title: Sprawa T-263/14: Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2014 r. – Hydro Aluminium Rolled Products i in. przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/22

         Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2014 r. – Hydro Aluminium Rolled Products i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-263/14)
   2014/C 223/27
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hydro Aluminium Rolled Products GmbH (Grevenbroich, Niemcy), Aluminium Norf GmbH (Neuss, Niemcy) i Trimet Aluminium SE (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: U. Karpenstein i C. Johann, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 grudnia 2013 r. wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)];

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, oparty na braku zasobów państwowych w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE
               W zarzucie pierwszym skarżące podnoszą, że Komisja błędnie uznała, iż w ramach przepływów finansowych regulowanych przez Gesetz für den Vorrang erneuerbarer Energien (niemiecką ustawę o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej „EEG”) wykorzystywane są „zasoby państwowe” w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE:

                           —

                           Komisja miała niesłusznie uznać, że przepływy finansowe regulowane przez ustawę EEG są zasilane z zasobów państwowych w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE;

                           —

                           dopłata EEG jest uiszczana jedynie przez podmioty prywatne; pobrane przychody nie mogą zaś zostać przypisane państwu; zarówno w przypadku samej dopłaty EEG, jak i jej obniżenia w przypadku odbiorców energochłonnych nie jest spełniony warunek stałej kontroli ze strony państwa i, co za tym idzie, rzeczywistej możliwości interwencji ze strony władz;

                           —

                           w każdym razie obniżenie opłaty EEG w przypadku odbiorców energochłonnych nie stanowi rezygnacji z przychodów, które normalnie powinny zostać uzyskane przez państwo: obniżenie tych dopłat jest jedynie wyrównywane za pomocą zasobów prywatnych, czyli opłaty, jaka jest pobierana od każdej kilowatogodziny energii elektrycznej dostarczanej nieuprzywilejowanemu odbiorcy prywatnemu; efektem tego ten system tzw. szczególnych dopłat wyrównawczych pozostaje bez wpływu na łączne przychody uzyskiwane z dopłaty EEG, lecz wywiera jedynie wpływ na to, w jaki sposób jego ciężar jest rozłożony pomiędzy poszczególne podmioty objęte systemem.

               2.

               Zarzut drugi, oparty na braku korzyści selektywnej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE
               W zarzucie drugim skarżące podnoszą, że – wbrew temu, co twierdzi Komisja – ten system tzw. szczególnych dopłat wyrównawczych nie przysparza żadnej korzyści selektywnej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Wprowadzenie rozróżnienia pomiędzy końcowymi odbiorcami energochłonnymi a takimi, którzy tacy nie są, mieści się w systemowej logice dopłat EEG i nie ma więc, a priori, selektywnego charakteru.


title: Sprawa T-279/17: Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2017 r. – Hermann Bock/EUIPO (Push and Ready)

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/37

         Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2017 r. – Hermann Bock/EUIPO (Push and Ready)
   (Sprawa T-279/17)
   (2017/C 213/50)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hermann Bock GmbH (Verl, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte S. Maaßen i V. Schoene)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „Push and Ready” – zgłoszenie nr 14 758 205

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 stycznia 2017 r. w sprawie R 1279/2016-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji doręczonej w dniu 1 marca 2017 r., w której Izba Odwoławcza odmówiła rejestracji graficznego znaku towarowego nr 014758205, a także przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez EUIPO.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-398/14: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/3

         Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-398/14)
   2014/C 380/03
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że, nie zapewniając odpowiedniego poziomu oczyszczania ścieków komunalnych w 52 aglomeracjach, w odniesieniu do których stwierdzone zostało naruszenie, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 dyrektywy 91/271/EWG (1);

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z art. 4 dyrektywy 91/271/EWG ścieki komunalne przed odprowadzeniem winny, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r. w odniesieniu do zrzutów do wód słodkich i estuariów, z aglomeracji o RLM 2000–10000, zostać poddane wtórnemu oczyszczaniu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu.
   Zdaniem Komisji w Portugalii występuje w tej kwestii problem systemowy ze względu na to, że państwo portugalskie nie podjęło – ani na poziomie krajowym, ani na poziomie regionalnym – żadnych związanych z planowaniem działań mających na celu zastosowanie w ustrukturyzowany sposób przepisów dyrektywy 91/271/EWG.

      (1)  Dyrektywa Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotycząca oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135 z dnia 30.05.1991, s. 40., specjalne wydanie polskie: Rozdział 15 Tom 02 P. 26 – 38)


title: Sprawa C-586/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pesti Központi Kerületi Bíróság (Węgry) w dniu 20 listopada 2013 r. — Martin Meat Kft. przeciwko Géza Simonfay, Ulrich Salburg

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/3

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pesti Központi Kerületi Bíróság (Węgry) w dniu 20 listopada 2013 r. — Martin Meat Kft. przeciwko Géza Simonfay, Ulrich Salburg
      (Sprawa C-586/13)
      (2014/C 71/04)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Pesti Központi Kerületi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Martin Meat Kft..

         Strona pozwana: Géza Simonfay, Ulrich Salburg.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zgodnie z prawem Unii, a w szczególności z definicją „wynajmu siły roboczej” ujętą w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydanym w sprawach połączonych C-307/09 do C-309/09 (1), należy mówić o wynajmie siły roboczej, jeżeli zleceniobiorca zobowiązuje się za pomocą swoich własnych pracowników do przetworzenia półtusz wołowych w ubojni zleceniodawcy w wynajmowanych przez niego pomieszczeniach i do ich pakowania w formie gotowych do sprzedaży opakowań, tak że zleceniobiorcy przysługuje wynagrodzenie w zależności od kilogramów przetworzonego mięsa i zleceniobiorca zgadza się na obniżenie umówionej ceny przetworzonego mięsa w przypadku gdy nie będzie ono wystarczającej jakości, oraz biorąc pod uwagę również to, że w przyjmującym państwie członkowskim zleceniobiorca świadczy usługi wyłącznie na rzecz jednego i tego samego zleceniodawcy, oraz że to zlecający zobowiązuje się do kontroli prac przetwórstwa mięsa?

                  2)

                  Czy podstawowa zasada, którą zawiera wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach połączonych C-307/09 do C-309/09, zgodnie z którą można ograniczyć wynajem siły roboczej w trakcie obowiązywania przepisów przejściowych dotyczących swobody przepływu pracowników ujętych w akcie przystąpienia państw członkowskich wstępujących do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r., jest stosowana również do oddelegowania pracowników dokonanego w ramach wynajmu siły roboczej, przez który przedsiębiorstwo z siedzibą w państwie członkowskim, które wstąpiło do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. oddelegowuje pracowników do Austrii, jeżeli owo oddelegowanie następuje w sektorze chronionym zgodnie z aktem o przystąpieniu?

         (1)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości (druga izba) z dnia 10 lutego 2011 r.


title: Sprawa C-524/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/36

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-524/08) (1)

   2009/C 180/65

      Język postępowania: portugalski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 19 z 24.1.2009.


title: Sprawa T-237/15: Wyrok Sądu z dnia 22 września 2016 r. – Łabowicz/EUIPO – Pure Fishing (NANO) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy NANO — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 52 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/14

         Wyrok Sądu z dnia 22 września 2016 r. – Łabowicz/EUIPO – Pure Fishing (NANO)
   (Sprawa T-237/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy NANO - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 52 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 410/18)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Edward Łabowicz (Kłodzko, Polska) (przedstawiciel: M. Żygadło, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Pure Fishing, Inc. (Spirit Lake, Iowa, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: J. Dickerson, solicitor)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 marca 2015 r. (sprawa R 2426/2013-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Pure Fishing a E. Łabowiczem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Edward Łabowicz zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 228 z 13.7.2015.


               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/2

         Listy służące ustaleniu składów orzekających
   (2006/C 326/05)
   Podczas posiedzenia w dniu 11 października 2006 r. Trybunał sporządził listę sędziów, o której mowa w art. 11b § 2 regulaminu, do celów ustalenia składu wielkiej izby w sposób następujący:

               R. Schintgen

               T. von Danwitz

               A. Tizzano

               J.-C. Bonichot

               J. N. Cunha Rodrigues

               P. Lindh

               R. Silva de Lapuerta

               L. Bay Larsen

               K. Schiemann

               A. O'Caoimh

               J. Makarczyk

               E. Levits

               P. Kūris

               U. Lõhmus

               E. Juhász

               J. Klučka

               G. Arestis

               J. Malenovský

               A. Borg Barthet

               M. Ilešič

         Podczas posiedzenia w dniu 11 października 2006 r. Trybunał sporządził listy sędziów, o których mowa w art. 11c § 2 akapit pierwszy regulaminu, do celów ustalenia składu izb złożonych z pięciu sędziów w sposób następujący:
   Pierwsza izba
   R. Schintgen
   E. Levits
   A. Tizzano
   M. Ilešič
   A. Borg Barthet
   Druga izba
   K. Schiemann
   J.-C. Bonichot
   J. Makarczyk
   L. Bay Larsen
   P. Kūris
   Trzecia izba
   J. N. Cunha Rodrigues
   P. Lindh
   J. Klučka
   A. O'Caoimh
   U. Lõhmus
   Czwarta izba
   R. Silva de Lapuerta
   T. von Danwitz
   E. Juhász
   J. Malenovský
   G. Arestis
   Podczas posiedzenia w dniu 13 października 2006 r. Trybunał sporządził listy sędziów, o których mowa w art. 11c § 2 akapit drugi regulaminu, do celów ustalenia składu izb złożonych z trzech sędziów w sposób następujący:
   Piąta izba
   A. Tizzano
   A. Borg Barthet
   M. Ilešič
   E. Levits
   Szósta izba
   K. Schiemann
   J. Makarczyk
   L. Bay Larsen
   J.-C. Bonichot
   Siódma izba
   J. N. Cunha Rodrigues
   U. Lõhmus
   A. O'Caoimh
   P. Lindh
   Ósma izba
   R. Silva de Lapuerta
   G. Arestis
   J. Malenovský
   T. von Danwitz


title: Sprawa T-41/05: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2005 r. przez Dimon Incorporated przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/33

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2005 r. przez Dimon Incorporated przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-41/05)
   (2005/C 93/64)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 28 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Dimon Incorporated z siedzibą w Danville, Virginia (Stany Zjednoczone Ameryki), reprezentowanej przez L. Bergkamp, H. Coglrs i J. Dhont, adwokatów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1, 3 i 5 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczą one Dimon Inc.;

               —

               ewentualnie, o zmniejszenie wysokości grzywny nałożonej na Agroexpansión S.A. oraz na zasadzie solidarności o zmniejszenie grzywny nałożonej na Dimon Inc.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżąca zaskarża decyzję Komisji z dnia 20 października 2004 r., wydaną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 81 ust. 1 WE (Sprawa COMP/C.38238/B.2 – Surowiec tytoniowy Hiszpania). Skarżąca podnosi, iż nie jest ona właściwym adresatem decyzji.
   Na poparcie swojej skargi, skarżąca powołuje się na naruszenie art. 81 ust. 1 WE, art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1) oraz na naruszenie zasady proporcjonalności. Zdaniem skarżącej Komisja popełniła oczywisty błąd w ustaleniach stanu faktycznego stwierdzając, że skarżąca wywierała decydujący wpływ na Agroexpansión podczas trwania naruszenia, a przez to niewłaściwie skierowała decyzję do skarżącej oraz przekroczyła maksymalną wysokość grzywny, która mogła zostać nałożona na Agroexpansión, biorąc pod uwagę przy określaniu maksymalnej wysokości grzywny [skonsolidowany] obrót grupy Dimon.
   Skarżąca podnosi ponadto naruszenie zasady proporcjonalności i odpowiedzialności w zakresie, w jakim stwierdzono odpowiedzialność skarżącej za pojedyncze, kompleksowe i długotrwałe uczestnictwo Agroexpansión w porozumieniu kartelowym, o którym skarżąca nie została poinformowana.
   Skarżąca podnosi także naruszenie zasady proporcjonalności i odpowiedzialności oraz naruszenie art. 23 rozporządzenia nr 1/2003. Jej zdaniem nie powinna ona ponosić odpowiedzialności za naruszenia mające miejsce przed tym, jak Agroexpansión stała się częścią grupy Dimon.
   Wreszcie skarżąca podnosi naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań odnośnie do zastosowania okoliczności łagodzących na podstawie pkt 3 Wytycznych Komisji z 1998 r. (2) ze względu na wczesne zaprzestanie naruszenia, to jest niezwłocznie po wszczęciu przez Komisję dochodzenia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1 z 2003 r., str. 1).

      (2)  Wytyczne odnośnie metod ustalania kar nakładanych zgodnie z artykułem 15 (2) rozporządzenia nr 17 oraz artykułem 65 (5) Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (Dz.U. C 9, str. 3).


title: Sprawa T-203/09: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2009 r. — Olymp Bezner przeciwko OHIM — Bellido (Olymp)

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/20

         Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2009 r. — Olymp Bezner przeciwko OHIM — Bellido (Olymp)
   (Sprawa T-203/09)
   2009/C 167/40
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Olymp Bezner GmbH & Co. KG (Bietigheim Bissingen, Niemcy) (przedstawiciele: J. Dönch i M. Eck, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Miguel Bellido, S.A. (Manzanares, Ciudad Real, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie R 531/2008 2; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny wspólnotowy znak towarowy „Olymp” dla towarów należących do klasy 25

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Olymp Bezner GmbH & Co. KG

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Miguel Bellido, S.A.

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: rejestracja hiszpańskiego graficznego znaku towarowego „OLIMPO” dla towarów należących do klasy 25

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady 207/2009) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady 40/94 (obecnie art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady 207/2009) poprzez błędne stwierdzenie przez Izbę Odwoławczą, że istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, ponieważ sporne znaki towarowe nie są podobne wizualnie, fonetycznie ani koncepcyjnie.


title: Sprawa F-81/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 19 czerwca 2013 r. — BY przeciwko EASA (Personel EASA — Członek personelu tymczasowego — Dopuszczalność — Terminy do wniesienia skargi — Niekorzystne sprawozdanie — Przeniesienie z urzędu — Mobbing — Nadużycie władzy)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/43

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 19 czerwca 2013 r. — BY przeciwko EASA
   (Sprawa F-81/11) (1)

   (Personel EASA - Członek personelu tymczasowego - Dopuszczalność - Terminy do wniesienia skargi - Niekorzystne sprawozdanie - Przeniesienie z urzędu - Mobbing - Nadużycie władzy)
   2013/C 252/72
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: BY (Lasne, Belgia) (przedstawiciel: adwokat B.H. Vincent)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) (przedstawiciele: F. Manuhutu, pełnomocnik wspierany przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o przeniesieniu skarżącego z urzędu na stanowisko niekierownicze w interesie służby w następstwie niekorzystnego sprawozdania z oceny, a także żądanie zasądzenia na rzecz skarżącego określonej kwoty tytułem zadośćuczynienia.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               BY pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego.

      (1)  Dz.U. C 340 z 19.11.2011, s. 41.


title: Sprawa T-25/06: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2011 r. — Alliance One International przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Włoski rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen i podział rynku — Możliwość przypisania zachowania mającego znamiona naruszenia — Grzywny)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/32

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2011 r. — Alliance One International przeciwko Komisji
   (Sprawa T-25/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Włoski rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen i podział rynku - Możliwość przypisania zachowania mającego znamiona naruszenia - Grzywny)
   2011/C 311/54
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alliance One International, Inc. (Danville, Virginia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci C. Osti i A. Prastaro)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo É. Gippini Fournier i F. Amato, następnie É. Gippini Fournier i N. Khan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005) 4012 wersja ostateczna z dnia 20 października 2005 r. dotyczącej procedury przewidzianej w art. 81 ust. 1 (WE) (sprawa COMP/C.38.281/B.2 — Surowiec tytoniowy — Włochy), a tytułem żądania ewentualnego obniżenie kwoty grzywny nałożonej na Alliance One International.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Alliance One International, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawa C-161/08: Wyrok trybunału (trzecia izba) z dnia 14 maja 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen — Belgia) — Internationaal Verhuis- en Transportsbedrijf Jan de Lely BV przeciwko Państwu belgijskiemu (Swobodny przepływ towarów — Tranzyt wspólnotowy — Przewóz dokonywany z zastosowaniem karnetu TIR — Naruszenia lub nieprawidłowości — Termin powiadomienia — Termin na przedstawienie dowodu na to, gdzie naruszenie lub nieprawidłowość miały miejsce)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/13

         Wyrok trybunału (trzecia izba) z dnia 14 maja 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen — Belgia) — Internationaal Verhuis- en Transportsbedrijf Jan de Lely BV przeciwko Państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-161/08) (1)

   (Swobodny przepływ towarów - Tranzyt wspólnotowy - Przewóz dokonywany z zastosowaniem karnetu TIR - Naruszenia lub nieprawidłowości - Termin powiadomienia - Termin na przedstawienie dowodu na to, gdzie naruszenie lub nieprawidłowość miały miejsce)
   2009/C 153/25
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van beroep te Antwerpen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Internationaal Verhuis- en Transportsbedrijf Jan de Lely BV

      Strona pozwana: Państwo belgijskie

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van beroep te Antwerpen — Wykładnia art. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1593/91 z dnia 12 czerwca 1991 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 719/91 w sprawie stosowania we Wspólnocie karnetów TIR oraz karnetów ATA jako dokumentów tranzytu (Dz.U. L 148, s. 11), w związku z art. 11 Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR, podpisanej w Genewie w dniu 14 listopada 1975 r. — Termin powiadomienia

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1593/91 z dnia 12 czerwca 1991 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 719/91 w sprawie stosowania we Wspólnocie karnetów TIR oraz karnetów ATA jako dokumentów tranzytu, w związku z art. 11 ust. 1 Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR podpisanej w Genewie w dniu 14 listopada 1975 r. należy interpretować w ten sposób, że niedochowanie terminu na powiadomienie o niezwolnieniu karnetu TIR jego posiadacza nie powoduje, iż właściwe organy celne tracą prawo do ściągnięcia ceł i opłat należnych w związku z międzynarodowym przewozem towarów dokonywanym z zastosowaniem tego karnetu.

               2)

               Artykuł 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1593/91 w związku z art. 11 ust. 1 i 2 Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR podpisanej w Genewie w dniu 14 listopada 1975 r. należy interpretować w ten sposób, że przepis ten określa jedynie termin na przedstawienie dowodu na prawidłowość przewozu, a nie termin na przedstawienie dowodu na to, gdzie naruszenie lub nieprawidłowość miały miejsce. Na sądzie krajowym spoczywa obowiązek określenia, zgodnie z zasadami jego prawa krajowego obowiązującymi w zakresie postępowania dowodowego, czy w konkretnym, rozpatrywanym przez niego przypadku i w świetle wszystkich okoliczności, ten ostatni dowód został przedstawiony we właściwym terminie. Jednakże sąd krajowy dokona oceny tego terminu z poszanowaniem prawa wspólnotowego, a w szczególności z uwzględnieniem okoliczności, że po pierwsze, termin ten nie powinien być zbyt długi, aby umożliwić, pod względem prawnym i materialnym, ściągnięcie należnych kwot w innym państwie członkowskim, a po drugie, że termin ten nie może stawiać posiadacza karnetu TIR w sytuacji braku materialnej możliwości przedstawienia powyższego dowodu.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.07.2008


title: Sprawa C-502/08: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 1 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2005/60/WE — Przeciwdziałanie korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu — Brak pełnej transpozycji — Brak powiadomienia o środkach transpozycji)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/13

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 1 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-502/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2005/60/WE - Przeciwdziałanie korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu - Brak pełnej transpozycji - Brak powiadomienia o środkach transpozycji)
   2009/C 282/24
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: P. Dejmek i E. Adsera Ribera, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (Przedstawiciel: J. López-Medel Bascones, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (Dz.U. L 309, s. 15)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu oraz nie powiadamiając Komisji Wspólnot Europejskich o przepisach prawa wewnętrznego, które powinny przyczynić się do zapewnienia zgodności z tą dyrektywą, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 45 tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2009


title: Sprawa C-341/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Dortmund — Niemcy) — Domnica Petersen przeciwko Berufungsausschuss für Zahnärzte für den Bezirk Westfalen-Lippe (Dyrektywa 2000/78/WE — Artykuł 2 ust. 5 i art. 6 ust. 1 — Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek — Przepis krajowy przewidujący granicę wieku 68 lat dla wykonywania działalności dentysty ubezpieczenia zdrowotnego — Zamierzony cel — Pojęcie „środka koniecznego dla ochrony zdrowia” — Spójność — Odpowiedni i właściwy charakter środka)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Dortmund — Niemcy) — Domnica Petersen przeciwko Berufungsausschuss für Zahnärzte für den Bezirk Westfalen-Lippe
   (Sprawa C-341/08) (1)

   (Dyrektywa 2000/78/WE - Artykuł 2 ust. 5 i art. 6 ust. 1 - Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek - Przepis krajowy przewidujący granicę wieku 68 lat dla wykonywania działalności dentysty ubezpieczenia zdrowotnego - Zamierzony cel - Pojęcie „środka koniecznego dla ochrony zdrowia” - Spójność - Odpowiedni i właściwy charakter środka)
   2010/C 179/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Sozialgericht Dortmund

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Domnica Petersen

      Strona pozwana: Berufungsausschuss für Zahnärzte für den Bezirk Westfalen-Lippe

      Przy udziale: AOK Westfalen-Lippe, BKK-Landesverband Nordrhein-Westfalen, Vereinigte IKK, Deutsche Rentenversicherung Knappschaft-Bahn-See — Dezernat 0.63, Landwirtschaftliche Krankenkasse NRW, Verband der Angestellten-Krankenkassen eV, AEV — Arbeiter-Ersatzkassen-Verband eV, Kassenzahnärztliche Vereinigung Westfalen-Lippe

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Sozialgericht Dortmund — Wykładnia art. 6 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz. U. L 303, s. 16) — Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek — Pojęcie „zgodnego z przepisami celu” mogącego uzasadniać różnicę traktowania ze względu na wiek oraz „właściwych i koniecznych środków” pozwalających na realizację tego celu — Przepis krajowy ustalający, celem ochrony zdrowia pacjentów, maksymalny wiek dla wykonywania zawodu lekarza dentysty ubezpieczenia zdrowotnego

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 2 ust. 5 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak będący przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, ustanawiającemu górną granicę wieku dla wykonywania działalności lekarza dentysty ubezpieczenia zdrowotnego, w niniejszym przypadku 68 lat, jeśli jedynym celem tego przepisu jest ochrona zdrowia pacjentów przed spadkiem sprawności zawodowej tych lekarzy dentystów po osiągnięciu tego wieku, skoro ta sama granica wieku nie znajduje zastosowania do lekarzy dentystów pozakontraktowych.
               Wykładni art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78 należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie takiemu przepisowi, jeśli jego celem jest podział szans zawodowych między pokoleniami w ramach zawodu lekarza dentysty ubezpieczenia zdrowotnego, gdy biorąc pod uwagę sytuację na rynku pracy, przepis ten jest właściwy i konieczny dla osiągnięcia tego celu ubezpieczenia zdrowotnego.
               Do sądu krajowego należy zidentyfikowanie celu realizowanego przez przepis ustanawiający tę granicę wieku poprzez zbadanie powodów utrzymania go w mocy.

               2)

               W przypadku gdy uregulowanie, takie jak będące przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, jest sprzeczne z dyrektywą 2000/78, zważywszy na realizowany przez nie cel, do sądu krajowego, przed którym toczy się spór pomiędzy jednostką a podmiotem administracyjnym, takim jak Berufungsausschuss für Zahnärzte für den Bezirk Westfalen-Lippe, należy niezastosowanie tego uregulowania, nawet jeśli jest ono wcześniejsze od dyrektywy i jeśli prawo krajowe nie przewiduje niestosowania tego uregulowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 11.10.2008.


title: Sprawa C-205/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 17 lutego 2011 r. w sprawie T-68/08 Fédération Internationale de Football Association (FIFA) przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 kwietnia 2011 r. przez Fédération Internationale de Football Association (FIFA)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 17 lutego 2011 r. w sprawie T-68/08 Fédération Internationale de Football Association (FIFA) przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 kwietnia 2011 r. przez Fédération Internationale de Football Association (FIFA)
   (Sprawa C-205/11 P)
   2011/C 232/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Fédération internationale de football association (FIFA) (przedstawiciele: adwokaci A. Barav i D. Reymond)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Belgii, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               utrzymanie w mocy wyroku Sądu wydanego w dniu 17 lutego 2011 r. w sprawie T-68/08, w zakresie w jakim dotyczy dopuszczalności;

               —

               uchylenie wyroku Sądu wydanego w dniu 17 lutego 2011 r. w sprawie T-68/08 co do istoty sprawy, w zakresie w jakim dopuszcza włączenie „drugorzędnych” meczów finałów mistrzostw świata FIFA w piłce nożnej do sporządzonego przez Zjednoczone Królestwo wykazu „wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa” w rozumieniu dyrektywy;

               —

               wydanie ostatecznego orzeczenia, zgodnie z art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości;

               —

               obciążenie Komisji poniesionymi przez FIFA kosztami postępowania w pierwszej instancji i niniejszego postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   1)   Naruszenie prawa, naruszenie art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości, naruszenie art. 3a ust. 2 dyrektywy 89/552/EWG
       (1)
      zmienionej dyrektywą 97/36/EC
       (2), naruszenie prawa Unii, niewłaściwe zastosowanie art. 296 TFUE (przekroczenie granic kontroli sądowej, sprzeczne uzasadnienie, wprowadzenie niezawartego w zaskarżonej decyzji uzasadnienia dotyczącego sposobu klasyfikacji finałów mistrzostw świata FIFA w piłce nożnej i wyciągnięcie z niego błędnych wniosków prawnych, przeniesienie ciężaru dowodu).
   Wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo Unii poprzez podanie uzasadnienia, które nie zostało zawarte w decyzji Komisji (3), gdyż stwierdził, iż Komisja słusznie uznała, że finały mistrzostw świata FIFA w piłce nożnej „stanowią, ze swej natury, jedno wydarzenie” w rozumieniu dyrektywy 89/552/EWG zmienionej dyrektywą 97/36/WE; poprzez podanie sprzecznego i niespójnego uzasadnienia; poprzez stwierdzenie, że aby włączyć całe finały mistrzostw świata FIFA w piłce nożnej do swoich wykazów wydarzeń o doniosłym znaczeniu, państwa członkowskie nie są zobowiązane podać szczególnego uzasadnienia; oraz poprzez przeniesienie ciężaru dowodu.
   2)   Naruszenie prawa, naruszenie art. 3a ust. 1 dyrektywy 89/552/EWG zmienionej dyrektywą 97/36/WE, naruszenie art. 36 statusu Trybunału Sprawiedliwości, niewłaściwe zastosowanie art. 296 TFUE (stwierdzenie, że Komisja słusznie uznała, iż wykaz środków przyjętych przez Zjednoczone Królestwo został sporządzony „w sposób jasny i przejrzysty”).
   Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo Unii poprzez stwierdzenie, iż Komisja słusznie uznała, że wykaz wydarzeń został sporządzony przez Zjednoczone Królestwo UK „w sposób jasny i przejrzysty”, zgodnie z wymogami określonymi w dyrektywie 89/552/EWG zmienionej dyrektywą 97/36/WE, mimo że decyzja o włączeniu do tego wykazu całych finałów mistrzostw świata FIFA w piłce nożnej została podjęta wbrew jednogłośnemu przeciwnemu stanowisku i że włączenie to zostało przedstawione Komisji, jako uzasadnione, między innymi, okolicznościami, które nie istniały w chwili sporządzenia tego wykazu.
   3)   Naruszenie prawa, naruszenie art. 3a ust. 1 dyrektywy 89/552/EWG zmienionej dyrektywą 97/36/WE, niewłaściwe zastosowanie art. 296 TFUE, naruszenia art. 36 statusu Trybunału Sprawiedliwości (błędne zaklasyfikowanie finałów mistrzostw świata FIFA w piłce nożnej, przekroczenie granic kontroli sądowej, oparcie się na uzasadnieniu niezawartym w zaskarżonej decyzji; błędne ustalenie okoliczności faktycznych dotyczących „drugorzędnych” meczów i wyciągnięcie na tej podstawie niesłusznych wniosków prawnych, uznanie uzasadnienia podanego w zaskarżonej decyzji za wystarczające, brak rozpatrzenia podniesionych argumentów).
   Wnosząca odwołanie wskazuje, że Sąd naruszył prawo Unii poprzez stwierdzenia, iż Komisja słusznie uznała — i należycie to uzasadniła — że całe finały mistrzostw świata FIFA w piłce nożnej stanowią wydarzenie o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa Zjednoczonego Królestwa w rozumieniu dyrektywy 89/552/EWG zmienionej dyrektywą 97/36/WE. W szczególności Sąd naruszył prawo i wyciągnął błędne wnioski prawne z okoliczności faktycznych, zgadzając się z bezpodstawnymi twierdzeniami Komisji, jakoby całe finały mistrzostw świata FIFA w piłce nożnej miały „szczególny powszechny oddźwięk w Zjednoczonym Królestwie”, były tradycyjnie transmitowane w ogólnodostępnym programie telewizyjnym i zyskiwały dużą widownię telewizyjną.
   4)   Naruszenie prawa, naruszenie TFUE, naruszenia art. 3a ust. 1 i 2 dyrektywy 89/552EWG zmienionej dyrektywą 97/36/WE, niewłaściwe zastosowanie art. 296 TFUE, naruszenie art. 36 statusu Trybunału Sprawiedliwości (nieuwzględnienie celu kontroli sądowej; stwierdzenie, że Komisja słusznie uznała — a także należycie to uzasadniła — iż zgłoszone przepisy są zgodne z prawem Unii i że wynikające z nich ograniczenia są proporcjonalne; błędna wykładnia zakresu prawa do informacji i interesu ogólnego polegającego na szerokim dostępie widowni do telewizyjnej relacji z wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa).

      Zarzut ten dzieli się na trzy części:

   Część pierwsza: Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo Unii poprzez stwierdzenie, iż Komisja słusznie uznała, że przepisy zgłoszone przez Zjednoczone Królestwo są zgodne z prawem Unii, mimo że w zaskarżonej decyzji nie zostało zbadane ograniczenie swobody przedsiębiorczości. Ponadto Sąd naruszył prawo Unii poprzez stwierdzenie, że ograniczenie swobody przedsiębiorczości jest proporcjonalne oraz poprzez stwierdzenie, że Komisja słusznie uznała — i należycie to uzasadniła — iż ograniczenie swobody świadczenia usług jest proporcjonalne.
   Część druga: Wnosząca odwołanie wskazuje, że Sąd naruszył prawo Unii poprzez stwierdzenie, iż Komisja słusznie uznała, że przepisy zgłoszone przez Zjednoczone Królestwo są zgodne z prawem Unii, mimo że w zaskarżonej decyzji nie zostało zbadane ograniczenie prawa własności FIFA. Ponadto Sąd naruszył prawo Unii poprzez stwierdzenie, że ograniczenie prawa własności FIFA jest proporcjonalne.
   Część trzecia: Wnosząca odwołanie uważa, że Sąd naruszył prawo Unii poprzez stwierdzenie, iż Komisja słusznie uznała — i należycie to uzasadniła — że zgłoszone przez Zjednoczone Królestwo przepisy są zgodne z zasadami Unii w dziedzinie konkurencji, ponieważ ograniczenie swobody świadczenia usług jest uzasadnione. Ponadto Sąd naruszył prawo Unii poprzez stwierdzenie, że dokonując oceny ograniczenia konkurencji, Komisja nie była zobowiązana do określenia rynków właściwych, oraz że wspomniane przepisy nie powodują nadania praw specjalnych w rozumieniu art. 106 ust. 1 TFUE.

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 298, s. 23)

      (2)  Dyrektywa 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. zmieniająca dyrektywę Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 202, s. 60)

      (3)  Decyzja Komisji 2007/479/WE z dnia 25 czerwca 2007 r. w sprawie zgodności z prawem wspólnotowym środków przyjętych przez Belgię na mocy art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 180, s. 24)


title: Sprawa T-241/15 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 2 czerwca 2015 r. – Buga/Parlament i in. (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Dyrektywa w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Oczywista niedopuszczalność skargi w postępowaniu głównym — Niedopuszczalność)

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/28

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 2 czerwca 2015 r. – Buga/Parlament i in.
   (Sprawa T-241/15 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Dyrektywa w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Oczywista niedopuszczalność skargi w postępowaniu głównym - Niedopuszczalność))
   (2015/C 245/34)
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Aurel Buga (Bacău, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat M. Vasii)

      Strona pozwana: Parlament Europejski; Rada Unii Europejskiej; Komisja Europejska

      Przedmiot

   Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych mający na celu nakazanie władzom rumuńskim zawieszenia postępowania karnego wszczętego przeciwko skarżącemu przed sądem krajowym.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-63/07: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/13

         Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-63/07)
   (2007/C 69/30)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Kreuschitz i I. Kaufmann-Bühler)

      Strona pozwana: Republika Austrii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (wibracji) (szesnasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (1) lub nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Austrii uchybiła swoim zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 14 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycję dyrektywy upłynął w dniu 6 lipca 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 177, str. 13.


title: Sprawa F-156/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 listopada 2014 r. – McCoy przeciwko Komitetowi Regionów (Służba publiczna – Urzędnicy – Skarga o odszkodowanie – Zawinione zachowanie – Mobbing ze strony przełożonych – Choroba zawodowa – Świadczenie przyznane na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego niestanowiące pełnego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę – Wniosek o dodatkowe odszkodowanie)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/48

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 listopada 2014 r. – McCoy przeciwko Komitetowi Regionów
      (Sprawa F-156/12) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Skarga o odszkodowanie - Zawinione zachowanie - Mobbing ze strony przełożonych - Choroba zawodowa - Świadczenie przyznane na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego niestanowiące pełnego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę - Wniosek o dodatkowe odszkodowanie)
      (2015/C 016/72)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: McCoy (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Komitet Regionów (przedstawiciele: S. Bachotet i J.C Cañoto Argüelles, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji odmownej w sprawie przyznania odszkodowania i zadośćuczynienia z powodu zawinionego zachowania Komitetu Regionów i żądanie odszkodowania oraz zadośćuczynienia.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Komitet Regionów Unii Europejskiej wypłaci R. McCoy’owi kwotę 20 000 EUR.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Komitet Regionów Unii Europejskiej pokrywa własne koszty postępowania oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez R. McCoy’a.

         (1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013, s.31.


title: Sprawa C-115/13: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Wegrom

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/11

         Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Wegrom
   (Sprawa C-115/13)
   2013/C 129/20
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Barslev i A. Sipos, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Węgry

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na podstawie art. 19-21 dyrektywy 92/83/EWG (1) w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych w związku z art. 22 ust. 7 tej dyrektywy oraz art. 3 ust. 1 dyrektywy 92/84/EWG (2) poprzez przyjęcie i utrzymanie w życiu przepisów, zgodnie z którymi w okolicznościach określonych w przepisach krajowych,

                           —

                           ustala się w wysokości 0 HUF kwotę podatku akcyzowego od produkcji alkoholu etylowego dokonanej w gorzelniach na rzecz indywidualnego klienta („bérfőzető”);

                           —

                           zwalnia z podatku akcyzowego produkcję alkoholu etylowego dokonywana przez jednostki;

               —

               obciążenie Węgier kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z art. 19 dyrektywy 92/83/EWG Rady z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych, Węgry są zobowiązane do stosowania do produktów destylowanych podatku akcyzowego według stawki określonej zgodnie z dyrektywą, a zwłaszcza z art. 21 i do utrzymania w mocy systemu krajowego, który jest zgodny z nią w tym zakresie. Z kolei art. 22 dyrektywy reguluje przypadki, w których państwa członkowskie mogą stosować obniżone stawki opodatkowania w porównaniu do zwykłej stawki krajowej.
   Zgodnie z art. 64 ust. 3 jövedéki adóról és a jövedéki termékek forgalmazásának különös szabályairól szóló 2003. évi CXXVII. törvény (ustawy węgierskiej CXXVII z 2003 r. w sprawie podatku akcyzowego i szczególnego uregulowania sprzedaży produktów podlegających podatkowi akcyzowemu), w ramach destylacji na zlecenie klientów indywidualnych, podatek stosowany do produktu alkoholowego wyprodukowanego z surowca indywidualnego klienta, który zleca destylację, wynosi 0 HUF do maksymalnej ilości 50 litrów rocznie na rzecz klienta indywidualnego. Niemniej jednak dyrektywa nie zezwala na stosowanie obniżonej stawki 50 % stawki zwykłej krajowego podatku akcyzowego.
   Ponadto zgodnie z tą samą ustawą krajową produkcja alkoholu etylowego przez indywidualne gorzelnie jest zwolniona z podatku akcyzowego do maksymalnej rocznej wysokości 50 litrów. Dyrektywa 92/83/EWG nie zawiera przepisów dotyczących zwolnienia domowej produkcji alkoholu etylowego, z którego to względu Komisja uważa, że nie jest możliwe wprowadzenie na poziomie krajowym zwolnienia bez naruszenia przepisów dyrektywy. Jeżeli prawodawca unijny chciałby udzielić takiej możliwości, to odpowiedni przepis zostałby wyraźnie przewidziany w dyrektywie. Dyrektywa zezwala jedynie na zwolnienie z podatku akcyzowego po spełnieniu wymaganych przesłanek produkcji przez jednostki piwa, wina lub innych przefermentowanych napojów niemusujących lub musujących.

      (1)  Dyrektywa Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (Dz L 316, s. 21).

      (2)  Dyrektywa Rady 92/84/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia stawek podatku akcyzowego dla alkoholu i napojów alkoholowych (Dz L 316, s. 29).


title: Sprawa T-132/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 września 2005 r. — Casini przeciwko Komisji (Urzędnicy Komisji — Awans — Postępowanie w sprawie awansu w 2002 r. — Niewpisanie na listę urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania A6 — Obowiązek uzasadnienia — Porównanie zasług — Oczywisty błąd w ocenie — Dowodowy charakter późniejszych oświadczeń członków służb kadrowych — Skarga o uchylenie — Skarga o odszkodowanie)

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/20

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 września 2005 r. — Casini przeciwko Komisji
   Sprawa T-132/03 (1)

   (Urzędnicy Komisji - Awans - Postępowanie w sprawie awansu w 2002 r. - Niewpisanie na listę urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania A6 - Obowiązek uzasadnienia - Porównanie zasług - Oczywisty błąd w ocenie - Dowodowy charakter późniejszych oświadczeń członków służb kadrowych - Skarga o uchylenie - Skarga o odszkodowanie)
   (2005/C 281/37)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Paola Casini (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel(-e): G. Vandersanden, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel(-e): V. Joris, pełnomocnik oraz D. Waelbroeck, avocat]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji Komisji o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania A6 w ramach postępowania w sprawie awansu w 2002 r. oraz wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie doznanej krzywdy
   Sentencja wyroku

               1)

               Uchyla się decyzję Komisji z dnia 14 sierpnia 2002 r. o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania A6 w ramach postępowania w sprawie awansu w 2002 r.

               2)

               Pozwana wypłaci skarżącej kwotę 2 000 EUR tytułem zadośćuczynienia doznanej krzywdy.

               3)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               4)

               Pozwana zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.6.2003 r.


title: Sprawa C-156/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 21 marca 2007 r. — Salvatore Aiello i in. przeciwko Comune di Milano, Sindaco del Comune di Milano, Comitato tecnico-scientifico per l'emergenza del traffico e della mobilità nella città di Milano, Provincia di Milano, Regione Lombardia, Ministero delle infrastrutture e dei trasporti, Ministero dell'interno, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Euromilano s.p.a., Metropolitana milanese s.p.a.

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 21 marca 2007 r. — Salvatore Aiello i in. przeciwko Comune di Milano, Sindaco del Comune di Milano, Comitato tecnico-scientifico per l'emergenza del traffico e della mobilità nella città di Milano, Provincia di Milano, Regione Lombardia, Ministero delle infrastrutture e dei trasporti, Ministero dell'interno, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Euromilano s.p.a., Metropolitana milanese s.p.a.
   (Sprawa C-156/07)
   (2007/C 140/15)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Consiglio di Stato
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Salvatore Aiello i in.

      Strona pozwana: Comune di Milano, Sindaco del Comune di Milano, Comitato tecnico-scientifico per l'emergenza del traffico e della mobilità nella città di Milano, Provincia di Milano, Regione Lombardia, Ministero delle infrastrutture e dei trasporti, Ministero dell'interno, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Euromilano s.p.a., Metropolitana milanese s.p.a.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 dyrektywy 337/1985 (1) w części stanowiącej, iż podlegają ocenie wpływu na środowisko przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko naturalne oraz że przedsięwzięcia te są zdefiniowane w art. 4, należy interpretować: w ten sposób, iż jakiekolwiek przedsięwzięcie, które znacząco oddziałuje na środowisko, podlega ocenie wpływu na środowisko, nawet jeśli nie zostało ono wymienione w załącznikach I lub II do dyrektywy; czy też w odmienny sposób, iż podlegają ocenie wpływu na środowisko jedynie przedsięwzięcia, o których mowa w załącznikach I i II do dyrektywy?

               2)

               Czy art. 4 dyrektywy 337/1985 — w zakresie w jakim pozostawia państwom członkowskim możliwość decydowania o konieczności dokonania oceny wpływu na środowisko przedsięwzięć z załącznika II w każdym poszczególnym przypadku z osobna lub według wcześniej ustalonych kryteriów, biorąc pod uwagę również kryteria, o których mowa w załączniku III — nakłada na państwa członkowskie obowiązek czy też stwarza im jedynie możliwość brania pod uwagę wszystkich kryteriów, o których mowa w załączniku III do dyrektywy?

               3)

               Czy uchwalony przez ustawodawcę włoskiego art. 1 [dekretu Prezydenta Republiki] z dnia 12 kwietnia 1996 r. stanowi właściwą transpozycję art. 4 dyrektywy 337/1985 i jej załącznika III, skoro w przedmiocie poddawania przedsięwzięć z załącznika II do dyrektywy ocenie wpływu na środowisko nie przewiduje on kryterium kumulacji przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami, o którym mowa w załączniku III do dyrektywy?

      (1)  Dz.U. L 175, str. 40.


title: Sprawa C-508/11 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2013 r. — ENI SpA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek kauczuku butadienowego i kauczuku butadienowo-styrenowego wytwarzanego metodą polimeryzacji emulsyjnej — Możliwość przypisania noszącego znamiona naruszenia zachowania spółek zależnych ich spółkom dominującym — Domniemanie faktycznego wywierania decydującego wpływu — Obowiązek uzasadnienia — Waga naruszenia — Mnożnik dla celów działania odstraszającego — Rzeczywisty wpływ na rynek — Okoliczności obciążające — Powrót do naruszenia)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2013 r. — ENI SpA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-508/11 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek kauczuku butadienowego i kauczuku butadienowo-styrenowego wytwarzanego metodą polimeryzacji emulsyjnej - Możliwość przypisania noszącego znamiona naruszenia zachowania spółek zależnych ich spółkom dominującym - Domniemanie faktycznego wywierania decydującego wpływu - Obowiązek uzasadnienia - Waga naruszenia - Mnożnik dla celów działania odstraszającego - Rzeczywisty wpływ na rynek - Okoliczności obciążające - Powrót do naruszenia)
   2013/C 225/17
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: ENI SpA (przedstawiciele: G.M. Roberti i I. Perego, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, G. Conte i L. Malferrari, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawie T-39/07 ENI przeciwko Komisji, w którym Sąd częściowo oddalił żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 5700 wersja ostateczna z dnia 29 listopada 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.638 — Kauczuk butadienowy i emulsyjny kauczuk butadienowo-sterynowy) w zakresie dotyczącym ENI SpA, lub posiłkowo uchylenia albo obniżenia grzywny nałożonej na ENI — Dowód naruszenia — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Brak uzasadnienia

      Sentencja

               1)

               Odwołanie główne i odwołanie wzajemne zostają oddalone.

               2)

               Eni SpA zostaje obciążona kosztami postępowania związanymi z odwołaniem głównym.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania związanymi z odwołaniem wzajemnym.

      (1)  Dz.U. C 340 z 19.11.2011.


title: Sprawa C-90/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugalia) w dniu 21 lutego 2017 r. – Turbogás — Produtora Energética, S.A./Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugalia) w dniu 21 lutego 2017 r. – Turbogás — Produtora Energética, S.A./Autoridade Tributária e Aduaneira
   (Sprawa C-90/17)
   (2017/C 144/40)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Turbogás — Produtora Energética, S.A.

      Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z art. 21 ust. 5 dyrektywy 2003/96/WE (1) i dla jego celów jednostki produkujące energię elektryczną na swoje własne potrzeby muszą być drobnymi producentami, aby być uznanymi za dystrybutorów i aby być objętymi podatkiem na podstawie art. 21 ust. 5 akapit pierwszy owej dyrektywy, a pozostałe jednostki (które nie są drobnymi producentami) produkujące energię elektryczną na własne potrzeby są wykluczone z kategorii dystrybutorów, czy też za dystrybutorów podlegających podatkowi na podstawie art. 21 ust. 5 akapit pierwszy owej dyrektywy należy uznać wszystkie jednostki produkujące energię elektryczną na własne potrzeby (niezależnie od ich rozmiarów, względnie od tego, czy wykonują to w ramach działalności gospodarczej głównej, czy też ubocznej), które nie podlegają wyłączeniu jako drobni producenci w rozumieniu art. 21 ust. 5 akapit trzeci zdanie drugie wskazanej dyrektywy?

               2)

               W szczególności, czy jednostka tego rodzaju, jak ta, o której mowa w postępowaniu głównym, będąca dużym producentem energii elektrycznej, i która wytwarza około 9 % krajowej energii elektrycznej dla celów jej sprzedaży do sieci krajowej, może zostać uznana za „jednostkę produkująca energię elektryczną na swoje własne potrzeby” w rozumieniu art. 21 ust. 5 dyrektywy nr 2003/96/WE, gdy jedynie mała część energii elektrycznej produkowanej przez nią jest używana do celów jej własnej produkcji nowej energii elektrycznej, co stanowi integralną część jej procesu produkcyjnego?

      (1)  Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. 2003, L 283, s. 51).


title: Sprawa C-397/13 P: Odwołanie od wyroku Sądy (piąta izba) wydanego w dniu 25 kwietnia 2013 r. w sprawie T-119/11 Gbagbo przeciwko Radzie, wniesione w dniu 15 lipca 2013 r. przez Simone Gbagbo

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/11

         Odwołanie od wyroku Sądy (piąta izba) wydanego w dniu 25 kwietnia 2013 r. w sprawie T-119/11 Gbagbo przeciwko Radzie, wniesione w dniu 15 lipca 2013 r. przez Simone Gbagbo
   (Sprawa C-397/13 P)
   2013/C 274/19
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Simone Gbagbo (przedstawiciel: adwokat J.C. Tchikaya)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Republika Wybrzeża Kości Słoniowej

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uznanie odwołania wniesionego przez Simone Gbagbo za dopuszczalne i zasadne;

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB (1), rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 (2), decyzji Rady 2011/221/WPZiB z dnia 6 kwietnia 2011 r. zmieniającej decyzję Rady 2010/656/WPZiB przedłużającą obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej (3) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 330/2011 z dnia 6 kwietnia 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 560/2005 nakładające określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej (4) w zakresie, w jakim dotyczą one wnoszącej odwołanie;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca je podnosi dwa zarzuty.
   W pierwszej kolejności, wnosząca odwołanie podważa oddalenie przez Sąd zarzutu dotyczącego naruszenia obowiązku uzasadnienia. Wnosząca odwołanie zarzuca w istocie Sądowi, że uznał, iż Rada przedstawiła wystarczające wskazanie, choć zakwestionowana decyzja została uzasadniona wyłącznie funkcją pełnioną przez S. Gbagbo, mianowicie stanowiskiem „przewodniczącej grupy (FPI) (Ludowy Front RWKS) w Zgromadzeniu Narodowym”.
   W drugiej kolejności, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd dopuścił się oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych. W jej ocenie utrudnianie procesu pokojowego i pojednania oraz publiczne podżeganie do nienawiści i przemocy są oparte na niedokładnych ustaleniach faktycznych i nie są nawet potwierdzone dowodami.

      (1)  Dz.U. L 11, s. 36.

      (2)  Dz.U. L 11, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 93, s. 20.

      (4)  Dz.U. L 93, s. 10.


title: Sprawa C-223/13: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 6 lutego 2014 r. – Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (UE) nr 93/2013 — Przekazanie sprawy do Sądu Unii Europejskiej)

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/17

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 6 lutego 2014 r. – Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-223/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (UE) nr 93/2013 - Przekazanie sprawy do Sądu Unii Europejskiej))
   2014/C 175/20
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman i J. Langer, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Clausen i P. Van Nuffel, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 93/2013 z dnia 1 lutego 2013 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 dotyczącego zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych w odniesieniu do ustanawiania wskaźników cen mieszkań i domów mieszkalnych zajmowanych przez właściciela (Dz.U. 33, s. 14).

      Sentencja

               1)

               Sprawa C-223/13 zostaje skierowana do Sądu Unii Europejskiej.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013


title: Sprawa T-417/10: Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2012 r. — Cortés del Valle López przeciwko OHIM (¡Que buenu ye! HIJOPUTA) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ¡Que buenu ye! HIJOPUTA — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Znak towarowy sprzeczny z porządkiem publicznym lub przyjętymi dobrymi obyczajami — Artykuł 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/15

         Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2012 r. — Cortés del Valle López przeciwko OHIM (¡Que buenu ye! HIJOPUTA)
   (Sprawa T-417/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ¡Que buenu ye! HIJOPUTA - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Znak towarowy sprzeczny z porządkiem publicznym lub przyjętymi dobrymi obyczajami - Artykuł 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 126/29
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Federico Cortés del Valle López (Maliaño, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Calderón Chavero i T. Villate Consonni)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 czerwca 2010 r. (sprawa R 175/2010-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego ¡Que buenu ye! HIJOPUTA jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Federico Cortés del Valle López zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa T-392/07: Wyrok Sądu z dnia 15 stycznia 2013 r. — Strack przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące wniosków potwierdzających w przedmiocie dostępu do dokumentów oraz sprawy zawisłej przed Sądem — Rejestr dokumentów — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dorozumiana odmowa dostępu — Interes prawny — Dopuszczalność — Dorozumiana odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony życia prywatnego i integralności osoby fizycznej — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej — Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji — Obowiązek uzasadnienia — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/9

         Wyrok Sądu z dnia 15 stycznia 2013 r. — Strack przeciwko Komisji
   (Sprawa T-392/07) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące wniosków potwierdzających w przedmiocie dostępu do dokumentów oraz sprawy zawisłej przed Sądem - Rejestr dokumentów - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dorozumiana odmowa dostępu - Interes prawny - Dopuszczalność - Dorozumiana odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony życia prywatnego i integralności osoby fizycznej - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej - Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji - Obowiązek uzasadnienia - Odpowiedzialność pozaumowna)
   2013/C 55/13
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Guido Strack (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: H. Tettenborn, adwocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Ladenburger i P. Costa de Oliveira, a następnie P. Costa de Oliveira i B. Conte, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności wszystkich dorozumianych i wyraźnych decyzji wydanych przez Komisję w następstwie wniesionego do niej przez G. Stracka w dniu 20 czerwca 2007 r. początkowego wniosku o dostęp do dokumentów oraz, po drugie, żądanie odszkodowania.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie przedmiocie zgodności z prawem dorozumianych decyzji w przedmiocie odmowy dostępu.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 25 lipca 2007 r. w przedmiocie odmowy dostępu do wyciągu z rejestru.

               3)

               Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 23 października 2007 r. w przedmiocie dokumentów OLAF w zakresie, w jakim dotyczy ona osób prawnych.

               4)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 28 listopada 2007 r. i z dnia 15 lutego 2008 r. w przedmiocie dokumentów Komisji (poza OLAF).

               5)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 28 listopada 2007 r. i z dnia 15 lutego 2008 r. w przedmiocie dokumentów związanych ze sprawą T-110/04 w zakresie, w jakim dotyczą one, po pierwsze, usunięcia danych dotyczących osób prawnych, jeśli nie było one uzasadnione na gruncie art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, po drugie, usunięcia dokumentów i danych na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/200, za wyjątkiem, po pierwsze, usunięcia danych dotyczących nazwisk i adresów urzędników Dyrekcji Generalnej (DG) ds. Handlu Komisji Europejskiej, po drugie, oskarżeń skierowanych wobec nich przez skarżącego w sprawie T-110/04 i, po trzecie, usunięcia dokumentów i danych na podstawie art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001.

               6)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               7)

               Komisja Europejska pokryje własne koszty, a także dwie trzecie kosztów poniesionych przez Guida Stracka.

      (1)  Dz.U. C 297 z 8.12.2007


title: Sprawa C-407/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 8 lipca 2008 r. w sprawie T-52/03 Knauf Gips KG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 19 września 2008 r. przez Knauf Gips KG

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/13

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 8 lipca 2008 r. w sprawie T-52/03 Knauf Gips KG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 19 września 2008 r. przez Knauf Gips KG
   (Sprawa C-407/08 P)
   (2008/C 313/19)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Knauf Gips KG (przedstawiciele: M. Klusmann i S. Thomas, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie w całości wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (trzecia izba) z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie T-52/03 Knauf Gips KG przeciwko Komisji;

               —

               ewentualnie, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji;

               —

               również ewentualnie, odpowiednie obniżenie, co najmniej jednak o 54,51 mln EUR, grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie w art. 3 zaskarżonej decyzji Komisji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Odwołanie od wyroku Sądu, na którego mocy oddalona została skarga wnoszącej odwołanie na decyzję Komisji 2005/471/WE z dnia 27 listopada 2002 r., opiera się na następujących trzech zarzutach:

               1.

               W zarzucie pierwszym wnosząca odwołanie powołuje się na naruszenie prawa do obrony, w tym na naruszenie zasady do bycia wysłuchanym. Wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd zastosował błędnie zasady, które obowiązują w odniesieniu do skutków prawnych odmówienia dostępu do obciążających dokumentów oraz zachowania dla siebie uniewinniających dowodów. W pierwszej części tego zarzutu podnosi ona, że należało stwierdzić nieważność decyzji Komisji, gdyż Komisja nie umożliwiła jej dostępu do obciążających dowodów, na których została następnie oparta decyzja. W drugiej części zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie twierdzi, że zaskarżony wyrok sam w sobie naruszył jej prawo do obrony, ponieważ Komisja niezgodnie z prawem zachowała dla siebie również uniewinniające dowody, co powinno było także doprowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji.

               2.

               W zarzucie drugim wnosząca odwołanie powołuje się na naruszenie art. 81 ust. 1 WE na skutek elementarnego złamania reguł dowodowych, mianowicie zasady in dubio pro reo, oraz na naruszenia prawa materialnego, w szczególności w odniesieniu do stwierdzenia istnienia uzgodnionej praktyki, które w zaskarżonym wyroku doprowadziły do błędnego w świetle prawa założenia, iż art. 81 ust. 1 WE został naruszony.

               3.

               W zarzucie trzecim wnosząca odwołanie podnosi, że doszło do naruszenia 10-procentowego limitu przewidzianego w art. 15 ust. 2 rozporządzenia 17/62. Wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd niesłusznie przypisał jej obroty innych spółek, których ona nie kontroluje i które nie kontrolują wnoszącej odwołanie. Twierdzi ona, że nie tworzy ona z tymi innymi spółkami jednej jednostki gospodarczej.


title: Sprawa T-346/09: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — Winzer Pharma przeciwko OHIM — Alcon (BAÑOFTAL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BAÑOFTAL — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe KAN-OPHTAL i PAN-OPHTAL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/16

         Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — Winzer Pharma przeciwko OHIM — Alcon (BAÑOFTAL)
   (Sprawa T-346/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BAÑOFTAL - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe KAN-OPHTAL i PAN-OPHTAL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 258/27
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Dr. Robert Winzer Pharma GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: S. Schneller, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Alcon Inc. (Hünenberg, Szwajcaria) (przedstawiciel: M. Vidal-Quadras Trias de Bes, adwokat)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 maja 2009 r. (sprawa R 795/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Dr. Robert Winzer Pharma GmbH a Alcon Inc.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 28 maja 2009 r. (sprawa R 795/2008-1).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Dr. Robert Winzer Pharma GmbH.

               3)

               Alcon Inc. pokrywa własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 256 z 24.10.2009.


title: Sprawa C-207/15 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 czerwca 2016 r. – Nissan Jidosha KK/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej [Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Graficzny znak towarowy zawierający element „CVTC” — Wnioski o przedłużenie rejestracji złożone w odniesieniu do części towarów lub usług, dla których znak jest zarejestrowany — Dodatkowy termin — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 47 — Zasada pewności prawa]

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 czerwca 2016 r. – Nissan Jidosha KK/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
   (Sprawa C-207/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Graficzny znak towarowy zawierający element „CVTC” - Wnioski o przedłużenie rejestracji złożone w odniesieniu do części towarów lub usług, dla których znak jest zarejestrowany - Dodatkowy termin - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 47 - Zasada pewności prawa])
   (2016/C 314/06)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Nissan Jidosha KK (przedstawiciele: B. Brandreth, barrister, i D. Cañadas Arcas, abogada)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: D. Hanf i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 4 marca 2015 r., Nissan Jidosha/OHIM (CVTC) (T-572/12, niepublikowany, EU:T:2015:136) zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 6 września 2012 r. (sprawa R 2469/2011-1), dotyczącej wniosku o przedłużenie rejestracji graficznego unijnego znaku towarowego CVTC.

               3)

               Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Nissan Jidosha KK w związku z postępowaniem w pierwszej instancji w sprawie T-572/12, jak i z niniejszym odwołaniem.

      (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2015.


title: Sprawa T-244/14: Wyrok Sądu z dnia 7 października 2015 r. – The Smiley Company/OHIM (Kształt twarzy w formie gwiazdy) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt twarzy w formie gwiazdy — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/50

         Wyrok Sądu z dnia 7 października 2015 r. – The Smiley Company/OHIM (Kształt twarzy w formie gwiazdy)
   (Sprawa T-244/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Kształt twarzy w formie gwiazdy - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 398/63)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Smiley Company SPRL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Freitag i C. Albrecht)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Geroulakos i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 stycznia 2014 r. (sprawa R 838/2013-1) dotyczącą rejestracji trójwymiarowego oznaczenia tworzonego przez kształt twarzy w formie gwiazdy jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 16 stycznia 2014 r. (sprawa R 838/2013-1) w zakresie, w jakim odmówiono w niej rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla „konserwowanych, mrożonych, suszonych i gotowanych owoców i warzyw; produktów mlecznych”.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Strony pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 282 z 25.8.2014.


title: Sprawa C-160/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varas Cíveis de Lisboa – Portugal) – João Filipe Ferreira da Silva e Brito i in./Estado português (Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Ochrona praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów — Pojęcie przejęcia zakładu — Obowiązek wystąpienia z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 267 akapit trzeci TFUE — Zarzucane naruszenie prawa Unii przez sąd krajowy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu na mocy prawa krajowego — Prawo krajowe uzależniające prawo do naprawienia szkody poniesionej w związku z takim naruszeniem od wcześniejszego uchylenia orzeczenia powodującego tę szkodę)

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/14

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varas Cíveis de Lisboa – Portugal) – João Filipe Ferreira da Silva e Brito i in./Estado português
   (Sprawa C-160/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Ochrona praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów - Pojęcie przejęcia zakładu - Obowiązek wystąpienia z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 267 akapit trzeci TFUE - Zarzucane naruszenie prawa Unii przez sąd krajowy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu na mocy prawa krajowego - Prawo krajowe uzależniające prawo do naprawienia szkody poniesionej w związku z takim naruszeniem od wcześniejszego uchylenia orzeczenia powodującego tę szkodę))
   (2015/C 363/16)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Varas Cíveis de Lisboa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: João Filipe Ferreira da Silva e Brito i in.

      Strona pozwana: Estado português

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów należy dokonywać w ten sposób, że pojęcie „przejęcia zakładu” obejmuje sytuację, w której spółka działająca na rynku lotów czarterowych zostaje rozwiązana przez swego akcjonariusza większościowego, będącego również przedsiębiorstwem transportu lotniczego, a następnie ta ostatnia spółka wstępuje w prawa rozwiązanej spółki, stając się stroną umów leasingu samolotów i bieżących umów o loty czarterowe, prowadzi działalność wcześniej prowadzoną przez rozwiązaną spółkę, przywraca niektórych pracowników wcześniej oddelegowanych do pracy w rozwiązanej spółce, powierzając im identyczne obowiązki do wcześniej wykonywanych oraz przejmuje drobne wyposażenie rozwiązanej spółki.

               2)

               Wykładni art. 267 akapit trzeci TFUE należy dokonywać w ten sposób, że sąd, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu w prawie krajowym, jest zobowiązany zwrócić się do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczącym wykładni pojęcia „przejęcia zakładu” w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy 2001/23 w okolicznościach takich jak rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym, w których zarówno wydane zostały rozbieżne orzeczenia dotyczące wykładni tego pojęcia przez niższe instancje sądowe, jak i istnieją powtarzające się trudności w jego interpretacji w różnych państwach członkowskich.

               3)

               Wykładni prawa Unii, a w szczególności zasad sformułowanych przez Trybunał w obszarze odpowiedzialności państwa za szkody wyrządzane jednostkom w związku z naruszeniem prawa Unii dokonanym przez sąd, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu na mocy prawa krajowego należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się ono prawu krajowemu, które jako warunku wstępnego wymaga uchylenia orzeczenia, którego wydanie przez ten sąd wyrządziło szkodę, podczas gdy takie uchylenie jest w praktyce wykluczone.

      (1)  Dz.U. C 175 z 10.6.2014.


title: Sprawa T-307/14: Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2015 r. – TechnoCompound/Komisja

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/40

         Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2015 r. – TechnoCompound/Komisja
   (Sprawa T-307/14) (1)

   (2015/C 155/55)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  1 Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa T-399/09: Skarga wniesiona w dniu 6 października 2009 r. — Holding Slovenske elektrarne d.o.o. (HSE) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/31

         Skarga wniesiona w dniu 6 października 2009 r. — Holding Slovenske elektrarne d.o.o. (HSE) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-399/09)
   2009/C 312/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Holding Slovenske elektrarne d.o.o. („HSE”) (Ljubljana, Słowenia) (przedstawiciel: F. Urlesberger, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 lit g) zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim obciąża ona stronę skarżącą odpowiedzialnością za naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 lit i) zaskarżonej decyzji;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kwoty grzywny nałożonej na stronę skarżącą w art. 2 lit i) zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 22 lipca 2009 r. (sprawa COMP/39.396 — Odczynniki na bazie węglika wapnia i magnezu dla przemysłu stalowego i gazowego), w zakresie, w jakim Komisja uznała, że strona skarżąca jest winna popełnienia jednego ciągłego naruszenia art. 81 WE i art. 53 Porozumienia EOG poprzez podział rynków, kwot i klientów, ustalanie cen oraz wymianę poufnych informacji handlowych między dostawcami węglika wapnia i granulatów magnezu. Tytułem żądania ewentualnego strona skarżąca wnosi o obniżenie kwoty nałożonej na nią grzywny.
   W uzasadnieniu swoich żądań strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 81 WE i rozporządzenie 1/2003 dopuszczając się następujących błędów co do prawa:

               Po pierwsze, strona skarżąca twierdzi, że Komisja nie może przypisać jej odpowiedzialności za postępowanie spółki TDR Metalurgija d.d. („TDR”), ponieważ spółka HSE wraz ze spółką TDR nigdy nie stanowiły jednolitej jednostki gospodarczej. W braku wzruszalnego domniemania odpowiedzialności strony skarżącej (takie domniemanie mogłoby znaleźć swoje zastosowanie tylko gdyby spółka HSE posiadała 100 % [akcji lub udziałów] w spółce TDR) Komisja nie zdołała wykazać, że spółka HSE sprawowała istotnie decydującą kontrolę nad spółką TDR.

               Po drugie, strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie nałożyła na wszystkie strony [postępowania] zwiększoną o 17 % kwotę podstawową grzywny w celu zapewnienia skutku odstraszającego. Według strony skarżącej, Komisja powinna była wziąć pod uwagę, że czynnik odstraszający nie jest uzasadniony w odniesieniu do spółki HSE, ponieważ Komisja postanowiła nie nakładać grzywny na podmiot bezpośrednio popełniający naruszenie, tj. spółkę TDR, (dla której odstraszająca wysokość grzywny mogła być odpowiednia), a strona skarżąca nie była bezpośrednio zaangażowana w praktyki antykonkurencyjne.

               Po trzecie, strona skarżąca podnosi, że Komisja pominęła okoliczności łagodzące przy obliczaniu kwoty grzywny, ponieważ nie uwzględniła faktu, iż w celu uniknięcia naruszenia prawa konkurencji strona skarżąca działała, jeśli w ogóle, jedynie bez zachowania należytej staranności, nie zapewniając wystarczającej kontroli nad praktykami handlowymi spółki TDR. Ponadto strona skarżąca podnosi, że Komisja powinna była wziąć pod uwagę jako okoliczność łagodzącą fakt, iż zarówno spółka TDR jak i podejmowane przez nią uzgodnione praktyki handlowe zostały „narzucone” stronie skarżącej przez decyzję polityczną rządu słoweńskiego i że strona skarżąca nie decydowała ani o nabyciu spółki TDR, ani nie miała wpływu na praktyki handlowe tej spółki związane z uczestnictwem w kartelu.


title: Sprawa T-370/13: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2013 r. — Gemeente Eindhoven przeciwko Komisji

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/18

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2013 r. — Gemeente Eindhoven przeciwko Komisji
   (Sprawa T-370/13)
   2013/C 274/31
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Gemeente Eindhoven (Eindhoven, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci G. van der Wal, M. van Heezik i L. Parret)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona transakcji pomiędzy skarżącą i PSV;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca wnosi na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE skargę na decyzję Komisji z dnia 6 marca 2013 r. [SA.33584 (2013/C) (ex 2011/NN) — Pomoc dla niektórych holenderskich [niderlandzkich] zawodowych klubów piłki nożnej w latach 2008-2011] (Dz.U. C 116, s. 19).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji włącznie z zasadą staranności
               Strona skarżąca podnosi, że w dniach 26 i 28 lipca 2011 r. Komisji przedstawiono informacje, po czym władzom niderlandzkim nie zostały zadane żadne dalsze pytania. W dniu 6 marca 2013 r. Komisji postanowiła wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające. W związku z upływem znacznego czasu (19 miesięcy) oraz brakiem dalszego dialogu (co do istoty sprawy) Komisja, na skutek własnego działania i zaniechania, nie miała w momencie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego pełnego obrazu istotnych okoliczności faktycznych.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasady pewności prawa
               W ramach tego zarzutu strona skarżąca podnosi, że uważa, iż mogła przyjąć za punkt wyjścia, że transakcja powinna była zostać oceniona w ramach komunikatu Komisji w sprawie elementów pomocy państwa w sprzedaży gruntów i budynków przez władze publiczne (1), tak jak miało to miejsce wcześniej w ramach oceny podobnych transakcji przez Komisję.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie
               Wszczynając formalne postępowanie wyjaśniające przy braku uzasadnionych wątpliwości w rozumieniu art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 659/1999 (2) oraz orzecznictwa Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie. Zajmując, mimo istnienia dodatkowych wątpliwości, stanowisko w kwestii pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE Komisja dokonała również błędnej oceny tymczasowego charakteru decyzji na podstawie art. 6 rozporządzenia nr 659/1999.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący niedostatecznego, względnie niewłaściwego uzasadnienia
               W uzupełnieniu poprzedniego zarzutu dotyczącego istnienia oczywistego błędu w ocenie strona skarżąca podnosi w końcu, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów spoczywającego na Komisji obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 TFUE.

      (1)  Komunikat Komisji w sprawie elementów pomocy państwa w sprzedaży gruntów i budynków przez władze publiczne (Dz.U. 1997, C 209, s. 3)

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1)


title: Sprawa C-167/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Roma (Włochy) w dniu 13 kwietnia 2015 r. – X/Presidenza del Consiglio dei Ministri

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Roma (Włochy) w dniu 13 kwietnia 2015 r. – X/Presidenza del Consiglio dei Ministri
   (Sprawa C-167/15)
   (2015/C 245/03)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale civile di Roma

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X

      Strona pozwana: Presidenza del Consiglio dei Ministri

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 12 ust. 2 dyrektywy 2004/80/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on prawu krajowemu dokonującemu transpozycji, które odsyłając w celu wypłaty kompensat obciążających państwo do przepisów szczególnych przewidzianych na rzecz ofiar przestępstw, nie przyznaje ofierze powszechnego przestępstwa z użyciem przemocy dostępu do materialnego, z założenia ogólnego systemu kompensat i reguluje jedynie aspekty proceduralne w sytuacjach transgranicznych związane z dostępem do tego systemu?

               2)

               Czy art. 12 ust. 2 dyrektywy 2004/80/WE należy zatem interpretować w ten sposób, że wymaga on ustanowienia przez państwo materialnego, z założenia ogólnego systemu ochrony, lub systemu który w każdym razie ma określoną minimalną treść, a w tym ostatnim przypadku, jakie są kryteria określające taką minimalną treść?

      (1)  Dyrektywa Rady 2004/80/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. odnosząca się do kompensaty dla ofiar przestępstw (Dz.U. L 261, s. 15).


title: Sprawa T-542/12: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2012 r. — Mikhalchanka przeciwko Radzie

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/17

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2012 r. — Mikhalchanka przeciwko Radzie
   (Sprawa T-542/12)
   2013/C 55/30
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Aliaksei Mikhalchanka (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciel: adwokat M. Michalauskas)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/642/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi, w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 1014/2012 z dnia 6 listopada 2012 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi, w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady nr 1017/2012 z dnia 6 listopada 2012 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi, w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącego;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które zasadniczo są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-196/11 AX przeciwko Radzie (1) lub do nich podobne.

      (1)  Dz.U. 2012, C 165, s. 19