title: Sprawa C-756/18: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 24 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance d'Aulnay-Sous-Bois - Francja) – LC, MD/easyJet Airline Co. Ltd (Odesłanie prejudycjalne – Regulamin postępowania przed Trybunałem – Artykuł 99 – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Duże opóźnienie lotu – Prawo pasażerów do odszkodowania – Dowód stawienia się pasażera na odprawę – Rezerwacja potwierdzona przez przewoźnika lotniczego)

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/11

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 24 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance d'Aulnay-Sous-Bois - Francja) – LC, MD/easyJet Airline Co. Ltd
      (Sprawa C-756/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Regulamin postępowania przed Trybunałem - Artykuł 99 - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Duże opóźnienie lotu - Prawo pasażerów do odszkodowania - Dowód stawienia się pasażera na odprawę - Rezerwacja potwierdzona przez przewoźnika lotniczego)
      (2020/C 45/07)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal d'instance d'Aulnay-Sous-Bois

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: LC, MD

         Strona pozwana: easyJet Airline Co. Ltd

         Sentencja

      Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, a w szczególności jego art. 3 ust. 2 lit. a), należy interpretować w ten sposób, że pasażerom lotu opóźnionego przy przylocie o co najmniej trzy godziny i posiadającym potwierdzoną rezerwację na ten lot nie można odmówić odszkodowania zgodnie z tym rozporządzeniem jedynie na tej podstawie, że w chwili wystąpienia o odszkodowanie nie udowodnili oni swojej obecności przy odprawie na ten lot, w szczególności przy pomocy karty pokładowej, chyba że zostanie wykazane, że pasażerowie ci nie zostali przewiezieni przy pomocy opóźnionego lotu, o którym mowa, co podlega weryfikacji przez sąd krajowy.

         (1)  Dz.U. C 54 z 11.2.2019.


title: Sprawa C-292/19: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 24 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság - Węgry) – PORR Építési Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Podstawa opodatkowania – Obniżenie – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 90 – Zasada neutralności podatkowej – Wierzytelność, która po przeprowadzeniu postępowania upadłościowego stała się nieściągalna)

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/12

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 24 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság - Węgry) – PORR Építési Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-292/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Podstawa opodatkowania - Obniżenie - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 90 - Zasada neutralności podatkowej - Wierzytelność, która po przeprowadzeniu postępowania upadłościowego stała się nieściągalna)
      (2020/C 45/08)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: PORR Építési Kft

         Druga strona postępowania: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Sentencja

      Artykuł 90 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie musi umożliwić obniżenie podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej w przypadku, gdy podatnik może wykazać, iż wierzytelność, jaką ma wobec swego dłużnika, jest ostatecznie nieściągalna – czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego – a zatem ta sytuacja nie stanowi braku zapłaty mogącego uzasadniać zastosowanie przewidzianego w ust. 2 tego artykułu odstępstwa od obowiązku obniżenia podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej.

         (1)  Dz.U. C 220 z 1.7.2019.


title: Sprawa C-486/19: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 19 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – postępowanie karne przeciwko A, B (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Pomoc państwa – Podatek akcyzowy od słodyczy, lodów i napojów bezalkoholowych – Zwolnienie podobnych towarów mogące stanowić pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE – Możliwość nałożenia sankcji karnej w przypadku uchybienia zobowiązaniom związanym z tym podatkiem)

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/13

      Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 19 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – postępowanie karne przeciwko A, B
      (Sprawa C-486/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Pomoc państwa - Podatek akcyzowy od słodyczy, lodów i napojów bezalkoholowych - Zwolnienie podobnych towarów mogące stanowić pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE - Możliwość nałożenia sankcji karnej w przypadku uchybienia zobowiązaniom związanym z tym podatkiem)
      (2020/C 45/09)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein oikeus

         Sentencja

      Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie temu, by na osobę fizyczną działającą na rachunek spółki opodatkowanej podatkiem konsumpcyjnym obciążającym określone towary, takim jak podatek, którego dotyczy postępowanie główne, która to osoba uchybiła obowiązkom związanym z tym podatkiem, nałożono na podstawie właściwych przepisów prawa krajowego sankcję karną, nawet jeżeli zwolnienie, z którego skorzystały inne przedsiębiorstwa w przypadku podobnych towarów, należałoby uznać za pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

         (1)  Dz.U. C 295 z 2.9.2019.


title: Sprawa C-713/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2019 r. w sprawie T-772/17 Café del Mar i in./EUIPO – Guiral Broto (C del M), wniesione w dniu 24 września 2019 r. przez Ramóna Guirala Brota

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/13

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2019 r. w sprawie T-772/17 Café del Mar i in./EUIPO – Guiral Broto (C del M), wniesione w dniu 24 września 2019 r. przez Ramóna Guirala Brota
      (Sprawa C-713/19 P)
      (2020/C 45/10)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Ramón Guiral Broto (przedstawiciel: adwokat A. Sirimarco)

         Druga strona postępowania: Café del Mar, SC, José Les Viamonte, Carlos Andrea González i Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) nie przyjął odwołania do rozpoznania i obciążył Ramóna Guirala Brota jego własnymi kosztami


title: Sprawa C-759/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Gera (Niemcy) w dniu 16 października 2019 r. – PG/Volkswagen AG

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Gera (Niemcy) w dniu 16 października 2019 r. – PG/Volkswagen AG
      (Sprawa C-759/19)
      (2020/C 45/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Gera

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: PG

         Strona pozwana: Volkswagen AG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy § 6 ust. 1 i § 27 ust. 1 EG-FGV (1) względnie art. 18 ust. 1 i art. 26 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że producent narusza obowiązek wydania ważnego certyfikatu zgodnie z § 6 ust. 1 EG-FGV (względnie obowiązek przedstawienia certyfikatu zgodności w myśl art. 18 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE), jeżeli zamontował w pojeździe zabronione urządzenie ograniczające skuteczność działania w rozumieniu art. 5 ust. 2 i art. 3 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 (3), a wprowadzenie takiego pojazdu do obrotu narusza zakaz wprowadzania do obrotu pojazdu nieposiadającego ważnego certyfikatu zgodności w myśl § 27 ust. 1 EG-FGV (względnie zakaz sprzedaży bez ważnego certyfikatu zgodności w rozumieniu art. 26 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE)?
                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej

                              1

                                          a)

                                          Czy celem § 6 i § 27 EG-FGV względnie art. 18 ust. 1, art. 26 ust. 1 i art. 46 dyrektywy 2007/46/WE jest ochrona innej osoby w rozumieniu § 823 ust. 2 Bürgerliches Gesetzbuch (kodeksu cywilnego, Niemcy; zwanego dalej „BGB”), także w odniesieniu do jej swobody rozporządzania i majątku? Czy nabycie przez klienta końcowego pojazdu, który wprowadzono do obrotu bez ważnego certyfikatu zgodności, jest objęte zakresem niebezpieczeństw, których zapobieżeniu miało służyć ustanowienie tych norm?

                  2)

                  Czy celem art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 jest ochrona właśnie również klienta końcowego, także w odniesieniu do jego swobody rozporządzania i majątku? Czy nabycie przez klienta końcowego pojazdu, w którym zamontowano zabronione urządzenie ograniczające skuteczność działania, jest objęte zakresem niebezpieczeństw, których zapobieżeniu miało służyć ustanowienie tej normy?

         (1)  EG-Fahrzeuggenehmigungsverordnung (rozporządzenie o homologacji typu WE pojazdów silnikowych) z dnia 3 lutego 2011 r. (BGBl. I, s. 126), ostatnio zmienione przez art. 7 rozporządzenia z dnia 23 marca 2017 r. (BGBl. I, s. 522).

         (2)  Dyrektywa 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywa ramowa) (Dz.U. 2007, L 263, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. 2007, L 171, s. 1).


title: Sprawa C-793/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 29 października 2019 r. – Republika Federalna Niemiec/SpaceNet AG

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 29 października 2019 r. – Republika Federalna Niemiec/SpaceNet AG
      (Sprawa C-793/19)
      (2020/C 45/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: Republika Federalna Niemiec

         Druga strona postępowania rewizyjnego: SpaceNet AG

         Pytanie prejudycjalne

      Czy w świetle art. 7, 8 i 11 oraz art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej z jednej strony i art. 6 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (1) oraz art. 4 Traktatu o Unii Europejskiej z drugiej strony art. 15 dyrektywy 2002/58/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które nakłada na operatorów dostępnych publicznie usług łączności elektronicznej obowiązek zatrzymywania danych o ruchu i lokalizacji użytkowników końcowych tych usług, jeżeli obowiązek ten

                  —

                  nie wymaga żadnego szczególnego powodu pod względem miejscowym, czasowym lub przestrzennym,

                  —

                  przedmiotem obowiązku przechowywania przy świadczeniu dostępnych publicznie usług telefonicznych – w tym transmisji krótkich wiadomości tekstowych, wiadomości multimedialnych lub podobnych wiadomości oraz w przypadku połączeń nieodebranych lub nieudanych – są następujące dane:

                              —

                              numer linii wywołującej lub inny identyfikator nadawcy lub odbiorcy połączenia oraz w przypadku przekierowywania lub przełączania połączenia numer, na który połączenie jest przekierowywane lub przełączane;

                              —

                              data i godzina rozpoczęcia i zakończenia połączenia lub w przypadku transmisji krótkiej wiadomości tekstowej, wiadomości multimedialnej lub podobnej wiadomości – data wysłania i otrzymania informacji ze wskazaniem bazowej strefy czasowej;

                              —

                              informacje dotyczące wykorzystanej usługi, w przypadku gdy można korzystać z różnych usług w ramach usługi telefonii stacjonarnej;

                              —

                              ponadto w przypadku usług telefonii komórkowej:

                                          1.

                                          międzynarodowy numer tożsamości telefonicznej abonenta mobilnego nadawcy i odbiorcy połączenia;

                                          2.

                                          międzynarodowy numer fabryczny aparatu telefonicznego nadawcy i odbiorcy połączenia;

                                          3.

                                          data i godzina pierwszej aktywacji usługi wraz ze wskazaniem bazowej strefy czasowej, w przypadku gdy usługi zostały opłacone z góry;

                                          4.

                                          oznaczenie komórek, które zostały wykorzystane przez numer wywołujący i wywołany na początku połączenia;

                              —

                              w przypadku usług telefonii internetowej również adresy IP nadawcy i odbiorcy połączenia oraz przypisany identyfikator użytkownika;

                  —

                  przedmiotem obowiązku przechowywania przy świadczeniu dostępnych publicznie usług dostępu do Internetu są następujące dane:

                              —

                              adres IP przypisany abonentowi w celu korzystania z Internetu;

                              —

                              jednoznaczny identyfikator łącza, przez które następuje korzystanie z Internetu, oraz przypisany identyfikator użytkownika;

                              —

                              data i godzina rozpoczęcia i zakończenia korzystania z Internetu pod przypisanym adresem IP ze wskazaniem bazowej strefy czasowej;

                              —

                              w przypadku korzystania mobilnego oznaczenie komórki wykorzystanej na początku połączenia internetowego;

                  —

                  nie mogą być przechowywane następujące dane:

                              —

                              treść komunikatu;

                              —

                              dane dotyczące przeglądanych stron internetowych;

                              —

                              dane usług poczty elektronicznej;

                              —

                              dane leżące u podstawi połączeń z lub do określonych numerów osób, organów i organizacji w sferach społecznych lub religijnych;

                  —

                  okres zatrzymywania danych wynosi w przypadku danych dotyczących lokalizacji, czyli oznaczenia wykorzystanej komórki, cztery tygodnie, a w przypadku pozostałych danych – dziesięć tygodni;

                  —

                  zapewniona jest skuteczna ochrona zatrzymywanych danych przed ryzykiem nadużyć oraz przed nieuprawnionym dostępem, oraz

                  —

                  zatrzymywane dane mogą być wykorzystywane wyłącznie w celu ścigania szczególnie ciężkich przestępstw oraz zapobiegania konkretnym zagrożeniom dla zdrowia, życia lub wolności danej osoby, lub dla istnienia państwa federalnego lub kraju związkowego, z wyjątkiem adresu IP przypisanego abonentowi w celu korzystania z Internetu, którego używanie jest dozwolone w ramach udzielania informacji na temat zgromadzonych danych w celu ścigania wszystkich przestępstw, w celu zapobiegania zagrożeniom dla bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz w celu wykonywania zadań służb wywiadowczych?

         (1)  Dz.U. 2000, C 364, s. 1.

         (2)  Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz.U. 2002, L 201, s. 37), ostatnio zmieniona dyrektywą 2009/136/WE (Dz.U. 2009, L 337, s. 11).


title: Sprawa C-794/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 29 października 2019 r. – Republika Federalna Niemiec/Telekom Deutschland GmbH

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 29 października 2019 r. – Republika Federalna Niemiec/Telekom Deutschland GmbH
      (Sprawa C-794/19)
      (2020/C 45/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: Republika Federalna Niemiec

         Druga strona postępowania rewizyjnego: Telekom Deutschland GmbH

         Pytanie prejudycjalne

      Czy w świetle art. 7, 8 i 11 oraz art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej z jednej strony i art. 6 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (1) oraz art. 4 Traktatu o Unii Europejskiej z drugiej strony art. 15 dyrektywy 2002/58/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które nakłada na operatorów dostępnych publicznie usług łączności elektronicznej obowiązek zatrzymywania danych o ruchu i lokalizacji użytkowników końcowych tych usług, jeżeli obowiązek ten

                  —

                  nie wymaga żadnego szczególnego powodu pod względem miejscowym, czasowym lub przestrzennym,

                  —

                  przedmiotem obowiązku przechowywania przy świadczeniu dostępnych publicznie usług telefonicznych – w tym transmisji krótkich wiadomości tekstowych, wiadomości multimedialnych lub podobnych wiadomości oraz w przypadku połączeń nieodebranych lub nieudanych – są następujące dane:

                              —

                              numer linii wywołującej lub inny identyfikator nadawcy lub odbiorcy połączenia oraz w przypadku przekierowywania lub przełączania połączenia numer, na który połączenie jest przekierowywane lub przełączane;

                              —

                              data i godzina rozpoczęcia i zakończenia połączenia lub w przypadku transmisji krótkiej wiadomości tekstowej, wiadomości multimedialnej lub podobnej wiadomości – data wysłania i otrzymania informacji ze wskazaniem bazowej strefy czasowej;

                              —

                              informacje dotyczące wykorzystanej usługi, w przypadku gdy można korzystać z różnych usług w ramach usługi telefonii stacjonarnej;

                              —

                              ponadto w przypadku usług telefonii komórkowej:

                                          1.

                                          międzynarodowy numer tożsamości telefonicznej abonenta mobilnego nadawcy i odbiorcy połączenia;

                                          2.

                                          międzynarodowy numer fabryczny aparatu telefonicznego nadawcy i odbiorcy połączenia;

                                          3.

                                          data i godzina pierwszej aktywacji usługi wraz ze wskazaniem bazowej strefy czasowej, w przypadku gdy usługi zostały opłacone z góry;

                                          4.

                                          oznaczenie komórek, które zostały wykorzystane przez numer wywołujący i wywołany na początku połączenia;

                              —

                              w przypadku usług telefonii internetowej również adresy IP nadawcy i odbiorcy połączenia oraz przypisany identyfikator użytkownika;

                  —

                  przedmiotem obowiązku przechowywania przy świadczeniu dostępnych publicznie usług dostępu do Internetu są następujące dane:

                              —

                              adres IP przypisany abonentowi w celu korzystania z Internetu;

                              —

                              jednoznaczny identyfikator łącza, przez które następuje korzystanie z Internetu, oraz przypisany identyfikator użytkownika;

                              —

                              data i godzina rozpoczęcia i zakończenia korzystania z Internetu pod przypisanym adresem IP ze wskazaniem bazowej strefy czasowej;

                              —

                              w przypadku korzystania mobilnego oznaczenie komórki wykorzystanej na początku połączenia internetowego;

                  —

                  nie mogą być przechowywane następujące dane:

                              —

                              treść komunikatu;

                              —

                              dane dotyczące przeglądanych stron internetowych;

                              —

                              dane usług poczty elektronicznej;

                              —

                              dane leżące u podstawi połączeń z lub do określonych numerów osób, organów i organizacji w sferach społecznych lub religijnych;

                  —

                  okres zatrzymywania danych wynosi w przypadku danych dotyczących lokalizacji, czyli oznaczenia wykorzystanej komórki, cztery tygodnie, a w przypadku pozostałych danych – dziesięć tygodni;

                  —

                  zapewniona jest skuteczna ochrona zatrzymywanych danych przed ryzykiem nadużyć oraz przed nieuprawnionym dostępem, oraz

                  —

                  zatrzymywane dane mogą być wykorzystywane wyłącznie w celu ścigania szczególnie ciężkich przestępstw oraz zapobiegania konkretnym zagrożeniom dla zdrowia, życia lub wolności danej osoby, lub dla istnienia państwa federalnego lub kraju związkowego, z wyjątkiem adresu IP przypisanego abonentowi w celu korzystania z Internetu, którego używanie jest dozwolone w ramach udzielania informacji na temat zgromadzonych danych w celu ścigania wszystkich przestępstw, w celu zapobiegania zagrożeniom dla bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz w celu wykonywania zadań służb wywiadowczych?

         (1)  Dz.U. 2000, C 364, s. 1.

         (2)  Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz.U. 2002, L 201, s. 37), ostatnio zmieniona dyrektywą 2009/136/WE (Dz.U. 2009, L 337, s. 11).


title: Sprawa C-442/18 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. – Europejski Bank Centralny/Espírito Santo Financial (Portugal), SGPS, SA (Odwołanie – Odmowa przyznania dostępu do decyzji Rady Prezesów Europejskiego Banku Centralnego (EBC) – Protokół o Statucie Europejskiego Systemu Banków Centralnych i EBC – Artykuł 10 ust. 4 – Poufność posiedzeń – Wynik obrad – Prawo do ujawnienia – Decyzja 2004/258/WE – Dostęp do dokumentów EBC – Artykuł 4 ust. 1 lit. a) – Poufność obrad – Naruszenie ochrony interesu publicznego)

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/9

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. – Europejski Bank Centralny/Espírito Santo Financial (Portugal), SGPS, SA
      (Sprawa C-442/18 P) (1)

      (Odwołanie - Odmowa przyznania dostępu do decyzji Rady Prezesów Europejskiego Banku Centralnego (EBC) - Protokół o Statucie Europejskiego Systemu Banków Centralnych i EBC - Artykuł 10 ust. 4 - Poufność posiedzeń - Wynik obrad - Prawo do ujawnienia - Decyzja 2004/258/WE - Dostęp do dokumentów EBC - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) - Poufność obrad - Naruszenie ochrony interesu publicznego)
      (2020/C 61/10)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: F. Malfrère, M. Ioannidis, pełnomocnicy i H.-G. Kamann, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Espírito Santo Financial (Portugal), SGPS, SA (przedstawiciele: L. Soares Romão, J. Shearman de Macedo i D. Castanheira Pereira, advogados)

         Sentencja

                  1)

                  Uchyla się pkt 1 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 26 kwietnia 2018 r., Espírito Santo Financial (Portugal)/EBC (T-251/15, EU:T:2018:234) w zakresie, w jakim w punkcie tym Sąd stwierdził nieważność części decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z dnia 1 kwietnia 2015 r. częściowo odmawiającej dostępu do określonych dokumentów dotyczących decyzji EBC z dnia 1 sierpnia 2014 r. w sprawie Banco Espírito Santo SA, w której EBC odmówił dostępu do informacji o kwocie kredytu znajdującej się w wyciągach z protokołów odnotowujących decyzję Rady Prezesów EBC z dnia 28 lipca 2014 r.

                  2)

                  Odwołanie zostaje oddalone w pozostałym zakresie.

                  3)

                  Skarga Espírito Santo Financial (Portugal), SGPS, SA zostaje oddalona w zakresie, w jakim zmierza ona do stwierdzenia nieważności części decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z dnia 1 kwietnia 2015 r. częściowo odmawiającej dostępu do określonych dokumentów dotyczących decyzji EBC z dnia 1 sierpnia 2014 r. w sprawie Banco Espírito Santo SA, w której EBC odmówił dostępu do informacji o kwocie kredytu znajdującej się w wyciągach z protokołów odnotowujących decyzję Rady Prezesów EBC z dnia 28 lipca 2014 r.

                  4)

                  Espírito Santo Financial (Portugal), SGPS, SA pokrywa własne koszty oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez Europejski Bank Centralny w ramach niniejszego postępowania odwoławczego oraz w postępowaniu w pierwszej instancji.

                  5)

                  Europejski Bank Centralny (EBC) pokrywa dwie trzecie własnych kosztów związanych z niniejszym postępowaniem odwoławczym oraz z postępowaniem w pierwszej instancji.

         (1)  Dz.U. C 445 z 10.12.2018.


title: Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej złożony przez Komisję Odwoławczą ds. Administracyjnych w dniu 18 grudnia 2019 r. w sprawie Adpublisher AG v J (Sprawa E-11/19) 2020/C 110/07

text:
               2.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/8

      Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej złożony przez Komisję Odwoławczą ds. Administracyjnych w dniu 18 grudnia 2019 r. w sprawie Adpublisher AG v J
      (Sprawa E-11/19)
      (2020/C 110/07)
      W dniu 23 grudnia 2019 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, złożony dnia 18 grudnia 2019 r. przez Komisję Odwoławczą ds. Administracyjnych (Beschwerdekommission für Verwaltungsangelegenheiten), o wydanie opinii doradczej w sprawie Adpublisher AG przeciwko J., dotyczący następujących kwestii:

                  1.

                  Czy z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) lub z innego przepisu prawa EOG wynika, że ogólne postępowanie kontradyktoryjne rozpatrywania skargi można zgodnie z RODO (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) przeprowadzić w procedurze składania skarg bez ujawniania nazwy i adresu skarżącego?
                  W przypadku pozytywnej odpowiedzi na powyższe pytanie: Czy w takim przypadku konieczne jest, by przedłożono uzasadnioną – co najmniej na pierwszy rzut oka – przyczynę anonimizacji, czy też nie jest wymagane przedstawienie powodów anonimizacji?

                  2.

                  Czy państwo członkowskie musi zapewnić w swoim krajowym prawie procesowym, aby w ramach procedury rozpatrywania skargi zgodnie z art. 77 RODO wszystkie dalsze krajowe organy odwoławcze nie obarczają podmiotu, którego dane dotyczą, żadnymi opłatami oraz że podmiotowi danych nie będzie również można nakazać zwrotu kosztów?

                  3.

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1 i odpowiedzi przeczącej na pytanie 2, innymi słowy, jeśli ogólne postępowanie kontradyktoryjne w ramach procedury rozpatrywania skargi może zostać przeprowadzone na podstawie RODO bez wskazania nazwiska i adresu skarżącego, a w krajowym prawie procesowym nie ma wymogu zagwarantowania, aby w ramach mechanizmu rozpatrywania skargi zgodnie z art. 77 RODO, wszystkie dalsze krajowe organy odwoławcze były dla osoby, której dane dotyczą, bezpłatne, powstaje pytanie: jeśli w związku z rozpatrywaniem skargi podjęto decyzję nakazującą podmiotowi, który jednak pozostaje anonimowy, zwrot kosztów postępowania, to w jaki sposób można taką decyzję wykonać?


title: Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej, złożony przez Książęcy Sąd Apelacyjny w dniu 3 grudnia 2019 r. w sprawie Bergbahn Aktiengesellschaft Kitzbühel przeciwko Meleda Anstalt (Sprawa E-10/19) 2020/C 110/08

text:
               2.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/9

      Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej, złożony przez Książęcy Sąd Apelacyjny w dniu 3 grudnia 2019 r. w sprawie Bergbahn Aktiengesellschaft Kitzbühel przeciwko Meleda Anstalt
      (Sprawa E-10/19)
      (2020/C 110/08)
      W dniu 5 grudnia 2019 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek z dnia 3 grudnia 2019 r., złożony przez Książęcy Sąd Apelacyjny, o wydanie opinii doradczej w sprawie Bergbahn Aktiengesellschaft Kitzbühel przeciwko Meleda Anstalt, dotyczący następujących kwestii:
      Jak należy interpretować art. 30 ust. 1 dyrektywy (UE) 2015/849?

         I.

                  1.

                  W jaki sposób należy interpretować przepis, zgodnie z którym podmioty o charakterze korporacyjnym i inne podmioty prawne są zobowiązane do uzyskania odpowiednich informacji o swojej własności rzeczywistej? Czy co do zasady wystarczy, że zobowiązany podmiot został powiadomiony o tym, kim jest beneficjent rzeczywisty, czy też muszą również zostać przedstawione dokumenty o wartości dowodowej (statut stowarzyszenia itp.)?

                  2.

                  W przypadku gdy zwykłe dostarczenie informacji nie jest wystarczające, ale, co do zasady, muszą również zostać przedstawione dokumenty potwierdzające (statut stowarzyszenia itp.): Czy taka sytuacja ulega jakiejkolwiek zmianie w przypadku, gdy beneficjent rzeczywisty jest osobą prawną posiadającą siedzibę w państwie EOG i w związku z tym podlega również przepisom dyrektywy (UE) 2015/849? Czy przynajmniej w tym przypadku nie jest wystarczające samo dostarczenie informacji?

                  3.

                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 2: Czy taka sytuacja ulega jakiejkolwiek zmianie, gdy w przypadku zarządu beneficjenta rzeczywistego mamy do czynienia z prawnikiem, notariuszem lub powiernikiem (działalności gospodarczej), który na mocy prawa krajowego ma obowiązek, z zastrzeżeniem groźby poważnej kary lub, potencjalnie, utraty prawa do pełnienia funkcji w przypadku nieprzestrzegania przepisów, dostarczenia pełnych i dokładnych informacji i który według krajowego porządku prawnego obdarzony jest szczególnym zaufaniem?

                  4.

                  Jeżeli na pytanie 3 odpowiedź jest również przecząca, a zatem w każdym przypadku istnieje obowiązek przedstawienia dokumentów bazowych (statut stowarzyszenia itp.):

                              a)

                              Jaki jest minimalny zakres dokumentów, które należy przedstawić z uwzględnieniem zasady minimalizacji danych określonej w art. 5 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2016/679 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych)?

                              b)

                              W jaki sposób należy udokumentować, że nie istnieje pośrednia własność lub ostateczna kontrola nie jest sprawowana przez osobę fizyczną w rozumieniu art. 3 ust. 6 lit. b) ppkt (v) i art. 3 ust. 6 lit. c) dyrektywy (UE) 2015/849 (w świetle zasady, że nie ma obowiązku udowodnienia negatywnych okoliczności – „negativa non sunt probanda”)?

         II.

            Bez względu na odpowiedzi udzielone na pytania zawarte w sekcji I:

                  1.

                  W jaki sposób podmiot zobowiązany do uzyskania odpowiednich informacji zgodnie z art. 30 ust. 1 dyrektywy 2015/849 musi postępować w przypadku, gdy beneficjent rzeczywisty odmawia udzielenia informacji lub – w zależności od odpowiedzi udzielonych na pytania zawarte w sekcji I – przedstawienia dokumentów bazowych lub nie dostarcza dokładnych i aktualnych informacji: Czy zobowiązany podmiot ma wówczas obowiązek podjęcia na własne ryzyko i na własny koszt kroków prawnych zmierzających do nakłonienia beneficjenta rzeczywistego, aby ten udzielił informacji lub, jeżeli jest to możliwe, użycia podobnego środka prawnego przewidzianego w prawie krajowym, czy też może uznać za wystarczające informacje przekazane mu przez beneficjenta rzeczywistego lub fakt, że ten odmówił ujawnienia informacji? Czy w takim przypadku należy, w razie potrzeby, zastosować odpowiednio art. 3 ust. 6 lit. a) ppkt (ii) dyrektywy (UE) 2015/849, który odnosi się do „wyczerpania wszystkich możliwych sposobów”, innymi słowy, czy konieczne wyczerpanie wszystkich możliwych sposobów należy rozumieć jako obejmujące podjęcie na własne ryzyko i na własny koszt odpowiednich kroków prawnych?

                  2.

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie (tj. gdy istnieje obowiązek podjęcia kroków prawnych): Czy w takiej sytuacji należy, w razie potrzeby, zastosować odpowiednio art. 3 ust. 6 lit. a) ppkt (ii) tej dyrektywy, tak aby obowiązek podjęcia na własne ryzyko i na własny koszt kroków prawnych występował w przypadku, gdy w odniesieniu do dostarczonych informacji istnieją uzasadnione podejrzenia lub jakiekolwiek wątpliwości (choćby nawet najmniejsze)?


title: Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej złożony przez Komisję Odwoławczą ds. Administracyjnych w dniu 18 grudnia 2019 r. w sprawie Adpublisher AG v K (Sprawa E-12/19) 2020/C 110/09

text:
               2.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/10

      Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej złożony przez Komisję Odwoławczą ds. Administracyjnych w dniu 18 grudnia 2019 r. w sprawie Adpublisher AG v K
      (Sprawa E-12/19)
      (2020/C 110/09)
      W dniu 23 grudnia 2019 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, złożony dnia 18 grudnia 2019 r. przez Komisję Odwoławczą ds. Administracyjnych (Beschwerdekommission für Verwaltungsangelegenheiten), o wydanie opinii doradczej w sprawie Adpublisher AG przeciwko K., dotyczący następujących kwestii:

                  1.

                  Czy z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) lub z innego przepisu prawa EOG wynika, że ogólne postępowanie kontradyktoryjne rozpatrywania skargi można zgodnie z RODO (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) przeprowadzić w procedurze składania skarg bez ujawniania nazwy i adresu skarżącego?
                  W przypadku pozytywnej odpowiedzi na powyższe pytanie: Czy w takim przypadku konieczne jest, by przedłożono uzasadnioną - co najmniej na pierwszy rzut oka - przyczynę anonimizacji, czy też nie jest wymagane przedstawienie powodów anonimizacji?

                  2.

                  Czy państwo członkowskie musi zapewnić w swoim krajowym prawie procesowym, aby w ramach procedury rozpatrywania skargi zgodnie z art. 77 RODO wszystkie dalsze krajowe organy odwoławcze nie obarczały podmiotu, którego dane dotyczą, żadnymi opłatami oraz że podmiotowi danych nie będzie również można nakazać zwrotu kosztów?

                  3.

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1 i odpowiedzi przeczącej na pytanie 2, innymi słowy, jeśli ogólne postępowanie kontradyktoryjne w ramach rozpatrywania skargi może zostać przeprowadzone na podstawie RODO bez wskazania nazwiska i adresu skarżącego, a w krajowym prawie procesowym nie ma wymogu zagwarantowania, aby w ramach procedury rozpatrywania skargi zgodnie z art. 77 RODO, wszystkie dalsze krajowe organy odwoławcze były dla osoby, której dane dotyczą, bezpłatne, powstaje pytanie: jeśli w związku z rozpatrywaniem skargi podjęto decyzję nakazującą podmiotowi, który jednak pozostaje anonimowy, zwrot kosztów postępowania, to w jaki sposób można taką decyzję wykonać?


title: Wniosek o wydanie przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Komisję Odwoławczą ds. Zamówień Publicznych w dniu 18 grudnia 2019 r. w sprawie Hraðbraut ehf. przeciwko mennta- og menningarmálaráðuneytið, Verzlunarskóli Íslands ses., Tækniskólinn ehf. i Menntaskóli Borgarfjarðar ehf. (Sprawa E-13/19) 2020/C 110/10

text:
               2.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/11

      Wniosek o wydanie przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Komisję Odwoławczą ds. Zamówień Publicznych w dniu 18 grudnia 2019 r. w sprawie Hraðbraut ehf. przeciwko mennta- og menningarmálaráðuneytið, Verzlunarskóli Íslands ses., Tækniskólinn ehf. i Menntaskóli Borgarfjarðar ehf.
      (Sprawa E-13/19)
      (2020/C 110/10)
      W dniu 23 grudnia 2019 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, złożony dnia 18 grudnia 2019 r. przez Komisję Odwoławczą ds. Zamówień Publicznych (kærunefnd útboðsmála), o wydanie opinii doradczej w sprawie Hraðbraut ehf. przeciwko mennta- og menningarmálaráðuneytið, Verzlunarskóli Íslands ses., Tækniskólinn ehf. i Menntaskóli Borgarfjarðar ehf., dotyczący następujących kwestii:

                  1.

                  Czy umowę zawieraną przez ministerstwo z podmiotem, który posiada licencję na prowadzenie działalności w charakterze szkoły średniej II stopnia, w ramach której dany podmiot zobowiązuje się do zapewnienia uczniom i nauczycielom usług i obiektów, które są zwyczajowo oferowane na poziomie szkoły średniej II stopnia i która przewiduje świadczenia finansowe, należy traktować jako zamówienie publiczne na usługi w rozumieniu dyrektywy 2014/24/UE (por. w szczególności art. 2 ust. 9)?

                  2.

                  Czy usługi w rodzaju tych opisanych w pytaniu 1 stanowią usługi społeczne lub inne szczególne usługi w rozumieniu art. 74 dyrektywy 2014/24/UE, a jeśli tak, to czy w odniesieniu do udzielania zamówień zastosowanie mają przepisy tytułu III rozdział I dyrektywy?

                  3.

                  Czy dla rozstrzygnięcia pytań 1 i 2 ma znaczenie to, czy świadczenie za omawiane usługi jest określone w przepisach budżetowych parlamentu islandzkiego, czy też wynika z decyzji ministra na podstawie mających zastosowanie przepisów prawa krajowego?

                  4.

                  Czy minister edukacji, nauki i kultury ma obowiązek stosowania – w odniesieniu do zamówień na usługi obejmujące działalność szkół i nauczanie na poziomie szkoły średniej II stopnia w zamian za świadczenia finansowe – procedury udzielania zamówień na podstawie dyrektywy 2014/24/UE?


title: Sprawa T-605/18: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – ZF / Komisja [Służba publiczna – Personel tymczasowy – Emerytura – Decyzja ustalająca uprawnienia emerytalne – Rozliczenia emerytury – Skarga o stwierdzenie nieważności – Termin do złożenia zażalenia – Przekroczenie terminu – Akt wyłącznie potwierdzający – Częściowa niedopuszczalność – Zwrot nienależnych kwot – Zaszeregowanie do grupy i na stopień – Mnożnik – Cofnięcie aktu niezgodnego z prawem – Uzasadnione oczekiwania – Rozsądny termin]

text:
               6.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/6

      Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – ZF / Komisja
      (Sprawa T-605/18) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Emerytura - Decyzja ustalająca uprawnienia emerytalne - Rozliczenia emerytury - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do złożenia zażalenia - Przekroczenie terminu - Akt wyłącznie potwierdzający - Częściowa niedopuszczalność - Zwrot nienależnych kwot - Zaszeregowanie do grupy i na stopień - Mnożnik - Cofnięcie aktu niezgodnego z prawem - Uzasadnione oczekiwania - Rozsądny termin)
      (2020/C 114/03)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: ZF (przedstawiciel: adwokat J.N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 30 listopada 2017 r., w której Urząd Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) Komisji zmienił uprawnienia emerytalne skarżącego ze skutkiem od dnia 1 kwietnia 2015 r., oraz decyzji z dnia 31 stycznia 2018 r., w której poinformował on skarżącego o saldzie wierzytelności Unii Europejskiej wobec niego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa, oprócz własnych kosztów postępowania, połowę kosztów poniesionych przez ZF.

         (1)  Dz.U. C 455 z 17.12.2018.


title: Sprawa T-159/19: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2020 r. – Bog-Fran / EUIPO – Fabryki Mebli „Forte” (Meble) (Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający mebel – Podstawa unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Ujawnienie wcześniejszego wzoru – Dowód ujawnienia – Artykuł 7 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

text:
               6.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/7

      Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2020 r. – Bog-Fran / EUIPO – Fabryki Mebli „Forte” (Meble)
      (Sprawa T-159/19) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający mebel - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Ujawnienie wcześniejszego wzoru - Dowód ujawnienia - Artykuł 7 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
      (2020/C 114/04)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bog-Fran sp. z o.o. sp.k. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: M. Mikosza, radca prawny)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Gája i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Fabryki Mebli „Forte” S.A. (Ostrów Mazowiecka, Polska) (przedstawiciel: H. Basiński, adwokat)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 stycznia 2019 r. (sprawa R 291/2018-3), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Bog-Fran a Fabrykami Mebli „Forte”.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 14 stycznia 2019 r. (sprawa R 291/2018-3), dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Bog-Fran a Fabrykami Mebli „Forte”

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Bog-Fran.

                  4)

                  Fabryki Mebli „Forte” pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 155 z 6.5.2019.


title: Sprawa T-202/19: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2020 r. – Knaus Tabbert / EUIPO – Carado (CaraTour) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego CaraTour – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Carado – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               6.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/7

      Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2020 r. – Knaus Tabbert / EUIPO – Carado (CaraTour)
      (Sprawa T-202/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego CaraTour - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Carado - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 114/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Knaus Tabbert GmbH (Jandelsbrunn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Maenz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Carado GmbH (Leutkirch im Allgäu, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Otto)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 stycznia 2019 r. (sprawa R 506/2018-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Carado a Knaus Tabbert.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Knaus Tabbert GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 182 z 27.5.2019.


title: Sprawa T-203/19: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2020 r. – Knaus Tabbert / EUIPO – Carado (CaraTwo) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Cara Two – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Carado – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               6.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/8

      Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2020 r. – Knaus Tabbert / EUIPO – Carado (CaraTwo)
      (Sprawa T-203/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Cara Two - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Carado - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 114/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Knaus Tabbert GmbH (Jandelsbrunn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Maenz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D.Walicka, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Carado GmbH (Leutkirch im Allgäu, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Otto)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 stycznia 2019 r. (sprawa R 851/2018-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Carado a Knaus Tabbert.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Knaus Tabbert GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 182 z 27.5.2019.


title: Sprawa T-212/19: Postanowienie Sądu z dnia 5 lutego 2020 r. – Apple/EUIPO (Pióra cyfrowe) [Wzór wspólnotowy – Podział zgłoszenia do rejestracji w celu usunięcia nieprawidłowości, która spowodowała odmowę rejestracji – Umorzenie postępowania]

text:
               6.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/9

      Postanowienie Sądu z dnia 5 lutego 2020 r. – Apple/EUIPO (Pióra cyfrowe)
      (Sprawa T-212/19) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Podział zgłoszenia do rejestracji w celu usunięcia nieprawidłowości, która spowodowała odmowę rejestracji - Umorzenie postępowania)
      (2020/C 114/07)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Apple Inc. (Cupertino, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci H. Hartwig i A. von Mühlendahl)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Hanne i D. Botis, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 stycznia 2019 r. (sprawa R 2533/2017-3), dotyczącą zgłoszenia do rejestracji wzoru wspólnotowego przedstawiającego pióro cyfrowe.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi podlega zostaje umorzone.

                  2)

                  Apple Inc. pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 182 z 27.5.2019.


title: Sprawa T-214/19: Postanowienie Sądu z dnia 7 lutego 2020 r. – Fleximed/EUIPO – docPrice (Fleximed) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy Fleximed – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy mediFLEX – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               6.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/9

      Postanowienie Sądu z dnia 7 lutego 2020 r. – Fleximed/EUIPO – docPrice (Fleximed)
      (Sprawa T-214/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy Fleximed - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy mediFLEX - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2020/C 114/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Fleximed AG (Triesen, Liechtenstein) (przedstawiciel: adwokat M. Gail)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: W. Schramek i A. Söder, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: docPrice GmbH (Koblencja, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 lutego 2019 r. (sprawa R 1121/2018-4), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między docPrice a Fleximed.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

                  2)

                  Fleximed AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 182 z 27.5.2019.


title: Sprawa T-36/20: Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2020 r. – IF / Parlament

text:
               6.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/10

      Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2020 r. – IF / Parlament
      (Sprawa T-36/20)
      (2020/C 114/09)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: IF (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 kwietnia 2019 r. o zwolnieniu skarżącej z obowiązków zastępcy sekretarza generalnego Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy;

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej kwoty 50 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wraz z ustawowymi odsetkami do czasu całkowitej spłaty;

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej kwoty 1 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za niemożność przywrócenia skarżącej do jej pierwotnego stanu prawnego, wraz z ustawowymi odsetkami do chwili całkowitej zapłaty;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku właściwości organu, który wydał akt oraz naruszenia „zasady zgodności form”.

                              —

                              W tym względzie podnosi się, że zaskarżona decyzja została przyjęta przez prezydium grupy, podczas gdy powinna była zostać przyjęta przez jej komitet wykonawczy.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym przed wydaniem decyzji niekorzystnej.

                              —

                              Podnosi się w tym względzie, że skarżąca nie miała możliwości skutecznego przedstawienia swojego stanowiska przed wydaniem zaskarżonej decyzji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do sprawiedliwego, bezstronnego i starannego rozpatrzenia sprawy oraz braku odpowiedniego uzasadnienia.

                              —

                              W tym względzie podnosi się, że:

                                          —

                                          przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie przedstawiono prezydium wszystkich istotnych szczegółów danej sprawy z należytą starannością i bezstronnością; oraz

                                          —

                                          zatwierdzając notę sekretarza generalnego grupy z dnia 12 kwietnia 2019 r., która zawierała błędne uzasadnienie, prezydium spowodowała obarczenie zaskarżonej decyzji tą samą wadą.


title: Sprawa T-50/20: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2020 r. – PNB Banka AS / EBC

text:
               6.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/11

      Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2020 r. – PNB Banka AS / EBC
      (Sprawa T-50/20)
      (2020/C 114/10)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: PNB Banka AS (Ryga, Łotwa) (przedstawiciel: O. Behrends, lawyer)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 19 listopada 2019 r., w której EBC odmawia uwzględnienia wniosku o wydanie zarządcy PNB Banka polecenia udzielenia dostępu do banku, jego informacji, personelu i zasobów;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący błędnego założenia EBC o braku kompetencji do wydania żądanego polecenia.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez EBC przysługującego bankowi prawa do skutecznego środka prawnego.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez zaskarżoną decyzję przysługującego bankowi prawa do bycia wysłuchanym.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez EBC przysługującego bankowi prawa do odpowiednio uzasadnionej decyzji.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez EBC zasady nemo auditur z uwagi na to, że powołanie zarządcy oraz ingerencja w reprezentowanie Banku przez jego zarząd jako jego przedstawiciela ustawowego wynika z niewłaściwego postępowania ze strony EBC.


title: Sprawa T-53/20: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2020 r. – IMI 2 Joint Undertaking / CHS.

text:
               6.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/12

      Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2020 r. – IMI 2 Joint Undertaking / CHS.
      (Sprawa T-53/20)
      (2020/C 114/11)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: IMI 2 Joint Undertaking (przedstawiciele: adwokaci D. Waelbroeck, A. Duron i F. Federici)

         Strona pozwana: Choice Healthcare Solutions Ltd (Cardiff, Zjednoczone Królestwo)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  nakazanie stronie pozwanej zwrotu na rzecz strony skarżącej kwoty 128 996,04 EUR powiększonej o odsetki, w związku z umową o udzielenie dotacji 115011 dotyczącą projektu „PROactive – Physical Activity as a Crucial Patient Reported Outcome in COPD”, z uwzględnieniem odsetek w wysokości stosowanej przez Europejski Bank Centralny do głównych operacji refinansowania, powiększonej o 3,5 % od dnia 23 lipca 2019 r. do dnia otrzymania przez stronę skarżącą środków podlegających zwrotowi;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Strona skarżąca zawarła ze stroną pozwaną umowę o udzielenie dotacji na realizację projektu „PROactive – Physical Activity as a Crucial Patient Reported Outcome in COPD”.
      W uzasadnieniu skargi wniesionej na podstawie art. 272 TFUE, strona skarżąca powołuje się na naruszenie przez stronę pozwaną warunków wspomnianej umowy o udzielenie dotację w odniesieniu do wymaganych przez nią kosztów.


title: Sprawa T-71/20: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2020 r. – Puma / EUIPO – CAMäleon (PUMA-System)

text:
               6.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/12

      Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2020 r. – Puma / EUIPO – CAMäleon (PUMA-System)
      (Sprawa T-71/20)
      (2020/C 114/12)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. GonzálezBueno Catalán de Ocón)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: CAMäleon Produktionsautomatisierung GmbH (Dettenhausen, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „PUMA-System” – zgłoszenie nr 16 786 907

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie R 404/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie zasady dobrej administracji;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b), art. 94 i art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-81/20: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2020 r. – Klose / EUIPO (Przedstawienie prostokąta z trzema kolorowymi segmentami)

text:
               6.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/13

      Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2020 r. – Klose / EUIPO (Przedstawienie prostokąta z trzema kolorowymi segmentami)
      (Sprawa T-81/20)
      (2020/C 114/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Anne-Marie Klose (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat I. Seher)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie prostokąta z trzema kolorowymi segmentami) – zgłoszenie nr 18 019 599

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 grudnia 2019 r. w sprawie R 1955/2019-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017.


title: Sprawa T-83/20: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2020 r. – bonnanwalt / EUIPO – Bayerischer Rundfunk u. a. (tagesschau)

text:
               6.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/14

      Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2020 r. – bonnanwalt / EUIPO – Bayerischer Rundfunk u. a. (tagesschau)
      (Sprawa T-83/20)
      (2020/C 114/14)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: bonnanwalt Vermögens- und Beteiligungsgesellschaft mbH (Bonn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Wendt)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Bayerischer Rundfunk (Monachium, Niemcy), Hessischer Rundfunk (Frankfurt nad Menem, Niemcy), Mitteldeutscher Rundfunk (Lipsk, Niemcy), Norddeutscher Rundfunk (Hamburg, Niemcy), Rundfunk Berlin-Brandenburg (Berlin, Niemcy), Saarländischer Rundfunk (Saarbrücken, Niemcy), Südwestrundfunk (Mainz, Niemcy), Westdeutscher Rundfunk Köln (Kolonia, Niemcy), Radio Bremen (Brema, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy tagesschau –unijny znak towarowy nr 10 237 543

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 grudnia 2019 r. w sprawie R 1487/2019-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie wygaśnięcia słownego unijnego znaku towarowego nr 10 237 543 ze skutkiem od dnia 15 listopada 2017 r. również w odniesieniu do usług „dostarczania programów i audycji informacyjnych”

                  —

                  obciążenie właściciela unijnego znaku towarowego kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą oraz niniejszego postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych (wymogu uzasadnienia)

                  —

                  Naruszenie art. 18 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) i ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-84/20: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2020 r. – Qx World / EUIPO – Mandelay (EDUCTOR)

text:
               6.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/15

      Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2020 r. – Qx World / EUIPO – Mandelay (EDUCTOR)
      (Sprawa T-84/20)
      (2020/C 114/15)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Qx World Kft. (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciele: adwokaci Á. László i A. Cserny)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mandelay Kft. (Szigetszentmiklós, Węgry)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „EDUCTOR” – zgłoszenie nr 11 043 296

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 listopada 2019 r. w sprawie R 1310/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie decyzji wydanej w pierwszej instancji i przekazanie sprawy do Wydziału Unieważnień EUIPO do ponownego rozpoznania;

                  —

                  ewentualnie, stwierdzenie nieważności zarówno spornej decyzji, jak i decyzji wydanej w pierwszej instancji i przekazanie sprawy do Wydziału Unieważnień EUIPO do ponownego rozpoznania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych.


title: Sprawa T-85/20: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2020 r. – Qx World / EUIPO – Mandelay (EDUCTOR)

text:
               6.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/15

      Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2020 r. – Qx World / EUIPO – Mandelay (EDUCTOR)
      (Sprawa T-85/20)
      (2020/C 114/16)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Qx World Kft. (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciele: adwokaci Á. László i A. Cserny)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mandelay Kft. (Szigetszentmiklós, Węgry)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „EDUCTOR” – zgłoszenie nr 12 250 593

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 grudnia 2019 r. w sprawie R 1311/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie decyzji wydanej w pierwszej instancji i przekazanie sprawy do Wydziału Unieważnień EUIPO do ponownego rozpoznania;

                  —

                  ewentualnie, stwierdzenie nieważności zarówno spornej decyzji, jak i decyzji wydanej w pierwszej instancji i przekazanie sprawy do Wydziału Unieważnień EUIPO do ponownego rozpoznania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych.


title: Sprawa T-86/20: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2020 r. – Qx World / EUIPO – Mandelay (SCIO)

text:
               6.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/16

      Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2020 r. – Qx World / EUIPO – Mandelay (SCIO)
      (Sprawa T-86/20)
      (2020/C 114/17)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Qx World Kft. (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciele: adwokaci Á. László i A. Cserny)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mandelay Kft. (Szigetszentmiklós, Węgry)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „SCIO” – zgłoszenie nr 11 191 194

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 grudnia 2019 r. w sprawie R 1312/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie decyzji wydanej w pierwszej instancji i przekazanie sprawy do Wydziału Unieważnień EUIPO do ponownego rozpoznania;

                  —

                  ewentualnie, stwierdzenie nieważności zarówno spornej decyzji, jak i decyzji wydanej w pierwszej instancji i przekazanie sprawy do Wydziału Unieważnień EUIPO do ponownego rozpoznania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych.


title: Sprawa T-88/20: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2020 r. – Rivière i in./Parlament

text:
               6.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/17

      Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2020 r. – Rivière i in./Parlament
      (Sprawa T-88/20)
      (2020/C 114/18)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jérôme Rivière (Nicea, Francja) i dziesięciu innych skarżących (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności ustnej decyzji przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 13 stycznia 2020 r. zakazującej umieszczania flagi krajowej na ławce posła;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia i wypaczenia pod względem prawa i okoliczności faktycznych art. 10 Regulaminu Parlamentu Europejskiego oraz naruszenia art. 4 Traktatu o Unii Europejskiej, w szczególności w związku z tym, że mała flaga umieszczona przez posła do Parlamentu Europejskiego na jego ławce nie jest ani banderą, ani transparentem. Ponadto obecność takiej flagi nie zagraża prawidłowemu prowadzeniu działalności parlamentarnej, prawidłowemu funkcjonowaniu sprzętu parlamentarnego ani porządkowi w Izbie, a także nie stanowi niewłaściwego zachowania

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia wcześniejszej praktyki Parlamentu Europejskiego oraz zasady pewności prawa, która została uznana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej za „podstawowy wymóg” w orzecznictwie.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący nadużycia władzy, w zakresie w jakim przewodniczący nie jest uprawniony wyłącznie sam, na podstawie art. 22 Regulaminu Parlamentu Europejskiego, do odmowy udzielenia głosu posłowi z powodu powołania się przez niego na tę okoliczność. Skarżący podnoszą, że to Prezydium Parlamentu Europejskiego rozstrzyga kwestie związane z przebiegiem posiedzeń.


title: Sprawa T-93/20: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2020 r. – Albert Darboven Holding / EUIPO (WINDSOR-CASTLE)

text:
               6.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/18

      Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2020 r. – Albert Darboven Holding / EUIPO (WINDSOR-CASTLE)
      (Sprawa T-93/20)
      (2020/C 114/19)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Albert Darboven Holding GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Thünken)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy WINDSOR-CASTLE – zgłoszenie nr 17 881 910

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 grudnia 2019 r. w sprawie R 2448/2018-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, by publikacja zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 17 881 910 „WINDSOR-CASTLE” była dozwolona również dla towarów „Kawa, herbata i namiastki tych towarów; wyroby piekarnicze i cukiernicze”;

                  —

                  ewentualnie

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-98/20: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2020 r. – Biochange Group / EUIPO – Laubender (medical beauty research)

text:
               6.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/18

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2020 r. – Biochange Group / EUIPO – Laubender (medical beauty research)
      (Sprawa T-98/20)
      (2020/C 114/20)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Biochange Group GmbH (Bad Schlema, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. König)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Laubender GmbH (Wiedeń, Austria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy medical beauty research – zgłoszenie nr 4 215 935

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 listopada 2019 r. w sprawie R 114/2019-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO oraz Laubender GmbH, jeżeli przystąpi do sprawy.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001


title: Sprawa T-100/20: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2020 r. Junqueras i Vies / Parlament

text:
               6.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/19

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2020 r. Junqueras i Vies / Parlament
      (Sprawa T-100/20)
      (2020/C 114/21)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Oriol Junqueras i Vies (Sant Joan de Vilatorrada, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat: A. Van den Eynde Adroer)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o uznanie skargi na zakwestionowany akt wraz z załącznikami za złożoną w terminie, uznanie jej za dopuszczalną oraz – uwzględniając jej żądania – stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu przewodniczącego Parlamentu Europejskiego i obciążenie kosztami postępowania strony pozwanej.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga skierowana jest przeciwko decyzji przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 10 grudnia 2019 r. odmawiającej (z odesłaniem do jego decyzji z dnia 22 sierpnia 2019 r., zaskarżonej do Sądu – sprawa T-734/19, Junqueras i Vies/Parlament) członkini Parlamentu Europejskiego Dianie Ribie i Giner zbadania petycji o ochronę immunitetu złożonej w imieniu posła europejskiego Oriola Junquerasa i Viesa.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 39 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (karty) i art. 3 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 20, 21 ust. 1 i 2 i art. 41 ust. 1 i 2 karty, jak również koniecznej wykładni zgodnej art. 7 i 9 regulaminu Parlamentu Europejskiego.

                              —

                              W tej kwestii skarżący podnosi, że wejście w życie karty jako prawa pierwotnego Unii (w niniejszej sprawie chodzi o ww. artykuły) przyznaje posłom europejskim prawa podmiotowe względem Parlamentu Europejskiego, które powinny przejawiać się w prawidłowej wykładni art. 7 i 9 regulaminu Parlamentu Europejskiego w ten sposób, że istnieje europejski status ochrony immunitetu posłów europejskich, równy i niedyskryminujący ze względu na przynależność państwową, a przynajmniej że istnieją prawa o charakterze proceduralnym zobowiązujące Parlament Europejski do zbadania petycji o ochronę immunitetu z gwarancjami chroniącymi te prawa.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący braku poszanowania wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia 2019 r. (C-502/19, Junqueras i Vies) i prawa do ochrony immunitetu zgodnie z art. 39 karty i art. 9 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii, a także art. 7 i 9 regulaminu Parlamentu.

                              —

                              W tej kwestii skarżący podnosi, że w wymienionym wyroku Trybunał Sprawiedliwości uznał, że skarżący posiada status posła europejskiego oraz orzekł, że należało wystąpić do Parlamentu Europejskiego z wnioskiem o uchylenie immunitetu. Wobec uznania przez sam Parlament Europejski, że skarżący ma status europosła, w konkretnej sprawie doszło do pogwałcenia wyroku oraz praw O. Junquerasa i Viesa jako posła europejskiego poprzez odmowę zbadania petycji o ochronę immunitetu.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia art. 7 i 9 regulaminu Parlamentu z uwagi na brak właściwości przewodniczącego Parlamentu do decydowania o przyjęciu lub odmowie przyjęcia petycji o ochronę immunitetu oraz naruszenie art. 7 i 9 regulaminu Parlamentu Europejskiego poprzez niezastosowanie procedury w nich przewidzianej.

                              —

                              W tej kwestii skarżący podnosi brak właściwości przewodniczącego do wydania decyzji o odmowie przyjęcia petycji o ochronę immunitetu oraz naruszenie art. 7 i 9 regulaminu Parlamentu Europejskiego poprzez niezastosowanie procedury w nich przewidzianej.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia art. 39 karty, art. 9 in totum Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej oraz art. 7 i 9 regulaminu Parlamentu Europejskiego.

                              —

                              W tej kwestii skarżący podnosi, że brak ochrony immunitetu O. Junquerasa oraz brak wymagania, by została w Parlamencie zbadana petycja o ochronę immunitetu narusza całość ochrony związanej z immunitetem przyznanej w art. 9 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-400/20: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2020 r. – El Corte Inglés / EUIPO – Rudolf Böckenholt (LLOYD’S)

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/37

      Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2020 r. – El Corte Inglés / EUIPO – Rudolf Böckenholt (LLOYD’S)
      (Sprawa T-400/20)
      (2020/C 262/50)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. Rivas Zurdo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Rudolf Böckenholt GmbH & Co. KG (Ostbevern, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy LLOYD’S – unijny znak towarowy nr 2 957 132

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 kwietnia 2020 r. w sprawie R 1119/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalając odwołanie El Corte Inglés, S.A., potwierdza decyzję Wydziału Unieważnień o częściowym uwzględnieniu wniosku o unieważnienie prawa do znaku nr 18 381 C i unieważnia częściowo graficzny unijny znak towarowy nr 2 957 132 LLOYD’S dla towarów: „towary z tych materiałów (skóra i imitacje skóry) nieujęte w innych klasach, z wyłączeniem skóry do wytwarzania obuwia” z klasy 18;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej i innych stron przeciwnych kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Sprzeczność z decyzją Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO w sprawie R 562/2006-1 z dnia 23 października 2009 r.;

                  —

                  Sprzeczność i brak wewnętrznej spójności decyzji w zakresie argumentów przywoływanych na poparcie rozstrzygnięcia oraz naruszenie art. 32 ppkt (i) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/1430.


title: Sprawa C-113/19: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 26 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative – Luxembourg) – Luxaviation SA / Ministre de l’Environnement [Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – Dyrektywa 2003/87/WE – Kara za przekroczenie emisji – Brak możliwości odstąpienia od kary w razie posiadania niezwróconych uprawnień, z wyjątkiem przypadku siły wyższej – Brak możliwości wpływu na wymiar kary – Proporcjonalność – Artykuły 20, 41, 47 i art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań]

text:
               28.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/2

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 26 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative – Luxembourg) – Luxaviation SA / Ministre de l’Environnement
      (Sprawa C-113/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Dyrektywa 2003/87/WE - Kara za przekroczenie emisji - Brak możliwości odstąpienia od kary w razie posiadania niezwróconych uprawnień, z wyjątkiem przypadku siły wyższej - Brak możliwości wpływu na wymiar kary - Proporcjonalność - Artykuły 20, 41, 47 i art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań)
      (2020/C 320/02)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour administrative

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Luxaviation SA

         Strona pozwana: Ministre de l’Environnement

         Sentencja

                  1)

                  Artykuły 20 i 47 oraz art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by sąd krajowy nie miał jakiejkolwiek możliwości wpływania na wymiar kary ryczałtowej przewidzianej w art. 16 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji [uprawnieniami do emisji] gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r.

                  2)

                  Artykuł 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania do sytuacji polegającej na ustaleniu, czy państwa członkowskie mają obowiązek, a nie tylko uprawnienie, do ustanawiania mechanizmów powiadamiania, upominania i przedterminowego zwrotu uprawnień do emisji, umożliwiających operatorom działającym w dobrej wierze dostęp do pełnej informacji o spoczywającym na nich obowiązku zwrotu uprawnień do emisji i uniknięcia w ten sposób wszelkiego ryzyka wymiaru kary na podstawie art. 16 ust. 3 dyrektywy 2003/87, zmienionej dyrektywą 2009/29.

                  3)

                  Zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie wymierzeniu grzywny na podstawie art. 16 ust. 3 dyrektywy 2003/87, zmienionej dyrektywą 2009/29, w sytuacji gdy właściwe organy nie powiadomiły operatora przed upływem terminu zwrotu uprawnień do emisji, mimo że uczyniły to, nie będąc do tego zobowiązane, w roku poprzednim.

                  4)

                  Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy pojęcie „siły wyższej” w rozumieniu pkt 31 wyroku z dnia 17 października 2013 r., Billerud Karlsborg i Billerud Skärblacka (C-203/12, EU:C:2013:664) ma zastosowanie do sytuacji takiej jak w sprawie w postępowaniu głównym.

         (1)  Dz.U. C 148 z 29.4.2019.


title: Sprawa C-162/20 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 29 stycznia 2020 r. w sprawie T-471/18, WV / ESDZ, wniesione w dniu 8 kwietnia 2020 r. przez WV

text:
               28.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/4

      Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 29 stycznia 2020 r. w sprawie T-471/18, WV / ESDZ, wniesione w dniu 8 kwietnia 2020 r. przez WV
      (Sprawa C-162/20 P)
      (2020/C 320/05)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: (przedstawiciel: É. Boigelot, adwokat)

         Druga strona postępowania: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 29 stycznia 2020 r. w sprawie T-471/18 w zakresie, w jakim na jego mocy odrzucono w części wniesioną przez wnoszącego odwołanie pierwotną skargę o stwierdzenie nieważności jako niedopuszczalną i oddalono w części jako prawnie oczywiście bezzasadną oraz obciążono wnoszącego odwołanie kosztami postępowania;

                  —

                  obciążenie pozwanego w pierwszej instancji całością kosztów postępowania, w tym kosztami poniesionymi przed Sądem Unii Europejskiej, zgodnie z art. 184 regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej;

                  —

                  przekazanie sprawy do Sądu Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie uważa, że wydając zaskarżone postanowienie Sąd naruszył zasadę swobodnego doboru środków dowodowych oraz błędnie zinterpretował pojęcie łańcucha zgodnych poszlak i w związku z tym naruszył reguły dotyczące ciężaru dowodu, w szczególności jeżeli chodzi o dowody i poszlaki przedstawione przez wnoszącego odwołanie dotyczące zarzucanego naruszenia art. 1e i 12a regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.
      Jedyny zarzut wysunięty przez wnoszącego odwołanie opiera się również na odmowie dostępu do wymiaru sprawiedliwości, dyskryminacji, przeinaczeniu stanu faktycznego w zaskarżonym postanowieniu i oczywistych błędach w ocenie popełnionych przez Sąd powodujących błędne uzasadnienie prawne.


title: Sprawa C-218/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Latte Più Srl i in. / Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto

text:
               28.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/15

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Latte Più Srl i in. / Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto
      (Sprawa C-218/18) (1)

      (2020/C 320/21)
      Język postępowania: włoski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 240 z 9.7.2018.


title: Sprawa C-534/18 P: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 czerwca 2020 r. – Xabier Uribe-Etxebarría Jiménez / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Núcleo de comunicaciones y control SL

text:
               28.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/17

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 czerwca 2020 r. – Xabier Uribe-Etxebarría Jiménez / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Núcleo de comunicaciones y control SL
      (Sprawa C-534/18 P) (1)

      (2020/C 320/27)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 16 z 14.1.2019.


title: Sprawy połączone od C-694/18 do C-697/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Económico Administrativo Central – Hiszpania) – Ente Público Radio Televisión Madrid (C-694/18), Agencia Pública Empresarial de la Radio y Televisión de Andalucía (RTVA) (C-695/18), Radiotelevisión del Principado de Asturias S.A.U. (C-696/18), Ente Público de Radiotelevisión de Castilla La Mancha (C-697/18) / Agencia Estatal de la Administración Tributaria (AEAT)

text:
               28.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/17

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Económico Administrativo Central – Hiszpania) – Ente Público Radio Televisión Madrid (C-694/18), Agencia Pública Empresarial de la Radio y Televisión de Andalucía (RTVA) (C-695/18), Radiotelevisión del Principado de Asturias S.A.U. (C-696/18), Ente Público de Radiotelevisión de Castilla La Mancha (C-697/18) / Agencia Estatal de la Administración Tributaria (AEAT)
      (Sprawy połączone od C-694/18 do C-697/18) (1)

      (2020/C 320/29)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie spraw.

         (1)  Dz.U. C 72 z 25.2.2019.


title: Sprawa C-861/19: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 26 de Barcelona – Hiszpania) – LJ / Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

text:
               28.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/23

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 26 de Barcelona – Hiszpania) – LJ / Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)
      (Sprawa C-861/19) (1)

      (2020/C 320/50)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 54 z 17.2.2020.


title: Sprawa T-501/20: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2020 r. – Makk / EUIPO – Ubati Luxury Cosmetics (PANTA RHEI)

text:
               28.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/28

      Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2020 r. – Makk / EUIPO – Ubati Luxury Cosmetics (PANTA RHEI)
      (Sprawa T-501/20)
      (2020/C 320/59)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Stefan Makk (Graz, Austria) (przedstawiciel: adwokat I. Hödl)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ubati Luxury Cosmetics, SL (Alcobendas, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego PANTA RHEI – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 393 404

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 czerwca 2020 r. w sprawie R 2337/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz interwenienta kosztami poniesionymi w ramach niniejszego postępowania przed Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Postanowienie prezesa trybunału z dnia 16 lipca 2020 r. W sprawie E-6/20 Pintail AG przeciwko Finanzmarktaufsicht 2021/C 5/14

text:
               7.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/14

      POSTANOWIENIE PREZESA TRYBUNAŁU
      z dnia 16 lipca 2020 r.
      W sprawie E-6/20
      Pintail AG przeciwko Finanzmarktaufsicht
      (2021/C 5/14)
      — WNIOSEK o wydanie opinii doradczej wniesiony do Trybunału przez Beschwerdekommission der Finanzmarktaufsicht (Izbę Odwoławczą Urzędu Nadzoru Finansowego) na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości — dnia 16 lipca 2020 r. Prezes Trybunału wydał postanowienie zawierające sentencję następującej treści:
      Sprawę E-6/20 usuwa się z rejestru.


title: Wniosek o wydanie przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur w sprawie Eyjólfur Orri Sverrisson przeciwko państwu islandzkiemu (Sprawa E-11/20) 2021/C 5/15

text:
               7.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/15

      Wniosek o wydanie przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur w sprawie Eyjólfur Orri Sverrisson przeciwko państwu islandzkiemu
      (Sprawa E-11/20)
      (2021/C 5/15)
      W dniu 27 sierpnia 2020 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął złożony w dniach 19 czerwca i 26 sierpnia 2020 r. przez Héraðsdómur Reykjavíkur (Sąd Rejonowy w Reykjaviku) wniosek o wydanie opinii doradczej w sprawie Eyjólfur Orri Sverrisson przeciwko państwu islandzkiemu w odniesieniu do następujących kwestii:

                  1.

                  Czy art. 2 dyrektywy 2003/88/WE należy interpretować w ten sposób, że czas spędzony przez pracownika na dojeździe — w interesie pracodawcy i na jego zlecenie — do miejsca pracy, które nie jest stałym miejscem pracy pracownika, stanowi czas pracy, jeżeli wykracza poza zwyczajowe godziny pracy w ciągu dnia?

                  2.

                  Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie, czy pracownik odbywa w interesie pracodawcy podróż wewnątrz kraju, czy też między krajami?

                  3.

                  Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie forma wkładu pracy podczas podróży?