title: Sprawa T-270/08: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2008 r. — Niemcy przeciwko Komisji

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/15

         Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2008 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-270/08)
   (2008/C 247/28)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumpa, pełnomocnik wspierany przez adwokata i C. von Donat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 1615 z dnia 29 kwietnia 2008 r. dotyczącej zmniejszenia kwoty pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) na rzecz programu operacyjnego w regionie celu 1 Berlin (wschodni) (1994–1999) w Republice Federalnej Niemiec;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Mocą zaskarżonej decyzji Komisja obniżyła wymiar pomocy finansowej przyznanej z EFRR na rzecz programu operacyjnego w regionie celu 1 — kraju związkowym Berlin w Republice Federalnej Niemiec (1994–1999).
   Strona skarżąca po pierwsze, zarzuca Komisji, że błędnie zinterpretowała okoliczności faktyczne, wskazując szczególności na pominięcie niektórych wyników analiz i założenie istnienia powtarzających się błędów w zakresie zarządzania i kontroli.
   Po drugie, skarżąca potwierdza, iż brak podstawy prawnej dla zastosowania ogólnej korekty finansowej i ekstrapolacji w odniesieniu do spornego programu operacyjnego za okres, którego pomoc dotyczy tj. w latach 1994-1999, ponieważ w okresie tym nie obowiązywały przepisy porównywalne z art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1260/99 (1). Ponadto ani przepis art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 (2), ani wewnętrzne wytyczne Komisji z dnia 15 października 1997 r. dotyczące korekt finansowych netto w ramach stosowania art. 24 rozporządzenia nr 4253/88, ani zasada rentowności rządząca wykonywaniem budżetu, zgodnie z art. 274 WE nie stanowi dostatecznie precyzyjnej podstawy prawnej. Nie sposób również, zdaniem skarżącej, powoływać się w tym przypadku na długotrwałą i ogólnie przyjętą praktykę administracyjną.
   Skarżąca twierdzi ponadto, że zaskarżona decyzja narusza art. 24 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88, ponieważ nie miała miejsca żadna nieprawidłowość w rozumieniu tego przepisu. Podnosi ona również w tym kontekście, że nawet jeśli zostały spełnione warunki zmniejszenia pomocy finansowej, zgodnie z art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 4253/88, Komisja winna była skorzystać z służącego jej zakresu uznania i ocenić, czy przywołane zmniejszenie było proporcjonalne.
   Skarżąca twierdzi tytułem uzupełnienia, że korekta ogólna miała niewspółmierny charakter, oraz że Komisja była zmuszona do przeprowadzenia ekstrapolacji bazując na niepełnych danych.
   Skarżąca zarzuca przede wszystkim Komisji, że uchybiła obowiązkowi dostatecznego uzasadnienia decyzji.
   Wreszcie skarżąca argumentuje, że Komisja naruszyła zasadę partnerstwa, ponieważ mimo licznych kontroli finansowych przeprowadzonych w okresie obowiązywania pomocy tj. w latach 1994/1999, Komisja nie rozważała zastosowania konsekwencji finansowych ewentualnych niedociągnięć systemowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (DZ.U. L 161, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374, s. 1).


title: Sprawa C-376/06: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 24 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2001/42/WE — Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/6

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 24 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-376/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2001/42/WE - Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2007/C 155/10)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Caeiros i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Fernandes i F. Fraústo de Azevedo, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie przepisów koniecznych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197, str. 30)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006.


title: Sprawa F-83/06: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2006 r. — Schell przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/18

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2006 r. — Schell przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-83/06)
   (2006/C 237/31)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Arno Schell (Bruksela, Belgia) (Przedstawiciele: F. Frabetti, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie list urzędników awansowanych w ramach postępowań w latach 2004 i 2005, w zakresie, w jakim nie zawierają one nazwiska skarżącego, jak również, w razie konieczności, aktów przygotowawczych;

               —

               ewentualnie stwierdzenie nieważności dystrybucji punktów awansu przyznanych w ramach wskazanych powyżej postępowań w zakresie dotyczącym skarżącego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi siedem zarzutów dotyczących:

               —

               pierwszy: naruszenia art. 45 regulaminu pracowniczego;

               —

               drugi: naruszenia ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 regulaminu pracowniczego;

               —

               trzeci: naruszenia zasady niedyskryminacji;

               —

               czwarty: naruszenia instrukcji administracyjnej „Ocena i awans urzędników” oraz późniejszych instrukcji;

               —

               piąty: naruszenia zakazu arbitralnego postępowania, nadużycia władzy oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia;

               —

               szósty: naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasady „patere legem quam psie fecisti”

               —

               siódmy: naruszenia obowiązku starannego działania.


title: Sprawa C-663/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 14 grudnia 2015 r. – Umweltverband WWF Österreich/Landeshauptmann von Tirol

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 14 grudnia 2015 r. – Umweltverband WWF Österreich/Landeshauptmann von Tirol
   (Sprawa C-663/15)
   (2016/C 111/04)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: Umweltverband WWF Österreich

      Pozwany organ: Landeshauptmann von Tirol

      Uczestnik postępowania: Ötztaler Wasserkraft GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 dyrektywy 2000/60/WE (1) ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (ramowej dyrektywy wodnej) lub ramowa dyrektywa wodna jako taka przyznaje organizacji ochrony środowiska w postępowaniu, które nie podlega ocenie oddziaływania na środowisko na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (dyrektywy OOŚ), prawa, dla których ochrony przysługuje jej na podstawie art. 9 ust. 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zawartej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady z dnia 17 lutego 2015 r. (konwencji z Aarhus), dostęp do postępowań administracyjnych i sądowych?
               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

               2)

               Czy zgodnie z postanowieniami konwencji z Aarhus powinna istnieć możliwość podnoszenia tych praw już w postępowaniu przed organem administracyjnym, czy też wystarczy możliwość przyznania sądowej ochrony prawnej przed decyzją organu administracyjnego?

               3)

               Czy jest dopuszczalne, by krajowy przepis proceduralny (§ 42 AVG) wymagał od organizacji ochrony środowiska – jak też od innych stron postępowania – podniesienia w terminie swoich zarzutów nie dopiero w skardze do sądu administracyjnego, lecz już w postępowaniu przed organami administracyjnymi, gdyż w przeciwnym razie traci ona status strony i możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego?

      (1)  Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, Dz.U. L 327, s. 1.


title: Sprawa C-464/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Palermo — Sezione Distaccata di Bagheria (Włochy) w dniu 7 września 2011 r. — Paola Galioto przeciwko Marii Guccione i in.

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Palermo — Sezione Distaccata di Bagheria (Włochy) w dniu 7 września 2011 r. — Paola Galioto przeciwko Marii Guccione i in.
   (Sprawa C-464/11)
   2011/C 340/18
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Palermo — Sezione Distaccata di Bagheria

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Paola Galioto

      Strona pozwana: Maria Guccione, Maria Piera Savona, Fabio Savona

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy artykuły 3 i 4 dyrektywy 2008/52/WE (1) dotyczące skuteczności i kompetencji mediatora można interpretować w ten sposób, że wymagają, aby mediator miał kompetencje również w dziedzinie prawa, a wybór mediatora dokonywany przez osobę odpowiedzialną z ramienia organizacji powinien uwzględniać określoną wiedzę i doświadczenie zawodowe związane z przedmiotem sporu?

               2)

               Czy art. 1 dyrektywy 2008/52/WE można interpretować w ten sposób, że wymaga, aby organizacje świadczące usługi mediacji, które mają na celu ułatwienie dostępu do alternatywnych metod rozwiązywania sporów oraz promowanie polubownego rozwiązywania sporów, spełniały wymogi właściwości terytorialnej?

               3)

               Czy art. 1 dyrektywy 2008/52/WE w części dotyczącej wyważonej relacji między mediacją a postępowaniem sądowym, art. 3 lit. a), motyw 10 i motyw 13 dyrektywy 2008/52/WE, dotyczące zasadniczego znaczenia dobrowolności stron w zakresie prowadzenia postępowania mediacyjnego oraz podejmowania decyzji o jego zakończeniu, można interpretować w ten sposób, że w razie nieosiągnięcia polubownego i dobrowolnego porozumienia mediator może sformułować propozycję ugody, chyba że strony wspólnie zażądają od mediatora, żeby tego nie robił (ponieważ uważają, iż należy zakończyć postępowanie mediacyjne)?

      (1)  Dz.U. L 136, s. 3.


title: Sprawa C-505/16 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2016 r. w sprawie T-347/14, Olga Stanisławiwna Janukowycz/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 23 września 2016 r. przez Olgę Stanisławiwnę Janukowycz jako spadkobierczynię Wiktora Wiktorowycza Janukowycza

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/11

      Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2016 r. w sprawie T-347/14, Olga Stanisławiwna Janukowycz/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 23 września 2016 r. przez Olgę Stanisławiwnę Janukowycz jako spadkobierczynię Wiktora Wiktorowycza Janukowycza
      (Sprawa C-505/16 P)
      (2016/C 441/15)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Olga Stanisławiwna Janukowycz, jako spadkobierczyni Wiktora Wiktorowycza Janukowycza (przedstawiciel: T. Beazley, QC)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie postanowienia Sądu (dziewiąta izba) z dnia 12 lipca 2016 r. w sprawie T-347/14 w zakresie wyszczególnionym w pkt 6 i 7 odwołania, mianowicie:

                              —

                              pkt 2 i 4 sentencji tego postanowienia;

                              —

                              pkt 3 sentencji postanowienia Sądu (dziewiąta izba) z dnia 12 lipca 2016 r. w sprawie T-347/14 w zakresie, w jakim Sąd uznaje, że tenże pkt 3 wymaga od Rady Unii Europejskiej pokrycia wyłącznie kosztów poniesionych przez wnoszącą odwołanie, ale nie kosztów poniesionych przez zmarłego;

                  —

                  odesłanie sprawy do Sądu w celu przeprowadzenia rozprawy i wydania wyroku albo posiłkowo:

                              —

                              uwzględnienie żądań skarżącej przedstawionych w postępowaniu przed Sądem w zakresie wyszczególnionym w pkt 6 i 7 odwołania, mianowicie stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/143 (1) z dnia 29 stycznia 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119, rozporządzenia Rady (UE) 2015/138 (2) z dnia 29 stycznia 2015 r. zmieniającego rozporządzenie nr 208/2014, decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 (3) z dnia 5 marca 2015 r. oraz rozporządzenia wykonawczego Rady 2015/357 (4) z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 208/2014 w zakresie, w jakim środki te dotyczą Wiktora Wiktorowycza Janukowycza; oraz

                              —

                              w zakresie, w jakim Trybunał uzna, że Sąd już tego nie uczynił, obciążenie Rady Unii Europejskiej zarówno kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie, jak i kosztami poniesionymi przez zmarłego w związku z żądaniem stwierdzenia nieważności zawartym w skardze;

                              —

                              obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie, w tym kosztami poniesionymi przez zmarłego, w związku z żądaniem stwierdzenia nieważności zawartym w piśmie dostosowującym żądania;

                  —

                  w każdym razie obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Po pierwsze, Sąd naruszył prawo, stwierdzając w pkt 84, 89 i 92 zaskarżonego postanowienia, że pismo dostosowujące żądania było niedopuszczalne, ponieważ zostało złożone w imieniu zmarłego po jego śmierci. Sąd błędnie uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy dopuszczalność pisma dostosowującego żądania należy oceniać wyłącznie w odniesieniu do sytuacji istniejącej w chwili złożenia pisma dostosowującego żądania. Dopuszczalność pisma dostosowującego żądania należało raczej ocenić całościowo w odniesieniu do wszystkich okoliczności sprawy.
      Po drugie, nawet jeśli Sąd słusznie stwierdził, że dopuszczalność pisma dostosowującego żądania należy oceniać wyłącznie w odniesieniu do sytuacji istniejącej w chwili jego złożenia, Sąd naruszył prawo, stwierdzając, iż pismo dostosowujące żądania nie zostało co do istoty złożone w imieniu wnoszącej odwołanie. Z pisma dostosowującego żądania, rozpatrywanego w kontekście pozostałego materiału, który został przedstawiony Sądowi, wyraźnie wynikało, że zostało one złożone w imieniu zmarłego przez wnoszącą odwołanie lub na rzecz wnoszącej odwołanie w charakterze de facto następczyni i spadkobierczyni zmarłego. Jako takie było ono dopuszczalne w odniesieniu do sytuacji faktycznej istniejącej w chwili jego złożenia. Dochodząc do odwrotnego wniosku, Sąd naruszył prawo poprzez przeinaczenie dowodów, które zostały mu przedstawione.
      Po trzecie, Sąd naruszył prawo, gdyż nie uczynił rozróżnienia pomiędzy i) dopuszczalnością pisma dostosowującego żądanie a ii) dopuszczalnością drugiej skargi o stwierdzenie nieważności. Sąd: 1) błędnie nie uwzględnił okoliczności, że dopuścił zawieszenie postępowania w odniesieniu do pisma dostosowującego żądania; 2) błędnie stwierdził, że dopuszczalność pisma dostosowującego żądania należy ocenić w odniesieniu wyłącznie do sytuacji istniejącej w chwili złożenia pisma dostosowującego żądania; 3) błędnie pominął okoliczność, że na mocy ukraińskiego prawa spadkowego określenie, kto jest spadkobiercą, następuje sześć miesięcy po śmierci, ale z mocą wsteczną; oraz 4) w rezultacie błędnie i w sposób nieuzasadniony pozbawił wnoszącą odwołanie dostępu do sądu dla celów podważenia aktów z 2015 r. w charakterze następczyni i spadkobierczyni bądź w innym charakterze.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/143 z dnia 29 stycznia 2015 r. zmieniająca decyzję Rady 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2015, L 24, s. 16).

         (2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/138 z dnia 29 stycznia 2015 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2015, L 24, s. 1).

         (3)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniająca decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2015, L 62, s. 25).

         (4)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2015, L 62, s. 1).


title: Sprawa T-729/16: Skarga wniesiona w dniu 17 października 2016 r. – PO i in./ESDZ

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/19

         Skarga wniesiona w dniu 17 października 2016 r. – PO i in./ESDZ
   (Sprawa T-729/16)
   (2016/C 475/29)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: PO (Bruksela, Belgia), PP (Pekin, Chiny), PQ (Pekin), PR (Pekin) (przedstawiciele: adwokaci N. de Montigny i J.N. Louis)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

      Żądania

   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że stwierdza się nieważność:

                           —

                           decyzji z dnia 17 grudnia 2015 r. o nałożeniu limitu 10 000 EUR na koszty edukacji ponoszone przez skarżących;

                           —

                           zważywszy na szczególny kontekst doręczeń aktu niekorzystnego; w razie potrzeby wiadomości elektronicznej z dnia 21 grudnia 2015 r., którą niektórzy z nich otrzymali; w razie potrzeby formularza oceny dodatku; wreszcie, w razie potrzeby, ich rozliczeń wynagrodzenia zawierających kwotę otrzymanego dodatku;

                           —

                           w razie potrzeby, na koniec, decyzji oddalających ich zażalenia z dnia 5 lipca 2016 r.;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący zarzutu niezgodności z prawem, ze względu na to, że kwestionowane decyzje wydano w oparciu o Guidelines, przyjęte przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ) w dniu 31 lipca 2014 r., co narusza regulamin pracowniczy i załącznik X do regulaminu pracowniczego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący zarzutu niezgodności z prawem, ze względu na to, że kwestionowane decyzje naruszają wspomniane Guidelines.

               3.

               Zarzut trzeci, złożony z czterech części, dotyczący niezgodności z prawem indywidualnych decyzji.

                           —

                           pierwsza część zarzutu oparta jest na naruszeniu praw nabytych, uzasadnionych oczekiwań, zasady pewności prawa oraz zasady dobrej administracji, ze względu na to, że każdy ze skarżących decydował się na zabranie ze sobą rodziny do delegatury w danym państwie, wychodząc z założenia, że koszty edukacji pokrywane są w 100 %.

                           —

                           druga część zarzutu oparta jest na naruszeniu zasady równego traktowania i niedyskryminacji, ze względu na to, że system dodatkowego zwrotu kosztów ograniczony ryczałtowo do 10 000 EUR, wprowadzony w ten sposób niezależnie od konkretnej sytuacji poszczególnych delegatur, oznacza jednakowe traktowanie odmiennych sytuacji.

                           —

                           trzecia część zarzutu oparta jest na naruszeniu praw dziecka, prawa do życia rodzinnego i prawa do edukacji, ze względu na to, że ESDZ nakłada znaczne obciążenie finansowe na niektóre gospodarstwa domowe urzędników lub pracowników, gdyż rodziny muszą albo zdecydować się ponieść te koszty, by zapewnić dzieciom edukację na jednakowym poziomie, jak ich współpracownicy, albo zdecydować się na rozłąkę i zapewnić dzieciom taką edukację taniej, w państwach Unii Europejskiej.

                           —

                           czwarta część zarzutu oparta jest na braku faktycznego wyważenia interesów i poszanowania zasady proporcjonalności poszczególnych decyzji, w szczególności ze względu na to, że pozwana nie wykazała, że zamierzony cel uzasadnia naruszenie praw podstawowych skarżących.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący błędu w ocenie, podnoszonego przez trzy ze skarżących. Dwie z nich uważają, że taki błąd został popełniony przy badaniu wyjątkowych okoliczności, na które powoływały się we wniosku o zwrot, a trzecia uważa, że błąd ten wynikał z nieuwzględnienia dodatkowych kosztów nauczania języka ojczystego.


title: Sprawa C-111/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 maja 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresní soud v Chebu — Republika Czeska) — Česká podnikatelská pojišťovna, a.s., Vienna Insurance Group przeciwko Michalowi Bilasowi (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Skarga ubezpieczyciela przed sądem miejsca jego siedziby o zapłatę składki ubezpieczeniowej przez ubezpieczającego zamieszkałego w innym państwie członkowskim — Wdanie się przez pozwanego w spór przed sądem, do którego wniesiono skargę — Niepodniesienie zarzutu braku jurysdykcji i obrona co do istoty — Wdanie się w spór określające jurysdykcję)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/11

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 maja 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresní soud v Chebu — Republika Czeska) — Česká podnikatelská pojišťovna, a.s., Vienna Insurance Group przeciwko Michalowi Bilasowi
   (Sprawa C-111/09) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Skarga ubezpieczyciela przed sądem miejsca jego siedziby o zapłatę składki ubezpieczeniowej przez ubezpieczającego zamieszkałego w innym państwie członkowskim - Wdanie się przez pozwanego w spór przed sądem, do którego wniesiono skargę - Niepodniesienie zarzutu braku jurysdykcji i obrona co do istoty - Wdanie się w spór określające jurysdykcję)
   2010/C 179/17
   Język postępowania: czeski

      Sąd krajowy

   Okresní soud v Chebu

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Česká podnikatelská pojišťovna, a.s., Vienna Insurance Group

      Strona pozwana: Michal Bilas

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Okresní soud v Chebu — Wykładnia art. 13 ust. 1, art. 24 i 26 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz. U. L 12, s.1) — Właściwość w obszarze ubezpieczeń — Skarga o zapłatę składki ubezpieczeniowej przez ubezpieczającego zamieszkałego w państwie członkowskim innym niż siedziba ubezpieczyciela — Obrona ubezpieczającego co do istoty przed sądem siedziby ubezpieczyciela

      Sentencja

   Wykładni art. 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy dokonywać w ten sposób, że sąd, do którego wniesiono skargę niezgodnie z zasadami zawartymi w sekcji 3 rozdziału II tego rozporządzenia, musi stwierdzić swoją właściwość w przypadku, gdy pozwany wda się w spór i nie podniesie zarzutu braku jurysdykcji, ponieważ takie wdanie się w spór stanowi milczące zawarcie umowy dotyczącej jurysdykcji.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa T-581/15: Postanowienie Sądu z dnia 25 maja 2016 r. – Syndial/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2002 — Dokumenty dotyczące postępowania w sprawie uchybienia przeciwko Włochom — Ewentualne nieprzestrzeganie dyrektyw 2011/92/UE i 1999/13/WE — Melioracja dawnego terenu przemysłowego (Cengio Saliceto) — Odmowa dostępu — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/41

         Postanowienie Sądu z dnia 25 maja 2016 r. – Syndial/Komisja
   (Sprawa T-581/15) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2002 - Dokumenty dotyczące postępowania w sprawie uchybienia przeciwko Włochom - Ewentualne nieprzestrzeganie dyrektyw 2011/92/UE i 1999/13/WE - Melioracja dawnego terenu przemysłowego (Cengio Saliceto) - Odmowa dostępu - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej))
   (2016/C 260/51)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Syndial SpA – Attività Diversificate (San Donato Milanese, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci L. Acquarone i S. Grassi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i D. Nardi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 3 sierpnia 2015 r. odmawiającej przyznania skarżącej dostępu do dokumentów dotyczących postępowania w sprawie ewentualnego uchybienia przez Republikę Włoską zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. 2012, L 26, s. 1), a także dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (Dz.U. 1999, L 182, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Syndial SpA – Attività Diversificate pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 398 z 30.11.2015.


title: Sprawa T-50/11: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2012 r. — Fraas przeciwko OHIM (wzór w kratkę w kolorach ciemnoszarym, jasnoszarym, czarnym, beżowym, ciemnoczerwonym i jasnoczerwonym) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego wzór w kratkę w kolorach ciemnoszarym, jasnoszarym, czarnym, beżowym, ciemnoczerwonym i jasnoczerwonym — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b), art. 75 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/21

      Wyrok Sądu z dnia 19 września 2012 r. — Fraas przeciwko OHIM (wzór w kratkę w kolorach ciemnoszarym, jasnoszarym, czarnym, beżowym, ciemnoczerwonym i jasnoczerwonym)
      (Sprawa T-50/11) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego wzór w kratkę w kolorach ciemnoszarym, jasnoszarym, czarnym, beżowym, ciemnoczerwonym i jasnoczerwonym - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b), art. 75 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009)
      (2012/C 331/36)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: V. Fraas GmbH (Helmbrechts-Wüstenselbitz, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze i G. Würtenberger)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo B. Schmidt, następnie D. Walicka, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 listopada 2010 r. (sprawa R 1316/2010-4) dotyczącą rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego oznaczenia graficznego przedstawiającego wzór w kratkę w kolorach ciemnoszarym, jasnoszarym, czarnym, beżowym, ciemnoczerwonym i jasnoczerwonym.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  V. Fraas GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 89 z 19.3.2011.


title: Sprawa T-37/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2008 r. — T Região autónoma dos Açores przeciwko Radzie (Postępowanie w przedmiocie wniosku o zastosowanie środka tymczasowego — Rozporządzenie Rady (WE) nr 1954/2003 — Rybołówstwo — Zarządzanie nakładem połowowym — Obszary i zasoby połowowe Wspólnoty — Skarga wniesiona przez jednostkę regionalną — Osoby, których akt dotyczy indywidualnie — Niedopuszczalność)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/42

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2008 r. — T Região autónoma dos Açores przeciwko Radzie
   (Sprawa T-37/04) (1)

   (Postępowanie w przedmiocie wniosku o zastosowanie środka tymczasowego - Rozporządzenie Rady (WE) nr 1954/2003 - Rybołówstwo - Zarządzanie nakładem połowowym - Obszary i zasoby połowowe Wspólnoty - Skarga wniesiona przez jednostkę regionalną - Osoby, których akt dotyczy indywidualnie - Niedopuszczalność)
   (2008/C 209/71)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Região autónoma dos Açores (Portugalia) (przedstawiciele: początkowo M. Renouf, S. Crosby, C. Bryant, solicitors i H. Mercer, barrister, następnie M. Renouf, C. Bryant i H. Mercer)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawicile: J. Monteiro i F. Florindo Gijón, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Seas at Risk VZW uprzednio Stichting Seas at Risk Federation (Bruksela, Belgia); WWF — World Wide Fund for Nature (Gland, Szwajcarria) i Stichting Greenpeace Council (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: R. Buxton, solicitor i D. Owen, barrister)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: T. van Rijn i B. Doherty, pełnomocnicy) i Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: N. Díaz Abad, abogado del Estado)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności w części rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie zarządzania nakładem połowowym, odnoszącego się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty i zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 oraz uchylającego rozporządzenia (WE) nr 685/95 i (WE) nr 2027/95 (Dz.U. L 289 str. 1).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Região autónoma dos Açores pokrywa własne koszty jak i koszty poniesione przez Radę, w tym koszty postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych.

               3)

               Królestwo Hiszpanii i Komisja ponoszą swe własne koszty, w tym koszty postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych.

               4)

               Seas at Risk VZW i WWF — World Wide Fund for ponoszą swe własne koszty, w tym koszty postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych.

               5)

               Stichting Greenpeace Council ponosi własne koszty postępowania w niniejszej instancji.

               6)

               Porto de Abrigo — Organização de Produtores da Pesca CRL i GÊ-Questa — Associação de Defesa do Ambiente ponoszą swe własne koszty, w tym koszty postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004.


title: Sprawa T-575/14: Postanowienie Sądu z dnia 15 marca 2016 r. – Larymnis Larko/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Prywatyzacja — Środki wsparcia na rzecz dłużniczki skarżącej — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność)

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/42

         Postanowienie Sądu z dnia 15 marca 2016 r. – Larymnis Larko/Komisja
   (Sprawa T-575/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Prywatyzacja - Środki wsparcia na rzecz dłużniczki skarżącej - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność))
   (2016/C 156/56)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Elliniki Metalleftiki kai Metallourgiki Larymnis Larko AE (Kallithea, Grecja) (przedstawiciel: V. Koulouris, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar, pełnomocnik, wspierany przez V. Chatzopoulosa, adwokat)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2014/539/UE z dnia 27 marca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.34572 (13/C) (ex 13/NN) wdrożonej przez Grecję na rzecz Larco General Mining & Metallurgical Company S.A. (Dz.U. L 254, s. 24)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Elliniki Metalleftiki kai Metallourgiki Larymnis Larko AE pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 395 z 10.11.2014.


title: Sprawa C-405/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Bruchsal — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko QB (Ochrona środowiska naturalnego — Rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 i 1418/2007 — Kontrola przemieszczania odpadów — Zakaz wywozu używanych katalizatorów do Libanu)

text:
                  28.1.2012

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 25/14

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Bruchsal — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko  QB (*1)

         (Sprawa C-405/10) (1)

         (Ochrona środowiska naturalnego - Rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 i 1418/2007 - Kontrola przemieszczania odpadów - Zakaz wywozu używanych katalizatorów do Libanu)
         (2012/C 25/22)
         Język postępowania: niemiecki

            Sąd krajowy

         Amtsgericht Bruchsal

            Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

          QB (*1)

            Przedmiot

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Amtsgericht Bruchsal — Wykładnia art. 37 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U. L 190, s. 1) oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1418/2007 z dnia 29 listopada 2007 r. dotyczącego wywozu w celu poddania odzyskowi niektórych odpadów wymienionych w załączniku III lub IIIA rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady do pewnych państw, których nie obowiązuje decyzja OECD w sprawie kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów (Dz.U. L 316, s. 6) — Zakaz wywozu odpadów przeznaczonych do odzysku objętych kodem B1120 (katalizatory) do Libanu

            Sentencja

         Artykuł 36 ust. 1 lit. f) i art. 37 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów w związku z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1418/2007 z dnia 29 listopada 2007 r. dotyczącym wywozu w celu poddania odzyskowi niektórych odpadów wymienionych w załączniku III lub IIIA do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady do pewnych państw, których nie obowiązuje decyzja OECD w sprawie kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 740/2008 z dnia 29 lipca 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że wywóz z Unii Europejskiej do Libanu odpadów przeznaczonych do odzysku objętych kodem B1120 zawartym w wykazie B części 1 załącznika V do rozporządzenia nr 1013/2006 jest zakazany.

            (*1)  Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.

            (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa C-203/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Landgericht Frankfurt am Main, wydanego dnia 28 kwietnia 2004 r., w sprawie Gebrüder Stolle GmBH & Co.KG przeciwko Heidegold Geflügelspezialitäten GmBH

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Landgericht Frankfurt am Main, wydanego dnia 28 kwietnia 2004 r., w sprawie Gebrüder Stolle GmBH & Co.KG przeciwko Heidegold Geflügelspezialitäten GmBH
   (Sprawa C-203/04)
   (2004/C 190/08)
   Dnia 7 maja 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Landgericht Frankfurt am Main, wydanego dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie Gebrüder Stolle GmBH & Co. KG przeciwko Heidegold Geflügelspezialitäten GmBH.
   Landgericht Frankfurt am Main zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy wykładni art. 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1538/91 z dnia 5 czerwca 1991 r. (normy handlowe w odniesieniu do drobiu) (1) należy dokonywać w ten sposób, że określenie „kontrolowany wychów” na etykiecie określonej w art. 1 ust. 3 lit. a) dyrektywy 79/112/EWG jest oznaczeniem rodzaju hodowli w rozumieniu art. 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1538/91?

      (1)  Dz.U. L 143, str. 11.


title: Sprawa C-343/12: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 7 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van Koophandel te Gent — Belgia) — Euronics Belgium CVBA przeciwko Kamera Express BV i Kamera Express Belgium BVBA (Artykuł 99 regulaminu postępowania — Dyrektywa 2005/29/WE — Uregulowanie krajowe zakazujące w sposób ogólny oferowania lub sprzedaży towarów ze stratą)

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/5

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 7 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van Koophandel te Gent — Belgia) — Euronics Belgium CVBA przeciwko Kamera Express BV i Kamera Express Belgium BVBA
   (Sprawa C-343/12) (1)

   (Artykuł 99 regulaminu postępowania - Dyrektywa 2005/29/WE - Uregulowanie krajowe zakazujące w sposób ogólny oferowania lub sprzedaży towarów ze stratą)
   2013/C 129/09
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van Koophandel te Gent

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Euronics Belgium CVBA

      Strona pozwana: Kamera Express BV, Kamera Express Belgium BVBA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank van Koophandel te Gent — Belgia — Wykładnia dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22) — Uregulowanie krajowe przewidujące ogólny zakaz sprzedaży ze stratą, z zastrzeżeniem wyjątków, mający na celu ochronę między innymi interesów konsumentów — Zgodność z dyrektywą 2005/29

      Sentencja

   Dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (zwaną „dyrektywą o nieuczciwych praktykach handlowych”) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak przepis rozpatrywany w postępowaniu głównym, który wprowadza ogólny zakaz oferowania i sprzedaży towarów ze stratą, o ile przepis ten służy realizacji celów w zakresie ochrony konsumentów.

      (1)  Dz.U. C 303 z 6.10.2012


title: Sprawa C-356/14: Postanowienie Trybunału dziewiąta izba) z dnia 5 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapest Környéki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Hunland-Trade Mezőgazdasági Termelő és Kereskedelmi Kft przeciwko Földművelésügyi Miniszter (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Brak wystarczającego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sporu w postępowaniu głównym – Oczywista niedopuszczalność)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/14

      Postanowienie Trybunału dziewiąta izba) z dnia 5 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapest Környéki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Hunland-Trade Mezőgazdasági Termelő és Kereskedelmi Kft przeciwko Földművelésügyi Miniszter
      (Sprawa C-356/14) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Brak wystarczającego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sporu w postępowaniu głównym - Oczywista niedopuszczalność)
      (2015/C 016/21)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Budapest Környéki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Hunland-Trade Mezőgazdasági Termelő és Kereskedelmi Kft

         Strona pozwana: Földművelésügyi Miniszter

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapest környéki közigazgatási és munkaügyi bíróság (Węgry) postanowieniem z dnia 16 czerwca 2014 r. w sprawie C-356/14 jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 329 z 22.9.2014.


title: Sprawa C-516/11 P: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 kwietnia 2012 r. — ThyssenKrupp Liften Ascenseurs NV przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/12

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 kwietnia 2012 r. — ThyssenKrupp Liften Ascenseurs NV przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-516/11 P) (1)

   2012/C 235/28
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 355 z 3.12.2011.


title: Sprawa C-203/06: Skarga wniesiona w dniu  4 maja 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/28

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-203/06)
   (2006/C 143/52)
   Język postępowania: czeski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: K. Walkerová et H. Støvlbæk, pełnomocnicy]

      Strona pozwana: Republika Czeska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 44 dyrektywy Rady 93/16/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. mającej na celu ułatwienie swobodnego przepływu lekarzy i wzajemnego uznawania ich dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji (1) przez to, że nie przyjęła wszystkich środków prawnych i administracyjnych niezbędnych do transpozycji tej dyrektywy, lub w każdym razie że nie zawiadomiła o tych środkach Komisji;

               —

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy do wewnętrznego porządku prawnego zakończył się w dniu 30 kwietnia 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 165 str. 1


title: Sprawa T-218/16: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2017 r. – Mühlbauer Technology/EUIPO (Magicrown) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Magicrown — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/21

         Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2017 r. – Mühlbauer Technology/EUIPO (Magicrown)
   (Sprawa T-218/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Magicrown - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 221/28)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mühlbauer Technology GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Zintler i A. Stolz)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 marca 2016 r. (sprawa R 1213/2015-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Magicrown jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mühlbauer Technology GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 232 z 27.6.2016.


title: Sprawa C-377/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — STEKO Industriemontage GmbH przeciwko Finanzamt Speyer-Germersheim. (Podatek dochodowy od osób prawnych — Przepisy przejściowe — Odliczenie utraconej wartości udziałów lub akcji posiadanych w spółkach niebędących rezydentami)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — STEKO Industriemontage GmbH przeciwko Finanzamt Speyer-Germersheim.
   (Sprawa C-377/07) (1)

   (Podatek dochodowy od osób prawnych - Przepisy przejściowe - Odliczenie utraconej wartości udziałów lub akcji posiadanych w spółkach niebędących rezydentami)
   (2009/C 69/12)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: STEKO Industriemontage GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt Speyer-Germersheim
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładania art. 56 WE — Podatek dochodowy od osób prawnych — Przepisy przejściowe dotyczące roku 2001 zakazujące spółce odliczenia utraconej wartości posiadanych akcji zagranicznych
   Sentencja
   W okolicznościach takich jak te w postępowaniu przed sądem krajowym, w których spółka kapitałowa będąca rezydentem ma w innej spółce kapitałowej pakiet udziałów lub akcji mniejszy niż 10 %, art. 56 WE należy interpretować w sposób taki, że stoi on na przeszkodzie, aby zakaz odliczania zmniejszenia zysku związanego z takimi udziałami lub akcjami wchodził w życie wcześniej w stosunku do udziałów lub akcji w spółce niebędącej rezydentem aniżeli w stosunku do udziałów lub akcji w spółce będącej rezydentem.

      (1)  Dz.U. C 283 z dnia 24.11.2007.


title: Sprawa T-150/13: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2013 r. — Ziegler Relocation przeciwko Komisji

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/22

         Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2013 r. — Ziegler Relocation przeciwko Komisji
   (Sprawa T-150/13)
   2013/C 147/40
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ziegler Relocation SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: J.F. Bellis, M. Favart i A. Bailleux, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               połączenie niniejszej skargi ze sprawą T-539/12;

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               uznanie, że doszło do powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej względem strony skarżącej;

               —

               nakazanie Unii Europejskiej zapłaty stronie skarżącej kwoty 112 872,50 EUR w stosunku rocznym od dnia 11 marca 2008 r., wraz z odsetkami do dnia całkowitej spłaty;

               —

               obciążenie Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Szkoda, której naprawienia domaga się strona skarżąca od Unii Europejskiej ma postać utraconych korzyści i powstała, jak twierdzi strona skarżąca, po wydaniu decyzji Komisji z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie COMP/38.543 — Międzynarodowe usługi przeprowadzkowe, ze względu na fakt, że nie ustała praktyka urzędników Unii Europejskiej polegająca na żądaniu przedstawienia ofert osłonowych przy przeprowadzkach, których koszty podlegają zwrotowi na podstawie statutu urzędników Unii Europejskiej. Odmowa przychylnego ustosunkowywania się do takich żądań przez stronę skarżącą skutkowała wykluczeniem jej z realizacji odnośnych zamówień, w skutek czego obecnie świadczy ona usługi w zakresie przeprowadzek urzędników instytucji europejskich w bardzo ograniczonym zakresie. Przyczyną powstania szkody poniesionej w ten sposób przez stronę skarżącą było uchybienie przez Unię Europejską ciążącemu na niej obowiązkowi staranności.


title: Sprawa T-766/15: Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2017 r. – Labeyrie/EUIPO – Delpeyrat (Przedstawienie motywu złotych rybek na niebieskim tle) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający motyw złotych rybek na niebieskim tle — Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 15 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Postać różniąca się pod względem elementów, które nie zmieniają charakteru odróżniającego]

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/28

         Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2017 r. – Labeyrie/EUIPO – Delpeyrat (Przedstawienie motywu złotych rybek na niebieskim tle)
   (Sprawa T-766/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający motyw złotych rybek na niebieskim tle - Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 15 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Postać różniąca się pod względem elementów, które nie zmieniają charakteru odróżniającego])
   (2017/C 121/40)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Labeyrie (Saint-Geours-de-Maremne, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Lecomte)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Delpeyrat (Saint-Pierre-du-Mont, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Ennochi)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 października 2015 r. (sprawa R 2693/2014–1) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Delpeyrat a Labeyrie.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Labeyrie pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez EUIPO.

               3)

               Delpeyrat pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 78 z 29.2.2016.


title: Sprawa F-41/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 25 września 2012 r. — Bermejo Garde przeciwko KESE (Służba publiczna — Urzędnicy — Mobbing — Wniosek o udzielenie wsparcia — Prawo do ujawnienia — Przeniesienie z urzędu — Interes służby)

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/22

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 25 września 2012 r. — Bermejo Garde przeciwko KESE
   (Sprawa F-41/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Mobbing - Wniosek o udzielenie wsparcia - Prawo do ujawnienia - Przeniesienie z urzędu - Interes służby)
   2012/C 343/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Moises Bermejo Garde (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) (przedstawiciele: M. Echevarría Viñuela, pełnomocnik, wspierana przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności kilku decyzji o odebraniu skarżącemu funkcji szefa wydziału służby prawnej ze skutkiem natychmiastowym, o przeniesieniu go do dyrekcji logistyki i o oddaleniu jego wniosku o udzielenie pomocy oraz żądanie odszkodowania.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               Każda strona pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010, s. 55.


title: Sprawa C-59/16: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – The Shirtmakers BV/Staatssecretaris van Financiën [Odesłanie prejudycjalne — Unia celna — Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 — Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 32 ust. lit. e) ppkt (i) — Wartość celna — Wartość transakcyjna — Ustalenie — Pojęcie „kosztów transportu”]

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/12

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – The Shirtmakers BV/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-59/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Wspólnotowy kodeks celny - Artykuł 32 ust. lit. e) ppkt (i) - Wartość celna - Wartość transakcyjna - Ustalenie - Pojęcie „kosztów transportu”])
   (2017/C 239/15)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: The Shirtmakers BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Sentencja

   Artykuł 32 ust. 1 lit. e) ppkt (i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „kosztów transportu” w rozumieniu tego przepisu obejmuje zawartą w fakturze wystawionej przez spedytora importerowi dodatkową kwotę, która odpowiada marży zysku i kosztom poniesionym przez tego spedytora z tytułu świadczenia przez niego usługi organizacji transportu towarów przywożonych na terytorium celne Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 145 z 25.4.2016.


title: Sprawa C-397/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 3 lipca 2017 r. – Profit Europe NV/Belgische Staat

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 3 lipca 2017 r. – Profit Europe NV/Belgische Staat
   (Sprawa C-397/17)
   (2017/C 300/24)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Profit Europe NV

      Strona pozwana: Belgische Staat.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy podpozycję CN 7307 19 10 (1) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ona łączniki rur lub przewodów rurowych z żeliwa sferoidalnego, które wykazują cechy łączników rur będących przedmiotem postępowania głównego, jeśli z ich obiektywnych cech wynika, iż występuje zasadnicza różnica z żeliwem ciągliwym, ponieważ ciągliwość żeliwa sferoidalnego nie wynika z odpowiedniej obróbki cieplnej oraz ponieważ żeliwo sferoidalne posiada inną powłokę grafitową w porównaniu z żeliwem ciągliwym, mianowicie powłokę sferoidalną zamiast szkliwa węglowego?

               2)

               Czy podpozycję CN 7307 11 00 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ona łączniki rur lub przewodów rurowych z żeliwa sferoidalnego, które wykazują cechy łączników rur będących przedmiotem postępowania głównego, jeśli z obiektywnych cech żeliwa sferoidalnego wynika, że zasadniczo nie odpowiada ono obiektywnym cechom żeliwa nieciągliwego?

               3)

               Czy noty wyjaśniające do Nomenklatury scalonej do podpozycji 7307 19 10, w których stwierdza się, że żeliwo ciągliwe obejmuje żeliwo sferoidalne, należy pominąć w tym zakresie, w jakim przewidują one, iż żeliwo ciągliwe obejmuje żeliwo sferoidalne, gdy zostanie ustalone, że w wypadku żeliwa sferoidalnego nie chodzi o żeliwo ciągliwe?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celne (Dz.U. 1987 L 256, s.1).


title: Sprawa T-155/05: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2005 r. przez Roberta Steinmetza przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/26

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2005 r. przez Roberta Steinmetza przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-155/05)
   (2005/C 155/51)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 18 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Roberta Steinmetza, zamieszkałego w Luksemburgu, reprezentowanego przez adwokat Joëlle Choucroun, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               1)

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 stycznia 2005 r. zawierającej odpowiedź na zażalenia skarżącego nr R/376/04 z dnia 29 kwietnia 2004 r. oraz R/857/04 z dnia 20 sierpnia 2004 r.,

               2)

               nakazanie Komisji zwrotu na rzecz skarżącego kwoty 26,19 euro,

               3)

               zasądzenie na rzecz skarżącego symbolicznej kwoty 1 euro tytułem szkody niematerialnej poniesionej wskutek wydania zaskarżonej decyzji,

               4)

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący w niniejszym postępowaniu sprzeciwia się nieuwzględnieniu przez AIPN złożonego przez skarżącego żądania zwrotu kosztów podróży służbowej w wysokości 26,19 euro, do wysokości której to kwoty niesłusznie zajęto jego wynagrodzenie za marzec 2005 r. Sprzeciwia się on również odmowie uwzględnienia wniosku o udzielenie pomocy złożonego na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego.
   W tym względzie skarżący przypomina, że w dniu 29 lipca 2003 r. uczestniczył on w odbywających się w Brukseli pracach komisji konkursowej, której był przewodniczącym. Do miejsca przeznaczenia dostał się on przy pomocy wynajętego samochodu udostępnionego mu przez Komisję. Po powrocie do Luksemburga zatankował on samochód do pełna, a u podstaw niniejszej skargi legł zwykły błąd na paragonie polegający na wydrukowaniu nieprawdziwej godziny.
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżący wskazuje na:

               —

               naruszenie art. 24, 62, 64 i 71 regulaminu pracowniczego oraz art. 11 załącznika VII do Regulaminu pracowniczego, jak również naruszenie przepisów „Przewodnika w zakresie podróży służbowych” (Decyzja Komisji z dnia 23 maja 2003 r.) oraz „Przewodnika przeznaczonego dla likwidatorów kosztów podróży” z marca 2003 r.,

               —

               naruszenie obowiązku ochrony uzasadnionych oczekiwań,

               —

               oczywiste błędy w ocenie.


title: Sprawa C-597/10: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/20

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-597/10)
   2011/C 55/35
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Peere i I. Hadjiyannis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2007/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. (1), ustanawiającej ramy dla oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim, w celu ograniczania negatywnych konsekwencji dla zdrowia ludzkiego, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej, związanych z powodziami na terytorium Wspólnoty, a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Francja uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2007/60/WE upłynął w dniu 25 listopada 2009 r. Tymczasem w dniu wniesienia niniejszej skargi strona pozwana nie podjęła jeszcze wszystkich działań niezbędnych w celu transpozycji dyrektywy lub w każdym razie nie poinformowała o nich Komisji.

      (1)  Dyrektywa 2007/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. w sprawie oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim (Dz.U. L 288, s. 27).


title: Sprawa C-44/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/31

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-44/10) (1)

   ()
   2011/C 30/51
   Język postępowania: portugalski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa T-237/15: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2015 r. – Łabowicz/OHIM – Pure Fishing (NANO)

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/22

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2015 r. – Łabowicz/OHIM – Pure Fishing (NANO)
   (Sprawa T-237/15)
   (2015/C 228/27)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Edward Łabowicz (Kłodzko, Polska) (przedstawiciel: M. Żygadło, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Pure Fishing, Inc. (Spirit Lake, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „NANO” – zgłoszenie nr 6 649 818

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie R 2426/2013-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Błędna wykładnia i błędne zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 76 i 83 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 6 i 14 europejskiej konwencji praw człowieka dotyczących, odpowiednio, prawa do rzetelnego procesu i zakazu dyskryminacji.


title: Sprawa F-18/08: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2008 r. — Ritto przeciwko Komisji

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/51

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2008 r. — Ritto przeciwko Komisji
   (Sprawa F-18/08)
   (2008/C 92/106)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Luis Ritto (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: J. Deliens i C. Bernard-Glanz, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 14 maja 2007 r. cofającej skarżącemu dodatek na gospodarstwo domowe od dnia 1 września 2001 r. i żądającej zwrotu nadpłaconych kwot od tej daty oraz stwierdzenie nieważności wszystkich decyzji z niej wynikających.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 14 maja 2007 r. i wszystkich decyzji z niej wynikających,

               —

               stwierdzenie nieważności, o ile to konieczne, decyzji organu powołującego oddalającej zażalenie skarżącego,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa T-453/13: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2013 r. — Klaes przeciwko OHIM — Klaes Kunststoffe (Klaes)

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/31

         Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2013 r. — Klaes przeciwko OHIM — Klaes Kunststoffe (Klaes)
   (Sprawa T-453/13)
   2013/C 313/59
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Horst Klaes GmbH & Co. KG (Bad Neuenahr-Ahrweiler, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Dix)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Klaes Kunststoffe GmbH (Neuenrade, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu (R 1206/2012-1) z dnia 6 czerwca 2013 r. i oddalenie sprzeciwu wobec dokonanego przez stronę skarżącą zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego (nr 9545096).

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Klaes” dla usług z klasy 42 — zgłoszenie nr 9 545 096

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Klaes Kunststoffe GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy w kolorze niebieskim „Klaes” dla usług z klasy 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009


title: Sprawa T-767/16: Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2016 r. – Nanogate/EUIPO (metals)

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/24

         Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2016 r. – Nanogate/EUIPO (metals)
   (Sprawa T-767/16)
   (2016/C 475/35)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Nanogate AG (Quierschied, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt A. Theis)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „metals” – zgłoszenie nr 14 259 981

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 sierpnia 2016 r. w sprawie R 2361/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-437/17: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2017 r. – Oy Karl Fazer/EUIPO – Kraft Foods Belgium Intellectual Property (MIGNON)

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/34

         Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2017 r. – Oy Karl Fazer/EUIPO – Kraft Foods Belgium Intellectual Property (MIGNON)
   (Sprawa T-437/17)
   (2017/C 300/42)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Oy Karl Fazer Ab (Vantaa, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat L. Laaksonen)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Kraft Foods Belgium Intellectual Property (Halle, Belgia)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MIGNON” – zgłoszenie nr 10 995 892

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 kwietnia 2017 r. w sprawie R 1859/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               zezwolenie na rejestrację znaku towarowego dla wszystkich zgłoszonych towarów.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-468/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 25 czerwca 2015 r. w sprawie T-26/12: PT Perindustrian dan Perdagangan Musim Semi Mas (PT Musim Mas)/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 3 września 2015 r. przez PT Perindustrian dan Perdagangan Musim Semi Mas (PT Musim Mas)

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/27

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 25 czerwca 2015 r. w sprawie T-26/12: PT Perindustrian dan Perdagangan Musim Semi Mas (PT Musim Mas)/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 3 września 2015 r. przez PT Perindustrian dan Perdagangan Musim Semi Mas (PT Musim Mas)
   (Sprawa C-468/15 P)
   (2015/C 354/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: PT Perindustrian dan Perdagangan Musim Semi Mas (PT Musim Mas) (przedstawiciel: D. Luff, avocat)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Sasol Olefins & Surfactants GmbH, Sasol Germany GmbH

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszego odwołania

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 25 czerwca 2015 r. w sprawie PT Perindustrian dan Perdagangan Musim Semi Mas (PT Musim Mas)/Rada Unii Europejskiej, T-26/12;

               —

               wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie, uwzględniającego żądania podniesione przez PT Musim Mas przed Sądem i odpowiednio stwierdzenie nieważności cła antydumpingowego nałożonego na wnoszącego odwołanie w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 1138/2011 (1) z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji oraz w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 1241/2012 (2) z dnia 11 grudnia 2012 r. zmieniającym rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1138/2011;

               —

               obciążenie Rady i interwenientów, oprócz ich kosztów własnych, kosztami poniesionymi przez wnoszących odwołanie w niniejszym postepowaniu i w postępowaniu przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok należy uchylić w oparciu o cztery podstawy odwołania zwięźle przedstawione poniżej.
   Po pierwsze Sąd naruszył art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia Rady (WE) nr1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym” poprzez błędne zastosowanie pojęcia jednego podmiotu gospodarczego i stwierdzenie, że wnosząca odwołanie i ICOFS nie stanowią jednego podmiotu gospodarczego.
   Po drugie Sąd naruszył art. 2 ust. 10 lit i) rozporządzenia podstawowego błędnie orzekając, że Rada wystarczająco wykazała, że funkcje wykonywane przez ICOFS były podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji. Sąd przeprowadził niewystarczające i dyskryminujące rozumowanie na podstawie dostępnych dowodów.
   Po trzecie Sąd naruszył art. 2 ust. 10 akapit pierwszy rozporządzenia podstawowego błędnie orzekając, że Rada nie dokonała niesłusznego naruszenia symetrii pomiędzy wartością normalną i ceną eksportową.
   Po czwarte Sąd nieprawidłowo zastosował zasadę dobrej administracji błędnie uznając, że Rada wykorzystała jedynie dowody Rady pomijając istotne dowody i informacje przedstawione jej przez wnoszącego odwołanie w toku całego postępowania antydumpingowego.

      (1)  Dz.U. 2011 L 293, s. 1

      (2)  Dz.U. 2012 L 352, s. 1


title: Sprawa T-459/11: Postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2013 r. — Barloworld przeciwko Komisji

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/83

         Postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2013 r. — Barloworld przeciwko Komisji
   (Sprawa T-459/11) (1)

   2013/C 225/189
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 305 z 15.10.2011.


title: Sprawa T-27/13 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 marca 2013 r. — Elan przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie od beneficjenta — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/21

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 marca 2013 r. — Elan przeciwko Komisji
   (Sprawa T-27/13 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie od beneficjenta - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   2013/C 129/42
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Elan, proizvodnja športnih izdelkov, d.o.o. (Begunje na Gorenjskem, Słowenia) (przedstawiciel: P. Pensa, odvetnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, T. Maxian Rusche i M. Kocjan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2012) 6345 wersja ostateczna z dnia 19 września 2012 r. w sprawie środków przyjętych na rzecz przedsiębiorstwa Elan d.o.o. [(SA.26379) (C 13/2010) (ex NN 17/2010)].

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-492/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel – Belgia) – Essent Belgium NV/Vlaams Gewest, Inter-Energa i in. (Odesłanie prejudycjalne — Przepisy regionalne nakazujące bezpłatną dystrybucję w sieciach znajdujących się w danym regionie energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii — Rozróżnienie wedle pochodzenia zielonej energii elektrycznej — Artykuły 28 WE i 30 WE — Swoboda przepływu towarów — Dyrektywa 2001/77/WE — Artykuły 3 i 4 — Krajowe mechanizmy wspierania produkcji zielonej energii elektrycznej — Dyrektywa 2003/54/WE — Artykuły 3 i 20 — Dyrektywa 96/92/WE — Artykuły 3 i 16 — Rynek wewnętrzny energii elektrycznej — Dostęp do sieci dystrybucji na niedyskryminujących warunkach taryfowych — Zobowiązania z zakresu usług publicznych — Brak proporcjonalności)

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel – Belgia) – Essent Belgium NV/Vlaams Gewest, Inter-Energa i in.
   (Sprawa C-492/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przepisy regionalne nakazujące bezpłatną dystrybucję w sieciach znajdujących się w danym regionie energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii - Rozróżnienie wedle pochodzenia zielonej energii elektrycznej - Artykuły 28 WE i 30 WE - Swoboda przepływu towarów - Dyrektywa 2001/77/WE - Artykuły 3 i 4 - Krajowe mechanizmy wspierania produkcji zielonej energii elektrycznej - Dyrektywa 2003/54/WE - Artykuły 3 i 20 - Dyrektywa 96/92/WE - Artykuły 3 i 16 - Rynek wewnętrzny energii elektrycznej - Dostęp do sieci dystrybucji na niedyskryminujących warunkach taryfowych - Zobowiązania z zakresu usług publicznych - Brak proporcjonalności))
   (2017/C 046/02)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Essent Belgium NV

      Strona pozwana: Vlaams Gewest, Inter-Energa, IVEG, Infrax West, Provinciale Brabantse Energiemaatschappij CVBA (PBE), Vlaamse Regulator van de Electriciteits- en Gasmarkt (VREG)

      przy udziale: Intercommunale Maatschappij voor Energievoorziening Antwerpen (IMEA), Intercommunale Maatschappij voor Energievoorziening in West- en Oost-Vlaanderen (IMEWO), Intercommunale Vereniging voor Energielevering in Midden-Vlaanderen (Intergem), Intercommunale Vereniging voor de Energiedistributie in de Kempen en het Antwerpse (IVEKA), Iverlek, Gaselwest CVBA, Sibelgas CVBA

      Sentencja

   Rozpatrywane łącznie przepisy art. 28 i art. 30 WE, art. 3 ust. 2 i 8 oraz art. 20 ust. 1 dyrektywy 2003/54 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE, art. 3 ust. 2 i 3 oraz art. 16 dyrektywy 96/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej, a także art. 3 i 4 dyrektywy 2001/77/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie wspierania na rynku wewnętrznym produkcji energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom tego rodzaju co besluit van de Vlaamse regering tot wijziging van het besluit van de Vlaamse regering van 28 september 2001 (rozporządzenia rządu Flandrii w sprawie zmiany rozporządzenia rządu Flandrii z dnia 28 września 2001 r.) z dnia 4 kwietnia 2003 r. i besluit van de Vlaamse regering inzake de bevordering van elektriciteitsopwekking uit hernieuwbare energiebronnen (rozporządzenie rządu Flandrii w sprawie wspierania wytwarzania energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii) z dnia 5 marca 2004 r., które ustanawiają system bezpłatnej dystrybucji zielonej energii elektrycznej w sieciach dystrybucji znajdujących się w danym regionie, ograniczając możliwość korzystania z tego systemu w przypadku pierwszego rozporządzenia jedynie do zielonej energii elektrycznej wprowadzanej bezpośrednio do owych sieci dystrybucji przez zakłady produkcyjne do nich podłączone, a w przypadku drugiego rozporządzenia – jedynie do zielonej energii elektrycznej wprowadzanej bezpośrednio przez zakłady produkcyjne podłączone do sieci dystrybucji znajdujących się na terytorium państwa członkowskiego, do którego region ten należy.

      (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015.


title: Sprawa C-305/09: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/11

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-305/09)
   2009/C 256/22
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Flynn i E. Righini, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonych terminach wszelkich środków niezbędnych dla zniesienia systemu pomocy uznanego za bezprawny i sprzeczny ze wspólnym rynkiem decyzją Komisji 2005/919/WE z dnia 14 grudnia 2004 r. Zachęty podatkowe dla spółek biorących udział w zagranicznych imprezach targowo-wystawienniczych [notyfikowana 17 grudnia 2004 r. jako dokument nr C(2004) 4746], (Dz.U. L 335, s. 39) oraz odzyskania od beneficjentów pomocy przyznanej w tym systemie, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 2, art. 3 i art. 4 tej decyzji oraz traktatu WE;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin, w którym Włochy powinny były znieść system pomocy i odzyskać pomoc przyznaną niezgodnie z prawem upłynął dwa miesiące po doręczeniu decyzji.
   Po upływie kolejnych czterech lat, władze włoskie odzyskały jedynie około 65 % pomocy, w odniesieniu do której został wydany nakaz zapłaty i powinny również poinformować Komisję o kwocie pomocy wypłaconej beneficjentom, którzy nie mieli prawa skorzystania z systemu pomocy.


title: Sprawa T-571/10: Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2013 r. — Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik przeciwko OHIM — Impexmetal (FŁT-1) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego FŁT-1 — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy FŁT — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/17

         Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2013 r. — Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik przeciwko OHIM — Impexmetal (FŁT-1)
   (Sprawa T-571/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego FŁT-1 - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy FŁT - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 129/32
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik S.A. (Kraśnik, Polska) (przedstawiciel: J. Sieklucki, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: K. Zajfert, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Impexmetal S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: K. Pyszków, adwokat)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 października 2010 r. (sprawa R 1387/2009-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Impexmetalem S.A. a Fabryką Łożysk Tocznych-Kraśnik S.A.,

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik S.A. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 63 z 26.2.2011.


title: Sprawa T-322/05: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2005 r. — Carsten Brinkmann przeciwko OHIM

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/26

         Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2005 r. — Carsten Brinkmann przeciwko OHIM
   (Sprawa T-322/05)
   (2005/C 281/48)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Carsten Brinkmann (Kolonia, Niemcy) [Przedstawiciel: K. van Bebber, Rechtsanwältin]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Terra Networks S.A. (Madryt, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 29 października 2004 r. nr 646/2004 w formie decyzji Izby Odwoławczej z dnia 10 czerwca 2005 r. (R 1145/2004-1),

               —

               odrzucenie sprzeciwu Terra Networks S.A. z dnia 12 kwietnia 2002 r. (postępowanie w sprawie sprzeciwu B 502 676) wraz z obciążeniem kosztami,

               —

               zarejestrowanie słownego znaku towarowego „TERRANUS”, zgłoszenie nr 2 061 968, dla towarów i usług z klasy 36 „ubezpieczenia, działalność finansowa, działalność monetarna, nieruchomości, projektowanie i pośrednictwo w sposobach zarządzania nieruchomościami”, tak jak to zostało wniesione w dniu 29 stycznia 2001 r.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżący

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Terranus” dla towarów i usług z klasy 36 (zgłoszenie nr 2 061 968)
   Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Terra Networks, S.A.
   Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy „TERRA” dla towarów i usług z klasy 36 (wspólnotowy znak towarowy nr 1 332 691, jak również hiszpański znak towarowy nr 2 261 483)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: W odniesieniu do spornych znaków towarowych nie występuje jakiegokolwiek prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-436/14: Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2017 r. – Neka Novin/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie środków finansowych — Pozostawienie nazwy skarżącej w wykazie osób objętych tymi środkami — Naruszenie prawa — Oczywisty błąd w ocenie — Proporcjonalność)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/25

         Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2017 r. – Neka Novin/Rada
   (Sprawa T-436/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwy skarżącej w wykazie osób objętych tymi środkami - Naruszenie prawa - Oczywisty błąd w ocenie - Proporcjonalność))
   (2017/C 121/35)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Neka Novin Co., Private Joint Stock (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat L. Vidal)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady o pozostawieniu nazwy skarżącej w wykazie zawartym w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. 2010, L 195, s. 39), zmienionej decyzją Rady 2011/299/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. (Dz.U. 2011, L 136, s. 65) oraz w wykazie zawartym w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. 2012, L 88, s. 1), zakomunikowanej w drodze ogłoszenia z dnia 15 marca 2014 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Neka Novin Co., Private Joint Stock pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Rada pokrywa połowę własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa C-669/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — ED & F Man Alcohols Ltd przeciwko Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l'horticulture (Viniflhor) (Ochrona interesów finansowych Unii — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Przedmiotowy zakres zastosowania — Działania przynoszące szkodę interesom finansowym Unii Europejskiej — Przetarg ograniczony na wywóz alkoholu winnego posiadanego przez agencje interwencyjne — Wywóz alkoholu poza Unię po upływie wyznaczonego na ten wywóz terminu — Utrata zabezpieczenia wykonania — Środki administracyjne — Kary administracyjne — Rozporządzenie (WE) nr 360/95 — Rozporządzenie (WE) nr 1623/2000 — Zastosowanie wstecz najmniej dolegliwej kary)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/17

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — ED & F Man Alcohols Ltd przeciwko Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l'horticulture (Viniflhor)
   (Sprawa C-669/11) (1)

   (Ochrona interesów finansowych Unii - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Przedmiotowy zakres zastosowania - Działania przynoszące szkodę interesom finansowym Unii Europejskiej - Przetarg ograniczony na wywóz alkoholu winnego posiadanego przez agencje interwencyjne - Wywóz alkoholu poza Unię po upływie wyznaczonego na ten wywóz terminu - Utrata zabezpieczenia wykonania - Środki administracyjne - Kary administracyjne - Rozporządzenie (WE) nr 360/95 - Rozporządzenie (WE) nr 1623/2000 - Zastosowanie wstecz najmniej dolegliwej kary)
   2012/C 366/28
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: ED & F Man Alcohols Ltd.

      Strona pozwana: Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l'horticulture (Viniflhor)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d’État — Wykładnia art. 5 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 360/95 z dnia 22 lutego 1995 r. otwierającego procedurę przetargu ograniczonego na wywóz alkoholu winnego posiadanego przez agencje interwencyjne (Dz.U. L 41, s. 14), art. 91 ust. 12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych (Dz.U. L 194, s. 45), art. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1), a także przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 377/93 z dnia 12 lutego 1993 r. ustanawiającego wspólny system prawny przetargów na posiadane przez agencje interwencyjne alkohole destylowane, o których mowa w art. 35, 36 i 39 rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 (Dz.U. L 43, s. 6) oraz rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych (Dz.U. L 205, s. 5) — Przetarg ograniczony na wywóz alkoholu winnego posiadanego przez agencje interwencyjne w ostatecznym celu wykorzystania go w sektorze paliwowym — Przekroczenie przez podmiot wyłoniony w przetargu terminu wywozu — Kary administracyjne lub środki innego rodzaju — Uchybienie mogące spowodować wyrządzenie szkody w budżecie Unii

      Sentencja

               1)

               Naruszenie przez podmiot gospodarczy wyznaczonego terminu wywozu partii alkoholu, które zostały przezeń nabyte w drodze organizowanego przez Komisję Europejską przetargu uregulowanego w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 360/95 z dnia 22 lutego 1995 r. otwierającego procedurę przetargu ograniczonego na wywóz alkoholu winnego posiadanego przez agencje interwencyjne, stanowi „nieprawidłowość” w rozumieniu art. 1 Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich.

               2)

               Pojęcie „kary administracyjnej” w rozumieniu art. 5 rozporządzenia nr 2988/95 obejmuje całkowitą lub częściową utratę zabezpieczenia wykonania, o którym mowa w art. 5 ust. 5 rozporządzenia nr 360/95, albo gwarancji zabezpieczającej wywóz w wyznaczonym terminie, o której mowa w art. 91 ust. 12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych.

               3)

               W okolicznościach takich jak okoliczności sprawy rozpatrywanej przez sąd krajowy art. 5 ust. 5 rozporządzenia nr 360/95 stanowi podstawę prawną konieczną do nałożenia kary polegającej na całkowitej lub częściowej utracie zabezpieczenia wykonania.

               4)

               W okolicznościach takich jak okoliczności sprawy rozpatrywanej przez sąd krajowy wykładni art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95 należy dokonywać w ten sposób, że, aby wymierzyć karę za nieprzestrzeganie terminu wyznaczonego na wywóz do Brazylii partii alkoholu nabytych w drodze przetargu w zastosowaniu przepisów rozporządzenia nr 360/95, władze krajowe winny zastosować karę przewidzianą w art. 5 ust. 5 tego rozporządzenia, a nie — tą przewidzianą w art. 91 ust. 12 rozporządzenia nr 1623/2000.

      (1)  Dz.U. C 89 z 24.03.2012