title: Sprawa T-105/07: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2007 r. — MarketTools przeciwko OHIM — Optimus-Telecomunicações (ZOOMERANG)

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/19

         Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2007 r. — MarketTools przeciwko OHIM — Optimus-Telecomunicações (ZOOMERANG)
   (Sprawa T-105/07)
   (2007/C 129/33)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: MarketTools, Inc. (San Francisco, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: W. von der Osten-Sacken i A. González Hähnlein, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Optimus-Telecomunicações, SA (Maia, Portugalia)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 25 stycznia 2007 r. (odwołanie nr R 253/2006-2);

               —

               Obciążenie Optimus-Telecomunicações SA kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: MarketTools.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy ZOOMERANG dla towarów i usług w klasach 9, 35 i 42 — zgłoszenie nr 1 603 950.

      Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Optimus-Telecomunicações, SA.

      Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: krajowe słowne i graficzne znaki towarowe BOOMERANG dla towarów i usług w klasach 9, 16, 35, 37, 38 i 42.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w całości.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 polegające na tym, że Izba Odwoławcza nie dokonała odpowiedniej oceny kwestii podobieństwa towarów i usług oraz znaków towarowych.


title: Sprawa C-310/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Zjednoczone Królestwo) – Grattan plc przeciwko The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs (Podatki — Podatek VAT — Druga dyrektywa 67/228/EWG — Artykuł 8 lit. a) — Szósta dyrektywa 77/388/EWG — Dostawa towarów — Podstawa opodatkowania — Prowizje wypłacane przez przedsiębiorstwo sprzedaży wysyłkowej swoim agentom — Zakupy dokonywane przez osoby trzecie — Obniżenie ceny po nastąpieniu zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego — Bezpośrednia skuteczność)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Zjednoczone Królestwo) – Grattan plc przeciwko The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-310/11) (1)

   (Podatki - Podatek VAT - Druga dyrektywa 67/228/EWG - Artykuł 8 lit. a) - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Dostawa towarów - Podstawa opodatkowania - Prowizje wypłacane przez przedsiębiorstwo sprzedaży wysyłkowej swoim agentom - Zakupy dokonywane przez osoby trzecie - Obniżenie ceny po nastąpieniu zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego - Bezpośrednia skuteczność)
   2013/C 46/10
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Grattan plc

      Strona pozwana: The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Wykładnia art. 8 lit. a) drugiej dyrektywy Rady 67/228/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – struktura i zasady stosowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 71, s. 1303) – Podstawa opodatkowania – Dostawa towarów – Prowizja wypłacana przez przedsiębiorstwo sprzedaży wysyłkowej agentowi występującemu w roli pośrednika w dostawie towarów konsumentom – Prowizja w formie zapłaty w gotówce lub zaliczki na poczet kwot należnych przedsiębiorstwu z tytułu towarów nabytych przez agenta na własne potrzeby – Obniżenie ze skutkiem retroaktywnym podstawy opodatkowania dostaw towarów dokonanych przed dniem 1 stycznia 1978 r. na podstawie bezpośredniego skutku art. 8 lit. a) dyrektywy albo na podstawie zasady neutralności podatkowej lub równego traktowania

      Sentencja

   Artykuł 8 lit. a) drugiej dyrektywy Rady 67/228/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – struktura i procedury wdrożenia wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie uprawnia on podatnika do uznania a posteriori podstawy opodatkowania dostawy towarów za obniżoną, jeżeli po dokonaniu owej dostawy agent otrzymał od dostawcy kredyt, który postanowił pobrać w pieniądzu lub zaliczyć na poczet swoich należności na rzecz dostawcy za dokonane już dostawy.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011..


title: Sprawa C-442/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Patent- und Markensenat (Austria) w dniu  27 września 2007 r. — Verein Radetzky-Orden przeciwko Bundesvereinigung Kameradschaft Feldmarschall Radetzky

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Patent- und Markensenat (Austria) w dniu 27 września 2007 r. — Verein Radetzky-Orden przeciwko Bundesvereinigung Kameradschaft „Feldmarschall Radetzky”
   (Sprawa C-442/07)
   (2007/C 283/40)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberster Patent- und Markensenat (Austria)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Verein Radetzky-Orden

      Strona pozwana: Bundesvereinigung Kameradschaft „Feldmarschall Radetzky”
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 12 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (1) należy interpretować w ten sposób, że znak towarowy jest (rzeczywiście) używany w celu odróżnienia towarów i usług jednego przedsiębiorstwa od towarów i usług innych przedsiębiorstw, jeżeli stowarzyszenie niemające celu zarobkowego używa go w celu zapowiedzi organizowanych uroczystości, na papierze firmowym oraz na swych materiałach reklamowych, a jego członkowie używają go ponadto podczas zbiórki i rozdziału darów w postaci przypinanych odznak?

      (1)  Dz.U. L 40, str. 1.


title: Sprawa C-133/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 14 grudnia 2006 r. w sprawach połączonych od T-259/02 do T-264/02 i T-271/02 Raiffeisen Zentralbank Österreich AG i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 6 marca 2007 r. przez Raiffeisen Zentralbank Österreich AG dotyczące sprawy T-259/02

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/11

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 14 grudnia 2006 r. w sprawach połączonych od T-259/02 do T-264/02 i T-271/02 Raiffeisen Zentralbank Österreich AG i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 6 marca 2007 r. przez Raiffeisen Zentralbank Österreich AG dotyczące sprawy T-259/02
   (Sprawa C-133/07 P)
   (2007/C 117/18)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Raiffeisen Zentralbank Österreich AG (przedstawiciele: S. Völcker i G. Terhorst, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawach połączonych od T-259/02 do T-264/02 i T-271/02 (1), w zakresie w jakim Sąd oddalił skargę wniesioną przez RZB;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 decyzji Komisji C (2002) 2091 wersja ostateczna z dnia 11 czerwca 2002 r., w zakresie w jakim dotyczy on RZB;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, obniżenie, według uznania Trybunału, grzywny nałożonej na RZB w art. 3 zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Sąd naruszył art. 81 WE, przyjmując, że Komisja mogła uznać — jedynie na podstawie faktu, iż spotkania międzybankowe obejmowały obszar jednego państwa członkowskiego —, że handel między państwami członkowskimi mógł być utrudniony.
   Sąd naruszył prawo, kwalifikując spotkania banków jako „bardzo poważne naruszenie ”w rozumieniu wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien. Sąd zastosował w niewłaściwy sposób kryteria wskazane w tych wytycznych dotyczące wagi naruszenia (charakter naruszenia, rzeczywisty wpływ naruszenia na rynek, rozmiar właściwego rynku geograficznego), nie uwzględnił faktu, że Komisja wszczynała postępowania w sposób wybiórczy, i nie dokonał ostatecznie kompleksowej oceny wszystkich stanowisk, których przedstawienia sam zażądał.
   Sąd naruszył prawo, przypisując RZB udziały rynkowe całego sektora, w którym działa Raiffeisen. Sąd niewłaściwie ograniczył przy tym swoje kryterium ocenne jedynie do „oczywistych ”przypadków nierównego traktowania w porównaniu z innymi bankami. Zabrakło koniecznej podstawy prawnej pozwalającej na całkowite przypisanie udziałów.
   Sąd naruszył prawo przy dokonywaniu oceny współpracy RZB. Sąd zastosował kryterium „znacznego zwiększenia wartości ”z naruszeniem zasady niedziałania wstecz, nie uwzględnił faktu, iż RZB współpracowała dobrowolnie, błędnie przyjął przerzucenie ciężaru dowodu w odniesieniu do wartości współpracy, bezprawnie odrzucił wspólną prezentację faktów jako niewłaściwą formę współpracy i niesłusznie nie uznał jako wkładu w ramach współpracy faktu, iż RZB przyznała, że rozmowy prowadzone przez banki miały cel antykonkurencyjny.

      (1)  Dz.U. C 331, str. 29.


title: Sprawa C-369/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Oost-Brabant, zittingsplaats 's-Hertogenbosch – Niderlandy) – postępowania karne przeciwko N.F. Gielenowi, M.M.J. Geeringsowi, F.A.C. Pruijmboomowi, A.A. Pruijmboomowi [Odesłanie prejudycjalne — Prekursory narkotykowe — Nadzorowanie handlu między państwami członkowskimi — Rozporządzenie (WE) nr 273/2004 — Nadzorowanie handlu między Unią Europejską a państwami trzecimi — Rozporządzenie (WE) nr 111/2005 — Pojęcie „substancji sklasyfikowanej”  — Substancja „alfa-acetylofenyloacetonitryl”  — Substancja sklasyfikowana „1-fenylo-2-propanon” (BMK)]

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Oost-Brabant, zittingsplaats 's-Hertogenbosch – Niderlandy) – postępowania karne przeciwko N.F. Gielenowi, M.M.J. Geeringsowi, F.A.C. Pruijmboomowi, A.A. Pruijmboomowi
   (Sprawa C-369/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Prekursory narkotykowe - Nadzorowanie handlu między państwami członkowskimi - Rozporządzenie (WE) nr 273/2004 - Nadzorowanie handlu między Unią Europejską a państwami trzecimi - Rozporządzenie (WE) nr 111/2005 - Pojęcie „substancji sklasyfikowanej” - Substancja „alfa-acetylofenyloacetonitryl” - Substancja sklasyfikowana „1-fenylo-2-propanon” (BMK)])
   (2015/C 118/07)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Oost-Brabant, zittingsplaats 's-Hertogenbosch

      Strony w głównym postępowaniu karnym

   N.F. Gielen, M.M.J. Geerings, F.A.C. Pruijmboom, A.A. Pruijmboom

      Sentencja

   Artykuł 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określającego zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi należy interpretować w ten sposób, że kwalifikacja jako „substancja sklasyfikowana” w rozumieniu tych przepisów nie ma zastosowania do substancji tego rodzaju jak alfa-acetylofenyloacetonitryl, niewskazanej w załączniku I do rozporządzenia nr 273/2004 lub w załączniku do rozporządzenia nr 111/2005 nawet wówczas, gdy za pomocą łatwych do zastosowania lub ekonomicznie opłacalnych środków w rozumieniu tych rozporządzeń można ją przekształcić w substancję wskazaną w tych załącznikach.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa T-306/08 P: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 stycznia 2009 r. Braun-Neumann przeciwko Parlamentowi (Odwołanie — Służba publiczna — Emerytury i renty — Renta rodzinna — Wypłata do wysokości 50 % z uwagi na drugiego małżonka pozostałego przy życiu — Akt niekorzystny — Zażalenie złożone po terminie)

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/27

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 stycznia 2009 r. Braun-Neumann przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-306/08 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Emerytury i renty - Renta rodzinna - Wypłata do wysokości 50 % z uwagi na drugiego małżonka pozostałego przy życiu - Akt niekorzystny - Zażalenie złożone po terminie)
   2009/C 90/43
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Kurt-Wolfgang Braun-Neumann (Lohr-sur-le-Main, Niemcy) (przedstawiciel: P. Ames, adwokat)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: K. Zejdová i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 23 maja 2008 r. w sprawie F-79/07 Braun-Neumann przeciwko Parlamentowi, dotychczas niepublikowane w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego postanowienia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Każda ze stron ponosi koszty własne, które powstały w ramach postępowania w tej instancji.

      (1)  Dz.U C 247 z 27.9.2008.


title: Sprawa C-298/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 22 czerwca 2007 r. — Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V. przeciwko deutsche internet versicherung AG

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 22 czerwca 2007 r. — Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V. przeciwko deutsche internet versicherung AG
   (Sprawa C-298/07)
   (2007/C 223/03)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof (Niemcy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

      Strona pozwana: deutsche internet versicherung AG
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (1), w celu umożliwienia szybkiego kontaktu oraz bezpośredniego i skutecznego porozumiewania się usługodawca jest zobowiązany przed zawarciem umowy z usługobiorcą do podania numeru telefonu?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć przecząco:

                           a)

                           Czy zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c) dyrektywy usługodawca, poza podaniem adresu poczty elektronicznej, jest zobowiązany przed zawarciem umowy z usługobiorcą do stworzenia drugiej możliwości nawiązania z nim kontaktu?

                           b)

                           Jeżeli na powyższe pytanie należy odpowiedzieć twierdząco: czy w odniesieniu do drugiej możliwości nawiązania kontaktu wystarczy, że usługodawca stworzy formularz elektroniczny, za pomocą którego usługobiorca może się do niego zwrócić za pośrednictwem internetu, i udziela odpowiedzi na zapytanie usługobiorcy za pośrednictwem poczty elektronicznej?

      (1)  Dz.U. L 178, str. 1.


title: Sprawa C-638/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 27 września 2011 r. w sprawie T-199/04 Gul Ahmed przeciwko Radzie Unii Europejskiej wpieranej przez Komisję Europejską wniesione w dniu 12 grudnia 2011 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/5

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 27 września 2011 r. w sprawie T-199/04 Gul Ahmed przeciwko Radzie Unii Europejskiej wpieranej przez Komisję Europejską wniesione w dniu 12 grudnia 2011 r. przez Radę Unii Europejskiej
   (Sprawa C-638/11 P)
   2012/C 65/10
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, G. Berrisch, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Gul Ahmed Textile Mills Ltd, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku (wyroku Sądu z dnia 27 września 2011 r. w sprawie T-199/04 w zakresie w jakim Sąd (i) stwierdził nieważność rozporządzenia (WE) nr 397/2004 (1) nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Pakistanu („zaskarżonego rozporządzenia”) (ii) obciążył Radę własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w pierwszej instancji;

               —

               oddalenie części trzeciej zarzutu piątego podniesionego na poparcie skargi;

               —

               ponowne skierowanie sprawy do Sądu celem rozpoznania skargi w pozostałym zakresie;

               —

               obciążenie strony skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania poniesionymi w związku z odwołaniem; oraz

               —

               rozstrzygnięcie o kosztach w orzeczeniu kończącym postępowanie przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Rada twierdzi, że Sąd popełnił błąd w ustaleniach, uznając, iż zniesienie wcześniejszych ceł antydumpingowych na przywóz bielizny pościelowej pochodzącej z Pakistanu oraz wdrożenie planu ogólnych preferencji taryfowych na rzecz Pakistanu na początku 2002 r. stanowiły „inne czynniki” w rozumieniu art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego. W konsekwencji Sąd popełnił błąd w ustaleniach, uznając, że w niniejszej sprawie instytucje naruszyły art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, z uwagi na to, że nie oddzieliły i nie rozróżniły od siebie domniemanych szkodliwych skutków tychże czynników.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 397/2004 z dnia 2 marca 2004 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Pakistanu (Dz. U. L 66, s. 1).


title: Sprawa T-646/14: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2014 r. – Micula i in. przeciwko Komisji

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/29

         Skarga wniesiona w dniu 2 września 2014 r. – Micula i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-646/14)
   (2014/C 439/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ioan Micula (Oradea, Rumunia); S.C. European Food SA (Drăgăneşti Rumunia); S.C. Starmill Srl (Drăgăneşti); S.C. Multipack Srl (Drăgăneşti); Viorel Micula (Oradea) (przedstawiciele: K. Hobér, J. Ragnwaldh, T. Pettersson, E. Gaillard i Y. Banifatemi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji C(2014) 3192 (final) z dnia 26 maja 2014 r. przyjętej w sprawie pomocy państwa SA.38517 (2014/NN) – Micula przeciwko Rumunii (ICSID orzeczenie sądu arbitrażowego) nakazującej Rumunii zawieszenie wszelkich działań obejmujących wykonanie lub zastosowanie się do orzeczenia z dnia 11 grudnia 2013 r. wydanego przez sąd arbitrażowy utworzony w ramach Międzynarodowego Centrum Rozstrzygania Sporów Inwestycyjnych (ICSID) w sprawie Ioan Micula, Viorel Micula i inni przeciwko Rumunii (ICSID sprawa nr ARB/05/20), w zakresie w jakim Komisja uważa, że wykonanie tego orzeczenia stanowi niezgodną z prawem pomoc państwa, do czasu przyjęcia przez Komisję ostatecznej decyzji co do zgodności takiej pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym.

               —

               przyznanie skarżącym zwrotu kosztów postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na braku kompetencji.

                           —

                           Prawo UE nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, a Komisja nie posiada kompetencji w zakresie wydania decyzji zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999. Decyzja Komisji nie uwzględnia faktu, że Rumunia jest zobowiązana na mocy prawa międzynarodowego do bezzwłocznego wykonania orzeczenia ICSID a międzynarodowe zobowiązania Rumunii przeważają na prawem UE. Decyzja Komisji narusza art. 351 ust. 1 TFEU oraz art. 4 ust. 3 TEU, które uznają i chronią zobowiązania Rumunii wynikające z konwencji ICSID oraz dwustronnej umowy inwestycyjnej pomiędzy Szwecją i Rumunią.

               2.

               Zarzut drugi oparty na oczywistym naruszeniu prawa i błędzie w ocenie.

                           —

                           Komisja naruszyła prawo błędnie uznając wykonanie orzeczenia ICSID za nową pomoc państwa oraz naruszyła uzasadnione oczekiwania skarżących. Decyzja Komisji w całości jest oparta na błędnym założeniu, że wykonanie orzeczenia ICSID stanowi pomoc państwa w rozumieniu prawa UE. Orzeczenie ICSID nie przyznaje skarżącym korzyści gospodarczej ani nie stanowi środka o charakterze selektywnym lub dobrowolnego działania, które można przypisać Rumunii, ani też nie narusza ani nie zakłóca konkurencji.


title: Sprawa C-288/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – „L.Č.” IK/Valsts ieņēmumu dienests [Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2006/112/WE — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Artykuł 146 ust. 1 lit. e) — Zwolnienia w eksporcie — Świadczenie usług bezpośrednio związane z eksportem lub importem towarów — Pojęcie])

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – „L.Č.” IK/Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-288/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2006/112/WE - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Artykuł 146 ust. 1 lit. e) - Zwolnienia w eksporcie - Świadczenie usług bezpośrednio związane z eksportem lub importem towarów - Pojęcie]))
   (2017/C 283/12)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„L.Č.” IK

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

      Sentencja

   Artykuł 146 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że zwolnienie z podatku przewidziane w tym przepisie nie ma zastosowania do świadczenia usług, takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, dotyczącego transakcji polegającej na przewozie towarów do państw trzecich, gdy usługi te nie są świadczone bezpośrednio na rzecz nadawcy lub odbiorcy tych towarów.

      (1)  Dz.U. C 260 z 18.7.2016.


title: Sprawa C-168/04: Skarga wniesiona dnia 5 kwietnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               29.5.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/2

         Skarga wniesiona dnia 5 kwietnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-168/04)
   (2004/C 146/03)
   Dnia 5 kwietnia 2004 r. została wniesiona do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich skarga skierowana przeciwko Republice Austrii sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez dr Barbarę Eggers oraz dr Enrico Traversa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               orzeczenie, że Republika Austrii uchybiła swoim zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art.49 WE utrzymując w mocy art. 18 ust. 12-16 Ausländerbeschäftigungsgesetz (ustawa w sprawie zatrudniania cudzoziemców) (AuslBG) i art. 10 ust. 1 pkt 3 Fremdengesetz (ustawa o cudzoziemcach) (FrG), ograniczające w sposób nieproporcjonalny delegowanie pracowników będących obywatelami państw trzecich w ramach świadczenia usługi.

               —

               obciążenie kosztami postępowania Republiki Austrii.

         Zarzuty i zasadnicze argumenty:
   Usługodawcy mający siedzibę na terenie innego Państw Członkowskich, którzy delegują do Austrii pracowników będących obywatelami państw trzecich, są obciążani trzema różnymi postępowaniami kontrolnymi prowadzonymi przez trzy różne organy administracji austriackiej. AuslBG wymaga na przykład uzyskania w regionalnym biurze ds. rynku pracy „zaświadczenia o delegowaniu UE”, dodatkowo do wizy wymaganej na podstawie FrG, wystawianej przez właściwe konsulaty, oraz do postępowania zgłoszeniowego mającego na celu sprawdzenia warunków pracy i płacy, zgodnie z Arbeitsvertragsrechts-Anpassungsgesetz (ustawa w sprawie dostosowania prawa stosowanego do umów o prace) (AVRAG).
   I.   „Zaświadczenie (od)delegowania UE”, §18 ust. 12-16 Ausländerbeschäftigungsgesetz
   Wymóg uzyskania „zaświadczenia (od)delegowania UE” zgodnie z §18 ust. 12-16 AuslBG wpływa ograniczająco na wolny przepływ usług we Wspólnocie.
   „Zaświadczenie o delegowaniu UE” jako dodatkowy wymóg do wizy na podstawie FrG oraz do postępowania zgłoszeniowego przewidzianego przez AVRAG jest nieproporcjonalne z punktu widzenia realizowanych przez Republikę Austrii celów t.j. walki z nadużyciami oraz ochrony pracowników.
   1.   Zapobieganie nadużyciom
   Regulacja austriacka jest sprzeczna z zasadą proporcjonalności, ponieważ skuteczna kontrola warunków delegowania ramach swobody świadczenia usług może zostać zapewniona przez mniej radykalne środki.
   Uzasadniony interes Państwa Członkowskiego do kontroli warunków delegowania pracowników przedsiębiorstwa świadczącego usługi, będących obywatelami państw trzecich może zostać zaspokojony w wystarczającym stopniu przez wymóg uzyskania wizy. Wszelka dodatkowa kontrola, jak w tym przypadku w formie „zaświadczenia o delegowaniu UE”, wydawanego przez inny organ administracji jest nieuzasadnione.
   2.   Przestrzeganie warunków pracy i płacy
   Materialna przesłanka z art. 18 ust. 13 pkt 2 AuslBG, według której „zaświadczenie o delegowaniu UE” zostanie wydane, jeżeli zostały dochowane austriackie wymogi dot. warunków pracy i płacy, przewidziane w AVRAG, prowadzi również do nieproporcjonalnej podwójnej kontroli.
   Wymóg „zaświadczenia o delegowaniu UE” oraz związane z nim postępowanie są nieproporcjonalne z punktu widzenia realizowanego przez Republikę Austrii celu ochrony pracowników, ponieważ Republika Austrii dysponuje już instrumentami o charakterze mniej radykalnym.
   Republika Austrii dokonała transpozycji dyrektywy dotyczącej delegowania pracowników przez uchwalenie AVRAG, która przewiduje możliwość przeprowadzenia późniejszej kontroli w celu sprawdzenia czy wymagane wynagrodzenia zostały prawidłowo wypłacone.
   3.   Stali pracownicy przedsiębiorstwa
   Wymóg przynajmniej rocznego okresu zatrudnienia lub umowy o pracę na czas nieokreślony z podmiotem będącym usługodawcą, wprowadzony przez art. 18 ust. 13 pkt 1 AVRAG jako przesłanka wydania „zaświadczenia o delegowaniu UE”, stanowi niczym nie uzasadnione ograniczenie swobody świadczenia usług. Cel polegający na zwalczaniu nadużyć może zostać również osiągnięty przy pomocy znacznie mniej restrykcyjnych środków.
   II.   Odmowa wydania pozwolenia na pobyt, art. 10 ust. 1 pkt 3 FrG
   Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 FrG należy odmówić wydania pozwolenia na pobyt, w przypadku gdy pracownik już wjechał na terytorium Republiki Austrii bez wizy. Przepis ten wstrzymuje oddelegowanie, nawet jeśli usługodawca może udowodnić zgodność z prawem takiego delegowania, tzn. że już złożył wniosek, na podstawie którego Państwo Członkowskie może przeprowadzić nizbędną kontrolę.
   Automatyczna odmowa wydania pozwolenia na pobyt zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 FrG jest nieproporcjonalna z punktu widzenia kontroli przesłanek prawa pobytu i z tego względu powinna zostać uznana za niezgodną z prawem.
   Przewidziana w art. 10 ust. 3 FrG automatyczna odmowa wydania wizy w przypadku nielegalnego jedynie z formalnego punktu widzenia wjazdu na terytorium Republiki Austrii, narusza w sposób poważny swobodę świadczenia usług i powoduje, że ma ona w przypadku niektórych sektorów charakter iluzoryczny. Przy aktualnym stanie prawa wspólnotowego Republika Austrii dysponuje w ramach kontroli stosowanej podczas wydawania wizy przed wjazdem na jej terytorium, środkiem równie skutecznym, ale mniej radykalnym mającym na celu sprawdzenia czy obywatel państwa trzeciego wjeżdża na jej terytorium rzeczywiście w celu świadczenia usługi.


title: Sprawa C-396/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Satakunnan käräjäoikeus – Finlandia) – Sähköalojen ammattiliitto ry/Elektrobudowa Spółka Akcyjna (Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 56 TFUE i 57 TFUE — Dyrektywa 96/71/WE — Artykuły 3, 5 i 6 — Pracownicy spółki z siedzibą w państwie członkowskim A, delegowani w celu wykonywania prac do państwa członkowskiego B — Płaca minimalna przewidziana w układach zbiorowych państwa członkowskiego B — Legitymacja procesowa organizacji związkowej z siedzibą w państwie członkowskim B — Przepisy państwa członkowskiego A zakazujące przeniesienia na osobę trzecią wierzytelności z tytułu wynagrodzenia)

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Satakunnan käräjäoikeus – Finlandia) – Sähköalojen ammattiliitto ry/Elektrobudowa Spółka Akcyjna
   (Sprawa C-396/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 56 TFUE i 57 TFUE - Dyrektywa 96/71/WE - Artykuły 3, 5 i 6 - Pracownicy spółki z siedzibą w państwie członkowskim A, delegowani w celu wykonywania prac do państwa członkowskiego B - Płaca minimalna przewidziana w układach zbiorowych państwa członkowskiego B - Legitymacja procesowa organizacji związkowej z siedzibą w państwie członkowskim B - Przepisy państwa członkowskiego A zakazujące przeniesienia na osobę trzecią wierzytelności z tytułu wynagrodzenia))
   (2015/C 118/08)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Satakunnan käräjäoikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sähköalojen ammattiliitto ry

      Strona pozwana: Elektrobudowa Spółka Akcyjna

      Sentencja

               1)

               W okolicznościach takich jak w rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej sprzeciwia się temu, aby przepisy państwa członkowskiego siedziby przedsiębiorstwa, które oddelegowało pracowników na terytorium innego państwa członkowskiego, na mocy których zakazane jest przenoszenie wierzytelności wynikających ze stosunków pracy, mogły stać na przeszkodzie temu, aby związek zawodowy, taki jak Sähköalojen ammattiliitto ry, wniósł skargę do sądu drugiego z tych państw członkowskich, w którym praca jest wykonywana, w celu odzyskania na rzecz pracowników delegowanych wierzytelności płacowych, które dotyczą płacy minimalnej w rozumieniu dyrektywy 96/71 i które zostały na niego przeniesione, przy czym przeniesienie to jest zgodne z prawem obowiązującym w tym ostatnim państwie członkowskim.

               2)

               Artykuł 3 ust. 1 i 7 dyrektywy 96/71 w świetle art. 56 TFUE i 57 TFUE należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           nie sprzeciwia się on obliczaniu płacy minimalnej za pracę na podstawie stawki godzinowej lub za pracę na akord w oparciu o zaszeregowanie pracowników do kategorii wynagrodzenia, przewidziane w odpowiednich układach zbiorowych obowiązujących w przyjmującym państwie członkowskim, pod warunkiem, że to obliczenie i to zaszeregowanie są dokonywane na podstawie wiążących i przejrzystych przepisów, czego zweryfikowanie należy do sądu krajowego;

                           —

                           stała dieta taka jak rozpatrywana w sprawie w postępowaniu głównym powinna być uznana za część płacy minimalnej na warunkach identycznych jak te, jakim podlega włączenie tej diety to płacy minimalnej wypłacanej pracownikom lokalnym w przypadku ich delegowania wewnątrz danego państwa członkowskiego;

                           —

                           odszkodowanie za czas potrzebny na dotarcie do pracy, które jest wypłacane pracownikom pod warunkiem, że codzienny dojazd do miejsca pracy i z powrotem zajmuje im ponad godzinę, należy uznać za część płacy minimalnej pracowników delegowanych, o ile ten warunek jest spełniony, czego zweryfikowanie należy do sądu krajowego;

                           —

                           pokrycie kosztów zakwaterowania tych pracowników nie powinno być uznawane za element ich płacy minimalnej;

                           —

                           dodatek w postaci bonów na posiłki wydawanych wspomnianym pracownikom nie powinien być uznawany za część ich płacy minimalnej, i

                           —

                           dodatek wakacyjny, jaki musi być przyznany pracownikom delegowanym za minimalny wymiar płatnych urlopów wypoczynkowych, odpowiada płacy minimalnej, do jakiej pracownicy ci mają prawo w okresie odniesienia.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa T-488/04: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2004 r. przez Falcon Sporting Goods AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/33

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2004 r. przez Falcon Sporting Goods AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-488/04)
   (2005/C 57/57)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 15 grudnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Falcon Sporting Goods AG z siedzibą w Zug ( Szwajcaria), reprezentowanej przez adwokata Jörga Weigella przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji R 177/2004-2 Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 29 września 2004 r.

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Wspólnotowy znak towarowy:

               graficzny znak towarowy „BIN LADIN”, przedstawiony czcionką arabską, dla towarów i usług z klas 9, 12, 14, 18, 25, 28, 35 41 – zgłoszenie nr 2 224 160

               Decyzja eksperta:

               odmowa rejestracji

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               oddalenie odwołania

               Podniesione zarzuty:

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Rady nr 40/94. Skarżąca podnosi, że rejestracja przedmiotowego znaku towarowego nie byłaby sprzeczna ani z porządkiem publicznym, ani z dobrymi obyczajami.


title: Sprawa T-240/10: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2010 r. — Republika Węgierska przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/46

         Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2010 r. — Republika Węgierska przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-240/10)
   ()
   2010/C 209/70
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Węgierska (przedstawiciele: M. Fehér, K. Szíjjártó, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2010/135/UE z dnia 2 marca 2010 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu, zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, produktu ziemniaczanego (Solanum tuberosum L. linii EH92-527-1) zmodyfikowanego genetycznie w celu zwiększenia zawartości amylopektyny stanowiącej składnik skrobi, [notyfikowana jako dokument nr C(2010) 1193];

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2010/136/UE z dnia 2 marca 2010 r. zezwalającej na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady paszy produkowanej z genetycznie zmodyfikowanego ziemniaka EH92-527-1 (BPS-25271-9) i przypadkowego lub technicznie nieuniknionego występowania [przypadkowe lub technicznie nieuniknione występowanie tego] ziemniaka w produktach żywnościowych i innych produktach paszowych [notyfikowana jako dokument nr C(2010) 1196];

               —

               tytułem ewentualnym, w przypadku oddalenia skargi o stwierdzenie nieważności decyzji 2010/136/UE, stwierdzenie nieważności jej art. 2, lit. b) i c);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca kwestionuje decyzje Komisji 2010/135/UE (1) i 2010/136/UE (2) z dnia 2 marca 2010 r.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi tytułem pierwszego zarzutu, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie i naruszyła zasadę ostrożności zezwalając na wprowadzanie do obrotu genetycznie zmodyfikowanego ziemniaka o nazwie „Amflora” (zwanego dalej „ziemniakiem GM”), pomimo, iż w trakcie oceny zagrożeń pojawiły się uzasadnione obawy, które należy rozumieć w ten sposób, że — uwzględniając cel polegający na zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony zdrowia i środowiska — zezwolenie mogło wywołać szkodliwy wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt oraz na środowisko naturalne. Zdaniem skarżącej zezwolenie na wprowadzenie do obrotu opiera się na nieuzasadnionej lub niewystarczającej pod wieloma względami ocenie zagrożenia, co ma wpływ na zgodność decyzji z prawem.
   Co się tyczy zagrożeń dla zdrowia wywoływanych przez ziemniaka GM będącego przedmiotem sporu, skarżąca twierdzi, że gen markerowy odporności na antybiotyki występujący w ziemniaku GM i przenoszenie tego genu z roślin GM na bakterie przedstawiają zagrożenie zarówno dla zdrowia ludzi i zwierząt, jak również dla środowiska naturalnego, w związku z czym, uwzględniając w szczególności obowiązek zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia i środowiska oraz istnienie co najmniej znacznego braku pewności naukowej dotyczącej zagrożeń, jest niedopuszczalna sytuacja, że Komisja nie zaradziła temu brakowi pewności w przekonujący sposób. Skarżąca wyprowadza z powyższego wniosek, iż zezwolenie na wprowadzenie do obrotu jest sprzeczne z zasadą ostrożności i narusza art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/18/WE (3) stanowiący konkretny prawny wyraz tej zasady. Ponadto, opinia naukowa wydana przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), która posłużyła za podstawę decyzji Komisji, również sprzeczna jest ze stanowiskiem, jakie wyrażają w tym względzie Światowa Organizacja Zdrowia, Światowa Organizacja Zdrowia Zwierząt i Europejska Agencja Leków.
   Zdaniem skarżącej ocena zagrożeń dla środowiska naturalnego związanych z ziemniakiem GM jest niewystarczająca lub niewłaściwa, uwzględniając:

               —

               brak badań w terenie dotyczących wszystkich rejonów biogeograficznych Unii Europejskiej;

               —

               brak badań łącznego długoterminowego wpływu na organizmy niebędące organizmami docelowymi i wpływu na dynamikę populacji gatunków oraz na różnorodność genetyczną;

               —

               niewystarczający charakter badania możliwego wpływu na zdrowie zwierząt i możliwych skutków dla łańcucha pokarmowego.

         W ramach drugiego zarzutu skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła rozporządzenie 1829/2003/WE (4). Skarżąca utrzymuje w tym względzie, że art. 2 lit. b) i c) decyzji 2010/136/UE, który zezwala na przypadkowe lub nieuniknione technicznie występowanie w żywności lub paszach organizmów genetycznie zmodyfikowanych w ilości nie większej niż 0,9%, jest sprzeczny z prawem z uwagi na to, iż, w odniesieniu do takiego zezwolenia, rozporządzenie 1829/2003/WE nie ustanawia żadnego marginesu tolerancji, ani nie umożliwia Komisji stosowania żadnego marginesu tolerancji w razie przypadkowego lub nieuniknionego technicznie występowania GMO.

      (1)  Decyzja Komisji 2010/135/UE z dnia 2 marca 2010 r. dotycząca wprowadzania do obrotu, zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, produktu ziemniaczanego (Solanum tuberosum L. linii EH92-527-1) zmodyfikowanego genetycznie w celu zwiększenia zawartości amylopektyny stanowiącej składnik skrobi [notyfikowana jako dokument nr C(2010) 1193]; (Dz.U. L 53, s. 11).

      (2)  Decyzja Komisji 2010/136/UE z dnia 2 marca 2010 r. zezwalająca na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady paszy produkowanej z genetycznie zmodyfikowanego ziemniaka EH92-527-1 (BPS-25271-9) i przypadkowego lub technicznie nieuniknionego występowania [przypadkowe lub technicznie nieuniknione występowanie tego] ziemniaka w produktach żywnościowych i innych produktach paszowych [notyfikowana jako dokument nr C (2010) 1196] (Dz.U. L 53, s. 15).

      (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylająca dyrektywę Rady 90/220/EWG (Dz.U. L 106, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Dz.U. L 268, s. 1)


title: Sprawa C-405/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret — Dania) — Ingeniørforeningen i Danmark, działające w imieniu Bertrama Holsta, przeciwko Dansk Arbejdsgiverforening, działającej w imieniu Babcock & Wilcox Vølund ApS (Polityka społeczna — Informowanie pracowników i przeprowadzanie z nimi konsultacji — Dyrektywa 2002/14/WE — Transpozycja dyrektywy przez ustawę oraz układ zbiorowy — Skutki układu zbiorowego dla pracownika, który nie jest członkiem organizacji związkowej będącej sygnatariuszem tego układu zbiorowego — Artykuł 7 — Ochrona przedstawicieli pracowników — Wymóg zaostrzonej ochrony przed zwolnieniem — Brak)

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret — Dania) — Ingeniørforeningen i Danmark, działające w imieniu Bertrama Holsta, przeciwko Dansk Arbejdsgiverforening, działającej w imieniu Babcock & Wilcox Vølund ApS
   (Sprawa C-405/08) (1)

   (Polityka społeczna - Informowanie pracowników i przeprowadzanie z nimi konsultacji - Dyrektywa 2002/14/WE - Transpozycja dyrektywy przez ustawę oraz układ zbiorowy - Skutki układu zbiorowego dla pracownika, który nie jest członkiem organizacji związkowej będącej sygnatariuszem tego układu zbiorowego - Artykuł 7 - Ochrona przedstawicieli pracowników - Wymóg zaostrzonej ochrony przed zwolnieniem - Brak)
   2010/C 80/04
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Vestre Landsret

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ingeniørforeningen i Danmark, działające w imieniu Bertrama Holsta

      Strona pozwana: Dansk Arbejdsgiverforening, działająca w imieniu Babcock & Wilcox Vølund ApS

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret — Wykładnia art. 7 dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej — Transpozycja dyrektywy w drodze układu zbiorowego — Skutki układu zbiorowego dla pracownika, który nie jest członkiem związku zawodowego będącego stroną tego układu zbiorowego — Ustawa transponująca, która nie przewiduje, w odniesieniu do pracowników nieobjętych układem zbiorowym, kryteriów ochrony przed zwolnieniem, które byłyby zaostrzone w porównaniu z ochroną już istniejącą

      Sentencja

               1)

               Dyrektywę 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającą ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie dokonaniu transpozycji dyrektywy przez układ zbiorowy powodującej, że pewna kategoria pracowników jest objęta zakresem zastosowania rozpatrywanego układu zbiorowego, pomimo tego że pracownicy należący do tej kategorii nie są członkami organizacji związkowej będącej sygnatariuszem tego układu, a sektor ich działalności nie jest reprezentowany przez rzeczoną organizację, jeśli układ zbiorowy jest w stanie zapewnić pracownikom objętym jego zakresem zastosowania skuteczną ochronę praw przyznanych im w tej dyrektywie.

               2)

               Artykuł 7 dyrektywy 2002/14 należy interpretować w ten sposób, że nie wymaga on, aby przedstawicielom pracowników przyznana została wzmocniona ochrona przed zwolnieniem. Jednakże środki podjęte w celu dokonania transpozycji dyrektywy, niezależnie od tego, czy mają one formę ustawy, czy układu zbiorowego, muszą respektować minimalny poziom ochrony przewidziany w rzeczonym art. 7.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa T-336/09: Wyrok Sądu z dnia 19 stycznia 2011 r. — Häfele przeciwko OHIM — Topcom Europe (Topcom) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Topcom — Wcześniejsze wspólnotowe i zarejestrowane w Beneluksie słowne znaki towarowe TOPCOM — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/26

         Wyrok Sądu z dnia 19 stycznia 2011 r. — Häfele przeciwko OHIM — Topcom Europe (Topcom)
   (Sprawa T-336/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Topcom - Wcześniejsze wspólnotowe i zarejestrowane w Beneluksie słowne znaki towarowe TOPCOM - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 63/50
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Häfele GmbH & Co. KG (Nagold, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Dönch i M. Eck)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Topcom Europe (Heverlee, Belgia) (przedstawiciel: adwokat P. Maeyaert)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 czerwca 2009 r. (sprawa R 1500/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Topcom Europe NV a Häfele GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Häfele GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania, włącznie z niezbędnymi kosztami poniesionymi przez Topcom Europe NV w toku postępowania przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 256 z 24.10.2009.


title: Sprawa C-522/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 19 listopada 2014 r. – Sparkasse Allgäu/Finanzamt Kempten

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 19 listopada 2014 r. – Sparkasse Allgäu/Finanzamt Kempten
   (Sprawa C-522/14)
   (2015/C 065/29)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sparkasse Allgäu

      Strona pozwana: Finanzamt Kempten

      Pytania prejudycjalne

   Czy swoboda przedsiębiorczości (art. 49 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, dawny art. 43 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską) stoi na przeszkodzie uregulowaniu w państwie członkowskim, zgodnie z którym instytucja kredytowa z siedzibą w kraju w wypadku śmierci spadkodawcy będącego rezydentem jest zobowiązana do zawiadomienia urzędu skarbowego właściwego w kraju dla podatków od spadków także o jego składnikach majątkowych przechowywanych lub zarządzanych przez niesamodzielny oddział tej instytucji kredytowej w innym państwie członkowskim, jeżeli w tym innym państwie członkowskim nie istnieje porównywalny obowiązek zawiadomienia, a instytucje kredytowe są tam objęte tajemnicą bankową, której naruszenie zagrożone jest sankcjami karnymi?


title: Sprawa C-300/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 27 czerwca 2007 r. — Hans & Christophorus Oymanns GbR, Orthopädie Schuhtechnik przeciwko AOK Rheinland/Hamburg

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 27 czerwca 2007 r. — Hans & Christophorus Oymanns GbR, Orthopädie Schuhtechnik przeciwko AOK Rheinland/Hamburg
   (Sprawa C-300/07)
   (2007/C 235/13)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hans & Christophorus Oymanns GbR, Orthopädie Schuhtechnik

      Strona pozwana: AOK Rheinland/Hamburg
   Pytania prejudycjalne

               1

                           a)

                           Czy znamiona stanu faktycznego „finansowania przez państwo” zgodnie z art. 1 ust. 9 akapit 2 lit. c) możliwość pierwsza dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (1) należy rozumieć w ten sposób, że państwo wprowadza obowiązkowe ubezpieczenie zdrowotne i obowiązek członkostwa i opłacania w danej kasie chorych składek w wysokości uzależnionej od dochodów, przy czym kasa chorych określa wysokość składki, a kasy chorych są powiązane ze sobą systemem solidarnego finansowania przedstawionym dokładniej w uzasadnieniu i zabezpieczającym wykonanie zobowiązań przez każdą z kas chorych?

                           b)

                           Czy znamiona stanu faktycznego w art. 1 ust. 9 akapit 2 lit. c) możliwość druga, polegające na tym, że zarząd danego podmiotu „podlega nadzorowi ze strony tych podmiotów” należy rozumieć w ten sposób, że w wystarczającym zakresie spełnia je państwowy nadzór prawny, dotyczący zarówno bieżącej, jak i przyszłej działalności, — ewentualnie wraz z innymi możliwościami interwencji państwa przedstawionymi z uzasadnieniu?

               2

               Czy w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie prejudycjalne a) lub b), art. 1 ust. 2 lit. c) i lit. d) dyrektywy należy rozumieć w ten sposób, że udostępnienie produktów wytworzonych i dopasowanych do indywidualnych potrzeb danego klienta oraz indywidualne porady dla klienta dotyczące wykorzystania tych produktów należy uznać za „zamówienia na dostawy” czy też za „zamówienia na usługi”? Czy należy przy tym kierować się tylko wartością tych usług?

               3

               Czy w przypadku gdy udostępnienie produktów, o którym mowa w pytaniu drugim, należałoby lub można uznać za „usługę”, art. 1 ust. 4 dyrektywy — w odróżnieniu od umowy ramowej w rozumieniu art. 1 ust. 5 dyrektywy — należy rozumieć w ten sposób, że za „koncesję na usługi” należy uznać także udzielenie zamówienia w formie, w której

                           —

                           decyzję o tym, czy i w jakich przypadkach następuje każdorazowo udzielenie zamówienia wykonawcy, podejmują osoby trzecie a nie zamawiający,

                           —

                           płatności na rzecz wykonawcy dokonuje zamawiający, ponieważ tylko ten ostatni jest z mocy ustawy jedynym dłużnikiem z tytułu wynagrodzenia, pozostając wobec osób trzecich zobowiązanym do wykonania usługi, i

                           —

                           wykonawca nie musi wykonywać ani prowadzić żadnego rodzaju usług przed wystąpieniem o to przez osobę trzecią?

      (1)  Dz.U. L 134 str. 114.


title: Sprawa C-83/06: Skarga wniesiona w dniu  9 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/18

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-83/06)
   (2006/C 86/33)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 9 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez C. Cattabrigę, działającą w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Włoskiej.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2004/103/WE (1) z dnia 7 października 2004 r. w sprawie kontroli tożsamości i zdrowia roślin, produktów roślinnych lub innych produktów wymienionych w części B załącznika V do dyrektywy Rady 2000/29/WE (2), które mogą być przeprowadzane w miejscu innym niż miejsce wprowadzenia do Wspólnoty lub w miejscu znajdującym się w pobliżu oraz określającej wymogi odnoszące się do wymienionych kontroli, a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 8 ust. 1 tej dyrektywy;

               2.

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2001/42 upłynął w dniu 31 grudnia 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 313, str. 16

      (2)  Dz.U. L 169, str. 1


title: Sprawa C-17/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Nancy — Francja) — Céline SARL przeciwko Céline SA (Znaki towarowe — Artykuł 5 ust. 1 lit. a) i art. 6 ust. 1 lit. a) pierwszej dyrektywy 89/104/EWG — Prawo właściciela zarejestrowanego znaku towarowego do zakazania używania przez osobę trzecią oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym — Używanie oznaczenia w charakterze firmy, nazwy handlowej lub szyldu — Prawo osób trzecich do używania własnego nazwiska)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/11

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Nancy — Francja) — Céline SARL przeciwko Céline SA
   (Sprawa C-17/06) (1)

   (Znaki towarowe - Artykuł 5 ust. 1 lit. a) i art. 6 ust. 1 lit. a) pierwszej dyrektywy 89/104/EWG - Prawo właściciela zarejestrowanego znaku towarowego do zakazania używania przez osobę trzecią oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym - Używanie oznaczenia w charakterze firmy, nazwy handlowej lub szyldu - Prawo osób trzecich do używania własnego nazwiska)
   (2007/C 269/21)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour d'appel de Nancy
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Céline SARL

      Strona pozwana: Céline SA
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour d'appel d'Nancy — Wykładnia art. 5 ust. 1 dyrektywy 89/104/EWG: Pierwsza dyrektywa Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, z dn. 11 lutego 1989 r., str.1) — Używanie jako firmy czy szyldu oznaczenia identycznego z zarejestrowanym słownym znakiem towarowym w ramach sprzedaży identycznych towarów
   Sentencja
   Używanie przez osobę trzecią, która nie jest do tego upoważniona, firmy, nazwy handlowej lub szyldu identycznego z wcześniejszym znakiem towarowym w ramach działalności polegającej na sprzedaży towarów identycznych z tymi, dla których znak ten został zarejestrowany, stanowi używanie, którego właściciel wspomnianego znaku towarowego jest uprawniony zakazać na podstawie art. 5 ust. 1 lit. a) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, jeżeli używanie to oznaczenia wpływa lub może negatywnie wpływać na pełnione przez ten znak funkcje.
   Jeżeli ma to miejsce, art. 6 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/104 może stać na przeszkodzie takiemu zakazaniu wyłącznie w przypadku, gdy osoba trzecia używa własnej firmy lub nazwy handlowej zgodnie z uczciwymi praktykami w handlu i przemyśle.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006.


title: Sprawa C-613/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawach połączonych T-379/10 i T-381/10 Keramag Keramische Werke AG i in., Sanitec Europe Oy przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 26 listopada 2013 r. przez Komisję Europejską

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/27

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawach połączonych T-379/10 i T-381/10 Keramag Keramische Werke AG i in., Sanitec Europe Oy przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 26 listopada 2013 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-613/13 P)
   2014/C 52/49
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Keramag Keramische Werke AG i in., Sanitec Europe Oy

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie pkt 1 sentencji zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim stwierdzono w nim nieważność art. 1 spornej decyzji w odniesieniu do wydarzeń w ramach AFICS oraz odpowiedzialności za te wydarzenia spółek Allia SAS, Produits Céramique de Touraine SA i Sanitec;

               —

               uchylenie w całości pkt 2 sentencji zaskarżonego wyroku;

               —

               w wypadku wydania przez Trybunał ostatecznego wyroku, oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności również w zakresie, w jakim dotyczy ona wydarzeń w ramach AFICS oraz przywrócenie grzywien nałożonych na spółki Allia SAS, Produits Céramique de Touraine SA i Sanitec; oraz, w każdym razie,

               —

               obciążenie skarżących w pierwszej instancji (obecnie drugiej strony postępowania) kosztami niniejszego odwołania oraz — o ile Trybunał wyda ostateczny wyrok w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności — także kosztami tego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzut pierwszy: niewypełnienie obowiązku uzasadnienia oraz naruszenie zasad postępowania dowodowego. Wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd nie zbadał kilku istotnych dowodów i że zastosował zbyt rygorystyczne wymogi oceny dowodów, które zostały przezeń zbadane.
   Zarzut drugi: wewnętrzna sprzeczność rozumowania. Według wnoszącej odwołanie przedstawiona w wyroku ocena dowodów stoi w bezpośredniej sprzeczności z oceną, którą Sąd przedstawił w trzech innych wydanych w tym samym dniu wyrokach odnoszących się do tej samej decyzji i tych samych okoliczności faktycznych.


title: Sprawa C-254/07: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/16

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-254/07)
   (2007/C 170/29)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i D. Kukovec, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. (1) koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, a przynajmniej nie informując o nich Komisji, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin wyznaczony na dostosowanie prawa krajowego do dyrektywy 2004/17/WE upłynął dnia 31 stycznia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 134, str. 1.


title: Sprawa T-579/10: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2010 r. — macros consult przeciwko OHIM — MIP Metro (makro)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/30

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2010 r. — macros consult przeciwko OHIM — MIP Metro (makro)
   (Sprawa T-579/10)
   2011/C 55/54
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: macros consult GmbH — Unternehmensberatung für Wirtschafts — und Finanztechnologie (Ottobrunn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Raible)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               zmiana decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 października 2010 r. w sprawie R 339/2009-4 poprzez uznanie wniesionego przez skarżącą odwołania za zasadne i uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku;

               —

               obciążenie OHIM i MIP Metro Group kosztami postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku, postępowania odwoławczego oraz niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Graficzny znak towarowy zawierający słowny element „makro” dla towarów i usług z klas 1–42

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Złożony na podstawie art. 53 ust. 1 lit. c) i art. 53 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) wniosek o unieważnienie prawa do znaku dotyczy towarów i usług z klas 9, 35, 36 i 41

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. c) i art. 53 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ skarżąca używała określenia „macros Consult” jeszcze przed datą zarejestrowania spornego wspólnotowego znaku towarowego jako firmy, nazwy handlowej, a także oznaczenia odróżniającego i z tego względu przysługuje jej prawo pierwszeństwa na podstawie § 5 ust. 1 zdanie pierwsze Markengesetz (niemieckiej ustawy o znakach towarowych).

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa C-443/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 25 września 2014 r. – Kreis Warendorf przeciwko Ibrahim Alo

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 25 września 2014 r. – Kreis Warendorf przeciwko Ibrahim Alo
   (Sprawa C-443/14)
   (2014/C 439/28)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Kreis Warendorf

      Druga strona postępowania: Ibrahim Alo

      Uczestnik: Der Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wymóg posiadania miejsca zamieszkania na ograniczonym terytorialnie obszarze (gmina, powiat, region) państwa członkowskiego, stanowi ograniczenie swobody przemieszczania się w rozumieniu art. 33 dyrektywy 2011/95/UE (1), gdy cudzoziemiec w pozostałym zakresie może swobodnie się poruszać i przebywać na terytorium państwa członkowskiego?

               2)

               Czy wymóg w zakresie miejsca zamieszkania w stosunku do osób korzystających z ochrony uzupełniającej jest zgodny z art. 33 lub art. 29 dyrektywy 2011/95/UE, jeżeli podstawą jego jest wola osiągnięcia odpowiedniego podziału publicznych obciążeń socjalnych pomiędzy podmiotami zobowiązanymi do ich ponoszenia w ramach państwa?

               3)

               Czy wymóg w zakresie miejsca zamieszkania w stosunku do osób korzystających z ochrony uzupełniającej jest zgodny z art. 33 lub art. 29 dyrektywy 2011/95/UE, jeżeli podstawą jego są względy polityki migracyjnej lub integracyjnej, tj. konieczność zapobieżenia powstawaniu społecznych punktów zapalnych z uwagi na częste osiedlanie się cudzoziemców w określonych gminach lub powiatach? Czy wystarczające są tu abstrakcyjne względy polityki migracyjnej i integracyjnej, czy też muszą zostać podane konkretne powody?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony; Dz.U. L 337,s. 9.


title: Sprawa C-550/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 28 listopada 2014 r. – Envirotec Denmark ApS/Skatteministeriet

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 28 listopada 2014 r. – Envirotec Denmark ApS/Skatteministeriet
   (Sprawa C-550/14)
   (2015/C 056/11)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Envirotec Denmark ApS

      Druga strona postępowania: Skatteministeriet

      Pytania prejudycjalne

   Czy sztabki złożone z przypadkowego, surowego stopu różnych zezłomowanych, zawierających złoto przedmiotów metalowych są objęte wyrażeniem „złoto w postaci surowca lub półproduktu” w rozumieniu art. 198 ust. 2 dyrektywy VAT (1)?
   Można przyjąć za ustalone, że sztabki są złożone z przypadkowego, surowego stopu różnych zezłomowanych, zawierających złoto przedmiotów metalowych i mogą zawierać oprócz złota także materiały organiczne takie jak zęby, kauczuk, PCW oraz metale/materiały takie jak miedź, cyna, nikiel, amalgamat, pozostałości baterii zawierające rtęć i ołów oraz różne substancje toksyczne itd. Nie pojawia się zatem kwestia, że jest to wyrób zawierający złoto, który jest przetwarzany bezpośrednio w wyrób gotowy. Z drugiej strony sztabka jest wyrobem przetworzonym (stopem), który – jako etap pośredni – został wykonany w celu ekstrakcji zawartości złota. Sztabki mają wysoką zawartość złota, przeciętnie między 500 a 600 tysięcznych, a tym samym znaczenie powyżej 325 tysięcznych złota. Po ekstrakcji zawartość złota ma być użyta do produkcji wyrobów (złotych/zawierających złoto).
   Przy odpowiedzi na pytanie można także przyjąć za ustalone, że sztabki nie mogą bezpośrednio stanowić części innych wyrobów, gdyż sztabki muszą uprzednio zostać poddane przetworzeniu, w czasie którego metale zostają rozdzielone, a niemetale, substancje niebezpieczne itd. zostają roztopione/wydzielone.

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa T-25/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lutego 2009 r. — Iride i Iride Energia przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Sektor energetyczny — Zwrot kosztów osieroconych — Decyzja stwierdzająca niezgodność pomocy ze wspólnym rynkiem — Obowiązek zwrotu przez przedsiębiorstwo beneficjenta przyznanej bezprawnie wcześniejszej pomocy — Zasoby państwa — Korzyść — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/35

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lutego 2009 r. — Iride i Iride Energia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-25/07) (1)

   (Pomoc państwa - Sektor energetyczny - Zwrot kosztów osieroconych - Decyzja stwierdzająca niezgodność pomocy ze wspólnym rynkiem - Obowiązek zwrotu przez przedsiębiorstwo beneficjenta przyznanej bezprawnie wcześniejszej pomocy - Zasoby państwa - Korzyść - Obowiązek uzasadnienia)
   (2009/C 69/82)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Iride SpA (Turyn, Włochy) i Iride Energia SpA (Turyn) (przedstawiciele: adwokaci L. Radicati di Brozolo, M. Merola, C. Bazoli)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Righini i G.Conte, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/941/WE z dnia 8 listopada 2006 r. w przedmiocie pomocy państwa C 11/06 (uprzednio N 127/05), której zamierzała udzielić Republika Włoska spółce AEM Torino (Dz.U. L 366, s. 62) w postaci dotacji przeznaczonych na zwrot bezzwrotnych kosztów w sektorze energii, w zakresie w jakim po pierwsze, decyzja ta stwierdza istnienie pomocy państwa, a po drugie, uzależnia zgodność danej pomocy ze wspólnym rynkiem od zwrotu przez spółkę AEM Torino pomocy przyznanej wcześniej w sposób niezgodny z prawem w ramach programu pomocy na rzecz przedsiębiorstw zwanych „skomunalizowanymi” („aziende municipalizzate”)
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Iride SpA i Iride Energia SpA zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa T-2/10: Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2010 r. — De Lucia przeciwko OHIM (De Lucia La natura pratica del gusto)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/45

         Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2010 r. — De Lucia przeciwko OHIM (De Lucia La natura pratica del gusto)
   (Sprawa T-2/10)
   2010/C 51/83
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Domenico De Lucia SpA (San Felice a Cancello, Włochy) (przedstawiciel: adwokat S. Cutolo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Egidio Galbani SpA (Melzo, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 października 2009 r. w postępowaniu R 37/2009-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „De Lucia/La natura pratica del gusto” (zgłoszenie nr 4 962 346) dla towarów należących do klas 29, 30 i 31

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Egidio Galbani SpA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy „LUCIA” (nr 620 716) dla towarów należących do klas 29 i 30; graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „Galbani-Santa Lucia” (nr 2302677) dla towarów należących do klasy 29; graficzny krajowy (zarejestrowany we Włoszech pod numerem 67 470) i międzynarodowy (nr 256 299) znak towarowy „LUCIA” dla towarów należących do klasy 29; krajowy (rejestracja we Włoszech pod numerem 597 377), graficzny międzynarodowy (nr 601651) i wspólnotowy (nr 70 185) znak towarowy „Santa Lucia” dla towarów należących do klas 29 i 30; słowny krajowy (zarejestrowany we Włoszech pod numerem 131 028) i międzynarodowy (nr 256 299) znak towarowy „Santa Lucia” dla towarów należących do klasy 29 oraz słowny wspólnotowy znak towarowy „Santa Lucia” (nr 70 128) dla towarów należących do klas 29 i 30

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu, w zakresie dotyczącym określonych towarów należących do klasy 31

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania w odniesieniu do „tytoniu” (klasa 31) i dopuszczenie do rejestracji dla tego towaru

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, a także brak uzasadnienia lub nienależyte uzasadnienie w zakresie wniosku o zastosowanie art. 12 lit. a) tego rozporządzenia


title: Sprawa C-436/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 2 sierpnia 2013 r. — E. przeciwko B.

text:
               12.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 2 sierpnia 2013 r. — E. przeciwko B.
   (Sprawa C-436/13)
   2013/C 298/07
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: E.

      Druga strona postępowania: B.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W sytuacji, kiedy miała miejsce prorogacja jurysdykcji sądu państwa członkowskiego w odniesieniu do sprawy z zakresu odpowiedzialności rodzicielskiej zgodnie z art. 12 ust. 3 rozporządzenia Rady (1), czy skutki tej prorogacji trwają do czasu wydania prawomocnego orzeczenia w takim postępowaniu czy też wybiegają poza wydanie takiego prawomocnego orzeczenia ?

               2)

               Czy art. 15 rozporządzenia Rady zezwala sądom państwa członkowskiego na przekazanie jurysdykcji w okolicznościach, kiedy nie toczy się żadne postępowanie w sprawie dziecka ?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz. U. L 338, s. 1).


title: Sprawa T-229/14: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2014 r. – Norma Lebensmittelfilialbetrieb przeciwko OHIM – Yorma's (Yorma Eberl)

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/30

         Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2014 r. – Norma Lebensmittelfilialbetrieb przeciwko OHIM – Yorma's (Yorma Eberl)
   (Sprawa T-229/14)
   2014/C 194/38
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Norma Lebensmittelfilialbetrieb Stiftung & Co. KG (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Parr)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Yorma's AG (Deggendorf, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 lutego 2014 r. w sprawie r 532/2013-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Yorma's AG

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Yorma Eberl” dla towarów i usług z klas 3, 5, 21, 24, 25, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 40 i 43 – zgłoszenie nr 9 9 40  289

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Używane w obrocie handlowym nazwa handlowa i firma oraz krajowe i wspólnotowe słowne znaki towarowe NORMA dla towarów i usług z klas 3, 5, 8, 9, 11, 16, 18, 21, 22, 23, 25, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 38, 39, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-94/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2014 r. w sprawie T-550/08, Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen KG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 24 lutego 2015 r. przez Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen KG

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2014 r. w sprawie T-550/08, Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen KG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 24 lutego 2015 r. przez Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen KG
   (Sprawa C-94/15 P)
   (2015/C 127/20)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen KG (przedstawiciele: Dr. U. Itzen i J. Ziebarth LLM, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie, podtrzymując żądania zgłoszone w postępowaniu w pierwszej instancji, zwraca się do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu (trzecia izba) z dnia 12 grudnia 2014 r. w sprawie T-550/08 w całości, w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącej;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stosowne obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą w art. 2 decyzji z dnia 1 października 2008 r. w wysokości 12 mln EUR;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotem niniejszego odwołania jest wyrok Sądu (trzecia izba) z dnia 12 grudnia 2014 r., Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen KG/Komisja, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. w sprawie COMP/39181 – Woski do świec, w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącej, a tytułem żądania ewentualnego oobniżenie grzywny nałożonej na skarżącą.
   Wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty:
   W zarzucie pierwszym wnoszący odwołanie podnosi naruszenie art. 101 TFUE, art. 296 TFUE oraz istotnych uprawnień procesowych i prawa do obrony, przez to, że Sąd ustalił odpowiedzialność związaną z zapłatą grzywny w sprzeczności z zasadami dotyczącymi przypisania naruszenia zgodnie z pojęciem przedsiębiorstwa, używanym w unijnym prawie antymonopolowym. Zasadnicza sprzeczność polega na tym, że w związku z zagadnieniem nałożenia grzywny Sąd potraktował z jednej strony wnoszącego odwołanie, z drugiej zaś ukaraną grzywną H&R KG i jej spółki zależne jako oddzielne przedsiębiorstwa w rozumieniu prawa antymonopolowego. Równocześnie Sąd, tak jak wcześniej Komisja, przypisując czyn i określając domniemane naruszenie, uznał te przedsiębiorstwa za jednolite przedsiębiorstwo „H&R/Tudapetrol”. Te same spółki nie mogą być traktowane jednocześnie jako jedno przedsiębiorstwo popełniające naruszenie, a jako dwa przedsiębiorstwa celem nałożenia grzywny. Sąd potwierdził w ten sposób niesłuszne podwójne ukaranie w niektórych okresach tych samych powiązanych czynów, dokonanych przez to samo rzekome jedno przedsiębiorstwo.
   W drugim zarzucie wnoszący odwołanie podnosi naruszenie obowiązku uzasadnienia zaskarżonego wyroku (art. 296 TFUE). Polega ono na tym, że wyrok nie zawiera wystarczająco zindywidualizowanych rozważań co do czynu zarzucanego właśnie wobec wnoszącego odwołanie. Na podstawie zaakceptowanego przez Sąd mieszanego uzasadnienia naruszenia przez nieprecyzyjnie zakwalifikowaną łączną jednostkę „H&R/Tudapetrol” nie wynika ani z decyzji Komisji, ani z wyroku, jakie czyny przypisano wnoszącemu odwołanie. W drugiej części zarzutu drugiego wnoszący odwołanie zwraca się przeciw temu, że jej odrębne zarzuty co do ustalenia stanu faktycznego nie zostały wyczerpująco rozpatrzone. Sąd tylko częściowo zbadał i rozstrzygnął podniesione zarzuty. W zakresie rozpatrzonych przez Sąd zarzutów, rozważania Sądu dotyczące uzasadnienia powinny zostać uznane za niezgodne z prawem ze względu na naruszenie zasad dowodu lub praw logiki, względnie z powodu wypaczenia faktów przedstawionych Sądowi.
   W zarzucie trzecim wnoszący odwołanie podnosi naruszenie swojego prawa do obrony, które miało wpływ na rozstrzygnięcie. Naruszenie polega przede wszystkim na tym, że Sąd, jak wcześniej Komisja, nie dokonuje dostatecznej indywidualizacji stawianych zarzutów, natomiast w niedopuszczalny sposób stale argumentuje, używając niejasnego łącznego określenia „H&R/Tudapetrol”. W konsekwencji tego wnoszący odwołanie nie może wywnioskować, na podstawie jakich środków dowodowych przedstawiono mu jakie poszczególne zarzuty. Narusza to zasadę in dubio pro reo i w sposób niedopuszczalny utrudnia obronę wnoszącego odwołanie przed podnoszonymi zarzutami.


title: Sprawa T-236/12: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2012 r. — Airbus przeciwko OHIM (NEO)

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/24

         Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2012 r. — Airbus przeciwko OHIM (NEO)
   (Sprawa T-236/12)
   2012/C 243/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Airbus SAS (Francja) (przedstawiciele: G. Würtenberger i R. Kunze, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 lutego 2012 r. w sprawie R 1387/2011-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „NEO” dla towarów i usług z klas 7, 12 i 39 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9624974

      Decyzja eksperta: częściowa odmowa rejestracji zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 64 ust. 1 i art. 59 rozporządzenia Rady nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit b), art. 7 ust 1 lit. c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 207/2009; oraz

               —

               naruszenie art. 75 i art. 76 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-559/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel te Antwerpen (Belgia) w dniu 7 listopada 2011 r. — Pelckmans Turnhout NV przeciwko Walter Van Gastel Balen NV i in.

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel te Antwerpen (Belgia) w dniu 7 listopada 2011 r. — Pelckmans Turnhout NV przeciwko Walter Van Gastel Balen NV i in.
   (Sprawa C-559/11)
   2012/C 32/23
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van koophandel te Antwerpen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pelckmans Turnhout NV

      Strona pozwana: Walter Van Gastel Balen NV, Walter Van Gastel NV, Walter Van Gastel Schoten NV, Walter Van Gastel Lifestyle NV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy otwarcie przez przedsiębiorcę sklepu przez siedem dni w tygodniu i reklama tychże godzin otwarcia stanowi działanie przedsiębiorcy, jego zaniechanie, sposób postępowania, oświadczenie lub komunikat handlowy, w tym reklamę i marketing, bezpośrednio związane z promocją, sprzedażą lub dostawą produktu do konsumentów, a w związku z tym praktykę handlową w rozumieniu dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym (1)?

               2)

               Czy dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym […] lub inny przepis prawa Unii Europejskiej, taki jak art. 34, art. 35, art. 49 bądź art. 56 TFUE stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak art. 8-14 Wet van 10 november 2006 betreffende de openingsuren in handel, ambacht en dienstverlening [ustawy z dnia 10 listopada 2006 o godzinach otwarcia obowiązujących w sektorze handlowym, rzemieślniczym i usługowym], które — z zastrzeżeniem pojedynczych wyjątków wskazanych w tej ustawie — zobowiązują przedsiębiorców do wyboru dla sklepu jednego dnia odpoczynku w tygodniu, w świetle okoliczności, że w ten sposób przedsiębiorcy zakazuje się tak po prostu otwarcia swojego sklepu przez siedem dni w tygodniu i to bez względu na skutki, jakie zakaz ten ma, bądź może mieć dla przeciętnego konsumenta i bez względu na to, czy działanie to, w konkretnych okolicznościach, należy uznać za naruszenie zawodowego obowiązku staranności, bądź nieuczciwą praktykę handlową, jak również bez względu na okoliczność, że przewidziane przez prawo pracy okresy odpoczynku są gwarantowane pracownikom, nienależenie od tej ustawy, przez inne przepisy prawne?

      (1)  Dz.U. L 149, s. 22.


title: Sprawa T-536/15: Postanowienie Sądu z dnia 18 marca 2016 r. – CBM/OHMI – ÏD Group (Fashion ID) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/22

         Postanowienie Sądu z dnia 18 marca 2016 r. – CBM/OHMI – ÏD Group (Fashion ID)
   (Sprawa T-536/15) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 200/32)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CBM Creative Brands Marken GmbH (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci U. Lüken i J. Bärenfänger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: ÏD Group (Roubaix, Francja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 lipca 2015 r. (sprawa R 2472/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między ÏD Group a CBM Creative Brands Marken GmbH.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               CBM Creative Brands Marken GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 371 z 9.11.2015.


title: Sprawa C-254/16: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 6 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Glencore Agriculture Hungary Kft., dawniej Glencore Grain Hungary Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság [Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 183 — Zasada neutralności podatkowej — Odliczenie podatku naliczonego — Zwrot nadwyżki VAT — Postępowanie kontrolne — Grzywna nałożona na podatnika w trakcie takiej kontroli — Przedłużenie terminu zwrotu — Wyłączenie zapłaty odsetek za zwłokę]

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/8

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 6 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Glencore Agriculture Hungary Kft., dawniej Glencore Grain Hungary Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság
   (Sprawa C-254/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 183 - Zasada neutralności podatkowej - Odliczenie podatku naliczonego - Zwrot nadwyżki VAT - Postępowanie kontrolne - Grzywna nałożona na podatnika w trakcie takiej kontroli - Przedłużenie terminu zwrotu - Wyłączenie zapłaty odsetek za zwłokę])
   (2017/C 283/11)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Glencore Agriculture Hungary Kft., dawniej Glencore Grain Hungary Kft.

      Strona przeciwna: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság

      Sentencja

   Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono przepisom krajowym takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, według których w wypadku wszczęcia kontroli podatkowej przez organ i nałożenia grzywny na podatnika za brak współpracy można przenieść datę zwrotu nadwyżki podatku od wartości dodanej do momentu przekazania temu podatnikowi protokołu z kontroli i można odmówić wypłaty odsetek za zwłokę, nawet jeśli czas trwania kontroli podatkowej jest nadmiernie długi i nie można go w całości przypisać zachowaniu podatnika.

      (1)  Dz.U. C 296 z 16.8.2016.


title: Sprawa C-330/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varnenski Administrativen Sad w dniu 29 czerwca 2011 r. — Tsifrova kompaniya przeciwko Nachalnik na Mitnicheski punkt Varna Zapad pri Mitnitsi Varna

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varnenski Administrativen Sad w dniu 29 czerwca 2011 r. — Tsifrova kompaniya przeciwko Nachalnik na Mitnicheski punkt Varna Zapad pri Mitnitsi Varna
   (Sprawa C-330/11)
   2011/C 252/47
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Varnenski Administrativen Sad

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Tsifrova kompaniya

      Strona pozwana: Nachalnik na Mitnicheski punkt Varna Zapad pri Mitnitsi Varna

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jak należy interpretować pojęcie „Internet” w rozumieniu not wyjaśniających do nomenklatury scalonej Wspólnot Europejskich z 2009 r. (rozporządzenie Komisji nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. (1)) opublikowanych w Dzienniku Urzędowym z dnia 30 maja 2008 r. (C 133, s. 1) (zmiana dotycząca podpozycji 8528 90 00, 8528 71 13 i 8528 71 90), dla potrzeb dokonania klasyfikacji towaru zgodnie z kodem TARIC 8528711300?

               2)

               Jak należy interpretować pojęcie „modem” w rozumieniu not wyjaśniających do nomenklatury scalonej Wspólnot Europejskich z 2009 r. (rozporządzenie Komisji nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r.) opublikowanych w Dzienniku Urzędowym z dnia 30 maja 2008 r. (C 133, s. 1) (zmiana dotycząca podpozycji 8528 90 00, 8528 71 13 i 8528 71 90), dla potrzeb dokonania klasyfikacji towaru zgodnie z kodem TARIC 8528711300?

               3)

               Jak należy interpretować pojęcia „modulacja” i „demodulacja” w rozumieniu not wyjaśniających do nomenklatury scalonej Wspólnot Europejskich z 2009 r. (rozporządzenie Komisji nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r.) opublikowanych w Dzienniku Urzędowym z dnia 30 maja 2008 r. (C 133, s. 1) (zmiana dotycząca podpozycji 8528 90 00, 8528 71 13 i 8528 71 90), dla potrzeb dokonania klasyfikacji towaru zgodnie z kodem TARIC 8528711300?

               4)

               Jaka funkcja (główna funkcja) urządzenia set-top boks DC 215 KL ma decydujące znaczenie dla zaklasyfikowania tego urządzenia do taryfy celnej — odbiór sygnału telewizyjnego czy zastosowanie modemu umożliwiającego interaktywną wymianę informacji w celu uzyskania dostępu do Internetu?

               5)

               Jeżeli mającą decydujące znaczenie funkcją (główną funkcją) urządzenia set-top boks DC 215 KL jest zastosowanie modemu umożliwiającego interaktywną wymianę informacji w celu uzyskania dostępu do Internetu, to czy rodzaj modulacji i demodulacji, którą zapewnia modem, względnie rodzaj zastosowanego modemu ma znaczenie dla dokonania klasyfikacji zgodnie z taryfą celną, czy też wystarczy, aby modem umożliwiał ustanowienie połączenia z Internetem?

               6)

               Do jakiej podpozycji i jakiego kodu należy zaklasyfikować urządzenie, które odpowiada opisowi urządzenia DC 215 KL?

               7)

               Jeżeli urządzenie set-top boks DC 215KL należy zaklasyfikować do podpozycji 8521 90 00 nomenklatury scalonej, to czy zastosowanie pozytywnej stawki celnej stanowi prawidłowe stosowanie prawa wspólnotowego, w sytuacji gdy takie zaklasyfikowanie oznaczałoby naruszenie zobowiązań Wspólnoty wynikających z części II b porozumienia w sprawie handlu towarami produktami technologii informacyjnej Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., czy też zaklasyfikowanie do pozycji 8521 powoduje, że set-top boks DC 215 KL pozostaje poza zakresem zastosowania odpowiedniej części porozumienia o handlu towarami w dziedzinie technologii informacyjnych?

      (1)  Dz.U. L 291, s. 1


title: Sprawa C-499/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 16 września 2016 – AZ, Minister Finansów

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 16 września 2016 – AZ, Minister Finansów
   (Sprawa C-499/16)
   (2017/C 022/03)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

   AZ, Minister Finansów

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przyjęte w przypadku wyrobów ciastkarskich i ciastek, jak w art. 41 ust. 2 w zw. z poz. 32 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), uzależnienie stawki ich opodatkowania jedynie od kryterium „daty minimalnej trwałości” lub „terminu przydatności do spożycia” narusza zasadę neutralności VAT i zakaz różnicowania sytuacji towarów w rozumieniu art. 98 ust. 1 i 2 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej? (1)

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.