title: Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2020 r. przez Telenor ASA i Telenor Norge AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA (Sprawa E-12/20) 2020/C 343/15

text:
               15.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/19

      Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2020 r. przez Telenor ASA i Telenor Norge AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
      (Sprawa E-12/20)
      (2020/C 343/15)
      W dniu 28 sierpnia 2020 r. do Trybunału EFTA została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA przez Telenor ASA i Telenor Norge AS, reprezentowanych przez adwokat Siri Teigum z Advokatfirmaet Thommessen AS, Postboks 1484 Vika, 0116 Oslo, Norwegia.
      Strony skarżące występują do Trybunału EFTA o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 29 czerwca 2020 r. w sprawie nr 71480 – Telenor w całości;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji w części, tj. w odniesieniu do dwóch lub jednego z zarzucanych naruszeń indywidualnych oraz

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji w części, w odniesieniu do dostawców usług dla lat 2011 i 2012;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, w ramach przysługującego Trybunałowi nieograniczonego prawa orzekania, uchylenie nałożonych na skarżącego grzywien bądź obniżenie ich wysokości oraz

                  —

                  obciążenie Urzędu Nadzoru EFTA kosztami poniesionymi przez skarżącego w związku z niniejszym postępowaniem.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

                  —

                  Telenor ASA jest globalnym operatorem telekomunikacyjnym oferującym usługi w krajach nordyckich i w Azji. Spółka Telenor Norge AS, która prowadzi działalność na norweskim rynku usług telekomunikacyjnych, jest jej spółką zależną. W decyzji w sprawie nr 71480 („decyzja”) nałożono na Telenor ASA i Telenor Norge AS (zwane dalej łącznie „Telenor” lub „skarżącym”) przedmiotowe grzywny i zobowiązano je do ich zapłaty w sposób solidarny.

                  —

                  W dniu 29 czerwca 2020 r. Urząd Nadzoru EFTA przyjął decyzję, w której stwierdził, że Telenor naruszył art. 54 Porozumienia EOG, stosując nieuczciwe taryfy, które nie pozwalają równie skutecznym konkurentom, korzystającym z hurtowych usług dostępu do sieci i rozpoczynania połączeń w publicznej sieci telefonii ruchomej spółki Telenor w Norwegii, na osiągnięcie takiej rentowności z samodzielnych usług szerokopasmowych w sieci ruchomej co usługi oferowane przez Telenor Norge AS klientom indywidualnym w Norwegii bez ponoszenia straty. Nieuczciwe taryfy obejmowały hurtowe taryfy dla krajowych operatorów roamingu stosowane przez Telenor wobec przedsiębiorstwa Network Norway (NwN) w okresie od 1 sierpnia 2008 r. do 31 sierpnia 2010 r., hurtowe taryfy dla wirtualnych operatorów sieci ruchomej stosowane przez Telenor wobec przedsiębiorstwa Ventelo w okresie od 1 stycznia 2008 r. do 30 listopada 2010 r. oraz hurtowe taryfy stosowane wobec dostawców usług w okresie od 1 stycznia 2008 r. do 31 grudnia 2012 r.

                  —

                  Urząd Nadzoru EFTA nałożył na Telenor trzy odrębne grzywny w wysokości, odpowiednio, 32 562 000 EUR (w odniesieniu do NwN), 27 783 000 EUR (w odniesieniu do Ventelo) oraz 51 606 000 EUR (w odniesieniu do dostawców usług), tj. łącznie 111 951 000 EUR, oraz nakazał Telenorowi natychmiastowe zaniechanie rzeczonych praktyk, jeśli dotąd tego nie uczynił, a także powstrzymanie się od powtarzania takich zachowań oraz wszelkich zachowań mających ten sam lub równoważny cel lub skutek.

                  —

                  Zdaniem skarżącego w decyzji nie uzasadniono stwierdzenia naruszenia art. 54 Porozumienia EOG (por. art. 1).

                  —

                  Skarżący twierdzi, że we wstępnej części decyzji powołano się na niestosowaną wcześniej i niezgodną z prawem definicję rynku detalicznego, niepopartą analizą przedstawioną w decyzji. Utrzymuje on, że Urząd Nadzoru EFTA niesłusznie opiera swoją ocenę marży i analizę skutków na nadmiernie wąskim rynku. W rezultacie Urząd nie zdołał przedstawić rzeczywistego sposobu konkurowania ze sobą działających na tym rynku podmiotów. Natomiast ustalając wysokość grzywny, Urząd Nadzoru EFTA przyjął podejście rozszerzające, uwzględniając w obliczeniach wysokie sumy obrotów hurtowych uzyskane poza tym rynkiem oraz trzykrotnie wliczając przychody Telenoru z rynku niższego szczebla. Zdaniem skarżącego doprowadziło to do nałożenia grzywny, która jest w całości nieproporcjonalna i sprzeczna z wytycznymi Urzędu Nadzoru EFTA.


title: Sprawa C-200/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 marca 2020 r. w sprawie T-353/19, Gamma-A / EUIPO – Zivju pārstrādes uzņēmumu serviss, wniesione w dniu 11 maja 2020 r. przez Gamma-A SIA

text:
               26.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/2

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 marca 2020 r. w sprawie T-353/19, Gamma-A / EUIPO – Zivju pārstrādes uzņēmumu serviss, wniesione w dniu 11 maja 2020 r. przez Gamma-A SIA
      (Sprawa C-200/20 P)
      (2020/C 359/03)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Gamma-A SIA (przedstawiciel: M. Liguts, advokāts)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
      Postanowieniem z dnia 3 września 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył wnoszącą odwołanie jej własnymi kosztami.


title: Sprawa C-319/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 15 lipca 2020 r. – Facebook Ireland Limited / Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

text:
               26.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/2

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 15 lipca 2020 r. – Facebook Ireland Limited / Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.
      (Sprawa C-319/20)
      (2020/C 359/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona pozwana i wnosząca skargę rewizyjną: Facebook Ireland Limited

         Strona powodowa i druga strona w postępowaniu rewizyjnym: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

         Pytania prejudycjalne

      Czy przepisy rozdziału VIII rozporządzenia 2016/679 (1), w szczególności jego art. 80 ust. 1 i 2 oraz art. 84 ust. 1, stoją na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które – poza uprawnieniami interwencyjnymi organów nadzorczych właściwych w zakresie monitorowania i wykonywania rozporządzenia oraz możliwościami ochrony osób, których dane dotyczą – przyznają z jednej strony konkurentom, a z drugiej strony uprawnionym na mocy prawa krajowego stowarzyszeniom, instytucjom i izbom prawo do występowania w drodze powództwa do sądu cywilnego z powodu naruszenia rozporządzenia 2016/679 niezależnie od naruszenia konkretnych praw poszczególnych osób, których dane dotyczą, i bez upoważnienia otrzymanego od osoby, której dane dotyczą, przeciwko sprawcy, z punktu widzenia zakazu stosowania nieuczciwych praktyk handlowych lub naruszenia przepisów o ochronie konsumentów, lub zakazu stosowania bezskutecznych ogólnych warunków handlowych?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).


title: Sprawa C-321/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 20 lipca 2020 r. – CDT, SA / MIMR, HRMM

text:
               26.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/3

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 20 lipca 2020 r. – CDT, SA / MIMR, HRMM
      (Sprawa C-321/20)
      (2020/C 359/05)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Audiencia Provincial de Barcelona

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca apelację: CDT, SA

         Druga strona postępowania: MIMR, HRMM

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wyrok Trybunału, w którym dokonano wykładni dyrektywy Unii i zastosowano tę dyrektywę i w którym stwierdzono, iż prawo krajowe jest sprzeczne z ową dyrektywą, pozbawia prawo krajowe skuteczności w trybie natychmiastowym, czy też prawo to obowiązuje w stosunkach między jednostkami do dnia wejścia w życie jego zmiany dokonanej przez ustawodawcę krajowego? Odpowiedź na przedstawione pytanie powinna zostać udzielona w sposób ogólny lub w nawiązaniu do wyroku z dnia 14 czerwca 2012 r. (1) i jego wpływu na [pierwotne brzmienie art. 83 Texto Refundido de la Ley General para la Defensa de los Consumidores y Usuarios (tekstu jednolitego ustawy ogólnej o ochronie konsumentów i użytkowników)].

                  2)

                  Czy sprzeczne z zasadą pewności prawa, stanowiącą część porządku prawnego Unii Europejskiej, jest całkowite usunięcie treści warunku umownego uznanego za nieuczciwy w przypadku, gdy w chwili zawierania umowy i ustalenia treści warunku umownego nie istniało w odniesieniu do treści tego warunku kryterium definiujące, co stanowi o jego nieuczciwym charakterze, ponieważ nie istniały żadne przepisy prawa ani orzeczenia sądów, które odnosiłyby się do tej kwestii? W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy należy w konsekwencji usunąć ze spornego warunku umownego jedynie ten jego fragment, który został uznany za nieuczciwy?

                  3)

                  Czy ta sama zasada stoi na przeszkodzie zastosowaniu wypracowanego w orzecznictwie kryterium interpretacji przepisów prawa krajowego do umów zawartych przed zdefiniowaniem tego kryterium, to jest kiedy stosowano w orzecznictwie sądów ogólne kryterium interpretacyjne sprzeczne z nowym kryterium interpretacyjnym wypracowanym w orzecznictwie?

         (1)  Wyrok z dnia 14 czerwca 2012 r., Banco Español de Crédito (C-618/10, EU:C:2012:349).


title: Sprawa C-330/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia (Hiszpania) w dniu 23 lipca 2020 r. – IP / Tribunal Económico-Administrativo Regional de Cataluña (TEAR de Cataluña)

text:
               26.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia (Hiszpania) w dniu 23 lipca 2020 r. – IP / Tribunal Económico-Administrativo Regional de Cataluña (TEAR de Cataluña)
      (Sprawa C-330/20)
      (2020/C 359/06)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: IP

         Druga strona postępowania: Tribunal Económico-Administrativo Regional de Cataluña (TEAR de Cataluña)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepis krajowy taki jak art. 39 ust. 2 Ley 35/2006 del Impuesto sobre la Renta de las Personas Físicas (ustawy 35/2006 o podatku dochodowym od osób fizycznych) z dnia 28 listopada w brzmieniu nadanym przez art. 3 [ust.] 2 Ley 7/2012 (ustawy 7/2012) z dnia 29 października, który kwalifikuje jako „nieuzasadnione zyski majątkowe”, „w każdym przypadku”, podlegające opodatkowaniu w najstarszym z nieprzedawnionych okresów [posiadanie, zgłoszenie lub nabycie dóbr lub praw], w odniesieniu do których nie spełniono formalnie obowiązku ujawnienia na podstawie formularza „Modelo 720” dóbr znajdujących się lub praw i aktywów zdeponowanych za granicą lub spełniono go po terminie, bez zachowania zasad dotyczących przedawnienia przewidzianych w Ley General Tributaria 58/2003 (ordynacji podatkowej 58/2003), chyba że jest to „dochód zadeklarowany” lub pochodzący z okresów, w których nie posiadano statusu rezydenta podatkowego w Hiszpanii, jest sprzeczny z prawem Unii – art. 63 i 65 TFUE oraz z podstawowymi zasadami swobodnego przepływu, równego traktowania i niedyskryminacji?
                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej z powodu uznania go za proporcjonalny:

                  2)

                  Czy przepis krajowy taki jak art. 39 ust. 2 Ley 35/2006 del Impuesto sobre la Renta de las Personas Físicas (ustawy 35/2006 o podatku dochodowym od osób fizycznych) z dnia 28 listopada, który przewiduje wyżej opisane skutki również w sytuacji, gdy takie dochody zostały zgłoszone po terminie, ale przed wszczęciem i ogłoszeniem jakiejkolwiek postępowania kontrolnego, przy czym nie złożono żadnego wniosku o wymianę informacji podatkowych z państwem trzecim pomimo istnienia mechanizmu służącego tej wymianie?


title: Sprawa C-339/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 24 lipca 2020 r. – VD

text:
               26.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 24 lipca 2020 r. – VD
      (Sprawa C-339/20)
      (2020/C 359/07)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: VD

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 12 ust. 2 lit. a) i d) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/6/WE z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania informacji poufnych i manipulacji na rynku (nadużycia na rynku) (1), podobnie jak art. 23 ust. 2 lit. g) i h) rozporządzenia (UE) nr 596/2014 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (2), które zastąpiło pierwsze z wymienionych rozporządzeń z dniem 3 lipca 2016 r., w związku z motywem 65 tego rozporządzenia, nie oznaczają z uwagi na poufny charakter wymienianych informacji oraz ogólny zakres osób, których prawa mogłyby zostać naruszone, możliwości nałożenia przez krajowego prawodawcę na operatorów łączności elektronicznej obowiązku czasowego przechowywania wszystkich danych o połączeniach w celu umożliwienia organowi administracji, o którym mowa w art. 11 dyrektywy i art. 22 rozporządzenia, w sytuacji gdy w stosunku do pewnych osób ujawni się uzasadnione podejrzenie, że podejmują działania polegające na wykorzystywaniu informacji poufnych i manipulacji na rynku, żądania wydania przez operatora istniejących zapisów danych o ruchu w przypadkach, w których istnieją podstawy do założenia, że owe zapisy związane z przedmiotem dochodzenia mogą okazać się istotne dla uzyskania dowodu na przebieg naruszenia poprzez umożliwienie w szczególności prześledzenia kontaktów nawiązanych przez zainteresowanych przed pojawieniem się podejrzeń?

                  2)

                  W wypadku gdyby odpowiedź Trybunału Sprawiedliwości była taka, że skłoniłaby Cour de cassation (sąd kasacyjny, Francja) do uznania, że francuskie przepisy dotyczące przechowywania danych o połączeniach nie są zgodne z prawem Unii, czy skutki tych przepisów mogłyby zostać tymczasowo utrzymane w celu uniknięcia niepewności prawa i umożliwienia wykorzystania uprzednio zebranych i zachowanych danych w jednym z celów określonych przez to ustawodawstwo?

                  3)

                  Czy sąd krajowy może tymczasowo utrzymać w mocy skutki przepisów pozwalających funkcjonariuszom niezależnego organu administracyjnego odpowiedzialnego za prowadzenie dochodzeń w sprawie nadużyć na rynku na zażądanie przekazania danych o połączeniach bez uprzedniej kontroli sądu lub innego niezależnego organu administracyjnego?

         (1)  Dz.U. 2003, L 96, s. 16.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylające dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE (Dz.U. 2014, L 173, s. 1).


title: Sprawa C-357/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien (Austria) w dniu 31 lipca 2020 r. – IE / Magistrat der Stadt Wien

text:
               26.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien (Austria) w dniu 31 lipca 2020 r. – IE / Magistrat der Stadt Wien
      (Sprawa C-357/20)
      (2020/C 359/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Wien

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: IE

         Druga strona postępowania: Magistrat der Stadt Wien

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Co należy rozumieć pod pojęciem „terenu rozrodu” w rozumieniu art. 12 ust. 2 lit. b) dyrektywy siedliskowej (1), i w jaki sposób należy wyznaczyć granicę w przestrzeni między „terenem rozrodu” a innymi obszarami?

                  2)

                  Według jakich determinantów należy ustalić, czy i w razie odpowiedzi twierdzącej na jaki okres istnienie terenu rozrodu jest ograniczone pod względem czasowym?

                  3)

                  Według jakich kryteriów należy ustalić, czy wskutek określonego działania lub zaniechania doszło do pogorszenia stanu lub zniszczenia terenu rozrodu?

                  4)

                  Według jakich kryteriów należy ustalić, czy doszło do pogorszenia stanu lub zniszczenia „terenu odpoczynku” w rozumieniu art. 12 ust. 2 lit. b) dyrektywy siedliskowej?

         (1)  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. 1992, L 206, s. 7) w brzmieniu nadanym ostatnio dyrektywą Rady 2013/17/UE z dnia 13 maja 2013 r. dostosowującą niektóre dyrektywy w dziedzinie środowiska w związku z przystąpieniem Republiki Chorwacji (Dz.U. 2013, L 158, s. 193).


title: Sprawa C-366/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña (Hiszpania) w dniu 5 sierpnia 2020 r. – CZ / Tribunal Económico-Administrativo Regional de Cataluña (TEAR de Cataluña)

text:
               26.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña (Hiszpania) w dniu 5 sierpnia 2020 r. – CZ / Tribunal Económico-Administrativo Regional de Cataluña (TEAR de Cataluña)
      (Sprawa C-366/20)
      (2020/C 359/09)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Cataluña.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CZ.

         Druga strona postępowania: Tribunal Económico-Administrativo Regional de Cataluña (TEAR de Cataluña).

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepis krajowy taki jak art. 39 ust. 2 Ley 35/2006 del Impuesto sobre la Renta de las Personas Físicas (ustawy 35/2006 o podatku dochodowym od osób fizycznych) z dnia 28 listopada w brzmieniu nadanym przez art. 3 [ust.] 2 Ley 7/2012 (ustawy 7/2012) z dnia 29 października, który kwalifikuje jako „nieuzasadnione zyski majątkowe”, „w każdym przypadku”, podlegające opodatkowaniu w najstarszym z nieprzedawnionych okresów [posiadanie, zgłoszenie lub nabycie dóbr lub praw], w odniesieniu do których nie spełniono formalnie obowiązku ujawnienia na podstawie formularza „Modelo 720” dóbr znajdujących się lub praw i aktywów zdeponowanych za granicą lub spełniono go po terminie, bez zachowania zasad dotyczących przedawnienia przewidzianych w Ley General Tributaria 58/2003 (ordynacji podatkowej 58/2003), chyba że jest to „dochód zadeklarowany” lub pochodzący z okresów, w których nie posiadano statusu rezydenta podatkowego w Hiszpanii, jest sprzeczny z prawem Unii – art. 63 i 65 TFUE oraz z podstawowymi zasadami swobodnego przepływu, równego traktowania i niedyskryminacji?
                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej z powodu uznania go za proporcjonalny:

                  2)

                  Czy przepis krajowy taki jak art. 39 ust. 2 Ley 35/2006 del Impuesto sobre la Renta de las Personas Físicas (ustawy 35/2006 o podatku dochodowym od osób fizycznych) z dnia 28 listopada, który przewiduje wyżej opisane skutki również w sytuacji, gdy takie dochody zostały zgłoszone po terminie, ale przed wszczęciem i ogłoszeniem jakiejkolwiek postępowania kontrolnego, przy czym nie złożono żadnego wniosku o wymianę informacji podatkowych z państwem trzecim pomimo istnienia mechanizmu służącego tej wymianie?


title: Sprawa C-397/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 20 sierpnia 2020 r. – SR

text:
               26.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 20 sierpnia 2020 r. – SR
      (Sprawa C-397/20)
      (2020/C 359/11)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SR

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 12 ust. 2 lit. a) i d) dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (1) oraz art. 23 ust. 2 lit. g) i h) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (2) (który to przepis zastąpił ten pierwszy od dnia 3 lipca 2016 r.), w zwia)ązku z motywem 65 tego rozporządzenia, mogą stanowić dla krajowego ustawodawcy podstawę – zważywszy, że wymieniane informacje są objęte tajemnicą i że dotyczyłoby to ogółu ludności – do nałożenia na operatorów łączności elektronicznej obowiązku czasowego lecz uogólnionego zatrzymywania danych dotyczących połączeń, po to by organ administracji, o którym mowa w art. 11 dyrektywy i art. 22 rozporządzenia, gdy poweźmie uzasadnione podejrzenia, że pewne osoby wykorzystują informacje poufne lub dopuszczają się manipulacji na rynku, mógł zażądać od operatora przekazania istniejących zapisów danych o ruchu, jeżeli istnieją podstawy, aby przypuszczać, że te związane z przedmiotem czynności wyjaśniających zapisy mogą okazać się istotnym dowodem popełnienia przestępstwa, umożliwiając w szczególności odtworzenie kontaktów nawiązywanych przez zainteresowane osoby przed pojawieniem się podejrzeń?

                  2)

                  Gdyby w związku z udzieloną przez Trybunał Sprawiedliwości odpowiedzią Cour de cassation (sąd kasacyjny) miał uznać, że francuskie przepisy dotyczące zatrzymywania danych dotyczących połączeń są niezgodne z prawem Unii, czy dopuszczalne byłoby tymczasowe utrzymanie w mocy skutków tych przepisów dla uniknięcia niepewności prawa i umożliwienia wykorzystania wcześniej zebranych i zatrzymanych danych do jednego z celów wskazanych w tych przepisach?

                  3)

                  Czy sąd krajowy może tymczasowo utrzymać w mocy skutki przepisu krajowego umożliwiającego funkcjonariuszom niezależnego organu administracji odpowiedzialnego za prowadzenie czynności wyjaśniających w sprawach nadużyć na rynku uzyskiwanie, bez uprzedniej kontroli sądu lub innego organu administracji, informacji o danych dotyczących połączeń?

         (1)  Dz.U. 2003, L 96, s. 16.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylające dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE (Dz.U. 2014, L 173, s. 1).


title: Sprawa C-398/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Brně (Republika Czeska) w dniu 20 sierpnia 2020 r. – ELVOSPOL / Odvolací finanční ředitelství

text:
               26.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Brně (Republika Czeska) w dniu 20 sierpnia 2020 r. – ELVOSPOL / Odvolací finanční ředitelství
      (Sprawa C-398/20)
      (2020/C 359/12)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Krajský soud v Brně

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ELVOSPOL

         Strona przeciwna: Odvolací finanční ředitelství

         Pytanie prejudycjalne

      Czy w sprzeczności z celem art. 90 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej pozostaje regulacja prawa krajowego, która ustanawia warunek uniemożliwiający podatnikowi podatku od wartości dodanej, u którego powstał obowiązek naliczenia podatku w związku z dokonaniem podlegającego opodatkowaniu świadczenia na rzecz innego podatnika, dokonanie korekty kwoty podatku należnego z kwoty wierzytelności powstałej w okresie sześciu miesięcy przed orzeczeniem przez sąd o upadłości tego innego podatnika, który za świadczenie zapłacił tylko w części albo nie zapłacił wcale?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-408/20 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 3 lipca 2020 r. w sprawach połączonych T-347/19 i T-348/19, Enrico Falqui i Danilo Poggiolini / Parlament Europejski, wniesione w dniu 1 września 2020 r. przez Danila Poggioliniego

text:
               26.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/8

      Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 3 lipca 2020 r. w sprawach połączonych T-347/19 i T-348/19, Enrico Falqui i Danilo Poggiolini / Parlament Europejski, wniesione w dniu 1 września 2020 r. przez Danila Poggioliniego
      (Sprawa C-408/20 P)
      (2020/C 359/13)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Danilo Poggiolini (przedstawiciele: adwokaci F. Sorrentino, A. Sandulli i B. Cimino)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności wniesionej przez D. Poggioliniego skargi o stwierdzenie nieważności noty Dyrekcji Generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego nr D(2019) 14435 z dnia 11 kwietnia 2019 r. oraz skargi o stwierdzenie nieważności noty Dyrekcji Generalnej ds. Finansów – Dyrekcji ds. Uprawnień Finansowych i Socjalnych Posłów – Działu Wynagrodzeń i Uprawnień Socjalnych Posłów – kierownika wydziału Parlamentu Europejskiego nr D309419 z dnia 8 lipca 2019 r.; i następnie stwierdzenie nieważności owych not, względnie przekazanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpatrzenia;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji Unii Europejskiej

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie żądania uchylenia postanowienia z dnia 3 lipca 2020 r., Falqui i Poggiolini/Parlament (T-347/19 i T-348/19, nieopublikowanego, EU:T:2020:303) wydanego przez Sąd Unii Europejskiej (ósma izba) wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty, a mianowicie:
      zarzut dotyczący opóźnienia zarzutu podniesionego przez Parlament Europejski dotyczącego niedopuszczalności skargi wniesionej przez A. Poggioliniego do Sądu w stosunku do terminu dwóch miesięcy przewidzianego w przepisach art. 81 w związku z art. 130 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem, oraz dotyczący zastosowania do składania dokumentów za pośrednictwem systemu e-Curia art. 60 regulaminu postępowania przed Sądem, zgodnie z którym „terminy procesowe przedłuża się o dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość”;
      zarzut dotyczący zaskarżalności noty Dyrekcji Generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego nr D(2019) 14435 z dnia 11 kwietnia 2019 r. w zakresie, w jakim ma ona skutek natychmiastowy, oraz w związku z tym zarzut dotyczący dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności tej noty;
      zarzut dotyczący dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności noty Dyrekcji Generalnej ds. Finansów – Dyrekcji ds. Uprawnień Finansowych i Socjalnych Posłów – Działu Wynagrodzeń i Uprawnień Socjalnych Posłów – kierownika wydziału Parlamentu Europejskiego nr D309419, sporządzonej wraz z wnioskiem o dostosowanie skargi, o którym mowa w art. 86 regulaminu postępowania przed Sądem w związku z koniecznością przekształcenia tego wniosku w skargę, jako że spełnione zostały wszystkie wymogi w tym zakresie;
      Strona skarżąca podnosi trzy dalsze zarzuty dotyczące niezgodności z prawem noty D(2019) 14435 z dnia 11 kwietnia 2019 r. i noty D309419 z dnia 8 lipca 2019 r., w szczególności:
      zarzut dotyczący naruszenia decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r. ustanawiającej przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego;
      zarzut dotyczący zaniechania przez Parlament Europejski odstąpienia od zastosowania nieważnego przepisu krajowego (wprowadzonego na mocy postanowienia Ufficio di Presidenza della Camera dei deputati italiana [prezydium włoskiego parlamentu] nr 14/2018);
      zarzut dotyczący niezgodnego z prawem zastosowania przez Parlament Europejski ustawodawstwa krajowego, które jest sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Unii oraz, in primis, z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań, a także dotyczący naruszenia zasady pierwszeństwa prawa Unii.


title: Sprawa C-429/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 3 lipca 2020 r. w sprawie T-143/19, Solar Ileias Bompaina AE / Komisja, wniesione w dniu 11 września 2020 r. przez Solar Ileias Bompaina AE

text:
               26.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/9

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 3 lipca 2020 r. w sprawie T-143/19, Solar Ileias Bompaina AE / Komisja, wniesione w dniu 11 września 2020 r. przez Solar Ileias Bompaina AE
      (Sprawa C-429/20 P)
      (2020/C 359/14)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Solar Ileias Bompaina AE (przedstawiciele: A. Metaxas, dikigoros, A. Bartosch, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie zaskarżonego postanowienia.

                  —

                  Stwierdzenie dopuszczalności skargi i przekazanie sprawy do rozpoznania przez Sąd.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie podnosi w nim dwa zarzuty.
      Po pierwsze, Sąd przeprowadził błędną analizę prawną okoliczności faktycznych leżących u podstaw skargi, ponieważ pominął treść skargi złożonej do Komisji przez wnoszącego odwołanie, chociaż doskonale zrozumiał tą treść.
      Po drugie, Sąd zastosował również błędny standard dowodu.


title: Sprawa T-538/20: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2020 r. – Guasch Pubill / EUIPO – Napkings (Ścierki do czyszczenia, obrusy)

text:
               26.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/11

      Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2020 r. – Guasch Pubill / EUIPO – Napkings (Ścierki do czyszczenia, obrusy)
      (Sprawa T-538/20)
      (2020/C 359/16)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Marcos Guasch Pubill (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat R. Guerras Mazón)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Napkings, SL (Madryt, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy (Ścierki do czyszczenia, obrusy) – wzór wspólnotowy nr 650 627–0003

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 czerwca 2020 r. w sprawie R 1051/2019-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, uwzględniając zarzut powagi rzeczy osądzonej, oraz obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

                  —

                  posiłkowo nieuwzględnienie przywoływanego uzasadnienia, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i wydanie nowego rozstrzygnięcia oddalającego wniosek o unieważnienie prawa do wzoru w odniesieniu do wszystkich punktów jego uzasadnienia lub przekazanie sprawy EUIPO celem rozpoznania „dodatkowych motywów”, co do których urząd ten dotychczas się nie ustosunkował, oraz obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 52 ust. 3 rozporządzenia nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. b) w związku z at. 6 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa T-546/20: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2020 r. – Sopra Steria Benelux i Unisys Belgium / Komisja

text:
               26.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/12

      Skarga wniesiona w dniu 2 września 2020 r. – Sopra Steria Benelux i Unisys Belgium / Komisja
      (Sprawa T-546/20)
      (2020/C 359/17)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Sopra Steria Benelux (Ixelles, Belgia), Unisys Belgium (Machelen, Belgia) (przedstawiciele: L. Masson i G. Tilman, avocats)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności podjętej przez Komisję Europejską w ramach zamówienia publicznego ogłoszonego pod numerem TAXUD/2019/OP/0006 i zatytułowanego „CCN-Evolution: Specification, development, maintenance and 3rd level support of TAXUD IT platforms – Lot A: Evolution services for the CCN/CSI Platform” decyzji o:

                              —

                              odrzuceniu oferty konsorcjum utworzonego przez skarżących;

                              —

                              udzieleniu zamówienia konsorcjum ARHS-IBM;

                  —

                  obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy z jednej strony naruszenia art. 23 załącznika I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. 2018, L 193, s. 1). Z drugiej strony zarzut ten dotyczy oczywistego błędu w ocenie:

                              —

                              przez to, że Komisja nie zweryfikowała niezwyczajności ceny wybranego oferenta;

                              —

                              przez to, że Komisja nie uznała oferty wybranego oferenta za rażąco niską.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia określonego w szczególności w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ Komisja nie uzasadniła odpowiednio decyzji o nieuznaniu oferty wybranego oferenta za rażąco niską.


title: Sprawa T-551/20: Skarga wniesiona w dniu 3 września 2020 r. – Jeronimo Martins Polska / EUIPO – Rivella International (Riviva)

text:
               26.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/13

      Skarga wniesiona w dniu 3 września 2020 r. – Jeronimo Martins Polska / EUIPO – Rivella International (Riviva)
      (Sprawa T-551/20)
      (2020/C 359/18)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Jeronimo Martins Polska S.A. (Kostrzyn, Polska) (przedstawiciel: R. Skubisz, radca prawny)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Rivella International AG (Rothrist, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy Riviva – zgłoszenie nr 16 888 174

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 lipca 2020 r. w sprawie R 2420/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie kosztami postępowania EUIPO oraz, w razie wstąpienia do postępowania drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą, interwenienta.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 47 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-295/20: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – „Sanresa” UAB / Aplinkos apsaugos departamentas prie Aplinkos ministerijos [Odesłanie prejudycjalne – Zamówienia publiczne – Udzielenie zamówienia publicznego na usługi przetwarzania odpadów – Dyrektywa 2014/24/UE – Artykuły 58 i 70 – Kwalifikacja obowiązku posiadania przez wykonawcę uprzedniej pisemnej zgody na transgraniczne przemieszczanie odpadów – Warunek realizacji zamówienia]

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/8

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – „Sanresa” UAB / Aplinkos apsaugos departamentas prie Aplinkos ministerijos
      (Sprawa C-295/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Udzielenie zamówienia publicznego na usługi przetwarzania odpadów - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuły 58 i 70 - Kwalifikacja obowiązku posiadania przez wykonawcę uprzedniej pisemnej zgody na transgraniczne przemieszczanie odpadów - Warunek realizacji zamówienia)
      (2021/C 338/10)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną:„Sanresa” UAB

         Strona przeciwna: Aplinkos apsaugos departamentas prie Aplinkos ministerijos

         przy udziale::„Toksika” UAB, „Žalvaris” UAB, „Palemono keramikos gamykla” AB, „Ekometrija” UAB

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 18 ust. 2, art. 58 i 70 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, należy interpretować w ten sposób, że w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na usługi gospodarowania odpadami obowiązek posiadania przez wykonawcę, zamierzającego przemieścić odpady z jednego państwa członkowskiego do innego państwa, zgody właściwych organów państw członkowskich, których dotyczy przemieszczanie tych odpadów, zgodnie w szczególności z art. 2 pkt 35 i art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, stanowi warunek realizacji tego zamówienia.

                  2)

                  Artykuł 70 dyrektywy 2014/24 w związku z art. 18 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie odrzuceniu oferty jednego z oferentów jedynie z tego powodu, że w chwili składania oferty nie przedstawił on dowodu, iż spełnia warunek realizacji danego zamówienia

         (1)  Dz.U. C 329 z 5.10.2020.


title: Sprawa C-344/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de commerce de Paris (Francja) w dniu 2 czerwca 2021 r. – AA, BB, małżonka AA, Groupe AA SNC, SI, AM, RH, RT, OE, MD, CJ, MI, Brouard-Daude SCP w osobie Xaviera Brouarda działającego w charakterze likwidatora Groupe AA SNC / Allianz Bank SA, Allianz France SA, następca prawny Métropole SA, Abitbol & Rousselet SCP w osobie Frédérika Abitbola działającego w charakterze sądowego zarządcy majątku Groupe AA SNC, BDR & Associés w osobie Xaviera Brouarda działającego w charakterze likwidatora Groupe AA SNC, SELAFA MJA w osobie Jérôma Pierrela, współlikwidatora masy upadłości AA, SELARL Axym w osobie Didiera Courtouxa, współlikwidatora masy upadłości AA, Bibus SA, dawniej Matinvest, Allianz I.A.R.D. SA, następca prawny Métropole SA

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de commerce de Paris (Francja) w dniu 2 czerwca 2021 r. – AA, BB, małżonka AA, Groupe AA SNC, SI, AM, RH, RT, OE, MD, CJ, MI, Brouard-Daude SCP w osobie Xaviera Brouarda działającego w charakterze likwidatora Groupe AA SNC / Allianz Bank SA, Allianz France SA, następca prawny Métropole SA, Abitbol & Rousselet SCP w osobie Frédérika Abitbola działającego w charakterze sądowego zarządcy majątku Groupe AA SNC, BDR & Associés w osobie Xaviera Brouarda działającego w charakterze likwidatora Groupe AA SNC, SELAFA MJA w osobie Jérôma Pierrela, współlikwidatora masy upadłości AA, SELARL Axym w osobie Didiera Courtouxa, współlikwidatora masy upadłości AA, Bibus SA, dawniej Matinvest, Allianz I.A.R.D. SA, następca prawny Métropole SA
      (Sprawa C-344/21)
      (2021/C 338/12)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de commerce de Paris

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: AA, BB, małżonka AA, Groupe AA SNC, SI, AM, RH, RT, OE, MD, CJ, MI, Brouard-Daude SCP w osobie Xaviera Brouarda działającego w charakterze likwidatora Groupe AA SNC

         Strona pozwana: Allianz Bank SA, Allianz France SA, następca prawny Métropole SA, Abitbol & Rousselet SCP w osobie Frédérika Abitbola działającego w charakterze sądowego zarządcy majątku Groupe AA SNC, BDR & Associés w osobie Xaviera Brouarda działającego w charakterze likwidatora Groupe AA SNC, SELAFA MJA w osobie Jérôma Pierrela, współlikwidatora masy upadłości AA, SELARL Axym w osobie Didiera Courtouxa, współlikwidatora masy upadłości AA, Bibus SA, dawniej Matinvest, Allianz I.A.R.D. SA, następca prawny Métropole SA

         Pytania prejudycjalne

                  —

                  Czy zasady dotyczące kontroli koncentracji ustanowione w rozporządzeniach nr 4064/89 (1) i nr 39/2004 (2) należy interpretować w ten sposób, że koncentracja przeprowadzona z naruszeniem obowiązków uprzedniego zgłoszenia i zawieszenia powinna zostać uznana za koncentrację niezgłoszoną, a jeżeli tak to jakie są skutki prawne braku zgłoszenia w odniesieniu do późniejszych czynności prawnych, mających za podstawę tę pierwszą koncentrację? W szczególności, czy należy uznać, że niezgłoszona koncentracja jest „niezgodna ze wspólnym rynkiem” w rozumieniu rozporządzeń nr 4064/89 i nr 139/2004?

                  —

                  Czy art. 3 ust. 5 lit. a) rozporządzeń nr 4064/89 i nr 39/2004 należy interpretować w ten sposób, że posiadanie udziałów kapitałowych przez instytucję finansową, instytucję kredytową lub firmę ubezpieczeniową przez okres dłuższy niż rok bez zatwierdzenia przez Komisję stanowi koncentrację niezgodną ze wspólnym rynkiem?

                  —

                  Jakie skutki prawne wynikają z art. 3 ust. 5 lit. a) rozporządzeń nr 4064/89 i nr 39/2004 w przypadku naruszenia obowiązku wnioskowania do Komisji o przedłużenie rocznego terminu posiadania papierów wartościowych przez instytucje kredytowe, inne instytucje finansowe lub firmy ubezpieczeniowe?

                  —

                  Czy wymóg przestrzegania ogólnej zasady bezpieczeństwa prawnego należy interpretować w ten sposób, że ogranicza on możliwość podważenia niezgodnych z prawem europejskim transakcji w sytuacjach, gdy niezgodność z prawem dotyczy zdarzeń bardzo odległych w czasie oraz gdy w oparciu o niezgodną z prawem transakcję osoby fizyczne i prawne nabyły prawa podmiotowe? Jeżeli tak, to czy stwierdzone naruszenia prawa europejskiego stanowią podstawę dochodzenia roszczeń odszkodowawczych przeciwko podmiotom ponoszącym odpowiedzialność za niezgodność z prawem?

                  —

                  Czy orzecznictwo TSUE dotyczące odpowiedzialności pozaumownej państw członkowskich należy interpretować w ten sposób, że w zwykłych warunkach przewidzianych prawem europejskim naruszenia prawa europejskiego przez instytucję finansową będącą państwową jednostką organizacyjną, powodują powstanie po stronie tego państwa obowiązku naprawienia szkody poniesionej przez podmioty poszkodowane w wyniku niezgodności z prawem?

                  —

                  Czy art. 108 ust. 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że udzielona przed wydaniem wyroku Stardust Marine, mająca selektywny charakter pożyczka o preferencyjnym oprocentowaniu, przysparzająca korzyści w porównaniu do udzielonej na zwykłych warunkach rynkowych, może być uznana za pochodzącą pod względem strukturalnym z „zasobów państwowych”, skoro została udzielona przez przedsiębiorstwo publiczne, bez konieczności badania, czy była ona funkcjonalnie możliwa do przypisania państwu?

                  —

                  Czy obowiązek lojalnej współpracy państw członkowskich ustanowiony w art. 4 ust. 3 TUE oraz skuteczność i skutek bezpośredni art. 88 ust. 3 [traktatu WE, obecnie art. 108 ust. 3 TFUE] wymagają, aby sąd rozpoznający sprawę co do istoty brał pod rozwagę z urzędu, a w razie potrzeby stwierdzał niezgodność z prawem wszelkiej pomocy niezgłoszonej Komisji?

                  —

                  Jakie skutki prawne wynikają z braku zgłoszenia pomocy państwa Komisji Europejskiej wbrew postanowieniom art. 108 ust. 3 TFUE, w szczególności jeśli chodzi o ważność transakcji kupna, jakie mogły zostać przeprowadzone z wykorzystaniem wspomnianej pomocy państwa?

                  —

                  Czy art. 108 ust. 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że fakt uruchomienia przez publiczną instytucję kredytową jej kapitału na znaczną skalę w celu przyznania selektywnej korzyści innemu bankowi stanowi pomoc państwa?

                  —

                  Czy art. 101 TFUE, zgodnie z jego wykładnią dokonaną w wyroku TSUE ALLIANZ HUNGARIA, należy interpretować w ten sposób, że porozumienie zawarte między pełnomocnikiem a innymi przedsiębiorstwami, którego skutkiem jest naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa, należy uznać za ograniczenie konkurencji ze względu na cel, w sytuacji gdy francuskie prawo krajowe zakazuje pełnomocnikowi nabywania mienia, które zobowiązał się on sprzedać, i nakłada na niego obowiązek lojalności oraz obowiązek udzielania informacji mocodawcy lub mocodawcom?

                  —

                  Czy zachodzi naruszenie art. 101 TFUE w sytuacji, gdy przedsiębiorstwa zawiązały porozumienie w celu nabycia innego przedsiębiorstwa za cenę znacznie niższą od jego wartości rynkowej, jeżeli takie nabycie wiąże się z naruszeniem przez jedno z przedsiębiorstw biorących udział w porozumieniu obowiązku lojalności, obowiązku informacyjnego lub też zakazu nabywania mienia, który francuskie prawo krajowe nakłada na pełnomocnika?

                  —

                  Czy zachodzi naruszenie art. 101 TFUE w sytuacji, gdy zawiązane między przedsiębiorstwami porozumienie przyczyniło się od ukrycia przed Komisją Europejską informacji związanych z obowiązkami (w szczególności obowiązkiem zgłoszenia) ciążącymi na tych przedsiębiorstwach lub na niektórych z nich w dziedzinie koncentracji?

                  —

                  Czy zachodzi naruszenie art. 101 TFUE w sytuacji, gdy celem lub skutkiem porozumienia zawiązanego między przedsiębiorstwami jest to, aby pomoc państwa nie została należycie zgłoszona Komisji Europejskiej?

                  —

                  Czy art. 3 dyrektywy 2014/104/UE (3) należy interpretować w ten sposób, że odpowiednikiem przewidzianego w tym przepisie „pełnego odszkodowania” jest w tym wypadku aktualna wartość giełdowa spółki ADIDAS?

                  —

                  Czy mając na względzie wszystkie istotne okoliczności sprawy, art. 10 dyrektywy 2014/104/UE Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/104/UE z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie niektórych przepisów regulujących dochodzenie roszczeń odszkodowawczych z tytułu naruszenia prawa konkurencji państw członkowskich i Unii Europejskiej, objęte przepisami prawa krajowego lub zasadę skuteczności, której wyrazem jest ten przepis, należy interpretować w ten sposób, że należy uznać, iż roszczenie o naprawienie szkody wynikłej z zarzucanych przez stronę powodową naruszeń art. 101 i 102 TFUE nie jest przedawnione?

                  —

                  Skoro dyrektywa ta nie ma zastosowania do naruszeń prawa Unii w dziedzinie koncentracji przedsiębiorstw i pomocy państwa, jakie przepisy prawa europejskiego należy zastosować, jeśli chodzi o ewentualne przedawnienie roszczenia odszkodowawczego, i jak należy je interpretować w świetle okoliczności istotnych dla niniejszej sprawy?

         (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U 1989, L 395, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie (CE) Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U 2004, L 24, s. 1).

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/104/UE z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie niektórych przepisów regulujących dochodzenie roszczeń odszkodowawczych z tytułu naruszenia prawa konkurencji państw członkowskich i Unii Europejskiej, objęte przepisami prawa krajowegoe (Dz.U. 2014, L 349, s. 1).


title: Sprawa T-406/21: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2021 r. – Credit Suisse Group i Credit Suisse Securities (Europe) / Komisja

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/39

      Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2021 r. – Credit Suisse Group i Credit Suisse Securities (Europe) / Komisja
      (Sprawa T-406/21)
      (2021/C 338/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Credit Suisse Group AG (Zurych, Szwajcaria), Credit Suisse Securities (Europe) Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci R. Wesseling i F. ten Have)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2021) 2871 z dnia 28 kwietnia 2021 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.40346 – Obligacje SSA) (zwanej dalej „decyzją”); tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 lit. d) decyzji; tytułem dalszego żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności części art. 1 lit. d) w zakresie, w jakim stwierdzono w nim, że wymiana informacji w zakresie ustalania cen ogranicza konkurencję ze względu na cel lub, że skarżący uczestniczyli w jednolitym i ciągłym naruszeniu w odniesieniu do całego okresu, o którym mowa w tym artykule;

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 2 lit. d) decyzji; tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności części art. 2 lit. d) decyzji;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania lub tytułem żądania ewentualnego odpowiednią częścią kosztów poniesionych przez skarżące.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 101 TFUE przez Komisję i przedstawienia przez nią niewystarczającego uzasadnienia poprzez uznanie, że skarżący uczestniczyli w zachowaniu, które zmierza do ograniczenia lub zakłócenia konkurencji. W szczególności,

                              —

                              Komisja naruszyła art. 101 TFUE poprzez nieuwzględnienie w wystarczającym stopniu właściwego kontekstu prawnego i gospodarczego i nie spełniła ciążącego na niej obowiązku wykazania, że zachowanie rozpatrywane w decyzji ogranicza konkurencję ze względu na cel;

                              —

                              posiłkowo, Komisja naruszyła art. 101 TFUE poprzez stwierdzenie, że wymiana informacji w zakresie ustalania cen ogranicza konkurencję ze względu na cel;

                              —

                              w odniesieniu do wymiany informacji w zakresie ustalania cen Komisja naruszyła prawo poprzez zastąpienie oceny, czy zachowanie ogranicza konkurencję ze względu na cel oceną, czy jako ograniczenie akcesoryjne zachowanie nie jest objęte zakresem art. 101 TFUE.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia przez Komisję art. 101 TFUE poprzez błędne zastosowanie pojęcia jednolitego i ciągłego naruszenia. W szczególności:

                              —

                              Komisja nie wykazała i nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia, że częsta wymiana informacji za pośrednictwem wielostronnych, ciągłych czatów, której to praktyki zaprzestano w lutym 2013 r. oraz sporadyczna, dwustronna wymiana informacji, która nastąpiła po lutym 2013 r., były częścią całościowego planu służącego realizacji wspólnego celu;

                              —

                              Komisja nie wykazuje i nie przedstawia wystarczającego uzasadnienia, że skarżący wiedzieli lub powinni byli wiedzieć o dwustronnej wymianie informacji pomiędzy innymi przedsiębiorstwami handlowymi począwszy od lutego 2013 r., lub mogli ją rozsądnie przewidzieć;

                              —

                              W decyzji nie wykazano i nie przedstawiono wystarczającego uzasadnienia decyzja, że podnoszone naruszenie było ciągłe;

                              —

                              W decyzji nie wykazano istnienia jednolitego i ciągłego naruszenia w odniesieniu do całego okresu, o którym mowa w art. 1 lit. d) decyzji.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący tego, że metodyka Komisji w zakresie grzywien narusza art. 23 rozporządzenia 1/2003 (1), wytyczne Komisji w sprawie grzywien (2) i obowiązek uzasadnienia. W szczególności:

                              —

                              Komisja nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia, aby umożliwić skarżącym ocenę, czy metodyka w zakresie grzywien jest obarczona błędem;

                              —

                              Komisja przyjmuje zastępczą wartość sprzedaży, która w znaczący sposób zawyża wartość sprzedaży skarżących, a zatem gospodarcze znaczenie podnoszonego naruszenia, odstępując od pojęcia „wartości sprzedaży” zawartego w wytycznych w sprawie grzywien z 2006 r.;

                              —

                              grzywna nałożona na skarżących w znaczący sposób zawyża wagę podnoszonego naruszenia;

                              —

                              grzywna nałożona na skarżących obejmuje okres, w którym nie uczestniczyli oni w podnoszonym naruszeniu.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).

         (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2) (zwane dalej „wytycznymi w sprawie grzywien”).


title: Sprawa T-407/21: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2021 r. – PB / Komisja

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/40

      Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2021 r. – PB / Komisja
      (Sprawa T-407/21)
      (2021/C 338/50)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: PB (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;
                  i w związku z tym

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 maja 2021 r., doręczonej w dniu 10 maja 2021 r., w sprawie odzyskania odpowiednio (i) 4 241 507 EUR (zamówienie TACIS/2006/101–510) (kwota główna) lub 4 674 256,92 EUR (kwota główna wraz z odsetkami za zwłokę na dzień 30 kwietnia 2021 r.) oraz (ii) 1 197 055,86 EUR (zamówienie CARDS/2008/166–429) (kwota główna) lub 1 298 608,85 EUR (kwota główna wraz z odsetkami za zwłokę na dzień 30 kwietnia 2021 r.), od których należy odjąć 399 825 EUR;

                  —

                  nakazanie zwrotu wszelkich kwot ewentualnie odzyskanych przez Komisję na podstawie tej decyzji, wraz z odsetkami za zwłokę według stopy stosowanej przez Europejski Bank Centralny, powiększonej o 7 punktów;

                  —

                  nakazanie zapłaty 10 000 EUR tytułem odszkodowania, z zastrzeżeniem możliwości zmiany;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia rozporządzenia finansowego, ponieważ Komisji nie przysługuje wobec skarżącego żadna wierzytelność, a w każdym razie żadna pewna wierzytelność.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnych wymogów formalnych, obowiązku staranności i zasady bezstronności, przewidzianych w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Skarżący podnosi, że w zaskarżonej decyzji, w celu uzasadnienia wszczęcia procedury odzyskania należności, Komisja wskazała, iż nie zastosował się on do noty obciążeniowej, ponaglenia i wezwania do zapłaty. Czyniąc to, pozwana nie wspomniała jednak, po pierwsze, że skarżący je zakwestionował, a po drugie, że sąd belgijski uznał się za właściwy do rozpoznania powództwa wniesionego do tego sądu przez HB w kontekście dwóch umów. Skarżący dodaje, że pozwana uchybiła również ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia, ponieważ nie wyjaśniła powodów, które skłoniły ją w tym przypadku do podjęcia takiej decyzji. Wreszcie, skarżący uważa, że Komisja nie zbadała w sposób staranny i bezstronny wszystkich istotnych elementów niniejszej sprawy.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący braku kompetencji Komisji do wydawania decyzji stanowiących tytuł egzekucyjny, braku podstawy prawnej i oczywistego błędu w ocenie. Skarżący podnosi, że Komisja nie była uprawniona do wydania dwóch decyzji stanowiących tytuł egzekucyjny w celu odzyskania wierzytelności, którą – jak twierdzi Komisja – ma ona wobec podmiotu gospodarczego, którym zarządza skarżący i który uważa ona za odpowiedzialny solidarnie, z uwagi na brak w umowie między nimi klauzuli arbitrażowej przyznającej sądom Unii właściwość do rozstrzygania sporów powstałych między nimi w dziedzinie zobowiązań umownych. Otóż skarżący uważa, że jeżeli Komisja nie jest uprawniona do wydania dwóch decyzji dotyczących tego podmiotu gospodarczego, to nie może być również uprawniona do wydania decyzji w stosunku do niego, ponieważ podstawa jego powództwa ma charakter umowny.


title: Sprawa C-630/19: Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 26 lutego 2020 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – PAGE International Lda / Autoridade Tributária e Aduaneira [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Odliczenie podatku naliczonego – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuły 168 i 176 – Wyłączenie prawa do odliczenia – Nabycie usług żywieniowych – Klauzula standstill – Przystąpienie do Unii Europejskiej]

text:
               14.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/2

      Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 26 lutego 2020 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – PAGE International Lda / Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-630/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Odliczenie podatku naliczonego - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 168 i 176 - Wyłączenie prawa do odliczenia - Nabycie usług żywieniowych - Klauzula standstill - Przystąpienie do Unii Europejskiej)
      (2020/C 304/02)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD).

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: PAGE International Lda

         Strona przeciwna: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Sentencja

      Artykuł 168 lit. a) i art. 176 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, które po przystąpieniu odnośnego państwa do Unii Europejskiej zmniejsza zakres kosztów wyłączonych z prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej, zezwalając pod pewnymi warunkami na odliczenie części podatku od wartości dodanej obciążającej te koszty, w tym w szczególności koszty związane z wyżywieniem, nawet jeżeli podatnik wykaże, że koszty te zostały w całości poniesione na prowadzenie jego opodatkowanej działalności gospodarczej.

         (1)  Dz.U. C 389 z 11.11.2019.


title: Sprawy połączone C-632/19 i C-633/19: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen – Belgia) – Federale Overheidsdienst Financiën, Openbaar Ministerie / Metalen Galler NV (C-632/19 i C-633/19), LW-Idee GmbH (C-632/19 i C-633/19), KGH Belgium NV (C-632/19), Vollers Belgium NV (C-633/19) [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 ust. 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chin – Rozporządzenie (WE) nr 91/2009 – Ważność i wykładnia – Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie stanu faktycznego sporu stanowiącego przedmiot postępowania głównego oraz w przedmiocie względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytania prejudycjalne – Oczywista niedopuszczalność]

text:
               14.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/3

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen – Belgia) – Federale Overheidsdienst Financiën, Openbaar Ministerie / Metalen Galler NV (C-632/19 i C-633/19), LW-Idee GmbH (C-632/19 i C-633/19), KGH Belgium NV (C-632/19), Vollers Belgium NV (C-633/19)
      (Sprawy połączone C-632/19 i C-633/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 ust. 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chin - Rozporządzenie (WE) nr 91/2009 - Ważność i wykładnia - Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie stanu faktycznego sporu stanowiącego przedmiot postępowania głównego oraz w przedmiocie względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytania prejudycjalne - Oczywista niedopuszczalność)
      (2020/C 304/03)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen.

         Strony w postępowaniach głównych

         Oskarżyciele: Federale Overheidsdienst Financiën, Openbaar Ministerie

         Oskarżeni: Metalen Galler NV (C-632/19 i C-633/19), LW-Idee GmbH (C-632/19 i C-633/19), KGH Belgium NV (C-632/19), Vollers Belgium NV (C-633/19)

         Sentencja

      Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone postanowieniem z dnia 27 marca 2020 r. przez rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (sąd pierwszej instancji w Antwerpii, Belgia) są oczywiście niedopuszczalne.

         (1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.


title: Sprawa C-839/19 P: Odwołanie wniesione w dniu 16 listopada 2019 r. przez Karolinę Romańską od postanowienia Sądu z dnia 6 września 2019 r. w sprawie T-212/18, Romańska/Frontex

text:
               14.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/3

      Odwołanie wniesione w dniu 16 listopada 2019 r. przez Karolinę Romańską od postanowienia Sądu z dnia 6 września 2019 r. w sprawie T-212/18, Romańska/Frontex
      (Sprawa C-839/19 P)
      (2020/C 304/04)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Karolina Romańska – Kuć (Przedstawiciel: A. Tetkowska, adwokat)

         Druga strona postępowania: Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej
      Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2020 r. sprawa została wykreślona z rejestru.


title: Sprawa C-101/20 P: Odwołanie wniesione w dniu 19 lutego 2020 r. przez Currency One S.A. od wyroku Sądu dnia 19 grudnia 2019 r. w sprawie T-501/18, Currency One / EUIPO – Cinkciarz.pl

text:
               14.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/3

      Odwołanie wniesione w dniu 19 lutego 2020 r. przez Currency One S.A. od wyroku Sądu dnia 19 grudnia 2019 r. w sprawie T-501/18, Currency One / EUIPO – Cinkciarz.pl
      (Sprawa C-101/20 P)
      (2020/C 304/05)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Currency One S.A. (Przedstawiciel: P. Szmidt, adwokat)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Cinkciarz.pl sp. z o.o.
      Postanowieniem Trybunału (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) z 28 maja 2020 r. odwołanie nie zostało przyjęte do rozpoznania.


title: Sprawa C-198/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie (Polska) w dniu 11 maja 2020 r. – MN, DN, JN, ZN przeciwko X Bank S.A.

text:
               14.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie (Polska) w dniu 11 maja 2020 r. – MN, DN, JN, ZN przeciwko X Bank S.A.
      (Sprawa C-198/20)
      (2020/C 304/06)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony skarżące: MN, DN, JN, ZN

         Strona pozwana: X Bank S.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 2 lit. b Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1), art. 3 ust. 1 i 2, art. 4 Dyrektywy 93/13, oraz jej motywy:

                              —

                              konsument musi otrzymać taką samą ochronę zarówno w umowach zawieranych ustnie, jak i na piśmie, bez względu na to, czy postanowienia pisemnej umowy zostały zawarte w jednym czy kilku dokumentach;

                              —

                              ocena nieuczciwego charakteru warunków umowy, zgodnie z wybranymi ogólnymi kryteriami, zwłaszcza w przypadku działalności dotyczącej sprzedaży lub dostaw o charakterze publicznym, zapewniającej usługi o charakterze powszechnym, przy uwzględnieniu solidarności między użytkownikami, muszą być uzupełnione środkami umożliwiającymi dokonanie ogólnej oceny różnych interesów; stanowi to wymóg działania w dobrej wierze; przy dokonywaniu oceny działania w dobrej wierze będzie brana pod uwagę zwłaszcza siła pozycji przetargowej stron umowy, a w szczególności, czy konsument był zachęcany do wyrażenia zgody na warunki umowy i czy towary lub usługi były sprzedane lub dostarczone na specjalne zamówienie konsumenta; sprzedawca lub dostawca spełnia wymóg działania w dobrej wierze, jeżeli traktuje on drugą stronę umowy w sposób sprawiedliwy i słuszny, należycie uwzględniając jej prawnie uzasadnione roszczenia;

                              —

                              umowy powinny być sporządzane prostym i zrozumiałym językiem, a konsument powinien mieć faktycznie możliwość zapoznania się ze wszystkimi warunkami umowy, a wszelkie wątpliwości powinny być interpretowane na jego korzyść;
                              w świetle pkt 16 i 21 wyroku Trybunału z 3-09-2015 r. Horațiu Ovidiu Costea przeciwko SC Volksbank România SA (C-110/14, ECLI:EU:C:2015:538) i pkt 20 i 26-33 opinii Rzecznika Generalnego Pedra Cruza Villalóna przedstawionej w dniu 23 kwietnia 2015 r. (ECLI:EU:C:2015:271),
                              należy interpretować tak, że ochrona konsumencka przyznana przez Dyrektywę 93/13 przysługuje każdemu konsumentowi?
                              Czy też jak sugeruje pkt 74 wyroku Trybunału z dnia 30 kwietnia 2014 r. w sprawie Árpád Kásler, Hajnalka Káslerné Rábai przeciwko OTP Jelzálogbank Zrt, (C-26/13 ECLI:EU:C:2014:282) ochrona konsumencka przysługuje tylko właściwie poinformowanemu, dostatecznie uważnemu i rozsądnemu przeciętnemu konsumentowi? Innymi słowy, czy sąd krajowy stwierdzić może abuzywność postanowień umowy zawieranej przez każdego konsumenta, czy też może stwierdzić tylko abuzywność postanowień umowy, którą zawierał konsument, którego można uznać za właściwie poinformowanego, dostatecznie uważnego i rozsądnego przeciętnego konsumenta?

                  2)

                  W wypadku odpowiedzi na pytanie pierwsze, że ochrona konsumencka przysługuje na gruncie Dyrektywy 93/13 nie każdemu konsumentowi, ale tylko właściwie poinformowanemu, dostatecznie uważnemu i rozsądnemu przeciętnemu konsumentowi, czy można za właściwie poinformowanego, dostatecznie uważnego i rozsądnego przeciętnego konsumenta uznać konsumenta, który nie przeczytał zawieranej umowy kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty obcej opiewającej na 150 000 zł, zawieranej na 30 lat przed jej zawarciem? Czy można takiemu konsumentowi przyznać ochronę na gruncie Dyrektywy 93/13?

                  3)

                  W wypadku odpowiedzi na pytanie pierwsze, że ochrona konsumencka przysługuje na gruncie Dyrektywy 93/13 nie każdemu konsumentowi, ale tylko właściwie poinformowanemu, dostatecznie uważnemu i rozsądnemu przeciętnemu konsumentowi, czy można za właściwie poinformowanego, dostatecznie uważnego i rozsądnego przeciętnego konsumenta uznać konsumenta, który wprawdzie przeczytał projekt umowy kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty obcej zawieranej na 30 lat opiewającej na 150 000 zł, ale jej nie zrozumiał w pełni, a mimo to nie próbował zrozumieć jej znaczenia przed zawarciem, w szczególności nie zwracał się do drugiej strony umowy – banku z prośbą o wyjaśnienie jej znaczenia, znaczenia jej poszczególnych postanowień? Czy można takiemu konsumentowi przyznać ochronę na gruncie Dyrektywy 93/13?

         (1)  Dz. U.1993 L 95, s .29; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 002 P. 288 – 293


title: Sprawa C-202/20 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 25 marca 2020 r. w sprawie T-129/19, Necci / Komisja, wniesione w dniu 12 maja 2020 r. przez Claudia Necciego

text:
               14.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/5

      Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 25 marca 2020 r. w sprawie T-129/19, Necci / Komisja, wniesione w dniu 12 maja 2020 r. przez Claudia Necciego
      (Sprawa C-202/20 P)
      (2020/C 304/07)
      Język postępowania: fracuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Claudio Necci (przedstawiciele: S. Orlandi, T. Martin, adwokaci)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie postanowienia wydanego w dniu 25 marca 2020 r. przez Sąd Unii Europejskiej w sprawie Necci/Komisja, T-129/19;

                  —

                  przekazanie sprawy do Sądu Unii Europejskiej w celu ponownego rozpoznania;

                  —

                  rozstrzygnięcie o kosztach w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie wnosi o uchylenie postanowienia wydanego w dniu 25 maja 2020 r. w sprawie T-129/19, na mocy którego Sąd Unii Europejskiej odrzucił jako niedopuszczalną jego skargę o stwierdzenie nieważności i obciążył go kosztami postępowania.
      Wnoszący odwołanie podnosi z tego tytułu trzy zarzuty:
      Zarzut pierwszy opiera się na przeinaczeniu przedmiotu sporu w zakresie, w jakim Sąd Unii Europejskiej uznał, że decyzja z dnia 18 lipca 2011 r. była niekorzystna dla wnoszącego odwołanie.
      Zarzut drugi opiera się na naruszeniu jego prawa do skutecznej ochrony sądowej, zważywszy, że skoro jego skarga jest niedopuszczalna, wnoszący odwołanie nie dysponuje żadnym środkiem zaskarżenia celem zakwestionowania okoliczności, że nie jest on już objęty żadnym zabezpieczeniem społecznym, mimo świadczenia pracy przez całe swoje życie.
      Zarzut trzeci opiera się na naruszeniu zasady zastosowania ustawodawstwa tylko jednego państwa członkowskiego z tego względu, że Sąd Unii Europejskiej orzekł, że utrata wszelkiego zabezpieczenia społecznego we Włoszech w następstwie przeniesienia uprawnień emerytalnych „wynika z norm prawnych właściwych przedmiotowemu prawu krajowemu i nie ma żadnego wpływu na jego sytuację w odniesieniu do wspólnego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (RCAM).


title: Sprawa C-212/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie (Polska) w dniu 12 maja 2020 r. – M.P., B.P. przeciwko „A.” prowadzącemu działalność za pośrednictwem „A.” S.A.

text:
               14.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie (Polska) w dniu 12 maja 2020 r. – M.P., B.P. przeciwko „A.” prowadzącemu działalność za pośrednictwem „A.” S.A.
      (Sprawa C-212/20)
      (2020/C 304/08)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: M.P., B.P.

         Strona pozwana:„A.” prowadzący działalność za pośrednictwem „A.” S.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w świetle art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 5 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) oraz jej motywów, przewidujących obowiązek sporządzania umowy prostym i zrozumiałym językiem oraz konieczność interpretowania wątpliwości na korzyść konsumenta, zapis umowy określający kurs kupna i sprzedaży waluty obcej w umowie kredytu indeksowanego kursem waluty obcej musi być sformułowany w sposób jednoznaczny, tj. tak, aby kredytobiorca/konsument mógł samodzielne określić ten kurs w danym dniu, czy też w świetle rodzaju umowy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 w/w dyrektywy, długoterminowego (kilkudziesięcioletniego) charakteru umowy oraz faktu, iż wysokość waluty obcej podlega ciągłym (w każdej chwili) zmianom, możliwe jest sformułowanie postanowienia umownego w sposób ogólniejszy, a mianowicie odnoszący się do rynkowej wysokości waluty obcej uniemożliwiający wprowadzenie znaczącej nierównowagi stron w zakresie praw i obowiązków stron ze szkodą dla konsumenta w rozumieniu art. 3 ust. 1 w/w dyrektywy;

                  2)

                  W razie pozytywnej odpowiedzi na pierwsze, czy w świetle art. 5 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich oraz jej motywów, możliwa jest interpretacja zapisu umownego dotyczącego określania przez kredytodawcę (bank) kursu kupna i sprzedaży waluty obcej w ten sposób, aby rozstrzygnąć wątpliwości umowne na korzyść konsumenta i przyjąć, że umowa określa kursy kupna i sprzedaży waluty obcej, nie w sposób dowolny, lecz wolnorynkowy zwłaszcza w sytuacji, gdy obie strony tak samo rozumiały zapisy umowne określające kurs kupna i sprzedaży waluty obcej bądź kredytobiorca/konsument nie był zainteresowany kwestionowanym postanowieniem umownym w czasie zawarcia umowy i jej wykonywania, w tym nie zaznajomił się z treścią umowy w chwili jej zawarcia i przez cały czas jej trwania.

         (1)  Dz. U.1993 L 95, s. 29; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 002 P. 288 – 293


title: Sprawa C-219/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 26 maja 2020 r. – LM

text:
               14.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 26 maja 2020 r. – LM
      (Sprawa C-219/20)
      (2020/C 304/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Steiermark

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: LM

         Organ będący drugą stroną postępowania: Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld

         Uczestnik postępowania: Österreichische Gesundheitskasse
      Kompetenzzentrum LSDB

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 41 ust. 1 i art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie normie prawa krajowego, która w postępowaniu administracyjnym o charakterze karnym przewiduje obligatoryjnie pięcioletni okres przedawnienia w przypadku czynu zabronionego popełnionego w wyniku niedbalstwa?


title: Sprawa C-231/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 3 czerwca 2020 r. – MT / Landespolizeidirektion Steiermark

text:
               14.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 3 czerwca 2020 r. – MT / Landespolizeidirektion Steiermark
      (Sprawa C-231/20)
      (2020/C 304/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: MT

         Organ będący drugą stroną postępowania: Landespolizeidirektion Steiermark

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy sąd krajowy w ramach postępowania karnego, które jest prowadzane w celu ochrony uregulowania dotyczącego monopolu, powinien zbadać stosowaną przez siebie normę przewidującą sankcje karne w świetle swobody świadczenia usług, jeżeli już wcześniej zbadał uregulowanie dotyczące tego monopolu zgodnie ze wskazówkami Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a badanie to wykazało, że owo uregulowanie jest uzasadnione?

                  2)

                     W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:

                                 2a)

                              Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie normie prawa krajowego, która za udostępnianie w ramach działalności gospodarczej nielegalnych loterii w rozumieniu Glücksspielgesetz (ustawy o grach losowych) przewiduje obligatoryjnie nałożenie grzywny za każdy automat do gry bez określenia bezwzględnej górnej granicy łącznej sumy nałożonych grzywien?

                                 2b)

                              Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie normie prawa krajowego, która za udostępnianie w ramach działalności gospodarczej nielegalnych loterii w rozumieniu Glücksspielgesetz przewiduje obligatoryjnie nałożenie kary minimalnej w wysokości 3 000 EUR za każdy automat do gry?

                                 2c)

                              Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie normie prawa krajowego, która za udostępnianie w ramach działalności gospodarczej nielegalnych loterii w rozumieniu Glücksspielgesetz przewiduje nałożenie zastępczej kary pozbawienia wolności za każdy automat do gry bez określenia bezwzględnej górnej granicy łącznej sumy nałożonych zastępczych kar pozbawienia wolności?

                                 2d)

                              Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie normie prawa krajowego, która w przypadku kary za udostępnianie w ramach działalności gospodarczej nielegalnych loterii w rozumieniu Glücksspielgesetz przewiduje udział w kosztach postępowania karnego w wysokości 10 % nałożonych grzywien?

                  3)

                     W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:

                                 3a)

                              Czy art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie normie prawa krajowego, która za udostępnianie w ramach działalności gospodarczej nielegalnych loterii w rozumieniu Glücksspielgesetz przewiduje obligatoryjnie nałożenie grzywny za każdy automat do gry bez określenia bezwzględnej górnej granicy łącznej sumy nałożonych grzywien?

                                 3b)

                              Czy art. 49 ust. 3 karty należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie normie prawa krajowego, która za udostępnianie w ramach działalności gospodarczej nielegalnych loterii w rozumieniu Glücksspielgesetz przewiduje obligatoryjnie nałożenie kary minimalnej w wysokości 3 000 EUR za każdy automat do gry?

                                 3c)

                              Czy art. 49 ust. 3 karty należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie normie prawa krajowego, która za udostępnianie w ramach działalności gospodarczej nielegalnych loterii w rozumieniu Glücksspielgesetz przewiduje nałożenie zastępczej kary pozbawienia wolności za każdy automat do gry bez określenia bezwzględnej górnej granicy łącznej sumy nałożonych zastępczych kar pozbawienia wolności?

                                 3d)

                              Czy art. 49 ust. 3 karty należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie normie prawa krajowego, która w przypadku kary za udostępnianie w ramach działalności gospodarczej nielegalnych loterii w rozumieniu Glücksspielgesetz przewiduje udział w kosztach postępowania karnego w wysokości 10 % nałożonych grzywien?


title: Sprawa C-300/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgerichts (Niemcy) w dniu 7 lipca 2020 r. – BUND Naturschutz in Bayern e.V. / Landkreis Rosenheim

text:
               14.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgerichts (Niemcy) w dniu 7 lipca 2020 r. – BUND Naturschutz in Bayern e.V. / Landkreis Rosenheim
      (Sprawa C-300/20)
      (2020/C 304/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BUND Naturschutz in Bayern e.V.

         Strona pozwana: Landkreis Rosenheim

         Interwenienci: Landesanwaltschaft Bayern, Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (1) należy interpretować w ten sposób, że ramy dla przyszłego zezwolenia na inwestycję dotyczącego projektów wymienionych w załącznikach I i II do dyrektywy 2011/92/UE (2) (zwanej dalej „dyrektywą 2011/92/UE”) są ustalane już wtedy, gdy rozporządzenie mające na celu ochronę przyrody i krajobrazu przewiduje ogólne zakazy z możliwością wyłączeń oraz obowiązki uzyskania zezwoleń, które nie mają szczególnego związku z projektami wymienionymi w załącznikach do dyrektywy 2011/92/UE?

                  2.

                  Czy art. 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE należy interpretować w ten sposób, że plany i programy dla rolnictwa, leśnictwa, użytkowania gruntów itp. są przygotowywane wówczas, gdy mają one na celu ustalenie ram referencyjnych dla jednego lub kilku tych sektorów? Czy też wystarczające jest ustanowienie w celu ochrony przyrody i krajobrazu ogólnych zakazów i obowiązków uzyskania zezwoleń, które należy weryfikować w ramach procedur udzielania zezwoleń dotyczących dużej liczby przedsięwzięć i zastosowań, i które mogą mieć pośredni („mimowolny”) wpływ na jeden lub kilka tych sektorów?

                  3.

                  Czy art. 3 ust. 4 dyrektywy 2001/42/WE należy interpretować w ten sposób, że ramy dla przyszłego zezwolenia na inwestycję dotyczącego projektów są ustanawiane, jeżeli rozporządzenie wydane w celu ochrony przyrody i krajobrazu określa ogólne zakazy i obowiązki uzyskania zezwoleń w odniesieniu do dużej liczby opisanych w sposób abstrakcyjny przedsięwzięć i środków na obszarze chronionym, jednakże w chwili wydania tego rozporządzenia konkretne projekty nie są możliwe do przewidzenia ani zamierzone, a zatem brak jest szczególnego związku z konkretnymi projektami?

         (1)  Dz.U. L 197, s. 30.

         (2)  Dyrektywa 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U.2012, L 26, s. 1)


title: Sprawa C-306/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa (Łotwa) w dniu 9 lipca 2020 r. – SIA „Visma Enterprise” / Konkurences padome

text:
               14.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa (Łotwa) w dniu 9 lipca 2020 r. – SIA „Visma Enterprise” / Konkurences padome
      (Sprawa C-306/20)
      (2020/C 304/13)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Administratīvā apgabaltiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SIA Visma Enterprise

         Strona przeciwna: Konkurences padome

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy umowa pomiędzy producentem i dystrybutorami, o której mowa w niniejszej sprawie (zgodnie z którą przez okres 6 – sześciu – miesięcy od rejestracji potencjalnej transakcji dystrybutor, który zarejestrował potencjalną transakcję wcześniej korzysta z pierwszeństwa do przeprowadzenia procesu sprzedaży z danym użytkownikiem końcowym, o ile ten ostatni nie zgłosi sprzeciwu), może być uznana, zgodnie z właściwą wykładnią Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, za porozumienie między przedsiębiorstwami, którego celem jest zapobieżenie, ograniczanie lub zakłócanie konkurencji w rozumieniu art. 101 ust. 1 [TFUE]?

                  2)

                  Czy umowa pomiędzy producentem i dystrybutorami, o której mowa w niniejszej sprawie, interpretowana zgodnie z postanowieniami Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, wykazuje przesłanki pozwalające ocenić, że umowa ta nie jest wyłączona z ogólnego zakazu karteli?

                  3)

                  Czy umowę pomiędzy producentem i dystrybutorami, o której mowa w niniejszej sprawie, interpretowaną zgodnie z postanowieniami Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej można uznać za wyjątek? Czy wyjątek pozwalający na zawieranie porozumień wertykalnych przewidujących ograniczenie aktywnej sprzedaży skierowanej do określonego obszaru lub określonej grupy klientów zastrzeżonych na wyłączność dla dostawcy lub przydzielonych przez dostawcę innemu nabywcy, jeżeli ograniczenie to nie utrudnia klientom nabywcy sprzedaży towarów objętych porozumieniem i jeżeli udział w rynku dostawcy (skarżącej) nie przekracza 30 %, ma zastosowanie jedynie do systemów dystrybucji wyłącznej?

                  4)

                  Czy element składowy umowy pomiędzy producentem i dystrybutorami, o której mowa w niniejszej sprawie, interpretowanej zgodnie z Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, może polegać wyłącznie na bezprawnym zachowaniu jednego podmiotu gospodarczego? Czy w okolicznościach niniejszej sprawy, interpretowanych zgodnie z postanowieniami Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, należy uznać, że zachodzą przesłanki wskazujące na udział jednego podmiotu gospodarczego w kartelu?

                  5)

                  Czy w okolicznościach niniejszej sprawy, interpretowanych zgodnie z postanowieniami Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, należy uznać, że zachodzą przesłanki wskazujące na zmniejszenie (zakłócenie) konkurencji w ramach systemu dystrybucji lub na przyznanie korzyści skarżącej lub na wywarcie negatywnego wpływu na konkurencję?

                  6)

                  Czy w okolicznościach niniejszej sprawy, interpretowanych zgodnie z postanowieniami Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jeśli udział w rynku sieci dystrybucyjnej nie przekracza 30 % (skarżąca jest producentem, a jej udział w rynku obejmuje również wielkość sprzedaży jej dystrybutorów), zachodzą przesłanki potwierdzające negatywny wpływ na konkurencję w ramach systemu dystrybucji lub poza nim i czy takie porozumienie jest objęte zakazem karteli?

                  7)

                  Zgodnie z art. 101 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 2 rozporządzenia Komisji nr 330/2010 (1) z dnia 20 kwietnia 2010 r. w związku z art. 4 lit. b) tego rozporządzenia:

                              —

                              Czy wyłączenie ma zastosowanie do systemu dystrybucji, w ramach którego: i) dystrybutor (przedsiębiorca) sam wybiera potencjalnego klienta, z którym będzie współpracował; ii) dostawca nie określił wcześniej na podstawie obiektywnych, powszechnie znanych i możliwych do zweryfikowania kryteriów, konkretnej grupy klientów do świadczenia na ich rzecz usług przez każdego dystrybutora; iii) dostawca, na wniosek dystrybutora (przedsiębiorcy), dokonuje rezerwacji potencjalnych klientów dla tego dystrybutora; iv) pozostali dystrybutorzy nie wiedzą lub nie zostali wcześniej poinformowani o zastrzeżeniu potencjalnego klienta; v) jedynym kryterium dla zastrzeżenia potencjalnego klienta i ustanowienia w związku z tym systemu dystrybucji wyłącznej na rzecz danego dystrybutora jest wniosek tego dystrybutora, a nie decyzja dostawcy; lub na podstawie którego vi) zastrzeżenie pozostaje w mocy przez 6 – sześć – miesięcy po zarejestrowaniu potencjalnej transakcji (po upływie których wyłączna dystrybucja przestaje obowiązywać)?

                              —

                              Czy sprzedaż bierną można uznać za nieograniczoną, jeżeli umowa zawarta pomiędzy dostawcą a dystrybutorem zawiera warunek, zgodnie z którym nabywca (użytkownik końcowy) może zgłosić sprzeciw wobec wspomnianego zastrzeżenia, lecz nabywca nie został o tym warunku poinformowany? Czy zachowanie nabywcy (użytkownika końcowego) może wpływać na (uzasadniać) warunki porozumienia pomiędzy dostawcą a dystrybutorem?

         (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 330/2010 z dnia 20 kwietnia 2010 r. w sprawie stosowania art. 101 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych (Dz.U. 2010, L 102, s. 1).


title: Sprawa C-315/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 13 lipca 2020 r. – Regione Veneto / Plan Eco S.r.l

text:
               14.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 13 lipca 2020 r. – Regione Veneto / Plan Eco S.r.l
      (Sprawa C-315/20)
      (2020/C 304/14)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Regione Veneto

         Druga strona postępowania: Plan Eco S.r.l

         Pytania prejudycjalne

      Czy w odniesieniu do sytuacji, w której zmieszane odpady komunalne, niezawierające odpadów niebezpiecznych, zostały przetworzone mechanicznie w instalacji w celu odzysku energii [proces R1/R12 w rozumieniu załącznika C) do Codice dell’ambiente (kodeksu ochrony środowiska)], w wyniku której to czynności przetwarzania okazało się, że hipotetycznie przetworzenie nie zmieniło w sposób znaczący pierwotnych właściwości zmieszanych odpadów komunalnych, lecz odpadom tym przypisano kod EWC 19.12.12, którego strony nie kwestionowały; w celu oceny zgodności z prawem zastrzeżeń państwa pochodzenia dotyczących wniosku o wydanie uprzedniej zgody na przemieszczenie przetworzonych odpadów do zakładu produkcyjnego w państwie Unii Europejskiej w celu ich wykorzystania w technologii współspalania lub w każdym wypadku jako środka wytwarzania energii – które to zastrzeżenia zostały zgłoszone przez właściwy organ w państwie pochodzenia na podstawie zasad określonych w dyrektywie 2008/98/WE (1) – w szczególności zastrzeżeń takich jak wyrażone w niniejszej sprawie, opartych na:

                  —

                  zasadzie ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska (art. 13);

                  —

                  zasadzie samowystarczalności i bliskości, ustanowionej w art. 16 ust. 1, zgodnie z którą „[p]aństwa członkowskie stosują właściwe środki, we współpracy z innymi państwami członkowskimi, jeżeli jest to konieczne lub pożądane, aby ustanowić zintegrowaną i wystarczającą sieć instalacji do unieszkodliwiania odpadów i instalacji do odzysku zmieszanych odpadów komunalnych zebranych z gospodarstw domowych, uwzględniającą przypadki, w których zbieranie takie obejmuje również takie odpady od innych wytwórców, z uwzględnieniem najlepszych dostępnych technik”;

                  —

                  zasadzie ustanowionej w art. 16 ust. 2 zdanie ostatnie, zgodnie z którą „[p]aństwa członkowskie mogą również ograniczyć wychodzące transporty odpadów z przyczyn dotyczących środowiska określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1013/2006” (2);

                  —

                  motywie 33 preambuły wspomnianej dyrektywy z 2008 r., zgodnie z którym „[d]o celów stosowania rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 […] w sprawie przemieszczania odpadów zmieszane odpady komunalne, o których mowa w art. 3 ust. 5 tego rozporządzenia, pozostają zmieszanymi odpadami komunalnymi, nawet jeśli zostały poddane czynności przetwarzania odpadów, która nie zmieniła w sposób znaczących ich właściwości”:

            europejski wykaz odpadów (w niniejszej sprawie EWC 19.12.12, odpady z instalacji mechanicznego przetwarzania odpadów przeznaczonych do odzysku R1/R12) oraz odpowiednie kody naruszają przepisy [prawa Unii] dotyczące przemieszczania odpadów, które przed przetworzeniem mechanicznym były zmieszanymi odpadami komunalnymi, a w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, w jakim stopniu i w jakich granicach naruszają owe przepisy?;
      w szczególności, w odniesieniu do przemieszczania odpadów powstałych w wyniku przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, czy przepisy art. 16 dyrektywy z 2008 r. i jej motyw 33, które wyraźnie dotyczą przemieszczania odpadów, mają pierwszeństwo przed kwalifikacją wynikającą z europejskiego wykazu odpadów?;
      Consiglio di stato zwraca się także o ustalenie, jeśli Trybunał uzna to za właściwe i użyteczne, czy wspomniany powyżej wykaz ma charakter normatywny, czy też stanowi on jedynie certyfikację techniczną zapewniającą jednolitą identyfikowalność wszystkich odpadów?.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/UE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U. L 312 z 22.11.2008, s. 3).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U. L 190, s. 1).


title: Sprawa C-616/18: Postanowienie Prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 2 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance Epinal – France) – Cofidis SA/ YU, ZT

text:
               14.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/13

      Postanowienie Prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 2 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance Epinal – France) – Cofidis SA/ YU, ZT
      (Sprawa C-616/18) (1)

      (2020/C 304/15)
      Język postępowania: francuski
      Prezes Trybunału drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.