title: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 28 sierpnia 2015 r. w sprawie E-22/14 – Schenker North AB, Schenker Privpak AB, Schenker Privpak AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA

text:
               29.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/32

         POSTANOWIENIE PREZESA TRYBUNAŁU
   z dnia 28 sierpnia 2015 r.
   w sprawie E-22/14
   Schenker North AB, Schenker Privpak AB, Schenker Privpak AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (2016/C 357/12)
   W odniesieniu do wniosku z dnia 10 listopada 2014 r. złożonego przez spółki Schenker North AB, Schenker Privpak AB i Schenker Privpak AS o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 9 września 2014 r. Prezes Trybunału wydał postanowienie z dnia 28 sierpnia 2015 r., którego część dyspozycyjna brzmi następująco:

               1.

               Sprawę E-22/14 usuwa się z rejestru.

               2.

               Skarżący oraz Urząd Nadzoru EFTA pokrywają koszty własne.

               3.

               Interwenient pokrywa koszty własne.


title: Sprawa C-222/06: Skarga wniesiona w dniu  16 maja 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/20

         Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-222/06)
   (2006/C 165/36)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisję Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: D. Maidani i G. Braun, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2001/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2001 r. zmieniającej dyrektywę 91/308/EWG Rady w sprawie uniemożliwienia korzystania z systemu finansowego w celu prania brudnych pieniędzy (1), Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 15 czerwca 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 334, str. 76.


title: Sprawa T-248/11: Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2011 r. — International Engine Intellectual Property Company przeciwko OHIM (PURE POWER)

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/28

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2011 r. — International Engine Intellectual Property Company przeciwko OHIM (PURE POWER)
   (Sprawa T-248/11)
   2011/C 211/60
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: International Engine Intellectual Property Company (Warrenville, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: C. Thomas i B. Reiter, prawnicy)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie R 2310/2010-2;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania;

               —

               wyznaczenie daty rozprawy, jako że Sąd nie może wydać orzeczenia bez przeprowadzenia rozprawy.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: oznaczenie słowne „PURE POWER” dla towarów z klasy 12

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 207/2009, jak również „podstawowych zasad prawa znaków towarowych”, jako że Izba Odwoławcza uznała, iż zgłoszone oznaczenie miało charakter opisowy względem towarów, dla których zostało zgłoszone oraz że było ono pozbawione charakteru odróżniającego


title: Sprawa T-185/14: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2014 r. – Freitas przeciwko Parlamentowi i Radzie

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/34

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2014 r. – Freitas przeciwko Parlamentowi i Radzie
   (Sprawa T-185/14)
   2014/C 184/56
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: José Freitas (Porto, Portugalia) (przedstawiciel: J.-P. Hordies, adwokat)

      Strony pozwane: Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/55/UE z dnia 20 listopada 2013 r. zmieniającej dyrektywę 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych i rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym („rozporządzenie w sprawie IMI”), opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 28 grudnia 2013 r. (L 354/132);

               —

               obciążenie stron pozwanych kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 49 TFUE, ponieważ zawód notariusza objęty jest zakresem stosowania art. 49 TFUE dotyczącego swobody przedsiębiorczości i nie wchodzi w zakres wykonywania władzy publicznej w rozumieniu art. 51 TFUE. Zawodu notariusza nie można zatem wykluczyć z zakresu stosowania dyrektywy 2005/36/WE (1).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności, ponieważ notariusze powoływani na mocy urzędowego aktu organów publicznych są wykluczeni w sposób generalny i bezwzględny z zakresu stosowania dyrektywy 2005/36/WE.

      (1)  Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (JO L 255, s. 22).


title: Sprawa T-331/05: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2005 r. — IKEA przeciwko OHIM

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/28

         Skarga wniesiona w dniu 1 września 2005 r. — IKEA przeciwko OHIM
   (Sprawa T-331/05)
   (2005/C 281/53)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Inter IKEA Systems B.V. (Delft, Niderlandy) [Przedstawiciele: adwokaci J. Gulliksson i J. Olsson]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 1 lipca 2005 r. w sprawie R 799/2004-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy składający się z połączenia kolorów niebieskiego i żółtego dla towarów i usług zaliczanych do klas 20 i 35 (meble, reklama itp.) — zgłoszenie nr 3 160 363

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia w stosunku do wszystkich towarów i usług

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, że przedmiotowy znak towarowy ma dostatecznie odróżniający charakter i uzyskał taki charakter w jeszcze większym stopniu w następstwie używania na terenie Niemiec, Niderlandów i Szwecji.


title: Sprawa T-462/15: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2015 – Asia Leader International (Cambodia)/Komisja

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/49

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2015 – Asia Leader International (Cambodia)/Komisja
   (Sprawa T-462/15)
   (2015/C 320/67)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Asia Leader International (Cambodia) Co. Ltd (Tai Seng SEZ, Kambodża) (przedstawiciele: R. MacLean, solicitor i A. Bochon, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/776 z dnia 18 maja 2015 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe, wprowadzone rozporządzeniem Rady (UE) nr 502/2013 wobec przywozu rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz rowerów wysyłanych z Kambodży, Pakistanu i Filipin, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Kambodży, Pakistanu i Filipin (Dz.U. L 122, s. 4), w zakresie w jakim dotyczy skarżącej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania; oraz

               —

               obciążenie interwenientów kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w związku z interwencją oraz własnymi kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej w wyniku oczywistego błędu w ocenie co do prawa i okoliczności faktycznych, popełnionego przez Komisję w związku z wystąpieniem obchodzenia środków oraz charakterem dostępnych danych.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że Komisja nie posiada dowodu na poparcie twierdzenia, że ramy rowerów pochodzą z Chin.

                           —

                           Skarżąca twierdzi, że przeciwnie wszystkie przedstawione przez nią dowody wskazują, że odnośne ramy rowerów pochodzą z Wietnamu.

                           —

                           Wreszcie zdaniem skarżącej Komisja nie jest upoważniona ani na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 ani orzecznictwa Trybunału, aby stwierdzić po prostu, że skarżąca dokonywała przeładunku odnośnego produktu pochodzącego z Chin.

               2.

               Zarzut drugi oparty na naruszeniu art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1225/2009 w wyniku oczywistego błędu w ocenie co do prawa i okoliczności faktycznych, popełnionego przez Komisję w związku z prowadzeniem działalności montażowej przez skarżącą oraz naruszeniu obowiązku staranności.

                           —

                           Skarżąca twierdzi, że Komisja powinna była wykorzystać rzetelne informacje i dane przedłożone przez skarżącą przy dokonywaniu oceny jej sytuacji. Zdaniem skarżącej wykorzystanie w tym celu wskaźników dotyczących podmiotów trzecich nie jest dopuszczalne, w sytuacji gdy racjonalne i uzasadnione wyjaśnienia wynikają z rzetelnych danych.

                           —

                           Skarżąca twierdzi ponadto, że Komisja naruszyła również obowiązek prawidłowej oceny jej kosztów produkcji klasyfikując części wykorzystywane do pierwszej sprzedaży skarżącej na rynku Unii Europejskiej jako pochodzące z Chin, mimo iż pochodziły one z Wietnamu. Działając w ten sposób Komisja miałaby również naruszyć ciążący na niej obowiązek staranności.

                           —

                           Zdaniem skarżącej Komisja nie dokonała prawidłowego obliczenia kosztów najmu i energii, błędnie stosując różne czynniki w związku z alokacją tych kosztów. Taki sam błąd w obliczeniach został popełniony przy obliczeniu przez Komisję, że w badanym okresie przedsiębiorstwo wykorzystywało 13 % swej zdolności produkcyjnej.

                           —

                           Wreszcie zdaniem skarżącej, Komisja nie uwzględniła kosztów amortyzacji aktywów trwałych, mimo iż skarżąca przedstawiła dowód, że akcjonariusz spółki został spłacony.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym Komisja nie uwzględniła należycie informacji i danych przedłożonych przez skarżącą w odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń z naruszeniem art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1225/2009.

                           —

                           Skarżąca twierdzi, że całkowite pominięcie przez Komisję wszystkich dodatkowych informacji przedstawionych przez skarżącą wskazuje na to, że informacje te nie zostały należycie uwzględnione.

                           —

                           Zdaniem skarżącej dodatkowe informacje i dowody przedłożone przez skarżącą w celu zakwestionowania wniosku Komisji o przeładunku pochodziły z różnych i niezależnych źródeł.

                           —

                           Wreszcie, jak twierdzi skarżąca, ponieważ Komisja nie dysponowała żadnymi dowodami czy wskazówkami, że ramy pochodziły z Chin, powinna była stwierdzić, iż dowody wskazują na pochodzenie tych części z Wietnamu.


title: Sprawa C-480/13: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Sysmex Europe GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Hafen (Odesłanie prejudycjalne — Klasyfikacja taryfowa — Wspólna taryfa celna — Nomenklatura scalona — Pozycje 3204, 3212 i 3822 — Substancja wywołująca poprzez reakcję chemiczną i naświetlanie promieniem lasera działanie fluorescencyjne, przeznaczona do badania krwinek białych)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/24

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Sysmex Europe GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Hafen
   (Sprawa C-480/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Klasyfikacja taryfowa - Wspólna taryfa celna - Nomenklatura scalona - Pozycje 3204, 3212 i 3822 - Substancja wywołująca poprzez reakcję chemiczną i naświetlanie promieniem lasera działanie fluorescencyjne, przeznaczona do badania krwinek białych))
   2014/C 315/35
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sysmex Europe GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Hafen

      Sentencja

   Nomenklaturę scaloną zamieszczoną w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie Nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że towar składający się z rozpuszczalników i substancji polimetinowej, który, jakkolwiek może mieć działanie barwiące – nieznaczne i nietrwałe – w odniesieniu do materiałów tekstylnych, w praktyce nie jest stosowany z powodu swych własności barwiących i jest przeznaczony do badania krwinek białych krwi w drodze jonicznego przyłączenia do określonych elementów owych krwinek, które przy naświetleniu promieniami lasera stają się przez określony czas fluorochromatyczne, jest objęty pozycją 3822 Nomenklatury scalonej dotyczącą odczynników laboratoryjnych.

      (1)  Dz.U. C 352 z 30.11.2013.


title: Sprawa T-407/10: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2010 r. — Węgry przeciwko Komisji

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/33

         Skarga wniesiona w dniu 14 września 2010 r. — Węgry przeciwko Komisji
   (Sprawa T-407/10)
   ()
   2010/C 317/61
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Węgierska (przedstawiciele: M. Fehér i K. Szíjjártó, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 3 i 4 oraz załącznika II do decyzji Komisji C(2010) 4593 z dnia 8 lipca 2010 r. dotyczącej dużego projektu „Roboty związane ze zmianą linii kolejowej Budapeszt Kelenföld Székesfehérvár Boba, część I, faza 1” będącego częścią programu operacyjnego „Transport” przeznaczonego na pomoc strukturalną z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i Funduszu Spójności w zakresie, w jakim omawiane przepisy ustanawiają górną kwotę, do której ma zastosowanie stopa współfinansowania, w taki sposób, że wyłączają z wydatków kwalifikowalnych płatności z tytułu VAT,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca podważa w części decyzję Komisji C(2010) 4593 z dnia 8 lipca 2010 r. dotyczącą dużego projektu „Roboty związane ze zmianą linii kolejowej Budapeszt Kelenföld Székesfehérvár Boba, część I, faza 1” będącego częścią programu operacyjnego „Transport” dotyczącego przyznanej w ramach Celu Konwergencja pomocy strukturalnej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i Funduszu Spójności. W omawianej decyzji Komisja zatwierdziła płatność wkładu na rzecz omawianego dużego projektu ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i Funduszu Spójności. Ponadto Komisja uznała, że kwota podlegająca odzyskaniu z tytułu VAT nie może zostać włączona do górnej kwoty, do której ma zastosowanie stopa priorytetowego współfinansowania programu operacyjnego w przypadku omawianego dużego projektu.
   W skardze skarżąca podnosi, że Komisja wydała zaskarżoną decyzję naruszając przepisy prawa Unii obowiązujące w tej dziedzinie, a w szczególności art. 56 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 (1) i art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1084/2006 (2).
   Skarżąca uważa, że art. 3 lit. e) rozporządzenia nr 1084/2006 wyraźnie stanowi, iż podatek VAT podlegający zwrotowi nie kwalifikuje się do wsparcia finansowego ze środków Funduszu Spójności. Zdaniem skarżącej z przepisu tego bezsprzecznie wynika, że jest natomiast wydatkiem kwalifikowalnym podatek od wartości dodanej niepodlegający zwrotowi. W związku z powyższym i uwzględniając, że w kontekście przepisów Unii lub przepisów krajowych dotyczących podatku VAT beneficjent dużego projektu, którego dotyczy zaskarżona decyzja (Nemzeti Infrastruktúra Fejlesztő Zrt.), nie jest podatnikiem, a zatem nie może żądać zwrotu kwoty naliczonego podatku, skarżąca podnosi, że Komisja nie powinna wyłączyć w zaskarżonej decyzji z zakresu pomocy wydatków przeznaczonych na rzeczony podatek.
   Ponadto skarżąca zarzuca, że Komisja nie uznając za kwalifikowalne wydatków, które w rozporządzeniu nr 1084/2006 nie zostały wymienione wśród wydatków niekwalifikowalnych i które we właściwych przepisach krajowych zostały wyraźnie uznane za kwalifikowane, pozbawiła państwa członkowskie w zaskarżonej decyzji uprawnień przysługujących im na podstawie art. 56 ust. 4 rozporządzenia nr 1083/2006.
   Skarżąca twierdzi także, że kryterium ustanowione przez Komisję, zgodnie z którym podatek VAT naliczony przez beneficjenta „podlega odzyskaniu” w ramach podatku VAT, który zarządca infrastruktury zbudowanej przez beneficjenta odzyskuje z pobieranych opłat, stanowi bardzo szeroką interpretację pojęcia „podlegającego zwrotowi podatku od towarów i usług” zawartego w art. 3 lit. e) rozporządzenia nr 1084/2006, która nie mieści się w zakresie tego przepisu i jest sprzeczna z przepisami Unii dotyczącymi podatku VAT. Zdaniem skarżącej beneficjent wykonujący roboty budowlane i podmioty zarządzające zbudowaną infrastrukturą są od siebie niezależne i są ze sobą powiązane jedynie pośrednio zgodnie z odpowiednimi przepisami prawnymi, a zatem nie poprzez działalność gospodarczą. W tym względzie skarżąca twierdzi, że beneficjent jest zobowiązany ponieść w rzeczywistości i ostatecznie ciężar naliczonego podatku VAT.
   W końcu skarżąca twierdzi, że ani rozporządzenie nr 1083/2006, ani rozporządzenie nr 1084/2006 nie umożliwiają interpretacji, zgodnie z którą Komisja może oprzeć swą decyzję na wydatkach kwalifikowanych, do których zaliczono kwalifikowalny VAT, na okoliczności faktycznej, że państwo członkowskie mogło wybrać inne rozwiązanie prawne dotyczące rozwoju projektu i zarządzania infrastrukturą. W tym względzie skarżąca twierdzi, że organizowanie zarządzania infrastrukturą krajową i związanymi z nią usługami publicznymi jest zasadniczo kompetencją państw członkowskich. Skarżąca uważa również, że pod warunkiem, iż spełnione są przesłanki przewidziane w uregulowaniach Unii, Komisja musi zaakceptować rozwiązanie wybrane przez państwo członkowskie, wraz z konsekwencjami wynikającymi w odniesieniu do uznania wydatków za kwalifikowalne z okoliczności, że beneficjent jest podatnikiem podatku VAT lub nim nie jest.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. L 210, s. 25).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1084/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające Fundusz Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1164/94 (Dz.U. L 210, s. 79).


title: Sprawa C-48/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 stycznia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/18

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 stycznia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-48/12) (1)

   2013/C 108/44
   Język postępowania: polski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 80 z 17.3.2012.


title: Sprawa T-262/08: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2008 r. — Canon Communications LLC przeciwko OHIM

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/55

         Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2008 r. — Canon Communications LLC przeciwko OHIM
   (Sprawa T-262/08)
   (2008/C 223/97)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Canon Communications LLC (Los Angles, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: M. Mak, lawyer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Messe Düsseldorf GmbH (Düsseldorf, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie R 817/2005-1 doręczonej przedstawicielom skarżącej w dniu 30 października 2007 r.

               —

               obciążenie kosztami postępowania strony pozwanej albo uczestnika postępowania przed Izbą Odwoławczą

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „MEDTEC” dla towarów i usług należących do klas 16, 35 i 41

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: uczestnik postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: rejestracja nr 399.975.563 niemieckiego słownego znaku towarowego „Metec” dla towarów i usług należących do klasy 16, 35 i 41; międzynarodowa rejestracja nr 752.637 słownego znaku towarowego „Metec” dla towarów i usług należących do klas 16, 35 i 41.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uznać sprzeciw w odniesieniu do spornych towarów i usług

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Należy stwierdzić nieważność decyzji Izby Odwoławczej na tej podstawie, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo, iż znaki towarowe, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu są nieważne; pomocniczo, w oparciu o naruszenie art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ nie istnieje podobieństwo pomiędzy odnośnymi usługami, ani tym bardziej prawdopodobieństwo pomylenia pozostających w konflikcie znaków, alternatywnie, ponieważ odnośne usługi nie są na tyle podobne, aby można było przyjąć, iż istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Pomocniczo, należy stwierdzić, że Izba Odwoławcza popełniła błąd nie biorąc pod uwagę okoliczności, iż właściwy krąg odbiorców jest wysoko wyspecjalizowany, a co za tym idzie nie będzie mylił pozostających w konflikcie znaków. Wreszcie, tytułem pomocniczym, należy stwierdzić, że Izba Odwoławcza popełniła błąd, nie uwzględniając okoliczności, iż druga strona postępowania przed Izba Odwoławczą przez ponad pięć lat tolerowała okoliczność, iż strona skarżąca używała sporny wspólnotowy znak towarowy.


title: Sprawa T-387/05: Skarga wniesiona w dniu  13 października 2005 r.  — Chatziioannidou przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/25

         Skarga wniesiona w dniu 13 października 2005 r. — Chatziioannidou przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-387/05)
   (2006/C 10/50)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Chatziioannidou (Auderghem, Belgia) [Przedstawiciel: S. A. Pappas, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 8 lipca 2005 r. nieuwzględniającej zażalenia skarżącej na decyzję dotyczącą przeniesienia praw do emerytury do systemu wspólnotowego.

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, urzędniczka Komisji, złożyła wniosek o przeniesienia do systemu wspólnotowego jej praw do emerytury nabytych w Grecji przed rozpoczęciem służby w Komisji. W skardze kwestionuje sposób obliczenia liczby lat podlegających uwzględnieniu zgodnie z systemem wspólnotowym na podstawie przeniesionego kapitału. Podnosi także, że przed wprowadzeniem euro Komisja przeliczała przeniesiony kapitał na walutę inną niż frank belgijski nie na podstawie kursu obowiązującego w dniu przeliczania, lecz na podstawie kursu średniego, który miał odzwierciedlać wahania kursowe w okresie płacenia składek. Jednakże po upływie okresu przejściowego wprowadzania euro, to jest począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r., Komisja nie używa już tej metody obliczania, lecz bierze pod uwagę kwotę w euro przekazaną przez kasy krajowe.
   Skarżąca uważa, że zaniechanie metody kursu średniego powoduje w jej przypadku wyraźne zmniejszenie liczby lat przyznanych jej lat. Na tej podstawie podnosi naruszenie art. 3 rozporządzenia Rady nr 1103/97, stanowiącego, że wprowadzenie euro nie skutkuje zmianą żadnego warunku aktu prawnego. Podnosi ponadto naruszenie zasady niedyskryminacji w ten sposób, że urzędnikowi zostaje przyznana różna liczba lat w zależności od tego, czy złożył wniosek przed czy po wprowadzeniu euro, mimo iż znajduje się w dokładnie takiej samej sytuacji.


title: Sprawa C-327/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresní soud v Chebu — Republika Czeska) — Hypoteční banka a.s. przeciwko Udonowi Mike’owi Lindnerowi (Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych — Umowa kredytu na zakup nieruchomości zawarta przez konsumenta mającego obywatelstwo jednego z państw członkowskich z bankiem mającym siedzibę w innym państwie członkowskim — Ustawodawstwo państwa członkowskiego pozwalające pozwać przed sąd tego państwa konsumenta, którego rzeczywiste miejsce zamieszkania nie jest znane)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/12

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresní soud v Chebu — Republika Czeska) — Hypoteční banka a.s. przeciwko Udonowi Mike’owi Lindnerowi
      (Sprawa C-327/10) (1)

      (Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych - Umowa kredytu na zakup nieruchomości zawarta przez konsumenta mającego obywatelstwo jednego z państw członkowskich z bankiem mającym siedzibę w innym państwie członkowskim - Ustawodawstwo państwa członkowskiego pozwalające pozwać przed sąd tego państwa konsumenta, którego rzeczywiste miejsce zamieszkania nie jest znane)
      (2012/C 25/19)
      Język postępowania: czeski

         Sąd krajowy

      Okresní soud v Chebu

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Hypoteční banka a.s.

         Strona pozwana: Udo Mike Lindner

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Okresní soud v Chebu — Wykładnia art. 81 TFUE, art. 16 ust. 2, art. 17 pkt 3 i art. 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1), a także art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29) — Właściwość w odniesieniu do umowy kredytu na zakup nieruchomości zawartej przez konsumenta mającego obywatelstwo jednego z państw członkowskich z bankiem mającym siedzibę w innym państwie członkowskim — Ustawodawstwo państwa członkowskiego pozwalające pozwać przed sąd tego państwa konsumenta, którego miejsce zamieszkania nie jest znane

         Sentencja

                  1)

                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że zastosowanie ustanowionych w nim zasad określania jurysdykcji wymaga, by spór przed sądem jednego z państw członkowskich, do którego wniesiono pozew, powodował powstanie kwestii określenia międzynarodowej jurysdykcji tego sądu. Sytuacja taka występuje w wypadku tego rodzaju jak w sprawie przed sądem krajowym, gdy do sądu jednego z państw członkowskich wniesiono pozew przeciwko obywatelowi innego państwa członkowskiego, którego miejsce zamieszkania nie jest temu sądowi znane.

                  2)

                  Rozporządzenie nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że

                              —

                              w sytuacji tego rodzaju jak w sprawie przed sądem krajowym, w której konsument będący stroną umowy długoterminowego kredytu hipotecznego przewidującej obowiązek poinformowania drugiej strony o każdej zmianie adresu opuszcza miejsce zamieszkania przed wniesieniem przeciwko niemu pozwu w związku z naruszeniem obowiązków umownych, sąd państwa członkowskiego, na którego terytorium znajduje się ostatnie znane miejsce zamieszkania tego konsumenta, jest właściwy na podstawie art. 16 ust. 2 rozporządzenia do rozpoznania owego pozwu, jeżeli nie jest w stanie ustalić zgodnie z art. 59 rozporządzenia aktualnego miejsca zamieszkania pozwanego ani też nie ma dowodów pozwalających uznać, że pozwany zamieszkuje w rzeczywistości poza terytorium Unii Europejskiej;

                              —

                              rozporządzenie to nie stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu wewnętrznego prawa procesowego państwa członkowskiego pozwalającego, w celu uniknięcia sytuacji, w której powód zostanie pozbawiony dostępu do wymiaru sprawiedliwości ze względu na brak możliwości ustalenia miejsca zamieszkania pozwanego, prowadzić postępowanie przeciwko osobie, której miejsce zamieszkania nie jest znane bez jej obecności, pod warunkiem że sąd rozpatrujący sprawę upewnił się, iż podjęto wszelkie poszukiwania, jakich wymaga zasada staranności i dobrej wiary, w celu odnalezienia pozwanego.

         (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.


title: Sprawa F-23/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 18 marca 2016 r. – Kerstens/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Obowiązki — Akty sprzeczne z godnością służby publicznej — Rozpowszechnianie obraźliwych komentarzy pod adresem innego urzędnika — Artykuł 12 regulaminu pracowniczego — Postępowanie dyscyplinarne — Dochodzenie w formie analizy faktów — Nagana — Artykuł 9 ust. 1 lit. b) załącznika IX do regulaminu pracowniczego — Ogólne przepisy wykonawcze — Nieprawidłowość proceduralna — Konsekwencje nieprawidłowości)

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/55

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 18 marca 2016 r. – Kerstens/Komisja
   (Sprawa F-23/15) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Obowiązki - Akty sprzeczne z godnością służby publicznej - Rozpowszechnianie obraźliwych komentarzy pod adresem innego urzędnika - Artykuł 12 regulaminu pracowniczego - Postępowanie dyscyplinarne - Dochodzenie w formie analizy faktów - Nagana - Artykuł 9 ust. 1 lit. b) załącznika IX do regulaminu pracowniczego - Ogólne przepisy wykonawcze - Nieprawidłowość proceduralna - Konsekwencje nieprawidłowości))
   (2016/C 156/77)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Petrus Kerstens (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. S. Bohr i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej w postaci nagany.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Petrus Kerstens pokrywa własne koszty postępowania i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 127 z 20.4.2015, s. 42.


title: Sprawa T-309/17: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2017 r. – Optile/Komisja

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/30

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2017 r. – Optile/Komisja
   (Sprawa T-309/17)
   (2017/C 249/46)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Organisation professionnelle des transports d’Ile de France (Optile) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: F. Thiriez i M. Dangibeaud, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie częściowej nieważności art. 1 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 2 lutego 2017 r. SA.26763 w sprawie pomocy, jaka miała zostać przyznana przedsiębiorstwom transportu publicznego przez region Île de France, ale jedynie w zakresie, w jakim Komisja uznała, że system pomocy wprowadzony przez region Île de France od 1979 r. do 2008 r. stanowi nowy system pomocy „wdrożony niezgodnie z prawem”;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie częściowej nieważności art. 1 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 2 lutego 2017 r. SA.26763 w sprawie pomocy, jaka miała zostać przyznana przedsiębiorstwom transportu publicznego przez region Île de France, w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła w nim, że system pomocy został „wdrożony niezgodnie z prawem” od maja 1994 r. do 25 grudnia 2008 r.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym strona skarżąca utrzymuje, że w decyzji z dnia 2 lutego 2017 r. SA.26763 C (ex 2012/NN) w sprawie systemu pomocy wdrożonej przez Francję na rzecz przedsiębiorstw autobusowych w regionie Île-de-France [C(2017) 439 final] (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) Komisja Europejska stwierdziła, że badany mechanizm stanowił nowy system pomocy. W tym zakresie strona skarżąca podnosi następujące zastrzeżenia:

                           —

                           naruszenie art. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 2015/1589”), ponieważ podstawa prawna badanego systemu jest wcześniejsza od traktatu rzymskiego;

                           —

                           niewystarczające uzasadnienie w świetle art. 1 lit. b) ppkt (v) rozporządzenia nr 2015/1589;

                           —

                           błędne ustalenia faktyczne i naruszenia prawa odnośnie do przyjętej daty liberalizacji rynku.

               2.

               Zarzut drugi, w którym strona skarżąca utrzymuje, że Komisja w zaskarżonej decyzji zakwalifikowała powyższy mechanizm jako system nowej pomocy w odniesieniu do okresu 1994–1998. W tym zakresie strona skarżąca powołuje się na:

                           —

                           naruszenie uprawnień procesowych stron oraz zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań z tego względu, że Komisja rozszerzyła zakres swego dochodzenia poza ramy określone decyzją o wszczęciu postępowania;

                           —

                           naruszenie art. 17 rozporządzenia nr 2015/1589 z tego względu, że Komisja uznała, iż wniosek o uchylenie [aktu prawnego] złożony przez podmiot prywatny przerywa bieg przedawnienia.


title: Sprawa T-517/10: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — Pharmazeutische Fabrik Evers przeciwko OHIM — Ozone Laboratories Pharma (HYPOCHOL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego HYPOCHOL — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy HITRECHOL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/18

         Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — Pharmazeutische Fabrik Evers przeciwko OHIM — Ozone Laboratories Pharma (HYPOCHOL)
   (Sprawa T-517/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego HYPOCHOL - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy HITRECHOL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 258/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pharmazeutische Fabrik Evers GmbH & Co. KG (Pinneberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kaase i R. Möller)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Ozone Laboratories Pharma SA (Bukareszt, Rumunia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 września 2010 r. (sprawa R 1332/2009-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Pharmazeutische Fabrik Evers GmbH & Co. KG a Ozone Laboratories Pharma SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Pharmazeutische Fabrik Evers GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011.


               25.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 334/31

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-11/14)
   (2014/C 334/12)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 17 lipca 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Markusa Schneidera i Janne Tysnes Kaasin, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, Rue Belliard 35, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że nie przyjmując środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego przywołanego w pkt 2 załącznika XII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia, lub nie powiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o przyjęciu takich środków, Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 12 tego aktu prawnego i art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię przed dniem 18 lutego 2014 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 18 grudnia 2013 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych („akt prawny”), przywołanej w pkt 2 załącznika XII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 12 aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG poprzez nieprzyjęcie środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego w wyznaczonym terminie lub niepowiadomienie Urzędu Nadzoru EFTA o ich przyjęciu.


title: Sprawa T-260/14: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2014 r. – Vattenfall Europe Mining i in. przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/21

         Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2014 r. – Vattenfall Europe Mining i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-260/14)
   2014/C 223/26
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Vattenfall Europe Mining AG (Cottbus, Niemcy), Vattenfall Europe Sales GmbH (Hamburg, Niemcy) i Vattenfall GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: U. Karpenstein i C. Johann, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 grudnia 2013 r. wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)];

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, oparty na braku zasobów państwowych w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE
               W zarzucie pierwszym skarżące podnoszą, że Komisja błędnie uznała, iż w ramach przepływów finansowych regulowanych przez Gesetz für den Vorrang erneuerbarer Energien (niemiecką ustawę o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej „EEG”) wykorzystywane są „zasoby państwowe” w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE:

                           —

                           przyznanie w drodze ustawy korzyści nie jest wystarczające, aby spełnić kryterium uznania za pomoc, jeśli nie są wykorzystywane zasoby państwowe; zasoby państwowe nie są zaś wykorzystywane, skoro dopłata EEG jest uiszczana jedynie przez podmioty prywatne; pobrane przychody nie mogą zaś zostać przypisane państwu gdyż brak jest stałej kontroli z jego strony oraz rzeczywistego wykorzystania tych środków przez państwo;

                           —

                           brak jest publicznej kontroli nad kwotą dopłaty EEG choćby już ze względu na to, że zależy ona bezpośrednio od ceny energii elektrycznej na giełdzie oraz od ilości prądu elektrycznego uzyskiwanej ze źródeł odnawialnych, która trafia na tę giełdę; państwo nie ma ponadto możliwości wywierania wpływu na stosunki między dostawcami i odbiorcami energii na piątym poziomie mechanizmu wyrównawczego: przenoszenie kosztów na tym poziomie jest dokonywane na ściśle prywatnoprawnej podstawie;

                           —

                           biorąc zatem pod uwagę brak koniecznego związku między zakwalifikowaniem dopłaty EEG a obniżeniem tej dopłaty w przypadku odbiorców energochłonnych, nie ma również kontroli państwowej nad tym systemem tzw. szczególnych dopłat wyrównawczych; taka kontrola nie wynika też z faktu, że taka decyzja należy do Bundesamt für Wirtschaft und Ausfuhrkontrolle, ponieważ organ ten wykonuje w tym względzie jedynie zadanie polegające na wykonaniu obowiązku czy też stwierdzeniu okoliczności;

                           —

                           ponadto w przypadku obniżenia dopłaty w przypadku odbiorców energochłonnych państwo nie rezygnuje z przychodów, które normalnie mogło by pobrać: biorąc pod uwagę szczególną strukturę systemu dopłat wyrównawczych EEG obniżenie dopłat w przypadku odbiorców energochłonnych jest w rzeczywistości wyrównywane przez zwiększenie opłat pobieranych od każdej kilowatogodziny energii elektrycznej dostarczanej nieuprzywilejowanemu odbiorcy końcowemu.

               2.

               Zarzut drugi, oparty na braku korzyści selektywnej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE
               W zarzucie drugim skarżące podnoszą, że – wbrew temu, co twierdzi Komisja – ten system tzw. szczególnych dopłat wyrównawczych nie przysparza żadnej korzyści selektywnej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Wprowadzenie rozróżnienia pomiędzy końcowymi odbiorcami energochłonnymi a takimi, którzy tacy nie są, mieści się w systemowej logice dopłat EEG i nie ma więc, a priori, selektywnego charakteru. Obniżenie dopłat w przypadku odbiorców energochłonnych wyrównuje zatem jedynie znaczne straty, jakie te przedsiębiorstwa ponosiłyby, gdyby ta dopłata EEG była pobierana bez uwzględnienia skali zużycia energii.

               3.

               Zarzut trzeci, oparty na braku jakiegokolwiek zakłócenia konkurencji czy też wpływu na wymianę handlową (lub też ryzyka wystąpienia takiego zakłócenia czy też wywarcia wpływu)
               W zarzucie trzecim skarżące podnoszą, że system szczególnych dopłat wyrównawczych nie zakłóca konkurencji i nie wywiera żadnego wpływu na wymianę handlową, ani też nie pociąga za sobą ryzyka wystąpienia takiego zakłócenia czy też wywarcia wpływu.


title: Sprawa T-353/07: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2007 r. — Esber przeciwko OHIM — Coloris Global Coloring Concept (COLORIS)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/63

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2007 r. — Esber przeciwko OHIM — Coloris Global Coloring Concept (COLORIS)
   (Sprawa T-353/07)
   (2007/C 269/114)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Esber, S.A. (Vizcaya, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.A. Calderón Chavero i T. Villate Consonni i A. Yañez Manglano)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Coloris Global Coloring Concept, S.A.S.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM wydanej w dniu 28 czerwca 2007 r. w sprawie R-1060/2006-1;

               —

               w konsekwencji, utrzymanie w mocy decyzji Izby Odwoławczej, odrzucenie wniesionego sprzeciwu i nakazanie rejestracji spornego znaku towarowego;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający słowo „COLORIS” (zgłoszenie nr 2.817.732) dla towarów z klasy 2

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: COLORIS GLOBAL COLORING CONCEPT, S.A.S.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: francuski krajowy znak towarowy „COLORIS” dla towarów z klasy 2 (nr 98/717642)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: nieprawidłowe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego


title: Sprawa C-295/12 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 lipca 2014 r. – Telefónica SA, Telefónica de España SAU przeciwko Komisji Europejskiej, France Telecom España, SA, Asociación de Usuarios de Servicios Bancarios (Ausbanc Consumo), European Competitive Telecommunications Association (Artykuł 102 TFUE — Nadużycie pozycji dominującej — Hiszpańskie rynki szerokopasmowego dostępu do Internetu — Zaniżanie marży — Artykuł 263 TFUE — Kontrola zgodności z prawem — Artykuł 261 TFUE — Nieograniczone prawo orzekania — Artykuł 47 karty — Zasada skutecznej ochrony sądowej — Kontrola sprawowana w ramach wykonywania nieograniczonego prawa orzekania — Kwota grzywny — Zasada proporcjonalności — Zasada niedyskryminacji)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 lipca 2014 r. – Telefónica SA, Telefónica de España SAU przeciwko Komisji Europejskiej, France Telecom España, SA, Asociación de Usuarios de Servicios Bancarios (Ausbanc Consumo), European Competitive Telecommunications Association
   (Sprawa C-295/12 P) (1)

   ((Artykuł 102 TFUE - Nadużycie pozycji dominującej - Hiszpańskie rynki szerokopasmowego dostępu do Internetu - Zaniżanie marży - Artykuł 263 TFUE - Kontrola zgodności z prawem - Artykuł 261 TFUE - Nieograniczone prawo orzekania - Artykuł 47 karty - Zasada skutecznej ochrony sądowej - Kontrola sprawowana w ramach wykonywania nieograniczonego prawa orzekania - Kwota grzywny - Zasada proporcjonalności - Zasada niedyskryminacji))
   2014/C 315/03
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Telefónica SA, Telefónica de España SAU (przedstawiciele: F. González Díaz i B. Holles, abogados)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, E. Gippini Fournier i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy), France Telecom España SA (przedstawiciele: H. Brokelmann i M. Ganino, abogados), Asociación de Usuarios de Servicios Bancarios (Ausbanc Consumo) (przedstawiciele: L. Pineda Salido i I. Cámara Rubio, abogados), European Competitive Telecommunications Association (przedstawiciele: A. Salerno i B. Cortese, avvocati)

      Sentencja

               1.

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2.

               Telefónica SA i Telefónica de España SAU zostają obciążone kosztami.

               3.

               France Telecom España, SA, Asociación de Usuarios de Servicios Bancarios (Ausbanc Consumo) i European Competitive Telecommunications Association pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa C-207/13: Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 13 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Niderlandy) – Wagenborg Passagiersdiensten BV, Eigen Veerdienst Terschelling BV, MPS Stortemelk BV, MPS Willem Barentsz BV, MS Spathoek NV, GAF Lakeman działający pod firmą Rederij Waddentransport przeciwko Minister van Infrastructuur en Milieu, interwenienci: Wagenborg Passagiersdiensten BV, Terschellinger Stoombootmaatschappij BV

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/18

         Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 13 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Niderlandy) – Wagenborg Passagiersdiensten BV, Eigen Veerdienst Terschelling BV, MPS Stortemelk BV, MPS Willem Barentsz BV, MS Spathoek NV, GAF Lakeman działający pod firmą Rederij Waddentransport przeciwko Minister van Infrastructuur en Milieu, interwenienci: Wagenborg Passagiersdiensten BV, Terschellinger Stoombootmaatschappij BV
   (Sprawa C-207/13) (1)

   2014/C 261/29
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.


title: Sprawa T-388/10: Postanowienie Sądu z dnia 10 grudnia 2014 r. – Productos Derivados del Acero/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Representacja stron — Umorzenie postępowania)

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/16

         Postanowienie Sądu z dnia 10 grudnia 2014 r. – Productos Derivados del Acero/Komisja
   (Sprawa T-388/10) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Representacja stron - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 056/21)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Productos Derivados del Acero, SA (Catarroja, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo M. Escuder Tella, F. Palau-Ramírez i J. Viciano Pastor, adwokaci, a następnie M. Escuder Tella i J. Viciano Pastor, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, F. Castilla Contreras i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności i zmiany decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2010 r. C(2010) 4387 wersja ostateczna dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE oraz art. 53 EOG (Sprawa COMP/38.344 – Stal sprężająca), zmienionej decyzją Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. oraz decyzją Komisji C (2011) 2269 wersja ostateczna z dnia 4 kwietnia 2011 r.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie skargi.

               2)

               Productos Derivados del Acero, SA pokrywa własne koszty, a także te poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa T-529/11: Wyrok Sądu z dnia 14 listopada 2012 r. — Evonik Industries przeciwko OHIM — Impulso Industrial Alternativo (Impulso creador) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Impulso creador — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy IMPULSO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/20

         Wyrok Sądu z dnia 14 listopada 2012 r. — Evonik Industries przeciwko OHIM — Impulso Industrial Alternativo (Impulso creador)
   (Sprawa T-529/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Impulso creador - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy IMPULSO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2012/C 399/36
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evonik Industries AG (Essen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Albrecht)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Impulso Industrial Alternativo, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci F. Brandolini Kujman i J. Devaureix)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 czerwca 2011 r. (sprawa R 1101/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Impulso Industrial Alternativo, SA a Evonik Industries AG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Evonik Industries AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 362 z 10.12.2011.


title: Sprawa T-276/12: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2012 r. — Chyzh i in. przeciwko Radzie

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/18

         Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2012 r. — Chyzh i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-276/12)
   2012/C 250/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Yury Aleksandrovich Chyzh (Mińsk, Białoruś); Triple TAA (Mińsk, Białoruś); NefteKhimTrading STAA (Mińsk, Białoruś); Askargoterminal ZAT (Mińsk, Białoruś); Bereza Silicate Products Plant AAT (rejon berezowski, Białoruś); Variant TAA (rejon berezowski, Białoruś); Triple-Dekor STAA (Mińsk, Białoruś); KvartsMelProm SZAT (Chocisław, Białoruś); Altersolutions SZAT (Mińsk, Białoruś); Prostoremarket SZAT (Mińsk, Białoruś); AquaTriple STAA (Mińsk, Białoruś); Rakovsky brovar TAA (Mińsk, Białoruś); TriplePharm STAA (Łohojsk, Białoruś); and Triple-Veles TAA (Mołodeczno, Białoruś) (przedstawiciele: D. O’Keeffe, solicitor, i B. Evtimov, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 265/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczące środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 87, s. 37) w zakresie dotyczącym skarżących;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2012/171WPZiB z dnia 23 marca 2012 r. dotycząca wykonania decyzji 2010/639/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 87, s. 95) w zakresie dotyczącym skarżących;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący

                           —

                           niedopełnienie obowiązku uzasadnienia wpisu skarżących na listę osób, do których zastosowanie mają środki ograniczające, ewentualnie oczywistego błędu w ocenie popełnionego przez Radę.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący

                           —

                           naruszenia prawa do obrony oraz prawa do uczciwego procesu, z tego względu że zaskarżone akty nie umożliwiają skarżącym skutecznego skorzystania z przysługujących im praw, w szczególności prawa do przedstawienia stanowiska; zważywszy na związek prawa do obrony z prawem do skutecznej ochrony sądowej, prawo skarżących do skutecznej ochrony sadowej również zostało naruszone.


title: Sprawa C-566/08: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 25 lutego 2010 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/30

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 25 lutego 2010 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-566/08) (1)

   ()
   2010/C 234/49
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa T-548/17: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2017 r. – VF International/EUIPO – Virmani (ANOKHI)

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/41

         Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2017 r. – VF International/EUIPO – Virmani (ANOKHI)
   (Sprawa T-548/17)
   (2017/C 347/54)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: VF International Sagl (Stabio, Szwajcaria) (przedstawiciel: T. van Innis)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ken Virmani (Monachium, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Ken Virmani

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „ANOKHI” – zgłoszenie nr 13 025 382

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 maja 2017 r. w sprawie R 2307/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               nakazanie EUIPO pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez stronę skarżącą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 85 rozporządzenia nr 207/2009 i zasady 94 rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa T-133/06: Skarga wniesiona w dniu  12 maja 2006 r.  — International Music i TTV 2000 przeciwko OHIM — Past Perfect (PAST PERFECT)

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/21

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2006 r. — International Music i TTV 2000 przeciwko OHIM — Past Perfect (PAST PERFECT)
   (Sprawa T-133/06)
   (2006/C 154/52)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: The International Music Company AG (Hamburg, Niemcy) i TTV 2000 GmbH Tonträger Vertrieb (Hamburg, Niemcy) [Przedstawiciel: G. Kukuk, Rechtsanwalt]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Past Perfect Limited
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 lutego 2006 r. w sprawie R 150/2005-1 i unieważnienie zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego „Past Perfect”, wspólnotowy znak towarowy nr 1 984 269,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarejestrowany wspólnotowy

      znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „PAST PERFECT” dla towarów z klasy 9 (wspólnotowy znak towarowy nr 1 984 269)

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Past Perfect Limited

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Skarżące

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Odrzucenie wniosku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty:

               —

               zarejestrowany znak towarowy nie ma wystarczającego charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1),

               —

               zaskarżona decyzja narusza art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94, ponieważ wystarczy, że podstawa odmowy rejestracji istnieje tylko w części Wspólnoty,

               —

               zaskarżona decyzja narusza ponadto art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94, ponieważ zarejestrowany znak towarowy nie jest rozpoznawalny jako znak towarowy i będzie postrzegany przez odbiorców jako opis towaru,

               —

               wreszcie został naruszony art. 7 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 40/94, ponieważ zarejestrowany znak towarowy składa się z oznaczeń służących opisowi towaru, które weszły do języka potocznego lub są zwyczajowo używane w uczciwych i utrwalonych praktykach handlowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1)


title: Sprawa T-565/17: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2017 r. – CheapFlights International/EUIPO – Momondo Group (Cheapflights)

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/45

         Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2017 r. – CheapFlights International/EUIPO – Momondo Group (Cheapflights)
   (Sprawa T-565/17)
   (2017/C 347/59)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CheapFlights International Ltd (Speenoge, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Momondo Group Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Momondo Group Ltd

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „Cheapflights” – zgłoszenie nr 3 485 349

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Wielkiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 czerwca 2017 r. w sprawie R 1893/2011-G

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie kosztami postępowania EUIPO i Momondo Group Limited, w przypadku gdyby wstąpiła ona do postępowania w charakterze interwenienta.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 64 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 216/96;

               —

               Zaskarżona decyzja pełna jest stwierdzeń, które kwestionują lub bezpośrednio negują ważność znaków skarżącego. Zaskarżona decyzja działa na szkodę dla interesów skarżącego jako właściciela ważnie zarejestrowanego znaku towarów znaku towarowego, które to interesy nie są nawet objęte zakresem właściwości pozwanego.


title: Sprawa T-287/15: Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2015 r. – Tayto Group/OHIM – MIP Metro (real)

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/39

         Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2015 r. – Tayto Group/OHIM – MIP Metro (real)
   (Sprawa T-287/15)
   (2015/C 279/48)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tayto Group Ltd (Corby, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger i R. Kunze)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Dusseldorf, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy w kolorze czerwonym i niebieskim zawierający element słowny „real” – wspólnotowy znak towarowy nr 38 968

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 marca 2015 r. w sprawie R 2285/2013-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 15, 51, 64, 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 września 2004 r. w sprawie C-292/02 (wniosek Finanzgericht Düsseldorf o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Meiland Azewijn BV przeciwko Hauptzollamt Duissburg (Podatki pośrednie — Oleje mineralne używane do prac rolnych — Dyrektywa 92/81/EWG — Art. 8a — Banderolowanie w Państwie Członkowskim wprowadzenia na rynek — Zakaz banderolowania w Państwie Członkowskim wykorzystania — Dyrektywa 95/60/WE)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 9 września 2004 r.
   w sprawie C-292/02 (wniosek Finanzgericht Düsseldorf o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Meiland Azewijn BV przeciwko Hauptzollamt Duissburg (1)

   (Podatki pośrednie - Oleje mineralne używane do prac rolnych - Dyrektywa 92/81/EWG - Art. 8a - Banderolowanie w Państwie Członkowskim wprowadzenia na rynek - Zakaz banderolowania w Państwie Członkowskim wykorzystania - Dyrektywa 95/60/WE)
   (2004/C 262/06)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C – 292/02, mającej za przedmiot wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, skierowany do Trybunału na mocy artykułu 234 WE przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w ramach zawisłego przed tym sądem sporu między Meiland Azewijn BV przeciwko Hauptzollamt Duissburg,, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, S. von Bahr (sprawozdawca) i R. Silva de Lapuerta, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 9 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Art. 8a ust. 1 dyrektywy Rady 92/81/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych w brzmieniu nadanym dyrektywą Rady 94/74/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. należy rozumieć w ten sposób, iż zakazuje on Państwom Członkowskim nakładanie podatku akcyzowego na banderolowany lub niebanderolowany olej mineralny przechowywany w standardowym zbiorniku użytkowego pojazdu silnikowego, który jako paliwo używany jest nie tylko dla napędu tego pojazdu, ale również w innych celach, takich jak prace rolne, jeśli przedmiotowy olej mineralny został wprowadzony na rynek zgodnie z prawem w innym Państwie Członkowskim.

               2)

               W celu sprzeciwienia się krajowemu unormowaniu niezgodnemu z powyższym zakazem, jednostka może powołać się przed sądem krajowym na art. 8a ust. 1 dyrektywy 92/81 w zmienionym brzmieniu zawierający przedmiotowy zakaz.

      (1)  Dz.U. C 261 z dnia 26.10.2002 r.


title: Sprawa T-534/08: Wyrok Sądu z dnia 30 września 2010 r. — Granuband przeciwko OHIM — Granuflex (GRANUflex) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Graficzny wspólnotowy znak towarowy GRANUflex — Wcześniejsze firma i nazwa handlowa GRANUFLEX — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 4 i art. 52 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/28

         Wyrok Sądu z dnia 30 września 2010 r. — Granuband przeciwko OHIM — Granuflex (GRANUflex)
   (Sprawa T-534/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Graficzny wspólnotowy znak towarowy GRANUflex - Wcześniejsze firma i nazwa handlowa GRANUFLEX - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 4 i art. 52 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 317/50
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Granuband BV (Krommenie, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat M. Ellens)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: W. Verburg, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Granuflex Ipari és Kereskedelmi Kft (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: adwokat K. Szamosi)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 września 2008 r. (sprawa R 1277/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia pomiędzy Granuflex Ipari és Kereskedelmi Kft a Granuband BV.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Granuband BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawy połączone T-252/07, T-271/07 i T-272/07: Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2010 r. — Sungro i in. przeciwko Radzie i Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Wspólna polityka rolna — Zmiana wspólnotowego systemu wsparcia z tytułu produkcji bawełny — Rozdział 10a tytułu IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, wprowadzony do tego rozporządzenia na mocy art. 1 pkt 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 864/2004 — Stwierdzenie przez Trybunał nieważności wymienionych przepisów — Związek przyczynowy)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/30

         Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2010 r. — Sungro i in. przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawy połączone T-252/07, T-271/07 i T-272/07) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Wspólna polityka rolna - Zmiana wspólnotowego systemu wsparcia z tytułu produkcji bawełny - Rozdział 10a tytułu IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, wprowadzony do tego rozporządzenia na mocy art. 1 pkt 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 864/2004 - Stwierdzenie przez Trybunał nieważności wymienionych przepisów - Związek przyczynowy)
   2010/C 51/58
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strony skarżące: Sungro S.A. (Kordowa, Hiszpania) (T-252/07); Eurosemillas SA (Kordowa, Hiszpania) (T-271/07); i Surcotton SA (Kordowa, Hiszpania) (T-272/07) (przedstawiciel: adwokat L. Ortiz Blanco)

      Strony pozwane: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Moore, A. De Gregorio Merino i A. Westerhof Löfflerova, pełnomocnicy) i Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Parpala i F. Jimeno Fernández, pełnomocy, wspierani przez adwokatów E. Díaza-Bastiena Lopeza, L. Divara Bilbaa oraz J. Magdalenę Andę)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o odszkodowanie, na podstawie art. 235 WE i art. 288 akapit drugi WE, za szkody poniesione przez skarżące ich zdaniem wskutek przyjęcia i stosowania, w roku gospodarczym 2006/2007, rozdziału 10a tytułu IV rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) n 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1), wprowadzonego do tego rozporządzenia na mocy art. 1 pkt 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 864/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 i dostosowującego to rozporządzenie w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej (Dz.U. L 161, s. 48), a którego nieważność Trybunał stwierdził w wyroku z dnia 7 września 2006 r. w sprawie C-310/04 Hiszpania przeciwko Radzie (Zb.Orz. s. I-7285).

      Sentencja wyroku

               1)

               Sprawy T-252/07, T-271/07 i T-272/07 zostają połączone w celu wydania wyroku.

               2)

               Skargi zostają oddalone.

               3)

               Sungro SA, Eurosemillas SA i Surcotton SA zostają obciążone własnymi kosztami oraz solidarnie kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej i Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa T-549/17: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2017 r. – Duym/Rada

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/42

         Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2017 r. – Duym/Rada
   (Sprawa T-549/17)
   (2017/C 347/55)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Frederik Duym (Ostenda, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji leżącej u podstaw pisma z dnia 7 października 2016 r., która ostatecznie wykluczyła ją z postępowania selekcyjnego na stanowisko kierownika wydziału w DGA 3B Unit NL oraz późniejszej decyzji w sprawie mianowania pani [X] na kierownika niderlandzkojęzycznego wydziału tłumaczeń (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”);

               —

               po drugie, obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku uzasadnienia w zakresie, w jakim Rada odmówiła przedstawienia skarżącemu pisemnego i wyrażonego liczbowo uzasadnienia w odniesieniu do niepomyślnego zakończenia postępowania w sprawie mianowania kierownika niderlandzkojęzycznego wydziału tłumaczeń.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji i oczywistego błędu w ocenie, ponieważ komisja konkursowa nie tylko nie dokonała oceny porównawczej kandydatów na podstawie wyrażonej liczbowo oceny, ale też w aktach sprawy nie figuruje żaden inny dokument tego rodzaju, na przykład komentarz podsumowujący, który wskazywałby, że wśród komisji konkursowej panowała zgoda co do mianowania pani [X] zamiast strony skarżącej.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia wewnętrznego ogłoszenia o naborze na stanowisko, ponieważ ocena strony skarżącej dotyczyła także roli politycznej kierownika wydziału tłumaczeń, podczas gdy ogłoszenie o naborze nie wymieniało w ogóle tego elementu a z Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) również nie wynika, by kierownik wydziału tłumaczeń miał pełnić rolę polityczną.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia interesu służby i oczywistego błędu w ocenie, ponieważ znajomość języka niderlandzkiego nie byłaby poddana testom, mimo że wydział jest wydziałem niderlandzkojęzycznym. W tym względzie strona skarżąca podnosi na podstawie art. 277 TFUE zarzut niezgodności z prawem wewnętrznego ogłoszenia o naborze na stanowisko w świetle art. 7 regulaminu pracowniczego. Ponieważ ogłoszenie to nie wymagało biegłej znajomości języka niderlandzkiego, jest sprzeczne z art. 7 regulaminu pracowniczego. Strona skarżąca wnosi zatem o stwierdzenie niezgodności z prawem tego ogłoszenia incidenter tantum w niniejszym postępowaniu. Wreszcie twierdzi, że chociaż inne służby tłumaczeniowe w ramach instytucji mogą poszczycić się kierownikiem wydziału z doskonałą znajomością języka tłumaczenia, to nie będzie tak w przypadku języka niderlandzkiego. Ten ostatni będzie zatem traktowany odmiennie od innych języków, z naruszeniem art. 1 rozporządzenia nr 1/1958, który przyznaje wszystkim językom taką samą powagę.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady równego traktowania, a w szczególności naruszenia art. 1d regulaminu pracowniczego z uwagi na dyskryminację ze względu na płeć i język oraz naruszenie zasady proporcjonalności. Strona skarżąca uważa, że ograniczenie języków, którymi można posługiwać się podczas rozmowy z kandydatami do języka angielskiego stanowi wyraźne naruszenie art. 1d regulaminu pracowniczego, ponieważ język angielski jest drugim językiem pani [X], podczas gdy jest on trzecim językiem skarżącego. Ponadto jego doświadczenie w zakresie kierownictwa byłoby znacznie wyższe od doświadczenia pani [X], a tym samym nie można wykluczyć dyskryminacji ze względu na płeć, ponieważ z innych elementów akt sprawy wynika, że w ramach selekcji wewnętrznej Rada wykazuje tendencję wyboru kobiet w celu wyrównywania mianowania mężczyzn w postępowaniu otwartym. Wreszcie strona skarżąca uważa, że dokonano irracjonalnego wyboru w zakresie, w jakim przyznano przewagę i uprzywilejowane traktowanie jednemu językowi, naruszając w ten sposób zasadę proporcjonalności.


title: Sprawa C-555/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 13 grudnia 2007 r. — Seda Kücükdeveci przeciwko Swedex GmbH & Co. KG

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 13 grudnia 2007 r. — Seda Kücükdeveci przeciwko Swedex GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-555/07)
   (2008/C 79/21)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landesarbeitsgericht Düsseldorf (Niemcy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Seda Kücükdeveci.

      Strona pozwana: Swedex GmbH & Co. KG.
   Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy krajowe uregulowanie ustawowe, zgodnie z którym okres wypowiedzenia obowiązujący pracodawcę ulega stopniowemu wydłużeniu stosownie do wydłużającego się okresu zatrudnienia pracownika, jednakże okresy zatrudnienia ukończone przez pracownika przed ukończeniem przez niego 25 roku życia nie są w tym przypadku uwzględniane, narusza wspólnotowy zakaz dyskryminacji ze względu na wiek, szczególnie wspólnotowe prawo pierwotne lub dyrektywę 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. (1)?

                           b)

                           Czy uzasadnieniem dla obowiązku przestrzegania przez pracodawcę w stosunku do młodszych pracowników wyłącznie podstawowego okresu wypowiedzenia może być okoliczność, że uznaje się, iż pracodawca realizuje uznany interes przedsiębiorstwa polegający na elastyczności jego składu osobowego, który to interes naruszają dłuższe okresy wypowiedzenia, oraz iż młodszym pracownikom nie przyznaje się (wywodzonej — w stosunku do starszych pracowników — z dłuższych okresów wypowiedzenia) ochrony istnienia stosunku zatrudnienia i ochrony swobody decyzyjnej pracownika w kwestiach związanych ze stosunkiem zatrudnienia, ponieważ, dla przykładu, w związku z ich wiekiem lub mniejszymi obciążeniami o charakterze socjalnym, rodzinnym i prywatnym od młodszych pracowników można oczekiwać większej zawodowej i osobistej elastyczności oraz mobilności?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lit. a) i odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze lit. b):
               Czy w przypadku sporu między podmiotami prawa prywatnego sąd państwa członkowskiego jest zobowiązany do niezastosowania uregulowania ustawowego wyraźnie niezgodnego w prawem wspólnotowym, czy też należy uwzględnić zaufanie, jakie adresaci norm pokładają w zastosowaniu obowiązujących ustaw krajowych w ten sposób, że skutek w postaci niezastosowania przepisu następuje dopiero po wydaniu przez Trybunał Sprawiedliwości orzeczenia w przedmiocie spornego lub zasadniczo podobnego uregulowania?

      (1)  Dz.U. L 303, str. 16.


title: Sprawa C-582/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 21 września 2011 r. w sprawie T-201/09 Rügen Fisch AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 24 listopada 2011 r. przez Rügen Fisch AG

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/38

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 21 września 2011 r. w sprawie T-201/09 Rügen Fisch AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 24 listopada 2011 r. przez Rügen Fisch AG
      (Sprawa C-582/11 P)
      (2012/C 25/73)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Rügen Fisch AG (przedstawiciele: adwokaci O. Spuhler i M. Geitz)

         Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory); Schwaaner Fischwaren GmbH

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej wydanego w dniu 21 września 2011 r. w sprawie T-201/09 i stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 marca 2009 r. w sprawie R 230/2007-4;

                  —

                  ewentualnie uchylenie ww. wyroku Sądu Unii Europejskiej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez tenże Sąd;

                  —

                  obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty:

                  W zaskarżonym wyroku Sąd błędnie przyjął, że rejestracji oznaczenia słownego SCOMBER MIX jako wspólnotowego znaku towarowego stoi na przeszkodzie bezwzględna podstawa odmowy rejestracji przewidziana w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia w sprawie znaku towarowego (1), a więc opisowy charakter spornego znaku.

                  To ustalenie Sądu stanowi naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) w związku z art. 51 ust.1 lit. a) rozporządzenia w sprawie znaku towarowego. Oznaczenie słowne SCOMBER MIX nie ma charakteru opisowego, ponieważ z punktu widzenia adresatów chodzi o nazwę fantazyjną, która jest jednoznacznie rozumiana jako znak towarowy.

                  Towary i usługi objęte spornym zgłoszeniem znaku towarowego są przeznaczone dla przeciętnego konsumenta. Konsumentom tym nie jest jednakże znany ani język łaciński, ani fachowe pojęcie z zakresu zoologii „scomber”. Oznaczenie słowne SCOMBER MIX wykazuje więc w minimalnym, wymaganym dla rejestracji znaku towarowego przez prawo Unii, zakresie charakter odróżniający.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa C-89/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem House of Lords, wydanym dnia 3 listopada 2004 r., w sprawie United Utilities plc przeciwko Commisioners of Custom and Excise

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem House of Lords, wydanym dnia 3 listopada 2004 r., w sprawie United Utilities plc przeciwko Commisioners of Custom and Excise
   (Sprawa C-89/05)
   (2005/C 106/32)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 18 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem House of Lords, wydanym dnia 3 listopada 2004 r., w sprawie United Utilities plc przeciwko Commisioners of Custom and Excise.
   House of Lords zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:

               1)

               Czy zwolnienie podatkowe dotyczące zakładów, przewidziane w art. 13 B lit. f szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. (77/388/EWG) (1) znajduje zastosowanie, jeżeli pewna osoba (zleceniobiorca) świadczy usługi w imieniu innej osoby (zleceniodawcy) polegające na przyjmowaniu zakładów od klientów i przekazywaniu im oświadczeń o przyjęciu tych zakładów przez zleceniodawcę, gdy a) czynności zleceniobiorcy stanowią działanie konieczne dla ustanowienia prawnego stosunku zakładu pomiędzy zleceniodawcą a jego klientem, prowadząc w ten sposób do zawarcia umowy zakładu; jednakże b) zleceniobiorca nie podejmuje decyzji w przedmiocie wysokości stawek, które są określane przez zleceniodawcę lub w niektórych przypadkach przez osoby trzecie, zgodnie z regułami danej dyscypliny sportowej; i c) zleceniobiorca decyduje o przyjęciu zakładu w imieniu zleceniodawcy według kryteriów określonych przez zleceniodawcę, w związku z czym zleceniobiorca nie dysponuje w tym zakresie swobodnym uznaniem.

      (1)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, (Dz.U. L 145, 13.06.1977, str.1)


title: Sprawa C-100/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Gerechtshof te Amsterdam z dnia 18 lutego 2005 r. w sprawie ASM Lithography B.V. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Zuid/kantoor Roermond

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Gerechtshof te Amsterdam z dnia 18 lutego 2005 r. w sprawie ASM Lithography B.V. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Zuid/kantoor Roermond
   (Sprawa C-100/05)
   (2005/C 106/35)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 28 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Gerechtshof te Amsterdam (Niderlandy) z dnia 18 lutego 2005 r. w sprawie ASM Lithography B.V. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Zuid/kantoor Roermond.
   Gerechtshof te Amsterdam zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy w odniesieniu do rozpatrywanych produktów kompensacyjnych (pkt. 2.1. wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) uznanych za dopuszczone do swobodnego obrotu, określenie długu celnego powinno nastąpić na podstawie reguł naliczania wskazanych w art. 122 lit. c) Wspólnotowego Kodeksu Celnego (1) również wówczas, gdy zainteresowana osoba nie złożyła uprzednio wyraźnego wniosku w tym zakresie?

               2.

               Jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie jest przecząca, czy po poinformowaniu o wysokości należności z tytułu długu celnego określonej na podstawie reguł naliczania wskazanych w art. 121 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, należy przychylić się do wniosku o dokonanie (ponownego) obliczenia wysokości długu celnego na podstawie reguł naliczania wskazanych w art. 122 lit. c) Wspólnotowego Kodeksu Celnego, złożonego w związku z wnioskiem o zwrot należności celnych na podstawie art. 236 Wspólnotowego Kodeksu Celnego?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302 z 19 października 1992 r., str. 1).


title: Sprawa C-514/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2011 r. w sprawie T-29/08 Liga para a Protecção da Natureza (LPN) przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 30 listopada 2011 r. przez Liga para a Protecção da Natureza (LPN)

text:
               25.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2011 r. w sprawie T-29/08 Liga para a Protecção da Natureza (LPN) przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 30 listopada 2011 r. przez Liga para a Protecção da Natureza (LPN)
   (Sprawa C-514/11 P)
   2012/C 58/02
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Liga para a Protecção da Natureza (LPN) (przedstawiciel: adwokat P. Vinagre e Silna)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Danii, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w części wyroku Sądu z dnia 9 września 2011 r. w sprawie T-29/08, w zakresie, w jakim:

                           —

                           oddalono w nim żądania LPN, obecnie wnoszącej odwołanie (nie stwierdzając nieważności decyzji Komisji z dnia 22 listopada 2007 r.);

                           —

                           obciążono LPN własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję;

                     z uwagi na to, że w obu przypadkach wyrok Sądu obarczony jest szeregiem błędów w ocenie.

               —

               uwzględnienie żądań wnoszącej odwołanie poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 22 listopada 2007 r. w zakresie dotyczącym dokumentów i fragmentów dokumentów, do których utrzymywała ona w stosunku do wnoszącej odwołanie odmowę dostępu w drodze decyzji z dnia 24 października 2008 r.;

               —

               obciążenie Komisji własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w pierwszej i w drugiej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Swoim wyrokiem Sąd oddalił skargę LPN na decyzję Komisji z dnia 22 listopada 2007 r. w zakresie dotyczącym dokumentów i fragmentów dokumentów, do których podtrzymała ona w stosunku do wnoszącej odwołanie odmowę dostępu w drodze decyzji z dnia 24 października 2008 r.
   Zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony, ponieważ obarczony jest następującymi naruszeniami prawa:

               (i)

               zawiera błędną wykładnię art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących (1);

               (ii)

               zawiera błędną wykładnię art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (2);

               (iii)

               zawiera błędną ocenę w zakresie podziału kosztów postępowania.

         W związku z tym należy uwzględnić żądania podniesione przez wnoszącą odwołanie w pierwszej instancji, a co za tym idzie stwierdzić nieważność decyzji Komisji z dnia 22 listopada 2007 r. w zakresie dotyczącym dokumentów i fragmentów dokumentów, do których podtrzymała ona w stosunku do wnoszącej odwołanie odmowę dostępu w drodze decyzji z dnia 24 października 2008 r.

      (1)  Dz.U. L 264, s. 13.

      (2)  Dz.U. L 145, s. 43.


title: Sprawa T-434/11: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2011 r. — Europäisch-Iranische Handelsbank przeciwko Radzie

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/48

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2011 r. — Europäisch-Iranische Handelsbank przeciwko Radzie
   (Sprawa T-434/11)
   2011/C 282/88
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Europäisch-Iranische Handelsbank (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: S. Gadhia i S. Ashley, Solicitors, H. Hohmann, lawyer, D. Wyatt, Queen’s Counsel oraz R. Blakeley, Barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 1 części B załącznika I do decyzji Rady 2011/299/WPZiB (1) w zakresie w jakim dotyczy skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 1 części B załącznika I do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 503/2011 (2) w zakresie w jakim dotyczy skarżącej;

               —

               stwierdzenie, że art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji Rady 2010/413/WPZiB (3) nie ma zastosowania do skarżącej;

               —

               stwierdzenie, że art. 16 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 (4) nie ma zastosowania do skarżącej; oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez stronę pozwaną wymogów proceduralnych, ponieważ:

                           —

                           nie podała ona odpowiednich, dokładnych i wystarczających powodów; oraz

                           —

                           nie przestrzegała praw do obrony oraz prawa do skutecznej ochrony sądowej.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący popełnienia przez stronę pozwaną oczywistego błędu w ocenie przy ustalaniu, czy zostały spełnione kryteria wyznaczenia skarżącej na podstawie zaskarżonych przepisów, bowiem transakcje, w odniesieniu do których strona skarżąca została ewidentnie wskazana, albo uzyskały zezwolenie, albo były zgodne z zasadami i wskazówkami właściwego organu krajowego (niemieckiego banku centralnego).

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez stronę pozwaną uzasadnionych oczekiwań skarżącej, iż nie zostanie ona ukarana poprzez nałożenie środków ograniczających w oparciu o zachowanie, na które zezwolił właściwy organ krajowy. Ewentualnie, ukaranie skarżącej w takich okolicznościach naruszyło zasady pewności prawa oraz prawo skarżącej do dobrej administracji.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że wskazanie skarżącej narusza jej prawa własności lub prawo do prowadzenia działalności oraz stanowi oczywiste naruszenie zasady proporcjonalności.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący tego, że jeżeli umocowanie, na podstawie którego wydaje się, że działała pozwana, jest obligatoryjne, jest bezprawne jako sprzeczne z zasadą proporcjonalności.

      (1)  Decyzja Rady 2011/299/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 136, s. 65).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 503/2011 z dnia 23 maja 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 136, s. 26).

      (3)  Decyzja Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39).

      (4)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1).