title: Wyrok Trybunału z dnia 28 stycznia 2015 r. w sprawie E-13/14 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług)

text:
               18.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/7

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 28 stycznia 2015 r.
   w sprawie E-13/14
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług)
   (2015/C 201/07)
   W sprawie E-13/14 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego przywołanego w pkt 21c załącznika XVIII do Porozumienia EOG (dyrektywa Rady 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia i decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 147/2009 z dnia 4 grudnia 2009 r., lub nie zawiadamiając niezwłocznie Urzędu Nadzoru EFTA o przyjęciu takich środków, Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z tego aktu prawnego i art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), wydał w dniu 28 stycznia 2015 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego przywołanego w pkt 21c załącznika XVIII do Porozumienia EOG (dyrektywa Rady 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia i decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 147/2009 z dnia 4 grudnia 2009 r., Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG;

               2.

               Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  15 listopada 2005 r.  w sprawie C-320/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Artykuły 28 WE do 30 WE — Swobodny przepływ towarów — Artykuły 1 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 881/92 — Artykuły 1 i 6 rozporządzenia (EWG) nr 3118/93 — Transport — Sektorowy zakaz poruszania się samochodów ciężarowych o masie powyżej 7, 5 tony przewożących niektóre towary — Jakość powietrza — Ochrona zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego — Zasada proporcjonalności)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 15 listopada 2005 r.
   w sprawie C-320/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Artykuły 28 WE do 30 WE - Swobodny przepływ towarów - Artykuły 1 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 881/92 - Artykuły 1 i 6 rozporządzenia (EWG) nr 3118/93 - Transport - Sektorowy zakaz poruszania się samochodów ciężarowych o masie powyżej 7, 5 tony przewożących niektóre towary - Jakość powietrza - Ochrona zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego - Zasada proporcjonalności)
   (2006/C 36/07)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-320/03 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 24 lipca 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. Schmidt, W. Wils i G. Braun), popierana przez: Republikę Federalną Niemiec (pełnomocnicy: W.-D. Plessing i A. Tiemann, wspierani przez T. Lübbig, Rechtsanwalt), Republikę Włoską (pełnomocnik: I. M. Braguglia, wspierany przez G. De Bellis, avvocato dello Stato), Królestwo Niderlandów (pełnomocnik: H. G. Sevenster) przeciwko Republice Austrii (pełnomocnicy: E. Riedl i H. Dossi), Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas i K. Schiemann, prezesi izb, R. Schintgen (sprawozdawca), J. N. Cunha Rodrigues, R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts, P. Kūris, E. Juhász, G. Arestis i A. Borg Barthet, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 15 listopada 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Wskutek wydania przez premiera Tyrolu rozporządzenia z dnia 27 maja 2003 r. ograniczającego transport na autostradzie A 12 w dolinie Inn (sektorowy zakaz poruszania się) [Verordnung des Landeshauptmanns von Tirol, mit der auf der A 12 Inntalautobahn verkehrsbeschränkende Maßnahmen erlassen werden (sektorales Fahrverbot)], które zawierało zakaz poruszania się pojazdów ciężarowych o masie powyżej 7, 5 tony, przewożących niektóre towary, na odcinku autostrady A 12 w dolinie Inn, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 28 WE i 30 WE.

               2.

               Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

               3.

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

               4.

               Republika Federalna Niemiec, Republika Włoska i Królestwo Niderlandów poniosą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 226 z 20.9.2003.


title: Sprawa C-16/06 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 grudnia 2008 r. — Les Éditions Albert René SARL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Orange A/S (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuły 8 i 63 — Słowny znak towarowy MOBILIX — Sprzeciw właściciela słownego wspólnotowego i krajowego znaku towarowego OBELIX — Częściowe oddalenie sprzeciwu — Reformatio in pejus — Teoria znoszenia się — Zmiana przedmiotu sporu — Dokumenty dołączone do skargi wniesionej do Sądu jako nowy dowód)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 grudnia 2008 r. — Les Éditions Albert René SARL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Orange A/S
   (Sprawa C-16/06 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuły 8 i 63 - Słowny znak towarowy MOBILIX - Sprzeciw właściciela słownego wspólnotowego i krajowego znaku towarowego OBELIX - Częściowe oddalenie sprzeciwu - Reformatio in pejus - Teoria „znoszenia się’ - Zmiana przedmiotu sporu - Dokumenty dołączone do skargi wniesionej do Sądu jako nowy dowód)
   (2009/C 44/03)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Les Éditions Albert René SARL (przedstawiciel: J. Pagenberg, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik), Orange A/S (przedstawiciel: J. Balling, adwokat)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 27 października 2005 r. w sprawie T-336/03 Éditions Albert René przeciwko OHIM i Orange (MOBILIX), w którym Sąd oddalił skargę wniesioną przez właściciela wspólnotowego i krajowego słownego znaku towarowego „OBELIX” dla niektórych towarów i usług należących między innymi do klas 9, 16, 28, 35, 41 i 42 o stwierdzenie nieważności decyzji R 559/2002-4 wydanej przez Czwartą Izbę Odwoławczą OHIM w dniu 14 lipca 2003 r., w której oddalono w części odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów odrzucającej sprzeciw wobec zgłoszenia słownego znaku towarowego „MOBILIX” dla niektórych towarów i usług należących do klas 9, 16, 35, 37, 38 i 42.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Éditions Albert René Sàrl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 143 z 17.6.2006.


title: Sprawa T-414/06 P: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 marca 2008 r. — Combescot przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Niedopuszczalność skargi przed Sądem do spraw Służby Publicznej — Termin na wniesienie skargi)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/27

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 marca 2008 r. — Combescot przeciwko Komisji
   (Sprawa T-414/06 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Niedopuszczalność skargi przed Sądem do spraw Służby Publicznej - Termin na wniesienie skargi)
   (2008/C 92/54)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Philippe Combescot (Popayán, Kolumbia) (przedstawiciele: A. Maritati i V. Messa, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Joris i M. Velardo, pełnomocnicy, wspierani przez S. Corongiu, adwokata)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) wydanego w dniu 19 października 2006 r. w sprawie F-114/05 Combescot przeciwko Komisji (dotychczas niepublikowanego w Zbiorze), zmierzające do uchylenia tego wyroku
   Sentencja

               1)

               Powołanie zostaje oddalone.

               2)

               P. Combescot zostaje obciążony swoimi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa C-388/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 9 czerwca 2010 r. w sprawie T-138/09 Félix Muñoz Arraiza przeciwko OHIM i Consejo Regulador de la Denominación de Origen Calificada Rioja, wniesione w dniu 2 sierpnia 2010 r. przez Félixa Muñoza Arraizę

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/7

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 9 czerwca 2010 r. w sprawie T-138/09 Félix Muñoz Arraiza przeciwko OHIM i Consejo Regulador de la Denominación de Origen Calificada Rioja, wniesione w dniu 2 sierpnia 2010 r. przez Félixa Muñoza Arraizę
   (Sprawa C-388/10 P)
   ()
   2010/C 301/09
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Félix Muñoz Arraiza (przedstawiciele: adwokaci J. Grimau Muñoz i J. Villamor Muguerza)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Consejo Regulador de la Denominación de Origen Calificada Rioja

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (piąta izba) z dnia 9 czerwca 2010 r. w sprawie T-138/09 z powodu stwierdzenia w nim, że kolidujące ze sobą znaki towarowe dają się w pełni pogodzić ze zgłoszeniem wspólnotowego znaku towarowego nr 4.121.621 „Riojavina”;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

               A.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1) w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Jednocześnie zarzut dotyczący tego artykułu dzieli się na dwie części:

                           —

                           wypaczenie faktów, przeinaczenie wykazu towarów i usług rzeczywiście wskazanych w zgłoszeniu znaku i naruszenie orzecznictwa wyrażonego w wyroku w sprawie C-39/97 (2) Canon wydanego przez Trybunał w dniu 29 września 1998 r., Dz.U. OHIM 12/98, s. 1419, pkt 23, w związku z wyrokami Trybunału z dnia 9 grudnia 1981 r. w sprawie C-193/80 i z dnia 15 października 1985 r. w sprawie C-281/83.
                           W ramach tej części zarzutu wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd dokonał ograniczenia wykaz towarów i usług rzeczywiście wskazanych w zgłoszeniu wspólnotowego znaku towarowego, sprowadzając ogólną kategorię „octów” do „octu winnego”, opierając to na dwóch argumentach: pierwszy polegał na uwzględnieniu definicji legalnej, pośredniej, odsyłającej i krajowej pojęcia octu wynikającej z pierwszego przepisu dodatkowego do ustawy hiszpańskiej 24/2003 w sprawie octu i wina, z pominięciem definicji legalnej i bezpośredniej w prawie wspólnotowym wynikającej z wyroków Trybunału z dnia 9 grudnia 1981 r. w sprawie C-193/80 i z dnia 15 października 1985 r. w sprawie C-281/83. Wyroki te wyraźnie wskazują, że prawo wspólnotowe definiuje ocet jako pojęcie rodzajowe, pozbawiając go wszelkich konotacji z winem. Drugi argument, na którym Sąd oparł zrównanie octu z octem winnym, polega na stwierdzeniu, że przedsiębiorstwa zajmujące się produkcją wina wytwarzają zwykle ocet winny, które prowadzi do wynaturzenia faktów, ponieważ stwierdzenie to samo w sobie opiera się na zrównaniu kategorii „octu” z „octem winnym”. Ponadto wyroki w sprawach C-193/80 i C-281/83 dokonują powiązania między rodzajowym charakterem octu a terytorium właściwym do dokonania porównania w ramach analizy prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Natomiast Sąd fałszuje właściwe terytorium, twierdząc, że najczęściej spożywanym i wytwarzanym „na świecie” octem jest ocet winny, chociaż właściwym terytorium jest Unia Europejska.

                           —

                           nieprzestrzeganie zasad proceduralnych w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodów i ciężaru dowodów ustanowionych w wyrokach Trybunału z dnia 14 września 1999 r. w sprawie C-375/97 (3) i z dnia 4 maja 1999 r. w sprawach połączonych C-108/97 i C-109/97 (4).
                           W ramach tej części zarzutu wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi dokonanie porównania oznaczeń na podstawie niezweryfikowanego twierdzenia o powszechnej znajomości lub wysoce odróżniającym charakterze znaku towarowego „Rioja”.

               B.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia w drodze analogii art. 43 rozporządzenia nr 40/94 (5), obecnie art. 42 rozporządzenia nr 207/2009.
               Wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi ograniczenie wykazu towarów i usług rzeczywiście wskazanych z powodu oświadczenia o przyszłym sposobie używania zgłoszonego znaku towarowego, co jest możliwe wyłącznie w przypadku znaków towarowych zarejestrowanych od przynajmniej pięciu lat i z zastrzeżeniem uprzedniego przedstawienia dowodu używania zażądanego przez właściciela znaku towarowego zakwestionowanego na podstawie art. 42 ust. 2 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. (Dz.U. L 78, s. 1).

      (2)  Rec. s. I-5507.

      (3)  Rec. s. I-5421.

      (4)  Rec. s. I-2779.

      (5)  Dz.U. 1994, L 11, s. 1.


title: Sprawa C-36/08: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 2 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 93/16/EWG — Specjalistyczne szkolenie wymagane do wykonywania ogólnej praktyki medycznej — Nieprawidłowa transpozycja)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/12

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 2 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-36/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 93/16/EWG - Specjalistyczne szkolenie wymagane do wykonywania ogólnej praktyki medycznej - Nieprawidłowa transpozycja)
   (2008/C 301/23)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Zavvos i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciel: E. Skandalou, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 30, 31 i 36 dyrektywy Rady 93/16/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. mającej na celu ułatwienie swobodnego przepływu lekarzy i wzajemnego uznawania ich dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji (Dz.U. L 165, s. 1) — Specjalistyczne szkolenie wymagane do wykonywania ogólnej praktyki medycznej.
   Sentencja

               1)

               Ustanawiając i utrzymując w mocy przepisy takie jak art. 29 ust. d.1 i d.2 ustawy 3209/03, które nie są zgodne z art. 30, 31 i 36 dyrektywy Rady 93/16/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. mającej na celu ułatwienie swobodnego przepływu lekarzy i wzajemnego uznawania ich dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/19/WE z dnia 14 maja 2001 r., Republika Grecka uchybiła swoim zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 30, 31 i 36 tej dyrektywy.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa T-37/10 P: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2012 r. — De Nicola przeciwko EBI (Odwołanie — Służba publiczna — Personel EBI — Ocena — Awans — Postępowanie w sprawie oceny i awansu za 2006 r. — Decyzja komisji odwoławczej — Zakres kontroli — Ubezpieczenie zdrowotne — Odmowa pokrycia kosztów leczenia — Żądanie odszkodowawcze)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/17

         Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2012 r. — De Nicola przeciwko EBI
   (Sprawa T-37/10 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Personel EBI - Ocena - Awans - Postępowanie w sprawie oceny i awansu za 2006 r. - Decyzja komisji odwoławczej - Zakres kontroli - Ubezpieczenie zdrowotne - Odmowa pokrycia kosztów leczenia - Żądanie odszkodowawcze)
   2012/C 165/29
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (przedstawiciele: G. Nuvoli i F. Martin, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferrę)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie F-55/08 De Nicola przeciwko EBI, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sadu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie F-55/08 De Nicola przeciwko EBI, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, zostaje uchylony w zakresie, w jakim oddalono w nim po pierwsze, sformułowane przez Carla De Nicolę żądania stwierdzenia nieważności decyzji komisji odwoławczej Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI), po drugie, jego żądania stwierdzenia nieważności decyzji odmownej w sprawie awansu w 2006 r., jak również wszystkich aktów z nią powiązanych, po niej następujących i ją poprzedzających oraz po trzecie, żądania stwierdzenia odpowiedzialności EBI w kwestii mobbingu, jaki jakoby stosowano względem niego i żądania mające na celu uzyskanie naprawienia podnoszonej przez niego z tego tytułu szkody.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Sprawa zostaje przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej do ponownego rozpoznania.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa C-94/08: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zatrudnienie kapitanów i pierwszych oficerów — Wymóg dotyczący obywatelstwa)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/9

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-94/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zatrudnienie kapitanów i pierwszych oficerów - Wymóg dotyczący obywatelstwa)
   (2009/C 6/15)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Rozet i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: B. Plaza Cruz, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 39 WE — Wymóg obywatelstwa hiszpańskiego celem zatrudnienia kapitana i pierwszego oficera na niektórych statkach pływających pod hiszpańską banderą — Niezgodność z prawem wspólnotowym
   Sentencja

               1)

               Utrzymując w swoim ustawodawstwie wymóg obywatelstwa hiszpańskiego w celu zatrudnienia kapitana i pierwszego oficera na wszystkich statkach pływających pod hiszpańską banderą poza statkami handlowymi o pojemności rejestrowej brutto poniżej 100 GT, przewożących ładunek lub mniej niż 100 pasażerów, pływających wyłącznie między portami lub punktami znajdującymi się na obszarach, nad którymi Hiszpania sprawuje zwierzchność, suwerenne prawa lub jurysdykcję, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy prawa wspólnotowego, a w szczególności art. 39 WE.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


               20.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/65

         Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej, złożony przez Sąd Okręgowy w Oslo (Oslo tingrett) w dniu 26 listopada 2007 r. w sprawie L'Oréal Norge AS przeciwko Smart Club Norge AS
   (Sprawa E-10/07)
   (2008/C 74/15)
   W dniu 29 listopada 2007 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, wystosowany dnia 26 listopada 2007 r. przez Sąd Okręgowy w Oslo (Oslo tingrett), o wydanie w sprawie L'Oréal Norge AS przeciwko Smart Club Norge AS opinii doradczej dotyczącej następujących kwestii:

               1)

               Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 89/104/EWG należy rozumieć w taki sposób, że właściciel znaku towarowego ma prawo uniemożliwić przywóz z krajów trzecich spoza obszaru EOG, jeżeli przywóz taki odbywa się bez zgody właściciela znaku towarowego?

               2)

               Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 89/104/EWG należy rozumieć w taki sposób, że dopuszcza się międzynarodowe wyczerpanie praw jest dopuszczalne?


title: Sprawa T-603/11: Postanowienie Sądu z dnia 27 marca 2014 r. – Ecologistas en Acción przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące realizacji przedsięwzięcia przemysłowego na obszarze chronionym na podstawie dyrektywy 92/43/EWG — Dokumenty pochodzące od państwa członkowskiego — Sprzeciw zgłoszony przez państwo członkowskie — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu — Wyjątek dotyczący ochrony postępowań sądowych — Informacje o środowisku — Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/24

         Postanowienie Sądu z dnia 27 marca 2014 r. – Ecologistas en Acción przeciwko Komisji
   (Sprawa T-603/11) (1)

   ((Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące realizacji przedsięwzięcia przemysłowego na obszarze chronionym na podstawie dyrektywy 92/43/EWG - Dokumenty pochodzące od państwa członkowskiego - Sprzeciw zgłoszony przez państwo członkowskie - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu - Wyjątek dotyczący ochrony postępowań sądowych - Informacje o środowisku - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej))
   2014/C 159/33
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Ecologistas en Acción-CODA (Madryt, Hiszpania), (przedstawiciel: adwokat J. Doreste Hernández)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i I. Martínez del Peral, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo S. Centeno Huerta, a następnie M.J. García-Valdecasas Dorrego, abogados del Estado)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 23 września 2011 r. odmawiającej udzielenia stronie skarżącej dostępu do określonych dokumentów dotyczących zatwierdzenia przedsięwzięcia budowy portu w Granadilli (Teneryfa, Hiszpania) przekazanych Komisji przez władze hiszpańskie w ramach zastosowania dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, s. 7).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ecologistas en Acción-CODA pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa C-281/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 18 maja 2017 r. – Thomas Schmidt/TUIfly GmbH

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/37

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 18 maja 2017 r. – Thomas Schmidt/TUIfly GmbH
   (Sprawa C-281/17)
   (2017/C 239/47)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Thomas Schmidt

      Strona pozwana: TUIfly GmbH.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku ze zgłoszeniem choroby stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)? W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy spontaniczna nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku z niezgodnym z prawem pracy i układem zbiorowym zaprzestaniem wykonywania pracy („dziki strajk”) stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004? W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy nadzwyczajna okoliczność musiała zaistnieć w przypadku samego odwołania lotu, czy też obsługujący przewoźnik lotniczy jest uprawniony, ze względów ekonomicznych dotyczących przedsiębiorstwa, do sporządzenia nowego planu lotów?

               4)

               W razie udzielenia na pytania pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy w wypadku możliwości zapobiegnięcia znaczenie ma sama nadzwyczajna okoliczność, czy też skutki wystąpienia nadzwyczajnej okoliczności?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1


title: Sprawa C-154/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 23 stycznia 2014 r. w sprawie T-384/09 SKW Stahl-Metallurgie Holding AG, SKW Stahl Metallurgie GmbH przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 2 kwietnia 2014 r. przez SKW Stahl-Metallurgie Holding AG, SKW Stahl-Metallurgie GmbH

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/20

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 23 stycznia 2014 r. w sprawie T-384/09 SKW Stahl-Metallurgie Holding AG, SKW Stahl Metallurgie GmbH przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 2 kwietnia 2014 r. przez SKW Stahl-Metallurgie Holding AG, SKW Stahl-Metallurgie GmbH
   (Sprawa C-154/14 P)
   2014/C 159/27
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszące odwołanie: SKW Stahl-Metallurgie Holding AG, SKW Stahl-Metallurgie GmbH (przedstawiciele: adwokaci Dr A. Birnstiel i Dr S. Janka)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Gigaset AG, Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

               1.

               uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, w zakresie, w jakim oddala on żądania wnoszących odwołania i uwzględnienie wszystkich żądań podniesionych w pierwszej instancji;

               2.

               posiłkowo, uchylenie zaskarżonego wyroku w części;

               3.

               w dalszej kolejności, posiłkowo, uchylenie grzywien nałożonych na wnoszące odwołanie w art. 2 lit. f) i g) decyzji Komisji Europejskiej z dnia 22 lipca 2009 r., według uznania Trybunału;

               4.

               w dalszej kolejności, posiłkowo, uchylenie zaskarżonego wyroku i odesłanie sprawy do Sądu;

               5.

               w odniesieniu do każdego z żądań opisanych w pkt 1–4, obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszące odwołanie podnoszą zasadniczo cztery zarzuty:

               1.

               Twierdzą one, że wyrok Sądu jest błędny pod względem prawnym i należy go uchylić, gdyż nie wzięto w nim pod uwagę, że w postępowaniu prowadzącym do nałożenia grzywny strona pozwana naruszyła istotne gwarancje procesowe skarżących, takie jak prawo do bycia wysłuchanym. Utrzymując w mocy ocenę strony pozwanej także Sąd naruszył zasadę proporcjonalności i zakaz przedwczesnej oceny dowodów.

               2.

               Sąd nie wziął także pod uwagę okoliczności, że poprzez swą decyzję i nałożenie grzywien na kilka grup obciążonych odpowiedzialnością podmiotów strona pozwana błędnie zastosowała art. 101 TFUE i naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 TFUE, wobec czego także Sąd wydał orzeczenie błędne pod względem prawnym w odniesieniu do zastosowania pojęcia podmiotu gospodarczego i zakresu prawnego obowiązku uzasadnienia.

               3.

               Ponadto w swym wyroku Sąd naruszył zasadę jasności sankcji oraz zasadę indywidualizacji kar i sankcji przez to, że utrzymał w mocy decyzję pozwanej.

               4.

               Wreszcie wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył prawo, uznając ich argumenty uzupełniające za nowe, a tym samym niedopuszczalne, mimo że stosowne zarzuty zostały przez nie podniesione już w skardze.


title: Sprawa T-507/14: Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2016 r. – Vidmar i in./Komisja (Odpowiedzialność pozaumowna — Przystąpienie Chorwacji do Unii — Uchylenie ustawodawstwa krajowego przewidującego utworzenie zawodu komornika publicznego przed przystąpieniem do Unii — Szkoda poniesiona przez osoby, które uprzednio mianowano komornikami publicznymi — Brak przyjęcia przez Komisję środków mających na celu przestrzeganie zobowiązań związanych z przystąpieniem — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom — Artykuł 36 aktu o przystąpieniu)

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/27

         Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2016 r. – Vidmar i in./Komisja
   (Sprawa T-507/14) (1)

   ((Odpowiedzialność pozaumowna - Przystąpienie Chorwacji do Unii - Uchylenie ustawodawstwa krajowego przewidującego utworzenie zawodu komornika publicznego przed przystąpieniem do Unii - Szkoda poniesiona przez osoby, które uprzednio mianowano komornikami publicznymi - Brak przyjęcia przez Komisję środków mających na celu przestrzeganie zobowiązań związanych z przystąpieniem - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Artykuł 36 aktu o przystąpieniu))
   (2016/C 118/29)
   Język postępowania: chorwacki

      Strony

      Strona skarżąca: Vedran Vidmar (Zagrzeb, Chorwacja) i 21 pozostałych skarżących, których nazwiska wskazano w załączniku do wyroku (przedstawiciel: adwokat D. Graf), a także Darko Graf (Zagrzeb) (przedstawiciele: początkowo adwokat D. Graf, następnie adwokat L. Duvnjak)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Ječmenica i G. Wils, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie celem naprawienia szkody, jaką mieli ponieść skarżący ze względu na zawinione zachowanie Komisji podczas monitorowania przez nią przestrzegania przez Republikę Chorwacji jej zobowiązań związanych z przystąpieniem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Vedran Vidmar, Darko Graf i inni skarżący, których nazwiska wskazano w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa T-444/11: Wyrok Sądu z dnia 11 września 2014 r. – Gold East Paper i Gold Huasheng Paper przeciwko Radzie (Subsydia — Przywóz cienkiego papieru powleczonego pochodzącego z Chin — Metodologia — Kalkulacja korzyści — Oczywisty błąd w ocenie — Szczególność — Okres amortyzacji — Preferencyjne traktowanie podatkowe — Środki wyrównawcze — Szkoda — Określenie marginesu zysku — Definicja produktu objętego postępowaniem — Przemysł wspólnotowy — Związek przyczynowy)

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/7

         Wyrok Sądu z dnia 11 września 2014 r. – Gold East Paper i Gold Huasheng Paper przeciwko Radzie
   (Sprawa T-444/11) (1)

   ((Subsydia - Przywóz cienkiego papieru powleczonego pochodzącego z Chin - Metodologia - Kalkulacja korzyści - Oczywisty błąd w ocenie - Szczególność - Okres amortyzacji - Preferencyjne traktowanie podatkowe - Środki wyrównawcze - Szkoda - Określenie marginesu zysku - Definicja produktu objętego postępowaniem - Przemysł wspólnotowy - Związek przyczynowy))
   2014/C 380/08
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gold East Paper (Jiangsu) Co. Ltd (Jiangsu, Chiny) i Gold Huasheng Paper (Suzhou Industrial Park) Co. Ltd (Jiangsu) (przedstawiciele: adwokaci V. Akritidis, Y. Melin i F. Crespo)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. P. Hix, pełnomocnik, wspierany początkowo przez adwokatów G. Berrischa i A. Polcyn oraz N. Chesaites, barrister, a następnie przez B. O’Connora, solicitor, oraz adwokata S. Gubela)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. F. Brakeland, M. França i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy); Cepifine AISBL (Bruksela, Belgia); Sappi Europe SA (Bruksela); Burgo Group SpA (Altavilla Vicentina, Włochy) i Lecta SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci L. Ruessmann i W. Berg)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 452/2011 z dnia 6 maja 2011 r. nakładającego ostateczne cło antysubsydyjne na przywóz cienkiego papieru powleczonego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 128, s. 18) w zakresie, w jakim dotyczy skarżących.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Gold East Paper (Jiangsu) Co. Ltd i Gold Huasheng Paper (Suzhou Industrial Park) Co. Ltd pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty Rady Unii Europejskiej, Cepifine AISBL, Sappi Europe SA, Burgo Group SpA i Lecta SA.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 298 z 8.10.2011.


title: Sprawa C-545/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Łączność elektroniczna — Dyrektywy 2002/21/WE i 2002/22/WE — Dostawca usług szerokopasmowego dostępu do Internetu — Nałożenie w zakresie taryf za usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu obowiązku uzyskania zatwierdzenia i ustalania cen na podstawie kosztów świadczenia tych usług — Brak analizy rynkowej)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-545/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Łączność elektroniczna - Dyrektywy 2002/21/WE i 2002/22/WE - Dostawca usług szerokopasmowego dostępu do Internetu - Nałożenie w zakresie taryf za usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu obowiązku uzyskania zatwierdzenia i ustalania cen na podstawie kosztów świadczenia tych usług - Brak analizy rynkowej)
   2010/C 179/11
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Nijenhuis i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: M. Dowgielewicz i M. Szpunar)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 16 i 17 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51) oraz art. 16 i 27 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej) (Dz.U. L 108, s. 33) — Nałożenie na operatora obowiązku uzyskania zatwierdzenia detalicznych taryf za usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu bez przeprowadzenia analizy rynkowej

      Sentencja

               1)

               Regulując detaliczne taryfy za usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu bez uprzedniej analizy rynkowej, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy przepisów art. 16 i 17 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) w związku z art. 16 i 27 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej).

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa T-437/16: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2016 r. – Włochy/Komisja

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/20

         Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2016 r. – Włochy/Komisja
   (Sprawa T-437/16)
   (2016/C 371/22)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: G. Palmieri, pełnomocnik, P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/322/16 mającym na celu utworzenie listy rezerwy kadrowej 86 stanowisk na potrzeby obsadzenia wolnych stanowisk administratorów (AD 5 i 7) w obszarze audytu, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 12 maja 2016 r., nr C 171 A;

               —

               obciążenie Komisji kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 263, 264 i 266 TFUE

                           —

                           Zdaniem skarżącej, Komisja naruszyła moc wiążącą wyroku Trybunału w sprawie C–566/10 P stwierdzającego, że ogłoszenia o konkursie wskazujące wyłącznie angielski, francuski i niemiecki jako języki, które kandydaci w konkursach otwartych Unii mogą wskazać jako drugi język, są niezgodne z prawem.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 342 TFEU oraz art. 1 i 6 rozporządzenia nr 1/58 określającego system językowy Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz. U. 1958, 17, s. 385).

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że poprzez wskazanie tylko trzech języków dopuszczalnych jako drugi język kandydatów w konkursach otwartych Unii, Komisja w praktyce narzuciła nowe uregulowanie określające system językowy instytucji, naruszając w ten sposób wyłączną właściwość Rady w tej dziedzinie.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 12 WE i art. 18 TFUE, art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 6 ust. 3 TUE, art. 1 ust. 2 i 3 załącznika III do regulaminu pracowniczego urzędników, art. 1 i 6 rozporządzenia nr 1/58 oraz art. 1d ust. 1 i 6, art. 27 akapit drugi i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego urzędników.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że wprowadzone przez Komisję ograniczenie językowe jest dyskryminujące, ponieważ przytoczone przepisy zakazują narzucania obywatelom europejskim i urzędnikom instytucji europejskich ograniczeń językowych, które nie są przewidziane w sposób ogólny i obiektywny przez regulaminy wewnętrzne instytucji, o których mowa w art. 6 rozporządzenia nr 1/58 i które dotychczas nie zostały wydane, a także zakazują ustanawiania takich ograniczeń, o ile nie wynika to z konkretnego i uzasadnionego interesu służby.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 6 ust. 3 UE w części, w jakiej ustanawia on zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań jako prawo podstawowe wynikające ze wspólnych tradycji konstytucjonalnych państw członkowskich.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja naruszyła oczekiwania obywateli dotyczące możliwości wyboru jako drugiego języka dowolnego spośród języków Unii, zgodnie z tym, tak jak było to zawsze praktykowane do 2007 r. i co zostało autorytatywnie potwierdzone w wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-566/10 P.

               5.

               Zarzut piąty dotyczy nadużycia władzy i naruszenia norm materialnych właściwych charakterowi i celowi ogłoszeń o konkursach (w szczególności art. 1d ust. 1 i 6, art. 28 lit. f), art. 27 ust. 2, art. 34 ust. 3 oraz art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego urzędników) a także zasady proporcjonalności.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że poprzez wprowadzenie prewencyjnego i ogólnego ograniczenia języków dopuszczalnych jako drugi język do trzech, Komisja w rzeczywistości antycypowała na etapie ogłoszenia o konkursie i określenia warunków udziału w konkursie sprawdzenie kompetencji językowych kandydatów, które powinny zostać ocenione w ramach konkursu. W tej sytuacji decydujące znaczenie ma znajomość języków, a nie kompetencje zawodowe.

               6.

               Zarzut szósty dotyczy naruszenia art. 18 i 24 ust. 4 TFUE, art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 2 rozporządzenia nr 1/58 oraz art. 1d ust. 1 i 6 regulaminu pracowniczego urzędników.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, iż poprzez postanowienie, że zgłoszenia do udziału w konkursie obowiązkowo muszą być wysłane w języku angielskim, francuskim lub niemieckim i że w tym samym języku EPSO wysyła do kandydatów informacje dotyczące przebiegu konkursu, naruszone zostało prawo obywateli europejskich do porozumiewania się w ich własnym języku z instytucjami i nastąpiła dalsza dyskryminacja osób, które nie znają biegle tych trzech języków.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczy naruszenia art. 1 i 6 rozporządzenia nr 1/58, art. 1d ust. 1 i 6, oraz art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego urzędników, art. 1 ust. 1 lit. f) załącznika III do regulaminu pracowniczego urzędników i art. 296 ust. 2 TFUE (brak uzasadnienia), a także zasady proporcjonalności i przeinaczenia stanu faktycznego.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że ograniczenie do trzech języków Komisja uzasadniła wymogiem, aby nowi pracownicy od razu byli w stanie porozumiewać się w ramach instytucji. Uzasadnienie to przeinacza stan faktyczny, ponieważ nie jest tak, że te trzy języki są najczęściej używane w różnych grupach językowych w ramach instytucji. Jest ono też nieproporcjonalne w stosunku do ograniczenia prawa podstawowego, jakim jest prawo do niedyskryminacji ze względów językowych.


title: Sprawa T-222/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 listopada 2008 r. — Sanatur przeciwko OHIM — Sektkellerei Schloss Wachenheim (life light) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/31

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 listopada 2008 r. — Sanatur przeciwko OHIM — Sektkellerei Schloss Wachenheim (life light)
   (Sprawa T-222/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   (2009/C 6/64)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca:Sanatur GmbH (Singen, Niemcy) (przedstawiciel: M. Wiume, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Sektkellerei Schloss Wachenheim AG (Trewir, Niemcy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 marca 2008 r. (sprawa R 1257/2006-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sektkellerei Schloss Wachenheim AG a Sanatur GmbH.
   Sentencja wyroku

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i OHIM zostaję obciążone własnymi kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Opinia C-1/13: Wniosek o opinię przedstawiony przez Komisję Europejską w trybie art. 218 ust. 11 TFUE

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/2

         Wniosek o opinię przedstawiony przez Komisję Europejską w trybie art. 218 ust. 11 TFUE
   (Opinia C-1/13)
   (2013/C 226/02)
   Język postępowania: wszystkie języki urzędowe

      Strona przedstawiająca wniosek

   Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, A.-M. Rouchaud-Joët, pełnomocnicy)

      Pytania przedstawione Trybunałowi

               1)

               Czy wyrażenie zgody na przystąpienie państwa trzeciego do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę objęte jest wyłączną kompetencją Unii?


title: Wykreślenie sprawy C-483/04

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/12

         Wykreślenie sprawy C-483/04 (1)

   (2005/C 330/28)

      (Język postępowania: włoski)

   Postanowieniem z dnia 8 września 2005 r. prezes piątej izby Trybunału zarządził wykreślenie sprawy C-483/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej.

      (1)  Dz.U. C 19 z 20.1.2005


title: Sprawa T-207/15 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 16 lipca 2015 r. – National Iranian Tanker Company/Rada (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni iuris — Wyważenie interesów — Brak pilnego charakteru)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/30

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 16 lipca 2015 r. – National Iranian Tanker Company/Rada
   (Sprawa T-207/15 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Wniosek o zawieszenie wykonania - Fumus boni iuris - Wyważenie interesów - Brak pilnego charakteru))
   (2015/C 320/46)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: National Iranian Tanker Company (Teheran, Iran) (przedstawiciele: T. de la Mare, QC, M. Lester, J. Pobjoy, barristers, R. Chandrasekera, S. Ashley i C. Murphy, solicitors)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: N. Rouam i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Rady (WPZiB) 2015/236 z dnia 12 lutego 2015 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 39, s. 18) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/230 z dnia 12 lutego 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 39, s. 3), w zakresie w jakim te akty dotyczą skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-198/15: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 26 maja 2016 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Zjednoczone Królestwo] – Invamed Group Ltd i in./Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Sekcja XVII — Pojazdy — Dział 87 — Pojazdy nieszynowe oraz ich części i akcesoria — Pozycje 8703 i 8713 — Pojazdy o akumulatorowym napędzie elektrycznym — Pojęcie „osób niepełnosprawnych”)

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/7

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 26 maja 2016 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Zjednoczone Królestwo] – Invamed Group Ltd i in./Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-198/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Sekcja XVII - Pojazdy - Dział 87 - Pojazdy nieszynowe oraz ich części i akcesoria - Pozycje 8703 i 8713 - Pojazdy o akumulatorowym napędzie elektrycznym - Pojęcie „osób niepełnosprawnych”))
   (2016/C 260/09)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Invamed Group Ltd, Invacare UK Ltd, Days Healthcare Ltd, Electric Mobility Euro Ltd, Medicare Technology Ltd, Sunrise Medical Ltd, Invacare International SARL

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Sentencja

               1)

               Pozycję 8713 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r. należy interpretować w ten sposób, że

                           —

                           sformułowanie „dla osób niepełnosprawnych” oznacza, że produkt jest przeznaczony jedynie dla osób niepełnosprawnych;

                           —

                           okoliczność, że pojazd może być używany przez osoby, które nie są niepełnosprawne nie ma znaczenia dla klasyfikacji w ramach pozycji 8713 tej Nomenklatury scalonej;

                           —

                           uwagi wyjaśniające do owej Nomenklatury scalonej nie mogą zmieniać zakresu jej pozycji taryfowych.

               2)

               Sformułowanie „osoby niepełnosprawne” użyte w pozycji 8713 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 zmienionego rozporządzeniem nr 1810/2004 należy interpretować w ten sposób, że odnosi się ono do osób dotkniętych nieznikomym ograniczeniem zdolności poruszania się, przy czym czas trwania tego ograniczenia i ewentualne występowanie innych ograniczeń zdolności jest bez znaczenia.

      (1)  Dz.U. C 228 z 13.7.2015.


title: Sprawa T-415/12: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2012 r. — Xeda International i in. przeciwko Komisji

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/34

         Skarga wniesiona w dniu 14 września 2012 r. — Xeda International i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-415/12)
   2012/C 355/72
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Xeda International SA (Saint-Andiol, Francja); Pace International LLC (Waszyngton, Stany Zjednoczone) i Decco Iberica Post Cosecha, SAU (Paterna, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu I K. Van Maldegem)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 578/2012 (1); oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy niezgodności zaskarżonego aktu z prawem ze względu na oczywiste błędy w ocenie. Komisja naruszyła prawo poprzez oparcie uzasadnienia zaskarżonego aktu na hipotetycznych obawach dotyczących: (i) trzech nierozpoznanych metabolitów oraz (ii) produktów przetworzonych. Jeśli chodzi o te obawy, Komisja naruszyła prawo również poprzez żądanie od skarżących przedstawienia probatio diablica, to znaczy żądanie określenia nierozpoznanych metabolitów w przechowywanych jabłkach, co było technicznie niemożliwe, i żądanie, aby skarżące wykazały brak zagrożenia w odniesieniu do związków o niskim ryzyku znalezionych w ilościach poniżej granicy kwantyfikacji (ang. limits of quantification — LOQ) w przetworzonych produktach.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy niezgodności zaskarżonego aktu z prawem wynikającej z naruszenia przewidzianych prawem gwarancji i prawa do obrony. Zaskarżony akt opiera się na sprawozdaniu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (ang. European Food Safety Authority „EFSA”), który wprowadził nowy wymóg — przedstawienie metody analitycznej, która została poddana pełnej walidacji — na bardzo zaawansowanym etapie procedury oceny. Skarżące przedstawiły żądane dane sprawozdawcy, który ze swojej strony ocenił je i stwierdził, że były wystarczające, aby odpowiedzieć na pytanie EFSA. Komisja jednak nie wzięła pod uwagę nowych danych. Ponadto skarżące nie miały możliwości odpowiedzieć na pytanie ze względu na niewłaściwe rozumienie przez Komisję rozporządzenia Komisji (WE) nr 33/2008 (2) w odniesieniu do przedstawienia nowych danych.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy niezgodności zaskarżonego aktu z prawem z powodu jego nieproporcjonalności. Nawet przy założeniu, że nowe badania nie mogły zostać uwzględnione, Komisja mogła wydać decyzję o włączeniu, przewidując mniej restrykcyjne środki, takie jak uzależnienie jej od danych potwierdzających.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 578/2012 z dnia 29 czerwca 2012 r. w sprawie niezatwierdzenia substancji czynnej difenyloamina, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 171, s. 2)

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 33/2008 z dnia 17 stycznia 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 91/414/EWG w odniesieniu do zwykłej i przyspieszonej procedury oceny substancji czynnych objętych programem prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 tej dyrektywy, ale niewłączonych do załącznika I do tej dyrektywy (Dz.U. 2008 L 15, s. 5)


title: Sprawa F-62/09: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2009 r. — Strack przeciwko Komisji

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/36

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2009 r. — Strack przeciwko Komisji
   (Sprawa F-62/09)
   2009/C 193/61
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Guido Strack (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: H. Tettenborn, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej o odrzuceniu zażalenia skarżącego z dnia 27 listopada 2008 r. z uwagi na jego bezprzedmiotowość i złożonego przezeń wniosku o uzyskanie naprawienia szkody.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianego odrzucenia przez Komisję Europejską wniosku skarżącego z dnia 8 maja 2008 r., które to odrzucenie doszło do skutku w dniu 8 listopada 2008 r. a także, gdyby było to potrzebne w niniejszym kontekście lub w kontekście żądania nr 4, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 marca 2009 r. w przedmiocie zażalenia skarżącego;

               —

               nakazanie stronie pozwanej zapłaty skarżącemu odpowiedniego odszkodowania w wysokości co najmniej 15 000 EUR tytułem opóźnień i szkód wywołanych przez dotychczasowe niezgodne z prawem zachowanie Komisji jeśli chodzi o postępowanie w sprawie oceny i w sprawie awansu oraz przez brak wykonania wyroków w sprawach T-85/04 i T-394/04 za okres trwający do chwili wszczęcia niniejszego postępowania;

               —

               nakazanie stronie pozwanej, w związku z dalszymi szkodami przez nią wywołanymi zapłaty odpowiedniego odszkodowania w wysokości co najmniej 10 EUR/dzień za okres od dnia wszczęcia niniejszego postępowania do dnia całkowitego wykonania wyroków sprawach T-85/04 i T-394/04 poprzez zgodne z prawem zakończenie postępowania w sprawie oceny i w sprawie awansu skarżącego lub zastępczo, w razie uwzględnienia żądania nr 5 niniejszej skargi poprzez pełną zapłatę odszkodowania;

               —

               nakazanie stronie pozwanej zapłaty skarżącemu odszkodowania w wysokości co najmniej 5 000 EUR z powodu wyrządzenia szkody jego godności i wizerunkowi zawodowemu poprzez zawarcie w piśmie z dnia 27 marca 2009 r. nieprawdziwych stwierdzeń, co wykracza poza zwykłe odrzucenie zażalenia;

               —

               ze względu na, spowodowaną wyłącznie przez stronę pozwaną ewentualną niemożność zgodnego z prawem przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny i w sprawie awansu skarżącego nakazanie stronie pozwanej zapłaty skarżącemu odszkodowania zastępczego w odpowiedniej wysokości a mianowicie w wysokości co najmniej 25 000 EUR;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie T-190/03 Sanni Olesen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Dodatek zagraniczny — Artykuł 4 ust. 1 lit. a) Załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Usługi świadczone dla innego państwa lub organizacji międzynarodowej — Pojęcie państwa — Główna działalność zawodowa)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/36

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 30 czerwca 2005 r.
   w sprawie T-190/03 Sanni Olesen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Dodatek zagraniczny - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) Załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Usługi świadczone dla innego państwa lub organizacji międzynarodowej - Pojęcie państwa - Główna działalność zawodowa)
   (2005/C 217/80)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-190/03 Sanni Olesen, urzędniczki Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkałej w Brukseli (Belgia), reprezentowanej przez adwokatów S. Orlandiego, A. Coolena, J.-N. Louisa i É. Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall i L. Lozano Palacio, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot, po pierwsze, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 kwietnia 2002 r. odmawiającej skarżącej przyznania dodatku zagranicznego, o którym mowa w art. 4 Załącznika VII do Regulaminu Pracowniczego Urzędników Wspólnot Europejskich oraz po drugie, wniosek o wypłatę tego świadczenia, powiększonego o odsetki za zwłokę, od dnia objęcia stanowiska przez skarżącą, Sąd (piąta izba), w składzie: M. Vilaras, prezes, M.E. Martins Ribeiro i K. Jürimäe, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 30 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003 r.


title: Sprawa F-31/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 czerwca 2012 r. — Guittet przeciwko Komisji (Służba publiczna — Były urzędnik — Zabezpieczenie społeczne — Wypadek — Zamknięcie postępowania w sprawie zastosowania art. 73 regulaminu pracowniczego — Stosowanie w czasie skali załączonej do nowej wersji zasad ubezpieczenia od ryzyka wypadku i choroby zawodowej — Czas trwania postępowania)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/35

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 czerwca 2012 r. — Guittet przeciwko Komisji
   (Sprawa F-31/10) (1)

   (Służba publiczna - Były urzędnik - Zabezpieczenie społeczne - Wypadek - Zamknięcie postępowania w sprawie zastosowania art. 73 regulaminu pracowniczego - Stosowanie w czasie skali załączonej do nowej wersji zasad ubezpieczenia od ryzyka wypadku i choroby zawodowej - Czas trwania postępowania)
   2012/C 227/56
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Christian Guittet (Cannes, Francja) (przedstawiciele: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata J.-L. Fagnarta)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o zamknięciu postępowania wszczętego na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego uznającej trwałą niezdolność do pracy skarżącego w stopniu 64,5% i, po drugie, żądanie odszkodowania za poniesioną szkodę i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 27 lipca 2009 r. w sprawie zamknięcia postępowania wszczętego na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej w następstwie wypadku, jaki w dniu 8 grudnia 2003 r. miał C. Guittet.

               2)

               Komisja Europejska wypłaci C. Guittetowi kwotę 2 500 EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez C. Guitteta.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010, s. 59.


title: Sprawa C-43/12: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 maja 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej [Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2011/82/UE — Transgraniczna wymiana informacji dotyczących przestępstw lub wykroczeń związanych z bezpieczeństwem ruchu drogowego — Wybór podstawy prawnej — Artykuł 87 ust. 2 lit. a) TFUE — Artykuł 91 TFUE — Utrzymanie w mocy skutków dyrektywy w wypadku stwierdzenia nieważności]

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 maja 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-43/12) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 2011/82/UE - Transgraniczna wymiana informacji dotyczących przestępstw lub wykroczeń związanych z bezpieczeństwem ruchu drogowego - Wybór podstawy prawnej - Artykuł 87 ust. 2 lit. a) TFUE - Artykuł 91 TFUE - Utrzymanie w mocy skutków dyrektywy w wypadku stwierdzenia nieważności])
   2014/C 202/02
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. van Rijn i R. Troosters, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: F. Drexler, A. Troupiotis i K. Zejdová, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Monteiro i E. Karlsson, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Belgii (przedstawiciele: J.C. Halleux, T. Materne, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów S. Rodriguesa i F. Liberta), Irlandia (przedstawiciele: E. Creedon, pełnomocnik, wspierana przez N. Traversa, BL), Węgry (przedstawiciele: M. Z. Fehér, K. Szíjjártó i K. Molnár, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna i M. Szpunar, pełnomocnicy), Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk i C. Stege, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: C. Murrell i S. Behzadi-Spencer, pełnomocnicy, wspierane przez J. Mauriciego i J. Holmesa, barristers)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności – Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/82/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie ułatwień w zakresie transgranicznej wymiany informacji dotyczących przestępstw lub wykroczeń związanych z bezpieczeństwem ruchu drogowego (Dz.U. L 288, s. 1) – Wybór podstawy prawnej – Zastąpienie podstawy prawnej zaproponowanej w dziedzinie wspólnej polityki transportowej podstawą podlegającą dziedzinie współpracy policyjnej – Cel poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego – Utrzymanie w mocy skutków dyrektywy w wypadku stwierdzenia nieważności

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/82/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie ułatwień w zakresie transgranicznej wymiany informacji dotyczących przestępstw lub wykroczeń związanych z bezpieczeństwem ruchu drogowego.

               2)

               Skutki dyrektywy 2011/82 zostają utrzymane w mocy do czasu wejścia w życie, w rozsądnym terminie nieprzekraczającym 12 miesięcy od daty ogłoszenia niniejszego wyroku, nowej dyrektywy opartej na właściwej podstawie prawnej, to znaczy na art. 91 ust. 1 lit. c) TFUE.

               3)

               Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej zostają obciążone kosztami postępowania.

               4)

               Królestwo Belgii, Irlandia, Węgry, Rzeczpospolita Polska, Republika Słowacka, Królestwo Szwecji oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 98 z 31.3.2012.


title: Sprawa T-579/12: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2012 r. — Komisja przeciwko Siemens

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/24

         Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2012 r. — Komisja przeciwko Siemens
   (Sprawa T-579/12)
   2013/C 63/50
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i W. Mölls, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Siemens AG (Monachium, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie zapłaty od Siemens AG na rzecz skarżącej 671 234 EUR wraz z odsetkami w wysokości 5 punktów procentowych powyżej podstawowej stopy procentowej w rozumieniu § 247 BGB od momentu wniesienia skargi;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że zgodnie z umową zawartą z pozwaną jest ona uprawniona do żądania odszkodowania z tytułu dodatkowych kosztów wynikłych ze spóźnionego odbioru materiałów oddanych do dyspozycji. Takie odszkodowanie jest należne także zgodnie z prawem niemieckim mającym zastosowanie do tej umowy, mówiąc dokładniej zgodnie z § 304 oraz § 280 i § 286 BGB.


title: Sprawa T-267/10: Postanowienie Sądu z dnia 20 września 2011 r. — Land Wien przeciwko Komisji (Energia jądrowa — Skarga wszczynająca postępowanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja Komisji o umorzeniu postępowania w sprawie złożonej do niej skargi dotyczącej projektu rozbudowy bloków elektrowni jądrowej — Skarga na bezczynność — Nieprzekazanie przez Komisję wszystkich żądanych dokumentów dotyczących tego projektu — Wymogi formalne — Artykuł 44 ust. 1 lit. c) regulaminu postępowania przed Sądem — Niedopuszczalność)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/22

         Postanowienie Sądu z dnia 20 września 2011 r. — Land Wien przeciwko Komisji
   (Sprawa T-267/10) (1)

   (Energia jądrowa - Skarga wszczynająca postępowanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja Komisji o umorzeniu postępowania w sprawie złożonej do niej skargi dotyczącej projektu rozbudowy bloków elektrowni jądrowej - Skarga na bezczynność - Nieprzekazanie przez Komisję wszystkich żądanych dokumentów dotyczących tego projektu - Wymogi formalne - Artykuł 44 ust. 1 lit. c) regulaminu postępowania przed Sądem - Niedopuszczalność)
   2011/C 340/45
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Land Wien (Austria) (przedstawiciel: adwokat W. G. Schärf)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver, M. Patakia i G. Wilms, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Zasadniczo, po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 25 marca 2010 r. o umorzeniu postępowania w sprawie skargi złożonej do niej przez skarżącą, dotyczącej projektu rozbudowy bloków 3 i 4 elektrowni jądrowej Mochovce (Republika Słowacka); po drugie, żądanie stwierdzenia bezczynności Komisji w rozumieniu art. 265 TFUE, ze względu na nieprzekazanie stronie skarżącej wszystkich żądanych dokumentów dotyczących tego projektu, z naruszeniem rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Land Wien zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 234 z 28.8.2010.


title: Sprawa T-407/09: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2009 r. — Neubrandenburger Wohnungsgesellschaft przeciwko Komisji

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/32

         Skarga wniesiona w dniu 9 października 2009 r. — Neubrandenburger Wohnungsgesellschaft przeciwko Komisji
   (Sprawa T-407/09)
   2009/C 312/54
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Neubrandenburger Wohnungsgesellschaft mbH (Neubrandenburg, Niemcy) (przedstawiciele: M. Núñez Müller i J. Dammann, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (D/53320) z dnia 29 lipca 2009 r.;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie, że nie wszczynając formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 88 ust. 2 WE, Komisja uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 88 WE i rozporządzenia WE nr 659/1999, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca kwestionuje decyzję Komisji D/53320 z dnia 29 lipca 2009 r. dotyczącą postępowania CP 141/2007 — Niemcy, potencjalna pomoc dotycząca prywatyzacji mieszkań w Neubrandenburg. W decyzji tej Komisja stwierdza wstępnie, że umowy zawarte przez stronę skarżącą w ramach prywatyzacji mieszkań komunalnych w Neubrandenburg, będące przedmiotem skargi wniesionej przez nią do Komisji, nie zawierają elementów pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE.
   Tytułem żądania ewentualnego, strona skarżąca żąda stwierdzenia, że nie wszczynając formalnego postępowania wyjaśniającego, Komisja uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 88 ust. 2 WE.
   W uzasadnieniu skargi o stwierdzenie nieważności strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.
   W zarzucie pierwszym strona skarżąca utrzymuje, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji ze względu na to, że Komisja nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 88 ust. 2 WE, chociaż w trakcie wstępnego postępowania wyjaśniającego, wszczętego w następstwie skargi wniesionej do Komisji przez stronę skarżącą, Komisja napotkała poważne trudności w ocenie kwestii zgodności spornych środków ze wspólnym rynkiem. Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła art. 87 ust. 1 WE stwierdzając, że sporne umowy nie zawierają elementów pomocy państwa. Komisja nadużyła także przysługujące jej uprawnienia dyskrecjonalne. Na koniec podnoszony jest zarzut, że zaskarżona decyzja nie została dostatecznie uzasadniona, przez co został naruszony art. 253 WE.
   W uzasadnieniu skargi na bezczynność, którą wniesiono tytułem żądania ewentualnego, strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.
   W zarzucie pierwszym strona skarżąca twierdzi, że pomimo wystosowania formalnego wezwania do działania zgodnie z art. 232 ust. 2 WE Komisja wstrzymywała się od interwencji w trakcie wstępnego postępowania wyjaśniającego ze względu na trudności napotkane przy ocenie spornych umów, podczas gdy była zobowiązana do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego na mocy art. 88 ust. 2 WE. W zarzucie drugim strona skarżąca podnosi, że nie przystępując do wszczęcia postępowania Komisja naruszyła ponadto art. 4 ust. 4 rozporządzenia WE nr 659/1999 (1) ze względu na to, że w trakcie wstępnego postępowania wyjaśniającego Komisja miała powody mieć wątpliwości co do zgodności spornych umów ze wspólnym rynkiem. W zarzucie trzecim strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła przewidziany w art. 87 i 88 WE podział kompetencji w zakresie kontroli pomocy państwa pomiędzy nią a sądami krajowymi ze względu na to, że Komisja wszczęła postępowanie wyjaśniające tylko w zamiarze jego odroczenia, oczekując na zakończenie równoległego postępowania toczącego się między stroną skarżącą a beneficjentami pomocy przed sądami krajowymi.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. [88 WE] (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa T-121/14: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – PT Pelita Agung Agrindustri/Rada [Dumping — Przywozy biodiesla z Indonezji — Ostateczne cło antydumpingowe — Artykuł 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 — Wartość normalna — Koszty produkcji]

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/26

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – PT Pelita Agung Agrindustri/Rada
   (Sprawa T-121/14) (1)

   ([Dumping - Przywozy biodiesla z Indonezji - Ostateczne cło antydumpingowe - Artykuł 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 - Wartość normalna - Koszty produkcji])
   (2016/C 392/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: PT Pelita Agung Agrindustri (Medan, Indonezja) (przedstawiciele: adwokaci F. Graafsma i J. Cornelis)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo S. Boelaert, następnie H. Marcos Fraile, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów R. Bierwagena i C. Hippa)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. F. Brakeland, M. França i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy) oraz European Biodiesel Board (EBB) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci O. Prost i M. S. Dibling)

      Przedmiot

   Skarga oparta na art. 263 TFUE, zmierzająca do stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. 2013, L 315, s. 2) w zakresie, w jakim nakłada ono cło antydumpingowe na stronę skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji, w zakresie w jakim dotyczą one PT Pelita Agung Agrindustri.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez PT Pelita Agung Agrindustri.

               3)

               Komisja Europejska i European Biodiesel Board (EBB) pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 112 z 14.4.2014.


title: Sprawa T-332/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 marca 2008 r. — ESN przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Wspólnotowa procedura przetargowa — Świadczenie usług w zakresie rozwoju i udostępnienia usług wspierania Wspólnotowego Serwisu Informacyjnego Badań i Rozwoju (CORDIS) — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Zasada równego traktowania oferentów i zasada przejrzystości — Przestrzeganie określonych w specyfikacji kryteriów udzielenia zamówienia)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 marca 2008 r. — ESN przeciwko Komisji
   (Sprawa T-332/03) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Wspólnotowa procedura przetargowa - Świadczenie usług w zakresie rozwoju i udostępnienia usług wspierania Wspólnotowego Serwisu Informacyjnego Badań i Rozwoju (CORDIS) - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Zasada równego traktowania oferentów i zasada przejrzystości - Przestrzeganie określonych w specyfikacji kryteriów udzielenia zamówienia)
   (2008/C 107/35)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: European Service Network (ESN) SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: R. Steichen i P.-E. Partsch, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Parpala i E. Manhaeve, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o udzieleniu zamówienia będącego przedmiotem zaproszenia do składania ofert ENTR/02/55 — CORDIS część nr 1 w zakresie rozwoju i udostępnienia usług wspierania Wspólnotowego Serwisu Informacyjnego Badań i Rozwoju (CORDIS),
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               European Service Network (ESN) S.A. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 289 z 29.11.2003.


title: Sprawa C-207/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 30 kwietnia 2010 r. — Parnova Danmark A/S, Paranova Pack A/S przeciwko Merck Sharp & Dohme Corp., Merck Sharp & Dohme, Merck Sharp & Dohme BV

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 30 kwietnia 2010 r. — Parnova Danmark A/S, Paranova Pack A/S przeciwko Merck Sharp & Dohme Corp., Merck Sharp & Dohme, Merck Sharp & Dohme BV
   (Sprawa C-207/10)
   2010/C 179/38
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Højesteret (Dania)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Parnova Danmark A/S, Paranova Pack A/S.

      Strona pozwana: Merck Sharp & Dohme Corp., Merck Sharp & Dohme, Merck Sharp & Dohme BV.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 7 ust. 2 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (1) oraz związanego z nią orzecznictwa, a w szczególności wyroków Trybunału Sprawiedliwości w sprawach 102/77 Hoffmann-La Roche przeciwko Centrafarm (2) oraz 1/81 Pfizer przeciwko Eurim-Pharm (3) oraz w połączonych sprawach C-427/93, C-429/93 i C-436/93 Bristol-Myers Squibb i in. przeciwko Paranova (4), należy dokonywać w ten sposób, że właściciel znaku towarowego może powołać się na te przepisy, by uniemożliwić wprowadzającej do obrotu spółce podmiotu dokonującego przywozu równoległego, która jest posiadaczem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego w państwie członkowskim, sprzedaż tego produktu ze wskazaniem, że został przepakowany przez spółkę wprowadzającą do obrotu, choć zleciła ona fizyczne przepakowanie innej spółce — spółce przepakowującej — której spółka wprowadzająca do obrotu udziela instrukcji w zakresie nabywania i przepakowywania produktu, szczegółowego zaprojektowania opakowania produktu i innych ustaleń związanych z produktem, i która to spółka przepakowująca posiada pozwolenie na przepakowanie i w trakcie przepakowywania ponownie umieszcza znaki towarowe na nowym opakowaniu?

               2)

               Czy ma znaczenie dla udzielenia odpowiedzi na pytanie [pierwsze] przyjęcie założenia, iż podanie na opakowaniu przez podmiot dokonujący przywozu równoległego nazwy producenta wraz z opisanym wskazaniem podmiotu odpowiadającego za przepakowanie, nie może prowadzić do wprowadzenia konsumenta (użytkownika końcowego) w błąd co do pochodzenia produktu lub spowodować wyciągnięcia przez niego błędnego wniosku, że to właściciel znaku towarowego jest odpowiedzialny za przepakowanie?

               3)

               Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie [pierwsze] znaczenie ma jedynie ryzyko wprowadzenia konsumenta lub użytkownika końcowego w błąd co do tego, czy właściciel znaku towarowego jest odpowiedzialny za przepakowanie, czy też znaczenie dla tej odpowiedzi mają inne związane z właścicielem znaku towarowego względy, na przykład to, że (a) podmiot, który rzeczywiście dokonuje nabycia i przepakowania, a także ponownie umieszcza znak towarowy tego właściciela na opakowaniu z tego względu potencjalnie sam narusza przysługujące właścicielowi uprawnienia do znaku towarowego i (b) może to wynikać z sytuacji polegającej na tym, iż podmiot, który dokonuje fizycznego przepakowania, jest odpowiedzialny za to, że opakowanie narusza oryginalny stan produktu leczniczego lub że (c) wygląd przepakowanego produktu jest taki, iż można założyć, że szkodzi on renomie właściciela znaku towarowego?

               4)

               Jeśli odpowiadając na pytanie [trzecie] Trybunał stwierdzi, że znaczenie ma też uwzględnienie okoliczności, iż spółka przepakowująca potencjalnie sama narusza uprawnienia do znaku towarowego jego właściciela, to czy Trybunał może wskazać, czy dla udzielenia tej odpowiedzi istotna jest okoliczność, że spółka wprowadzająca do obrotu i spółka przepakowująca podmiotu dokonującego przywozu równoległego, są w świetle prawa krajowego odpowiedzialne solidarnie za naruszenie uprawnień ze znaku towarowego jego właściciela?

               5)

               Czy ma znaczenie dla udzielenia odpowiedzi na pytanie [pierwsze] to, że podmiot dokonujący przywozu równoległego, który posiada pozwolenie na dopuszczenie do obrotu i podał swą nazwę jako nazwę podmiotu przepakowującego, w momencie zgłaszania właścicielowi znaku towarowego zamiaru sprzedaży przepakowanego produktu leczniczego należał do tego samego koncernu, co spółka, która dokonała fizycznego przepakowania (spółka siostrzana)?

               6)

               Czy ma znaczenie dla udzielenia odpowiedzi na pytanie [pierwsze] okoliczność, że spółka przepakowująca została wskazana jako producent w ulotce umieszczonej w opakowaniu?

      (1)  Dz.U. L 40, s. 1.

      (2)  Wyrok z dnia 23 maja 1978 r.

      (3)  Wyrok z dnia 3 grudnia 1981 r.

      (4)  Wyrok z dnia 11 lipca 1996 r.


title: Sprawa T-419/13: Postanowienie Sądu z dnia 6 maja 2014 r. – Unión de Almacenistas de Hierros de España przeciwko Komisji [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące dwóch hiszpańskich postępowań w dziedzinie konkurencji — Dorozumiana odmowa dostępu — Wyraźna decyzja przyjęta po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania]

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/22

         Postanowienie Sądu z dnia 6 maja 2014 r. – Unión de Almacenistas de Hierros de España przeciwko Komisji
   (Sprawa T-419/13) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące dwóch hiszpańskich postępowań w dziedzinie konkurencji - Dorozumiana odmowa dostępu - Wyraźna decyzja przyjęta po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania])
   2014/C 202/28
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Unión de Almacenistas de Hierros de España (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci A. Creus Carreras, A. Valiente Martin i C. Maldonado Márquez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji Komisji w sprawie odmowy przyznania skarżącej dostępu do niektórych dokumentów dotyczących korespondencji wymienionej pomiędzy Komisją a Comisión Nacional de la Competencia (CNC, hiszpańskim krajowym organem ochrony konkurencji) w odniesieniu do dwóch krajowych postępowań wszczętych przez CNC.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie skargi.

               2)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Unión de Almacenistas de Hierros de España.

               4)

               Republika Federalna Niemiec i Królestwo Hiszpanii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 304 z 19.10.2013.


title: Sprawa T-566/15: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2016 r. – Excalibur City/EUIPO – Ferrero (MERLIN’S KINDERWELT) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MERLIN’S KINDERWELT — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy KINDER — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak podobieństwa oznaczeń — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/43

         Wyrok Sądu z dnia 20 września 2016 r. – Excalibur City/EUIPO – Ferrero (MERLIN’S KINDERWELT)
   (Sprawa T-566/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MERLIN’S KINDERWELT - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy KINDER - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak podobieństwa oznaczeń - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 402/50)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Excalibur City s.r.o. (Znojmo, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat E. Engin-Deniz)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Simandlova i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Ferrero SpA (Alba, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci L. Ghedina i F. Jacobacci)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 lipca 2015 r. (sprawa R 1617/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ferrero a Excalibur City.

      Sentencja

               1)

               Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 16 lipca 2015 r. (sprawa R 1616/2014-1) zostaje zmieniona w ten sposób, że odwołanie wniesione do Izby Odwoławczej przez Excalibur City s.r.o zostaje uznane za zasadne i w konsekwencji sprzeciw zostaje oddalony;

               2)

               EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Excalibur City;

               3)

               Ferrero SpA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 398 z 30.11.2015.


title: Sprawa F-79/09: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2009 r. — Schlienger przeciwko Komisji

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/66

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2009 r. — Schlienger przeciwko Komisji
   (Sprawa F-79/09)
   2009/C 282/126
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Marc Schlienger (Muchamiel, Hiszpania) (przedstawiciele: L. Levi i M. Vandenbussche, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze żądanie stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego z dnia 15 grudnia 2008 r. dostarczonej w dniu 16 stycznia 2009 r. oddalającej wniosek skarżącego w sprawie uznania za chorobę zawodową w rozumieniu art. 73 regulaminu dolegliwości, która go dotknęła i po drugie w razie potrzeby żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 11 czerwca 2009 r. oddalającej zażalenie skarżącego.
   Żądanie zapłaty 12 tys. EUR tytułem zadośćuczynienia wraz z odsetkami za krzywdę moralną poniesioną przez skarżącego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 15 grudnia 2008 r. dostarczonej w dniu 16 stycznia 2009 r. oddalającej wniosek skarżącego w sprawie uznania za chorobę zawodową w rozumieniu art. 73 regulaminu dolegliwości, która go dotknęła;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 11 czerwca 2009 r. oddalającej zażalenie skarżącego.

               —

               obciążenie pozwanej zapłatą 12 tys. EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę moralną;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-517/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Canarias (Hiszpania) w dniu 2 listopada 2010 r. — María Luisa Gómez Cueto przeciwko Administración del Estado

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Canarias (Hiszpania) w dniu 2 listopada 2010 r. — María Luisa Gómez Cueto przeciwko Administración del Estado
   (Sprawa C-517/10)
   ()
   2011/C 30/28
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Superior de Justicia de Canarias

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: María Luisa Gómez Cueto

      Strona pozwana: Administración del Estado

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa Rady 1999/70/WE (1) z dnia 28 czerwca 1999 r. znajduje zastosowanie do pracowników organów administracji publicznej, którzy są z nią związani stosunkiem o charakterze urzędniczym?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, czy ustawa krajowa, która nie rozciąga, w celu osiągnięcia zgodności z przepisami wskazanej powyżej dyrektywy, skutków retroaktywnych danej normy do daty upływu terminu na jej transpozycję, jest niezgodna z prawem wspólnotowym?

      (1)  Dyrektywa Rady dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43)


title: Sprawa T-620/15: Postanowienie Sądu z dnia 17 października 2016 r. – Orthema Service/EUIPO (Gehen wie auf Wolken) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Gehen wie auf Wolken – Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/26

      Postanowienie Sądu z dnia 17 października 2016 r. – Orthema Service/EUIPO (Gehen wie auf Wolken)
      (Sprawa T-620/15) (1)

      ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Gehen wie auf Wolken - Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
      (2016/C 454/47)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Orthema Service GmbH (Rotkreuz, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Gail)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 września 2015 r. (sprawa R 404/2015-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Gehen wie auf Wolken jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Orthema Service GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 7 z 11.1.2016.


title: Sprawa T-169/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 grudnia 2008 r. — Longevity Health Products przeciwko OHIM — Hennig Arzneimittel (Cellutrim) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Słowny wspólnotowy znak towarowy Cellutrim — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Cellidrin — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna i w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/46

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 grudnia 2008 r. — Longevity Health Products przeciwko OHIM — Hennig Arzneimittel (Cellutrim)
   (Sprawa T-169/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Słowny wspólnotowy znak towarowy Cellutrim - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Cellidrin - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna i w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
   (2009/C 44/81)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Longevity Health Product, Inc. (Nassau, Bahamy) (przedstawiciel: adwokat J. Korab)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Hennig Arzneimittel GmbH & Co. KG (Flörsheim, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Ziegler, C. Kleiner i F. Dehn)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 marca 2007 r. (sprawa R 1123/2006-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia pomiędzy Celltech Pharma GmbH & Co. KG, następnie Hennig Arzneimittel GmbH & Co. KG a Longevity Health Products, Inc.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Longevity Health Products, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.