title: Sprawa C-230/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 2 maja 2017 r. – Erdem Deha Altiner i Isabel Hanna Ravn/Udlændingestyrelsen

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 2 maja 2017 r. – Erdem Deha Altiner i Isabel Hanna Ravn/Udlændingestyrelsen
   (Sprawa C-230/17)
   (2017/C 213/30)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Erdem Deha Altiner i Isabel Hanna Ravn

      Strona pozwana: Udlændingestyrelsen

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 21 TFUE i, w drodze analogii, dyrektywa 2004/38/WE (1), sprzeciwiają się temu, aby państwo członkowskie odmawiało przyznania pochodnego prawa pobytu obywatelowi państwa trzeciego, który jest członkiem rodziny obywatela Unii będącego obywatelem danego państwa członkowskiego i powracającego do tego państwa członkowskiego po skorzystaniu z przysługującego prawa do swobodnego przemieszczania się w sytuacji, gdy wspomniany członek rodziny nie wjeżdża na terytorium danego państwa ani nie składa wniosku o udzielenie prawa pobytu w „naturalnej konsekwencji” powrotu tego obywatela Unii?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. 2004, L 158, s. 77).


title: Sprawa T-32/07: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2007 r. — Republika Słowacka przeciwko Komisji

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/29

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2007 r. — Republika Słowacka przeciwko Komisji
   (Sprawa T-32/07)
   (2007/C 69/58)
   Język postępowania: słowacki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Słowacka (przedstawiciel: J. Čorba, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,

               —

               utrzymanie zgodnie z art. 231 ust. 2 WE tych skutków zaskarżonej decyzji, na podstawie których skarżąca określa ilość całkowitą emisji i ich przydziałów dla operatorów instalacji położonych na jej terytorium, w przypadku gdyby Sąd Pierwszej Instancji nie uwzględnił stanowiska przedstawionego w pkt 95 skargi,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 29 listopada 2006 r. w sprawie krajowego planu rozdzielania pozwoleń na emisje gazów cieplarnianych w latach 2008-2012 notyfikowanego przez Republikę Słowacką zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1).
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła przepisy art. 9 ust. 3 w związku z art. 9 ust. 1 i art. 11 ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE oraz zasadę uzasadnionych oczekiwań w ten sposób, że nie uwzględniając krajowego planu rozdzielania zastosowała w zaskarżonej decyzji własną metodę ustalenia średniej rocznej maksymalnej ilości całkowitej przydziałów emisji, przejmując niesłusznie uprawnienie, które dyrektywa powierza państwu członkowskiemu.
   Poza tym skarżąca twierdzi, że nawet jeżeli pozwana miałaby prawo do zastosowania własnej metody ustalenia ilości całkowitej przydziałów emisji, naruszyła ona zasadę współpracy między instytucjami Wspólnoty i organami państw członkowskich, nie konsultując się ze skarżącą przed przyjęciem zaskarżonej decyzji.
   Ponadto pozwana naruszyła art. 9 ust. 3 w związku z art. 1, art. 9 ust. 1 i kryteriami 1-4 załącznika III do dyrektywy 2003/87/WE oraz ogólną zasadę proporcjonalności, ponieważ zastosowana przez nią metoda ustalenia ilości całkowitej przydziałów emisji nie uwzględnia konieczności zwiększenia produkcji energii elektrycznej na terytorium skarżącej z krajowych zasobów węgla z powodu obowiązku zamknięcia dwóch bloków elektrowni atomowej w miejscowości Jaslovské Bohunice.
   W końcu skarżąca podnosi, że decyzja narusza wymogi formalne wystarczającego uzasadnienia.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie i zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, str. 32).


title: Sprawa C-407/04 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 stycznia 2007 r. — Dalmine SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Konkurencja — Kartel — Rynek rur stalowych bez szwu — Ochrona rynków krajowych — Umowa o dostawy — Prawo do obrony — Samooskarżenie — Dowody z anonimowego źródła — Grzywna — Uzasadnienie — Równość traktowania — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Wielkość właściwego rynku i zainteresowanego przedsiębiorstwa — Okoliczności łagodzące)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 stycznia 2007 r. — Dalmine SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-407/04 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Kartel - Rynek rur stalowych bez szwu - Ochrona rynków krajowych - Umowa o dostawy - Prawo do obrony - Samooskarżenie - Dowody z anonimowego źródła - Grzywna - Uzasadnienie - Równość traktowania - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Wielkość właściwego rynku i zainteresowanego przedsiębiorstwa - Okoliczności łagodzące)
   (2007/C 56/04)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Dalmine SpA (przedstawiciele: adwokaci A. Sinagra, M. Siragusa i F. Moretti)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: pełnomocnicy A. Whelan i F. Amato)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie T-50/00 Dalmine SpA przeciwko Komisji stwierdzającego w części nieważność decyzji Komisji 2003/382/WE z dnia 8 grudnia 1999 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (sprawa IV/E-1/35.860-B rury i przewody stalowe bez szwu) [notyfikowana pod numerem C(1999) 4154) i ustalającej kwotę grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Dalmine SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004.


title: Sprawa T-480/13: Wyrok Sądu z dnia 1 lipca 2014 r. – You-View.tv przeciwko OHIM – YouView TV (YouView+) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego YouView+ — Wcześniejszy obowiązujący w Beneluksie graficzny znak towarowy You View You-View.tv — Przedstawienie dokumentów z opóźnieniem — Swoboda uznania przyznana przez art. 76 ust. 2 rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Pojęcie „przepisu stanowiącego inaczej”  — zasada 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95]

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/36

         Wyrok Sądu z dnia 1 lipca 2014 r. – You-View.tv przeciwko OHIM – YouView TV (YouView+)
   (Sprawa T-480/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego YouView+ - Wcześniejszy obowiązujący w Beneluksie graficzny znak towarowy You View You-View.tv - Przedstawienie dokumentów z opóźnieniem - Swoboda uznania przyznana przez art. 76 ust. 2 rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Pojęcie „przepisu stanowiącego inaczej” - zasada 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95])
   2014/C 282/47
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: You-View.tv (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciel: S. Criel, avocat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Bullock i N. Bambara, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: YouView TV Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 czerwca 2013 r. (sprawa R 2112/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między You-View.tv i YouView TV Ltd.

      Sentencja

               1)

               Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 18 czerwca 2013 r. (sprawa R 2112/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między You-View.tv i YouView TV Ltd jest nieważna.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga jest oddalona.

               3)

               OHIM ponosi koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa T-499/14: Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2014 r. – Its Europe przeciwko Komisji

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/14

         Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2014 r. – Its Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-499/14)
   2014/C 380/19
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Road Transport Telematics Implementation Coordination Organisation – Intelligent Transport Systems & Services Europe (Ertico – Its Europe) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: M. Wellinger i K. T’Syen, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komitetu zatwierdzającego Komisji Europejskiej z dnia 15 kwietnia 2014 r. stwierdzającej, że skarżący nie kwalifikuje się jako przedsiębiorstwo mikro, małe i średnie w rozumieniu zalecenia Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącego definicji przedsiębiorstw mikro, małych i średnich (Dz.U. L 124, s. 36) i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy tego, że wniosek komitetu zatwierdzającego, iż skarżący nie kwalifikuje się jako przedsiębiorstwo mikro, małe i średnie, jest oparty na rażąco błędnej interpretacji art. 3 ust. 4 załącznika do zalecenia Komisji 2003/361/WE.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy tego, że stwierdzając, iż skarżący nie kwalifikuje się jako przedsiębiorstwo mikro, małe i średnie i otwierając Komisji możliwość żądania zwrotu grantów FP7, które przyznano skarżącemu w przeszłości, komitet zatwierdzający naruszył podstawowe zasady prawa europejskiego: (i) dobrej administracji, (ii) pewności prawa i (iii) ochrony uzasadnionych oczekiwań skarżącego.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy tego, że komitet zatwierdzający naruszył prawo skarżącego do obrony i zasadę dobrej administracji, nie udzielając mu możliwości skutecznego przedstawienia swoich poglądów.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy uchybienia przez komitet zatwierdzający obowiązkowi należytego uzasadnienia swojej decyzji.


title: Sprawa C-229/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Hanseatisches Oberlandesgericht w Bremie z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie Crailsheimer Volksbank eG przeciwko Klaus Conrads, Frank Schulzke i Petra Schulzke-Lösche i Joachim Nitschke.

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Hanseatisches Oberlandesgericht w Bremie z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie Crailsheimer Volksbank eG przeciwko Klaus Conrads, Frank Schulzke i Petra Schulzke-Lösche i Joachim Nitschke.
   (Sprawa C-229/04)
   (2004/C 201/17)
   Dnia 2 czerwca 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Hanseatisches Oberlandesgericht w Bremie wydanego dnia 27 maja 2004 r. w sprawie Crailsheimer Volksbank eG przeciwko Klaus Conrads, Frank Schulzke i Petra Schulzke-Lösche i Joachim Nitschke.
   Hanseatisches Oberlandesgericht zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy jest zgodne z art. 1 ust. 1 dyrektywy 85/577/EWG (1) uzależnianie praw konsumenta, w szczególności jego prawa do odstąpienia od umowy, nie tylko od wystąpienia sytuacji sprzedaży obwoźnej zgodnie z art. 1 ust.1 dyrektywy, lecz również od dodatkowych kryteriów, takich jak świadome zaangażowanie przez przedsiębiorcę do zawarcia umowy osoby trzeciej lub niedbalstwo przedsiębiorcy odnośnie działania osoby trzeciej przy sprzedaży obwoźnej?

               2.

               Czy jest zgodne z art. 5 ust. 2 dyrektywy 85/577/EWG, że pożyczkobiorca hipoteczny, który nie tylko zawarł umowę pożyczki w sytuacji sprzedaży obwoźnej, lecz jednocześnie polecił w sytuacji sprzedaży obwoźnej wypłacenie środków na rachunek, który praktycznie nie podlegał już jego dyspozycji, jest zobowiązany do spłaty środków pożyczkodawcy w przypadku odstąpienia od umowy?

               3.

               Czy jest zgodne z art. 5 ust. 2 dyrektywy 85/577/EWG, że pożyczkobiorca hipoteczny, o ile jest on zobowiązany do spłaty środków po odstąpieniu od umowy, jest zobowiązany do spłaty nie w przewidzianych w umowie terminach płatności rat, lecz od razu całej kwoty?

               4.

               Czy jest zgodne z art. 5 ust. 2 dyrektywy 85/577/EWG, że pożyczkobiorca hipoteczny, jeżeli w przypadku odstąpienia od umowy jest również zobowiązany do spłaty środków, musi zapłacić oprocentowanie pożyczki w zwykłej wysokości przyjętej na rynku?

      (1)  Dz.U. L 372, str. 31


title: Sprawa T-236/07: Wyrok Sądu z dnia 26 października 2010 r. — Niemcy przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Rozliczanie rachunków — Rok budżetowy 2006 — Data zastosowania art. 32 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 — Moc wiążąca jednostronnej deklaracji Komisji załączonej do protokołu ze spotkania Coreper)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/39

         Wyrok Sądu z dnia 26 października 2010 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-236/07) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Rozliczanie rachunków - Rok budżetowy 2006 - Data zastosowania art. 32 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 - Moc wiążąca jednostronnej deklaracji Komisji załączonej do protokołu ze spotkania Coreper)
   2010/C 346/77
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo M. Lumma i J. Möller, a następnie J. Möller i N. Graf Vitzthum, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: F. Erlbacher, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji 2007/327/WE z dnia 27 kwietnia 2007 r. w sprawie rozliczenia rachunków agencji płatniczych państw członkowskich dotyczących wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) za rok budżetowy 2006 (Dz.U. L 122, s. 51).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa C-143/08: Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/18

         Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska
   (Sprawa C-143/08)
   (2008/C 142/29)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Kaduczak i P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska
   Żądania

               —

               stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla wykonania dyrektywy Komisji 2006/73/WE (1) z dnia 10 sierpnia 2006 r. wprowadzającej środki wykonawcze do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/39/WE, a w każdym razie poprzez niepoinformowanie Komisji o przyjęciu tych przepisów, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wymienionej dyrektywy,

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2006/73/WE upłynął w dniu 31 stycznia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 241, 2.9.2006, str. 26–58.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie T-384/02: Fernando Valenzuela Marzo przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Wynagrodzenie — Zasiłek na zagospodarowanie — Artykuł 9 ust. 3 załącznika VII do regulaminu — Termin roczny)

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/21

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 15 lipca 2004 r.
   w sprawie T-384/02: Fernando Valenzuela Marzo przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Wynagrodzenie - Zasiłek na zagospodarowanie - Artykuł 9 ust. 3 załącznika VII do regulaminu - Termin roczny)
   (2004/C 239/43)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-384/02 Fernando Valenzuela Marzo, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Brukseli (Belgia), reprezentowany przez M.-A. Lucas, avocat, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Curral i V. Joris, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), której przedmiotem jest: - z jednej strony - żądanie uchylenia decyzji Komisji z dnia 16 listopada 2001 r. oraz z dnia 13 lutego 2002 r., na mocy których skarżącemu odmówiono wypłaty drugiej połowy zasiłku na zagospodarowanie uzasadniając to tym, że osiedlenie się jego rodziny w jego miejscu służbowym nie nastąpiło w terminie regulaminowym wynoszącym jeden rok od chwili objęcia przez niego stanowiska, oraz – z drugiej strony – zasądzenie od Komisji zapłaty na jego rzecz drugiej połowy zasiłku na zagospodarowanie wraz z odsetkami według rocznej stopy procentowej wynoszącej 8 %, Sąd (trzecia izba), w składzie: J. Azizi, prezes, M. Jaeger i F. Dehousse, sędziowie; sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 15 lipca 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 55 z 8.3.2003.


title: Sprawa T-373/09: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Pucci International (Emidio Tucci) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Emidio Tucci — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy oraz wcześniejsze, słowne i graficzny, krajowe znaki towarowe Emilio Pucci i EMILIO PUCCI — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/22

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Pucci International (Emidio Tucci)
   (Sprawa T-373/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Emidio Tucci - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy oraz wcześniejsze, słowne i graficzny, krajowe znaki towarowe Emilio Pucci i EMILIO PUCCI - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)
   2012/C 355/45
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J.L. Rivas Zurdo, E. López Camba i E. Seijo Veiguela, następnie adwokaci J.L. Rivas Zurdo i E. Seijo Veiguela)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: J. Crespo Carillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Emilio Pucci International BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, G. Lazzeretti, M. Boletto i E. Gavuzzi)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 czerwca 2009 r. (sprawy połączone R 770/2008-2 i R 826/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Emilio Pucci International BV a El Corte Inglés SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               El Corte Inglés zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Sprawa T-76/08: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2008 r. — E.I. du Pont de Nemours i in. przeciwko Komisji

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/22

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2008 r. — E.I. du Pont de Nemours i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-76/08)
   (2008/C 116/40)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: E.I. du Pont de Nemours and Company (Wilmington, Stany Zjednoczone), DuPont Performance Elastomers LLC (Wilmington, Stany Zjednoczone), DuPont Performance Elastomers SA (Genewa, Szwajcaria) (przedstawiciele: J. Boyce i A. Lyle-Smythe, Solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 lit. b) decyzji, w zakresie w jakim stanowi on, że E.I. DuPont brała udział w naruszeniu;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 lit. b) decyzji, w zakresie w jakim stanowi on, że E.I. DuPont jest zobowiązana do zapłaty grzywny;

               —

               obniżenie grzywien nałożonych na skarżące na mocy art. 2 lit. b) decyzji i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące zmierzają do stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C(2007) 5910 wersja ostateczna z dnia 5 grudnia 2007 r. (sprawa COMP/F/38.629 — kauczuk chloroprenowy), w której Komisja uznała, że skarżące naruszyły wspólnie z innymi przedsiębiorstwami art. 81 WE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, uczestnicząc w jednolitym i ciągłym porozumieniu lub uzgodnionych praktykach w sektorze kauczuku chloroprenowego.
   Na poparcie niniejszej skargi skarżące podnoszą, że Komisja dopuściła się oczywistych błędów w ocenie okoliczności faktycznych, naruszyła przepisy prawa i nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia swej decyzji, jako że:

               —

               uznała, iż skarżąca E.I. DuPont jest odpowiedzialna za udział przedsiębiorstwa joint venture DuPont Dow Elastomers w kartelu za okres, po tym jak skarżąca E.I. DuPont przeniosła całą swoją działalność w sektorze elastomerów, w tym również kauczuku chloroprenowego, na DuPont Dow Elastomers;

               —

               nałożyła grzywnę na E.I. DuPont za okres poprzedzający przeniesienie działalności w sektorze elastomerów na DuPont Dow Elastomers, podczas gdy Komisja nie powinna tego czynić ze względu na przedawnienie;

               —

               nie wykazała uzasadnionego interesu w wydaniu w niniejszej sprawie decyzji przeciwko E.I. DuPont;

               —

               nie wykazała, że Bayer i DuPont Dow Elastomers zawarły umowę lub porozumienie w sprawie zamknięcia fabryk;

               —

               użyła mnożnika 6,5 z tytułu czasu trwania, odpowiadającego sześciu latom i sześciu pełnym miesiącom, podczas gdy czas trwania udziału DuPont Dow Elastomers wyniósł jedynie sześć lat i jeden pełny miesiąc;

               —

               nie przyznała skarżącym maksymalnego, możliwego obniżenia grzywny wynoszącego 30 % i

               —

               uznała, że pracownik DuPont Dow Elastomers brał udział w kartelu.


title: Sprawa C-547/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 28 października 2016 r. – Gasorba S.L., Josefa Rico Gil i Antonio Ferrándiz González/Repsol Comercial de Productos Petrolíferos S.A.

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 28 października 2016 r. – Gasorba S.L., Josefa Rico Gil i Antonio Ferrándiz González/Repsol Comercial de Productos Petrolíferos S.A.
   (Sprawa C-547/16)
   (2017/C 022/13)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Gasorba S.L., Josefa Rico Gil i Antonio Ferrándiz González

      Strona pozwana: Repsol Comercial de Productos Petrolíferos S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy zgodnie z art. 16 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (1), zatytułowanym „Jednolite stosowanie wspólnotowego prawa konkurencji”, decyzja Komisji [2006/446/CE (2)] z dnia 12 kwietnia 2006 r. w sprawie postępowania zgodnie z art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/B-1-382.348-Repsol C.P.P), skutkuje tym, że sąd krajowy nie może uznać za nieważne – ze względu na okres obowiązywania zawartej w nich klauzuli wyłączności zakupu – umów, których dotyczy ta decyzja, choć mogą one zostać uznane za nieważne z innych powodów, takich jak przykładowo narzucenie przez dostawcę (od)sprzedawcy minimalnej ceny sprzedaży detalicznej?

               2.

               Czy w takim przypadku należy uznać, że umowy długoterminowe, do których odnosi się [ta] decyzja dotycząca zobowiązań, są objęte na podstawie tej decyzji wyłączeniem indywidualnym na gruncie art. 101 ust. 3 TFUE?

      (1)  Dz.U. 2003, L 1, s. 1.

      (2)  Dz.U. 2006, L 176, s. 104.


title: Sprawa T-68/13: Wyrok Sądu z dnia 23 stycznia 2014 r. — Novartis przeciwko OHIM (CARE TO CARE) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CARE TO CARE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/20

      Wyrok Sądu z dnia 23 stycznia 2014 r. — Novartis przeciwko OHIM (CARE TO CARE)
      (Sprawa T-68/13) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CARE TO CARE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
      (2014/C 71/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: M. Rajh i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 listopada 2012 r. (sprawa R 953/2012-1) dotyczącej zgłoszenia do rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego oznaczenia słownego CARE TO CARE

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Novartis AG pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 108 z 13.4.2013.


               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/2

         Przydział sędziów do izb orzekających w składzie trzech sędziów
   (2008/C 301/03)
   Na posiedzeniu w dniu 30 września 2008 r. Trybunał postanowił dokonać następującego przydziału sędziów do izb:
   Piąta izba
   M. Ilešič, prezes izby
   A. Tizzano, A. Borg Barthet, E. Levits, J.J. Kasel, sędziowie
   Szósta izba
   J.C. Bonichot, prezes izby
   K.H.T. Schiemann, J. Makarczyk, P. Kūris, L. Bay Larsen, C. Toader, sędziowie
   Siódma izba
   A. Ó Caoimh, prezes izby
   J.N. Cunha Rodrigues, J. Klučka, U. Lõhmus, P. Lindh, A. Arabadjiev, sędziowie
   Ósma izba
   T. von Danwitz, prezes izby
   R. Silva de Lapuerta, E. Juhász, G. Arestis, J. Malenovský, sędziowie


title: Sprawa T-365/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 grudnia 2008 r. — Bateaux Mouches przeciwko OHIM — Castanet (BATEAUX MOUCHES) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Słowny wspólnotowy znak towarowy BATEAUX MOUCHES — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 51 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 i art. 51 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/29

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 grudnia 2008 r. — Bateaux Mouches przeciwko OHIM — Castanet (BATEAUX MOUCHES)
   (Sprawa T-365/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Słowny wspólnotowy znak towarowy BATEAUX MOUCHES - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 51 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 i art. 51 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94)
   (2009/C 32/53)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Compagnie des bateaux mouches SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat D. de Leusse)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również, interwenient przed Sądem: Jean-Noël Castanet (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Sulzer)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 września 2006 r. (sprawa R 1172/2005-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia między J.N. Castanetem a Compagnie des bateaux mouches SA.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Compagnie des bateaux mouches SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa T-106/13: Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2015 r. – Synergy Hellas/Komisja [Klauzula arbitrażowa — Szósty i siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji — Przedterminowe rozwiązanie umów — Uzasadnione oczekiwania — Proporcjonalność — Dobra wiara — Odpowiedzialność pozaumowna — Zmiana kwalifikacji skargi — Współistnienie żądań odszkodowawczych z tytułu odpowiedzialności umownej i pozaumownej — System wczesnego ostrzegania (SWO) — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom — Związek przyczynowy]

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/17

         Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2015 r. – Synergy Hellas/Komisja
   (Sprawa T-106/13) (1)

   ([Klauzula arbitrażowa - Szósty i siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji - Przedterminowe rozwiązanie umów - Uzasadnione oczekiwania - Proporcjonalność - Dobra wiara - Odpowiedzialność pozaumowna - Zmiana kwalifikacji skargi - Współistnienie żądań odszkodowawczych z tytułu odpowiedzialności umownej i pozaumownej - System wczesnego ostrzegania (SWO) - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Związek przyczynowy])
   (2016/C 007/23)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: d.d. Synergy Hellas Anonymi Emporiki Etaireia Parochis Ypiresion Pliroforikis (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci M. Angelopoulos i K. Damis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i A. Sauka, wspierani przez adwokatów L. Athanassiou i G. Gerapetritisa)

      Przedmiot

   Żądania odszkodowawcze z tytułu odpowiedzialności umownej i pozaumownej, przedstawione w związku z wykonywaniem szeregu umów, które Komisja zawarła ze skarżącą w kontekście szóstego i siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji, przyczyniających się do utworzenia europejskiej przestrzeni badawczej i innowacji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               d.d. Synergy Hellas Anonymi Emporiki Etaireia Parochis Ypiresion Pliroforikis zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 141 z 18.5.2013.


title: Sprawa C-304/10: Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/22

         Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-304/10)
   ()
   2010/C 246/38
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: M. Wilderspin i D. Milanowska, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/82/WE Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie zobowiązania przewoźników do przekazywania danych pasażerów (1), a w każdym razie poprzez niezawiadomienie Komisji o takich przepisach, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 wspomnianej dyrektywy;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2004/82 upłynął w dniu 5 września 2006 r.

      (1)  Dz. U. L 261 s. 24


title: Sprawa F-80/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 23 października 2013 r. — Gomes Moreira przeciwko ECDC (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Przedterminowe rozwiązanie umowy na czas określony — Zerwanie więzi zaufania — Uchybienie dyscyplinarne)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/20

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 23 października 2013 r. — Gomes Moreira przeciwko ECDC
   (Sprawa F-80/11) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Przedterminowe rozwiązanie umowy na czas określony - Zerwanie więzi zaufania - Uchybienie dyscyplinarne)
   2013/C 377/44
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Joaquim Paulo Gomes Moreira (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis, É. Marchal i D. Abrau Caldas, avocats)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum Zapobiegania i Kontroli Chorób (przedstawiciele: początkowo A. Ammon, pełnomocnik, następnie R. Trott, pełnomocnik, D. Waelbroek i A. Duron, avocats)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rozwiązania ze skarżącym umowy o pracę z powodów dyscyplinarnych oraz żądanie wypłaty odszkodowania i zadośćuczynienia.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 11 października 2010 r. w zakresie, w jakim skarżący został zawieszony w wykonywaniu swoich obowiązków.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 319 z 29.10.2011, s. 30.


title: Sprawa T-319/14: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Drogenhilfe Köln Projekt przeciwko OHIM (Rauschbrille)

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/38

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Drogenhilfe Köln Projekt przeciwko OHIM (Rauschbrille)
   (Sprawa T-319/14)
   2014/C 212/49
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Drogenhilfe Köln Projekt gGmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: V. Schoene, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 stycznia 2014 r. w sprawie R 1356/2013-1 i zwrócenie sprawy do Urzędu celem ponownego rozpoznania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Rauschbrille” dla towarów i usług z klas 9, 41 i 44

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: odrzucenie odwołania


title: Sprawa T-346/13: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2013 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji

text:
               24.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/15

         Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2013 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji
   (Sprawa T-346/13)
   2013/C 245/19
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias, X. Basakou i A. Vasilopoulou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2013/214/UE z dnia 2 maja 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowanej jako dokument nr C(2013) 2436] (Dz.U. L 123, s. 11) w części, w której dotyczy ona Republiki Greckiej oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   W odniesieniu do korekt finansowych nałożonych w zaskarżonej decyzji wykonawczej Komisji z dnia 2 maja 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowanej jako dokument nr C(2013) 2436] (Dz.U. L 123, s. 11) w części, w której decyzja ta nakłada na Republikę Grecką korektę finansową w wysokości ogółem 6 175 094,49 EUR z tytułu wydatków poniesionych przez Republiką Grecką w ramach Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, oś 2, 2007-2013, środki obszarowe w latach budżetowych 2009 i 2010 (lata przedstawienia wniosków 2008 i 2009) Republika Grecka przedstawia następujące zarzuty:

               W pierwszym zarzucie Republika Grecka podnosi, że decyzji brakuje podstaw normatywnych i uzasadnienia w zakresie proponowanej korekty w stawce ryczałtowej wynoszącej 5 % zważywszy, że przeprowadzone na miejscu kontrole wszystkich podjętych zobowiązań nie zostały przeprowadzone na wszystkich działkach rolnych objętych wnioskami o pomoc w latach budżetowych istotnych dla celów dochodzenia.

               W drugim zarzucie Republika Grecka podnosi, że decyzja dotycząca nałożenia korekty w stawce ryczałtowej 2 % ze względu na stwierdzenie ogólnych uchybień w zakresie identyfikowalności raportów z przeprowadzonych kontroli dla działań rolnośrodowiskowych, z naruszeniem art. 28 ust. 1 rozporządzenia Komisji nr 796/2004 (1), została wydana na podstawie błędów co do okoliczności faktycznych a w każdym razie bez uzasadnienia.

               W trzecim zarzucie Republika Grecka twierdzi, że decyzji brakuje podstaw normatywnych i uzasadnienia w zakresie proponowanej korekty w stawce ryczałtowej wynoszącej 2 % w oddzielnych sektorach „Upraw ekologicznych” i „Ekologicznej hodowli zwierząt”, ponieważ oprócz dowiedzionych w ramach postępowania szczególnych kontroli dotyczących omawianych działań przeprowadzonych przez szczególne i autoryzowane organy kontroli, jednostka płatnicza była zobowiązana przeprowadzić swe własne kontrole.

               W czwartym zarzucie Republika Grecka powołuje się na naruszenie zasady proporcjonalności w związku z zaproponowaną korektą w stawce ryczałtowej 5 %, ponieważ niektóre zobowiązania a zawłaszcza zobowiązania dotyczące używania nawozów, środków ochrony roślin, pestycydów lub innych związanych substancji są kontrolowane głównie wizualnie. Decyzja Komisji została uzasadniona w nieodpowiedni lub wręcz sprzeczny sposób.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U. L 141, s. 18)


title: Sprawa F-42/08: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/27

         Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-42/08)
   (2008/C 158/50)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Ustalenie, że Przedstawicielstwo Komisji Europejskiej w Angoli w dniu 18 marca 2002 r. przesłało datowane tego samego dnia i skierowane do skarżącego pismo za pośrednictwem faksu na połączenie telefoniczne, nad którym skarżący nie miał żadnej kontroli, ani które nie znajdowało się w jego posiadaniu, ustalenie bezprawności takiego zachowania i zasądzenie od pozwanego odszkodowania w wysokości 100 000 EUR.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji, niezależne od jej formy, oddalającej wniosek wniesiony w dniu 8 marca 2007 r.;

               —

               w razie konieczności, stwierdzenie nieważności decyzji, niezależne od jej formy, o oddaleniu zażalenia z dnia 10 września 2007 r.;

               —

               w razie konieczności, stwierdzenie nieważności pisma z dnia 9 stycznia 2008 r.;

               —

               ustalenie, że w dniu 18 marca 2002 r. Przedstawicielstwo Komisji Wspólnot Europejskich w Angoli przesłało datowane tego samego dnia pismo za pośrednictwem faksu na połączenie telefoniczne pod numerem +39.0833.54xxxx skierowane do skarżącego i ustalenie bezprawności takiego działania;

               —

               zasądzenie od pozwanego na rzecz skarżącego odszkodowania z tytułu szkody obecnej i przyszłej powstałej w związku ze zdarzeniem powodującym szkodę, w wysokości 100 000 EUR, ewentualnie kwoty większej lub mniejszej według uznania Sądu, wraz z kapitalizowanymi odsetkami w wysokości 10 % rocznie liczonymi od dnia złożenia wniosku w dniu 8 marca 2007 r. do dnia zapłaty;

               —

               obciążenie pozwanego wszystkimi kosztami, honorariami i opłatami, związanymi z postępowaniem, poniesionymi przez skarżącego, włączając w to koszty powstałe w związku ze sporządzeniem przez stronę ewentualnej opinii zmierzającej do wykazania spełnienia przesłanek do zasądzenia na rzecz skarżącego kwoty wskazanej wyżej, a także ogólnie z jakimkolwiek aktem, zmierzającym do wydania orzeczenia w niniejszej sprawie.


title: Sprawa C-577/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2015 r. w sprawie T-660/14, SV Capital OÜ/Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB), wniesione w dniu 9 listopada 2015 r. przez SV Capital OÜ

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/22

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2015 r. w sprawie T-660/14, SV Capital OÜ/Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB), wniesione w dniu 9 listopada 2015 r. przez SV Capital OÜ
   (Sprawa C-577/15 P)
   (2016/C 016/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: SV Capital OÜ (przedstawiciel: adwokat M. Greinoman)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB), Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 9 września 2015 r. w sprawie T-660/14 w zakresie w jakim 1) uznano w nim za niedopuszczalną skargę na decyzję EUNB C 2013 002, 2) stwierdzono w nim, że odwołanie wnoszącej odwołanie od decyzji komisji odwoławczej europejskich urzędów nadzoru 2014-C1-02 z dnia 14 lipca 2014 r. jest częściowo niedopuszczalne, mimo że wyrok ten stwierdza nieważność decyzji 2014-C1-02 oraz 3) rozstrzygnięto w nim o kosztach;

               —

               przekazanie sprawy do Sądu do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, a interwenienta własnymi kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi następujące zarzuty i argumenty prawne w uzasadnieniu odwołania od wyroku Sądu z dnia 9 września 2015 r. w sprawie T-660/14:
   Sąd orzekł ultra petita;
   Sąd naruszył art. 60 ust. 1 rozporządzenia 1093/2010/EU (1), ponieważ skarga na decyzję EUNB C 2013 002 została wniesiona w obowiązującym terminie w związku z tym, że została ona najpierw rozpatrzona przez komisję odwoławczą europejskich urzędów nadzoru;
   Sąd naruszył art. 48 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem (obowiązującego do dnia 31 grudnia 2014 r.);
   Sąd naruszył art. 263 TFUE, ponieważ skarga na decyzję EUNB C 2013 002 została wniesiona w obowiązującym terminie, w związku z tym, że postępowanie administracyjne toczyło się do dnia 14 lipca 2014 r.;
   Sąd naruszył art. 45 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, ponieważ skarga na decyzję EUNB C 2013 002 została wniesiona w obowiązującym terminie w związku z wystąpieniem nieprzewidywalnych okoliczności;
   Sąd naruszył art. 263 TFUE, a także art. 60 ust. i art. 61 ust. 1 rozporządzenia nr 1093/2010/EU, ponieważ skarga na decyzję EUNB C 2013 002 była dopuszczalna zarówno z tego względu, że wnosząca odwołanie była adresatem tej decyzji, jak i z tego, że decyzja dotyczyła wnoszącej odwołanie bezpośrednio i indywidualnie;
   decyzja EUNB C 2013 002 jest obarczona błędami dotyczącymi okoliczności faktycznych;
   decyzja EUNB C 2013 002 jest obarczona błędem w ocenie;
   decyzja EUNB C 2013 002 jest obarczona naruszeniem – przez samą tę decyzję – art. 39 ust. 1 rozporządzenia 1093/2010/UE i art. 16 kodeksu dobrej praktyki administracyjnej EUNB;
   decyzja EUNB C 2013 002 jest obarczona naruszeniem – przez samą tą decyzję – pkt 3.3, 3.4 i 3.5 wewnętrznych zasad EUNB;
   decyzja EUNB C 2013 002 jest obarczona nadużyciem władzy i nierozsądnym postępowaniem ze strony EUNB.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru, (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE, Dz.U. L 331, s. 12.


title: Sprawa C-218/07: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/14

         Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-218/07)
   (2007/C 129/27)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Condou, W. Bogensberger, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (1) lub w każdym razie nie powiadamiając o ich przyjęciu Komisji, Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom, ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2003/109/WE upłynął w dniu 23 stycznia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 16, str. 44.


title: Sprawa C-318/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte (Włochy) w dniu 26 czerwca 2015 r. – Tecnoedi Costruzioni Srl/Comune di Fossano

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte (Włochy) w dniu 26 czerwca 2015 r. – Tecnoedi Costruzioni Srl/Comune di Fossano
   (Sprawa C-318/15)
   (2015/C 311/29)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Tecnoedi Costruzioni Srl

      Strona pozwana: Comune di Fossano

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni art. 49 i 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i zasad swobody przedsiębiorczości, swobodnego świadczenia usług, równego traktowania, niedyskryminacji i proporcjonalności należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie dla stosowania uregulowań krajowych, takich jak przepisy obowiązujące obecnie we Włoszech, a mianowicie art. 122 ust. 9 i art. 253 ust. 20a dekretu ustawodawczego nr 163 z 2006 r., w zakresie automatycznego wykluczania ofert rażąco niskich w przetargach mających na celu udzielenie zamówienia na roboty budowlane o wartości poniżej progu wspólnotowego, stanowiących przedmiot zainteresowania transgranicznego?


title: Sprawa T-1/15: Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2015 r. – SNCM/Komisja

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/29

         Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2015 r. – SNCM/Komisja
   (Sprawa T-1/15)
   (2015/C 056/40)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Société nationale maritime Corse Méditerranée (SNCM) (Marsylia, Francja) (przedstawiciele: adwokaci F.-C. Laprévote i C. Froitzheim)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 107 i 263 TFUE i art. 41 karty, decyzji C(2013) 7066 final z dnia 20 listopada 2013 r. w całości;

               —

               stwierdzenie nieważności całości wskazanej decyzji w zakresie, w jakim uznano w niej, ze zbycie 75 % udziałów spółki SNCM po cenie ujemnej 158 mln EUR stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 TFUE;

               —

               posiłkowo, częściowe stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie, w jakim uznano w niej, że podwyższenie kapitału o 8,75 mln EUR z objęciem akcji przez CGMF stanowi pomoc państwa;

               —

               posiłkowo, częściowe stwierdzenie nieważności tej decyzji w zakresie, w jakim wskazano w niej, że kredyt na rachunku bieżącym w kwocie 38,5 mln EUR stanowi pomoc państwa;

               —

               posiłkowo, częściowe stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji Komisji w zakresie, w jakim przeanalizowano w niej łącznie zgodność salda w wysokości 15,81 mln EUR, która to kwota została wypłacona tytułem pomocy na restrukturyzację w 2002 r., z całością środków z 2006 r.;

               —

               jeszcze bardziej posiłkowo, częściowe stwierdzenie nieważności tej decyzji w zakresie, w jakim uznano w niej, że sporne środki stanowią pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca wnosi w swej skardze o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2014/882/UE z dnia 20 listopada 2013 r. [notyfikowanej jako dokument nr C(2013) 7066 final], w której Komisja stwierdziła, że po pierwsze, saldo zgłoszonej przez władze francuskie w dniu 18 lutego 2002 r. pomocy na restrukturyzację w kwocie 15,81 mln EUR, a po drugie, trzy środki wdrożone przez władze francuskie w 2006 r. na rzecz strony skarżącej, a mianowicie zbycie 75 % udziałów strony skarżącej po cenie ujemnej 158 mln EUR, podwyższenie kapitału o 8,75 mln EUR z objęciem akcji przez Compagnie générale maritime et financière i kredyt na rachunku bieżącym w kwocie 38,5 mln EUR, stanowią niezgodną z prawem i z rynkiem wewnętrznym pomoc państwa, nakazując w konsekwencji jej odzyskanie.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 108 ust. 2 i art. 266 TFUE, a także art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, polegającego na tym, że Komisja odmówiła rozszerzenia formalnego postępowania wyjaśniającego po stwierdzeniu nieważności części decyzji Komisji 2009/611/WE z dnia 8 lipca 2008 r. (1). wyrokiem Sądu z dnia 11 września 2012 r. wydanym w sprawie T-565/08 Corsica Ferries France/Komisja (2).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 TFUE, obowiązku uzasadnienia i zasady równego traktowania, a także naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie, przez to, że Komisja uznała, iż ujemna cena zbycia stanowi pomoc państwa.

               3.

               Zarzut trzeci, podniesiony posiłkowo, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności i oczywistego błędu w ocenie w efekcie uznania przez Komisję, że wkład kapitałowy w kwocie 8,75 mln EUR stanowi pomoc państwa.

               4.

               Zarzut czwarty, podniesiony posiłkowo, dotyczący oczywistego błędu w ocenie, polegającego na uznaniu przez Komisję, że środki pomocy na rzecz osoby w kwocie 38,5 mln EUR stanowią pomoc państwa.

               5.

               Zarzut piąty, podniesiony posiłkowo, dotyczący naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie wskutek łącznego zbadania przez Komisję zgodności salda w wysokości 15,81 mln EUR, wypłaconego tytułem pomocy na restrukturyzację w 2002 r., z całością środków z 2006 r.

               6.

               Zarzut szósty, podniesiony jeszcze bardziej posiłkowo, dotyczący oczywistych błędów w ocenie i naruszenia obowiązku uzasadnienia w efekcie uznania przez Komisję za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomocy na restrukturyzację wypłaconej w latach 2002 i 2006.

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie środków pomocy C 58/02 (ex N 118/02), jakie Francja przyznała na rzecz Société Nationale Maritime Corse-Méditerranée (SNCM) [notyfikowana jako dokument nr C(2008) 3182] (Dz.U. 2009, L 225, s. 180).

      (2)  Wyrok z dnia 11 września 2012 r. Corsica Ferries France/Komisja, T-565/08, Rec., EU:T:2012:415.


title: Sprawa T-528/09: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2009 r. — Hubei Xinyegang Steel przeciwko Radzie

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/45

         Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2009 r. — Hubei Xinyegang Steel przeciwko Radzie
   (Sprawa T-528/09)
   2010/C 51/82
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd (przedstawiciele: F. Carlin, Barrister, N. Niejahr, Q. Azau i A. MacGregor, lawyers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu, z żelaza lub stali, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1) w zakresie, w jakim nakłada ono cła antydumpingowe na wywóz przez skarżącą i pobiera tymczasowe cła nałożone na taki wywóz lub ewentualnie stwierdzenie nieważności rzeczonego rozporządzenia w zakresie w jakim stanowi ono o pobraniu tymczasowego cła nałożonego na skarżącą.

               —

               obciążenie Rady kosztami własnymi i kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności Rady (WE) nr 926/2009 z dnia 24 września 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu, z żelaza lub stali, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w zakresie, w jakim jej ono dotyczy.
   Jako podstawę żądań skarżąca podnosi trzy zarzuty.
   Po pierwsze skarżąca utrzymuje, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych identyfikując „produkty objęte postępowaniem” poprzez zdefiniowanie zbyt uproszczonych kategorii produktów. Ponadto skarżąca podnosi, że Komisja dokonała niewłaściwego porównania z towarami wyprodukowanymi w Stanach Zjednoczonych Ameryki.
   Po drugie skarżąca twierdzi, że Rada naruszyła art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego (2) wycofując w zaskarżonej decyzji objęcie skarżącej indywidualną procedurą, chociaż ta indywidualna procedura była udzielona jej początkowo przez Komisję podczas postępowania administracyjnego poprzedzającego publikację rozporządzenia tymczasowego (3).
   Po trzecie skarżąca utrzymuje, że Rada naruszyła art. 9 ust. 4 i art. 10 ust. 2 rozporządzenia podstawowego nakładając ostateczne cło i decydując o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na wywóz do UE „produktów objętych postępowaniem” skarżącej, ponieważ decyzje te opierały się na oczywistym błędzie w ocenie, jeżeli chodzi o istnienie zagrożenia znaczną szkodą.

      (1)  Dz.U L 262, s. 19

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U 1996 L 56, s. 1)

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 289/2009 z dnia 7 kwietnia 2009 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu, z żelaza lub stali, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej,(Dz.U. L 94, s. 48)


title: Sprawa F-113/10: Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2010 r. — AT przeciwko EACEA

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/35

         Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2010 r. — AT przeciwko EACEA
   (Sprawa F-113/10)
   2011/C 72/56
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AT (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, A. Blot i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej strony skarżącej za okres od dnia 1 czerwca do dnia 31 grudnia 2008 r., po drugie, stwierdzenia nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów (AHCC) o wcześniejszym rozwiązaniu umowy o pracę na czas określony ze stroną skarżącą oraz, po trzecie, żądania dotyczące naprawienia poniesionej szkody.

      Żądania strony skarżącej

               —

               żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej strony skarżącej przyjętego przez AHCC w dniu 29 października 2009 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji AHCC z dnia 12 lutego 2010 r. o wcześniejszym rozwiązaniu umowy o zatrudnieniu strony skarżącej oraz, w razie potrzeby

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji AHCC o oddaleniu zażaleń strony skarżącej na sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej za 2008 r. oraz decyzję o rozwiązaniu umowy; zasądzenie od EACEA kwoty nie niższej niż kwota wynagrodzenia strony skarżącej (wraz ze wszystkimi dodatkami przewidzianymi w warunkach zatrudnienia innych pracowników) obliczonego od dnia odejścia ze stanowiska w dniu 12 lutego 2010 r. do dnia ponownego przyjęcia do Agencji, które nastąpi wskutek stwierdzenia nieważności decyzji o rozwiązaniu umowy, tytułem naprawienia szkody zawodowej i finansowej, wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę liczonymi od dnia wydania wyroku;

               —

               zasądzenie od EACEA kwoty tymczasowo określonej na 10 000 euro tytułem naprawienia szkody fizycznej, wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę liczonymi od dnia wydania wyroku;

               —

               zasądzenie od EACEA kwoty określonej tymczasowo i ex aequo et bono na 50 000 euro tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę liczonymi od dnia wydania wyroku;

               —

               w każdym razie zasądzenie od EACEA kwoty określonej tymczasowo i ex aequo et bono na 10 000 euro tytułem naprawienia szkody spowodowanej przekroczeniem rozsądnego terminu sporządzenia sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej za 2008 r., wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę liczonymi od dnia wydania wyroku;

               —

               obciążenie EACEA kosztami postępowania.


title: Sprawa F-104/10: Skarga wniesiona w dniu 21 października 2010 r. — de Pretis Cagnodo i Trampuz przeciwko Komisji

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/42

         Skarga wniesiona w dniu 21 października 2010 r. — de Pretis Cagnodo i Trampuz przeciwko Komisji
   (Sprawa F-104/10)
   ()
   2011/C 13/85
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Mario Alberto de Pretis Cagnodo i Serena Trampuz (Triest, Włochy) (przedstawiciel: adwokat C. Falagiani)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie zwrotu w 100 % określonych kosztów medycznych związanych z pobytem w klinice małżonki emerytowanego urzędnika.

      Żądania strony skarżącej

               —

               zakończenie lub tymczasowe przerwanie w oparciu o fumus boni juris niniejszej skargi działań wyrządzających poważną szkodę majątkową skarżącym; podjęcie działań w przedmiocie braku jasności co do ustalenia zakwestionowanych kwot; przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego w przedmiocie rozpatrywanych kwot oraz tymczasowe zakazanie dokonywania z urzędu potrącenia kwot z emerytury prof. de Pretisa Cagnodo;

               —

               po ustaleniu i stwierdzeniu, że S. Trampuz nic nie można zarzucić w odniesieniu do ustalenia wysokości i zapłaty kwot, o zapłatę których zwróciła się klinika, w której ona przebywała; że choroba, która doprowadziła do pobytu w klinice i zabiegi chirurgiczne, którym została poddana S. Trampuz mają „poważny” charakter oraz że pobyt w klinice był nieunikniony a jego czas trwania prawidłowy z terapeutycznego punktu widzenia stwierdzenie, że skarżący nie mają w ogóle obowiązku zwrotu kosztów świadczeń opłaconych przez biuro rozliczeń Wspólnej Kasy Ubezpieczeń w Isprze i w efekcie doprowadzenie do wycofania przez Komisję żądania zwrotu kwoty 41 833 EUR lub takiej, która zostanie ustalona oraz do wstrzymania potrącania z urzędu przez Komisję kwot z emerytury prof. de Pretisa Cagnodo:

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-2/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Trianon Productie BV przeciwko Revillon Chocolatier SAS

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/12

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Trianon Productie BV przeciwko Revillon Chocolatier SAS
   (Sprawa C-2/12) (1)

   2012/C 235/30
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 98 z 31.3.2012.


title: Sprawa C-35/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 19 listopada 2015 r. w sprawie T-526/14, Matratzen Concord GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 21 stycznia 2016 r. przez Matratzen Concord GmbH

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 19 listopada 2015 r. w sprawie T-526/14, Matratzen Concord GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 21 stycznia 2016 r. przez Matratzen Concord GmbH
   (Sprawa C-35/16 P)
   (2016/C 270/25)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Matratzen Concord GmbH (przedstawiciel: I. Selting, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Mariano Barranco Rodriguez, Pablo Barranco Schnitzler
   Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2016 r. Trybunał Unii Europejskiej w części odrzucił, a w pozostałym zakresie oddalił odwołanie, oraz postanowił, że wnosząca odwołanie pokryje własne koszty.


title: Sprawa C-198/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 czerwca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Bułgarii [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rynek wewnętrzny energii — Transport gazu — Rozporządzenie (WE) nr 715/2009 — Artykuł 14 ust. 1, art. 16 ust. 1 i art. 16 ust. 2 lit. b) — Obowiązek zapewnienia maksymalnej zdolności — Zdolność wirtualnego wstecznego przesyłu gazu — Dopuszczalność]

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 czerwca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Bułgarii
   (Sprawa C-198/12) (1)

   ([Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rynek wewnętrzny energii - Transport gazu - Rozporządzenie (WE) nr 715/2009 - Artykuł 14 ust. 1, art. 16 ust. 1 i art. 16 ust. 2 lit. b) - Obowiązek zapewnienia maksymalnej zdolności - Zdolność wirtualnego wstecznego przesyłu gazu - Dopuszczalność])
   2014/C 253/06
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann, S. Petrova, O. Beynet i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Bułgarii (przedstawiciele: D. Drambozova, E. Petranova i J. Atanasov, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 14 ust. 1 art. 16 ust. 1 i art. 16 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 715/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1775/2005 (Dz.U. L 211, s. 36) – Obowiązek zapewnienia wszystkim uczestnikom rynku maksymalnej zdolności – Brak fizycznego połączenia między systemem tranzytowym a krajowym systemem przesyłu gazu – Porozumienia międzyrządowe uniemożliwiające spełnienie obowiązku udostępnienia maksymalnej zdolności – Zakres obowiązku określonego w art. 351 akapit drugi TFUE

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 194 z 30.6.2014.


title: Sprawa F-2/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 7 maja 2014 r. – Deweerdt i Lebrun przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/65

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 7 maja 2014 r. – Deweerdt i Lebrun przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-2/14) (1)

   2014/C 421/99
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 61 z 1.3.2014, s. 22.


title: Sprawa T-191/12: Postanowienie Sądu z dnia 7 października 2013 r. — Roland przeciwko OHIM — Textiles Well (wellness inspired by nature) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/13

         Postanowienie Sądu z dnia 7 października 2013 r. — Roland przeciwko OHIM — Textiles Well (wellness inspired by nature)
   (Sprawa T-191/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2013/C 359/23
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Roland SE (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Rauscher i C. Onken)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Textiles Well (Le Vigan, Francja) (przedstawiciele: adwokaci E. Cornu i É. De Gryse)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 lutego 2012 r. (sprawa R 2552/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Textiles Well SA a Roland SE, dawniej Roland-Schuhe GmbH & Co. Handels KG.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i interwenient zostają obciążeni własnymi kosztami postępowania oraz, każdy z nich, połową kosztów poniesionych przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 209 z 14.7.2012.


title: Sprawa C-291/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 20 marca 2014 r. w sprawie T-46/10, Faci SpA przeciwko Komisji Europejskiej w sprawie, wniesione w dniu 12 czerwca 2014 r. przez Faci SpA

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/20

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 20 marca 2014 r. w sprawie T-46/10, Faci SpA przeciwko Komisji Europejskiej w sprawie, wniesione w dniu 12 czerwca 2014 r. przez Faci SpA
   (Sprawa C-291/14 P)
   2014/C 303/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Faci SpA (przedstawiciele: S. Piccardo, Avvocato, S. Crosby, Advocaat))

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wydanego przez Sąd w dniu 20 marca 2014 r. wyroku w sprawie T-46/10 lub

               —

               tytułem żądania ewentualnego, uchylenie nałożonej na nią grzywny lub obniżenie w znaczny sposób jej kwoty lub

               —

               skierowanie sprawy do Sądu celem wydania przezeń ponownego rozstrzygnięcia oraz

               —

               w każdym razie, obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w pierwszej instancji oraz w ramach niniejszego odwołania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie zostało wniesione przeciwko wydanego przez Sąd w dniu 20 marca 2014 r. wyrokowi w sprawie T-46/10. W wyroku tym Sąd oddalił wniesioną przez Faci SpA w dniu 28 stycznia 2010 r. skargę przeciwko decyzji Komisji C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.589 – Stabilizatory termiczne) (1).
   Wnosząca odwołanie opiera je na dwóch zarzutach.
   W pierwszym z nich wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa ze względu na to, iż nie przeanalizował wagi, jaką miało naruszenie począwszy od grudnia 1996 r. ze względu na cechy charakterystyczne kartelu, co uniemożliwiło mu uwzględnienie wszystkich okoliczności istotnych dla obliczenia kwoty nałożonej na Faci SpA grzywny, efektem czego naruszył on pkt 20 wytycznych z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien lub art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 (2) oraz art. 49 karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
   W drugim z zarzutów wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd nie przeprowadził skutecznej i pogłębionej kontroli sądowej ww. decyzji ze względu na to, iż bez badania okoliczności sprawy stwierdził on, że Faci SpA, pominąwszy mniej rygorystyczne wprowadzanie przez nią porozumień kartelowych w życie, zachowywała się dokładnie tak, jak inne uczestniczące w kartelu przedsiębiorstwa, i, nie przeprowadzając żadnej analizy, oddalił zarzut oparty na bezprawnym i szkodliwym dla Faci SpA zakłóceniu konkurencji ze względu na zastosowanie pkt 35 wytycznych w odniesieniu do konkurującej z nią spółki Bärlocher.

      (1)  Dz.U. C 307, s. 9.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Sprawa T-447/04: Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2004 r. przez Capgemini Nederland B.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/27

         Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2004 r. przez Capgemini Nederland B.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-447/04)
   (2004/C 314/62)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 15 listopada 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Capgemini Nederland B.V. z siedzibą w Utrecht, Niderlandy, reprezentowanej przez adwokatów M. Meulenbelta i H. Speyarta, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji podanej do wiadomości skarżącej pismem z dnia 13 września 2004 r. o niedopuszczeniu oferty skarżącej w ramach przetargu JAI-C3-2003-01;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o zawarciu umowy z innym oferentem;

               —

               obciążenie Komisji kosztami własnymi oraz kosztami skarżącej.

         Zarzuty i główne argumenty
   W dniu 25 czerwca 2003 r. Komisja opublikowała ogłoszenie o przetargu na opracowanie i instalację systemu informatycznego na dużą skalę w ramach sektora wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, zwanego SIS II i VIS. Skarżąca złożyła swoją ofertę. Pismem z dnia 13 września 2004 r. Komisja powiadomiła skarżącą o swojej decyzji o niedopuszczeniu do przetargu oferty skarżącej oraz o decyzji w przedmiocie zawarcia umowy z innym oferentem. W tym samym piśmie Komisja poinformowała skarżącą, że umowa z wygrywającym przetarg oferentem nie będzie zawarta przed upływem dwóch tygodni od dnia otrzymania pisma. Nastąpiła wymiana korespondencji pomiędzy skarżącą a Komisją, w której Komisja potwierdziła swój zamiar zawarcia umowy z innym oferentem. W dniu 26 października 2004 r. Komisja opublikowała notatkę prasową, w której oświadczyła, że zawarła umowę z wygrywającym przetarg oferentem.
   W treści przedmiotowej skargi skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności zarówno decyzji Komisji o odrzuceniu oferty skarżącej, jak i decyzji Komisji o zawarciu umowy z wygrywającym przetarg oferentem. Na poparcie żądania stwierdzenia nieważności decyzji o odrzuceniu oferty skarżącej skarżąca wskazuje na liczne rzekome naruszenia rozporządzenia 1605/2002 (1) (Rozporządzenie Finansowe) oraz rozporządzenia 2342/2002 (2) ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania Rozporządzenia Finansowego. Skarżąca twierdzi, że metoda ewaluacji cen wybrana przez Komisję jest nietypowa oraz, że nie jest oparta na stałej cenie za projekt, lecz raczej na stosunkach pomiędzy cenami oferowanymi przez poszczególnych kontrahentów a najniższą oferowaną ceną, obliczoną na poziomie każdego z 15 elementów projektu, którym przypisana jest ta sama waga, pomimo dużych różnic w ich rozmiarze. Użycie powyższej metody nie doprowadziło, zdaniem skarżącej, do sprawiedliwego i słusznego rezultatu. Dalej skarżąca zarzuca również Komisji, że ta nie zareagowała na nienormalnie niskie ceny zawarte w ofercie wygrywającego oferenta oraz nie wzięła pod uwagę korekty dostarczonej przez skarżącą, jak również nie odrzuciła oferty wygrywającego oferenta, pomimo że nie spełniała ona wymogów technicznych. Skarżąca twierdzi również, że Komisja naruszyła zasadę „wyboru oferty gospodarczo najbardziej korzystnej”, skoro całkowity koszt wykonania zamówienia przez wygrywającego oferenta jest wyższy niż koszt zaproponowany przez skarżącą.
   Na poparcie żądania unieważnienia decyzji o zawarciu umowy z wygrywającym oferentem skarżąca wskazuje na fakt, że zawierając tę umowę Komisja umyślnie pozbawiła skarżącą faktycznych środków prawnych. W tym kontekście skarżąca wskazuje również na naruszenie art. 230 WE twierdząc, że Komisja, informując skarżącą o tym, że oczekiwać będzie jedynie dwa tygodnie na zawarcie umowy z wygrywającym oferentem, faktycznie skróciła dwumiesięczny termin na złożenie skargi, o którym mowa w tym artykule. Wreszcie, skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 103 rozporządzenia 1605/2002 nie doprowadzając do zawieszenia procedury zmierzającej do podjęcia decyzji o zawarciu umowy, pomimo że skarżąca w swoich pismach zwracała uwagę na możliwe nieprawidłowości w procedurze udzielenia zamówienia.

      (1)  Dz.U. L 248 z 2002, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 357 z 2002, str. 1.


title: Sprawa T-669/14: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2014 r. – Trioplast Industrier przeciwko Komisji

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/50

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2014 r. – Trioplast Industrier przeciwko Komisji
   (Sprawa T-669/14)
   2014/C 409/72
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Trioplast Industrier AB (Smålandsstenar, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat T. Pettersson)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               1)

               Stwierdzenie nieważności:

                           a)

                           stwierdzenie nieważności pisma Komisji Europejskiej z dnia 3 lipca 2014 r. w sprawie COMP/38354 – Worki przemysłowe – Trioplast Industrier AB;

                           b)

                           umorzenie lub obniżenie odsetek za zwłokę w kwocie 6 74  033,32 EUR nałożonych na skarżącą we wskazanym piśmie Komisji;

                           c)

                           zobowiązanie Komisji do zwrotu stronie skarżącej wydatków w kwocie 4  686,64 EUR poniesionych w związku z ustanowieniem zabezpieczenia zapłaty odsetek za zwłokę.

               2)

               Ewentualnie, zasądzenie, na podstawie art. 340 ust. 2 TFUE, odszkodowania za wskazane w skardze naruszenia prawa Unii, stanowiącego równowartość:

                           a)

                           kwoty odsetek za zwłokę lub jej części; oraz

                           b)

                           wydatków w kwocie 4  686,64 EUR poniesionych w związku z ustanowieniem zabezpieczenia zapłaty odsetek za zwłokę.

               3)

               Zasądzenie, na podstawie art. 340 ust. 2 TUE, odszkodowania za naruszenia prawa Unii odnoszące się do okresu, w którym Komisja nie zwolniła gwarancji bankowej ani nie obniżyła kwoty tej gwarancji po wydaniu przez Sąd wyroku w sprawie T-40/06, które to odszkodowanie stanowi równowartość kwoty wydatków poniesionych na ustanowienie zabezpieczenia w wysokości 22  783,90 EUR lub części tej kwoty.

               4)

               Zasądzenie odsetek od uznanych za należne kwot.

               5)

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że pismo Komisji jest pozbawione podstawy prawnej:

                           —

                           Decyzja Komisji z dnia 30 listopada 2005 r., zmieniona decyzją Komisji z dnia 7 grudnia 2005 r. w sprawie COMP/38354 – Worki przemysłowe – Trioplast Industrier AB (zwana dalej „decyzją z 2005 r.”) nigdy nie stanowiła ważnej podstawy wysuwanego wobec strony skarżącej roszczenia o zapłatę odsetek za zwłokę, ponieważ nie określono w niej dokładnie i bezwarunkowo kwoty grzywny, którą została obciążona strona skarżąca. Co więcej, wyrokiem z dnia 13 września 2010 r. w sprawie T-40/06 Trioplast Industrier AB przeciwko Komisji (zwanym dalej „wyrokiem z 2010 r.”) Sąd stwierdził nieważność tej decyzji w zakresie, w jakim odnosi się ona do ustalenia grzywny nałożonej na stronę skarżącą.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnego wymogu proceduralnego i braku umocowania:

                           —

                           Pismo Komisji stanowi niezgodną z prawem decyzję wydaną przez członka Dyrekcji Generalnej ds. Budżetu, który nie podsiadał umocowania do wydania tego rodzaju wiążącej Komisję decyzji. Nie można uznać, że pismo Komisji służy jedynie wykonaniu poprzedniej decyzji i, jako takie, stanowi pomocniczy środek w dziedzinie zarządzania. Przeciwnie, skoro ani w decyzji z 2005 r., ani w wyroku z 2010 r. nie ustalono kwoty, jaką powinna zapłacić strona skarżąca, to pismo Komisji stanowi decyzję, która ustala rzeczywistą kwotę grzywny. Aby tego rodzaju decyzja mogła wywierać wiążące skutki prawne, musi ona zostać wydana przez kolegium Komisarzy.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady pewności prawa oraz zasady indywidualizacji sankcji:

                           —

                           Żądając, aby strona skarżąca zapłaciła sporne odsetki za zwłokę, Komisja w rzeczywistości karze skarżącą za sytuację, której źródłem jest wcześniejsze naruszenie zasady pewności prawa oraz zasady indywidualizacji sankcji. Jak dotąd Komisja nie położyła kresu naruszeniu wskazanych zasad.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 266 TFUE:

                           —

                           Komisja naruszyła art. 266 TFUE, gdyż nie zastosowała się do wyroku z 2010 r. Pismo Komisji świadczy o tym, że Komisja nie wydała formalnej decyzji określającej dokładną kwotę, jaką strona skarżąca miałaby zapłacić, mimo że instytucja ta była to tego zobowiązana na mocy wyroku z 2010 r. Rzeczone pismo jest zatem definitywnym i ostatecznym oświadczeniem, z którego wynika, że Komisja nie wypełni zobowiązań, jakie ciążą na niej na mocy art. 266 TFUE.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności:

                           —

                           Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, nakazując stronie skarżącej zapłatę odsetek za zwłokę w zapłacie grzywny, której wysokość nigdy nie była jasna i która został w całości uchylona, przy czym Komisja nie wydała nowej ostatecznej decyzji w przedmiocie wysokości grzywny, którą miałaby uiścić strona skarżąca. Cele uregulowań uprawniających Komisję do żądania odsetek za zwłokę w innych wypadkach nie zostały spełnione w niniejszym wypadku. Posiłkowo strona skarżąca twierdzi, że nakładanie odsetek według stawki o charakterze karnym jest co najmniej nieproporcjonalne, gdyż skarżąca została pozbawiona możliwości uniknięcia tych kosztów w efekcie działania samej Komisji.

               6.

               Zarzut szósty, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo, odmawiając zwolnienia dostarczonej przez skarżącą gwarancji bankowej po wydaniu wyroku z 2010 r.:

                           —

                           wskazanym wyrokiem Sąd stwierdził nieważność decyzji z 2005 r., pierwotnie nakazującej zapłatę grzywien, pozostawiając Komisję bez jakiegokolwiek roszczenia przeciwko stronie skarżącej aż do chwili przyjęcia nowej decyzji. Odmawiając zwolnienia gwarancji bankowej po wydaniu wyroku z 2010 r. Komisja postąpiła w sposób sprzeczny z zawartym w nim rozstrzygnięciem. Bezpośrednim skutkiem tego naruszenia prawa było ponoszenie przez stronę skarżącą dalszych kosztów związanych z utrzymywaniem w mocy gwarancji bankowej. Posiłkowo strona skarżąca podnosi, że niezwłocznie po ogłoszeniu wskazanego wyroku Komisja powinna była przynajmniej obniżyć wysokość gwarancji bankowej do maksymalnej kwoty określonej przez Sąd.


title: Sprawa T-351/15: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2015 r. – Papapanagiotou/Parlament

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/49

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2015 r. – Papapanagiotou/Parlament
   (Sprawa T-351/15)
   (2015/C 311/54)
   Język postępowania: angielski

      Strony

   Strona skarżąca: Papapanagiotou AVEEA (Serres, Grecja) (przedstawiciele: S. Pappas i I. Ioannidis, adwokaci)
   Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji D(2015)12887 dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Infrastruktury i Logistyki z dnia 27 kwietnia 2015 r., mocą której odrzucono przedłożoną przez skarżącą ofertę dotyczącą części 1, 2 i 4 przetargu nr INLO.AO-2012–017-LUX-UAGBI-02 – „Meble Biurowe” – „na zakup standardowych, o podwyższonym standardzie oraz wysokiej klasy mebli biurowych i akcesoriów” oraz w której to decyzji dyrektor generalny poinformował stronę skarżącą, iż oceniając wszystkie oferty złożone w wyżej wymienionej procedurze przetargowej, nie wziął pod uwagę jednego z kryteriów udzielania zamówień, określonego w dokumentach przetargowych;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji z tego powodu, że wyłącza ona „budowę (odporność na uszkodzenia, ścieranie, zarysowania i odbarwienia)” z podkryteriów udzielania zamówień, co narusza specyfikację istotnych warunków zamówienia, art. 110 ust. 1 i art. 113 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 („rozporządzenia finansowego”) oraz zasady ogólne równego traktowania i przejrzystości.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący braku uzasadnienia, w szczególności faktu, iż instytucja zamawiająca nie wskazała cech i zalet wybranych ofert, z naruszeniem art. 113 ust. 2 rozporządzenia finansowego, art. 161 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii („zasad stosowania rozporządzenia finansowego”), art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 296 TFUE.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasady przejrzystości zgodnie z art. 102 rozporządzenia finansowego oraz art. 15 ust. 3 TFUE przez to, że instytucja zamawiająca nie dostarczyła informacji i dowodów na okoliczność, że próbki przedłożone przez oferentów w celu dokonania ponownej oceny ofert były identyczne z próbkami ocenianymi pierwotnie w pierwszej procedurze oceny, która została następnie unieważniona.


title: Sprawa C-191/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Niederösterreich (Austria) w dniu 17 kwietnia 2014 r. – Borealis Polyolefine GmbH przeciwko Bundesminister für Land-, Forst-, Umwelt und Wasserwirtschaft

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Niederösterreich (Austria) w dniu 17 kwietnia 2014 r. – Borealis Polyolefine GmbH przeciwko Bundesminister für Land-, Forst-, Umwelt und Wasserwirtschaft
   (Sprawa C-191/14)
   2014/C 303/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesverwaltungsgericht Niederösterreich

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Borealis Polyolefine GmbH

      Druga strona postępowania: Bundesminister für Land-, Forst-, Umwelt und Wasserwirtschaft

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy decyzja 2013/448/UE (1) jest nieważna i narusza art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE (2), w zakresie w jakim wyłącza ona z podstawy obliczania, o której mowa w art. 10a ust. 5 lit. a) i b) emisje w związku z gazami odlotowymi wytwarzanymi przez instalacje objęte załącznikiem I do dyrektywy 2003/87/WE lub energię cieplną wykorzystywaną w instalacjach objętych załącznikiem I do dyrektywy 2003/87/WE, która pochodzi z urządzeń kogeneracyjnych, dla których dopuszczony jest przydział bezpłatnych uprawnień na podstawie art. 10a ust. 1 i art. 10a ust. 4 dyrektywy 2003/87/WE oraz decyzji 2011/278/UE (3)?

               2)

               Czy decyzja 2013/448/UE jest nieważna i narusza art. 3e i 3u dyrektywy 2003/87/WE samodzielnie lub w związku z art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, w zakresie w jakim stanowi, że emisje CO2 w związku z gazami odlotowymi wytwarzanymi przez instalacje objęte załącznikiem I do dyrektywy 2003/87/WE lub energia cieplna wykorzystywana w instalacjach objętych załącznikiem I do dyrektywy 2003/87/WE, która została uzyskana przez urządzenia kogeneracyjne, są emisjami produkowanymi przez „wytwórców energii elektrycznej”?

               3)

               Czy decyzja 2013/448/UE jest nieważna i narusza cele dyrektywy 2003/87/WE, w zakresie w jakim ustanawia nierównowagę poprzez wyłączenie emisji w związku ze spalaniem gazów odlotowych i energią cieplną wytworzoną w drodze kogeneracji z podstawy obliczania, o której mowa w art. 10a ust. 5 lit. a) i b), podczas gdy uprawniają one do przydziału bezpłatnych uprawnień na podstawie art. 10a ust. 1 i art. 10a ust. 4 dyrektywy 2003/87/WE i decyzji 2011/278/UE?

               4)

               Czy decyzja 2011/278/UE jest nieważna i narusza art. 290 TFUE i art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, w zakresie w jakim jej art. 15 ust. 3 zmienia art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE lit. a) i b) w ten sposób, że zastępuje odniesienie do „instalacji, które nie są objęte ust. 3” odniesieniem do „instalacji, które nie są wytwórcami energii elektrycznej”?

               5)

               Czy decyzja 2013/448/UE jest nieważna i narusza art. 23 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, w zakresie w jakim owa decyzja nie została przyjęta na podstawie procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą, przewidzianej w art. 5a decyzji Rady 199/468/WE i art. 12 rozporządzenia 182/2011/UE?

               6)

               Czy art. 17 europejskiej karty praw podstawowych należy rozumieć w ten sposób, że wyklucza on zatrzymanie przydziału bezpłatnych uprawnień w oparciu o bezprawne obliczenie międzysektorowego współczynnika korygującego?

               7)

               Czy art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE samodzielnie lub w związku z art. 15 ust. 3 decyzji 2011/278/UE należy rozumieć w ten sposób, że wyklucza on zastosowanie przepisu krajowego, który przewiduje stosowanie bezprawnie obliczonego międzysektorowego współczynnika korygującego tak, jak został on ustalony w art. 4 decyzji 2013/448/UE i w załączniku II do niej, do przydziału bezprawnych uprawnień w państwie członkowskim?

               8)

               Czy decyzja 2013/448/UE jest nieważna i narusza art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, w zakresie w jakim włącza ona tylko emisje z instalacji, które należały do systemu wspólnotowego od 2008 r., tak że wyłącza ona emisje związane z działaniami należącymi do systemu wspólnotowego od 2008 r. (w zmienionym załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE), jeżeli działania te miały miejsce w instalacjach, które należały do systemu wspólnotowego przed 2008 r.?

               9)

               Czy decyzja 2013/448/UE jest nieważna i narusza art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, w zakresie w jakim włącza ona tylko emisje z instalacji, które należały do systemu wspólnotowego od 2013 r., tak że wyłącza ona emisje związane z działaniami należącymi do systemu wspólnotowego od 2013 r. (w zmienionym załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE), jeżeli działania te miały miejsce w instalacjach, które należały do systemu wspólnotowego przed 2013 r.?

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotycząca krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Dz.U. L 240, s. 27.

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego I Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE, Dz.U. L 275, s. 32.

      (3)  Decyzja Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Dz.U. 130, s. 1.


title: Sprawa C-46/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ankenævnet for Uddannelsesstøtten (Dania) w dniu 26 stycznia 2012 r. — LN

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ankenævnet for Uddannelsesstøtten (Dania) w dniu 26 stycznia 2012 r. — LN
   (Sprawa C-46/12)
   2012/C 109/12
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Ankenævnet for Uddannelsesstøtten (kolegium odwoławcze ds. stypendiów i kredytów studenckich)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: LN

      Pytanie prejudycjalne

   Czy artykuł 7 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2004/38/WE (1) w związku z art. 24 ust. 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie (przyjmujące państwo członkowskie) dokonując oceny, czy daną osobę należy uznać za pracownika uprawnionego do zasiłku studenckiego, może wziąć pod uwagę okoliczność, że osoba ta przybyła do przyjmującego państwa członkowskiego zasadniczo w celu odbywania studiów, tak iż przyjmujące państwo członkowskie nie jest zobowiązane przyznać tej osobie zasiłku studenckiego w celu odbywania przez nią studiów (zob. powołany wyżej art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE)?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77 — wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 5, t. 5, s. 46).