title: Sprawa C-161/20: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 kwietnia 2022 r. – Komisja Europejska/Rada Unii Europejskiej [Skarga o stwierdzenie nieważności – Decyzja Rady zawarta w akcie Komitetu Stałych Przedstawicieli (Coreperu) z dnia 5 lutego 2020 r., zatwierdzająca skierowane do Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) zgłoszenie w zakresie wprowadzenia wytycznych dotyczących cyklu życia w celu oszacowania emisji gazów cieplarnianych „od źródła pozyskania do zbiornika paliwa” ze zrównoważonych paliw alternatywnych – Artykuł 17 ust. 1 TUE – Reprezentacja Unii Europejskiej na zewnątrz – Przekazanie tego zgłoszenia IMO przez państwo członkowskie sprawujące prezydencję Rady w imieniu państw członkowskich i Komisji]

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/5

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 kwietnia 2022 r. – Komisja Europejska/Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-161/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja Rady zawarta w akcie Komitetu Stałych Przedstawicieli (Coreperu) z dnia 5 lutego 2020 r., zatwierdzająca skierowane do Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) zgłoszenie w zakresie wprowadzenia wytycznych dotyczących cyklu życia w celu oszacowania emisji gazów cieplarnianych „od źródła pozyskania do zbiornika paliwa” ze zrównoważonych paliw alternatywnych - Artykuł 17 ust. 1 TUE - Reprezentacja Unii Europejskiej na zewnątrz - Przekazanie tego zgłoszenia IMO przez państwo członkowskie sprawujące prezydencję Rady w imieniu państw członkowskich i Komisji)
      (2022/C 213/04)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J.-F. Brakeland, S.L. Kalėda, W. Mölls i E. Georgieva, a następnie J.-F. Brakeland, S.L. Kalėda i E. Georgieva, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: N. Rouam, K. Michoel, T. Haas i A. Norberg, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Belgii (przedstawiciele: S. Baeyens i P. Cottin, pełnomocnicy, których wspierali V. Van Thuyne i W. Timmermans, advocaten), Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil, D. Czechová, K. Najmanová i L. Březinová, pełnomocnicy), Królestwo Danii (przedstawiciele: początkowo J. Nymann-Lindegren, M. Jespersen, V. Pasternak Jørgensen i M. Søndahl Wolff, a następnie V. Pasternak Jørgensen i M. Søndahl Wolff, pełnomocnicy), Repubilka Federalna Niemiec (przedstawiciele: D. Klebs i J. Möller, pełnomocnicy), Republika Grecka (przedstawiciel: S. Chala, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciele: J.-L. Carré, T. Stéhelin i A.-L. Desjonquères, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M.K. Bulterman, M.H.S. Gijzen i J.M. Hoogveld, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciel: H. Leppo, pełnomocnik), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: O. Simonsson, J. Lundberg, C. Meyer-Seitz, A.M. Runeskjöld, M. Salborn Hodgson, H. Shev, H. Eklinder i R. Shahsavan Eriksson, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1.

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2.

                  Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  3.

                  Królestwo Belgii, Republika Czeska, Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Republika Grecka, Republika Francuska, Królestwo Niderlandów, Republika Finlandii i Królestwo Szwecji pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 209 z 22.6.2020.


title: Sprawa C-176/20: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia – Rumunia) – SC Avio Lucos SRL/Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură – Centrul judeţean Dolj, Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură (APIA) – Aparat Central [Odesłanie prejudycjalne – Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – Systemy wsparcia bezpośredniego – Wspólne zasady – System jednolitej płatności obszarowej – Rozporządzenie (UE) nr 1307/2013 – Artykuł 4 ust. 1 lit. a) i c) i ust. 2 lit. b) – Uregulowanie krajowe uzależniające wsparcie bezpośrednie od posiadania przez rolnika własnych zwierząt – Artykuł 9 ust. 1 – Pojęcie „rolnika aktywnego zawodowo” – Rozporządzenie (UE) nr 1306/2013 – Artykuł 60 – Klauzula dotycząca przypadków obchodzenia prawa – Pojęcie „sztucznie stworzonych warunków”]

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/5

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia – Rumunia) – SC Avio Lucos SRL/Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură – Centrul judeţean Dolj, Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură (APIA) – Aparat Central
      (Sprawa C-176/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Wspólna polityka rolna - Systemy wsparcia bezpośredniego - Wspólne zasady - System jednolitej płatności obszarowej - Rozporządzenie (UE) nr 1307/2013 - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) i c) i ust. 2 lit. b) - Uregulowanie krajowe uzależniające wsparcie bezpośrednie od posiadania przez rolnika własnych zwierząt - Artykuł 9 ust. 1 - Pojęcie „rolnika aktywnego zawodowo” - Rozporządzenie (UE) nr 1306/2013 - Artykuł 60 - Klauzula dotycząca przypadków obchodzenia prawa - Pojęcie „sztucznie stworzonych warunków”)
      (2022/C 213/05)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Alba Iulia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SC Avio Lucos SRL

         Strona pozwana: Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură – Centrul judeţean Dolj, Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură (APIA) – Aparat Central

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 4 ust. 1 lit. c) ppkt (iii) i ust. 2 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, które przewiduje, że minimalne działania na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy, o których mowa w tych przepisach, powinny być prowadzone przez rolnika z wykorzystaniem zwierząt, które sam posiada.

                  2)

                  Artykuł 4 ust. 1 lit. a) i c) oraz art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1307/2013 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „rolnika aktywnego zawodowo” w rozumieniu tego drugiego przepisu obejmuje osobę prawną, która zawarła umowę użytkowania dotyczącą użytków zielonych należących do gminy i wypasa na nich zwierzęta użyczone jej nieodpłatnie przez osoby fizyczne będące ich właścicielami, o ile osoba taka prowadzi na tych użytkach zielonych „działania minimalne” w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c) ppkt (iii) tego rozporządzenia.

                  3)

                  Artykuł 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 należy interpretować w ten sposób, że sytuacja, w której wnioskujący o przyznanie wsparcia finansowego w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej przedłożył na poparcie swojego wniosku umowę użytkowania dotyczącą użytków zielonych i umowy użyczenia nieodpłatnie zwierząt przeznaczonych do wypasu na tych użytkach, może być objęta pojęciem „sztucznie stworzonych warunków” w rozumieniu tego przepisu, jeżeli z jednej strony z ogółu obiektywnych okoliczności wynika, że pomimo formalnego poszanowania warunków przewidzianych we właściwym uregulowaniu cel realizowany przez to uregulowanie nie został osiągnięty, a z drugiej strony wykazano wolę uzyskania korzyści wynikającej z uregulowania Unii poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych dla jej uzyskania.

         (1)  Dz.U. C 297 z 7.9.2020.


title: Sprawa C-228/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Niedersächsisches Finanzgericht – Niemcy) – I GmbH/Finanzamt H [Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 132 ust. 1 lit. b) – Zwolnienia dotyczące określonych czynności wykonywanych w interesie ogólnym – Zwolnienie opieki szpitalnej i medycznej – Szpital prywatny – Odpowiednio uznana placówka – Porównywalne warunki socjalne]

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/6

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Niedersächsisches Finanzgericht – Niemcy) – I GmbH/Finanzamt H
      (Sprawa C-228/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 132 ust. 1 lit. b) - Zwolnienia dotyczące określonych czynności wykonywanych w interesie ogólnym - Zwolnienie opieki szpitalnej i medycznej - Szpital prywatny - Odpowiednio uznana placówka - Porównywalne warunki socjalne)
      (2022/C 213/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Niedersächsisches Finanzgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: I GmbH

         Strona przeciwna: Finanzamt H

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 132 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidując, iż świadczenia opieki zdrowotnej udzielane przez szpital prywatny są zwolnione z podatku od wartości dodanej, jeżeli szpital ten jest dopuszczony zgodnie z przepisami krajowymi dotyczącymi powszechnego systemu ubezpieczenia zdrowotnego w następstwie ujęcia go w planie szpitali kraju związkowego lub zawarcia umów o świadczenie opieki zdrowotnej z ustawowymi instytucjami ubezpieczeń zdrowotnych lub z instytucjami je zastępującymi, prowadzą do tego, że porównywalne szpitale prywatne, świadczące podobne usługi na warunkach socjalnych porównywalnych do warunków stosowanych w odniesieniu do instytucji prawa publicznego, są traktowane odmiennie w odniesieniu do zwolnienia przewidzianego w tym przepisie.

                  2)

                  Artykuł 132 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że w celu ustalenia, czy usługi opieki zdrowotnej zapewniane przez szpital prywatny są świadczone na warunkach socjalnych porównywalnych do warunków stosowanych w odniesieniu do instytucji prawa publicznego, właściwe władze państwa członkowskiego mogą wziąć pod uwagę, jeżeli zamierzają one osiągnąć cel polegający na obniżeniu kosztów opieki zdrowotnej i ułatwieniu jednostkom dostępu do opieki dobrej jakości, warunki regulacyjne mające zastosowanie do świadczeń udzielanych przez szpitale publicznoprawne, jak również wskaźniki wydajności tego szpitala prywatnego w zakresie personelu, pomieszczeń i wyposażenia, a także efektywności ekonomicznej zarządzania nim, o ile wskaźniki te mają zastosowanie również do szpitali publicznoprawnych. Można również wziąć pod uwagę sposoby obliczania stawek dziennych oraz pokrycie kosztów, w ramach systemu zabezpieczenia społecznego lub na podstawie umów zawartych z władzami publicznymi, usług świadczonych przez ów szpital prywatny, tak aby koszt ponoszony przez pacjenta był podobny do kosztu ponoszonego za podobne usługi przez pacjenta w szpitalu publicznoprawnym.

         (1)  Dz.U. C 271 z 17.08.2020.


title: Sprawa C-236/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Emilia Romagna – Włochy) – PG/Ministero della Giustizia, CSM – Consiglio Superiore della Magistratura, Presidenza del Consiglio dei Ministri [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Klauzule 2 i 4 – Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Klauzula 4 – Zasada niedyskryminacji – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Sędziowie pokoju i sędziowie sądów powszechnych – Klauzula 5 – Przepisy zmierzające do karania za korzystanie z umów o pracę na czas określony w sposób stanowiący nadużycie – Dyrektywa 2003/88/WE – Artykuł 7 – Coroczny płatny urlop]

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/7

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Emilia Romagna – Włochy) – PG/Ministero della Giustizia, CSM – Consiglio Superiore della Magistratura, Presidenza del Consiglio dei Ministri
      (Sprawa C-236/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzule 2 i 4 - Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 4 - Zasada niedyskryminacji - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Sędziowie pokoju i sędziowie sądów powszechnych - Klauzula 5 - Przepisy zmierzające do karania za korzystanie z umów o pracę na czas określony w sposób stanowiący nadużycie - Dyrektywa 2003/88/WE - Artykuł 7 - Coroczny płatny urlop)
      (2022/C 213/07)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per la Emilia Romagna

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: PG

         Strona pozwana: Ministero della Giustizia, CSM – Consiglio Superiore della Magistratura, Presidenza del Consiglio dei Ministri

         Przy udziale: Unione Nazionale Giudici di Pace (Unagipa), TR, PV, Associazione Nazionale Giudici di Pace – ANGDP, RF, GA, GOT Non Possiamo Più Tacere, Unione Nazionale Italiana Magistrati Onorari – UNIMO

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 7 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy, klauzulę 4 Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin [czasu pracy], zawartego w dniu 6 czerwca 1997 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin [czasu pracy], zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC oraz klauzulę 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które nie przewiduje możliwości korzystania przez sędziego pokoju z prawa do corocznego płatnego urlopu w wymiarze 30 dni ani z systemu socjalnego i zabezpieczenia społecznego, zależącego od stosunku pracy, takiego jak przewidziany dla sędziów sądów powszechnych, jeśli ten sędzia pokoju jest „pracownikiem zatrudnionym w niepełnym wymiarze [czasu pracy]” w rozumieniu porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy lub „pracownikiem zatrudnionym na czas określony” w rozumieniu porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony i znajduje się w sytuacji porównywalnej z sytuacją sędziego sądu powszechnego.

                  2)

                  Klauzulę 5 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70 należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na mocy którego stosunek pracy na czas określony może zostać przedłużony maksymalnie trzy razy z rzędu, każdorazowo na cztery lata, na całkowity okres nieprzekraczający 16 lat i które nie przewiduje możliwości skutecznego i odstraszającego wymierzania kar za kolejne przedłużania stosunków pracy w sposób stanowiący nadużycie.

         (1)  Dz.U. C 271 z 17.8.2020.


title: Sprawa C-333/20: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti – Rumunia) – Berlin Chemie A. Menarini SRL/Administraţia Fiscală pentru Contribuabili Mijlocii Bucureşti – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti [Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 44 – Miejsce świadczenia usług – Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 – Artykuł 11 ust. 1 – Świadczenie usług – Miejsce opodatkowania – Pojęcie „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” – Spółka państwa członkowskiego powiązana ze spółką znajdującą się w innym państwie członkowskim – Odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego – Zdolność do odbioru i wykorzystywania usług świadczonych na własne potrzeby stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej – Usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji świadczone przez spółkę powiązaną na rzecz spółki będącej odbiorcą]

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/8

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti – Rumunia) – Berlin Chemie A. Menarini SRL/Administraţia Fiscală pentru Contribuabili Mijlocii Bucureşti – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti
      (Sprawa C-333/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 44 - Miejsce świadczenia usług - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 - Artykuł 11 ust. 1 - Świadczenie usług - Miejsce opodatkowania - Pojęcie „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” - Spółka państwa członkowskiego powiązana ze spółką znajdującą się w innym państwie członkowskim - Odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego - Zdolność do odbioru i wykorzystywania usług świadczonych na własne potrzeby stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej - Usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji świadczone przez spółkę powiązaną na rzecz spółki będącej odbiorcą)
      (2022/C 213/08)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Bucureşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Berlin Chemie A. Menarini SRL

         Druga strona postępowania: Administraţia Fiscală pentru Contribuabili Mijlocii Bucureşti – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti

         przy udziale: Berlin Chemie AG

         Sentencja

      Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży.

         (1)  Dz.U. C 339 z dnia 12.10.2020.


title: Sprawa C-342/20: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin hallinto-oikeus – Finlandia) – A SCPI [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Artykuły 63 i 65 TFUE – Swobodny przepływ kapitału – Ograniczenia – Podatek dochodowy od osób prawnych – Zwolnienie z podatku funduszy inwestycyjnych – Przesłanki zwolnienia – Warunek związany z formą kontraktową funduszu]

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/9

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin hallinto-oikeus – Finlandia) – A SCPI
      (Sprawa C-342/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Artykuły 63 i 65 TFUE - Swobodny przepływ kapitału - Ograniczenia - Podatek dochodowy od osób prawnych - Zwolnienie z podatku funduszy inwestycyjnych - Przesłanki zwolnienia - Warunek związany z formą kontraktową funduszu)
      (2022/C 213/09)
      Język postepowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Helsingin hallinto-oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A SCPI

         Druga strona postępowania: Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

         Sentencja

      Artykuły 63 i 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które zastrzegając możliwość skorzystania ze zwolnienia z podatku dochodowego dochodów z najmu i zysków ze zbycia nieruchomości lub akcji spółek będących właścicielami nieruchomości wyłącznie przez fundusze inwestycyjne mające formę kontraktową, wykluczają z tego zwolnienia alternatywny fundusz inwestycyjny niebędący rezydentem mający formę statutową, podczas gdy ten ostatni fundusz, korzystając z systemu przejrzystości podatkowej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę, nie podlega w tym państwie członkowskim podatkowi dochodowemu.

         (1)  Dz.U. C 339 z dnia 12.10.2020.


title: Sprawa C-385/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n° 49 de Barcelona – Hiszpania) – EL, TP/Caixabank SA [Odesłanie prejudycjalne – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Dyrektywa 93/13/EWG – Zasada skuteczności – Zasada równoważności – Postępowanie sądowe zmierzające do stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku umownego – Kompetencja sądu krajowego do przeprowadzenia kontroli z urzędu – Postępowanie krajowe w przedmiocie ustalenia kosztów – Podlegające zwrotowi koszty wynagrodzenia adwokata]

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/9

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 49 de Barcelona – Hiszpania) – EL, TP/Caixabank SA
      (Sprawa C-385/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Dyrektywa 93/13/EWG - Zasada skuteczności - Zasada równoważności - Postępowanie sądowe zmierzające do stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku umownego - Kompetencja sądu krajowego do przeprowadzenia kontroli z urzędu - Postępowanie krajowe w przedmiocie ustalenia kosztów - Podlegające zwrotowi koszty wynagrodzenia adwokata)
      (2022/C 213/10)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia no 49 de Barcelona

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: EL, TP

         Strona pozwana: Caixabank SA

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, odczytywane w świetle zasady skuteczności, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które w ramach ustalania kosztów związanych z powództwem dotyczącym nieuczciwego charakteru warunku umownego przewiduje ograniczenie wysokości wynagrodzenia adwokata podlegającego zwrotowi na rzecz konsumenta, który wygrał sprawę co do istoty, przez przedsiębiorcę obciążonego kosztami postępowania, pod warunkiem że ograniczenie to umożliwia konsumentowi uzyskanie z tego tytułu zwrotu kwoty rozsądnej i proporcjonalnej do kosztów, jakie obiektywnie musiał on ponieść, aby wytoczyć tego rodzaju powództwo.

                  2)

                  Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13, odczytywane w świetle zasady skuteczności, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, w myśl którego wartość przedmiotu sporu, stanowiąca podstawę ustalenia kosztów podlegających zwrotowi na rzecz konsumenta, który wygrał sprawę w ramach powództwa dotyczącego nieuczciwego charakteru warunku umownego, powinna zostać wskazana w pozwie lub w braku jej wskazania w pozwie ustalona na podstawie tego uregulowania bez możliwości jej zmiany w późniejszym czasie, pod warunkiem że sąd właściwy do ostatecznego ustalenia kosztów zachowa możliwość określenia wartości przedmiotu sporu w sposób realistyczny z punktu widzenia konsumenta, dzięki czemu zapewni on temu konsumentowi rzeczywiste prawo do uzyskania zwrotu kwoty rozsądnej i proporcjonalnej do kosztów, jakie obiektywnie musiał on ponieść w celu wytoczenia takiego powództwa.

         (1)  Dz.U. C 423 z 7.12.2020.


title: Sprawa C-429/20 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. – Solar Ileias Bompaina AE/Komisja Europejska [Odwołanie – Pomoc państwa – Rynek energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii – Przepisy krajowe mające skutkować przysporzeniem niezgodnej prawem korzyści dostawcom energii elektrycznej – Skarga do Komisji Europejskiej – Decyzja o odrzuceniu skargi bez wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego – Skarga o stwierdzenie nieważności – Rozporządzenie (UE) 2015/1589 – Artykuł 1 lit. h) – Pojęcie „zainteresowanej strony” – Niedopuszczalność]

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/10

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. – Solar Ileias Bompaina AE/Komisja Europejska
      (Sprawa C-429/20 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Rynek energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii - Przepisy krajowe mające skutkować przysporzeniem niezgodnej prawem korzyści dostawcom energii elektrycznej - Skarga do Komisji Europejskiej - Decyzja o odrzuceniu skargi bez wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (UE) 2015/1589 - Artykuł 1 lit. h) - Pojęcie „zainteresowanej strony” - Niedopuszczalność)
      (2022/C 213/11)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona wnosząca odwołanie: Solar Ileias Bompaina AE (przedstawiciele: A. Metaxas, dikigoros, A. Bartosch, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i K. Herrmann, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Solar Ileias Bompaina AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 359 z 26.10.2020.


title: Sprawy połączone C-447/20 i C-448/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP (IFAP)/LM (C-447/20), BD, Autoridade Tributária e Aduaneira (C-448/20) [Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 – Zasoby własne Unii Europejskiej – Ochrona interesów finansowych Unii – Postępowanie w sprawie nieprawidłowości – Artykuł 4 – Przyjęcie środków administracyjnych – Artykuł 3 ust. 1 – Termin przedawnienia – Upływ – Możliwość powołania się na tę okoliczność w ramach postępowania egzekucyjnego – Artykuł 3 ust. 2 – Termin wykonania – Stosowanie – Rozpoczęcie biegu – Przerwanie i zawieszenie – Zakres uznania, jakim dysponują państwa członkowskie]

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/11

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP (IFAP)/LM (C-447/20), BD, Autoridade Tributária e Aduaneira (C-448/20)
      (Sprawy połączone C-447/20 i C-448/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Zasoby własne Unii Europejskiej - Ochrona interesów finansowych Unii - Postępowanie w sprawie nieprawidłowości - Artykuł 4 - Przyjęcie środków administracyjnych - Artykuł 3 ust. 1 - Termin przedawnienia - Upływ - Możliwość powołania się na tę okoliczność w ramach postępowania egzekucyjnego - Artykuł 3 ust. 2 - Termin wykonania - Stosowanie - Rozpoczęcie biegu - Przerwanie i zawieszenie - Zakres uznania, jakim dysponują państwa członkowskie)
      (2022/C 213/12)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Supremo Tribunal Administrativo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP (IFAP)

         Druga strona postępowania: LM (C-447/20), BD, Autoridade Tributária e Aduaneira (C-448/20)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych [Unii Europejskiej] należy interpretować w ten sposób, że z zastrzeżeniem przestrzegania zasad równoważności i skuteczności nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, na mocy którego w celu zaskarżenia decyzji o odzyskaniu nienależnie wypłaconych kwot wydanej po upływie terminu przedawnienia, o którym mowa w tym przepisie, jej adresat jest zobowiązany podnieść nieprawidłowość tej decyzji w określonym terminie przed właściwym sądem administracyjnym, pod rygorem prekluzji, i nie może już sprzeciwiać się wykonaniu wspomnianej decyzji, powołując się na tę samą nieprawidłowość w ramach wszczętego przeciw niemu sądowego postępowania egzekucyjnego.

                  2)

                  Artykuł 3 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w ten sposób, że wywołuje on bezpośredni skutek w krajowych porządkach prawnych, bez konieczności przyjmowania przez organy krajowe przepisów wykonawczych. Wynika z tego, że adresat decyzji o odzyskaniu nienależnie pobranych kwot powinien w każdym wypadku móc powołać się na upływ terminu wykonania przewidzianego w art. 3 ust. 2 akapit pierwszy tego rozporządzenia lub, w odpowiednim przypadku, na upływ przedłużonego na podstawie art. 3 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia terminu wykonania aby sprzeciwić się przymusowej egzekucji tych kwot.

                  3)

                  Artykuł 3 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, które przewiduje, że ustanowiony w nim termin wykonania rozpoczyna bieg w chwili wydania decyzji nakazującej zwrot nienależnie pobranych kwot, ponieważ termin ten powinien rozpocząć swój bieg od dnia uprawomocnienia się tej decyzji, to znaczy od dnia upływu terminów na jej zaskarżenie lub po wyczerpaniu środków zaskarżenia.

                  4)

                  Artykuł 3 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, na mocy którego termin wykonania przewidziany w akapicie pierwszym tego ustępu zostaje przerwany przez wniosek o przymusową egzekucję długu będącego przedmiotem decyzji o odzyskaniu.

         (1)  Dz.U. C 443 z 21.12.2020.


title: Sprawa C-489/20: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – UB/Kauno teritorinė muitinė [Odesłanie prejudycjalne – Unijny kodeks celny – Wygaśnięcie długu celnego – Towary nielegalnie wprowadzane na obszar celny Unii – Zajęcie i przepadek – Dyrektywa 2008/118/WE – Podatki akcyzowe – Dyrektywa 2006/112/WE – Podatek od wartości dodanej – Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego – Wymagalność]

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/12

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – UB/Kauno teritorinė muitinė
      (Sprawa C-489/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Unijny kodeks celny - Wygaśnięcie długu celnego - Towary nielegalnie wprowadzane na obszar celny Unii - Zajęcie i przepadek - Dyrektywa 2008/118/WE - Podatki akcyzowe - Dyrektywa 2006/112/WE - Podatek od wartości dodanej - Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego - Wymagalność)
      (2022/C 213/13)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: UB

         Strona przeciwna: Kauno teritorinė muitinė

         przy udziale: Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos Finansų ministerijos

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 124 ust. 1 lit. e) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że dług celny wygasa w sytuacji, w której towary zostają zajęte, a następnie ulegają przepadkowi, już po ich nielegalnym wprowadzeniu na obszar celny Unii Europejskiej.

                  2)

                  Artykuł 2 lit. b) i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG, a także art. 2 ust. 1 lit. d) i art. 70 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że wygaśnięcie długu celnego z powodu przewidzianego w art. 124 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 952/2013 nie prowadzi do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego z tytułu, odpowiednio, podatku akcyzowego i podatku od wartości dodanej od towarów nielegalnie wprowadzonych na obszar celny Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 433 z 14.12.2020.


title: Sprawa C-180/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 9 marca 2022 r. – Finanzamt Hamm/Harry Mensing

text:
               7.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 9 marca 2022 r. – Finanzamt Hamm/Harry Mensing
      (Sprawa C-180/22)
      (2022/C 222/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Finanzamt Hamm

         Strona pozwana: Harry Mensing

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym – w których podatnik na podstawie wyroku w sprawie Union Mensing (1) powołuje się na to, iż także dostawa dzieł sztuki nabytych wcześniej od twórcy (lub jego następców prawnych) w ramach zwolnionej z podatku dostawy wewnątrzwspólnotowej jest objęta procedurą marży z art. 311 i nast. dyrektywy 2006/112/WE (2) – podstawa opodatkowania powinna być ustalana zgodnie z pkt 49 wskazanego wyroku wyłącznie na podstawie prawa Unii, tak że niedopuszczalna jest wykładnia przepisu prawa krajowego [w niniejszej sprawie: § 25a ust. 3 zdanie trzecie Umsatzsteuergesetz (niemieckiej ustawy o podatku obrotowym, zwanej dalej „UStG”)]) dokonana przez sąd krajowy orzekający w ostatniej instancji, w myśl której podatek naliczony w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym nie wchodzi do podstawy opodatkowania?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy art. 311 i nast. dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że w przypadku stosowania procedury [opodatkowania] marży w stosunku do dostawy dzieł sztuki wcześniej nabytych wewnątrzwspólnotowo od twórcy (lub jego następców prawnych), podatek naliczony w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym obniża marżę lub występuje w tym zakresie niezamierzona luka w prawie Unii, która nie może zostać usunięta przez orzecznictwo w drodze rozwijania prawa, lecz jedynie przez podmiot uprawniony do przyjęcia dyrektywy?

         (1)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 29 listopada 2018 r., C-264/17 (EU:C:2018:968).

         (2)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-192/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 11 marca 2022 r. – FI/Bayerische Motoren Werke AG

text:
               7.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 11 marca 2022 r. – FI/Bayerische Motoren Werke AG
      (Sprawa C-192/22)
      (2022/C 222/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesarbeitsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: FI

         Druga strona postępowania rewizyjnego: Bayerische Motoren Werke AG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 7 dyrektywy 2003/88/WE (1) i art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej sprzeciwiają się wykładni przepisu krajowego takiego jak § 7 ust. 3 Bundesurlaubsgesetz (federalnej ustawy o urlopach), zgodnie z którą prawo pracownika do corocznego płatnego urlopu nabyte w ramach stosunku pracy w systemie stopniowego przechodzenia na emeryturę poprzez skrócenie czasu pracy, a jeszcze niezrealizowane, wygasa w fazie zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy z upływem roku urlopowego lub w późniejszym terminie?
                  Gdyby Trybunał udzielił odpowiedzi przeczącej na pytanie [pierwsze]:

                  2)

                  Czy art. 7 dyrektywy 2003/88/WE i art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie wykładni przepisu krajowego, takiego jak § 7 ust. 3 BUrlG, zgodnie z którą jeszcze niezrealizowane prawo do corocznego płatnego urlopu pracownika, który w trakcie roku urlopowego przechodzi z fazy pracy do fazy zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy w ramach stosunku pracy w systemie stopniowego przechodzenia na emeryturę poprzez skrócenie czasu pracy, wygasa z upływem roku urlopowego lub w późniejszym terminie, jeżeli pracodawca – nie dopełniając wcześniej swoich obowiązków współdziałania przy realizacji prawa do urlopu – udzielił pracownikowi całego corocznego urlopu zgodnie z wnioskiem na okres bezpośrednio poprzedzający rozpoczęcie fazy zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy, ale realizacja prawa do urlopu nie mogła nastąpić – przynajmniej częściowo – ponieważ pracownik zachorował po udzieleniu urlopu i był niezdolny do pracy?

         (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9).


title: Sprawa C-200/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia (Rumunia) w dniu 14 marca 2022 r. – Vantage Logistics S.R.L./Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Alba, Auto Help Alba S.R.L., Banca Transilvania S.A., BRD – Groupe Société Générale S.A., S.C. Croma S.R.L., S.C. Polaris M.Holding, S.C. Elit România Piese Auto Originale S.R.L., S.C. Nedo Auto Service S.R.L., CH Insolvency I.P.U.R.L. w charakterze zarządcy S.C. Nedo Auto Service S.R.L.

text:
               7.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia (Rumunia) w dniu 14 marca 2022 r. – Vantage Logistics S.R.L./Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Alba, Auto Help Alba S.R.L., Banca Transilvania S.A., BRD – Groupe Société Générale S.A., S.C. Croma S.R.L., S.C. Polaris M.Holding, S.C. Elit România Piese Auto Originale S.R.L., S.C. Nedo Auto Service S.R.L., CH Insolvency I.P.U.R.L. w charakterze zarządcy S.C. Nedo Auto Service S.R.L.
      (Sprawa C-200/22)
      (2022/C 222/29)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Alba Iulia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Vantage Logistics S.R.L.

         Druga strona postępowania: Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Alba, Auto Help Alba S.R.L., Banca Transilvania S.A., BRD – Groupe Société Générale S.A., S.C. Croma S.R.L., S.C. Polaris M.Holding, S.C. Elit România Piese Auto Originale S.R.L., S.C. Nedo Auto Service S.R.L., CH Insolvency I.P.U.R.L. w charakterze zarządcy S.C. Nedo Auto Service S.R.L.

         Pytania prejudycjalne

      Czy prawo Unii, zasadę poszanowania i ochrony prawa własności prywatnej, wynikającego z art. 17 Karty [praw podstawowych Unii Europejskiej], zasadę pierwszeństwa prawa Unii przed prawem krajowym, a w szczególności art. 9 ust. 6 zdanie pierwsze dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1023 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie ram restrukturyzacji zapobiegawczej, umorzenia długów i zakazów prowadzenia działalności oraz w sprawie środków zwiększających skuteczność postępowań dotyczących restrukturyzacji, niewypłacalności i umorzenia długów, a także zmieniającej dyrektywę (UE) 2017/1132 (dyrektywy o restrukturyzacji i upadłości) (1), należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak będące przedmiotem postępowania głównego [art. 139 ust. 1 (pkt) C ustawy nr 85/2014], które w kontekście postępowania upadłościowego [pozwalają] uznać, że plan reorganizacji/restrukturyzacji został przyjęty, jeśli – w przypadku gdy istnieją dwie lub cztery kategorie wierzytelności – zagłosuje za nim co najmniej połowa liczby kategorii, pod warunkiem że jedna z kategorii znajdujących się w niekorzystnej sytuacji przyjmuje plan i że co najmniej 30 % ogółu wierzycieli pod względem wartości przyjmuje plan?

         (1)  Dz.U. 2019 L 172, s. 18.


title: Sprawa C-203/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien (Austria) w dniu 16 marca 2022 r. – CK

text:
               7.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien (Austria) w dniu 16 marca 2022 r. – CK
      (Sprawa C-203/22)
      (2022/C 222/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Wien

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CK

         Uczestnicy postępowania: Dun & Bradstreet Austria GmbH, Magistrat der Stadt Wien

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Jakie wymogi dotyczące treści muszą spełniać podane informacje, aby można je było zakwalifikować jako wystarczająco „istotne” w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. h) ogólnego rozporządzenia o ochronie danych (RODO) (1)?
                  Czy w przypadku profilowania administrator musi w ramach udostępnienia „zasad podejmowania decyzji” zasadniczo również ujawnić istotne informacje umożliwiające zrozumienie wyniku zautomatyzowanej decyzji w indywidualnym przypadku – ewentualnie przy zachowaniu istniejącej tajemnicy przedsiębiorstwa – co obejmuje w szczególności 1) ujawnienie przetwarzanych danych dotyczących osoby, której dane dotyczą, 2) ujawnienie części algorytmu, na którym opiera się profilowanie, umożliwiające zrozumienie oraz 3) informacje istotne dla ustalenia związku między przetwarzanymi informacjami a przeprowadzoną oceną?
                  Czy w przypadkach związanych z profilowaniem osoba uprawniona do informacji w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. h) RODO musi otrzymać następujące informacje na temat konkretnego przetwarzania jej danych, nawet jeśli dotyczy to tajemnicy przedsiębiorstwa, aby umożliwić jej ochronę praw przysługujących jej na mocy art. 22 ust. 3 RODO:

                              a)

                              przekazanie wszelkich informacji, ewentualnie poddanych pseudoanonimizacji, w szczególności dotyczących sposobu przetwarzania danych osoby, której dane dotyczą, które umożliwiają sprawdzenie zgodności z RODO,

                              b)

                              udostępnianie danych wejściowych użytych do utworzenia profilu,

                              c)

                              parametry i zmienne wejściowe stosowane przy dokonywaniu oceny,

                              d)

                              wpływ tych parametrów i zmiennych wejściowych na obliczony wskaźnik oceny,

                              e)

                              informacje o pochodzeniu parametrów lub zmiennych wejściowych,

                              f)

                              wyjaśnienie, dlaczego osobie uprawnionej do informacji w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. h) RODO przypisano konkretny wynik oceny oraz opis, jakie ustalenie związano z tą oceną,

                              g)

                              lista kategorii profilowania oraz wyjaśnienie, jakie ustalenie wynikające z oceny jest związane z każdą z kategorii profilowania?

                  2)

                  Czy prawo dostępu przyznane na podstawie art. 15 ust. 1 lit. h) RODO jest związane z gwarantowanymi na mocy art. 22 ust. 3 RODO prawami do wyrażenia własnego stanowiska i do zakwestionowania zautomatyzowanej decyzji w rozumieniu art. 22 RODO, ponieważ zakres informacji, które należy przekazać na podstawie wniosku o udzielenie informacji w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. h) RODO, jest wystarczająco „istotny” tylko wtedy, gdy osoba żądająca informacji i osoba, której dane dotyczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. h) RODO, ma możliwość korzystania z praw przyznanych jej na podstawie art. 22 ust. 3 RODO do wyrażenia własnego stanowiska i zakwestionowania dotyczącej jej zautomatyzowanej decyzji w rozumieniu art. 22 RODO w sposób skuteczny, dogłębny i konstruktywny?

                  3)

                              a)

                              Czy art. 15 ust. 1 lit. h) RODO należy interpretować w ten sposób, że informacje stanowią „istotne informacje” w rozumieniu tego przepisu tylko wtedy, gdy są one na tyle wyczerpujące, że osoba uprawniona do informacji w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. h) RODO ma możliwość sprawdzenia, czy przekazane informacje odpowiadają również stanowi faktycznemu, to znaczy, czy konkretna zautomatyzowana decyzja, której wniosek dotyczy, została także faktycznie oparta na ujawnionych informacjach?

                              b)

                              W przypadku odpowiedzi twierdzącej: jak należy postąpić w sytuacji, gdy prawidłowość informacji udzielonych przez administratora można zweryfikować jedynie w ten sposób, że dane osób trzecich chronione na mocy RODO muszą być również podane do wiadomości osoby uprawnionej do informacji w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. h) RODO (czarna skrzynka)?
                              Czy ten napięty stosunek między prawem dostępu w rozumieniu art. 15 ust. 1 RODO a prawem osób trzecich do ochrony danych można rozładować również poprzez ujawnienie danych osób trzecich wymaganych do kontroli prawidłowości, które także zostały poddane temu samemu profilowaniu, wyłącznie organowi lub sądowi, tak aby organ lub sąd musiał samodzielnie sprawdzić, czy ujawnione dane tych osób trzecich odpowiadają stanowi faktycznemu?

                              c)

                              W przypadku odpowiedzi twierdzącej: jakie prawa należy przyznać osobie uprawnionej do informacji w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. h) RODO, w przypadku gdy konieczne jest zapewnienie ochrony praw osób trzecich w rozumieniu art. 15 ust. 4 RODO poprzez utworzenie czarnej skrzynki, o której mowa w punkcie 3b)?
                              Czy w takim przypadku dane innych osób, które administrator w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. h) RODO ma ujawnić osobie uprawnionej do informacji w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. h) RODO, muszą być ujawnione w postaci pseudoanonimizowanej, aby umożliwić sprawdzenie prawidłowości procesu podejmowania decyzji?

                  4)

                              a)

                              Jak należy postępować, jeżeli informacja, którą należy przekazać w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. h) RODO, spełnia również wymogi tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy 2016/943 (2)?
                              Czy napięty stosunek między prawem dostępu gwarantowanym przez art. 15 ust. 1 lit. h) RODO a prawem do nieujawniania tajemnicy przedsiębiorstwa chronionym przez dyrektywę 2016/943 można rozładować poprzez ujawnienie informacji zaklasyfikowanych jako tajemnica przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy 2016/943 wyłącznie organowi lub sądowi, tak aby organ lub sąd musiał samodzielnie sprawdzić, czy należy przyjąć istnienie tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy 2016/943 i czy informacje przekazane przez administratora w rozumieniu art. 15 ust. 1 RODO odpowiadają stanowi faktycznemu?

                              b)

                              W przypadku odpowiedzi twierdzącej: jakie prawa należy w każdym wypadku przyznać osobie uprawnionej do informacji w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. h) RODO, w przypadku gdy konieczne jest zapewnienie ochrony praw osób trzecich w rozumieniu art. 15 ust. 4 RODO poprzez utworzenie czarnej skrzynki, o której mowa w punkcie 4a?
                              Czy (także) w tym przypadku rozbieżności między informacjami, które należy ujawnić organowi lub sądowi, a informacjami, które należy ujawnić osobie uprawnionej do informacji w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. h) RODO w przypadkach dotyczących profilowania, osobie uprawnionej do informacji w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. h) RODO należy w każdym razie udzielić następujących informacji na temat konkretnego przetwarzania danych jej dotyczących, aby w pełni umożliwić jej ochronę praw przysługujących jej na mocy art. 22 ust. 3 RODO:

                                          a)

                                          przekazanie wszelkich informacji, ewentualnie poddanych pseudoanonimizacji, w szczególności dotyczących sposobu przetwarzania danych osoby, której dane dotyczą, które umożliwiają sprawdzenie zgodności z RODO,

                                          b)

                                          udostępnianie danych wejściowych użytych do utworzenia profilu,

                                          c)

                                          parametry i zmienne wejściowe stosowane przy dokonywaniu oceny,

                                          d)

                                          wpływ tych parametrów i zmiennych wejściowych na obliczony wskaźnik oceny,

                                          e)

                                          informacje o pochodzeniu parametrów lub zmiennych wejściowych,

                                          f)

                                          wyjaśnienie, dlaczego osobie uprawnionej do informacji w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. h) RODO przypisano konkretny wynik oceny oraz opis, jakie ustalenie związano z tą oceną,

                                          g)

                                          lista kategorii profilowania oraz wyjaśnienie, jakie ustalenie wynikające z oceny jest związane z każdą z kategorii profilowania?

                  5)

                  Czy przepis art. 15 ust. 4 RODO w jakikolwiek sposób ogranicza zakres informacji, które należy przekazać na podstawie art. 15 ust. 1 lit. h) RODO?
                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej: w jaki sposób to prawo dostępu jest ograniczone przez art. 15 ust. 4 RODO i jak należy określić zakres tego ograniczenia w danym przypadku?

                  6)

                  Czy przepis § 4 ust. 6 Datenschutzgesetz (austriackiej ustawy o ochronie danych osobowych), zgodnie z którym „prawo dostępu osoby, której dane dotyczą, zgodnie z art. 15 RODO nie przysługuje w stosunku do administratora, bez uszczerbku dla innych ograniczeń prawnych, co do zasady wtedy, gdy zapewnienie dostępu stanowiłoby zagrożenie dla tajemnicy handlowej lub tajemnicy przedsiębiorstwa administratora lub osoby trzeciej” jest zgodny z wymogami art. 15 ust. 1 w związku z art. 22 ust. 3 RODO? Jeśli odpowiedź jest twierdząca, to pod jakimi warunkami istnieje taka zgodność?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).

         (2)  Dyrektywa (UE) 2016/943 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony niejawnego know-how i niejawnych informacji handlowych (tajemnic przedsiębiorstwa) przed ich bezprawnym pozyskiwaniem, wykorzystywaniem i ujawnianiem (Dz.U. 2016, L 157, s. 1)


title: Sprawa C-217/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Bologna (Włochy) w dniu 24 marca 2022 r. – OV/Ministero dell’Interno – Unità Dublino

text:
               7.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Bologna (Włochy) w dniu 24 marca 2022 r. – OV/Ministero dell’Interno – Unità Dublino
      (Sprawa C-217/22)
      (2022/C 222/31)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale ordinario di Bologna

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: OV

         Druga strona postępowania: Ministero dell’Interno – Unità Dublino

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 4 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. (1), również w świetle prawa do wniesienia skutecznego środka zaskarżenia ustanowionego w art. 27 tego rozporządzenia, należy interpretować w ten sposób, że wnoszący odwołanie, który wniósł do sądu państwa wnioskującego środek zaskarżenia na decyzję o przekazaniu wydaną przez jednostkę dublińską tego państwa w ramach procedury wtórnego przejęcia na podstawie art. 18 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia, jest uprawniony do powołania się na naruszenie przez państwo, do którego skierowano wniosek, obowiązku udzielenia informacji ustanowionego w art. 4 lub obowiązku przeprowadzenia indywidualnej rozmowy z wnioskodawcą zgodnie z art. 5 tegoż rozporządzenia, a jeśli tak, to jakie znaczenie powinno mieć takie naruszenie?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180, s. 31).


title: Sprawa C-240/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 26 stycznia 2022 r. w sprawie T-286/09 RENV, Intel Corporation/Komisja, wniesione w dniu 5 kwietnia 2022 r. przez Komisję Europejską

text:
               7.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/21

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 26 stycznia 2022 r. w sprawie T-286/09 RENV, Intel Corporation/Komisja, wniesione w dniu 5 kwietnia 2022 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-240/22 P)
      (2022/C 222/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, N. Khan, M. Kellerbauer i C. Sjödin, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Intel Corporation Inc., Association for Competitive Technology, Inc., Union fédérale des consommateurs – Que choisir (UFC – Que choisir)

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku, z wyjątkiem pkt 3 sentencji tego wyroku;

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  —

                  orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi sześć zarzutów.
      Zarzut pierwszy odwołania: Dokonana w zaskarżonym wyroku kontrola zakresu zawartej w decyzji (1) analizy kryteriów pokrycia rynku i okresu ważności jest ultra petita. Ponadto zaskarżony wyrok narusza prawo, negując wszelką ogólną ocenę zdolności spółki Intel do wyeliminowania konkurencji w świetle wszystkich istotnych okoliczności niniejszej sprawy i błędnie interpretując wskazówki udzielone w tym względzie w wyroku Trybunału z dnia 6 września 2017 r., Intel/Komisja (C-413/14 P, EU:C:2017:632).
      Zarzut drugi odwołania: Dokonana w zaskarżonym wyroku kontrola testu równie skutecznego konkurenta (testu AEC) przeprowadzonego w decyzji narusza prawo Komisji do obrony.
      Zarzut trzeci odwołania: Dokonana w zaskarżonym wyroku kontrola testu AEC przeprowadzonego w decyzji w odniesieniu do spółki Dell jest obarczona błędem w odniesieniu do standardu dowodowego, wypacza jasne znaczenie dowodów, jest obarczona wewnętrznie sprzecznym uzasadnieniem i narusza przysługujące Komisji prawo do obrony.
      Zarzut czwarty odwołania: Dokonana w zaskarżonym wyroku kontrola testu AEC przeprowadzonego w decyzji w odniesieniu do spółki Hewlett-Packard Company jest obarczona błędem w odniesieniu do standardu dowodowego, narusza przysługujące Komisji prawo do obrony i zawiera szereg innych naruszeń prawa.
      Zarzut piąty odwołania: Dokonana w zaskarżonym wyroku kontrola testu AEC przeprowadzonego w decyzji w odniesieniu do spółki Lenovo jest obarczona błędem w zakresie interpretacji testu AEC i art. 102 TFUE, przeinacza dowody i narusza przysługujące Komisji prawo do obrony.
      Zarzut szósty odwołania: Zaskarżony wyrok, w zakresie, w jakim opiera się – do celów stwierdzenia częściowej nieważności decyzji – na przeprowadzonej w nim kontroli zawartego w decyzji testu AEC, nie uwzględnia prawidłowo skutków swoich ustaleń w odniesieniu do testu AEC.

         (1)  Decyzja Komisji C(2009) 3726 wersja ostateczna z dnia 13 maja 2009 r. dotycząca postępowania na podstawie art. [102 TFUE] i art. 54 porozumienia EOG (sprawa COMP/C-3/37.990 – Intel).


title: Sprawa C-259/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 9 lutego 2022 r. w sprawie T-740/18, Taminco i Arysta LifeScience Great Britain/Komisja, wniesione w dniu 15 kwietnia 2022 r. przez Arysta LifeScience Great Britain Ltd

text:
               7.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/22

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 9 lutego 2022 r. w sprawie T-740/18, Taminco i Arysta LifeScience Great Britain/Komisja, wniesione w dniu 15 kwietnia 2022 r. przez Arysta LifeScience Great Britain Ltd
      (Sprawa C-259/22 P)
      (2022/C 222/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Arysta LifeScience Great Britain Ltd (przedstawiciel: adwokat C. Mereu)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Taminco BVBA

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku i

                  —

                  stwierdzenie nieważności kwestionowanego rozporządzenia (1) oraz przyznanie wnoszącej odwołanie zwrotu kosztów poniesionych w ramach niniejszego postępowania oraz postępowania przed Sądem albo przyznanie wnoszącej odwołanie zwrotu kosztów poniesionych w ramach niniejszego postępowania i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Sąd naruszył prawo, uznając, że prawo do obrony przysługujące wnoszącej odwołanie jest ograniczone do konkretnych przepisów określonych w art. 12 ust. 3 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia 844/2012. Sąd naruszył prawo, nie uwzględniając okoliczności, że proces odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej ma charakter administracyjny oraz że w związku z tym wnosząca odwołanie może korzystać z prawa do obrony w zakresie wykraczającym poza przepisy określone we właściwych ramach prawnych przewidujących wyraźnie takie prawo (na przykład rozporządzenie 1107/2009 (2) i 844/2012 (3)).

                  2.

                  Sąd naruszył prawo, uznając, że wnosząca odwołanie nie może wycofać jednego z reprezentatywnych zastosowań ze swojej dokumentacji dotyczącej zgłoszenia. Na podstawie rozporządzeń 1107/2009 i 844/2012 wolność w zakresie wyboru reprezentatywnego zastosowania na początku procesu odnowienia zatwierdzenia odzwierciedla wolność wycofania ich w toku tego procesu i siłą rzeczy wiąże się z wolnością w tym zakresie.
                  Sąd naruszył także prawo, orzekając, że zastosowanie mają administracyjne wytyczne Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA). Proces odnowienia zatwierdzenia jest jednym procesem obejmującym dwie powiązane ze sobą fazy. Bez znaczenia jest zatem okoliczność, że wytyczne administracyjne EFSA dotyczą procesu, który rozpoczyna się wraz ze „złożeniem wniosku i kończy się poprzez przyjęcie i opublikowanie wniosków EFSA” oraz że w związku z tym cofnięcie może nastąpić tylko w pierwszej fazie przed EFSA.

                  3.

                  Sąd naruszył prawo lub przeinaczył dowody, dochodząc zatem do błędnego pod względem prawnym wniosku, odwołując się do dolistnego zastosowania substancji, aby uzasadnić wnioski w przedmiocie używania do zaprawiania nasion. W niespójny sposób odwoływał się do kwestii związanych z dolistnymi zastosowaniami – które wnosząca odwołanie wycofała – aby dojść do wniosku, że „Komisja nie była zobowiązana oprzeć [kwestionowanego] rozporządzenia wykonawczego wyłącznie na powodach związanych z używaniem tiuramu w zaprawianiu nasion”.
                  Ponadto Sąd naruszył prawo lub przeinaczył dowody, orzekając, że Komisja prawidłowo zmieniła kwestionowane rozporządzenie, aby odzwierciedlić cofnięcie dolistnego zastosowania. W kwestionowanym rozporządzeniu nadal popiera się nieodnowienie zatwierdzenia tiuramu w oparciu o kwestie dotyczące dolistnego zastosowania (na przykład motyw 8 kwestionowanego rozporządzenia brzmi następująco: „Urząd zidentyfikował wysoki poziom ostrego ryzyka dla konsumentów i pracowników wynikający z zastosowania tiuramu w opryskach dolistnych”.), które zostało cofnięte przez wnoszącą odwołanie.

                  4.

                  Sąd naruszył prawo, przeinaczył dowody lub oparł swoje wnioski na rozumowaniu pozbawionym spójności lub obarczonym brakiem uzasadnienia, gdy orzekł, że metabolit M1 jest właściwy dla oceny zastosowań do zaprawiania nasion. Sąd powinien był zignorować wszelkie odesłania do metabolitu M1 – bezpośrednio związane z dolistnym zastosowaniem – ze względu na cofnięcie tego zastosowania.
                  Sąd uczynił to samo, gdy orzekł, że istnieje ryzyko w przypadku zastosowań do zaprawiania nasion z uwagi na obecność metabolitu DMCS. Ryzyko należy uznać za akceptowalne dla zaprawiania nasion w odniesieniu do metabolitu DMCS, gdyż poziomy stężenia są dużo niższe w przypadku zaprawiania nasion i zostały wykryte poniżej wartości progowej budzącej obawy.

                  5.

                  Sąd niewłaściwie zinterpretował zasadę ostrożności lub naruszył prawo lub przeinaczył dowody zawarte w dokumentacji, dochodząc zatem do błędnego pod względem prawnym wniosku, uznając, że Komisja dokonała prawidłowej oceny wpływu na podstawie zasady ostrożności. Komisja nie przeprowadziła jakiekolwiek oceny wpływu, lecz doszła po prostu do wniosku, że „stwierdzone zagrożenia i problemy przeważają nad wpływem możliwej utraty substancji”. Komisja mogła przynajmniej wskazać elementy, które rzekomo uwzględniła, aby dojść do tego wniosku.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/1500 z dnia 9 października 2018 r. w sprawie nieodnowienia zatwierdzenia substancji czynnej tiuram oraz zakazu używania i sprzedaży nasion zaprawionych środkami ochrony roślin zawierających tiuram, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. 2018, L 254, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. 2009, L 309, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 844/2012 z dnia 18 września 2012 r. ustanawiające przepisy niezbędne do wprowadzenia w życie procedury odnowienia dotyczącej substancji czynnych, jak przewidziano w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. 2012, L 252, s. 26).


title: Sprawa C-57/20: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 11 marca 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec

text:
               7.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/24

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 11 marca 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec
      (Sprawa C-57/20) (1)

      (2022/C 222/34)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 87 z 16.3.2020.


title: Sprawa C-164/20: Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału, pełniącego obowiązki prezesa dziewiątej izby, z dnia 4 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg – Austria) – Airhelp Limited/Austrian Airlines AG

text:
               7.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/24

      Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału, pełniącego obowiązki prezesa dziewiątej izby, z dnia 4 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg – Austria) – Airhelp Limited/Austrian Airlines AG
      (Sprawa C-164/20) (1)

      (2022/C 222/35)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 230 z 13.7.2020 r.


title: Sprawa C-235/20 P: Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 1 lutego 2022 r. – ViaSat, Inc./Komisja Europejska, Inmarsat Ventures SE, dawniej Inmarsat Ventures Ltd

text:
               7.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/24

      Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 1 lutego 2022 r. – ViaSat, Inc./Komisja Europejska, Inmarsat Ventures SE, dawniej Inmarsat Ventures Ltd
      (Sprawa C-235/20 P) (1)

      (2022/C 222/36)
      Język postępowania: angielski
      Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 9 z 11.1.2021.


title: Sprawa C-121/21: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 4 lutego 2022 r. – Republika Czeska/Rzeczpospolita Polska, interwenient popierający stronę skarżącą: Komisja Europejska

text:
               7.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/25

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 4 lutego 2022 r. – Republika Czeska/Rzeczpospolita Polska, interwenient popierający stronę skarżącą: Komisja Europejska
      (Sprawa C-121/21) (1)

      (2022/C 222/37)
      Język postępowania: polski
      Prezes wielkiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 138 z 14.4.2021.


title: Sprawa C-386/21: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 18 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Mons – Belgia) – Ryanair DAC/Happy Flights Srl, dawniej Happy Flights Sprl

text:
               7.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/25

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 18 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Mons – Belgia) – Ryanair DAC/Happy Flights Srl, dawniej Happy Flights Sprl
      (Sprawa C-386/21) (1)

      (2022/C 222/38)
      Język postępowania: francuski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 382 z 20.9.2021.


title: Sprawa C-504/21: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 11 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Stade – Niemcy) – Antragsteller 1, Antragsteller 2, Antragsteller 3, Antragsteller 4, Antragsteller 5/Republika Federalna Niemiec

text:
               7.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/25

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 11 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Stade – Niemcy) – Antragsteller 1, Antragsteller 2, Antragsteller 3, Antragsteller 4, Antragsteller 5/Republika Federalna Niemiec
      (Sprawa C-504/21) (1)

      (2022/C 222/39)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 490 z 6.12.2021.


title: Sprawa T-176/22: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2022 r. – Mellish/Komisja

text:
               7.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/32

      Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2022 r. – Mellish/Komisja
      (Sprawa T-176/22)
      (2022/C 222/53)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Philip Mellish (Uccle, Belgia) (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozliczenia wynagrodzenia skarżącego z czerwca 2021 r. oraz pisma służby ds. zasobów ludzkich Komisji z dnia 14 czerwca 2021 r. informującego go, że począwszy od 2021 r., w następstwie Brexitu, nie będzie już otrzymywał ryczałtu z tytułu zwrotu kosztów podróży do miejsca pochodzenia;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 22 grudnia 2021 r. oddalającej zażalenie z dnia 1 września 2021 r. w zakresie, w jakim uznaje się ją za zawierającą dodatkowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący teleologicznego i użytecznego stosowania regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), naruszenia prawa przez administrację, naruszenia art. 7 ust. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego oraz naruszenia regulaminu pracowniczego przez ogólne przepisy wykonawcze dotyczące miejsca pochodzenia.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia zasady równego traktowania i nieuzasadnionej dyskryminacji, zarzutu niezgodności z prawem i niezastosowania zasady całkowitego wycofania zwrotu w przypadku utraty obywatelstwa.

                  3.

                  Zarzut trzeci, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczący z jednej strony zastosowania zgodnie z obiecaną przez Unię Europejską elastycznością w zakresie szerokiej wykładni regulaminu pracowniczego w odniesieniu do obywateli brytyjskich, spójnego z innymi przepisami wewnętrznymi, a z drugiej strony naruszenia zasady odszkodowania dla członka personelu za przebywanie za granicą.


title: Sprawa T-177/22: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2022 r. – Chambers i in./Komisja

text:
               7.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/32

      Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2022 r. – Chambers i in./Komisja
      (Sprawa T-177/22)
      (2022/C 222/54)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Alexander Chambers (Barcelona, Hiszpania) i dziewięciu pozostałych skarżących (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozliczeń wynagrodzenia skarżących z czerwca 2021 r. w zakresie, w jakim stanowią wyraz decyzji o odebraniu im ryczałtowego dodatku z tytułu zwrotu kosztów podróży z miejsca zatrudnienia do miejsca pochodzenia;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 22 grudnia 2021 r. oddalającej zażalenie z dnia 30 sierpnia 2021 r. w zakresie, w jakim zawiera ona dodatkowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą trzy zarzuty, co do istoty identyczne z zarzutami przedstawionymi w sprawie T-177/22, Mellish/Komisja lub podobne do nich.


title: Sprawa T-192/22: Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2022 r. – Polynt/ECHA

text:
               7.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/33

      Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2022 r. – Polynt/ECHA
      (Sprawa T-192/22)
      (2022/C 222/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Polynt (Scanzorosciate, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i S. Abdel-Qader)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów przesłanej pismem z dnia 4 lutego 2002 r. (FUP- DEV-01-21200655590-58-0000-CCH-1-2_FTR_NOTIF) informującej o nieudzieleniu odpowiedzi na decyzję w sprawie oceny dokumentacji

                  —

                  stwierdzenie – lub nakazanie ECHA wydania nowego środka stwierdzającego – że skarżąca jest zwolniona z obowiązku dostarczenia ECHA jakichkolwiek informacji w związku z zaprzestaniem produkcji i będącej jego skutkiem niedostępnością przedmiotowej substancji w wyniku siły wyższej

                  —

                  obciążenie ECHA wszystkimi kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez pozwaną zasady siły wyższej poprzez uznanie, że zaprzestanie produkcji kwasu 1,3-diokso-2-benzofuran-5-karboksylowego z nonan-1-olem (numer WE 941–303–6) (zwanego dalej „substancją”) po wydaniu ostatecznej decyzji w sprawie sprawdzenia zgodności z przepisami z powodu siły wyższej nie zwalnia skarżącej z obowiązku dostarczenia informacji wymaganych w decyzji dotyczącej wstępnej kontroli zgodności tej substancji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez pozwaną art. 50 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1907/2006 (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem REACH”).

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez pozwaną art. 5 i 6 rozporządzenia REACH.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez pozwaną zasady proporcjonalności.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1).


title: Sprawa T-194/22: Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2022 r. – Zelmotor/EUIPO – B&B Trends (zelmotor)

text:
               7.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/34

      Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2022 r. – Zelmotor/EUIPO – B&B Trends (zelmotor)
      (Sprawa T-194/22)
      (2022/C 222/56)
      Język skargi: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Zelmotor sp. z o.o. (Rzeszów, Polska) (przedstawiciel: M. Rumak, radca prawny)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: B&B Trends, SL (Santa Perpetua de Mogoda, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca przed Sądem

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „zelmotor” – unijny znak towarowy nr l0 980 225

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 lutego 2022 r. w sprawie R 927/2021-2

         Żądania

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 lutego 2022 r. wydanej w sprawie R 927/2021-2 w części – w zakresie unieważnienia towarów i usług w klasach: 7, 9 i 35, oprócz wirników i stojanów w klasie 7;

                  —

                  obciążenie EUIPO i uczestnika poniesionymi przez nich kosztami postępowania oraz obciążenie EUIPO i uczestnika kosztami poniesionymi przez Skarżącą.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-197/22: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2022 r. – Ioulia and Irene Tseti Pharmaceutical Laboratories/EUIPO – Arbora & Ausonia (InterMed Pharmaceutical Laboratories eva intima)

text:
               7.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/35

      Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2022 r. – Ioulia and Irene Tseti Pharmaceutical Laboratories/EUIPO – Arbora & Ausonia (InterMed Pharmaceutical Laboratories eva intima)
      (Sprawa T-197/22)
      (2022/C 222/57)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ioulia and Irene Tseti Pharmaceutical Laboratories SA (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci C. Chrysanthis, P. Chardalia i A. Vasilogamvrou)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Arbora & Ausonia, SLU (Madryt, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „InterMed Pharmaceutical Laboratories eva intima” – zgłoszenie nr 18 127 265

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 marca 2022 r. w sprawie R 1244/2021-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w kwestionowanym zakresie;

                  —

                  obciążenie EUIPO i ARBORA & AUSONIA, SLU, jeżeli przystąpi do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami skarżącego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009.


title: Sprawa T-198/22: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2022 r. – Ioulia and Irene Tseti Pharmaceutical Laboratories/EUIPO – Arbora & Ausonia (InterMed Pharmaceutical Laboratories eva intima)

text:
               7.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/35

      Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2022 r. – Ioulia and Irene Tseti Pharmaceutical Laboratories/EUIPO – Arbora & Ausonia (InterMed Pharmaceutical Laboratories eva intima)
      (Sprawa T-198/22)
      (2022/C 222/58)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ioulia and Irene Tseti Pharmaceutical Laboratories SA (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci C. Chrysanthis, P. Chardalia i A. Vasilogamvrou)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Arbora & Ausonia, SLU (Madryt, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „InterMed Pharmaceutical Laboratories eva intima” – zgłoszenie nr 18 127 266

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 marca 2022 r. w sprawie R 1245/2021-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w kwestionowanym zakresie;

                  —

                  obciążenie EUIPO i ARBORA & AUSONIA, SLU, jeżeli przystąpi do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami skarżącego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009.


title: Sprawa T-199/22: Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2022 r. – Perfetti Van Melle/EUIPO (Przedstawienie cylindrycznego pojemnika z falistymi liniami)

text:
               7.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/36

      Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2022 r. – Perfetti Van Melle/EUIPO (Przedstawienie cylindrycznego pojemnika z falistymi liniami)
      (Sprawa T-199/22)
      (2022/C 222/59)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Perfetti Van Melle SpA (Lainate, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Testa i C. Pappalardo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego (Przedstawienie cylindrycznego pojemnika z falistymi liniami) – zgłoszenie nr 18 355 641

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 lutego 2022 r. w sprawie R 1530/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-201/22: Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2022 r. – TA Towers/EUIPO – Wobben Properties (Materiały budowlane)

text:
               7.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/37

      Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2022 r. – TA Towers/EUIPO – Wobben Properties (Materiały budowlane)
      (Sprawa T-201/22)
      (2022/C 222/60)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ta Towers ApS (Odense, Dania) (przedstawiciel: adwokat L. Andersen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Wobben Properties GmbH (Aurich, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 6 352 332–0002 (Materiały budowlane)

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lutego 2022 r. w sprawie R 2491/2020-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 20 listopada 2020 r. w sprawie ICD 108 310;

                  —

                  obciążenie EUIPO i wnoszącej o unieważnienie prawa do wzoru kosztami postępowania przed Wydziałem Unieważnień, Izbą Odwoławczą i Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 62 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.


title: Sprawa T-202/22: Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2022 r. – TA Towers/EUIPO – Wobben Properties (Materiały budowlane)

text:
               7.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/37

      Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2022 r. – TA Towers/EUIPO – Wobben Properties (Materiały budowlane)
      (Sprawa T-202/22)
      (2022/C 222/61)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ta Towers ApS (Odense, Dania) (przedstawiciel: adwokat L. Andersen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Wobben Properties GmbH (Aurich, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 6 352 332-0001 (Materiały budowlane)

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lutego 2022 r. w sprawie R 2493/2020-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 20 listopada 2020 r. w sprawie ICD 108 309;

                  —

                  obciążenie EUIPO i wnoszącej o unieważnienie prawa do wzoru kosztami postępowania przed Wydziałem Unieważnień, Izbą Odwoławczą i Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 62 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.


title: Sprawa T-204/22: Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2022 r. – Rimini Street/EUIPO – (OTHER COMPANIES DO SOFTWARE WE DO SUPPORT)

text:
               7.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/38

      Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2022 r. – Rimini Street/EUIPO – (OTHER COMPANIES DO SOFTWARE WE DO SUPPORT)
      (Sprawa T-204/22)
      (2022/C 222/62)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Rimini Street, Inc. (Las Vegas, Nevada, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciel: adwokat E. Ratjen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego OTHER COMPANIES DO SOFTWARE WE DO SUPPORT – zgłoszenie nr 1 559 651

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lutego 2022 r. w sprawie R 1389/2021-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-210/22: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2022 r. – Procter & Gamble/EUIPO (Safeguard)

text:
               7.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/39

      Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2022 r. – Procter & Gamble/EUIPO (Safeguard)
      (Sprawa T-210/22)
      (2022/C 222/63)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: The Procter & Gamble Company (Cincinnati, Ohio, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. Körner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego „Safeguard” – zgłoszenie nr 18 457 075

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 lutego 2022 r. w sprawie R 1753/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-215/22: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2022 r. – Synesis/Rada

text:
               7.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/39

      Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2022 r. – Synesis/Rada
      (Sprawa T-215/22)
      (2022/C 222/64)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Synesis TAA (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciele: adwokaci G. Lansky i A. Egger)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie na podstawie art. 263 TFUE nieważności decyzji Rady (WPZIB) 2022/307 z dnia 24 lutego 2022 r. w sprawie zmiany decyzji 2012/642/WPZiB dotyczącej środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi (Dz.U. 2022, L 46, s. 97) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/300 z dnia 24 lutego 2022 r. w sprawie wykonania art. 8a rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi (Dz.U. 2022, L 46, s. 3) w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania na podstawie art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie bezprawności zaskarżonych aktów w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej, podnosi ona jako jedyny zarzut to, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, a w szczególności nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku dowiedzenia okoliczności. Rada nie przedstawiła żadnych konkretnych dowodów potwierdzających ważność umieszczenia strony skarżącej w wykazach zawartych w zaskarżonych aktach.


title: Sprawa T-216/22: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2022 r. – Shatrov/Rada

text:
               7.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/40

      Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2022 r. – Shatrov/Rada
      (Sprawa T-216/22)
      (2022/C 222/65)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Alexander Evgenevich Shatrov (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciele: adwokaci G. Lansky i A. Egger)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie na podstawie art. 263 TFUE nieważności decyzji Rady (WPZIB) 2022/307 z dnia 24 lutego 2022 r. w sprawie zmiany decyzji 2012/642/WPZiB dotyczącej środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi (Dz.U. 2022, L 46, s. 97) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/300 z dnia 24 lutego 2022 r. w sprawie wykonania art. 8a rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi (Dz.U. 2022, L 46, s. 3) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania na podstawie art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie bezprawności zaskarżonych aktów w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego, podnosi on jako jedyny zarzut to, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, a w szczególności nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku dowiedzenia okoliczności. Rada nie przedstawiła żadnych konkretnych dowodów potwierdzających ważność umieszczenia skarżącego w wykazach zawartych w zaskarżonych aktach.


title: Sprawa T-307/21: Postanowienie Sądu z dnia 1 kwietnia 2022 r. – Classen Holz Kontor/EUIPO – Deutsche Steinzeug Cremer & Breuer (DRYTILE)

text:
               7.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/40

      Postanowienie Sądu z dnia 1 kwietnia 2022 r. – Classen Holz Kontor/EUIPO – Deutsche Steinzeug Cremer & Breuer (DRYTILE)
      (Sprawa T-307/21) (1)

      (2022/C 222/66)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes drugiej izby zarządziła wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 289 z 19.7.2021.


title: Sprawa T-308/21: Postanowienie Sądu z dnia 1 kwietnia 2022 r. – Classen Holz Kontor/EUIPO – Deutsche Steinzeug Cremer & Breuer (new type tiling DRYTILE)

text:
               7.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/41

      Postanowienie Sądu z dnia 1 kwietnia 2022 r. – Classen Holz Kontor/EUIPO – Deutsche Steinzeug Cremer & Breuer (new type tiling DRYTILE)
      (Sprawa T-308/21) (1)

      (2022/C 222/67)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes drugiej izby zarządziła wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 289 z 19.7.2021.


title: Sprawa T-587/21: Postanowienie Sądu z dnia 31 marca 2022 r. – lastminute foundation/EUIPO – Scai Comunicazione (B Heroes)

text:
               7.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/41

      Postanowienie Sądu z dnia 31 marca 2022 r. – lastminute foundation/EUIPO – Scai Comunicazione (B Heroes)
      (Sprawa T-587/21) (1)

      (2022/C 222/68)
      Język postępowania: włoski
      Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 462 z 15.11.2021.


title: Sprawa C-185/20P: Postanowienie Trybunału z dnia 18 stycznia 2022 r. – Węgry/Komisja Europejska [Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Skarga o stwierdzenie nieważności – EFRG i EFRROW – Wydatki wyłączone z finansowania Unii Europejskiej – Wydatki poniesione przez Węgry]

text:
               7.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/2

      Postanowienie Trybunału z dnia 18 stycznia 2022 r. – Węgry/Komisja Europejska
      (Sprawa C-185/20P) (1)

      (Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Skarga o stwierdzenie nieważności - EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania Unii Europejskiej - Wydatki poniesione przez Węgry)
      (2022/C 222/02)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Węgry (przedstawiciel: Z. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i J. Aquilina, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje w części odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne a w części oddalone jako oczywiście bezzasadne.

                  2)

                  Węgry zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2020.