title: Sprawa T-169/05: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2005 r. przez Jeana-Louisa Giraudy'ego przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/29

         Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2005 r. przez Jeana-Louisa Giraudy'ego przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-169/05)
   (2005/C 171/48)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 20 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Jeana Louisa Giraudy'ego, zamieszkałego w Paryżu, reprezentowanego przez adwokata Dominique Voillemota, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 21 lutego 2005 r. w zakresie, w jakim nie uznaje się w niej DG ds. Prasy za winną popełnienia błędów i odrzuca jego skargę;

               —

               stwierdzenie, że wspomniane błędy spowodowały powstanie pewnej i dającej się oszacować szkody oraz że między tymi błędami a szkodą istnieje związek przyczynowy;

               —

               stwierdzenie, wobec tego, że za szkodę poniesioną przez skarżącego słusznie należy się mu odszkodowanie pieniężne oraz ustalenie kwoty odszkodowania za poniesioną szkodę niematerialną w wysokości 500.000 euro;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W czasie gdy miały miejsce okoliczności faktyczne, na które powołuje się skarżący, był on szefem reprezentacji Komisji we Francji. W następstwie wysuniętych przeciwko niemu zarzutów dotyczących rzekomych nieprawidłowości na szkodę budżetu Unii Europejskiej, OLAF podjął w dniu 18 listopada 2002 r. interwencję w siedzibie reprezentacji. Nazajutrz skarżący został przeniesiony do Brukseli z zakazem wszelkich kontaktów zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz Komisji.
   Skarżący podnosi również, że wydany w dniu 21 listopada 2002 r. i szeroko rozpowszechniony komunikat prasowy Komisji spowodował znaczne nagłośnienie sprawy w środkach masowego przekazu, ze szkodą dla niego samego. Zdaniem skarżącego, w raporcie OLAF, przedstawionym dnia 6 maja 2003 r., stwierdzono, że zarzuty wobec niego były bezpodstawne.
   W niniejszej skardze skarżący domaga się zadośćuczynienia za szkodę, którą poniósł w wyniku tych wydarzeń. Na poparcie swojej skargi podnosi on, że w związku z jego przeniesieniem dopuszczono się nadużycia, było ono nieuzasadnione i dokonano go z naruszeniem zasady domniemania niewinności. Podnosi on również, że rzecznik prasowy Komisji nie dochował poufności dochodzenia i czynił publicznie uwagi mogące zaszkodzić reputacji skarżącego. Wreszcie podnosi on, iż dyrektor generalny DG ds. Prasy kierował pod jego adresem pewne zarzuty, chociaż musiał sobie zdawać sprawę, że mają one wątłe podstawy.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie C- 295/03 P Alessandrini Srl i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Banany — Przywóz z państw trzecich — Rozporządzenie (WE) nr 2362/98 — Pozwolenia na przywóz bananów pochodzących z krajów AKP — Środki przyjęte na podstawie art. 20 lit. d) rozporządzenia (EWG) nr 404/93 — Pozaumowna odpowiedzialność Wspólnoty)

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 30 czerwca 2005 r.
   w sprawie C- 295/03 P Alessandrini Srl i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Odwołanie - Banany - Przywóz z państw trzecich - Rozporządzenie (WE) nr 2362/98 - Pozwolenia na przywóz bananów pochodzących z krajów AKP - Środki przyjęte na podstawie art. 20 lit. d) rozporządzenia (EWG) nr 404/93 - Pozaumowna odpowiedzialność Wspólnoty)
   (2005/C 205/04)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-498/03, mającej za przedmiot odwołanie na podstawie art. 56 Statutu Trybunału Sprawiedliwości wniesione w dniu 2 lipca 2003 r., Alessandrini Srl, z siedzibą w Treviso (Włochy), Anello Gino di Anello Luigi & C. Snc, z siedzibą w Brescia (Włochy), Arpigi SpA, z siedzibą w Padwie (Włochy), Bestfruit Srl, z siedzibą w Mediolanie (Włochy), Co-Frutta SpA, z siedzibą w Padwie, Co-Frutta Soc. coop. arl, z siedzibą w Padwie, Dal Bello Sife Srl, z siedzibą w Padwie, Frigofrutta Srl, z siedzibą w Palermo (Włochy), Garletti Snc, z siedzibą w Bergamo (Włochy),London Fruit Ltd, z siedzibą w Londynie (Zjednoczone Królestwo) (W. Viscardini Donà i G. Donà, avvocati), w której drugą stroną postępowania była Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. Cattabriga oraz L. Visaggio, wspierani przez A. Dal Ferro, avvocato), Trybunał (druga izba) w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann, R. Schintgen (sprawozdawca), G. Arestis i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 30 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 10 kwietnia 2003 r. w sprawach połączonych T-93/00 i T-46/01 Alessandrini i in. przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Skargi wniesione do Sadu Pierwszej Instancji w sprawach T-93/00 oraz T-46/01 zostają oddalone.

               3)

               Alessandrini Srl, Anello Gino di Anello Luigi & C. Snc, Arpigi SpA, Bestfruit Srl, Co-Frutta SpA, Co-Frutta Soc. coop. arl, Dal Bello Sife Srl, Frigofrutta Srl, Garletti Snc oraz London Fruit Ltd zostają obciążone zarówno kosztami postępowania w pierwszej instancji, jak i kosztami postępowania odwoławczego.

      (1)  Dz.U. C 213 z 06.09.2003.


title: Sprawa T-289/17: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2017 r. – Keolis CIF i in./Komisja

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/50

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2017 r. – Keolis CIF i in./Komisja
   (Sprawa T-289/17)
   (2017/C 239/63)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Keolis CIF (Mesnil-Amelot, Francja), Keolis Val d’Oise (Bernes-sur-Oise, Francja), Keolis Seine Sénart (Draveil, Francja), Keolis Seine Val de Marne (Athis-Mons, Francja), Keolis Seine Esonne (Ormoy, Francja), Keolis Vélizy (Wersal, Francja), Keolis Yvelines (Wersal) i Keolis Versailles (Wersal) (przedstawiciele: D. Epaud i R. Sermier, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem żądania głównego – stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 2 lutego 2017 r. dotyczącej systemu pomocy SA.26763 2014/C (ex 2012/NN) wdrożonej przez Francję na rzecz przedsiębiorstw autobusowych w regionie Île-de-France w zakresie, w jakim stwierdza się w art. 1 tej decyzji, że system pomocy został wdrożony „niezgodnie z prawem”, mimo iż chodziło o istniejący system pomocy;

               —

               posiłkowo – stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 2 lutego 2017 r. dotyczącej systemu pomocy SA.26763 2014/C (ex 2012/NN) wdrożonej przez Francję na rzecz przedsiębiorstw autobusowych w regionie Île-de-France w zakresie, w jakim stwierdza się w art. 1 tej decyzji, że system pomocy został wdrożony niezgodnie z prawem w odniesieniu do okresu przed 25 listopada 1998 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w całości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy podniesiony tytułem głównym dotyczący tego, że rozpatrywany system pomocy regionalnej nie został wdrożony niezgodnie z prawem, gdyż nie został objęty obowiązkiem uprzedniego zgłoszenia. Regionalny system pomocy jest bowiem istniejącym systemem pomocy w rozumieniu art. 108 ust. 1 TFUE oraz przepisów art. 1 lit. b) oraz rozdziału VI rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 2015/1589”). Zgodnie z zasadami mającymi zastosowanie do systemów istniejącej pomocy, ich wdrożenie nie jest niezgodne z prawem, a Komisja może jedynie zalecić, w razie potrzeby, stosowne środki mające na celu zmianę tych systemów lub ich zniesienie w przyszłości.

               2.

               Zarzut drugi podniesiony posiłkowo dotyczący tego, że nawet przy założeniu, iż sporny system pomocy nie stanowi istniejącego systemu pomocy, Komisja nie mogła objąć badaniem okresu dłuższego aniżeli dziesięć lat poprzedzających dzień 25 listopada 2008 r. – dzień, w którym Komisja skierowała do władz francuskich żądanie udzielenia informacji. Artykuł 17 rozporządzenia nr 2015/1589 stanowi, że bieg dziesięcioletniego terminu przedawnienia zostaje przerwany jedynie przez działanie podejmowane przez Komisję lub przez państwo członkowskie działające na wniosek Komisji. Tak więc strona skarżąca uważa, że Komisja mogła zatem objąć swoim badaniem jedynie okres od dnia 25 listopada 1998 r.


title: Sprawa T-500/12: Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2015 r. – Ryanair/Komisja [Pomoc państwa — Irlandzki podatek od pasażerskiego transportu lotniczego — Obniżona stawka mająca zastosowanie w przypadku celów podróży znajdujących się maksymalnie 300 km od portu lotniczego w Dublinie — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie — Korzyść — Selektywny charakter — Ustalenie beneficjentów pomocy — Artykuł 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/13

         Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2015 r. – Ryanair/Komisja
   (Sprawa T-500/12) (1)

   ([Pomoc państwa - Irlandzki podatek od pasażerskiego transportu lotniczego - Obniżona stawka mająca zastosowanie w przypadku celów podróży znajdujących się maksymalnie 300 km od portu lotniczego w Dublinie - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Korzyść - Selektywny charakter - Ustalenie beneficjentów pomocy - Artykuł 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 - Obowiązek uzasadnienia])
   (2015/C 096/16)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: B. Kennelly, barrister, E. Vahida i I.-G. Metaxas-Maragkidis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, D. Grespan i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Aer Lingus Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: K. Bacon, D. Scannell, D. Bailey, barristers, i A. Burnside, solicitor)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Irlandia (przedstawiciele: E. Creedon, A. Joyce i J. Quaney, pełnomocnicy, wspierani przez E. Regana, SC, i B. Doherty’ego, barrister)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2013/199/UE z dnia 25 lipca 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.29064 (11/C, ex 11/NN) – Zróżnicowane stawki podatku od transportu lotniczego wprowadzone przez Irlandię (Dz.U. 2013, L 119, s. 30).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 4 decyzji Komisji 2013/199/UE z dnia 25 lipca 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.29064 (11/C, ex 11/NN) – Zróżnicowane stawki podatku od transportu lotniczego wprowadzone przez Irlandię w zakresie, w jakim Komisja nakazuje w nim odzyskanie od beneficjentów pomocy w kwocie określonej w motywie 70 tej decyzji na 8 EUR za pasażera.

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, również połowę kosztów poniesionych przez Ryanair Ltd.

               4)

               Ryanair ponosi połowę własnych kosztów.

               5)

               Aer Lingus i Irlandia ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa C-477/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 2 września 2016 r. – Openbaar Ministerie/Ruslanas Kovalkovas

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 2 września 2016 r. – Openbaar Ministerie/Ruslanas Kovalkovas
   (Sprawa C-477/16)
   (2016/C 383/11)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Amsterdam

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Openbaar Ministerie

      Druga strona postępowania: Ruslanas Kovalkovas

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wyrażenia „organ sądowy”, o którym mowa w art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW (1), oraz „decyzja sądowa”, o której mowa w art. 1 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW, są autonomicznymi pojęciami prawa Unii?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: na podstawie jakich kryteriów należy ustalić, czy organ wydającego nakaz państwa członkowskiego jest tego rodzaju „organem sądowym” i czy wydany przez niego europejski nakaz aresztowania jest tego rodzaju „decyzją sądową”?

               3)

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy ministerstwo sprawiedliwości Republiki Litewskiej mieści się w zakresie pojęcia „organu sądowego”, o którym mowa w art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW, a europejski nakaz aresztowania wydany przez ten organ jest z tego względu „decyzją sądową”, o której mowa w art. 1 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW?

               4)

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź przecząca: czy wyznaczenie organu, takiego jak ministerstwo sprawiedliwości Republiki Litewskiej, jako organu sądowego wydającego nakaz jest zgodne z prawem Unii?

      (1)  Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).


title: Sprawa C-666/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgerichts für das Land Nordrhein-Westfalen (Niemcy) w dniu 30 grudnia 2011 r. — M i inni przeciwko Bundesamt für Migration und Flüchtlinge.

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgerichts für das Land Nordrhein-Westfalen (Niemcy) w dniu 30 grudnia 2011 r. — M i inni przeciwko Bundesamt für Migration und Flüchtlinge.
   (Sprawa C-666/11)
   2012/C 73/34
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: M, N, O, P, Q

      Strona pozwana: Bundesamt für Migration und Flüchtlinge

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy osoba ubiegająca się o azyl w ramach postępowania sądowego w przedmiocie orzeczenia braku właściwości oraz zarządzenia wydalenia może powołać się we właściwym według opinii państwa członkowskiego, w którym złożono wniosek o azyl (wnioskujące państwo członkowskie) państwie członkowskim na to, że przekazanie nie nastąpiło w przeciągu sześciomiesięcznego terminu przewidzianego w art. 19 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. oraz że stąd właściwość przeszła na państwo wnioskujące?

               2)

               Czy próba samobójcza — także pozorowana — z uwagi na którą przekazanie do właściwego państwa członkowskiego było niemożliwe stanowi ukrywanie się w rozumieniu art. 19 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia Rady nr 343/2003 ?

               3)

               Czy osoba ubiegająca się o azyl może w ramach postępowania sądowego w przedmiocie stwierdzenia niewłaściwości oraz zarządzenia wydalenia powołać się na przejście właściwości na podstawie art. 9 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1560/2003 z dnia 2 września 2003?

               4)

               Czy informowanie właściwego państwa członkowskiego przez wnioskujące państwo członkowskie, które to informowanie wprawdzie komunikuje zawieszenie już zorganizowanego przekazania, a nie okoliczność, że przekazania nie można dokonać w terminie sześciu miesięcy, stoi na przeszkodzie przekazania właściwości zgodnie z art. 9 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1560/2003 z dnia 2 września 2003 r.?

               5)

               Czy istnieje możliwe do dochodzenia na drodze sądowej przez osobę ubiegającą się o azyl roszczenie o zbadanie przez państwo członkowskie przejęcia właściwości na podstawie art. 3 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 343/200303 i wydanie rozstrzygnięcia co do podstaw decyzji?


title: Sprawa T-158/11: Postanowienie Sądu z dnia 10 marca 2014 r. – Magnesitas de Rubián i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie (Środowisko naturalne  — Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich zmniejszanie  — Decyzja indywidualna zawarta w art. 13 ust. 7 dyrektywy 2010/75/UE  — Wniosek o umorzenie postępowania  — Oddalenie  — Cofnięcie skargi — Wykreślenie)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/35

         Postanowienie Sądu z dnia 10 marca 2014 r. – Magnesitas de Rubián i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie
   (Sprawa T-158/11) (1)

   ((Środowisko naturalne - Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich zmniejszanie - Decyzja indywidualna zawarta w art. 13 ust. 7 dyrektywy 2010/75/UE - Wniosek o umorzenie postępowania - Oddalenie - Cofnięcie skargi - Wykreślenie))
   2014/C 135/44
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Magnesitas de Rubián, SA (Incio, Hiszpania); Magnesitas Navarras, SA (Zubiri, Hiszpania); Ellinikoi Lefkolithoi Anonymos Metalleftiki, Viomichaniki, Naftiliaki kai Emporiki Etaireia (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci H. Brokelmann i P. Martínez-Lage Sobredo)

      Strona pozwana: Parlement Europejski (przedstawiciele: początkowoM. Gómez-Leal, I. Anagnostopoulou i L. Visaggio, następnie M. Gómez-Leal i M. Visaggio, pełnomocnicy); Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Florindo Gijón i K. Michoel, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Alcover San Pedro i L. Banciella Rodríguez-Miñón, następnie S. Petrova i E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji indywidualnej zawartej w art. 13 ust. 7 dyrektywy 2010/75/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) (Dz.U. L 334, s. 17) w zakresie, w jakim ustanawia ona obowiązek przestrzegania przez państwa członkowskie konkluzji dotyczących najlepszych dostępnych technik zawartych w pkt 3.5 dokumentu referencyjnego w sprawie najlepszych dostępnych technik w przemyśle cementowym, przemyśle wapienniczym i przemyśle tlenku magnezu (Dz.U. C 166, s. 5), przy określaniu warunków pozwoleń udzielanych przez właściwe organy instalacjom wytwarzającym tlenek magnezu wymagającym pozwolenia na mocy tej dyrektywy.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o umorzenie postępowania zostaje oddalony.

               2)

               Sprawa T-158/11 zostaje wykreślona z rejestru Sądu.

               3)

               Magnesitas de Rubián, SA, Magnesitas Navarras, SA i Ellinikoi Lefkolithoi Anonymos Metalleftiki, Viomichaniki, Naftiliaki kai Emporiki Etaireia pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 139 z 7.5.2011


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 czerwca 2004 r. w sprawie C-278/02 (wniosek Berufungssenat I der Region Linz bei der Finanzlandesdirektion für Oberösterreich o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Herbert Handlbauer GmbH (Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Wołowina i cielęcina — Refundacja wywozowa — Zwrot niesłusznie pobranych kwot — Postępowanie w sprawie nieprawidłowości — Art. 3 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95 — Skutek bezpośredni — Okres przedawnienia — Przerwanie biegu przedawnienia)

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 24 czerwca 2004 r.
   w sprawie C-278/02 (wniosek Berufungssenat I der Region Linz bei der Finanzlandesdirektion für Oberösterreich o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Herbert Handlbauer GmbH (1)

   (Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Wołowina i cielęcina - Refundacja wywozowa - Zwrot niesłusznie pobranych kwot - Postępowanie w sprawie nieprawidłowości - Art. 3 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95 - Skutek bezpośredni - Okres przedawnienia - Przerwanie biegu przedawnienia)
   (2004/C 201/06)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-278/02, mającej za przedmiot skierowany do Trybunału, na mocy art. 234 WE, przez Berufungssenat I der Region Linz bei der Finanzlandesdirektion für Oberösterreich (Austria) wniosek o wydanie, w ramach postępowania z powództwa Herbert Handlbauer GmbH, orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni art. 3 ust.1 rozporządzenia nr 2988/95 (WE, Euratom) Rady z dnia 18 grudnia 1995r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich. (Dz. U. L 312, str.1), Trybunał (druga izba), w składzie C.W.A. Timmermans, prezes izby, J.-P. Puissochet, J.N. Cucha Rodrigues oraz R. Schintgen (sprawozdawca) i N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 24 czerwca 2004 r. wyrok, który zawiera następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich jest bezpośrednio stosowany w Państwach Członkowskich, także w zakresie refundacji wywozowych produktów rolnych, w braku sektorowych przepisów wspólnotowych przewidujących krótszy, ale nie niższy niż 3 lata okres przedawnienia, lub ustawodawstwa krajowego ustalającego dłuższy okres przedawnienia.

               2)

               Art. 3 ust. 1 trzeci akapit rozporządzenia nr 2988/95 winien być interpretowany w taki sposób, aby zawiadomienie danego przedsiębiorstwa o kontroli celnej nie stanowiło aktu odnoszącego się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości powodującego przerwanie biegu przedawnienia, o którym mowa w ust. 1 pierwszy akapit tego artykułu chyba, że działania, których dotyczą zarzuty nieprawidłowości, zostały wystarczająco szczegółowo przedstawione w tym zawiadomieniu.

      (1)  Dz.U. C 289 z 23.11.2002.


title: Sprawa T-86/16: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2016 r. – Codorníu/EUIPO – Bodegas Altun (ANA DE ALTUN)

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/40

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2016 r. – Codorníu/EUIPO – Bodegas Altun (ANA DE ALTUN)
   (Sprawa T-86/16)
   (2016/C 136/55)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Codorníu SA (Esplugues de Llobregat, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Ceballos Rodríguez i J. Güell Serra)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Bodegas Altun, SL (Baños de Ebro, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Bodegas Altun, SL

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „ANA DE ALTUN” – zgłoszenie nr 11 860 913

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie R 199/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i strony popierającej jego żądania kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust 5, a także art. 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-242/05: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2005 r. przez AEPI A.E. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/35

         Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2005 r. przez AEPI A.E. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-242/05)
   (2005/C 205/63)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 27 czerwca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Elliniki Etaireia pros Prostasian tis Pnefmatikis Idioktisias, z siedzibą w Marousi Attikis, reprezentowanej przez adwokata Th. Asprogerakasa-Grivasa, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu,

               —

               podtrzymanie i rozpatrzenie pierwotnego wniosku w niniejszym postępowaniu,

               —

               uwzględnienie pierwotnego wniosku w całości,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania oraz i kosztami pomocy prawnej pełnomocnika strony skarżącej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca, będąca spółką prowadzącą w Grecji działalność polegającą na grupowym zarządzaniu prawami własności intelektualnej w dziedzinie muzyki, złożyła, na podstawie art. 226 WE, wniosek do Komisji Wspólnot Europejskich o stwierdzenie, że minister kultury Grecji naruszył reguły konkurencji (art. 81 WE) stwarzając stosunki monopolistyczne w zakresie wydawania zezwoleń na rzecz podmiotów prowadzących działalność w dziedzinie grupowego zarządzania prawami własności intelektualnej i prawami pokrewnymi.
   Pismem z dnia 7 grudnia 2004 r. o sygnaturze COMP/C2/PK/pm/D/906(2004) Komisja powiadomiła stronę skarżącą o zamiarze umorzenia postępowania i wezwała ją do ewentualnego przedstawienia Komisji nowych informacji, które mogłyby udowodnić, że nastąpiło naruszenie prawa. Kolejnym pismem z dnia 20 kwietnia 2005 r. o sygnaturze Comp/C2/PK/LVP/D/219/2005 Komisja powiadomiła stronę skarżącą o ostatecznym oddaleniu jej wniosku.
   Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności tych decyzji, podnosząc po pierwsze, że decyzja z dnia 20 kwietnia 2005 r. nie zawiera uzasadnienia oraz że decyzja ta jej zdaniem nie uwzględniła w żaden sposób nowych informacji przedstawionych przez stronę skarżącą w piśmie zawierającym odpowiedź na pismo z dnia 7 grudnia 2004 r. Ponadto strona skarżąca przywołuje, że grecki minister kultury dopuścił się w stosunku do niej dyskryminacji, udzielając wszystkim pozostałym podmiotom prowadzącym działalność w dziedzinie grupowego zarządzania prawami zezwoleń na prowadzenie działalności w odniesieniu do wszystkich wskazanych w ich wnioskach dziedzinach, podczas gdy w jej przypadku udzielone zostały jedynie zezwolenia w dziedzinie praw własności intelektualnej, natomiast nie w dziedzinie praw pokrewnych, jak o to wnioskowała. Zdaniem strony skarżącej było to działanie rozmyślne mające na celu stworzenie stosunków monopolistycznych. Następnie strona skarżąca podnosi, że nastąpiło również naruszenie zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, ponieważ uprawnieni z tytułu praw pokrewnych niebędący Grekami nie mogą dokonać wyboru spółki, która miałaby zarządzać ich prawami pokrewnymi. W końcu strona skarżąca jest zdania, że praktyka, w związku z którą złożyła swój wniosek, dotyczy znacznej części rynku własności intelektualnej, a nie, jak stwierdzono w zaskarżonym akcie, jego ograniczonej części.


title: Sprawa C-628/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Braunschweig (Niemcy) w dniu 7 grudnia 2011 r. — sprawa dotycząca grzywny przeciwko International Jet Management GmbH

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Braunschweig (Niemcy) w dniu 7 grudnia 2011 r. — sprawa dotycząca grzywny przeciwko International Jet Management GmbH
   (Sprawa C-628/11)
   2012/C 80/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Braunschweig

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   International Jet Management GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy unormowana w art. 18 TFUE (dawniej art. 12 WE) zasada niedyskryminacji znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy państwo członkowskie (Republika Federalna Niemiec) wymaga od przewoźnika lotniczego posiadającego wydaną w innym państwie członkowskim (Republice Austrii), ważną koncesję w rozumieniu art. 3 i 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty, zezwolenia na wlot dla lotów okazjonalnych (loty handlowe w nieregularnym przewozie lotniczym), które są wykonywane z państw trzecich na terytorium tego państwa członkowskiego?

               2)

               Czy — w razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze — naruszenie art. 18 TFUE (dawniej art. 12 WE) stanowi już sam wymóg posiadania koncesji nawet wtedy, gdy zezwolenie na wlot, którego przedstawienie można wyegzekwować za pomocą grzywny, jest wymagane dla przewozów lotniczych wykonywanych przez przewoźników lotniczych, którzy w innych państwach członkowskich otrzymali zezwolenie na organizowanie przewozów (koncesję), ale nie przez przewoźników lotniczych posiadających zezwolenie na organizowanie przewozów w Niemczech?

               3)

               Czy — jeżeli art. 18 (dawniej art. 12 WE) znajduje wprawdzie zastosowanie (pytanie pierwsze), jednakże sam wymóg posiadania koncesji nie zostanie oceniony jako dyskryminujący (pytanie drugie) — wydanie zezwolenia na wlot dla przewozów lotniczych wykonywanych przez zainteresowanych z państw trzecich do Niemiec może zostać uzależnione pod groźbą grzywny bez naruszenia zasady niedyskryminacji od tego, czy przewoźnik lotniczy państwa członkowskiego wykaże przed organem wydającym koncesję, że przewoźnicy lotniczy posiadający w Niemczech zezwolenie na organizowanie przewozów lotniczych nie są w stanie zrealizować lotów (oświadczenie o braku dostępności)?


title: Sprawa C-480/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Wydział Cywilny) (Anglia i Walia) w dniu 7 listopada 2008 r. — Maria Teixeira przeciwko London Borough of Lambeth, Secretary of State for the Home Department

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Wydział Cywilny) (Anglia i Walia) w dniu 7 listopada 2008 r. — Maria Teixeira przeciwko London Borough of Lambeth, Secretary of State for the Home Department
   (Sprawa C-480/08)
   (2009/C 32/23)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Court of Appeal (Wydział Cywilny)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Maria Teixeira

      Strona pozwana: London Borough of Lambeth, Secretary of State for the Home Department
   Pytania prejudycjalne
   W sytuacji, gdy (i) obywatel UE przyjechał do Zjednoczonego Królestwa, (ii) obywatel UE w pewnych okresach czasu był pracownikiem najemnym w Zjednoczonym Królestwie, (iii) obywatel UE przestał być pracownikiem, lecz nie opuścił Zjednoczonego Królestwa, (iv) obywatel UE nie zachował statusu pracownika i nie przysługuje mu prawo pobytu zgodnie z art. 7 oraz nie przysługuje mu prawo stałego pobytu na podstawie art. 16 dyrektywy 2004/38 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady, (v) dziecko obywatela UE rozpoczęło naukę w czasie, kiedy obywatel ten nie był pracownikiem najemnym, lecz kształciło się nadal w Zjednoczonym Królestwie w czasie, kiedy obywatel UE świadczył pracę na terytorium Zjednoczonego Królestwa, (vi) obywatel UE sprawuje opiekę nad dzieckiem oraz (vii) obywatel UE i jego dziecko nie są samowystarczalni finansowo:

               1)

               czy obywatelowi UE przysługuje prawo pobytu w Zjednoczonym Królestwie tylko w przypadku, gdy spełnia on warunki określone w dyrektywie 2004/38 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ?

         albo

               2)

                           (i)

                           czy obywatelowi UE przysługuje prawo pobytu wywiedzione z art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 (2) z dnia 15 października 1968 r., interpretowanego zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, bez konieczności spełnienia przez niego warunków określonych w dyrektywie 2004/38 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r.?

                           (ii)

                           jeśli tak, to czy musi on posiadać wystarczające zasoby dla siebie i członków rodziny, aby nie stanowić obciążenia dla systemu pomocy społecznej przyjmującego państwa członkowskiego w okresie pobytu oraz być objęty pełnym ubezpieczeniem zdrowotnym w przyjmującym państwie członkowskim?

                           (iii)

                           jeśli tak, to czy aby korzystać z prawa pobytu wywiedzionego z art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r., interpretowanego zgodnie z orzecznictwem Trybunału, dziecko musi rozpocząć naukę w czasie, kiedy obywatel UE jest pracownikiem najemnym, czy wystarczy, że obywatel UE został pracownikiem najemnym po upływie pewnego czasu od podjęcia przez dziecko nauki?

                           (iv)

                           czy prawa obywatela UE do pobytu w charakterze osoby sprawującej opiekę nad uczącym się dzieckiem wygasają z chwilą osiągnięcia przez dziecko wieku osiemnastu lat?

               3)

               Jeśli odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, to czy ulegnie ona zmianie w sytuacji takiej, jak w niniejszej sprawie, gdy dziecko rozpoczęło naukę przed dniem, w którym dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. miała być implementowana przez państwa członkowskie, lecz matka sprawowała opiekę rodzicielską i powołała się na prawo pobytu na tej podstawie dopiero w marcu 2007 r., czyli po dniu, w którym dyrektywa miała zostać implementowana?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Tekst mający znaczenie dla EOG), Dz.U. L 158, s. 77.

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty, Dz.U. L 257, s. 2.


title: Sprawa T-911/16: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2016 r. – Wedl & Hofmann/EUIPO – Hesse (TESTA TOSSA)

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/44

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2016 r. – Wedl & Hofmann/EUIPO – Hesse (TESTA TOSSA)
   (Sprawa T-911/16)
   (2017/C 053/54)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Wedl & Hofmann GmbH (Mils/Hall in Tirol, Austria) (przedstawiciel: Rechtsanwalt T. Raubal)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Kurt Hesse (Norymberga, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „TESTA ROSSA” – unijny znak towarowy nr 7 070 519

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 października 2016 r. w sprawie R 68/2016-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności lub zmianę zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie strony skarżącej i stwierdziła wygaśnięcie prawa skarżącej do znaku towarowego w odniesieniu do klas 7, 11, 20, części klas 21, 25, 28, części klasy 30, klas 34, 38, a także w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza potwierdziła decyzję Wydziału Unieważnień wydaną w tym względzie w dniu 17 listopada 2015 r. (strona skarżąca nie kwestionuje natomiast części decyzji, w której Izba Odwoławcza uwzględniła wniesione przez skarżącą odwołanie);

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 51 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady 40 ust. 5 rozporządzenia nr 2868/95 w związku z zasadą 22 ust. 3 i 4 tego rozporządzenia.


title: Sprawa C-36/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 25 listopada 2014 r. w sprawie T-556/12, Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)/Royalton Overseas Ltd, wniesione w dniu 28 stycznia 2015 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 25 listopada 2014 r. w sprawie T-556/12, Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)/Royalton Overseas Ltd, wniesione w dniu 28 stycznia 2015 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-36/15 P)
   (2015/C 311/18)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Royalton Overseas Ltd, S.C. Romarose Invest Srl
   Sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału Sprawiedliwości postanowieniem Trybunału z dnia 29 kwietnia 2015 r.


title: Sprawa C-409/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 18 maja 2015 r. w sprawie T-560/14: ABZ Aardbeien Uit Zaad Holding BV i in./Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 24 lipca 2015 r. przez ABZ Aardbeien Uit Zaad Holding BV, Agriom BV, Agrisemen BV, Anthura BV, Barenbrug Holding BV, De Bolster BV, Evanthia BV, Gebr. Vletter & Den Haan VOF, Hilverda Kooij BV, Holland-Select BV, Könst Breeding BV, Koninklijke Van Zanten BV, Kweek- en Researchbedrijf Agirco BV, Kwekerij de Wester-Bouwing BV, Limgroup BV, Ontwikkelingsmaatschappij Het Idee BV

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/7

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 18 maja 2015 r. w sprawie T-560/14: ABZ Aardbeien Uit Zaad Holding BV i in./Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 24 lipca 2015 r. przez ABZ Aardbeien Uit Zaad Holding BV, Agriom BV, Agrisemen BV, Anthura BV, Barenbrug Holding BV, De Bolster BV, Evanthia BV, Gebr. Vletter & Den Haan VOF, Hilverda Kooij BV, Holland-Select BV, Könst Breeding BV, Koninklijke Van Zanten BV, Kweek- en Researchbedrijf Agirco BV, Kwekerij de Wester-Bouwing BV, Limgroup BV, Ontwikkelingsmaatschappij Het Idee BV
   (Sprawa C-409/15 P)
   (2015/C 328/06)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: ABZ Aardbeien Uit Zaad Holding BV, Agriom BV, Agrisemen BV, Anthura BV, Barenbrug Holding BV, De Bolster BV, Evanthia BV, Gebr. Vletter & Den Haan VOF, Hilverda Kooij BV, Holland-Select BV, Könst Breeding BV, Koninklijke Van Zanten BV, Kweek- en Researchbedrijf Agirco BV, Kwekerij de Wester-Bouwing BV, Limgroup BV, Ontwikkelingsmaatschappij Het Idee BV (przedstawiciele: P. de Jong, P. Vlaemminck, B. Van Vooren, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że Sąd naruszył prawo, orzekając w wyroku w sprawie T-560/14, że rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 511/2014 (1) z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie środków zapewniających zgodność użytkowników w Unii z wymogami wynikającymi z Protokołu z Nagoi dotyczącego dostępu do zasobów genetycznych oraz uczciwego i sprawiedliwego podziału korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów nie dotyczy wnoszących odwołanie indywidualnie;

               —

               uchylenie wyroku Sądu wydanego w sprawie T-560/14 oraz stwierdzenie, że zaskarżone rozporządzenie dotyczy wnoszących odwołanie bezpośrednio i indywidualnie, a w konsekwencji uznanie odwołania za dopuszczalne;

               —

               przekazanie sprawy do Sądu w celu ponownego jej rozpoznania co do istoty.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy – Wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo, orzekając, że zaskarżone rozporządzenie nie dotyczy ich indywidualnie. Podnoszą one, że rozporządzenie dotyczy ich indywidualnie w rozumieniu art. 263 ust. 4 TFUE, ponieważ kolizja norm dotyczy dwóch traktatów międzynarodowych, których EU jest stroną (Międzynarodowej konwencji o ochronie nowych odmian i Protokołu z Nagoi do Konwencji o różnorodności biologicznej), z których pierwsza dokonuje transpozycji art. 13 Karty praw podstawowych UE dotyczącego wolności badań naukowych. W konsekwencji UE dokonała transpozycji obu traktatów międzynarodowych dwoma rozporządzeniami wywołującymi bezpośredni skutek prawny: wcześniejszego rozporządzenia nr 2100/94 – uznającego, na korzyść wnoszących odwołanie, prawo podstawowe, jakim jest wolność badań naukowych, oraz późniejszego, zaskarżonego rozporządzenia nr 511/2014 – surowo je ograniczającego. Rozporządzenia te nie wymagają ani interwencji prawodawczej na poziomie państwa członkowskiego, co więcej interwencja taka nie jest dopuszczalna zgodnie z przepisami prawa UE, ani stanowienia wykonawczych czy delegowanych aktów prawnych na poziomie UE.
   W tym kontekście prawnym wnoszące odwołanie podnoszą, że zaskarżone rozporządzenie dotyczy ich indywidualnie (i bezpośrednio) w rozumieniu art. 263 ust. 4 TFUE, ponieważ spełnione są następujące przesłanki: są one członkami kategorii prawnej osób, które definiuje „szczególna cecha prawna” (jako uprawnionych z tytułu pozytywnego prawa do swobodnego dostępu do komercyjnego materiału roślinnego, tzn. wyjątek dotyczący hodowców), która nie jest określona w samym zaskarżonym rozporządzeniu, lecz w innym rozporządzeniu wywołującym bezpośredni skutek prawny, a które nie wymaga stanowienia żadnych środków wykonawczych na poziomie krajowym; zaskarżone rozporządzenie pozostaje w sprzeczności z normami wyższego rzędu, w szczególności z art. 13 Karty praw podstawowych UE oraz umowami międzynarodowymi, których UE jest stroną; przynależność do tej kategorii prawnej jest zamknięta i bezwzględna, co sprawia, że rozporządzenie dotyczy wnoszących odwołanie indywidualnie, nie w sensie społeczno-ekonomicznym, ale sensie prawnym, ponieważ dotyczy wyłącznie pojedynczego, podstawowego wyjątku odnoszącego się do hodowców, nie naruszając praw „podobnych”.

      Zarzut drugi – Wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo, nie orzekając, czy prawodawca UE miał obowiązek poświęcić szczególną uwagę sytuacji wnoszących odwołanie na podstawie wyraźnych przepisów prawnych wyższego rzędu, tam gdzie zaskarżone rozporządzenie zobowiązuje wnoszące odwołanie do nawiązania stosunku umownego, który narusza normę prawną wyższego rzędu, w szczególności art. 13 Karty praw podstawowych UE.

      Zarzut trzeci – Wnoszące odwołanie twierdzą, że orzeczenie o niedopuszczalności odwołania prowadziłoby do powstania luki w systemie ochrony prawnej UE, naruszając art. 47 Karty praw podstawowych UE. Po pierwsze, hodowcy roślin wywodzą swe prawa bezpośrednio z rozporządzenia w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin, które jest transpozycją przez UE art. 13 Karty praw podstawowych oraz zobowiązań międzynarodowych UE zgodnie z Międzynarodową konwencją o ochronie nowych odmian roślin (konwencją UPOV). Po drugie, zaskarżone rozporządzenie nr 511/2014 nakłada bezpośrednio skuteczny obowiązek należytej staranności, za sprawą którego zaskarżone rozporządzenia jest samo w sobie transpozycją Protokołu z Nagoi, którego UE jest stroną. W obu przypadkach stanowienie środków wykonawczych przez instytucje UE (w formie aktów regulacyjnych UE) lub przez państwa członkowskie w ramach ich systemów prawnych nie jest absolutnie konieczne, a nawet dopuszczalne zgodnie z przepisami prawa UE. W konsekwencji art. 267 TFUE nie oferuje rzeczywistej możliwości dokonania kontroli sądowej, tym bardziej że nie będzie też aktów regulacyjnych w rozumieniu art. 263 ust. 4 TFUE. Wnoszące odwołanie twierdzą, że zastosowanie kryterium z pkt 92 wyroku w sprawie Inuit Tapiriit Kanatami i in./Parlament i Rada, (C-583/11 P), w którym odpowiedni poziom kontroli sądowej został powiązany z odpowiedzialnością za transpozycję zaskarżonego środka prawnego, prowadzi wyłącznie do wniosku, że w niniejszej sprawie skarga bezpośrednia zgodnie z art. 263 TFEU jest jedyną dostępną i odpowiednią drogą postępowania dla przeprowadzenia kontroli sądowej.

      (1)  DZ.U. L 150, s. 59


title: Sprawa T-369/14: Wyrok Sądu z dnia 30 września 2015 r. – Sequoia Capital Operations/OHIM – Sequoia Capital (SEQUOIA CAPITAL) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy SEQUOIA CAPITAL — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy SEQUOIA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/50

         Wyrok Sądu z dnia 30 września 2015 r. – Sequoia Capital Operations/OHIM – Sequoia Capital (SEQUOIA CAPITAL)
   (Sprawa T-369/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy SEQUOIA CAPITAL - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy SEQUOIA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd])
   (2015/C 389/55)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sequoia Capital Operations LLC (Menlo Park, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: F. Delord, A. Rendle, solicitors, i G. Hollingworth, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo A. Pohlmann, następnie S. Hanne, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Sequoia Capital LLP (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 marca 2014 r. (sprawa R 1457/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Sequoia Capital LLP a Sequoia Capital Operations LLC.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sequoia Capital Operations LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa C-241/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 1 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj – Rumunia) – Parchetul de pe lângă Curtea de Apel Cluj/Niculaie Aurel Bob-Dogi [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Europejski nakaz aresztowania — Artykuł 8 ust. 1 lit. c) — Wymóg zamieszczenia w europejskim nakazie aresztowania informacji wskazujących na istnienie „nakazu aresztowania” — Brak wcześniejszego krajowego nakazu aresztowania, odrębnego od europejskiego nakazu aresztowania — Konsekwencje]

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/12

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 1 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj – Rumunia) – Parchetul de pe lângă Curtea de Apel Cluj/Niculaie Aurel Bob-Dogi
   (Sprawa C-241/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Europejski nakaz aresztowania - Artykuł 8 ust. 1 lit. c) - Wymóg zamieszczenia w europejskim nakazie aresztowania informacji wskazujących na istnienie „nakazu aresztowania” - Brak wcześniejszego krajowego nakazu aresztowania, odrębnego od europejskiego nakazu aresztowania - Konsekwencje])
   (2016/C 287/15)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Cluj

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Parchetul de pe lângă Curtea de Apel Cluj

      Strona pozwana: Niculaie Aurel Bob-Dogi

      Sentencja

               1)

               Artykuł 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że „nakaz aresztowania”, o którym mowa w tym przepisie, oznacza krajowy nakaz aresztowania, odrębny od europejskiego nakazu aresztowania.

               2)

               Artykuł 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej 2002/584, zmienionej decyzją ramową 2009/299, należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy europejski nakaz aresztowania, który opiera się na istnieniu „nakazu aresztowania” w rozumieniu tego przepisu, nie zawiera informacji wskazujących na istnienie krajowego nakazu aresztowania, wykonujący organ sądowy powinien odmówić jego wykonania, jeżeli w świetle informacji przekazanych mu stosownie do art. 15 ust. 2 decyzji ramowej 2002/584, ze zmianami, oraz wszelkich innych informacji, które posiada, uzna on, że europejski nakaz aresztowania jest nieważny, gdyż został wydany bez wcześniejszego wydania krajowego nakazu aresztowania, odrębnego od europejskiego nakazu aresztowania.

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015.


title: Sprawa C-341/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Supreme Court (Irlandia), wydanego dnia 27 czerwca 2004 r., w sprawie Eurofood IFSC Ltd i w sprawie Companies Act 1963 to 2003, Enrico Bondi przeciwko Bank of America N.A., Pearse Farrell (the Official Liquidator), Director of Corporate Enforcement and the Certificate/Note holders

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Supreme Court (Irlandia), wydanego dnia 27 czerwca 2004 r., w sprawie Eurofood IFSC Ltd i w sprawie Companies Act 1963 to 2003, Enrico Bondi przeciwko Bank of America N.A., Pearse Farrell (the Official Liquidator), Director of Corporate Enforcement and the Certificate/Note holders
   (Sprawa C-341/04)
   (2004/C 251/13)
   Do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich został wniesiony wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Supreme Court (Sąd Najwyższy, Irlandia) wydanego dnia 27 czerwca 2004 r. w sprawie Eurofoods IFSC Ltd i w sprawie Companies Act 1963 to 2003, Enrico Bondi przeciwko Bank of America N.A., Pearse Farrell (the Official Liquidator), Director of Corporate Enforcement and the Certificate/Note holders, który wpłynął do Sekretariatu Trybunału dnia 9 sierpnia 2004 r.
   Supreme Court zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Jeżeli do właściwego sądu w Irlandii zostanie wniesiony wniosek o likwidację przedsiębiorstwa w upadłości i sąd ten wyznaczy do czasu wydania postanowienia o likwidacji tymczasowego zarządcę), uprawnionego do objęcia majątku przedsiębiorstwa, zarządzania jego sprawami, otwarcia rachunku bankowego i wyznaczenia adwokata, wszystko to skutkujące prawnie pozbawieniem członków zarządu przedsiębiorstwa zdolności do działania, czy to postanowienie razem z wniesieniem wniosku stanowi wszczęcie postępowania upadłościowego w rozumieniu art. 16, interpretowanego w świetle art. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000? (1)

               2)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie 1 jest negatywna, czy wniesienie w Irlandii wniosku do High Court o przymusową likwidację przedsiębiorstwa przez ten sąd stanowi wszczęcie postępowania upadłościowego dla celów tego rozporządzenia w rozumieniu przepisu irlandzkiego (section 220(2) of the Companies Act, 1963) uznającego, że likwidacja przedsiębiorstwa rozpoczyna się z datą wniesienia wniosku?

               3)

               Czy art. 3 wspomnianego rozporządzenia w związku z art. 16 wywiera ten skutek, że sąd w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym znajduje się siedziba przedsiębiorstwa określona w statucie i innym niż to, w którym przedsiębiorstwo zarządza swoją działalnością w sposób regularny i rozpoznawalny przez osoby trzecie, ale gdzie postępowanie upadłościowe zostało wszczęte jako pierwsze, jest właściwy do wszczęcia głównego postępowania upadłościowego?

               4)

               Jeżeli

                           a)

                           siedziba przedsiębiorstwa głównego określona w statucie i siedziba przedsiębiorstwa zależnego określona w statucie znajdują się w dwóch różnych Państwach Członkowskich,

                           b)

                           przedsiębiorstwo zależne zarządza swoją działalnością w sposób regularny i rozpoznawalny przez osoby trzecie oraz przy całkowitym i nieprzerwanym zachowaniu swojej własnej tożsamości w Państwie Członkowskim, gdzie znajduje się jego siedziba określona w statucie i

                           c)

                           przedsiębiorstwo główne jest w stanie, dzięki swoim udziałom i prawu do powoływania członków zarządu, pełnić kontrolę i w rzeczywistości pełni kontrolę nad polityką przedsiębiorstwa zależnego,

                     czy dla określenia „głównego ośrodka podstawowej działalności”, decydującymi elementami są te wymienione w podpunkcie b) powyżej czy też te wymienione w podpunkcie c) powyżej?

               5)

               Czy Państwo Członkowskie jest zobowiązane, na mocy art. 17 wspomnianego rozporządzenia, do uznawania postanowienia sądów innego Państwa Członkowskiego, wszczynającego postępowanie upadłościowe wobec przedsiębiorstwa, w sytuacji kiedy uznanie skutków prawnych orzeczenia sądu lub organu administracyjnego dotyczącego osób lub organów, których prawo do sprawiedliwego procesu i wysłuchania przed sądem nie zostało uszanowane w procesie wydania takiego postanowienia, pozostaje w oczywistej sprzeczności z jego porządkiem publicznym, oraz kiedy sąd pierwszego Państwa Członkowskiego jest przekonany, że dane postanowienie zostało wydane z naruszeniem tych zasad, a w szczególności kiedy wnioskodawca w innym Państwie Członkowskim mimo wezwania i wbrew zarządzeniu sądu innego Państwa Członkowskiego odmówił dostarczenia tymczasowemu zarządcy przedsiębiorstwa, powołanemu zgodnie z prawem pierwszego Państwa Członkowskiego, kopii istotnych dokumentów stanowiących podstawę wniosku?

      (1)  Rozporządzenie z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 160, 30.6.2000, str. 1).


title: Sprawa T-267/07: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2007 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/12

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2007 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-267/07)
   (2007/C 223/18)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca:
      Republika Włoska (przedstawiciele: G. Aiello i S. Fiorentino, Avvocati dello Stato)

      Strona pozwana:
      Komisja Wspólnot Europejskich

   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji C(2007) 1901 wersja ostateczna z dnia 27 kwietnia 2007 r. w sprawie rozliczenia rachunków agencji płatniczych państw członkowskich dotyczących wydatków finansowanych z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) za rok budżetowy 2006 w zakresie, w jakim ustala ona na podstawie art. 32 ust. 5 rozporządzenia nr 1290/2005, że Republika Włoska poniesie 50 % ciężaru finansowego będącego konsekwencją nieodzyskania kwot podlegających odzyskaniu wskutek nieprawidłowości lub zaniedbań wskazanych w tej skardze.

         Zarzuty i główne argumenty
   Rząd włoski zaskarżył do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich decyzję Komisji C(2007) 1901 wersja ostateczna z dnia 27 kwietnia 2007 r. w sprawie rozliczenia rachunków agencji płatniczych państw członkowskich dotyczących wydatków finansowanych z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) za rok budżetowy 2006 w zakresie, w jakim ustala ona na podstawie art. 32 ust. 5 rozporządzenia nr 1290/2005, że Republika Włoska poniesie 50 % ciężaru finansowego będącego konsekwencją nieodzyskania kwot podlegających odzyskaniu wskutek nieprawidłowości lub zaniedbań.
   Na poparcie swojej skargi rząd włoski podnosi, że w decyzji zawarte są przypadki, w przedmiocie których Komisja powinna była wydać wyraźną decyzję już wcześniej, działając z zachowaniem staranności i w rozsądnym czasie, stwierdzając, że zostaną one w całości przez poniesione przez EFOGR. Tym bardziej jeśli wziąć pod uwagę, że służby Komisji wypowiedziały się korzystnie w odniesieniu do niektórych z tych przypadków.
   Ponadto rząd włoski podnosi następujące zarzuty:

               a)

               naruszenie lub nieprawidłowe zastosowanie art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 595/91, jak również art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1663/95; naruszenie art. 253 WE poprzez brak uzasadnienia.

               b)

               naruszenie lub nieprawidłowe zastosowanie art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 i (WE) nr 1258/99; naruszenie art. 253 WE poprzez brak uzasadnienia.

               c)

               naruszenie lub nieprawidłowe zastosowanie art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 595/91, jak również art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1663/95, jak również art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 i (WE) nr 1258/99 (w przypadkach, w których kwota jest niższa od 500 000,00 euro); naruszenie art. 253 WE poprzez brak uzasadnienia (w przypadkach, w których kwota jest wyższa od 500 000,00 euro).


title: Sprawa C-464/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 27 sierpnia 2013 r. — Europäische Schule München przeciwko Silvana Oberto

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 27 sierpnia 2013 r. — Europäische Schule München przeciwko Silvana Oberto
   (Sprawa C-464/13)
   2013/C 336/16
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca w postępowaniu rewizyjnym: Szkoła Europejska w Monachium

      Strona pozwana w postępowaniu rewizyjnym: Silvana Oberto

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 27 ust. 2 zdanie 1 Konwencji Określającej Statut Szkół Europejskich z dnia 21 czerwca 1994 r. (1), zwanej dalej „konwencją”, należy interpretować w ten sposób, iż zatrudnieni przez Szkołę Europejską nauczyciele kontraktowi, którzy nie zostali oddelegowani przez państwa członkowskie zaliczają się do osób wskazanych w tej konwencji i nie są wyłączeni — tak jak kadra administracyjna i personel pomocniczy szkoły — spod zakresu stosowania tego uregulowania?

               2)

               W razie udzielenia przez Trybunał odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy art. 27 ust. 2 zdanie 1 konwencji należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie to obejmuje również ocenę zgodności z prawem niekorzystnego aktu wydanego przez dyrektora szkoły względem nauczycieli kontraktowych w ramach wykonywania jego uprawnień wynikających z konwencji lub przepisów wydanych na jej podstawie?

               3)

               W razie udzielenia przez Trybunał odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:
               Czy art. 27 ust. 2 zdanie 1 konwencji należy interpretować w ten sposób, że również zawarcie umowy między dyrektorem Szkoły Europejskiej i nauczycielem kontraktowym dotyczącej stosunku pracy tego nauczyciela na czas określony stanowi niekorzystny akt wydany przez dyrektora względem nauczyciela kontraktowego?

               4)

               W razie udzielenie przez Trybunał odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie lub trzecie:
               Czy art. 27 ust. 2 zdanie 1 konwencji należy interpretować w ten sposób, że określona w nim Izba Odwoławcza jest, po wyczerpaniu drogi administracyjnej, wyłącznie właściwa jako pierwsza i ostatnia instancja do rozstrzygania sporów dotyczących ograniczenia czasu trwania umowy o pracę zawartej przez dyrektora Szkoły z nauczycielem kontraktowym, jeżeli to porozumienie w znacznym stopniu oparte jest na wytycznej Zarządu Szkół zawartej w punkcie 1.3. statutu dla nauczycieli kontraktowych zatrudnionych po dniu 31 sierpnia 1994 r. (StaLES), który przewiduje „roczne umowy o pracę”?

      (1)  Dz.U. 1994 L 212, s. 3


title: Sprawa C-40/05: Wniosek Överklagandenämnden för högskolan (Szwecja) o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem z dnia 1 lutego 2005 r. w sprawie Kaj Lyyski przeciwko Umeå universitet

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/8

         Wniosek Överklagandenämnden för högskolan (Szwecja) o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem z dnia 1 lutego 2005 r. w sprawie Kaj Lyyski przeciwko Umeå universitet
   (Sprawa C-40/05)
   (2005/C 93/15)
   Język postępowania: szwedzki
   W dniu 3 lutego 2005 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek Överklagandenämnden för högskolan (Szwecja) o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem z dnia 1 lutego 2005 r. w sprawie Kaj Lyyski przeciwko Umeå universitet.
   Överklagandenämnden för högskolan zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy wymóg bycia zatrudnionym w szwedzkiej szkole, nałożony w ramach oceny kwalifikacji kandydatów do kształcenia nauczycielskiego, mającego na celu zaspokojenie krótkoterminowo popytu na wykwalifikowanych nauczycieli w Szwecji jest sprzeczny z prawem wspólnotowym, a w szczególności z art. 12 WE? Czy taki wymóg może zostać uznany za uzasadniony i proporcjonalny?

               2.

               Czy odpowiedź na pierwsze pytanie byłaby zróżnicowana w zależności od tego, czy kandydat do kształcenia, zatrudniony w szkole w Państwie Członkowskim innym niż Szwecja, był obywatelem szwedzkim czy obywatelem innego Państwa Członkowskiego?

               3.

               Czy odpowiedź na pierwsze pytanie byłaby zróżnicowana w zależności od tego, czy chodzi o program kształcenia nauczycielskiego o określonym czasie trwania czy program kształcenia o charakterze bardziej stałym?


title: Sprawa T-283/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 września 2005 r. — Recalde Langarica przeciwko Komisji (Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Prawo do obrony — Oczywisty błąd w ocenie — Pojęcie stałego miejsca zamieszkania — Artykuł 26 regulaminu pracowniczego — Praca wykonywana dla innego państwa)

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/10

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 września 2005 r. — Recalde Langarica przeciwko Komisji
   (Sprawa T-283/03) (1)

   (Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Prawo do obrony - Oczywisty błąd w ocenie - Pojęcie stałego miejsca zamieszkania - Artykuł 26 regulaminu pracowniczego - Praca wykonywana dla innego państwa)
   (2005/C 257/18)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Lucía Recalde Langarica (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: J.-R. García-Gallardo Gil-Fournier i D. Domínguez Pérez, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: J. Currall w charakterze pełnomocnika, wspierany przez J. Rivasa Andrésa i J. Gutiérreza Gisberta, avocats.]
   Przedmiot sprawy
   żądanie uchylenia decyzji Komisji odbierającej skarżącej dodatek zagraniczny
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 239 z 4.03.2003


title: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 8 czerwca 2004 r. w połączonych sprawach C-250/02 do C-253/02 i C-256/02 (wniosek Tribunale amministrativo regionale del Lazio o wydanie orzeczenia prejudycjalnego): Telecom Italia Mobile SpA i inni przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze (Art. 104 paragraf 3 regulaminu — Pytania identyczne jak pytania, w przedmiocie których Trybunał już orzekał)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/17

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 8 czerwca 2004 r.
   w połączonych sprawach C-250/02 do C-253/02 i C-256/02 (wniosek Tribunale amministrativo regionale del Lazio o wydanie orzeczenia prejudycjalnego): Telecom Italia Mobile SpA i inni przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze
   (Art. 104 paragraf 3 regulaminu - Pytania identyczne jak pytania, w przedmiocie których Trybunał już orzekał)
   (2004/C 228/32)
   Język postępowania: włoski
   W połączonych sprawach C-250/02 do C-253/02 i C-256/02 w przedmiocie wniosków skierowanych do Trybunału na mocy art. 234 WE przez Tribunale amministrativo regionale del Lazio (Włochy) o wydanie w ramach toczącego się przed tym sądem postępowania między Telecom Italia Mobile SpA (C-250/02), Blu SpA (C-251/02), Telecom Italia SpA (C-252/02) Vodafone Omnitel SpA dawniej Omnitel Pronto Italia SpA (C-253/02), WIND Telecomunicazioni SpA (C-256/02) oraz Ministero dell'Economia e delle Finanze, Ministero delle Comunicazioni, przy uczestnictwie: Albacom SpA (C-251/02), Telemark SpA (C-252/02), orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni dyrektywy 97/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych postanowień ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji w dziedzinie usług telekomunikacyjnych (Dz.U. L 117 z 7.5.1997 str. 15), Trybunał (piąta izba), w składzie C. Gulmann, prezes izby, S. von Bahr (sprawozdawca) R. Silva de Lapuerta, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R.Grass, wydał w dniu 8 czerwca 2004 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:
   Postanowienia dyrektywy 97/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych postanowień ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji w dziedzinie usług telekomunikacyjnych, a w szczególności jej art. 11 zabraniają Państwom Członkowskim nakładania na przedsiębiorstwa posiadające indywidualne licencje w dziedzinie usług telekomunikacyjnych, z uwagi na sam fakt posiadania takowych, obciążeń finansowych, takich jak te, które są przedmiotem postępowania głównego, innych niż dozwolone przez wyżej wspomnianą dyrektywę i nakładających się na te ostatnie.


title: Sprawa T-670/15: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2015 r. – Osho Lotus Commune/OHIM – Osho International Foundation (OSHO)

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/72

         Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2015 r. – Osho Lotus Commune/OHIM – Osho International Foundation (OSHO)
   (Sprawa T-670/15)
   (2016/C 027/91)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Osho Lotus Commune e.V. (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Viefhues)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Osho International Foundation (Zurych, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „OSHO” – zgłoszenie nr 1 224 831

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22.09.2015 w sprawie R 1997/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM i – w odpowiednim wypadku – pozostałych uczestników postępowania kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), c) i f) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-321/03 (wniosek Bundesfinanzhof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Finanzamt Rendsburg przeciwko Detlevowi Harbsowi (Szósta dyrektywa VAT — Art. 25 — Wspólny system ryczałtu dla producentów rolnych — Wydzierżawienie części gospodarstwa rolnego)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 15 lipca 2004 r.
   w sprawie C-321/03 (wniosek Bundesfinanzhof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Finanzamt Rendsburg przeciwko Detlevowi Harbsowi (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Art. 25 - Wspólny system ryczałtu dla producentów rolnych - Wydzierżawienie części gospodarstwa rolnego)
   (2004/C 228/11)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-321/02, której przedmiotem był skierowany do Trybunału, na mocy art. 234 WE, przez Bundesfinanzhof (Niemcy), wniosek o wydanie, w ramach zawisłego przed tym sądem sporu między Finanzamt Rendsburg a Detlevem Harbsem, orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni art. 25 Szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG) (Dz.U. L 145, str. 1), Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Rosas i S. von Bahr (sprawozdawca), R. Silva de Lapuerta i K. Lenaerts, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał dnia 15 lipca 2004 r. wyrok o następującym rozstrzygnięciu:
   Artykuł 25 Szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że producent rolny, który oddał w dzierżawę lub w najem podstawową część swojego gospodarstwa rolnego i który prowadzi dalej, na pozostałej części gospodarstwa, działalność w zakresie produkcji rolnej, z tytułu której podlega on pod wspólny system ryczałtu przewidziany przez ten artykuł, nie może poddać przychodów z takiej dzierżawy lub najmu pod ten system ryczałtu. Przychód przypadający z tego tytułu powinien podlegać normalnemu albo, w danym przypadku, uproszczonemu systemowi podatku od wartości dodanej.

      (1)  Dz.U. C 289 z 23.11.2002.


title: Sprawa T-229/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lutego 2009 r. — Vitro Corporativo przeciwko OHIM– Vallon (√) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/24

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lutego 2009 r. — Vitro Corporativo przeciwko OHIM– Vallon (√)
   (Sprawa T-229/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   (2009/C 82/42)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Vitro Corporativo, SA de CE (Nuevo Leon, Meksyk) (przedstawiciel: J. Botella Reina, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. López Fernández de Corres, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Vallon GmbH (Horb, Niemcy)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 listopada 2006 r. (sprawa R 1363/2005-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Vitro Corporativo SA de CV a Vallon GmbH.
   Sentencja

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 199 z 25.8.2007.


title: Sprawa C-139/13: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 13 lutego 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Normy dotyczące zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie — Rozporządzenie (WE) nr 2252/2004 — Paszport biometryczny — Zawarcie odcisków palców — Brak wykonania — Brak wydania w terminie)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/18

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 13 lutego 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-139/13) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Normy dotyczące zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie - Rozporządzenie (WE) nr 2252/2004 - Paszport biometryczny - Zawarcie odcisków palców - Brak wykonania - Brak wydania w terminie)
   2014/C 93/29
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Maidani i G. Wils, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: J.-C. Halleux i L. Van den Broeck, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie (Dz.U. L 385, s. 1) — Paszporty biometryczne zawierające odciski palców — Brak wydania wskazanych paszportów w terminie przewidzianym w rozporządzeniu

      Sentencja

               1)

               Nie wykonując w przepisanym terminie wymogów technicznych dotyczących wydania paszportów biometrycznych zawierających odciski palców Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 156 z 1.6.2013.


title: Sprawa C-96/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 17 grudnia 2010 r. w sprawie T-13/09 August Storck KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 1 marca 2011 r. przez August Storck KG

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 17 grudnia 2010 r. w sprawie T-13/09 August Storck KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 1 marca 2011 r. przez August Storck KG
   (Sprawa C-96/11 P)
   2011/C 152/21
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: August Storck KG (przedstawiciele: adwokaci T. Reher, P. Goldenbaum, I. Rohr i T. Melchert)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               uwzględnienie żądań podniesionych w pierwszej instancji i wydanie orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie lub przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozeznania;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie zostało wniesione od wyroku Sądu, na mocy którego oddalona została skarga wnoszącej odwołanie o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 12 listopada 2008 r. dotyczącej odrzucenia przedstawionego przez nią zgłoszenia oznaczenia trójwymiarowego przedstawiającego kształt myszy z czekolady.
   Wnosząca odwołanie podnosi następujące trzy zarzuty:
   I.   Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009

               1)

               Sąd pod wieloma względami nie uwzględnił istoty pojęcia charakteru odróżniającego, w związku z czym błędnie zastosował art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 i niesłusznie odmówił uznania, że zgłoszony znak towarowy ma samoistny charakter odróżniający.

               2)

               Sąd błędnie z punktu widzenia prawa ocenił zgłoszony znak towarowy w świetle orzecznictwa dotyczącego znaków towarowych tworzonych przez kształty niezawierające elementów graficznych czy słownych, mimo że znak ten posiada element graficzny w postaci żłobień w jego powierzchni. Ów znak winien być oceniany zgodnie z zasadami obowiązującymi dla graficznych znaków towarowych.

               3)

               Sąd błędnie ocenił okoliczność, że kształt produktu oprócz funkcji odróżniającej może pełnić również inne funkcje, jak na przykład estetyczną, i w niczym nie pomniejsza to pierwotnego charakteru odróżniającego znaku towarowego tworzonego przez kształt towaru.

               4)

               Sąd zinterpretował określenie „zwyczajowo nie” jako „nie przyzwyczajony”, w związku z czym wykluczył możliwość, że konsument jest już przyzwyczajony do stosowania w sektorze słodyczy tego rodzaju znaków towarowych tworzonych przez kształt i z tego względu może je postrzegać jako zdolne do odróżniania poszczególnych towarów. Ponadto Sąd nie ujął prawidłowo znaczenia kształtu dla odróżniania towarów na rozpatrywanym rynku słodyczy i dlatego zastosował niewłaściwe prawne kryterium w zakresie dowodu na okoliczność charakteru odróżniającego znaków towarowych tworzonych przez kształt w sektorze słodyczy w zakresie, w jakim takie znaki towarowe naśladują zwierzęta lub inne istoty tudzież kombinację elementów różnych istot żywych.

               5)

               Sąd błędnie z punktu widzenia prawa dostrzegł przeciwieństwo w „układzie dekoracyjnym” i „analitycznym postrzeganiu”, a przy tym nie uwzględnił, że znaki towarowe należy oceniać zgodnie z wywieranym przez nie całościowym wrażeniem.

               6)

               Zbieg tych naruszających prawo elementów doprowadził do tego, że Sąd odmówił uznania charakteru odróżniającego zgłoszonego znaku towarowego, mimo że przy prawidłowym zastosowaniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 należałoby przyznać istnienie tego charakteru.

         II.   Niezagwarantowanie prawa do bycia wysłuchanym

               7.

               Sąd naruszył przysługujące wnoszącej odwołanie prawo do bycia wysłuchanym, ponieważ w swym orzeczeniu nie ustosunkował się obszernej części jej wywodów.

         III.   Naruszenie art. 73 zdanie 1 rozporządzenia nr 207/2009

               8)

               Sąd oparł swój wyrok na założeniu, że znacząca indywidualność przedmiotu figury, która tworzy rozpatrywany znak, nie została dowiedziona, mimo że zgodnie z zasadą obowiązku badania przez OHIM stanu faktycznego z urzędu to do niego należało dowiedzenie osłabienia indywidualności tej figury poprzez przedstawienie występujących na rynku podobnych figur. Sąd w sposób oczywisty nie chciał ustosunkować się do argumentu wnoszącej odwołanie i w ten sposób naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia.

               9)

               Sąd nie wypełnił ciążącego na nim obowiązku uzasadnienia swego stanowiska w sposób zrozumiały w zakresie, w jakim chociaż uwzględnił w swym orzeczeniu część wywodów wnoszącej odwołanie, niemniej nie ocenił ich, a w znacznej części nawet ich nie wymienił.


title: Sprawa C-199/10: Postanowienie Trybunału z dnia 22 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo) — Secilpar — Sociedade Unipessoal SL przeciwko Fazenda Pública (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Artykuły 56 WE i 58 WE — Opodatkowanie dywidendy — Pobranie u źródła — Krajowe ustawodawstwo podatkowe przewidujące zwolnienie dywidendy wypłacanej spółkom będącym rezydentami)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/16

         Postanowienie Trybunału z dnia 22 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo) — Secilpar — Sociedade Unipessoal SL przeciwko Fazenda Pública
   (Sprawa C-199/10) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Artykuły 56 WE i 58 WE - Opodatkowanie dywidendy - Pobranie u źródła - Krajowe ustawodawstwo podatkowe przewidujące zwolnienie dywidendy wypłacanej spółkom będącym rezydentami)
   2011/C 63/30
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Secilpar — Sociedade Unipessoal SL

      Strona pozwana: Fazenda Pública

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Supremo Tribunal Administrativo — Zgodność z art. 12 WE, 43 WE, 56 WE, 58 ust. 3 WE (obecnie art. 18, 49, 63 i 65 ust. 3 TFUE) oraz z art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, s. 6) krajowego ustawodawstwa podatkowego dotyczącego opodatkowania dywidendy wypłacanej przez spółkę będącą rezydentem spółce nie będącej rezydentem, której udział w kapitale zakładowym spółki wypłacającej dywidendę jest niższy niż 25 % –Opodatkowanie poprzez pobranie u źródła według stawki 15 % przewidziane w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej przez oba zainteresowane państwa — Zwolnienie dywidendy wypłacanej spółkom będącym rezydentami

      Sentencja

   Artykuły 56 WE i 58 WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu systemu podatkowego wynikającego z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między dwoma państwami członkowskim, która przewiduje pobranie u źródła podatku w wysokości 15 % dywidendy wypłaconej przez spółkę mającą siedzibę w jednym z tych państw członkowskich spółce mającej siedzibę w drugim z tych państw członkowskich, podczas gdy uregulowania krajowe pierwszego z tych państw członkowskich zwalniają z tego opodatkowania dywidendę wypłacaną spółce będącej rezydentem. Inna wykładnia byłaby możliwa tylko w przypadku, gdyby podatek pobrany u źródła mógł zostać zaliczony na podatek należny w drugim państwie członkowskim w wysokości równej różnicy w traktowaniu spółek. Zadaniem sądu krajowego jest ustalić, czy całość postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej w dniu 26 października 1993 r. między Republiką Portugalską a Królestwem Hiszpanii pozwala wyrównać w ten sposób ową nierówność traktowania.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Wykreślenie sprawy C-510/03

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/19

         Wykreślenie sprawy C-510/03 (1)

   (2005/C 296/37)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 21 lipca 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-510/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.1.2004


title: Sprawa C-536/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Dyrektywa 93/37/EWG — Umowa zawarta między podmiotem publicznym i przedsiębiorstwem prywatnym, dotycząca najmu przez ten podmiot publiczny hal wystawowych, które ma zbudować przedsiębiorstwo prywatne — Wynagrodzenie dla przedsiębiorstwa prywatnego w postaci zapłaty czynszu miesięcznego przez okres 30 lat)

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-536/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Dyrektywa 93/37/EWG - Umowa zawarta między podmiotem publicznym i przedsiębiorstwem prywatnym, dotycząca najmu przez ten podmiot publiczny hal wystawowych, które ma zbudować przedsiębiorstwo prywatne - Wynagrodzenie dla przedsiębiorstwa prywatnego w postaci zapłaty czynszu miesięcznego przez okres 30 lat)
   2009/C 312/03
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: D. Kukovec i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republice Federalnej Niemiec (Przedstawiciele: M. Lumma, J. Möller, pełnomocnicy, H.-J. Prieß, Rechtsanwalt.)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 7 w związku z art. 11 dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. L 199, str. 54) — Brak przeprowadzenia przetargu zgodnie z procedurą otwartą przed zawarciem przez miasto Kolonię z prywatną spółką inwestycyjną umowy dotyczącej najmu przez miasto, na czas określony wynoszący 30 lat w zamian za całkowity czynsz wynoszący ponad 600 mln EUR, czterech hal wystawowych, które ta prywatna spółka ma zbudować zgodnie ze szczegółową specyfikacją.

      Sentencja

               1)

               Ze względu na to, iż miasto Kolonia zawarło z Grundstücksgesellschaft Köln Messe 15 bis 18 GbR, przekształconą w Grundstücksgesellschaft Köln Messe 8-11 GbR, umowę z dnia 6 sierpnia 2004 r. nie zastosowawszy procedury przetargowej, o której mowa w przepisach art. 7 ust. 4 i art. 11 dyrektywy 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tych przepisów

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Sprawa C-249/06: Skarga wniesiona w dniu  2 czerwca 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/27

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-249/06)
   (2006/C 178/43)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Tufvesson, B. Martenczuk, H. Støvlbæk)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że niepodejmując wszelkich właściwych środków w celu wyeliminowania niezgodności z traktatem WE umowy dwustronnej w sprawie inwestycji zawartej z Socjalistyczną Republiką Wietnamu, a także szesnastu innych umów dwustronnych w sprawie inwestycji, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 307 akapit drugi WE,

               —

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zawarte umowy dwustronne są niezgodne z prawem wspólnotowym, gdyż nie pozwalają one na zastosowanie środków wspólnotowych, o których mowa w art. 57 ust. 2 WE oraz art. 59 i 60 ust. 1 WE. Co więcej, Szwecja nie podjęła żadnych działań w celu naprawienia tej sytuacji. Dlatego też Szwecja uchybiła ciążącemu na niej na mocy art. 307 akapit drugi WE zobowiązaniu do zastosowania wszelkich właściwych środków w celu wyeliminowania niezgodności z traktatem wspomnianych wyżej umów dwustronnych .


title: Sprawa C-209/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 25 kwietnia 2014 r. – NLB Leasing d.o.o. przeciwko Republika Słowenii

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 25 kwietnia 2014 r. – NLB Leasing d.o.o. przeciwko Republika Słowenii
   (Sprawa C-209/14)
   2014/C 202/18
   Język postępowania: słoweński

      Sąd odsyłający

   Vrhovno sodišče Republike Slovenije

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca w postępowaniu pierwszej instancji, obecnie wnosząca środek odwoławczy: NLB Leasing d.o.o.

      Druga strona postępowania: Republika Słowenii

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w świetle stanu faktycznego w postępowaniu głównym art. 60 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że zwrot przedmiotu leasingu (nieruchomości) z powodu częściowego niewywiązania się ze zobowiązań przez leasingobiorcę na rzecz leasingodawcy w celu sprzedaży i spłaty zobowiązań wynikających z umów leasingu stanowi przypadek „anulowania, wypowiedzenia, rozwiązania, całkowitego lub częściowego niewywiązania się z płatności” po dokonaniu dostawy, w którym podstawa opodatkowania jest stosowanie obniżana?

               2)

               Czy art. 2 ust. 1, art. 14 i art. 24 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że kwota należna z tytułu opcji wykupu, stanowiąca większą część całkowitej wartości umowy leasingu finansowego płatną przez leasingobiorcę na rzecz leasingodawcy w taki sposób, że z powodu częściowego braku zapłaty zobowiązań leasingodawca odzyskał posiadanie przedmiotu leasingu (nieruchomości), sprzedał go osobie trzeciej, i wypłacił leasingobiorcy nadwyżkę uzyskaną z ceny zakupu, w rozliczeniu końcowym odliczając od niej również kwotę należna z tytułu opcji wykupu, powinna być uznana za opłatę w ramach umowy i dostawę towarów, która jako taka podlega opodatkowaniu VAT; czy też powinna być uznana za opłatę dotyczącą bądź usługi najmu bądź użytkowania nieruchomości, (jako taka podlegającą opodatkowaniu VAT z mocy prawa lub z wyboru podatnika); czy też za odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy, mające na celu naprawienie szkody spowodowanej niewywiązaniem się ze zobowiązań przez leasingobiorcę, niemające bezpośredniego związku z żadną usługą świadczoną odpłatnie i jako takie niepodlegające opodatkowaniu VAT?

               3)

               W wypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi, że chodzi o opłatę za dostawę towaru i wykonanie umowy, powstaje również pytanie, czy zasada neutralności VAT sprzeciwia się temu, aby leasingodawca dwukrotnie uiścił VAT należny: po raz pierwszy przy zawarciu umowy leasingu finansowego (w tym od kwoty należnej z tytułu opcji wykupu, stanowiącej przewarzającą część wartości umowy) i powtórnie, ze względu na częściowe niewykonanie zobowiązań przez leasingobiorcę, przy odsprzedaży nieruchomości osobie trzeciej, przy uwzględnieniu okoliczności, że VAT dotyczący drugiej dostawy w rozliczeniu końcowym obciąży leasingobiorcę?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-452/16: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2016 r. – sheepworld/EUIPO (Beste Freundin)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/26

      Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2016 r. – sheepworld/EUIPO (Beste Freundin)
      (Sprawa T-452/16)
      (2016/C 364/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: sheepworld AG (Ursensollen, Niemcy) (przedstawiciel: S. von Rüden, Rechtsanwalt)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Beste Freundin” – zgłoszenie nr 14 169 916

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie R 96/2016-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-91/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 21 lipca 2016 r. – AV/Komisja (Służba publiczna – Członek personelu tymczasowego – Zatrudnienie – Badanie lekarskie przeprowadzone przed zatrudnieniem – Niekompletne oświadczenia złożone podczas badania lekarskiego – Zastrzeżenie medyczne – Zastosowanie z mocą wsteczną zastrzeżenia medycznego – Nieprzyznanie uprawnienia do renty inwalidzkiej – Stwierdzenie nieważności – Wykonanie wyroku Sądu)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/32

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 21 lipca 2016 r. – AV/Komisja
      (Sprawa F-91/15) (1)

      ((Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Zatrudnienie - Badanie lekarskie przeprowadzone przed zatrudnieniem - Niekompletne oświadczenia złożone podczas badania lekarskiego - Zastrzeżenie medyczne - Zastosowanie z mocą wsteczną zastrzeżenia medycznego - Nieprzyznanie uprawnienia do renty inwalidzkiej - Stwierdzenie nieważności - Wykonanie wyroku Sądu))
      (2016/C 364/37)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: AV (przedstawiciele: adwokaci J.-N. Louis i N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser, T. S. Bohr i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o zastosowaniu wobec skarżącego klauzuli zastrzeżenia medycznego zawartej w art. 32 WZIP, przez co nie przysługuje mu uprawnienie do renty inwalidzkiej, oraz żądanie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 16 września 2014 r., w której Komisja Europejska zastosowała wobec AV zastrzeżenie medyczne, o którym mowa w art. 32 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej.

                  2)

                  Nakazuje się Komisji Europejskiej wypłatę na rzecz AV sumy 2 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez AV krzywdę.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez AV.

         (1)  Dz.U. C 406 z 7.12.2015, s. 46.