title: Sprawa T-337/15: Wyrok Sądu z dnia 29 września 2016 r.– Bach Flower Remedies/EUIPO – Durapharma (RESCUE) [Unijny znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy RESCUE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 52 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/39

         Wyrok Sądu z dnia 29 września 2016 r.– Bach Flower Remedies/EUIPO – Durapharma (RESCUE)
   (Sprawa T-337/15) (1)

   ([Unijny znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy RESCUE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 52 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 419/50)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bach Flower Remedies Ltd (Wimbledon, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: I. Fowler, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Simandlova i A. Schifko, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Durapharma ApS (Stenstrup, Dania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 marca 2015 r. (sprawa R 2551/2013 1) w sprawie postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Durapharma i Bach Flower Remedies

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bach Flower Remedies Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO.)

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa T-144/15: Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2015 r. – L'Oréal/OHIM – Theralab (VICHY LABORATOIRES V IDÉALIA)

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/34

         Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2015 r. – L'Oréal/OHIM – Theralab (VICHY LABORATOIRES V IDÉALIA)
   (Sprawa T-144/15)
   (2015/C 171/40)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: L'Oréal (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Sena Mioludo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Theralab-Produtos Farmacêuticos e Nutracêuticos, Lda (Viseu, Portugalia)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „VICHY LABORATOIRES V IDÉALIA” – Zgłoszenie nr 1 1 0 74  391

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22.01.2015 w sprawie R 1097/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 26 lutego 2014 r. w postępowaniu w sprawie sprzeciwu o sygn. akt: B 002139916;

               —

               oddalenie sprzeciwu B 002139916;

               —

               uwzględnienie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 011074391 „VICHY LABORATOIRES V IDÉALIA (+fig.)” w całości;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-499/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Marian Macikowski/Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku (Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Zasady proporcjonalności i neutralności podatkowej — Opodatkowanie dostawy nieruchomości w ramach sprzedaży egzekucyjnej w drodze licytacji — Przepisy krajowe zobowiązujące komornika sądowego dokonującego takiej sprzedaży do obliczenia i zapłaty podatku VAT od takiej transakcji — Zapłata ceny sprzedaży do właściwego sądu i obowiązek tego sądu polegający na przekazaniu kwoty podatku VAT podlegającego zapłacie komornikowi sądowemu — Odpowiedzialność finansowa i karna komornika sądowego w wypadku braku zapłaty podatku VAT — Różnica pomiędzy terminem prawa powszechnego do zapłaty podatku VAT przez podatnika a terminem nałożonym na takiego komornika sądowego — Brak możliwości odliczenia naliczonego podatku VAT)

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Marian Macikowski/Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku
   (Sprawa C-499/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Zasady proporcjonalności i neutralności podatkowej - Opodatkowanie dostawy nieruchomości w ramach sprzedaży egzekucyjnej w drodze licytacji - Przepisy krajowe zobowiązujące komornika sądowego dokonującego takiej sprzedaży do obliczenia i zapłaty podatku VAT od takiej transakcji - Zapłata ceny sprzedaży do właściwego sądu i obowiązek tego sądu polegający na przekazaniu kwoty podatku VAT podlegającego zapłacie komornikowi sądowemu - Odpowiedzialność finansowa i karna komornika sądowego w wypadku braku zapłaty podatku VAT - Różnica pomiędzy terminem prawa powszechnego do zapłaty podatku VAT przez podatnika a terminem nałożonym na takiego komornika sądowego - Brak możliwości odliczenia naliczonego podatku VAT))
   (2015/C 171/04)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Marian Macikowski

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku

      Sentencja

               1)

               Artykuły 9, 193 i art. 199 ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisowi prawa krajowego, takiemu jak będący przedmiotem postępowania głównego, który w ramach sprzedaży nieruchomości w trybie egzekucji nakłada na płatnika, czyli komornika sądowego, który dokonał tej sprzedaży, obowiązek obliczenia, pobrania i zapłaty podatku od wartości dodanej od kwoty uzyskanej z owej transakcji w wymaganym terminie.

               2)

               Zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona przepisowi prawa krajowego, takiemu jak będący przedmiotem postępowania głównego, na podstawie którego komornik sądowy odpowiada całym swoim majątkiem za kwotę podatku od wartości dodanej od kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości dokonanej w trybie egzekucji, w wypadku gdy nie wykona on obowiązku pobrania i wpłacenia tego podatku, pod warunkiem że dany komornik sądowy faktycznie posiada wszelkie instrumenty prawne w celu wykonania tego obowiązku, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

               3)

               Artykuły 206, 250 i 252 dyrektywy 2006/112 oraz zasadę neutralności podatkowej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisowi prawa krajowego, takiemu jak będący przedmiotem postępowania głównego, na podstawie którego wskazany w tym przepisie płatnik ma obowiązek obliczyć, pobrać i wpłacić kwotę podatku od wartości dodanej z tytułu sprzedaży towarów dokonanej w trybie egzekucji, bez możliwości odliczenia kwoty podatku naliczonego w okresie od początku okresu rozliczeniowego do daty pobrania podatku od podatnika.

      (1)  Dz.U. C 367 z 14.12.2013.


title: Sprawa C-433/13: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowackiej

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/6

         Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowackiej
   (Sprawa C-433/13)
   2013/C 336/15
   Język postępowania: słowacki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Tokár i F. Schatz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Słowacka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że odmawiając przyznania beneficjentom zamieszkującym na terytorium innego państwa członkowskiego niż Republika Słowacka zasiłków pielęgnacyjnych i opiekuńczych oraz dodatku na pokrycie wyższych kosztów, przewidzianych w ustawie nr 447/2008 Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy 48 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 7 i 21 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 (1) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego;

               —

               obciążenie Republiki Słowackiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja twierdzi, że zasiłki pielęgnacyjne i opiekuńcze oraz dodatek na pokrycie wyższych kosztów przewidziane w ustawie nr 447/2008 stanowią świadczenia w razie choroby w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt a) rozporządzenia (WE) nr 883/2004, które powinny być wypłacane również beneficjentom niezamieszkującym na terytorium danego państwa członkowskiego (w niniejszym wypadku Republiki Słowackiej). Tym samym prawo krajowe nie może ograniczać prawa beneficjentów niezamieszkujących na terytorium słowackim do pobierania tych zasiłków. Prawo słowackie, które przewiduje takie ograniczenie nie jest zatem zgodne z art. 48 TFUE i z art. 7 i 21 rozporządzenia (WE) nr 883/2004.

      (1)  Dz.U. L 166, s. 1.


title: Sprawa C-476/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2009 r. w sprawach połączonych od T-227/01 do T-229/01 i T-265/01, T-266/01 oraz T-270/01, Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava i Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 26 listopada 2009 r. przez Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/17

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2009 r. w sprawach połączonych od T-227/01 do T-229/01 i T-265/01, T-266/01 oraz T-270/01, Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava i Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 26 listopada 2009 r. przez Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa
   (Sprawa C-476/09 P)
   2010/C 37/18
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa (przedstawiciele: I. Sáenz-Cortabarría Fernández i M. Morales Isasi, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco, Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya, Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava, Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa, Confederación Empresarial Vasca (Confebask), Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Vizcaya, Cámara Oficial de Comercio e Industria de Álava, Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Guipúzcoa, Komisja Wspólnot Europejskich i Comunidad Autónoma de la Rioja

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Stwierdzenie dopuszczalności i zasadności odwołania;

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               Uwzględnienie skargi złożonej w pierwszej instancji, a konkretnie, roszczenia pomocniczego o stwierdzenie nieważności art. 3 zaskarżonej decyzji;

               —

               Pomocniczo, przekazanie sprawy Sadowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania i, w razie potrzeby, nakazanie przeprowadzenia odrzuconego środka dowodowego;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego, a wspierającej ją Comunidad Autónoma de la Rioja kosztami postępowania w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Błąd co do prawa w stwierdzeniu Sądu Pierwszej Instancji, iż w niniejszym przypadku nie zachodzą wyjątkowe okoliczności oparte na uzasadnionych oczekiwaniach co do zgodności z prawem spornego przepisu podatkowego, które uniemożliwiają zarządzenie odzyskania pomocy zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 (1) w związku z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań. Wypaczenie wypowiedzi w trakcie debaty przed sądem i naruszenie zasady kontradyktoryjności. Naruszenie orzecznictwa dotyczącego uzasadnienia.
               Ani formalna różnica pomiędzy spornym przepisem podatkowym a przepisem będącym przedmiotem decyzji 93/337 (2), ani też okoliczność, że Komisja mogła oprzeć kryterium selektywności na innym elemencie niż element, który wyraźnie znajduje się w decyzji 93/337, ani też oświadczenie o niezgodności, które znajduje się w decyzji 93/337, nie stanowią wystarczających powodów, dla których Sąd Pierwszej Instancji nie dokonał oceny istnienia wyjątkowych okoliczności, które same w sobie lub w związku z innymi okolicznościami, które zachodzą w niniejszej sprawie, uniemożliwiały Komisji zarządzenie odzyskania pomocy, o którym mowa w zaskarżonej decyzji.
               Poprzez stwierdzenie, że sporne przepisy w sprawach połączonych od T-30/01 do T-32/01 i od T-86/02 do T-88/02 nie są analogiczne do spornego przepisu podatkowego z uwagi na technikę podatkową oraz zakres bonifikaty, Sąd Pierwszej Instancji dopuścił się wypaczenia wypowiedzi w trakcie debaty pomiędzy stronami sporu, naruszył zasadę kontradyktoryjności, a ponadto dopuścił się oczywistego naruszenia odnośnego orzecznictwa dotyczącego uzasadniania.
               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo poprzez stwierdzenie, że stanowisko Komisji w odniesieniu do zwolnienia podatkowego lub kredytu podatkowego w roku 1993 r. — które, jak to wynika z akt postępowania nie zostały ocenione przez Sąd z naruszeniem przepisów proceduralnych — nie stanowi wyjątkowej okoliczności, która mogłaby uzasadnić pewien stopień uzasadnionych oczekiwań co do zgodności z prawem spornego przepisu podatkowego, który uniemożliwiałby odzyskanie spornej pomocy na podstawie art. 14 ust. rozporządzenia nr 659/1999, jako sprzecznego z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               2)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez uchybienie zasadom proceduralnym dotyczącym przeprowadzania dowodów i odmowę przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez wnoszącą odwołanie dotyczącego ujawnienia określonych dokumentów Komisji, który w świetle argumentów, jakimi posłużył się Sad Pierwszej Instancji w celu oddalenia skargi wnoszącej odwołanie, okazuje się istotny dla obrony jej interesów. Naruszenie prawa do sprawiedliwego procesu, zasady równego prawa do obrony i prawa do obrony.
               Sąd Pierwszej Instancji poprzez brak przeprowadzenia wnioskowanego dowodu naruszył przysługujące wnoszącej odwołanie fundamentalne prawo do sprawiedliwego procesu, ponieważ odmówił przeprowadzenia dowodu, który ma istotne znaczenie dla wnoszącej odwołania, naruszając w ten sposób jej prawo do obrony z tego względu, że jej roszczenie zostało oddalone jako nieudowodnione, a wnosząca odwołanie chciała je udowodnić za pomocą nieprzeprowadzonego dowodu: a mianowicie, że jeżeli nie już samo wyraźne stanowisko Komisji w odniesieniu do skargi z 1994 r. przeciwko przepisom podatkowym z 1993 r. (włączywszy w to kredyt podatkowy), które są zasadniczo identyczne jak sporne przepisy, polegające na oddaleniu tej skargi, to przynajmniej zachowanie Komisji miałyby stanowić wyjątkowe okoliczności, z którego to względu takie zachowanie spowodowało powstanie uzasadnionych oczekiwań co do zgodności z prawem przepisów podatkowych z 1993 r., co doprowadziło do przyjęcia spornego przepisu podatkowego w 1996 r.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 WE traktatu WE.

      (2)  Decyzja Komisji 93/337/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie systemu pomocy podatkowej na rzecz inwestycji w Kraju Basków (Dz. L 134, s. 25).


title: Sprawa T-300/15: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2015 r. – OASE/OHIM – COMPO France (AIGo)

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/34

         Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2015 r. – OASE/OHIM – COMPO France (AIGo)
   (Sprawa T-300/15)
   (2015/C 262/46)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: OASE GmbH (Hörstel, Niemcy) (przedstawiciel: T. Weeg, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: COMPO France SAS (Roche-Lez-Beaupré, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „AlGo” – zgłoszenie nr 10 096 337

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 lutego 2015 r. w sprawie R 1409/2013-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji w zakresie niezbędnym, aby oddalić sprzeciw w całości;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-13/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – Valsts policijas Rīgas reģiona pārvaldes Kārtības policijas pārvalde/Rīgas pašvaldības SIA Rīgas satiksme [Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 95/46/WE — Artykuł 7 lit. f) — Dane osobowe — Zasady legalności przetwarzania danych osobowych — Pojęcie „konieczności dla potrzeb wynikających z uzasadnionych interesów osoby trzeciej” — Wniosek o przekazanie danych osobowych osoby odpowiedzialnej za wypadek drogowy w celu dochodzenia praw przed sądem — Obowiązek uwzględnienia takiego wniosku przez administratora danych — Brak]

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – Valsts policijas Rīgas reģiona pārvaldes Kārtības policijas pārvalde/Rīgas pašvaldības SIA Rīgas satiksme
   (Sprawa C-13/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 95/46/WE - Artykuł 7 lit. f) - Dane osobowe - Zasady legalności przetwarzania danych osobowych - Pojęcie „konieczności dla potrzeb wynikających z uzasadnionych interesów osoby trzeciej” - Wniosek o przekazanie danych osobowych osoby odpowiedzialnej za wypadek drogowy w celu dochodzenia praw przed sądem - Obowiązek uwzględnienia takiego wniosku przez administratora danych - Brak])
   (2017/C 213/10)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Valsts policijas Rīgas reģiona pārvaldes Kārtības policijas pārvalde

      Strona pozwana: Rīgas pašvaldības SIA Rīgas satiksme

      Sentencja

   Artykuł 7 lit. f) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy interpretować w ten sposób, że nie nakłada on obowiązku przekazania danych osobowych osobie trzeciej, aby umożliwić jej dochodzenie odszkodowania przed sądem cywilnym za szkodę wyrządzoną przez osobę objętą ochroną tych danych. Jednakże art. 7 lit. f) tej dyrektywy nie stoi na przeszkodzie takiemu przekazaniu na podstawie prawa krajowego.

      (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.


title: Sprawa C-397/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d’appello di Milano (Włochy) w dniu 18 lipca 2016 r. – Acacia Srl przeciwko Fallimento Pneusgarda Srl, Audi AG

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d’appello di Milano (Włochy) w dniu 18 lipca 2016 r. – Acacia Srl przeciwko Fallimento Pneusgarda Srl, Audi AG
   (Sprawa C-397/16)
   (2016/C 371/04)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte d’appello di Milano

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Acacia Srl

      Strona pozwana: Fallimento Pneusgarda Srl, Audi AG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy (a) zasady swobody przepływu towarów i swobody świadczenia usług na rynku wewnętrznym; (b) zasada skuteczności europejskich reguł konkurencji i liberalizacji rynku wewnętrznego; (c) zasady skuteczności i jednolitego zastosowania prawa europejskiego wewnątrz Unii Europejskiej; (d) przepisy prawa wtórnego Unii Europejskiej, takie jak dyrektywa 98/71 (1), a w szczególności jej art. 14, art 1 rozporządzenia nr 461/2010 (2) oraz regulamin EKG ONZ nr 124, stoją na przeszkodzie takiej wykładni art. 110 rozporządzenia nr 6/2002/WE (3), zawierającego klauzulę naprawy, która wyklucza obręcz stanowiącą replikę, wizualnie identyczną jak obręcz oryginalnie montowana w pojeździe przez producenta samochodów, posiadającą homologację na podstawie przywołanego regulaminu EKG ONZ nr 124, z pojęcia części składowej produktu złożonego (samochodu) celem umożliwienia jego naprawy i na przywrócenia mu pierwotnego wyglądu?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie, czy przepisy w przedmiocie własności przemysłowej dotyczące zarejestrowanych wzorów, po wyważeniu interesów, o których mowa w pytaniu pierwszym, stoją na przeszkodzie dla zastosowania klauzuli naprawy w odniesieniu do produktów uzupełniających stanowiących replikę, które mogą być różnie dobrane przez klienta, przy założeniu że klauzula naprawy musi być interpretowana w sposób zawężający i używana z ograniczeniem do części zamiennych w standardowej formie, to znaczy części, których forma została ustalona w sposób zasadniczo niezmienny w odniesieniu do wyglądu zewnętrznego produktu złożonego, z wyłączeniem innych części uznanych za zamienne i które mogą być dowolnie montowane zgodnie z gustem klienta?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr II, jakie środki musi przyjąć producent obręczy będących replikami celem zapewnienia zgodnego z prawem obrotu produktami przeznaczonymi do naprawy i przywracania pierwotnego zewnętrznego wyglądu produktu złożonego?

      (1)  Dyrektywa 98/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. w sprawie prawnej ochrony wzorów (Dz.U. L 289, s. 28).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 461/2010 z dnia 27 maja 2010 r. w sprawie stosowania art. 101 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych w sektorze pojazdów silnikowych (Dz.U. L 129, s. 52).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) NR 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. 2002, L 3, s. 1).


title: Sprawa T-293/12: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2012 r. — Syria International Islamic Bank przeciwko Radzie

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/26

         Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2012 r. — Syria International Islamic Bank przeciwko Radzie
   (Sprawa T-293/12)
   2012/C 258/48
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Syria International Islamic Bank (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: G. Laguesse i J.-P. Buyle adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady 2012/544/WPZiB z dnia 25 czerwca 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii — w części dotyczącej strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2012/335/WPZiB z dnia 25 czerwca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji Rady 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii — w części dotyczącej strony skarżącej;

               —

               zasądzenie od Rady na rzecz skarżącej odszkodowania w kwocie tymczasowo oszacowanej na 10 000 000 euro, z zastrzeżeniem późniejszego podwyższenia lub obniżenia tej kwoty;

               —

               obciążenie rady całością kosztów i wydatków związanych z postępowaniem, w tym poniesionych przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia praw do obrony i prawa do rzetelnego procesu, jako że strona skarżąca nie mogła zostać wysłuchana przed nałożeniem na nią sankcji, a Rada odmówiła jej prawa podniesienia zarzutów wobec konkretnych dowodów, znajdującymi się ewentualnie w posiadaniu Rady, mimo iż strona skarżąca o to wnosiła.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych, jako że strona skarżąca według swojej wiedzy i w świetle wewnętrznych kontroli i sprawdzeń, nie popełniła czynów, które są jej zarzucane w zaskarżonych aktach.

               3)

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności, w zakresie w jakim środki podjęte przez Radę mają skutkować zamknięciem systemu finansowego strony skarżącej reprezentującego 90 % jej transakcji w euro. Zdaniem skarżącej skutkuje to nieważnością licznych niezakończonych umów, powoduje odpowiedzialność strony skarżącej, a także pozbawia tysiące obywateli syryjskich możliwości dokonywania różnych transakcji bankowych i finansowych.

               4)

               Zarzut czwarty, dotyczący nieproporcjonalnego naruszenia prawa własności i prawa do wykonywania działalności zawodowej.

               5)

               Zarzut piąty, dotyczący niezgodności z prawem zaskarżonych aktów, wynikającej z tego, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 23 decyzji 2011/782/WPZiB (1) oraz art. 14 i 26 rozporządzenia nr 26/2012 (2), gdyż strona skarżąca nie uczestniczyła świadomie i umyślnie w operacjach mających na celu obejście sankcji.

               6)

               Zarzut szósty, dotyczący nadużycia władzy, jako że fakty w niniejszej sprawie każą stronie skarżącej sądzić, że środki zostały przyjęte z innych powodów, niż wskazano w zaskarżonych aktach.

               7)

               Zarzut siódmy, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, w zakresie w jakim uzasadnienie zaskarżonych aktów jest skrótowe i nie zawiera konkretnych elementów lub dat, które umożliwiłyby stronie skarżącej zidentyfikowanie zarzucanych jej transakcji finansowych.

      (1)  Decyzja Rady 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii i uchylenia decyzji 2011/273/WPZiB (Dz.U. L 319, s. 56)

      (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylające rozporządzenie (UE) nr 442/2011 (Dz.U. L 16, s. 1)


title: Sprawa T-467/14: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2014 r. – Fonditel Pensiones przeciwko Komisji

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/64

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2014 r. – Fonditel Pensiones przeciwko Komisji
   (Sprawa T-467/14)
   2014/C 253/87
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Fonditel Pensiones, Entidad Gestora de Fondos de Pensiones, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. L. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ponieważ kwalifikuje całokształt środków stanowiących zgodnie z jej treścią tzw. „hiszpański system leasingu podatkowego” jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których wskazano inwestorów zgrupowań interesów gospodarczych jako jedynych beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim nakazuje odzyskanie rzekomej pomocy;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on rozstrzygnięcie w przedmiocie zgodności z prawem prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty w niniejszej sprawie są takie same jak w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-638/13 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Roca SARL/Komisja Europejska (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek — Koordynacja cen sprzedaży i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych — Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien — Zasada równego traktowania — Wykonywanie nieograniczonego prawa orzekania)

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Roca SARL/Komisja Europejska
   (Sprawa C-638/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek - Koordynacja cen sprzedaży i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien - Zasada równego traktowania - Wykonywanie nieograniczonego prawa orzekania))
   (2017/C 104/13)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Roca SARL (przedstawiciel: P. Vidal Martínez, abogada)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castilla Contreras, F. Castillo de la Torre i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Roca SARL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014.


title: Sprawa F-116/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 maja 2016 r. – Leon Gonzalez/Komisja

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/47

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 maja 2016 r. – Leon Gonzalez/Komisja
   (Sprawa F-116/13) (1)

   (2016/C 222/69)
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014, s. 46.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie T-116/03, Oreste Montalto przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Urzędnicy — Nabór — Członek personelu tymczasowego — Ogłoszenie o wolnym stanowisku — Procedura naboru)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/22

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 9 listopada 2004 r.
   w sprawie T-116/03, Oreste Montalto przeciwko Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Urzędnicy - Nabór - Członek personelu tymczasowego - Ogłoszenie o wolnym stanowisku - Procedura naboru)
   (2005/C 19/49)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-116/03, Oreste Montalto, urzędnik Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), zamieszkały w Alicante (Hiszpania), reprezentowany przez adwokata G. Vandersandena, przeciwko Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnicy: B. Hoff-Nielsen i F. Anton), mającej za przedmiot, z jednej strony, skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 23 maja 2002 r. w sprawie mianowania dodatkowego przewodniczącego Izby Odwoławczej, a tym samym przewodniczącego wydziału ds. odwołań OHIM (Dz.U. 202, C 130, str. 2), z drugiej strony, skargę odszkodowawczą, Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba), w składzie P. Lindh, prezes, R. García-Valdecasas i J. D. Cooke, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 9 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygniecie:

               1)

               Decyzja Rady z dnia 23 maja 2002 r. w sprawie mianowania dodatkowego przewodniczącego Izby Odwoławczej, a tym samym przewodniczącego wydziału ds. odwołań Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) zostaje uchylona.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Rada zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 135 z 7.6.2003.


title: Sprawa C-634/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland (Irlandia) w dniu 9 grudnia 2011 r. — Anglo Irish Bank Corporation Ltd przeciwko Quinn Investments Sweden AB i in.

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland (Irlandia) w dniu 9 grudnia 2011 r. — Anglo Irish Bank Corporation Ltd przeciwko Quinn Investments Sweden AB i in.
   (Sprawa C-634/11)
   2012/C 73/28
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Ireland

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Anglo Irish Bank Corporation Ltd.

      Strona pozwana: Quinn Investments Sweden AB, Sean Quinn, Ciara Quinn, Collette Quinn, Sean Quinn Junior, Brenda Quinn, Aoife Quinn, Stephen Kelly, Peter Darragh Quinn, Niall McPartland Indian Trust AB

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Niniejsze odesłanie prejudycjalne dotyczy art. 28 (zwanego dalej „art. 28”) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 44/2001”) oraz procedur, które mają zostać zastosowane przez sąd krajowy (sądy „państwa A”) w celu rozstrzygnięcia zgłoszonego na podstawie art. 28 wniosku o stwierdzenie braku jurysdykcji tego sądu do rozpoznania i rozstrzygnięcia danej sprawy („postępowanie trzecie”) w okolicznościach, w których przed sądami państwa A:

                           a)

                           zawisło pierwsze postępowanie („pierwsze postępowanie”), które może pozostawać w związku z postępowaniem („drugie postępowanie”) wszczętym przed sądami innego państwa członkowskiego („państwa B”); oraz

                           b)

                           zawisło także postępowanie („trzecie postępowanie”), które może pozostawać w związku z drugim postępowaniem; oraz

                           c)

                           zgłoszono na podstawie art. 28 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 wniosek o stwierdzenie braku jurysdykcji sądów państwa A do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, której przedmiotem jest trzecie postępowanie, na tej podstawie, że drugie postępowanie (przed sądami państwa B) oraz trzecie postępowanie (przed sądami państwa A) są powództwami pozostającymi ze sobą w związku, w rozumieniu rzeczonego art. 28.

               2)

               Do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zwrócono się konkretnie o rozstrzygnięcie następujących kwestii:

                           1)

                           Czy sądy państwa A winny wstrzymać się do czasu oczekiwanego wystąpienia do sądów państwa B i rozstrzygnięcia przez te sądy kwestii, czy sądy państwa B winny zawiesić drugie postępowanie czy też odrzucić będące jego przedmiotem powództwo na podstawie art. 28 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001, przed podjęciem przez sądy państwa A decyzji w przedmiocie zawieszenia trzeciego postępowania bądź też odrzucenia będącego jego przedmiotem powództwa?

                           2)

                           Jeżeli sądy państwa A nie muszą wstrzymywać się do czasu oczekiwanego wystąpienia do sądów państwa B i rozstrzygnięcia przez te sądy kwestii, czy sądy państwa B winny zawiesić drugie postępowanie czy też odrzucić będące jego przedmiotem powództwo na podstawie art. 28 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001, przed podjęciem przez sądy państwa A decyzji w przedmiocie zawieszenia trzeciego postępowania bądź odrzucenia będącego jego przedmiotem powództwa, to czy sądy państwa A są uprawnione do wzięcia pod uwagę pierwszego postępowania, w celu rozstrzygnięcia kwestii, czy zawiesić trzecie postępowanie bądź odrzucić będące jego przedmiotem powództwo?

                           3)

                           W razie gdyby sądy państwa B uznały, że posiadają jurysdykcję w odniesieniu do drugiego postępowania, to czy sądy państwa A są uprawnione do wzięcia pod uwagę pierwszego postępowania, w celu rozstrzygnięcia kwestii, czy zawiesić trzecie postępowanie bądź odrzucić będące jego przedmiotem powództwo, na podstawie art. 28 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001?

                           4)

                           Czy znaczenie ma okoliczność, że trzecie postępowanie mogło być (ale nie zostało) wszczęte jako powództwo wzajemne wobec pierwszego postępowania przez stronę powodową w trzecim postępowaniu, a jeśli tak to jakie wnioski powinny wyciągnąć z tej okoliczności sądy państwa A przy dokonywaniu oceny, czy powinny one stwierdzić brak [swej] jurysdykcji w odniesieniu do trzeciego postępowania lub zawiesić to postępowanie, na podstawie art. 28 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001?

      (1)  Dz.U. L 12, s. 1


title: Sprawa F-54/08: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2008 r. — Bernard przeciwko Europolowi

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/62

         Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2008 r. — Bernard przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-54/08)
   (2008/C 223/118)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Marjorie Bernard (Haga, Niderlandy) (przedstawiciel: P. de Casparis, avocate)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji Europolu dotyczącej przedłużenia umowy skarżącej jedynie o minimalny okres 9 miesięcy.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 31 lipca 2007 r. dotyczącej przedłużenia umowy skarżącej jedynie do dnia 1 czerwca 2008 r., jak również decyzji wydanej w przedmiocie zażalenia z dnia 29 lutego 2008 r.

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-532/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (wielka izba) wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-36/04 Association de la presse internationale ASBL (API) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 29 listopada 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/37

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (wielka izba) wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-36/04 Association de la presse internationale ASBL (API) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 29 listopada 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-532/07 P)
   (2008/C 22/66)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Docksey oraz P. Aalto, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Association de la presse internationale ASBL (API)
   Żądania wnoszącego odwołanie
   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie w części spornego wyroku, w zakresie w jakim stwierdza nieważność decyzji Komisji odmawiającej dostępu do dokumentów, o które zwróciło się API, od dnia rozprawy w odniesieniu do wszystkich skarg z wyjątkiem postępowania w sprawie naruszenia;

               —

               ostateczne rozstrzygnięcie kwestii będących przedmiotem niniejszego odwołania;

               —

               obciążenie strony skarżącej w sprawie T-36/04 kosztami postępowania poniesionymi przez Komisję w tej sprawie i w ramach niniejszego odwołania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja podnosi po pierwsze, że Sąd Pierwszej Instancji popełnił błąd co do prawa dokonując wykładni wyjątku dotyczącego postępowań sądowych w ten sposób, że instytucje powinny badać wnioski o dostęp do pism procesowych w każdym poszczególnym przypadku od dnia rozprawy, w ramach skarg innych niż skargi w sprawie naruszenia. W związku z tym Komisja zauważa, że wnioski Sądu Pierwszej Instancji są niezgodne z uzasadnieniem, że Sąd Pierwszej Instancji nie uwzględnił interesu prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości lub interesu innych osób wymienionych w postępowaniu oraz że Sąd Pierwszej Instancji zbadał jedynie prawa i obowiązki jednej ze stron. Mimo że dokumenty przedstawione przez instytucje nie są wykluczone z zakresu zastosowania rozporządzenia (WE) 1049/2001 (1), wnioski sformułowane przez Sąd Pierwszej Instancji nie mają podstaw w ustawodawstwie wspólnotowym lub orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości.
   Po drugie, Sąd Pierwszej Instancji popełnił błąd co do prawa dokonując wykładni wyjątku odnoszącego się do śledztwa w ten sposób, że Komisja powinna zbadać wnioski o dostęp do pism procesowych w ramach postępowań w sprawie naruszenia na podstawie art. 226 WE w każdym poszczególnym przypadku od dnia wyroku, również w przypadku skarg, co do których podjęto decyzję, lecz które nie zostały jeszcze rozstrzygnięte, co osłabia zdolność Komisji, jako strażniczki traktatów, do czuwania nad wykonaniem przez państwa członkowskie obowiązków, ciążących na nich na mocy prawa wspólnotowego.
   Po trzecie, Sąd Pierwszej Instancji popełnił błąd co do prawa dokonując wykładni wyjątku dotyczącego postępowań sądowych w ten sposób, że instytucje powinny zbadać wnioski o dostęp do ich pism procesowych w każdym poszczególnym przypadku w ramach skarg, co do których podjęto decyzję, lecz które są związane z zawisłymi sprawami, co osłabia ich zdolność do obrony swych interesów przed sądami wspólnotowymi jak też zdolność Komisji, jako strażniczki traktatów, do zapewnienia wykonania prawa wspólnotowego.

      (1)  Dz.U. L 145, str. 43.


title: Sprawa C-378/11 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 21 września 2011 r. — Longevity Health Products, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Biofarma SA (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie przed izbą odwoławczą OHIM — Niewywiązanie się z obowiązku uiszczenia opłaty za wniesienie odwołania w terminie — Decyzja izby odwoławczej uznająca odwołanie za niewniesione)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/24

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 21 września 2011 r. — Longevity Health Products, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Biofarma SA
      (Sprawa C-378/11 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie przed izbą odwoławczą OHIM - Niewywiązanie się z obowiązku uiszczenia opłaty za wniesienie odwołania w terminie - Decyzja izby odwoławczej uznająca odwołanie za niewniesione)
      (2012/C 25/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Longevity Health Products, Inc. (przedstawiciel: J. Korab, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego(znaki towarowe i wzory), Biofarma SA

         Przedmiot

      Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) z dnia 15 kwietnia 2011 r., w sprawie T-95/11 Biofarma Longevity Health Products przeciwko OHIM — Biofarma VITACHRON (male), którym Sąd odrzucił, wniesioną przez zgłaszającego słowny znak towarowy „VITACHRON male” dla towarów i usług należących między innymi do klasy 5, skargę o stwierdzenie nieważności decyzji R 1357/2010-4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 10 stycznia 2011 r., którą uznano, iż odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów, odmawiającej rejestracji wskazanego znaku towarowego w ramach sprzeciwu wniesionego przez właściciela krajowych znaków towarowych „VITATHION” dla towarów i usług należących do klasy 5, nie zostało wniesione, ponieważ opłata za wniesienie odwołania nie została uiszczona w terminie.

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Longevity Health Products Inc. pokrywa swoje własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa T-230/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2008 r. — Rewe-Zentral przeciwko OHIM (PORT LOUIS) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PORT LOUIS — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Określenie pochodzenia geograficznego wskazanych towarów — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/30

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2008 r. — Rewe-Zentral przeciwko OHIM (PORT LOUIS)
   (Sprawa T-230/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PORT LOUIS - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Określenie pochodzenia geograficznego wskazanych towarów - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 313/53)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Rewe-Zentral AG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: M. Kinkeldey i A. Bognár, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 czerwca 2006 r. (sprawa R 25/2006-1) dotyczącą wniosku o rejestrację oznaczenia słownego PORT LOUIS jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)(OHIM) z dnia 21 czerwca 2006 r. (sprawa R-25/2006-1).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006.


title: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia  1 grudnia 2005 r.  w sprawie C-512/04 P Vitakraft-Werke Wührmann & Sohn GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Krafft SA (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VITAKRAFT — Sprzeciw właściciela krajowych znaków towarowych zawierających element słowny  krafft  — Podobieństwo między znakami towarowymi — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/13

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 1 grudnia 2005 r.
   w sprawie C-512/04 P Vitakraft-Werke Wührmann & Sohn GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Krafft SA (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VITAKRAFT - Sprzeciw właściciela krajowych znaków towarowych zawierających element słowny „krafft” - Podobieństwo między znakami towarowymi - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)
   (2006/C 60/27)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-512/04 P, mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 Statutu WE Trybunału Sprawiedliwości, które wpłynęło w dniu 14 grudnia 2004 r., wniesione przez Vitakraft-Werke Wührmann & Sohn GmbH & Co. KG z siedzibą w Bremie (Niemcy), (przedstawiciel: U. Bander, avocat), w której pozostałymi uczestnikami byli Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), (pełnomocnik: G. Schneider), Krafft S.A. z siedzibą w Andoain (Hiszpania), (przedstawiciel: P. Koch Moreno, avocat), Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Schiemann, prezes izby, M. Ilešič (sprawozdawca) i E. Levits, sędziowie; rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 1 grudnia 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Odwołanie zostaje oddalone

               2.

               Vitakraft-Werke Wührmann & Sohn GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi kwestiami incydentalnymi

      (1)  Dz.U. C 45 z 19.2.2005


title: Sprawa T-83/05: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2005 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/38

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2005 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-83/05)
   (2005/C 106/76)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 18 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Republiki Włoskiej, reprezentowanej przez Antonia Cingolo, Avvocato dello Stato, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 16 grudnia 2004 r. (POR Sicilia 2000-2006), z dnia 13 stycznia 2005 r. (POR Calabria Ob. 1 2000-2006), z dnia 13 stycznia 2005 r. (POR Puglia Ob. 1 2000- 2006), z dnia 17 stycznia 2005 r. (Docup Lombardia Ob. 2 2000-2006), z dnia 17 stycznia 2005 r. (POR Calabria Ob. 1 2000-2006) oraz z dnia 26 stycznia 2005 r. (POR Sardegna Ob. 1 2000-2006), wszystkie zmierzające do uzależnienia uruchomienia procedury wypłaty zaliczek w ramach programów pomocowych od wymogów niewynikających z obowiązującej regulacji prawnej, prowadzącego do bezpodstawnego ograniczenia dopuszczalnych wydatków pokrywanych ze środków pochodzących z przedmiotowych funduszy strukturalnych.

               2)

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zarzuty i główne argumenty pokrywają się z tymi, które zostały podniesione w ramach postępowania w sprawie T-245/04 Republika Włoska przeciwko Komisji (1)

      (1)  Dz.U. UE C 262 z 23.10.2004, str. 55.


title: Sprawa C-241/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez Tribunale Administrativo Regionale della Liguria (Sezione Seconda) na podstawie postanowienia z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie Acquedotto De Ferrari Galliera s.p.a. przeciwko Provincia di Genova i innym

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez Tribunale Administrativo Regionale della Liguria (Sezione Seconda) na podstawie postanowienia z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie Acquedotto De Ferrari Galliera s.p.a. przeciwko Provincia di Genova i innym
   (Sprawa C-241/04)
   (2004/C 217/20)
   Dnia 8 czerwca 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Tribunale Administrativo Regionale della Liguria (Sezione Seconda) wydanego dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie Acquedotto De Ferrari Galliera s.p.a. przeciwko Provincia di Genova i innym.
   Tribunale Administrativo Regionale della Liguria (Sezione Seconda) zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               —

               Czy wykładnia art 12, 28, 43, 49 i 86 Traktatu WE dokonana przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 7 grudnia 2000 r., C-324/98, w sprawie Teleaustria, ma zastosowanie i wiąże sąd krajowy również w sprawie, w której nie występuje rzeczywista lub potencjalna groźba dyskryminacji ze względu na narodowość?

               —

               Czy art. 12, 28, 43, 49 i 86 Traktatu WE, w świetle wykładni dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 7 grudnia 2000 r., C-324/98, Teleaustria, pozwalają Państwom Członkowskim, w okresie dostosowywania krajowej regulacji, wprowadzić przepisy przejściowe chroniące umowy koncesyjne na usługi publiczne, które zostały uprzednio udzielone bez przeprowadzenia przetargu i na jaki okres czasu takie przepisy mogą zostać wprowadzone?

               —

               Czy wykładni art. 86 ust. 2 można dokonywać w ten sposób, że pozwala on na odstępstwo od art. 12, 28, 43 i 49 Traktatu WE (zgodnie z wykładnią tych artykułów dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 7 grudnia 2000 r. C-324/98, dotyczącym obowiązku zawierania umów koncesyjnych na usługi publiczne w drodze przetargu), ograniczone do powierzenia usług na ściśle określony i utrzymany w rozsądnych granicach okres przejściowy, gdy konkretna sytuacja będąca przedmiotem oceny sądu krajowego jest tego rodzaju, że przeprowadzenie przetargu w celu zawarcia umowy koncesyjnej na usługi publiczne w ogólnym interesie gospodarczym, takie jak zintegrowane usługi wodociągowe, mogłoby mieć ujemny wpływ na terminową realizację, rozpoczęcie i zarządzanie tymi usługami?


title: Sprawa T-379/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 listopada 2006 r. — J przeciwko Komisji (Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny i dodatek na zagospodarowanie — Warunki przewidziane w art. 4 ust. 1 lit. a) i w art. 5 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Pojęcie wykonywanie obowiązków w służbie państwowej — Zwrot świadczeń nienależnie pobranych)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/36

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 listopada 2006 r. — J przeciwko Komisji
   (Sprawa T-379/04) (1)

   (Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny i dodatek na zagospodarowanie - Warunki przewidziane w art. 4 ust. 1 lit. a) i w art. 5 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Pojęcie „wykonywanie obowiązków w służbie państwowej” - Zwrot świadczeń nienależnie pobranych)
   (2006/C 331/79)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: J (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: C. Forte, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i M. Velardo, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 10 czerwca 2004 r. oddalającej w sposób wyraźny zażalenia skarżącej, jak również decyzji Komisji z dnia 31 października 2003 r., na podstawie której odmówiono jej dodatku zagranicznego oraz dodatku na zagospodarowanie przewidzianych, odpowiednio, w art. 4 i 5 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich oraz z dnia 10 grudnia 2003 r. nakazującej zwrot pobranych z tego tytułu kwot
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 284 z 20.11.2004 r.


title: Sprawa C-442/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesfinanzhof z dnia  3 listopada 2005 r.  w sprawie Finanzamt Oschatz przeciwko Zweckverband zur Trinkwasserversorgung und Abwasserbeseitigung Torgau-Westelbien

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesfinanzhof z dnia 3 listopada 2005 r. w sprawie Finanzamt Oschatz przeciwko Zweckverband zur Trinkwasserversorgung und Abwasserbeseitigung Torgau-Westelbien
   (Sprawa C-442/05)
   (2006/C 60/35)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 14 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesfinanzhof (Federalny Sąd ds. Finansów), z dnia 3 listopada 2005 r. w sprawie Finanzamt Oschatz przeciwko Zweckverband zur Trinkwasserversorgung und Abwasserbeseitigung Torgau-Westelbien.
   Bundesfinanzhof zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
   Czy podłączenie instalacji należących do właściciela nieruchomości (tzw. „podłączenie domowe”) do sieci dystrybucji wody przez spółkę świadczącą usługi w zakresie dostawy wody za opłatą naliczaną odrębnie wchodzi w zakres pojęcia „dostawa wody” w rozumieniu szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. (1) w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (Załącznik D pkt 2 i Załącznik H Kategoria 2)?

      (1)  Dz.U. L 145, str. 1.


title: Sprawa C-78/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Rouen (Francja) w dniu 8 lutego 2010 r. — Me Marc Berel, działający jako pełnomocnik Société Port Angot Développement, Me Hess, działający jako zarządca sądowy Société Port Angot Développement, Société Rijn Schelde Mondia France, Receveur principal des douanes de Rouen Port, Administration des douanes — Havre Port, Société Port Angot Développement, nastęca prawny SAS Manutention de produits chimiques et miniers (Maprochim), Asia Pulp & Paper France przeciwko Administration des douanes de Rouen, Receveur principal des douanes du Havre, Administration des douanes du Havre

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Rouen (Francja) w dniu 8 lutego 2010 r. — Me Marc Berel, działający jako pełnomocnik Société Port Angot Développement, Me Hess, działający jako zarządca sądowy Société Port Angot Développement, Société Rijn Schelde Mondia France, Receveur principal des douanes de Rouen Port, Administration des douanes — Havre Port, Société Port Angot Développement, nastęca prawny SAS Manutention de produits chimiques et miniers (Maprochim), Asia Pulp & Paper France przeciwko Administration des douanes de Rouen, Receveur principal des douanes du Havre, Administration des douanes du Havre
   (Sprawa C-78/10)
   2010/C 113/34
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour d'appel de Rouen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Me Marc Berel, działający jako pełnomocnik Société Port Angot Développement, Me Hess, działający jako zarządca sądowy Société Port Angot Développement, Société Rijn Schelde Mondial France, Receveur principal des douanes de Rouen Port, Administration des douanes — Havre Port, Société Port Angot Développement, następca prawny SAS Manutention de produits chimiques et miniers (Maprochim), Asia Pulp & Paper France

      Strona pozwana: Administration des douanes de Rouen, Receveur principal des douanes du Havre, Administration des douanes du Havre

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 213, 233 i 239 Wspólnotowego Kodeksu Celnego [WKC] (1) stoją na przeszkodzie, by w przypadku istnienia długu celnego dłużnik solidarny, wobec którego nie wydano decyzji o umorzeniu tego długu, mógł powołać się wobec organów odpowiedzialnych za odzyskanie należności celnych na decyzję o umorzeniu wydaną na podstawie art. 239 WKC, którą organy te skierowały do innego współdłużnika solidarnego, w celu zwolnienia się z zapłaty długu celnego?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1).


title: Sprawa T-289/08: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2008 r. — Deutsche BKK przeciwko OHIM (Deutsche BKK)

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/18

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2008 r. — Deutsche BKK przeciwko OHIM (Deutsche BKK)
   (Sprawa T-289/08)
   (2008/C 247/36)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Deutsche BKK (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciele: H.-P. Schrammek, C. Drzymalla i S. Risthaus, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 maja 2008 r. w sprawie R 318/2008-4, doręczonej w dniu 2 czerwca 2008 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Deutsche BKK” dla usług z klas 36, 41 i 44 (zgłoszenie nr 4 724 894)

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 73 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), z uwagi na to, iż Urząd odrzucił dokumenty bez uprzedniego umożliwienia stronie skarżącej przedstawienia jej uwag w tym względzie;

               —

               naruszenie art. 74 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 40/94, z uwagi na niewłaściwe zbadanie stanu faktycznego przez Urząd;

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94 z uwagi na to, iż Urząd odmówił objęcia ochroną znaku towarowego „Deutsche BKK” opierając się na bezwzględnych podstawach odmowy rejestracji;

               —

               naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 z uwagi na to, że Urząd nie uznał, iż nastąpiło uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa T-575/14: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2014 r. – Larymnis Larko przeciwko Komisji

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/52

      Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2014 r. – Larymnis Larko przeciwko Komisji
      (Sprawa T-575/14)
      (2014/C 395/65)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Elliniki Metalleftiki kai Metallourgiki Larymnis Larko A.E. (Kallithea Attikis, Grecja) (przedstawiciel: B. Koulouris, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 marca 2014 r. [SG-Greffe(2014) D/4621/28/03/2014] w sprawie pomocy państwa wprowadzonej w życie przez Republikę Grecką na rzecz spółki akcyjnej „Geniki Metalleftiki kai Metallourgiki Anonimi Eteria NEA LARKO” [NEA LARKO], nr SA.34572 (2013/C) (ex 2013NN), w części, w jakiej dotyczy ona wymienionych tam środków 2, 3, 4 i 6, które zgodnie z zaskarżoną decyzją stanowią pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca w pierwszej kolejności twierdzi, że ma oczywisty interes prawny w stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji, gdyż dotyczy jej ona bezpośrednio i indywidualnie w sposób analogiczny do jej adresatów, zaś w drugiej kolejności podnosi trzy zarzuty:

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 TFUE

                              —

                              Skarżąca utrzymuje, co następuje: a) jak wynika z samej zaskarżonej decyzji, Komisja doszła do swoich wniosków dotyczących badanych środków podjętych przez władze greckie, nie dysponując wystarczającymi informacjami w tym względzie. W szczególności, jeśli chodzi o środki 2, 4 i 6 (odpowiednio gwarancje państwowe z lat 2008, 2010 i 2011), w zaskarżonej decyzji Komisja wyraźnie przyznaje, że nie dysponuje informacjami na temat uruchomienia takich gwarancji. Ponadto jeśli chodzi o środek 3 (podwyższenie kapitału w 2009 r.), Komisja przyznaje, że nie wie, kiedy znaczna część tego podwyższenia kapitału miała miejsce; b) zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia, gdyż nie zdefiniowano w niej w ogóle właściwego rynku produktowego, aby ustalić, czy doszło do powstania korzyści po stronie NEA LARKO oraz stworzenia niekorzystnej sytuacji konkurencyjnej po stronie pozostałych podmiotów gospodarczych; c) w rzeczywistości w związku ze środkami 4 i 6 jedynym podmiotem, który w niniejszym przypadku uzyskał korzyść, jest państwo greckie, które zamiast zwrócić NEA LARKO zapłacone przez nią podatki (podatek dochodowy i podatek od wartości dodanej), udzieliło jej gwarancji związanych z obciążeniami.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący błędnej oceny okoliczności faktycznych (błąd w ustaleniach faktycznych), jak również błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 296 akapit drugi TFUE i art. 107 ust. 1 TFUE

                              —

                              Skarżąca utrzymuje, co następuje: a) zarówno w przypadku wspomnianych powyżej gwarancji (środki 2, 4 i 6), jak i w przypadku środka 3 (podwyższenie kapitału w NEA LARKO w 2009 r. poprzez wniesienie wkładu) władze greckie działały „jak rozważny inwestor na rynku”. Jakikolwiek rozsądny i przezorny inwestor/przedsiębiorca udzieliłby gwarancji spółce, w której ma własne interesy (co miało miejsce dla państwa greckiego w przypadku NEA LARKO), na kwoty pokryte odpowiednimi własnymi zobowiązaniami wobec własnego przedsiębiorstwa (w tym przypadku – zobowiązanie państwa greckiego do zwrotu na rzecz NEA LARKO podatku dochodowego i podatku od wartości dodanej). Co więcej, w niniejszym przypadku państwo greckie spodziewało się osiągnięcia zysku ze sprzedaży NEA LARKO. Podkreślono, że sporne gwarancje nie zostały wykorzystane oraz że b) w zaskarżonej decyzji nie zbadano rozmiaru kontrolowanego przedsiębiorstwa ani okoliczności, czy z uwagi na ten rozmiar i ogólną pozycję zajmowaną przez NEA LARKO w całym sektorze rynkowym produktu mogłoby ono wpłynąć na rynek wewnętrzny „produktu”. Wreszcie podkreślono, że rozmiar NEA LARKO jest tego rodzaju, że pomoc państwa, o której mowa, nie mogłaby wpłynąć w żaden sposób na rynek wewnętrzny.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności

                              —

                              Skarżąca utrzymuje, że nawet gdyby założyć, że sporne gwarancje stanowią bezprawnie przyznaną pomoc państwa, należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia zasady proporcjonalności w odniesieniu do ustalenia wysokości pomocy podlegającej odzyskaniu. W szczególności, jeśli chodzi o wysokość pomocy podlegającej odzyskaniu (środki 2, 4 i 6), Komisja nie uwzględniła faktu, że gwarancje te nie zostały uruchomione oraz że w związku z tym ani prawo, ani zwyczaje handlowe bądź dobre obyczaje nie pozwalają, by żądać od NEA LARKO (lub trzeciego przedsiębiorstwa będącego następcą prawnym) zapłaty dokładnie takiej samej kwoty z tytułu gwarancji, które nie zostały wykorzystane, gdyż kwota ta była objęta gwarancją państwa greckiego, który udzielił spornych gwarancji w celu pokrycia zobowiązań kredytobiorcy NEA LARKO.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  10 stycznia 2006 r.  w sprawie C-147/04 De Groot en Slot Allium BV, Bejo Zaden BV przeciwko Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie, Ministre de l'Agriculture, de l'Alimentation, de la Pêche e des Affaires rurales (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État) (Dyrektywa 70/458/EWG — Obrót materiałem siewnym warzyw — Artykuł 2 — Dyrektywa 92/33/EWG — Obrót materiałem rozmnożeniowym oraz nasadzeniowym warzyw, innym niż nasiona — Załącznik II — Wspólny katalog odmian gatunków warzyw — Uregulowanie krajowe zastrzegające obrót pod nazwą szalotka jedynie do odmian szalotek produkowanych w drodze rozmnażania wegetatywnego — Artykuł 28 WE — Ochrona konsumentów)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 10 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-147/04 De Groot en Slot Allium BV, Bejo Zaden BV przeciwko Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie, Ministre de l'Agriculture, de l'Alimentation, de la Pêche e des Affaires rurales (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État) (1)

   (Dyrektywa 70/458/EWG - Obrót materiałem siewnym warzyw - Artykuł 2 - Dyrektywa 92/33/EWG - Obrót materiałem rozmnożeniowym oraz nasadzeniowym warzyw, innym niż nasiona - Załącznik II - Wspólny katalog odmian gatunków warzyw - Uregulowanie krajowe zastrzegające obrót pod nazwą szalotka jedynie do odmian szalotek produkowanych w drodze rozmnażania wegetatywnego - Artykuł 28 WE - Ochrona konsumentów)
   (2006/C 48/09)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-147/04 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Conseil d'État (Francja) postanowieniem z dnia 4 lutego 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 22 marca 2004 r., w postępowaniu De Groot en Slot Allium BV, Bejo Zaden BV przeciwko Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie, Ministre de l'Agriculture, de l'Alimentation, de la Pêche et des Affaires rurales, przy udziale: Comité économique agricole régional fruits et légumes de la Région Bretagne (Cerafel), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, J. Makarczyk, C. Gulmann, G. Arestis (sprawozdawca) i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruíz-Jarabo Colomer, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 10 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Dyrektywa Rady 70/458/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw, zmieniona dyrektywą Rady 88/380/EWG z dnia 13 grudnia 1988 r., stoi na przeszkodzie dokonaniu wpisu odmian ambition i matador do wspólnego katalogu jako odmian materiału siewnego w rubryce poświęconej szalotkom.
   Artykuł 28 WE stoi na przeszkodzie istnieniu uregulowania krajowego takiego jak rozporządzenie z dnia 17 maja 1990 r. dotyczące handlu szalotkami, zgodnie z którym dozwolone jest wprowadzanie do obrotu pod nazwą „szalotki” jedynie warzyw wyprodukowanych w drodze rozmnażania wegetatywnego, z wyłączeniem warzyw pochodzących z nasion wyprodukowanych i wprowadzonych do obrotu pod tą samą nazwą w innych Państwach Członkowskich.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4. 2004.


title: Sprawa C-58/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 23 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof – Niemcy) – Firma Theodor Pfister/Landkreis Main-Spessart [Odesłanie prejudycjalne — Rolnictwo — Inspekcje sanitarne — Urzędowe kontrole pasz i żywności — Finansowanie kontroli — Opłaty za inspekcje związane z ubojem — Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 — Dyrektywa 85/73/EWG — Możliwość pobrania kwoty pokrywającej faktyczne koszty inspekcji, wyższej niż kwoty opłat przewidzianych przez tę dyrektywę]

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/19

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 23 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof – Niemcy) – Firma Theodor Pfister/Landkreis Main-Spessart
   (Sprawa C-58/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Inspekcje sanitarne - Urzędowe kontrole pasz i żywności - Finansowanie kontroli - Opłaty za inspekcje związane z ubojem - Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 - Dyrektywa 85/73/EWG - Możliwość pobrania kwoty pokrywającej faktyczne koszty inspekcji, wyższej niż kwoty opłat przewidzianych przez tę dyrektywę])
   (2016/C 068/23)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bayerischer Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Firma Theodor Pfister

      Strona pozwana: Landkreis Main-Spessart

      Sentencja

   Artykuł 27 ust. 3 akapit pierwszy zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 882/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1791/2006 z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że zezwala on w okresie przejściowym w 2007 r. na pobieranie opłat wystarczających na pokrycie kosztów kontroli higieny mięsa, które ponoszą właściwe władze w rozumieniu dyrektywy Rady nr 85/73/EWG z dnia 29 stycznia 1985 r. w sprawie finansowania inspekcji i kontroli weterynaryjnych, przewidzianych w dyrektywach 89/662/EWG, 90/425/EWG, 90/675/EWG i 91/496/EWG, zmienionej dyrektywą Rady 97/79/WE z dnia 18 grudnia 1997 r.

      (1)  Dz.U. C 171 z 26.5.2015.


title: Sprawa C-204/07 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 lipca 2008 r. — C.A.S. SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Układ stowarzyszeniowy EWG — Turcja — Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 — Artykuł 239 — Wspólnotowy kodeks celny — Zwrot i umorzenie należności celnych przywozowych — Przywożone z Turcji koncentraty soku owocowego — Świadectwa przewozowe — Podrobienie — Szczególna sytuacja)

text:
               13.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 lipca 2008 r. — C.A.S. SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-204/07 P) (1)

   (Odwołanie - Układ stowarzyszeniowy EWG - Turcja - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Artykuł 239 - Wspólnotowy kodeks celny - Zwrot i umorzenie należności celnych przywozowych - Przywożone z Turcji koncentraty soku owocowego - Świadectwa przewozowe - Podrobienie - Szczególna sytuacja)
   (2008/C 236/04)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: C.A.S. SpA (przedstawiciel: D. Ehle, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Patakia i S. Schønberg, pełnomocnicy, M. Núñez-Müller, Rechtsanwalt)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 6 lutego 2007 r. w sprawie T-23/03 C.A.S. przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę w przedmiocie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji REC 10/01 z dnia 18 października 2002 r. dotyczącej wniosku o umorzenie należności celnych przywozowych pokrytych po zwolnieniu towarów w odniesieniu do koncentratów soków owocowych pochodzących z Turcji przywożonych w oparciu o świadectwa pochodzenia, które w wyniku przeprowadzonej późniejszej kontroli okazały się fałszywe — Uchybienia i błędy ze strony władz tureckich oraz Komisji mogące doprowadzić do powstania szczególnej sytuacji w rozumieniu art. 239 rozporządzenia Komisji nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) — Rozłożenie ciężaru dowodu co do wystąpienia szczególnej sytuacji — Kwalifikacja prawna dokumentów i stanu faktycznego
   Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 6 lutego 2007 r. w sprawie T-23/03 CAS przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 2 decyzji Komisji z dnia 18 października 2002 r. (REC 10/01).

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania obydwu instancji.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa T-15/15: Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2015 r. – Costa/Parlament

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/26

         Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2015 r. – Costa/Parlament
   (Sprawa T-15/15)
   (2015/C 081/34)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Paolo Costa (Wenecja, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Orsoni i M. Romeo)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie, że decyzja przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 11 listopada 2014 r., doręczona w dniu 28 listopada 2014 r., jak również wszystkie wcześniejsze, późniejsze i związane z nią akty prawne są nieważne i niebyłe zgodnie z art. 263 TFUE i 264 TFUE;

               —

               obciążenie Parlamentu całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji przewodniczącego Parlamentu Europejskiego nr 318 189 z dnia 11 listopada 2014 r., mającej na celu zawieszenie wypłaty emerytury skarżącego począwszy od czerwca 2010 r. oraz odzyskanie kwot wypłaconych w okresie od lipca 2009 r. do maja 2010 r.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Pierwszy zarzut dotyczący naruszenia norm prawnych, naruszenia przepisów dotyczących zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego, jak również naruszenia art. 12 Regolamento per gli assegni vitalizi dei deputati italiani (rozporządzenia w sprawie dożywotnich świadczeń włoskich deputowanych).

                           —

                           W tym względzie naruszony został art. 12 ust. 2a lit. v) rozporządzenia w sprawie dożywotnich świadczeń włoskich deputowanych, do którego odsyłają przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego, ponieważ został on niesłusznie powołany celem zawieszenia wypłaty emerytury w odniesieniu do stanowiska prezesa organu zarządzającego portem w Wenecji.

                           —

                           Ponadto, stanowisko prezesa organu zarządzającego włoskim portem nie mieści się w zakresie stosowania art. 12 ust. 2a lit. v) rozporządzenia, ponieważ stanowisko to, jak przyznał Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 10 października 2014 r. (C–270/13), obejmuje pewien stopień specjalizacji opartej wyłącznie na kompetencjach zawodowych wykazanych przez kandydata w sektorach ekonomii i transportu, ponieważ jest pozbawione jakiegokolwiek związku z polityką, nie jest związane z jakąkolwiek nominacją rządową i nie obejmuje wykonywania jakichkolwiek funkcji politycznych.

               2.

               Drugi zarzut dotyczący naruszenia traktatów i norm prawnych, naruszenia art. 4, 6 i 15 TUE, naruszenia art. 1 protokołu do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w obszarze ochrony własności, naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań i naruszenia zasady dobrej wiary.

                           —

                           W tym względzie, art. 4 i 13 TUE, które zobowiązują Parlament Europejski, jak i inne instytucje, do ochrony w każdym wypadku powstałych sytuacji uzasadnionych oczekiwań w ramach wspólnotowego porządku prawnego przez każdy z podmiotów, który się nań składa.

                           —

                           Ponadto, naruszone zostały zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i dobrej wiary; chodzi o ogólne i podstawowe zasady prawa Unii Europejskiej, uznane i potwierdzone w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który zawsze zobowiązuje do ich poszanowania w wypadku żądania zwrotu kwot wypłaconych jednostce w dobrej wierze.

                           —

                           Wreszcie, naruszony został art. 1 protokołu do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w obszarze własności, do którego odsyła art. 6 TUE i który ma taką samą wartość prawną jak przepis traktatu, w zakresie, w jakim ustanawia zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań powstałych u jednostki co do istnienia wobec niej prawa do wierzytelności i prawa do słusznego pobierania tej wierzytelności.


title: Sprawa C-208/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 8 maja 2006 r. — Medion AG przeciwko Hauptzollamt Duisburg

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 8 maja 2006 r. — Medion AG przeciwko Hauptzollamt Duisburg
   (Sprawa C-208/06)
   (2006/C 224/33)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Düsseldorf
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Medion AG

      Strona pozwana: Hauptzollamt Duisburg
   Pytanie prejudycjalne
   Czy camcorder, nie posiadający w momencie przywozu (1) funkcji nagrywania sygnału wideo ze źródła zewnętrznego należy sklasyfikować do podpozycji CN 8525 40 99, jeżeli w drodze naciśnięcia określonych przycisków możliwe jest późniejsze przystosowanie portu wideo jako wejścia wideo, chociaż producent i sprzedawca nie wskazują na istnienie tej możliwości, ani jej nie popierają?

      (1)  Wykładnia załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, str. 1).


title: Sprawa C-585/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 18 grudnia 2014 r. – Petru Chiş/Administrația Județeană a Finanțelor Publice Cluj

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 18 grudnia 2014 r. – Petru Chiş/Administrația Județeană a Finanțelor Publice Cluj
      (Sprawa C-585/14)
      (2015/C 107/20)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Cluj

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Petru Chiş

         Strona pozwana: Administrația Județeană a Finanțelor Publice Cluj

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy mając na uwadze przepisy ustawy nr 9/2012 i przedmiot podatku przewidzianego w tej ustawie, art. 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwo członkowskie Unii Europejskiej podatku od emisji zanieczyszczeń stosowanego przy rejestracji pojazdów samochodowych pochodzących z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który to podatek nie znajduje zastosowania przy rejestracji w związku z przeniesieniem prawa własności krajowych pojazdów samochodowych, w odniesienie do których został już zapłacony taki podatek lub analogiczny podatek, jeżeli wartość rezydualna takiego podatku, zawarta w wartości pojazdów samochodowych na rynku krajowym, jest niższa niż nowy podatek.

                  2)

                  Czy mając na uwadze przepisy ustawy nr 9/2012 i przedmiot podatku przewidzianego w tej ustawie, art. 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwo członkowskie Unii Europejskiej podatku od emisji zanieczyszczeń stosowanego przy rejestracji pojazdów samochodowych pochodzących z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który jest należny od krajowych pojazdów samochodowych tylko przy przeniesieniu prawa własności takiego pojazdu, wobec czego pojazd zagraniczny nie może być używany bez zapłaty podatku, podczas gdy pojazd krajowy może być używany w sposób nieograniczony czasowo bez zapłaty podatku do czasu przeniesienia prawa własności tego pojazdu, o ile takie przeniesienie ma miejsce, w następstwie czego dochodzi do rejestracji pojazdu na nowego właściciela.


title: Sprawa F-96/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 3 maja 2016 r. – Grzebielec/Komisja

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/50

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 3 maja 2016 r. – Grzebielec/Komisja
   (Sprawa F-96/15) (1)

   (2016/C 222/80)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015, s. 84.


title: Sprawa T-806/14: Wyrok Sądu z dnia 10 maja 2016 r. – August Storck/EUIPO (Przedstawienie kwadratowego opakowania w kolorach białym i niebieskim) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy przedstawiający kwadratowe opakowanie w kolorach białym i niebieskim — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/15

         Wyrok Sądu z dnia 10 maja 2016 r. – August Storck/EUIPO (Przedstawienie kwadratowego opakowania w kolorach białym i niebieskim)
   (Sprawa T-806/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy przedstawiający kwadratowe opakowanie w kolorach białym i niebieskim - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 222/17)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: August Storck KG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Goldenbaum, I. Rohr, T. Melchert i A.C. Richter)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: V. Melgar i H. Kunz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 września 2014 r. (sprawa R 644/2014-5) dotycząca rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską graficznego znaku towarowego przedstawiającego kwadratowe opakowanie w kolorach białym i niebieskim.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               August Storck KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 46 z 9.2.2015.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie C-166/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom przez Państwo Członkowskie — Art. 28 WE — Marketing wyrobów z metali szlachetnych — Nazwa „złoto” i „stop złota”)

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 8 lipca 2004 r.
   w sprawie C-166/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom przez Państwo Członkowskie - Art. 28 WE - Marketing wyrobów z metali szlachetnych - Nazwa „złoto” i „stop złota”)
   (2004/C 217/11)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-166/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: B. Stromsky) przeciwko Republice Francuskiej (pełnomocnicy: G. de Bergues i F. Million ), której przedmiotem jest stwierdzenie, że zastrzegając nazwę „złoto” dla wyrobów o próbie 0,750, podczas gdy wyroby o próbach 0,375 lub 0,585 nazywane są „stopem złota”, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28 WE, Trybunał (druga izba), w składzie: C.W.A. Timmermans, prezes izby, J.-P. Puissochet, J.N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), R. Schintgen i N. Colneric, sędziowie; rzecznik generalny: F.G. Jacobs; sekretarz:R. Grass, wydał w dniu 8 lipca 2004 r. wyrok, który zawiera następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Zastrzegając nazwę „złoto” dla wyrobów o próbie 0,750, podczas gdy wyroby o próbach 0,375 lub 0,585 nazywane są „stopem złota”, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28 WE.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 135, z 7.6.2003.


title: Sprawa T-76/11: Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2011 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/27

         Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2011 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-76/11)
   2011/C 89/52
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 1004/2010, w sprawie wprowadzenia odliczeń od niektórych kwot połowowych na rok 2010 z powodu przełowienia w poprzednim roku (Dz.U. L 291, s. 31), i

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty:

               1)

               Pierwszy zarzut oparty na błędnej podstawie prawnej, ponieważ podstawą prawną zaskarżonego aktu jest art. 105 rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 (1), które weszło w życie w dniu 1 stycznia 2010 r., podczas gdy naruszenia, do których zastosowano sporne sankcje popełnione zostały w 2009 r.

               2)

               Drugi zarzut oparty na naruszeniu zasad zgodności z prawem i pewności prawa, ponieważ zastosowano regulacje karną, która nie obowiązywała w chwili popełnienia naruszeń.

               3)

               Trzeci zarzut oparty na naruszeniu zasady nieretroaktywności mniej korzystnych przepisów karnych, ponieważ zastosowano mniej korzystne kary do naruszeń popełnionych w 2009 r.

               4)

               Czwarty zarzut oparty na niemożności pozostawienia w ręku Komisji określenia prawa właściwego na podstawie chwili wybranej przez nią dla wszczęcia badania danego zachowania.

      (1)  Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dz.U 343, s. 1).


title: Sprawa C-537/13: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – Birutė Šiba/Arūnas Devėnas (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 93/13/EWG – Zakres stosowania – Umowy konsumenckie – Umowa o świadczenie usług prawnych zawarta pomiędzy adwokatem a konsumentem)

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/6

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – Birutė Šiba/Arūnas Devėnas
      (Sprawa C-537/13) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Zakres stosowania - Umowy konsumenckie - Umowa o świadczenie usług prawnych zawarta pomiędzy adwokatem a konsumentem)
      (2015/C 073/07)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Birutė Šiba

         Strona pozwana: Arūnas Devėnas

         Sentencja

      Dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że ma ona zastosowanie do standaryzowanych umów o świadczenie usług prawnych, takich jak umowy rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym, zawartych przez adwokata z osobą fizyczną, która działa w celach niezwiązanych z jej działalnością zawodową.

         (1)  Dz.U. C 9 z 11.1.2014.


title: Sprawa C-496/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven — Niderlandy) — J. Slob przeciwko Productschap Zuivel (Mleko i przetwory mleczne — Sprzedaż bezpośrednia — Ilość referencyjna — Przekroczenie — Opłata dodatkowa na mleko — Obowiązek prowadzenia przez producenta ewidencji towarowej — Artykuł 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 536/93 — Dodatkowe środki krajowe — Uprawnienia państw członkowskich)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven — Niderlandy) — J. Slob przeciwko Productschap Zuivel
   (Sprawa C-496/04) (1)

   (Mleko i przetwory mleczne - Sprzedaż bezpośrednia - Ilość referencyjna - Przekroczenie - Opłata dodatkowa na mleko - Obowiązek prowadzenia przez producenta ewidencji towarowej - Artykuł 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 536/93 - Dodatkowe środki krajowe - Uprawnienia państw członkowskich)
   (2006/C 281/16)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   College van Beroep voor het bedrijfsleven
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: J. Slob

      Strona pozwana: Productschap Zuivel
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven — Wykładnia art. 7 ust. 1 zdanie pierwsze i art. 7 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 536/93 z dnia 9 marca 1993 r. ustalającego szczegółowe zasady stosowania opłaty dodatkowej w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 57, str. 12) — Zakres obowiązku prowadzenia ewidencji towarowej przez producentów posiadających ilość referencyjną dla sprzedaży bezpośredniej — Dodatkowe obowiązki nałożone przez państwo członkowskie — Pytanie nie zadane przez sąd krajowy — Brak odpowiedzi ze strony Trybunału
   Sentencja

               1)

               Artykuł 7 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Komisji (EWG) nr 536/93 z dnia 9 marca 1993 r. ustalającego szczegółowe zasady stosowania opłaty dodatkowej w sektorze mleka i przetworów mlecznych należy interpretować w ten sposób, że daje on uprawnienie państwu członkowskiemu do przyjęcia, o ile jest to konieczne, regulacji nakładającej na producentów mleka mających siedzibę na jego terytorium dodatkowych obowiązków księgowych wykraczających poza zakres obowiązków wynikających z art. 7 ust. 1 lit. f) tego rozporządzenia. Przy wykonywaniu tych uprawnień państwo członkowskie zobowiązane jest przestrzegać ogólne zasady prawa wspólnotowego.

               2)

               Prawo wspólnotowe nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu nakładającemu na producentów mleka obowiązek prowadzenia ewidencji ilości wyprodukowanego masła i sposobu jego wykorzystania, nawet jeżeli zostało ono zniszczone lub przerobione na paszę, jeżeli w danym państwie członkowskim prowadzenie na podstawie samych przepisów wspólnotowych skutecznej kontroli prawidłowości rozliczeń sprzedaży bezpośredniej sporządzanych przez producentów okażę się utrudnione.

      (1)  Dz.U. C 31 z 5.2.2005


title: Sprawa C-165/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 7 kwietnia 2014 r. – Alfredo Rendón Marín przeciwko Administración del Estado

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 7 kwietnia 2014 r. – Alfredo Rendón Marín przeciwko Administración del Estado
   (Sprawa C-165/14)
   2014/C 175/38
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Alfredo Rendón Marín

      Strona pozwana: Administración del Estado

      Pytanie prejudycjalne

   Czy jest zgodne z art. 20 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w wykładni przyjętej w wyrokach z dnia 19 października 2004 r. (sprawa C-200/02) (1) i dnia 8 marca 2011 r. (sprawa C-34/09) (2) uregulowanie krajowe wyłączające możliwość udzielenia zezwolenia na pobyt rodzicowi małoletniego obywatela Unii Europejskiej pozostającemu na jego utrzymaniu w przypadku wcześniejszej karalności tego wnioskodawcy w kraju złożenia wniosku, choć wiąże się to z wydaleniem z terytorium Unii tego małoletniego, gdyż musi on przebywać ze swym rodzicem?

      (1)  EU:C:2004:639

      (2)  EU:C:2011:124