 i mające na celu uniknięcie, by określony czynnik zanieczyszczający środowisko, przykładowo depozycja azotu, mógł mieć szkodliwy wypływ na istniejące obszary typów siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków, mogą być uważane za środek ochronny w rozumieniu pkt 28 wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 15 maja 2014 r., Briels i in., C-521/12, ECLI:EU:C:2014:330, który można uwzględniać w ocenie oddziaływania na środowisko, o której mowa w art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43/EWG […]?

                           7a)

                           W razie udzielenia na pytanie piąte odpowiedzi twierdzącej: czy pozytywne skutki środków ochronnych, które można uwzględniać w ocenie oddziaływania na środowisko, mogą być objęte tą oceną, jeżeli w momencie dokonywania oceny skutków środowiskowych środki te nie zostały jeszcze wprowadzone i ich pozytywne skutki się jeszcze nie ujawniły?

                     Czy – jeżeli uznaje się, że ocena oddziaływania na środowisko zawiera ostateczne stwierdzenia dotyczące oddziaływania wspomnianych środków, które opierają się na najlepszej wiedzy naukowej – ma w tym kontekście znaczenie, że realizacja i rezultat rzeczonych środków są monitorowane i jeżeli z tego monitoringu wynika, że skutki są mniej korzystne niż przyjęto w ocenie skutków środowiskowych, następuje w razie konieczności dostosowanie?

               8)

               Czy uprawnienie do nałożenia obowiązków w rozumieniu art. 2.4 Wet natuurbescherming, które właściwy organ musi zastosować, jeżeli jest to konieczne w obliczu celów ochrony dla danego obszaru Natura 2000, w odniesieniu do wypasu bydła i stosowania nawozów, stanowi wystarczający instrument prewencyjny do celów transpozycji art. 6 ust. 2 dyrektywy 92/43/EWG […]?

      (1)  Dz.U. 2012, L 26, s. 1.

      (2)  Dz.U. 1992, L 206, s. 7.


               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/40

         Wybór prezesa Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich
   (2007/C 269/68)
   W dniu 17 września 2007 r. sędziowie Sądu Pierwszej Instancji wybrali, na podstawie art. 7 regulaminu, sędziego Marca Jaegera na prezesa Sądu Pierwszej Instancji na okres od dnia 17 września 2007 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r.


title: Sprawy połączone C-182/11 i C-183/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 listopada 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Consiglio di Stato — Włochy) — Econord Spa przeciwko Comune di Cagno (C-182/11), Comune di Varese, Comune di Solbiate (C-183/11), Comune di Varese (Zamówienia publiczne na usługi — Dyrektywa 2004/18/WE — Instytucja zamawiająca sprawująca nad odrębnym od niej pod względem prawnym wykonawcą kontrolę analogiczną do kontroli, jaką sprawuje nad swymi własnymi służbami — Brak obowiązku organizacji postępowania przetargowego według przepisów prawa Unii (tzw. udzielenie zamówienia „in house” ) — Wykonawca kontrolowany łącznie przez liczne jednostki samorządu terytorialnego — Warunki stosowania udzielenia zamówienia „in house” )

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 listopada 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Consiglio di Stato — Włochy) — Econord Spa przeciwko Comune di Cagno (C-182/11), Comune di Varese, Comune di Solbiate (C-183/11), Comune di Varese
   (Sprawy połączone C-182/11 i C-183/11) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Dyrektywa 2004/18/WE - Instytucja zamawiająca sprawująca nad odrębnym od niej pod względem prawnym wykonawcą kontrolę analogiczną do kontroli, jaką sprawuje nad swymi własnymi służbami - Brak obowiązku organizacji postępowania przetargowego według przepisów prawa Unii (tzw. udzielenie zamówienia „in house”) - Wykonawca kontrolowany łącznie przez liczne jednostki samorządu terytorialnego - Warunki stosowania udzielenia zamówienia „in house”)
   2013/C 26/12
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Econord Spa

      Strona pozwana: Comune di Cagno (C-182/11), Comune di Varese, Comune di Solbiate (C-183/11), Comune di Varese

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Consiglio di Stato — Wykładnia art. 49 TFUE i art. 56 TFUE — Procedury udzielania zamówień publicznych na usługi — Udzielenie zamówienia bez zaproszenia do składania ofert — Udzielenie zamówienia na miejskie publiczne usługi sanitarne przez dwa organy publiczne, poza formalną procedurą udzielania zamówień publicznych, na rzecz spółki akcyjnej, w której udzielające organy publiczne mają udziały — Brak skutecznej kontroli jednego ze wspomnianych organów publicznych nad spółką otrzymującą zamówienie

      Sentencja

   Gdy liczne organy publiczne jako instytucje zamawiające tworzą wspólnie jednostkę odpowiedzialną za wypełnianie ich zadań w zakresie usług publicznych lub gdy organ publiczny przystępuje do takiej jednostki, ustanowiony w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej warunek, wedle którego aby organy te były zwolnione ze spoczywającego na nich obowiązku zorganizowania postępowania o udzielenie zamówienia publicznego zgodnie z przepisami prawa Unii, muszą one łącznie sprawować nad tą jednostką kontrolę analogiczną do kontroli, jaką sprawują nad swymi własnymi służbami, jest spełniony, jeżeli każdy z tych organów uczestniczy zarówno w kapitale rzeczonej jednostki, jak też w jej organach kierowniczych.

      (1)  Dz.U. C 211 z 16.7.2011.


title: Sprawa T-18/06: Skarga wniesiona w dniu  23 stycznia 2006 r.  — Deutsche Teleksom przeciwko OHIM

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/32

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2006 r. — Deutsche Teleksom przeciwko OHIM
   (Sprawa T-18/06)
   (2006/C 86/64)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Telekom AG (Bonn, Niemcy) [Przedstawiciel: J.-C. Gaedertz, Rechtsanwalt]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 17 listopada 2005 r.,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Alles, was uns verbindet” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 36, 38 i 42 — zgłoszenie nr 3 648 441

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia
   Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ zgłoszony znak towarowy posiada charakter odróżniający w odniesieniu do towarów i usług objętych zgłoszeniem i nie wykazuje charakteru opisowego, gdyż połączenie słów nie jest zwyczajne i jest niecodzienne dla towarów i usług objętych zgłoszeniem.


title: Sprawa C-221/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 95/59/WE — Podatki obciążające spożycie wyrobów tytoniowych inne niż podatki obrotowe — Artykuł 9 ust. 1 — Swobodne ustalanie przez producentów i importerów maksymalnej ceny sprzedaży detalicznej ich towarów — Uregulowanie krajowe narzucające minimalną cenę sprzedaży detalicznej papierosów — Względy uzasadniające — Ochrona zdrowia publicznego — Ramowa konwencja Światowej Organizacji Zdrowia o graniczeniu użycia tytoniu)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-221/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 95/59/WE - Podatki obciążające spożycie wyrobów tytoniowych inne niż podatki obrotowe - Artykuł 9 ust. 1 - Swobodne ustalanie przez producentów i importerów maksymalnej ceny sprzedaży detalicznej ich towarów - Uregulowanie krajowe narzucające minimalną cenę sprzedaży detalicznej papierosów - Względy uzasadniające - Ochrona zdrowia publicznego - Ramowa konwencja Światowej Organizacji Zdrowia o graniczeniu użycia tytoniu)
   2010/C 113/09
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i W. Mölls, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciele: D. O'Hagan, pełnomocnik, G. Hogan SC)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. ust. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 291, s. 40) — Prawo krajowe narzucające minimalne i maksymalne ceny sprzedaży detalicznej wyrobów tytoniowych

      Sentencja

               1)

               Narzucając minimalną cenę sprzedaży detalicznej papierosów Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę Rady 2002/10/WE z dnia 12 lutego 2002 r.

               2)

               Nie dostarczając informacji koniecznych dla wykonania przez Komisję Europejską zadania kontroli przestrzegania dyrektywy 95/59, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 2002/10, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 10 WE.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa C-278/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 18 maja 2017 r. – Susanne Meyer i in./TUIfly GmbH.

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/35

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 18 maja 2017 r. – Susanne Meyer i in./TUIfly GmbH.
   (Sprawa C-278/17)
   (2017/C 239/44)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Susanne Meyer, Sophie Meyer, Jan Meyer

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku ze zgłoszeniem choroby stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)? W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy spontaniczna nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku z niezgodnym z prawem pracy i układem zbiorowym zaprzestaniem wykonywania pracy („dziki strajk”) stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004? W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy nadzwyczajna okoliczność musiała zaistnieć w przypadku samego odwołania lotu, czy też obsługujący przewoźnik lotniczy jest uprawniony, ze względów ekonomicznych dotyczących przedsiębiorstwa, do sporządzenia nowego planu lotów?

               4)

               W razie udzielenia na pytania pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy w wypadku możliwości zapobiegnięcia znaczenie ma sama nadzwyczajna okoliczność, czy też skutki wystąpienia nadzwyczajnej okoliczności?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1


title: Sprawa C-466/08: Skarga wniesiona w dniu 30 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Cypru

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/21

         Skarga wniesiona w dniu 30 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Cypru
   (Sprawa C-466/08)
   (2008/C 327/36)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Karanasou-Apostolopoulou i H. Stølbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Cypru
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (1) a w każdym razie nie informując Komisji o ich ustanowieniu Republika Cypru uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               Obciążenie Republiki Cypru kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2005/36/WE do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 20 października 2007 r.

      (1)  Dz. U. L 255 z dnia 30.9.2005.


title: Sprawa C-446/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Modena — Wﾂochy) — Alberto Severi, działający w imieniu własnym a także jako przedstawiciel prawny Cavazzuti e figli SpA, obecnie Grandi Salumifici Italiani SpA przeciwko Regione Emilia-Romagna (Dyrektywa 2000/13/WE — Etykietowanie środków spożywczych, które mają być dostarczone jako takie konsumentowi końcowemu — Etykietowanie, które może wprowadzić nabywcę w błąd co do źródła lub pochodzenia środka spożywczego — Nazwy rodzajowe w rozumieniu art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 — Wpływ)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/11

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Modena — Włochy) — Alberto Severi, działający w imieniu własnym a także jako przedstawiciel prawny Cavazzuti e figli SpA, obecnie Grandi Salumifici Italiani SpA przeciwko Regione Emilia-Romagna
   (Sprawa C-446/07) (1)

   (Dyrektywa 2000/13/WE - Etykietowanie środków spożywczych, które mają być dostarczone jako takie konsumentowi końcowemu - Etykietowanie, które może wprowadzić nabywcę w błąd co do źródła lub pochodzenia środka spożywczego - Nazwy rodzajowe w rozumieniu art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 - Wpływ)
   2009/C 267/19
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale civile di Modena

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Alberto Severi, działający w imieniu własnym a także jako przedstawiciel prawny Cavazzuti e figli SpA, obecnie Grandi Salumifici Italiani SpA

      Strona pozwana: Regione Emilia-Romagna

      Przy udziale: Associazione fra Produttori per la Tutela del „Salame Felino”

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale civile di Modena — Wykładnia art. 3 ust. 1 i art. 13 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 208, s. 1), obecnie art. 3 ust. 1 i art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 510/06 — Nazwa środka spożywczego odwołująca się do miejsca, która nie jest zarejestrowana jako chroniona nazwa pochodzenia (ChNP) lub chronione oznaczenie geograficzne (ChOG) w rozumieniu wskazanego powyżej rozporządzenia — Możliwość stosowania rzeczonej nazwy na wspólnym rynku przez producentów, którzy używali jej w dobrej wierze i w sposób ciągły przed wejściem w życie rozporządzenia — „Salame Felino”

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 3 ust. 1 i art. 13 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2796/2000 z dnia 20 grudnia 2000 r., należy dokonywać w taki sposób, że nazwy danego środka spożywczego zawierającej odniesienia geograficzne, której dotyczy wniosek o rejestrację jako chronionej nazwy pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego w rozumieniu rozporządzenia nr 2081/92 zmienionego rozporządzeniem nr 2796/2000, nie można uznać za rodzajową w okresie, w którym władze krajowe mogą przekazać ewentualnie ten wniosek o rejestrację Komisji Wspólnot Europejskich. Nie można przyjąć, że dana nazwa ma charakter rodzajowy w rozumieniu rozporządzenia nr 2081/92, zmienionego rozporządzeniem nr 2796/2000, jeżeli Komisja nie dokonała rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o rejestrację w stosownym przypadku, odrzucając ten wniosek konkretnie z tego względu, że dana nazwa stała się rodzajowa.

               2)

               Wykładni art. 3 ust. 1 i art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 2081/92, zmienionego rozporządzeniem nr 2796/2000, w związku z art. 2 dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych należy dokonywać w ten sposób, że nazwa produktu spożywczego zawierająca odwołanie do miejsca, niezarejestrowana jako chroniona nazwa pochodzenia lub jako chronione oznaczenie geograficzne, może być zgodnie z prawem stosowana, pod warunkiem że etykieta produktu w ten sposób nazwanego nie wprowadza w błąd przeciętnego, właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego konsumenta. Dokonując oceny, czy tak jest w istocie, sąd krajowy może uwzględnić czas używania danej nazwy. Natomiast ewentualnie dobra wiara producenta lub detalisty nie ma znaczenia w tym względzie.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Sprawa T-380/09: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2010 r. — Bianchin przeciwko OHIM — Groto (GASOLINE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Słowny wspólnotowy znak towarowy GASOLINE — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy GAS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/15

         Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2010 r. — Bianchin przeciwko OHIM — Groto (GASOLINE)
   (Sprawa T-380/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Słowny wspólnotowy znak towarowy GASOLINE - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy GAS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 38/26
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luciano Bianchin (Asolo, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Massa i P. Massa)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Montalto, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Grotto SpA (Chiuppano, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Jacobacci)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 lipca 2009 r. (sprawa R 1455/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia pomiędzy Grotto SpA et Lucianem Bianchinem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Luciano Bianchin zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Sprawa F-35/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 września 2014 r. – DM przeciwko BEREC (Służba publiczna — Pracownik kontraktowy — Warunki zatrudnienia — Wstępne badania lekarskie — Artykuł 100 WZIP — Zastrzeżenie lekarskie — Decyzja o zwolnieniu po okresie próbnym — Bezprzedmiotowość żądań skargi o stwierdzenie nieważności — Zastosowanie wobec zainteresowanego zastrzeżenia lekarskiego na etapie zatrudniania go przez inną agencję Unii Europejskiej — Brak wpływu — Umorzenie postępowania)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/54

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 września 2014 r. – DM przeciwko BEREC
   (Sprawa F-35/12) (1)

   ((Służba publiczna - Pracownik kontraktowy - Warunki zatrudnienia - Wstępne badania lekarskie - Artykuł 100 WZIP - Zastrzeżenie lekarskie - Decyzja o zwolnieniu po okresie próbnym - Bezprzedmiotowość żądań skargi o stwierdzenie nieważności - Zastosowanie wobec zainteresowanego zastrzeżenia lekarskiego na etapie zatrudniania go przez inną agencję Unii Europejskiej - Brak wpływu - Umorzenie postępowania))
   2014/C 421/75
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: DM (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. Abreu Caldas, A. Coolen, J.-N. Louis, É. Marchal i S. Orlandi, a następnie adwokaci D. Abreau Caldas, J.-N. Louis i S. Orlandi)

      Strona pozwana: Organ Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej (przedstawiciele: M. Chiodi, pełnomocnik, oraz adwokaci D. Waelbroeck, A. Duron)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zastosowania wobec skarżącego zastrzeżenia lekarskiego począwszy od podjęcia przez niego służby oraz decyzji oddalającej zażalenie skarżącego.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Organ Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej ponosi swoje koszty postępowania oraz zostaje obciążony kosztami postępowania poniesionymi przez DM.

      (1)  Dz.U. 138 z 12.5.2012. s. 37.


title: Sprawa T-107/08: Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2011 r. — Transnational Company „Kazchrome” i ENRC Marketing przeciwko Radzie i Komisji (Dumping — Przywóz krzemomanganu pochodzącego z Chin i Kazachstanu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Cena eksportowa — Porównanie ceny eksportowej i wartości normalnej — Obliczanie marginesu podcięcia cen — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/48

      Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2011 r. — Transnational Company „Kazchrome” i ENRC Marketing przeciwko Radzie i Komisji
      (Sprawa T-107/08) (1)

      (Dumping - Przywóz krzemomanganu pochodzącego z Chin i Kazachstanu - Skarga o stwierdzenie nieważności - Cena eksportowa - Porównanie ceny eksportowej i wartości normalnej - Obliczanie marginesu podcięcia cen - Odpowiedzialność pozaumowna)
      (2012/C 25/91)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Transnational Company „Kazchrome” AO (Aktiubińsk, Kazachstan); ENRC Marketing AG (Kloten, Szwajcaria) (przedstawiciele: początkowo L. Ruessmann i A. Willems, następnie A. Willems i S. De Knop, avocats)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo J. P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez G. Berrischa i G. Wolfa, avocats, następnie J. P. Hix i B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani przez G. Berrischa, avocat); Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Euroalliages (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: J. Bourgeois, Y. van Gerven i N. McNelis, avocats)

         Przedmiot

      Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1420/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz krzemomanganu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Kazachstanu i kończącego postępowanie w sprawie przywozu krzemomanganu pochodzącego z Ukrainy (Dz.U. L 317, s. 5) w zakresie dotyczącym przywozu krzemomanganu produkowanego przez Transnational Company „Kazchrome” AO oraz, po drugie, żądanie naprawienia szkody.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1420/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz krzemomanganu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Kazachstanu i kończącego postępowanie w sprawie przywozu krzemomanganu pochodzącego z Ukrainy w zakresie dotyczącym przywozu krzemomanganu produkowanego przez spółkę Transnational Company „Kazchrome” AO.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Spółki Transnational Company „Kazchrome” i ENRC Marketing AG pokrywają połowę własnych kosztów oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  4)

                  Rada Unii Europejskiej pokrywa połowę kosztów poniesionych przez spółki Transnational Company „Kazchrome” i ENRC Marketing oraz własne koszty.

                  5)

                  Stowarzyszenie Euroalliages pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.


title: Sprawa C-255/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 29 maja 2015 r. – Steef Mennes/Emirates Direktion für Deutschland

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 29 maja 2015 r. – Steef Mennes/Emirates Direktion für Deutschland
   (Sprawa C-255/15)
   (2015/C 294/26)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Steef Mennes

      Strona pozwana: Emirates Direktion für Deutschland

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 10 ust. 2 w związku z art. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że „bilet” jest dokumentem, który daje podróżnemu (również) prawo do podróży tym lotem, podczas którego umieszczono go w niższej klasie, niezależnie od tego czy na tym dokumencie odnotowane są jeszcze inne loty takie jak loty przesiadkowe lub loty powrotne?

               2)

                           a)

                           W wypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
                           Czy art. 10 ust. 2 w związku z art. 2 lit. f) rozporządzenia nr 261/2004 należy ponadto interpretować w ten sposób, że „cena biletu” jest kwotą, którą podróżny zapłacił za wszystkie loty odnotowane na bilecie, nawet jeżeli umieszczenie w niższej klasie nastąpiło tylko podczas jednego z lotów?

                           b)

                           W wypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:
                           Czy przy ustalaniu kwoty stanowiącej podstawę zwrotu zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004 należy:

                                       aa)

                                       oprzeć się na opublikowanej cenie przewoźnika lotniczego za podróż w wykupionej klasie na odcinku, którego dotyczy obniżenie klasy, czy

                                       bb)

                                       ustalić iloraz dystansu na odcinku, którego dotyczy obniżenie klasy, i całkowitej długości lotu i pomnożyć przez cenę całkowitą lotu?

               3)

               Czy art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004 należy ponadto interpretować w ten sposób, że „cena biletu” jest ceną samego lotu bez podatków i opłat?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1).


title: Sprawa C-190/09: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Cypryjskiej

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/33

         Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Cypryjskiej
   (Sprawa C-190/09)
   2009/C 180/57
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: I. Chatzigiannis, A. Margelis)

      Strona pozwana: Republika Cypryjska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że zakazując dystrybucji i sprzedaży biopaliw produkowanych z roślin zmodyfikowanych genetycznie oraz przyjmując przepis zawarty w art. 6 ustawy nr 66(I) z 2005 r. bez uprzedniego zgłoszenia Komisji Europejskiej, Republika Cypryjska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 28 WE i art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE (1);

               —

               obciążenie Republiki Cypryjskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Cypryjska ustawa nr 66(I) z 2005 r. „mająca wspierać użycie w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych” dokonuje transpozycji do prawa cypryjskiego dyrektywy 2003/30/WE „mającej wspierać użycie w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych”. Jednakże sekcja 6 tej ustawy zawiera przepis, na mocy którego dystrybucja i sprzedaż biopaliw produkowanych z roślin zmodyfikowanych genetycznie są zakazane.
   Uprawa zatwierdzonych odmian roślin zmodyfikowanych genetycznie jest dopuszczona w Unii Europejskiej na podstawie dyrektywy 2001/18/WE i rozporządzenia (WE) nr 1829/2003. Jednakże przetworzone biopaliwa wyprodukowane z roślin zmodyfikowanych genetycznie nie są objęte zakresem zastosowania tych aktów prawnych i w rezultacie, należy zbadać zgodność przepisu z art. 28–30 WE.
   W odniesieniu do naruszenia art. 28–30 WE, Komisja uważa, po pierwsze, że cypryjski zakaz nie jest konieczny dla ochrony interesu ogólnego, niezależnie od jego charakteru i, po drugie, że przepisy krajowe, które zakazują produktu w sposób bezwzględny są niezgodne z zasadą proporcjonalności.
   Jeśli chodzi o naruszenie dyrektywy 98/34/WE, Komisja twierdzi, że sekcja 6 ustawy nr 66(I) z 2005 r. stanowi przepisy techniczne w rozumieniu jej art. 1, które nie są objęte wyjątkiem ustanowionym w art. 10 ust. 1 tiret pierwsze tej dyrektywy. W rezultacie, władze cypryjskie były zobowiązane zgłosić Komisji wskazany przepis. Ponieważ przyjęły one przepis bez uprzedniego zgłoszenia, uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE.

      (1)  Dz.U. L 204 z 21.7.1998, s. 37.


title: Sprawa T-63/06: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2010 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko EMCDDA (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa EMCDDA — Świadczenie usług informatycznych w zakresie programowania i konsultacji — Odrzucenie oferty oferenta — Kryteria udzielenia zamówienia — Oczywisty błąd w ocenie — Równość traktowania — Przejrzystość — Zasada dobrej administracji — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/30

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2010 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko EMCDDA
      (Sprawa T-63/06) (1)

      (Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa EMCDDA - Świadczenie usług informatycznych w zakresie programowania i konsultacji - Odrzucenie oferty oferenta - Kryteria udzielenia zamówienia - Oczywisty błąd w ocenie - Równość traktowania - Przejrzystość - Zasada dobrej administracji - Obowiązek uzasadnienia)
      (2010/C 288/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat N. Korogiannakis)

         Strona pozwana: Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii

         Przedmiot

      Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii z dnia 5 grudnia 2005 r., na mocy której nie wybrano oferty zgłoszonej przez skarżącą w ramach zaproszenia do składania ofert na usługi programowania i konsultacji (Dz.U. S 187) i udzielono zamówienia innemu oferentowi oraz skarga o odszkodowanie.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (EMCDDA).

         (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


title: Sprawa T-287/05: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2005 r. przez Idoię Bengoa Geisler oraz dwóch innych urzędników przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/35

         Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2005 r. przez Idoię Bengoa Geisler oraz dwóch innych urzędników przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-287/05)
   (2005/C 229/74)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 15 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Idoii Bengoa Geisler, Cristiny López Roca i Marii Manueli Farrajoty, zamieszkałych w Luksemburgu, reprezentowanych przez adwokatów: Sébastiena Orlandiego, Xaviera Martina, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne'a Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
   Skarżące wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji o powołaniu skarżących na urzędników Wspólnot Europejskich w zakresie, w jakim ustalają ich grupy zaszeregowania na podstawie art. 12 i art. 13 załącznika XIII regulaminu pracowniczego,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące w niniejszej sprawie, urzędniczki Trybunału Sprawiedliwości, zatrudnione po 1 maja 2004 r. jako laureatki konkursów, o których ogłoszenia zostały opublikowane przed tą datą, sprzeciwiają się utrzymywanej dyskryminacji wynikającej z faktu, że warunki ich klasyfikacji, zgodnie z art. 12 załącznika XIII do rozporządzenia (WE, Euratom) nr 723/2004 zmieniającego regulamin pracowniczy urzędników, są ich zdaniem inne niż warunki klasyfikacji laureatów tych samych konkursów zatrudnionych przed zmianą regulaminu. Podnoszone zarzuty i argumenty są identyczne z zarzutami i argumentami w sprawie T-130/05 (1).

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005, str. 38.


title: Sprawa T-393/10 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Westfälische Drahtindustrie i in. przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Konkurencja — Decyzja Komisji nakładająca grzywnę — Gwarancja bankowa — Wniosek o zawieszenie wykonania)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/20

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Westfälische Drahtindustrie i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-393/10 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Konkurencja - Decyzja Komisji nakładająca grzywnę - Gwarancja bankowa - Wniosek o zawieszenie wykonania)
   2011/C 282/40
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Westfälische Drahtindustrie GmbH (Hamm, Niemcy); Westfälische Drahtindustrie Verwaltungsgesellschaft mbH & Co. KG (Hamm); i Pampus Industriebeteiligungen GmbH & Co. KG (Iserlohn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Stadler i N. Tkatchenko)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka, R. Sauer i C. Hödlmayr, pełnomocnicy, wpierani przez adwokata R. Van der Houta)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.344 — Stal sprężająca) w brzmieniu wynikającym z decyzji zmieniającej C(2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r., w zakresie w jakim nakłada ona grzywnę na skarżące

      Sentencja

               1)

               Wykonanie nałożonego na Westfälische Drahtindustrie GmbH, Westfälische Drahtindustrie Verwaltungsgesellschaft mbH & Co. KG oraz na Pampus Industriebeteiligungen GmbH & Co. KG zobowiązania do ustanowienia gwarancji bankowej na rzecz Komisji w celu uniknięcia natychmiastowego ściągnięcia grzywien nałożonych na nie na mocy art. 2 ust. 1 decyzji Komisji C(2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG (COMP/38.344 — Stal sprężająca) w brzmieniu wynikającym z decyzji zmieniającej C(2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. zostaje zawieszone pod następującymi warunkami:

                           —

                           Westfälische Drahtindustrie GmbH, Westfälische Drahtindustrie Verwaltungsgesellschaft mbH & Co. KG oraz Pampus Industriebeteiligungen GmbH & Co. KG uiszczą do dnia 30 czerwca 2011 r. na rzecz Komisji kwotę [poufne] mln EUR.

                           —

                           Począwszy od dnia 15 lipca 2011 r., będą płacić do odwołania, najdalej jednak do ogłoszenia wyroku w postępowaniu głównym, miesięczne raty w wysokości 300 000 EUR (15. dnia każdego miesiąca).

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-141/11: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2011 r. — Dogbo przeciwko Radzie

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/23

         Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2011 r. — Dogbo przeciwko Radzie
   (Sprawa T-141/11)
   2011/C 130/46
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Blé Brunot Dogbo (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat G. Collard)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że w odniesieniu do strony skarżącej, Blé Brunota DOGBO, rozporządzenie Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. oraz decyzja Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r., opublikowane w dniu 15 stycznia 2011 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, nie mają podstaw faktycznych.

               —

               w konsekwencji,

                           —

                           stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. i decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r.,

                           —

                           subsydiarnie, nakazanie, by nazwisko Blé Brunota DOGBO zostało usunięte z wykazów załączonych do ww. rozporządzenia i ww. decyzji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez stronę skarżącą są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-137/11 Guiai Bi Poin przeciwko Radzie lub do nich podobne


title: Sprawa C-79/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 28 listopada 2008 r. w sprawach połączonych T-254/00, T-270/00 i T-277/00 Hotel Cipriani i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 lutego 2009 r. przez Società Italiana per il gas SpA (Italgas)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/22

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 28 listopada 2008 r. w sprawach połączonych T-254/00, T-270/00 i T-277/00 Hotel Cipriani i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 lutego 2009 r. przez Società Italiana per il gas SpA (Italgas)
   (Sprawa C-79/09 P)
   2009/C 113/43
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Società Italiana per il gas SpA (Italgas) (przedstawiciele: M. Merola, M. Pappalardo, T. Ubaldi, avvocati)

      Druga strona postępowania: Hotel Cipriani SpA, Repubblica italiana, Coopservice — Servizi di fiducia Soc. coop. rl, Comitato „Venezia vuole vivere”, Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 i 2 decyzji (1) w zakresie, w jakim stwierdzają niezgodność ulg podatkowych przyznanych przez Włochy ze wspólnym rynkiem, oraz art. 5 decyzji, a tytułem żądania ewentualnego skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji na podstawie art. 61 Statutu Trybunału Sprawiedliwości;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

               —

               Pierwszy zarzut odwołania dotyczy naruszenia prawa przy zastosowaniu art. 87 ust. 1 WE i braku uzasadnienia w odniesieniu do charakteru kompensującego przedmiotowych zwolnień, również w związku z dowodem zakłócenia konkurencji i oddziaływania na wymianę handlową. Sąd popełnił błąd, ponieważ uznał wprawdzie, że środek nie stanowi pomocy, jeżeli kompensuje jedynie obiektywne trudności gospodarcze, niemniej stwierdził, że zasada ta nie znajduje zastosowania do niniejszego przypadku, gdyż i) wymagany jest bezpośredni związek między wysokością kompensaty a wysokością dodatkowych kosztów, które muszą ponosić przedsiębiorstwa z powodu ich usytuowania na lagunie Wenecji i Chioggii, oraz ii) dodatkowe koszty wspartych przedsiębiorstw należy obliczyć na podstawie przeciętnych kosztów przedsiębiorstw we Wspólnocie, a nie przedsiębiorstw usytuowanych na lądzie. Ponadto Sąd nie dostrzegł wewnętrznej sprzeczności spornej decyzji, polegającej na tym, że Komisja przy ocenie pozycji przedsiębiorstwa, na które przeniesiono działalność w zakresie gospodarki wodnej, stwierdziła, że charakter kompensujący danego środka może być uznany również wtedy, gdy brak jest dokładnej ekwiwalentności między jednostką przyjmującą środek publiczny a dodatkowymi kosztami poniesionymi przez przedsiębiorstwa, i że ekwiwalentność ta nie musi być koniecznie obliczana na podstawie przeciętnych kosztów przedsiębiorstw we Wspólnocie.

               —

               W drugim zarzucie odwołania podniesione jest naruszenie art. 87 ust. 1 WE i orzecznictwa sądów wspólnotowych w przedmiocie ciężaru dowodu w odniesieniu do zakwalifikowania przez Komisję spornego środka jako pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 oraz brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W szczególności Sąd błędnie przyjął, że nie jest obowiązkiem Komisji, lecz Republiki Włoskiej i stron trzecich, wykazanie, że nie zostały spełnione kryteria art. 87 ust. 1 WE w przypadku określonych kategorii przedsiębiorstw lub obszarów działalności objętych ulgami, w wyniku czego doszedł do wniosku, że sporna decyzja ani nie narusza art. 87 ust. 1 WE, ani zasady równego traktowania, jak też nie jest sprzeczna i nie jest dotknięta brakiem w uzasadnieniu. Sąd nie rozpatrzył również przytoczonego przez wnoszącą odwołanie w skardze zarzutu naruszenia art. 87 ust. 1 WE w odniesieniu do zakazu dyskryminacji i oczywistej sprzeczności uzasadnienia w odniesieniu do oceny wyjątku na podstawie art. 86 ust. 2 WE.

               —

               W trzecim zarzucie podniesione jest wypaczenie okoliczności faktycznych i dowodów oraz naruszenie prawa, jeżeli chodzi o spełnienie wymogów proceduralnych przez Komisję i o zasadę bezstronnej oceny, którą zobowiązana jest przestrzegać Komisja. Z dokumentów przedłożonych w pierwszej instancji wynika bowiem, że Sąd wypaczył okoliczności podane do jego wiadomości i przedłożone mu dowody i dopuścił się poważnego naruszenia prawa w ten sposób, że nie stwierdził, iż Komisja nie wypełniła swoich obowiązków proceduralnych oraz obowiązków starannej, dokładnej i niedyskryminującej oceny w ramach wykonywania uprawnień wynikających z art. 87 WE i art. 88 WE.

               —

               Czwarty zarzut odwołania dotyczy naruszenia prawa oraz niewystarczającego i sprzecznego uzasadnienia zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim oceniony jest w nim brak w uzasadnieniu spornej decyzji, jeżeli chodzi o znaczenie prawne pism Komisji z dnia 29 sierpnia i 29 października 2001 r. w związku z oceną wymogów oddziaływania na konkurencję i wymianę handlową ulg będących przedmiotem sporu. Stanowisko Sądu w świetle przepisów ustanawiających przewidziany w traktacie system kontroli pomocy państwa jest błędne i niewystarczająco uzasadnione w zakresie, w jakim Sąd i) doszedł do wniosku, że uzasadnienie spornej decyzji jest wystarczające, by umożliwić władzom włoskim określenie przedsiębiorstw, które są zobowiązane do zwrotu otrzymanej pomocy na podstawie spornej decyzji, oraz ii) zaniżył znaczenie prawne danych i danych uzupełniających udzielonych władzom włoskim przez Komisję w pismach z dnia 29 sierpnia i 29 października 2002 r., kwalifikując je jako działania, które zostały podjęte w ramach lojalnej współpracy między Komisją a władzami krajowymi.

      (1)  Decyzja Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie środków przyjętych przez Włochy na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995 w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii (Dz.U. 2000, L 150, s. 50)


title: Sprawa T-405/15: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2015 r. – Fulmen/Rada

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/25

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2015 r. – Fulmen/Rada
   (Sprawa T-405/15)
   (2015/C 337/25)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Fulmen (Teheran, Iran) (przedstawiciele: A. Bahrami i N. Korogiannakis, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               nakazanie Radzie zapłaty kwoty 1 1 0 09  560 EUR tytułem odszkodowania i kwoty 1 00  000 EUR tytułem zadośćuczynienia; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut oparty na ciężkim i kwalifikowanym naruszeniu popełnionym przez Radę, prowadzącym do nadużycia uprawnień.
   Strona skarżąca podnosi, że Rada nie dysponowała żadnymi dowodami obciążającymi na poparcie włączenia jej nazwy do wykazu osób i podmiotów podlegających środkom ograniczającym wobec Iranu, oraz że Rada zastosowała sporne środki na szkodę potencjału przemysłowego i rozwoju gospodarczego Iranu.


title: Sprawa T-36/09: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2009 r. — dm-drogerie markt przeciwko OHIM — Distribuciones Mylar (dm)

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/30

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2009 r. — dm-drogerie markt przeciwko OHIM — Distribuciones Mylar (dm)
   (Sprawa T-36/09)
   (2009/C 82/54)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: dm-drogerie markt GmbH + Co. KG (Karlsruhe, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Bludovsky i C. Mellein)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Distribuciones Mylar, SA (Gelves, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 października 2008 r. w sprawie R 228/2008-1 i wydanie orzeczenia o oddaleniu sprzeciwu w całości;

               —

               ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 października 2008 r. w sprawie R 228/2008-1 i przekazanie sprawy OHIM;

               —

               ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 października 2008 r. w sprawie R 228/2008-1; i

               —

               obciążenie Distribuciones Mylar, SA kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „dm” dla towarów z klas 1, 3-6, 8-11, 14, 16, 18, 20-22, 24-32, 34 i usług z klasy 40

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Distribuciones Mylar, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Hiszpanii graficzny znak towarowy „DM” nr 2 561 742 dla towarów i usług z klas 9 i 39

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 57 i 59 rozporządzenia Rady nr 40/94 ze względu na mylne uznanie przez Izbę Odwoławczą, że pismo strony pozwanej z dnia 8 czerwca 2007 r. nie zawiesiło terminu na wniesienie odwołania; naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 ze względu na dokonanie przez Izbę Odwoławczą błędnej oceny, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku spornych znaków towarowych z uwagi na podobieństwo towarów nimi objętych; naruszenie zasady 17 ust. 2 i 4 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 (1) ze względu na niestwierdzenie przez Izbę Odwoławczą, że Distribuciones Mylar, SA nie przedstawiła zasadniczych elementów sprzeciwu.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1995 L 303, s. 1).


title: Sprawa C-576/14 P: Odwołanie od postanowienia Sądu wydanego w dniu 19 listopada 2014 r. w sprawie T-430/14 Mirelta Ingatlanhasznosító Kft./Komisja Europejska i Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich, wniesione w dniu 11 grudnia 2014 r. przez Mirelta Ingatlanhasznosító Kft.

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/14

      Odwołanie od postanowienia Sądu wydanego w dniu 19 listopada 2014 r. w sprawie T-430/14 Mirelta Ingatlanhasznosító Kft./Komisja Europejska i Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich, wniesione w dniu 11 grudnia 2014 r. przez Mirelta Ingatlanhasznosító Kft.
      (Sprawa C-576/14 P)
      (2015/C 073/20)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Mirelta Ingatlanhasznosító Kft. (przedstawiciel: adwokat K. Pap)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich.

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sadowi do ponownego rozpoznania

         Zarzuty i główne argumenty

            Zarzut główny: błędna interpretacja skargi przez Sąd

      Zdaniem strony wnoszącej odwołanie Sąd błędnie odczytał i przeformułował żądania skargi, a także błędnie zinterpretował uzasadnienie skargi poprzez przyjęcie, że została ona wniesiona z powodu „[o]odmowy wszczęcia przez Komisję postępowania w sprawie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego”

      Strona wnosząca odwołanie utrzymuje, że jej skarga zmierzała do tego, by Sąd
            „zobowiązał Komisję Europejską do przeprowadzenia postępowania, które będzie zgodne z prawem Unii i będzie gwarantować skuteczność prawa Unii”
         .
      W ten sposób strona wnosząca odwołanie wniosła skargę przeciwko Komisji, ponieważ w jej przekonaniu oczywiste naruszenie jej prawa do dobrej administracji miało skutek w postaci naruszenia jednego z praw podstawowych, które przyznaje jej Karta praw podstawowych Unii Europejskiej. Uważa ona, że Komisja, poprzez zaniechanie przeprowadzenia rzetelnego postępowania, przeprowadzenia badania zgodnie z prawem Unii oraz zapewnienia skuteczności prawa Unii (w szczególności Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej), pozbawiła ją nie tylko prawa do dobrej administracji, ale tym samym również prawa do skutecznej ochrony sądowej.
      Strona wnosząca odwołanie uważa, że interpretacja jej skargi dokonana przez Sąd jest równoznaczna ze stwierdzeniem, ze postępowanie, które powinna ona przeprowadzić zgodnie z prawem Unii skutkuje bezpośrednio tym, że w razie obiektywnej oceny w świetle tego prawa Komisja ma obowiązek wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, czego skarżąca nie może się domagać.
      Skarżąca natomiast uważa, że z postanowień Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, które mają taką samą moc wiążącą jak traktaty, wynika, że dopiero po przeprowadzeniu rzetelnej oceny Komisja może zdecydować, opierając się na orzecznictwie czy zamierza wszcząć postępowanie w sprawie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. W konsekwencji rzetelne postępowanie jest zasadniczym wymogiem i Komisja może wykonać swoje uprawnienia dyskrecjonalne – co w opinii strony wnoszącej odwołanie nie może prowadzić do nieposzanowania praw podstawowych – jedynie po przeprowadzeniu rzetelnego postępowania, jako że w innym przypadku, co ma miejsce w niniejszej sprawie, nawet nie dojdzie do etapu, na którym może z tych uprawnień skorzystać.

            Zarzut dodatkowy: prawo Unii nie przewiduje uprawnień dyskrecjonalnych Komisji w zakresie zwolnienia państw członkowskich obowiązku stosowania prawa pochodnego i rozporządzenia, a tym bardziej w sposób pośredni.
      Stanowisko Sądu w przedmiocie uprawnień dyskrecjonalnych Komisji, wyrażone w uzasadnieniu prawnym wyroku, pkt 6, w różnych aspektach narusza nadrzędne i jednoznaczne, a zatem niepodlegające ocenie Komisji postanowienia traktatów; strona wnosząca odwołanie uważa ponadto, że obowiązek zapewnienia skuteczności praw podstawowych zawartych Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej również nie podlega uprawnieniom dyskrecjonalnym Komisji.
      W swojej skardze strona wnosząca odwołanie ani razu nie kwestionowała uprawnień dyskrecjonalnych Komisji, lecz – jeśli trzymać się rzeczywistego brzmienia skargi – zwróciła uwagę na fakt, że Komisja nawet nie miała możliwości z tych uprawnień skorzystać w rozumieniu utrwalonego orzecznictwa przytoczonego przez Sąd, ponieważ wykonanie uprawnień dyskrecjonalnych możliwe jest tylko wówczas, gdy samo badanie jest rzetelne i istnieje coś, co można ocenić.
      Traktat, którego ranga jest wyższa niż orzecznictwa, stanowi, że Komisja powinna zapewnić skuteczność prawa Unii.

         W tym konkretnym przypadku pracownik Unii (organ Unii), który badał sprawę, pozbawił stronę wnoszącą odwołanie jednego z jej praw podstawowych poprzez samodzielne, zamiast Komisji, dokonanie oceny i podjęcie decyzji, w sposób uprzedni i nierzetelny, w kwestiach, które same w sobie nie mogą podlegać uprawnieniom dyskrecjonalnym. Oznacza to, nie doszło do sytuacji, w której skorzystanie z uprawnień dyskrecjonalnych jest możliwe, a zamiast tego pracownik zajmujący się sprawą sam rozstrzygnął sprawę skarżącej, opierając się na błędnych ustaleniach faktycznych.
      Strona wnosząca odwołanie uważa, że ani sąd krajowy, ani Komisja Europejska nie mogą rozstrzygnąć, czy w przypadku, gdy stosuje się art. 101 TFUE, powinno być stosowane rozporządzenie Rady (WE) 1/2003, dotyczące stosowania tego artykułu; uważa ponadto, że Komisja nie może również stwierdzić, że odmowa stosowania rozporządzenia Unii (bezsporny przypadek niestosowania) jest równoważna ze „stosowaniem w inny sposób”. Stwierdzenie to samo w sobie ujawnia już naruszenie prawa wnoszącej odwołanie do rzetelnego postępowania, a w konsekwencji pozbawienie skutecznej ochrony sądowej oraz sądu określonego ustawą.


title: Sprawa T-28/10: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2010 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (EURO AUTOMATIC PAYMENT)

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/37

         Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2010 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (EURO AUTOMATIC PAYMENT)
   (Sprawa T-28/10)
   2010/C 80/62
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Européenne de traitement de l’information (Euro-Information) (Strasburg, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Grolée)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 11 listopada 2009 r. w sprawie R 635/2009-2 w zakresie, w jakim odrzucono w niej zgłoszenie znaku towarowego nr 7 077 654 w odniesieniu do towarów i usług będących przedmiotem niniejszej skargi;

               —

               dopuszczenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego „EURO AUTOMATIC PAYMENT” nr 7 077 654 do rejestracji dla wszystkich towarów i usług z klas 9 i 36, w odniesieniu do których odrzucono to zgłoszenie;

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed OHIM i w ramach postępowania z niniejszej skargi na podstawie art. 87 regulaminu.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „AUTOMATIC PAYMENT” dla towarów i usług z klas 9, 35, 36, 37, 38, 42 i 45 (zgłoszenie nr 7 077 654)

      Decyzja eksperta: częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 ze względu na to, że zgłoszony znak towarowy nie jest opisowy, ale ma charakter odróżniający dla wszystkich towarów i usług, w odniesieniu do których odrzucono to zgłoszenie.


title: Sprawa T-507/12: Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r. – Słowenia/Komisja (Pomoc państwa — Produkcja sprzętu rekreacyjnego — Pomoc na restrukturyzację — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie — Obowiązek uzasadnienia — Możliwość przypisania państwu — Kryterium prywatnego inwestora)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/27

         Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r. – Słowenia/Komisja
   (Sprawa T-507/12) (1)

   ((Pomoc państwa - Produkcja sprzętu rekreacyjnego - Pomoc na restrukturyzację - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Obowiązek uzasadnienia - Możliwość przypisania państwu - Kryterium prywatnego inwestora))
   (2016/C 098/35)
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Słowenii (przedstawiciele: V. Klemenc i A. Grum, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, T. Maxian Rusche, M. Kocjan i B. Rous Demiri, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez M. Ulčara i M. Ménarda, a następnie przez M. Ménarda, P. Božičko i A. Krošel, adwokatów)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2014/273/UE z dnia 19 września 2012 r. w sprawie środków na rzecz ELAN d.o.o. SA.26379 (C 13/10) (ex NN 17/10) wdrożonych przez Słowenię (Dz.U. 2014, L 144, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Słowenii zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.