title: Sprawa T-448/19: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2019 r. — Costanzo/Parlament

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/66

      Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2019 r. — Costanzo/Parlament
      (Sprawa T-448/19)
      (2019/C 295/86)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Roberto Costanzo (Benevento, Włochy) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym strona skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-449/19: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2019 r. — Dell'Alba/Parlament

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/67

      Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2019 r. — Dell'Alba/Parlament
      (Sprawa T-449/19)
      (2019/C 295/87)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Gianfranco Dell'Alba (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym strona skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-450/19: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2019 r. — Gallenzi/Parlament

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/67

      Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2019 r. — Gallenzi/Parlament
      (Sprawa T-450/19)
      (2019/C 295/88)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Giulio Cesare Gallenzi (Ariccia, Włochy) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym strona skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-453/19: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2019 r. — Panusa/Parlament

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/70

      Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2019 r. — Panusa/Parlament
      (Sprawa T-453/19)
      (2019/C 295/91)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Ida Panusa (Latina, Włochy) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym strona skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-454/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Musotto/Parlament

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/70

      Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Musotto/Parlament
      (Sprawa T-454/19)
      (2019/C 295/92)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Francesco Musotto (Pollina, Włochy) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym strona skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-458/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Di Prima/Parlament

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/72

      Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Di Prima/Parlament
      (Sprawa T-458/19)
      (2019/C 295/94)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Pietro Di Prima (Palermo, Włochy) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym strona skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-460/19: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — Graziani/Parlament

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/73

      Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — Graziani/Parlament
      (Sprawa T-460/19)
      (2019/C 295/96)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Carlo Alberto Graziani (Fiesole, Włochy) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym strona skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-461/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Rossetti/Parlament

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/74

      Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Rossetti/Parlament
      (Sprawa T-461/19)
      (2019/C 295/97)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Giorgio Rossetti (Triest, Włochy) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym strona skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-487/19: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2019 r. — CU/Komitet Regionów

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/81

      Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2019 r. — CU/Komitet Regionów
      (Sprawa T-487/19)
      (2019/C 295/107)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: CU (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Komitet Regionów

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 18 października 2018 r. o zmniejszeniu współczynnika mającego zastosowanie do obliczania wynagrodzenia skarżącego w następstwie awansowania go do grupy zaszeregowania AD 14 w postępowaniu w sprawie awansu 2018;

                  —

                  obciążenie Komitetu Regionów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 44 regulaminu pracowniczego Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) w związku z art. 7 ust. 7 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego ze względu na to, że zaskarżona decyzja narusza prawa nabyte skarżącego do podwyższenia współczynnika mającego zastosowanie do obliczania jego wynagrodzenia odpowiadającego wartości automatycznego przeniesienia na wyższy stopień.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez zaskarżoną decyzję podstawowego prawa do równego traktowania oraz zasady proporcjonalności, gdyż dwóch urzędników mających równoważne osiągnięcia i staż, awansowanych tego samego dnia, zostało potraktowanych w odmienny sposób.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia uzasadnionych oczekiwań skarżącego, że wartość jego przeniesienia na wyższy stopień, nabytego automatycznie, zostanie utrzymana w następstwie późniejszego awansowania, ze względu na to, że obniżenie współczynnika nastąpiło dziesięć miesięcy po pierwotnej decyzji.


title: Sprawa T-507/19: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2019 r. — DH/Komisja

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/84

      Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2019 r. — DH/Komisja
      (Sprawa T-507/19)
      (2019/C 295/110)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: DH (przedstawiciel: E. Bonanni, avvocato)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 września 2018 r. ze względu na niewyłączenie doktora X z ewentualnego postępowania przed nowo powołaną komisją lekarską i w konsekwencji powołanie innego, niezależnego lekarza w postępowaniach dotyczących spraw T-308/19 i T-316/19, z zapewnieniem mu terminowego powiadomienia;

                  —

                  zobowiązanie Komisji do zapłaty 500 000 EUR lub innej kwoty uznanej przez Sąd za słuszną;

                  —

                  zobowiązanie Komisji do poinformowania Sądu lub skarżącego o tożsamości lekarza ogólnego, który opiniował pełną dokumentację skarżącego, zachowując anonimowość, i wydał negatywną opinię na temat jego wniosku o zwrot kosztów świadczenia medycznego, na podstawie art. 10 wspólnych zasad, dla którego wymagana jest uprzednia zgoda, o którą wystąpiono we wniosku D/462/17;

                  —

                  w każdym wypadku — obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi wystąpienie w niniejszym przypadku, w ramach powtórnej komisji lekarskiej, zachowania niezgodnego ze standardami zawodowymi i etycznymi.
      Co się tyczy szkody, której dotyczą żądania skarżącego, podnosi on zarówno opóźnienie postępowania, jak i niezgodne ze standardami zawodowymi i etycznymi zachowanie lekarza, o którym mowa, a także działania szkodzące dobremu imieniu poszkodowanego i niezgodne z dobrymi obyczajami oraz niezgodne z prawem zaniechania popełnione przez instytucję, przy uwzględnieniu faktu, że kontekst, w który wpisuje się ta skarga, został zapoczątkowany przez wniosek z dnia 7 czerwca 2000 r. o stwierdzenie pogłębienia się choroby zawodowej skarżącego i przez dwie przegrane przez Komisję sprawy: T-212/01 i T-551/16.


title: Sprawa T-508/19: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2019 r. — Mead Johnson Nutrition (Asia Pacific) i in./Komisja

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/85

      Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2019 r. — Mead Johnson Nutrition (Asia Pacific) i in./Komisja
      (Sprawa T-508/19)
      (2019/C 295/111)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Mead Johnson Nutrition (Asia Pacific) Pte Ltd (Singapur, Singapur), MJN Global Holdings BV (Amsterdam, Niderlandy), Mead Johnson BV (Nijmegen, Niderlandy), Mead Johnson Nutrition Co. (Chicago, Illinois, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: C. Quigley, QC, M. Whitehouse i P. Halford, Solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2018) 7848 lub, ewentualnie, stwierdzenie nieważności art. 1, 2 i 5 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczą one skarżących;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżących.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 zaskarżonej decyzji oraz art. 5 ust. 1 i 2 tej decyzji w zakresie, w jakim nakazuje on odzyskanie pomocy od skarżących, skarżący podnoszą sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja dopuściła się oczywistych błędów w ocenie właściwych przepisów Income Tax Act of 2010 (ustawy o podatku dochodowym z 2010 r.) („ITA 2010”).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa lub popełniła oczywisty błąd w ocenie, kwalifikując nieopodatkowanie dochodów z opłat licencyjnych niezwiązanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa zgodnie z ITA 2010 jako „odstępstwo” od systemu poboru podatku dochodowego od osób prawnych w Gibraltarze lub jako „zwolnienie”, względnie „zwolnienie dorozumiane” z tego systemu, które skutkowało przyznaniem pomocy państwa na podstawie art. 107 ust. 1 TFUE, podczas gdy nieopodatkowanie dochodów z opłat licencyjnych niezwiązanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa stanowiło skuteczny wybór w ramach suwerenności podatkowej i gospodarczej Gibraltaru.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa lub popełniła oczywisty błąd w ocenie, nie wskazując jakiejkolwiek korzyści gospodarczej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE wynikającej z nieopodatkowania dochodów z opłat licencyjnych niezwiązanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa na podstawie ITA 2010.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa lub popełniła oczywisty błąd w ocenie, błędnie kwalifikując nieopodatkowanie dochodów z opłat licencyjnych niezwiązanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa na podstawie ITA 2010 jako selektywną korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że pomimo zaprzeczeń Komisji, nawet jeśli taka selektywna korzyść istniała, Komisja dopuściła się naruszenia prawa lub popełniła oczywisty błąd w ocenie, stwierdzając, że korzyść ta obejmowała również nieopodatkowanie dochodów z opłat licencyjnych, które (tak jak w przypadku skarżących) nie były uzyskiwane na Gibraltarze lub nie pochodziły z Gibraltaru.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa lub popełniła oczywisty błąd w ocenie, kwalifikując zarzucaną pomoc jako nową pomoc, a nie jako pomoc istniejącą.

            Ponadto na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji oraz art. 5 ust. 1 i 2 tej decyzji w zakresie, w jakim nakazuje on odzyskanie pomocy od skarżących, skarżący podnoszą cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 108 ust. 2 TFUE i art. 6 regulaminu postępowania.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że indywidualna interpretacja prawa podatkowego z 2012 r. względem skarżących była zgodna z ITA 2010 i nie stanowiła indywidualnej pomocy państwa.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie w odniesieniu do znaczenia i skutków interpretacji indywidualnej z 2012 r.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy przez Komisję.


title: Sprawa T-509/19: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2019 r. — Asolo/EUIPO — Red Bull (FLÜGEL)

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/86

      Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2019 r. — Asolo/EUIPO — Red Bull (FLÜGEL)
      (Sprawa T-509/19)
      (2019/C 295/112)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Asolo LTD (Limassol, Cypr) (przedstawiciel: adwokat W. Pors)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Red Bull GmbH (Fuschl am See, Austria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „FLÜGEL” — zgłoszenie nr 637 686

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 maja 2019 r. w sprawie R 201/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku;

                  —

                  obciążenie EUIPO i Red Bull kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 70 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-615/17: Postanowienie Sądu z dnia 21 czerwca 2019 r. — Ardigo i UO/Komisja

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/89

      Postanowienie Sądu z dnia 21 czerwca 2019 r. — Ardigo i UO/Komisja
      (Sprawa T-615/17) (1)

      (2019/C 295/114)
      Język postępowania: francuski
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 382 z 13.11.2017.


title: Sprawa C-393/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie preju ycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen — Belgia) — postępowanie karne przeciwko Freddy’emu Lucienowi Magdalenie Kirschsteinowi, Thierry’emu Fransowi Adeline Kirschsteinowi (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2005/29/WE — Nieuczciwe praktyki handlowe — Zakres stosowania — Pojęcie „praktyk handlowych” — Dyrektywa 2006/123/WE — Usługi na rynku wewnętrznym — Prawo karne — Systemy zezwoleń — Szkolnictwo wyższe — Dyplom nadający stopień „mastera” — Zakaz nadawania pewnych stopni bez upoważnienia)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/3

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie preju ycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen — Belgia) — postępowanie karne przeciwko Freddy’emu Lucienowi Magdalenie Kirschsteinowi, Thierry’emu Fransowi Adeline Kirschsteinowi
      (Sprawa C-393/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2005/29/WE - Nieuczciwe praktyki handlowe - Zakres stosowania - Pojęcie „praktyk handlowych” - Dyrektywa 2006/123/WE - Usługi na rynku wewnętrznym - Prawo karne - Systemy zezwoleń - Szkolnictwo wyższe - Dyplom nadający stopień „mastera” - Zakaz nadawania pewnych stopni bez upoważnienia)
      (2019/C 305/03)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof van beroep te Antwerpen

         Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

      Freddy Lucien Magdalena Kirschstein, Thierry Frans Adeline Kirschstein

         przy udziale: Vlaamse Gemeenschap

         Sentencja

                  1)

                  Dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (dyrektywę o nieuczciwych praktykach handlowych) należy interpretować w ten sposób, że nie ma ona zastosowania do uregulowania krajowego takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje nałożenie sankcji karnych na osoby, które nadają, nie będąc do tego uprzednio uprawnionymi przez właściwy organ, stopień „mastera”.

                  2)

                  Artykuł 1 ust. 5 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym w związku z jej art. 9 i 10 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje nałożenie sankcji karnych na osoby, które nadają, nie będąc do tego uprzednio uprawnionymi przez właściwy organ, stopień „mastera”, o ile warunki, od których uzależnione jest uzyskanie uprawnienia do nadawania tego stopnia, są zgodne z art. 10 ust. 2 owej dyrektywy, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 300 z 11.9.2017.


title: Sprawa T-476/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — AstraZeneca i in./Komisja

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/22

      Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — AstraZeneca i in./Komisja
      (Sprawa T-476/19)
      (2019/C 312/20)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: AstraZeneca plc (Cambridge, Zjednoczone Królestwo), AstraZeneca Treasury Ltd (Cambridge) i AstraZeneca Intermediate Holdings Ltd (Cambridge) (przedstawiciele: J. Lesar, solicitor i K. Beal, QC)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie przy wyborze ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była uznać za ramy odniesienia system opodatkowania osób prawnych Zjednoczonego Królestwa, a nie jedynie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania KSZ. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie uznała przepisy części 9A rozdziału 9 brytyjskiej Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] za formę odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego zawartego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo, stwierdzając w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej pod względem faktycznym i prawnym sytuacji zostały potraktowane w odmienny sposób.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % przewidziane w przepisach sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że nałożenie obciążenia podatkowego na KSZ, które spełniają wymogi zwolnień zawartych w części 9A rozdziału 9 brytyjskiej Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] jako grupa stanowiłoby naruszenie swobody przedsiębiorczości skarżących sprzeczne z art. 49 TFUE.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do kwestii zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący tego, że decyzja Komisji nie jest zgodna z ogólną zasadą niedyskryminacji i równego traktowania w prawie Unii.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący tego, że Komisja również naruszyła prawo, stosując poprzez analogię lub powołując się w niewłaściwy sposób na przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która nie miała zastosowania ratione temporis.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo, stwierdzając w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (w tym skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, którą należało odzyskać na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016, L 193, s. 1).


title: Sprawa T-484/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Pearson Loan Finance i in./Komisja

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/27

      Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Pearson Loan Finance i in./Komisja
      (Sprawa T-484/19)
      (2019/C 312/23)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pearson Loan Finance Unlimited (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Pearson Overseas Holdings Ltd (Londyn) i Pearson International Finance Ltd (Londyn) (przedstawiciele: A. von Bonin i O. Brouwer, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa, oczywistych błędów w ocenie oraz braku odpowiedniego uzasadnienia przy określaniu w zaskarżonej decyzji systemu odniesienia.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa, oczywistych błędów w ocenie oraz braku odpowiedniego uzasadnienia poprzez błędne zakwalifikowanie w zaskarżonej decyzji zwolnienia podatkowego dla finansowania grup jako odstępstwa od normalnego funkcjonowania systemu odniesienia.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa i oczywistych błędów w ocenie poprzez stwierdzenie w zaskarżonej decyzji, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup traktuje w zróżnicowany sposób podmioty gospodarcze.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa i oczywistych błędów w ocenie popełnionych w zaskarżonej decyzji poprzez uznanie, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup nie jest uzasadnione charakterem lub ogólną strukturą systemu odniesienia.


title: Sprawa T-571/19: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2019 r. — Muratbey Gida/EUIPO (Kształt plecionego sera)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/75

      Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2019 r. — Muratbey Gida/EUIPO (Kształt plecionego sera)
      (Sprawa T-571/19)
      (2019/C 328/83)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Muratbey Gida Sanayi Ve Ticaret AȘ (Stambuł, Turcja) (przedstawiciel: adwokat M. Schork)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy w kolorach czarnym i białym (Kształt plecionego sera) — zgłoszenie nr 17 912 280

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 czerwca 2019 r. w sprawie R 107/2019-4

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-603/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Špecializovaný trestný súd (Słowacja) w dniu 9 sierpnia 2019 r. – Úrad špeciálnej prokuratúry Generálnej prokuratúry Slovenskej republiky/TG, UF

text:
               14.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Špecializovaný trestný súd (Słowacja) w dniu 9 sierpnia 2019 r. – Úrad špeciálnej prokuratúry Generálnej prokuratúry Slovenskej republiky/TG, UF
      (Sprawa C-603/19)
      (2019/C 348/12)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Špecializovaný trestný súd

         Strony w postępowaniu głównym

         Oskarżyciel: Úrad špeciálnej prokuratúry Generálnej prokuratúry Slovenskej republiky

         Oskarżeni: TG, UF

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE (1) z dnia 25 października 2012 r. ustanawiająca normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw w odniesieniu praw (w szczególności prawa do czynnego udziału pokrzywdzonego w postępowaniu karnym oraz prawa do naprawienia szkody w postępowaniu karnym), które ze względu na swój charakter nie przysługują wyłącznie osobie fizycznej jako istocie czującej, znajduje zastosowanie do osób prawnych oraz państwa lub organów państwowych, jeśli krajowe przepisy prawne przyznają im status pokrzywdzonego w postępowaniu karnym?

                  2)

                  Czy zgodne z art. 17 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 325 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 38 ust. 1 lit. h) rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 (2) z dnia 21 czerwca 1999 r. w związku z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1681/94 (3) z dnia 11 lipca 1994 r. są uregulowanie prawne i praktyka orzecznicza (4), na podstawie których państwo nie może dochodzić w postępowaniu karnym naprawienia szkody wyrządzonej mu wskutek oszustwa popełnionego przez podejrzanego, skutkującego sprzeniewierzeniem środków z budżetu Unii Europejskiej, i gdy na mocy § 256 ust. 3 Trestný poriadok (kodeksu postępowania karnego) nie może nawet wnieść środka odwoławczego od postanowienia sądu o niedopuszczeniu go albo właściwego organu państwowego do udziału w rozprawie w charakterze pokrzywdzonego dochodzącego roszczenia o naprawienie szkody i nie dysponuje innym rodzajem postępowania, w którym mogłoby domagać się od podejrzanego swojego roszczenia, wskutek czego nie można zabezpieczyć jego roszczenia o naprawienie szkody na majątku i prawach majątkowych podejrzanego na podstawie § 50 Trestný poriadok (kodeksu postępowania karnego), a roszczenie staje się w ten sposób de facto nieegzekwowalne?

                  3)

                  Czy pojęcie „tego samego przedsiębiorstwa” zawarte w art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 994/98 (5) z dnia 7 maja 1998 r. w związku z art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 69/2001 (6) z dnia 12 stycznia 2001 r. należy interpretować jedynie formalnie w ten sposób, że kryterium decydującym jest to, czy według krajowego porządku prawnego chodzi wyłącznie o podmioty mające samodzielną osobowość prawną, a tym samym każdej takiej spółce można udzielić pomocy państwa do wysokości 100 000 EUR, czy też decydujący jest faktyczny sposób funkcjonowania takich spółek – wzajemnie powiązanych za pośrednictwem tych samych osób – i zarządzenia nimi, tak jakby chodziło o system filii zarządzanych z jednej spółki centralnej, choć według krajowego uregulowania prawnego spółki te mają samodzielną osobowość prawną, a tym samym takie spółki należy uważać za „to samo przedsiębiorstwo” i udzielić mu pomocy państwa jako całości do wysokości 100 000 EUR jedynie jednokrotnie?

                  4)

                  Czy przez pojęcie „szkody” w rozumieniu Konwencji o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich (7) z dnia 26 lipca 1995 r. należy rozumieć tylko tę część bezprawnie uzyskanych środków finansowych, która jest bezpośrednio związana z oszukańczym postępowaniem, czy także rzeczywiście dokonane i należycie udokumentowane koszty i wykorzystanie wkładu, jeżeli z postępowania dowodowego wynika, że ich wydatkowanie było konieczne w celu ukrycia oszukańczego postępowania, opóźnienia ujawnienia oszukańczego postępowania oraz uzyskania pełnej kwoty przyznanej pomocy państwa?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r. ustanawiająca normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw oraz zastępująca decyzję ramową Rady 2001/220/WSiSW (Dz.U. 2012, L 315, s. 57).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz.U. 1999, L 161, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1681/94 z dnia 11 lipca 1994 r. dotyczące nieprawidłowości oraz odzyskiwania kwot wypłaconych nieprawidłowo w związku z finansowaniem polityki strukturalnej i organizacją systemu informacji w tej dziedzinie (Dz.U. 1994, L 178, s. 43).

         (4)  Stanowisko izby karnej Najvyšší súd Slovenskej republiky (sądu najwyższego Republiki Słowackiej) z dnia 29 listopada 2017 r.

         (5)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 994/98 z dnia 7 maja 1998 r. dotyczące stosowania art. 92 i 93 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską do niektórych kategorii horyzontalnej pomocy państwa (Dz.U. 1998, L 142, s. 1).

         (6)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis (Dz.U. 2001, L 10. s. 30).

         (7)  Konwencja sporządzona na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. 1995, C 316, s. 49).


title: Sprawa T-66/18: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2019 r. – BQ/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Zamówienia publiczne na usługi – Postępowanie przetargowe – Przetarg Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – Tłumacze free-lance – Postępowanie w sprawie wyboru – Odrzucenie oferty jednego z oferentów – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/61

      Wyrok Sądu z dnia 10 września 2019 r. – BQ/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
      (Sprawa T-66/18) (1)

      (Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Przetarg Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej - Tłumacze free-lance - Postępowanie w sprawie wyboru - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie)
      (2019/C 383/69)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: BQ (przedstawiciel: adwokat E. Kleani)

         Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Inghelram, Á. Almendros Manzano i V. Hanley-Emilsson, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 23 listopada 2017 r. o odrzuceniu oferty skarżącej w postępowaniu dotyczącym zawarcia umowy ramowej na tłumaczenia tekstów prawnych z niemieckiego na grecki.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     BQ zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.


title: Sprawa T-472/19: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 19 sierpnia 2019 r. – BASF/Komisja (Środek tymczasowy – Produkt leczniczy – Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu – Estry etylowe kwasów tłuszczowych omega-3 – Brak pilnego charakteru)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/61

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 19 sierpnia 2019 r. – BASF/Komisja
      (Sprawa T-472/19)
      (Środek tymczasowy - Produkt leczniczy - Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu - Estry etylowe kwasów tłuszczowych omega-3 - Brak pilnego charakteru)
      (2019/C 383/70)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: BASF AS (Oslo, Norwegia) (przedstawiciele: adwokaci E. Wright, A. Rusanov i H. Boland)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Haasbeek et A. Sipos, agents)

         Przedmiot

      Oparty na art. 278 TFUE i 279 TFUE wniosek o zarządzenie środków tymczasowych zmierzających do zawieszenia wykonania decyzji wykonawczej Komisji z dnia 6 czerwca 2019 r. dotyczącej pozwoleń na dopuszczenie do obrotu, na podstawie art. 31 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, produktów leczniczych stosowanych u ludzi zawierających „estry etylowe kwasów tłuszczowych omega-3” stosowanych doustnie w profilaktyce wtórnej po zawale mięśnia sercowego [C(2019)4336 final].

         Sentencja

                  1)

                     Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

                  2)

                     Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-599/19: Skarga wniesiona w dniu 5 września 2019 r. – EM/Parlament

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/63

      Skarga wniesiona w dniu 5 września 2019 r. – EM/Parlament
      (Sprawa T-599/19)
      (2019/C 383/72)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: EM (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 31 października 2018 r., która została utrzymana w mocy decyzją oddalającą złożone przez skarżącego w dniu 24 maja 2019 r. zażalenie;

                  —

                  nakazanie naprawienia szkody materialnej, której rozmiar odpowiada kwocie 165 000 EUR oraz naprawienia krzywdy, szacowanej na kwotę 50 000 EUR;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 1 i 31 karty praw podstawowych, naruszenia art. 12 i 12a ust. 3 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, naruszenia obowiązku udzielenia wsparcia i nadużycia władzy.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji, naruszenia obowiązku staranności oraz istnienia oczywistego błędu w ocenie.


title: Sprawa T-603/19: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2019 r. – Helsingin Bussiliikenne/Komisja

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/64

      Skarga wniesiona w dniu 9 września 2019 r. – Helsingin Bussiliikenne/Komisja
      (Sprawa T-603/19)
      (2019/C 383/73)
      Język postępowania: fiński

         Strony

         Strona skarżąca: Helsingin Bussiliikenne Oy (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciele: O. Hyvönen i N. Rosenlund, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności w całości albo w części decyzji Komisji SA.33846 - (2015/C) (ex 2011/CP) z dnia 28 czerwca 2019 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania sądowego poniesionymi przez skarżącą w całości wraz z odsetkami ustawowymi.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: Strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 108 ust. 2 TFUE i art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2015/1589, dopuściła się, przy okazji badania zgodności, poważnego uchybienia proceduralnego oraz naruszyła przysługujące skarżącej prawo do obrony.

                              —

                              Strona skarżąca powinna była mieć możliwość przedstawienia swojego stanowiska przed wydaniem zaskarżonej decyzji i powinna była zostać wezwana do przedstawienia uwag w trakcie formalnego postępowania wyjaśniającego, ponieważ w zaskarżonej decyzji została wskazana jako beneficjent pomocy, a decyzja ta dotyczyła jej bezpośrednio.

                  2.

                  Zarzut drugi: Oczywisty błąd w ocenie.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi, że Komisja nie zbadała w wystarczającym stopniu okoliczności faktycznych i w związku z tym wydała decyzję na podstawie niepełnych i błędnych ustaleń.

                              —

                              Komisja przynajmniej nieprawidłowo oceniła zgodność rynku, cel i logikę ekonomiczną ceny zakupu w odniesieniu do przeniesienia aktywów przedsiębiorstwa.

                  3.

                  Zarzut trzeci: Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów art. 296 TFUE i orzecznictwa dotyczącego tej kwestii.

                              —

                              Dotyczy to w szczególności argumentacji odnoszącej się do zgodności rynkowej ceny nabycia aktywów banku HelB.

                  4.

                  Zarzut czwarty: Zaskarżona decyzja narusza ogólne zasady prawa Unii, w szczególności ochronę uzasadnionych oczekiwań i zasadę proporcjonalności.

                              —

                              Strona skarżąca twierdzi, że miała podstawy dla pewności, że postępowanie wyjaśniające Komisji będzie dotyczyło jedynie działań i jednostek wskazanych w decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego oraz że w wypadku rozszerzenia postępowania wyjaśniającego na przeniesienie aktywów przedsiębiorstwa lub na skarżącą, Komisja rozszerzy zakres decyzji w sprawie formalnego postępowania wyjaśniającego i wysłucha skarżącą.

                              —

                              W każdym razie obowiązek zwrotu pomocy nałożony na pierwotnego beneficjenta narusza zasadę proporcjonalności, ponieważ przekracza cenę nabycia rzeczywiście zapłaconą tytułem przeniesienia aktywów spółki, a w przypadku skarżącej, ponieważ przekracza różnicę między rzekomo niską ceną nabycia a wartością rynkową.

                  5.

                  Zarzut piąty: W zaskarżonej decyzji w sposób oczywisty błędnie zastosowano art. 107 ust. 1 TFUE.

                              —

                              Środki wymienione w decyzji Komisji nie zawierały niedozwolonej pomocy państwa.

                              —

                              Żaden ze środków uznanych przez Komisję za zawierające niedozwoloną pomoc państwa nie dotyczyły strony skarżącej.


title: Sprawa T-605/19: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2019 r. – EP/Komisja

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/65

      Skarga wniesiona w dniu 9 września 2019 r. – EP/Komisja
      (Sprawa T-605/19)
      (2019/C 383/74)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: EP (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzyznaniu skarżącemu awansu do grupy zaszeregowania AD9 w postępowaniu w sprawie awansu 2018;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku wystarczającego uzasadnienia udzielonego w odpowiedzi odmownej na zażalenie, w szczególności w świetle okoliczności, że wspólny komitet ds. awansów zalecił przyznanie skarżącemu awansu.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 45 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) przez organ powołujący, ze względu na to, że nie przeprowadził on faktycznego porównania osiągnięć wszystkich urzędników uprawnionych do ubiegania się o awans.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący oczywistych błędów w ocenie, którymi w każdym razie obarczona jest zaskarżona decyzja, na podstawie jej dostępnego uzasadnienia.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący art. 24b regulaminu pracowniczego oraz art. 1 akapit szósty załącznika II do regulaminu pracowniczego, ze względu na to, że skarżący został gorzej potraktowany z racji sprawowanych przez niego funkcji związanych z reprezentacją personelu.


title: Sprawa T-627/19: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2019 r. – Shindler i in./Komisja

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/66

      Skarga wniesiona w dniu 20 września 2019 r. – Shindler i in./Komisja
      (Sprawa T-627/19)
      (2019/C 383/75)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Harry Shindler (Porto d’Ascoli, Włochy) i pięcioro innych skarżących (przedstawiciel: adwokat J. Fouchet)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności wyraźnej odmowy Komisji Europejskiej z dnia 13 września 2019 r. dotyczącej uznania bezczynności;

                  —

                  orzeczenie, że Komisja Europejska niezgodnie z prawem powstrzymała się:

                              —

                              po pierwsze, od wydania decyzji o zachowaniu obywatelstwa europejskiego przez obywateli brytyjskich prowadzących życie prywatne i rodzinne w innych państwach Unii Europejskiej, którym nie przysługiwało prawo do głosowania w sprawie decyzji o wystąpieniu ich państwa pochodzenia z Unii Europejskiej jedynie z powodu skorzystania przez nich ze swobody przemieszczania się (reguła 15 lat), i to niezależnie od zawarcia lub braku zawarcia porozumienia o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej;

                              —

                              po drugie, od wydania wiążącej decyzji mającej zastosowanie w sposób jednolity we wszystkich 27 pozostałych państwach Unii, w których żyją obywatele brytyjscy, zawierającej różne środki dotyczące wjazdu, pobytu, praw socjalnych i działalności zawodowej, stosujące się w razie braku porozumienia o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej;

                  —

                  w konsekwencji:

                              —

                              przyjęcie do wiadomości tej bezczynności;

                              —

                              nakazanie Komisji Europejskiej zapłaty każdemu ze skarżących kwoty 1 500 EUR z tytułu poniesionych przez nich kosztów obrony.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia praw, które przysługują im z tytułu obywatelstwa europejskiego, i to w razie zawarcia porozumienia o wystąpieniu, jak też w razie braku zawarcia porozumienia. W ramach tego zarzutu podnoszą oni w szczególności:

                              —

                              brak uznania w traktach europejskich utraty obywatelstwa europejskiego w razie wystąpienia państwa członkowskiego z Unii, a zatem naruszenie zasady pewności prawa;

                              —

                              naruszenie zasady proporcjonalności;

                              —

                              naruszenie prawa do życia prywatnego i rodzinnego.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący niezgodnego z prawem zaniechania Komisji, która nie przyjęła wiążących środków, lecz tylko zwykłe zalecenia.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady kontradyktoryjności, swobody przemieszczania się i zasady równości wobec prawa do głosowania przez brytyjską „regułę 15 lat”. Skarżący uznają w tym względzie, że wskazana reguła 15 lat jest uregulowaniem krajowym, które stawia w gorszej sytuacji niektórych obywateli państwa członkowskiego z tego tylko powodu, że skorzystali oni ze swobody przemieszczania się i pobytu w innym państwie członkowskim i że stanowi to ograniczenie swobód uznanych w art. 21 ust. 1 TFUE.


title: Sprawa T-628/19: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2018 r. – Teva/Komisja i Europejska Agencja Leków

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/67

      Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2018 r. – Teva/Komisja i Europejska Agencja Leków
      (Sprawa T-628/19)
      (2019/C 383/76)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Teva BV (Haarlem, Niderlandy) (przedstawiciele: T. de la Mare, QC, R. Mehta, Barrister i G. Morgan, Solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska i Europejska Agencja Leków

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2018) 252 final z dnia 11 lipca 2019 r. w sprawie odmowy, na mocy rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (1), wydania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu produktu leczniczego „Cabazitaxel Teva – cabazitaxel” (zwanej dalej decyzją), w zakresie w jakim znajduje ona zastosowanie do strony skarżącej, oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej poniesionymi przez stronę skarżącą kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy błędnego zastosowania przez Komisję pojęcia „ogólnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu” w rozumieniu dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001 L 311, s. 67), a w szczególności pojęcia „pochodnego” produktu leczniczego z art. 10 ust. 2 lit. b) tej dyrektywy.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy naruszenia przez Komisję i EMA zasady rzetelności postępowania i prawa strony skarżącej do dobrej administracji, w szczególności poprzez przeniesienie ciężaru dowodu na wnioskodawców pozwolenia na dopuszczenie do obrotu generycznych produktów leczniczych w sposób sprzeczny z wymogami przepisów UE obowiązującymi w tej dziedzinie.

                  3.

                  Zarzut trzeci, zgonie z którym w skutek swego zachowania Komisja naruszyła również zasadę równego traktowania, traktując stronę skarżącą inaczej niż posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu o nazwie Jevtany®/docetaxel.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. 2004, L 136, s. 1)


title: Sprawa T-630/19: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2019 r. – AH/Eurofund

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/68

      Skarga wniesiona w dniu 20 września 2019 r. – AH/Eurofund
      (Sprawa T-630/19)
      (2019/C 383/77)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: AH (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Europejska Fundacja na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 9 listopada 2018 r. w sprawie zamknięcia dochodzenia administracyjnego AI-2018/01, wszczętego w następstwie skargi złożonej przez skarżącego na przełożonych;

                  —

                  zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego zadośćuczynienia za krzywdę szacowanego na 30 000 EUR;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postepowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji ze względu na to, że przy rozpatrywaniu skargi administracja zachowywała się w sposób zastraszający, oskarżycielski i niewłaściwy, zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia tabel przewidujących właściwość organu upoważnionego do zawierania umów. Skarżący podnosi w szczególności, że jego skarga była rozpatrywana przez kancelarię prawną, a więc nie została rozpatrzona przez upoważniony do tego organ. Zdaniem skarżącego takie przekazanie kompetencji zewnętrznemu prawnikowi uniemożliwiło mu skorzystanie z prawa do złożenia skargi, która byłaby rozpatrywana w ramach przyjmowania i kwestionowania decyzji administracyjnych, z naruszeniem zasad pewności prawa i przejrzystości.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący braku decyzji w sprawie jego wniosku o udzielenie wsparcia. Skarżący podnosi w tym względzie, że niekorzystna dla niego decyzja ogranicza się do oddalenia skargi na mobbing i zamknięcia dochodzenia.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący braku uzasadnienia, którym obarczona jest zaskarżona decyzja.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący konfliktu interesów, braku niezależności, bezstronności i obiektywizmu zarówno prowadzących dochodzenie, jak i instytucji w ramach prowadzenia dochodzenia administracyjnego i rozpatrywania wniosku i zażalenia skarżącego.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 24 i 12a regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, ze względu na to, że pozwana okazywała skarżącemu wrogość od chwili otrzymania skargi, co jest nie do pogodzenia z obowiązkami staranności i wspomagania, które ciążą na administracji.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia prawa do bycia skutecznie wysłuchanym, ze względu na to, że pozwana nie pozwoliła na to, by skarżący został skutecznie wysłuchany z wyjątkiem okoliczności mobbingu, któremu, jak twierdzi, był poddany.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący oczywistego błędu w ocenie, którego dopuściła się pozwana przy badaniu skargi wniesionej przez skarżącego.


title: Sprawa T-361/19: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2019 r. – BNetzA/ACER

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/69

      Skarga wniesiona w dniu 21 września 2019 r. – BNetzA/ACER
      (Sprawa T-361/19)
      (2019/C 383/78)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Bundesnetzagentur für Elektrizität, Gas, Telekommunikation, Post und Eisenbahnen (BNetzA) (przedstawiciele: H. Haller, T. Heitling, L. Reiser, N. Gremminger i V. Vacha, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności wymienionych poniżej następujących przepisów decyzji pozwanej nr 2/2019 z dnia 21 lutego 2019 r. oraz wydanej w odniesieniu do niej decyzji komisji odwoławczej pozwanej agencji nr A-003-2019 z dnia 11 lipca 2019 r.:

                              (i)

                              art. 5 ust. 5-9 załącznika I;

                              (ii)

                              art. 10 ust. 4 druga część zdania i ust. 5 załącznika I;

                              (iii)

                              art. 16 ust. 2 druga część zdania i ust. 3 lit. d) ppkt (vii) załącznika I;

                              (iv)

                              art. 5 ust. 5-9 załącznika II;

                              (v)

                              art. 17 ust. 3 lit. d) pkt (vii) załącznika II;

                              (vi)

                              wszelkie przepisy zawarte w załącznikach I i II, które wyraźnie odnoszą się do przepisów, o których mowa w ppkt (i)-(v);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności wydanej decyzji pozwanej nr 2/2019 z dnia 21 lutego 2019 r. w całości oraz wydanej w odniesieniu do niej decyzji komisji odwoławczej pozwanej agencji nr A-003-2019 z dnia 11 lipca 2019 r.;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: Bezprawność formalna zaskarżonej decyzji
                  Decyzja ACER jest formalnie niezgodna z prawem, ponieważ wydając zaskarżoną decyzję, ACER przekroczyła granice swojej właściwości.

                  2.

                  Zarzut drugi: naruszenie rozporządzenia (UE) 2019/943 Parlamentu Europejskiego i Rady (1).

                              —

                              ACER nie jest uprawniona do ustanowienia mechanizmu, za pomocą którego elementy sieci wewnętrznej są wyłączone z obliczania zdolności przesyłowej w ramach selekcji wstępnej.

                              —

                              W swojej decyzji ACER (i) określiła krytyczne elementy sieci, (ii) przewidziała nierównomierne zastosowanie wartości PTDF do elementów sieci wewnętrznej i elementów sieci międzystrefowej oraz (iii) wprowadziła kryterium efektywności dla elementów sieci wewnętrznej. Jest to sprzeczne z art. 16 ust. 4 i 8 rozporządzenia (UE) 2019/943.

                              —

                              W zaskarżonej decyzji ACER przewidziała, że kształt obszarów rynkowych powinien zostać poddany przeglądowi zgodnie z określoną metodą i w określonych terminach. Jest to sprzeczne z rozporządzeniem (UE) 2019/943.

                              —

                              Operatorzy systemów przesyłowych są de facto zobowiązani do utrzymania 100 % minimalnej zdolności do obrotu i większej dostępności dla handlu transgranicznego na swoich wewnętrznych elementach sieci. Jest to sprzeczne z rozporządzeniem (UE) 2019/943.

                              —

                              ACER chce wyłączyć linie wewnętrzne o wartości PTDF mniejszej niż 10 % z długoterminowej kalkulacji przepustowości. Jest to niezgodne z rozporządzeniem (UE) 2019/943.

                              —

                              Wprowadzenie kryterium efektywności stanowiło obejście przepisu przejściowego zawartego w art. 15 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2019/943.

                              —

                              Decyzja ACER narusza art. 14 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2019/943, ponieważ nie uwzględnia nowych inwestycji w infrastrukturę sieciową.

                              —

                              ACER wymagała szerokiego stosowania środków pomocy związanej z aktywami. Jest to sprzeczne z wymogami rozporządzenia (UE) 2019/943.

                              —

                              ACER dopuszcza się obejścia przepisów rozporządzenia (UE) 2019/943 dotyczących owego kształtu obszarów rynkowych.

                              —

                              ACER z naruszeniem właściwości wykonała uprawnienia w zakresie nowego kształtu obszarów rynkowych, naruszając tym samym art. 14 ust. 3, 6-8 oraz art. 15 ust. 5 i 7 rozporządzenia (UE) 2019/943.

                  3.

                  Zarzut trzeci: naruszenie rozporządzenia Komisji (UE) nr 2015/1222 (2)

                              —

                              Kryterium efektywności wprowadzone przez ACER zmusza państwa członkowskie de facto do zmiany konfiguracji obszarów rynkowych. Jest to sprzeczne z wymogami rozporządzenia (UE) nr 2015/1222.

                              —

                              ACER wymaga daleko idącego zastosowania środków zaradczych. Jest to sprzeczne z wymogami rozporządzenia (UE) nr 2015/1222.

                  4.

                  Zarzut czwarty: naruszenie zasady proporcjonalności
                  Decyzja ACER jest nieproporcjonalna, ponieważ nie jest w stanie osiągnąć celów rozporządzenia (UE) nr 2015/1222.

                  5.

                  Zarzut piąty: naruszenie zasady niedyskryminacji
                  Określenie krytycznych elementów sieci i wczesne środki zaradcze mające na celu usunięcie przepływów pierścieniowych doprowadziłyby do pośredniej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/943 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie rynku wewnętrznego energii elektrycznej (Dz.U. 2019, L 158, s. 54.)

         (2)  Rozporządzenie Komisji (UE) 2015/1222 z dnia 24 lipca 2015 r. ustanawiające wytyczne dotyczące alokacji zdolności przesyłowych i zarządzania ograniczeniami przesyłowymi (Dz.U. 2015, L 197, s.24)


title: Sprawa T-633/19: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2019 r. – Essential Export/EUIPO – Shenzhen Liouyi International Trading (TOTU)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/71

      Skarga wniesiona w dniu 24 września 2019 r. – Essential Export/EUIPO – Shenzhen Liouyi International Trading (TOTU)
      (Sprawa T-633/19)
      (2019/C 383/79)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Essential Export SA (San José, Kostaryka) (przedstawiciel: adwokat A. Tarí Lázaro)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Shenzhen Liouyi International Trading Co. Ltd (Shenzhen, Chiny)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego TOTU w kolorze czerwonym i czarnym – zgłoszenie nr 16 736 712

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 lipca 2019 r. w sprawie R 362/2019-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-635/19: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2019 r. – Fondazione Cassa di Risparmio di Pesaro i in./Komisja

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/72

      Skarga wniesiona w dniu 25 września 2019 r. – Fondazione Cassa di Risparmio di Pesaro i in./Komisja
      (Sprawa T-635/19)
      (2019/C 383/80)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Fondazione Cassa di Risparmio di Pesaro (Pesaro, Włochy), Montani Antaldi Srl (Pesaro), Fondazione Cassa di Risparmio di Fano (Fano, Włochy), Fondazione Cassa di Risparmio di Jesi (Jesi, Włochy), Fondazione Cassa di Risparmio della Provincia di Macerata (Macerata, Włochy) (przedstawiciele: A. Sandulli oraz B. Cimino, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  ustalenie i stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Komisji Europejskiej z powodu uniemożliwienia, w drodze niezgodnych z prawem poleceń skierowanych do włoskich organów krajowych, dokapitalizowania Banca delle Marche przez Fondo Interbancario italiano per Tutela dei Depositi (włoski międzybankowy fundusz ochrony depozytów, zwany dalej „FITD”);

                  —

                  zasądzenie od Komisji Europejskiej odszkodowania za szkodę wyrządzoną stronie skarżącej, oszacowanej zgodnie ze wskazanymi poniżej kryteriami lub w innej kwocie uznanej za słuszną;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący dopuszczalności żądania odszkodowawczego.

                              —

                              Strona skarżąca twierdzi w tym zakresie, że podnoszona szkoda wynika z działania instytucji europejskiej, mimo że środki restrukturyzacji Banca Marche zostały formalnie przyjęte przez organ krajowy. Banca d’Italia nie dysponowała jakimkolwiek zakresem uznania w tej kwestii, ale podjęła działania w oparciu o szczegółowe polecenia Komisji Europejskiej. Ponadto z uwagi na sposób skorzystania przez Komisję z przysługujących jej uprawnień, strona skarżąca została pozbawiona możliwości wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności do Sądu, w związku z czym skarga o zasądzenie odszkodowania stanowi jedyny dostępny środek procesowy.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący występowania poważnego i oczywistego naruszenia prawa Unii.

                              —

                              Strona skarżąca twierdzi w tym zakresie, że Komisja Europejska uniemożliwiła dokapitalizowanie Banca Marche przez FITD zakładając, że działanie to stanowić będzie pomoc państwa. Jednakże FITD jest podmiotem prywatnym, korzystającym z prywatnych środków i nie podlega kontroli żadnego organu publicznego, jak stwierdził ostatnio Sąd w sprawie [Włochy i in./Komisja (sprawy połączone T-98/16, T-196/16 i T-198/16)]. Chodzi zatem o w pełni zgodny z prawem krok ratowania banku na zasadach rynkowych. Ponadto, naruszenie prawa jest poważne i oczywiste w świetle jasnych uregulowań prawnych w tej dziedzinie, utrwalonego orzecznictwa sądów Unii oraz braku swobodnego uznania ze strony Komisji Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący występowania szkody.

                              —

                              Strona skarżąca twierdzi w tym zakresie, że zakwestionowane działania Komisji Europejskiej były rzeczywistą i wyłączną przyczyną szkody poniesionej przez stronę skarżącą. Z akt sprawy wynika bowiem w sposób niewątpliwy, że: (i) włoskie organy usiłowały zastosować alternatywne rozwiązanie względem restrukturyzacji Banca delle Marche co zostało uniemożliwione z uwagi na sprzeciw Komisji Europejskiej; (ii) takie alternatywne rozwiązania ograniczyłyby znacznie szkodliwe skutki względem akcjonariuszy i posiadaczy obligacji.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący określenia wysokości szkody.

                              —

                              Strona skarżąca twierdzi w tym zakresie, że szkoda powinna być oszacowana z uwzględnieniem wartości końcowej jaką zachowałyby obligacje podporządkowane i akcje Banca Marche będące w posiadaniu strony skarżącej, gdyby w miejsce restrukturyzacji FITD przeprowadził dokapitalizowanie odnośnego banku.


title: Sprawa T-639/19: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2019 r. – Sánchez Romero Carvajal Jabugo/EUIPO – Embutidos Monells (5Ms MMMMM)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/73

      Skarga wniesiona w dniu 25 września 2019 r. – Sánchez Romero Carvajal Jabugo/EUIPO – Embutidos Monells (5Ms MMMMM)
      (Sprawa T-639/19)
      (2019/C 383/81)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Sánchez Romero Carvajal Jabugo, SAU (El Puerto de Santa María, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.M. Iglesias Monravá)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Embutidos Monells, SA (San Miguel de Balenya, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy 5Ms MMMMM – zgłoszenie nr 16 338 998

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 lipca 2019 r. w sprawie R 1728/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  w konsekwencji odmowę rejestracji graficznego unijnego znaku towarowego nr 16338998 5Ms MMMMM w klasie 29;

                  —

                  obciążenie kosztami postępowania każdego, kto sprzeciwi się niniejszej skardze.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawy połączone T-129/07 i T-130/07: Wyrok Sądu z dnia 17 września 2019 r. – Irlandia i Aughinish Alumina/Komisja (Pomoc państwa – Dyrektywa 2003/96/WE – Podatek akcyzowy od olejów mineralnych – Oleje mineralne wykorzystywane jako paliwo przy produkcji tlenku glinu – Zwolnienie z podatku akcyzowego – Selektywny charakter środka – Wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego z 2001 r.)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/38

      Wyrok Sądu z dnia 17 września 2019 r. – Irlandia i Aughinish Alumina/Komisja
      (Sprawy połączone T-129/07 i T-130/07) (1)

      (Pomoc państwa - Dyrektywa 2003/96/WE - Podatek akcyzowy od olejów mineralnych - Oleje mineralne wykorzystywane jako paliwo przy produkcji tlenku glinu - Zwolnienie z podatku akcyzowego - Selektywny charakter środka - Wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego z 2001 r.)
      (2019/C 399/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca w sprawie T-129/07: Irlandia (przedstawiciele: początkowo D. O’Hagan i E. Alkin, następnie E. Alkin, E. Creedon i A. Joyce, wreszcie E. Alkin, A. Joyce, M. Browne i G. Hodge, pełnomocnicy, wpierani przez P. McGarry’ego, SC)

         Strona skarżąca w sprawie T-130/07: Aughinish Alumina Ltd (Askeaton, Irlandia) (przedstawiciele: początkowo J. Handoll i C. Waterson, następnie C. Waterson i C. Little, solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo V. Di Bucci, N. Khan, G. Conte i K. Walkerová, następnie N. Khan i V. Bottka, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądania stwierdzenia nieważności – w całości lub w części – decyzji Komisji 2007/375/WE z dnia 7 lutego 2007 r. w sprawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w Gardanne, w regionie Shannon oraz na Sardynii wprowadzonego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy [C 78/2001 (ex NN 22/01), C 79/2001 (ex NN 23/01) i C 80/2001 (ex NN 26/01)] (Dz.U. 2007, L 147, s. 29), w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w niej istnienie pomocy państwa przyznanej przez Irlandię od dnia 1 stycznia 2004 r. na podstawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionie Shannon (Irlandia) oraz nakazuje Irlandii odzyskanie rzeczonej pomocy lub anulowanie czy wstrzymanie jej wypłaty.

         Sentencja

                  1)

                     Skargi zostają oddalone.

                  2)

                     Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania w sprawie T-129/07.

                  3)

                     Aughinish Alumina Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania w sprawie T-130/07.

         (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa T-417/16: Wyrok Sądu z dnia 12 września 2019 r. – Achemos Grupė i Achema/Komisja (Pomoc państwa – Pomoc dla Klaipėdos Nafta w celu budowy w porcie morskim w Kłajpedzie terminalu LNG i zarządzania nim – Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym – Artykuł 106 ust. 2 TFUE – Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Bezpieczeństwo dostaw – Usługa w ogólnym interesie gospodarczym)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/39

      Wyrok Sądu z dnia 12 września 2019 r. – Achemos Grupė i Achema/Komisja
      (Sprawa T-417/16) (1)

      (Pomoc państwa - Pomoc dla Klaipėdos Nafta w celu budowy w porcie morskim w Kłajpedzie terminalu LNG i zarządzania nim - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Artykuł 106 ust. 2 TFUE - Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Bezpieczeństwo dostaw - Usługa w ogólnym interesie gospodarczym)
      (2019/C 399/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Achemos Grupė UAB (Wilno, Litwa) i Achema AB (Janów, Litwa) (przedstawiciele: początkowo R. Martens i C. Maczkovics, następnie R. Martens i V. Ostrovskis, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, N. Kuplewatzky i L. Armati, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Litewska (przedstawiciele: początkowo D. Kriaučiūnas i R. Dzikovič, następnie R. Dzikovič, pełnomocnicy), Klaipėdos Nafta AB (Kłajpeda, Litwa) (przedstawiciele: K. Kačerauskas i V. Vaitkutė Pavan, adwokaci)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2013) 7884 final z dnia 20 listopada 2013 r., w której pomoc państwa SA.36740 (2013/NN) przyznana przez Litwę na rzecz Klaipedos Nafta – Terminal LNG, została uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym (Dz.U. 2016, C 161, s. 1)

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Achemos Grupė UAB i Achema AB pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                     Republika Litewska i Klaipėdos Nafta AB pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 371 z 10.10.2016.


title: Sprawa T-153/17: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2019 r. – FV/Rada (Służba publiczna – Urzędnicy – Sprawozdania z oceny – Postępowanie w sprawie oceny 2014 i 2015 – Interes prawny – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie – Obowiązek staranności)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/40

      Wyrok Sądu z dnia 19 września 2019 r. – FV/Rada
      (Sprawa T-153/17) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Sprawozdania z oceny - Postępowanie w sprawie oceny 2014 i 2015 - Interes prawny - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek staranności)
      (2019/C 399/47)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: FV (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdań z oceny skarżącej za okresy od 1 stycznia do 31 grudnia 2014 r. i od 1 stycznia do 31 grudnia 2015 r., przyjętych ostatecznie w dniu 5 grudnia 2016 r.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     FV pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 382 z 13.11.2017.


title: Sprawa T-228/17: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2019 r. – Zehejiang Jndia Pipeline Industry/Komisja (Dumping – Przywóz niektórych spawanych doczołowo łączników rur i przewodów rurowych ze stali nierdzewnej, nawet obrobionych, pochodzących z Chin i Tajwanu – Nałożenie ostatecznych ceł antydumpingowych – Wartość normalna – Dostosowania – Oczywisty błąd w ocenie – Obowiązek uzasadnienia)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/42

      Wyrok Sądu z dnia 19 września 2019 r. – Zehejiang Jndia Pipeline Industry/Komisja
      (Sprawa T-228/17) (1)

      (Dumping - Przywóz niektórych spawanych doczołowo łączników rur i przewodów rurowych ze stali nierdzewnej, nawet obrobionych, pochodzących z Chin i Tajwanu - Nałożenie ostatecznych ceł antydumpingowych - Wartość normalna - Dostosowania - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 399/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Zehejiang Jndia Pipeline Industry Co. Ltd (Wenzhou, Chiny) (przedstawiciel: S. Hirsbrunner, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche, N. Kuplewatzky i E. Schmidt, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i H. Marcos Fraile, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga oparta na art. 263 TFUE, zmierzająca do stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/141 z dnia 26 stycznia 2017 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych spawanych doczołowo łączników rur i przewodów rurowych ze stali nierdzewnej, nawet obrobionych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu (Dz.U. 2017, L 22, s. 14).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Zhejiang Jndia Pipeline Industry Co. Ltd zostaje obciążona, poza kosztami własnymi, również kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

                  3)

                     Rada Unii Europejskiej pokrywa koszty własne.

         (1)  Dz.U. C 195 z 19.6.2017.


title: Sprawa T-476/17: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2019 r. – Arysta LifeScience Netherlands/Komisja (Środki ochrony roślin – Substancja czynna o nazwie diflubenzuron – Przegląd zatwierdzenia – Artykuł 21 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 – Prawo do obrony – Nadużycie władzy – Oczywisty błąd w ocenie – Procedura odnowienia zatwierdzenia – Artykuł 14 rozporządzenia nr 1107/2009 – Nałożenie w procedurze przeglądu dodatkowych ograniczeń zawężających zakres zastosowania przedmiotowej substancji czynnej przed zakończeniem procedury odnowienia zatwierdzenia – Proporcjonalność)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/43

      Wyrok Sądu z dnia 19 września 2019 r. – Arysta LifeScience Netherlands/Komisja
      (Sprawa T-476/17) (1)

      (Środki ochrony roślin - Substancja czynna o nazwie diflubenzuron - Przegląd zatwierdzenia - Artykuł 21 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 - Prawo do obrony - Nadużycie władzy - Oczywisty błąd w ocenie - Procedura odnowienia zatwierdzenia - Artykuł 14 rozporządzenia nr 1107/2009 - Nałożenie w procedurze przeglądu dodatkowych ograniczeń zawężających zakres zastosowania przedmiotowej substancji czynnej przed zakończeniem procedury odnowienia zatwierdzenia - Proporcjonalność)
      (2019/C 399/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Arysta LifeScience Netherlands BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i M. Grunchard)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Lewis, I. Naglis i G. Koleva, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/855 z dnia 18 maja 2017 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011 w odniesieniu do warunków zatwierdzenia substancji czynnej diflubenzuron (Dz.U. 2017, L 128, s. 10).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Arysta LifeScience Netherlands BV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszym postępowaniu oraz w postępowaniu w sprawie wniosku o zastosowanie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 357 z 23.10.2017.


title: Sprawa T-629/17: Wyrok Sądu z dnia 12 września 2019 r. – Republika Czeska/Komisja (EFRR – EFS – Zmniejszenie pomocy finansowej – Zamówienia publiczne – Artykuł 99 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 – Artykuł 16 lit. b) dyrektywy 2004/18/WE – Wyłączenie szczególne – Zamówienia publiczne na usługi dotyczące zakupu, rozwoju, produkcji lub koprodukcji programów przeznaczonych do transmisji przez organizacje nadawcze)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/44

      Wyrok Sądu z dnia 12 września 2019 r. – Republika Czeska/Komisja
      (Sprawa T-629/17) (1)

      (EFRR - EFS - Zmniejszenie pomocy finansowej - Zamówienia publiczne - Artykuł 99 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 - Artykuł 16 lit. b) dyrektywy 2004/18/WE - Wyłączenie szczególne - Zamówienia publiczne na usługi dotyczące zakupu, rozwoju, produkcji lub koprodukcji programów przeznaczonych do transmisji przez organizacje nadawcze)
      (2019/C 399/52)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil i T. Müller, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Arenas et P. Ondrůšek, pełnomocnicy

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Rrzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna i K. Rudzińska, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2017) 4682 final z dnia 6 lipca 2017 r. uchylającej część pomocy Europejskiego Funduszu Społecznego na rzecz programu operacyjnego „Szkolenie na rzecz Konkurencyjności” w ramach celów „Konwergencja” i „Konkurencyjność i zatrudnienie” w Republice Czeskiej, a także część pomocy Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na rzecz programów operacyjnych „Badania naukowe i rozwój innowacji” w ramach celów „Konwergencja” i „Konkurencyjność i zatrudnienie” w Republice Czeskiej.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Republika Czeska zostaje obciążona kosztami postępowania.

                  3)

                     Rzeczpospolita Polska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 369 z 30.10.2017.


title: Sprawa T-786/17: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2019 r. – BTC/Komisja (Klauzula arbitrażowa – Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach programu ramowego eTEN odnoszącego się do transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych – Projekt „SafeChemo” – Raport z dochodzenia OLAF-u, stwierdzający brak kwalifikowalności niektórych poniesionych wydatków – Częściowy zwrot wypłaconych kwot – Żądanie wzajemne)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/45

      Wyrok Sądu z dnia 19 września 2019 r. – BTC/Komisja
      (Sprawa T-786/17) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach programu ramowego eTEN odnoszącego się do transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych - Projekt „SafeChemo” - Raport z dochodzenia OLAF-u, stwierdzający brak kwalifikowalności niektórych poniesionych wydatków - Częściowy zwrot wypłaconych kwot - Żądanie wzajemne)
      (2019/C 399/53)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: BTC Srl (Bolzano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci L. von Lutterotti i A. Frei)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Katsimerou i B.R. Killmann, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Z jednej strony oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności po pierwsze decyzji Komisji Ares (2017) 4709558 z dnia 27 września 2017 r. nakazującej zwrot środków finansowych wypłaconych skarżącej w wykonaniu umowy C046311 w sprawie finansowania projektu zatytułowanego „ePrescription and Automation for a Safe Management of Cytostatistics”, zawartej w ramach programu eTEN, dotyczącego transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych, po drugie pisma Komisji Ares(2017) 4790311 z dnia 2 października 2017 r. przekazujacego notę obciążeniową nr 3241712708, a po trzecie noty obciążeniowej nr 3241712708, zaś z drugiej strony oparte na art. 272 TFUE żądanie uznania za bezzasadne żądania dokonania zwrotu na rzecz Komisji, a także żądanie wzajemne zmierzające do uzyskania zobowiązania skarżącej do zwrotu kwoty wypłaconej niesłusznie w wykonaniu tej umowy.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga wniesiona przez BTC Srl zostaje oddalona.

                  2)

                     BTC zapłaci na rzecz Komisji Europejskiej kwotę główną 380 989,49 EUR, powiększoną o odsetki za zwłokę w wysokości 3,50% od dnia 17 listopada 2017 r. do dnia całkowitej zapłaty tej kwoty.

                  3)

                     BTS pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

         (1)  Dz.U. C 42 z 5.2.2018.


title: Sprawa T-27/18 RENV: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2019 r. – FV/Rada (Służba publiczna – Urzędnicy – Sprawozdanie z oceny – Postępowanie w sprawie oceny 2013 – Interes prawny – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie – Obowiązek staranności)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/45

      Wyrok Sądu z dnia 19 września 2019 r. – FV/Rada
      (Sprawa T-27/18 RENV) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Sprawozdanie z oceny - Postępowanie w sprawie oceny 2013 - Interes prawny - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek staranności)
      (2019/C 399/54)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: FV (przedstawiciele: adwokaci, początkowo L. Levi, następnie É. Boigelot)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny skarżącej za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2013 r.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     FV pokrywa własne koszty poniesione w postępowaniu w sprawie F-40/15 oraz koszty niniejszego postępowania odwoławczego.

                  3)

                     Rada Unii Europejskiej pokrywa koszty poniesione w postępowaniu w sprawie T-639/16 P.

         (1)  Dz.U. C 178 z 1.6.2015 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-40/15), przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).


title: Sprawa T-65/18: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – Wenezuela/Rada (Skarga o stwierdzenie nieważności – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Wenezueli – Skarga wniesiona przez państwo trzecie – Brak bezpośredniego oddziaływania – Niedopuszczalność)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/46

      Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – Wenezuela/Rada
      (Sprawa T-65/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Wenezueli - Skarga wniesiona przez państwo trzecie - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2019/C 399/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Boliwariańska Republika Wenezueli (przedstawiciele: adwokaci F. Di Gianni i L. Giuliano)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo P. Mahnič i L. Ozola, następnie P. Mahnič i A. Antoniadis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, rozporządzenia Rady (UE) 2017/2063 z dnia 13 listopada 2017 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2017, L 295, s. 21), po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1653 z dnia 6 listopada 2018 r. wykonującego rozporządzenie (UE) 2017/2063 (Dz.U. 2018, L 276, s. 1) oraz, po trzecie, decyzji Rady (WPZiB) 2018/1656 z dnia 6 listopada 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U 2018, L 276, s. 10) w zakresie, w jakim przepisy tych aktów dotyczą Boliwariańskiej Republiki Wenezueli.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                     Boliwariańska Republika Wenezueli pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.


title: Sprawa T-225/18: Wyrok Sądu z dnia 12 września 2019 r. – Manéa/CdT (Służba publiczna – Personel tymczasowy – Umowa na czas określony – Decyzja o nieprzedłużeniu umowy ze skarżącą – Cofnięcie decyzji i wydanie nowej decyzji o nieprzedłużeniu umowy wywierającej skutki od dnia wydania pierwszej decyzji – Odpowiedzialność)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/47

      Wyrok Sądu z dnia 12 września 2019 r. – Manéa/CdT
      (Sprawa T-225/18) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Umowa na czas określony - Decyzja o nieprzedłużeniu umowy ze skarżącą - Cofnięcie decyzji i wydanie nowej decyzji o nieprzedłużeniu umowy wywierającej skutki od dnia wydania pierwszej decyzji - Odpowiedzialność)
      (2019/C 399/56)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Camelia Manéa (Echternach, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci M.A. Lucas i M. Bertha)

         Strona pozwana: Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Rikkert i M. Garnier, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 270 TFUE i mające na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji CdT z dnia 29 maja 2017 r. o nieprzedłużeniu ze skarżącą umowy o pracę, po drugie, nakazanie CdT przywrócenia skarżącej do pracy oraz po trzecie, zasądzenie na rzecz skarżącej odszkodowania za szkodę i zadośćuczynienia za krzywdę wynikające dla niej z jednej strony z utraty zatrudnienia na czas nieokreślony i z drugiej strony z decyzji CdT z dnia 12 listopada 2015 r. o nieprzedłużeniu umowy ze skarżącą.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Camélia Manéa zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 221 z 25.6.2018.