title: Sprawa C-275/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State van België — Belgia) — Brussels Hoofdstedelijk Gewest i in. przeciwko Vlaams Gewest (Dyrektywa 85/337/EWG — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne — Porty lotnicze z pasem startowym o długości 2100  m lub więcej — Pojęcie „budowa” — Odnowienie pozwolenia na eksploatację)

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State van België — Belgia) — Brussels Hoofdstedelijk Gewest i in. przeciwko Vlaams Gewest
   (Sprawa C-275/09) (1)

   (Dyrektywa 85/337/EWG - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne - Porty lotnicze z pasem startowym o długości 2 100 m lub więcej - Pojęcie „budowa” - Odnowienie pozwolenia na eksploatację)
   2011/C 139/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Brussels Hoofdstedelijk Gewest, Pieter De Donder, Fernande De Becker, Katrien Colenbie, Philippe Hutsebaut, Bea Kockaert, VZW Boreas, Frédéric Petit, Stéphane de Burbure de Wezembeek, Lodewijk Van Dessel

      Strona pozwana: Vlaams Gewest

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Raad van State van België — Wykładnia pkt 7 lit. a) załącznika I do dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. 85/337/EWG w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40) — Budowa lotnisk posiadających pas startowy o długości 2 100 m lub więcej — Termin „budowa”

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 2 tiret drugie i pkt 7 załącznika I do dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r., należy interpretować w ten sposób, że:

               —

               odnowienie istniejącego pozwolenia na eksploatację portu lotniczego przy braku robót lub interwencji zmieniających stan fizyczny miejsca nie może być zakwalifikowane jako „przedsięwzięcie” lub „budowa” w rozumieniu tych przepisów;

               —

               sąd krajowy powinien jednak ustalić na podstawie mającego zastosowanie uregulowania krajowego i ewentualnie z uwzględnieniem łącznego rezultatu szeregu robót lub interwencji zrealizowanych od czasu wejścia w życie tej dyrektywy, czy pozwolenie to stanowi część wieloetapowej procedury zatwierdzającej, której celem ostatecznym jest przeprowadzenie działań stanowiących przedsięwzięcie w rozumieniu pkt 13 tiret pierwsze załącznika II w związku z pkt 7 załącznika I do tej dyrektywy. W przypadku nieprzeprowadzenia oceny oddziaływania takich robót lub interwencji na środowisko na wcześniejszym etapie procedury zatwierdzającej sąd krajowy powinien zapewnić skuteczność dyrektywy, czuwając nad tym, by taka ocena została przeprowadzona przynajmniej na etapie wydania pozwolenia na eksploatację.

      (1)  Dz.U. C 267 z 07.11.2009 r.


title: Sprawa T-186/07: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2007 r. — Ashoka przeciwko OHIM (DREAM IT, DO IT)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/34

         Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2007 r. — Ashoka przeciwko OHIM (DREAM IT, DO IT)
   (Sprawa T-186/07)
   (2007/C 170/67)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Ashoka (Arlington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci A. Link i A. Jaeger-Lenz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 15 marca 2007 r. (sprawa R 635/2006-1);

               —

               obciążenie OHIM kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „DREAM IT, DO IT!” dla usług z klas 35, 36, 41 i 45 — zgłoszenie nr 3 844 792

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 na takiej podstawie, iż zgłoszony znak towarowy będzie postrzegany przez właściwy krąg odbiorców jako pochodzący od konkretnego przedsiębiorstwa z uwagi na to, iż jako oznaczenie objętych nim usług nie wszedł do języka potocznego czy też nie jest zwyczajowo używany w praktykach handlowych


title: Sprawa T-301/10: Wyrok Sądu z dnia 19 marca 2013 r. — in 't Veld przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące projektu Umowy handlowej dotyczącej zwalczania obrotu towarami podrobionymi (ACTA) — Dokumenty dotyczące negocjacji — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych — Oczywisty błąd w ocenie — Proporcjonalność — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/14

         Wyrok Sądu z dnia 19 marca 2013 r. — in 't Veld przeciwko Komisji
   (Sprawa T-301/10) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące projektu Umowy handlowej dotyczącej zwalczania obrotu towarami podrobionymi (ACTA) - Dokumenty dotyczące negocjacji - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych - Oczywisty błąd w ocenie - Proporcjonalność - Obowiązek uzasadnienia)
   2013/C 129/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sophie in 't Veld (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci O.W. Brouwer i J. Blockx)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Hermes i C. ten Dam, następnie C. Hermes i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Początkowo żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji SG.E.3/HP/psi — Ares (2010) 234950 Komisji z dnia 4 maja 2010 r. w zakresie, w jakim zwiera ona odmowę udzielenia dostępu do pewnych dokumentów dotyczących projektu Umowy handlowej dotyczącej zwalczania obrotu towarami podrobionymi (ACTA)

      Sentencja

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Komisji z dnia 4 maja 2010 r., noszącej sygnaturę SG.E.3/HP/psi — Ares (2010) 234950, w zakresie, w jakim zawiera ona odmowę udzielenia dostępu do dokumentów nr 21 i nr 25 z listy załączonej do tej decyzji oraz następujących zaciemnień fragmentów tekstu dokonanych w innych dokumentach z tej listy:

                           —

                           w dokumencie nr 45, na stronie 2, w tytule „Participants”, akapit drugi, ostatnie zdanie;

                           —

                           w dokumencie nr 47, na stronie 1, w tytule „Participants”, akapit drugi, ostatnie zdanie;

                           —

                           w dokumencie nr 47, na stronie 2, w tytule „1. Digital Environment (including Internet)”, akapit drugi, ostatnie zdanie;

                           —

                           w dokumencie nr 48, na stronie 2, akapit pod pkt 4, ostatnia część zdania.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               S. in 't Veld pokrywa połowę swoich kosztów oraz połowę kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

               4)

               Komisja pokrywa połowę własnych kosztów oraz połowę kosztów poniesionych przez S. in 't Veld.

      (1)  Dz.U. C 260 z 25.9.2010


title: Sprawa C-356/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel Brussel — Belgia) — Lidl Belgium GmbH & Co. KG przeciwko Etablissementen Franz Colruyt NV (Dyrektywy 84/450/EWG i 97/55/WE — Reklama wprowadzająca w błąd — Reklama porównawcza — Przesłanki dopuszczalności — Porównanie ogólnego poziomu cen stosowanych przez sieci supermarketów — Porównanie cen asortymentu towarów)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/7

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel Brussel — Belgia) — Lidl Belgium GmbH & Co. KG przeciwko Etablissementen Franz Colruyt NV
   (Sprawa C-356/04) (1)

   (Dyrektywy 84/450/EWG i 97/55/WE - Reklama wprowadzająca w błąd - Reklama porównawcza - Przesłanki dopuszczalności - Porównanie ogólnego poziomu cen stosowanych przez sieci supermarketów - Porównanie cen asortymentu towarów)
   (2006/C 281/12)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Rechtbank van koophandel Brussel
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona powodowa: Lidl Belgium GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Etablissementen Franz Colruyt NV
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank van koophandel Brussel — Wykładnia art. 3a ust. 1 lit. a), b) i c) dyrektywy Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących reklamy wprowadzającej w błąd (Dz.U. L 250, str. 17), wprowadzonego dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 97/55/WE z dnia 6 października 1997 r. (Dz.U. L 290, str. 18) — Reklama porównawcza — Porównanie ogólnego poziomu cen reklamującego z ogólnym poziomem cen jego konkurentów bez wskazywania które z towarów zostały porównane ze względu na cenę
   Sentencja

               1)

               Przesłankę zawartą w art. 3a ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. w sprawie reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej (Dz.U. L 250, str. 17), zmienionej dyrektywą 97/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 października 1997 r., od której spełnienia zależy, czy dana reklama porównawcza będzie uznana za dopuszczalną, należy rozumieć w ten sposób, że nie sprzeciwia jej się reklama porównawcza, która dotyczy łącznie asortymentów towarów powszechnego użytku sprzedawanych przez dwie konkurujące ze sobą sieci supermarketów, o ile asortymenty te złożone są po każdej stronie z pojedynczych towarów, które — rozpatrywane parami — spełniają z osobna przesłankę porównywalności zawartą w tym przepisie.

               2)

               Artykuł 3a ust. 1 lit. c) dyrektywy 84/450, zmienionej dyrektywą 97/55, należy rozumieć w ten sposób, że wymóg, by reklama „porównywała obiektywnie” cechy danych towarów, nie oznacza, iż w razie porównania cen asortymentu porównywalnych towarów powszechnego użytku sprzedawanych w konkurujących ze sobą sieciach supermarketów lub stosowanego przez nie ogólnego poziomu cen asortymentu porównywalnych towarów, które są w tych sieciach sprzedawane, konieczne jest wyraźne i wyczerpujące wskazanie w treści materiału reklamowego porównywanych towarów i cen — czyli zarówno towarów i cen reklamującego, jak i wszystkich jego konkurentów, których porównanie dotyczy.

               3)

               Artykuł 3a ust. 1 lit. c) dyrektywy 84/450, zmienionej dyrektywą 97/55, powinien być rozumiany w ten sposób, że „możliwymi do zweryfikowania” cechami produktów sprzedawanych przez dwie konkurujące ze sobą sieci supermarketów są w rozumieniu tego przepisu:

                           —

                           ceny tych produktów;

                           —

                           ogólny poziom cen stosowany przez każdą z takich sieci supermarketów w odniesieniu do asortymentu porównywalnych towarów oraz kwotę, jaką może zaoszczędzić konsument, który nabywa takie towary w danej sieci, jeśli produkty te należą faktycznie do asortymentu towarów porównywalnych, na podstawie których ustalono ten ogólny poziom cen.

               4)

               Artykuł 3a ust. 1 lit. c) dyrektywy 84/450, zmienionej dyrektywą 97/55, należy rozumieć w ten sposób, że jeśli elementy porównania, na których podstawie wskazano w reklamie na daną cechę porównawczą, nie zostały w treści tej reklamy wymienione, cecha ta może być uznana za możliwą do zweryfikowania — zgodnie z zawartym w tym przepisie wymogiem — tylko wówczas, gdy reklamujący wskazuje, w szczególności adresatom reklamy, gdzie i w jaki sposób mogą oni z łatwością zapoznać się z tymi elementami, aby zweryfikować prawdziwość tych elementów porównania jak również prawdziwość danej cechy porównawczej, lub — jeśli nie posiadają oni ku temu stosownych umiejętności — by móc takiej weryfikacji zażądać.

               5)

               Artykuł 3a ust. 1 lit. a) dyrektywy 84/450, zmienionej dyrektywą 97/55, należy rozumieć w ten sposób, że reklama porównawcza, w której stwierdza się, iż reklamujący oferuje niższe ceny niż jego główni konkurenci, w sytuacji, w której porównanie dotyczyło jedynie próbki towarów, może wprowadzać w błąd, jeśli:

                           —

                           z reklamy tej nie wynika, że porównanie dotyczy tylko próbki towarów, nie zaś wszystkich produktów reklamującego,

                           —

                           nie wymieniono w niej wziętych pod uwagę elementów porównania i nie poinformowano adresata, gdzie może on się z tymi elementami zapoznać lub

                           —

                           dotyczy zbiorczo wachlarza oszczędności, jakich może dokonać konsument robiący zakupy u reklamującego, a nie u konkurentów, bez wskazywania indywidualnie na ogólny poziom cen stosowany przez każdego z tych konkurentów oraz na kwotę, jaką można zaoszczędzić, kupując u reklamującego zamiast u któregoś z tych konkurentów.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004.


title: Sprawa C-365/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 sierpnia 2007 r. — Simesa SpA przeciwko Ministero della Salute, Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA) i in.

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 sierpnia 2007 r. — Simesa SpA przeciwko Ministero della Salute, Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA) i in.
   (Sprawa C-365/07)
   (2007/C 247/17)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Simesa SpA

      Strona pozwana: Ministero della Salute, Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA) i inni
   Pytania prejudycjalne

               1)

               W dalszej części, po przepisach zawartych w art. 2 i 3 (1), które dotyczą relacji między władzami państwa członkowskiego i przedsiębiorstwami farmaceutycznymi — przewidując określenie ceny produktu leczniczego lub podjęcie decyzji co do jej podniesienia na wniosek tych [ostatnich], ale pod warunkiem zatwierdzenia przez właściwe władze, czyli w wyniku dialogu między samym przedsiębiorstwem a władzami właściwymi w zakresie kontroli wydatków na produkty lecznicze — art. 4 ust. 1 reguluje sytuację, „gdy ceny na wszystkie produkty lecznicze lub na pewne ich grupy zostały zamrożone”, określając takie zamrożenie cen jako ogólny środek, którego utrzymanie uzależnione jest od kontroli, przeprowadzanej co najmniej raz do roku, w świetle kryteriów makroekonomicznych występujących w państwie członkowskim.
               Przepis przyznaje właściwym władzom 90-dniowy terminy na podjęcie decyzji, stanowiąc, że po jego upływie ogłaszają one czy i jakie obniżki lub podwyżki cen zostaną wprowadzone.
               Należy rozstrzygnąć kwestie,
               czy przepis ten w części, która odnosi się do „[ewentualnych obniżek cen]”, należy rozumieć w ten sposób, że oprócz ogólnego środka w postaci zamrożenia cen na wszystkie produkty lecznicze lub niektóre ich grupy, można zastosować inny ogólny środek w postaci obniżenia cen na wszystkie produkty lecznicze lub niektóre ich grupy, czy też „[ewentualne obniżenie cen]” odnosi się wyłącznie do produktów leczniczych, których ceny zostały zamrożone;

               2)

               czy art. 4 ust. 1, w części w której zobowiązuje właściwe władze państwa członkowskiego do sprawdzenia co najmniej raz do roku, w przypadku zamrożenia cen, czy warunki makroekonomiczne usprawiedliwiają utrzymanie niezmienionych zamrożonych cen, należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w odpowiedzi na pytanie pierwsze zostanie uznane, że dopuszcza się obniżenie cen, możliwe jest odwołanie się do takiego środka wielokrotnie w ciągu roku oraz wielokrotnie w ciągu kilku la (od 2002 r. do 2010 r.);

               3)

               czy w rozumieniu wspomnianego art. 4, interpretowanego w świetle założeń przyjętych zgodnie z głównym celem środków kontroli cen produktów leczniczych, jakim jest „wspieranie zdrowia publicznego poprzez zapewnienie odpowiedniego zaopatrzenia w produkty lecznicze dostępne po umiarkowanych cenach oraz unikanie różnic we wspomnianych środkach mogących wpływać na handel produktami leczniczymi wewnątrz Wspólnoty lub zakłócać go” — można uznać, że przyjęcie środków, które odwołują się do „przewidywanej” a nie „ustalonej” kwoty wydatków jest zgodne z prawem wspólnotowym (pytanie obejmuje obydwa przypadki);

               4)

               czy wymogi dotyczące przestrzegania progów wydatków na produkty lecznicze, które każde państwo członkowskie jest uprawnione ustalić, powinny być szczególnie związane z samymi wydatkami na produkty lecznicze czy też państwo członkowskie jest uprawnione do uwzględnienia również danych dotyczących innych wydatków związanych ze zdrowiem;

               5)

               czy wynikające z dyrektywy zasady przejrzystości i uczestnictwa przedsiębiorstw zainteresowanych zamrożeniem lub ogólnym obniżeniem cen produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że powinno się przewidzieć w każdej sytuacji możliwości odstępstwa od narzuconej ceny (art. 4 ust. 2) oraz rzeczywisty udział przedsiębiorstwa przedstawiającego wniosek, w wyniku czego władze administracyjne w przypadku ewentualnej odmowy są zobowiązane taką odmowę uzasadnić.

      (1)  Dyrektywa Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotycząca przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (Dz.U. L 40, str. 8).


title: Sprawa T-273/13: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2013 r. — Sarafraz przeciwko Radzie

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/48

         Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2013 r. — Sarafraz przeciwko Radzie
   (Sprawa T-273/13)
   2013/C 207/79
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mohammad Sarafraz (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat T. Walter)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 206/2013 z dnia 11 marca 2013 r. w sprawie wykonania art. 12 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 359/2011 dotyczącego środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Iranie w zakresie, w jakim dotyczy ono Mahammada Sarafraza;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa skarżącego do obrony

                           —

                           Rada naruszyła prawo skarżącego do skutecznej ochrony prawnej, a w szczególności obowiązek uzasadnienia, ponieważ nie przedstawiła dostatecznego uzasadnienia dla umieszczenia skarżącego w załączniku do zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego;

                           —

                           Rada naruszyła prawo skarżącego do bycia wysłuchanym przed sądem, ponieważ nie stworzyła skarżącemu przewidzianej w art. 12 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 359/2011 (1) możliwości zgłoszenia uwag w przedmiocie umieszczenia w wykazie podmiotów objętych sankcjami i związanej z tym kontroli przez Radę.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący braku podstawy dla umieszczenia skarżącego w wykazie podmiotów objętych sankcjami

                           —

                           Przedstawione przez Radę powody umieszczenia skarżącego w wykazie podmiotów objętych sankcjami nie pozwalają stwierdzić, na jakiej podstawie prawnej Rada oparła swoją decyzję w tym przedmiocie;

                           —

                           umieszczając skarżącego w wykazie zawartym w załączniku do spornego rozporządzenia wykonawczego Rada dokonała oczywistego błędu w ocenie;

                           —

                           w szczególności umieszczenia skarżącego w wykazie osób objętych sankcjami nie może uzasadnić jedyny, przedstawiony przez Radę w tym wykazie, konkretny powód.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zakazu podwójnego karania (ne bis in idem)

                           —

                           Jedyny przedstawiony przez Radę konkretny powód umieszczenia skarżącego w wykazie podmiotów objętych sankcjami był już przedmiotem sankcji brytyjskiego organu sprawującego nadzór nad mediami;

                           —

                           Rada nie podnosi jakoby mimo tej sankcji, względnie po jej zastosowaniu, doszło do dalszych naruszeń prawa, które uzasadniałyby umieszczenie w wykazie.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia praw podstawowych skarżącego: wolności radia, względnie wolności mediów, wolności przemieszczania się i prawa własności

                           —

                           Umieszczenie skarżącego w wykazie podmiotów objętych sankcjami stanowi nieuzasadnioną i nieproporcjonalną ingerencję w wolność mediów i swobodę wypowiedzi, ponieważ celem tej sankcji jest w szczególności przeszkodzie skarżącemu, względnie prowadzącej przez niego stacji radiowej, w dokonywaniu relacji z Europy i do Europy;

                           —

                           umieszczenie skarżącego w wykazie podmiotów objętych sankcjami stanowi nieuzasadnioną i nieproporcjonalną ingerencję w inne chronione prawa podstawowe (prawo własności, wolność wykonywania działalności zawodowej, wolność przemieszczania się).

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 359/2011 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Iranie (Dz.U. L 100, s. 1).


title: Sprawa T-199/17: Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2017 r. – QD/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/38

         Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2017 r. – QD/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   (Sprawa T-199/17)
   (2017/C 161/54)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: QD (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji odmownej EUIPO z dnia 2 czerwca 2016 r., doręczonej stronie skarżącej w dniu 3 czerwca 2016 r., w sprawie drugiego przedłużenia umowy o pracę ze stroną skarżącą w charakterze członka personelu tymczasowego na podstawie art. 2 lit. f) WZIP; i

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia właściwych przepisów Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i WZIP, czyli art. 110 regulaminu pracowniczego oraz art. 2 lit. f) i art. 8 WZIP.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku lojalności i staranności przez EUIPO.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji (art. 41 ust. 1, 2 i 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej) przez EUIPO.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia wymogów rozporządzenia (WE) nr 45/2001 (1) a w szczególności art. 27 ust. 1 i 2 lit. b) tego rozporządzenia przez EUIPO.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez EUIPO uzasadnionych oczekiwań strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych.


title: Sprawa T-454/10: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2010 r. — Anicav przeciwko Komisji

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/39

         Skarga wniesiona w dniu 30 września 2010 r. — Anicav przeciwko Komisji
   (Sprawa T-454/10)
   ()
   2010/C 328/66
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Associazione Nazionale degli Industriali delle Conserve Alimentari Vegetali (Anicav) (Neapol, Włochy) (przedstawiciele: J. da Cruz Vilaça, S. Estima Martins i S. Carvalho de Sousa, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności przepisów art. 52 i załącznika nr VIII do rozporządzenia Komisji nr 1580/2007 (1) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji nr 687/2010 (2); oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca wnosi na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia Komisji nr 1580/2007 w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji nr 687/2010.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty.
   Po pierwsze skarżąca podnosi, że zaskarżony środek narusza rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (zwane dalej „rozporządzeniem o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (Dz.U. 2007 L 299, s. 1).
   Poprzez zaniechanie (i) uwzględnienia działalności przetwórczej w załączniku nr VIII do rozporządzenia Komisji nr 1580/2007 oraz (ii) wyłączenia działań w zakresie przygotowania, pakowania i działań następujących po przetworzeniu z wartości produkcji stanowiącej przedmiot obrotu w odniesieniu do produktów przeznaczonych do przetworzenia, zaskarżony środek narusza rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku, ponieważ to ostatnie rozporządzenie stanowi, że przepisy dotyczące organizacji producentów, a mianowicie przyznawania pomocy, powinny mieć zastosowanie wyłącznie do produktów objętych wspólną organizacją rynków owoców i warzyw.
   Po drugie skarżąca twierdzi, ze zaskarżony środek narusza zasadę niedyskryminacji; poprzez przyznanie organizacjom producentów pomocy obejmującej działalność przemysłową prowadzoną również przez prywatne przedsiębiorstwa zaskarżony środek narusza zasadę niedyskryminacji, która zakazuje traktowania porównywalnych sytuacji w odmienny sposób, chyba że takie traktowanie jest obiektywnie uzasadnione.
   Wreszcie skarżąca podnosi, że zaskarżony środek narusza zasadę proporcjonalności; poprzez przyznanie organizacjom producentów pomocy obejmującej działalność przemysłową prowadzoną również przez prywatne przedsiębiorstwa zaskarżony środek narusza zasadę proporcjonalności, ponieważ wykracza poza to, co jest konieczne, aby osiągnąć hipotetyczny cel wspólnej polityki rolnej dotyczący pionowej integracji organizacji producentów.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1580/2007 ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw (Dz.U. 2007 L 350, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 687/2010 z dnia 30 lipca 2010 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1580/2007 ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw (Dz.U. 2010 L 199, s. 12).


title: Sprawa T-511/08: Postanowienie Sądu z dnia 13 kwietnia 2010 r. — Unity OSG FZE przeciwko Radzie

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/56

      Postanowienie Sądu z dnia 13 kwietnia 2010 r. — Unity OSG FZE przeciwko Radzie
      (Sprawa T-511/08) (1)

      (2010/C 161/90)

         Język postępowania: angielski

      Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 32 z 7.2.2009.


title: Sprawa C-520/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 18 listopada 2014 r. – Gemeente Borsele, Staatssecretaris van Financiën

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 18 listopada 2014 r. – Gemeente Borsele, Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-520/14)
   (2015/C 056/06)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony wnoszące skargi kasacyjne: Gemeente Borsele, Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 ust. 1 lit. c) i art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że w kontekście dowozu dzieci do szkół w oparciu o uregulowanie takie jak opisane w niniejszym postanowieniu gminę należy uznać za podatnika w rozumieniu tej dyrektywy?

               2)

               Czy na potrzeby udzielenia odpowiedzi na to pytanie należy uwzględnić uregulowanie jako całość, czy też oceny tej należy dokonać w odniesieniu do każdego świadczenia przewozu osobno?

               3)

               W tym ostatnim przypadku: czy w związku z tym należy dokonywać rozróżnienia w zależności od tego, czy chodzi o przewóz uczniów odpowiednio na dystansie od 6 do 20 km i na dystansie powyżej 20 km?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa T-103/06: Wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia 2010 r. — Esotrade przeciwko OHIM — Segura Sánchez (YoKaNa) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego YoKaNa — Wcześniejsze graficzne, wspólnotowy i krajowy, znaki towarowe YOKONO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/26

         Wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia 2010 r. — Esotrade przeciwko OHIM — Segura Sánchez (YoKaNa)
   (Sprawa T-103/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego YoKaNa - Wcześniejsze graficzne, wspólnotowy i krajowy, znaki towarowe YOKONO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 148/45
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Esotrade, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. de Rivera Lamo de Espinosa i J.E. Astiz Suárez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: J. García Murillo i O. Montalto, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również: Antonio Segura Sánchez (Alicante, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 stycznia 2006 r. (sprawa R 217/2004-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Antoniem Segurą Sánchezem a Esotrade, SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 121 z 20.5.2006.


title: Sprawa C-109/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht — Niemcy) — Deutsche Lufthansa AG przeciwko Gertraud Kumpan (Umowa o pracę na czas określony — Dyrektywa 1999/70/WE — Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy — Rola sądu krajowego)

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht — Niemcy) — Deutsche Lufthansa AG przeciwko Gertraud Kumpan
   (Sprawa C-109/09) (1)

   (Umowa o pracę na czas określony - Dyrektywa 1999/70/WE - Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy - Rola sądu krajowego)
   2011/C 139/02
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG

      Strona pozwana: Gertraud Kumpan

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesarbeitsgericht — Wykładnia art. 1, art. 2 ust. 1 i art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16) oraz dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43) — Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek — Uregulowanie krajowe zezwalające na zawieranie umowy na czas określony uzależnione od tylko jednego wymogu, by pracownik ukończył wiek 58 lat — Zgodność tego uregulowania z wyżej wskazanymi przepisami — Skutki prawne ewentualnego stwierdzenia niezgodności

      Sentencja

   Klauzulę 5 pkt 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., znajdującego się w załączniku do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „ścisły obiektywny związek z wcześniejszą umową o pracę na czas nieokreślony, zawartą z tym samym pracodawcą”, przewidziane w § 14 ust. 3 Gesetz über Teilzeitarbeit und befristete Arbeitsverträge (ustawy o pracy w niepełnym wymiarze czasu i umowach o pracę na czas określony) z dnia 21 grudnia 2000 r., należy stosować do sytuacji, w których umowy o pracę na czas określony nie poprzedzała bezpośrednio umowa na czas nieokreślony zawarta z tym samym pracodawcą i w których obydwie umowy oddziela wieloletnia przerwa, gdy podczas całego tego okresu pierwotny stosunek zatrudnienia jest kontynuowany w odniesieniu do tej samej działalności, z tym samym pracodawcą, w formie nieprzerwanego następowania po sobie umów zawartych na czas określony. Na sądzie krajowym spoczywa obowiązek dokonania wykładni odnośnych przepisów prawa krajowego, tak dalece, jak jest to możliwe, zgodnej z tą klauzulą 5 pkt 1.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa T-153/15 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 maja 2015 r. – Hamcho i Hamcho International/Rada (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Środki ograniczające wobec Syrii — Zamrożenie funduszy i ograniczenie możliwości wjazdu na terytorium Unii oraz przejazdu przez nie — Wniosek o zawieszenie wykonania — Uchybienie wymogom formalnym — Niedopuszczalność)

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/20

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 maja 2015 r. – Hamcho i Hamcho International/Rada
   (Sprawa T-153/15 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Środki ograniczające wobec Syrii - Zamrożenie funduszy i ograniczenie możliwości wjazdu na terytorium Unii oraz przejazdu przez nie - Wniosek o zawieszenie wykonania - Uchybienie wymogom formalnym - Niedopuszczalność))
   (2015/C 221/28)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohamad Hamcho (Damaszek, Syria); Hamcho International (Damas) (przedstawiciele: adwokaci A. Boesch, D. Amaudruz i M. Ponsard)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania środków zastosowanych wobec skarżących na podstawie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/108 z dnia 26 stycznia 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 20, s. 2) oraz decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2015/117 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 20, s. 85).

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-505/09: Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2010 r. — Carlyle przeciwko OHIM — MRP Consult (CAFE CARLYLE)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/66

      Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2010 r. — Carlyle przeciwko OHIM — MRP Consult (CAFE CARLYLE)
      (Sprawa T-505/09) (1)

      ()
      (2010/C 288/121)
      Język postępowania: angielski
      Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 51 z 27.2.2010.


title: Sprawa T-503/15: Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2016 r. – Aranynektár/EUIPO – Naturval Apícola (Natür-bal) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Natür-bal — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy NATURVAL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/18

         Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2016 r. – Aranynektár/EUIPO – Naturval Apícola (Natür-bal)
   (Sprawa T-503/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Natür-bal - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy NATURVAL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 222/21)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aranynektár Termékgyártó és Kereskedelmi KFT (Dunavarsány, Węgry) (przedstawiciel: adwokat I. Molnár)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Naturval Apícola, SL (Monserrat, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci I. Valdelomar Serrano, D. Gabarre Armengol, G. Hinarejos Mulliez, E. Bayo de Gispert, J. Rodríguez Fuensalida)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 czerwca 2015 r. (sprawa R 1158/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Naturval Apícola a Aranynektár Termékgyártó és Kereskedelmi.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Aranynektár Termékgyártó és Kereskedelmi KFT zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.


title: Sprawa T-251/11: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2011 r. — Republika Austrii przeciwko Komisji

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/30

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2011 r. — Republika Austrii przeciwko Komisji
   (Sprawa T-251/11)
   2011/C 232/55
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Austrii (przedstawiciel: C. Pesendorfer, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 1363 wersja ostateczna z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie pomocy państwa nr C 24/2009 udzielonej przez Austrię na podstawie ustawy o zielonej energii dla przedsiębiorstw o wysokiej energochłonności;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi 4 zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący błędnego zastosowania art. 107 ust. 1 TFUE — Brak pomocy państwa
               Zdaniem skarżącej przewidziane w § 22 lit. c) austriackiej Ökostromgesetz (ustawy o zielonej energii, BGBL. I nr 114/2008, zwanej dalej „ÖSG”) ograniczenie kosztów dla przedsiębiorstw o wysokiej energochłonności nie stanowi pomocy państwa ze względu na brak wykorzystania „środków państwowych”.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący błędnego zastosowania art. 107 ust. 1 TFUE — Brak selektywności
               Zdaniem skarżącej brak jest selektywności zarówno de iure, jak i de facto. Nawet gdyby założyć, że § 22 lit. c) ÖSG prowadzi do odstępstwa od systemu referencyjnego, to odstępstwo to jest uzasadnione logiką i strukturą wewnętrzną systemu wspierania zielonej energii.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący błędnego zastosowania art. 107 ust. 1 TFUE — Nadużycie władzy
               Gdyby przewidziany środek mimo to został uznany za pomoc państwa, zdaniem skarżącej byłby objęty zakresem zastosowania wytycznych Wspólnoty dla pomocy państwa na ochronę środowiska: w każdym razie należy dokonać analogii między zgłoszoną dopłatą wyrównawczą, o której mowa w § 22 lit. c) ÖSG, a regułami kontroli ulg w odniesieniu do podatków energetycznych uregulowanych w prawie wspólnotowym zgodnie z rozdziałem 4 wytycznych; w konsekwencji dopłata wyrównawcza powinna zostać zatwierdzona na podstawie takiej analogii. Obok analogicznego zastosowania wytycznych możliwa byłaby analogia do art. 25 ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń grupowych.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący nierównego traktowania przez Komisję Europejską sytuacji porównywalnych w świetle prawa konkurencji
               Zdaniem skarżącej powstaje pytanie, dlaczego sytuacje porównywalne w świetle prawa konkurencji — tu wskazuje ona na podobieństwo pomiędzy ÖSG a niemiecką ustawą o energiach odnawialnych w szczególności w odniesieniu do skutków gospodarczych i w zakresie konkurencji — są traktowane w oczywiście odmienny sposób. Jest to niezgodne z ogólną zasadą równego traktowania.


title: Sprawa T-49/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lipca 2006 r. — Hassan przeciwko Radzie i Komisji (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami — Zamrożenie funduszy — Prawa podstawowe — Ius cogens — Kontrola sądowa — Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/36

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lipca 2006 r. — Hassan przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-49/04) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami - Zamrożenie funduszy - Prawa podstawowe - Ius cogens - Kontrola sądowa - Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie)
   (2006/C 224/77)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Faraj Hassan (Brixton, Zjednoczone Królestwo) (Przedstawiciele: E. Grieves, barrister, i H. Miller, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (Przedstawiciele: pełnomocnicy S. Marquardt i E. Finnegan) i Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: pełnomocnicy J. Enegren i C. Brown)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazującego wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniającego zakaz lotów i rozszerzającego zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie (Dz.U. L 139, str. 9), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2049/2003 z dnia 20 listopada 2003 r. zmieniającym po raz dwudziesty piąty rozporządzenie nr 881/2002 (Dz.U. L 303, str. 20), a po drugie, skargę o odszkodowanie.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004


title: Sprawa C-490/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 września 2012 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 617/2010 — Zgłaszanie Komisji projektów inwestycyjnych dotyczących infrastruktury energetycznej w Unii Europejskiej — Wybór podstawy prawnej — Artykuł 337 TFUE i art. 187 EWEA — Artykuł 194 TFUE)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/2

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 września 2012 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
      (Sprawa C-490/10) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 617/2010 - Zgłaszanie Komisji projektów inwestycyjnych dotyczących infrastruktury energetycznej w Unii Europejskiej - Wybór podstawy prawnej - Artykuł 337 TFUE i art. 187 EWEA - Artykuł 194 TFUE)
      (2012/C 331/03)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Gómez-Leal, J. Rodrigues i L. Visaggio, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Simm i A. Lo Monaco, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i A. Adam, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i O. Beynet, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 617/2010 z dnia 24 czerwca 2010 r. w sprawie zgłaszania Komisji projektów inwestycyjnych dotyczących infrastruktury energetycznej w Unii Europejskiej oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 736/96 (Dz.U. L 180, s. 7) — Wybór dwóch podstaw prawnych, z art. 337 TFUE i art. 187 EWEA — Przepisy objęte zakresem szczególnych uprawnień Unii w dziedzinie energetyki i wymagające jednej podstawy prawnej, z art. 194 TFUE

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 617/2010 z dnia 24 czerwca 2010 r. w sprawie zgłaszania Komisji projektów inwestycyjnych dotyczących infrastruktury energetycznej w Unii Europejskiej oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 736/96.

                  2)

                  Skutki rozporządzenia nr 617/2010 zostają utrzymane do czasu wejścia w życie w rozsądnym terminie nowego rozporządzenia wydanego na właściwej podstawie prawnej, tj. na podstawie art. 194 ust. 2 TFUE.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania, z wyjątkiem kosztów poniesionych przez Republikę Francuską i Komisję Europejską.

                  4)

                  Republika Francuska i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 13 z 15.01.2011.


title: Wykreślenie sprawy T-237/99

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/33

         Wykreślenie sprawy T-237/99 (1)

   (2005/C 155/61)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2005 r., prezes drugiej izby w składzie powiększonym Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-237/99, BP Nederland V.O.F., BP Direct V.O.F. i Actomat B.V., popieranych przez Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 20 z 22.1.2000


title: Sprawa C-45/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Bruxelles — Belgia) — Office national d'allocations familiales pour travailleurs salariés (ONAFTS) przeciwko Radii Hadj Ahmed (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Podmiotowy zakres stosowania — Przyznanie świadczeń rodzinnych obywatelce państwa trzeciego, której przysługuje prawo pobytu w państwie członkowskim — Rozporządzenie (WE) nr 859/2003 — Dyrektywa 2004/38/WE — Rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 — Warunek wymaganego okresu zamieszkania)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/25

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Bruxelles — Belgia) — Office national d'allocations familiales pour travailleurs salariés (ONAFTS) przeciwko Radii Hadj Ahmed
   (Sprawa C-45/12) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Podmiotowy zakres stosowania - Przyznanie świadczeń rodzinnych obywatelce państwa trzeciego, której przysługuje prawo pobytu w państwie członkowskim - Rozporządzenie (WE) nr 859/2003 - Dyrektywa 2004/38/WE - Rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 - Warunek wymaganego okresu zamieszkania)
   2013/C 225/40
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour du travail de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Office national d'allocations familiales pour travailleurs salariés (ONAFTS)

      Strona pozwana: Radia Hadj Ahmed

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour du travail de Bruxelles — Wykładnia art. 1 lit. f) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2) — Wykładnia art. 13 ust. 2 i art. 14 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77) — Wykładnia art. 18 TFUE oraz art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Przyznanie świadczeń rodzinnych obywatelce państwa trzeciego, która uzyskała dokument pobytowy w jednym z państw członkowskich w celu dołączenia, poza ramami małżeństwa lub zarejestrowanego związku partnerskiego, do obywatela innego państwa członkowskiego — Obecność innego dziecka mającego obywatelstwo państwa trzeciego — Podmiotowy zakres zastosowania rozporządzenia nr 1408/71 — Pojęcie „członek rodziny” — Uregulowania krajowe nakładające warunek określonego czasu pobytu w celu uzyskania świadczeń rodzinnych — Równe traktowanie

      Sentencja

               1)

               Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r., należy interpretować w taki sposób, że obywatelka państwa trzeciego lub jej córka, która również jest obywatelką państwa trzeciego, których sytuacja przedstawia się następująco:

                           —

                           obywatelka państwa trzeciego uzyskała w okresie krótszym niż pięć lat dokument pobytowy w państwie członkowskim, aby dołączyć — poza ramami małżeństwa lub zarejestrowanego związku partnerskiego — do obywatela innego państwa członkowskiego, z którym ma dziecko posiadające obywatelstwo tego innego państwa członkowskiego;

                           —

                           jedynie obywatel innego państwa członkowskiego posiada status pracownika;

                           —

                           w międzyczasie ustało wspólne zamieszkiwanie obywatelki państwa trzeciego z obywatelem innego państwa członkowskiego; oraz

                           —

                           dwoje dzieci jest członkami gospodarstwa domowego swojej matki,

                     nie są objęte podmiotowym zakresem stosowania tego rozporządzenia, chyba że w rozumieniu prawa krajowego i dla potrzeb jego stosowania można uznać je za „członków rodziny” obywatela innego państwa członkowskiego, a jeżeli nie, to można je uważać za pozostające „głównie na utrzymaniu” tego obywatela.

               2)

               Artykuł 13 ust. 2 i art. 14 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, w związku z art. 18 TFUE należy interpretować w taki sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, w drodze których państwo to nakłada na matkę, która znajduje się w sytuacji takiej jak opisana w pkt 1 sentencji niniejszego wyroku, obowiązek spełnienia warunku pięcioletniego okresu zamieszkania dla przyznania gwarantowanych świadczeń rodzinnych, podczas gdy takiego wymogu nie nakłada na własnych obywateli.

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


title: Sprawa F-73/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 28 września 2015 r. – Kriscak/Europol (Służba publiczna — Personel Europolu — Konwencja o Europolu — Regulamin pracowniczy Europolu — Załącznik 1 do regulaminu pracowniczego Europolu — Wykaz stanowisk wskazanych wytłuszczonym drukiem, które mogą być obsadzone jedynie przez osobę zatrudnioną przez właściwe organy w rozumieniu art. 2 ust. 4 Konwencji o Europolu — Stanowiska ograniczone — Decyzja Europolu — Stanowiska, które mogą być obsadzone jedynie przez osobę zatrudnioną przez właściwe organy w rozumieniu art. 3 decyzji Europolu — Zastosowanie WZIP do pracowników Europolu — Nieprzedłużenie umowy członka personelu tymczasowego zawartej na czas określony — Odmowa zawarcia umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga odszkodowawcza)

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/46

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 28 września 2015 r. – Kriscak/Europol
   (Sprawa F-73/14) (1)

   ((Służba publiczna - Personel Europolu - Konwencja o Europolu - Regulamin pracowniczy Europolu - Załącznik 1 do regulaminu pracowniczego Europolu - Wykaz stanowisk wskazanych wytłuszczonym drukiem, które mogą być obsadzone jedynie przez osobę zatrudnioną przez właściwe organy w rozumieniu art. 2 ust. 4 Konwencji o Europolu - Stanowiska ograniczone - Decyzja Europolu - Stanowiska, które mogą być obsadzone jedynie przez osobę zatrudnioną przez właściwe organy w rozumieniu art. 3 decyzji Europolu - Zastosowanie WZIP do pracowników Europolu - Nieprzedłużenie umowy członka personelu tymczasowego zawartej na czas określony - Odmowa zawarcia umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga odszkodowawcza))
   (2015/C 371/48)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Christiana Kriscak (Haga, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol) (przedstawiciele: D. Neumann, J. Arnould i C. Falmagne, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nieprzedłużenia umowy o pracę ze skarżącą i naprawienia rzekomo poniesionej szkody i rzekomo doznanej krzywdy.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście bezzasadna.

               2)

               Europejski Urząd Policji pokrywa własne koszty postępowania i zostaje obciążony jedną trzecią kosztów Ch. Kriscak.

               3)

               Christiana Kriscak pokrywa dwie trzecie własnych kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. 380 z 27.10.2014, s. 27.


title: Sprawa C-527/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Syperior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 7 października 2013 r. — Lourdes Cachaldora Fernandez przeciwko Instituto Nacional de Seguridad Social (INSS), Tesoreria General de la Seguridad Social (TGSS)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Syperior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 7 października 2013 r. — Lourdes Cachaldora Fernandez przeciwko Instituto Nacional de Seguridad Social (INSS), Tesoreria General de la Seguridad Social (TGSS)
   (Sprawa C-527/13)
   2014/C 9/26
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Syperior de Justicia de Galicia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lourdes Cachaldora Fernandez

      Strona pozwana: Instituto Nacional de Seguridad Social (INSS), Tesoreria General de la Seguridad Social (TGSS).

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest sprzeczny z art. 4 dyrektywy Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (1), przepis krajowy, taki jak przepis dodatkowy 7 ust. 1 zasada 3 lit. b) Ley General de la Seguridad Social [ustawy powszechnej o ubezpieczeniu społecznym], który dotyczy w większości kobiet, i zgodnie z którym pokrycie przerw w opłacaniu składek istniejących w obrębie okresu obliczania podstawy kontrybucyjnej wymiaru renty z tytułu trwałej niezdolności do pracy, które to przerwy powstały po pracy w niepełnym wymiarze czasu, następuje z uwzględnieniem minimalnych podstaw wymiaru składek obowiązujących w poszczególnych momentach, obniżonych poprzez zastosowanie współczynnika proporcjonalności za pracę poprzedzającą przerwę w płaceniu składek, podczas gdy w przypadku pracy w pełnym wymiarze nie stosuje się obniżenia?

               2)

               Czy sprzeczne z klauzulą 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców/UNICE/, Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych/CEEP/oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych/ETUC/ (2), jest przepis krajowy, taki jak przepis dodatkowy 7 ust. 1 zasada 3 lit. b) Ley General de la Seguridad Social, który w większości dotyczy kobiet, i zgodnie z którym pokrycie przerw w płaceniu składek istniejących w okresie za który obliczana jest podstawa wymiaru renty z tytułu trwałej niezdolności do pracy, które to przerwy powstały po pracy w niepełnym wymiarze czasu, następuje z uwzględnieniem minimalnych podstaw wymiaru składek obowiązujących w poszczególnych momentach, obniżonych poprzez zastosowanie współczynnika proporcjonalności za pracę poprzedzającą przerwę w płaceniu składek, podczas gdy w przypadku pracy w pełnym wymiarze nie stosuje się obniżenia?

      (1)  Dz.U. 1979 L 6 z 10.1.1979, s. 24.

      (2)  Dz.U. L 14 z 20.1.1998, s. 9.


title: Sprawa C-427/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — Generics (UK) Ltd przeciwko Synaptech Inc (Prawo patentowe — Produkty lecznicze — Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych — Rozporządzenie (EWG) nr 1768/92 — Artykuł 2 — Zakres stosowania)

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — Generics (UK) Ltd przeciwko Synaptech Inc
   (Sprawa C-427/09) (1)

   (Prawo patentowe - Produkty lecznicze - Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych - Rozporządzenie (EWG) nr 1768/92 - Artykuł 2 - Zakres stosowania)
   2011/C 298/04
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Generics (UK) Ltd

      Strona pozwana: Synaptech Inc

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal (England & Wales) — Wykładnia art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 182, s. 1) — Pojęcie pierwszego zezwolenia na wprowadzenie do obrotu — Uwzględnianie jedynie zezwoleń wydanych zgodnie z dyrektywą Rady 65/65/EWG z dnia 26 stycznia 1965 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do leków gotowych (Dz.U. L 22, s. 369) — Zezwolenie wydane zgodnie z ustawodawstwem znajdującym zastosowanie w Austrii przed przystąpieniem tego państwa do EOG

      Sentencja

   Produkt, taki jak będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, który został dopuszczony do obrotu we Wspólnocie Europejskiej jako produkt leczniczy stosowany u ludzi przed uzyskaniem zezwolenia na dopuszczenie do obrotu zgodnego z dyrektywą Rady 65/65/EWG z dnia 26 stycznia 1965 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do leków gotowych, zmienioną dyrektywą Rady 89/341/EWG z dnia 3 maja 1989 r., i który w szczególności nie został poddany ocenie w zakresie jego bezpieczeństwa i skuteczności, nie jest objęty zakresem stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych, zmienionego Aktem dotyczącym warunków przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, zdefiniowanym w art. 2 tego rozporządzenia w zmienionym brzmieniu, i nie może być przedmiotem dodatkowego świadectwa ochronnego.

      (1)  Dz.U. C 11 z 16.1.2010.


title: Sprawa C-405/07 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 listopada 2008 r. — Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Artykuł 95 ust. 5 WE — Dyrektywa 98/69/WE — Działania, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez emisje z pojazdów silnikowych — Przepis krajowy stanowiący odstępstwo przewidujący obniżenie wspólnotowej dopuszczalnej wartości emisji pyłów wytwarzanych przez niektóre nowe pojazdy z silnikiem wysokoprężnym — Odmowa Komisji — Specyficzny charakter problemu — Obowiązek należytej staranności i uzasadnienia)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 listopada 2008 r. — Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-405/07 P) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 95 ust. 5 WE - Dyrektywa 98/69/WE - Działania, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez emisje z pojazdów silnikowych - Przepis krajowy stanowiący odstępstwo przewidujący obniżenie wspólnotowej dopuszczalnej wartości emisji pyłów wytwarzanych przez niektóre nowe pojazdy z silnikiem wysokoprężnym - Odmowa Komisji - Specyficzny charakter problemu - Obowiązek należytej staranności i uzasadnienia)
   (2008/C 327/08)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: D.J.M. de Grave i C.M. Wissels, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Patakia, H. van Vliet i A. Alcover San Pedro, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 27 czerwca 2007 r. w sprawie T–182/06 Niderlandy przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/372/WE z dnia 3 maja 2006 r. w sprawie projektu przepisów krajowych zgłoszonych przez Królestwo Niderlandów na podstawie art. 95 ust. 5 traktatu WE, określających wartości dopuszczalne emisji pyłu przez pojazdy z silnikami wysokoprężnymi (Dz.U. L 142, s. 16).
   Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 27 czerwca 2007 r. w sprawie T–182/06 Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2006/372/WE z dnia 3 maja 2006 r. w sprawie projektu przepisów krajowych zgłoszonych przez Królestwo Niderlandów na podstawie art. 95 ust. 5 traktatu WE, określających wartości dopuszczalne emisji pyłu przez pojazdy z silnikami wysokoprężnymi.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa C-237/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 września 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 91/676/EWG – Artykuł 5 ust. 4 – Punkty 1 – 3 i 5 części A załącznika II – Ustęp 1 pkt 1 – 3 oraz ust. 2 załącznika III – Ochrona wód przed zanieczyszczeniami azotanami pochodzenia rolniczego – Okresy rolniczego wykorzystania – Pojemność pojemników do składowania odchodów zwierzęcych – Ograniczenie rolniczego wykorzystania – Zakaz rolniczego wykorzystania w terenie o dużym nachyleniu lub na gruntach przemarzniętych lub pokrytych śniegiem – Niezgodność uregulowań krajowych)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/3

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 września 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
      (Sprawa C-237/12) (1)

      ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 91/676/EWG - Artykuł 5 ust. 4 - Punkty 1 – 3 i 5 części A załącznika II - Ustęp 1 pkt 1 – 3 oraz ust. 2 załącznika III - Ochrona wód przed zanieczyszczeniami azotanami pochodzenia rolniczego - Okresy rolniczego wykorzystania - Pojemność pojemników do składowania odchodów zwierzęcych - Ograniczenie rolniczego wykorzystania - Zakaz rolniczego wykorzystania w terenie o dużym nachyleniu lub na gruntach przemarzniętych lub pokrytych śniegiem - Niezgodność uregulowań krajowych))
      (2014/C 395/04)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve, B. Simon i J. Hottiaux, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, S. Menez i D. Colas, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Nie przyjmując środków niezbędnych do zapewnienia pełnego i prawidłowego wdrożenia wszystkich wymogów nałożonych na nią przez art. 5 ust. 4 dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego w związku z pkt 1–3 i 5 części A załącznika II oraz ust. 1 pkt 1–3 i ust. 2 załącznika III do tej dyrektywy, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy w zakresie, w jakim zgodnie z uregulowaniami krajowymi przyjętymi w celu wykonania tej dyrektywy:

                              —

                              nie ustanowiono okresów obowiązywania zakazu rolniczego wykorzystania nawozów typu I w przypadku dużych upraw zasiewanych jesienią, a także w przypadku łąk i pastwisk zasianych ponad sześć miesięcy wcześniej;

                              —

                              okres obowiązywania zakazu rolniczego wykorzystania nawozów typu I w przypadku dużych upraw zasiewanych wiosną ogranicza się do lipca i sierpnia;

                              —

                              obowiązywanie zakazu rolniczego wykorzystania nawozów typu II w przypadku dużych upraw zasiewanych jesienią jest ograniczone do okresu od dnia 1 listopada do dnia 15 stycznia, a obowiązywanie zakazu rolniczego wykorzystania nawozów typu III w przypadku takich upraw nie zostało przedłużone poza dzień 15 stycznia;

                              —

                              okres obowiązywania zakazu rolniczego wykorzystania nawozów typu II w przypadku dużych upraw zasiewanych wiosną łąk nie został przedłużony poza dzień 15 stycznia;

                              —

                              okres obowiązywania zakazu rolniczego wykorzystania nawozów typu II w przypadku łąk i pastwisk zasianych ponad sześć miesięcy wcześniej został ustanowiony tylko od dnia 15 listopada, a okres obowiązywania zakazu rolniczego wykorzystania nawozów typu III w przypadku wspomnianych łąk i pastwisk i w regionach górskich nie został przedłużony do końca lutego;

                              —

                              do dnia 1 lipca 2016 r. obliczanie pojemności składowania w dalszym ciągu będzie mogło uwzględniać kalendarz obowiązywania zakazu rolniczego wykorzystania niezgodny z wymogami wspomnianej dyrektywy;

                              —

                              składowanie na polu gęstego obornika słomiastego jest dozwolone przez okres dziesięciu miesięcy;

                              —

                              uregulowania te nie zapewniają, że rolnicy i organy kontrolne są w stanie prawidłowo obliczyć ilość azotu, jaka może zostać rolniczo wykorzystana w celu zapewnienia zrównoważonego nawożenia;

                              —

                              w odniesieniu do krów mlecznych wielkości uwalniania azotu zostały ustalone na podstawie ilości wydalanego azotu, która nie uwzględnia różnych poziomów produkcji mleka, i w oparciu o współczynnik ulatniania wynoszący 30 %;

                              —

                              w odniesieniu do pozostałego bydła wielkości uwalniania azotu zostały ustalone w oparciu o współczynnik ulatniania wynoszący 30 %;

                              —

                              w odniesieniu do trzody chlewnej wielkości uwalniania azotu dla odchodów stałych nie zostały ustalone;

                              —

                              w odniesieniu do drobiu wielkości uwalniania azotu zostały ustalone w oparciu o błędny współczynnik ulatniania wynoszący 60 %;

                              —

                              w odniesieniu do owiec wielkości uwalniania azotu zostały ustalone w oparciu o współczynnik ulatniania wynoszący 30 %;

                              —

                              w odniesieniu do kóz wielkości uwalniania azotu zostały ustalone w oparciu o współczynnik ulatniania wynoszący 30 %;

                              —

                              w odniesieniu do koni wielkości uwalniania azotu zostały ustalone w oparciu o współczynnik ulatniania wynoszący 30 %;

                              —

                              w odniesieniu do królików wielkości uwalniania azotu zostały ustalone w oparciu o współczynnik ulatniania wynoszący 60 %;

                              —

                              wspomniane uregulowania nie zawierają jasnych, precyzyjnych i obiektywnych kryteriów, zgodnie z wymogami zasady pewności prawa, dotyczących warunków rolniczego wykorzystania w terenie o dużym nachyleniu;

                              —

                              dozwolone jest rolnicze wykorzystanie nawozów typu I i III na gruntach przemarzniętych, rolnicze wykorzystanie nawozów typu I na gruntach pokrytych śniegiem, rolnicze wykorzystanie nawozów na gruntach, które są zamarznięte tylko powierzchniowo na skutek cyklicznego zamarzania i rozmarzania w okresie 24 godzin, a także rolnicze wykorzystanie na gruntach przemarzniętych gęstego obornika słomiastego i kompostów z odchodów zwierzęcych.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 217 z 21.7.2012.


title: Sprawa T-203/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2008 r. — Cemex Polska przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji dla Polski na lata 2008-2012 — Decyzja Komisji o niewnoszeniu sprzeciwu z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków — Kompetencje państw członkowskich w zakresie przydzielania uprawnień do emisji poszczególnym zakładom — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/39

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2008 r. — Cemex Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-203/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji dla Polski na lata 2008-2012 - Decyzja Komisji o niewnoszeniu sprzeciwu z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków - Kompetencje państw członkowskich w zakresie przydzielania uprawnień do emisji poszczególnym zakładom - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   (2008/C 301/66)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Cemex Polska sp. z o.o. (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: F. Puel i M. Szpunar, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker i K. Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2007) 1295 wersja ostateczna z dnia 26 marca 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na lata 2008–2012 notyfikowanego przez Rzeczpospolitą Polską zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2)

               Cemex Polska sp. z o.o. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007 r.


title: Sprawa F-44/06: Skarga wniesiona w dniu  26 kwietnia 2006 r.  — C przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/25

         Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2006 r. — C przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-44/06)
   (2006/C 154/58)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: C (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: S. Orlandi i J.-N. Louis, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 13 czerwca 2005 r. odmawiającej podjęcia wszelkich środków służących wykonaniu wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 listopada 2004 r. w sprawie T-376/02 O przeciwko Komisji (1);

               —

               uchylenie decyzji dyrektor DG ADMIN/C „Polityka społeczna, personel zatrudniony w Luksemburgu, zdrowie, higiena” z dnia 23 lutego 2006 r. w sprawie przeniesienia C w stan spoczynku i przyznania mu renty inwalidzkiej zgodnie z art. 78 akapit drugi regulaminu pracowniczego, ze skutkiem wstecznym od dnia 1 lutego 2002 r.;

               —

               zasądzenie od Komisji kwoty określonej na 15.000 EUR ex aequo et bono z tytułu naruszenia zasady poszanowania rozsądnego terminu;

               —

               obciążenie Komisja Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W następstwie wydania wyroku w sprawie O przeciwko Komisji skarżący zażądał, aby organ powołujący podjął wszelkie środki konieczne dla wykonania tego wyroku. Po tym jak wniosek ten został oddalony skarżący wniósł zażalenie, które zostało w części oddalone decyzją z dnia 11 stycznia 2006 r. Następnie organ powołujący wydał nową decyzję z dnia 23 lutego 2006 r. w sprawie przejścia C na emeryturę i przyznania mu renty inwalidzkiej zgodnie z art. 78 akapit drugi regulaminu pracowniczego, ze skutkiem wstecznym od dnia 1 lutego 2002 r.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi po pierwsze, że ta ostatnia decyzja nie wykonuje w pełni ww. wyroku, ponieważ nie przywraca mu ona pozycji prawnej, która skarżący miał przed wydaniem decyzji uchylonej przez Sąd.
   Ponadto decyzja z dnia 23 lutego 2006 r. narusza art. 53 regulaminu pracowniczego, który stanowi, że urzędnik, wobec którego zgodnie z orzeczeniem Komitetu ds. Inwalidztwa stosuje się przepisy art. 78, jest z urzędu przenoszony w stan spoczynku ostatniego dnia miesiąca, w którym organ powołujący uznał jego trwałą i pełną niezdolność do pełnienia służby.
   W końcu skarżący podnosi naruszenie zasady poszanowania rozsądnego terminu, ponieważ decyzja z dnia 23 lutego 2006 r. została wydana piętnaście miesięcy po wydaniu ww. wyroku.

      (1)  RecFP str. I-A-349 i II-1595


title: Sprawa T-10/17: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2017 r. – Proof IT/EIGE

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/35

         Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2017 r. – Proof IT/EIGE
   (Sprawa T-10/17)
   (2017/C 078/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Proof IT SIA (Ryga, Łotwa) (przedstawicielki: J. Jerņeva i D. Pāvila, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn podjętej w ramach procedury udzielania zamówienia publicznego dotyczącego „Umowy ramowej na usługi internetowe” EIGE/2016/OPER/03-Lot 1, doręczonej skarżącej pismem z dnia 28 października 2016 r., w przedmiocie umieszczenia oferty skarżącej na drugiej pozycji i zawarcia umowy ramowej na część 1 zamówienia ze spółką trzecią;

               —

               przyznanie skarżącej odszkodowania w kwocie 72 270 EUR za utraconą szansę lub za utratę tego zamówienia;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady równego traktowania i zasady przejrzystości, jako że kryteria udzielenia zamówienia były nieprecyzyjne, a proces oceny nie był przejrzysty, w związku z czym pozwany miał nieograniczoną swobodę wyboru w zakresie udzielenia odnośnego zamówienia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący popełnienia przez pozwanego oczywistego błędu w ocenie przy dokonywaniu oceny oferty skarżącej, co, gdyby zostało poprawione, doprowadziłoby do innego wyniku procedury udzielenia zamówienia, czyli do umieszczenia oferty skarżącej na pierwszej pozycji i zawarcia z nią umowy ramowej.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady równego traktowania przez zinterpretowanie kryteriów udzielenia zamówienia w taki sposób, że zainteresowana trzecia spółka skorzystała z wiedzy nabytej podczas realizacji podobnej umowy z EIGE.


title: Sprawa C-298/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság Gazdasági Kollégiuma (Węgry) w dniu 29 lipca 2009 r. — RANI Slovakia s.r.o. przeciwko Hankook Tire Magyarország Kft.

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság Gazdasági Kollégiuma (Węgry) w dniu 29 lipca 2009 r. — RANI Slovakia s.r.o. przeciwko Hankook Tire Magyarország Kft.
   (Sprawa C-298/09)
   2009/C 267/58
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Fővárosi Bíróság Gazdasági Kollégiuma

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: RANI Slovakia s.r.o.

      Strona pozwana: Hankook Tire Magyarország Kft.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Mając na względzie art. 3 lit. c) i art. 59 Traktatu rzymskiego, czy wykładni motywu 19 dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług należy dokonywać w ten sposób, że w odniesieniu do działalności przedsiębiorstw pracy tymczasowej prawo krajowe może swobodnie ustanawiać wymogi, jakie powinien spełnić pracodawca (przedsiębiorstwo), aby mieć dostęp do wykonywania takiej działalności na terytorium danego państwa członkowskiego i w związku z tym uznawać jedynie przedsiębiorstwa pracy tymczasowej posiadające siedzibę na tym terytorium?

               2)

               Czy wykładni art. 1 ust. 4 dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady należy dokonywać w ten sposób, że — w odniesieniu do wydawania zezwolenia na wykonywanie działalności — przedsiębiorstwa posiadające siedzibę na terytorium danego państwa członkowskiego można traktować w sposób bardziej korzystny niż przedsiębiorstwa posiadające siedzibę w innym państwie członkowskim?

               3)

               Czy wykładni art. 59, 62 i 63 Traktatu rzymskiego, czytanych łącznie, należy dokonywać w ten sposób, że ograniczenia istniejące w chwili przystąpienia do Unii Europejskiej mogą nadal obowiązywać, nie będąc uważane za niezgodne z prawem wspólnotowym, do czasu przyjęcia przez Radę programu ustalającego warunki liberalizacji dla tego rodzaju usług lub dyrektyw koniecznych w celu realizacji tego programu?

               4)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytania poprzedzające, czy istnieje jakiś interes ogólny, który uzasadnia ograniczenie polegające na tym, że działalność przedsiębiorstw pracy tymczasowej może być wykonywana jedynie przez przedsiębiorstwa posiadające siedzibę i zarejestrowane w danym państwie członkowskim i który pozwala w ten sposób przyjąć, że ograniczenie to jest zgodne tego ograniczenia z art. 59 i 65 Traktatu rzymskiego?


title: Sprawa T-318/07: Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2007 r. — National Association of Licensed Opencast Operators przeciwko Komisji

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/36

         Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2007 r. — National Association of Licensed Opencast Operators przeciwko Komisji
   (Sprawa T-318/07)
   (2007/C 247/60)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: National Association of Licensed Opencast Operators (Chester-le-Street, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: H. Bracegirdle, solicitor, M. Hoskins i C. West, barristers)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 czerwca 2007 r.

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie COMP/35.821, w której Komisja oddaliła skargę złożoną do niej przez skarżącą w 1990 r., zgodnie z którą członkowie tego stowarzyszenia byli przedmiotem dyskryminacji cenowej, ponieważ ceny płacone przez Central Electricity Generating Board (CEGB) w latach 1984-1990 za węgiel produkowany przez członków stowarzyszenia będącego stroną skarżącą były niższe od cen płaconych przez CEGB za węgiel produkowany przez British Coal Corporation (BCC), a nie istniało żadne obiektywne uzasadnienie dla takiej różnicy traktowania.
   Komisja stwierdziła w zaskarżonej decyzji, że istniała różnica w cenach płaconych przez CEGB członkom stowarzyszenia będącego stroną skarżącą oraz cenach płaconych BCC, lecz uznała, że BCC oraz członkowie stowarzyszenia będącego stroną skarżącą nie zapewniali dostaw węgla na porównywalnych warunkach. CEGB mogła zatem płacić wyższe ceny za węgiel BCC w celu zapewnienia wykonania ustawowego obowiązku dostawy energii elektrycznej potrzebnej w Zjednoczonym Królestwie.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi, że stwierdzenie Komisji, jakoby BCC i członkowie stowarzyszenia będącego stroną skarżącą nie zapewniali dostaw węgla na porównywalnych warunkach nie było poparte żadnymi dowodami, na których Komisja mogła oprzeć swoją decyzję.
   Ponadto skarżąca twierdzi, że zapłata zbyt wysokiej ceny za węgiel BCC mogłaby stanowić pomoc państwa, która nie została zgłoszona, a więc byłaby niezgodna z prawem.
   W dalszej kolejności skarżąca podnosi, że ustalenia Komisji są niespójne z poprzednią decyzją Komisji z 1991 r. w sprawie tej samej skargi złożonej do Komisji.
   W odniesieniu do odrzucenia przez Komisję skargi złożonej do niej przez stowarzyszenie będące stroną skarżącą w niniejszej sprawie w odniesieniu do okresu 1984-1986 z powodu jej niedopuszczalności i braku interesu wspólnotowego, skarżąca stwierdza, że:

               —

               Komisja błędnie uznała, że nie przysługuje jej już na podstawie traktatu EWWiS wyłączna kompetencja w zakresie stwierdzenia istnienia dyskryminacji cenowej w omawianym okresie;

               —

               Komisja błędnie uznała, że członkowie stowarzyszenia będącego stroną skarżącą mogą wystąpić ze środkiem zaskarżenia do sądów krajowych w odniesieniu do omawianego okresu oraz

               —

               opóźnienie w rozstrzygnięciu kwestii podniesionych w skardze złożonej do Komisji przez skarżącą w niniejszej sprawie w 1990 r. wynika z naruszeń prawa, jakich wówczas dopuściła się Komisja.


title: Sprawa C-128/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 17 grudnia 2015 r. w sprawach połączonych T-515/13 i T-719/13, Hiszpania i in./Komisja, wniesione w dniu 29 lutego 2016 r. przez Komisję Europejską

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/31

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 17 grudnia 2015 r. w sprawach połączonych T-515/13 i T-719/13, Hiszpania i in./Komisja, wniesione w dniu 29 lutego 2016 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-128/16 P)
   (2016/C 156/41)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, É. Gippini Fournier i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Królestwo Hiszpanii, Lico Leasing, S.A.U. i Pequeños y Medianos Astilleros Sociedad de Reconversión, S.A.

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawach połączonych T-515/13 i T-719/13;

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

               —

               obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Sąd naruszył prawo przy wykładni i stosowaniu art. 107 ust. 1 traktatu, jeśli chodzi o pojęcia przedsiębiorstwa i selektywnej korzyści, a także przy wykładni i stosowaniu obowiązku uzasadnienia oraz przeinaczył sporną decyzję w odniesieniu do selektywności.

                           —

                           Sąd naruszył prawo i przeinaczył decyzję ze względu na nieprawidłową wykładnię selektywnego charakteru ulgi podatkowej zastrzeżonej dla przedsiębiorstw prowadzących określoną działalność gospodarczą utworzonych przez bank ugrupowania interesów gospodarczych i jego członków oraz dokonał błędnej kwalifikacji uzasadnienia.

                           —

                           Sąd naruszył prawo w zakresie oceny selektywnej korzyści wynikającej z posiadania uprawnień dyskrecjonalnych przez krajowy organ podatkowy.

                           —

                           Sąd naruszył prawo przy wykładni pojęcia selektywności ze względu na wykluczenie selektywności w odniesieniu do środka zastrzeżonego dla podmiotów, które dokonują określonych inwestycji.

               2.

               Sąd naruszył prawo i przeinaczył sporną decyzję ze względu na wykładnię i stosowanie obowiązku uzasadnienia, jeśli chodzi o zakłócenie konkurencji i wpływ na wymianę handlową zgodnie z art. 107 ust. 1 traktatu.


title: Sprawa T-279/08: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2008 r. — Communauté d'Agglomération du Douaisis przeciwko Komisji

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/15

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2008 r. — Communauté d'Agglomération du Douaisis przeciwko Komisji
   (Sprawa T-279/08)
   (2008/C 247/29)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Communauté d'Agglomération du Douaisis (przedstawiciel: M.-Y. Benjamin, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C 38/2007 z dnia 2 kwietnia 2008 r.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich C (2008) 1089 wersja ostateczna z dnia 2 kwietnia 2008 r., w której Komisja uznała za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc państwa przyznaną przez skarżącą i Région Nord-Pas-de-Calais na rzecz Arbel Fauvet Rail SA w formie pożyczek podlegających zwrotowi według rocznej stopy oprocentowania wynoszącej 4,08 % odpowiadającej wspólnotowej stopie referencyjnej obowiązującej w momencie udzielenia pożyczki. Komisja uznała, że ze względu na sytuację finansową Arbel Fauvet Rail SA spółka ta nie mogłaby zapewnić sobie środków na rynku finansowym na równie korzystnych warunkach.
   Zarzuty i główne argumenty skarżącej są podobne do tych, jakie podniesiono w sprawie T-267/08 Région Nord-Pas-de-Calais przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-215/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) – Zjednoczone Królestwo) – Société de Produits Nestlé SA/Cadbury UK Ltd [Odesłanie prejudycjalne — Znaki towarowe — Dyrektywa 2008/95/WE — Artykuł 3 ust. 3 — Pojęcie charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Trójwymiarowy znak towarowy — Składający się z czterech paluszków wafel w czekoladzie Kit Kat — Artykuł 3 ust. 1 lit. e) — Oznaczenie tworzone jednocześnie przez kształt wynikający z charakteru samego towaru oraz kształt niezbędny do uzyskania efektu technicznego — Objęcie procesu produkcji pojęciem efektu technicznego]

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) – Zjednoczone Królestwo) – Société de Produits Nestlé SA/Cadbury UK Ltd
   (Sprawa C-215/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Znaki towarowe - Dyrektywa 2008/95/WE - Artykuł 3 ust. 3 - Pojęcie charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Trójwymiarowy znak towarowy - Składający się z czterech paluszków wafel w czekoladzie Kit Kat - Artykuł 3 ust. 1 lit. e) - Oznaczenie tworzone jednocześnie przez kształt wynikający z charakteru samego towaru oraz kształt niezbędny do uzyskania efektu technicznego - Objęcie procesu produkcji pojęciem efektu technicznego])
   (2015/C 371/12)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Société de Produits Nestlé SA

      Strona pozwana: Cadbury UK Ltd

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 ust. 1 lit. e) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie zarejestrowaniu w charakterze znaku towarowego oznaczenia tworzonego przez kształt towaru, jeżeli ów kształt przejawia trzy podstawowe właściwości, z których jedna wynika z charakteru samego towaru, a dwie pozostałe są niezbędne do uzyskania efektu technicznego, pod warunkiem jednak, że przynajmniej jedna z podstaw odmowy rejestracji określonych w tym przepisie znajduje zastosowanie do owego kształtu w pełni.

               2)

               Artykuł 3 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) dyrektywy 2008/95, który dopuszcza odmowę rejestracji oznaczeń tworzonych wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego, należy interpretować w tym sensie, że dotyczy on sposobu, w jaki dany towar funkcjonuje, i nie znajduje zastosowania do sposobu, w jaki jest on wytwarzany.

               3)

               W celu uzyskania rejestracji znaku towarowego, który uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania w rozumieniu art. 3 ust. 3 dyrektywy 2008/95, niezależnie od tego, czy znak ten był używany jako część innego zarejestrowanego znaku towarowego, czy też w połączeniu z takim znakiem, zgłaszający musi przedstawić dowód, że zainteresowany krąg odbiorców postrzega towar lub usługę oznaczone tym tylko znakiem, z pominięciem wszelkich innych znaków, które również mogą występować, jako pochodzące z określonego przedsiębiorstwa.

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.07.2014.


title: Sprawa T-662/11: Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2013 r. — Müller przeciwko OHIM — Loncar (Sunless) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Sunless — Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe SUNLESS i LONCAR-SUNLESS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/18

         Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2013 r. — Müller przeciwko OHIM — Loncar (Sunless)
   (Sprawa T-662/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Sunless - Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe SUNLESS i LONCAR-SUNLESS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 71/27
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Thomas Müller (Gütersloh, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Schmidt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Loncar, SL (Sabadell, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 września 2011 r. (sprawa R 2508/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Loncar, SL a Thomasem Müllerem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Thomas Müller zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 49 z 18.2.2012.