title: Sprawa C-55/13: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/11

         Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-55/13)
   2013/C 101/25
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: P. Hetsch, O. Beynet, K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania art. 2 pkt 15, 16, 22, 34 i 35, art. 3 ust. 4 i 9, art. 6 ust.l- 3, art.7 ust.l i 3; art. 9 oraz art. 14 i art. 17-23; art. 10 i 11; art. 16; art. 26 ust.2 lit.c) drugie zdanie i nast. oraz lit.d) trzecie i czwarte zdanie; art. 26 ust.3; art. 27 ust.2; art. 29; art. 31; art. 36; art. 42 ust.1-4; art. 43 ust.l, 4 i 8; art. 44 oraz Załącznika I pkt. l i 2 dyrektywy 2009/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE (1), i w każdym razie nie powiadamiając Komisji o takich przepisach, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 54 ust. 1 tejże dyrektywy;

               —

               nałożenie na Rzeczpospolitą Polskę zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE okresowej kary pieniężnej za uchybienie obowiązkowi poinformowania o środkach transpozycji dyrektywy 2009/73/WE o dziennej stawce w wysokości 88 819,20 EUR naliczanej od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie;

               —

               obciążenie Rzeczypospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2009/73/CE upłynął w dniu 3 marca 2011.

      (1)  Dz.U. L 211, s.94


title: Sprawa C-314/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 7 sierpnia 2009 r. — Stadt Graz przeciwko Strabag AG, Teerag-Asdag AG, Bauunternehmung Granit GesmbH

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/35

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 7 sierpnia 2009 r. — Stadt Graz przeciwko Strabag AG, Teerag-Asdag AG, Bauunternehmung Granit GesmbH
   (Sprawa C-314/09)
   2009/C 267/65
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof (Austria)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stadt Graz

      Strona pozwana: Strabag AG, Teerag-Asdag AG, Bauunternehmung Granit GesmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (1), lub inne przepisy tej dyrektywy stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym [powstanie] roszczeń odszkodowawczych z tytułu naruszenia przez podmiot zamawiający wspólnotowego prawa zamówień publicznych uzależnione jest od spełnienia przesłanki zawinienia, również wtedy, gdy uregulowanie to stosowane jest w ten sposób, że co do zasady domniemuje się winę organu podmiotu zamawiającego i wyklucza się możliwość powołania się przez niego na brak indywidualnych umiejętności i tym samym na brak subiektywnego elementu zawinienia?

               2)

               W przypadku, gdyby na pytanie pierwsze została udzielona odpowiedź przecząca:
               Czy art. 2 ust 7 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane należy interpretować w ten sposób, że w rozumieniu ustanowionego tam obowiązku zapewnienia efektywnego wykonywania decyzji wydanych w postępowaniu odwoławczym decyzja urzędu kontroli zamówień publicznych wiąże wszystkich uczestników postępowania, a zatem również podmiot zamawiający?

               3)

               W przypadku, gdyby na pytanie drugie została udzielona odpowiedź twierdząca:
               Czy zgodnie z art. 2 ust. 7 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane dopuszczalne jest, żeby podmiot zamawiający zignorował prawomocną decyzję urzędu kontroli zamówień publicznych, względnie, czy jest on do tego nawet zobowiązany; a jeśli tak, to na jakich warunkach?

      (1)  Dz.U. L 395, s. 33


title: Sprawa C-143/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Abercrombie & Fitch Italia Srl/Antonino Bordonaro [O desłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2000/78/WE — Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Artykuł 2 ust. 1 — Artykuł 2 ust. 2 lit. a) — Artykuł 6 ust. 1 — Dyskryminacja ze względu na wiek — Umowa o pracę ad interim, którą można zawrzeć z osobami w wieku poniżej 25 lat — Automatyczne rozwiązanie umowy o pracę w chwili osiągnięcia przez pracownika wieku 25 lat]

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Abercrombie & Fitch Italia Srl/Antonino Bordonaro
   (Sprawa C-143/16) (1)

   ([O desłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2000/78/WE - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Artykuł 2 ust. 1 - Artykuł 2 ust. 2 lit. a) - Artykuł 6 ust. 1 - Dyskryminacja ze względu na wiek - Umowa o pracę ad interim, którą można zawrzeć z osobami w wieku poniżej 25 lat - Automatyczne rozwiązanie umowy o pracę w chwili osiągnięcia przez pracownika wieku 25 lat])
   (2017/C 300/05)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Abercrombie & Fitch Italia Srl

      Strona pozwana: Antonino Bordonaro

      Sentencja

   Artykuł 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 2 ust. 1, art. 2 ust. 2 lit. a) i art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisowi takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, w którym zezwolono pracodawcy na zawarcie umowy o pracę ad interim z pracownikiem w wieku poniżej 25 lat bez względu na charakter świadczeń, jakie mają zostać wykonane, a także na zwolnienie tego pracownika, gdy osiągnie wiek 25 lat, jeśli przepis ten realizuje zgodny z prawem cel polityki zatrudnienia i rynku pracy, a środki przewidziane dla realizacji tego celu są właściwe i konieczne.

      (1)  Dz.U. C 200 z 6.6.2016.


title: Sprawa F-70/14: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2014 r. – ZZ i ZZ przeciwko Komisji

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/28

         Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2014 r. – ZZ i ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-70/14)
   2014/C 388/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strony skarżące: ZZ i ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. de Abreu Caldas, M. de Abreu Caldas i J-N. Louis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczących przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżących do systemu emerytalnego Unii przy zastosowaniu nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r. oraz dodatkowo zasądzenie od Komisji obowiązku naprawienia szkód poniesionych przez skarżących wskutek zbyt długiego czasu rozpatrywania ich wniosku o przeniesienie uprawnień emerytalnych.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dotyczących ustalenia dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury przepracowanych przez skarżących przed rozpoczęciem służby w Komisji;

               —

               dodatkowo zasądzenie od Komisji obowiązku naprawienia szkód poniesionych przez skarżących wskutek uchybień, które doprowadziły do nadmiernego wydłużenia czasu rozpatrywania ich wniosku o przeniesienie uprawnień emerytalnych;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-320/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 września 2005 r. — Citicorp przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy LIVE RICHLY — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Prawo do przedstawienia uwag — Artykuł 73 rozporządzenia nr 40/94)

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/21

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 września 2005 r. — Citicorp przeciwko OHIM
   Sprawa T-320/03 (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy LIVE RICHLY - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Prawo do przedstawienia uwag - Artykuł 73 rozporządzenia nr 40/94)
   (2005/C 281/39)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Citicorp (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) [Przedstawiciel(-e): adwokaci V. von Bomhard, A. Renck i A. Pohlmann]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Przedstawiciel(-e): S. Laitinen, P. Bullock i A. von Mühlendahl, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 czerwca 2003 r. (sprawa R 85/2002-3) w sprawie rejestracji słownego znaku towarowego LIVE RICHLY jako wspólnotowego znaku towarowego
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona poza własnymi kosztami połową kosztów poniesionych przez stronę pozwaną.

               3)

               Strona pozwana ponosi połowę własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2003


title: Sprawa T-337/13 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 listopada 2013 r. — CSF przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Ochrona zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów oraz pracowników w związku z zagrożeniem wynikającym z użytkowania maszyn — Środek przyjęty przez duńskie władze zakazujący użycia określonego typu wielozadaniowej maszyny do robót ziemnych pozbawionej odpowiedniej konstrukcji chroniącej — Decyzja Komisji uznająca środek za uzasadniony — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               18.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 15/19

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 listopada 2013 r. — CSF przeciwko Komisji
   (Sprawa T-337/13 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Ochrona zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów oraz pracowników w związku z zagrożeniem wynikającym z użytkowania maszyn - Środek przyjęty przez duńskie władze zakazujący użycia określonego typu wielozadaniowej maszyny do robót ziemnych pozbawionej odpowiedniej konstrukcji chroniącej - Decyzja Komisji uznająca środek za uzasadniony - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   2014/C 15/28
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: CSF Srl (Grumolo delle Abbadesse, Włochy) (przedstawiciele: R. Santoro, S. Armellini i R. Bugaro, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (G. Zavvos, pełnomocnik, wspierany przez adwokata M. Pappalardo)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji 2013/173/UE z dnia 8 kwietnia 2013 r. w sprawie środka podjętego przez Danię zgodnie z art. 11 dyrektywy 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady wprowadzającego zakaz użycia określonego typu wielozadaniowych maszyn do robót ziemnych (Dz.U. L 101, s. 29).

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-479/09: Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2011 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (BRICO CENTER Garden) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BRICO CENTER Garden — Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe ATB CENTROS DE BRICOLAGE Brico Centro i CENTROS DE BRICOLAGE BricoCentro — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/26

         Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2011 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (BRICO CENTER Garden)
   (Sprawa T-479/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BRICO CENTER Garden - Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe ATB CENTROS DE BRICOLAGE Brico Centro i CENTROS DE BRICOLAGE BricoCentro - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 232/46
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ATB Norte, SL (Burgos, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci P. López Ronda, G. Macias Bonilla, H. Curtis-Oliver i G. Marín Raigal, następnie adwokat F. Brandolini Kujman)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: O. Montalto i G. Mannucci, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Bricocenter Italia Srl (Rozzano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Ghidini, M. Mergati i C. Signorini)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 września 2009 r. (sprawa R 1044/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między ATB Norte, SL a Bricocenter Italia Srl.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 24 września 2009 r. (sprawa R 1044/2008-4) w zakresie dotyczącym uwzględnienia odwołania Bricocenter Italia Srl w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą w odniesieniu do usług „reklama”, „zarządzanie w działalności handlowej” i „administrowanie działalności handlowej” objętych zgłoszeniem wspólnotowego znaku towarowego.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               ATB Norte, SL, Bricocenter Italia i OHIM pokrywają własne koszty poniesione w związku z postępowaniem przed Sądem.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa C-478/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Athinon (Grecja) w dniu 21 listopada 2006 r. — Kokkoris D. Tsanas K. E.P.E. i in. przeciwko Glaxosmithkline Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Pharmakeftikon Proiondon

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Athinon (Grecja) w dniu 21 listopada 2006 r. — Kokkoris D. Tsanas K. E.P.E. i in. przeciwko Glaxosmithkline Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Pharmakeftikon Proiondon
   (Sprawa C-478/06)
   (2007/C 20/13)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Efeteio Athinon
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kokkoris D. Tsanas K. E.P.E. i in.

      Strona pozwana: Glaxosmithkline Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Pharmakeftikon Proiondon
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy odmowa ze strony zajmującego pozycję dominującą przedsiębiorstwa dotycząca pełnej realizacji zamówień, które są jej przesłane przez greckich hurtowników produktów farmaceutycznych w przypadku, gdy zmierza ona do ograniczenia ich działalności eksportowej i zmniejszenia dzięki temu szkody wyrządzonej działalnością w zakresie handlu równoległego, stanowi sama w sobie nadużycie w rozumieniu art. 82 WE. Czy na odpowiedź na to pytanie ma wpływ fakt, iż handel równoległy jest niezwykle dochodowy dla hurtowników dzięki różnicom cen stosowanych w obrębie Unii Europejskiej spowodowanych interwencją ze strony państwa, tj. ze względu na fakt, iż rynek produktów farmaceutycznych nie rządzi się zasadami czystej konkurencji, gdyż charakteryzuje się w dużym stopniu wysokim stopniem interwencji ze strony państwa. Wreszcie, czy zadaniem władz krajowych właściwych w dziedzinie konkurencji jest stosowanie wspólnotowych reguł konkurencji w jednakowy sposób zarówno do rynków, które funkcjonują w sposób konkurencyjny, jak i do rynków, na których konkurencja jest zakłócana przez interwencje ze strony państwa.

               2.

               Jak należy oceniać ewentualny charakter nadużycia w przypadku, gdyby Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że ograniczenie handlu równoległego z przytoczonych powyżej powodów nie zawsze stanowi nadużycie, gdy jest ono dokonane przez przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą.

         W szczególności:

               2.1

               Czy właściwym jest stosowanie kryterium procentowego przekroczenia normalnego spożycia krajowego lub kryterium szkody, jaką ponosi przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą w odniesieniu do ogólnego obrotu i ogólnego zysku. W przypadku odpowiedzi twierdzącej, jak należy określić poziom procentowy przekroczenia i wysokość poniesionej szkody — która przekłada się na procent ogólnego obrotu i zysku — powyżej którego rozpatrywane zachowanie staje się nadużyciem.

               2.2

               Czy należy podążać tokiem rozumowania opartym na wyważaniu interesów i — jeśli tak — jakiego rodzaju interesy należy wziąć pod uwagę.
               Dokładniej rzecz ujmując:

                           a)

                           czy ma tu znaczenie fakt, iż pacjent-odbiorca końcowy czerpie ograniczoną korzyść finansową z handlu równoległego; oraz

                           b)

                           czy i w jakim stopniu należy wziąć pod uwagę interes organów ubezpieczeniowych w zdobywaniu tańszych leków.

               2.3

               Jakie kryteria i założenia należy uznać za właściwe w niniejszej sprawie.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 września 2005 r. w sprawie C-40/04 (wniosek Korkein oikeus o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Syuichi Yonemoto (Zbliżanie ustawodawstw — Maszyny — Dyrektywa 98/37/WE — Zgodność z prawem wspólnotowym przepisów krajowych nakazujących importerowi przeprowadzenie kontroli bezpieczeństwa maszyny zaopatrzonej w deklarację zgodności WE)

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 8 września 2005 r.
   w sprawie C-40/04 (wniosek Korkein oikeus o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Syuichi Yonemoto (1)

   (Zbliżanie ustawodawstw - Maszyny - Dyrektywa 98/37/WE - Zgodność z prawem wspólnotowym przepisów krajowych nakazujących importerowi przeprowadzenie kontroli bezpieczeństwa maszyny zaopatrzonej w deklarację zgodności WE)
   (2005/C 271/12)
   Jezyk postępowania: fiński
   W sprawie C-40/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) postanowieniem z dnia 30 stycznia 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 3 lutego 2004 r., w postępowaniu karnym przeciwko Syuichi Yonemoto Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Lenaerts, J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), E. Juhász i M. Ilešič, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 8 września 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/37/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do maszyn stoją na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych stanowiących, że podmiot dokonujący importu do Państwa Członkowskiego maszyny wyprodukowanej w innym Państwie Członkowskim zaopatrzonej w oznaczenie CE oraz deklarację zgodności WE ma obowiązek zapewnić, by maszyna ta odpowiadała zasadniczym wymaganiom bezpieczeństwa i ochrony zdrowia określonym w tej dyrektywie.

               2)

               Przepisy wspomnianej dyrektywy nie stoją na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych nakazujących podmiotowi dokonującemu importu do Państwa Członkowskiego maszyny wyprodukowanej w innym Państwie Członkowskim:

                           —

                           upewnić się, przed dostarczeniem maszyny użytkownikowi, że jest ona zaopatrzona w oznaczenie CE oraz deklaracje zgodności WE wraz z jej tłumaczeniem na język lub języki Państwa Członkowskiego importu, a także instrukcję wraz z tłumaczeniem na język lub języki tego państwa,

                           —

                           udzielić, po dostarczeniu maszyny użytkownikowi, wszelkich niezbędnych informacji oraz wszelkiej pomocy krajowym organom kontrolnym, jeżeli okaże się, że maszyna stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa lub zdrowia, pod warunkiem, że wymaganie to nie oznacza nałożenia na importera obowiązku osobistego upewnienia się o zgodności maszyny z zasadniczymi wymogami bezpieczeństwa i ochronny zdrowia określonymi w dyrektywie.

               3)

               Artykuły 10 WE i 249 akapit trzeci WE należy interpretować w ten sposób, że nie zabraniają one Państwu Członkowskiemu stosować sankcji karnych niezbędnych do zapewnienia przestrzegania obowiązków nałożonych w dyrektywie 98/37, pod warunkiem, że ustanowione sankcje są analogiczne do stosowanych w przypadku naruszenia przepisów krajowych o podobnym charakterze i szkodliwości oraz w każdym razie skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

      (1)  Dz.U. C 85 z 03.04.2004.


title: Sprawa T-287/08: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2008 r. — Cadila Healthcare przeciwko OHIM — Laboratorios Inibsa (ZYDUS)

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/17

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2008 r. — Cadila Healthcare przeciwko OHIM — Laboratorios Inibsa (ZYDUS)
   (Sprawa T-287/08)
   (2008/C 247/34)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Cadila Healthcare Ltd (Ahmedabad, Indie) (przedstawiciele: S. Bailey, A. Juaristi i F. Potin, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Laboratorios Inibsa, SA (Llissa de Vall, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 maja 2008 r. w sprawie R 1322/2007-2; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ZYDUS” dla towarów z klas 3, 5 i 10 — zgłoszenie nr 3 277 662

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Laboratorios Inibsa, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: hiszpańska rejestracja nr 2 360 938 znaku towarowego „CIBUS” dla towarów z klasy 5; hiszpańska rejestracja nr 2 360 939 znaku towarowego „CIBUS” dla towarów z klasy 3;

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w stosunku do wszystkich spornych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Izba Odwoławcza nieprawidłowo uznała, że Wydział Sprzeciwów uzasadnił swoją decyzję i że w konsekwencji nie naruszono art. 73 rozporządzenia Rady nr 40/94; Izba Odwoławcza nieprawidłowo uznała, że istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszych znaków towarowych i zgłoszonego znaku towarowego, naruszając ogólne zasady prawa o znakach towarowych, a w szczególności art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 223 z 30.8.2008 .

text:
               13.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/1

         (2008/C 236/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 223 z 30.8.2008.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 209 z 15.8.2008.

      Dz.U. C 197 z 2.8.2008.

      Dz.U. C 183 z 19.7.2008.

      Dz.U. C 171 z 5.7.2008.

      Dz.U. C 158 z 21.6.2008.

      Dz.U. C 142 z 7.6.2008.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-310/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 września 2006 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rolnictwo — Rozdział 10a w tytule IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, wprowadzony na mocy art. 1 pkt 20 rozporządzenia (WE) nr 864/2004 — Zmiany systemu wsparcia z tytułu produkcji bawełny — Warunek utrzymania powierzchni upraw co najmniej do momentu otwarcia torebki nasiennej — Zgodność z załączonym do Aktu przystąpienia Republiki Greckiej do Wspólnot Europejskich protokołem nr 4, dotyczącym bawełny — Pojęcie pomocy dla produkcji — Obowiązek uzasadniania aktu — Nadużycie władzy — Podstawowe zasady proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 września 2006 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-310/04) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rolnictwo - Rozdział 10a w tytule IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, wprowadzony na mocy art. 1 pkt 20 rozporządzenia (WE) nr 864/2004 - Zmiany systemu wsparcia z tytułu produkcji bawełny - Warunek utrzymania powierzchni upraw co najmniej do momentu otwarcia torebki nasiennej - Zgodność z załączonym do Aktu przystąpienia Republiki Greckiej do Wspólnot Europejskich protokołem nr 4, dotyczącym bawełny - Pojęcie pomocy dla produkcji - Obowiązek uzasadniania aktu - Nadużycie władzy - Podstawowe zasady proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań)
   (2006/C 281/10)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Balta i F. Florindo Gijón, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Nolin i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności rozdziału 10a w tytule IV rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r., wprowadzonego do tego rozporządzenia rozporządzeniem Rady (WE) nr 864/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz dostosowujące je w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Litwy, Łotwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej (Dz.U. L 161, str. 48) - Zmiany systemu wsparcia w sektorze produkcji bawełny - Podział pomocy dla producentów na dwie części (płatność jednolitą i pomoc związaną z uprawą bawełny)
   Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozdziału 10a tytułu IV rozporządzenia Rady z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001, wprowadzony do tego rozporządzenia na mocy art. 1 pkt 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 864/2004.

               2)

               Skutki tej nieważności podlegają zawieszeniu do momentu wydania, w rozsądnym terminie, nowego rozporządzenia.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

               4)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 228 z 11.9.2004


title: Sprawa F-122/10: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2010 r. — Cocchi i Falcione przeciwko Komisji

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/34

         Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2010 r. — Cocchi i Falcione przeciwko Komisji
   (Sprawa F-122/10)
   2011/C 63/62
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Giorgio Cocchi (Wezembeek-Oppem, Belgia) i Nicola Falcione (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i J.-N. Louis

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o wycofaniu propozycji dotyczącej przeniesienia praw do emerytury skarżących, która została już przez nich zaakceptowana

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 lutego 2010 r.„anulującej” propozycję z dnia 16 września 2009 r., zaakceptowaną przez N. Falcionę w dniu 9 października 2009 r., dotyczącą przeniesienia, na podstawie art. 11 § 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, jej praw do emerytury;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 23 lutego 2010 r.„anulującej” propozycję z dnia 13 października 2009 r., zaakceptowaną przez G. Cocchi’ego w dniu 10 listopada 2010 r., dotycząca przeniesienia, na podstawie art. 11 § 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, jego praw do emerytury;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zapłaty kwoty 200 000 EUR na rzecz N. Falcione i kwoty 50 000 EUR na rzecz G. Cocchi’ego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-399/12: Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2012 r. — Niemcy przeciwko Radzie

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/9

         Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2012 r. — Niemcy przeciwko Radzie
   (Sprawa C-399/12)
   2012/C 343/11
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: N. Graf Vitzthum i T. Henze, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 18 czerwca 2012 r. (1);

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Republika Federalna Niemiec zwraca się w skardze przeciwko decyzji Rady z dnia 18 czerwca 2012 r.„w przedmiocie ustalenia stanowiska reprezentowanego w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do określonych rezolucji, które mają być podjęte w ramach Międzynarodowej Organizacji ds. Winorośli i Wina (OIV)”.
   Zdaniem rządu niemieckiego decyzja ta została oparta niezgodnie z prawem na art. 218 ust. 9 TFUE jako formalnej podstawie prawnej. Z jednej strony art. 218 ust. 9 TFUE dotyczy wyłącznie przyjęcia stanowisk Unii w organach utworzonych w drodze umowy międzynarodowej, której stroną jest Unia. Artykuł 218 ust. 9 nie ma natomiast żadnego zastosowania w odniesieniu do reprezentowania państw członkowskich w organach organizacji międzynarodowych, w których stronami są jedynie państwa członkowskie na mocy własnych umów prawa międzynarodowego. Z drugiej strony art. 218 ust. 9 TFUE obejmuje jedynie „akty mające skutki prawne”, a więc akty wiążące z mocy prawa międzynarodowego. Rezolucje OIV nie stanowią tymczasem tego rodzaju aktów.
   Poza tym nie widać innej formalnej podstawy prawnej dla decyzji Rady.

      (1)  Dokument Rady nr 11436/12 „w przedmiocie ustalenia stanowiska reprezentowanego w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do określonych rezolucji, które mają być podjęte w ramach Międzynarodowej Organizacji ds. Winorośli i Wina (OIV)”.


title: Sprawa F-97/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 31 stycznia 2008 r. — Buendía Sierra przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2004 r. — Przyznanie punktów pierwszeństwa — Zastosowanie przepisów nowego regulaminu pracowniczego w czasie)

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/30

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 31 stycznia 2008 r. — Buendía Sierra przeciwko Komisji
   (Sprawa F-97/05) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2004 r. - Przyznanie punktów pierwszeństwa - Zastosowanie przepisów nowego regulaminu pracowniczego w czasie)
   (2008/C 116/55)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: José Luis Buendía Sierra, (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: M. van der Woude i V. Landes, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: Berscheid i V. Joris, pełnomocnicy, wspierani przez D. Slatera, avocat)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji o przyznaniu skarżącemu punktów pierwszeństwa w ramach postępowania w sprawie awansowania za 2004 r. oraz unieważnienie listy zasług urzędników grupy A*11 awansowanych do grupy A*12 w ramach postępowania w sprawie awansowania za 2004 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji ustalającej całkowitą liczbę punktów J. L. Buendíi Sierry w ramach postępowania w sprawie awansowania za 2004 r. oraz decyzji o nieawansowaniu go w ramach tego samego postępowania.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokryje wszystkie koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.1.2006 r. (skarga początkowo zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod nr T-380/05, a następnie przeniesiona do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.).


title: Sprawa F-39/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. — Goddijn przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji (Europolowi) (Służba publiczna — Personel Europolu — Nieodnowienie umowy o pracę — Umowa na czas nieokreślony — Artykuł 6 regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie do pracowników Europolu — Zasada poszanowania prawa do obrony)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/70

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. — Goddijn przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji (Europolowi)
      (Sprawa F-39/09) (1)

      (Służba publiczna - Personel Europolu - Nieodnowienie umowy o pracę - Umowa na czas nieokreślony - Artykuł 6 regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie do pracowników Europolu - Zasada poszanowania prawa do obrony)
      (2010/C 288/131)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Jacqueline Goddijn (Breda, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo adwokat P. de Casparis, następnie adwokaci W. J. Dammingh i N. D. Dane)

         Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol) (przedstawiciele: D. Neumann i D. El Khoury, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów B. Wägenbaura i R. Van der Houta)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której skarżąca została poinformowana o braku możliwości zaoferowania jej stałego zatrudnienia a także decyzji z dnia 7 stycznia 2009 r. odrzucającej zażalenie złożone na pierwszą z decyzji.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której Europejski Urząd Policji (Europol) odmówił zawarcia z J. Goddijn umowy na czas nieokreślony.

                  2)

                  Europol zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009, s. 27


title: Sprawa C-529/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – postępowanie wszczęte przez Gerta Folka [Odesłanie prejudycjalne — Odpowiedzialność za środowisko naturalne — Dyrektywa 2004/35/WE — Artykuł 17 — Zastosowanie w czasie — Eksploatacja elektrowni wodnej uruchomionej przed terminem transpozycji tej dyrektywy — Artykuł 2 pkt 1 lit. b) — Pojęcie „szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu” — Przepisy prawa krajowego wyłączające wszelkie szkody objęte pozwoleniem — Artykuł 12 ust. 1 — Dostęp do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska naturalnego — Legitymacja procesowa czynna — Dyrektywa 2000/60/WE — Artykuł 4 ust. 7 — Bezpośrednia skuteczność]

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – postępowanie wszczęte przez Gerta Folka
   (Sprawa C-529/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Odpowiedzialność za środowisko naturalne - Dyrektywa 2004/35/WE - Artykuł 17 - Zastosowanie w czasie - Eksploatacja elektrowni wodnej uruchomionej przed terminem transpozycji tej dyrektywy - Artykuł 2 pkt 1 lit. b) - Pojęcie „szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu” - Przepisy prawa krajowego wyłączające wszelkie szkody objęte pozwoleniem - Artykuł 12 ust. 1 - Dostęp do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska naturalnego - Legitymacja procesowa czynna - Dyrektywa 2000/60/WE - Artykuł 4 ust. 7 - Bezpośrednia skuteczność])
   (2017/C 249/05)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strona w postępowaniu głównym

   Gert Folk

      Sentencja

               1)

               Artykuł 17 dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/31/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że z zastrzeżeniem weryfikacji spoczywających na sądzie odsyłającym dyrektywa ta ma zastosowanie ratione temporis do szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu, które wystąpiły po dniu 30 kwietnia 2007 r., ale które zostały spowodowane eksploatacją instalacji, która uzyskała pozwolenie wodnoprawne i została oddana do użytku przed tą datą.

               2)

               Dyrektywę 2004/35, zmieniona dyrektywą 2009/31, a w szczególności jej art. 2 pkt 1 lit. b), należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona przepisowi prawa krajowego, który wyklucza w sposób ogólny i automatyczny zakwalifikowanie szkód mających znaczący negatywny wpływ na ekologiczny, chemiczny lub ilościowy stan lub ekologiczny potencjał danych wód jako „szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu”, z tego tylko powodu, że szkody te są objęte pozwoleniem wydanym na podstawie tego prawa krajowego.

               3)

               W wypadku gdy pozwolenie zostało wydane na podstawie przepisów krajowych bez zbadania warunków określonych w art. 4 ust. 7 lit. a)–d) dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, sąd krajowy nie jest zobowiązany do tego, by samemu badać, czy warunki przewidziane w tym przepisie zostały spełnione, celem ustalenia, czy występują szkody wyrządzone środowisku naturalnemu w rozumieniu art. 2 pkt 1 lit. b) dyrektywy 2004/35, zmienionej dyrektywą 2009/31.

               4)

               Artykuły 12 i 13 dyrektywy 2004/35, zmienionej dyrektywą 2009/31, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisowi prawa krajowego takiemu jak ten w postępowaniu głównym, który nie pozwala uprawnionym do rybactwa na wszczęcie procedury odwoławczej dotyczącej szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu w rozumieniu art. 2 pkt 1 lit. b) tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 406 z 7.12.2015.


title: Sprawa C-154/14 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 czerwca 2016 r. – SKW Stahl-Metallurgie GmbH, SKW Stahl-Metallurgie Holding AG/Komisja Europejska, Gigaset AG [Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Artykuł 81 WE — Rynki sproszkowanego i granulowanego węglika wapnia oraz sproszkowanego magnezu w przeważającej części Europejskiego Obszaru Gospodarczego — Ustalanie cen, podział rynku i wymiana informacji — Rozporządzenie (WE) nr 773/2004 — Artykuły 12 i 14 — Prawo do bycia wysłuchanym — Przesłuchanie za zamkniętymi drzwiami]

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/2

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 czerwca 2016 r. – SKW Stahl-Metallurgie GmbH, SKW Stahl-Metallurgie Holding AG/Komisja Europejska, Gigaset AG
   (Sprawa C-154/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Artykuł 81 WE - Rynki sproszkowanego i granulowanego węglika wapnia oraz sproszkowanego magnezu w przeważającej części Europejskiego Obszaru Gospodarczego - Ustalanie cen, podział rynku i wymiana informacji - Rozporządzenie (WE) nr 773/2004 - Artykuły 12 i 14 - Prawo do bycia wysłuchanym - Przesłuchanie za zamkniętymi drzwiami])
   (2016/C 305/02)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: SKW Stahl-Metallurgie GmbH, SKW Stahl-Metallurgie Holding AG (przedstawiciele: A. Birnstiel i S. Janka, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, (przedstawiciele: G. Meessen i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez A. Böhlke, Rechtsanwalt), Gigaset AG, dawniej Arques Industries AG

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               SKW Stahl-Metallurgie GmbH i SKW Stahl-Metallurgie Holding AG pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 159 z 26.5.2014.


title: Sprawa C-565/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 43 WE i 49 WE — Adwokaci — Obowiązek przestrzegania maksymalnych stawek wynagrodzeń — Bariera w dostępie do rynku — Brak)

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-565/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 43 WE i 49 WE - Adwokaci - Obowiązek przestrzegania maksymalnych stawek wynagrodzeń - Bariera w dostępie do rynku - Brak)
   2011/C 152/03
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Traversa i L. Prete, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I. Bruni, G. Palmieri i W. Ferrante, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 WE i 49 WE — Adwokaci — Obowiązek przestrzegania maksymalnych stawek wynagrodzeń

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich i Republika Włoska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa T-56/05: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2005 r. przez Irlandię przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/28

         Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2005 r. przez Irlandię przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-56/05)
   (2005/C 106/61)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 8 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Irlandii, reprezentowanej przez D.J. O'Hagana, pełnomocnika, oraz P. Gallaghera i P. McGarry'ego, barrister z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności (w całości lub w części) decyzji Komisji C (2004) 4447 z dnia 29 listopada 2004r. zmniejszającej pomoc z Funduszu Spójności dla projektu 96/07/61/007 (Dublin Region Water Supply Scheme — Stage 3) przyznaną na mocy decyzji Komisji C(96) 2113 z dnia 29 lipca 1996 r. i zmniejszającej pomoc z Funduszu Spójności dla projektu 95/07/65/007 (N1 Dunleer — Dundalk Road Stage 2) przyznaną na mocy decyzji Komisji C(96) 2113 z dnia 29 lipca 1996 r., w zakresie okresów lub kwot, które powinien określić Sąd,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Na podstawie decyzji Komisji C(97) 4090 z dnia 15 grudnia 1997r. została udzielona pomoc z Funduszu Spójności dla projektu 96/07/61/007 (Dublin Region Water Supply Scheme — Stage III) w Irlandii. Na podstawie decyzji Komisji C(96) 2113 z dnia 29 lipca 1996r. została udzielona pomoc z Funduszu Spójności dla projektu 95/07/65/007 (N1 Dunleer — Dundalk Road Stage 2), również w Irlandii. Na mocy zaskarżonej decyzji Komisja zmniejszyła kwotę całkowitej pomocy przyznanej na podstawie dwóch wcześniejszych decyzji, wskazując na różne nieprawidłowości ujawnione podczas badania przedmiotowych projektów. Komisja stwierdziła również, że kwota ogółem 797 886 euro została nienależnie wypłacona i powinna zostać zwrócona.
   Na uzasadnienie swego żądania o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji skarżąca podnosi przede wszystkim, że decyzja ta jest nieważna ze względu na jej wydanie po upływie trzech miesięcy od daty przesłuchania, co narusza art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1386/2002 (1) i art. H ust. 2 załącznika II do rozporządzenia nr 1164/94 (2). Zdaniem skarżącej okoliczność ta stanowi naruszenie istotnego wymogu proceduralnego oraz zasady pewności prawa.
   Skarżąca twierdzi ponadto, że Komisja naruszyła zasadę pewności prawa również poprzez retroaktywne zastosowanie nowych wytycznych dotyczących kwalifikowania wydatków w taki sposób, że zmieniło to stosowaną przez Komisję wykładnię pojęcia „bezpośredni beneficjent”. W związku z tym wydatki nie zostały uznane jako kwalifikujące się ze względu na ich powstanie poza odpowiednim okresem. Zdaniem skarżącej naruszyło to również jej uzasadnione oczekiwania.
   Wedle skarżącej kolejnym naruszeniem zasady pewności prawa było retroaktywne zastosowanie korekty finansowej opartej na stawce ryczałtowej. Jak podnosi skarżąca, koncepcja ta została po raz pierwszy rozwinięta i zastosowana w wytycznych przyjętych przez Komisję w 2002 r.
   Skarżąca podnosi wreszcie, że Komisja stosując retroaktywnie nowy sposób traktowania praktyki zastępowania wydatków nie kwalifikujących się wydatkami kwalifikującymi się, również naruszyła zasadę pewności prawa. Zdaniem skarżącej dopiero w wytycznych z roku 2002 Komisja zadecydowała o niedopuszczalności takiej praktyki zastępowania. Skarżąca podnosi, że takie traktowanie nie może być stosowane względem projektów z lat 1996 i 1997.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1386/2002 z dnia 29 lipca 2002r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/94 w zakresie systemów zarządzania i kontroli pomocy przyznanej z Funduszu Spójności i procedury dokonywania korekt finansowych (Dz.U. L 201 str. 5).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1164/94 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiające Fundusz Spójności (Dz.U. L 130, str. 1).


title: Sprawa T-184/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 marca 2009 r. — Alves dos Santos przeciwko Komisji (Europejski Fundusz Socjalny — Programy szkoleniowe — Zmniejszenie wysokości pierwotnie przyznanej pomocy finansowej — Skarga — Wymogi formalne — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/41

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 marca 2009 r. — Alves dos Santos przeciwko Komisji
   (Sprawa T-184/08) (1)

   (Europejski Fundusz Socjalny - Programy szkoleniowe - Zmniejszenie wysokości pierwotnie przyznanej pomocy finansowej - Skarga - Wymogi formalne - Oczywista niedopuszczalność)
   2009/C 141/85
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Rui Manuel Alves dos Santos (Alvaiázere, Portugalia) (przedstawiciel: A. Marques Fernandes, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i B. Kotschy, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 marca 2004 r., doręczonej Ruiemu Manuelowi Alvesowi dos Santosowi w dniu 3 marca 2008 r.,
   W sprawie zmniejszenia wysokości pomocy finansowej przyznanej z Europejskiego Funduszu Socjalnego (EFS) na rzecz programu szkoleń zawodowych przedstawionego przez władze portugalskie w sprawie nr 890488 P1.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona

               2)

               Rui Manuel Alves dos Santos zostaje obciążony kosztami.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa T-123/04: Skarga wniesiona dnia 31 marca 2004 r. przez Cargo Partner AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (Znaki Towarowe i Wzory)

text:
               26.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/6

         Skarga wniesiona dnia 31 marca 2004 r. przez Cargo Partner AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (Znaki Towarowe i Wzory)
   (Sprawa T-123/04)
   (2004/C 168/10)
   Język postępowania: niemiecki
   Dnia 31 marca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (Znaki Towarowe i Wzory) przez Cargo Partner AG, z siedzibą w Fischamend (Austria), reprezentowanego przez M. Wolnera, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji w zakresie dopuszczenia zgłoszonego znaku towarowego do rejestracji;

               —

               w przypadku nieuwzględnienia, o zwrot sprawy Urzędowi Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (Znaki Towarowe i Wzory);

               —

               oraz o

         zasądzenie kosztów od Urzędu Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (Znaki Towarowe i Wzory).

               Zgłoszony znak towarowy:

               Słowny znak towarowy CARGO PARTNER – zgłoszenie nr 2697290

               Towary lub usługi:

               Towary i usługi klasy 36 (ubezpieczenia) i 39 (transport; pakowanie i skład towarów; organizowanie podróży)

               Decyzja zaskarżona przed Izbą Odwoław- czą:

               Częściowa odmowa zarejestrowania przez eksperta z dziedziny transportu oraz pakowania i składu towarów klasie 39

               Decyzja Izby Odwoław- czej:

               Odrzucenie odwołania

               Zarzuty skargi:

               Znak towarowy posiada charakter odróżniający i dlatego spełnia wymogi rejestracji.


title: Sprawa C-203/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Special Commissioners z dnia 3 maja 2005 r. w sprawie Vodafone 2 przeciwko Her Majesty's Revenue and Customs

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Special Commissioners z dnia 3 maja 2005 r. w sprawie Vodafone 2 przeciwko Her Majesty's Revenue and Customs
   (Sprawa C-203/05)
   (2005/C 182/51)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 9 maja 2005 r do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Special Commissioners wydanym w dniu 3 maja 2005 r. w sprawie Vodafone 2 przeciwko Her Majesty's Revenue and Customs.
   Special Commissioners zwrócił się do Trybunału z wnioskiem o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy art. 43, 49 lub 56 Traktatu WE sprzeciwiają się krajowym przepisom podatkowym, jakie są przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, które przewidują w określonych warunkach obciążenie podatkowe spółki posiadającej siedzibę w tym Państwie Członkowskim (spółki będącej rezydentem) z tytułu zysków spółki kontrolowanej przez nią (spółki zależnej), posiadającej siedzibę w innym Państwie Członkowskim i podlegającej tam niższemu opodatkowaniu, a w szczególności:

                           1.1.

                           nakładają taki podatek, chyba że spółka będąca rezydentem jest w stanie wykazać, że do spółki zależnej znajduje zastosowanie wyłączenie spod tego ustawodawstwa;

                           1.2.

                           przewidują zwolnienie od opodatkowania takim podatkiem, ale czyni to w słowach, które powodują niepewność co do praktycznej dostępności zwolnienia w momencie rejestracji spółki zależnej lub po niej;

                           1.3.

                           nakładają obowiązek spełnienia pewnych wymagań, jeśli spółka będąca rezydentem nie zamierza lub nie może uzyskać zwolnienia i uiszcza podatek związany z zyskami tej spółki kontrolowanej;

                           1.4.

                           nakładają obowiązek spełnienia dalszych wymagań, jeśli spółka będąca rezydentem zamierza uzyskać zwolnienie z tego podatku, które mogą polegać na obowiązku zbadania i rozważenia zastosowania ustawodawstwa do wszystkich jej spółek zależnych, a następnie, w każdym roku obowiązku monitorowania działalności każdej z jej spółek zależnych celem zapewnienia, że nadal kwalifikują się do zwolnienia

                           1.5.

                           nakładają we wszystkich tych przypadkach na spółkę będącą rezydentem ciężary administracyjne i koszty (które mogą być znaczne),

                     a we wszystkich tych przypadkach wskazane wyżej konsekwencje nie mają zastosowania do żadnej spółki mającej siedzibę w Państwie Członkowskim, gdzie spółka będąca rezydentem ma swoją siedzibę?

               2.

               Czy odpowiedź na pytanie z pkt 1 byłaby inna, gdyby:

                           2.1.

                           spółka będąca rezydentem wykonywała działalność w Państwie Członkowskim, gdzie ma swoją siedzibę, jedynie w stopniu minimalnym lub

                           2.2.

                           jedynie minimalna część zysków spółki zależnej była przedmiotem opodatkowania w Państwie Członkowskim, w którym jest ona rezydentem lub

                           2.3.

                           spółka zależna była częścią schematu finansowego służącemu unikaniu podatków, a jeśli tak, to jakie byłyby skutki takiego schematu?

               3.

               Czy istnieją okoliczności, w których:

                           3.1.

                           spółka będąca rezydentem nie może się powołać na prawa przysługujące jej na podstawie art. 43 lub art. 56 WE lub

                           3.2.

                           spółka będąca rezydentem nie korzysta z żadnych praw wynikających z art. 43 lub art. 56 WE

                     z tego względu, że takie powołanie się na nie lub korzystanie stanowiłoby nadużycie tych praw? Jeśli są takie okoliczności, to jakich wskazówek uznaje Trybunał za stosowane udzielić w kwestii określenia przez Special Commissioners w stanie faktycznym tej sprawy czy takie okoliczności istnieją lub czy ma miejsce nadużycie?

               4.

               Czy art. 56 lub 58 ust. 1 lit. a) Traktatu WE oraz Deklaracja nr 7 do Traktatu z Mastricht sprzeciwiają się krajowym przepisom podatkowym Państwa Członkowskiego, jakie rozpatrywane są w postępowaniu przed sądem krajowym, w których jedno lub większa liczba wyłączeń stosowania spod tego ustawodawstwa została przewidziana dopiero w nowelizacji do tych przepisów wchodzącej w życie po dniu 1 stycznia 1994 r.

               5.

               Czy art. 43, 49 lub 56 Traktatu WE sprzeciwiają się krajowym przepisom podatkowym Państwa Członkowskiego, jakie rozpatrywane są w postępowaniu przed sądem krajowym, jeśli przepisy te nie znajdowałyby zastosowania, gdyby spółka będąca rezydentem finansowała spółkę zależną kredytem, a nie poprzez udziały?

               6.

               Czy art. 43, 49 lub 56 Traktatu WE sprzeciwiają się krajowym przepisom podatkowym Państwa Członkowskiego, jakie rozpatrywane są w postępowaniu przed sądem krajowym, zgodnie z którymi jedno lub większa liczba wyłączeń stosowania spod tego ustawodawstwa byłaby dostępna, w przypadku gdyby na przychód spółki zależnej składał się:

                           6.1.

                           bądź przychód ze źródeł pochodzących z tego Państwa Członkowskiego, a nie z innych Państw Członkowskich lub innych państw,

                           6.2.

                           bądź przychód z dywidendy, a nie przychód z odsetek od tej samej spółki?


title: Sprawa C-317/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — Lahti Energia Oy (Dyrektywa 2000/76/WE — Spalanie odpadów — Oczyszczanie i spalanie — Gaz generatorowy wyprodukowany z odpadów — Pojęcie odpadów — Spalarnia — Współspalarnia)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — Lahti Energia Oy
   (Sprawa C-317/07) (1)

   (Dyrektywa 2000/76/WE - Spalanie odpadów - Oczyszczanie i spalanie - Gaz generatorowy wyprodukowany z odpadów - Pojęcie odpadów - Spalarnia - Współspalarnia)
   (2009/C 19/08)
   Język postępowania: fiński
   Sąd krajowy
   Korkein hallinto-oikeus
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
   Lahti Energia Oy
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Korkein hallinto-oikeus — Wykładnia art. 3 pkt 1, 4 i 5 dyrektywy 2000/76/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie spalania odpadów (Dz.U. L 332, s. 91) — Oczyszczanie i spalanie w kotle parowym — Pojęcie odpadów — Pojęcie spalarni i współspalarni
   Sentencja

               1)

               Pojęcie „odpady” zawarte w art. 3 pkt 1 dyrektywy 2000/76/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie spalania odpadów nie obejmuje substancji w postaci gazowej.

               2)

               Pojęcie „spalarnia” zawarte w art. 3 pkt 4 dyrektywy 2000/76 oznacza każdą jednostkę techniczną lub wyposażenie, w którym dokonuje się termicznego przetwarzania odpadów, o ile substancje powstające w wyniku tego procesu termicznego są następnie spalane, a obecność linii spalania nie stanowi w tym kontekście kryterium niezbędnego do takiego zakwalifikowania.

               3)

               W okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym.

                           —

                           gazownię, która realizuje cel uzyskania produktów w postaci gazowej, w niniejszym przypadku gazu oczyszczonego, poddając odpady przetwarzaniu termicznemu, należy zakwalifikować jako „współspalarnię” w rozumieniu art. 3 pkt 5 dyrektywy 2000/76;

                           —

                           elektrownia, która wykorzystuje jako paliwo dodatkowe gaz oczyszczony uzyskany w wyniku spalania odpadów w gazowni, zastępując w ten sposób paliwa kopalne wykorzystywane w głównej mierze w jej działalności produkcyjnej, nie jest objęta zakresem stosowania tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa T-310/14: Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2015 r. – Fritz Winter Eisengießerei/Komisja

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/40

         Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2015 r. – Fritz Winter Eisengießerei/Komisja
   (Sprawa T-310/14) (1)

   (2015/C 155/58)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa C-557/07: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 19 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — LSG-Gesellschaft zur Wahrnehmung von Leistungsschutzrechten GmbH przeciwko Tele2 Telecommunication GmbH (Artykuł 104 § 3 regulaminu — Społeczeństwo informacyjne — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Przechowywanie i udostępnianie określonych danych o ruchu — Ochrona poufności komunikacji elektronicznej — Pojęcie pośrednika w rozumieniu art. 8 ust. 3 dyrektywy 2001/29/WE)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/14

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 19 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — LSG-Gesellschaft zur Wahrnehmung von Leistungsschutzrechten GmbH przeciwko Tele2 Telecommunication GmbH
   (Sprawa C-557/07) (1)

   (Artykuł 104 § 3 regulaminu - Społeczeństwo informacyjne - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Przechowywanie i udostępnianie określonych danych o ruchu - Ochrona poufności komunikacji elektronicznej - Pojęcie pośrednika w rozumieniu art. 8 ust. 3 dyrektywy 2001/29/WE)
   2009/C 113/28
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: LSG-Gesellschaft zur Wahrnehmung von Leistungsschutzrechten GmbH

      Strona pozwana: Tele2 Telecommunication GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof (Austria) — Wykładnia art. 5 ust. 1 lit. a) oraz art. 8 ust. 3 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10), art. 8 ust. 3 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. L 157, s. 45) oraz art. 6 i 15 dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz.U. L 201, s. 37) — Uznanie dostawcy dostępu do Internetu za „pośrednika” — Przepisy krajowe nakładające na pośredników obowiązek udzielenia informacji osobom prywatnym, które padły ofiarą naruszenia praw autorskich, do celów postępowania cywilnego — Przekazanie organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi nazwisk i adresów użytkowników uczestniczących w systemie udostępniania plików

      Sentencja

               1)

               Prawo wspólnotowe, a w szczególności art. 8 ust. 3 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej w związku z art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej), nie stoi na przeszkodzie ustanowieniu przez państwa członkowskie obowiązku przekazania prywatnym osobom trzecim danych osobowych o ruchu, tak aby umożliwić im wnoszenie do sądów cywilnych powództw o naruszenie praw autorskich. Wymaga ono natomiast, by przy transpozycji dyrektyw 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym), 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, 2002/58 i 2004/48 państwa członkowskie opierały się na takiej wykładni tych dyrektyw, która pozwoli na zapewnienie odpowiedniej równowagi między poszczególnymi prawami podstawowymi, mogącymi występować w danym przypadku. Ponadto przy przyjmowaniu środków mających na celu transpozycję tych dyrektyw władze i sądy państw członkowskich są zobowiązane nie tylko dokonywać wykładni swojego prawa krajowego w sposób zgodny ze wspomnianymi dyrektywami, lecz również uważać, by nie oprzeć się na takiej wykładni tych dyrektyw, która pozostawałaby w konflikcie z prawami podstawowymi lub z innymi ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego, takimi jak zasada proporcjonalności.

               2)

               Dostawca dostępu, który umożliwia użytkownikowi jedynie uzyskanie dostępu do Internetu, nie oferując mu innych usług takich jak usługi poczty elektronicznej, FTP lub udostępnianie plików i nie sprawując też żadnej prawnej lub faktycznej kontroli nad usługami, z których korzysta użytkownik, winien zostać uznany za pośrednika w rozumieniu art. 8 ust. 3 dyrektywy 2001/29

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa C-158/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 4 kwietnia 2014 r. – A i in. przeciwko Minister van Buitenlandse Zaken

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 4 kwietnia 2014 r. – A i in. przeciwko Minister van Buitenlandse Zaken
   (Sprawa C-158/14)
   2014/C 194/19
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: A, B, C i D

      Druga strona postępowania: Minister van Buitenlandse Zaken

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy – mając na uwadze m.in. art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (1) – wnoszący środek odwoławczy w niniejszej sprawie mieli niewątpliwą czynną legitymację procesową do wniesienia do Sądu na podstawie art. 263 TFUE we własnym imieniu skargi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego 610/2010 (2), w zakresie w jakim powoduje ono wpis LTTE [organizacji Tygrysy Wyzwolenia Tamilskiego Ilamu] na listę w rozumieniu art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001 (3)?

               2)

                           a)

                           Czy – mając na uwadze m.in. pkt 11 preambuły do decyzji ramowej 2002/475/WSiSW (4) – działania sił zbrojnych w okresie konfliktu zbrojnego w rozumieniu międzynarodowego prawa humanitarnego stanowią przestępstwa terrorystyczne w rozumieniu tej decyzji ramowej?

                           b)

                           W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2a), czy działania sił zbrojnych w okresie konfliktu zbrojnego w rozumieniu międzynarodowego prawa humanitarnego mogą stanowić akty terrorystyczne w rozumieniu wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB (5) i rozporządzenia nr 2580/2001

               3)

               Czy działania leżące u podstawy przyjęcia rozporządzenia wykonawczego nr 610/2010, w zakresie, w jakim powoduje ono wpis LTTE na listę w rozumieniu art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001, stanowią działania sił zbrojnych w okresie konfliktu zbrojnego w rozumieniu międzynarodowego prawa humanitarnego?

               4)

               Czy – w świetle odpowiedzi udzielonych na pytania 1, 2a, 2b i 3 – rozporządzenie wykonawcze nr 610/2010 jest nieważne w zakresie, w jakim powoduje ono wpis LTTE na listę w rozumieniu art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001?

               5)

               W razie udzielenia na pytanie 4 odpowiedzi twierdzącej, czy nieważność ta dotyczy również wcześniejszych i późniejszych decyzji Rady dotyczących aktualizacji listy, o której mowa w art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001, w zakresie, w jakim decyzje te powodują wpis LTTE na tę listę?

      (1)  Dz.U. 2000, C 364, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 610/2010 z dnia 12 lipca 2010 r. z dnia 12 lipca 2010 r. wykonujące art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1285/2009 (Dz.U. L 178, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (Dz.U. L 344, s. 70).

      (4)  Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie zwalczania terroryzmu (Dz.U. 2002 L 164).

      (5)  Wspólne stanowisko Rady z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu (Dz.U. L 344, s. 93).


title: Sprawa C-394/15 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 14 kwietnia 2016 r. – John Dalli/Komisja Europejska (Odwołanie — Sprawozdanie z dochodzenia OLAF dotyczące członka Komisji Europejskiej — Rzekoma, wyrażona ustnie decyzja przewodniczącego Komisji w sprawie odsunięcia zainteresowanego komisarza od pełnienia obowiązków — Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie)

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/7

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 14 kwietnia 2016 r. – John Dalli/Komisja Europejska
   (Sprawa C-394/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Sprawozdanie z dochodzenia OLAF dotyczące członka Komisji Europejskiej - Rzekoma, wyrażona ustnie decyzja przewodniczącego Komisji w sprawie odsunięcia zainteresowanego komisarza od pełnienia obowiązków - Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie))
   (2016/C 279/10)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: John Dalli (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i S. Rodrigues)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz, B. Smulders i J.P. Keppenne, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               John Dalli zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie C-417/02 (wniosek Finanzgericht Düsseldorf o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej. (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 85/384/EWG — Uznanie dyplomów architektów — Procedura dokonania wpisu przed grecką izbą techniczną (Techniko Epimelitirio Elladas) — Obowiązek przedstawienia zaświadczenia potwierdzającego, że określony tytuł objęty jest systemem wzajemnego uznania)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 9 listopada 2004 r.
   w sprawie C-417/02 (wniosek Finanzgericht Düsseldorf o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej. (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 85/384/EWG - Uznanie dyplomów architektów - Procedura dokonania wpisu przed grecką izbą techniczną (Techniko Epimelitirio Elladas) - Obowiązek przedstawienia zaświadczenia potwierdzającego, że określony tytuł objęty jest systemem wzajemnego uznania)
   (2004/C 262/13)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C – 417/02, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. Patakia) przeciwko Republice Greckiej (pełnomocnik: E. Skandalou), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia, wniesioną do Trybunału na mocy artykułu 226 WE w dniu 19 listopada 2002 r., Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Rosas, S. von Bahr, K. Lenaerts i K. Schiemann (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 9 listopada 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Wydając i utrzymując w mocy przepis art. 3 ust. 1 lit. c) Dekretu Prezydenckiego nr 107/1993 z dnia 22 marca 1993 r. oraz tolerując, że Techniko Epimelitirio Elladas (grecka izba techniczna), w której wpis stanowi warunek konieczny dla wykonywania zawodu architekta w Grecji działa z istotnym opóźnieniem przy rozpoznawaniu wniosków i dokonywaniu wpisu obywateli wspólnotowych, posiadaczy dyplomów wydanych w innych państwach podlegających uznaniu w świetle dyrektywy Rady 85/384/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie architektury, łącznie ze środkami ułatwiającymi skuteczne korzystanie z prawa przedsiębiorczości i świadczenia usług, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążących na niej na mocy wspomnianej dyrektywy.

               2)

               Republika Grecka ponosi koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 19 z 25.1.2003.


title: Sprawa C-187/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – Skatteministeriet/DSV Road A/S [Odesłanie prejudycjalne — Wspólnotowy kodeks celny — Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 — Artykuły 203 i 204 — Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 — Artykuł 859 — Procedura tranzytu zewnętrznego — Powstanie długu celnego — Kwestia usunięcia spod dozoru celnego — Niewykonanie obowiązku — Przedstawienie towarów w urzędzie przeznaczenia po terminie — Towary nieprzyjęte przez odbiorcę i zwrócone bez przedstawienia w urzędzie celnym — Towary ponownie objęte procedurą tranzytu zewnętrznego poprzez nowe zgłoszenie — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 168 lit. e) — Odliczenie podatku VAT w związku z przywozem przez przewoźnika]

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/14

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – Skatteministeriet/DSV Road A/S
   (Sprawa C-187/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólnotowy kodeks celny - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Artykuły 203 i 204 - Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 - Artykuł 859 - Procedura tranzytu zewnętrznego - Powstanie długu celnego - Kwestia usunięcia spod dozoru celnego - Niewykonanie obowiązku - Przedstawienie towarów w urzędzie przeznaczenia po terminie - Towary nieprzyjęte przez odbiorcę i zwrócone bez przedstawienia w urzędzie celnym - Towary ponownie objęte procedurą tranzytu zewnętrznego poprzez nowe zgłoszenie - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 168 lit. e) - Odliczenie podatku VAT w związku z przywozem przez przewoźnika])
   (2015/C 279/16)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Skatteministeriet

      Strona pozwana: DSV Road A/S

      Przy udziale: Danske Speditører

      Sentencja

               1)

               Artykuł 203 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1791/2006 Rady z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że dług celny nie powstaje na podstawie tego artykułu w związku z samym faktem, że towary objęte procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego zostały, po bezskutecznej próbie dostawy, dostarczone do wolnocłowego portu wyjścia bez przedstawienia ich w urzędzie celnym miejsca przeznaczenia ani w urzędzie celnym portu wolnocłowego, jeżeli wykazano, że owe towary zostały ponownie przewiezione do ich miejsca przeznaczenia w ramach drugiej procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego, która została prawidłowo zakończona. Natomiast w ramach hipotezy, wedle której nie wykazano, że towary przewiezione w ramach pierwszej i drugiej procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego były tymi samymi towarami, dług celny powstaje na podstawie tego artykułu.

               2)

               Artykuł 204 rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 1791/2006, w związku z art. 859 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 214/2007 z dnia 28 lutego 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że spóźnione przedstawienie w urzędzie celnym miejsca przeznaczenia w ramach drugiej procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego towarów objętych pierwszą procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego stanowi niewykonanie obowiązku skutkujące powstaniem długu celnego, chyba że spełnione są przesłanki przewidziane w art. 356 ust. 3 lub art. 859 tiret drugie i pkt 2 lit. c) tego rozporządzenia, co podlega ocenie sądu krajowego.

               3)

               Artykuł 168 lit. e) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przepisom krajowym wykluczającym odliczenie podatku od wartości dodanej związanego z przywozem, do zapłaty którego zobowiązany jest przewoźnik, który nie jest ani importerem, ani właścicielem towarów, o których mowa, lecz który jedynie zapewnił wykonanie transportu i odprawę celną w ramach swej działalności przewozowej podlegającej podatkowi od wartości dodanej.

      (1)  Dz.U. C 202 z 30.6.2014.


title: Sprawa C-522/14 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 16 września 2014 r. w sprawie T-34/11 Canon Europa/Komisja, wniesione w dniu 1 grudnia 2014 r. przez Canon Europa NV

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/27

         Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 16 września 2014 r. w sprawie T-34/11 Canon Europa/Komisja, wniesione w dniu 1 grudnia 2014 r. przez Canon Europa NV
   (Sprawa C-522/14 P)
   (2015/C 046/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Canon Europa NV (przedstawiciele: P. De Baere i P. Muñiz, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie w całości postanowienia Sądu wydanego w sprawie T-34/11;

               —

               stwierdzenie dopuszczalności odwołania;

               —

               skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd celem orzeczenia co do istoty sprawy;

               —

               obciążenie drugiej strony pozwanej kosztami postępowania odwoławczego i kosztami postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swego odwołania wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty.
   W ramach zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie podniosła, że Sąd dopuścił się błędu co do prawa przy wykładni i zastosowaniu art. 263 TFUE stwierdzając, że zaskarżone rozporządzenie „wymaga środków wykonawczych” w rozumieniu tego postanowienia.
   W ramach zarzutu drugiego wnosząca odwołanie podniosła, że Sąd naruszył prawo wnoszącej odwołanie do bycia wysłuchaną, błędnie ocenił dowody przedstawione przez wnoszącą odwołanie oraz – tytułem pomocniczym – dopuścił się przeinaczenia owych dowodów.


title: Sprawa T-165/13: Postanowienie Sądu z dnia 4 grudnia 2014 r. – Talanton/Komisja [Klauzula arbitrażowa — Umowy Pocemon i Perform zawarte w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007-2013) — Koszty podlegające subwencjonowaniu — Zwrot wypłaconych kwot — Sprawozdanie z audytu — Brak interesu prawnego — Interes polegający na stwierdzeniu — Niedopuszczalność]

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/18

         Postanowienie Sądu z dnia 4 grudnia 2014 r. – Talanton/Komisja
   (Sprawa T-165/13) (1)

   ([Klauzula arbitrażowa - Umowy Pocemon i Perform zawarte w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007-2013) - Koszty podlegające subwencjonowaniu - Zwrot wypłaconych kwot - Sprawozdanie z audytu - Brak interesu prawnego - Interes polegający na stwierdzeniu - Niedopuszczalność])
   (2015/C 056/24)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Talanton AE – Symvouleftiki-Ekpaideftiki Etaireia Dianomon, Parochis Ypiresion Marketing kai Dioikisis Epicheiriseon (Palaio Faliro, Grecja) (przedstawiciele: M. Angelopoulos i K. Damis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i A. Sauka, pełnomocnicy, wspierani przez L. Athanassiou i G. Gerapetritisa, adwokatów)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 272 i 340 akapit pierwszy TFUE, mająca na celu stwierdzenie przez Sąd, po pierwsze, że odmowa uznania przez Komisję jako kosztów podlegających subwencjonowaniu pewnych kwot wypłaconych skarżącej z tytułu wykonania umów Perform i Pocemon stanowi naruszenie przez tę instytucję ciążących na niej obowiązków umownych i, po drugie, że nie ma potrzeby zwrotu części tych kwot, jak również odszkodowania w określonej przez Komisję wysokości.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Talanton AE – Symvouleftiki-Ekpaideftiki Etaireia Dianomon, Parochis Ypiresion Marketing kai Dioikisis Epicheiriseon zostaje obciążona kosztami związanymi z postępowaniem, w tym także tymi związanymi z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 156 z 1.6.2013.


title: Sprawa T-605/11: Wyrok Sądu z dnia 10 grudnia 2014 r. – Novartis/OHIM – Dr Organic (BIOCERT) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BIOCERT — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BIOCEF — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/32

         Wyrok Sądu z dnia 10 grudnia 2014 r. – Novartis/OHIM – Dr Organic (BIOCERT)
   (Sprawa T-605/11) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BIOCERT - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BIOCEF - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 034/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: pełnomocnik A. Folliard-Monguiral)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Dr Organic Ltd (Swansea, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 września 2011 r. (sprawa R 1030/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie Novartis AG a Dr Organic Ltd.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 28 września 2011 r. (sprawa R 1030/2010-4).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012.


title: Sprawa T-337/13: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – CSF/Komisja (Zbliżanie ustawodawstw — Dyrektywa 2006/42/WE — Maszyny noszące oznakowanie „CE” — Zasadnicze wymagania w zakresie bezpieczeństwa — Zagrożenia dla bezpieczeństwa osób — Klauzula ochronna — Decyzja Komisji stwierdzająca zasadność krajowego środka w postaci zakazu wprowadzania do obrotu — Przesłanki zastosowania klauzuli ochronnej — Oczywisty błąd w ocenie — Równość traktowania)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/48

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – CSF/Komisja
   (Sprawa T-337/13) (1)

   ((Zbliżanie ustawodawstw - Dyrektywa 2006/42/WE - Maszyny noszące oznakowanie „CE” - Zasadnicze wymagania w zakresie bezpieczeństwa - Zagrożenia dla bezpieczeństwa osób - Klauzula ochronna - Decyzja Komisji stwierdzająca zasadność krajowego środka w postaci zakazu wprowadzania do obrotu - Przesłanki zastosowania klauzuli ochronnej - Oczywisty błąd w ocenie - Równość traktowania))
   (2015/C 302/61)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: CSF Srl (Grumolo delle Abbadesse, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci R. Santoro, S. Armellini i R. Bugaro)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Zavvos, pełnomocnik, wspomagany przez adwokata M. Pappalarda)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciele: początkowo V. Pasternak Jørgensen i M. Wolff, następnie M. Wolff, C. Thorning, U. Melgaard i N. Lyshøj, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2013/173/UE z dnia 8 kwietnia 2013 r. w sprawie środka podjętego przez Danię zgodnie z art. 11 dyrektywy 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady wprowadzającego zakaz użycia określonego typu wielozadaniowych maszyn do robót ziemnych (Dz.U. L 101, s. 29).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               CSF Srl pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską w niniejszym postępowaniu, jak i w ramach związanego z nim postępowania w sprawie wniosku o zastosowanie środków tymczasowych.

               3)

               Królestwo Danii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 233 z 10.8.2013.


title: Sprawa T-54/09: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — XXXLutz Marken przeciwko OHIM — Natura Selection (Linea Natura Natur hat immer Stil) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Linea Natura Natur hat immer Stil — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy natura selection — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/25

         Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — XXXLutz Marken przeciwko OHIM — Natura Selection (Linea Natura Natur hat immer Stil)
   (Sprawa T-54/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Linea Natura Natur hat immer Stil - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy natura selection - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 145/40
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: XXXLutz Marken GmbH (Wels, Austria) (przedstawiciel: adwokat H. Pannen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Natura Selection, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Sugrañes Coca)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 listopada 2008 r. (sprawa R 1787/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Natura Selection, SL et XXXLutz Marken GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               XXXLutz Marken GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009.


title: Sprawa C-131/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Bruxelles (Belgia) w dniu 12 marca 2010 r. — Corman SA przeciwko Bureau d'intervention et de restitution belge (BIRB)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Bruxelles (Belgia) w dniu 12 marca 2010 r. — Corman SA przeciwko Bureau d'intervention et de restitution belge (BIRB)
   (Sprawa C-131/10)
   2010/C 148/22
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de première instance de Bruxelles

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Corman SA.

      Strona pozwana: Bureau d'intervention et de restitution belge (BIRB)

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy można uznać, że przepisy rozporządzenia [Komisji] nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych (1), rozporządzenia wykonawczego do rozporządzenia [Rady] nr 1255/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (2), stanowią wspólnotowe uregulowanie sektorowe będące odstępstwem od art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. (3) i stojące na przeszkodzie stosowaniu krajowych przepisów o przedawnieniu?

               2.

               Czy art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. należy rozumieć w ten sposób, jego zastosowanie jest ograniczone do przypadków, gdy nieprawidłowości dopuścił się beneficjent dotacji, a przepis ogólny o czteroletnim okresie przedawnienia stosuje się we wszystkich przypadkach nieprawidłowości popełnionych przez kontrahentów beneficjenta i to z uwzględnieniem maksymalnego czteroletniego okresu mającego zastosowanie w uregulowanej rozporządzeniem [wspólnotowym] sytuacji prawnej kontrahentów w ramach wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych?

      (1)  Dz.U. L 350, s. 3

      (2)  Dz.U. L 160, s. 48

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1)


title: Sprawa T-42/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  13 stycznia 2006 r.  w sprawie Komninou i in. przeciwko Komisji (Skarga o odszkodowanie — Odpowiedzialność pozaumowna — Umorzenie sprawy dotyczącej doniesienia o działaniach państwa Członkowskiego mogących doprowadzić do wszczęcia postępowania o stwierdzenie uchybienia — Postępowanie Komisji w sprawie doniesienia — Zasada dobrej administracji)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/29

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 stycznia 2006 r. w sprawie Komninou i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-42/04) (1)

   (Skarga o odszkodowanie - Odpowiedzialność pozaumowna - Umorzenie sprawy dotyczącej doniesienia o działaniach państwa Członkowskiego mogących doprowadzić do wszczęcia postępowania o stwierdzenie uchybienia - Postępowanie Komisji w sprawie doniesienia - Zasada dobrej administracji)
   (2006/C 86/57)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Ermioni Komninou, Grigorios Ntokos, Donatos Pappas, Vassileios Pappas, Aristeidis Pappas, Eleftheria Pappa, Lamprini Pappa, Eirini Pappa, Alexandra Ntokou, Léonidas Grepis, Nikolaos Grepis, Fotios Dimitriou, Zoïs Dimitriou, Petros Bolossis, Despoina Bolossi, Konstantinos Bolossis i Thomas Bolossis (Parga, Grecja) [przedstawiciel: adwokat P. Stroumpos]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciel: pełnomocnik M. Konstantinidis]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zadośćuczynienie z tytułu krzywdy moralnej, jaką skarżący rzekomo ponieśli z racji postępowania Komisji w sprawie ich doniesienia dotyczącego podejrzenia uchybienia przez Republikę Grecką zobowiązaniom wynikającym ze wspólnotowego prawa środowiska
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący zostają obciążeni własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 85 z 3.4.2004


title: Sprawa T-188/10: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2010 r. — DTL przeciwko OHIM — Gestión de Recursos y Soluciones Empresariales (Solaria) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Solaria — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy SOLARTIA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo usług — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/16

         Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2010 r. — DTL przeciwko OHIM — Gestión de Recursos y Soluciones Empresariales (Solaria)
   (Sprawa T-188/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Solaria - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy SOLARTIA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo usług - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 38/29
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: DTL Corporación, SL (Madryd, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci C. Rueda Pascual i A. Zuazo Araluze)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Gestión de Recursos y Soluciones Empresariales, SL (Pampelune, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci C. Gutiérrez Martínez, H. Granado Carpenter i M. Polo Carreño)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 lutego 2010 r. (sprawa R 767/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Gestiόn de Recursos y Soluciones Empresariales, SL a DTL Corporación, SL.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               DTL Corporación, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.