title: Sprawa C-88/05: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/19

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-88/05)
   (2005/C 93/36)
   Język postępowania: fiński
   W dniu 18 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich reprezentowanej przez M. Huttunena oraz K. Simonssona, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Republice Finlandii.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że Republika Finlandii uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy 2002/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiającej wspólnotowy system monitorowania i informacji o ruchu statków i uchylającej dyrektywę Rady 93/75/EWG (1), nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do tej dyrektywy lub w każdym razie nie notyfikując ich przyjęcia Komisji, oraz

               2.

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 5 lutego 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 208 z 05.08.2002, str. 10


title: Sprawa T-446/09: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 8 stycznia 2010 r. — Escola Superior Agrária de Coimbra przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Program Life — Zwrot części wypłaconych kwot — Zlecenie windykacji — Nota obciążeniowa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Szkoda finansowa — Wyjątkowe okolicznośc — Brak pilnego charakteru)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/33

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 8 stycznia 2010 r. — Escola Superior Agrária de Coimbra przeciwko Komisji
   (Sprawa T-446/09)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Program Life - Zwrot części wypłaconych kwot - Zlecenie windykacji - Nota obciążeniowa - Wniosek o zawieszenie wykonania - Szkoda finansowa - Wyjątkowe okolicznośc - Brak pilnego charakteru)
   2010/C 51/64
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Escola Superior Agrária de Coimbra (Coimbra, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat Pais do Amaral)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Braga da Cruz i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji obejmujących odpowiednio pismo Komisji D (2009) 224268 z dnia 9 września 2009 r. w sprawie zlecenia windykacji oraz notę obciążeniową nr 3230909105 wydaną przez Komisję w dniu 11 września 2009 r. na kwotę 327 500,35 EUR

      Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie


title: Sprawa T-593/14: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Makhlouf przeciwko Radzie

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/17

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Makhlouf przeciwko Radzie
   (Sprawa T-593/14)
   2014/C 361/23
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Rami Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci E. Ruchat i C. Cornet d’Elzius)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w rezultacie stwierdzenie nieważności decyzji 2014/309/WPZiB z dnia 28 maja 2014 r. oraz wszystkich wykonujących ją aktów w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-432/11 Makhlouf/Rada (1) lub do nich podobne.

      (1)  Dz.U. C 290, s. 13.


title: Sprawa C-216/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Consiglio di Stato w roli sądowniczej, Sezonie Quinta, wydanego dnia 27 stycznia 2004 r., w sprawie SABA Italia spa przeciwko Comune di Bolzano i SEAB spa

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Consiglio di Stato w roli sądowniczej, Sezonie Quinta, wydanego dnia 27 stycznia 2004 r., w sprawie SABA Italia spa przeciwko Comune di Bolzano i SEAB spa
   (Sprawa C-216/04)
   (2004/C 190/13)
   Dnia 24 maja 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Consiglio di Stato w roli sądowniczej, Sezonie Quinta (Włochy), wydanego dnia 27 stycznia 2004 r. w sprawie SABA Italia spa przeciwko Comune di Bolzano i SEAB spa.
   Consiglio di Stato zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   „Czy powierzenie zarządzania publicznymi parkingami płatnymi spółce akcyjnej z kapitałem całkowicie państwowym w rozumieniu art. 44 ust. 4 lit. b) ustawy Regionu Trentino-Alto Adige z dnia 4.1.1993 r., nr 1, zmienionej przez art. 10 ustawy regionalnej z dnia 23.01.1998 r., nr 10, bezpośrednio, tj. z wyłączeniem stosowania systemów wyboru kontrahenta, o których mowa w dyrektywie 92/50 EWG (1), jest zgodne z prawem wspólnotowym, a w szczególności ze swobodą świadczenia usług, zakazem dyskryminacji i obowiązkiem równego traktowania, przejrzystości i wolnej konkurencji, o których mowa w art. 12, 45, 46, 49 i 86 Traktatu?”

      (1)  Dz.U. L 209 z 24.7.1992, str. 1.


title: Sprawa T-45/11: Postanowienie Sądu z dnia 27 maja 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/83

         Postanowienie Sądu z dnia 27 maja 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-45/11) (1)

   2013/C 225/186
   Język postępowania: włoski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa T-691/14: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2014 r. – Servier i in. przeciwko Komisji

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/25

         Skarga wniesiona w dniu 21 września 2014 r. – Servier i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-691/14)
   (2014/C 462/39)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Servier SAS (Suresnes, Francja); Servier Laboratories Ltd (Wexham, Zjednoczone Królestwo) i Les Laboratoires Servier SAS (Suresnes) (przedstawiciele: I.S. Forrester, QC, J. Killick, barrister, adwokat O. de Juvigny i M.I.F. Utges Manley, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               całkowite lub częściowe stwierdzenie nieważności art. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 i 8 decyzji Komisji nr C(2014) 4955 final z dnia 9 lipca 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 i art. 102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej [AT.39.612 – Peryndopryl (Servier)] w zakresie, w jakim dotyczą one spółek Servier S.A.S, Les Laboratoires Servier i Servier Laboratories Limited;

               —

               tytułem ewentualnym, skorzystanie z nieograniczonego prawa orzekania w celu bardzo istotnego obniżenia kwoty nałożonych na spółki Servier S.A.S, Les Laboratoires Servier i Servier Laboratories Limited w art. 7 wspomnianej decyzji grzywien;

               —

               przyznanie spółkom Servier S.A.S, Les Laboratoires Servier i Servier Laboratories Limited korzyści wynikających z ewentualnego stwierdzenia nieważności w całości lub w części decyzji w ramach skargi wniesionej przez spółkę Biogaran;

               —

               wydanie wszelkich postanowień, które Sąd uzna za odpowiednie;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą siedemnaście zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący uchybienia proceduralnego w zakresie, w jakim dochodzenie opiera się na naruszeniu prawa przez potwierdzenie założenia. Skarżące twierdzą, że Komisja po oficjalnym twierdzeniu po zakończeniu dochodzenia sektorowego, iż dany sektor był „skorumpowany”, za wszelką cenę starała się potwierdzić to twierdzenie decyzją, nawet ryzykując, że przeinaczy i przeredaguje stan faktyczny sprawy.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych w zakresie, w jakim Komitet Doradczy ds. Praktyk Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominujących, którego opinia jest wiążąca przed wydaniem każdej decyzji zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1), nie został zwołany w stosownym czasie i w zakresie, w jakim tylko przedstawiciele trzech państw członkowskich uczestniczyli w spotkaniu wspomnianego komitetu.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego, ponieważ Komisja skierowała do skarżących 919-stronicową decyzję bez uwzględnienia ograniczeń czasowych i wymogów proceduralnych, jakich należy przestrzegać przy wnoszeniu skargi.

               4.

               Zarzuty czwarty do dwunastego dotyczące oczywistych błędów w ocenie i naruszenia prawa, ponieważ Komisja błędnie uznała ugody zawarte przez skarżące ze spółkami Niche, Matrix, Teva, Krka i Lupin za naruszenie art. 101 TFUE.

                           —

                           Skarżące twierdzą w szczególności, że w celu uznania porozumień za ograniczenia ze względu „na cel” Komisja oparła się na trzech czynnikach określonych tak szeroko, iż są one bez znaczenia dla odróżnienia zgodnych z prawem ugód od porozumień antykonkurencyjnych (istnienie przeniesienia wartości mające na celu zachęcenie laboratorium farmaceutycznego produkującego generyczne produkty lecznicze do zawarcia ugody odpowiadającej wszelkim zyskom z jakiejkolwiek działalności gospodarczej, ograniczenie konkurencji odpowiadające wszelkim ograniczeniom swobody gospodarczej laboratorium farmaceutycznego produkującego generyczne produkty lecznicze oraz potencjalna konkurencja pomiędzy stronami odpowiadająca brakowi przeszkody całkowicie uniemożliwiającej wejście w przyszłości laboratorium farmaceutycznego produkującego generyczne produkty lecznicze na rynek).

                           —

                           Ponadto, przeinaczając uzasadniony cel i kontekst porozumień (w szczególności, nie uwzględniając pomimo stanu faktycznego istnienia poważnych trudności technicznych i regulacyjnych uniemożliwiających laboratoriom farmaceutycznym produkującym generyczne produkty lecznicze wejście na rynek oraz istnienie równoległych postępowań), Komisja popełniła szereg błędów w ocenie w wyciągniętym przez siebie wniosku polegającym na uznaniu, że porozumienia miały na celu ograniczenie konkurencji.

                           —

                           Wreszcie analiza „skutków” porozumień jest wadliwa ze względu na sprzeczność w uzasadnieniu i ze względu na to, że Komisja nie zastosowała realistycznego alternatywnego scenariusza. Zaskarżona decyzja opiera się bowiem w całości na analizie ex-ante hipotetycznych skutków, powtarzając niemal analizę ze względu na cel z naruszeniem orzecznictwa, efektem czego stwierdzono istnienie skutków antykonkurencyjnych pomimo braku jakiegokolwiek rzeczywistego wpływu na rynek

               5.

               Zarzut trzynasty, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczący błędu w ocenie i naruszenia prawa w zakresie, w jakim Komisja sztucznie uznała porozumienia pomiędzy skarżącymi a spółkami Niche, Matrix, Teva, Krka i Lupin za pięć odrębnych naruszeń.

               6.

               Zarzut czternasty dotyczący oczywistego błędu w ocenie i naruszenia prawa w zakresie, w jakim Komisja błędnie i w sposób sztuczny ograniczyła właściwy rynek wyrobów gotowych jedynie do cząsteczki peryndoprylu, wyłączając piętnaście pozostałych inhibitorów enzymu konwersji dostępnych na rynku.

               7.

               Zarzut piętnasty dotyczący oczywistego błędu w ocenie w zakresie, w jakim Komisja błędnie stwierdziła istnienie pozycji dominującej skarżących na właściwym rynku. Skarżące podnoszą, że ten wniosek wyciągnięty przez Komisję wynika ze sztucznego ograniczenia właściwego rynku jedynie do peryndoprylu.

               8.

               Zarzut szesnasty dotyczący oczywistego błędu w ocenie i naruszenia prawa w zakresie, w jakim Komisja błędnie uznała skarżące za przedsiębiorstwa zajmujące pozycję dominującą na rynku „technologii”.
               Skarżące podnoszą, że Komisja nie określiła w sposób wystarczająco jasny, a w każdym wypadku określiła w sposób błędny rynek wyższego szczebla „technologii”, który jedynie powielił rynek wyrobów gotowych i niesłusznie uznała, iż spółka Servier zajmowała pozycję dominującą na hipotetycznym rynku.

               9.

               Zarzut siedemnasty dotyczący oczywistego błędu w ocenie i naruszenia prawa w zakresie, w jakim Komisja niesłusznie uznała, że skarżące nadużyły swej pozycji dominującej, zawierając ugody (w konsekwencji Komisja zastosowała jednocześnie art. 101 i 102 TFUE do tych samych okoliczności faktycznych niezgodnie z orzecznictwem) i nabywając zaczątkową technologię od europejskich małych i średnich przedsiębiorstw.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Sprawa T-233/15: Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2015 r. – Cofra/OHIM – Armand Thiery (1841)

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/40

         Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2015 r. – Cofra/OHIM – Armand Thiery (1841)
   (Sprawa T-233/15)
   (2015/C 213/66)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Cofra Holding AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Aznar Alonso)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Armand Thiery SAS (Levallois Perret, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „1841” –wspólnotowy znak towarowy nr 9 119 553

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 lutego 2015 r. w sprawie R 805/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM i drugiej strony w postępowaniu w przedmiocie skargi, w razie jej wstąpienia, kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 57 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 i zasady 40 ust. 6 rozporządzenia nr 2868/95;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-363/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Kopie przeciwko OHIM — Aceites del Sur (La Española) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego La Española — Sprzeciw właściciela krajowych i wspólnotowych graficznych znaków towarowych Carbonell — Oddalenie sprzeciwu — Elementy dominujące — Podobieństwo — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Kompetencje reformatoryjne)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/28

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Kopie przeciwko OHIM — Aceites del Sur (La Española)
   (Sprawa T-363/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego „La Española’ - Sprzeciw właściciela krajowych i wspólnotowych graficznych znaków towarowych „Carbonell’ - Oddalenie sprzeciwu - Elementy dominujące - Podobieństwo - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Kompetencje reformatoryjne)
   (2007/C 247/43)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Koipe Corporación, SL (San Sebastián, Hiszpania) (przedstawiciel: M. Fernández de Béthencourt, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. García Murillo, pełnomocnik)

      Drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, była: Aceites del Sur, SA (Sewilla, Hiszpania) (przedstawiciele: C.L. Fernández-Palacios i R. Jiménez Díaz, adwokaci)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 maja 2004 r. (sprawa R 1109/2000-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Koipe Corporación, SL a Aceites del Sur, SA.
   Sentencja

               1)

               Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 11 maja 2004 r. (sprawa R 1109/2000-4) zostaje zmieniona w ten sposób, że odwołanie wniesione przez skarżącą do Izby Odwoławczej zostaje uznane za zasadne i w rezultacie sprzeciw zostaje uwzględniony.

               2)

               OHIM oraz interwenient zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U C 284 z 20.11.2004.


title: Sprawa C-248/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Republika Łotewska) — SIA Pakora Pluss przeciwko Valsts ieņēmumu dienests (Akt o przystąpieniu do Unii Europejskiej — Unia celna — Środki przejściowe — Zwolnienie z opłat celnych przy dopuszczeniu do swobodnego obrotu — Towary przewożone w rozszerzonej Wspólnocie w chwili przystąpienia Republiki Łotewskiej — Formalności przywozowe — Należności celne przywozowe — VAT)

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Republika Łotewska) — SIA Pakora Pluss przeciwko Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-248/09) (1)

   (Akt o przystąpieniu do Unii Europejskiej - Unia celna - Środki przejściowe - Zwolnienie z opłat celnych przy dopuszczeniu do swobodnego obrotu - Towary przewożone w rozszerzonej Wspólnocie w chwili przystąpienia Republiki Łotewskiej - Formalności przywozowe - Należności celne przywozowe - VAT)
   2010/C 246/15
   Język postępowania: łotewski

      Sąd krajowy

   Augstākās tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SIA Pakora Pluss

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Augstākās tiesas Senāts — Wykładnia art. 4 pkt 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, (Dz.U. L 302, s. 1), art. 448 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 253, s. 1) a także pkt 1 rozdziału 5 załącznika IV do aktu o przystąpieniu 2003 — Przywóz drogą morską pojazdu samochodowego — Dopuszczenie do swobodnego obrotu bez opłat celnych i innych formalności eksportowych stosowanych do towarów, które w dacie przystąpienia były przewożone w poszerzonej Wspólnocie po spełnieniu formalności wywozowych

      Sentencja

               1)

               Punkt 1 rozdziału 5 załącznika IV do aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej powinien być interpretowany w ten sposób, że przy sprawdzaniu czy zostały spełnione w nim przewidziane formalności eksportowe, nie ma znaczenia to, czy dokonano czynności przewidzianych w art. 448 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, w brzmieniu zmienionym przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 2787/2000 z dnia 15 grudnia 2000 r., nawet wówczas gdy został sporządzony manifest.

               2)

               Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny, w brzmieniu zmienionym przez rozporządzenie (WE) nr 82/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r. oraz rozporządzenie nr 2454/93, w brzmieniu zmienionym przez rozporządzenie nr 2787/2000 mają zastosowanie w nowych państwach członkowskich od dnia 1 maja 2004 r., przy czym nie można skorzystać z procedury przewidzianej w pkt 1 rozdziału 5 załącznika IV do aktu o przystąpieniu wówczas, gdy nie zostały dochowane w nim przewidziane formalności eksportowe dla towarów przewożonych w rozszerzonej Wspólnocie w dniu przystąpienia tych nowych państw członkowskich do Unii Europejskiej.

               3)

               Artykuł 4 pkt 10 rozporządzenia nr 2913/92, w brzmieniu zmienionym przez rozporządzenie nr 82/97 powinien być interpretowany w ten sposób, iż należności celne przywozowe nie zawierają podatku od wartości dodanej należnego z tytułu przywozu towarów.

               4)

               W wypadku przywozu towarów zobowiązanymi do zapłaty podatku od wartości dodanej są osoba lub osoby wskazane lub uznane za zobowiązane przez państwo członkowskie, do którego towary są przywożone.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa T-137/12: Wyrok Sądu z dnia 18 stycznia 2013 r. — FunFactory przeciwko OHIM (Wibrator) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego znaku towarowego — Wibrator — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 — Prawo do obrony — Artykuł 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/19

         Wyrok Sądu z dnia 18 stycznia 2013 r. — FunFactory przeciwko OHIM (Wibrator)
   (Sprawa T-137/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego znaku towarowego - Wibrator - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 - Prawo do obrony - Artykuł 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009)
   2013/C 63/38
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: FunFactory GmbH (Brema, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K.D. Franzen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: pełnomocnik G. Schneider)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 stycznia 2012 r. (sprawa R 1436/2011-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia trójwymiarowego przedstawiającego wibrator.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               FunFactory GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 157 z 2.6.2012.


title: Sprawa C-271/13 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 20 marca 2014 r. – Rousse Industry przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie  — Pomoc państwa  — Pomoc państwa przyznana przez Republikę Bułgarii w postaci rezygnacji z wierzytelności  — Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność tej pomocy z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie  — Pojęcie nowej pomocy  — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/8

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 20 marca 2014 r. – Rousse Industry przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-271/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - Pomoc państwa przyznana przez Republikę Bułgarii w postaci rezygnacji z wierzytelności - Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność tej pomocy z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie nowej pomocy - Obowiązek uzasadnienia))
   2014/C 142/09
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rousse Industry (przedstawiciele: A. Angelov i S. Panov, advokati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Urraca Caviedes i D. Stefanov, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 20 marca 2013 r. w sprawie T-489/11 Rousse Industry przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji 2012/706/UE z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie pomocy państwa SA.28903 (C 12/2010) (ex N 389/2009) przyznanej przez Bułgarię na rzecz spółki Rousse Industry (Dz.U. 2012, L 320, s. 27) – Pomoc państwa w postaci rezygnacji z wierzytelności – Decyzja stwierdzająca niezgodność tej pomocy z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Uchybienie zasadom procesowym naruszające prawa wnoszącego odwołanie – Naruszenie prawa Unii przez Sąd

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Rousse Industry AD zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawy połączone T-34/13 i T-35/13: Postanowienie Sądu z dnia 10 lipca 2017 r. – Meta Group/Komisja

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/55

         Postanowienie Sądu z dnia 10 lipca 2017 r. – Meta Group/Komisja
   (Sprawy połączone T-34/13 i T-35/13) (1)

   (2017/C 283/86)
   Język postępowania: francuski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie spraw.

      (1)  Dz.U. C 79 du 16.3.2013.


title: Sprawa T-42/06: Wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r. — Gollnisch przeciwko Parlamentowi (Przywileje i immunitety — Członek Parlamentu Europejskiego — Decyzja o odmowie udzielenia zgody na skorzystanie z przywilejów i immunitetów — Skarga o stwierdzenie nieważności — Utrata interesu prawnego — Umorzenie postępowania — Skarga o odszkodowanie — Zachowanie zarzucane Parlamentowi — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej, która przyznaje uprawnienia jednostkom — Związek przyczynowy)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/29

         Wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r. — Gollnisch przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-42/06) (1)

   (Przywileje i immunitety - Członek Parlamentu Europejskiego - Decyzja o odmowie udzielenia zgody na skorzystanie z przywilejów i immunitetów - Skarga o stwierdzenie nieważności - Utrata interesu prawnego - Umorzenie postępowania - Skarga o odszkodowanie - Zachowanie zarzucane Parlamentowi - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej, która przyznaje uprawnienia jednostkom - Związek przyczynowy)
   2010/C 134/48
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bruno Gollnisch (Limonest, Francja) (przedstawiciele: adwokaci W. de Saint Just i G. Dubois)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: H. Krück, C. Karamarcos i A. Padowska, następnie H. Krück, D. Moore i A. Padowska, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 13 grudnia 2005 r. w sprawie nieudzielania zgody na skorzystanie przez Bruno Gollnischa z immunitetu i przywilejów a także skarga o odszkodowanie, mająca na celu uzyskanie zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej B. Gollnisch doznał wskutek przyjęcia zaskarżonej decyzji

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności.

               2)

               Wniosek o naprawienie szkody zostaje oddalony.

               3)

               Parlament Europejski zostaje obciążony własnymi kosztami postępowania oraz dwoma trzecimi kosztów postępowania poniesionych przez B. Gollnischa włącznie z tymi, które związane są z postępowaniem w przedmiocie zarządzenia środka tymczasowego.

               4)

               B. Gollnisch zostaje obciążony jedną trzecią własnych kosztów postępowania włącznie z tymi, które związane są z postępowaniem w przedmiocie zarządzenia środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


title: Sprawa C-50/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Obywatelstwo Unii — Swobodny przepływ obywateli państw członkowskich — Dyrektywa 64/221/EWG — Porządek publiczny — Uregulowania krajowe w kwestii wydalania — Wyroki karne — Wydalenie)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-50/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Obywatelstwo Unii - Swobodny przepływ obywateli państw członkowskich - Dyrektywa 64/221/EWG - Porządek publiczny - Uregulowania krajowe w kwestii wydalania - Wyroki karne - Wydalenie)
   (2007/C 170/10)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Condou-Durande i R. Troosters, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów (Przedstawiciele: H. G. Sevenster i M. De Grave, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie dyrektywy Rady 64/221/EWG z dnia 25 lutego 1964 r. w sprawie koordynacji specjalnych środków dotyczących przemieszczania się i pobytu cudzoziemców, uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego (Dz.U. L 56, str. 850) — Ustawodawstwo krajowe mające zastosowanie do wszystkich bez różnicy cudzoziemców i nie uwzględniające szczególnej sytuacji obywateli Unii Europejskiej — Automatyczne powiązanie wyroku karnego ze środkiem w postaci wydalenia
   Sentencja

               1)

               Nie stosując do obywateli Unii dyrektywy Rady 64/221/EWG z dnia 25 lutego 1964 r. w sprawie koordynacji specjalnych środków dotyczących przemieszczania się i pobytu cudzoziemców, uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego, lecz stosując do nich ogólne ustawodawstwo dotyczące cudzoziemców, które pozwala na regularne i automatyczne powiązanie wyroku karnego ze środkiem w postaci wydalenia, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy

               2)

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006.


title: Sprawa T-528/10, T-69/11 i T-77/11: Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2011 r. — Truvo Belgium przeciwko OHMI — AOL (TRUVO et Truvo)

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/21

         Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2011 r. — Truvo Belgium przeciwko OHMI — AOL (TRUVO et Truvo)
   (Sprawa T-528/10, T-69/11 i T-77/11) (1)

   2012/C 39/40
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie spraw połączonych.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011, C 89 z 19.3.2011 i C 95 z 26.3.2011.


title: Sprawa T-91/13: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2013 r. — LG Electronics przeciwko Komisji

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/34

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2013 r. — LG Electronics przeciwko Komisji
   (Sprawa T-91/13)
   2013/C 108/83
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LG Electronics, Inc. (Seul, Korea) (przedstawiciele: adwokaci G. van Gerven i T. Franchoo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności w całości lub w części art. 1 ust. 1 lit. d) i art. 1 ust. 2 lit. g), art. 2 ust. 1 lit. d) i art. 2 ust. 1 lit. e) oraz art. 2 ust. 2 lit. d) i art. 2 ust. 2 lit. e) decyzji Komisji Europejskiej C(2012) 8839 wersja ostateczna z dnia 5 grudnia 2012 r. w sprawie COMP/39.437 — Lampy do ekranów telewizyjnych i komputerowych, w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej; lub

               —

               obniżenie grzywien nałożonych na skarżącą w art. 2 ust. 1 lit. d) i e) i art. 2 ust. 2 lit. d) i e) zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.
   Zarzut oparty na art. 263 TFUE mający na celu żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 i 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej:

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa skarżącej do obrony (naruszenia istotnego wymogu proceduralnego), ze względu na okoliczność, że LG Philips Displays (zwana dalej „LPD”) była wykluczona z postępowania jako pozwana.
               Zarzuty mające na celu (częściowe) stwierdzenie nieważności art. 1 i 2 zaskarżonej decyzji na podstawie art. 263 TFUE i w konsekwencji obniżenie kwoty nałożonych na skarżącą grzywien na podstawie art. 261 TFUE:

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 101 TFUE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1), naruszenia zasady osobistej odpowiedzialności i oczywistego błędu w ocenie, ze względu na okoliczność, że skarżącą uznano za odpowiedzialną za naruszenia popełnione przez LPD.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1/2003, ze względu na to, że w zaskarżonej decyzji uznano skarżącą za odpowiedzialną za wszystkie zachowania, które miały miejsce przed dniem 1 lipca 2001 r.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 101 TFUE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003, naruszenia art. 296 TFUE i naruszenia zasady równego traktowania, ze względu na to, że zaskarżona decyzja uwzględnia bezpośrednią sprzedaż na terenie Europejskiego Obszaru Gospodarczego w formie wyrobów przetworzonych (zwaną dalej „TPDS”) przy obliczaniu nałożonej na skarżącą grzywny.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 101 TFUE, art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003, naruszenia zasady osobistej odpowiedzialności, oczywistego błędu w ocenie, naruszenia prawa skarżącej do obrony, ze względu na to, że w zaskarżonej decyzji zobowiązano skarżącą do zapłaty grzywny na podstawie TPDS dokonanej przez Philipsa.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 296 TFUE, oczywistego błędu w ocenie i naruszenia zasad równego traktowania i dobrej administracji ze względu na to, że zaskarżona decyzja i) zawiera braki w uzasadnieniu odnoszące się do nieuwzględnienia TPDS w odniesieniu do Samsunga lub ii) arbitralnie uwzględnia, lub wyklucza TPDS, powodując nierówne traktowanie skarżącej w porównaniu z Samsungiem.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia art. 101 TFUE, art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 oraz zasad równego traktowania i dobrej administracji ze względu na to, że i) LPD i spółki zależne LPD, które uczestniczyły w naruszeniach, nie są adresatami zaskarżonej decyzji, podczas gdy inna spółka o kapitale mieszanym publiczno–prywatnym była adresatem decyzji obok jej spółek dominujących oraz ii) ze względu na to, że inne spółki dominujące znajdujące się w takiej samej sytuacji jak skarżąca były adresatami zaskarżonej decyzji.
               Zarzut oparty na przysługującym Sądowi zgodnie z art. 261 TFUE i art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 nieograniczonym prawie orzekania:

               8)

               Zarzut ósmy, w ramach którego skarżąca wnosi, by Sąd skorzystał z nieograniczonego prawa orzekania w celu obniżenia kwoty nałożonej na skarżącą grzywny, ponieważ jest ona nadmierna i nieproporcjonalna.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1)


title: Sprawa C-620/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 2 grudnia 2011 r. — Bahía de Bizcaia Electricidad, S.L. przeciwko Gas Natural SDG, S.A., Endesa S.A., Hidroeléctrica del Cantábrico, S.A. i Administración del Estado

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 2 grudnia 2011 r. — Bahía de Bizcaia Electricidad, S.L. przeciwko Gas Natural SDG, S.A., Endesa S.A., Hidroeléctrica del Cantábrico, S.A. i Administración del Estado
   (Sprawa C-620/11)
   2012/C 39/20
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bahía de Bizcaia Electricidad, S.L.

      Strona pozwana: Gas Natural SDG, S.A., Endesa S.A., Hidroeléctrica del Cantábrico, S.A. i Administración del Estado

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 10 dyrektywy 2003/87/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się stosowaniu krajowych przepisów, takich jak analizowane w niniejszej sprawie, których celem i skutkiem jest obniżenie wynagrodzenia za działalność związaną z produkcją energii elektrycznej o kwotę odpowiadającą wartości bezpłatnie przydzielonych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych w odpowiednim okresie?

      (1)  Dz.U. L 275, s. 32.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  17 listopada 2005 r.  w sprawie C-90/03 Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Rybołówstwo — Rozporządzenie Rady (WE) nr 2792/1999 — Pomoc strukturalna Wspólnoty w sektorze rybołówstwa — Szczegółowe zasady i uzgodnienia — Istotna wada formalna — Naruszenie art. 254 WE)

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 17 listopada 2005 r.
   w sprawie C-90/03 Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Rybołówstwo - Rozporządzenie Rady (WE) nr 2792/1999 - Pomoc strukturalna Wspólnoty w sektorze rybołówstwa - Szczegółowe zasady i uzgodnienia - Istotna wada formalna - Naruszenie art. 254 WE)
   (2006/C 22/01)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-90/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 28 lutego 2003 r., Królestwo Hiszpanii (pełnomocnik: N. Díaz Abad), wspierane przez Republikę Grecką (pełnomocnicy: V. Kontolaimos i G. Kanellopoulos), republikę Francuską (pełnomocnicy: G. de Bergues i A. Colomb) przeciwko Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnicy: J. Monteiro i F. Florindo Gijón), wspieranej przez Komisję Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: T. van Rijn i S. Pardo Quintillán), Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, J. Malenovský, S. von Bahr (sprawozdawca), A. Borg Barthet i U. Lõhmus, sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 17 listopada 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Republika Francuska, Republika Grecka i Komisja Wspólnot Europejskich ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 135 z 07.06.2003


title: Sprawa T-270/09: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2009 r. — PVS przeciwko OHIM — MeDiTA Medizinischer Kurierdienst (medidata)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/36

         Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2009 r. — PVS przeciwko OHIM — MeDiTA Medizinischer Kurierdienst (medidata)
   (Sprawa T-270/09)
   2009/C 220/77
   Język, w jakim została wniesiona skarga: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: PVS — Privatärztliche Verrechnungsstelle Rhein-Ruhr GmbH (Mülheim sur la Ruhr, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Lindenberg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: MeDiTA Medizinische Kurierdienst- u. Handelg. mbH (Düsseldorf, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 maja 2009 r. w sprawie R 1724/2007/4 i oddalenie sprzeciwu;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania przed Izbą Odwoławczą;

               —

               obciążenie strony pozwanej zaocznie, bez przeprowadzania procedury ustnej, jeśli odpowiedź na skargę nie zostanie złożona w odpowiedniej formie i odpowiednim terminie.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy„mediata”, zawierający kolory niebieski, szary i biały, dla usług należących do klas 35, 36, 41, 42 i 44 (zgłoszenie nr 4 495 842)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: MeDiTA Medizinische Kurierdienst- u. Handelg. mbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: niemiecki słowny znak towarowy dla usług należących do klas 35 i 39, przy czy sprzeciw dotyczy rejestracji dla klasy 35.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. L 78, s. 1) ], ponieważ nie istnieje ryzyko wprowadzenia w błąd pomiędzy rozpatrywanymi znakami towarowymi.


title: Sprawa F-58/13: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/26

         Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-58/13)
   2013/C 352/51
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokat L. Mansullo)

      Strona pozwana: Komisja

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu wniosku skarżącego o przyznanie odszkodowania z tytułu rzekomego naruszenia jego prawa do poszanowania życia prywatnego w wyniku wysłania przez pozwaną pisma dotyczącego skarżącego do adwokata, który nie był jego przedstawicielem.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności oddalenia, niezależnie od jego formy, wniosku z dnia 9 marca 2012 r. złożonego przez skarżącego do Komisji, która otrzymała go w sposób prawidłowy;

               —

               stwierdzenie nieważności pisma z dnia 28 czerwca 2012 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności oddalenia, niezależnie od jego formy, zażalenia z dnia 26 września 2012 r. na decyzją o oddaleniu wniosku z dnia 9 marca 2012 r., złożonego przez skarżącego do Komisji, która otrzymała go w sposób prawidłowy;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności pisma z dnia 1 lutego 2013 r.;

               —

               nakazanie Komisji zwrotu na rzecz skarżącego kwoty 10 000 EUR wraz z odsetkami w wysokości 10 % rocznie z kapitalizacją roczną od dnia 9 marca 2012 r. do dnia rzeczywistej zapłaty;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-108/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Venezia (Włochy) w dniu 26 lutego 2010 r. — Ivana Scattolon przeciwko Ministero dell’Università e della Ricerca

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Venezia (Włochy) w dniu 26 lutego 2010 r. — Ivana Scattolon przeciwko Ministero dell’Università e della Ricerca
   (Sprawa C-108/10)
   2010/C 134/31
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Ordinario di Venezia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ivana Scattolon

      Strona pozwana: Ministero dell'Università e della Ricerca

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywę Rady EWG nr 77/187 (1) i/lub dyrektywę 2001/23/WE (2) z dnia 12 marca 2001 r., bądź inne mające zastosowanie przepisy wspólnotowe należy interpretować tak, że można je stosować do przypadku przeniesienia pracowników wyznaczonych do świadczenia usług dodatkowych takich jak sprzątanie i konserwacja państwowych budynków szkolnych, z publicznych organów władz lokalnych (gmin i prowincji) do instytucji państwowych, gdy przeniesienie spowodowało nie tylko przejęcie działalności lub stosunków z całym zatrudnionym personelem (woźnymi), lecz również przystąpienie do umów w sprawie zamówień publicznych zawartych z prywatnymi przedsiębiorstwami w celu zapewnienia takich samych usług?

               2)

               Czy ciągłość pracy zgodnie z art. 3 ust. 1 akapit 1 dyrektywy 77/187 (skonsolidowanej wraz z dyrektywą 98/50/WE (3) w dyrektywie 2001/23/WE) należy interpretować jako ustalenie przez przejmującego wynagrodzeń związanych ze stażem pracy, które uwzględnia wszystkie lata przepracowane przez przeniesionych pracowników, w tym lata pracy na rzecz zbywającego?

               3)

               Czy art. 3 dyrektywy 77/187 i/lub dyrektyw Rady 98/50/WE z dnia 29 czerwca 1998 r. i 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. należy interpretować tak, że prawa pracownika przenoszone na przejmującego obejmują również korzyści uzyskane przez pracownika u zbywającego, takie jak staż pracy, jeżeli wiążą się z tym prawa o charakterze ekonomicznym zgodnie ze zbiorowym układem pracy obowiązującym przejmującego?

               4)

               Czy ogólne zasady obowiązującego prawa wspólnotowego takie jak zasada pewności prawa, zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasada równości broni w postępowaniu, zasada skutecznej ochrony sądowej, prawo do niezależnego sądu oraz, mówiąc bardziej ogólnie, prawo do rzetelnego procesu, zagwarantowane w art. 6 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (zmienionym na mocy art. 1.8 traktatu lizbońskiego i do którego odnosi się art. 46 Traktatu o Unii Europejskiej) — w związku z art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności podpisanej 4 listopada 1950 r. w Rzymie oraz z art. 46, 47, 52 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej przyjętej w Nicei dnia 7 grudnia 2000 r., włączonej do traktatu lizbońskiego, należy interpretować tak, że uniemożliwiają one przyjęcie przez państwo włoskie, po znacznym odstępie czasu (5 lat), przepisu zawierającego wykładnię autentyczną odmienną od treści podlegającej wykładni i sprzeczną z utrwaloną wykładnią organu zapewniającego jedności prawa [Corte di cassazione], przepisu istotnego ponadto do rozstrzygnięcia sporów, w których państwo włoskie bierze udział jako strona?

      (1)  Dz.U. L 61, s. 26

      (2)  Dz.U. L 82, s. 16

      (3)  Dz.U. L 201, s. 88


title: Sprawy połączone T-114/07 i T-115/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. — Last Minute Network przeciwko OHIM — Last Minute Tour (LAST MINUTE TOUR) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Graficzny wspólnotowy znak towarowy LAST MINUTE TOUR — Wcześniejszy niezarejestrowany krajowy znak towarowy LASTMINUTE.COM — Względna podstawa odmowy rejestracji — Odesłanie do prawa krajowego, któremu podlega wcześniejszy znak towarowy — Istniejące w systemie common law powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy (action for passing off) — Artykuł 8 ust. 4 i art. 52 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie odpowiednio art. 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/45

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. — Last Minute Network przeciwko OHIM — Last Minute Tour (LAST MINUTE TOUR)
   (Sprawy połączone T-114/07 i T-115/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Graficzny wspólnotowy znak towarowy LAST MINUTE TOUR - Wcześniejszy niezarejestrowany krajowy znak towarowy LASTMINUTE.COM - Względna podstawa odmowy rejestracji - Odesłanie do prawa krajowego, któremu podlega wcześniejszy znak towarowy - Istniejące w systemie common law powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy (action for passing off) - Artykuł 8 ust. 4 i art. 52 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie odpowiednio art. 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2009/C 180/83
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Last Minute Network Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: P. Brownlow, solicitor, i S. Malynicz, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: D. Botis i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Last Minute Tour SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci D. Caneva i G. Locurto)

      Przedmiot sprawy

   Dwie skargi na decyzje Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 8 lutego 2007 r. (sprawy R 256/2006-2 i R 291/2006-2) dotyczące postępowań w sprawie unieważnienia między Last Minute Network Ltd a Last Minute Tour SpA

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 8 lutego 2007 r. (sprawy R 256/2006-2 i R 291/2006-2).

               2)

               Postępowanie w sprawie drugiego żądania Last Minute Network Ltd zostaje umorzone.

               3)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Last Minute Network.

               4)

               Last Minute Tour SpA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.


title: Sprawa C-475/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Berufsgericht für Heilberufe bei dem Verwaltungsgericht Giessen (Niemcy) w dniu 19 września 2011 r. — Postępowanie przed sądem korporacyjnym przeciwko Kostasowi Konstantinidesowi

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Berufsgericht für Heilberufe bei dem Verwaltungsgericht Giessen (Niemcy) w dniu 19 września 2011 r. — Postępowanie przed sądem korporacyjnym przeciwko Kostasowi Konstantinidesowi
   (Sprawa C-475/11)
   2011/C 355/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Berufsgericht für Heilberufe bei dem Verwaltungsgericht Giessen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona pozwana: Kostas Konstantinides

      Uczestnik: Landesärztekammer Hessen

      Pytania prejudycjalne

               A.

               W przedmiocie art. 5 ust. 3 dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (1):

                           1)

                           Czy przepis § 12 ust. 1 Berufsordnung für die Ärztinnen und Ärzte in Hessen z dnia 2 września 1998 r. (HÄBI.1998, s. I–VIII), ostatnio zmieniony w dniu 1 grudnia 2008 r. (HÄBI. 2009, s. 749) — BO — zalicza się do przepisów mających charakter zawodowy, w przypadku których w razie ich nieprzestrzegania przez usługodawcę może zostać przeprowadzone w państwie przyjmującym postępowanie przed sądem korporacyjnym w rozumieniu postępowania dyscyplinarnego w sprawie poważnego uchybienia zawodowego w sposób bezpośredni i szczególny związanego z ochroną i bezpieczeństwem konsumentów?

                           2)

                           Jeżeli tak: czy dotyczy to również przypadku, w którym w obowiązującym Gebührenordnung für Ärzte (GOÄ) państwa przyjmującego brak jest właściwego kodu świadczenia w odniesieniu do operacji przeprowadzonej przez usługodawcę (tutaj: lekarza)?

                           3)

                           Czy przepisy dotyczące reklamy sprzecznej z zasadami wykonywania zawodu (§ 27 ust. 1–3 w związku z rozdziałem D pkt 13 BO) zaliczają się do przepisów mających charakter zawodowy, w przypadku których w razie ich nieprzestrzegania przez usługodawcę może zostać przeprowadzone w państwie przyjmującym postępowanie przed sądem korporacyjnym w rozumieniu postępowania dyscyplinarnego w sprawie poważnego uchybienia zawodowego w sposób bezpośredni i szczególny związanego z ochroną i bezpieczeństwem konsumentów?

               B.

               W przedmiocie art. 6 zdanie pierwsze lit. a) dyrektywy 2005/36/WE:
               Czy wprowadzone na mocy Drittes Gesetz zur Änderung des Heilberufsgesetzes z dnia 16 października 2006 r. (GVBl. I s. 519) w celu transpozycji dyrektywy 2005/36/WE przepisy zmieniające § 3 ust. 1 i 3 Hessisches Gesetz über die Berufsvertretungen, die Berufsausübung, die Weiterbildung und die Berufsgerichtsbarkeit der Ärzte, Zahnärzte, Tierärzte, Apotheker, Psychologischen Psychotherapeuten und Kinder- und Jugendlichenpsychotherapeuten (Heilberufsgesetz) w brzmieniu obwieszczenia z dnia 7 lutego 2003 r. (GVBl. I s. 123), ostatnio zmienionej ustawą z dnia 24 marca 2010 r. (GVBl. I s. 123) uznając, że zarówno właściwe regulaminy zawodowe, jak też przepisy dotyczące sądownictwa korporacyjnego zawarte w rozdziale szóstym Heilberufsgesetz mają w pełnym zakresie zastosowanie do usługodawców (tutaj: lekarzy) prowadzących działalność w państwie przyjmującym tymczasowo w ramach swobody świadczenia usług zgodnie z art. 57 TFUE (poprzednio art. 50 TWE) stanowią prawidłową transpozycję wskazanych wyżej przepisów zawartych w dyrektywie 2005/36/WE?

      (1)  Dz.U. L 255, s. 22.


title: Sprawa T-488/10: Skarga wniesiona w dniu 11 października 2010 r. — Francja przeciwko Komisji

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/27

         Skarga wniesiona w dniu 11 października 2010 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-488/10)
   ()
   2011/C 13/53
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues i N. Rouam, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej nr C(2010) 5229 z dnia 28 lipca 2010 r. w sprawie cofnięcia części wkładu Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) z tytułu jednolitego dokumentu programowania celu nr 1 na rzecz wspólnotowej interwencji strukturalnej w regionie Martyniki we Francji. Decyzja ta cofa cały wkład EFRR, który przyznano na realizację dużego projektu „Village de vacances Club Méditerranée-Les Boucaniers” w wysokości 12 460 000 EUR.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.
   W zarzucie pierwszym twierdzi, że Komisja naruszyła art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (1), uznając, że zamówienia udzielone na roboty w zakresie renowacji i powiększenia „Club Méditerranée-Les Boucaniers” stanowiły zamówienia subwencjonowane bezpośrednio w wysokości ponad 50 % przez instytucje zamawiające. Faktycznie zamówienia te były subwencjonowane jedynie w wysokości 29,29 % kosztów przedsięwzięcia. Ulgi podatkowe, z których skorzystali wspólnicy spółek prywatnych ze względu na ich inwestycje w przedsięwzięcie, nie mogą stanowić subwencji w rozumieniu art. 2 ust. 1 dyrektywy 93/37/EWG.
   W składającym się z dwóch części zarzucie drugim skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 2 ust. 2 dyrektywy 93/37/EWG, uznając, że zamówienie na roboty w zakresie renowacji i powiększenia „Club Méditerranée-Les Boucaniers” dotyczyło robót budowlanych w zakresie obiektów sportowych, rekreacyjnych i wypoczynkowych w rozumieniu tego przepisu.
   Skarżąca uważa po pierwsze, że Komisja powinna była uwzględnić ogólną klasyfikację działalności gospodarczej we Wspólnotach Europejskich (NACE), ustanowioną w rozporządzeniu nr 3037/90 (2), do której odsyła art. 2 ust. 2 dyrektywy 93/37/EWG. W systematyce tej rozróżniono z jednej strony działalność hotelarską i restauracyjną, a z drugiej strony działalność związaną z rekreacją, kulturą i sportem.
   Po drugie, skarżąca stoi na stanowisku, że art. 2 ust. 2 dyrektywy 93/37/EWG odnosi się do zamówień, które ze swej natury objęte są tradycyjnymi potrzebami instytucji zamawiających, a więc dotyczy obiektów sportowych, rekreacyjnych i wypoczynkowych, które są dostępne dla wszystkich, a nie są zastrzeżone tylko dla klientów prywatnych.
   W trzecim zarzucie skarżąca podnosi, że Komisja uchybiła obowiązkowi uzasadnienia przewidzianemu w art. 296 ust. 2 TFUE, nie przedstawiając w sposób jasny i jednoznaczny powodów, dla których roboty w zakresie renowacji i powiększenia „Club Méditerranée-Les Boucaniers” dotyczyły budowy obiektów sportowych, rekreacyjnych i wypoczynkowych rozumieniu art. 2 ust. 2 dyrektywy 93/37/EWG.
   W zarzucie czwartym skarżąca podnosi posiłkowo, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, przyjmując stawkę korekty wynoszącą 100 % subwencji EFRR, podczas gdy roboty w zakresie obiektów sportowych i wypoczynkowych stanowią nieco poniżej 10 % przedsięwzięcia.

      (1)  Dz.U. L 199, s. 54.

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3037/90 z dnia 9 października 1990 r. w sprawie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej (Dz.U. L 293, s. 1).


title: Sprawa C-535/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 20 października 2011 r. — Novartis Pharma GmbH przeciwko Apozyt GmbH

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 20 października 2011 r. — Novartis Pharma GmbH przeciwko Apozyt GmbH
   (Sprawa C-535/11)
   2012/C 13/10
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Novartis Pharma GmbH

      Strona pozwana: Apozyt GmbH

      Pytanie prejudycjalne

   Czy pojecie „wyprodukowane” zawarte w pkt 1 zdanie pierwsze załącznika do rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję Leków (1) obejmuje również takie procesy, w przypadku których częściowe ilości opracowanych i produkowanych według wymienionych tam procedur gotowych produktów leczniczych są według recepty i zgodnie z zaleceniem lekarza przelewane do innego pojemnika, jeżeli wskutek tego nie zostaje zmieniony skład produktu leczniczego, a więc w szczególności wytwarzanie gotowych zastrzyków w postaci strzykawek, które zostały wypełnione lekarstwem dopuszczonym na podstawie rozporządzenia?

      (1)  Dz.U. L 136, s. 1.


title: Sprawa C-369/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 16 czerwca 2017 r. – Ahmed Shajin/Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 16 czerwca 2017 r. – Ahmed Shajin/Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal
   (Sprawa C-369/17)
   (2017/C 293/22)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ahmed Shajin

      Strona pozwana: Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal

      Pytania prejudycjalne

   Czy z wyrażenia „popełnił poważne przestępstwo”, użytego w art. 17 ust. 1 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony, (1) wynika, że kara za popełnienie konkretnego przestępstwa przewidziana w przepisach prawnych danego państwa członkowskiego może stanowić jedyne kryterium pozwalające ustalić, czy wnioskodawca popełnił przestępstwo, ze względu na które może on zostać wykluczony z możliwości otrzymania ochrony uzupełniającej?

      (1)  Dz.U. L 337, s. 9.


title: Sprawa T-255/13: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2013 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji

text:
               22.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/16

         Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2013 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-255/13)
   2013/C 178/27
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: M. Salvatorelli, avvocato dello Stato, i G. Palmieri)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji C(2013) 981 z dnia 26 lutego 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim zawiera ona korekty ryczałtowe w odniesieniu do kontroli AC/2005/44, XC/2007/0107 i XC/2007/030 (korekta ryczałtowa w dziedzinie zgodności za lata składania wniosków 2005–2007 w wysokości 48 095 235,86 EUR), kontroli FV/2007/315 i FV2007/355 (korekta finansowa dotycząca przetwórstwa owoców cytrusowych za lata budżetowe 2005-2006 i 2007 w wysokości 17 913 976,32 EUR) i kontroli FA/2008/64, FA/2008/103, FA/2009/064 i FA/2009/104 (korekta ryczałtowa dotycząca kryteriów akredytacji za lata budżetowe 2007–2009 w wysokości 6 354 112,39 EUR).

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy: Komisja dokonała korekty w obliczu braku lub niepełnej transpozycji dyrektyw, co może stanowić podstawę najwyżej postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

               2)

               Zarzut drugi: bez uzasadnienia pominęła zachowanie władz włoskich, nie uwzględniając niezbędnej stopniowości podejścia do systemu charakteryzującego się niezwykłą kompleksowością, znaczenia zawartego w regulacji UE odesłania do opcji, które ma przyjąć każde państwo członkowskie, oraz względnej niepewności co do interpretacji uregulowań wspólnotowych i wskutek tego naruszyła zasady pewności prawa, legalności, proporcjonalności, dobrej wiary oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               3)

               Zarzut trzeci: całkowicie pominęła obiektywne istnienie różnych systemów kontroli w agencjach płatniczych.

               4)

               Zarzut czwarty: zastosowała wysoką stawkę korekty, wynoszącą 10 %, która jednak ma zastosowanie jedynie w przypadku braku kontroli lub kontroli sporadycznych.

               5)

               Zarzut piąty: naruszenie obowiązku uzasadnienia.

               6)

               Zarzut szósty: decyzja zostaje zaskarżona poza tym w odniesieniu do poszczególnych zarzutów Komisji poprzez indywidualne badanie pod względem faktycznym dokumentów skontrolowanych przez Komisję.

               7)

               Zarzut siódmy: co się tyczy korekt ryczałtowych dotyczących przetwórstwa owoców cytrusowych za lata 2005–2007, decyzja jest niezgodna z prawem i zostaje zaskarżona w zakresie, w jakim przypisuje odpowiedzialność za oszustwa wykryte w tym sektorze z powodu braku przeprowadzenia odpowiednich kontroli przez państwo członkowskie. W szczególności Komisja nie uwzględniła faktu, że państwu włoskiemu nie można przypisać zaniechania lub bezczynności, gdyż działania oszukańcze należało przypisać urzędnikom, którzy akurat poprzez wymagane od nich kontrole mieli potwierdzić prawidłowość działalności prowadzonej w perspektywie dopłat; ustaleń nie można zatem było dokonać w inny sposób, który pozwoliłby uniknąć oszustw, do czasu wykrycia wspomnianych zachowań, istotnych z punktu widzenia prawa karnego.

               8)

               Zarzut ósmy: co się tyczy korekt ryczałtowych w zakresie przestrzegania kryteriów akredytacji (ARBEA) za lata gospodarcze 2006–2008, uzasadnionych rzekomymi brakami organizacyjnymi obciążającymi państwo włoskie, są one kwestionowane, gdyż do niniejszej sprawy zastosowana została regulacja, która jeszcze nie obowiązywała, i ponieważ pominięto okoliczność, że państwo włoskie przyjęło w terminie niezbędne środki naprawcze.


title: Sprawa C-37/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2016 r. w sprawie T-330/15, Rudolf Keil/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 24 stycznia 2017 r. przez Rudolfa Keila

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/20

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2016 r. w sprawie T-330/15, Rudolf Keil/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 24 stycznia 2017 r. przez Rudolfa Keila
   (Sprawa C-37/17 P)
   (2017/C 277/28)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rudolf Keil (przedstawiciel: J. Sachs, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
   Postanowieniem z dnia 31 maja 2017 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dziesiąta izba) częściowo odrzucił, a w pozostałej części oddalił, odwołanie i obciążył wnoszącego odwołanie jego własnymi kosztami postępowania.


title: Sprawa F-100/09: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2009 r. — Michail przeciwko Komisji

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/52

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2009 r. — Michail przeciwko Komisji
   (Sprawa F-100/09)
   2010/C 63/91
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Christos Michail (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat C. Meidani)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej odrzucającej wniosek o udzielenie pomocy złożony na podstawie art. 24 regulaminu z powodu nękania psychicznego, którego ofiarą według swojego twierdzenia był skarżący.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 9 marca 2009 r. o odrzuceniu wniosku o udzielenie pomocy złożonego na podstawie art. 24 regulaminu;

               —

               zasądzenie od Komisji zadośćuczynienia za krzywdę w wysokości 30 000 EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-532/08: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/22

         Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-532/08)
   (2009/C 32/37)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Dejmek, A. A. Gilly, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/60/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu, a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 15 grudnia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 309, s. 15.


title: Sprawa C-270/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 31 maja 2010 r. — Lotta Gistö

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 31 maja 2010 r. — Lotta Gistö
   (Sprawa C-270/10)
   ()
   2010/C 221/39
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lotta Gistö

      Pozostali uczestnicy postępowania: Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

      Pytanie prejudycjalne

   Czy w sprawie dotyczącej Lotty Gistö art. 14 protokołu (1) należy interpretować w ten sposób, że zgodnie z postanowieniami tego aktu jej miejscem zamieszkania dla celów podatkowych w 2007 r. pozostawała Finlandia, czy też protokół należy rozumieć w ten sposób, że w rozpatrywanej sprawie to jednak przepisy prawa wewnętrznego państwa członkowskiego przesądzają o istnieniu nieograniczonego obowiązku podatkowego w danym państwie członkowskim — w tym przypadku w Finlandii?

      (1)  Protokół (nr 36) w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich (1965) (Dz.U. C 321E, s. 318).


title: Sprawa C-510/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 14 listopada 2014 r. – Marianne Parigger/Condor Flugdienst GmbH

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 14 listopada 2014 r. – Marianne Parigger/Condor Flugdienst GmbH
      (Sprawa C-510/14)
      (2015/C 073/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Rüsselsheim

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Marianne Parigger

         Strona pozwana: Condor Flugdienst GmbH
      Postanowieniem Trybunału z dnia 9 grudnia 2014 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa T-357/09: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Pucci International przeciwko OHIM — El Corte Inglés (Emidio Tucci) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Emidio Tucci — Wcześniejszy, graficzny wspólnotowy znak towarowy oraz wcześniejsze, słowne i graficzny, krajowe znaki towarowe Emilio Pucci i EMILIO PUCCI — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/21

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Pucci International przeciwko OHIM — El Corte Inglés (Emidio Tucci)
   (Sprawa T-357/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Emidio Tucci - Wcześniejszy, graficzny wspólnotowy znak towarowy oraz wcześniejsze, słowne i graficzny, krajowe znaki towarowe Emilio Pucci i EMILIO PUCCI - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009)
   2012/C 355/44
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Emilio Pucci International BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, G. Lazzeretti, M. Boletto i E. Gavuzzi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: El Corte Inglés SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J.L. Rivas Zurdo, E. López Camba i E. Seijo Veiguela, następnie adwokaci J.L. Rivas Zurdo i E. Seijo Veiguela).

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 czerwca 2009 r. (sprawy połączone R 770/2008-2 i R 826/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Emilio Pucci International BV a El Corte Inglés SA.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 18 czerwca 2009 r. (sprawy połączone R 770/2008-2 i R 826/2008-2) w zakresie dotyczącym, po pierwsze, dowodu używania okularów należących do klasy 9 oraz, po drugie, stosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 w odniesieniu do okularów należących do klasy 9, wyrobów jubilerskich, biżuterii i zegarków należących do klasy 14 i papieru toaletowego należącego do klasy 16.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Emilio Pucci International BV zostaje obciążona jedną trzecią kosztów postępowania. OHIM i El Corte Inglés, SA zostają obciążone dwiema trzecimi kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa C-215/06: Skarga wniesiona w dniu  11 maja 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/20

         Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-215/06)
   (2006/C 178/32)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: D. Recchia i D. Lawunmi, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując środków niezbędnych dla zapewnienia, że wszystkie przedsięwzięcia objęte zakresem regulacji dyrektywy 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (1) przed lub po jej zmianie przez dyrektywę 97/11/WE (2), zanim zostaną w całości lub w części wykonane, zostaną poddane ocenie oddziaływania na środowisko, po pierwsze, ze względu na obowiązek przeprowadzenia tej oceny i, po drugie, zgodnie z art. 5-10 dyrektywy 85/337/EWG, jeżeli mogą znacząco oddziaływać na środowisko z powodu ich charakteru, rozmiarów lub lokalizacji, Irlandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 2, 4 i 5-10 dyrektywy 85/337/EWG oraz

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując środków niezbędnych do tego, aby przed udzieleniem zezwolenia na budowę i na prace z nią związane oraz przed zbudowaniem elektrowni wiatrowych w Derrybrien, County Galway, została przeprowadzona ocena ich oddziaływania na środowisko zgodnie z art. 5-10 dyrektywy 85/337/EWG, Irlandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 2, 4 i 5-10 dyrektywy 85/337/EW;

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja podnosi, że transpozycja dyrektywy Rady 85/337/EWG (dyrektywa w sprawie oceny oddziaływania na środowisko) przez Irlandię z następujących powodów nadal jest nieprawidłowa:
   Irlandia nie przyjęła zgodnie z art. 2 ust. 1 dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko środków zapewniających przeprowadzenie oceny, czy planowane prace mogą znacząco oddziaływać na środowisko. Ustawodawstwo irlandzkie nie przewiduje oceny tego oddziaływania zgodnie z art. 5-10 tej dyrektywy.
   System w Irlandii, który pozwala na złożenie wniosku o utrzymanie budowli po zbudowaniu w całości lub części bez zezwolenia, podważa prewencyjne cele dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.
   Przepisy transponujące dyrektywę w Irlandii nie mogą zapewnić skutecznego stosowania dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Dlatego Irlandia naruszyła ogólny obowiązek zapewnienia skutecznego stosowania dyrektywy zgodnie z art. 249 traktatu WE.
   Wystąpił szereg szczególnych nieprawidłowości dotyczących przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko elektrowni wiatrowych w Derrybrien, County Galway, prowadzących do oczywistego naruszenia dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 175, str. 40.

      (2)  Dz.U. L 73, str. 5.


title: Sprawa F-16/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 października 2012 r. — Verstreken przeciwko Radzie

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/37

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 października 2012 r. — Verstreken przeciwko Radzie
   (Sprawa F-16/10) (1)

   2012/C 379/64
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010, s. 55.


title: Sprawa F-83/07: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2007 r. — Zangerl-Posselt przeciwko Komisji

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/32

         Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2007 r. — Zangerl-Posselt przeciwko Komisji
   (Sprawa F-83/07)
   (2007/C 235/60)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Brigitte Zangerl-Posselt (Saarbrücken, Niemcy) (przedstawiciel: S. Paulmann, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej EPSO/AST/27/06 [asystencji (AST1) języka niemieckiego], przekazanej pismem EPSO z dnia 18 czerwca 2007 r. i potwierdzonej pismem z dnia 25 lipca 2007 r., o niedopuszczeniu skarżącej do egzaminów praktycznych i ustnych w tym konkursie;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja konkursowa konkursu EPSO/AST/27/06 [asystenci (AST1) do zadań sekretarskich z językiem niemieckim] nie dopuściła skarżącej do udziału w egzaminach praktycznych i ustnych z uwagi na brak wymaganego dyplomu (Abitur).
   Skarżąca twierdzi, że dyplom (Realschulabschluss) jest zgodny z wymogami części A pkt II.1 lit. ii) ogłoszenia o konkursie. Podnosi ona, że klasyfikacja dyplomów zarówno w Niemczech jak i na szczeblu europejskim, opiera się na Międzynarodowej Standardowej Klasyfikacji Edukacji z 1997 r. (ISCED) ustalonej przez UNESCO, której terminologia została również przejęta w ogłoszeniu o konkursie. Realschulabschluss wchodzi tym samym w zakres dyplomów poświadczających ukończenie cyklu nauczania poziomu szkoły średniej (poziom 2 ISCED) i otwiera dostęp do kształcenia po szkole średniej (poziom 4 ISCED).
   Skarżąca twierdzi ponadto, że decyzja pozwanej jest oparta na niewystarczającym i błędnym uzasadnieniu.


title: Sprawa T-366/00 RENV: Postanowienie Sądu z dnia 6 grudnia 2012 r. — Scott przeciwko Komisji

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/26

         Postanowienie Sądu z dnia 6 grudnia 2012 r. — Scott przeciwko Komisji
   (Sprawa T-366/00 RENV) (1)

   2013/C 32/41
   Język postępowania: angielski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 61 z 24.2.2001.


title: Sprawa F-108/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 stycznia 2016 r. – Vermoesen i Herkens/Komisja

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/47

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 stycznia 2016 r. – Vermoesen i Herkens/Komisja
   (Sprawa F-108/15) (1)

   (2016/C 068/61)
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015, s. 54.


title: Sprawa T-362/11: Postanowienie Sądu z dnia 18 stycznia 2012 r. — Stichting Greenpeace Nederland et PAN Europe przeciwko Komisji

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/26

         Postanowienie Sądu z dnia 18 stycznia 2012 r. — Stichting Greenpeace Nederland et PAN Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-362/11) (1)

   2012/C 80/47
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Sprawa C-466/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 3 września 2015 r. – Jean-Michel Adrien, Frédéric Baron, Catherine Blanchin, Marc Bouillaguet, Anne-Sophie Chalhoub, Denis D'Ersu, Laurent Gravière, Vincent Cador, Roland Moustache, Jean-Richard de la Tour, Anne Schneider, Bernard Stamm, Éléonore von Bardeleben/Premier ministre, Ministre des finances et des comptes publics, Ministre de la décentralisation et de la fonction publique

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 3 września 2015 r. – Jean-Michel Adrien, Frédéric Baron, Catherine Blanchin, Marc Bouillaguet, Anne-Sophie Chalhoub, Denis D'Ersu, Laurent Gravière, Vincent Cador, Roland Moustache, Jean-Richard de la Tour, Anne Schneider, Bernard Stamm, Éléonore von Bardeleben/Premier ministre, Ministre des finances et des comptes publics, Ministre de la décentralisation et de la fonction publique
   (Sprawa C-466/15)
   (2015/C 381/22)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jean-Michel Adrien, Frédéric Baron, Catherine Blanchin, Marc Bouillaguet, Anne-Sophie Chalhoub, Denis D'Ersu, Laurent Gravière, Vincent Cador, Roland Moustache, Jean-Richard de la Tour, Anne Schneider, Bernard Stamm, Éléonore von Bardeleben

      Strona pozwana: Premier ministre, Ministre des finances et des comptes publics, Ministre de la décentralisation et de la fonction publique

      Pytania prejudycjalne

   Czy przepisy krajowe, które zezwalają urzędnikowi oddelegowanemu do pracy w instytucji Unii Europejskiej na dokonanie, na okres tego oddelegowania, wyboru: albo na rzecz zawieszenia odprowadzania składek do systemu emerytalnego państwa swego pochodzenia, w którym to wypadku jego emerytura z tego systemu jest w pełni skumulowana z przywilejami emerytalnymi związanymi ze stanowiskiem sprawowanym w ramach oddelegowania, albo na rzecz dalszego odprowadzania tych składek, w którym to wypadku jego emerytura z tego systemu jest ograniczona do wysokości koniecznej do doprowadzenia sum emerytur, w tym emerytury nabytej w systemie znajdującym zastosowanie do stanowiska objętego oddelegowaniem, do wysokości emerytury, jaka zostałaby nabyta w braku oddelegowania, naruszają zobowiązania wynikające z art.45 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art.48 tego traktatu i zasady lojalnej współpracy, o której mowa w art. 4 Traktatu o Unii Europejskiej?


title: Wykreślenie sprawy T-159/04

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/41

         Wykreślenie sprawy T-159/04 (1)

   (2005/C 115/75)

      (Język postępowania: włoski)

   Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2005 r. prezes trzeciej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-159/04 Davide Rovetta przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 179 z 10.7.2004.


title: Sprawa T-144/17: Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2017 r. – Numbi/Rada

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/33

         Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2017 r. – Numbi/Rada
   (Sprawa T-144/17)
   (2017/C 129/50)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: John Numbi (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciel: O. Okito, avocat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia (UE) 2016/2230 wprowadzającego w życie decyzję Rady (WPZiB) 2016/2231 z dnia 12 grudnia 2016 r. wprowadzającą niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga i zmieniającą decyzję 2010/788/WPZiB, w zakresie, w jakim rozporządzenie to dotyczy Johna Numbiego;

               —

               obciążenie Rady, poza jej własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą oraz wszystkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-139/17, Kibelisa/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa C-248/08: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 — art. 4 ust. 2 lit. a) i c), art. 5 ust. 2 lit. c), art. 6 ust. 2 lit. b), art. 10-15,17, 18 i 26 — Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego — Odpady — Składowanie bez wcześniejszej obróbki — Brak oficjalnych kontroli — Instalacje zapewniające bezpieczeństwo gospodarowania produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego — Eksploatacja — Brak zezwolenia — Spalanie surowców szczególnego ryzyka — Brak odpowiednich metod)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/8

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-248/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 - art. 4 ust. 2 lit. a) i c), art. 5 ust. 2 lit. c), art. 6 ust. 2 lit. b), art. 10-15,17, 18 i 26 - Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego - Odpady - Składowanie bez wcześniejszej obróbki - Brak oficjalnych kontroli - Instalacje zapewniające bezpieczeństwo gospodarowania produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego - Eksploatacja - Brak zezwolenia - Spalanie surowców szczególnego ryzyka - Brak odpowiednich metod)
   2010/C 51/11
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe i A. Markoulli, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: V. Kontolaimos, S. Charitaki, E.-M. Mamouna i Chalkias, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 2, art. 10-15, 17, 18 i 26 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 273, s. 1) — Składowanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego bez wcześniejszej obróbki — Brak oficjalnych kontroli

      Sentencja

               1)

               Nie stosując właściwie i nie nakładając obowiązku przestrzegania rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi w zakresie, w jakim dotyczy ono składowania odpadów bez wcześniejszej obróbki, braku oficjalnych kontroli, zezwolenia na instalacje służące do gospodarowania produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i do spalania surowców szczególnego ryzyka, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. a) i c), art. 5 ust. 2 lit. c), art. 6 ust. 2 lit. b), art. 10-15, 17, 18 i 26 rozporządzenia nr 1774/2002.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa T-256/10 P: Postanowienie Sądu z dnia 20 czerwca 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Przeprowadzka rzeczy osobistych — Dorozumiane i wyraźne rozstrzygnięcia odmowne w sprawie wniosków skarżącego — Obowiązek uzasadnienia — Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna, a częściowo oczywiście bezzasadna)

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/17

         Postanowienie Sądu z dnia 20 czerwca 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-256/10 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Przeprowadzka rzeczy osobistych - Dorozumiane i wyraźne rozstrzygnięcia odmowne w sprawie wniosków skarżącego - Obowiązek uzasadnienia - Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna, a częściowo oczywiście bezzasadna)
   2011/C 238/30
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Curall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 25 marca 2010 r., w sprawie F-102/08 Marcuccio przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego postanowienia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji

      (1)  Dz.U C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa F-97/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 24 marca 2015 r. – BU/EMA

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/53

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 24 marca 2015 r. – BU/EMA
   (Sprawa F-97/14) (1)

   (2015/C 146/75)
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015, s. 50.


title: Sprawa T-468/14: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2014 r. – Holistic Innovation Institute przeciwko Komisji

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/50

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2014 r. – Holistic Innovation Institute przeciwko Komisji
   (Sprawa T-468/14)
   2014/C 292/61
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Holistic Innovation Institute, SLU (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: R. Muñiz García, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji o wykluczeniu skarżącej spółki z projektu eDIGIREGION, zasądzenie na jej rzecz zapłaty odszkodowania za wyrządzone szkody i nakazanie pozwanej zapłaty kwoty 3 0 55  000 EUR lub pomocniczo, kwoty, jaką oszacuje biegły sądowy wraz z odsetkami naliczonymi w sposób wskazany w niniejszym piśmie, które powinna zapłacić pozwana

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga skierowana jest na decyzję o odrzuceniu udziału skarżącej, przedsiębiorstwa zajmującego się zasadniczo telekomunikacją I+D i usługami konsultacyjnymi w telekomunikacji, działalnością badawczą i innowacyjną, w projekcie europejskim eDIGIREGION, siódmy program ramowy.
   W tym zakresie zasadniczo twierdzi, że skarżąca uczestniczyła od czasu jego utworzenia w przygotowaniu projektu eDIGIREGION w ścisłej współpracy z innymi podmiotami, organizując liczne spotkania w Brukseli oraz liczne audiokonferencje w okresie od lipca 2011 r. do stycznia 2012 r., co doprowadziło do utworzenia konsorcjum europejskiego, które przedstawiło propozycję projektu eDIGIREGION (Realizing the Digital Agenda Through Transnational Cooperation Between Regions). W propozycji tego projektu skarżąca jest wspólnikiem nr 5 konsorcjum z budżetem 491,400.00 EUR i wkładem Komisji w wysokości 438,165.00 EUR (14,61 % z łącznej wnioskowanej kwoty).
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi, że argumenty wysunięte przez Komisję Europejską są całkowicie nieuzasadnione, naruszając podstawową przesłankę wymaganą do tego, aby Komisja mogła postanowić o zawieszeniu udziału danej spółki w projekcie ocenionym w sposób pozytywny: argumenty powinny być jasne, stanowcze i prawidłowo uzasadnione.
   Konkretnie, skarżąca twierdzi, że jest przygotowana pod względem technicznym i operacyjnym do uczestnictwa w konsorcjum eDIGIREGION, posiada wystarczającą zdolność finansową do tego, aby stawić czoła przypadającej na nią części dotyczącej współfinansowania oraz ma wystarczające doświadczenie w zarządzaniu projektami i administrowaniem nimi.
   W tym zakresie skarżąca uważa, że istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy tym, co podpisał Dyrektor Generalny w ramach pisma zawiadamiającego o zawieszeniu udziału w projekcie i argumentami zawartymi w załączniku do tego pisma.


title: Sprawa F-82/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 kwietnia 2007 r. — Thierry przeciwko Komisji (Urzędnicy — Awans — Brak umieszczenia na liście awansowanych urzędników — Postępowanie w sprawie awansu za rok 2004 r. — Punkty pierwszeństwa — Zasługa — Staż pracy — Dopuszczalność)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/41

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 kwietnia 2007 r. — Thierry przeciwko Komisji
   (Sprawa F-82/05) (1)

   (Urzędnicy - Awans - Brak umieszczenia na liście awansowanych urzędników - Postępowanie w sprawie awansu za rok 2004 r. - Punkty pierwszeństwa - Zasługa - Staż pracy - Dopuszczalność)
   (2007/C 96/85)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Michel Thierry (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: początkowo G. Bouneóu i F. Frabetti, adwokaci, następnie F. Frabetti, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i D. Martin, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności listy urzędników awansowanych do grupy A5 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2004 r. w zakresie, w jakim lista ta nie zawiera nazwiska skarżącego
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona w części jako niedopuszczalna, a w części jako oczywiście bezzasadna

               2)

               Każda ze stron pokrywa swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005, str. 27 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji pod nr T-327/05 i przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej postanowieniem z dnia 15.12.2005).