title: Sprawa C-53/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 2 lutego 2017 r. – Bericap Záródástechnikai Cikkeket Gyártó Bt./Nemzetgazdasági Minisztérium

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 2 lutego 2017 r. – Bericap Záródástechnikai Cikkeket Gyártó Bt./Nemzetgazdasági Minisztérium
   (Sprawa C-53/17)
   (2017/C 144/28)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Törvényszék

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bericap Záródástechnikai Cikkeket Gyártó Bt.

      Strona pozwana: Nemzetgazdasági Minisztérium

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zawarty w art. 3 ust. 3 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. (1) akapit o następującym brzmieniu „[p]rzedsiębiorstwa pozostające w jednym z takich związków z osobą fizyczną lub grupą osób fizycznych działających wspólnie również traktuje się jak przedsiębiorstwa powiązane, jeżeli prowadzą swoją działalność lub część działalności na tym samym właściwym rynku lub rynkach pokrewnych” należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwa prowadzące działalność na tym samym rynku jako członkowie działającej na skalę globalnej grupy spółek należących do tej samej grupy właścicieli należy uznać jako takie i niezależnie od jakichkolwiek innych okoliczności, za „przedsiębiorstwa [wzajemnie] powiązane” bez konieczności przeprowadzania analizy tego, czy rzeczywiście pozostają one w jednym ze związków wskazanych w art. 3 ust. 3 akapit pierwszy lit. a)–d) tego rozporządzenia i czy rzeczywiście prowadzą one wspólnie działalność na tym samym rynku?

               2)

               Jeśli tak nie jest, czy należy interpretować ten akapit w ten sposób, że spośród przedsiębiorstw prowadzących działalność na tym samym rynku jako członkowie działającej na skalę globalnej grupy spółek należących do tej samej grupy właścicieli, tylko te, które pozostają w jednym ze związków wskazanych w art. 3 ust. 3 akapit pierwszy lit. a)–d) tego rozporządzenia, można uznać za „przedsiębiorstwa [wzajemnie] powiązane”?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz.U. L 214, s. 3).


title: Sprawa T-295/14: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2014 r. – Autoneum Germany przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/44

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2014 r. – Autoneum Germany przeciwko Komisji
   (Sprawa T-295/14)
   2014/C 223/47
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Autoneum Germany GmbH (Roßdorf, Niemcy) (przedstawiciele: T. Volz, M. Ringel, B. Wißmann, M. Püstow, C. Oehme i T. Wielsch, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia przeciwko Republice Federalnej Niemiec przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)] w zakresie, w jakim dotyczy ona ograniczenia dopłaty EEG w przypadku odbiorców energochłonnych;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: brak sprzyjania w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że przewidziane w Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej „EEG”) ograniczenie dopłaty EEG w przypadku odbiorców energochłonnych nie stanowi pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Skarżąca twierdzi, że przepis ten nie przysparza odbiorcom energochłonnym żadnej korzyści. Jej zdaniem szczególne wypłaty wyrównawcze stanowią raczej rekompensatę za nadzwyczajne obciążenia, jakie zostały w szczególności nałożone na skarżącą i porównywalne do niej przedsiębiorstwa w ramach wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych i których celem jest przywrócenie konkurencyjności tym będącym odbiorcami energochłonnymi przedsiębiorstwom, których interesy zostały w znacznym stopniu naruszone wskutek zastosowania dopłaty EEG w jej pierwotnej postaci.

               2.

               Zarzut drugi: brak zasobów państwowych w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Skarżąca podnosi ponadto, że te szczególne wypłaty wyrównawcze nie stanowią środka „przyznanego przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych”. W związku z tym twierdzi ona, że dopłata EEG sama w sobie nie stanowi środka przyznanego z zasobów państwowych i że, co za tym idzie, zrezygnowanie z tego środka w ramach systemu szczególnych wypłat wyrównawczych, też nie może stanowić takiego środka przyznanego z zasobów państwowych.

                           —

                           Ta dopłata EEG nie jest pobierana, zarządzana, ani nawet wypłacana przez państwo czy też powoływany czy też ustanowiony przez to państwo organ publiczny lub państwowy. Przeciwnie, dopłata ta może być pobierana bezpośrednio przez podmioty zarządzające siecią przesyłową na podstawie roszczenia cywilnoprawnego. Dopłata ta nie przysparza korzyści budżetowi państwa, efektem czego system szczególnych wypłat wyrównawczych w żaden sposób nie zmniejsza przychodów państwa.

                           —

                           Środki pochodzące z EEG nie pozostają do dyspozycji organów państwa. Ponadto żaden organ – ani Bundesamt für Wirtschaft und Ausfuhrkontrolle (BAFA, niemiecki federalny urząd ds. kontroli gospodarki i importu) ani Bundesnetzagentur (niemiecka federalna agencja ds. sieci) – nie sprawuje nad tymi środkami kontroli o charakterze publicznym.


title: Sprawa C-214/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 18 kwietnia 2016 r. – C. King/The Sash Window Workshop Ltd; Richard Dollar

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 18 kwietnia 2016 r. – C. King/The Sash Window Workshop Ltd; Richard Dollar
   (Sprawa C-214/16)
   (2016/C 222/08)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca środek zaskarżenia: C. King

      Druga strona postępowania: The Sash Window Workshop Ltd; Richard Dollar

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jeśli istnieje spór między pracownikiem a pracodawcą co do tego, czy pracownik jest uprawniony do corocznego płatnego urlopu na podstawie art. 7 dyrektywy 2003/88, czy zgodne z prawem Unii, a w szczególności z zasadą skutecznej ochrony prawnej, jest uzależnienie możliwości ustalenia przez pracownika, czy jest uprawniony do wynagrodzenia za czas urlopu, od wykorzystania przez niego uprzednio takiego urlopu?

               2)

               Jeśli pracownik nie wykorzystuje w całości lub w części corocznego urlopu, do którego jest uprawniony w danym okresie rozliczeniowym, w którym prawo to powinno zostać wykonane, a uczyniłby to, gdyby nie fakt, że pracodawca odmawia mu zapłaty wynagrodzenia za czas wykorzystanego urlopu, czy pracownik może twierdzić, że został pozbawiony możliwości skorzystania z przysługującego mu prawa do płatnego urlopu, skutkiem czego prawo to przechodzi na kolejne lata aż do momentu, gdy pracownik ma możliwość skorzystania z niego?

               3)

               Jeśli prawo to przechodzi na kolejne lata, czy zasada ta obowiązuje bez żadnych ograniczeń czasowych, czy też istnieje określony czas na wykonanie przeniesionego prawa, podobnie jak w przypadku ograniczeń obowiązujących w sytuacji, gdy pracownik nie może skorzystać z prawa do urlopu w danym okresie rozliczeniowym z powodu choroby?

               4)

               Czy w braku przepisów ustawowych lub postanowień umownych, które określałyby okres przeniesienia, sąd zobowiązany jest ograniczyć okres przeniesienia, aby zapewnić, że stosowanie rozporządzenia nie będzie stało w sprzeczności z celem leżącym u podstaw art. 7 dyrektywy?

               5)

               Jeśli tak, czy okres 18 miesięcy od końca roku urlopowego, w którym urlop został nabyty, nie narusza prawa wynikającego z art. 7 dyrektywy?


title: Sprawa C-196/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Aachen (Niemcy) w dniu 18 kwietnia 2014 r. – Horst Hoeck przeciwko Republice Greckiej

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Aachen (Niemcy) w dniu 18 kwietnia 2014 r. – Horst Hoeck przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-196/14)
   2014/C 194/22
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Aachen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Horst Hoeck

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 rozporządzenia nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że te postanowienia ogólnie stoją na przeszkodzie wytoczonemu przed Landgericht Aachen powództwu skierowanemu przeciwko Republice Greckiej jako pozwanej, w drodze którego powód zwraca się z żądaniem zapłaty przez pozwaną odsetek od wyemitowanych przez nią w 2011/2012 r. i nabytych przez powoda w lipcu 2011 obligacji (pożyczka państwowa), które były przedmiotem zaproponowanej również powodowi przez pozwaną pod koniec lutego 2012 r. oferty zamiany i którą powód odrzucił z tym skutkiem, że pozwana mimo tego zamieniła posiadane przez powoda obligacje na nowe?

               2)

               Czy art. 1 rozporządzenia nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że te postanowienia ogólnie stoją na przeszkodzie wytoczonemu przed Landgericht Aachen powództwu skierowanemu przeciwko Republice Greckiej jako pozwanej, w drodze którego powód tytułem ewentualnym zwraca się z żądaniem zapłaty od pozwanej kwoty w wysokości wartości nominalnej jej obligacji nabytych przez powoda włącznie z niezapłaconymi odsetkami w związku z przedstawioną w pkt 1 przymusową zamianą?

               3)

               Czy postępowanie główne [przed] Landgericht Aachen o sygnaturze 12 O 177/13 należy przyporządkować do dziedziny prawa cywilnego i handlowego z zastosowaniem art. 2 i 3 rozporządzenia nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych?

               4)

               Albo czy chodzi w niniejszym przypadku o sprawę administracyjną albo z dziedziny odpowiedzialności państwa, w stosunku do której nie podlegają zastosowaniu przepisy wymienione w pkt 1, 2 i 3?

      (1)  Dz.U. L 324, s.79.


title: Sprawa T-403/12 R: Postanowienie sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych z dnia 14 listopada 2012 r. — Intrasoft International przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienia publiczne — Procedura przetargowa — Odrzucenie oferty — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/38

         Postanowienie sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych z dnia 14 listopada 2012 r. — Intrasoft International przeciwko Komisji
   (Sprawa T-403/12 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienia publiczne - Procedura przetargowa - Odrzucenie oferty - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   2013/C 9/69
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Intrasoft International SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i E. Georgieva, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji delegacji Unii Europejskiej w Republice Serbii z dnia 10 sierpnia 2012 r. odrzucającej ofertę skarżącej przedstawioną w ramach procedury przetargowej EuropeAid/131367/C/SER/RS dotyczącej wsparcia technicznego udzielonego serbskim organom celnym w ramach modernizacji systemu celnego (Dz.U. 2011/S 160-262712) oraz decyzji delegacji Unii Europejskiej w Republice Serbii z dnia 12 września 2012 r. informującej skarżącą, że komisja przetargowa zaleciła, aby umowa została zawarta z innym oferentem.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-52/07: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2007 r. — Movimondo Onlus przeciwko Komisji

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/51

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2007 r. — Movimondo Onlus przeciwko Komisji
   (Sprawa T-52/07)
   (2007/C 82/106)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Movimondo Onlus (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Vitali, G. Verusio, G.M. Roberti, A. Franchi)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie zaskarżonej decyzji;

               —

               ewentualnie stwierdzenie, w oparciu o art. 241 WE, niezgodności z prawem i braku zastosowania art. 133 i 175 rozporządzenia Komisji nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Niniejszą skargą Associazione Movimondo ONLUS, pozarządowa organizacja współpracy i solidarności międzynarodowej, wnosi na podstawie art. 230 akapit czwarty WE o uchylenie decyzji Komisji z dnia 1 grudnia 2006 r. (nr C (2006) 5802 wersja ostateczna) nakładającej na organizację pozarządową (ONG) MOVIMONDO karę administracyjną za poważne naruszenie etyki zawodowej i ciężkie uchybienie postanowieniom umownym.

               2.

               Należy w tym względzie dodać, że stosunki zobowiązaniowe z Komisją odnośnie do pomocy humanitarnej oraz interwencji w ramach współpracy i rozwoju są regulowane umowami zwanymi umowami subwencyjnymi (Grant Agreements), zawartymi na podstawie umów ramowych o partnerstwie (Framework Partnership Agreements, zwanymi dalej „FPA”) oraz ogólnymi warunkami mającymi zastosowanie do umów. W szczególności Komisja postanowiła nałożyć sporną karę w stosunku do następujących umów ramowych ECHO stanowiących przedmiot niniejszej sprawy:

                           —

                           FPA nr 3-134, podpisana w dniu 6 listopada 2003 r.;

                           —

                           FPA nr CCP 99/0119 z dnia 26 lutego 1999 r.

               3.

               W uzasadnieniu swojej skargi o uchylenie decyzji z dnia 1 grudnia 2006 r. Movimondo podnosi pięć zarzutów.
               W pierwszym zarzucie skarżąca podnosi naruszenie prawa odnośnie do art. 93, 96 i 114 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich oraz podnosi zarzut niezgodności z prawem art. 133 i 175 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady nr 1605/2002 w związku z naruszeniem art. 183 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich.
               W drugim zarzucie skarżąca podnosi błędną i niepełną ocenę okoliczności faktycznych ze strony Komisji, stanowiącą podstawę zarzutów wobec skarżącej oraz brak ostatecznych danych, na których opiera się decyzja nakładająca karę.
               W trzecim zarzucie skarżąca podnosi naruszenie zasady ogólnej ochrony prawa do obrony.
               W czwartym zarzucie skarżąca podnosi błąd w ocenie faktów, w oparciu o które nałożono karę oraz przypisanie skarżącej nieistniejących okoliczności. Jednocześnie podnosi ona naruszenie zasady proporcjonalności i brak uzasadnienia w odniesieniu do „skutecznego, proporcjonalnego i odstraszającego ”charakteru kar, którego wymaga art. 114 rozporządzenia finansowego nr 1605/2002.
               Wreszcie w piątym zarzucie skarżąca podnosi po pierwsze, nieokreślony charakter projektów, które stanowią podstawę zaskarżonej decyzji, jak również prekluzję. Jednocześnie podnosi ona nieistnienie aktu wspólnotowego przewidującego karę, jak również naruszenie art. 2 ust. 2 i art. 3, ust. 1 ww. rozporządzenia Rady 2988/95. Po drugie, podnosi naruszenie art. 175 i 133 ww. rozporządzenia Komisji nr 2342/2002.


title: Sprawa C-453/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 września 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Panagiotis I. Karanikolas, Valsamis Daravanis, Georgios Kouvoukliotis, Panagiotis Dolos, Dimitrios Z. Parisis, Konstantinos Emmanouil, Ioannis Anasoglou, Pantelis A. Beis, Dimitrios Chatziandreou, Ioannis Zaragkoulias, Christos I. Tarampatzis, Triantafyllos K. Mavrogiannis, Sotirios Th. Liotakis, Vasileios Karampasis, Dimitrios Melissidis, Ioannis V. Kleovoulos, Dimitrios I. Patsakos, Theodoros Fourvarakis, Dimitrios K. Dimitrakopoulos, Synetairismos Paraktion Alieon Kavalas przeciwko Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon, Nomarchiaki Aftodioikisi Dramas, Kavalas, Xanthis (Wspólna polityka rybołówstwa — Połowy na Morzu Śródziemnym — Rozporządzenie (WE) nr 1626/94 — Artykuł 1 ust. 2 i 3 — Zakaz używania określonych rodzajów sieci połowowych — Środki dodatkowe albo wykraczające poza minimalne wymogi ustanowione w tym rozporządzeniu przyjęte przed wejściem w życie wspomnianego rozporządzenia — Przesłanki ważności)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/11

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 września 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Panagiotis I. Karanikolas, Valsamis Daravanis, Georgios Kouvoukliotis, Panagiotis Dolos, Dimitrios Z. Parisis, Konstantinos Emmanouil, Ioannis Anasoglou, Pantelis A. Beis, Dimitrios Chatziandreou, Ioannis Zaragkoulias, Christos I. Tarampatzis, Triantafyllos K. Mavrogiannis, Sotirios Th. Liotakis, Vasileios Karampasis, Dimitrios Melissidis, Ioannis V. Kleovoulos, Dimitrios I. Patsakos, Theodoros Fourvarakis, Dimitrios K. Dimitrakopoulos, Synetairismos Paraktion Alieon Kavalas przeciwko Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon, Nomarchiaki Aftodioikisi Dramas, Kavalas, Xanthis
      (Sprawa C-453/08) (1)

      (Wspólna polityka rybołówstwa - Połowy na Morzu Śródziemnym - Rozporządzenie (WE) nr 1626/94 - Artykuł 1 ust. 2 i 3 - Zakaz używania określonych rodzajów sieci połowowych - Środki dodatkowe albo wykraczające poza minimalne wymogi ustanowione w tym rozporządzeniu przyjęte przed wejściem w życie wspomnianego rozporządzenia - Przesłanki ważności)
      (2010/C 288/16)
      Język postępowania: grecki

         Sąd krajowy

      Symvoulio tis Epikrateias

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strony skarżące: Panagiotis I. Karanikolas, Valsamis Daravanis, Georgios Kouvoukliotis, Panagiotis Dolos, Dimitrios Z. Parisis, Konstantinos Emmanouil, Ioannis Anasoglou, Pantelis A. Beis, Dimitrios Chatziandreou, Ioannis Zaragkoulias, Christos I. Tarampatzis, Triantafyllos K. Mavrogiannis, Sotirios Th. Liotakis, Vasileios Karampasis, Dimitrios Melissidis, Ioannis V. Kleovoulos, Dimitrios I. Patsakos, Theodoros Fourvarakis, Dimitrios K. Dimitrakopoulos, Synetairismos Paraktion Alieon Kavalas

         Strony pozwane: Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon, Nomarchiaki Aftodioikisi Dramas, Kavalas, Xanthis

         Przy udziale: Alieftikos Agrotikos Synetairismos gri-gri nomou Kavalas (MAKEDONIA), Panellinia Enosi Ploioktiton Mesis Alieias (PEPMA)

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Symvoulio tis Epikrateias — Wykładnia art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 3 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1626/94 z dnia 27 czerwca 1994 r. ustanawiającego środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych na Morzu Śródziemnym — Zakaz używania określonych rodzajów sieci połowowych — Zakres ustanowionej w tym rozporządzeniu możliwości przyjmowania przez państwa członkowskie środków dodatkowych albo wykraczających poza minimalne wymogi ustanowione w tym rozporządzeniu

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1626/94 z dnia 27 czerwca 1994 r. ustanawiającego środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych na Morzu Śródziemnym, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2550/2000 z dnia 17 listopada 2000 r. należy interpretować w taki sposób, że z jednej strony wejście w życie tego rozporządzenia nie ma wpływu na ważność dodatkowego środka krajowego stanowiącego zakaz przyjętego przed tym wejściem w życie, a z drugiej strony, że nie stoi on na przeszkodzie takiemu środkowi, pod warunkiem że zakaz ten jest zgodny ze wspólną polityką rybołówstwa, że środek ten nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu i nie narusza zasady równego traktowania, co powinien zbadać sąd krajowy.

         (1)  Dz.U. C 327z 20.12.2008.


title: Sprawa T-313/11: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2011 r. — Heede przeciwko OHIM (Matrix-Energetics)

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/32

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2011 r. — Heede przeciwko OHIM (Matrix-Energetics)
   (Sprawa T-313/11)
   2011/C 238/54
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Günter Heede (Walldorf-Baden, Niemcy) (przedstawiciel: R. Utz, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 kwietnia 2011 r. (postępowaniu w sprawie odwołania R 1848/2010-4)

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Matrix-Energetics” w odniesieniu do usług z klas 35, 41 oraz 44 — zgłoszenie nr 8 339 798

      Decyzja eksperta: odmowa zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009, ze względu na to że, z jednej strony, nie ma konieczności stwierdzenia opisanego działania zgłoszonego znaku towarowego i że zgłoszony znak towarowy posiada charakter odróżniający oraz, z drugiej strony, Izba Odwoławcza niesłusznie za podstawę swojej decyzji przyjęła wydruki z Internetu, które pochodziły z okresu po zgłoszeniu znaku towarowego i sporadyczne, niezgodne z prawem oraz mające miejsce po dacie zgłoszenia korzystanie przez osoby trzecie z pierwotnego posiadającego charakter odróżniający (fantazyjnego) oznaczenia nadal nie mogłyby mieć negatywnego wpływu na zdolność rejestracyjną wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-355/04: Skarga wniesiona dnia 27 sierpnia 2004 r. przez CO-FRUTTA Soc. coop a r.l. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/58

         Skarga wniesiona dnia 27 sierpnia 2004 r. przez CO-FRUTTA Soc. coop a r.l. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-355/04)
   (2004/C 262/107)
   Język postępowania: włoski
   Dnia 27 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez CO-FRUTTA Soc. coop a r.l., reprezentowaną przez adwokatów Wilmę Viscardini i Gabriela Donà.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie, w trybie art. 230 Traktatu WE, nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich, o której mowa w piśmie Dyrektora Generalnego DG ds. Rolnictwa z dnia 28 kwietnia 2004 r. (AGI/11451/28.04.2004), na podstawie której został oddalony wniosek Co-Frutta o udzielenie dostępu do dokumentów zawierających dane dotyczące przedsiębiorców wpisanych we Wspólnocie do rejestru w rubryce obejmującej import bananów (WTO-banany) oraz nieważności dorozumianego oddalenia wniosku potwierdzającego, złożonego przez Co-Frutta pismem z dnia 3 maja 2004 r.

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swych roszczeń skarżąca podnosi, że decyzja oddalająca wniosek o udzielenie jej dostępu do dokumentów jest niezgodna z prawem, albowiem jest wynikiem błędnego zastosowania właściwych przepisów prawa materialnego i procesowego przez Komisję. W szczególności:

               —

               Komisja nie dochowała wymogów proceduralnych ustanowionych w rozporządzeniu 1049/2001 (1) oraz w decyzji 2001/937 (2), odmawiając dostępu z powodu sprzeciwu niektórych Państw Członkowskich, który zdaniem skarżącej był spóźniony;

               —

               decyzja jest w sposób oczywisty wewnętrznie sprzeczna, albowiem opóźnienie miało być spowodowane koniecznością konsultacji z Państwami Członkowskimi. Tym niemniej sama Komisja stwierdza, iż bez względu na sprzeciw Państw Członkowskich tak czy inaczej odmówiłaby dostępu: w ten sposób Komisja naruszyła również właściwe przepisy, które nakładają na nią obowiązek autonomicznego podejmowania decyzji jak tylko będzie przekonana o tym, jaką decyzję należy podjąć;

               —

               odmawiając dostępu Komisja powołała się na jeden z wyjątków przewidzianych w rozporządzeniu 1049/2001, nie dołączając żadnego uzasadnienia w tym przedmiocie, zaś w przedmiocie powołanego wyjątku (ochrony tajemnicy handlowej, przewidzianej w art. 4 ust. 2 rozporządzenia 1049/2001), skarżąca twierdzi, iż nie zachodzą warunki do jego stosowania, albowiem w sektorze bananów WTO nie może być mowy o ochronie tajemnicy handlowej w rozumieniu wskazanym przez Komisję;

               —

               Komisja zaniechała orzekania w przedmiocie szeregu dokumentów powołanych przez skarżącą we wniosku o udzielenie skarżącej dostępu, łamiąc w ten sposób zasadę dobrej administracji;

               —

               Komisja nie udzieliła dostępu częściowego, obejmującego dokumenty pochodzące z Państw, które nie wyraziły sprzeciwu wobec ujawnienia.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1049/2001 z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, z 31.5.2001, str. 43).

      (2)  Decyzja Komisji 2001/937/WE, EWWiS, Euratom z dnia 5 grudnia 2001 r. zmieniająca jej regulamin (Dz.U. L 345 z 29.12.2001, str. 94).


title: Sprawa T-288/05: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2005 r. przez Haralda Mische przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/35

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2005 r. przez Haralda Mische przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-288/05)
   (2005/C 229/75)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 20 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Haralda Mische, zamieszkałego w Brukseli (Belgia), reprezentowanego przez G. Vandersandena i L. Levi'ego, prawników, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               unieważnienie zaszeregowania skarżącego na podstawie decyzji organu powołującego o powołaniu z dnia 11 listopada 2004 r. do Dyrekcji Generalnej Konkurencja jako młodszy prawnik w grupie zaszeregowania A*6, stopień 2, implikujące przywrócenie wszystkich jego praw wynikających ze zgodnego z prawem i prawidłowego zatrudnienia, tzn. zaszeregowania co najmniej do grupy zaszeregowania A7 stopień 3 (z mocą od dnia 1 listopada 2003 r.) lub jej ekwiwalentu zgodnie z art. 1-11 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego (grupa zaszeregowania A*8 stopień 3);

               —

               zasądzenie odszkodowania w ramach rekompensaty szkód dla jego kariery oraz dodatkowego odszkodowania w formie zgodnego z prawem i prawidłowego wynagrodzenia, w szczególności na podstawie przepisu przejściowego art. 21 załącznika XIII regulaminu pracowniczego w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 maja 2004 r. lub ewentualnie obniżenie wysokości składek emerytalnych w oparciu o zasadę równego wynagrodzenia. Wartość tego odszkodowania wymaga stosownej oceny w późniejszym czasie, obecne jej oszacowanie jako minimum 10.000 euro rocznie jest prowizoryczne i oparte na zasadzie słuszności;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący wziął udział w konkursie PE/96/A ogłoszonym w dniu 23 maja 2002 r., przeszedł go pomyślnie i został umieszczony na liście rezerwowej w dniu 27 maja 2004 r. W tym okresie skarżący rozpoczął pracę w Komisji, początkowo jako członek personelu tymczasowego zaszeregowany do grupy zaszeregowania A7, następnie jako członek personelu pomocniczego w grupie zaszeregowania B. W wyniku konkursu z dniem 16 listopada 2004 r. skarżący został zatrudniony przez Parlament Europejski a następnie przeniesiony do Komisji. Skarżący został zaszeregowany do grupy zaszeregowania A*6.
   Skarżący podnosi, że domaga się równego traktowania względem urzędników zatrudnionych w okresie między czerwcem 2003 r. a końcem kwietnia 2004 r. W uzasadnieniu tego żądania skarżący podnosi niezgodność z prawem art. 12 załącznika XIII zmienionego regulaminu pracowniczego. Zdaniem skarżącego artykuł ten narusza zasadę równego traktowania i niedyskryminacji, art. 31 zmienionego regulaminu pracowniczego, art. 5 zmienionego regulaminu pracowniczego w związku z zasadą równego traktowania i niedyskryminacji, zasadę równoważności stanowisk i grup zaszeregowania, art. 7 ust. 1 regulaminu pracowniczego i załącznik IA do regulaminu pracowniczego, wreszcie zasadę pewności prawa, zasadę niedziałania prawa wstecz oraz ochrony nabytych przez niego praw i jego uzasadnionych oczekiwań. Ponadto skarżący podnosi, że rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniające regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (1) narusza art. 10 regulaminu pracowniczego.
   Skarżący powołuje się również na naruszenie zasady dobrej administracji, zasady należytej staranności, zasady przejrzystości, zasady dobrej wiary oraz zasady równego traktowania i niedyskryminacji.

      (1)  Dz.U. L 124, str. 1


title: Sprawa T-422/14: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2014 r. – Viscas przeciwko Komisji

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/33

         Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2014 r. – Viscas przeciwko Komisji
   (Sprawa T-422/14)
   2014/C 303/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Viscas Corporation (Tokio, Japonia) (przedstawiciel: adwokat J.F. Bellis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w części, w jakiej stwierdzono w niej popełnienie naruszenia w okresie od 1 października 2001 r. do 28 stycznia 2009 r.;

               —

               uchylenie nałożonej na nią grzywny lub obniżenie kwoty tej grzywny; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swojej decyzji strona skarżąca domaga się stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C(2014) 2139 wersja ostateczna z dnia 2 kwietnia 2014 r. w sprawie AT.39610 – Kable elektryczne.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów:

               1.

               Zarzuty pierwszy i drugi, w których twierdzi, że Komisja popełniła błąd, stwierdzając udział skarżącej w naruszeniu obejmującym okres od 1 października 2001 r. do 28 stycznia 2009 r.

               2.

               Zarzuty trzeci i czwarty, w których twierdzi, że zastosowanie przez Komisję pkt 18 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (1) narusza zasady proporcjonalności oraz równej ochrony, ponieważ i) uprzywilejowuje w nieproporcjonalny sposób europejskich producentów kabli elektrycznych oraz ii) ignoruje istotne różnice w udziale poszczególnych producentów w popełnieniu naruszenia.

               3.

               Zarzut piąty, w którym twierdzi, że Komisja popełniła błąd, przypisując skarżącej wartość sprzedaży zrealizowanej przez jej udziałowców do celów ustalenia wysokości grzywny podlegającej wymierzeniu.

               4.

               Zarzut szósty, w którym twierdzi, że Komisja błędnie zwiększyła część wartości sprzedaży podlegającej uwzględnieniu na podstawie połączonych udziałów stron w rynku.

               5.

               Zarzut siódmy, w którym twierdzi, że Komisja popełniła błąd, nie stosując obniżki kwoty grzywny z tytułu okoliczności łagodzących.

               6.

               Zarzut ósmy, w którym strona skarżąca wnosi do Sądu o skorzystanie z przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania i znaczne obniżenie kwoty grzywny, która została na nią nałożona.

      (1)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).


title: Sprawa T-467/04: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2004 r. przez Elisabettę Dami przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/19

         Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2004 r. przez Elisabettę Dami przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-467/04)
   (2005/C 69/36)
   Język skargi: francuski
   Do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot europejskich wpłynęła w dniu 19 listopada 2004 r. skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) wniesiona przez Elisabettę Dami, zamieszkałą w Mediolanie (Włochy) reprezentowaną przez adwokatów Paolo Guido Beduschiego i Silvię Giudici.
   The Stilton Cheese Makers Association była również stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               ustalenie, że pismo z dnia 4 czerwca 2004 r. adresowane do Urzędu i podpisane wspólnie nie stanowi oświadczenia mającego na celu zakończenie postępowania spornego przed Izbą Odwoławczą, lecz zwykły wniosek o przedłużenie terminu;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji drugiej Izby Odwoławczej urzędu z dnia 20 września 2004 r. w sprawie R 982/2002-2 i odesłanie sprawy przed Izbę Odwoławczą;

               —

               obciążenie Urzędu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               Wnioskodawca wspólnotowego znaku towarowego:

               Skarżąca

               Wspólnotowy znak towarowy:

               Znak słowny GERONIMO STILTON dla towarów lub usług objętych klasą 16 (książki itp.), 25 (odzież itp.), 28 (zabawki itp.), 29 (mięso itp.), 30 (ciasto itp.) i 41 (nauczanie itp.) – wniosek nr 1 345 503

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia powołanego w sprzeciwie:

               The Stilton Cheese Makers Association

               Znak towarowy lub oznaczenie powołane w sprzeciwie:

               Krajowy słowny znak towarowy STILTON; oznaczenia pochodzenia geograficznego WHITE STILTON CHEESE i BLUE STILTON CHEESE

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Sprzeciw przyjęty dla klas 29 i 30

               Decyzja Izba Odwoławczej:

               Izba Odwoławcza uznała, że po modyfikacji opisu towarów objętych wnioskiem zgodnie ze wspólnym pismem stron z dnia 4 czerwca 2004 r. sprzeciw został cofnięty i postępowanie w związku z tym zakończone. Jedyną kwestią do rozstrzygnięcia pozostał zdaniem Izby podział kosztów i Izba postanowiła, że każda ze stron poniesie swoje własne opłaty urzędowe i koszty postępowania.

               Podnoszone zarzuty:

               Zarzuty są identyczne jak w skardze w sprawie T-466/04, wniesionej przez tę samą skarżącą.


title: Sprawa C-94/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bergamo — Włochy) — Procura della Repubblica przeciwko Survivalowi Godwinowi

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/29

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bergamo — Włochy) — Procura della Repubblica przeciwko Survivalowi Godwinowi
   (Sprawa C-94/11) (1)

   2011/C 252/68
   Język postępowania: włoski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 139 z 7.5.2011.


title: Sprawa T-152/16: Postanowienie Sądu z dnia 26 czerwca 2017 r. – Megasol Energie/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dumping — Subwencje — Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (ogniw) wysyłanych z Malezji i Tajwanu — Rozszerzenie na ten przywóz ostatecznego cła antydumpingowego oraz ostatecznego cła wyrównawczego nałożonych na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chin — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność)

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/17

         Postanowienie Sądu z dnia 26 czerwca 2017 r. – Megasol Energie/Komisja
   (Sprawa T-152/16) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Dumping - Subwencje - Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (ogniw) wysyłanych z Malezji i Tajwanu - Rozszerzenie na ten przywóz ostatecznego cła antydumpingowego oraz ostatecznego cła wyrównawczego nałożonych na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chin - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność))
   (2017/C 269/23)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Megasol Energie AG (Wangen an de Aare, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat T. Wegner)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche, A. Demeneix i K. Blanck-Putz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparty na art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/184 z dnia 11 lutego 2016 r. rozszerzającego ostateczne cło wyrównawcze nałożone rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 1239/2013 na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) wysyłanych z Malezji i Tajwanu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji i Tajwanu (Dz.U. 2016, L 37, s. 56) oraz rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/185 z dnia 11 lutego 2016 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (UE) nr 1238/2013 na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) wysyłanych z Malezji i Tajwanu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji i Tajwanu (Dz.U. 2016, L 37, s. 76), w zakresie, w jakim mają one zastosowanie do skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2)

               Megasol Energie AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


title: Sprawa C-178/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 69/335/EWG — Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału — Podatek kapitałowy — Harmonizacja wyczerpująca — Uregulowanie krajowe przewidujące opodatkowania każdego przeniesienia siedziby, o ile dana spółka nie podlega opodatkowaniu podatkiem kapitałowym w państwie członkowskim pochodzenia — Uregulowanie krajowe przewidujące zwolnienie od podatku spółdzielni rolniczych i ich stowarzyszeń oraz konsorcjów każdego rodzaju — Uregulowanie krajowe przewidujące zwolnienie od podatku współwłasności statków, konsorcjów żeglugi i spółek żeglugi każdego rodzaju — Zwalczanie unikania opodatkowania — Nadużycie prawa — Ograniczenie skutków wyroku w czasie)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-178/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 69/335/EWG - Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału - Podatek kapitałowy - Harmonizacja wyczerpująca - Uregulowanie krajowe przewidujące opodatkowania każdego przeniesienia siedziby, o ile dana spółka nie podlega opodatkowaniu podatkiem kapitałowym w państwie członkowskim pochodzenia - Uregulowanie krajowe przewidujące zwolnienie od podatku spółdzielni rolniczych i ich stowarzyszeń oraz konsorcjów każdego rodzaju - Uregulowanie krajowe przewidujące zwolnienie od podatku współwłasności statków, konsorcjów żeglugi i spółek żeglugi każdego rodzaju - Zwalczanie unikania opodatkowania - Nadużycie prawa - Ograniczenie skutków wyroku w czasie)
   (2007/C 170/04)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: D. Triantafyllou, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: S. Chala i M. Tassopoulou, pełnomocnicy)

      Interwenient po stronie pozwanej:Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, str. 25) — Przeniesienie siedziby spółki — Zwolnienie z podatku kapitałowego dla spółdzielni rolniczych oraz przedsiębiorstw żeglugowych
   Sentencja

               1)

               Republika Grecka przyjmując uregulowanie dotyczące pobrania podatku kapitałowego w przypadku przeniesienia siedziby statutowej lub przeniesienia rzeczywistego centrum zarządzania spółki, jak również zwolnienia od tego podatku współwłasności statków, konsorcjów żeglugi i spółek żeglugi każdego rodzaju, naruszyła zobowiązania wynikające z dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, str. 25), zmienionej dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.6.2005.


title: Sprawa C-616/12 P: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 września 2013 r. — Ellinika Nafpigeia AE, 2. Hoern Beteiligungs GmbH przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Odwołanie oczywiście bezzasadne — Artykuł 263 akapit szósty TFUE — Termin do wniesienia skargi)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/4

         Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 września 2013 r. — Ellinika Nafpigeia AE, 2. Hoern Beteiligungs GmbH przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-616/12 P) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Odwołanie oczywiście bezzasadne - Artykuł 263 akapit szósty TFUE - Termin do wniesienia skargi)
   2013/C 377/06
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ellinika Nafpigeia AE, 2. Hoern Beteiligungs GmbH (przedstawiciele: K. Chrysogonos i A. Kaidatzis, dikigoroi)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Konstantinidis i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie wniesione od postanowienia Sądu (siódma izba) w sprawie T-466/11 Ellinika Nafpigeia i Hoern przeciwko Komisji, w którym Sąd uznał za niedopuszczalną skargę mającą na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 8274 wersja ostateczna z dnia 1 grudnia 2010 r. akceptującej zobowiązania zaproponowane przez Grecję w zamian za środki wymagane przez Komisję w jej decyzji C(2008) 3118 wersja ostateczna z dnia 2 lipca 2008 r. uznającej za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc przyznaną przez władze greckie na rzecz Ellinika Nafpigeia (Hellenic Shipyards, „HSY”) w ramach zmiany początkowego planu inwestycyjnego dotyczącego restrukturyzacji tej stoczni (pomoc państwa C 16/2004 (ex NN29/2004, CP 71/2002 i CP 133/2005))

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Ellinika Nafpigeia AE i 2. Hoern Beteiligungs GmbH zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 55 z 23.2.2013.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 listopada 2004 r. w sprawie C-91/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Szwecji (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/29/WE — Harmonizacja niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 18 listopada 2004 r.
   w sprawie C-91/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Szwecji (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/29/WE - Harmonizacja niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2005/C 19/15)
   Język postępowania: szwedzki
   W sprawie C-91/04, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: K. Banks i K. Simonsson) przeciwko Królestwu Szwecji (pełnomocnik: A. Kruse), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego w trybie art. 226 WE, Trybunał (szósta izba), w składzie: J.-P. Puissochet, pełniący funkcję prezesa szóstej izby, S. von Bahr, J. Malenovsky (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 18 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004.


title: Sprawa T-385/06: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — Aalberts Industries i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Jednolite i ciągłe naruszenie — Uczestnictwo w naruszeniu)

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/22

         Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — Aalberts Industries i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-385/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Jednolite i ciągłe naruszenie - Uczestnictwo w naruszeniu)
   2011/C 145/34
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aalberts Industries NV (Utrecht, Niderlandy); Comap SA, dawniej Aquatis France SAS (La Chapelle-St-Mesmin, Francja) i Simplex Armaturen + Fittings GmbH & Co. KG (Argenbühl — Eisenharz, Niemcy) (przedstawiciele: R. Wesseling i M. van der Woude, następnie R. Wesseling, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Nijenhuis i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 4180 z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F-1/38.121 — Złącza) oraz, tytułem ewentualnym, wniosek o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżące w tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji C(2006) 4180 z dnia 20 września 2006r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F-1/38.121 — Złącza) w zakresie, w jakim stanowi on, że Aalberts Industries NV, Comap SA, dawniej Aquatis France SAS i Simplex Armaturen + Fittings GmbH & Co. KG uczestniczyły w naruszeniu w okresie od dnia 25 czerwca 2003 r. do dnia 1 kwietnia 2004 r.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 2 lit. a) i b) pkt 2 decyzji C(2006) 4180.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Nota informacyjna dotycząca składania przez sądy krajowe wniosków o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym — Uzupełnienie wydane w związku z wejściem w życie pilnego trybu prejudycjalnego mającego zastosowanie do odesłań dotyczących przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/1

      NOTA INFORMACYJNA

   dotycząca składania przez sądy krajowe wniosków o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym

      UZUPEŁNIENIE

   wydane w związku z wejściem w życie pilnego trybu prejudycjalnego mającego zastosowanie do odesłań dotyczących przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości
   (2008/C 64/01)

               1.

               Niniejsza nota uzupełnia istniejącą notę informacyjną dotyczącą składania przez sądy krajowe wniosków o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym (1), wprowadzając praktyczne wytyczne odnoszące się do nowego pilnego trybu prejudycjalnego mającego zastosowanie do odesłań dotyczących przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Omawiany tryb został uregulowany w art. 23a Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 104b regulaminu Trybunału Sprawiedliwości (2).

               2.

               Wytyczne te mają pomóc sądom krajowym zamierzającym wystąpić z wnioskiem o zastosowanie pilnego trybu prejudycjalnego, a także ułatwić Trybunałowi zastosowanie tego trybu. Podobnie jak istniejąca nota informacyjna są one pozbawione wszelkiej mocy wiążącej.

         Przesłanki zastosowania pilnego trybu prejudycjalnego

               3.

               Pilny tryb prejudycjalny może zostać zastosowany wyłącznie w odniesieniu do dziedzin objętych tytułem VI (art. 29 – 42) traktatu UE, dotyczącym współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych oraz tytułem IV (art. 61 – 69) części trzeciej traktatu WE, dotyczącym wiz, azylu, imigracji i innych polityk związanych ze swobodnym przepływem osób, w tym współpracy sądowej w sprawach cywilnych.

               4.

               Mimo że złożenie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym powoduje, co do zasady, zawieszenie postępowania przed sądem krajowym do czasu wydania rozstrzygnięcia przez Trybunał, sąd ten zachowuje właściwość w zakresie stosowania środków zabezpieczających służących ochronie, w oczekiwaniu na wyrok Trybunału, interesów stron, w szczególności w odniesieniu do krajowego aktu administracyjnego opartego na wspólnotowym akcie prawnym, będącym przedmiotem odesłania prejudycjalnego dotyczącego jego ważności.

               5.

               O zastosowaniu trybu pilnego decyduje Trybunał. Co do zasady, decyzja taka jest podejmowana wyłącznie na podstawie uzasadnionego wniosku sądu krajowego. W wyjątkowych okolicznościach Trybunał może z urzędu zdecydować o poddaniu odesłania rozpoznaniu w pilnym trybie prejudycjalnym, jeżeli wydaje się to konieczne.

               6.

               Tryb pilny upraszcza poszczególne etapy postępowania przed Trybunałem, ale jego zastosowanie wiąże się z poważnymi ograniczeniami zarówno dla Trybunału, jak i dla stron i innych zainteresowanych podmiotów, które uczestniczą w postępowaniu, w szczególności dla państw członkowskich.

               7.

               O zastosowanie tego trybu można więc wnosić wyłącznie w okolicznościach wskazujących jednoznacznie na konieczność wydania przez Trybunał rozstrzygnięcia w przedmiocie odesłania w jak najkrótszym terminie. Choć nie jest możliwe wyliczenie niniejszym w wyczerpujący sposób takich sytuacji przede wszystkim ze względu na zróżnicowany i rozwojowy charakter przepisów wspólnotowych regulujących zagadnienia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, sąd krajowy mógłby, tytułem przykładu, rozważyć złożenie wniosku o zastosowanie trybu pilnego w następujących sytuacjach: w przypadku osoby aresztowanej lub pozbawionej wolności, jeżeli odpowiedź na zadane pytanie jest rozstrzygająca dla oceny sytuacji prawnej tej osoby lub — w przypadku sporu dotyczącego władzy rodzicielskiej lub opieki nad dzieckiem — jeżeli właściwość sądu, do którego sprawę wniesiono zgodnie prawem wspólnotowym zależy od odpowiedzi udzielonej na pytanie prejudycjalne.

         Wniosek o zastosowanie pilnego trybu prejudycjalnego

               8.

               W celu umożliwienia Trybunałowi podjęcia szybkiej decyzji co do tego, czy należy zastosować pilny prejudycjalny, wniosek powinien wskazywać elementy stanu faktycznego i prawnego dowodzące tej pilności, a w szczególności zagrożenie wynikające z rozpoznania odesłania w zwykłym trybie prejudycjalnym.

               9.

               W miarę możliwości sąd krajowy powinien przedstawić w sposób zwięzły swoje stanowisko w przedmiocie odpowiedzi, jakiej należy udzielić na zadane pytanie lub pytania. Takie wskazanie ułatwia zajęcie stanowiska przez strony i inne podmioty, które uczestniczą w postępowaniu, a także decyzję Trybunału, przyczyniając się tym samym do szybkiego przebiegu postępowania.

               10.

               Wniosek o zastosowanie pilnego trybu prejudycjalnego powinien zostać złożony w formie pozwalającej sekretariatowi Trybunału niezwłocznie stwierdzić, że akta sprawy powinny zostać skierowane do rozpoznania w trybie szczególnym. W tym celu wniosek powinien zostać złożony w dokumencie odrębnym od samego postanowienia odsyłającego albo w liście towarzyszącym wyraźnie wskazującym na ten wniosek.

               11.

               Co się tyczy samego postanowienia odsyłającego, należy przypomnieć, że właściwe w tym zakresie wytyczne zostały już przedstawione w pkt 20 – 24 noty informacyjnej dotyczącej składania przez sądy krajowe wniosków o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym. W pilnych sytuacjach zwięzły charakter postanowienia odsyłającego jest tym bardziej ważny, że pomaga zapewnić szybkość postępowania.

         Wymiana informacji między Trybunałem, sądem krajowym i stronami

               12.

               Do celów komunikowania się z sądem krajowym i stronami postępowania przed nim, sądy krajowe, które składają wnioski o zastosowanie pilnego trybu prejudycjalnego powinny wskazać adres poczty elektronicznej, ewentualnie numer telefaksu, którego Trybunał mógłby używać oraz adresy poczty elektronicznej, ewentualnie numery telefaksu przedstawicieli stron sporu.

               13.

               Kopia podpisanego postanowienia odsyłającego wraz z wnioskiem zastosowanie pilnego trybu prejudycjalnego może zostać przekazana Trybunałowi uprzednio za pośrednictwem poczty elektronicznej (ECJ-Registry@curia.europa.eu) lub telefaksu (+352 43 37 66). Postanowienie i wniosek mogą być rozpoznawane niezwłocznie po otrzymaniu takiej kopii. Oryginały dokumentów muszą jednakże zostać przekazane do sekretariatu Trybunału w jak najkrótszym terminie.

      (1)  Zob. Dz.U. C 143 z dnia 11 czerwca 2005 r., s. 1 – 4.

      (2)  Zob. Dz.U. L 24 z dnia 29 stycznia 2008 r., s. 39 – 43.


title: Sprawa C-190/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles w dniu  21 kwietnia 2006 r.  — Belgacom Mobile SA przeciwko Institut belge des services postaux et des télécommunications

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles w dniu 21 kwietnia 2006 r. — Belgacom Mobile SA przeciwko Institut belge des services postaux et des télécommunications
   (Sprawa C-190/06)
   (2006/C 154/23)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour d'appel w Brukseli
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Belgacom Mobile SA.

      Strona pozwana: Institut belge des services postaux et des télécommunications
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy indywidualne prawa użytkowania częstotliwości radiowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 dyrektywy 2002/20/WE (dyrektywy o dostępie) (1) obejmują wyłączne prawo do korzystania z urządzeń takich jak urządzenia GSM lub do zezwolenia na korzystanie z nich?

               2)

               Czy artykuł 7 ust. 3 dyrektywy 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności (2) należy rozumieć w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie krajowemu środkowi uzależniającemu używanie kart SIM w GSM Gateways od uprzedniego zezwolenia podmiotu eksploatującego daną sieć telefonii ruchomej?

               3)

               Czy pojęcie dostępu w rozumieniu dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywy o dostępie) (3) obejmuje udostępnienie innemu przedsiębiorstwu karty SIM w przypadku, gdy ta karta SIM jest wykorzystywana przez to przedsiębiorstwo w urządzeniach GSM Gateway w celu świadczenia usług na rzecz podmiotów trzecich pozwalających na ominięcie punktów wzajemnego połączenia?

               4)

               Czy prawny lub administracyjny środek krajowy, który wymaga uprzedniego zezwolenia operatora publicznej sieci telefonii ruchomej udostępniającego innemu przedsiębiorstwu jedną lub więcej kart SIM, pozwalających użytkownikowi karty SIM na dostęp do usług łączności elektronicznej oferowanych przez tego operatora, jeśli karty SIM są wykorzystywane w urządzeniach, które technicznie dają możliwość dostępu do usług operatora bez potrzeby przejścia przez punkty wzajemnego połączenia i bez potrzeby udostępnienia przez niego innych urządzeń i/lub usług, jest zgodny z:

                           —

                           dyrektywą 2002/20/WE (dyrektywą „o zezwoleniach”), która ustanowiła system ogólnych zwolnień w odniesieniu do wszystkich sieci i usług łączności elektronicznej,

                           —

                           art. 8 ust. 1 akapit 2 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy „ramowej”) (4), która stanowi, że Państwa Członkowskie zapewnią, by krajowe organy regulacyjne, wypełniając swoje zadania, w szczególności te związane z zapewnieniem efektywnej konkurencji, brały przede wszystkim pod uwagę dążenie do zagwarantowania neutralności technologicznej przyjmowanych norm prawnych,

                           —

                           regułami konkurencji, do których odnosi się motyw 7 dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywy „o dostępie”) w tym znaczeniu, że uzależnienia zasady i warunki dostępu w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywy „o dostępie”) od rodzaju działalności podmiotu ubiegającego się o dostęp, a w szczególności od rozmiaru jego inwestycji w infrastrukturę sieci,

               5)

               Czy w przypadku, gdy należy stwierdzić, że korzystanie z GSM Gateway dla świadczenia usług łączności elektronicznej w celach handlowych zależy od zgody danego operatora telefonii ruchomej, art. 3 i 4 dyrektywy 97/33/WE (5) i art. 4 dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywy „o dostępie”) należy interpretować w ten sposób, że wspomniane korzystanie musi być przedmiotem porozumienia pomiędzy zainteresowanymi stronami, które dotyczy technicznych i handlowych zasad ?

               6)

               Czy obowiązek odzwierciedlania w cenach kosztów, które ciążą na podmiotach zgłoszonych jako mające znaczącą pozycję na rynku, o których mowa w art. 7 dyrektywy 97/33/WE i w art. 13 ust. 1 dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywy „o dostępie”), należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby operator podlegający temu obowiązkowi określał wysokość swoich stawek w sposób umożliwiający mu odzyskanie kosztów inwestycji związanych ze wzajemnym połączeniem z uwagi na to, że zostały one określone przy uwzględnieniu całkowitej liczby połączeń „off net”, w tym połączeń przekierowanych za pośrednictwem GSM Gateway ?

               7)

               Czy art. 10 ust. 6 dyrektywy 2002/20/WE (dyrektywy „o zwolnieniach”) i art. 7 ust. 6 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy „ramowej”) należy interpretować w ten sposób, że dają one możliwość państwom członkowskim określenia, w przypadku gdy krajowy organ regulacyjny wydaje środki tymczasowe, że te środki mogą jedynie obowiązywać w okresie nieprzekraczającym dwóch miesięcy?

      (1)  Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) (Dz.U. L 108, str. 21)

      (2)  Dyrektywa 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności (Dz.U. L 91, str. 10)

      (3)  Dyrektywa 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) (Dz.U. L 108, str. 7)

      (4)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 108, str. 33)

      (5)  Dyrektywa 97/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie wzajemnych połączeń w telekomunikacji ze względu na zapewnienie usług powszechnych oraz interoperacyjności poprzez zastosowanie zasady otwartej sieci (ONP) (Dz.U. L 199, str. 32)


title: Sprawa C-117/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Burgos (Hiszpania) w dniu 5 marca 2012 r. — La Retoucherie de Manuela, S. L. przeciwko La Retoucherie de Burgos, S. C.

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Burgos (Hiszpania) w dniu 5 marca 2012 r. — La Retoucherie de Manuela, S. L. przeciwko La Retoucherie de Burgos, S. C.
   (Sprawa C-117/12)
   2012/C 151/32
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Audiencia Provincial de Burgos

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: La Retoucherie de Manuela, S. L.

      Strona pozwana: La Retoucherie de Burgos, S. C.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy użyte w art. 5 lit. b) rozporządzenia nr 2790/1999 (1) wyrażenie „pomieszcze[nia] i teren[…], na którym kupujący działał w czasie trwania porozumienia” należy rozumieć w ten sposób, że jest zakres tego wyrażenia jest ograniczony do miejsca lub fizycznej przestrzeni, gdzie w czasie obowiązywania umowy były sprzedawane towary lub świadczone usługi, czy też jego zakres należy rozszerzyć na całe terytorium, na którym kupujący działał w czasie trwania umowy?

               2)

               Jeżeli Trybunał opowie się za pierwszą z tych interpretacji, to czy — w sytuacji, gdy w umowie franczyzy zostało franczyzobiorcy wyznaczone określone terytorium — wyrażenie „pomieszcze[nia] i teren[…]” może oznaczać terytorium, na którym kupujący działał w czasie trwania umowy?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2790/1999 z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych (Dz.U. L 336, s. 21)


title: Sprawa C-277/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 5 czerwca 2014 r. – PPUH Stehcemp Sp. j. Florian Stefanek, Janina Stefanek, Jarosław Stefanek przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Łodzi

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 5 czerwca 2014 r. – PPUH Stehcemp Sp. j. Florian Stefanek, Janina Stefanek, Jarosław Stefanek przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Łodzi
   (Sprawa C-277/14)
   2014/C 303/21
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: PPUH Stehcemp Sp. j. Florian Stefanek, Janina Stefanek, Jarosław Stefanek

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 pkt 1, art. 4 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 i 2 Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1) (dalej: Szósta dyrektywa) należy interpretować w ten sposób, że czynność, dokonywana w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym, w której ani podatnik, ani organy podatkowe nie są w stanie ustalić tożsamości rzeczywistego dostawcy towaru, jest dostawą towarów?

               2)

               W razie pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy art. 17 ust. 2 lit. a), art. 18 ust. 1 lit. a) oraz art. 22 ust. 3 Szóstej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na których podstawie, w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym, podatek nie może być odliczony przez podatnika z uwagi na to, że faktura została wystawiona przez podmiot, który nie był rzeczywistym dostawcą towaru i nie ma możliwości ustalenia tożsamości rzeczywistego dostawcy towaru oraz zobowiązania go do zapłaty podatku, bądź określenia osoby zobowiązanej za wystawienie faktury na podstawie art. 21 ust. 1 lit. c) Szóstej dyrektywy?

      (1)  Dz.U. L 145, s. 1; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 09 Tom 001 P. 23 – 62


title: Sprawa T-144/12: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2012 r. — Comsa przeciwko OHIM — COMSA (COMSA)

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/20

         Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2012 r. — Comsa przeciwko OHIM — COMSA (COMSA)
   (Sprawa T-144/12)
   2012/C 194/34
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Comsa, S.A. (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Aznar Alonso)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Constructora de obras municipales, SA (COMSA) (Madryt, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie skargi i stwierdzenie niezgodności z rozporządzeniem Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego [obecnie rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009] pkt 2, 3 i 5 decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 10 stycznia 2012 r. w sprawach połączonych R 518/2011-2 i R 795/2011-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej i, w przypadku przystąpienia, interwenienta kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Constructora de obras municipales, SA (COMSA)

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „COMSA” dla towarów i usług z klas 19, 35, 36, 37, 39 i 42 — zgłoszenie nr 7 091 051

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Nazwa przedsiębiorstwa (firma) „COMSA S.A.” i niezarejestrowany znak towarowy „COMSA”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uwzględnienie odwołań wniesionych przez stronę skarżącą i stronę pozwaną

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-498/11: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2011 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/37

         Skarga wniesiona w dniu 16 września 2011 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-498/11)
   2011/C 347/68
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i M. Dermitzakis, dikigoroi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Publikacji Unii Europejskiej w przedmiocie odrzucenia ofery złożonej przez skarżacą spółkę w ramach zaproszenia do składania ofert nr 10369 dotyczącym „modernizacji strony internetowej Europejskiego Urzędu Zwalczania Oszustw”, mającym na celu wdrożenie transzy 1 konkurencyjnej wielostronnej umowy ramowej nr 10224, a także stwierdzenie nieważności powiązanych decyzji Urzędu Publikacji, włączając w to decyzję o udzieleniu zamówienia publicznego zwycięskiemu oferentowi i wybranemu wykonawcy;

               —

               zasądzenie od Urzędu Publikacji na rzecz skarżącej spółki kwoty 31 977 EUR tytułem odszkodowania;

               —

               dodatkowo zasądzenie od Urzędu Publikacji na rzecz skarżącej spółki kwoty 20 000 EUR tytułem odszkodowania za utracone szanse oraz za uszczerbek na renomie i wiarygodności;

               —

               obciążenie Urzędu Publikacji kosztami zastępstwa prawnego i innymi kosztami poniesiononymi przez skarżącą spółkę w związku z niniejszą skargą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia specyfikacji przetargu poprzez posłużenie się kryterium udzielenia zamówienia publicznego z naruszeniem art. 97 rozporządzenia finansowego i art. 138 rozporządzenia wykonawczego.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący oczywistych błędów w ocenie, niejasnych i pozbawionych podstaw komentarzy komitetu ds. oceny, zmiany kryteriów udzielenia zamówienia publicznego ujętych w pierwotnym ogłoszeniu o przetargu oraz nieprzekazaniu oferentom w odpowiednim czasie kryteriów dodanych a posteriori.


title: Sprawa C-46/09: Postanowienie prezesa siódmej izby Trybunału z dnia 4 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estonii

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/44

         Postanowienie prezesa siódmej izby Trybunału z dnia 4 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estonii
   (Sprawa C-46/09) (1)

   2010/C 63/72

      Język postępowania: estoński

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009.


title: Sprawa C-470/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd vo Svidníku – Słowacja) – Pohotovosť s.r.o. przeciwko Miroslavowi Vašucie (Odesłanie prejudycjalne — Umowa kredytu konsumenckiego — Nieuczciwe warunki umowne — Dyrektywa 93/13/EWG — Przymusowa egzekucja wyroku sądu polubownego — Wniosek o dopuszczenie interwencji w postępowaniu egzekucyjnym — Stowarzyszenie ochrony konsumentów — Ustawodawstwo krajowe niezezwalające na taką interwencję — Autonomia proceduralna państw członkowskich)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd vo Svidníku – Słowacja) – Pohotovosť s.r.o. przeciwko Miroslavowi Vašucie
   (Sprawa C-470/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Umowa kredytu konsumenckiego - Nieuczciwe warunki umowne - Dyrektywa 93/13/EWG - Przymusowa egzekucja wyroku sądu polubownego - Wniosek o dopuszczenie interwencji w postępowaniu egzekucyjnym - Stowarzyszenie ochrony konsumentów - Ustawodawstwo krajowe niezezwalające na taką interwencję - Autonomia proceduralna państw członkowskich))
   2014/C 112/10
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Okresný súd vo Svidníku

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pohotovosť s.r.o.

      Strona pozwana: Miroslav Vašuta

      Przy udziale: Združenie na ochranu občana spotrebiteľa HOOS

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Okresný súd vo Svidníku – Wykładnia art. 6 ust. 1 i art. 8 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29) oraz art. 38 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Umowa kredytu konsumenckiego – Przymusowa egzekucja wyroku sądu polubownego – Wniosek o dopuszczenie interwencji stowarzyszenia ochrony praw konsumentów w postępowaniu egzekucyjnym – Ustawodawstwo krajowe nieprzewidujące możliwości interwencji osób trzecich – Możliwość dopuszczenia takiej interwencji przez sąd krajowy

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, a w szczególności jej art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 8 w związku z art. 38 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na podstawie którego nie jest dopuszczalna interwencja stowarzyszenia ochrony konsumentów w celu poparcia konsumenta, przeciwko któremu wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne o wykonanie prawomocnego wyroku sądu polubownego.

      (1)  Dz.U. C 46 z 16.2.2013.


title: Sprawa T-251/09: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2009 r. — Société des Pétroles Shell przeciwko Komisji

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/32

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2009 r. — Société des Pétroles Shell przeciwko Komisji
   (Sprawa T-251/09)
   2009/C 193/50
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Société des Pétroles Shell (Colombes, Francja) (przedstawiciel: P. Hubert, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie całkowitej albo częściowej nieważności dorozumianej odpowiedzi odmownej udzielonej przez Komisję w dniu 9 maja 2009 r. w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie dokumentów będących w posiadaniu Komisji (sygn. akt GESTDEM 372/2009) oraz wyciągnięcie wszelkich konsekwencji stąd wynikających w zakresie dostępu skarżącej spółki do dokumentów objętych wnioskiem;

               —

               tytułem ewentualnym, w wypadku, gdyby Sąd uznał je za decyzję, stwierdzenie całkowitej albo częściowej nieważności pisma Sekretariatu Generalnego Komisji z dnia 7 maja 2009 r., w którym wskazano na niemożliwość rozpatrzenia wniosku o udostępnienie dokumentów Komisji (sygn. akt GESTEDEM 372/2009) oraz wyciągnięcie wszelkich konsekwencji stąd wynikających w zakresie dostępu skarżącej spółki do dokumentów objętych wnioskiem;

               —

               obciążenie Komisji w całości kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca spółka żąda stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji Komisji, na mocy której odmówiono skarżącej spółce udostępnienia dokumentów dotyczących dochodzenia w sprawie praktyk na rynku zaopatrzenia w paliwo lotnicze na Reunionie, które znajdowały się w posiadaniu Komisji lub też były przedmiotem wymiany pomiędzy Komisją a francuskim organem ochrony konkurencji, w szczególności na podstawie art. 11 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003. Tytułem ewentualnym, w wypadku, gdyby Sąd uznał, iż stanowi ono wyraźną decyzję odmawiającą dostępu, skarżąca spółka domaga się stwierdzenia nieważności pisma Sekretariatu Generalnego, w którym stwierdzono, iż Komisja nie może ustosunkować się do złożonego przez skarżącego spółkę wniosku o udostępnienie dokumentów.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi takie same lub podobne zarzuty, jak te, które zostały podniesione w sprawie T-245/09 Shell Hellas przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-229/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Passau (Niemcy) w dniu 16 maja 2011 r. — Alexander Heimann przeciwko Kaiser GmbH

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Passau (Niemcy) w dniu 16 maja 2011 r. — Alexander Heimann przeciwko Kaiser GmbH
   (Sprawa C-229/11)
   2011/C 269/38
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Arbeitsgericht Passau (Niemcy).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Alexander Heimann.

      Strona pozwana: Kaiser GmbH.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej z dnia 12 grudnia 2007 r. lub art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom albo praktykom krajowym, zgodnie z którymi w przypadku ograniczenia liczby dni roboczych w tygodniu w wyniku zgodnego z prawem wprowadzenia pracy w skróconym wymiarze czasu prawo pracownika zatrudnionego w skróconym wymiarze czasu pracy do płatnego urlopu rocznego zostaje dostosowane pro rata temporis w stosunku liczby dni roboczych w tygodniu pracy w skróconym wymiarze czasu do liczby dni roboczych w tygodniu pracy w pełnym wymiarze czasu i w związku z tym pracownik zatrudniony w skróconym wymiarze czasu pracy uzyskuje podczas świadczenia pracy w skróconym wymiarze czasu odpowiednio ograniczone prawo do urlopu?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
               Czy art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej z dnia 12 grudnia 2007 r. lub art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom albo praktykom krajowym, zgodnie z którymi w przypadku ograniczenia liczby dni roboczych w tygodniu do zera w wyniku zgodnego z prawem wprowadzenia „pracy w zerowym wymiarze czasu” prawo pracownika zatrudnionego w skróconym wymiarze czasu pracy do płatnego urlopu rocznego zostaje dostosowane pro rata temporis do zera, a pracownik zatrudniony w skróconym wymiarze czasu pracy nie uzyskuje w ogóle podczas „pracy w zerowym wymiarze czasu” prawa do urlopu?

      (1)  Dz.U. 299, s. 9.


title: Sprawa F-11/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 14 maja 2014 r. – Delcroix przeciwko ESDZ (Służba publiczna — Urzędnik — ESDZ — Szef delegatury w państwie trzecim — Przeniesienie do siedziby ESDZ — Wcześniejsze zakończenie służby na stanowisku szefa delegatury)

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/39

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 14 maja 2014 r. – Delcroix przeciwko ESDZ
   (Sprawa F-11/13) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnik - ESDZ - Szef delegatury w państwie trzecim - Przeniesienie do siedziby ESDZ - Wcześniejsze zakończenie służby na stanowisku szefa delegatury))
   2014/C 194/57
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Nicola Delcroix (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. Abreu Caldas, A. Coolen, É. Marchal i S. Orlandi, a następnie adwokaci D. Abreu Caldas, J.N. Louis i S. Orlandi)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: początkowo R. Metsola i S. Marquardt, pełnomocnicy, a następnie S. Marquardt, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o przeniesieniu skarżącego na stanowisko w siedzibie ESDZ i o zakończeniu pełnienia przez niego służby w delegaturze UE w Dżibuti.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji doręczonej listem z dnia 8 marca 2012 r. w sprawie przeniesienia N. Delcroix do siedziby Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych i wcześniejszego zakończenia pełnienia przez niego służby w charakterze szefa delegatury Unii Europejskiej w Republice Dżibuti.

               2)

               Europejska Służba Działań Zewnętrznych pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez N. Delcroix.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013, s. 29.


title: Sprawa T-346/04: Skarga wniesiona dnia 17 sierpnia 2004 r. przez Sadas S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/56

         Skarga wniesiona dnia 17 sierpnia 2004 r. przez Sadas S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-346/04)
   (2004/C 262/103)
   Język złożenia skargi: francuski
   Dnia 17 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego złożona przez spółkę Sadas S.A. z siedzibą w Tourcoing (Francja) reprezentowaną przez adwokata André Bertranda.
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również spółka L.T.J. Diffusion.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               zmianę decyzji wydanej przez Pierwszą Izbą Odwoławczą w sprawie nr R393/2003-1, w zakresie wszystkich jej postanowień;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, w której ekspert uznał istnienie ryzyka mylenia przez opinię publiczną znaku towarowego „ARTHUR” ze zgłoszonym do zarejestrowania znakiem towarowym „ARTHUR ET FELICIE”;

               —

               Obciążenie spółki L.T.J. Diffusion kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Skarżąca

               Przedmiotowy wspólnotowy znak towarowy:

               Trójwymiarowy znak towarowy „ARTHUR ET FELICIE” – zgłoszenie nr 0373787

               Towary lub usługi

               Towary zaklasyfikowane do klas 16, 24 i 25

               Właściciel znaku lub oznaczenia będącego przedmiotem postępowania w sprawie sprzeciwu:

               L.T.J. Diffusion

               Sporny znak lub oznaczenie:

               Krajowy znak towarowy „ARTHUR” w klasie 25 (odzież)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Oddalenie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej: uchylona

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów

               Podniesione zarzuty:

               Błędne zastosowanie art. 8, ust. 1 b) rozporządzenia (WE) nr 40/94


title: Sprawy połączone C-488/08 P i C-489/08 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 4 grudnia 2009 r. — Matthias Rath przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Dr. Grandel GmbH (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Słowne znaki towarowe Epican i Epican Forte — Sprzeciw właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego EPIGRAN — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Częściowa odmowa rejestracji — Odwołania oczywiście niedopuszczalne)

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/18

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 4 grudnia 2009 r. — Matthias Rath przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Dr. Grandel GmbH
   (Sprawy połączone C-488/08 P i C-489/08 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Słowne znaki towarowe Epican i Epican Forte - Sprzeciw właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego EPIGRAN - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Częściowa odmowa rejestracji - Odwołania oczywiście niedopuszczalne)
   2010/C 63/27
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Matthias Rath (Przedstawiciele: S. Ziegler, C. Kleiner i F. Dehn, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik), Dr. Grandem GmbH

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 8 września 2008 r. w sprawie T-373/06 Matthias Rath przeciwko OHIM i Grandel, na mocy którego Sąd oddalił jako oczywiście pozbawioną podstawy prawnej skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 października 2006 r., oddalającej w części odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów, na mocy której uwzględniając sprzeciw wniesiony przez właściciela wcześniejszego słownego wspólnotowego znaku towarowego „EPIGRAN”, odmówiono rejestracji słownego znaku towarowego „EPICAN FORTE” dla towarów i usług należących do klasy 5 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku dwóch znaków towarowych

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają odrzucone.

               2)

               M. Rath zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa C-409/04: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — Teleos plc, Unique Distribution Ltd, Synectiv Ltd, New Communications Ltd, Quest Trading Company Ltd, Phones International Ltd, AGM Associates Ltd, DVD Components Ltd, Fonecomp Ltd, Bulk GSM Ltd, Libratech Ltd, Rapid Marketing Services Ltd, Earthshine Ltd, Stardex (UK) Ltd przeciwko Commissioners of Customs & Excise (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 28a ust. 3 akapit pierwszy i art. 28c część A lit. a) akapit pierwszy — Nabycie wewnątrzwspólnotowe — Dostawa wewnątrzwspólnotowa — Zwolnienie — Towary wysłane lub transportowane do innego państwa członkowskiego — Dowody — Przepisy krajowe mające na celu zwalczanie oszustw podatkowych)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — Teleos plc, Unique Distribution Ltd, Synectiv Ltd, New Communications Ltd, Quest Trading Company Ltd, Phones International Ltd, AGM Associates Ltd, DVD Components Ltd, Fonecomp Ltd, Bulk GSM Ltd, Libratech Ltd, Rapid Marketing Services Ltd, Earthshine Ltd, Stardex (UK) Ltd przeciwko Commissioners of Customs & Excise
   (Sprawa C-409/04) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 28a ust. 3 akapit pierwszy i art. 28c część A lit. a) akapit pierwszy - Nabycie wewnątrzwspólnotowe - Dostawa wewnątrzwspólnotowa - Zwolnienie - Towary wysłane lub transportowane do innego państwa członkowskiego - Dowody - Przepisy krajowe mające na celu zwalczanie oszustw podatkowych)
   (2007/C 297/02)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Teleos plc, Unique Distribution Ltd, Synectiv Ltd, New Communications Ltd, Quest Trading Company Ltd, Phones International Ltd, AGM Associates Ltd, DVD Components Ltd, Fonecomp Ltd, Bulk GSM Ltd, Libratech Ltd, Rapid Marketing Services Ltd, Earthshine Ltd, Stardex (UK) Ltd

      Strona pozwana: Commissioners of Customs & Excise
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Wykładnia art. 28a ust. 3 i art. 28c część A lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Umowa pomiędzy sprzedającym a kupującym zawierająca klauzulę przewidującą odpowiedzialność tego ostatniego za zapewnienie transportu towarów z magazynu znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego dostawy do innego państwa członkowskiego
   Sentencja

               1)

               Artykuły 28a ust. 3 akapit pierwszy i 28c część A lit. a) akapit pierwszy szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2000/65/EWG z dnia 17 października 2000 r., ze względu na określenie „wysyłane” użyte w obu tych przepisach należy interpretować w ten sposób, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru następuje, a zwolnienie od podatku dostawy wewnątrzwspólnotowej znajduje zastosowanie tylko wtedy, gdy prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostało przeniesione na nabywcę i gdy dostawca ustali, że towar ten został wysłany lub przetransportowany do innego państwa członkowskiego i że w wyniku wysyłki lub transportu fizycznie opuścił terytorium państwa członkowskiego dostawy.

               2)

               Artykuł 28c część A lit. a) akapit pierwszy szóstej dyrektywy 77/388, zmienionej dyrektywą 2000/65, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by właściwe organy państwa członkowskiego dostawy zobowiązały dostawcę, który działał w dobrej wierze i przedstawił dowody wykazujące prima facie przysługiwanie mu prawa do zwolnienia od podatku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, do późniejszego rozliczenia podatku od wartości dodanej od tych towarów, w przypadku gdy powyższe dowody okazują się fałszywe, lecz jednak uczestnictwo dostawcy w oszustwie podatkowym nie zostało ustalone, o ile dostawca ten przedsięwziął wszelkie racjonalne środki, jakie pozostawały w jego mocy w celu zagwarantowania, że dokonywana przez niego czynność nie prowadzi do udziału w tego rodzaju oszustwie.

               3)

               Okoliczność, że nabywca złożył deklarację podatkową do organów podatkowych państwa członkowskiego przeznaczenia dotyczącą nabycia wewnątrzwspólnotowego, tak jak w sprawie przed sądem krajowym, może stanowić dodatkowy dowód zmierzający do ustalenia, że towary rzeczywiście opuściły terytorium państwa członkowskiego dostawy, lecz nie stanowi przesądzającego dowodu dla celów zwolnienia dostawy wewnątrzwspólnotowej od podatku od wartości dodanej.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004.


title: Sprawa T-118/07: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2007 r. — Publicidade de Portugal e Televisão, SA przeciwko OHIM — Rentrak (PPT)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/24

         Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2007 r. — Publicidade de Portugal e Televisão, SA przeciwko OHIM — Rentrak (PPT)
   (Sprawa T-118/07)
   (2007/C 155/49)
   Język skargi: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: P.P.TV — Publicidade de Portugal e Televisão, SA (Lizbona, Portugalia), (przedstawiciele: adwokaci I. de Carvalho Simões i J. Conceição Pimenta)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: RENTRAK Corp.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji R 1040/2005-1 wydanej w dniu 7 lutego 2007 r. przez Pierwszą Izbę Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (sprawa powiązana: decyzja nr 2254/2005 wydana w dniu 28 czerwca 2005 r. przez Wydział Sprzeciwów Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego);

               —

               nakazanie, w związku z powyższym, Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego odmowy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 1758382 w odniesieniu do wszystkich wymienionych usług;

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: RENTRAK Corp.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy PPT (usługi rozpowszechniania kaset video na zasadzie wspólnych przychodów lub zapłaty za korzystanie; wypożyczanie kaset video i płyt DVD; wypożyczanie magnetowidów i odtwarzaczy DVD; rozpowszechnianie taśm video; wypożyczanie kaset video, płyt DVD, magnetowidów i odtwarzaczy DVD w sieci przy pomocy światowej sieci informacyjnej, klasa 41)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Portugalski krajowy znak towarowy nr 330 375 przedstawiający element słowny „PPTV” (usługi związane z „nauczaniem; organizacją szkoleń; rozrywką; działalnością sportową i kulturalną” z klasy 41)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie sprzeciwu
   Podniesione zarzuty:
   Podobieństwo usług: Stwierdzenie Izby Odwoławczej, że usługi objęte zgłoszonym znakiem towarowym, jako będące wyłącznie usługami rozpowszechniania, nie są skierowane do tych samych konsumentów, i w związku z tym nie mają żadnego związku z usługami świadczonymi przez skarżącą, jest zbyt restrykcyjne.
   Podobieństwo graficzne i prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd: Pierwsze trzy litery każdego z oznaczeń o znamionach odróżniających są identyczne. Żaden ze znaków towarowych nie ma w odczuciu konsumentów portugalskich określonego znaczenia, a zatem będą one traktowane jako oznaczenia fantazyjne, i — co za tym idzie — oryginalne.
   Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje ryzyko skojarzenia.
   Nawet gdyby konsumentom portugalskim udało się rozróżnić oba znaki, nie jest wykluczone, że przypisaliby im oni to samo pochodzenie lub że doszliby do przekonania, iż między uprawnionymi do znaków przedsiębiorstwami występują handlowe, gospodarcze lub organizacyjne powiązania. Mogłoby to oznaczać nieuczciwą konkurencję, nawet jeśli intencja zgłaszającego sporny znak towarowy jest inna.