title: Sprawa T-654/11: Wyrok Sądu z dnia 13 listopada 2014 r. – Kaddour przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważność — Termin do wniesienia skargi — Częściowa niedopuszczalność — Interes prawny — Ciężar dowodu — Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności)

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/24

         Wyrok Sądu z dnia 13 listopada 2014 r. – Kaddour przeciwko Radzie
   (Sprawa T-654/11) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważność - Termin do wniesienia skargi - Częściowa niedopuszczalność - Interes prawny - Ciężar dowodu - Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności))
   (2015/C 007/29)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Khaled Kaddour (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci M. Ponsard, D. Amaudruz i A. Boesch)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Kyriakopoulou, G. Étienne i B. Driessen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2011/273/WPZiB z dnia 9 maja 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 121, s. 11), rozporządzenia Rady (UE) nr 442/2011 z dnia 9 maja 2011 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii; (Dz.U. L 121, s. 1), decyzji wykonawczej Rady 2011/302/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 136, s. 91), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 504/2011 z dnia 23 maja 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 442/2011 (Dz.U. L 136, s. 45), decyzji wykonawczej Rady 2011/367/WPZiB z dnia 23 czerwca 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273 (Dz.U. L 164, s. 14), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 611/2011 z dnia 23 czerwca 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 442/2011 (Dz.U. L 164, s. 1 ), decyzji wykonawczej Rady 2011/488/WPZiB z dnia 1 sierpnia 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273 (Dz.U. L 199, s. 74), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 755/2011 z dnia 1 sierpnia 2011 r. dotyczącego wdrożenia rozporządzenia nr 442/2011 (Dz.U. L 199, s. 33), decyzji wykonawczej Rady 2011/515/WPZiB z dnia 23 sierpnia 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273 (Dz.U. L 218, s. 20), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 843/2011 z dnia 23 sierpnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 442/2011 (Dz.U. L 218, s. 1 ), decyzji Rady 2011/522/WPZiB z dnia 2 września 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273 (Dz.U. L 228, s. 16), rozporządzenia Rady (UE) nr 878/2011 z dnia 2 września 2011 r. zmieniającego rozporządzenie nr 442/2011 (Dz.U. L 228, s. 1), decyzji Rady 2011/628/WPZiB z dnia 23 września 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273 (Dz.U. L 247, s. 17), rozporządzenia Rady (UE) nr 950/2011 z dnia 23 września 2011 r. zmieniającego rozporządzenie nr 442/2011 (Dz.U. L 247, s. 3), decyzji Rady 2011/684/WPZiB z dnia 13 października 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273 (Dz.U. L 269, s. 33), rozporządzenia Rady (UE) nr 1011/2011 z dnia 13 października 2011 r. zmieniającego rozporządzenie nr 442/2011 (Dz.U. L 269, s. 18), decyzji Rady 2011/735/WPZiB z dnia 14 listopada 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273 (Dz.U L 296, s. 53), decyzji wykonawczej Rady 2011/736/WPZiB z dnia 14 listopada 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273 (Dz.U. L 296, s. 55), rozporządzenia Rady (UE) nr 1150/2011 z dnia 14 listopada 2011 r. zmieniającego rozporządzenie Rady nr 442/2011 (Dz.U. L 296, s. 1), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1151/2011 z dnia 14 listopada 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 442/2011 (Dz.U. L 296, s. 3), decyzji Rady 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii i uchylenia decyzji 2011/273 (Dz.U. L 319, s. 56), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1244/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 442/2011 (Dz.U L 319, s. 8), rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylającego rozporządzenie nr 442/2011 (Dz.U. L 16, s. 1), decyzji wykonawczej Rady 2012/37/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/782 (Dz.U. L 19, s. 33), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 55/2012z dnia 23 stycznia 2012 r. w sprawie wykonania art. 33 ust. 1 rozporządzenia nr 36/2012 (Dz.U. L 19, s. 6 ), decyzji Rady 2012/206/WPZiB z dnia 23 kwietnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2011/782 (Dz.U. L 110, s. 36), decyzji wykonawczej Rady 2012/256/WPZiB z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji Rady 2011/782 (Dz.U. L 126, s. 9), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 410/2012 z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 36/2012 (Dz.U. L 126, s. 3 ), rozporządzenia Rady (UE) nr 509/2012 z dnia 15 czerwca 2012 r. zmieniającego rozporządzenie nr 36/2012 (Dz.U. L 156, s. 10), decyzji Rady 2012/322/WPZiB z dnia 20 czerwca 2012 r. zmieniającej decyzję 2011/782 (Dz.U. L 165, s. 45), decyzji wykonawczej Rady 2012/335/WPZiB z dnia 25 czerwca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji Rady 2011/782 (Dz.U. L 165, s. 80), rozporządzenia Rady (UE) nr 545/2012 z dnia 25 czerwca 2012 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 (Dz.U. L 165, s. 23), rozporządzenia wykonawczego Rady 2012/544/WPZiB z dnia 25 czerwca 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 36/2012 (Dz.U. L 165, s. 20), decyzji Rady 2012/420/WPZiB z dnia 23 lipca 2012 r. zmieniającej decyzję 2011/782 (Dz.U. L 196, s. 59), decyzji wykonawczej Rady 2012/424/WPZiB z dnia 23 lipca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/782 (Dz.U. L 196, s. 81), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 673/2012 z dnia 23 lipca 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 36/2012 (Dz.U. L 196, s. 8s. 8), decyzji Rady 2012/739/WPZiB z dnia 29 listopada 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i uchylającej decyzję 2011/782 (Dz.U. L 330, s. 21), decyzji wykonawczej Rady 2013/185/WPZiB z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania decyzji Rady 2012/739 (Dz.U. L 111, s. 77), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 363/2013 z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 36/2012 (Dz.U. L 111, s. 1) oraz decyzji Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 147, s. 14 ) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Ponieważ skarga została wniesiona po terminie, zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim ma ona na celu stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2011/367/WPZiB z dnia 23 czerwca 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 611/2011 z dnia 23 czerwca 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii.

               2)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim jej celem jest stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/273/WPZiB z dnia 9 maja 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, rozporządzenia Rady (UE) nr 442/2011 z dnia 9 maja 2011 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, decyzji wykonawczej Rady 2011/302/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 504/2011 z dnia 23 maja 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 442/2011, decyzji wykonawczej Rady2011/488/WPZiB z dnia 1 sierpnia 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 755/2011 z dnia 1 sierpnia 2011 dotyczącego wdrożenia rozporządzenia nr 442/2011, decyzji wykonawczej Rady 2011/515/WPZiB z dnia 23 sierpnia 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 843/2011 z dnia 23 sierpnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 442/2011, decyzji Rady 2011/522/WPZiB z dnia 2 września 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273, rozporządzenia Rady (UE) nr 878/2011 z dnia 2 września 2011 r. zmieniającego rozporządzenie nr 442/2011, decyzji Rady 2011/628/WPZiB z dnia 23 września 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273, rozporządzenia Rady (UE) nr 950/2011 z dnia 23 września 2011 r. zmieniającego rozporządzenie nr 442/2011, decyzji Rady 2011/684/WPZiB z dnia 13 października 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273, rozporządzenia Rady (UE) nr 1011/2011 z dnia 13 października 2011 r. zmieniającego rozporządzenie nr 442/2011, decyzji Rady 2011/735/WPZiB z dnia 14 listopada 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273, decyzji wykonawczej Rady 2011/736/WPZiB z dnia 14 listopada 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273, rozporządzenia Rady (UE) nr 1150/2011 z dnia 14 listopada 2011 r. zmieniającego rozporządzenie Rady nr 442/2011, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1151/2011 z dnia 14 listopada 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 442/2011, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1244/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 442/2011, decyzji wykonawczej Rady 2012/37/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 55/2012 z dnia 23 stycznia 2012 r. w sprawie wykonania art. 33 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 dotyczącego środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, decyzji Rady 2012/206/WPZiB z dnia 23 kwietnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, decyzji wykonawczej Rady 2012/256/WPZiB z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji Rady 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 410/2012 z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, rozporządzenia Rady (UE) nr 509/2012 z dnia 15 czerwca 2012 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, decyzji Rady 2012/322/WPZiB z dnia 20 czerwca 2012 r. zmieniającej decyzję 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, decyzji wykonawczej Rady 2012/335/WPZiB z dnia 25 czerwca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji Rady 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, rozporządzenia wykonawczego Rady 2012/544/WPZiB z dnia 25 czerwca 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, rozporządzenia Rady (UE) nr 545/2012 z dnia 25 czerwca 2012 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 673/2012 z dnia 23 lipca 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, decyzji Rady 2012/420/WPZiB z dnia 23 lipca 2012 r. zmieniającej decyzję 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii oraz decyzji wykonawczej Rady 2012/424/WPZiB z dnia 23 lipca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, ponieważ akty te nie dotyczą Khaleda Kaddoura

               3)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone w zakresie, w jakim ma ono na celu stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii i uchylenia decyzji 2011/273, decyzji Rady 2012/739/WPZiB z dnia 29 listopada 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i uchylającej decyzję 2011/782 oraz decyzji wykonawczej Rady 2013/185/WPZiB z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania decyzji Rady 2012/739, ponieważ akty te zostały uchylone i zastąpione.

               4)

               Stwierdza się nieważność w zakresie, w jakim akty te dotyczą K Kaddoura:

                           —

                           rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylającego rozporządzenie nr 442/2011;

                           —

                           rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 363/2013 z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 36/2012;

                           —

                           decyzji Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii.

               5)

               Skutki decyzji i rozporządzeń, których nieważność stwierdzono, zostają utrzymane w mocy wobec K Kaddoura do chwili upływu terminu do wniesienia odwołania albo, jeśli odwołanie zostanie wniesione w tym terminie, do czasu ewentualnego oddalenia odwołania.

               6)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez K Kaddoura.

               7)

               K. Kaddour pokrywa dwie trzecie własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 58 z 25.2.2012.


title: Sprawa C-81/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București — Rumunia) — Asociația ACCEPT przeciwko Consiliul Național pentru Combaterea Discriminării (Polityka społeczna — Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Dyrektywa 2000/78/WE — Artykuł 2 ust. 2 lit. a), art. 10 ust. 1 i art. 17 — Zakaz dyskryminacji ze względu na orientację seksualną — Pojęcie faktów, które nasuwają przypuszczenie o zaistnieniu dyskryminacji — Dostosowanie ciężaru dowodu — Skuteczne, proporcjonalne i dolegliwe sankcje — Osoba tytułująca się dyrektorem zawodowego klubu piłkarskiego i za niego uważana przez opinię publiczną — Oświadczenia publiczne wykluczające rekrutację piłkarza określanego jako homoseksualista)

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București — Rumunia) — Asociația ACCEPT przeciwko Consiliul Național pentru Combaterea Discriminării
   (Sprawa C-81/12) (1)

   (Polityka społeczna - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Dyrektywa 2000/78/WE - Artykuł 2 ust. 2 lit. a), art. 10 ust. 1 i art. 17 - Zakaz dyskryminacji ze względu na orientację seksualną - Pojęcie faktów, które nasuwają przypuszczenie o zaistnieniu dyskryminacji - Dostosowanie ciężaru dowodu - Skuteczne, proporcjonalne i dolegliwe sankcje - Osoba tytułująca się dyrektorem zawodowego klubu piłkarskiego i za niego uważana przez opinię publiczną - Oświadczenia publiczne wykluczające rekrutację piłkarza określanego jako homoseksualista)
   2013/C 171/14
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel București

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Asociația ACCEPT

      Strona pozwana: Consiliul Național pentru Combaterea Discriminării

      Przedmiot

   Wniosek o wydania orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Curtea de Apel București — Wykładnia art. 2 ust. 2 lit. a), art. 10 ust. 1 i art. 17 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16) — Dyskryminujące kryteria selekcji personelu klubu piłkarskiego związane z orientacją seksualną — Stosowanie dyrektywy w przypadku dyskryminujących oświadczeń w prasie przy braku faktycznej procedury rekrutacji — Fakty, które nasuwają przypuszczenie o zaistnieniu bezpośredniej i pośredniej dyskryminacji — Ciężar dowodu — System sankcji mających zastosowanie w przypadku nieprzestrzegania przepisów — Dopuszczalność krajowego ustawodawstwa stojącego na przeszkodzie wymierzeniu kary za wykroczenie po upływie sześciomiesięcznego terminu przedawnienia — Obowiązek wymierzenia skutecznej, proporcjonalnej i dolegliwej sankcji

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 ust. 2 i art. 10 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że okoliczności takie jak leżące u źródeł sporu w postępowaniu głównym można uznać za „fakty, które nasuwają przypuszczenie o zaistnieniu […] dyskryminacji”, w odniesieniu do zawodowego klubu piłkarskiego, gdy rozpatrywane oświadczenia pochodzą od osoby tytułującej się głównym dyrektorem tego klubu i za niego uważanej zarówno w mediach, jak i przez społeczeństwo, choć niekoniecznie ma ona zdolność do czynności prawnych w zakresie zobowiązywania lub reprezentowania tego klubu w sprawach zatrudnienia.

               2)

               Artykuł 10 ust. 1 dyrektywy 2000/78 należy interpretować w ten sposób, iż przy założeniu uznania okoliczności takich jak leżące u źródeł sporu w postępowaniu głównym za „fakty, które nasuwają przypuszczenie o zaistnieniu […] dyskryminacji” ze względu na orientację seksualną w toku rekrutacji piłkarzy przez zawodowy klub piłkarski, ciężar dowodu, dostosowany w art. 10 ust. 1 dyrektywy 2000/78, nie prowadzi do tego, że wymagany jest dowód niemożliwy do przedstawienia bez naruszenia prawa do poszanowania życia prywatnego.

               3)

               Artykuł 17 dyrektywy 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na mocy którego w przypadku ustalenia dyskryminacji ze względu na orientację seksualną w rozumieniu tej dyrektywy możliwe jest tylko wydanie upomnienia takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, gdy takie ustalenie następuje po upływie sześciomiesięcznego terminu przedawnienia biegnącego od dnia, w którym nastąpiły okoliczności faktyczne, jeżeli na podstawie tegoż uregulowania taka dyskryminacja nie jest karana na zasadach materialnych i proceduralnych, które nadają karze charakter skuteczny, proporcjonalny oraz dolegliwy. Do sądu odsyłającego należy dokonanie oceny, czy tak jest w przypadku uregulowania rozpatrywanego w postępowaniu głównym, i w razie potrzeby dokonanie wykładni prawa krajowego tak dalece, jak jest to możliwe, w świetle brzmienia i celu wspomnianej dyrektywy, by osiągnąć przewidziany w niej rezultat.

      (1)  Dz.U. C 126 z 28.4.2012.


title: Sprawa T-185/06: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2006 r. — Air Liquide przeciwko Komisji

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/37

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2006 r. — Air Liquide przeciwko Komisji
   (Sprawa T-185/06)
   (2006/C 212/66)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Air Liquide SA (Paryż, Francja) (Przedstawiciele: adwokaci R. Saint Esteben i M. Pittie)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1(i) decyzji Komisji C (2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran), w zakresie w jakim stwierdzono w nim, że Air Liquide naruszyła art. 81 WE i art. 53 EOG między dniem 12 maja 1995 r. a dniem 31 grudnia 1997 r.;

               —

               w konsekwencji, stwierdzenie nieważności art. 2(f) i art. 4 decyzji Komisji C (2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r., w zakresie w jakim dotyczą one Air Liquide;

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszą skargą.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. w sprawie COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran, w której Komisja stwierdziła, że przedsiębiorstwa będące adresatami decyzji, w tym skarżąca, naruszyły art. 81 ust. 1 WE oraz art. 53 porozumienia o EOG poprzez uczestniczenie w szeregu porozumień i uzgodnionych praktyk polegających na wymianie informacji między konkurentami, porozumieniach co do cen i mocy produkcyjnej oraz nadzorze nad wykonaniem tych porozumień w sektorze nadtlenku wodoru i nadboranu sodu.
   Na poparcie swych żądań skarżąca podnosi cztery zarzuty:
   W zarzucie pierwszym skarżąca stwierdza, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając okoliczności przedstawione przez nią w celu przyjęcia domniemania odpowiedzialności solidarnej Air Liquide z powodu zachowania jej spółki zależnej za wystarczające w świetle kryteriów ustalonych przez orzecznictwo oraz że w konsekwencji Komisja naruszyła zasady regulujące odpowiedzialność spółki dominującej za zachowanie spółki zależnej i w ten sposób naruszyła art. 81 WE.
   W zarzucie drugim skarżąca twierdzi, że powołując się niesłusznie względem Air Liquide na domniemanie odpowiedzialności, Komisja ponadto nieprawidłowo przerzuciła ciężar dowodu i w ten sposób naruszyła prawo skarżącej do obrony.
   W zarzucie trzecim skarżąca podnosi, że nawet w przypadku uznania przez Sąd, iż Komisja mogła w uzasadniony sposób domniemywać odpowiedzialność Air Liquide za zachowanie jej spółki zależnej Chemoxal, Komisja uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia, ponieważ nie rozważyła ona żadnego z argumentów przedstawionych przez Air Liquide w celu wykazania autonomiczności spółki Chemoxal i w ten sposób obaliła to domniemanie odpowiedzialności solidarnej, które jest jedynie domniemaniem wzruszalnym.
   W zarzucie czwartym skarżąca twierdzi, że Komisja nie udowodniła w sposób wystarczający pod względem prawnym i faktycznym uzasadnionego interesu do podjęcia działania przeciwko niej w niniejszym postępowaniu, poprzez wydanie — mimo upływu terminu przedawnienia jej prawa do nałożenia kary na Air Liquide — decyzji stwierdzającej naruszenie przez Air Liquide art. 81 ust. 1 WE i art. 53 porozumienia o EOG oraz że w braku takiego uzasadnionego interesu Komisja nie miała kompetencji do wydania takiej decyzji względem skarżącej.


title: Wyrok Trybunału z dnia 6 grudnia 2013 r. w sprawie E-18/13 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Dyrektywa 2001/81/WE – Zaniechanie wdrożenia)

text:
               27.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/17

      WYROK TRYBUNAŁU

   z dnia 6 grudnia 2013 r.
   w sprawie E-18/13
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Dyrektywa 2001/81/WE – Zaniechanie wdrożenia)
   2014/C 88/14
   W sprawie E-18/13 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 21ar załącznika XX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, tzn. dyrektywy 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza, dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do porozumienia, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 porozumienia EOG, Trybunał, w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) oraz Páll Hreinsson, wydał w dniu 6 grudnia 2013 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1)

               orzeka, że Islandia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 21ar załącznika XX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza), dostosowanego do porozumienia EOG protokołem 1 do porozumienia, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 porozumienia;

               2)

               obciąża Republikę Islandii kosztami postępowania.


title: Sprawa T-324/12: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2012 r. — Knauf Insulation Technology przeciwko OHIM — Saint Gobain Cristaleria (ECOSE TECHNOLOGY)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/26

         Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2012 r. — Knauf Insulation Technology przeciwko OHIM — Saint Gobain Cristaleria (ECOSE TECHNOLOGY)
   (Sprawa T-324/12)
   2012/C 295/47
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Knauf Insulation Technology (Visé, Belgia) (przedstawiciel: adwokat K. Manhaeve)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Saint Gobain Cristaleria, SL (Madryt, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 maja 2012 r. w sprawach połączonych R 1193/2011-5 i R 1426/201-5 w zakresie, w jakim uwzględniono w nich sprzeciw wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego dla części towarów i usług objętych zgłoszeniem;

               —

               solidarne obciążenie OHIM — i w razie potrzeby — wnoszącego sprzeciw wszystkimi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „ECOSE TECHNOLOGY” dla towarów i usług z klas 1, 2, 3, 16, 17, 19, 20 i 40 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr W 998610

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Saint Gobain Cristaleria, SL

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Hiszpanii słowny znak towarowy nr 2556409 „ECOSEC FACHADAS” dla towarów z klas 17 i 19

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu dla części zakwestionowanych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uchylenie zakwestionowanej decyzji i oddalenie odwołania oraz utrzymanie w mocy zakwestionowanej decyzji w pozostałej części

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa T-9/16: Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2016 r. – Skechers USA France/EUIPO – IM Production (Obuwie)

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/36

         Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2016 r. – Skechers USA France/EUIPO – IM Production (Obuwie)
   (Sprawa T-9/16) (1)

   (2016/C 410/66)
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 98 z 14.3.2016.


title: Sprawa C-239/06: Skarga wniesiona w dniu  29 maja 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/24

         Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-239/06)
   (2006/C 178/38)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G.Wilms, C.Cattabriga, L.Visaggio, występujący w charakterze pełnomocników)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że odmawiając obliczenia i przekazania środków własnych niesłusznie niepobranych w następstwie jednostronnego zwolnienia sprzętu wojskowego z opłat celnych przywozowych, a także odsetek za zwłokę należnych z racji nieudostępnienia środków własnych Komisji we właściwym czasie, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2, 9, 10 i 11 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1552/89 oraz odpowiednich przepisów rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000.

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zdaniem Komisji jednostronnie udzielone przez Włochy w okresie poprzedzającym wejście w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 150/2003 (1)zwolnienia celne stanowiły bezprawne wyłączenie na podstawie art. 26 WE i wspólnotowego prawa celnego, powodujące niesłuszne zmniejszenie dochodów z ceł, stanowiących środki własne Wspólnoty. Pomimo ponawianych przez skarżącą wezwań, rząd włoski odmówił obliczenia i przekazania Wspólnocie kwot należących do środków własnych, unikając ich płacenia przez okres od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2002 r., a także odmówił zapłaty odsetek za zwłokę od tych kwot, wbrew obowiązującym w tej dziedzinie przepisom.

      (1)  Dz.U. L 25, str. 1


title: Sprawa C-501/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawie T-138/07 Schindler Holding Ltd i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 28 września 2011 r. przez Schindler Holding Ltd, Schindler Management AG, Schindler SA, Schindler Sàrl, Schindler Liften BV i Schindler Deutschland Holding GmbH

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/19

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawie T-138/07 Schindler Holding Ltd i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 28 września 2011 r. przez Schindler Holding Ltd, Schindler Management AG, Schindler SA, Schindler Sàrl, Schindler Liften BV i Schindler Deutschland Holding GmbH
   (Sprawa C-501/11 P)
   2011/C 347/29
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Schindler Holding Ltd, Schindler Management AG, Schindler SA, Schindler Sàrl, Schindler Liften BV, Schindler Deutschland Holding GmbH (przedstawiciele: R. Bechtold i W. Bosch, Rechtsanwälte, a także Profesor Dr. J. Schwarze)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszące odwołanie wnoszą o:

               1)

               uchylenie wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie T-138/07;

               2)

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 21 lutego 2007 r. (COMP/E-1/38.823 — Windy i schody ruchome),
               a tytułem żądania ewentualnego, uchylenie bądź obniżenie grzywien nałożonych na wnoszące odwołanie we wskazanej decyzji;

               3)

               tytułem żądania ewentualnego względem żądań wskazanych w pkt 1 i 2, przekazanie sprawy Sadowi do ponownego rozstrzygnięcia w świetle oceny prawnej zawartej w wyroku Trybunału;

               4)

               w każdym razie obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez wnoszące odwołanie w postępowaniu przed Sądem i Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszące odwołanie podnoszą łącznie trzynaście zarzutów:

               —

               Po pierwsze, Sąd naruszył zasadę podziału władzy oraz wymogi postępowania państwa prawa, wyrażając pogląd, że Komisja posiada kompetencje do wymierzania grzywien, bez przeprowadzenia pełnej kontroli decyzji Komisji.

               —

               Po drugie, Sąd naruszył zasadę bezpośredniości postępowania dowodowego, uznając za dopuszczalne przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków koronnych, co spotykane było w ówczesnej praktyce Komisji.

               —

               Po trzecie, Sąd naruszył zasadę określoności (art. 7 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, zwanej dalej „EKPC”), uznając art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1) za dostatecznie określoną podstawę prawną do wymierzania grzywien.

               —

               Po czwarte, Sąd nie uwzględnił okoliczności, że wytyczne Komisji z 1998 r. w sprawie obliczania grzywien są nieważne ze względu na brak po stronie Komisji kompetencji do ich wydania.

               —

               Po piąte, Sąd niesłusznie oddalił argument, że wytyczne Komisji z 1998 r. w sprawie obliczania grzywien naruszają zakaz działania prawa wstecz oraz zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               —

               Po szóste, Sad naruszył zasadę winy oraz domniemanie niewinności (art. 27 ust. 2 rozporządzenia 1/2003; art. 48 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zwanej dalej „kartą”, art. 6 ust. 2 EKPC) przez to, że uznał, iż przypisanie zainteresowanym przedsiębiorstwom naruszenia popełnionego przez współpracowników nie jest konieczne lub że nie zbadał, czy naruszenie należy przypisać tym przedsiębiorstwom.

               —

               Po siódme, Sąd błędnie uznał spółkę Schindler Holding za współodpowiedzialną. W tym względzie zastosowane zasady dotyczące współodpowiedzialności spółki dominującej wkraczają w sferę kompetencji państw członkowskich. Ponadto Sąd wykroczył poza zakres orzecznictwa Trybunału oraz naruszył zasadę domniemania niewinności (art. 48 ust. 1 karty i art. 6 ust. 2 EKPC).

               —

               Po ósme, Sąd naruszył prawo, uznając, że górne granice określone w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 nie zostały przekroczone.

               —

               Po dziewiąte, naruszono przez to również prawo własności Schindler Holding, gdyż nałożenie grzywien wywiera taki sam skutek jak wywłaszczenie (art. 17 ust. 2 karty, art. 1 pierwszego protokołu dodatkowego do EKPC).

               —

               Po dziesiąte, Sąd niesłusznie uznał,, że przyjęte przez Komisję zbyt wysokie kwoty podstawowe są uzasadnione.

               —

               Po jedenaste, Sąd niesłusznie poparł nieuwzględnienie przez Komisję jako okoliczności łagodzących pewnych okoliczności szczególnych. W tym względzie Sąd nie wziął w szczególności pod uwagę dobrowolnego zakończenia działalności kartelu w Niemczech ani podjętych środków naprawczych.

               —

               Po dwunaste, Sąd uznał za uzasadnione zastosowanie przez Komisję zbyt niskich obniżek przyznanych na podstawie obwieszczenia w sprawie współpracy bądź niesłuszną odmowę przyznania takich obniżek. W tym względzie Sąd nie uwzględnił współpracy podjętej przez wnoszące odwołanie. Sąd nie wziął także pod uwagę faktu, że Komisja błędnie zastosowała zbyt niskie obniżki grzywien z tytułu współpracy wykraczającej poza ramy obwieszczenia w sprawie współpracy.

               —

               Po trzynaste, Sąd naruszył zasadę proporcjonalności, uznając, że wysokość grzywien była jeszcze dopuszczalna.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu, Dz.U. 2003, L 1, s. 1.


title: Sprawa C-70/14: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Viseu – Portugalia) – Agrocaramulo – Empreendimentos Agro-Pecuários do Caramulo SA/Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP (IFAP) (Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (EWG) nr 3846/87 — Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Refundacje wywozowe — Mięso drobiowe — Kury nioski po ustaniu nieśności — Nomenklatura produktów rolnych do celów refundacji wywozowych — Klasyfikacja)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/16

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Viseu – Portugalia) – Agrocaramulo – Empreendimentos Agro-Pecuários do Caramulo SA/Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP (IFAP)
   (Sprawa C-70/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (EWG) nr 3846/87 - Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Refundacje wywozowe - Mięso drobiowe - Kury nioski po ustaniu nieśności - Nomenklatura produktów rolnych do celów refundacji wywozowych - Klasyfikacja))
   (2015/C 065/23)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Administrativo e Fiscal de Viseu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Agrocaramulo – Empreendimentos Agro-Pecuários do Caramulo SA

      Strona pozwana: Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP (IFAP)

      Sentencja

   Załącznik I do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3846/87 z dnia 17 grudnia 1987 r. ustanawiającego nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych, ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2091/2005 z dnia 15 grudnia 2005 r. należy interpretować w ten sposób, że kury nioski, w przypadku których uboju dokonano pod koniec okresu nieśności, podczas gdy ich szkielet był już całkowicie skostniały, zwane „kurami nioskami po ustaniu nieśności”, nie są objęte pozycją „Pozostałe” w ramach kodów produktu 0207 12 10 9900 i 0207 12 90 9190, wskazanych w tym załączniku.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa C-32/07: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 31 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2001/84/WE — Prawa autorskie — Prawo autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/6

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 31 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-32/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2001/84/WE - Prawa autorskie - Prawo autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki)
   (2008/C 79/10)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: R. Vidal Puig i W. Wils, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: F. Díez Moreno, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak wydania w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie prawa autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki (Dz.U. L 272, str. 32)
   Sentencja

               1)

               Nie wydając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie prawa autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa T-279/11: Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2013 r. — T & L Sugars i Sidul Açúcares przeciwko Komisji (Rolnictwo — Nadzwyczajne środki dotyczące udostępniania na rynku Unii cukru pozakwotowego i otwarcia kontyngentu taryfowego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt regulacyjny wymagający środków wykonawczych — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność — Skarga o odszkodowanie)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/70

         Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2013 r. — T & L Sugars i Sidul Açúcares przeciwko Komisji
   (Sprawa T-279/11) (1)

   (Rolnictwo - Nadzwyczajne środki dotyczące udostępniania na rynku Unii cukru pozakwotowego i otwarcia kontyngentu taryfowego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt regulacyjny wymagający środków wykonawczych - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność - Skarga o odszkodowanie)
   2013/C 225/155
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: T & L Sugars Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i Sidul Açúcares, Unipessoal Lda (Santa Iria de Azóia, Portugalia) (przedstawiciele: D. Waelbroeck, adwokat, i D. Slater, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. Rossi i A. Demeneix, następnie P. Rossi, A. Demeneix i N. Donnelly, a ostatecznie P. Rossi i P. Ondrůšek, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Sitbon i A. Westerhof Löfflerová, pełnomocnicy) i Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues et C. Candat, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 222/2011 z dnia 3 marca 2011 r. ustanawiającego nadzwyczajne środki w odniesieniu do udostępniania pozakwotowego cukru i izoglukozy na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej w roku gospodarczym 2010/2011 (Dz.U. L 60, s. 6), rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 293/2011 z dnia 23 marca 2011 r. ustalającego współczynnik przydziału, odrzucającego dalsze wnioski i zamykającego okres składania wniosków w odniesieniu do dostępnych ilości pozakwotowego cukru do sprzedania na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej (Dz.U. L 79, s. 8), rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 302/2011 z dnia 28 marca 2011 r. otwierającego pozakwotowy kontyngent taryfowy na przywóz pewnej ilości cukru w roku gospodarczym 2010/2011 (Dz.U. L 81, s. 8) i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 393/2011 z dnia 19 kwietnia 2011 r. ustalającego współczynnik przydziału dotyczący wydawania pozwoleń na przywóz, o które złożono wnioski od dnia 1 do dnia 7 kwietnia 2011 r. w odniesieniu do produktów cukrowniczych w ramach niektórych kontyngentów taryfowych, oraz zawieszającego składanie wniosków o takie pozwolenia (Dz.U. L 104, s. 39), a po drugie, żądanie naprawienia poniesionej szkody.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim zmierza ona do stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 222/2011 z dnia 3 marca 2011 r. ustanawiającego nadzwyczajne środki w odniesieniu do udostępniania pozakwotowego cukru i izoglukozy na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej w roku gospodarczym 2010/2011, rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 293/2011 z dnia 23 marca 2011 r. ustalającego współczynnik przydziału, odrzucającego dalsze wnioski i zamykającego okres składania wniosków w odniesieniu do dostępnych ilości pozakwotowego cukru do sprzedania na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej, rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 302/2011 z dnia 28 marca 2011 r. otwierającego pozakwotowy kontyngent taryfowy na przywóz pewnej ilości cukru w roku gospodarczym 2010/2011 i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 393/2011 z dnia 19 kwietnia 2011 r. ustalającego współczynnik przydziału dotyczący wydawania pozwoleń na przywóz, o które złożono wnioski od dnia 1 do dnia 7 kwietnia 2011 r. w odniesieniu do produktów cukrowniczych w ramach niektórych kontyngentów taryfowych, oraz zawieszającego składanie wniosków o takie pozwolenia.

               2)

               Zarzut niedopuszczalności zostaje oddalony w zakresie, w jakim dotyczy on żądania naprawienia poniesionej szkody.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 232 z 6.8.2011.


title: Sprawa C-166/04: Skarga wniesiona dnia 2 kwietnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               12.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/3

         Skarga wniesiona dnia 2 kwietnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-166/04)
   (2004/C 156/06)
   W dniu 2 kwietnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Republice Greckiej przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez Marię Patakię i Michela Van Beeka, doradców prawnych w służbie prawnej Komisji
   Komisja wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, iż nie podejmując wszelkich środków koniecznych dla ustanowienia i wprowadzenia w życie spójnego, szczególnego i zintegrowanego systemu prawnego, zapewniającego trwałe zarządzanie i skuteczną ochronę w Strefie Szczególnej GR2310001 „Delta Acheloos, Laguna Messolonghi/Aitolikon, ujście rzeki Evinos oraz wyspy Echinades”, w świetle celów ochrony dyrektywy 79/409/EEC w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (1), Republika Grecka nie wywiązała się z obowiązków przewidzianych w art. 4 ust. 1 i 2 wspomnianej dyrektywy;

               —

               obciążyć Republikę Grecką kosztami.

         Zarzuty prawne i główne argumenty
   Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, Państwo Członkowskie nie może powoływać się na okoliczności czy trudności natury wewnętrznej dla usprawiedliwienia uchybienia zobowiązaniom i terminom przewidzianym w prawie wspólnotowym.

      (1)  Dz.U. L 103 z dnia 25 kwietnia 1979 r., str. 1.


title: Sprawa F-4/11: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2011 r. — AV przeciwko Komisji

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/21

         Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2011 r. — AV przeciwko Komisji
   (Sprawa F-4/11)
   2011/C 179/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AV (Cadrezzate, Włochy) (przedstawiciele: A. Coolen, J.-N. Louis, É. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o zastosowaniu względem skarżącego zastrzeżenia medycznego przewidzianego w art. 32 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej i o nieprzyznaniu mu renty inwalidzkiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 12 października 2010 r. oddalającej zażalenie skarżącego na decyzje z dnia 12 kwietnia 2010 r. o zastosowaniu względem niego zastrzeżenia przewidzianego w art. 32 warunków zatrudnienia innych pracowników (WZIP) i z dnia 16 kwietnia 2010 r. o nieprzyznaniu mu renty inwalidzkiej;

               —

               w wymaganym zakresie stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 kwietnia 2010 r. o zastosowaniu względem skarżącego klauzuli zastrzegającej przewidzianej w art. 32 WZIP i z dnia 16 kwietnia 2010 r. o nieprzyznaniu mu renty inwalidzkiej;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-514/12: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2012 r. — NCL przeciwko OHIM (NORWEGIAN BREAKAWAY)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/66

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2012 r. — NCL przeciwko OHIM (NORWEGIAN BREAKAWAY)
   (Sprawa T-514/12)
   2013/C 26/130
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: NCL Corporation Ltd (Miami, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat N. Grüger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 września 2012 r. w sprawie R 1017/2012-4 i przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej celem ponownego rozpoznania;

               —

               posiłkowo stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w odniesieniu do usług z klasy 39: „Arranging of cruises (organizacja rejsów wycieczkowych), Cruise ship services (udostępnianie statku wycieczkowego), Cruise arrangement (organizacja przewozów statkiem wycieczkowym)”;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „NORWEGIAN BREAKAWAY” dla usług z klasy 39 — zgłoszenie nr 10 281 905

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-12/09: Wyrok Sądu z dnia 7 kwietnia 2011 r. — Gruber przeciwko OHIM (Run the globe) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Run the globe — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/19

         Wyrok Sądu z dnia 7 kwietnia 2011 r. — Gruber przeciwko OHIM (Run the globe)
   (Sprawa T-12/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Run the globe - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 152/34
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Alexander Gruber (Ulm, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Kienle i M. Krinke)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 listopada 2008 r. (sprawa R 1779/2007-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Run the globe jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Alexander Gruber zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Wyrok Trybunału z dnia 23 października 2013 r. w sprawie E-2/13 – Bentzen Transport AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA (Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie domniemanego uchybienia zobowiązaniom w dziedzinie zamówień przez państwo EOG – Akty zaskarżalne – Dopuszczalność)

text:
               20.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/13

      WYROK TRYBUNAŁU

   z dnia 23 października 2013 r.
   w sprawie E-2/13
   Bentzen Transport AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie domniemanego uchybienia zobowiązaniom w dziedzinie zamówień przez państwo EOG – Akty zaskarżalne – Dopuszczalność)
   2014/C 81/13
   W sprawie E-2/13 Bentzen Transport AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – SKARGA na podstawie art. 36 akapit drugi Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru oraz Trybunału Sprawiedliwości dotycząca unieważnienia decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 507/12/COL z dnia 19 grudnia 2012 r. w sprawie nr 71620 o zamknięcie postępowania przeciwko Norwegii, które rozpoczęto w wyniku otrzymania skargi przeciwko państwu dotyczącej zamówień publicznych, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca), Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędziowie), wydał w dniu 23 października 2013 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący zostaje obciążony kosztami postępowania.


title: Sprawa C-236/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 sierpnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/38

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 sierpnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-236/06) (1)

   (2006/C 294/81)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006


title: Komunikat Komisji – Pomoc państwa – publikacja istniejących środków pomocy państwa w Chorwacji w sektorze rolnictwa

text:
               20.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/11

         KOMUNIKAT KOMISJI
   Pomoc państwa – publikacja istniejących środków pomocy państwa w Chorwacji w sektorze rolnictwa
   2014/C 414/08
   Zgodnie z procedurą określoną w pkt 3 lit. b) załącznika IV do traktatu o przystąpieniu Chorwacja powiadomiła Komisję, w terminie czterech miesięcy, licząc od dnia przystąpienia, o środkach pomocy państwa, które chce uznać za istniejącą pomoc państwa w rozumieniu art. 108 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), do końca trzeciego roku następującego po dniu przystąpienia. Zgodnie z wymienionym przepisem Komisja powinna opublikować wykaz przedmiotowych środków pomocy.
   Niniejszym publikuje się poniżej wykaz środków pomocy państwa istniejących w Chorwacji, w języku urzędowym tego państwa.
   Pełny tekst środków opublikowano na następującej stronie internetowej:
   http://ec.europa.eu/agriculture/stateaid/index_en.htm
   Niniejszej publikacji nie należy w żadnym przypadku uważać za publikację odzwierciedlającą oficjalne stanowisko Komisji wskazujące, że środki te spełniają wszystkie pozostałe warunki przewidziane w TFUE lub traktacie o przystąpieniu, w szczególności że środki te wprowadzono w życie w Chorwacji przed dniem przystąpienia oraz że pozostają one w mocy po tym dniu.

               1.

               Plaćanja za iznimno osjetljive sektore (mliječne krave, krmače, šećemu repu, maslinovo ulje, duhan).

               2.

               Dodjela prava na godišnju potrošnju plinskog ulja obojanog plavom bojom za namjene u poljoprivredi, ribolovu i akvakulturi.

               3.

               Vijeće za istraživanja u poljoprivredi – sufinanciranje razvojnih i primijenjenih istraživanja u poljoprivredi i ruralnim područjima.

               4.

               Sufinanciranje rada uzgojnih udruženja.

               5.

               Sufinanciranje selekcijskog rada uzgojnih organizacija.

               6.

               Sufinanciranje udruge Sinjska alka.

               7.

               Referentni laboratorij za mlijeko.

               8.

               Katastar pčelinjih paša.

               9.

               Državna ergela Ðakovo i Lipik.

               10.

               Potpora za očuvanje izvornih i zaštićenih vrsta i kultivara poljoprivrednog bilja.

               11.

               Osiguranje od mogućih šteta u proizvodnji u poljoprivredi.

               12.

               Potpora za ekološku poljoprivrednu proizvodnju.

               13.

               Potpora za integriranu poljoprivrednu proizvodnju.

               14.

               Potpora za područja s tezim uvjetima gospodarenja u poljoprivredi.

               15.

               Potpora za organizaciju manifestacija.

               16.

               Potpora za očuvanje izvornih i zaštićenih pasmina domaćih životinja.

               17.

               Program posebnih nadzora štetnih organizama bilja u 2013. godini – 2. dio: Štetni organizmi za koje se poseban nadzor provodi zbog pojave u šumskim sastojinama i na poljoprivrednim kulturama od gospodarskog interesa RH.

               18.

               Projekt tehničke suradnje IAEA, FAO/IAEA TCP RER 5018: Suzbijanje sredozemne voćne muhe (Ceratitis capitata) SIT tehnikom (Sterile Insect Technique) na području doline Neretve za razdoblje 2012./2013.

               19.

               Postojeće državne potpore u poljoprivredi jedinica lokalne, područne (regionalne) samouprave.

               20.

               Jamstveni program „Poljoprivrednici” – Hrvatska agencija za malo gospodarstvo i investicije (HAMAG INVEST).

               21.

               Programi kreditiranja – Hrvatska banka za obnovu i razvoj (HBOR).


title: Sprawa C-468/13 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 17 lipca 2014 r. – MOL Magyar Olaj- és Gázipari Nyrt. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA [Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) n r207/2009 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Słowny znak towarowy MOL Blue Card — Sprzeciw — Odmowa rejestracji]

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/30

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 17 lipca 2014 r. – MOL Magyar Olaj- és Gázipari Nyrt. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA
   (Sprawa C-468/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) n r207/2009 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Słowny znak towarowy MOL Blue Card - Sprzeciw - Odmowa rejestracji])
   2014/C 315/47
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona wnosząca odwołanie: MOL Magyar Olaj- és Gázipari Nyrt. (przedstawiciel: K. Szamosi, avocat)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik), Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA (przedstawiciele: J. de Oliveira Vaz Miranda de Sousa i N. González-Alberto Rodríguez, abogados)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               MOL Magyar Olaj- és Gázipari Nyrt. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.1.2013.


title: Sprawa C-118/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Hamm – Niemcy) – Gülay Bollacke przeciwko K + K Klaas & Kock B.V. & Co. KG (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2003/88/WE — Organizacja czasu pracy — Coroczny płatny urlop — Ekwiwalent pieniężny w wypadku zgonu)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Hamm – Niemcy) – Gülay Bollacke przeciwko K + K Klaas & Kock B.V. & Co. KG
   (Sprawa C-118/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2003/88/WE - Organizacja czasu pracy - Coroczny płatny urlop - Ekwiwalent pieniężny w wypadku zgonu))
   2014/C 282/15
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesarbeitsgericht Hamm

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gülay Bollacke

      Strona pozwana: K + K Klaas & Kock B.V. & Co. KG

      Sentencja

   Wykładni art. 7 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie krajowym przepisom prawa lub praktyce, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które stanowią, iż prawo do corocznego płatnego urlopu wygasa, a prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop nie powstaje w sytuacji, gdy stosunek pracy ustaje wskutek śmierci pracownika. Prawo do takiego ekwiwalentu nie może zależeć od wcześniejszego złożenia przez zainteresowaną osobę stosownego wniosku w tym względzie.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa F-75/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 13 lutego 2014 r. – Probst przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnik — Dodatek zagraniczny — Artykuł 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Wniosek o ponowne rozpatrzenie — Nowe i istotne okoliczności faktyczne — Skarga oczywiście niedopuszczalna)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/56

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 13 lutego 2014 r. – Probst przeciwko Komisji
   (Sprawa F-75/13) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnik - Dodatek zagraniczny - Artykuł 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Wniosek o ponowne rozpatrzenie - Nowe i istotne okoliczności faktyczne - Skarga oczywiście niedopuszczalna))
   2014/C 421/80
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Norbert Probst (Genval, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. Abreu Caldas, A. Coolen, J.-N. Louis, É. Marchal i S. Orlandi, nastepnie adwokaci D. Abreu Caldas, J.-N. Louis i S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i V. Joris pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nieprzyznaniu skarżącemu dodatku zagranicznego.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Norbert Probst pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisje Europejską.

      (1)  Dz.U. C 274 21.9.2013, s. 34.


title: Sprawa T-567/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 9 października 2008 r. w sprawie F-49/06, Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, wniesione w dniu 19 grudnia 2008 r. przez Barta Nijsa

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/39

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 9 października 2008 r. w sprawie F-49/06, Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, wniesione w dniu 19 grudnia 2008 r. przez Barta Nijsa
   (Sprawa T-567/08 P)
   (2009/C 55/70)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Bart Nijs (Bereldange, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Rollinger)

      Druga strona postępowania: Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie dopuszczalności odwołania;

               —

               stwierdzenie jego zasadności;

               —

               w konsekwencji, uchylenie postanowienia z dnia 9 października 2008 r., wydanego w sprawie F-5/07 Bart Nijs przeciwko Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie wnosi w nim o uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 9 października 2008 r., wydanego w sprawie F-49/06 Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, którym została częściowo odrzucona jako niedopuszczalna i częściowo oddalona jako bezzasadna jego skarga, z jednej strony, o stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu go do grupy A*11 w postępowaniu w sprawie awansów za rok 2005 i z drugiej strony o przyznanie mu odszkodowania.
   W celu uzasadnienia odwołania wnoszący je przedstawia następujące cztery zarzuty:

               —

               przeinaczenie argumentów zawartych w skardze i replice, ponieważ zaskarżony wyrok zastąpił zarzut dotyczący braku aktu decyzyjnego organu powołującego, zakładający całkowity brak uzasadnienia przez zupełnie inny zarzut;

               —

               pominięcie lub wypaczenie środków dowodowych, które SSP odrzucił;

               —

               błędne obarczenie ciężarem dowodu, gdyż SSP powinien był wymagać przedstawienia przez stronę pozwaną dowodów na poparcie jej twierdzeń;

               —

               naruszenie zasady domniemania niewinności poprzez obciążenie skarżącego kosztami postępowania w pierwszej instancji.


title: Sprawa T-265/08: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2008 r. — Niemcy przeciwko Komisji

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/56

         Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2008 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-265/08)
   (2008/C 223/99)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i Rechtsanwalt U. Karpenstein)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji C(2008) 1690 Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 30 kwietnia 2008 r. dotyczącej zmniejszenia kwoty pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) na rzecz programu operacyjnego w regionie celu 1 — kraju związkowym Turyngii w Republice Federalnej Niemiec (1994–1999);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Mocą zaskarżonej decyzji Komisja obniżyła wymiar pomocy finansowej przyznanej z EFRR na rzecz programu operacyjnego w regionie celu 1 — kraju związkowym Turyngii w Republice Federalnej Niemiec (1994–1999).
   Skarżąca podnosi cztery zarzuty na poparcie skargi.
   Po pierwsze, zarzuca ona Komisji, że błędnie zinterpretowała istotne okoliczności faktyczne pozostające w związku z pkt 2.1. omawianego programu operacyjnego (środki wsparcia na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw: pomoc na rzecz inwestycji w zakresie produkcji)
   Po drugie, skarżąca powołuje się na naruszenie art. 24 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4259/88 (1) twierdząc, że zarzucane jej nieprawidłowości, w rozumieniu tego przepisu, nie miały miejsca. W szczególności zwraca ona uwagę, w tym kontekście, że przepis ten nie upoważnia Komisji do dokonania korekty finansowej w przypadkach błędnej administracji lub niedostatecznych systemów administracji i kontroli.
   Skarżąca potwierdza ponadto, że zgodnie z brzmieniem rozporządzenia nr 4253/88 Komisja nie ma uprawnień do dokonywania konkret finansowanych w drodze ekstrapolacji, ponieważ art. 24 tego rozporządzenia odnosi się do konkretnych przypadków i kwot wyrażonych w cyfrach, a nie hipotetycznych wniosków wyciągniętych na podstawie systemowych braków administracji wynikających z jej ujawnionego błędu.
   Skarżąca podnosi wreszcie, że nawet jeżeli przyjmie się, iż korekty finansowe dokonane na podstawie ekstrapolacji są zgodnie z prawem, tak czy inaczej doszło do naruszenia art. 23 i art. 24 rozporządzenia nr 4253/88, ponieważ ekstrapolacja były błędne. Twierdzi ona w tym względzie, że Komisja nie powinna była dokonywać ekstrapolacji na podstawie analizy słabych punktów przeprowadzonej przez Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich, wobec czego Komisja ponosi częściową odpowiedzialność za okoliczności będące treścią zarzutów, które podnosi, oraz że sporne ekstrapolacje naruszają zasadę proporcjonalności.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374, s. 1).


title: Sprawa C-200/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 3 lutego 2011 r. w sprawie T-3/09 Republika Włoska przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 28 kwietnia 2011 r. przez Republikę Włoską

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/15

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 3 lutego 2011 r. w sprawie T-3/09 Republika Włoska przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 28 kwietnia 2011 r. przez Republikę Włoską
   (Sprawa C-200/11 P)
   2011/C 204/29
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Włoska (przedstawiciel: P. Gentili, avvocato de lo Stato)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądanie wnoszącego odwołanie

   Uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-3/09 i, poprzez wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 21.10.2008 r. w sprawie pomocy państwa C 20/2008 (ex N 62/2008) C 20/08 (ex N 62/08), której Włochy zamierzają udzielić przez wprowadzenie zmian do programu [systemu] pomocy N 59/04, dotyczącego tymczasowego mechanizmu obronnego dla przemysłu stoczniowego, zarejestrowanej pod numerem C(2008) 6015 wersja ostateczna

      Zarzuty i główne argumenty

   Republika Włoska wniosła do Trybunału Sprawiedliwości odwołanie przeciwko wyrokowi z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie T-3/09, w którym Sąd Unii Europejskiej oddalił skargę Republiki Włoskiej skierowaną przeciwko decyzji Komisji z dnia 21.10.2008 r. w sprawie pomocy państwa C 20/2008 (ex N 62/2008) C 20/08 (ex N 62/08), której Włochy zamierzają udzielić przez wprowadzenie zmian do programu [systemu] pomocy N 59/04, dotyczącego tymczasowego mechanizmu obronnego dla przemysłu stoczniowego, zarejestrowanej pod numerem C(2008) 6015 wersja ostateczna; decyzja ta została podana do wiadomości Republiki Włoskiej w dniu 22.10.2008 r. pismem z dnia 22.10.2008 r. o numerze SG-Greffe (2008) D/206436.
   Republika Włoska opiera swe odwołanie na następujących zarzutach:

               Zarzut pierwszy. Błąd w ustaleniach faktycznych oraz naruszenie art. 87 ust. 1 i art. 88 ust. 3 WE, a także art. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1) oraz art. 4 rozporządzenia (WE) nr 794/2004 (2).
               Włochy w drodze ustawy finansowej na 2008 r. usiłowały jedynie dodatkowo dofinansować przeznaczoną dla przemysłu stoczniowego pomoc przewidzianą już w ustawie finansowej na 2004 r. oraz w dekrecie ministerialnym z dnia 2.2.2004 r., zatwierdzoną już przez Komisję na podstawie rozporządzenia (WE) 1177/2002 (3) (rozporządzenia o mechanizmach obronnych dla sektora stoczniowego), nie zmieniając przy tym warunków udzielenia samej pomocy, a także będących jej beneficjentami przedsiębiorstw oraz rodzajów umów, na podstawie których przedsiębiorstwa te mogły korzystać z tej pomocy. Przeznaczone na tą pomoc środki zostały zaś wyczerpane ze względu na złożenie w jej przedmiocie większej ilości wniosków niż to początkowo przewidywano. Ze względu na charakterystyczną strukturę tej pomocy nie jest możliwe określenie z góry jej łącznej kwoty; dlatego, choć przyznano na nią dodatkowe środki, nie może to pociągać za sobą istotnej zmiany już zatwierdzonej pomocy, czyli istnienia nowej pomocy. Nie uwzględniając tego wszystkiego Sąd popełnił błąd.

               Zarzut drugi. Naruszenie art. 2, 3, 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1177/2002.
               Komisja przyjęła, iż ustawa finansowa na 2008 r. wprowadza nową pomoc ze względu na to, że system ustanowiony w rozporządzeniu o mechanizmach obronnych dla sektora stoczniowego utracił moc wiążącą w dniu 31 marca 2005 r. i nie obowiązywał już po tej dacie. Twierdzenie to jest błędne ze względu na to, że data ta oznaczała jedynie ostateczny termin na podpisanie umów na budowę statków, które mogły być subwencjonowane; to samo rozporządzenie przewidywało jednak następnie, że pomoc będzie przyznawana przedsiębiorstwom, które dostarczyły przewidziane w umowach statki w ciągu trzech lat od ich zawarcia (a który to okres może jeszcze raz zostać przedłużony o kolejne trzy lata). Dlatego rozporządzenie mogło mieć zastosowanie do tego rodzaju umów co najmniej do dnia 31 marca 2008 r. Ustawa finansowa na 2008 r., zatwierdzona w dniu 24.12.2007 r., jest w istocie środkiem wykonawczym rozporządzenia i umożliwia wypłatę pomocy przewidzianej w umowach zawartych przed dniem 31 marca 2005 r. Podstawą prawną tej ustawy finansowej na 2008 r. było jednak rozporządzenie o mechanizmach obronnych dla sektora stoczniowego, które Komisja musiała zastosować zatwierdzając tą pomoc. Sąd popełnił błąd uznając, że począwszy od dnia 31 marca 2005 r. Komisja nie miała już żadnych uprawnień do oceny środków związanych z sektorem stoczniowym na podstawie rozporządzenia o mechanizmach obronnych dla sektora stoczniowego, także w sytuacji, gdy środki te dotyczyły umów zawartych przed dniem 31 marca 2005 r.

               Zarzut trzeci. Naruszenie art. 87 ust. 2 i 3 oraz art. 88 ust. 3 WE. Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych ze względu na brak uzasadnienia (art. 253 WE).
               Komisja uznała, że nie ma takiego postanowienia traktatowego czy też innej normy prawnej, na podstawie której pomoc, o której mowa w ustawie finansowej na 2008 r., może zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem. W ten sposób instytucja ta popełniła błąd, ponieważ ze względu na to, że podstawową kwestią była tu ochrona wspólnotowego przemysłu stoczniowego przed dumpingiem ze strony Korei, zastosowanie w tej sytuacji mogą znajdować art. 87 ust. 3 lit. b) WE (ważne projekty stanowiące przedmiot wspólnotowego zainteresowania) lub też art. 87 ust. 3 lit. c) WE (pomoc przeznaczona na rozwój danego sektora gospodarki), a w każdym razie — zasada proporcjonalności: wspieranie tylko niektórych umów ze względu na to, że alokowane środki zostały już wyczerpane, stanowiłoby w istocie nieproporcjonalny środek służący ochronie finansów publicznych, który mógłby pociągnąć poważne zakłócenie konkurencji między przedsiębiorstwami sektora stoczniowego. Komisja nie wzięła zaś pod uwagę żadnego z tych powodów, mogących uzasadniać uchylenie zakazu udzielania pomocy państwa. Sąd popełnił błąd uznając, że Włochy nie przedstawiły żadnego uzasadnienia uchylenia tego zakazu, nie biorąc przy tym pod uwagę nierównego traktowania oraz zakłócenia konkurencji, do których by doszło, gdyby pomoc została przyznana pewnym przedsiębiorstwom, a odmówiono by jej innym, znajdującym się w tej samej sytuacji. Sąd popełnił więc błąd uznając, że Komisja wystarczająco uzasadniła swą decyzję w tym względzie.

               Zarzut czwarty. Naruszenie zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz równego traktowania (niedyskryminacji).
               Po zatwierdzeniu przez Komisję pomocy przewidzianej w dekrecie ministerialnym z dnia 2.2.2004 r. powstały uzasadnione oczekiwania co do tego, że zatwierdzona zostanie również ustawa, której jedynym celem była alokacja dodatkowych środków na finansowanie tego samego systemu pomocy. Zasada równego traktowania (niedyskryminacji) również wymaga zastosowania takiego podejścia ze względu na to, że w momencie wyczerpania się środków finansowych okazało się, iż tylko niektóre podmioty gospodarcze otrzymały pomoc, a inne, znajdujące się w identycznej sytuacji, jej nie otrzymały. Sąd popełnił błąd uznając, że Włochy i inne podmioty, których dotyczyła decyzja zatwierdzająca z 2004 r., doskonale wiedziały o tym, iż ta decyzja określała pułap pomocy, jaka mogła zostać przyznana, do kwoty 10 mln EUR. Istniały bowiem uzasadnione oczekiwania co do tego, że wszystkie podmioty uprawnione będą mogły tą pomoc otrzymać.

      (1)  Dz.U. L 83, s. 1

      (2)  Dz.U. L 140, s. 1

      (3)  Dz.U. L 172, s. 1


title: Sprawa T-689/13: Wyrok Sądu z dnia 7 października 2015 r. – Bilbaina de Alquitranes i in./Komisja [Środowisko naturalne i ochrona zdrowia ludzi — Sklasyfikowanie paku, smoły węglowej wysokotemperaturowej do kategorii ostrej toksyczności wodnej i chronicznej toksyczności wodnej — Rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 i 1272/2008 — Oczywisty błąd w ocenie — Klasyfikacja substancji na podstawie jej składników]

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/40

         Wyrok Sądu z dnia 7 października 2015 r. – Bilbaina de Alquitranes i in./Komisja
   (Sprawa T-689/13) (1)

   ([Środowisko naturalne i ochrona zdrowia ludzi - Sklasyfikowanie paku, smoły węglowej wysokotemperaturowej do kategorii ostrej toksyczności wodnej i chronicznej toksyczności wodnej - Rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 i 1272/2008 - Oczywisty błąd w ocenie - Klasyfikacja substancji na podstawie jej składników])
   (2015/C 398/50)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bilbaína de Alquitranes, SA (Luchana-Baracaldo, Hiszpania); Deza, a.s. (Valašské Meziříčí, Republika Czeska); Industrial Química del Nalón, SA (Oviedo, Hiszpania); Koppers Denmark A/S (Nyborg, Dania); Koppers UK Ltd (Scunthorpe, Zjednoczone Królestwo); Koppers Netherlands BV (Uithoorn, Niderlandy); Rütgers basic aromatics GmbH (Castrop-Rauxel, Niemcy); Rütgers Belgium NV (Zelzate, Belgia); Rütgers Poland Sp. z o.o. (Kędzierzyn-Koźle, Polska); Bawtry Carbon International Ltd (Doncaster, Zjednoczone Królestwo); Grupo Ferroatlántica, SA (Madryt, Hiszpania); SGL Carbon GmbH (Meitingen, Niemcy); SGL Carbon GmbH (Bad Goisern am Hallstättersee, Austria); SGL Carbon (Passy, Francja); SGL Carbon, SA (La Coruña, Hiszpania); SGL Carbon Polska S.A. (Racibórz, Polska); ThyssenKrupp Steel Europe AG (Duisburg, Niemcy) i Tokai erftcarbon GmbH (Grevenbroich, Niemcy) (przedstawiciele: K. Van Maldegem, C. Mereu, P. Sellar i M. Grunchard, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: P.-J. Loewenthal i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: GrafTech Iberica, SL (Navarra, Hiszpania) (przedstawiciele: C. Mereu, K. Van Maldegem, P. Sellar i M. Grunchard, adwokaci)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: M. Heikkilä, W. Broere i C. Jacquet, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 944/2013 z dnia 2 października 2013 r. dostosowującego do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (Dz.U. L 261, s. 5) w zakresie, w jakim klasyfikuje pak, smołę węglową wysokotemperaturową (WE nr 266-028-2) do substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia Komisji (UE) nr 944/2013 z dnia 2 października 2013 r. dostosowującego do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin w zakresie, w jakim klasyfikuje pak, smołę węglową wysokotemperaturową (WE nr 266-028-2) do substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410).

               2)

               Komisja Europejska pokrywa obok kosztów własnych koszty poniesione przez Bilbaína de Alquitranes, SA, Deza, a.s., Industrial Química del Nalón, SA, Koppers Denmark A/S, Koppers UK Ltd, Koppers Netherlands BV, Rütgers basic aromatics GmbH, Rütgers Belgium NV, Rütgers Poland Sp. z o.o., Bawtry Carbon International Ltd, Grupo Ferroatlántica, SA, SGL Carbon GmbH (Niemcy), SGL Carbon GmbH (Austria), SGL Carbon, SGL Carbon, SA, SGL Carbon Polska S.A., ThyssenKrupp Steel Europe AG, Tokai erftcarbon GmbH i GrafTech Iberica, SL.

               3)

               Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 85 z 22.3.2014.


title: Sprawa T-2/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  30 marca 2006 r.  — Korkmas i in. przeciwko Komisji (Dopuszczalność — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt podlegający zaskarżeniu — Dorozumiana decyzja Komisji dotycząca odmowy przedstawienia propozycji do Rady — Skarga na bezczynność — Zaniechanie podlegające zaskarżeniu — Zaniechanie polegające na nieprzedstawieniu Radzie propozycji — Uprawnienia dyskrecjonalne — Nakaz)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/40

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 marca 2006 r. — Korkmas i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-2/04) (1)

   (Dopuszczalność - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt podlegający zaskarżeniu - Dorozumiana decyzja Komisji dotycząca odmowy przedstawienia propozycji do Rady - Skarga na bezczynność - Zaniechanie podlegające zaskarżeniu - Zaniechanie polegające na nieprzedstawieniu Radzie propozycji - Uprawnienia dyskrecjonalne - Nakaz)
   (2006/C 131/75)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Cemender Korkmaz (Flers, Francja), Corner House Research (Sturminster Newton, Dorset, Zjednoczone Królestwo) oraz The Kurdish Human Rights Project (London, Zjednoczone Królestwo) (Przedstawiciele: na początku P. Moser, Barrister i A. Stock, adwokat, później P. Moser i H. Miller, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Boudot i M. Wilderspin, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Tytułem żądania głównego wniosek o stwierdzenia nieważności raportu okresowego Komisji z dnia 5 listopada 2003 r. w sprawie postępów dokonanych przez Turcję na drodze do członkostwa w zakresie, w jakim raport ten zawiera decyzję Komisji w sprawie odmowy wydania zalecenia Radzie w dziedzinie przedakcesyjnej pomocy finansowej przyznanej Turcji, tytułem żądania ewentualnego, żądanie stwierdzenia bezczynności w tym względzie, a każdym razie o wydanie nakazu w tym względzie
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna

               2)

               Cemender Korkmaz, Corner House Research i The Kurdish Human Rights Project zostają obciążeni kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.3.2004


title: Sprawy połączone C-352/14 i C-353/14: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n° 2 de Terrassa – Hiszpania) – Juan Miguel Iglesias Gutiérrez (C-352/14), Elisabet Rion Bea (C-353/14)/Bankia SA, Sección Sindical UGT, Sección Sindical CCOO, Sección Sindical ACCAM, Sección Sindical CSICA, Sección Sindical SATE, Fondo de Garantía Salarial (Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 107 TFUE i 108 TFUE — Kryzys finansowy — Pomoc dla sektora finansowego — Zgodność pomocy ze wspólnym rynkiem — Decyzja Komisji Europejskiej — Podmiot finansowy podlegający procesowi restrukturyzacji — Zwolnienie pracownika — Przepisy prawa krajowego dotyczące wysokości odprawy pieniężnej z tytułu zwolnienia)

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/11

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 2 de Terrassa – Hiszpania) – Juan Miguel Iglesias Gutiérrez (C-352/14), Elisabet Rion Bea (C-353/14)/Bankia SA, Sección Sindical UGT, Sección Sindical CCOO, Sección Sindical ACCAM, Sección Sindical CSICA, Sección Sindical SATE, Fondo de Garantía Salarial
   (Sprawy połączone C-352/14 i C-353/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 107 TFUE i 108 TFUE - Kryzys finansowy - Pomoc dla sektora finansowego - Zgodność pomocy ze wspólnym rynkiem - Decyzja Komisji Europejskiej - Podmiot finansowy podlegający procesowi restrukturyzacji - Zwolnienie pracownika - Przepisy prawa krajowego dotyczące wysokości odprawy pieniężnej z tytułu zwolnienia))
   (2015/C 406/11)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social no 2 de Terrassa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Juan Miguel Iglesias Gutiérrez (C-352/14), Elisabet Rion Bea (C-353/14)

      Strona pozwana: Bankia SA, Sección Sindical UGT, Sección Sindical CCOO, Sección Sindical ACCAM, Sección Sindical CSICA, Sección Sindical SATE, Fondo de Garantía Salarial

      Sentencja

   Decyzja Komisji C(2012) 8764 final z dnia 28 listopada 2012 r. w sprawie pomocy przyznanej przez władze hiszpańskie na restrukturyzację i dokapitalizowanie grupy BFA oraz stanowiące jej podstawę art. 107 TFUE i 108 TFUE nie stoją na przeszkodzie temu, by w ramach sporu dotyczącego zwolnienia grupowego podlegającego zakresowi stosowania tej decyzji stosować przepisy prawa krajowego, które w przypadku orzeczenia o nieuzasadnionym zwolnieniu pracownika wyznaczają wysokość odszkodowania należnego temu pracownikowi na poziomie przekraczającym ustawowe minimum.

      (1)  Dz.U. C 339 z 29.9.2014.


title: Sprawa C-462/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 17 sierpnia 2016 r. Finanzamt Bingen-Alzey/Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co. KG

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 17 sierpnia 2016 r. Finanzamt Bingen-Alzey/Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-462/16)
   (2016/C 402/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Finanzamt Bingen-Alzey

      Strona pozwana: Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co. KG

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przedsiębiorstwo farmaceutyczne, dostarczające produkty lecznicze, jest uprawnione na podstawie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wyrok Elida Gibbs z dnia 24 października 1996 r., C-317/94 (1)), przy uwzględnieniu obowiązującej w prawie Unii zasady równego traktowania do obniżenia podstawy opodatkowania zgodnie z art. 90 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2), jeżeli

               —

               dostarcza te produkty lecznicze do aptek za pośrednictwem hurtowników,

               —

               apteki dostarczają je osobom, korzystającym z prywatnego ubezpieczenia zdrowotnego i podlegają w związku z tym opodatkowaniu,

               —

               ubezpieczyciel oferujący ubezpieczenie od kosztów leczenia (przedsiębiorstwo oferujące prywatne ubezpieczenie zdrowotne) zwraca swoim ubezpieczonym koszty zakupu produktów leczniczych i

               —

               przedsiębiorstwo farmaceutyczne na podstawie regulacji ustawowej zobowiązane jest do udzielania przedsiębiorstwu oferującemu prywatne ubezpieczenie zdrowotne „rabatu”?

      (1)  EU:C:1996:400, Rec. 1996, I-5339, pkt 28, 31

      (2)  Dz.U. L 347, s. 1


title: Sprawa T-105/08 P: Postanowienie Sadu Pierwszej Instancji z dnia 24 września 2008 r. — Van Neyghem przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Oddalenie skargi w pierwszej instancji — Zatrudnienie — Konkurs otwarty — Niedopuszczenie do egzaminu ustnego — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/27

         Postanowienie Sadu Pierwszej Instancji z dnia 24 września 2008 r. — Van Neyghem przeciwko Komisji
   (Sprawa T-105/08 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Oddalenie skargi w pierwszej instancji - Zatrudnienie - Konkurs otwarty - Niedopuszczenie do egzaminu ustnego - Odwołanie oczywiście bezzasadne)
   (2008/C 327/51)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Van Neyghem (Vissenaken, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i B. Eggers, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie F-73/06 Van Neyghem przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze), mające na celu uchylenie tego wyroku.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Kris Van Neyghem pokryje swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję w ramach postępowania odwoławczego.

      (1)  Dz.U C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa C-420/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Jutta Leth przeciwko Republik Österreich i Land Niederösterreich (Środowisko naturalne — Dyrektywa 85/337/EWG — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne — Pozwolenie na realizację takiego przedsięwzięcia mimo braku właściwej oceny — Cele takiej oceny — Warunki powstania uprawnienia do odszkodowania — Kwestia włączenia ochrony jednostek przed spadkiem wartości dóbr)

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Jutta Leth przeciwko Republik Österreich i Land Niederösterreich
   (Sprawa C-420/11) (1)

   (Środowisko naturalne - Dyrektywa 85/337/EWG - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne - Pozwolenie na realizację takiego przedsięwzięcia mimo braku właściwej oceny - Cele takiej oceny - Warunki powstania uprawnienia do odszkodowania - Kwestia włączenia ochrony jednostek przed spadkiem wartości dóbr)
   2013/C 141/09
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jutta Leth

      Strona pozwana: Republik Österreich, Land Niederösterreich

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof — Wykładnia art. 3 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40), zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. (Dz.U. L 73, s. 5) oraz dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. (Dz.U. L 156, s. 17) — Zezwolenie na realizację przedsięwzięcia wydane bez przeprowadzenia właściwej oceny jego wpływu na środowisko — Skarga jednostki mająca na celu zasądzenie odszkodowania za zmniejszenie wartości należącej do niej nieruchomości w wyniku realizacji wspomnianego przedsięwzięcia — Cele oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne — Objęcie lub brak objęcia jednostek ochroną przed wystąpieniem szkód majątkowych

      Sentencja

   Artykuł 3 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. i dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r., należy interpretować w ten sposób, iż przewidziana w tym przepisie ocena oddziaływania na środowisko nie obejmuje oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na wartość dóbr materialnych. Szkody majątkowe będące bezpośrednimi konsekwencjami oddziaływania przedsięwzięć publicznych lub prywatnych na środowisko są jednak objęte realizowanym przez tę dyrektywę celem ochrony.
   Okoliczność, iż przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zaniechano z naruszeniem wymogów wskazanej dyrektywy, co do zasady nie prowadzi sama w sobie, w świetle prawa Unii i bez uszczerbku dla mniej restrykcyjnych norm prawa krajowego w dziedzinie odpowiedzialności państwa, do powstania po stronie jednostki uprawnienia do naprawienia szkody czysto majątkowej wywołanej spadkiem wartości jej nieruchomości ze względu na spowodowane przez to przedsięwzięcie skutki dla środowiska. Zadaniem sądu krajowego jest jednak zbadanie, czy spełnione są wymogi prawa Unii dotyczące powstania uprawnienia do odszkodowania, w tym w szczególności, czy istnieje bezpośredni związek przyczynowy między zarzucanym naruszeniem a poniesioną szkodą.

      (1)  Dz.U. C 319 z 29.10.2011.


title: Wykreślenie sprawy C-330/04

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/19

         Wykreślenie sprawy C-330/04 (1)

   (2005/C 296/38)

      (Język postępowania: włoski)

   Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-330/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004.


20150731024616752015/C 270/172352015CJC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150521141522Sprawa C-235/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanţa (Rumunia) w dniu 21 maja 2015 r. – Maria Bosneaga/Instituția Prefectului – Județul Constanța – Serviciul Public Comunitar Regim Permise de Conducere și Înmatriculare a Vehiculelor
 ---documentbreak--- C2702015PL1420120150521PL0017142152Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanţa (Rumunia) w dniu 21 maja 2015 r. – Maria Bosneaga/Instituția Prefectului – Județul Constanța – Serviciul Public Comunitar Regim Permise de Conducere și Înmatriculare a Vehiculelor
   (Sprawa C-235/15)2015/C 270/17Język postępowania: rumuński
      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Constanţa

      Strony

      Strona skarżąca: Maria Bosneaga

      Strona pozwana: Instituția Prefectului – Județul Constanța – Serviciul Public Comunitar Regim Permise de Conducere și Înmatriculare a Vehiculelor

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 110 TFUE sprzeciwia się ustanowieniu, zgodnie z art. 4 lit. d) dekretu z mocą ustawy nr 9/2013, obowiązku zapłaty podatku środowiskowego od używanych pojazdów silnikowych pochodzących z obszaru wspólnotowego przy wpisie prawa własności użytkowanego pojazdu silnikowego, w przypadku gdy chodzi o pojazd silnikowy, w stosunku do którego sąd nakazał zwrot lub dokonanie rejestracji bez uiszczenia szczególnego podatku od samochodów i pojazdów silnikowych, podatku od zanieczyszczeń przez pojazdy silnikowe lub podatku od emisji zanieczyszczeń przez pojazdy silnikowe?


title: Sprawa T-235/13: Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2014 r. – Gopack przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środowisko — Dyrektywa 94/62/WE — Opakowania i odpady opakowaniowe — Dyrektywa 2013/2/UE — Rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/55

         Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2014 r. – Gopack przeciwko Komisji
   (Sprawa T-235/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko - Dyrektywa 94/62/WE - Opakowania i odpady opakowaniowe - Dyrektywa 2013/2/UE - Rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   2014/C 315/93
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Gopack (Manosque, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.M. Leprêtre i N. Chahid-Nouraï)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i J.F. Brakeland, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności dyrektywy Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniającej załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz.U. L 37, s. 10) w zakresie, w jakim Komisja umieszcza rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał, z wyjątkiem rolek, tub i cylindrów będących częścią urządzeń produkcyjnych i nieużywanych do prezentacji produktów w opakowaniach detalicznych, w wykazie przykładów produktów ilustrujących zastosowanie kryteriów wyjaśniających pojęcie „opakowania”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Gopack zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15. 6.2013.


title: Sprawa T-46/14: Postanowienie Sądu z dnia 5 sierpnia 2015 r. – Sales & Solutions/OHIM – Wattline (WATTLINE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/12

         Postanowienie Sądu z dnia 5 sierpnia 2015 r. – Sales & Solutions/OHIM – Wattline (WATTLINE)
   (Sprawa T-46/14) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 337/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sales & Solutions GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Gründig-Schnelle)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: G. Schneider i D. Botis, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Wattline GmbH (Ruderting, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Flisek)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 listopada 2013 r. (sprawa R 1668/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sales & Solutions GmbH a Wattline GmbH.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Sales & Solutions GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 78 z 15.3.2014.