title: Sprawa T-84/19: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2019 r. — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (tradingcurrencyassistant)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/73

      Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2019 r. — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (tradingcurrencyassistant)
      (Sprawa T-84/19)
      (2019/C 139/75)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Cinkciarz.pl sp. z o.o. (Zielona Góra, Polska) (przedstawiciele: adwokaci E. Skrzydło-Tefelska i K. Gajek)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: MasterCard International, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (tradingcurrencyassistant) — zgłoszenie nr 15 225 238

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie R 1056/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i MasterCard International Incorporated własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą, w tym kosztami poniesionymi w ramach postępowania przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625 z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej oraz uchylającego rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 w związku z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie zasad równego traktowania i dobrej administracji;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-92/19: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2019 r. — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (CKPL)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/74

      Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2019 r. — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (CKPL)
      (Sprawa T-92/19)
      (2019/C 139/76)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Cinkciarz.pl sp. z o.o. (Zielona Góra, Polska) (przedstawiciele: adwokaci E. Skrzydło-Tefelska i K. Gajek)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: MasterCard International, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (CKPL) — zgłoszenie nr 15 368 897

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie R 1060/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i MasterCard International Incorporated własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą, w tym kosztami poniesionymi w ramach postępowania przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625 z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej oraz uchylającego rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 w związku z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie zasad równego traktowania i dobrej administracji;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-93/19: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2019 r. — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (AI moneypersonalassistant)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/75

      Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2019 r. — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (AI moneypersonalassistant)
      (Sprawa T-93/19)
      (2019/C 139/77)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Cinkciarz.pl sp. z o.o. (Zielona Góra, Polska) (przedstawiciele: adwokaci E. Skrzydło-Tefelska i K. Gajek)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: MasterCard International, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (AI moneypersonalassistant) — zgłoszenie nr 15 225 188

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie R 1055/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i MasterCard International Incorporated własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą, w tym kosztami poniesionymi w ramach postępowania przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625 z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej oraz uchylającego rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 w związku z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie zasad równego traktowania i dobrej administracji;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-94/19: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2019 r. — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (moneyassistant)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/76

      Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2019 r. — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (moneyassistant)
      (Sprawa T-94/19)
      (2019/C 139/78)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Cinkciarz.pl sp. z o.o. (Zielona Góra, Polska) (przedstawiciele: adwokaci E. Skrzydło-Tefelska i K. Gajek)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: MasterCard International, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (moneyassistant) — zgłoszenie nr 15 225 105

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie R 1054/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i MasterCard International Incorporated własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą, w tym kosztami poniesionymi w ramach postępowania przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625 z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej oraz uchylającego rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 w związku z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie zasad równego traktowania i dobrej administracji;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-95/19: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2019 r. — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (AI currencypersonalassistant)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/77

      Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2019 r. — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (AI currencypersonalassistant)
      (Sprawa T-95/19)
      (2019/C 139/79)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Cinkciarz.pl sp. z o.o. (Zielona Góra, Polska) (przedstawiciele: adwokaci E. Skrzydło-Tefelska i K. Gajek)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: MasterCard International, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (AI currencypersonalassistant) — zgłoszenie nr 15 225 097

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie R 1053/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i MasterCard International Incorporated własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą, w tym kosztami poniesionymi w ramach postępowania przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625 z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej oraz uchylającego rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 w związku z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie zasad równego traktowania i dobrej administracji;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-96/19: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2019 r. — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (CNTX Trading)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/78

      Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2019 r. — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (CNTX Trading)
      (Sprawa T-96/19)
      (2019/C 139/80)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Cinkciarz.pl sp. z o.o. (Zielona Góra, Polska) (przedstawiciele: adwokaci E. Skrzydło-Tefelska i K. Gajek)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: MasterCard International, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (CNTX Trading) — zgłoszenie nr 15 368 939

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie R 986/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i MasterCard International Incorporated własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą, w tym kosztami poniesionymi w ramach postępowania przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625 z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej oraz uchylającego rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 w związku z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie zasad równego traktowania i dobrej administracji;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-97/19: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2019 r. — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (AIdealer)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/79

      Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2019 r. — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (AIdealer)
      (Sprawa T-97/19)
      (2019/C 139/81)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Cinkciarz.pl sp. z o.o. (Zielona Góra, Polska) (przedstawiciele: adwokaci E. Skrzydło-Tefelska i K. Gajek)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: MasterCard International, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (AIdealer) — zgłoszenie nr 15 216 765

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie R 15 216 765

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i MasterCard International Incorporated własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą, w tym kosztami poniesionymi w ramach postępowania przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625 z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej oraz uchylającego rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 w związku z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie zasad równego traktowania i dobrej administracji;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-98/19: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2019 r. — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (CNTX)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/81

      Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2019 r. — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (CNTX)
      (Sprawa T-98/19)
      (2019/C 139/82)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Cinkciarz.pl sp. z o.o. (Zielona Góra, Polska) (przedstawiciele: adwokaci E. Skrzydło-Tefelska i K. Gajek)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: MasterCard International, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (CNTX) — zgłoszenie nr 15 368 954

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie R 1064/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i MasterCard International Incorporated własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą, w tym kosztami poniesionymi w ramach postępowania przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625 z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej oraz uchylającego rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 w związku z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie zasad równego traktowania i dobrej administracji;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-100/19: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2019 r. — L. Oliva Torras/EUIPO — Mecánica del Frío (Urządzenia sprzęgające do pojazdów)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/82

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2019 r. — L. Oliva Torras/EUIPO — Mecánica del Frío (Urządzenia sprzęgające do pojazdów)
      (Sprawa T-100/19)
      (2019/C 139/83)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: L. Oliva Torras, SA (Manresa, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Sugrañes Coca)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mecánica del Frío, SL (Cornellá de Llobregat, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy (Urządzenia sprzęgające do samochodów) — wzór wspólnotowy nr 2217 588-0001

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 listopada 2018 r. w sprawie R 1397/2017-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Odnośnie do podstawy unieważnienia. Strona skarżąca wnosi o to, by zostały utrzymane w mocy w tym zakresie wnioski Izby Odwoławczej i zostało przeprowadzone postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru, z powodu podstaw nieważności w świetle każdego z artykułów 4-9 rozporządzenia w sprawie wzorów wspólnotowych, „Wymagania dotyczące ochrony”;

                  —

                  Odnośnie do wcześniejszej publikacji, na której opierają się argumenty braku nowości i indywidualnego charakteru. Ponieważ porównanie przeprowadzone przez Wydział Unieważnień i Izbę Odwoławczą opierało się wyłącznie na grafice A (reprodukcja z katalogu) i jest nieprawidłowe, strona skarżąca wnosi o przeprowadzenie porównania z uwzględnieniem wszystkich przedstawionych dowodów i szczególnych okoliczności tej sprawy.

                  —

                  Co do istoty: brak nowości wzoru wspólnotowego. Strona skarżąca wnosi o unieważnienie wzoru wykorzystywanego w handlu przez drugą stronę, ponieważ jest prawie identyczny i tym samym stanowi praktycznie identyczną imitację, bez upoważnienia, wzoru, który wykorzystuje w handlu strona skarżąca. W konsekwencji zaskarżony wzór wspólnotowy nie spełnia wymagania dotyczącego nowości, koniecznego w celu uzyskania ochrony poprzez rejestrację wzoru wspólnotowego.

                  —

                  Co do istoty: brak indywidualnego charakteru wzoru wspólnotowego. Strona skarżąca wnosi o unieważnienie zaskarżonego wzoru z powodu braku indywidualnego charakteru w porównaniu z wzorami opublikowanymi wcześniej przez L. Oliva Torras, S.A. z uwzględnieniem niewielkiego zakresu swobody twórczej narzuconego przez funkcjonalność techniczną części, która powinna być montowana w silniku pojazdu, cech poinformowanego użytkownika i podobieństwa porównywanych części.

                  —

                  Co do istoty: istnienie wyłączeń z zakresu ochrony wynikającej z wzoru wspólnotowego w rozumieniu art. 8 rozporządzenia o wzorach wspólnotowych. Strona skarżąca wnosi o unieważnienie zaskarżonego wzoru z tego powodu, że jest on objęty zakazem ustanowionym w art. 8 ust. 1 i 2, ponieważ wygląd wzoru jest podyktowany wyłącznie jego funkcją techniczną oraz o unieważnienie z tego powodu, że jest objęty absolutnym zakazem z art. 4 rozporządzenia o wzorach wspólnotowych, gdyż stanowi część składową produktu złożonego.

                  —

                  Co do istoty: niezgodność wzoru wspólnotowego z art. 9 rozporządzenia o wzorach wspólnotowych. Strona skarżąca wnosi utrzymanie w mocy decyzji izby odwoławczej w tym zakresie.

                  —

                  Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem, „Ogólne zasady podziału kosztów”, strona skarżąca wnosi o to, by kosztami obciążyć, na żądanie strony przeciwnej, stronę przegrywająca sprawę.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 5, 6, 8 i 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.


title: Sprawa T-102/19: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2019 r. — Garriga Polledo i in./Parlament

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/83

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2019 r. — Garriga Polledo i in./Parlament
      (Sprawa T-102/19)
      (2019/C 139/84)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Salvador Garriga Polledo (Madryt, Hiszpania) i 45 innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci A. Schmitt i A. Waisse)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  w razie potrzeby, w ramach środków organizacji postępowania lub środków dowodowych w sprawie, nakazanie Parlamentowi Europejskiemu przedłożenia opinii wydanych przez służby prawne Parlamentu Europejskiego, które zostały sporządzone w dniach 16 lipca 2018 r. i 3 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem dokładnej daty, ale w każdym razie przed wydaniem decyzji przez Prezydium Parlamentu w dniu 10 grudnia 2018 r. w sprawie zmiany przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego (Dz.U. 2018, C 466, s. 8);

                  —

                  stwierdzenie nieważności ww. decyzji wydanej przez Prezydium Parlamentu w dniu 10 grudnia 2018 r. w sprawie zmiany przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego w zakresie, w jakim zmienia ona art. 76 przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego (motywy 5 i 6, art. 1 ust. 7 i art. 2 w zakresie, w jakim dotyczy art. 76 przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego ww. decyzji), a jeśli nie, jeżeli ww. elementy nie zostaną uznane za możliwe do oddzielenia od pozostałej części zaskarżonego aktu, stwierdzenie nieważności ww. decyzji w całości;

                  —

                  obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący materialnej niewłaściwości Prezydium:

                              —

                              po pierwsze, zaskarżony akt został wydany z naruszeniem Statutu posła do Parlamentu Europejskiego przyjętego decyzją Parlamentu Europejskiego z dnia 28 września 2005 r., 2005/684/WE, Euratom (Dz.U. L 262, s. 1) (zwanego dalej „statutem”). Zaskarżony akt jest w szczególności sprzeczny z przepisami art. 27 statutu, który wymaga zachowania „praw nabytych” i „praw w trakcie nabywania”;

                              —

                              po drugie, zaskarżony akt ustanawia podatek, wprowadzając specjalny podatek w wysokości 5 % nominalnej kwoty emerytury, podczas gdy ustanowienie podatku nie wchodzi w zakres kompetencji Prezydium na podstawie art. 223 ust. 2 TFUE.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych:

                              —

                              po pierwsze, Prezydium zarzuca się to, że wydało zaskarżony akt przy braku poszanowania zasad określonych w art. 223 TFUE;

                              —

                              po drugie, zaskarżony akt jest niewystarczająco uzasadniony i narusza tym samym obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia praw nabytych i praw w trakcie nabywania oraz zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań:

                              —

                              po pierwsze, zaskarżony akt narusza prawa nabyte i prawa w trakcie nabywania, wynikające zarówno z ogólnych zasad prawa, jak i statutu, który wyraźnie wymaga ich utrzymania „w pełni”(art. 27);

                              —

                              po drugie, zaskarżony akt narusza zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności oraz zasad równego traktowania i niedyskryminacji:

                              —

                              po pierwsze, naruszenia praw skarżących są nieproporcjonalne w stosunku do celów zaskarżonego aktu;

                              —

                              po drugie, należy stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu ze względu na naruszenie zasad równego traktowania i niedyskryminacji.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady pewności prawa i braku przepisów przejściowych.

                              —

                              po pierwsze, zaskarżony akt narusza zasadę pewności prawa, ponieważ niezgodnie z prawem towarzyszy mu skutek wsteczny;

                              —

                              po drugie, zaskarżony akt narusza zasadę pewności prawa, ponieważ nie ustanawia środków przejściowych


title: Sprawa T-103/19: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Mende Omalanga/Rada

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/84

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Mende Omalanga/Rada
      (Sprawa T-103/19)
      (2019/C 139/85)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Lambert Mende Omalanga (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois, i A. Guillerme, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/1940 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 11 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (EU) 2018/1931 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 11 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005/WE;

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/WPZiB i art. 2b ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 z dnia 18 lipca 2005 r.;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony w tym naruszenia obowiązku uzasadnienia pozwalającego na uzasadnienie przyjętych środków i zagwarantowanie skutecznej ochrony sądowej, a także naruszenia prawa do bycia wysłuchanym.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do udziału skarżącego w popełnieniu czynów utrudniających oparte na konsensusie i pokojowe rozwiązanie zmierzające do przeprowadzenia wyborów w Demokratycznej Republice Konga.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do poszanowania życia prywatnego i zasady proporcjonalności.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący niemożności stosowania przepisów zawartych w art. 3 ust. 2 art. a) decyzji Rady 2010/788/WPZiB z dnia 20 grudnia 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga i uchylającej wspólne stanowisko 2008/369/WPZiB (Dz.U. 2010, L 336, s. 30) oraz art. 2b ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) Rady nr 1183/2005 z dnia 18 lipca 2005 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U 2005, L 193, s. 1). W tym względzie skarżący utrzymuje, że określone w tych przepisach kryterium prawne, w oparciu o które nazwisko skarżącego zostało umieszczone w rozpatrywanych wykazach, narusza zasadę przewidywalności działań Unii oraz zasadę proporcjonalności w zakresie w jakim przyznaje ono Radzie arbitralne i dyskrecjonalne uprawnienia.


title: Sprawa T-104/19: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2019 r. — Dermavita/EUIPO — Allergan Holdings France (JUVÉDERM)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/85

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2019 r. — Dermavita/EUIPO — Allergan Holdings France (JUVÉDERM)
      (Sprawa T-104/19)
      (2019/C 139/86)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dermavita Co. Ltd (Bejrut, Liban) (przedstawiciel: adwokat G. Paricheva)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Allergan Holdings France SAS (Courbevoie, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „JUVÉDERM” — zgłoszenie nr 5 807 169

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie R 2630/2017-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu w sprawie unieważnienia prawa do znaku, postępowaniu odwoławczym oraz postępowaniu w sprawie niniejszej skargi.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-105/19: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Louis Vuitton Malletier/EUIPO — Wisniewski (Przedstawienie wzoru w szachownicę)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/86

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Louis Vuitton Malletier/EUIPO — Wisniewski (Przedstawienie wzoru w szachownicę)
      (Sprawa T-105/19)
      (2019/C 139/87)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Louis Vuitton Malletier (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, G. Lazzeretti, N. Parrotta i F. Rossi)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Norbert Wiśniewski (Warszawa, Polska)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego przedstawiającego wzór w szachownicę — międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską nr 2 829 851

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 listopada 2018 r. w sprawie R 274/2017-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem;

                  —

                  obciążenie Norberta Wiśniewskiego kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001.

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-107/19: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — ACRE/Parlament

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/87

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — ACRE/Parlament
      (Sprawa T-107/19)
      (2019/C 139/88)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Alliance of Conservatives and Reformists in Europe (ACRE) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci E. Plasschaert i E. Montens)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 10 grudnia 2018 r. zawartej w piśmie z dnia 12 grudnia 2018 r. o sygnaturze D202862 w przedmiocie ostatecznej dotacji dla skarżącej na 2017 r., w zakresie w jakim:

                              —

                              zmieniła klasyfikację kwoty dotyczącej „Survey on attitude on UK minority groups in the EU”, wynoszącej 108 985,58 EUR, na wydatki niekwalifikowalne podlegające zwrotowi w oparciu o zarzucany brak zgodności z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2004/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. (1)

                              —

                              zmieniła klasyfikację kwoty dotyczącej „UK Trade Partnership Conference”, wynoszącej 122 295,10 EUR, na wydatki niekwalifikowalne podlegające zwrotowi w oparciu o zarzucany brak zgodności z art. 7 rozporządzenia nr 2004/2003;

                              —

                              zmieniła klasyfikację kwoty dotyczącej „Conservative International — Miami Conference of 26-27 May 2017’”, wynoszącej 249 589,17 EUR, na wydatki niekwalifikowalne podlegające zwrotowi w oparciu o zarzucany brak zgodności z art. 8 rozporządzenia nr 2004/2003;

                              —

                              zmieniła klasyfikację kwoty dotyczącej „Conservative International — Kampala Conference of 13-15 July 2017”, wynoszącej 91 546,58 EUR, na wydatki niekwalifikowalne podlegające zwrotowi w oparciu o zarzucany brak zgodności z art. 8 rozporządzenia nr 2004/2003;

                              —

                              stwierdzała, że uiszczenie opłaty członkowskiej w wysokości 133 043,80 EUR przez Prosperous Armenian Party podlega ograniczeniu do 12 000 EUR obowiązującemu w odniesieniu do darowizn; oraz zmuszała skarżącą do zwrotu sumy przekraczającej 12 000 EUR temu członkowi, w kwocie 121 043,80 EUR;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie dofinansowania o sygnaturze FINS-2019-5, w zakresie w jakim uzależnia wypłatę przez Parlament Europejski 100 % kwoty prefinasowania w wysokości 4 422 345,48 EUR of zwrotu przed 15 stycznia 2019 r. (i) kwoty 535 609,48 EUR Parlamentowi Europejskiemu, (ii) każdej kwoty nienależnie otrzymanej od dowolnego podmiotu trzeciego temu podmiotowi trzeciemu, a w konsekwencji, stwierdzenie nieważności art. 1.5.1 szczególnych warunków załączonych do ww. decyzji w sprawie dofinansowania;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzynaście zarzutów.
      Zarzuty dotyczące wszystkich spornych aspektów decyzji:

                  1.

                  Zarzut pierwszy, naruszenia zasady dobrej administracji, art. 7 i 8 decyzji prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 29 marca 2004 r. określającej procedury wdrożenia rozporządzenia nr 2004/2003, art. II.14.1 decyzji o przyznaniu dotacji za 2017 r. i naruszenia prawa skarżącej do obrony.

                  2.

                  Zarzut drugi, naruszenia art. 9 ust. 3 rozporządzenia 2004/2003.
                  Zarzuty dotyczące zmiany kwalifikacji kwoty 108 985,58 EUR na wydatki niekwalifikowalne podlegające zwrotowi:

                  3.

                  Zarzut trzeci, naruszenia art. 7 rozporządzenia 2004/2003, a przynajmniej oczywistego błędu w ocenie.

                  4.

                  Zarzut czwarty, naruszenia podstawowej unijnej zasady pewności prawa.

                  5.

                  Zarzut piąty, naruszenia podstawowej unijnej zasady równego traktowania.
                  Zarzuty dotyczące zmiany kwalifikacji kwoty 122 295,10 EUR na wydatki niekwalifikowalne podlegające zwrotowi:

                  6.

                  Zarzut szósty, naruszenia art. 7 rozporządzenia 2004/2003, a przynajmniej oczywistego błędu w ocenie.

                  7.

                  Zarzut siódmy, naruszenia podstawowej unijnej zasady równego traktowania.
                  Zarzuty dotyczące zmiany kwalifikacji kwot 249 589,17 EUR i 91 546,58 EUR na wydatki niekwalifikowalne podlegające zwrotowi:

                  8.

                  Zarzut ósmy, naruszenia art. 8 rozporządzenia 2004/2003, art. 10 ust. 4 TUE, art. 204a rozporządzenia finansowego oraz art. 11 i 12 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a przynajmniej oczywistego błędu w ocenie.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty, naruszenia unijnej zasady pewności prawa.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty, naruszenia podstawowej unijnej zasady równego traktowania i niedyskryminacji.
                  Zarzuty dotyczące zmiany kwalifikacji kwoty 133 043 EUR i nakazu zwrotu 121 043.80 EUR:

                  11.

                  Zarzut jedenasty, naruszenia art. 2 i 6 rozporządzenia 2004/2003, a przynajmniej oczywistego błędu w ocenie.

                  12.

                  Zarzut dwunasty, naruszenia unijnej zasady pewności prawa.

                  13.

                  Zarzut trzynasty, naruszenia unijnej zasady równego traktowania i niedyskryminacji.

            Na poparcie drugiego żądania skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, naruszenia zasady dobrej administracji, art. 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU, Euratom) nr 1141/2014 z dnia 22 października 2014 r. (2) oraz naruszenia prawa skarżącej do obrony.

                  2.

                  Zarzut drugi, naruszenia art. 6 ust. 1 decyzji prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 28 maja 2018 r. określającej procedury wdrożenia rozporządzenia nr 1141/2014.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 2004/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie przepisów regulujących partie polityczne na poziomie europejskim oraz zasad dotyczących ich finansowania (Dz.U. L 297, 15.11.2003, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1141/2014 z dnia 22 października 2014 r. w sprawie statusu i finansowania europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych (Dz.U. L 317, 4.11.2014, s. 1).


title: Sprawa T-108/19: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Kerry Luxembourg/EUIPO — Döhler (TasteSense By Kerry)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/90

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Kerry Luxembourg/EUIPO — Döhler (TasteSense By Kerry)
      (Sprawa T-108/19)
      (2019/C 139/89)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Kerry Luxembourg Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Döhler GmbH (Darmstadt, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy TasteSense By Kerry — zgłoszenie nr 15 820 509

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 listopada 2018 r. w sprawie R 1179/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie sprzeciwu wniesionego przez Döhler GmbH wobec rejestracji znaku towarowego TasteSense By Kerry nr 15 820 509;

                  —

                  obciążenie EUIPO i Döhler, gdyby wstąpiła do postępowania, kosztami.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-109/19: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Kerry Luxembourg/EUIPO — Döhler (TasteSense)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/91

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Kerry Luxembourg/EUIPO — Döhler (TasteSense)
      (Sprawa T-109/19)
      (2019/C 139/90)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Kerry Luxembourg Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Döhler GmbH (Darmstadt, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego TasteSense — zgłoszenie nr 15 820 525

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 listopada 2018 r. w sprawie R 1178/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie sprzeciwu wniesionego wobec rejestracji przez spółkę Kerry znaku towarowego TasteSense nr 15 820 525;

                  —

                  obciążenie EUIPO i Döhler, na wypadek gdyby wstąpiła do postępowania w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-110/19: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Kazembe Musonda/Rada

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/92

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Kazembe Musonda/Rada
      (Sprawa T-110/19)
      (2019/C 139/91)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jean-Claude Kazembe Musonda (Lubumbashi, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois, i A. Guillerme, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/1940 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 10 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (EU) 2018/1931 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 10 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005/WE;

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/WPZiB i art. 2b ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-103/19, Mende Omalanga/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-111/19: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Boshab/Rada

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/92

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Boshab/Rada
      (Sprawa T-111/19)
      (2019/C 139/92)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Évariste Boshab Musonda (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois, i A. Guillerme, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/1940 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 8 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (EU) 2018/1931 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 8 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005/WE;

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/WPZiB i art. 2b ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-103/19, Mende Omalanga/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-112/19: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Kibelisa Ngambasai/Rada

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/93

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Kibelisa Ngambasai/Rada
      (Sprawa T-112/19)
      (2019/C 139/93)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Roger Kibelisa Ngambasai (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois, i A. Guillerme, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/1940 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 6 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (EU) 2018/1931 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 6 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005/WE;

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/WPZiB i art. 2b ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-103/19, Mende Omalanga/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-113/19: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Kampete/Rada

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/94

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Kampete/Rada
      (Sprawa T-113/19)
      (2019/C 139/94)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Ilunga Kampete (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois, i A. Guillerme, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/1940 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 1 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (EU) 2018/1931 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 1 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005/WE;

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/WPZiB i art. 2b ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-103/19, Mende Omalanga/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-115/19: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2019 r. — Bacardi/EUIPO — La Fée (ANGEL’S ENVY)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/95

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2019 r. — Bacardi/EUIPO — La Fée (ANGEL’S ENVY)
      (Sprawa T-115/19)
      (2019/C 139/95)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bacardi Co. Ltd (Vaduz, Liechtenstein) (przedstawiciel: adwokat A. Parassina)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: La Fée LLP (Hertfordahire, Zjednoczone Królestwo)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy ANGEL’S ENVY — zgłoszenie nr 13 896 551

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie R 338/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie sprzeciwu wobec zgłoszenia słowno-graficznego znaku towarowego nr 13 896 551 dla towarów z klasy 33;

                  —

                  przekazanie wyroku Sądu do EUIPO;

                  —

                  obciążenie La Feè LLP kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 95 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-116/19: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Kande Mupompa/Rada

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/96

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Kande Mupompa/Rada
      (Sprawa T-116/19)
      (2019/C 139/96)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jean-Claude Kazembe Musonda (Lubumbashi, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois, i A. Guillerme, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/1940 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 9 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (EU) 2018/1931 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 9 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005/WE;

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/WPZiB i art. 2b ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-103/19, Mende Omalanga/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-117/19: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Kahimbi Kasagwe/Rada

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/96

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Kahimbi Kasagwe/Rada
      (Sprawa T-117/19)
      (2019/C 139/97)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Delphin Kahimbi Kasagwe (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois, i A. Guillerme, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/1940 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 7 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (EU) 2018/1931 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 7 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005/WE;

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/WPZiB i art. 2b ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-103/19, Mende Omalanga/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-118/19: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Amisi Kumba/Rada

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/97

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Amisi Kumba/Rada
      (Sprawa T-118/19)
      (2019/C 139/98)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Gabriel Amisi Kumba (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois, i A. Guillerme, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/1940 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 2 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (EU) 2018/1931 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 2 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005/WE;

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/WPZiB i art. 2b ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-103/19, Mende Omalanga/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-119/19: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Mutondo/Rada

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/98

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Mutondo/Rada
      (Sprawa T-119/19)
      (2019/C 139/99)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Kalev Mutondo (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois, i A. Guillerme, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/1940 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 14 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (EU) 2018/1931 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 14 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005/WE;

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/WPZiB i art. 2b ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-103/19, Mende Omalanga/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-120/19: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Numbi/Rada

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/99

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Numbi/Rada
      (Sprawa T-120/19)
      (2019/C 139/100)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: John Numbi (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois, i A. Guillerme, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/1940 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 5 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (EU) 2018/1931 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 5 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005/WE;

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/WPZiB i art. 2b ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-103/19, Mende Omalanga/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-121/19: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Ruhorimbere/Rada

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/99

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Ruhorimbere/Rada
      (Sprawa T-121/19)
      (2019/C 139/101)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Éric Ruhorimbere (Mbuji-Mayi, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois, i A. Guillerme, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/1940 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 12 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (EU) 2018/1931 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 12 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005/WE;

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/WPZiB i art. 2b ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-103/19, Mende Omalanga/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-122/19: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Ramazani Shadary/Rada

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/100

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Ramazani Shadary/Rada
      (Sprawa T-122/19)
      (2019/C 139/102)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Emmanuel Ramazani Shadary (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois, i A. Guillerme, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/1940 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 13 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (EU) 2018/1931 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 13 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005/WE;

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/WPZiB i art. 2b ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-103/19, Mende Omalanga/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-123/19: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Kanyama/Rada

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/101

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Kanyama/Rada
      (Sprawa T-123/19)
      (2019/C 139/103)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Célestin Kanyama (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois, i A. Guillerme, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/1940 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 4 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (EU) 2018/1931 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 4 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005/WE;

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/WPZiB i art. 2b ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-103/19, Mende Omalanga/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-124/19: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Ilunga Luyoyo/Rada

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/102

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Ilunga Luyoyo/Rada
      (Sprawa T-124/19)
      (2019/C 139/104)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Ferdinand Ilunga Luyoyo (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois, i A. Guillerme, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/1940 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 3 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (EU) 2018/1931 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 3 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005/WE;

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/WPZiB i art. 2b ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-103/19, Mende Omalanga/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-127/19: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2019 r. — Dyson i in./Komisja

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/102

      Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2019 r. — Dyson i in./Komisja
      (Sprawa T-127/19)
      (2019/C 139/105)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dyson Ltd (Malmesbury, Zjednoczone Królestwo) i 14 innych skarżących (przedstawiciele: E. Batchelor, T. Selwyn Sharpe i M. Healy, Solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie powstania odpowiedzialności pozwanej za szkody poniesione przez skarżących wskutek przyjęcia rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 665/2013 z dnia 3 maja 2013 r. (1) w wysokości około:

                              —

                              176 100 000 EUR, wraz z odsetkami wyrównawczymi, z tytułu stworzenia alternatywy polegającej na braku etykietowania, od wejścia w życie rozporządzenia delegowanego nr 665/2013 do 19 stycznia 2019 r., gdy rozporządzenie w sprawie etykietowania zostało uchylone; lub

                              —

                              127 100 000 EUR, wraz z odsetkami wyrównawczymi, z tytułu stworzenia alternatywy polegającej na wypełnionym zbiorniku na kurz, od wejścia w życie rozporządzenia delegowanego nr 665/2013 do 19 stycznia 2019 r., gdy rozporządzenie w sprawie etykietowania zostało uchylone; oraz

                  —

                  obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, naruszenia przez pozwaną art. 10 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE z dnia 19 maja 2010 r. (2) i przekroczenia upoważnienia ustawowego udzielonego na podstawie art. 290 TFUE poprzez przyjęcie metody testowania z pustym zbiornikiem w rozporządzeniu delegowanym nr 665/2013.
                  Pozwana pominęła zasadniczy element art. 10 ust. 1 dyrektywy 2010/30/UE i przekroczyła swoje kompetencje z naruszeniem art. 290 TFUE.

                  2.

                  Zarzut drugi, naruszenia przez pozwaną podstawowej zasady równego traktowania, poprzez przyjęcie rozporządzenia delegowanego nr 665/2013, które wprowadziło niezgodna z prawem dyskryminację między tradycyjnymi workowymi odkurzaczami a bezworkową cyklonową technologią, taką jak technologia skarżących, bez obiektywnego uzasadnienia.

                  3.

                  Zarzut trzeci, naruszenia przez pozwaną podstawowej zasady dobrej administracji lub obowiązku staranności poprzez przyjęcie metody testowania z pustym zbiornikiem, która: (i) nie uwzględniała zasadniczego elementu dyrektywy 2010/30/UE; (ii) stanowiła dyskryminację względem zasadniczo różnych technologii; oraz (iii) nie dokonywała starannej i bezstronnej oceny ówcześnie dostępnych alternatywnych metod testowania z napełnionym zbiornikiem.

                  4.

                  Zarzut czwarty, naruszenia przez pozwaną prawa podstawowego skarżących do działalności gospodarczej.
                  Pozwana przyjęła rozporządzenie, które działało na korzyść tradycyjnych workowych odkurzaczy, których wydajność spada wraz z napełnianiem się zbiornika kurzem, a nie odkurzaczy takich jak oparte na technologii cyklonowe urządzenia skarżących, które utrzymują wydajność na stałym poziomie przez cały czas użytkowania. To ograniczyło możliwość prowadzenia przez skarżących działalności gospodarczej i uczciwego konkurowania z wyrobami konkurencji, których spadająca wraz z napełnianiem się zbiornika kurzem wydajność była ukrywana przez etykietowanie pozwanej, zgodnie z którym testowanie odbywało się przy pustym zbiorniku.

                  5.

                  Zarzut piąty, spowodowania przez te poważne naruszenia prawa Unii znacznych szkód majątkowych i niemajątkowych po stronie skarżących, co powinno spowodować postanie odpowiedzialności pozwanej i zapłatę przez nią odszkodowania skarżącym.

         (1)  1Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 665/2013 z dnia 3 maja 2013 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE w odniesieniu do etykietowania energetycznego odkurzaczy (Dz.U. L 192, 13.7.2013, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez produkty związane z energią (Dz.U. L 153, 18.6.2010, s. 1).


title: Sprawa T-130/19: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2019 r. — Spadafora/Komisja

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/104

      Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2019 r. — Spadafora/Komisja
      (Sprawa T-130/19)
      (2019/C 139/106)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Sergio Spadafora (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat G. Belotti)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 26 listopada 2018 r. przez dyrektora generalnego OLAF-u oddalającej zażalenie złożone przez skarżącego w dniu 24 lipca 2018 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez pełniącego obowiązki dyrektora generalnego OLAF-u, działającego w charakterze organu powołującego, o powołaniu kierownika wydziału OLAF.C4 („Doradztwo prawne”) z dniem 1 czerwca 2018 r.;

                  —

                  zasądzenie od Komisji Europejskiej na rzecz skarżącego odszkodowania i zadośćuczynienia za krzywdę;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga dotyczy przede wszystkim decyzji o powołaniu z dniem 1 czerwca 2018 r. kierownika wydziału „Doradztwo Prawne” dyrekcji ds. wsparcia dochodzeń OLAF-u i oddaleniu złożonego przez skarżącego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego zażalenia na ww. decyzję o powołaniu.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 i 2 decyzji Komisji C(2016) 3288 wersja ostateczna.

                              —

                              Skarżący podnosi w tym względzie, że oceny zawarte w sprawozdaniach zewnętrznej firmy konsultingowej nie zostały uwzględnione przez organ powołujący, czego wymaga art. 8 ust. 1 ww. decyzji Komisji w celu zgodnego z prawem wyboru kierownika wydziału.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku bezstronności.

                              —

                              Skarżący podnosi w tym względzie, że w niniejszej sprawie nie przestrzegano art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ decyzja o powołaniu rozpatrywanego kierownika wydziału zamiast stanowić zgodny z prawem rezultat sprawiedliwego procesu selekcji, od samego początku była celem realizowanym za pomocą niezgodnego z prawem planu pozwanej. Dwa główne elementy mogą o tym świadczyć: (i) faworyzowanie w konfrontacjach konkurentki skarżącego; (ii) nieprzestrzeganie wyroku Sądu Unii Europejskiej (izba ds. odwołań) z dnia 5 grudnia 2017 r. w sprawie T-250/16 P.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że chociaż na podstawie art. 8 ust. 2 lit. a) decyzji Komisji C(2016) 3288 wersja ostateczna „avant de procéder a une nomination, le directeur général concerné consulte le Commissaire de tutelle”, organ powołujący nie zastosował tej procedury konsultacji w niniejszej sprawie a zamiast tego uzgodnił z jedną lub kilkoma osobami kwestię kandydata do powołania na kierownika wydziału.


title: Sprawa T-133/19: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2019 r. — Off-White/EUIPO (OFF-WHITE)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/105

      Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2019 r. — Off-White/EUIPO (OFF-WHITE)
      (Sprawa T-133/19)
      (2019/C 139/107)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Off-White LLC (Springfield, Illinois, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. Decker)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego OFF-WHITE — zgłoszenie nr 17 360 009

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z 14 grudnia 2018 r. w sprawie R 580/2018-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  w każdym wypadku, obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez OFF-WHITE LLC w niniejszym postępowaniu oraz w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Zaskarżona decyzja została wydana bez uwzględnienia wcześniejszej praktyki i narusza prawne zasady dobrej administracji, pewności prawa i równości traktowania.

                  —

                  Naruszenie art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-139/19: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2019 r. — Pilatus Bank/EBC

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/106

      Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2019 r. — Pilatus Bank/EBC
      (Sprawa T-139/19)
      (2019/C 139/108)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pilatus Bank plc (Ta'Xbiex, Malta) (przedstawiciele: O. Behrends, M. Kirchner i L. Feddern, prawnicy)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie na podstawie art. 264 TFUE nieważności zaskarżonej decyzji, którą EBC odmówił przejęcia bezpośredniego nadzoru nad stroną skarżącą na podstawie art. 6 ust. 5 lit. b) rozporządzenia nr 1024/2013 (1);

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą na podstawie art. 134 i 135 regulaminu postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący błędnego założenia, że z powodu cofnięcia licencji bankowej EBC nie posiada już kompetencji w zakresie nadzoru nad stroną skarżącą.

                  2.

                  Zarzut drugi, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że EBC ma obowiązek przejęcia nadzoru w celu zapewnienia wysokiego standardu nadzoru.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego oraz zasady równości broni.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań oraz zasady pewności prawa.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący nadużycia władzy.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący braku należytego uzasadnienia.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia zasady nemo auditur [propriam turpitudinem allegans].

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi, Dz.U. 2013, L 287, s. 63.


title: Sprawa T-144/19: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2019 r. — Kludi/EUIPO — Adlon Brand (ADLON)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/107

      Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2019 r. — Kludi/EUIPO — Adlon Brand (ADLON)
      (Sprawa T-144/19)
      (2019/C 139/109)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Kludi GmbH & Co. KG (Menden, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Zafar)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Adlon Brand GmbH & Co. KG (Düren, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy ADLON — zgłoszenie nr 11 115 961

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 listopada 2018 r. w sprawie R 1500/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  Naruszenie art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  Naruszenie zasady czynnego udziału stron.


title: Sprawa T-674/16: Postanowienie Sądu z dnia 27 lutego 2019 r. — Seigneur/EBC

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/108

      Postanowienie Sądu z dnia 27 lutego 2019 r. — Seigneur/EBC
      (Sprawa T-674/16) (1)

      (2019/C 139/110)
      Język postępowania: francuski
      Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 419 z 14.11.2016.


title: Sprawa T-677/16: Postanowienie Sądu z dnia 27 lutego 2019 r. — Bowles/EBC

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/108

      Postanowienie Sądu z dnia 27 lutego 2019 r. — Bowles/EBC
      (Sprawa T-677/16) (1)

      (2019/C 139/111)
      Język postępowania: francuski
      Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 419 z 14.11.2016.


title: Sprawa T-783/16: Postanowienie Sądu z dnia 27 lutego 2019 r. — Government of Gibraltar/Komisja

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/109

      Postanowienie Sądu z dnia 27 lutego 2019 r. — Government of Gibraltar/Komisja
      (Sprawa T-783/16) (1)

      (2019/C 139/112)
      Język postępowania: angielski
      Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa C-128/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 18 lutego 2019 r. — Azienda Sanitaria Provinciale di Catania/Assessorato della Salute della Regione Siciliana

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 18 lutego 2019 r. — Azienda Sanitaria Provinciale di Catania/Assessorato della Salute della Regione Siciliana
      (Sprawa C-128/19)
      (2019/C 182/18)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Azienda Sanitaria Provinciale di Catania

         Strona pozwana: Assessorato della Salute della Regione Siciliana

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w świetle art. 87 i 88 traktatu WE — a obecnie art. 107 i 108 TFUE — a także „Wytycznych wspólnotowych w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnym”, o których mowa w komunikacie Komisji 2000/C 28/02, opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich z dnia 1 lutego 2000 r., przepis zawarty w art. 25 ust. 16 ustawy regionalnej Sycylii nr [19] z dnia 22 grudnia 2005 r., stanowiący, co następuje: „Aby osiągnąć cele określone w art. 1 ustawy regionalnej nr 12 z dnia 5 czerwca 1989 r., zgodnie z przepisami art. 134 ustawy regionalnej nr 32 z dnia 23 grudnia 2000 r., przeznacza się kwotę 20 mln EUR na wypłatę sum należnych od aziende unità sanitarie locali (miejscowych zakładów opieki zdrowotnej) regionu Sycylia właścicielom zwierząt poddanych ubojowi, dotkniętych chorobami zakaźnymi i rozpowszechnionymi w okresie od 2000 r. do 2006 r., a także na wypłatę, za ten sam okres, rekompensaty dla lekarzy weterynarii wykonujących wolny zawód, którzy wykonywali czynności związane z uzdrowieniem hodowli. Na cele, o których mowa w niniejszym ustępie, na rok obrotowy 2005 przeznacza się kwotę 10 mln EUR (podstawowa pozycja budżetowa 10.3.1.3.2, rozdział 417702). W kolejnych latach obrotowych postępuje się zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. i) ustawy regionalnej nr 10 z dnia 27 kwietnia 1999 r., wraz z późniejszymi zmianami”, stanowi pomoc państwa, która poprzez wspieranie niektórych przedsiębiorstw lub niektórych rodzajów produkcji zakłóca konkurencję lub grozi jej zakłóceniem?

                  2)

                  Czy przepis wprowadzony w art. 25 ust. 16 ustawy regionalnej Sycylii nr 19 z dnia 22 grudnia 2005 r., który stanowi, co następuje: „Aby osiągnąć cele określone w art. 1 ustawy regionalnej nr 12 z dnia 5 czerwca 1989 r., zgodnie z przepisami art. 134 ustawy regionalnej nr 32 z dnia 23 grudnia 2000 r., przeznacza się kwotę 20 mln EUR na wypłatę sum należnych od aziende unità sanitarie locali (miejscowych zakładów opieki zdrowotnej) regionu Sycylia właścicielom zwierząt poddanych ubojowi dotkniętych chorobami zakaźnymi i rozpowszechnionymi w okresie od 2000 r. do 2006 r., a także na wypłatę, za ten sam okres, rekompensaty dla lekarzy weterynarii wykonujących wolny zawód, którzy wykonywali czynności związane z uzdrowieniem hodowli. Na cele, o których mowa w niniejszym ustępie, na rok obrotowy 2005 przeznacza się kwotę 10 mln EUR (podstawowa pozycja budżetowa 10.3.1.3.2, rozdział 417702). W kolejnych latach obrotowych postępuje się zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. i) ustawy regionalnej nr 10 z dnia 27 kwietnia 1999 r., wraz z późniejszymi zmianami”, mimo iż co do zasady może stanowić pomoc przyznaną przez państwo, która poprzez wspieranie niektórych przedsiębiorstw lub niektórych rodzajów produkcji zakłóca konkurencję lub grozi jej zakłóceniem, można jednak uznać za zgodny z art. 87 i 88 traktatu WE — a obecnie z art. 107 i 108 TFUE — biorąc pod uwagę powody, dla których Komisja Europejska decyzją C(2002)4786 z dnia 6 grudnia 2002 r. uznała, wobec spełnienia warunków przewidzianych w „Wytycznych [Or.10] wspólnotowych w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnym” określonych w komunikacie Komisji 2000/C 28/02 opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich z dnia 1 lutego 2000 r., że przepisy o podobnym brzmieniu wprowadzone w art. 11 ustawy regionalnej Sycylii 40/1997 i w art. 7 ustawy regionalnej 22/1999 są zgodne z art. 87 i 88 WE?


title: Sprawa C-483/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal — Irlandia) — Neculai Tarola/Minister for Social Protection (Odesłanie prejudycjalne — Obywatelstwo Unii — Swobodny przepływ osób — Dyrektywa 2004/38/WE — Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich — Artykuł 7 ust. 1 lit. a) — Pracownicy i osoby prowadzące działalność na własny rachunek — Artykuł 7 ust. 3 lit. c) — Prawo pobytu przez okres przekraczający trzy miesiące — Obywatel państwa członkowskiego, który wykonywał pracę najemną w innym państwie członkowskim przez okres dwóch tygodni — Niezamierzone bezrobocie — Zachowanie statusu pracownika przez co najmniej sześć miesięcy — Prawo do zasiłku dla bezrobotnych (jobseeker’s allowance)

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/3

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal — Irlandia) — Neculai Tarola/Minister for Social Protection
      (Sprawa C-483/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Obywatelstwo Unii - Swobodny przepływ osób - Dyrektywa 2004/38/WE - Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich - Artykuł 7 ust. 1 lit. a) - Pracownicy i osoby prowadzące działalność na własny rachunek - Artykuł 7 ust. 3 lit. c) - Prawo pobytu przez okres przekraczający trzy miesiące - Obywatel państwa członkowskiego, który wykonywał pracę najemną w innym państwie członkowskim przez okres dwóch tygodni - Niezamierzone bezrobocie - Zachowanie statusu pracownika przez co najmniej sześć miesięcy - Prawo do zasiłku dla bezrobotnych (jobseeker’s allowance)
      (2019/C 206/03)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Court of Appeal

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Neculai Tarola

         Strona pozwana: Minister for Social Protection

         Sentencja

      Artykuł 7 ust. 1 lit. a) i art. 7 ust. 3 lit. c) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, należy interpretować w ten sposób, że obywatel państwa członkowskiego, który wykonał swoje prawo do swobodnego przemieszczania się i uzyskał w innym państwie członkowskim status pracownika w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy ze względu na działalność, jaką wykonywał tam przez okres dwóch tygodni, na podstawie innej niż umowa o pracę na czas określony, przed pozostawaniem na niezamierzonym bezrobociu, zachowuje status pracownika przez dodatkowy okres co najmniej sześciu miesięcy w rozumieniu tych przepisów, pod warunkiem że zarejestrował się jako bezrobotny w odpowiednim urzędzie pracy.
      To sąd odsyłający powinien określić, czy zgodnie z zagwarantowaną w art. 24 ust. 1 dyrektywy 2004/38 zasadą równego traktowania wspomniany obywatel dysponuje, w konsekwencji, prawem do otrzymywania świadczeń z pomocy społecznej lub, w danym wypadku, świadczeń z zabezpieczenia społecznego, tak jak gdyby był obywatelem przyjmującego państwa członkowskiego.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa C-501/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln — Niemcy) — Germanwings GmbH/Wolfgang Pauels (Odesłanie prejudycjalne — Transport lotniczy — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Artykuł 5 ust. 3 — Odszkodowanie dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów — Zakres — Zwolnienie z obowiązku odszkodowania — Pojęcie „nadzwyczajnych okoliczności” — Uszkodzenie opony statku powietrznego przez ciało obce znajdujące się na pasie startowym portu lotniczego)

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/4

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln — Niemcy) — Germanwings GmbH/Wolfgang Pauels
      (Sprawa C-501/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuł 5 ust. 3 - Odszkodowanie dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów - Zakres - Zwolnienie z obowiązku odszkodowania - Pojęcie „nadzwyczajnych okoliczności” - Uszkodzenie opony statku powietrznego przez ciało obce znajdujące się na pasie startowym portu lotniczego)
      (2019/C 206/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Germanwings GmbH

         Strona pozwana: Wolfgang Pauels

         Sentencja

      Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 w związku z motywem 14 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że uszkodzenie opony statku powietrznego przez ciało obce, takie jak ruchomy element, znajdujące się na pasie startowym portu lotniczego wchodzi w zakres pojęcia „nadzwyczajnych okoliczności” w rozumieniu tego przepisu.
      Jednakże w celu zwolnienia z obowiązku wypłaty odszkodowania pasażerom przewidzianego w art. 7 rozporządzenia nr 261/2004 przewoźnik lotniczy, którego lot doznał dużego opóźnienia ze względu na taką „nadzwyczajną okoliczność”, jest zobowiązany do wykazania, że użył on wszelkich zasobów ludzkich lub materiałowych oraz środków finansowych, jakimi dysponował, w celu uniknięcia sytuacji, w której wymiana opony uszkodzonej przez ciało obce, takie jak element ruchomy, znajdujące się na pasie lotniska doprowadziłaby do dużego opóźnienia lotu.

         (1)  Dz.U. C 392 z 20.11.2017.


title: C-558/17 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 kwietnia 2019 r. — OZ/Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (Odwołanie — Służba publiczna — Personel Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) — Molestowanie seksualne — Dochodzenie prowadzone w ramach programu „Dignity at work” — Odrzucenie skargi na molestowanie — Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji prezesa EBI odrzucającej skargę w trybie administracyjnym — Naprawienie szkody)

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/4

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 kwietnia 2019 r. — OZ/Europejski Bank Inwestycyjny (EBI)
      (C-558/17 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Personel Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) - Molestowanie seksualne - Dochodzenie prowadzone w ramach programu „Dignity at work” - Odrzucenie skargi na molestowanie - Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji prezesa EBI odrzucającej skargę w trybie administracyjnym - Naprawienie szkody)
      (2019/C 206/05)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: OZ (przedstawiciel: adwokat B. Maréchal)

         Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: K. Carr i G. Faedo, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 lipca 2017 r., OZ/EBI (T-607/16, niepublikowany, EU:T:2017:495), zostaje uchylony w zakresie, w jakim oddalono w nim, po pierwsze, roszczenia odszkodowawcze wysunięte przez OZ w jej skardze, dotyczące odpowiedzialności Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) za zarzucane naruszenia prawa popełnione w toku postępowania dochodzeniowego, w tym nieprzestrzeganie prawa wnoszącej odwołanie do sprawiedliwego rozpatrzenia jej sprawy, a także, po drugie, żądania stwierdzenia nieważności zawarte w tej skardze.

                  2)

                  Odwołanie zostaje oddalone w pozostałym zakresie.

                  3)

                  Stwierdza się nieważność decyzji prezesa Europejskiego Banku Inwestycyjnego z dnia 16 października 2015 r. w sprawie nierozpatrywania złożonej przez OZ w trybie administracyjnym skargi na molestowanie seksualne.

                  4)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  5)

                  Europejski Bank Inwestycyjny zostaje obciążony, poza własnymi kosztami postępowania, kosztami poniesionymi przez OZ w zakresie postępowania w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

         (1)  Dz.U. C 437 z 18.12.2017.