title: Sprawa C-38/13: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Białymstoku – Polska) – Małgorzata Nierodzik przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Psychiatrycznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej im. dr Stanisława Deresza w Choroszczy (Odesłanie prejudycjalne  — Polityka społeczna  — Dyrektywa 99/70/WE  — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC  — Klauzula 4  — Pojęcie „warunków zatrudnienia”  — Okres wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas określony  — Odmienne traktowanie względem pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/13

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Białymstoku – Polska) – Małgorzata Nierodzik przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Psychiatrycznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej im. dr Stanisława Deresza w Choroszczy
   (Sprawa C-38/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 99/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 4 - Pojęcie „warunków zatrudnienia” - Okres wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas określony - Odmienne traktowanie względem pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony))
   2014/C 135/13
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Rejonowy w Białymstoku

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Małgorzata Nierodzik

      Strona pozwana: Samodzielny Publiczny Psychiatryczny Zakład Opieki Zdrowotnej im. dr Stanisława Deresza w Choroszczy

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Sąd Rejonowy w Białymstoku – Wykładnia art. 1 dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 175, s. 43) oraz klauzul 1 i 4 załącznika do tej dyrektywy – Uregulowanie krajowe przewidujące mniej korzystne okresy wypowiedzenia dla umów o pracę zawartych na czas określony aniżeli dla umów o pracę zawartych na czas nieokreślony

      Sentencja

   Klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak sporne w postępowaniu głównym, które przewiduje, w odniesieniu do wypowiedzenia umów o pracę zawartych na czas określony, mających trwać dłużej niż 6 miesięcy, możliwość zastosowania sztywnego dwutygodniowego okresu wypowiedzenia, niezależnego od długości zakładowego stażu pracy danego pracownika, podczas gdy długość okresu wypowiedzenia w przypadku umów o pracę zawartych na czas nieokreślony jest określana stosownie do stażu pracy danego pracownika i może wynosić od dwóch tygodni do trzech miesięcy, gdy obie te kategorie pracowników znajdują się w porównywalnych sytuacjach.

      (1)  Dz.U. C 141 z 18.5.2013.


title: Sprawa C-460/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 6 lipca 2010 r. w sprawie T-401/09 Luigi Marcuccio przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 21 września 2010 r. przez Luigiego Marcuccię

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/16

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 6 lipca 2010 r. w sprawie T-401/09 Luigi Marcuccio przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 21 września 2010 r. przez Luigiego Marcuccię
   (Sprawa C-460/10 P)
   ()
   2010/C 328/31
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (przedstawiciel: Giuseppe Cipressa)

      Druga strona postępowania: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               uchylenie w całości, bez żadnych wyjątków, postanowienia szóstej izby Sądu z dnia 6 lipca 2010 r. w sprawie T-401/09 Marcuccio przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej

               —

               orzeczenie, że skarga wniesiona w pierwszej instancji, będąca podstawą zaskarżonego postanowienia, jest dopuszczalna w całości i bez żadnych wyjątków;

         a także o:

               —

               tytułem żądania głównego, uwzględnienie w całości i bez żadnych wyjątków żądań zawartych w skardze wniesionej w pierwszej instancji oraz nakazanie stronie pozwanej w pierwszej instancji zwrotu skarżącemu wszystkich kosztów i wynagrodzeń zapłaconych przez niego w związku ze sprawą we wszystkich instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżone postanowienie jest niezgodne z prawem w szczególności z następujących powodów: a) błędne, nieprawidłowe i nieracjonalne rozumienie i stosowanie zasad prawa dotyczących odpowiedzialności deliktowej oraz nieuzasadnione i nielogiczne odejście od orzecznictwa Unii Europejskiej w tym zakresie; b) całkowity brak uzasadnienia, oczywisty błąd w ocenie, zignorowanie i wypaczenie okoliczności faktycznych, myląca, niepełna i błędna ocena dowodów przedstawionych przez skarżącego, naruszenie obowiązku clare loqui, niespójność, apodyktyczność, arbitralność, nieracjonalność i brak zasadności; c) brak orzeczenia Sądu w przedmiocie fundamentalnych aspektów sporu i nieprzeprowadzenia jakiegokolwiek dochodzenia; d) uchylenie się od spoczywającego na sądzie obowiązku oparcia swych stwierdzeń, w tym w zakresie oceny dowodów, na zasadach doświadczenia i zdrowego rozsądku; e) błędne, nieprawidłowe i nieracjonalne rozumienie i stosowanie zasad prawa dotyczących dowodzenia i ciężaru dowodu przed sądem.


title: Sprawa T-70/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 17 lutego 2016 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 18 grudnia 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-104/13 De Nicola/EBI

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/41

         Odwołanie wniesione w dniu 17 lutego 2016 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 18 grudnia 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-104/13 De Nicola/EBI
   (Sprawa T-70/16 P)
   (2016/C 111/50)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat G. Ferabecoli)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie niniejszego odwołania i poprzez częściową zmianę zaskarżonego wyroku uchylenie pkt 2 sentencji oraz pkt 13-17, 57-60 i 62-68 samego wyroku;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie, że wobec dr De Nicoli stosowany był mobbing i zasądzenie od EBI zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez dr De Nicolę albo, pomocniczo, przekazanie sprawy do innej izby Sądu do spraw Służby Publicznej, zasiadającej w innym składzie sędziowskim celem ponownego wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie uchylonych części wyroku; pod warunkiem ukończenia żądanych badań lekarskich;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Inwestycyjnego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie jest skierowane przeciwko wyrokowi Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 grudnia 2015 r. De Nicola/Europejski Bank Inwestycyjny (F-104/13).
   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący umownego charakteru stosunku łączącego wnoszącego odwołanie i EBI.

                           —

                           W tym względzie wnoszący odwołanie twierdzi, że żądał odszkodowania w odniesieniu do odpowiedzialności umownej EBI, a nie pozaumownej odpowiedzialności Unii Europejskiej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący wniosku o stwierdzenie mobbingu.

                           —

                           W tym względzie wnoszący odwołanie utrzymuje w szczególności, że Sąd do spraw Służby Publicznej nie mógł uchylić się od swego obowiązku rozpatrzenia oskarżenia o mobbing a tym samym, że całkowicie niezgodnie z prawem stwierdził, że żądanie stwierdzenia, iż był stosowany mobbing było niedopuszczalne. Sprawdzenie i kwalifikacja okoliczności faktycznych pod względem prawnym stanowi, między innymi, „warunek wstępny”, aby następnie ustalić odszkodowanie za stwierdzone szkody.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący wniosku o to, by EBI poniósł koszty odszkodowania za szkodę płynącą z mobbingu.

                           —

                           W tym względzie wnoszący odwołanie twierdzi, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki ku temu, by Sąd zbadał informacje i przyznał prawo do zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.


title: Sprawa T-86/06: Skarga wniesiona w dniu  16 marca 2006 r.  — Studio Buchara i in. przeciwko Komisji

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/14

         Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2006 r. — Studio Buchara i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-86/06)
   (2006/C 121/25)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Bichara s.r.l., Riccardo Bichara i Maria Proietti (Rzym, Włochy) [przedstawiciele: M. Pappalardo, M.C. Santacroce, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Delegacji Komisji w Papui-Nowej Gwinei, jak również odpowiedzialności pozaumownej OLAF odnośnie projektu nr 8.ACP.PNG.003

               —

               zasądzenie od Komisji i OLAF odszkodowania za szkody spowodowane niezgodnym z prawem postępowaniem w toku wykonania projektu nr 8.ACP.PNG.003 oszacowane na 5 884 873,99 EUR,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Przedmiotem niniejszej skargi jest naprawienie szkody poniesionej przez skarżącą spółkę (włoską spółkę projektową działającą od lat w ramach programów finansowanych przez Unię Europejską) z powodu zachowania urzędników Delegacji Komisji w Papui-Nowej Gwinei i Europejskiego Biura ds. Przeciwdziałania Oszustwom (OLAF) w odniesieniu do zamówienia publicznego na usługi nr 8.ACP.PNG.003 finansowanego z Europejskiego Funduszu Rozwoju.
   Należy w tym zakresie przypomnieć, że w grudniu 1999 r. skarżącej spółce przyznano wspomniane zamówienie dotyczące prac projektowych w zakresie ulepszeń budowlanych dziewięciu instytucji szkolnych usytuowanych w różnych regionach Papui-Nowej Gwinei.
   Skarżąca spółka twierdzi, wraz z dwiema pozostałymi skarżącymi, że w niniejszej sprawie doszło do powstania odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty:

               —

               wskutek niesłusznej ingerencji Delegacji Komisji w Papui-Nowej Gwinei w stosunki umowne pomiędzy Studio Buchara a władzami lokalnymi w zakresie wskazanego zamówienia na usługi. Ingerencja ta zmusiła skarżącą do wcześniejszego rozwiązania umowy uniemożliwiając jakiekolwiek ugodowe rozwiązanie sporu między stronami umowy;

               —

               wskutek zachowania OLAF w ramach dochodzenia OF/2002/0261 oraz OF/2002/0322. Zachowanie to było sprzeczne z ciążącym na OLAF obowiązkiem prowadzenia dochodzeń w sposób niezależny, również od Komisji Europejskiej, oraz zasadami sprawiedliwości, bezstronności i domniemania niewinności podmiotów objętych dochodzeniem.


title: Sprawa C-254/14: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 5 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Velikoj Gorici – Chorwacja) – VG Vodoopskrba d.o.o. za vodoopskrbu i odvodnju przeciwko Đuro Vladika (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 regulaminu Trybunału – Polityka wodna Wspólnoty – Dyrektywa 2000/60/WE – Cena fakturowana konsumentowi – Możliwość naliczenia w fakturze kosztów stałych – Okoliczności poprzedzające przystąpienie Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej – Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/14

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 5 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Velikoj Gorici – Chorwacja) – VG Vodoopskrba d.o.o. za vodoopskrbu i odvodnju przeciwko Đuro Vladika
      (Sprawa C-254/14) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 regulaminu Trybunału - Polityka wodna Wspólnoty - Dyrektywa 2000/60/WE - Cena fakturowana konsumentowi - Możliwość naliczenia w fakturze kosztów stałych - Okoliczności poprzedzające przystąpienie Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej - Oczywisty brak właściwości Trybunału)
      (2015/C 016/20)
      Język postępowania: chorwacki

         Sąd odsyłający

      Općinski sud u Velikoj Gorici

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: VG Vodoopskrba d.o.o. za vodoopskrbu i odvodnju

         Strona pozwana: Đuro Vladika

         Sentencja

      Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie zadane przez Općinski sud u Velikoj Gorici (Chorwacja).

         (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa T-447/17: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2017 r. – Bowles/EBC

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/27

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2017 r. – Bowles/EBC
   (Sprawa T-447/17)
   (2017/C 347/36)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Carlos Bowles (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, ze niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               w konsekwencji tego:

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 31 stycznia 2017 r., przekazanej personelowi w dniu 1 lutego 2017 r., o powołaniu pana [X] na stanowisko doradcy Prezesa i koordynatora Rady przy zarządzie, stwierdzenie nieważności decyzji o niepowołaniu skarżącego na to stanowisko, a także stwierdzenie nieważności decyzji, mocą której nie pozwolono skarżącemu przedstawić swojej kandydatury na to stanowisko;

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie oddalenia szczególnego odwołania z dnia 16 maja 2017 r., które otrzymano w dniu 23 maja 2017 r.;

                           —

                           zasądzenie odszkodowania za szkody materialne poniesione przez skarżącego, polegające na utracie szansy powołania na stanowisko doradcy Prezesa i koordynatora Rady przy zarządzie;

                           —

                           zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę skarżącego, oszacowaną ex aequo et bono na symboliczne 1 EUR;

                           —

                           obciążenie strony pozwanej całością kosztów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasad publikacji, przejrzystości, równego traktowania i niedyskryminacji, a także art. 20.2 regulaminu wewnętrznego, art. 8 (a) warunków zatrudnienia i art. 1a.1.1 regulaminu pracowniczego oraz art. 2 i 3 TEU, jak również art. 20 i 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. W tym względzie strona skarżąca uważa, że nie miała możliwości przedstawienia swojej kandydatury na stanowisko doradcy Prezesa i koordynatora Rady przy zarządzie, podczas gdy panu [X] zaproponowano taką możliwość.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 1a.7 regulaminu pracowniczego, ponieważ taka podstawa prawna umożliwia jedynie powołanie kandydata na stanowisko doradcy członka zarządu, a nie kandydata na stanowisko doradcy Prezesa i koordynatora Rady przy zarządzie, które obejmuje dodatkowo odpowiednie obowiązki równe poziomowi wyższemu niż doradca.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący braku konsultacji z komitetem pracowniczym w sprawie utworzenia nowego stanowiska i w sprawie zmiany poziomu stanowiska koordynatora, czego dokonano z naruszeniem art. 48 i 49 warunków zatrudnienia i protokołu umownego.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji ze względu na brak opisu stanowiska doradcy Prezesa i koordynatora Rady przy zarządzie.


title: Sprawa C-584/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Liège (Belgia) w dniu 29 grudnia 2008 r. — Real Madrid Football Club, Zinedine Zidane, David Beckham, Raul Gonzalez Blanco, Ronaldo Luiz Nazario de Lima, Luis Filipe Madeira Caeiro, Futebol Club Do Porto S.A.D., Victor Baia, Ricardo Costa, Diego Ribas Da Cunha, P.S.V. N.V., Imari BV, Juventus Football Club SPA przeciwko Sporting Exchange Ltd, William Hill Credit Limited, Victor Chandler (International) Ltd, BWIN International Ltd (Betandwin), Ladbrokes Betting and Gaming Ltd, Ladbroke Belgium S.A., Internet Opportunity Entertainment Ltd, Global Entertainment Ltd (Unibet)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Liège (Belgia) w dniu 29 grudnia 2008 r. — Real Madrid Football Club, Zinedine Zidane, David Beckham, Raul Gonzalez Blanco, Ronaldo Luiz Nazario de Lima, Luis Filipe Madeira Caeiro, Futebol Club Do Porto S.A.D., Victor Baia, Ricardo Costa, Diego Ribas Da Cunha, P.S.V. N.V., Imari BV, Juventus Football Club SPA przeciwko Sporting Exchange Ltd, William Hill Credit Limited, Victor Chandler (International) Ltd, BWIN International Ltd (Betandwin), Ladbrokes Betting and Gaming Ltd, Ladbroke Belgium S.A., Internet Opportunity Entertainment Ltd, Global Entertainment Ltd (Unibet)
   (Sprawa C-584/08)
   (2009/C 55/29)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour d'appel de Liège
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Real Madrid Football Club, Zinedine Zidane, David Beckham, Raul Gonzalez Blanco, Ronaldo Luiz Nazario de Lima, Luis Filipe Madeira Caeiro, Futebol Club Do Porto S.A.D., Victor Baia, Ricardo Costa, Diego Ribas Da Cunha, P.S.V. N.V., Imari BV, Juventus Football Club SPA

      Strona pozwana: Sporting Exchange Ltd, William Hill Credit Limited, Victor Chandler (International) Ltd, BWIN International Ltd (Betandwin), Ladbrokes Betting and Gaming Ltd, Ladbroke Belgium S.A., Internet Opportunity Entertainment Ltd, Global Entertainment Ltd (Unibet)
   Pytania prejudycjalne
   Pytania dotyczą wykładni — w szczególnym kontekście Internetu — art. 5 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1).
   Gdy, tak jak w niniejszym przypadku, zarzucana szkoda jest spowodowana przez witryny sieci Web i:

               a)

               żadna z pozwanych spółek, które zarządzają będącymi przedmiotem sporu witrynami, nie ma siedziby w Belgii;

               b)

               żadna z przedmiotowych witryn nie jest obsługiwana z Belgii;

               c)

               żadna ze stron skarżących nie ma siedziby w Belgii;

               d)

               witryny z zakładami są dostępne dla internautów belgijskich, którzy mogą na nich zawierać swoje zakłady w tym samym zakresie, w jakim są one dostępne dla internautów innych umawiających się państw, gdyż chodzi o witryny „.com”, których przeznaczeniem jest poszerzenie rynku na całą Europę, a które nie mają rozszerzenia „.be” właściwego dla Belgii;

               e)

               witryny te są dostępne w wielu językach, które jednak zazwyczaj nie obejmują dwóch najczęściej używanych w Belgii języków;

               f)

               witryny te oferują między innymi zakłady na mecze belgijskie tak samo jak na rozgrywki zagraniczne;

               g)

               nie stwierdzono korzystania ze szczególnych technologii lub technik akwizycyjnych skierowanych do odbiorców belgijskich;

               h)

               liczba zakładów wykupionych przez odbiorców belgijskich jest w rzeczywistości niska w stosunku do ogólnej liczby zakładów zawieranych na tych witrynach, gdyż według danych przekazanych przez spółki obsługujące zakłady za rok 2005 — niepodważonych przez stronę przeciwną — wszystkie zakłady belgijskie dotyczące meczów piłkarskich stanowiły mniej niż 0,25 % zakładów zawartych w witrynach „bwin.com”, „willhill.com”, „betfair.com”, „ladbrokes.com”, „sportingbet” i „miapuesta”, a witryna „vcbet.com” podała, że liczba Belgów zawierających zakłady w odniesieniu do wszystkich zakładów łącznie wyniosła 40 osób;

                           1.

                           czy należy uważać, że zarzucana szkoda powstała lub może powstać w Belgii, co zakłada jurysdykcję sądów belgijskich w zakresie rozpoznania czynów powiązanych z tą szkodą, opierając się na fakcie, że będące przedmiotem sporu witryny sieci Web są skierowane między innymi do odbiorców belgijskich?

                           2.

                           lub czy należy stwierdzić, że zarzucana szkoda powstała lub może powstać w Belgii, co zakłada jurysdykcję sądów belgijskich w zakresie rozpoznania czynów powiązanych z tą szkodą, tylko jeśli zostanie stwierdzone istnienie wystarczającego, merytorycznego lub istotnego związku przytoczonych czynów niedozwolonych z terytorium belgijskim?

                           3.

                           w takim przypadku, jakie właściwe kryteria należy brać pod uwagę przy dokonywaniu oceny, czy istnieje taki związek?

      (1)  Dz.U. 2001, L 12, s. 1.


title: Sprawa T-434/07: Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2007 r. — Volvo Trademark Holding przeciwko OHIM — Grebenshikova (SOLVO)

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/25

         Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2007 r. — Volvo Trademark Holding przeciwko OHIM — Grebenshikova (SOLVO)
   (Sprawa T-434/07)
   (2008/C 37/39)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Volvo Trademark Holding AB (Göteborg, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci T. Dolde, V. von Bombard i A. Renck)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Elena Grebenshikova (St. Petersburg, Rosja)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wydanej w dniu 2 sierpnia 2007 r. w sprawie R 1240/2006-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Elena Grebenshikova

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „SOLVO” dla towarów i usług z klas 9, 39 i 42 — zgłoszenie nr 3 555 422

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wspólnotowy i krajowy słowny i graficzny znak towarowy „VOLVO” między innymi dla towarów i usług z klas 9 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94, jako że występujące w sprawie znaki towarowe są podobne pod względem wyglądu i na płaszczyźnie fonetycznej i w związku z tym, że Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę wszystkich istotnych czynników, w tym identyczności danych towarów i renomy, jaką cieszy się VOLVO.


title: Sprawa C-271/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 22 czerwca 2006 r. — Netto Supermarkt GmbH & Co. OHG przeciwko Finanzamt Malchin

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 22 czerwca 2006 r. — Netto Supermarkt GmbH & Co. OHG przeciwko Finanzamt Malchin
   (Sprawa C-271/06)
   (2006/C 224/38)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof, Monachium (Niemcy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Netto Supermarkt GmbH & Co. OHG

      Strona pozwana: Finanzamt Malchin
   Pytanie prejudycjalne
   Czy regulacje prawa wspólnotowego dotyczące zwolnienia od podatku wywozu towarów do państwa trzeciego sprzeciwiają się przyznaniu przez państwo członkowskie zwolnienia od podatku ze względów słuszności, gdy przesłanki zwolnienia nie zostały spełnione, jednakże podatnik nie mógł o tym wiedzieć nawet przy zachowaniu staranności sumiennego kupca (1)?

      (1)  Dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1)


title: Sprawa T-388/14: Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2015 r. – salesforce.com/OHIM (MARKETINGCLOUD)

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/76

         Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2015 r. – salesforce.com/OHIM (MARKETINGCLOUD)
   (Sprawa T-388/14) (1)

   (2016/C 027/96)
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 329 z 22.9.2014.


title: Sprawa T-132/10: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2010 r. — Communauté de communes de Lacq przeciwko Komisji

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/35

         Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2010 r. — Communauté de communes de Lacq przeciwko Komisji
   (Sprawa T-132/10)
   2010/C 148/61
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: La Communauté de communes de Lacq (Mourenx, Francja) (przedstawiciel: J. Daniel, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               nakazanie Unii Europejskiej zapłatę skarżącej kwoty 10 000 000 EUR z tytułu naruszeń prawa oraz bezczynności, jakich dopuściła się Komisja w kontekście niewywiązania się ze zobowiązań zaciągniętych przez spółkę ACETEX;

               —

               nakazanie Unii Europejskiej zapłatę skarżącej kwoty 25 000 EUR z tytułu poniesionych kosztów niepodlegających zwrotowi;

               —

               obciążenie Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Celem wniesionej przez Communauté de Communes de Lacq skargi jest uzyskanie odszkodowania za szkodę rzekomo poniesioną wskutek wydania przez Komisję decyzji uznającej za zgodną za wspólnym rynkiem i z funkcjonowaniem porozumienia EOG koncentrację związaną z przejęciem kontroli nad Acetex Corporation przez Celanese Corporation, w której to decyzji instytucja ta nie uznała za wiążące prawnie zobowiązań do kontynuowania przez pięć lat prowadzenia działalności w fabryce spółki Acetex w Pardies (sprawa COMP/M.3625 — Blackstone/Acetex).
   Na poparcie swej skargi skarżąca ponosi, że Komisja naruszyła zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ w swej wykładni rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw (1) pozbawiła ona ochrony osoby trzecie w stosunku do koncentracji (pracowników oraz miejscowy zarząd przedsiębiorstwa), podczas gdy ze zobowiązań zaciągniętych przez przedsiębiorstwo Celanese Corporation jasno wynikało, iż pracownicy ci podlegają przez pięć lat ochronie przed zaprzestaniem działalności.
   Skarżąca poniosła zatem niewątpliwie znaczną szkodę. Należące do tego sektora wspólnoty lokalne są pozbawiane znacznych źródeł podatkowych i zmuszone do poczynienia wskutek zamknięcia zakładu szeregu wydatków o charakterze społecznym. Należy obawiać się bowiem licznych zwolnień zarówno wśród pracowników spółki Acetex, jak również wśród pracowników przedsiębiorstw, których działalność była bardzo ściśle związana z działalnością przedsiębiorstwa Celanese Corporation.
   Jeśli odpowiedzialność za zawinione działanie Komisji nie zostanie stwierdzona, skarżąca wnosi tytułem żądania ewentualnego o stwierdzenie odpowiedzialności Komisji za działanie niezawinione. Nie istnieją żadne wątpliwości co do poniesionej przez skarżącą szkody oraz jej szczególnego i nadzwyczajnego charakteru, a także co do tego, że szkoda ta została bezpośrednio spowodowana przez odmowę ukarania przedsiębiorstwa Celanese Corporation przez Komisję.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, Dz.U. 2004 L 24, s. 1.


title: Sprawa T-124/09: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2009 r. — Valigeria Roncato przeciwko OHIM — Roncato (CARLO RONCATO)

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/17

         Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2009 r. — Valigeria Roncato przeciwko OHIM — Roncato (CARLO RONCATO)
   (Sprawa T-124/09)
   2009/C 129/29
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Valigeria Roncato SpA (Campodarsego, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Perani i P. Pozzi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Roncato Srl (Campodarsego, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM w sprawach połączonych R 237/2008-1 i R 263/2008-1, wydanej w dniu 23 stycznia 2009 r. i doręczonej w dniu 30 stycznia 2009 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej i Roncato Srl kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Roncato Srl

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „CARLO RONCATO” (zgłoszenie nr 4 631 719) dla towarów z klas 3, 9 i 14
   Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca
   Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany we Włoszech graficzny znak towarowy „RV RONCATO” (nr 662 773), zarejestrowany we Włoszech graficzny znak towarowy „RONCATO” (nr 510 528) oraz niezarejestrowany graficzny włoski znak towarowy „RV RONCATO”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie sprzeciwu wobec rejestracji w całości

      Podniesione zarzuty: nieprawidłowe zastosowanie art. 8 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego


title: Sprawa T-436/08: Skarga wniesiona w dniu 3 października 2008 r. — Studio Vacanze przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/58

         Skarga wniesiona w dniu 3 października 2008 r. — Studio Vacanze przeciwko Komisji
   (Sprawa T-436/08)
   (2008/C 301/96)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Studio Vacanze (Budoni, Włochy) (przedstawiciel: M. Cannata, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Tytułem żądania głównego:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 2 lipca 2008 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Tytułem żądania posiłkowego:
   stwierdzenie nieważności art. 2 ust. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakazuje w niej ona odzyskanie pomocy uznanej za niezgodną (ze wspólnym rynkiem) wraz z odsetkami liczonymi począwszy od dnia, w którym środki te zostały wypłacone beneficjentom, aż do dnia ich faktycznego zwrotu.
   Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżoną decyzją w niniejszej sprawie jest ta sama decyzja, której dotyczą sprawy T-394/08 Regione Sardegna przeciwko Komisji i T-408/08 S. F. Turistico Immobiliare przeciwko Radzie i Komisji.
   Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi:

               —

               naruszenie art. 16 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (1), bowiem przepis ten zezwala na wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego jedynie w przypadku „pomocy świadczonej niezgodnie z przeznaczeniem”, a nie w przypadku „przyznania pomocy sprzecznej z prawem”; z powyższego wynika, zdaniem skarżącej, niezgodność z prawem formalnego postępowania wyjaśniającego jako całości;

               —

               niewystarczające uzasadnienie zmiany przedmiotu postępowania wszczętego z tytułu stosowania systemu pomocy nr 278/99 i „rozszerzenia”, które było podstawą wydania zaskarżonej decyzji;

               —

               naruszenie art. 88 ust. 2 WE w zakresie dotyczącym twierdzenia zawartego w pkt 74 decyzji, dotyczącego sprzecznego z prawem stosowania rzeczonej pomocy i jej nadużywania;

               —

               naruszenie zasady przejrzystości;

               —

               niewystarczające uzasadnienie z punktu widzenia zasady rozsądnego terminu w odniesieniu do etapu formalnego postępowania wyjaśniającego;

               —

               decyzja dotycząca odzyskania już wypłaconej pomocy nakłada na Komisję obowiązek uzasadnienia tego punktu, który ma szczególne znaczenie również w świetle zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i niezgodnego z prawem przedłużenia postępowania;

               —

               naruszenie zasady „de minimis”, o której mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis (2).

      (1)  Dz.U. L 83 z dnia 27 marca 1999 r., s. 1.

      (2)  Dz.U. L 10 z dnia 13 stycznia 2001 r., s. 30.


title: Sprawa T-82/17: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2017 r. – PepsiCo/EUIPO – Intersnack Group (Exxtra Deep)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/37

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2017 r. – PepsiCo/EUIPO – Intersnack Group (Exxtra Deep)
   (Sprawa T-82/17)
   (2017/C 121/54)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: PepsiCo, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard i J. Fuhrmann)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Intersnack Group GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Intersnack Group GmbH & Co. KG

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Exxtra Deep” – unijny znak towarowy nr 12 161 981

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 listopada 2016 r. w sprawie R 482/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-124/09: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2010 r. — Valigeria Roncato przeciwko OHIM — Roncato (CARLO RONCATO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CARLO RONCATO — Niezarejestrowane graficzne krajowe znaki towarowe RV RONCATO i słowny krajowy znak towarowy RONCATO — Wcześniejsze graficzny krajowy znak towarowy RV RONCATO i słowny krajowy znak towarowy RONCATO — Brak prawdopodobieństwa czerpania nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych — Istnienie uzasadnionego powodu używania zgłoszonego znaku towarowego — Względne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/43

         Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2010 r. — Valigeria Roncato przeciwko OHIM — Roncato (CARLO RONCATO)
   (Sprawa T-124/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CARLO RONCATO - Niezarejestrowane graficzne krajowe znaki towarowe RV RONCATO i słowny krajowy znak towarowy RONCATO - Wcześniejsze graficzny krajowy znak towarowy RV RONCATO i słowny krajowy znak towarowy RONCATO - Brak prawdopodobieństwa czerpania nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych - Istnienie uzasadnionego powodu używania zgłoszonego znaku towarowego - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 221/70
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Valigeria Roncato SpA (Campodarsego, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Perani i P. Pozzi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Roncato Srl (Campodarsego) (przedstawiciele: adwokaci M. Cartella i M. Fazzini)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 stycznia 2009 r. (sprawy połączone R 237/2008-1 i R 236/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Valigeria Roncato SpA a Roncato Srl.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Valigeria Roncato SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2009.


title: Sprawa T-234/12: Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2012 r. — Amitié przeciwko Komisji

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/22

         Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2012 r. — Amitié przeciwko Komisji
   (Sprawa T-234/12)
   2012/C 243/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Amitié Srl (Bolonia, Włochy) (przedstawiciele: D. Bogaert, M. Picat, prawnicy)

      Strona pozwana: Unia Europejska reprezentowana przez Komisję Europejską

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że poniższe noty debetowe przesłane przez Komisję są nienależne:

                           —

                           50 458,23 EUR w ramach umowy MINERVAPLUS zawartej przez Komisję ze skarżącą;

                           —

                           358 712,35 EUR w ramach umowy MICHAEL zawartej przez Komisję ze skarżącą;

               —

               stwierdzenie, że żądanie zapłaty łącznej kwoty 1 083 616,89 EUR jest bezpodstawne;

               —

               uznanie, że Komisja nie mogła w dniu 11 czerwca 2011 r. narzucić skarżącej procedury ekstrapolacyjnej w ramach umowy BSOLE;

               —

               stwierdzenie, że procedura ekstrapolacyjna nie znajduje uzasadnienia w prawie belgijskim;

               —

               stwierdzenie, że Komisja nie jest uprawniona do zastosowania procedury ekstrapolacyjnej do umowy BSOLE od dnia 14 stycznia 2010 r.;

               —

               orzeczenie, że jednostronne zamrożenie wypłat w ramach wspólnotowego udziału finansowego w umowach ATHENA i JUDAICA nie znajduje uzasadnienia w prawie luksemburskim;

               —

               nakazanie natychmiastowego odmrożenia wspólnotowego udziału finansowego, to jest kwoty 263 120 EUR zablokowanej od dnia 8 lutego 2010 r. co się tyczy umowy JUDAICA oraz od dnia 14 czerwca 2010 r. co się tyczy umowy ATHENA;

               —

               nakazanie natychmiastowej wypłaty, od dnia wydania wyroku, za pomocą przelewu bankowego:

                           —

                           na rachunek koordynatora projektu, zgodnie z art. 6.2 umowy o grant JUDAICA;

                           —

                           na rachunek koordynatora projektu, zgodnie z art. 6.2 umowy o grant ATHENA;

               —

               zasądzenie od Komisji następujących kwot:

                           —

                           150 000 EUR tytułem wynagrodzenia dla pełnomocników oraz dla włoskich audytorów (kwota tymczasowa);

                           —

                           256 824,17 EUR tytułem naprawienia szkody spowodowanej bezpodstawnym, względnie stanowiącym nadużycie, jednostronnym zamrożeniem wypłat w ramach umów ATHENA i JUDAICA przez Komisję Europejską;

               —

               obciążenie Komisji wszelkimi kosztami poniesionymi przez skarżącą w ramach niniejszego postępowania, albowiem nielojalne postępowanie Komisji jest wyłączną przyczyną powstania niniejszego sporu; zważywszy na charakter i właściwości sporu, kwotę tę należy tymczasowo oszacować na 50 000 EUR;

               —

               postanowienie, że wyrok w niniejszej sprawie będzie wykonalny niezależnie od wniesienia środka odwoławczego.

         Tytułem pomocniczym, zakładając, że skarżąca jest zobowiązana do zapłaty określonej kwoty w wyniku przeprowadzenia przez Komisję kontroli, quod non, skarżąca zwraca się do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarżąca jest zobowiązana jedynie do zapłaty kwoty 54 195,05 EUR, nie zaś kwoty 1 083 616,89 EUR, a to w świetle orzecznictwa belgijskiego i luksemburskiego dotyczącego sankcji z tytułu nadużycia prawa przez Komisję, z którego to prawa Komisja może korzystać jedynie w zwyczajnym zakresie, tj. domagając się kwoty 54 195,05 EUR zamiast kwoty 1 083 616,89 EUR, a także

               —

               postanowienie, że wyrok w niniejszej sprawie będzie wykonalny niezależnie od wniesienia środka odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, w ramach którego skarżąca podważa wyniki kontroli przeprowadzonej przez Komisję:

                           —

                           skarżąca kwestionuje ustalenia pokontrolne dokonane przez Komisję w oparciu o sprawozdanie zewnętrznego i niezależnego audytora, powołanego w sposób wyraźny przez skarżącą dla potrzeb niniejszej sprawy oraz w celu oceny wyników kontroli przeprowadzonej przez Komisję;

                           —

                           tytułem pomocniczym, skarżąca twierdzi, że zachowanie Komisji nosiło znamiona nadużycia prawa, przez co naruszona została zasada dobrej wiary (art. 1134 kodeksów cywilnych belgijskiego i luksemburskiego).

               2)

               Zarzut drugi, w ramach którego skarżąca kwestionuje procedurę ekstrapolacyjną w ramach umowy BSOLE, podnosząc, że:

                           —

                           Komisja naruszyła art. 17 ogólnych warunków umów eTEN w zakresie wykonalności i walidacji rynkowej;

                           —

                           Komisja naruszyła art. 4.2.2.3. wytycznych finansowych dotyczących akcji pośrednich w ramach szóstego programu ramowego z października 2003 r. i lutego 2005 r.;

                           —

                           Komisja naruszyła umowę (art. 1134 § 1 belgijskiego kodeksu cywilnego);

                           —

                           Komisja uchybiła terminowi przedawnienia określonemu w prawie europejskim (zob. art. 46 (uprzednio art. 43) Protokołu ustanawiającego Statut Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej).

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący nieuzasadnionego zamrożenia wypłat dokonywanych w ramach umów ATHENA i JUDAICA, stanowiących część projektu eCONTENTPLUS, w ramach którego to zarzutu skarżąca twierdzi, że:

                           —

                           dla zamrożenia brak jest podstaw w postanowieniach umów ATHENA i JUDAICA;

                           —

                           zamrożenia nie da się uzasadnić przepisami art. 106 ust. 4 i art. 183 rozporządzenia Komisji nr 2342/2002 (1);

                           —

                           artykuł 183 rozporządzenia Komisji nr 2342/2002 nie ma zastosowania;

                           —

                           zachowanie Komisji w zakresie jednostronnego i bezzasadnego zamrożenia wypłat w ramach wspólnotowego udziału finansowego nosiło znamiona nadużycia prawa w rozumieniu art. 1134 kodeksu cywilnego.

               4)

               Zasada exceptio non adimpleti contractus nie ma zastosowania.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, s. 1)


title: Sprawa C-507/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Innsbruck — Austria) — Malina Klöppel przeciwko Tiroler Gebietskrankenkasse (Prawo do austriackiego zasiłku z tytułu opieki nad dzieckiem — Nieuwzględnienie okresów pobierania świadczeń rodzinnych w innym państwie członkowskim — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Innsbruck — Austria) — Malina Klöppel przeciwko Tiroler Gebietskrankenkasse
   (Sprawa C-507/06) (1)

   (Prawo do austriackiego zasiłku z tytułu opieki nad dzieckiem - Nieuwzględnienie okresów pobierania świadczeń rodzinnych w innym państwie członkowskim - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71)
   (2008/C 92/12)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberlandesgericht Innsbruck
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Malina Klöppel

      Strona pozwana: Tiroler Gebietskrankenkasse
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Innsbruck — Wykładnia art. 72 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, str. 2) zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1386/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 czerwca 2001 r. (Dz.U. L 187, str. 1) oraz art. 10 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 74, str. 1) zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 410/2002 z dnia 27 lutego 2002 r. (Dz.U. L 62, str. 17) — Zasiłek z tytułu opieki nad dzieckiem — Możliwość przedłużenia pobierania zasiłku z trzydziestu miesięcy do trzydziestu sześciu miesięcy w przypadku przeniesienia opieki i prawa do zasiłku na drugiego rodzica — Brak uwzględnienia uzyskanych przez ojca wspólnie z matką pobierania podobnego zasiłku wypłacanego drugiemu rodzicowi w innym państwie członkowskim.
   Sentencja
   Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i uaktualnionego przez rozporządzenie Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 czerwca 2001 r., stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie odmówiło na potrzeby uzyskania uprawnienia do pobierania świadczenia rodzinnego takiego jak austriacki zasiłek z tytułu opieki nad dzieckiem uwzględnienia okresu pobierania porównywalnego świadczenia w innym państwie członkowskim w ten sam sposób, jak gdyby było ono pobierane na terytorium tego państwa.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


               15.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/10

         Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2010 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-3/10)
   2010/C 191/08
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 19 maja 2010 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa i Bjørnara Alterskjæra, działających w charakterze przedstawicieli Urzędu Nadzoru EFTA, rue Belliard 35, 1040 Bruxelles/Brussel, BELGIQUE/BELGIË.
   Urząd Nadzoru EFTA zwraca się do Trybunału EFTA, aby stwierdził, że:

               1)

               nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków koniecznych do wprowadzenia w życie aktu, o którym mowa, m.in., w pkt 31 ea załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (Dyrektywa 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 tego Porozumienia, Republika Islandii nie wypełniła swoich zobowiązań wynikających z art. 32 tego aktu oraz z art. 7 EOG
               oraz

               2)

               koszty postępowania ponosi Republika Islandii.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone w sprawie:

               —

               niniejsza sprawa dotyczy niewprowadzenia w życie dyrektywy w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego,

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że nie otrzymał od rządu Islandii informacji wskazujących na to, że dyrektywa została w pełni wdrożona do prawa islandzkiego i twierdzi, że nie posiada żadnych innych informacji, które pozwalałyby mu uznać, że podjęto środki niezbędne do zapewnienia pełnego dostosowania prawa krajowego do przepisów dyrektywy,

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że rząd Islandii nie zaprzeczył temu, że nie wprowadził w życie przepisów ustawowych, aktów wykonawczych ani przepisów administracyjnych niezbędnych do pełnego dostosowania prawa krajowego do przepisów przedmiotowej dyrektywy.


title: Sprawa T-289/14: Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2015 r. – H-O-T Servicecenter Nürnberg i in./Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Wniosek o zezwolenie na dostosowanie żądań — Brak nowych okoliczności — Niedopuszczalność)

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/21

         Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2015 r. – H-O-T Servicecenter Nürnberg i in./Komisja
   (Sprawa T-289/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Wniosek o zezwolenie na dostosowanie żądań - Brak nowych okoliczności - Niedopuszczalność))
   (2015/C 245/25)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: H-O-T Servicecenter Nürnberg GmbH (Norymberga, Niemcy); H-O-T Servicecenter Schmölln GmbH & Co. KG (Schmölln, Niemcy); H-O-T Servicecenter Allgäu GmbH & Co. KG (Memmingerberg, Niemcy); i EB Härtetechnik GmbH & Co. KG (Norymberga) (przedstawiciele: początkowo A. Reuter, C. Arhold, N. Wimmer, F.-A. Wesche, K. Kindereit, R. Busch, A. Hohler i T. Woltering, a następnie A. Reuter, C. Bürger, T. Christner i G. Müllejans, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez C. von Donata i G. Quardt, adwokatów)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Wniosek o zezwolenie na dostosowanie żądań zawartych w niniejszej skardze w taki sposób, aby dotyczyły one decyzji Komisji C(2014) 8786 final z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33995 (2013) (ex 2013/NN) – wdrożonej przez Republikę Federalną Niemiec jako wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych, zostaje odrzucony jako niedopuszczalny.

               3)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku o dopuszczenie Urzędu Nadzoru EFTA do sprawy w charakterze interwenienta.

               4)

               H-O-T Servicecenter Nürnberg GmbH, H-O-T Servicecenter Schmölln GmbH & Co. KG, H-O-T Servicecenter Allgäu GmbH & Co. KG i EB Härtetechnik GmbH & Co. KG pokrywają własne koszty, a także te poniesione przez Komisję Europejską.

               5)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014 r.


title: Sprawa C-548/10: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2007/2/WE — Polityka ochrony środowiska — Infrastruktura informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE) — Wymiana i aktualizacja danych w formacie elektronicznym — Niepełna transpozycja)

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/10

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-548/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2007/2/WE - Polityka ochrony środowiska - Infrastruktura informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE) - Wymiana i aktualizacja danych w formacie elektronicznym - Niepełna transpozycja)
   2011/C 298/18
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro oraz C. Egerer, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciel: C. Pesendorfer, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia lub powiadomienia w przewidzianym terminie o przepisach niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającej infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE) (Dz.U. L 108, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do transpozycji dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającej infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE), Republika Austrii uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z tej dyrektywy.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa C-73/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — Tietosuojavaltuutettu przeciwko Satakunnan Markkinapörssi Oy, Satamedia Oy (Dyrektywa 95/46/WE — Zakres stosowania — Przetwarzanie i przepływ danych osobowych dotyczących podatków — Ochrona osób fizycznych — Wolność wypowiedzi)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — Tietosuojavaltuutettu przeciwko Satakunnan Markkinapörssi Oy, Satamedia Oy
   (Sprawa C-73/07) (1)

   (Dyrektywa 95/46/WE - Zakres stosowania - Przetwarzanie i przepływ danych osobowych dotyczących podatków - Ochrona osób fizycznych - Wolność wypowiedzi)
   (2009/C 44/10)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Korkein hallinto-oikeus
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Tietosuojavaltuutettu

      Strona pozwana: Satakunnan Markkinapörssi Oy, Satamedia Oy
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Korkein hallinto-oikeus — Wykładnia art. 3 ust. 1, art. 9 i art. 17 dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31) — Zakres zastosowania — Gromadzenie, upowszechnianie, udostępnianie i przetwarzanie w ramach serwisu krótkich informacji tekstowych jawnych danych podatkowych dotyczących wysokości podlegającego opodatkowaniu dochodu z tytułu działalności zarobkowej i majątku osób fizycznych
   Sentencja

               1)

               Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy interpretować w ten sposób, że działanie, która polega na:

                           —

                           gromadzeniu w oparciu o dokumenty urzędowe danych dotyczących dochodu z tytułu działalności zarobkowej i z kapitału oraz danych dotyczących majątku osoby fizycznej i ich przetwarzaniu w celu opublikowania,

                           —

                           opublikowaniu ich w formie obszernej listy, sporządzonej w kolejności alfabetycznej i uporządkowanej według kategorii dochodów i gmin,

                           —

                           udostępnieniu ich w formie płyty CD-ROM na potrzeby wykorzystania dla celów komercyjnych,

                           —

                           przetworzeniu ich na potrzeby serwisu SMS, w ramach którego po wysłaniu krótkiej wiadomości tekstowej zawierającej imię, nazwisko i miejsce zamieszkania konkretnej osoby pod konkretny numer użytkownik telefonu komórkowego może uzyskać w ramach odpowiedzi dane dotyczące dochodu z tytułu działalności zarobkowej i z kapitału oraz dane dotyczące majątku tej osoby

                     należy uznać za „przetwarzanie danych osobowych” w rozumieniu tego przepisu.

               2)

               Artykuł 9 dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, że działania wskazane w pytaniu pierwszym w pkt a) do d), dotyczące danych pochodzących z dokumentów jawnych w świetle przepisów prawa krajowego, powinny zostać uznane za przetwarzanie danych osobowych „wyłącznie w celach dziennikarskich” w rozumieniu tego przepisu, jeśli ich wyłącznym celem jest publiczne rozpowszechnienie informacji, opinii lub myśli, co podlega ocenie sądu krajowego.

               3)

               Działania polegające na przetwarzaniu danych osobowych, takie jak działania wskazane w pierwszym pytaniu pkt. c) i pkt d), dotyczące zbiorów władz publicznych obejmujących dane osobowe, które zawierają jedynie materiał informacyjny już upowszechniony przez media należą do zakresu zastosowania dyrektywy 95/46.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa T-475/08 P: Postanowienie Sadu z dnia 29 lipca 2010 r. — Duta przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Nabór — Stanowisko referendarza — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/40

      Postanowienie Sadu z dnia 29 lipca 2010 r. — Duta przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
      (Sprawa T-475/08 P) (1)

      (Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Nabór - Stanowisko referendarza - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)
      (2010/C 288/77)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Radu Duta (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Krieg)

         Druga strona postępowania: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Schauss, następnie A. Placco, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 4 września 2008 r. w sprawie F-103/07 Duta przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego wyroku

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Radu Duta pokryje własne koszty oraz koszty poniesione przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w ramach niniejszej instancji.

         (1)  Dz.U C 167 z 18.7.2009.


title: Sprawa T-678/14: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2014 r. – Republika Słowacka przeciwko Komisji

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/27

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2014 r. – Republika Słowacka przeciwko Komisji
   (Sprawa T-678/14)
   (2014/C 448/36)
   Język postępowania: słowacki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 15 lipca 2014 r., w której wspomniana instytucja żąda od Republiki Słowackiej udostępnienia zasobów finansowych odpowiadających utraconym tradycyjnym zasobom własnym, i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Komisji
               Według Republiki Słowackiej, Komisja nie ma kompetencji do wydania zaskarżonej decyzji. Żaden przepis prawa UE nie przyznaje Komisji uprawnienia do działania w sposób, w jaki działała wydając zaskarżoną decyzję, czyli prawa do zobowiązania, w następstwie obliczenia kwoty utraconych tradycyjnych zasobów własnych pod postacią niepobranych należności celnych przywozowych, państwa członkowskiego, które nie było odpowiedzialne za ustalenie i pobranie rzeczonych należności celnych, aby udostępniło ono zasoby finansowe w ustalonej przez nią kwocie, która jej zdaniem odpowiada rzeczonej stracie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia wymogów pewności prawa
               Według Republiki Słowackiej, nawet gdyby Komisja miała kompetencję do wydania zaskarżonej decyzji (której nie ma), instytucja ta naruszyła w niniejszej sprawie zasadę pewności prawa. Obowiązku nałożonego na Republikę Słowacką w zaskarżonej decyzji nie można było, zdaniem tego państwa członkowskiego, racjonalnie przewidzieć przed jej wydaniem.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący nieprawidłowego wykonania kompetencji przez Komisję
               Według Republiki Słowackiej, nawet gdyby Komisja miała kompetencję do wydania zaskarżonej decyzji (której nie ma) i wydając ją działała zgodnie z zasadą pewności prawa (czego nie uczyniła), w niniejszej sprawie instytucja ta nie wykonała swej kompetencji prawidłowo. Po pierwsze Komisja dokonała oczywiście błędnej oceny, albowiem domaga się ona od Republiki Słowackiej zasobów finansowych, mimo iż utrata tradycyjnych zasobów własnych wcale nie miała miejsca lub nie była bezpośrednią konsekwencją wydarzeń, jakie instytucja ta przypisuje Republice Słowackiej. Po drugie Komisja naruszyła prawo do obrony Republiki Słowackiej oraz zasadę dobrej administracji.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji
               W ramach tego zarzutu Republika Słowacka twierdzi, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wiele braków, ze względu na które należy uznać je za niewystarczające, co stanowi naruszenie istotnych wymogów proceduralnych i jednocześnie jest sprzeczne z zasadą pewności prawa. Zdaniem Republiki Słowackiej, Komisja nie wskazała w zaskarżonej decyzji jej podstawy prawnej. Ponadto instytucja ta w ogóle nie wyjaśniła źródła i podstaw niektórych z jej wniosków. Wreszcie, według Republiki Słowackiej, uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest pod wieloma względami niejasne.


title: Sprawa T-178/06: Postanowienie Sądu z dnia 29 czerwca 2010 r. — Bavaria przeciwko Radzie

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/53

         Postanowienie Sądu z dnia 29 czerwca 2010 r. — Bavaria przeciwko Radzie
   (Sprawa T-178/06) (1)

   ()
   2010/C 234/93
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006.


title: Sprawa C-404/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšším soudem České republiky (Republika Czeska) w dniu 25 sierpnia 2014 r. – Marie Matoušková Martinus, specjalny urzędnik sądowy nadzorujący postępowanie spadkowe przeciwko Mishy Martinusowi i Elisabeth Jekaterinie Martinus, reprezentowanym przez kuratora, Davida Sedláka oraz Benowi Jeriëlowi Eljadzie Martinusowi

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšším soudem České republiky (Republika Czeska) w dniu 25 sierpnia 2014 r. – Marie Matoušková Martinus, specjalny urzędnik sądowy nadzorujący postępowanie spadkowe przeciwko Mishy Martinusowi i Elisabeth Jekaterinie Martinus, reprezentowanym przez kuratora, Davida Sedláka oraz Benowi Jeriëlowi Eljadzie Martinusowi
   (Sprawa C-404/14)
   (2014/C 431/16)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšším soudem České republiky

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnioskodawca: Marie Matoušková Martinus, specjalny urzędnik sądowy nadzorujący postępowanie spadkowe

      Druga strona postępowania: Misha Martinus i Elisabeth Jekaterina Martinus, reprezentowani przez kuratora, Davida Sedláka; Beno Jeriël Eljada Martinus

      Pytanie prejudycjalne

   Jeżeli umowa dotycząca spadku zostaje zawarta w imieniu małoletnich przez ich kuratora, i dla swojej ważności wymaga ona zgody sądu, to czy to działanie sądu stanowi środek w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. b), czy też w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. f) z dnia 27 listopada 2003 r. rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (1)?

      (1)  Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s. 1.


title: Sprawa C-253/08: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/25

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-253/08)
   (2008/C 223/39)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: N. Yerrell i M. Telles Romão, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie minimalnych warunków wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i (EWG) nr 3821/85 dotyczących przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym oraz uchylającej dyrektywę Rady 88/599/EWG (1), a w każdym razie nie informując o ich ustanowieniu Komisji, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1 kwietnia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 102, s. 35.


title: Sprawy połączone C-7/10 i C-9/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Staatssecretaris van Justitie przeciwko Tayfunowi Kahveciemu (C-7/10), Osmanowi Inanowi (C-9/10) (Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja — Prawo pobytu — Członkowie rodziny pracownika tureckiego, który uzyskał obywatelstwo — Zachowanie tureckiego obywatelstwa — Data uzyskania obywatelstwa)

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Staatssecretaris van Justitie przeciwko Tayfunowi Kahveciemu (C-7/10), Osmanowi Inanowi (C-9/10)
   (Sprawy połączone C-7/10 i C-9/10) (1)

   (Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja - Prawo pobytu - Członkowie rodziny pracownika tureckiego, który uzyskał obywatelstwo - Zachowanie tureckiego obywatelstwa - Data uzyskania obywatelstwa)
   2012/C 151/04
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Justitie

      Strona pozwana: Tayfun Kahveci (C-7/10), Osman Inan (C-9/10)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Raad van State — Wykładnia art. 7 decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia, przyjętej przez Radę Stowarzyszenia utworzoną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją — Prawo pobytu członków rodziny pracownika tureckiego należącego do legalnego rynku pracy państwa członkowskiego — Członkowie rodziny pracownika tureckiego, który uzyskał obywatelstwo, zachowując jednak jednocześnie swoje tureckie obywatelstwo — Data uzyskania obywatelstwa

      Sentencja

   Artykuł 7 decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia, przyjętej przez Radę Stowarzyszenia utworzoną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Turecką, należy interpretować w ten sposób, że członkowie rodziny pracownika tureckiego należącego do legalnego rynku pracy państwa członkowskiego mogą wciąż powoływać się na ten przepis, gdy pracownik ten uzyskał obywatelstwo przyjmującego państwa członkowskiego, zachowując jednocześnie obywatelstwo tureckie.

      (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010.


title: Sprawa C-83/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hannover (Niemcy) w dniu 23 lutego 2015 r. – TUIfly GmbH/Wieland Volkert, Sonja Volkert, Linda Volkert

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hannover (Niemcy) w dniu 23 lutego 2015 r. – TUIfly GmbH/Wieland Volkert, Sonja Volkert, Linda Volkert
   (Sprawa C-83/15)
   (2015/C 213/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: TUIfly GmbH

      Druga strona postępowania: Wieland Volkert, Sonja Volkert, Linda Volkert
   Sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału Sprawiedliwości postanowieniem Trybunału z dnia 23 kwietnia 2015 r.


title: Sprawa C-419/08 P: Odwołanie od wyroku Sadu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 9 lipca 2008 r. w sprawie T-429/04 Trubowest Handel GmbH i Viktor Makarov przeciwko Radzie i Komisji, wniesione w dniu 23 września 2008 r. przez Trubowest Handel GmbH i Viktora Makarova

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/30

         Odwołanie od wyroku Sadu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 9 lipca 2008 r. w sprawie T-429/04 Trubowest Handel GmbH i Viktor Makarov przeciwko Radzie i Komisji, wniesione w dniu 23 września 2008 r. przez Trubowest Handel GmbH i Viktora Makarova
   (Sprawa C-419/08 P)
   (2008/C 285/50)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Trubowest Handel GmbH i Viktor Makarov (przedstawiciele: K. Adamantopoulos, E. Petritsi, dikigoroi)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszących odwołanie
   Wnoszący odwołanie wnoszą o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji w całości;

               —

               uwzględnienie przez Trybunał, w drodze wydania ostatecznego orzeczenia, skargi odszkodowawczej wniesionej do Sądu Pierwszej Instancji (SPI) na podstawie art. 288 WE, lub — tytułem ewentualnym — przekazanie SPI sprawy do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie Rady i Komisji ich własnymi kosztami, a także wszelkimi kosztami poniesionymi przez wnoszących odwołanie w toku niniejszego postępowania oraz postępowania przed SPI.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie podnoszą, że zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony z następujących względów:

               1)

               SPI naruszył prawo, dokonując wykładni prawa wspólnotowego i stosując je w odniesieniu do warunków, na jakich po stronie Wspólnoty może powstawać odpowiedzialność pozaumowna zgodnie z art. 288 akapit drugi WE. Po pierwsze wnoszący odwołanie twierdzą, że zaskarżony wyrok wydany został z naruszeniem prawa, gdyż SPI zupełnie nie wziął pod uwagę zarzucanego czynu bezprawnego w kontekście oceny związku przyczynowego, a także nie przeanalizował go w jego kontekście prawnym, mimo iż powinien był tak postąpić w celu ustalenia odpowiedzialności prawnej Wspólnoty. SPI naruszył prawo poprzez niedokonanie, zgodnie z prawem wspólnotowym, prawidłowej oceny istnienia bezpośredniego związku przyczynowego między postępowaniem instytucji wspólnotowych a wynikłą z niego szkodą poniesioną przez wnoszących odwołanie, oraz poprzez uznanie, że nie istniał wystarczająco bezpośredni związek przyczynowy między postępowaniem instytucji wspólnotowych a powstałą szkodą na tej podstawie, że wnoszący odwołanie nie wykazali zachowania po ich stronie należytej staranności lub, że winę należy przypisać wyłącznie władzom niemieckim.

               2)

               SPI naruszył prawo poprzez uznanie się za niewłaściwy do orzekania co do roszczeń o zapłatę kwot 118 058,46 EUR i 277 939,37 EUR wraz z kosztami zastępstwa procesowego, w odniesieniu do których, po zawarciu przewidzianej prawem ugody, wyczerpane zostały krajowe środki prawne. W rezultacie wnoszący odwołanie zostali pozostawieni bez skutecznego środka zaskarżenia i ukarani za skorzystanie z przysługującego im na podstawie niemieckiego kodeksu cywilnego prawa do zawarcia ugody, pomimo że wystąpiła w tym przypadku odpowiedzialność po stronie Wspólnoty. Wobec powyższego wnoszący odwołanie podnoszą, że SPI wypaczył fakty i dowody, gdy uznał, że wnoszący odwołanie nie przedstawili żadnych dowodów na okoliczność wykazania roli, jaką przy zawieraniu ugody odgrywała Wspólnota i władze rosyjskie, ani też znaczenia postępowania karnego dla jej zawarcia.


title: Sprawa C-212/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Mureș – Rumunia) – ENEFI Energiahatékonysági Nyrt/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Brașov (DGRFP) (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Postępowanie upadłościowe — Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 — Artykuł 4 — Skutki wynikające z prawa państwa członkowskiego w odniesieniu do wierzytelności, które nie były objęte postępowaniem upadłościowym — Wygaśnięcie — Charakter podatkowy wierzytelności — Brak wpływu — Artykuł 15 — Pojęcie „toczących się postępowań” — Postępowanie egzekucyjne — Wyłączenie)

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/15

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Mureș – Rumunia) – ENEFI Energiahatékonysági Nyrt/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Brașov (DGRFP)
   (Sprawa C-212/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Postępowanie upadłościowe - Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 - Artykuł 4 - Skutki wynikające z prawa państwa członkowskiego w odniesieniu do wierzytelności, które nie były objęte postępowaniem upadłościowym - Wygaśnięcie - Charakter podatkowy wierzytelności - Brak wpływu - Artykuł 15 - Pojęcie „toczących się postępowań” - Postępowanie egzekucyjne - Wyłączenie))
   (2017/C 006/18)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Mureș

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ENEFI Energiahatékonysági Nyrt

      Strona pozwana: Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Brașov (DGRFP)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten sposób, że do jego zakresu stosowania należą przepisy wewnętrzne państwa członkowskiego, w którym zostaje wszczęte postępowanie upadłościowe, przewidujące w stosunku do wierzyciela, który nie brał udziału w tymże postępowaniu, wygaśnięcie prawa dochodzenia jego wierzytelności lub zawieszenie postępowania egzekucyjnego w przedmiocie tej wierzytelności w innym państwie członkowskim.

               2)

               Fakt, iż – w sytuacji takiej jak sytuacja, której dotyczy postępowanie główne – wierzytelność będąca przedmiotem postępowania egzekucyjnego w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym zostaje wszczęte postępowanie upadłościowe, jest wierzytelnością podatkową, nie ma wpływu na odpowiedź udzieloną na pytanie pierwsze.

      (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2015.


title: Sprawa C-224/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 5 marca 2015 r. w sprawie T-45/13, Rose Vision i Seseña/Komisja, wniesione w dniu 15 maja 2015 r. przez Rose Vision, S.L.

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 5 marca 2015 r. w sprawie T-45/13, Rose Vision i Seseña/Komisja, wniesione w dniu 15 maja 2015 r. przez Rose Vision, S.L.
   (Sprawa C-224/15 P)
   (2015/C 228/10)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rose Vision, S.L. (Przedstawiciel: adwokat J.J. Marín López)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               Uchylenie wyroku Sądu (sala piąta) z dnia 5 marca 2015 r., Rose Vision i Seseña/Komisja, T-45/13, EU:T:2015:138.

               —

               Stwierdzenie nieważności wydanej przez Komisję i przez inne organy Unii (w szczególności Agencję Wykonawczą ds. Badań Naukowych) decyzji o zawieszeniu płatności w ramach audytów 11-INFS-025 i 11-BA119–016 z konsekwencjami wskazanych w pkt 51 odwołania.

               —

               Stwierdzenie, że Komisja dopuściła się naruszenia dotyczących obowiązku zachowania poufności postanowień umownych umowy o dotację projektu FutureNEM, ze względu na które to naruszenie Komisja jest zobowiązana do wynagrodzenia Rose Vision szkody, o której mowa w pkt 93 odwołania.

               —

               Stwierdzenie, że Komisja ponosi odpowiedzialność pozaumowną w odniesieniu do Rose Vision poprzez zarejestrowanie Rose Vision na poziomie W 2 systemu wczesnego ostrzegania (SWO) ustanowionego decyzją 2008/969/WE, Euratom, w sprawie systemu wczesnego ostrzegania do użytku urzędników zatwierdzających Komisji oraz agencji wykonawczych (1) i poprzez zawieszenie płatności i z tego powodu jest zobowiązana do naprawienia wskazanych w pkt 122 odwołania szkód majątkowych lub uszczerbku gospodarczego i zadośćuczynienia krzywdzie.

      Zarzuty i główne argumenty

               1

               Naruszenie prawa polegające na uznaniu, że istniało przedłużenie terminu ustanowionego w pkt II.22 ust. 5 warunków ogólnych FP7 w celu przedstawienia końcowych sprawozdań z audytu 11-INFS-025 i 11-BA119–016 (pkt 93, 95 zaskarżonego wyroku) i że Komisja nie naruszyła umowy o dotację (pkt 97 zaskarżonego wyroku).

               2.

               Naruszenie prawa polegające na braku uzasadnienia twierdzenia, że projekt sprawozdania z audytu 11-INFS-025 „wskazywał już na istnienie niektórych niekwalifikujących się kosztów personelu oraz na naruszenie niektórych postanowień umownych, co zostało potwierdzone w ostatecznej wersji wspomnianego sprawozdania z audytu” (pkt 99 zaskarżonego wyroku).

               3.

               Naruszenie prawa polegające na twierdzeniu w odniesieniu do sprawozdania z audytu 11-INFS-025, że Rose Vision „nie przedstawiła niczego, co mogłoby podważyć wnioski z omawianego sprawozdania z audytu” (pkt 101 zaskarżonego wyroku) i że Komisja nie naruszyła porozumienia o udzielenie dotacji (pkt 102 zaskarżonego wyroku).

               4.

               Naruszenie prawa polegające na zaprzeczeniu istnienia naruszenia dotyczących obowiązku zachowania poufności postanowień umownych umowy o dotację projektu FutureNEM (pkt 104 zaskarżonego wyroku)

               5.

               Naruszenie prawa polegające na odrzuceniu odpowiedzialności Unii za szkody wynikające z zarejestrowania Rose Vision na poziomie W 2 systemu wczesnego ostrzegania (SWO) ustanowionego decyzją 2008/969/WE, Euratom i z zawieszenia płatności na rzecz Rose Vision (pkt 120 zaskarżonego wyroku).

      (1)  Dz.U. L 344, s. 125.


title: Sprawa T-775/15: Wyrok Sądu z dnia 1 grudnia 2016 r. – EK/servicegroup/EUIPO (FERLI) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego FERLI — Wymóg jasności — Artykuł 28 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawo do obrony — Artykuł 75 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/31

         Wyrok Sądu z dnia 1 grudnia 2016 r. – EK/servicegroup/EUIPO (FERLI)
   (Sprawa T-775/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego FERLI - Wymóg jasności - Artykuł 28 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawo do obrony - Artykuł 75 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 022/42)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: EK/servicegroup eG (Bielefeld, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Müller i T.A. Müller)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 października 2015 r. (sprawa R 1233/2015-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego FERLI jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               EK/servicegroup eG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 78 z 28.2.2016.


title: Sprawa T-184/13: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2013 r. — Skype przeciwko OHIM — British Sky Broadcasting i Sky IP International (SKYPE)

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/28

         Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2013 r. — Skype przeciwko OHIM — British Sky Broadcasting i Sky IP International (SKYPE)
   (Sprawa T-184/13)
   2013/C 171/55
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Skype (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: I. Fowler, Solicitor, adwokat J. Schmitt i J. Mellor, QC)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: British Sky Broadcasting Group plc (Isleworth, Zjednoczone Królestwo) i Sky International Ltd (Isleworth)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 stycznia 2013 r. w sprawie R 121/2011-4;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „SKYPE” — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 4 521 084 dla towarów i usług z klas 9, 38 i 42

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „SKY” dla towarów i usług z klas 9, 38, 41 i 42 — zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy nr 3 203 411

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich wskazanych towarów i usług

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa C-534/10 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. — Brookfield New Zealand Ltd, Elaris SNC przeciwko Wspólnotowemu Urzędowi Ochrony Odmian Roślin (CPVO), Schniga GmbH (Odwołanie — Wspólnotowa ochrona odmian roślin — Rozporządzenie (WE) nr 2100/94 — Artykuł 73 ust. 2 — Decyzja Izby Odwoławczej CPVO oddalająca wniosek o przyznanie wspólnotowej ochrony — Swobodne uznanie — Kontrola Sądu — Artykuł 55 ust. 4 w związku z art. 61 ust. 1 lit. b) — Prawo CPVO do ponownego wezwania do przesłania materiału roślinnego)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. — Brookfield New Zealand Ltd, Elaris SNC przeciwko Wspólnotowemu Urzędowi Ochrony Odmian Roślin (CPVO), Schniga GmbH
   (Sprawa C-534/10 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowa ochrona odmian roślin - Rozporządzenie (WE) nr 2100/94 - Artykuł 73 ust. 2 - Decyzja Izby Odwoławczej CPVO oddalająca wniosek o przyznanie wspólnotowej ochrony - Swobodne uznanie - Kontrola Sądu - Artykuł 55 ust. 4 w związku z art. 61 ust. 1 lit. b) - Prawo CPVO do ponownego wezwania do przesłania materiału roślinnego)
   2013/C 46/02
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Brookfield New Zealand Ltd, Elaris SNC (przedstawiciel: M. Eller, avvocato)

      Druga strona postępowania: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO) (przedstawiciele: M. Ekvad i M. Lightbourne, pełnomocnicy), Schniga GmbH (przedstawiciel: G. Würtenberger, Rechtsanwalt)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 13 września 2010 r. w sprawie T-135/08 Schniga przeciwko CPVO — Elaris i Brookfield New Zealand, w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Izby Odwoławczej Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin (CPVO) z dnia 21 listopada 2007 r. uchylającej decyzję przyznającą skarżącej wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin dla odmiany jabłka „Gala-Schnitzer” i oddalającą sprzeciwy wniesione przez SNC Elaris i Brookfield New Zealand.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Brookfield New Zealand Ltd i Elaris SNC zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 38 z 5.2.2011.


title: Sprawa F-102/14: Skarga wniesiona w dniu 6 października 2014 r. – ZZ przeciwko OHIM

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/51

         Skarga wniesiona w dniu 6 października 2014 r. – ZZ przeciwko OHIM
   (Sprawa F-102/14)
   (2015/C 007/61)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat Heinrich Tettenborn)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej o zastosowaniu klauzuli zawartej w umowie o pracę ze skarżącą, która przewiduje zakończenie umowy o pracę ze skarżącą w razie, gdy skarżąca nie znajdzie się na liście rezerwy kadrowej następnego konkursu otwartego organizowanego przez EPSO dla jej grupy funkcyjnej w obszarze własności przemysłowej do postępowań konkursowych OHIM/AD/01/13 i OHIM/AST/02/13 oraz żądanie odszkodowania za poniesioną szkodę niematerialną i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji OHIM, o której skarżąca została powiadomiona pismem OHIM z dnia 28 listopada 2003 r., o zastosowaniu klauzuli zawartej w § 5 umowy o pracę ze skarżącą, która przewiduje zakończenie umowy o pracę ze skarżącą w razie, gdy skarżąca nie znajdzie się na liście rezerwy kadrowej następnego konkursu otwartego organizowanego przez EPSO dla jej grupy funkcyjnej w obszarze własności przemysłowej, do postępowań konkursowych OHIM/AD/01/13 i OHIM/AST/02/13, które zostały ogłoszone w dniu 31 października 2013 r.;

               —

               zasądzenie od OHIM na rzecz skarżącej odszkodowania w odpowiedniej wysokości, zgodnie z uznaniem Sądu za poniesioną wskutek ww. w żądaniu 1 decyzji OHIM szkodę niematerialną oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.


title: Sprawa T-248/06: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2006 r. — Professional Golfers' Association przeciwko OHIM — Ladies Professional Golf Association (LPGA)

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/27

         Skarga wniesiona w dniu 11 września 2006 r. — Professional Golfers' Association przeciwko OHIM — Ladies Professional Golf Association (LPGA)
   (Sprawa T-248/06)
   (2006/C 261/52)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: The Professional Golfers' Association Limited (Sutton Coldfield, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: D. McFarland, Barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą było również: Ladies Professional Golf Association (Corporation) (Daytona Beach, USA).
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 lipca 2006 r. w sprawie R1087/2005-2 w całości z powodu naruszenia art. 73 i 74 rozporządzenia Rady nr 40/94 oraz

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Izbę Odwoławczą w innym składzie niż ten, który wydał decyzję z dnia 11 lipca 2006 r.

               —

               lub, pomocniczo, gdyby Sąd uznał, iż art. 73 i 74 rozporządzenia Rady nr 40/94 nie zostały naruszone: zmiana decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 lipca 2006 r. w sprawie R1087/2005-2 i orzeczenie na korzyść The Professional Golfers' Association Limited;

               —

               oraz obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Ladies Professional Golf Association Corp.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „LPGA” dla towarów i usług należących do klas 25, 28 i 41 — zgłoszenie nr 2 354 173
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowy słowny znak towarowy „PGA” dla towarów i usług należących do klas 16, 25, 28, 37, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 73 rozporządzenia Rady nr 40/94 ze względu na to, iż żadna ze stron nie miała możliwości przedstawienia swoich uwag odnośnie do wyników poszukiwań przeprowadzonych przez Izbę Odwoławczą w Internecie.
   Naruszenie art. 74 rozporządzenia w ten sposób, iż Izba Odwoławcza wzięła pod uwagę okoliczności faktyczne, które nie zostały podniesione bądź udowodnione przez strony, nie wzięła zaś pod uwagę faktów, dowodów lub twierdzeń, które skutecznie przedstawiła skarżąca.