title: Sprawa F-44/08: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2008 r. — Tsarnavas przeciwko Komisji

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/28

         Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2008 r. — Tsarnavas przeciwko Komisji
   (Sprawa F-44/08)
   (2008/C 158/51)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Vassilios Tsarnavas (Glyfada, Grecja) (przedstawiciel: N. Lhoëst, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego oddalającej wniosek skarżącego o odszkodowanie i zadośćuczynienie w wysokości 6 800 EUR za poniesioną szkodę i doznaną krzywdę w wyniku nieprawidłowości i błędów popełnionych przez Komisję w trakcie postępowania w sprawie awansu za 1998 r. i za 1999 r. oraz obciążenie Komisji zapłatą tej kwoty.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 14 sierpnia 2007 r. oddalającej wniosek skarżącego o odszkodowanie i zadośćuczynienie w wysokości 6 800 EUR za poniesioną szkodę i doznaną krzywdę w wyniku nieprawidłowości i błędów popełnionych przez Komisję w trakcie postępowania w sprawie awansu za 1998 r. i za 1999 r.;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji o oddaleniu zażalenia złożonego przez skarżącego w dniu 14 listopada 2007 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej zapłatą odszkodowania i zadośćuczynienia w wysokości 6 800 EUR za poniesioną szkodę i doznaną krzywdę w wyniku powtarzających się nieprawidłowości i błędów popełnionych przez Komisję w trakcie postępowania w sprawie awansu za 1998 r. i za 1999 r., w następstwie wyroku wydanego w dniu 19 marca 2003 r. (sprawa T-188/01 i T-189/01);

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa T-501/09: Postanowienie Sądu z dnia 26 marca 2012 r. — PhysioNova przeciwko OHIM — Flex Equipos de Descanso (FLEX)

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/33

         Postanowienie Sądu z dnia 26 marca 2012 r. — PhysioNova przeciwko OHIM — Flex Equipos de Descanso (FLEX)
   (Sprawa T-501/09) (1)

   2012/C 151/58
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa C-94/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak transpozycji — Dyrektywa 2002/49/WE)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/19

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-94/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Brak transpozycji - Dyrektywa 2002/49/WE)
   (2006/C 326/38)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i B. Schima, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciel: E. Riedl, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieustanowienie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku — Oświadczenie Komisji złożone w komitecie pojednawczym do spraw dyrektywy odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (Dz.U. L 189, str. 12)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanowiwszy wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu transpozycji do prawa krajowego dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku, w odniesieniu do landów Burgenland, Karyntia, Górna Austria, Salzbourg, Styria i Tyrol, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 14 ust. 1 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 86 z 08.04.2006.


title: Sprawa T-554/11: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2011 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/28

         Skarga wniesiona w dniu 18 października 2011 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-554/11)
   2011/C 370/47
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci N. Korogiannakis i M. Dermitzakis,)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej odmawiającej dokonania płatności należnych skarżącej i zamiast tego żądającej zwrotu kwoty wypłaconej już w ramach wykonania umowy EuropeAid/124378/D/SER/TN (nr 2007/145-464), przekazanej skarżącej pismem z dnia 8 sierpnia 2011 r. (réf.: C&F/2011/D/001101), a także załączoną do niego notą obciążeniową;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich późniejszych decyzji pozwanej w tej sprawie, oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie, postanawiając, iż skarżąca powinna zwrócić określoną kwotę zamiast otrzymać kwotę należną za wykonane, zaakceptowane i zatwierdzone prace.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że pozwana dokonała błędnej interpretacji swojego prawa do odzyskania żądanej kwoty i podstawy prawnej tego prawa, przez co naruszyła art. 79 zasad wykonania rozporządzenia finansowego (1). Pozwana nie wzięła bowiem pod uwagę potwierdzenia widniejącego na kartach czasu pracy ekspertów zatrudnionych przez skarżącą, ani zakresu wykonanych przez nich i we właściwy sposób zatwierdzonych prac, tym bardziej, że żaden komentarz na temat wykonanych prac nie został przedstawiony in tempore non suspecto. (Or. 2)

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji, zasady dobrej wiary i zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, ze względu na to, że:

                           —

                           pozwana odmówiła zapłaty kwot należnych za zatwierdzone i zaakceptowane prace;

                           —

                           pozwana nie powiadomiła skarżącej w stosownym czasie o wątpliwościach dotyczących swojego obowiązku zapłaty na rzecz skarżącej kwot zbadanych przez audytora, oraz

                           —

                           pozwana zachęcała skarżącą do kontynuowania prac przez okres dwunastu miesięcy i do świadczenia usług w oparciu o założenie, że za te prace otrzyma ona wynagrodzenie.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia oraz prawa do obrony, ponieważ pozwana odmówiła zapłaty należnych kwot i zamiast tego nakazała skarżącej zwrot określonej kwoty, bez przedstawienia jakiejkolwiek analizy bądź uzasadnienia swojej decyzji w odniesieniu do tych kwot.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący tego, że wykonanie zaskarżonej decyzji stanowiłoby nadużycie władzy.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, s. 1)


title: Sprawa C-466/06: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 października 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Nanterre — Francja) — Société Roquette Frères przeciwko Direction générale des douanes et droits indirects, Recette principale de Gennevilliers de la Direction générale des douanes et des droits indirects (Artykuł 104 § 3 regulaminu postępowania — Wspólna organizacja rynków w sektorze cukru — Izoglukoza — Ustalenie ilości podstawowych służących przyznaniu kwot produkcyjnych — Izoglukoza wyprodukowana jako półprodukt — Artykuł 24 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 — Artykuł 27 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2038/1999 — Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 2073/2000 — Artykuł 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 — Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 1745/2002 — Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 1739/2003 — Opłaty należne z tytułu produkcji — Szczegółowe zasady stosowania systemu kwot — Uwzględnianie ilości cukru zawartej w produktach przetworzonych — Określanie nadwyżki przeznaczonej na wywóz — Określanie średniej straty)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/6

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 października 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Nanterre — Francja) — Société Roquette Frères przeciwko Direction générale des douanes et droits indirects, Recette principale de Gennevilliers de la Direction générale des douanes et des droits indirects
   (Sprawa C-466/06) (1)

   (Artykuł 104 § 3 regulaminu postępowania - Wspólna organizacja rynków w sektorze cukru - Izoglukoza - Ustalenie ilości podstawowych służących przyznaniu kwot produkcyjnych - Izoglukoza wyprodukowana jako półprodukt - Artykuł 24 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 - Artykuł 27 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2038/1999 - Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 2073/2000 - Artykuł 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 - Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 1745/2002 - Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 1739/2003 - Opłaty należne z tytułu produkcji - Szczegółowe zasady stosowania systemu kwot - Uwzględnianie ilości cukru zawartej w produktach przetworzonych - Określanie nadwyżki przeznaczonej na wywóz - Określanie średniej straty)
   (2008/C 327/10)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal de grande instance de Nanterre
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Société Roquette Frères

      Strona pozwana: Direction générale des douanes et droits indirects, Recette principale de Gennevilliers de la Direction générale des douanes et des droits indirects
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de grande instance w Nanterre — Ważność art. 24 pkt 2 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, art. 27 pkt 3 rozporządzenia (WE) nr 2038/1999, art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2073/2000, art. 1 pkt 2 rozporządzenia (WE) nr 1745/2002 oraz art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1739/2003 — Wspólna organizacja rynków w sektorze cukru — Kwoty produkcyjne izoglukozy — (Nie)wliczenie izoglukozy używanej jako półprodukt — Ważność rozporządzeń (EWG) nr 1443/82 i (WE) nr 314/2002 — Sposób obliczenia opłat należnych z tytułu produkcji izoglukozy
   Sentencja

               1)

               Analiza pierwszego pytania prejudycjalnego nie wykazała niczego, co mogłoby kwestionować ważność art. 24 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru, art. 27 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2038/1999 z dnia 13 września 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru, art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2000 z dnia 29 września 2000 r. w sprawie ograniczenia w sektorze cukru ilości gwarancyjnej w ramach systemu kwot produkcyjnych oraz maksymalnych przewidywanych potrzeb rafinerii w ramach systemu przywozu preferencyjnego na rok gospodarczy 2002/2003, art. 22 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru, art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1745/2002 z dnia 30 września 2002 r. w sprawie ograniczenia w sektorze cukru ilości gwarantowanej w ramach systemu kwot produkcyjnych oraz maksymalnych przewidywanych potrzeb rafinerii w ramach systemu przywozu preferencyjnego na rok gospodarczy 2002/2003, oraz art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1739/2003 z dnia 30 września 2003 r. w sprawie ograniczenia w sektorze cukru ilości gwarantowanej w ramach systemu kwot produkcyjnych oraz maksymalnych przewidywanych potrzeb rafinerii w ramach systemu przywozu preferencyjnego na rok gospodarczy 2003/2004.

               2)

               Analiza art. 5 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1443/82 z dnia 8 czerwca 1982 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 392/94 z dnia 23 lutego 1994 r., oraz art. 6 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 314/2002 z dnia 20 lutego 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru, o ile znajduje to zastosowanie, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1140/2003 z dnia 27 czerwca 2003 r., nie wykazała niczego, co mogłoby kwestionować ważność tych przepisów.

      (1)  Dz.U. C 154 z 1.7.2006.


title: Sprawa C-195/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – SCI Senior Home, objęta postępowaniem naprawczym/Gemeinde Wedemark, Hannoversche Volksbank eG [Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Postępowanie upadłościowe — Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 — Artykuł 5 — Pojęcie „praw rzeczowych osób trzecich” — Ciężar publiczny obciążający nieruchomość i gwarantujący pobranie podatku gruntowego]

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/14

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – SCI Senior Home, objęta postępowaniem naprawczym/Gemeinde Wedemark, Hannoversche Volksbank eG
   (Sprawa C-195/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Postępowanie upadłościowe - Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 - Artykuł 5 - Pojęcie „praw rzeczowych osób trzecich” - Ciężar publiczny obciążający nieruchomość i gwarantujący pobranie podatku gruntowego])
   (2017/C 006/16)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SCI Senior Home, objęta postępowaniem naprawczym

      Strona pozwana: Gemeinde Wedemark, Hannoversche Volksbank eG

      Sentencja

   Artykuł 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten sposób, że „prawem rzeczowym” w rozumieniu tego artykułu jest zabezpieczenie ustanowione na mocy przepisu prawa krajowego, takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, według którego nieruchomość dłużnika z tytułu podatku gruntowego jest obciążona z mocy ustawy ciężarem publicznym, a właściciel ten musi znosić egzekucję z tej nieruchomości na podstawie tytułu stwierdzającego wierzytelność podatkową.

      (1)  Dz.U. C 254 z 3.8.2015.


title: Sprawa T-357/07: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2007 r. — Focus Magazin Verlag przeciwko OHIM — Editorial Planeta (FOCUS Radio)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/65

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2007 r. — Focus Magazin Verlag przeciwko OHIM — Editorial Planeta (FOCUS Radio)
   (Sprawa T-357/07)
   (2007/C 269/118)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Focus Magazin Verlag GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B.C. Müller)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Editorial Planeta, SA (Barcelona, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 1, 3 i 4 decyzji z dnia 30 lipca 2007 r. Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego wydanej w postępowaniu w sprawie sprzeciwu o sygn. B 516 742 (zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 2 340 289);

               —

               zmiana zaskarżonej decyzji określonej w tiret pierwszy w celu dopuszczenia spornego zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego dla poniżej wskazanych towarów i usług:

                           —

                           klasa 9: komputery i urządzenia do przetwarzania danych; pamięć do sprzętu przetwarzającego dane; sczytywane przez urządzenia wszelkiego rodzaju nośniki danych zawierające informacje oraz nośniki nagrań audiowizualnych, w szczególności dyskietki, CD-ROMy, DVD, karty chipowe, karty magnetyczne, kasety wideo, dyski kompaktowe i dyski wideo; kolekcje nagrań na nośnikach danych;

                           —

                           klasa 16: druki, ulotki, czasopisma, gazety, książki, naklejki, kalendarze, artykuły biurowe (z wyłączeniem mebli); materiały szkoleniowe i instruktażowe (z wyłączeniem aparatów) ujęte w klasie 16;

                           —

                           klasa 41: rozrywka, między innymi za pośrednictwem programów radiowych; organizacja imprez rozrywkowych, imprezy na żywo, imprezy sportowe i wydarzenia kulturalne ujęte w klasie 41;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami całego postępowania w sprawie sprzeciwu, włączając w to niniejsze postępowanie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżący

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „FOCUS Radio” dla towarów i usług należących do klas 9, 16, 35, 38, 41 i 42 — zgłoszenie nr 2 340 289

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Editorial Planeta, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowe słowne i graficzne znaki towarowe „FOCUS MILENIUM”, „PLANETA FOCUS” i „PLANETA FOCUS 99” dla towarów i usług należących do klas 9, 16 i 41

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i częściowe odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, ponieważ sporne znaki towarowe nie są do siebie podobne na tyle, by stwarzać prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-478/13: Skarga wniesiona w dniu 6 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/10

         Skarga wniesiona w dniu 6 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-478/13)
   2013/C 336/22
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: D. Bianchi i M. Owsiany-Hornung, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że w związku z brakiem ustanowienia w krajowym porządku prawnym obowiązku powiadomienia właściwych władz polskich o lokalizacji upraw GMO zgodnie z częścią C dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG (1), z brakiem ustanowienia rejestru lokalizacji tych samych upraw GMO oraz z brakiem podania do publicznej wiadomości informacji o lokalizacji tychże upraw GMO, Rzeczypospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 31 ust. 3 lit. b) tejże dyrektywy 2001/18/WE;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2001/18/WE upłynął w dniu 17 października 2002 r.

      (1)  Dz. U. L 106, s 1; Polskie wydanie specjalne Rozdział 15 Tom 06 s. 77 — 114


title: Sprawa T-299/16: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2016 r. – Scheffler/EUIPO – Doc Generici (docfauna)

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/24

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2016 r. – Scheffler/EUIPO – Doc Generici (docfauna)
   (Sprawa T-299/16)
   (2016/C 296/32)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Manfred Scheffler (Leininingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Büttner)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Doc Generici Srl (Mediolan, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „docfauna” – zgłoszenie nr 12 660 056

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 kwietnia 2016 r. w sprawie R 885/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 6 marca 2015 r. uwzględniającej sprzeciw nr B 2 354 523

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-157/12: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2012 r. — IFP Énergies nouvelles przeciwko Komisji

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/15

         Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2012 r. — IFP Énergies nouvelles przeciwko Komisji
   (Sprawa T-157/12)
   2012/C 184/27
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: IFP Énergies nouvelles (Rueil-Malmaison, Franccja) (przedstawiciele: É. Morgan de Rivery i A. Noël-Baron, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie w całości nieważności decyzji Komisji z dnia 29 czerwca 2011 r. nr C(2011) 4483 wersja ostateczna w sprawie pomocy państwa nr C 35/2008 (ex NN 11/2008) przyznanej przez Francję na rzecz przedsiębiorstwa publicznego „Institut Français du Pétrole”;

               —

               obciążenie Komisji całymi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu prawa, gdyż Komisja przekroczyła granice swoich uprawnień do interpretowania prawa krajowego w ramach ustawodawstwa w sprawie pomocy państwa.

               2)

               Zarzut drugi oparty na tym, że Komisja nie udowodniła istnienia rzeczywistej korzyści gospodarczej po stronie skarżącego i jego spółek zależnych prawa prywatnego.

               3)

               Zarzut trzeci oparty na naruszeniu art. 107 TFUE, jako że odesłanie w zaskarżonej decyzji do komunikatu z 2008 r. w sprawie gwarancji (1) nie wystarcza samo w sobie do wykazania istnienia korzyści gospodarczej.

               4)

               Zarzut czwarty oparty na oczywistych błędach w ocenie przy ustalaniu rzekomej korzyści i intensywności domniemanej pomocy państwa.

               5)

               Zarzut piąty oparty na naruszeniu zasady proporcjonalności, z jednej strony, poprzez uzależnienie utworzenia przedsiębiorstwa publicznego o charakterze przemysłowo–handlowym od obowiązku uprzedniego zgłoszenia i, z drugiej strony, poprzez nałożenie zbyt surowych warunków.

      (1)  Komunikat Komisji w sprawie zastosowania art. [107 TFUE] i [108 TFUE] do pomocy państwa w formie gwarancji (Dz.U. 2008, C 155, s. 10).


title: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 października 2004 r. w sprawie C-18/04 P Grégoire Krikorian i inni przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej, Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty — Skarga o odszkodowanie — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/10

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 29 października 2004 r.
   w sprawie C-18/04 P Grégoire Krikorian i inni przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej, Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Odwołanie - Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty - Skarga o odszkodowanie - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)
   (2005/C 19/20)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C–18/04 P, mającej za przedmiot odwołanie na podstawie art. 56 Statutu Trybunału, wniesione w dniu 16 stycznia 2004 r., Grégoire Krikorian, zamieszkały w Bouc-Bel-Air (Francja), Suzanne Krikorian, z domu Tatoyan, zamieszkała w Bouc-Bel-Air (Francja), Euro-Arménie ASBL z siedzibą w Marsylii (Francja) (adwokat: P. Krikorian), w której pozostałymi uczestnikami postępowania byli: Parlament Europejski (pełnomocnicy: A. Baas i R. Passos), Rada Unii Europejskiej (pełnomocnicy: S. Kyriakopoulou i G. Marhic) i Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. Ladenburger i F. Dintilhac), Trybunał (czwarta izba) w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, N. Colneric (sprawozdawca) J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 29 października 2004 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Wnoszący odwołanie zostają obciążeni kosztami postępowania odwoławczego.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004.


title: Sprawa T-323/10: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2010 r. — Chabou przeciwko OHIM — Chalou Kleiderfabrik (CHABOU)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/42

      Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2010 r. — Chabou przeciwko OHIM — Chalou Kleiderfabrik (CHABOU)
      (Sprawa T-323/10)
      ()
      (2010/C 288/81)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Chickmouza Chabou (Rheine, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K.J. Triebold)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Chalou Kleiderfabrik GmbH (Herschweiler-Pettersheim, Niemcy)

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 maja 2010 r. w sprawie R 1165/2009-1 lub jej zmiana polegająca na oddaleniu sprzeciwu.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy CHABOU dla towarów z klasy 25

         Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Chalou Kleiderfabrik GmbH

         Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy i międzynarodowy znak towarowy Chalou dla towarów z klasy 25

         Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

         Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

         Podniesione zarzuty: Zaskarżona decyzja nie zważa na szczególne okoliczności niniejszego przypadku, tylko w sposób rutynowy i schematyczny stosuje zasady wypracowane w odniesieniu do zagadnień podobieństwa oznaczeń oraz chronionych towarów i usług w związku z prawdopodobieństwem wprowadzenia w błąd, nie uwzględniając w wystarczającym stopniu konkretnych aspektów danego przypadku i zalecanej całościowej oceny wszystkich okoliczności.


title: Sprawa T-81/12: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2012 r. — Beco przeciwko Komisji

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/30

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2012 r. — Beco przeciwko Komisji
   (Sprawa T-81/12)
   2012/C 118/50
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Beco Metallteile-Handels GmbH (Spaichingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Pfeiffer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 grudnia 2011 r. (sprawa (2011) 9112 wersja ostateczna)

               —

               obciążenie Komisji kosztami zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że wbrew stanowisku Komisji, jej wniosek o zwrot ceł antydumpingowych, który został oddalony na mocy decyzji Komisji z dnia 13 grudnia 2011 r. nie został złożony w zwłoce i w związku z tym jest dopuszczalny.
   W tym względzie skarżąca wskazuje, że wniosek został złożony w sześciomiesięcznym terminie zgodnie z art. 11 ust. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1). Zgodnie z brzmieniem tego przepisu warunkiem wniosku o zwrot jest uiszczenie ustalonych ceł przez wnioskodawcę. Wbrew stanowisku Komisji termin sześciu miesięcy przewidziany w art. 11 ust. 8 rozporządzenia nr 384/96 nie może wygasnąć przed chwilą, w której wniosek o zwrot stanie się dopuszczalny.
   Również zgodnie z obwieszczeniem Komisji dotyczącym zwrotu ceł antydumpingowych z dnia 29 maja 2002 r. (2)„jedynie przywozy, w odniesieniu do których w pełni uiszczono cła antydumpingowe mogą być przedmiotem” wniosków o zwrot [pkt 2.1 lit. b) obwieszczenia]. Zdaniem skarżącej wskazane obwieszczenie stanowi również w sposób wyraźny, że jedynie importerzy „mogący wykazać, że uiścili bezpośrednio lub pośrednio cła antydumpingowe w związku z danym przywozem” mogą się ubiegać o zwrot [pkt 2.2 lit. a) obwieszczenia].
   Skarżąca podnosi również, że decyzja z dnia 13 grudnia 2011 r. narusza uzasadnione oczekiwania skarżącej oparte o obwieszczenie Komisji z dnia 29 maja 2002 r., a także zasadę dobrej wiary.
   Ponadto, skarżąca podnosi, że wskazana decyzja z dnia 13 grudnia 2011 r. narusza zasadę pewności prawa.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 56, s. 1).

      (2)  Obwieszczenie Komisji dotyczące zwrotu ceł antydumpingowych (2002 C 127/06) z dnia 29 maja 2002 r. (Dz.U. C 127, s. 10).


title: Sprawa T-233/14: Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2014 r. – Intesa Sanpaolo przeciwko OHIM (NEXTCARD)

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/21

         Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2014 r. – Intesa Sanpaolo przeciwko OHIM (NEXTCARD)
   (Sprawa T-233/14)
   2014/C 235/28
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Intesa Sanpaolo SpA (Turyn, Włochy) (przedstawiciele: P. Pozzi, G. Ghisletti i F. Braga, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 lutego 2014 r. wydanej w sprawie R 1807/2013-5;

               —

               obciążenie OHIM kosztami w niniejszym postępowaniu

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy NEXTCARD dla towarów i usług należących do klas 9 i 36 – Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 1 3 79  931.

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie wniosku.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa F-92/06: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2006 r. — Antas przeciwko Radzie

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/21

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2006 r. — Antas przeciwko Radzie
   (Sprawa F-92/06)
   (2006/C 237/37)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Magdalena Antas (Warszawa, Polska) (Przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Rady oddalającej wniosek skarżącej o odszkodowanie za kolejno popełniane błędy instytucji;

               —

               wyznaczenie stronom terminu pozwalającego im dojść do porozumienia w przedmiocie słusznego odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżącą;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca rozpoczęła służbę w Sekretariacie Ogólnym Rady w charakterze członka personelu pomocniczego w dniu 1 listopada 2003 r. i jej umowa zakończyła się w dniu 31 marca 2005 r. Począwszy od dnia 1 stycznia 2005 r. Rada z urzędu objęła ją belgijskim obowiązkowym systemem zabezpieczenia społecznego, tj. na 3 ostatnie miesiące jej pracy. Następnie Rada poinformowała skarżącą o objęciu jej tym systemem ze skutkiem wstecznym począwszy od dnia rozpoczęcia przez nią służby. Jednakże według skarżącej z uwagi na zwłokę w objęciu jej tym systemem, nie była w stanie sprostać wymogom dotyczącym uzyskania belgijskiego zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w belgijskim arrêté royal z dnia 25 listopada 1991 r. w sprawie bezrobocia. (1) Przez to nie mogła, jak twierdzi, wykazać, że posiada wystarczające środki dla uzyskania prawa pobytu na terytorium Belgii, dłuższego niż 3 miesiące, stosownie do art. 7 dyrektywy 2004/38/WE. (2) Ponadto zwłoka w objęciu jej tym systemem miała pozbawić jej możliwości skorzystania z załącznika XII traktatu o przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej, co miało jej otworzyć dostęp do belgijskiego rynku pracy.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi przede wszystkim naruszenie art. 70 warunków zatrudnienia innych pracowników, który zobowiązuje instytucję do objęcia członka personelu pomocniczego obowiązkowym systemem zabezpieczenia społecznego i opłacanie składek należnych od pracodawcy, zgodnie z obowiązującymi przepisami.
   Następnie skarżąca podnosi naruszenie art. 4 i 8 belgijskiego arrêté royal z dnia 5 listopada 2002 r. wprowadzającego natychmiastową deklarację zatrudnienia. (3)

   Skarżąca podnosi wreszcie naruszenie obowiązku starannego działania.

      (1)  Moniteur belge z dnia 31 grudnia 1991 r., str. 29888.

      (2)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG

      (3)  Moniteur belge z dnia 20 listopada 2002 r., str. 51778.


title: Sprawa C-244/15: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 26 maja 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatki — Swobodny przepływ kapitału — Artykuł 63 TFUE — Artykuł 40 porozumienia EOG — Podatek od spadków — Przepisy państwa członkowskiego przewidujące zwolnienie z podatku od spadków dotyczącego głównego miejsca zamieszkania pod warunkiem, że spadkobierca stale zamieszkuje w tym państwie członkowskim — Ograniczenie — Względy uzasadniające)

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/9

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 26 maja 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka
   (Sprawa C-244/15) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki - Swobodny przepływ kapitału - Artykuł 63 TFUE - Artykuł 40 porozumienia EOG - Podatek od spadków - Przepisy państwa członkowskiego przewidujące zwolnienie z podatku od spadków dotyczącego głównego miejsca zamieszkania pod warunkiem, że spadkobierca stale zamieszkuje w tym państwie członkowskim - Ograniczenie - Względy uzasadniające))
   (2016/C 260/11)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i W. Roels, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: M. Tassopoulou i V. Karrá, pełnomocnicy.)

      Sentencja

               1)

               Ustanawiając i utrzymując w mocy przepisy przewidujące zwolnienie z podatku od spadków dotyczącego głównego miejsca zamieszkania, które znajduje zastosowanie wyłącznie do obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej mających miejsce zamieszkania w Grecji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 63 TFUE i art. 40 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 228 z 13.7.2015.


title: Sprawa C-316/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 15 lipca 2008 r. — Latex srl przeciwko Agenzia delle Entrate, Amministrazione dell'Economia e delle Finanze

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 15 lipca 2008 r. — Latex srl przeciwko Agenzia delle Entrate, Amministrazione dell'Economia e delle Finanze
   (Sprawa C-316/08)
   (2008/C 260/09)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte Suprema di Cassazione
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Latex srl

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate, Amministrazione dell'Economia e delle Finanze
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 18 ust. 4 szóstej dyrektywy (1), uwzględniając neutralny charakter podatku VAT, umożliwia państwom członkowskim całkowite wykluczenie prawa do odliczenia w okresie następującym po danym okresie rozliczeniowym, oraz ustanowienie wyłącznie zwrotu;

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy z rzeczonego artykułu oraz zasady skutecznej ochrony praw nabytych zgodnie z porządkiem wspólnotowym, wynika obowiązek państwa członkowskiego zapewnienia takiego zwrotu w rozsądnie krótkim terminie.

      (1)  Dyrektywa 388/77/EWG, Dz.U. L 145, s. 1.


title: Sprawa T-15/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  31 maja 2006 r.  — De Waele przeciwko OHIM (Kształt kiełbasy) (Wspólnotowy znak towarowy — Trójwymiarowy znak towarowy — Kształt kiełbasy — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 maja 2006 r. — De Waele przeciwko OHIM (Kształt kiełbasy)
   (Sprawa T-15/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Trójwymiarowy znak towarowy - Kształt kiełbasy - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 178/58)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Wim De Waele (Brugia, Belgia) (Przedstawiciele: adwokaci P. Maeyaert, S. Granata i R. Vermeire)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Przedstawiciel: W. Verburg, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 listopada 2004 r. (sprawa R 820/2004-1), dotyczącą rejestracji trójwymiarowego znaku towarowego w kształcie kiełbasy w charakterze wspólnotowego znaku towarowego
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005


title: Sprawa T-88/11: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2011 r. — EBI Separations przeciwko Komisji

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/27

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2011 r. — EBI Separations przeciwko Komisji
   (Sprawa T-88/11)
   2011/C 103/47
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: EBI Separations d.o.o. (Lublana, Słowenia) (przedstawiciele: adwokat G. Berrisch i N. Chesaites, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji z dnia 10 grudnia 2010 r. oddalającej wniosek potwierdzający skarżącej, dotyczący udzielenia dostępu do decyzji Komisji w sprawie porozumienia o współpracy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Europejskim Bankiem Inwestycyjnym odnośnie mechanizmu finansowego podziału ryzyka (C(2008) 2181) oraz projektu decyzji Komisji w sprawie zmiany do porozumienia o współpracy n pomiędzy Wspólnotą Europejską a Europejskim Bankiem Inwestycyjnym odnośnie mechanizmu finansowego podziału ryzyka (C(2008) 8058);

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi jeden tylko zarzut twierdząc, że nieudzielając odpowiedzi na wniosek potwierdzający dotyczący udzielenia jej dostępu do informacji w wyznaczonym terminie określonym w art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (1), Komisja naruszyła art. 296 TFUE.

      (1)  Dz.U. 2001 L 145, str. 43


title: Sprawa T-714/16: Postanowienie Sądu z dnia 9 lutego 2017 r. – Asolo/EUIPO – Red Bull (FLÜGEL) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Uchylenie zaskarżonej decyzji — Umorzenie postępowania)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/34

         Postanowienie Sądu z dnia 9 lutego 2017 r. – Asolo/EUIPO – Red Bull (FLÜGEL)
   (Sprawa T-714/16) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Uchylenie zaskarżonej decyzji - Umorzenie postępowania))
   (2017/C 121/51)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Asolo LTD (Limassol, Cypr) (przedstawiciel: adwokat W. Pors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i M. Capostagno, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Red Bull GmbH (Fuschl am See, Austria) (przedstawiciel: adwokat A. Renck)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 lipca 2016 r. (sprawa R 282/2015-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnianie prawa do znaku pomiędzy Red Bull a Asolo.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Asolo LTD i Red Bull GmbH.

      (1)  Dz.U. C 462 z 12.12.2016.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 lutego 2005 r. w sprawie C-12/03 P Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Tetra Laval BV (Odwołanie — Konkurencja — Rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 — Decyzja uznająca koncentrację w formie „konglomeratu” za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Efekt dźwigni — Zasięg kontroli sądowej — Okoliczności, które należy uwzględnić — Zobowiązania dotyczące zachowań rynkowych)

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 15 lutego 2005 r.
   w sprawie C-12/03 P Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Tetra Laval BV (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 - Decyzja uznająca koncentrację w formie „konglomeratu” za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Efekt dźwigni - Zasięg kontroli sądowej - Okoliczności, które należy uwzględnić - Zobowiązania dotyczące zachowań rynkowych)
   (2005/C 82/02)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C- 12/03 P, mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 49 Statutu WE Trybunału Sprawiedliwości, które wpłynęło do Trybunału w dniu 8 stycznia 2003 r., wniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Petite, A. Whelan i P. Hellström), w której drugą stroną była: Tetra Laval BV z siedzibą w Amsterdamie (Niderlandy) (adwokaci: A. Vandencasteele, D. Waelbroeck i M. Johnsson, D. Weitbrecht i S. Völcker),Trybunał (wielka izba), w składzie: P. Jann, prezes pierwszej izby, pełniący obowiązki prezesa, C.W.A. Timmermans i A. Rosas (sprawozdawca), prezesi izb, C. Gulmann, J.-P. Puissochet i R. Schintgen, N. Colneric, S. von Bahr i J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 15 lutego 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 70 z 22.3.2003.


title: Sprawa F-73/08: Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/51

         Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-73/08)
   (2008/C 272/100)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności różnych decyzji Komisji, w drodze których odrzuciła ona wnioski strony skarżącej mające na celu otrzymanie przez nią zwrotu w 100 % poniesionych kosztów leczenia oraz zasądzenie od Komisji dokonania zapłaty z tego tytułu.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji odrzucającej wniosek z dnia 27 czerwca 2007 r. wysłany dnia 28 czerwca 2007 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji odrzucającej wniosek z dnia 29 czerwca 2007 r. wysłany tego samego dnia;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji odrzucającej wniosek z dnia 30 czerwca 2007 r. wysłany dnia 2 lipca 2007 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji odrzucającej wniosek z dnia 2 lipca 2007 r. wysłany przez skarżącego tego samego dnia;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności pisma z dnia 29 kwietnia 2008 r.;

               —

               zasądzenie od Komisji Europejskiej zapłaty stronie skarżącej — z tytułu zwrotu wspomnianych kosztów leczenia w wysokości 100 % — kwoty 4 747,29 Euro, ewentualnie kwoty mniejszej, którą Sąd uzna za prawidłową i słuszną, wraz z kapitalizowanymi odsetkami od ww. kwoty w wysokości 10 % rocznie, naliczanymi od dnia 7 listopada 2007 r., bądź z odsetkami, których wysokość, kapitalizację i datę początkową Sąd uzna za prawidłowe;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-141/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 29 stycznia 2008 r. w sprawie T-206/07 Foshan Shunde Yongjian Housewares & Hardware przeciwko Radzie Unii Europejskiej wniesione w dniu 7 kwietnia 2008 r. przez Foshan Shunde Yongjian Housewares & Hardware Co. Ltd

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/11

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 29 stycznia 2008 r. w sprawie T-206/07 Foshan Shunde Yongjian Housewares & Hardware przeciwko Radzie Unii Europejskiej wniesione w dniu 7 kwietnia 2008 r. przez Foshan Shunde Yongjian Housewares & Hardware Co. Ltd
   (Sprawa C-141/08 P)
   (2008/C 158/16)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Foshan Shunde Yongjian Housewares & Hardware Co. Ltd (przedstawiciele: J.-F. Bellis, avocat, G. Vallera, barrister)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Wspólnot Europejskich, Vale Mill (Rochdale) Ltd, Pirola SpA, Colombo New Scal SpA, Republika Włoska
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               uwzględnienie tych samych żądań, które przedstawiono w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji w sprawie T-206/07, to jest stwierdzenie nieważności rozporządzenia (WE) nr 452/2007 (1)w zakresie w jakim znajduje zastosowanie wobec wnoszącego odwołanie;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji i przed Trybunałem.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty na jego poparcie.
   W pierwszym zarzucie wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd Pierwszej Instancji nie udzielił odpowiedzi na pierwszy zarzut podniesiony przez niego w celu stwierdzenia nieważności, oddalając go na podstawie ustalenia oczywiście sprzecznego z dokumentami zawartymi w aktach sprawy, zgodnie z którym rozważanie kwestii dotyczącej wykładni art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego (2) i pkt 44 wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 listopada 2006 r. w sprawie T-138/02 Nanjing Metalink przeciwko Radzie (Zb.Orz., s. II-4347) jest pozbawione znaczenia. Jak zauważyła bowiem sama Rada w odpowiedzi na skargę, to właśnie z tego powodu, że Komisja uznała, iż przesłanki konieczne dla dokonania zmiany pierwotnie przyjętego rozwiązania, takie jak zostały wymienione w ww. wyroku, nie były spełnione, Komisja zmieniła swe ostateczne stanowisko przyznające wnoszącemu odwołanie status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej. W rezultacie Sąd Pierwszej Instancji oparł swoje rozumowanie na nieścisłych ustaleniach pomijając jednocześnie kwestię wykładni art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego oraz kwestię, czy artykuł ten pozwala Komisji na zmianę początkowego stanowiska w toku postępowania w przedmiocie przyznania bądź nie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej.
   W drugim zarzucie wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd Pierwszej Instancji błędnie przyjął, iż naruszenie przysługującego mu prawa do obrony, jakkolwiek niepodważone i stwierdzone przez ten sąd, nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia z uwagi na fakt, że nie było możliwe, aby postępowanie administracyjne mogło zakończyć się innym wynikiem. Rozważenie kwestii wykładni art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego i pkt 44 ww. wyroku w sprawie Nanjing Metalink, miałoby bowiem decydujące znaczenie w postępowaniu administracyjnym i gdyby Komisja podporządkowała się wymogom proceduralnym art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, wnoszący odwołanie mógłby skutecznie przedstawić swą własną wykładnię art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 452/2007 z dnia 23 kwietnia 2007 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz desek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Ukrainy (Dz.U. L 109, str. 12).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996, L 56, str. 1).


title: Sprawa C-256/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije – Słowenia) – Drago Nemec/Republika Slovenija (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2000/35/WE — Zwalczanie opóźnień w płatnościach — Właściwość Trybunału — Transakcja zawarta przed przystąpieniem Republiki Słowenii do Unii Europejskiej — Zakres stosowania — Pojęcie „transakcji handlowej” — Pojęcie „przedsiębiorstwa” — Maksymalna kwota odsetek za zwłokę)

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije – Słowenia) – Drago Nemec/Republika Slovenija
   (Sprawa C-256/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2000/35/WE - Zwalczanie opóźnień w płatnościach - Właściwość Trybunału - Transakcja zawarta przed przystąpieniem Republiki Słowenii do Unii Europejskiej - Zakres stosowania - Pojęcie „transakcji handlowej” - Pojęcie „przedsiębiorstwa” - Maksymalna kwota odsetek za zwłokę))
   (2017/C 046/05)
   Język postępowania: słoweński

      Sąd odsyłający

   Vrhovno sodišče Republike Slovenije

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Drago Nemec

      Druga strona postępowania: Republika Slovenija

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/35/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych należy interpretować w ten sposób, że osoba fizyczna posiadająca zezwolenie na wykonywanie niezależnej działalności rzemieślniczej powinna być uznana za „przedsiębiorstwo” w rozumieniu tego przepisu, a zawarta przez nią transakcja za „transakcję handlową” zgodnie z tymże przepisem, jeżeli transakcja ta, jakkolwiek niezwiązana z działalnością objętą tym zezwoleniem, wpisuje się jednak w ramy prowadzonej zorganizowanej i ciągłej, niezależnej działalności gospodarczej lub zawodowej, co powinien ustalić sąd odsyłający w świetle ogółu okoliczności danego przypadku.

               2)

               Dyrektywę 2000/35 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona przepisom krajowym takim jak art. 376 Obligacijski zakonik (kodeksu zobowiązań), który przewiduje, że należne, lecz niezapłacone odsetki za zwłokę przestają być naliczane, gdy ich kwota osiągnie kwotę długu głównego.

      (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.


title: Sprawa T-170/09: Wyrok Sądu z dnia 10 października 2012 r. — Shanghai Biaowu High-Tensile Fastener i Shanghai Prime Machinery przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chin — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Termin na przyjęcie decyzji w przedmiocie tego statusu — Zasada dobrej administracji — Ciężar dowodu — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 2 ust. 7 lit. b) i c) oraz art. 2 ust. 10 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 2 ust. 7 lit. b) i c) oraz art. 2 ust. 10 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009))

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/30

         Wyrok Sądu z dnia 10 października 2012 r. — Shanghai Biaowu High-Tensile Fastener i Shanghai Prime Machinery przeciwko Radzie
   (Sprawa T-170/09) (1)

   (Dumping - Przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chin - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Termin na przyjęcie decyzji w przedmiocie tego statusu - Zasada dobrej administracji - Ciężar dowodu - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 2 ust. 7 lit. b) i c) oraz art. 2 ust. 10 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 2 ust. 7 lit. b) i c) oraz art. 2 ust. 10 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009))
   2012/C 366/56
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Shanghai Biaowu High-Tensile Fastener Co. Ltd (Baoshan, Chiny); i Shanghai Prime Machinery Co. Ltd (Szanghaj, Chiny) (przedstawiciele: początkowo K. Adamantopoulos i Y. Melin, następnie Y. Melin, V. Akritidis i F. Crespo, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo J.-P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez G. Berrischa i G. Wolfa, adwokatów, następnie J.-P. Hix i B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata G. Berrischa)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i C. Clyne, pełnomocnicy) i European Industrial Fasteners Institute AISBL (EIFI) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo J. Bourgeois, Y. van Gerven i E. Wäktare, następnie J. Bourgeois, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 29, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Shanghai Biaowu High-Tensile Fasteners Co. Ltd i Shanghai Prime Machinery Co. Ltd pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej i European Industrial Fasteners Institute AISBL.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa T-134/09: Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2012 r. — Basile i I Marchi Italiani przeciwko OHIM — Osra (B. Antonio Basile 1952) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy B. Antonio Basile 1952 — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BASILE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Utrata roszczenia w wyniku tolerowania — Artykuł 53 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009))

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/15

         Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2012 r. — Basile i I Marchi Italiani przeciwko OHIM — Osra (B. Antonio Basile 1952)
   (Sprawa T-134/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy B. Antonio Basile 1952 - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BASILE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Utrata roszczenia w wyniku tolerowania - Artykuł 53 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009))
   2012/C 243/26
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Antonio Basile (Giugliano in Campania, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Militerni, L. Militerni i F. Gimmelli)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo A. Sempio, następnie P. Bullock, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Osra SA (Rovereto, San Marino) (przedstawiciele: adwokaci A. Masetti Zannini de Concina, R. Cartella i G. Petrocchi)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 stycznia 2009 r. (sprawa R 1436/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Osra SA a Antonio Basile.

      Sentencja

               1)

               W sprawie T-134/09 nazwa drugiego ze skarżących, I Marchi Italiani Srl, zostaje wykreślona z listy skarżących.

               2)

               Skarga zostaje oddalona.

               3)

               Antonio Basile zostaje obciążony kosztami postępowania, z wyjątkiem kosztów objętych brakiem żądania zwrotu.

               4)

               I Marchi Italiani Srl pokrywa własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa C-450/08: Postanowienie prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 12 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Tübingen — Niemcy) — FGK Gesellschaft für Antriebsmechanik mbH przeciwko Notar Gerhard Schwenkel, przy udziale: Präsidentin des Landgericht Tübingen

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/22

         Postanowienie prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 12 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Tübingen — Niemcy) — FGK Gesellschaft für Antriebsmechanik mbH przeciwko Notar Gerhard Schwenkel, przy udziale: Präsidentin des Landgericht Tübingen
   (Sprawa C-450/08) (1)

   2010/C 148/35

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa T-178/05: Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2005 r. przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/30

         Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2005 r. przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-178/05)
   (2005/C 155/58)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 5 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, reprezentowanego przez C. Jacksona, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez M. Hoskinsa, barrister, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               połączenie tej skargi ze skargą o stwierdzenie nieważności odmowy przyjęcia zmienionego krajowego planu rozdzielania zawartej w piśmie Komisji z dnia 1 lutego 2005 r., przedłożonego przez Zjednoczone Królestwo, na podstawie art. 230 WE, w dniu 11 kwietnia 2005 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005) 1081 final z dnia 12 kwietnia 2005 r. w sprawie zgłoszonej zmiany do krajowego planu rozdzielania przydziałów emisji gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Zjednoczone Królestwo na podstawie dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W dniu 30 kwietnia 2004 r. Zjednoczone Królestwo notyfikowało Komisji tymczasowy krajowy plan rozdzielania na podstawie dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (1).
   W dniu 7 lipca 2004 r. Komisja wydała decyzję C(2004)2515/4 final dotyczącą krajowego planu rozdzielania Zjednoczonego Królestwa określoną w art. 9 ust. 3 tej dyrektywy.
   W następstwie zakończenia działań określonych w tymczasowym krajowym planie rozdzielania Zjednoczone Królestwo poinformowało Komisję w dniu 10 listopada 2004 r., że chciałoby dokonać zmiany w tymczasowym krajowym planie rozdzielania celem uwzględnienia wyników tych działań.
   Zaskarżoną decyzją Komisja uznała, że proponowana zmiana w krajowym planie rozdzielania notyfikowana przez Zjednoczone Królestwo Komisji w dniu 10 listopada 2004 r. i uaktualniona w dniu 18 lutego 2005 r. zakładająca wzrost rozdziału przydziałów emisji o 19.8 Mt CO2eq jest niedopuszczalna.
   Zjednoczone Królestwo podnosi, że uznanie zmiany za niedopuszczalną narusza prawo i że powinna zostać stwierdzona jego nieważność.
   Zjednoczone Królestwo twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza prawo z następujących względów:

               —

               biorąc pod uwagę wyraźne sformułowania krajowego planu rozdzielania, Komisja nie była upoważniona do traktowania w zaskarżonej decyzji tymczasowego planu rozdzielania Zjednoczonego Królestwa jako ostatecznego;

               —

               Komisja była zobowiązana rozważyć poprawki do krajowego planu rozdzielania, zgłoszone przez Zjednoczone Królestwo, bezzwłocznie celem umożliwienia Zjednoczonemu Królestwu wywiązania się ze swoich zobowiązań określonych w tej dyrektywie;

               —

               decyzja Komisji C(2004)2515/4 final nie może uniemożliwiać ani ograniczać uwzględnienia opinii społeczeństwa, czego wymaga pkt 9 Załącznika III i art. 11 ust. 1 dyrektywy, a Państwo Członkowskie musi mieć możliwość proponowania wszelkich koniecznych zmian wynikających z konsultacji społecznych;

               —

               artykuł 3 decyzji Komisji C(2004)2515/4 final pozwala Zjednoczonemu Królestwu na notyfikowanie Komisji wszelkich zmian, również zmian wynikających z wzrostu ilości rozdzielonych przydziałów.

      (1)  Dz.U. L 275 z 25.10.2003, str. 32


title: Sprawa T-409/06: Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Sun Sang Kong Yuen Shoes Factory przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz obuwia o skórzanych cholewkach pochodzącego z Chin i z Wietnamu — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Kontrola wyrywkowa — Brak współpracy — Prawo do obrony — Szkoda — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/38

         Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Sun Sang Kong Yuen Shoes Factory przeciwko Radzie
   (Sprawa T-409/06) (1)

   (Dumping - Przywóz obuwia o skórzanych cholewkach pochodzącego z Chin i z Wietnamu - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Kontrola wyrywkowa - Brak współpracy - Prawo do obrony - Szkoda - Obowiązek uzasadnienia)
   2010/C 113/59
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sun Sang Kong Yuen Shoes Factory (Hui Yang) Corp. Ltd (Hui Yang City, Chiny) (przedstawiciele: I. MacVay, solicitor, R. Thompson, QC i K. Beal, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez adwokata G. Berrischa)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i T. Scharf, pełnomocnicy); Confédération européenne de l’industrie de la chaussure (CEC) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo P. Vlaemminck, G. Zonnekeyn i S. Verhulst, następnie P. Vlaemminck i A. Hubert, adwokaci); BA.LA. di Lanciotti Vittorio & C. Sas (Monte Urano, Włochy) oraz szesnastu innych interwenientów, których nazwy wymienione są w załączniku do wyroku (przedstawiciele: G. Celona, P. Tabellini i C. Cavaliere, adwokaci)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie nieważności części rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz.U. L 275, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sun Sang Kong Yuen Shoes Factory (Hui Yang) Corp. Ltd pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska, Confédération européenne de l’industrie de la chaussure (CEC), BA.LA. di Lanciotti Vittorio & C. Sas oraz szesnastu pozostałych interwenientów, których nazwy wymieniono w załączniku, pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa F-92/07: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2007 r. — Evraets przeciwko Komisji

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/44

         Skarga wniesiona w dniu 17 września 2007 r. — Evraets przeciwko Komisji
   (Sprawa F-92/07)
   (2007/C 283/79)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Pascal Evraets (Lambusart, Belgia) (przedstawiciel: N. Lhoëst, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o ogłoszeniu listy urzędników awansowanych do grupy AST 4 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2006 r. w zakresie, w jakim Komisja nie wzięła pod uwagę możliwości awansowania skarżącego w postępowaniu za 2006 r. i w zakresie w jakim nazwisko skarżącego nie znajduje się na liście awansowanych urzędników;

               —

               o ile to konieczne stwierdzenie nieważności wyraźnej decyzji Komisji z dnia 6 czerwca 2007 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącego w oparciu o art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich (regulamin) w dniu 16 lutego 2007 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, były pracownik zatrudniony na czas określony w grupie AST 3 od dnia 16 kwietnia 2004 r. po zdanym konkursie wewnętrznym, uznany został za niepodlegającego awansowi w postępowaniu w sprawie awansu za 2006 r., jako że nie wykazał zdolności do pracy w trzecim języku, stosowanie do art. 45 ust. 2 regulaminu.
   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi trzy zarzuty, z których pierwszy oparty jest na naruszeniu art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego i nieważności art. 10 ust. 5 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 regulaminu. Skarżący twierdzi, że na mocy art. 45 ust. 1 regulaminu, który wymaga dwóch lat stażu pracy by podlegać awansowi, mógłby zostać awansowany w dniu 16 kwietnia 2006 r., tj. przed wejściem w życie wymogu wykazania zdolności do pracy w trzecim języku. Artykuł 11 załącznika XIII regulaminu przewiduje bowiem, że art. 45 ust. 2 nie stosuje się do awansów, które dokonywane są przed dniem 1 maja 2006 r. Wymagając od skarżącego zdolności do pracy w trzecim języku z uzasadnieniem, że jego awans, stosownie do art. 10 ust. 5 ogólnych przepisów wykonawczych dokonywany jest dopiero z dniem 1 maja 2006 r. Komisja naruszyła, jego zdaniem, art. 45 ust. 1 regulaminu.
   Drugi zarzut oparty jest na nierównym traktowaniu oraz nieważności po pierwsze art. 11 załącznika XIII do regulaminu, a po drugie art. 1 pkt 1 wspólnych uregulowań w sprawie szczegółowego stosowania art. 45 ust. 2 regulaminu, przyjętych przez Komisję w dniu 19 lipca 2006 r. Skarżący w szczególności podnosi, że urzędnicy zatrudnieni między 15 a 30 kwietnia 2004 r. zatrudnieni zostali w oparciu o te same przepisy regulaminu, co urzędnicy zatrudnieni przez dniem 15 kwietnia 2004 r., tj. przed dniem wejścia w życie art. 45 ust. 2 regulaminu. W konsekwencji poddanie urzędników zatrudnionych między 15 a 30 kwietnia 2004 r. art. 11 załącznika XIII regulaminu i art. 1 pkt. 1 wspólnych uregulowań stanowi jego zdaniem dyskryminację. Co więcej skarżący podkreśla, że stosownie do art. 5 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu znajomość trzeciego języka nie jest wymagana przy pierwszym awansie urzędników, którzy — choć zatrudnieni po dniu 1 maja 2004 r. — wcześniej byli pracownikami zatrudnionymi na czas określony. Zatem jego zdaniem bezprawne jest wymaganie znajomości trzeciego języka wobec urzędników, którzy tak jak skarżący, powołani zostali przed tym dniem.
   Trzeci zarzut oparty jest na naruszeniu zasady dobrej administracji, wydajności i ochrony uzasadnionych oczekiwań. Skarżący podnosi w szczególności, że w wykonaniu art. 45 ust. 2 regulaminu Komisja nie wykazała w pełni wymaganej staranności i nie odpowiedziała na uzasadnione oczekiwania urzędników mających prawo do awansu w postępowaniu za 2006 r. W szczególności Komisja zaniechała przyjęcia odpowiednich przepisów przejściowych i podjęcia w odpowiednim czasie działań pozwalających skarżącemu na opanowanie trzeciego języka i tym samym podleganie awansowi.


title: Sprawa T-105/12: Postanowienie Sądu z dnia 11 października 2012 r. — Grecja przeciwko Komisji

text:
               1.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/13

         Postanowienie Sądu z dnia 11 października 2012 r. — Grecja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-105/12) (1)

   2012/C 373/25
   Język postępowania: grecki
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 133 z 5.5.2012.


title: Sprawa C-219/05: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 91/271/EWG — Zanieczyszczenia i substancja szkodliwe — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Aglomeracja Sueca, jej miejscowości nadbrzeżne oraz niektóre gminy La Ribery — Odprowadzenie do obszaru uznanego za wrażliwy bez poddania oczyszczeniu)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/8

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-219/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 91/271/EWG - Zanieczyszczenia i substancja szkodliwe - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Aglomeracja Sueca, jej miejscowości nadbrzeżne oraz niektóre gminy La Ribery - Odprowadzenie do obszaru uznanego za wrażliwy bez poddania oczyszczeniu)
   (2007/C 96/12)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: D. Recchia, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: E. Braquehais Conesa oraz I. del Cuvillo Contreras, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 3, 4 i 5 ust. 2 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, str. 40) — Ścieki komunalne Sueki, jej miejscowości nadbrzeżnych oraz niektórych gmin La Ribery — Odprowadzenie do obszaru uznanego za wrażliwy bez poddania oczyszczeniu
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując przepisów niezbędnych w celu zapewnienia, by z dniem 31 grudnia 1998 r. ścieki komunalne aglomeracji Sueki, jej miejscowości nadbrzeżnych (El Perelló, Les Palmeres, Mareny de Barrequetes, Playa del Rey et Boga de Mar) oraz niektórych gmin La Ribery (Benifaió, Sollana oraz Almussafes) zostały poddane właściwemu oczyszczeniu przed ich odprowadzeniem do obszaru uznanego za wrażliwy, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 3 ust. 1 akapit drugi oraz art. 5 ust. 2 w związku z art. 4 ust. 4 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.7.2005.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 stycznia 2005 r. w sprawie T-334/03, Deutsche Post EURO EXPRESS GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Oznaczenie słowne EUROPREMIUM — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/14

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 12 stycznia 2005 r.
   w sprawie T-334/03, Deutsche Post EURO EXPRESS GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Oznaczenie słowne EUROPREMIUM - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 69/27)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-334/03 Deutsche Post EURO EXPRESS GmbH, początkowo reprezentowana przez adwokata G. Lindonfera, następnie przez adwokata L. –U. Jonasa, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: początkowo U. Pfeghar i G. Schneider, następnie A. von Mühlendahl i G. Schneider), mającej za przedmiot skargę na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 czerwca 2003 r. (sprawa R 348/2002-4), dotyczącej rejestracji oznaczenia słownego EUROPREMIUM jako wspólnotowego znaku towarowego, Sąd Pierwszej Instancji (trzecia izba), w składzie: J. Azizi, prezes, M. Jaeger i O. Czúcz, sędziowie; sekretarz: B. Pastor, zastępca sekretarza, wydał w dniu 12 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 czerwca 2003 r. (sprawa R 348/2002-4) jest nieważna.

               2

               Strona pozwana zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 289 z 29.11.03


title: Sprawa C-169/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Benelux Gerechtshof (Belgia) w dniu 13 kwietnia 2015 r. – Montis Design BV/Goossens Meubelen BV

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Benelux Gerechtshof (Belgia) w dniu 13 kwietnia 2015 r. – Montis Design BV/Goossens Meubelen BV
   (Sprawa C-169/15)
   (2015/C 228/04)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Benelux Gerechtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Montis Design BV

      Strona pozwana: Goossens Meubelen BV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy czas ochrony określony w art. 10 w związku z art. 13 ust. 1 dyrektywy 93/98/EWG (1) ma zastosowanie do praw autorskich, które były pierwotnie chronione ustawodawstwem krajowym z dziedziny prawa autorskiego, ale które wygasły przed dniem 1 lipca 1995 r. ze względu na niespełnienie lub niespełnienie w odpowiednim czasie wymogu formalnego, konkretnie niezłożenie lub niezłożenie w odpowiednim czasie oświadczenia o zachowaniu prawa w rozumieniu (dawnego) art. 21 akapit trzeci BTMW?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy dyrektywę 93/98/EWG należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie ustawowemu uregulowaniu krajowemu, wskutek którego wygasłe przed dniem 1 lipca 1995 r. ze względu na niespełnienie wymogu formalnego prawo autorskie do dzieła sztuki stosowanej należy uznawać za ostatecznie wygasłe?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:
               Jeśli na podstawie krajowych przepisów prawnych należy uznać, że rozpatrywane prawo autorskie zostaje lub zostało przywrócone w którejkolwiek chwili, to od której chwili to następuje?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/98/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie harmonizacji czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych (Dz.U. L 290, s. 9), obecnie dyrektywa 2006/116/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych (wersja ujednolicona) (Dz.U. L 372, s. 12).


title: Wykreślenie sprawy T-65/97

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/63

         Wykreślenie sprawy T-65/97 (1)

   (2005/C 217/131)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2005 r. prezes piątej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-65/97, Th.H.P. Neelen przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 142 z 10.5.1997


title: Sprawa C-680/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 17 grudnia 2015 r. – Asklepios Kliniken Langen-Seligenstadt GmbH przeciwko Ivanowi Felji

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 17 grudnia 2015 r. – Asklepios Kliniken Langen-Seligenstadt GmbH przeciwko Ivanowi Felji
   (Sprawa C-680/15)
   (2016/C 118/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Asklepios Kliniken Langen-Seligenstadt GmbH

      Strona pozwana: Ivan Felja

      Pytania prejudycjalne

   I.

               1)

               Czy art. 3 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. (1) stoi na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, które przewiduje, że w przypadku przejęcia przedsiębiorstwa lub zakładu wszystkie warunki pracy uzgodnione na zasadzie autonomii woli i indywidualnie w umowie o pracę pomiędzy zbywającym a pracownikiem przechodzą niezmienione na przejmującego, tak jak gdyby on sam je uzgodnił z pracownikiem w indywidualnej umowie, jeżeli prawo krajowe przewiduje na rzecz przejmującego zarówno oparte na porozumieniu stron, jak i jednostronne możliwości dopasowania umowy o pracę?

               2)

               W wypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej w odniesieniu do całości pytania lub do określonej grupy warunków pracy indywidualnie uzgodnionych pomiędzy zbywającym a pracownikiem w umowie o pracę:
               Czy z zastosowania art. 3 dyrektywy 2001/23/WE wynika, że określone warunki pracy uzgodnione na zasadzie autonomii woli pomiędzy zbywającym a pracownikiem nie przechodzą na przejmującego w postaci niezmienionej i należy dopasować je tylko na podstawie przejęcia przedsiębiorstwa lub zakładu?

               3)

               Jeżeli zgodnie z odpowiedziami Trybunału na pytania pierwsze i drugie uzgodnione indywidualnie w umowie odesłanie, na podstawie którego określone uregulowania układu zbiorowego stają się w sposób dynamiczny częścią umowy o pracę na zasadzie autonomii woli, nie przechodzi w niezmienionej postaci na przejmującego:

                           a)

                           Czy ma to zastosowanie również wtedy, gdy ani zbywający, ani przejmujący nie są stroną układu zbiorowego ani nie należą do takiej strony, tzn. jeżeli uregulowania układu zbiorowego już przed przejęciem przedsiębiorstwa lub zakładu nie stosowałyby się do stosunku pracy ze zbywającym, gdyby nie zawarto w umowie o pracę porozumienia na zasadzie autonomii woli dotyczącego klauzuli odsyłającej?

                           b)

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej na to pytanie:

         Czy zasada ta obowiązuje także wtedy, gdy zbywający i przejmujący są przedsiębiorstwami z tej samej grupy?
   II.

               1)

               Czy w zakresie, w jakim prawo krajowe przewiduje na rzecz przejmującego zarówno oparte na porozumieniu stron, jak i jednostronne możliwości dopasowania umowy o pracę, art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie krajowemu uregulowaniu dokonującemu transpozycji dyrektyw 77/187/EWG (2) lub 2001/23/WE, które przewiduje, że w przypadku przejęcia przedsiębiorstwa lub zakładu przejmujący jest związany warunkami pracy indywidualnie uzgodnionymi na zasadzie autonomii woli przez zbywającego z pracownikami przed przejęciem zakładu, jak gdyby on sam je uzgodnił, także wtedy, gdy te warunki sprawiają, że określone uregulowania układu zbiorowego, który w przeciwnym razie nie obowiązywałyby w odniesieniu do danego stosunku pracy, w sposób dynamiczny stają się częścią umowy o pracę?

      (1)  Dyrektywa w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. L 82, s. 16).

      (2)  Dyrektywa w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich, odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. L 61, s. 26).


title: Sprawa C-54/09 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 lipca 2010 r. Republika Grecka przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Rolnictwo — Wspólna organizacja rynku wina — Pomoc w zakresie restrukturyzacji i przekształcania winnic — Rozporządzenie (WE) nr 1493/1999 — Ustalenie ostatecznych przydziałów środków finansowych przyznanych państwom członkowskim — Rozporządzenie nr 1227/2000 — Artykuł 16 ust. 1 — Termin — Wiążący charakter)

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 lipca 2010 r. Republika Grecka przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-54/09 P) (1)

   (Odwołanie - Rolnictwo - Wspólna organizacja rynku wina - Pomoc w zakresie restrukturyzacji i przekształcania winnic - Rozporządzenie (WE) nr 1493/1999 - Ustalenie ostatecznych przydziałów środków finansowych przyznanych państwom członkowskim - Rozporządzenie nr 1227/2000 - Artykuł 16 ust. 1 - Termin - Wiążący charakter)
   2010/C 246/07
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias i M. Tassopoulou, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. w sprawie T-339/06 Grecja przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/669/WE z dnia 4 października 2006 r. określającej ostateczne przydziały finansowe dla państw członkowskich w odniesieniu do liczby hektarów przeznaczonych na restrukturyzację i konwersję winnic na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 na rok budżetowy 2006 (notyfikowanej pod nr C(2006) 4348) (Dz.U. L 275, s. 62) w zakresie, w jakim ustalono w niej liczbę hektarów i ostateczne przydziały finansowe dla Grecji

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa C-443/16: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 9 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo n° 8 de Madrid – Hiszpania) – Francisco Rodrigo Sanz/Universidad Politécnica de Madrid (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Dyrektywa 1999/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Klauzula 4 — Kolejne umowy o pracę na czas określony zawierane w sektorze publicznym — Zmiana struktury organizacyjnej uniwersytetu — Przepisy krajowe — Włączenie nauczycieli akademickich szkół wyższych w skład korpusu nauczycieli akademickich uniwersytetów — Warunek — Uzyskanie tytułu doktora — Przekształcenie zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy w zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu pracy — Zastosowanie wyłącznie do nauczycieli akademickich zatrudnionych w charakterze członków personelu tymczasowego — Zasada niedyskryminacji)

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/4

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 9 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 8 de Madrid – Hiszpania) – Francisco Rodrigo Sanz/Universidad Politécnica de Madrid
   (Sprawa C-443/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Dyrektywa 1999/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 4 - Kolejne umowy o pracę na czas określony zawierane w sektorze publicznym - Zmiana struktury organizacyjnej uniwersytetu - Przepisy krajowe - Włączenie nauczycieli akademickich szkół wyższych w skład korpusu nauczycieli akademickich uniwersytetów - Warunek - Uzyskanie tytułu doktora - Przekształcenie zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy w zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu pracy - Zastosowanie wyłącznie do nauczycieli akademickich zatrudnionych w charakterze członków personelu tymczasowego - Zasada niedyskryminacji))
   (2017/C 129/05)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 8 de Madrid

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Francisco Rodrigo Sanz

      Strona pozwana: Universidad Politécnica de Madrid

      Sentencja

   Klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, należy interpretować w ten sposób, że sprzeczny z nią jest przepis krajowy taki jak przepis rozpatrywany w postępowaniu głównym, który w kontekście środków zmieniających strukturę organizacyjną uniwersytetów pozwala właściwym organom administracji zainteresowanego państwa członkowskiego na skrócenie o połowę wymiaru czasu pracy nauczycieli akademickich szkół wyższych zatrudnionych w charakterze członków personelu tymczasowego ze względu na nieposiadanie przez nich tytułu doktora, w sytuacji gdy środkiem tym nie są objęci nieposiadający tytułu doktora nauczyciele akademiccy szkół wyższych mający status urzędników mianowanych.

      (1)  Dz.U. C 410 z 7.11.2016.


title: Sprawa C-98/08: Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 21 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Madrid — Hiszpania) — Asociación de Gestión de Derechos Intelectuales (AGEDI), Asociación de Artistas Intérpretes o Ejecutantes — Sociedad de Gestión de España (AIE) przeciwko Sogecable, SA, Canal Satélite Digital SL

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/28

         Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 21 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Madrid — Hiszpania) — Asociación de Gestión de Derechos Intelectuales (AGEDI), Asociación de Artistas Intérpretes o Ejecutantes — Sociedad de Gestión de España (AIE) przeciwko Sogecable, SA, Canal Satélite Digital SL
   (Sprawa C-98/08) (1)

   2009/C 113/54

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 128 z 24.5.2008.


title: Sprawa T-410/13: Postanowienie Sądu z dnia 30 września 2014 r. – Bitiqi i in. przeciwko Komisji i in. [Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Misja Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie (Eulex Kosowo) — Personel kontraktowy — Decyzje szefa misji o nieprzedłużeniu umów o pracę — Oczywisty brak właściwości]

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/43

         Postanowienie Sądu z dnia 30 września 2014 r. – Bitiqi i in. przeciwko Komisji i in.
   (Sprawa T-410/13) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Misja Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie (Eulex Kosowo) - Personel kontraktowy - Decyzje szefa misji o nieprzedłużeniu umów o pracę - Oczywisty brak właściwości])
   2014/C 421/60
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Burim Bitiqi (Londyn, Zjednoczone Królestwo); Arlinda Gjebrea (Prisztina, Kosowo); Anna Górska (Warszawa, Polska); Agim Hajdini (Londyn); Josefa Martínez Estéve (Walencja, Hiszpania); Denis Vasile Miron (Bukareszt, Rumunia); James Nicholls (Swindon, Zjednoczone Królestwo); Zornitsa Popova Glodzhani (Warna, Bułgaria); Andrei Mihai Popovici (Bukareszt) i Amaia San José Ortiz (Llodio, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci A. Coolen, D. de Abreu Caldas, É. Marchal i J.N. Louis, następnie adwokaci D. de Abreu Caldas, M. de Abreu Caldas i J.N. Louis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i A.C. Simon, pełnomocnicy); Europejska Służba Działań Zewnętrznych (EEAS) (przedstawiciele: S. Marquardt, É. Chaboureau i M. Silva, pełnomocnicy) i Eulex Kosowo (przedstawiciele: B. Borchardt, pełnomocnik, wspierany przez adwokat A. Fouquet Dörte)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciel: A. Vitro i M. Bauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji szefa misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie (Eulex Kosowo) z dnia 27 maja i 2 lipca 2013 r. o nieprzedłużeniu umów o pracę ze skarżącymi.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Burim Bitiqi, Arlinda Gjebrea, Anna Górska, Agim Hajdini, Josefa Martínez Estéve, Denis Vasile Miron, James Nicholls, Zornitsa Popova Glodzhani, Andrei Mihai Popovici, Amaia San José Ortiz zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską, Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (EEAS) i Eulex Kosowo.

               3)

               Rada Unii Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa C-570/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Karoline Gruber/Unabhängiger Verwaltungssenat für Kärnten, EMA Beratungs- und Handels GmbH, Bundesminister für Wirtschaft, Familie und Jugend (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2011/92/UE — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne — Budowa centrum handlowego — Moc wiążąca decyzji administracyjnej o nieprzeprowadzaniu oceny oddziaływania na środowisko — Brak udziału społeczeństwa)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/8

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Karoline Gruber/Unabhängiger Verwaltungssenat für Kärnten, EMA Beratungs- und Handels GmbH, Bundesminister für Wirtschaft, Familie und Jugend
   (Sprawa C-570/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2011/92/UE - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne - Budowa centrum handlowego - Moc wiążąca decyzji administracyjnej o nieprzeprowadzaniu oceny oddziaływania na środowisko - Brak udziału społeczeństwa))
   (2015/C 198/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Karoline Gruber

      Strona pozwana: Unabhängiger Verwaltungssenat für Kärnten, EMA Beratungs- und Handels GmbH, Bundesminister für Wirtschaft, Familie und Jugend

      Sentencja

   Artykuł 11 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak będące przedmiotem postępowania głównego, na podstawie którego decyzja administracyjna ustalająca, że nie ma obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla danego przedsięwzięcia, posiada moc wiążącą wobec sąsiadów pozbawionych prawa do zaskarżenia tej decyzji administracyjnej, o ile ci sąsiedzi będący członkami „zainteresowanej społeczności” w rozumieniu art. 1 ust. 2 tej dyrektywy spełniają kryteria przewidziane w prawie krajowym w odniesieniu do „wystarczającego interesu prawnego” lub „naruszenia prawa”. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy warunek ten jest spełniony w zawisłej przed nim sprawie. Jeżeli ma to miejsce, powinien on stwierdzić brak mocy wiążącej względem tych sąsiadów decyzji administracyjnej o nieprzeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.