title: Sprawa C-100/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2006 r. w sprawie T-138/03, É.R. i in. przeciwko Radzie i Komisji, wniesione w dniu 21 lutego 2007 r. przez É.R. i in.

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/2

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2006 r. w sprawie T-138/03, É.R. i in. przeciwko Radzie i Komisji, wniesione w dniu 21 lutego 2007 r. przez É.R. i in.
   (Sprawa C-100/07 P)
   (2007/C 129/03)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: É.R., J.R., A.R., B.R., O.O., T.D., V.D., J.M.D., D.D., D.F., E.E., C.F., H.R., M.R., I.R., B.R., M.R., C.S. (przedstawiciel: F. Honnorat, adwokat)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie dopuszczalności odwołania;

               —

               stwierdzenie zasadności odwołania;

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (pierwsza izba) z dnia 13 grudnia 2006 r. w sprawie T-138/03;

               —

               skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przed Sądem w celu orzeczenia w przedmiocie żądań stron wnoszących odwołanie;

         Zarzuty i główne argumenty
   Strony wnoszące odwołanie wnoszą o uchylenie zaskarżonego wyroku, ponieważ odrzucił on skargę w części jako niedopuszczalną, oddalając ją w pozostałym zakresie jako bezzasadną.
   Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii dopuszczalności skargi, wnoszący odwołanie utrzymują, że uzasadnienie wyroku Sądu jest wewnętrznie sprzeczne, oraz że orzekając, iż skarga o naprawienie szkody poniesionej wskutek zakażenia i śmierci H.E.R. została wniesiona po upływie terminu przedawnienia wynoszącego 5 lat, sąd ten naruszył art. 46 Statutu Trybunału jak i art. 6 § 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Podnoszą oni w tym względzie, iż nie dysponując w momencie badania ich żądań stosownymi danymi epidemiologicznymi pozwalającymi na określenie z dokładnością daty zakażenia ich bliskich, Sąd nie miał podstaw do orzekania o przedawnieniu roszczeń.
   Po drugie ustosunkowując się do analizy zasadności skarg wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd przyjął wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie i naruszył art. 6 § 1 wymienionej wyżej konwencji, po pierwsze — opierając swe rozstrzygnięcie na dawnych raportach, nie uwzględniając bardziej aktualnych danych epidemiologicznych, a po drugie — orzekając, że nie stwierdzono istnienia związku przyczynowego pomiędzy domniemaną szkodą a bezprawnym zachowaniem zarzucanym instytucjom wspólnotowym.


title: Sprawa T-343/12: Postanowienie Sądu z dnia 21 listopada 2012 r. — Grupo T Diffusión przeciwko OHIM — ABR Producción Contemporánea (Lampe) (Wspólnotowy znak towarowy — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku — Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku — Umorzenie postępowania)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/50

         Postanowienie Sądu z dnia 21 listopada 2012 r. — Grupo T Diffusión przeciwko OHIM — ABR Producción Contemporánea (Lampe)
   (Sprawa T-343/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Wniosek o unieważnienie prawa do znaku - Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku - Umorzenie postępowania)
   2013/C 26/101
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Grupo T Diffusión, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Lasala Grimalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: ABR Producción Contemporánea, SL (Barcelona, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 czerwca 2012 r. (sprawa R 1622/2010-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między ABR Producción Contemporánea, SL a Grupo T Diffusión, SA.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa T-341/04: Skarga wniesiona dnia 13 sierpnia 2004 r. przez DATAC AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/21

         Skarga wniesiona dnia 13 sierpnia 2004 r. przez DATAC AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-341/04)
   (2004/C 284/42)
   Język, w którym została wniesiona skarga: niemiecki
   Dnia 13 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) przez DATAC AG, z siedzibą w Passau (Niemcy), reprezentowaną przez adwokata K. Zingsheim.
   Stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą była również DATEV e.G z siedzibą w Nünberg (Niemcy).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 maja 2004 r. w sprawie R 176/2002-4;

               —

               odrzucenie sprzeciwu pozwanej;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający znak towarowy:

               Skarżąca

               Zgłoszony znak towarowy:

               Słowny znak towarowy „DATAC” dla towarów i usług z klas 9, 16, 23 i 42 (m.in. sprzęt komputerowy i jego poszczególne części, wyroby drukarskie, działalność gospodarcza jak wynajem i licencjonowanie sprzętu komputerowego i oprogramowania) – zgłoszenie nr 665 455

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               DATEV eG

               Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Niemiecki słowny znak towarowy i wspólnotowy słowny znak towarowy „DATEV” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 41 i 42 (m.in. materiały biurowe, elektroniczne przetwarzanie danych dla innych osób, kształcenie w zakresie przetwarzania danych jak również planowanie, rozwój, wytwarzanie i serwis programów z zakresu baz danych)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów oraz przekazanie sprawy Wydziałowi Sprzeciwów

               Uzasadnienie skargi:

                           —

                           Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 53 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94;

                           —

                           Niewłaściwe stosowanie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94;

                           —

                           Nieistnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd między spornymi znakami towarowymi.


title: Sprawa T-159/16: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2016 r. – Metronia/EUIPO – Zitro IP (TRIPLE O NADA)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/61

      Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2016 r. – Metronia/EUIPO – Zitro IP (TRIPLE O NADA)
      (Sprawa T-159/16)
      (2016/C 211/75)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Metronia, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Vela Ballesteros)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Zitro IP Sàrl (Luksemburg, Luksemburg)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Metronia, SA

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „TRIPLE O NADA” – zgłoszenie nr 11 603 529

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 lutego 2016 r. w sprawie 2605/2014-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi na decyzję izby odwoławczej z dnia 15 lutego 2016 r. za zasadną i dopuszczenie do rejestracji zgłoszonego znaku towarowego;

                  —

                  obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009;


title: Sprawa C-432/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 31 lipca 2013 r. — Casa Județeană de Pensii Cluj przeciwko Attili Balazsowi

text:
               12.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 31 lipca 2013 r. — Casa Județeană de Pensii Cluj przeciwko Attili Balazsowi
   (Sprawa C-432/13)
   2013/C 298/06
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Cluj

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Casa Județeană de Pensii Cluj

      Druga strona postępowania: Attila Balazs

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 7 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) należy interpretować w ten sposób, że zakresem stosowania tego przepisu objęta jest umowa dwustronna, zawarta między dwoma państwami członkowskimi przed datą wejścia w życie rzeczonego rozporządzenia, na podstawie której uzgodniły one ustanie zobowiązania dotyczącego świadczeń społecznych należnych od jednego państwa obywatelom drugiego państwa, którzy mieli status uchodźców politycznych na terytorium tego pierwszego państwa i zostali repatriowani na terytorium drugiego państwa, w zamian za zapłatę przez pierwsze wymienione państwo kwoty ryczałtu na wypłatę emerytur i na pokrycie okresu, w odniesieniu do którego w pierwszym państwie członkowskim zostały zapłacone składki na ubezpieczenie społeczne?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2).


title: Sprawa T-339/05: Skarga wniesiona w dniu  9 września 2005 r.  — MacLean-Fogg przeciwko OHIM

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/28

         Skarga wniesiona w dniu 9 września 2005 r. — MacLean-Fogg przeciwko OHIM
   (Sprawa T-339/05)
   (2005/C 296/60)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: MacLean-Fogg Company (Mundelein, USA) [przedstawiciele: H. Eichmann, G. Barth, U. Blumenröder, C. Niklas-Falter, M. Kinkeldey, K. Brandt, A. Franke, U. Stephani, B. Allekotte, E. Bertram, K. Lochner, B. Ertle, C. Neuhierl, S. Prückner, C. Schmitt, B. Mehnert, P. Lübbe, S. Brötje, adwokaci]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) w sprawie R 1122/2004-1 z dnia 20 czerwca 2005 r.;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Znak słowny „LOKTHREAD” dla towarów zaliczanych do klasy 6 (śruby, śruby metalowe, nakrętki, nakrętki metalowe) — zgłoszenie nr 3 440 666

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia w stosunku do wszystkich towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, że zgłoszony znak towarowy należy rozpatrywać jako całość, nie zaś jako połączenie dwóch angielskich słów i w związku z tym posiada on w minimalnym stopniu charakter odróżniający.


title: Sprawa T-639/14: Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2014 r. – DEI przeciwko Komisji

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/54

      Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2014 r. – DEI przeciwko Komisji
      (Sprawa T-639/14)
      (2014/C 395/67)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Dimosia Epicheirisi Ilektrismou (DEI) AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: E. Bourtzalas, D. Waelbroeck, A. Oikonomou, K. Synodinos i E. Salaka, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawartych w jej piśmie z dnia 12 czerwca 2014 r. skierowanym do skarżącej, odnoszących się odpowiednio do dwóch skarg złożonych jedna po drugiej przez skarżącą do pozwanej w związku z bezprawnie przyznaną pomocą państwa wynikającą pierwotnie z wykonania decyzji nr 346/2012 greckiego organu regulacyjnego w sektorze energii, a następnie z orzeczenia specjalnego sądu arbitrażowego w ramach stałego arbitrażu wspomnianego organu regulacyjnego w sektorze energii, jako że obie te decyzje zobowiązywały skarżącą do dostarczania energii elektrycznej spółce „Alouminion AE” po cenie poniżej kosztów produkcji, a mówiąc dokładniej, wyraźnej decyzji pozwanej, by nie prowadzić już dalej dochodzenia w przedmiocie drugiej z wyżej wymienionych skarg skarżącej uzasadnionej tym, że nie wykazano żadnego naruszenia przepisów dotyczących pomocy państwa, oraz dorozumianej decyzji, by nie prowadzić dalszego dochodzenia w przedmiocie pierwszej z wyżej wymienionych skarg;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, gdyż pozwana nie przestrzegała wymogów proceduralnych przewidzianych do wydania zaskarżonego aktu.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności prawnych i faktycznych przy dokonywaniu wykładni i stosowaniu art. 107 i 108 TFUE, jako że pozwana doszła do wniosku, iż sporny środek nie może zostać przypisany państwu.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie w ocenie okoliczności prawnych i faktycznych przy dokonywaniu wykładni i stosowaniu art. 107 i 108 TFUE, jako że pozwana doszła do wniosku, iż sporny środek nie przysparza nienależnej korzyści spółce „Alouminion AE”.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia obowiązku wystarczającego uzasadnienia i zbadania istotnych okoliczności faktycznych i prawnych oraz naruszenia zasady dobrej administracji, w szczególności w zakresie, w jakim pozwana nie wyjaśniła odpowiednio wszystkich powodów, dla których okoliczności faktyczne i prawne przytoczone przez skarżącą nie są w stanie wykazać istnienia domniemanej bezprawnej pomocy państwa oraz nie uzasadniła szczegółowo zasadniczej zmiany swojego stanowiska, jakie zajmowała w poprzednich przypadkach w kwestii kryterium przypisania państwu oraz w kwestii obliczenia ceny dostawy energii elektrycznej dla takiego konsumenta jak spółka „Alouminion AE”, jak również w zakresie, w jakim pozwana nie przeprowadziła żadnego badania co do istoty wspomnianych powyżej dwóch skarg złożonych do niej przez skarżącą.


title: Sprawa C-45/14: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla – Węgry) – postępowanie karne przeciwko Istvánowi Balázsowi i Dánielowi Pappowi (Odesłanie prejudycjalne — Prawa podstawowe — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 47, 50 i 54 — Stosowanie prawa Unii — Brak — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/32

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla – Węgry) – postępowanie karne przeciwko Istvánowi Balázsowi i Dánielowi Pappowi
   (Sprawa C-45/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Prawa podstawowe - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 47, 50 i 54 - Stosowanie prawa Unii - Brak - Oczywisty brak właściwości Trybunału))
   2014/C 315/52
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Ítélőtábla

      Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   István Balázs i Dániel Papp

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania zadane przez Fővárosi Ítélőtábla (Węgry) postanowieniem z dnia 21 stycznia 2014 r.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa T-79/15: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2015 r. – Olympus Medical Systems/OHIM (3D)

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/41

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2015 r. – Olympus Medical Systems/OHIM (3D)
   (Sprawa T-79/15)
   (2015/C 118/52)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Olympus Medical Systems Corp. (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: adwokaci A. Ebert-Weidenfeller i C. Opatz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element „3D” – zgłoszenie nr 12 598 538

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 grudnia 2014 r. w sprawie R 1708/2014-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-51/15: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2015 r. – FR/EASA

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/37

         Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2015 r. – FR/EASA
   (Sprawa F-51/15)
   (2015/C 190/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: FR (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zwolnienia skarżącego z pracy po zakończeniu okresu próbnego oraz wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie za rzekomo poniesioną szkodę i rzekomo doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 13 czerwca 2014 r.;

               —

               o ile zajdzie taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 18 grudnia 2014 r.;

               —

               w konsekwencji, nakazanie wypłaty odszkodowania za poniesioną szkodę w razie, gdyby skarżący nie został przywrócony do pracy w Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA);

               —

               nakazanie EASA wypłaty zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, oszacowanego ex aequo et bono tymczasowo na 5  800 EUR;

               —

               obciążenie EASA całością kosztów postępowania.


title: Sprawa T-154/15: Wyrok Sądu z dnia 26 października 2016 r. – Jaber/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko Syrii — Zamrożenie środków finansowych — Stwierdzenie nieważności aktów wcześniejszych wyrokiem Sądu — Nowe akty, na mocy których umieszczono nazwisko skarżącego w wykazach — Skarga o stwierdzenie nieważności — Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania — Treść skargi — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Ciężar dowodu — Prawo własności — Wolność prowadzenia działalności gospodarczej)

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/18

         Wyrok Sądu z dnia 26 października 2016 r. – Jaber/Rada
   (Sprawa T-154/15) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Stwierdzenie nieważności aktów wcześniejszych wyrokiem Sądu - Nowe akty, na mocy których umieszczono nazwisko skarżącego w wykazach - Skarga o stwierdzenie nieważności - Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania - Treść skargi - Dopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia - Ciężar dowodu - Prawo własności - Wolność prowadzenia działalności gospodarczej))
   (2016/C 462/21)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Aiman Jaber (Latakia, Syria) (przedstawiciele: adwokaci A. Boesch, D. Amaudruz i M. Ponsard)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i S. Kyriakopoulou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga oparta na art. 263 TFUE i mająca na celu stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2015/117 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2015, L 20, s. 85), i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 2015/108 z dnia 26 stycznia 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2015, L 20, s. 2), w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego zostało umieszczone w wykazie osób i podmiotów, wobec których mają zastosowanie środki ograniczające.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Aiman Jaber pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej w ramach niniejszego postępowania oraz postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 190 z 8.6.2015.


title: Sprawa F-13/12: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/32

         Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-13/12)
   2012/C 138/74
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, C. Bernard-Glanz, A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o nieprzedłużeniu zawartej ze stroną skarżącą umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez szefa jednostki „rekrutacja i zakończenie służby” dyrekcji HR. B, DG Zasoby Ludzkie i Bezpieczeństwo, w charakterze organu upoważnionego do zawierania umów, o nieprzedłużeniu umowy ze stroną skarżącą;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez organ upoważniony do zawierania umów o oddaleniu zażalenia wniesionego przez stronę skarżącą;

               —

               przywrócenie strony skarżącej na stanowisko, które zajmowała w DG DIGIT, w ramach przedłużenia jej umowy zgodnie z wymogami regulaminowymi;

               —

               posiłkowo i w razie gdyby nie uwzględniono powyżej sformułowanego żądania przywrócenia, nakazanie stronie pozwanej naprawienia szkody poniesionej przez stronę skarżącą, szacowanej tymczasowo i ex aequo et bono na różnicę między wynagrodzeniem, które pobierałaby jako członek personelu tymczasowego w Komisji, gdyby jej umowa została przedłużona, a zasiłkiem dla bezrobotnych, który pobiera obecnie, za okres dwóch lat (odpowiadający okresowi przedłużenia przewidzianemu w przepisach art. 8 warunków zatrudniania innych pracowników), wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę za odnośny okres;

               —

               w każdym przypadku zasądzenie od strony pozwanej kwoty ustalonej tymczasowo i ex aequo et bono na 5000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę do dnia wydania wyroku;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-182/05: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/9

         Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-182/05)
   (2005/C 155/17)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 22 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Marię Patakię, radcę prawnego ze służby prawnej Komisji i Bernharda Schimę, członka służby prawnej Komisji, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Greckiej.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o

               —

               stwierdzenie, że nie zapewniając ogłoszenia przez Dimosia Epicheirisi Ilektrismou oddzielnych rocznych sprawozdań finansowych dla działalności wydobywania węgla brunatnego i wytwarzania energii elektrycznej, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 14 dyrektywy 96/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej (1);

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               1.

               Po otrzymaniu skargi i na podstawie informacji uzyskanych od Grecji (różne pisma Ministerstwa Rozwoju i organu regulacyjnego w zakresie energii) dotyczących wymogu ogłaszania oddzielnych rachunków przez zintegrowaną pionowo spółkę „Dimosia Epicheirisi Ilektrismou” (DEI) zgodnie z art. 14 dyrektywy 96/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej Komisja uznała, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tego przepisu.

               2.

               Komisja uważa, że ogłoszenie wspólnych rachunków dla działalności DEI z zakresu wytwarzania elektryczności i wydobywania węgla brunatnego oraz nierozdzielnie tych dwóch działalności stanowi naruszenie obowiązków ustanowionych w art. 14 ust. 3 dyrektywy 96/92/WE.

               3.

               Zdaniem Komisji, mimo że DEI prowadzi wewnętrzny system księgowania, w którym działalność z zakresu wydobywania węgla brunatnego jest, zgodnie z wymogami, oddzielona od działalności z zakresu wytwarzania energii elektrycznej, ów rozdział powinien jeszcze być odzwierciedlony w ogłoszonych rachunkach DEI. Komisja zaznacza, że kroki podjęte do tej pory przez władze greckie nie pozwoliły na osiągnięcie wyznaczonego celu. Przedstawienie organowi regulacyjnemu informacji dotyczących oddzielnych rachunków nie wystarcza do spełnienia obowiązku ogłoszenia.

      (1)  Dz.U L 27 z 30.1.1997, str. 20.


title: Sprawa C-254/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Legfelsőbb Bíróság (Wągry) w dniu 25 maja 2011 r. — Oskar Shomodi przeciwko Szabolcs-Szatmár-Bereg Megyei Rendőrkapitányság Záhony Határrendészeti Kirendeltsége

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Legfelsőbb Bíróság (Wągry) w dniu 25 maja 2011 r. — Oskar Shomodi przeciwko Szabolcs-Szatmár-Bereg Megyei Rendőrkapitányság Záhony Határrendészeti Kirendeltsége
   (Sprawa C-254/11)
   2011/C 232/29
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Legfelsőbb Bíróság

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Oskar Shomodi

      Strona pozwana: Szabolcs-Szatmár-Bereg Megyei Rendőrkapitányság Záhony Határrendészeti Kirendeltsége

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepis art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1931/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. (rozporządzenie o małym ruchu granicznym), który stanowi, że dozwolony czas trwania każdego nieprzerwanego pobytu wynosi do trzech miesięcy — w szczególności mając na względzie przepisy art. 2 lit. a) i art. 3 pkt 3 wspomnianego rozporządzenia — należy interpretować w ten sposób, że rozporządzenie zezwala na wielokrotny wjazd i wyjazd oraz na nieprzerwany pobyt wynoszący do trzech miesięcy, zgodnie z umowami dwustronnymi zawieranymi między państwami członkowskimi i państwami trzecimi na podstawie art. 13, w ten sposób, że przed upływem okresu trzech miesięcy pobytu mieszkaniec strefy przygranicznej, któremu wydano zaświadczenie o małym ruchu granicznym, może przerwać ciągłość nieprzerwanego pobytu i po ponownym przekroczeniu granicy przysługuje mu ponownie prawo do trzymiesięcznego nieprzerwanego pobytu?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy można uznać, że ciągłość nieprzerwanego pobytu zostaje przerwana w rozumieniu art. 5 rozporządzenia o małym ruchu granicznym, gdy wjazd i wyjazd następują w tym samym dniu lub w dniach bezpośrednio następujących po sobie?

               3)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie i odpowiedzi przeczącej na drugie pytanie, jaki odstęp czasu lub jakie inne kryterium oceny należy brać pod uwagę do celów art. 5 rozporządzenia o małym ruchu granicznym, aby stwierdzić, że nastąpiło przerwanie ciągłości nieprzerwanego pobytu?

               4)

               W razie odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie, czy przepis dopuszczający maksymalnie trzy miesiące nieprzerwanego pobytu zawarty w art. 5 rozporządzenia o małym ruchu granicznym można interpretować w ten sposób, że należy sumować okresy przebywania w związku z wielokrotnymi wjazdami i wyjazdami i że, mając na uwadze przepisy art. 20 ust. 1 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. (Dz.U. 2000, L 239, s. 19) — i w jakichkolwiek innych unormowaniach dotyczących obszaru Schengen —, jeżeli suma osiągnie dziewięćdziesiąt trzy dni (trzy miesiące), zezwolenie na przekraczanie granicy na zasadach małego ruchu granicznego nie uprawnia do żadnego dodatkowego pobytu na przestrzeni sześciu miesięcy liczonych od dnia pierwszego wjazdu?

               5)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na czwarte pytanie, czy należy uwzględniać przy obliczaniu całkowitej sumy pobytów wielokrotne wjazdy i wyjazdy następujące w jednym dniu, a także pojedynczy wjazd i wyjazd w tym samym dniu, i jaką metodę obliczeniową należy stosować?


title: Sprawa T-534/11: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2011 r. — Schenker AG przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/26

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2011 r. — Schenker AG przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-534/11)
   2011/C 355/47
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Schenker AG (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: C. von Hammerstein, B. Beckmann, C. Munding, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 3 sierpnia 2011 r. (SG. B/MKu/psi-Ares[2011]),

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący braku konkretnego i indywidualnego zbadania dokumentów wskazanych we wniosku
               Po pierwsze, Komisja pominęła konkretne i indywidualne zbadanie dokumentów wskazanych we wniosku o dostęp. Skarżąca uważa, że Komisja nie powinna była oprzeć się w uzasadnieniu odmowy na ogólnym domniemaniu włączenia. W ten sposób naruszyła wyprowadzone z orzecznictwa zasady dotyczące dostępu do dokumentów oraz znaczenia podstawowego prawa dostępu do dokumentów ustanowione w art. 42 Karty Praw Podstawowych Unii.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący istnienia oczywistego błędu w ocenie w ramach stosowania wyjątków przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 (1)

               Po drugie, Komisja popełniła oczywiste błędy przy okazji stosowania wyjątków przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001. Komisja poprzez stosowanie wyjątków w sposób rozszerzający naruszyła wyprowadzone z orzecznictwa zasady dotyczące dostępu do dokumentów oraz znaczenie podstawowego prawa dostępu do dokumentów ustanowione w art. 42 Karty Praw Podstawowych Unii. W świetle praw podstawowych oraz zasad przejrzystości i państwa prawa, należałoby skarżącej przyznać w miarę możliwości jak najszerszy dostęp.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności
               Po trzecie, Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności poprzez niewyważenie, a w każdym razie nie w wystarczający sposób, wyjątków, które niesłusznie dopuściła z interesem publicznym sprowadzającym się do ujawnienia dokumentów w porównaniu z ewentualnymi interesami związanymi z ich poufnym charakterem.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 42 Karty Praw Podstawowych Unii
               Po czwarte, Komisja zlekceważyła fakt, że skarżącej przysługuje w każdym razie art. zagwarantowane przez art. 42 Karty Praw Podstawowych Unii prawo dostępu do wnioskowanych dokumentów przynajmniej w częściowym zakresie. Komisja odmawiając w sposób niezróżnicowany i ogólny wnioskowanego dostępu, pozbawiła skuteczności (effet utile) prawa dostępu do dokumentów podlegające ochronie jako prawo podstawowe oraz rozporządzenia nr 1049/2001.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.


title: Sprawa C-102/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de Contas (Portugalia) w dniu 28 lutego 2017 r. – Secretaria Regional de Saúde dos Açores/Ministério Público

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de Contas (Portugalia) w dniu 28 lutego 2017 r. – Secretaria Regional de Saúde dos Açores/Ministério Público
   (Sprawa C-102/17)
   (2017/C 151/27)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de Contas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Secretaria Regional de Saúde dos Açores

      Strona pozwana: Ministério Público

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 58 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE (1) z dnia 26 lutego 2014 r. należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wskazanym przepisom krajowym [art. 40 ust. 3 i ust. 5 lit. c) regionalnego dekretu z mocą ustawy nr 27/2015/A z dnia 29 grudnia 2015 r.], które w dziedzinie udzielania zamówień publicznych dopuszczają nałożenie, jako warunku dopuszczenia, kryterium geograficznego polegającego na wykonaniu uprzednio trzech robót budowlanych w tym samym regionie autonomicznym?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).


title: Sprawa C-557/11: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 25 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — Maria Kozak przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Lublinie (Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 306–310 — Procedura szczególna dla biur podróży — Usługi przewozu świadczone przez biuro podróży we własnym zakresie — Pojęcie pojedynczej usługi — Artykuł 98 — Obniżona stawka podatku VAT)

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/7

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 25 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — Maria Kozak przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Lublinie
   (Sprawa C-557/11) (1)

   (Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 306–310 - Procedura szczególna dla biur podróży - Usługi przewozu świadczone przez biuro podróży we własnym zakresie - Pojęcie pojedynczej usługi - Artykuł 98 - Obniżona stawka podatku VAT)
   2012/C 399/11
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Maria Kozak

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Naczelny Sąd Administracyjny — Wykładnia art. 306-310 oraz art. 98 w związku z pkt 5 załącznika III do dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Zakres zastosowania szczególnego systemu opodatkowania biur podróży — Odmowa zastosowania obniżonej stawki podatku VAT obowiązującej dla usług transportowych do usług przewozu świadczonych przez biuro podróży we własnym imieniu w ramach całościowej usługi turystycznej — Uznanie usługi za jedno świadczenie

      Sentencja

   Artykuły 306–310 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że własne usługi przewozu stanowiące element składowy usługi turystycznej świadczonej podróżnym przez biuro podróży za cenę ryczałtową, opodatkowanej zgodnie ze wskazanymi przepisami, podlegają ogólnym zasadom opodatkowania podatkiem od wartości dodanej, w szczególności w odniesieniu do stawki podatku, a nie szczególnej procedurze opodatkowania transakcji dokonywanych przez biura podróży. Zgodnie z art. 98 tej dyrektywy, jeżeli państwo członkowskie wprowadziło obniżoną stawkę podatku od wartości dodanej dla usług przewozu, stawka ta znajduje zastosowanie do omawianych usług własnych biura podróży.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa T-331/15: Wyrok Sądu z dnia 26 maja 2016 r. – Bimbo/EUIPO (THE SNACK COMPANY) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego THE SNACK COMPANY — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Równość traktowania — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/30

         Wyrok Sądu z dnia 26 maja 2016 r. – Bimbo/EUIPO (THE SNACK COMPANY)
   (Sprawa T-331/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego THE SNACK COMPANY - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Równość traktowania - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 251/34)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Bimbo, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: J. García Murillo i A. Schifko, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 marca 2015 r. (sprawa R 954/2014-2), dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego THE SNACK COMPANY jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bimbo, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2015.


title: Sprawa T-463/17: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2017 r. – Raise Conseil/EUIPO – Raizers (RAISE)

text:
               2.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/11

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2017 r. – Raise Conseil/EUIPO – Raizers (RAISE)
   (Sprawa T-463/17)
   (2017/C 330/14)
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Raise Conseil (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Fajgenbaum)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Raizers (Paryż)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy RAISE – unijny znak towarowy nr 11 508 967

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 maja 2017 r. w sprawie R 1606/2016-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim unieważniono w niej prawo do unijnego znaku towarowego nr 11 508 967 RAISE w uwagi na brak charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w odniesieniu do następujących usług z klasy 36: „działalność finansowa; informacje bankowe; zarządzanie finansami; usługi finansowe; analizy finansowe; tworzenie lub inwestowanie środków kapitałowych; doradztwo w sprawach finansowych; sponsorowanie finansowe; pożyczki (finansowanie); wyceny finansowe (ubezpieczeniowe, bankowe, nieruchomości); gromadzenie i lokowanie kapitału; faktoring; emisja bonów wartościowych; notowania giełdowe; pośrednictwo giełdowe; bankowość; wymiana walut; oszacowania i ekspertyzy dla celów fiskalnych; usługi funduszy zabezpieczających; home banking; emisja czeków podróżnych lub kart kredytowych; majątek nieruchomy; wycena nieruchomości”;

               —

               obciążenie spółki Raizers, wnioskodawczyni w postępowaniu o unieważnienie prawa do znaku, własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez spółkę Raise Conseil, w tym kosztami zastępstwa.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-14/07: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2007 r. — Caló przeciwko Komisji

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/57

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2007 r. — Caló przeciwko Komisji
   (Sprawa F-14/07)
   (2007/C 82/120)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Giuseppe Caló (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji o odrzuceniu kandydatury skarżącego na stanowisko dyrektora dyrekcji „Statystyki przedsiębiorstw ”w Urzędzie Statystycznym Wspólnot Europejskich;

               —

               uchylenie decyzji o powołaniu X na to stanowisko;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego symbolicznego 1 EUR tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem działanie administracji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnik zatrudniony przez pozwaną, zaskarżył przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich po pierwsze, decyzję o przeniesieniu na stanowisko głównego doradcy w dyrekcji generalnej, w której jest zatrudniony (1) oraz po drugie, decyzję o odrzuceniu jego kandydatury na stanowisko dyrektora w tej samej dyrekcji generalnej (2), a także przed Sądem do spraw Służby Publicznej (3): decyzje wydane w ramach reorganizacji dyrekcji generalnej Eurostat, o odrzuceniu jego kandydatury na stanowisko dyrektora. Niniejszym kwestionuje decyzję o odrzuceniu jego kandydatury na inne stanowisko dyrektora w tej samej dyrekcji generalnej i powołaniu na to stanowisko innego kandydata.
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżący podnosi w szczególności oczywisty błąd w ocenie oraz naruszenie: i) art. 7, 29 i 45 regulaminu pracowniczego; ii) zasad dotyczących oceny, selekcji i powołania personelu wyższego szczebla Komisji, określonych w komunikacie z dnia 22 listopada 2000 r.; iii) zasad dotyczących oceny personelu wyższego szczebla w grupie zaszeregowania A1 i A2, określonych w komunikacie z dnia 10 marca 2004 r.; iv) ogłoszenia o wolnym stanowisku nr COM/2006/164.

      (1)  Sprawa T-118/04 (Dz.U. C 118 z 30.4.2004 r., str. 47).

      (2)  Sprawa T-134/04 (Dz.U. C 146 z 29.5.2004 r., str. 6).

      (3)  Sprawa F-79/06 (Dz.U. C 237 z 30.9.2006 r., str. 17).


title: Sprawa C-388/16: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 13 lipca 2017 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Wyrok trybunału stwierdzający uchybienie — Niewykonanie — Artykuł 260 ust. 2 TFUE — Kary pieniężne — Ryczałt)

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/11

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 13 lipca 2017 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-388/16) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Wyrok trybunału stwierdzający uchybienie - Niewykonanie - Artykuł 260 ust. 2 TFUE - Kary pieniężne - Ryczałt))
   (2017/C 293/14)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Nicolae i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: M. A. Sampol Pucurull i A. Rubio González, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując do dnia, w którym upływał termin wyznaczony w wezwaniu do usunięcia uchybienia skierowanym przez Komisję Europejską, a mianowicie dnia 20 września 2015 r., środków zapewniających wykonanie wyroku z dnia 11 grudnia 2014 r. Komisja/Hiszpania (C-576/13, niepublikowany, EU:C:2014:2430), Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 260 ust. 1 TFUE.

               2)

               Zasądza się zapłatę przez Królestwo Hiszpanii ryczałtu w wysokości 3 mln EUR na rzecz Komisji.

               3)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 314 z 29.8.2016.


title: Sprawa C-32/15 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 13 listopada 2014 r. w sprawie T-40/14 Electrabel SA, Dunamenti Erőmű Zrt/Komisja Europejska, wniesione w dniu 28 stycznia 2015 r. przez Electrabel SA, Dunamenti Erőmű Zrt

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/15

         Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 13 listopada 2014 r. w sprawie T-40/14 Electrabel SA, Dunamenti Erőmű Zrt/Komisja Europejska, wniesione w dniu 28 stycznia 2015 r. przez Electrabel SA, Dunamenti Erőmű Zrt
   (Sprawa C-32/15 P)
   (2015/C 089/16)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Electrabel SA, Dunamenti Erőmű Zrt (przedstawiciel: adwokat J. Philippe)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie nieważności postanowienia Sądu z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie T-40/14 w zakresie, w jakim Sąd odrzucił w nim jako niedopuszczalną skargę wnoszących odwołanie;

               —

               stwierdzenie, że skarga wnoszących odwołanie jest dopuszczalna lub ewentualnie że jest dopuszczalna w odniesieniu do okresu od dnia 10 stycznia 2009 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Sądem i Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszące odwołanie podnoszą cztery zarzuty. W zaskarżonym postanowieniu Sąd odrzucił skargę wniesioną przez wnoszące odwołanie zmierzającą w istocie do naprawienia poniesionych przez nie szkód wynikających z bezprawnego zakończenia umowy dotyczącej zakupu energii elektrycznej (power purchase agreement, zwanej „PPA”) na podstawie niezgodnej z prawem decyzji Komisji 2009/609/WE z dnia 4 czerwca 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 41/05 (1). Sąd stwierdził, że uprawnienie wnoszących odwołanie do wniesienia skargi uległo przedawnieniu i odrzucił ich skargę jako niedopuszczalną.
   W zarzucie pierwszym wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd nie uzasadnił, dlaczego art. 102 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem (zwanego dalej „regulaminem postępowania”) przewidujący przedłużenie terminów ze względu na odległość nie ma zastosowania do skargi wnoszących odwołanie, mimo że brzmienie traktatów, statutu Trybunału Sprawiedliwości (zwanego dalej „statutem”) oraz regulaminu postępowania wskazuje, że art. 102 § 2 ma zastosowanie do terminu przedawnienia przewidzianego w art. 46 akapit pierwszy statutu.
   W zarzucie drugim wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo przy stosowaniu art. 268 i 340 akapit drugi traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), wymagając od wnoszących odwołanie wskazania w ich początkowym żądaniu okresowego charakteru ich szkody.
   W zarzucie trzecim wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd nie uzasadnił, dlaczego orzecznictwo przytoczone przez wnoszące odwołanie na poparcie okresowego charakteru poniesionej przez nie szkody nie znajduje zastosowania w ich sytuacji, mimo że wnoszące odwołanie szczegółowo wykazały możliwość takiego zastosowania.
   W zarzucie czwartym wnoszące odwołanie wskazują, że Sąd naruszył prawo, gdyż nie uwzględnił ich argumentacji, zgodnie z którą poniesiona przez nie szkoda jest ciągła, opierając się na tym, że decyzja Komisji jest w dalszym ciągu badana.

      (1)  Dz.U. L 225, s. 53.


title: Sprawa C-16/12: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 6 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gyulai Törvényszék — Węgry) — HERMES Hitel és Faktor Zrt przeciwko Nemzeti Földalapkezelő Szervezet (Odesłanie prejudycjalne — Zasady ogólne prawa Unii — Ustawa o lasach — Brak związku z prawem Unii — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/7

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 6 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gyulai Törvényszék — Węgry) — HERMES Hitel és Faktor Zrt przeciwko Nemzeti Földalapkezelő Szervezet
   (Sprawa C-16/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Zasady ogólne prawa Unii - Ustawa o lasach - Brak związku z prawem Unii - Oczywisty brak właściwości Trybunału)
   2012/C 303/13
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Gyulai Törvényszék

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: HERMES Hitel és Faktor Zrt

      Strona pozwana: Nemzeti Földalapkezelő Szervezet

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Gyulai Törvényszék — Wykładnia zasad ogólnych prawa Unii — Umowa pożyczki hipotecznej zawarta między instytucją finansową i instytucją publiczną — Zmiana przepisów ustawowych powodująca wyłączenie z obrotu niektórych obszarów leśnych znajdujących się wcześniej w obrocie handlowym — Zmiana uniemożliwiająca sprzedaż terenów obciążonych hipoteką w drodze licytacji publicznej w związku z postępowaniem sądowym zainicjowanym przez wierzyciela z powodu niewykonania umowy przez dłużnika

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pierwsze pytanie prejudycjalne przedłożone przez Gyulai Törvényszék (Węgry) postanowieniem z dnia 4 stycznia 2012 r.

      (1)  Dz.U. C 126 z 28.4.2012.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 95 z 28.4.2007 .

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/1

         (2007/C 117/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 95 z 28.4.2007.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 82 z 14.4.2007.

      Dz.U. C 69 z 24.3.2007.

      Dz.U. C 56 z 10.3.2007.

      Dz.U. C 42 z 24.2.2007.

      Dz.U. C 20 z 27.1.2007.

      Dz.U. C 331 z 30.12.2006.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-665/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Trabalho de Lisboa (Portugalia) w dniu 16 grudnia 2013 r. — Sindicato Nacional dos Profissionais de Seguros e Afins Via Directa przeciwko Companhia de Seguros SA

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Trabalho de Lisboa (Portugalia) w dniu 16 grudnia 2013 r. — Sindicato Nacional dos Profissionais de Seguros e Afins Via Directa przeciwko Companhia de Seguros SA
   (Sprawa C-665/13)
   2014/C 85/21
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal do Trabalho de Lisboa.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sindicato Nacional dos Profissionais de Seguros e Afins Via Directa

      Strona pozwana: Via Directa — Companhia de Seguros SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasada równego traktowania, która wynika z zakazu dyskryminacji, powinna być interpretowana jako mająca zastosowanie do pracowników sektora publicznego?

               2)

               Czy jednostronne nakazanie przez państwo zawieszenia wypłaty rzeczonych świadczeń jedynie w odniesieniu do określonej kategorii pracowników — pracowników sektora publicznego- stanowi dyskryminację ze względu na charakter prawny stosunku pracy?


title: Sprawa T-207/16: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2016 r. – Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis/Komisja

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/36

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2016 r. – Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis/Komisja
   (Sprawa T-207/16)
   (2016/C 251/42)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis (Saloniki, Grecja) (przedstawiciel: B. Christianòs, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o wykluczeniu skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o wpisie skarżącej do systemu wczesnego ostrzegania lub systemu wczesnego wykrywania i wykluczania oraz aktywizacji tych systemów; oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji właściwego urzędnika zatwierdzającego lub właściwej instytucji zamawiającej dotyczącej jej wykluczenia, a po drugie, decyzji właściwego urzędnika zatwierdzającego lub właściwej instytucji zamawiającej, na mocy której zażądano wpisania lub dokonano wpisu oraz uruchomienia przez Komisję względem skarżącej ostrzeżenia o wykluczeniu w systemie wczesnego ostrzegania (Early Warning System) lub w systemie wczesnego wykrywania i wykluczenia (Early Detection and Exclusion System), którymi zarządza Komisja Europejska.
   Strona skarżąca twierdzi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonych aktów z następujących powodów:

               1.

               Po pierwsze, z powodu naruszenia istotnych wymogów proceduralnych.

               2.

               Po drugie, z powodu naruszenia przepisów decyzji 2014/792/UE (1) w sprawie systemu wczesnego ostrzegania oraz rozporządzenia 2015/1929 (2) w sprawie systemie wczesnego wykrywania i wykluczania, a także prawa do bycia wysłuchanym i zasady proporcjonalności.

               3.

               Po trzecie z powodu naruszenia ogólnych zasad dobrej wiary i przejrzystości.

      (1)  2014/792/UE Decyzja Komisji z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie systemu wczesnego ostrzegania do użytku urzędników zatwierdzających Komisji oraz agencji wykonawczych (Dz.U. L 329, s. 68).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 2015/1929 z dnia 28 października 2015 r. zmieniające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L 286, s. 1).


title: Sprawa F-94/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 18 maja 2011 r. — Carpenito przeciwko Radzie

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/58

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 18 maja 2011 r. — Carpenito przeciwko Radzie
   (Sprawa F-94/10) (1)

   2011/C 252/130
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011, s. 41


title: Sprawa C-21/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 7 listopada 2014 r. w sprawie T-399/11, Banco Santander i Santusa/Komisja, wniesione w dniu 19 stycznia 2015 r. przez Komisję

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 7 listopada 2014 r. w sprawie T-399/11, Banco Santander i Santusa/Komisja, wniesione w dniu 19 stycznia 2015 r. przez Komisję
   (Sprawa C-21/15 P)
   (2015/C 081/14)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, B. Stromsky, C. Urraca Caviedes i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Banco Santander SA i Santusa Holding SA

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               przekazanie sprawy do Sądu Unii Europejskiej;

               —

               stwierdzenie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów zostanie wydane w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd dopuścił się naruszenia prawa przyjmując błędną wykładnię art. 107 ust. 1 traktatu, a w szczególności zawartego w tym postanowieniu pojęcia selektywności.
   Zarzut ten dzieli się na dwie części, obie dotyczące powołanego naruszenia prawa:

               —

               w pierwszej kolejności, Sąd dopuścił się naruszenia prawa stawiając wymóg, zgodnie z którym do wykazania tego, że dany środek jest selektywny, konieczne jest ustalenie, że istnieje grupa przedsiębiorstw posiadających (możliwe do określenia ex ante) charakterystyczne dla nich swoiste cechy szczególne; oraz

               —

               w drugiej kolejności, Sąd dopuścił się naruszenia prawa poprzez błędne przyjęcie wykładni pojęcia selektywności ze względu na wprowadzenie sztucznego rozróżnienia pomiędzy pomocą związaną z eksportem towarów a pomocą związaną z eksportem kapitału.


title: Sprawa C-310/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 31 maja 2016 r. – postępowanie karne przeciwko Petyrowi Dziwewowi

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 31 maja 2016 r. – postępowanie karne przeciwko Petyrowi Dziwewowi
   (Sprawa C-310/16)
   (2016/C 314/17)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Specializiran nakazatelen syd

      Strona w postępowaniu głównym

   Petyr Dziwew

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodne z:

                           —

                           art. 325 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym państwa członkowskie zwalczają nadużycia finansowe i wszelkie inne działania nielegalne naruszające interesy finansowe Unii za pomocą środków podejmowanych zgodnie z tym przepisem,

                           —

                           art. 2 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1 lit. b) Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich w związku z art. 2 ust. 1 lit. b) decyzji 2007/436/WЕ, zgodnie z którymi to przepisami państwo członkowskie podejmuje środki w celu skutecznego karania oszustw podatkowych dotyczących podatku od wartości dodanej,

                           —

                           art. 47 akapit pierwszy i drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w którym zagwarantowano skuteczne środki prawne ochrony przed sądem ustanowionym uprzednio na mocy ustawy,

                     jest krajowe uregulowanie prawne, zgodnie z którym dowody zgromadzone poprzez zastosowanie „szczególnych czynności operacyjno-rozpoznawczych” – a mianowicie podsłuchu telefonicznego rozmów prowadzonych przez osoby, w odniesieniu do których następnie wystąpiono z oskarżeniem o przestępstwo skarbowe związane z podatkiem od wartości dodanej – należy wyłączyć z materiału dowodowego ze względu na udzielenie zezwolenia na ten podsłuch przez niewłaściwy organ sądu; przy uwzględnieniu następujących okoliczności:

                           —

                           uprzednio (między jednym a trzema miesiącami wcześniej) wniesiono do tego samego organu sądu o udzielenie zezwolenia na podsłuch niektórych z tych telefonów i organ ten wydał to zezwolenie, mając właściwość w chwili wydania zezwolenia;

                           —

                           w odniesieniu do rozpatrywanego podsłuchu wniesiono o udzielenie takiego zezwolenia (na przedłużenie poprzedniego podsłuchu i na podsłuch kolejnych telefonów) przez ten sam organ sądu; ten organ sądu nie był już właściwy, ponieważ jego właściwość została przeniesiona na nowy organ sądu bezpośrednio przed tym; pomimo braku właściwości poprzedni organ sądu rozpoznał wniosek co do istoty i udzielił takiego zezwolenia;

                           —

                           następnie (około miesiąca później) ponownie wniesiono o udzielenie zezwolenia na podsłuch tych samych telefonów, a zezwolenia tego udzielił nowy właściwy do tego organ;

                           —

                           wszystkie udzielone zezwolenia faktycznie nie zawierają uzasadnienia;

                           —

                           przepis ustawy, na mocy którego przeniesiono właściwość, jest niejasny, skutkował wydaniem licznych sprzecznych orzeczeń sądów, co skłoniło Wyrchowen kasacionen syd do przyjęcia wiążącego orzeczenia w celu dokonania wykładni – około dwa lata po przeniesieniu właściwości na mocy ustawy i po rozpatrywanym podsłuchu;

                           —

                           sąd rozpoznający sprawę co do istoty nie jest uprawniony do orzekania w przedmiocie wniosków o zastosowanie szczególnych czynności operacyjno-rozpoznawczych (podsłuchu telefonicznego); ma on jednak właściwość, aby orzec w przedmiocie zgodności z prawem przeprowadzonego podsłuchu, w tym aby przyjąć, że udzielone zezwolenie nie odpowiada wymogom prawa, i ze względu na to odmówić dokonania oceny zgromadzonych w ramach tego podsłuchu dowodów; właściwość ta powstaje jedynie w wypadku ważnie udzielonego zezwolenia na podsłuch;

                           —

                           wykorzystanie tych dowodów (rozmów telefonicznych prowadzonych przez oskarżonych, w odniesieniu do których zezwolenie na podsłuch wydał organ sądu, który utracił już swoją właściwość) ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii odpowiedzialności osoby kierującej zorganizowaną grupą przestępczą mającą na celu dokonywanie przestępstw skarbowych określonych w Zakon za danyk wyrchu dobawenata stojnost, odpowiednio działającej jako podżegacz do konkretnych przestępstw skarbowych – osoba ta może być uznana [Or. 10] za winną i skazana wyłącznie, jeśli te rozmowy zostaną uznane za dowód; w przeciwnym wypadku zostanie ona uniewinniona?

               2)

               Czy w niniejszej sprawie ma zastosowanie odesłanie prejudycjalne С-614/14?


title: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 28 października 2004 r. w sprawie C-236/03 P Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko CMA CGM i in. (Odwołanie — Porozumienia — Transport morski pomiędzy Europą Północną i Dalekim Wschodem — Grzywny — Przedawnienie — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, w części oczywiście bezzasadne)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/10

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 28 października 2004 r.
   w sprawie C-236/03 P Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko CMA CGM i in. (1)

   (Odwołanie - Porozumienia - Transport morski pomiędzy Europą Północną i Dalekim Wschodem - Grzywny - Przedawnienie - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, w części oczywiście bezzasadne)
   (2005/C 106/19)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-236/03 P, mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, wniesione w dniu 2 czerwca 2003 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: P. Oliver), w której pozostałymi uczestnikami byli CMA CGM z siedzibą w Marsylii (Francja), Evergreen Marine Corp. Ltd z siedzibą w Taipei, Tajwan (Chiny), Hanjin Shipping Co. Ltd z siedzibą w Taipei, Hapag-Lloyd Container Linie GmbH z siedzibą w Seulu (Korea Południowa, Kawasaki Kisen Kaisha Ltd z siedzibą w Tokio (Japonia), Malaysia International Shipping Corporation Berhad z siedzibą w Kuala Lumpur (Malezja), Mitsui OSK Lines Ltd z siedzibą w Tokio, Neptune Orient Lines Ltd z siedzibą w Singapurze (Singapur), Nippon Yusen Kaisha z siedzibą w Tokio, Orient Overseas Container Line Ltd z siedzibą w Wanchai (Chiny), P & O Nedlloyd Container Liner Ltd z siedzibą w Londynie (Zjednoczone Królestwo), Yangming Marine Transport Corp. z siedzibą w Taipei (adwokaci: J. Pheasant i M. Levitt), Senator Lines GmbH, wcześniej DSR-Senator Lines GmbH, z siedzibą w Bremie (Niemcy) (adwokaci: J. Pheasant i M. Levitt oraz D. Waelbroeck i U. Zinsmeister) oraz Cho Yang Shipping Co. Ltd w likwidacji z siedzibą w Seulu, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), prezes izby, R. Silva de Lapuerta, R. Schintgen, G. Arestis i J. Klučka, sędziowie; rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 28 października 2004 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2.

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003


title: Sprawa T-322/13: Wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2015 r. – Tsujimoto/OHIM – Kenzo (KENZO) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego KENZO — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy KENZO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Renoma — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Nieprzedstawienie dokumentów w odpowiednim terminie — Swobodna ocena przysługująca izbie odwoławczej — Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/17

         Wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2015 r. – Tsujimoto/OHIM – Kenzo (KENZO)
   (Sprawa T-322/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego KENZO - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy KENZO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Renoma - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Nieprzedstawienie dokumentów w odpowiednim terminie - Swobodna ocena przysługująca izbie odwoławczej - Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 081/22)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kenzo Tsujimoto (Osaka, Japonia) (przedstawiciel: adwokat A. Wenninger-Lenz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo M. Rajh i J. Crespo Carrillo, następnie M. Rajh i P. Bullock, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Kenzo (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, G. Lazzaretti, F. Rossi i N. Parrotta)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 marca 2013 r. (sprawa 1364/2012–2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Kenzo a Kenzem Tsujimotem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kenzo Tsujimoto zostaje obciążony kosztami.

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawy połączone C-447/08 i C-448/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt — Szwecja) — postępowanie karne przeciwko Otto Sjöbergowi (C-447/08) i Andersowi Gerdinowi (C-448/08) (Swoboda świadczenia usług — Gry losowe — Urządzanie gier losowych przez Internet — Promocja gier organizowanych w innych państwach członkowskich — Działalność zastrzeżona dla instytucji publicznych lub nienastawionych na zysk — Sankcje karne)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt — Szwecja) — postępowanie karne przeciwko Otto Sjöbergowi (C-447/08) i Andersowi Gerdinowi (C-448/08)
   (Sprawy połączone C-447/08 i C-448/08) (1)

   (Swoboda świadczenia usług - Gry losowe - Urządzanie gier losowych przez Internet - Promocja gier organizowanych w innych państwach członkowskich - Działalność zastrzeżona dla instytucji publicznych lub nienastawionych na zysk - Sankcje karne)
   2010/C 234/12
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Svea hovrätt

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Otto Sjöberg (C-447/08), Anders Gerdin (C-448/08)

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Svea hovrätt — Wykładnia art. 12, 43, 49 i 54 WE — Przepisy krajowe zakazujące przy pomocy sankcji karnych promocji udziału w loterii, wyłącznie w przypadku gdy jest ona organizowana w innym państwie członkowskim

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 49 WE należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, takim jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, zakazującym reklamy skierowanej do osób mających miejsce zamieszkania w tym państwie dotyczącej gier losowych prowadzonych w innych państwach członkowskich z nastawieniem na zysk przez podmioty prywatne.

               2)

               Wykładni art. 49 WE należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego włączającym gry losowe do systemu praw wyłącznych, zgodnie z którymi promocja tych gier prowadzonych w innym państwie członkowskim podlega poważniejszym sankcjom karnym, niż promocja takich gier urządzanych bez zezwolenia na terytorium krajowym. Do sądu krajowego należy zatem zbadanie, czy ma to miejsce w przypadku krajowych przepisów będących przedmiotem zawisłego przed nim postępowania.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 lipca 2004 r. W sprawie T-256/03, Bundesverband der Nahrungsmittel- und Speiseresteverwertung eV i Josef Kloh przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 — Decyzja 2003/328/WE — Wykorzystanie odpadów gastronomicznych w paszach przeznaczonych dla trzody chlewnej — Niedopuszczalność)

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/16

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 2 lipca 2004 r.
   W sprawie T-256/03, Bundesverband der Nahrungsmittel- und Speiseresteverwertung eV i Josef Kloh przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 - Decyzja 2003/328/WE - Wykorzystanie odpadów gastronomicznych w paszach przeznaczonych dla trzody chlewnej - Niedopuszczalność)
   (2004/C 251/30)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-256/03, Bundesverband der Nahrungsmittel- und Speiseresteverwertung eV, z siedzibą w Bochum (Niemcy), Josefa Kloha, zamieszkałego w Eichenried (Niemcy), reprezentowanych przez R. Steilinga i S. Wienhuesa, adwokatów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: G. Braun, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji 2003/328/WE Komisji z 12 maja 2003 r. dotyczącej działań przejściowych na podstawie rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1774/2002, w sprawie zastosowania odpadów kuchennych i spożywczych kategorii 3 w paszach przeznaczonych dla trzody chlewnej jak również w sprawie zakazu wykorzystania białek jednego gatunku w przypadku karmienia trzody chlewnej zlewkami (Dz. U. L 117, str. 46), Sąd (druga izba), w składzie J. Pirrung, prezes, A. W. H. Meij i N. J. Forwood, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 2 lipca 2004 r. postanowienie, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący ponoszą koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 213 z 6.9.2003.


title: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 29 października 2004 r. w sprawie C-360/02 P Carlo Ripa di Meana przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Odwołanie — Były poseł Parlamentu Europejskiego — Tymczasowy system emerytalny — Zawieszenie wypłat świadczeń emerytalnych w następstwie wybrania rzeczonego posła na członka rady regionalnej — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt potwierdzający — Niedopuszczalności — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/9

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 29 października 2004 r.
   w sprawie C-360/02 P Carlo Ripa di Meana przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (1)

   (Odwołanie - Były poseł Parlamentu Europejskiego - Tymczasowy system emerytalny - Zawieszenie wypłat świadczeń emerytalnych w następstwie wybrania rzeczonego posła na członka rady regionalnej - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt potwierdzający - Niedopuszczalności - Odwołanie oczywiście bezzasadne)
   (2005/C 19/17)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-360/02 P, mającej za przedmiot odwołanie na podstawie art. 49 Statutu WE Trybunału Sprawiedliwości, wniesione w dniu 2 października 2002 r., Carlo Ripa di Meana, były poseł Parlamentu Europejskiego, zamieszkały w Montecastello di Vibio (Włochy) (adwokaci: W. Viscardini i G. Donà), w której drugim uczestnikiem postępowania był Parlament Europejski (pełnomocnicy: A. Caiola i G. Ricci), strona pozwana w pierwszej instancji, Trybunał (druga izba), w składzie C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), prezes izby, C. Gulmann, J. Makarczyk, P. Kūris i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 29 października 2004 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Ripa di Meana zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 305 z 7.12.2002.


title: Sprawa C-558/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Portakabin Limited, Portakabin B.V. przeciwko Primakabin B.V. (Znaki towarowe — Reklama kontekstowa w Internecie ( „keyword advertising” ) — Dyrektywa 89/104/EWG — Artykuły 5–7 — Wyświetlanie ogłoszeń reklamowych według słów kluczowych identycznych ze znakiem towarowym — Wyświetlanie ogłoszeń reklamowych według słów kluczowych odtwarzających znak towarowy z  „małymi błędami” — Reklama towarów używanych — Towary wytworzone i wprowadzone do obrotu przez właściciela znaku towarowego — Wyczerpanie praw przyznanych przez znak towarowy — Umieszczanie etykiet zawierających nazwę sprzedawcy i usuwanie etykiet ze znakiem towarowym — Reklamowanie przy użyciu znaku towarowego należącego do osoby trzeciej towarów używanych obejmujących, poza towarami wytwarzanymi przez właściciela, także towary mające inne pochodzenie)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Portakabin Limited, Portakabin B.V. przeciwko Primakabin B.V.
   (Sprawa C-558/08) (1)

   (Znaki towarowe - Reklama kontekstowa w Internecie („keyword advertising”) - Dyrektywa 89/104/EWG - Artykuły 5–7 - Wyświetlanie ogłoszeń reklamowych według słów kluczowych identycznych ze znakiem towarowym - Wyświetlanie ogłoszeń reklamowych według słów kluczowych odtwarzających znak towarowy z „małymi błędami” - Reklama towarów używanych - Towary wytworzone i wprowadzone do obrotu przez właściciela znaku towarowego - Wyczerpanie praw przyznanych przez znak towarowy - Umieszczanie etykiet zawierających nazwę sprzedawcy i usuwanie etykiet ze znakiem towarowym - Reklamowanie przy użyciu znaku towarowego należącego do osoby trzeciej towarów używanych obejmujących, poza towarami wytwarzanymi przez właściciela, także towary mające inne pochodzenie)
   2010/C 234/15
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Portakabin Limited, Portakabin B.V.

      Strona pozwana: Primakabin B.V.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Wykładnia art. 5 ust. 1 lit. a), art. 5 ust. 5, art. 6 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, s. 1) — Prawo właściciela znaku towarowego do sprzeciwu wobec niedopuszczalnego używania jego znaku — Używanie — Pojęcie — Używanie znaku towarowego jako hasła w celu wyszukania w Internecie towarów oznaczonych tym znakiem za pomocą wyszukiwarki — Wyświetlenie linku do strony internetowej podmiotu dokonującego dalszej sprzedaży towarów oznaczonych tym znakiem

      Sentencja

               1)

               Artykuł 5 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, zmienionej Porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r., należy interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego jest uprawniony do zakazania reklamodawcy zamieszczania, według słowa kluczowego identycznego ze wspomnianym znakiem lub do niego podobnego, które ów reklamodawca wybrał bez zgody właściciela w ramach usługi odsyłania w Internecie, reklamy towarów lub usług identycznych z towarami lub usługami, dla których rzeczony znak został zarejestrowany, jeżeli reklama ta nie pozwala lub z trudnością pozwala przeciętnemu internaucie na zorientowanie się, czy reklamowane towary lub usługi pochodzą od właściciela znaku lub z przedsiębiorstwa powiązanego z nim gospodarczo, czy też przeciwnie, od osoby trzeciej.

               2)

               Artykuł 6 dyrektywy 89/104, zmienionej Porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r., należy interpretować w ten sposób, że jeżeli używanie przez reklamodawców oznaczeń identycznych z danym znakiem towarowym lub do niego podobnych jako słów kluczowych w ramach usługi odsyłania w Internecie może zostać zakazane na podstawie art. 5 tej dyrektywy, to tacy reklamodawcy nie mogą co do zasady powoływać się na wyjątek ustanowiony w art. 6 ust. 1 wspomnianej dyrektywy celem uniknięcia takiego zakazu. Do sądu krajowego należy jednak ustalenie, na podstawie okoliczności właściwych danej sprawie, czy faktycznie nie miało miejsca używanie w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. b) lub c) rzeczonej dyrektywy, które można by uznać za zgodne z uczciwymi praktykami w handlu i przemyśle.

               3)

               Artykuł 7 dyrektywy 89/104, zmienionej Porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r., należy interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego nie jest uprawniony do zakazania reklamodawcy zamieszczania, w przypadku wpisania do wyszukiwarki oznaczenia identycznego ze wspomnianym znakiem lub do niego podobnego, które ów reklamodawca wybrał bez zgody właściciela jako słowo kluczowe w ramach usługi odsyłania w Internecie, reklamy dotyczącej dalszej sprzedaży towarów używanych, wytworzonych i wprowadzonych do obrotu w EOG przez owego właściciela lub za jego zgodą, chyba że istnieją uzasadnione powody w rozumieniu art. 7 ust. 2 dyrektywy 89/104, które motywują sprzeciw tego właściciela, na przykład gdy takie używanie skłania do myślenia, że między sprzedawcą a właścicielem znaku towarowego istnieją powiązania gospodarcze, lub gdy takie używanie w istotny sposób narusza renomę znaku towarowego.
               Sąd krajowy, do którego należy przeprowadzenie oceny, czy w zawisłej przed nim sprawie istnieją takie uzasadnione powody:

                           —

                           nie może stwierdzić — tylko ze względu na to, że reklamodawca używa znaku towarowego należącego do innej osoby z dodaniem określeń wskazujących na to, że dany towar jest przedmiotem dalszej sprzedaży, takich jak „używany” lub „z drugiej ręki” — iż ogłoszenie reklamowe skłania do myślenia, że między sprzedawcą a właścicielem znaku towarowego istnieją powiązania gospodarcze lub że w istotny sposób narusza ono renomę tego znaku;

                           —

                           jest zobowiązany stwierdzić, że taki uzasadniony powód istnieje, jeżeli sprzedawca usuwa bez zgody właściciela znaku towarowego, którego używa w ramach reklamy własnej działalności handlowej, wzmiankę o tym znaku zamieszczoną na towarach wytworzonych i wprowadzonych do obrotu przez wspomnianego właściciela i zastępuje ją etykietą, na której widnieje nazwa tego sprzedawcy, zatajając w ten sposób rzeczony znak, oraz

                           —

                           jest zobowiązany stwierdzić, że sprzedawcy specjalizującemu się w dalszej sprzedaży używanych towarów oznaczonych znakiem towarowym należącym do innej osoby nie można zakazać używania owego znaku do celów poinformowania odbiorców o jego własnej działalności, która obejmuje, poza sprzedażą używanych towarów tej marki, sprzedaż innych towarów używanych, chyba że dalsza sprzedaż tych innych towarów może ze względu na swój rozmiar, sposób przedstawienia lub złą jakość istotnie naruszyć wizerunek znaku towarowego, który właścicielowi udało się dla niego wykreować.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa T-405/10: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2010 r. — Justice & Environment przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/54

         Skarga wniesiona w dniu 10 września 2010 r. — Justice & Environment przeciwko Komisji
   (Sprawa T-405/10)
   ()
   2010/C 301/86
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Justice & Environment (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: P. Černý, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonych środków, obejmujących decyzje Komisji 2010/135/UE i 2010/136/UE oraz odpowiedź Komisji C(2010) 4632.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2010/135/UE (1) i 2010/136/UE (2) w sprawie wprowadzenia do obrotu żywności i paszy produkowanych z genetycznie zmodyfikowanego ziemniaka, oraz decyzji C(2010) 4632, w której Komisja oddaliła wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej złożony przez skarżącą zgodnie z tytułem IV rozporządzenia nr 1367/2006 (3).
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty.
   Skarżąca twierdzi, że przy wydaniu decyzji 2010/135/UE i 2010/136/UE Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne w rozumieniu art. 263 TFUE oraz swoje obowiązki wynikające z art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/18/WE (4). Według skarżącej zaskarżone decyzje są sprzeczne z niektórymi ogólnymi zasadami prawa Unii. Uważa ona, że dokonana przez Komisje ocena ryzyka była wewnętrznie sprzeczna, że Komisja dokonała nieprawidłowej interpretacji art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/18/WE, wreszcie, że nie wzięła ona pod uwagę niektórych dowodów i nie uwzględniła zmiany przepisów. Skarżąca wskazuje także, iż poprzez zezwolenie na wprowadzenie do obrotu produktu ziemniaczanego zmodyfikowanego genetycznie decyzja Komisji 2010/136/UE narusza również rozporządzenie nr 1829/2003/WE (5).
   Skarżąca podnosi ponadto, że decyzja Komisji C(2010) 4632 jest niezgodna z prawem, gdyż oddalając złożony przez skarżącą wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej utrzymuje ona niezgodność z prawem zaskarżonych decyzji wskazanych powyżej. Co więcej, skarżąca uważa, że Komisja uchybiła zasadzie dobrej administracji wymiaru sprawiedliwości i nie spełniła ciążącego na niej obowiązku należytego zbadania dowodów na etapie podejmowania decyzji w ramach postępowania administracyjnego, ponieważ nie rozpatrzyła w należyty sposób argumentów przedstawionych przez skarżącą we wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej.

      (1)  Decyzja Komisji 2010/135/UE z dnia 2 marca 2010 r. dotycząca wprowadzania do obrotu, zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, produktu ziemniaczanego (Solanum tuberosum L. linii EH92-527-1) zmodyfikowanego genetycznie w celu zwiększenia zawartości amylopektyny stanowiącej składnik skrobi (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 1193), Dz.U. 2010 L 53, s. 11

      (2)  Decyzja Komisji 2010/136/UE z dnia 2 marca 2010 r. zezwalająca na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady paszy produkowanej z genetycznie zmodyfikowanego ziemniaka EH92-527-1 (BPS-25271-9) i przypadkowego lub technicznie nieuniknionego występowania ziemniaka w produktach żywnościowych i innych produktach paszowych (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 1196), Dz.U. 2010 L 53, s. 15

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty, Dz.U. 2006 L 264, s. 13

      (4)  Dyrektywa 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylająca dyrektywę Rady 90/220/EWG, Dz.U. 2001 L 106, s. 1

      (5)  Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy, Dz.U. 2003 L 268, s. 1


text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/1

         (2007/C 96/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 95 z 28.4.2007.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 82 z 14.4.2007.

      Dz.U. C 69 z 24.3.2007.

      Dz.U. C 56 z 10.3.2007.

      Dz.U. C 42 z 24.2.2007.

      Dz.U. C 20 z 27.1.2007.

      Dz.U. C 331 z 30.12.2006.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-273/13 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 października 2014 r. – Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — EFOGR, EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Wydatki poniesione przez Rzeczpospolitą Polską)

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/6

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 października 2014 r. – Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-273/13 P) (1)

   ((Odwołanie - EFOGR, EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Wydatki poniesione przez Rzeczpospolitą Polską))
   (2014/C 462/10)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi i A. Szmytkowska, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 215 z 27.7.2013.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie C-110/03 Królestwo Belgii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (WE) nr 2204/2002 — Horyzontalna pomoc państwa — Pomoc w zakresie zatrudnienia — Pewność prawa — Subsydiarność — Proporcjonalność — Spójność działań wspólnotowych — Zakaz dyskryminacji — Rozporządzenie (WE) nr 994/98 — Zarzut niezgodności z prawem)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 14 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-110/03 Królestwo Belgii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (WE) nr 2204/2002 - Horyzontalna pomoc państwa - Pomoc w zakresie zatrudnienia - Pewność prawa - Subsydiarność - Proporcjonalność - Spójność działań wspólnotowych - Zakaz dyskryminacji - Rozporządzenie (WE) nr 994/98 - Zarzut niezgodności z prawem)
   (2005/C 132/08)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-110/03 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną do Trybunału w dniu 10 marca 2003 r., Królestwo Belgii (pełnomocnicy: początkowo A. Snoecx, następnie E. Dominkovits, wspierane przez adwokatów D. Waelbroecka oraz D. Brinckmana) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: G. Rozet), popieranej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnik: K. Manji), Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, A. Borg Barthet, J.-P. Puissochet, J. Malenovský (sprawozdawca) i U. Lõhmus, sędziowie; rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 14 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Skarga zostaje oddalona.

               2.

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.5.2003


title: Sprawa T-145/13: Postanowienie Sądu z dnia 1 kwietnia 2014 r. – Ningbo Qixin Solar Electrical Appliance przeciwko Komisji

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/52

         Postanowienie Sądu z dnia 1 kwietnia 2014 r. – Ningbo Qixin Solar Electrical Appliance przeciwko Komisji
   (Sprawa T-145/13) (1)

   2014/C 175/72
   Język postępowania: francuski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013.


title: Sprawa C-420/05 P: Postanowienie Trybunału z dnia 15 maja 2007 r. — Ricosmos BV przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Kodeks celny — Operacja wspólnotowego tranzytu zewnętrznego — Umorzenie należności celnych przywozowych — Przesłanki — Zachowanie terminu — Prawo do obrony — Zasada proporcjonalności — Pojęcie ewidentnego zaniedbania — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/13

         Postanowienie Trybunału z dnia 15 maja 2007 r. — Ricosmos BV przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-420/05 P) (1)

   (Odwołanie - Kodeks celny - Operacja wspólnotowego tranzytu zewnętrznego - Umorzenie należności celnych przywozowych - Przesłanki - Zachowanie terminu - Prawo do obrony - Zasada proporcjonalności - Pojęcie ewidentnego zaniedbania - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)
   (2007/C 199/22)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Ricosomos BV (przedstawiciel: J.H. Peek, advocaat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Stromsky i M. van Beek, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 13 września 2005 r. w sprawie T-53/02 Ricosmos przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji REM 09/00 z dnia 16 listopada 2001 r. wskazującej władzom niderlandzkim na brak podstaw umorzenia należności celnych przywozowych zastosowanych do przesyłki papierosów wysłanej do Republiki Czeskiej, z tego względu, że oszustwo, którego dopuściły się osoby trzecie w ramach operacji wspólnotowego tranzytu zewnętrznego, nie stanowi szczególnej sytuacji uzasadniającej umorzenie należności celnych przywozowych
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Ricosmos BV pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 48 z 25.2.2006.


title: Sprawa F-121/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 września 2008 r. — Spee przeciwko Europolowi (Służba publiczna — Personel Europolu — Wynagrodzenie — Artykuły 28 i 29 regulaminu pracowniczego Europolu — Stopnie przyznane na podstawie oceny — Działanie z mocą wsteczną przepisów podlegających zastosowaniu — Metoda obliczania)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/55

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 września 2008 r. — Spee przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-121/06) (1)

   (Służba publiczna - Personel Europolu - Wynagrodzenie - Artykuły 28 i 29 regulaminu pracowniczego Europolu - Stopnie przyznane na podstawie oceny - Działanie z mocą wsteczną przepisów podlegających zastosowaniu - Metoda obliczania)
   (2008/C 313/98)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: David Spee (Rijswijk, Niderlandy) (przedstawiciel: D. C. Coppens, avocat)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (przedstawiciele: Urban i D. Neumann, następnie: D. Neumann i D. El Khoury, pełnomocnicy, wspierani przez B. Wägenbaura i R. van der Houta, avocats)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Europolu z dnia 5 lipca 2006 r. o przyznaniu skarżącemu jedynie dwóch stopni na podstawie art. 29 regulaminu pracowniczego Europolu
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006, s. 84.