title: Sprawa C-92/05: Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia  26 stycznia 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/13

         Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 26 stycznia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-92/05) (1)

   (2006/C 154/32)

      Język postępowania: francuski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005


title: Sprawa C-174/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 28 kwietnia 2008 r. — NCC Construction Danmark A/S przeciwko Skatteministeriet

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 28 kwietnia 2008 r. — NCC Construction Danmark A/S przeciwko Skatteministeriet
   (Sprawa C-174/08)
   (2008/C 171/37)
   Język postępowania: duński
   Sąd krajowy
   Østre Landsret (Dania).
   Strony postępowania przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: NCC Construction Danmark A/S.

      Strona pozwana: Skatteministeriet (duńskie ministerstwo finansów).
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy pojęcie „okazjonalnych transakcji związanych z obrotem nieruchomościami” użyte w art. 19 ust. 2 zdanie drugie szóstej dyrektywy (1)należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono swym zakresem działalność przedsiębiorstwa budowlanego będącego podatnikiem podatku VAT w związku z późniejszą sprzedażą nieruchomości wybudowanej przez to przedsiębiorstwo na własny rachunek, jako działalność w pełni opodatkowaną podatkiem VAT wykonywaną w celu odsprzedaży?

               2.

               Czy dla udzielenia odpowiedzi na pierwsze pytanie ma znaczenie zakres, w jakim działalność polegająca na sprzedaży, rozpatrywana odrębnie, wiąże się z wykorzystaniem towarów i usług, od których podatek VAT podlega zapłacie?

               3.

               Czy jest zgodne z zasadą neutralności podatku VAT, by przedsiębiorstwo budowlane, które zgodnie z przepisami zainteresowanego państwa członkowskiego — opartymi na art. 5 ust. 7 i art. 6 ust. 3 szóstej dyrektywy — zobowiązane jest do zapłaty podatku VAT od dostaw wewnętrznych w ramach budowy nieruchomości na własny rachunek w celu ich późniejszej odsprzedaży, miało tylko częściowe prawo do odliczenia podatku VAT związanego z kosztami ogólnymi działalności budowlanej, gdyż późniejsza sprzedaż nieruchomości jest zgodnie z przepisami tego państwa członkowskiego w dziedzinie podatku VAT zwolniona od podatku na zasadzie art. 28 ust. 3 lit. b) szóstej dyrektywy w związku z pkt 16 załącznika F do niej?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EGW z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1).


title: Sprawa F-33/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 9 marca 2010 r. — Tzvetanova przeciwko Komisji (Służba publiczna — Członkowie personelu tymczasowego — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Warunki przewidziane w art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Miejsce stałego zamieszkania — Pobyt w miejscu zatrudnienia w charakterze studenta w okresie odniesienia — Odbycie staży poza miejscem zatrudnienia w okresie odniesienia — Uwzględnienie rzeczywistego zamieszkiwania)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/52

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 9 marca 2010 r. — Tzvetanova przeciwko Komisji
   (Sprawa F-33/09) (1)

   (Służba publiczna - Członkowie personelu tymczasowego - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Warunki przewidziane w art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Miejsce stałego zamieszkania - Pobyt w miejscu zatrudnienia w charakterze studenta w okresie odniesienia - Odbycie staży poza miejscem zatrudnienia w okresie odniesienia - Uwzględnienie rzeczywistego zamieszkiwania)
   2010/C 134/86
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Aglika Tzvetanova (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo D. Martin i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy; później J. Currall i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o odmowie przyznania skarżącej dodatku zagranicznego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 10 lipca 2008 r. o odmowie przyznania Aglice Tzvetanovej dodatku zagranicznego, o którym mowa w art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2009, s. 22.


title: Sprawa C-218/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland (Irlandia) w dniu 5 maja 2014 r. – Kuldip Singh, Denzel Nnjume i Khaled Aly przeciwko Minister for Justice and Equality

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland (Irlandia) w dniu 5 maja 2014 r. – Kuldip Singh, Denzel Nnjume i Khaled Aly przeciwko Minister for Justice and Equality
   (Sprawa C-218/14)
   2014/C 223/10
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Ireland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kuldip Singh, Denzel Nnjume, Khaled Aly

      Strona pozwana: Minister for Justice and Equality

      Podmiot zainteresowany: The Immigrant Council of Ireland

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w przypadku ustania małżeństwa obywatela Unii i osoby niebędącej obywatelem Unii w wyniku rozwodu, który nastąpił po wyjeździe obywatela Unii z przyjmującego państwa członkowskiego, w którym obywatel Unii korzystał z praw wynikających z obywatelstwa Unii, i gdy zastosowanie znajdują przepisy art. 7 i art. 13 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 2004/38/WE (1), osoba niebędąca obywatelem Unii zachowuje prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim? Jeżeli odpowiedź brzmi „nie”, to czy osoba niebędąca obywatelem Unii posiada prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim w trakcie okresu poprzedzającego rozwód, po wyjeździe obywatela Unii z przyjmującego państwa członkowskiego?

               2)

               Czy wymogi art. 7 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2004/38/WE są spełnione, gdy małżonek będący obywatelem Unii podnosi, że posiada wystarczające środki w rozumieniu art. 8 ust. 4 dyrektywy, wliczając do nich częściowo zasoby małżonka niebędącego obywatelem Unii?

               3)

               Jeśli odpowiedź na pytanie drugie brzmi „nie”, czy osoby, takie jak skarżący, posiadają prawo podmiotowe na mocy prawa Unii (niezależnie od dyrektywy) do pracy w przyjmującym państwie członkowskim w celu zapewnienia lub przyczynienia się do zapewnienia „wystarczających zasobów” w rozumieniu art. 7 tej dyrektywy?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77)


title: Sprawa T-64/06: Skarga wniesiona w dniu  23 lutego 2006 r.  — FLS Plast przeciwko Komisji

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/24

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2006 r. — FLS Plast przeciwko Komisji
   (Sprawa T-64/06)
   (2006/C 96/42)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: FLS Plast A/S (Kopenhaga, Dania) [Przedstawiciele: K. Lasok, QC i adwokat M. Thill-Tayara]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności całości art. 1 lit. h) oraz art. 2 lit. f) decyzji Komisji C(2005) 4634 z dnia 30 listopada 2005 r. w sprawie COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe, w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej;

               —

               ewentualnie, w ramach nieograniczonej jurysdykcji, zmiana art. 2 lit. f) zaskarżonej decyzji oraz znaczne obniżenie kwoty nałożonej solidarnie na FLP Plast grzywny; stwierdzenie nieważności części art. 1 ust. 1 decyzji w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącej oraz stwierdzenie nieważności części art. 2 decyzji lub, ewentualnie, odpowiednie obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą na podstawie tego artykułu;

               —

               zobowiązanie Komisji do zapłacenia FLS Plast kosztów postępowania oraz innych kosztów i wydatków poniesionych w związku z postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że skarżąca naruszyła art. 81 WE, uczestnicząc w serii porozumień i uzgodnionych praktyk w sektorze plastikowych worków przemysłowych w Belgii, Francji, Niemczech, Luksemburgu, Niderlandach i Hiszpanii, polegających na ustalaniu cen i wspólnych modeli określania cen, podziale rynków i przyznawaniu kontyngentów sprzedaży, przydzielaniu klientów, negocjacji i zamówień, uzgodnionym składaniu ofert w niektórych przetargach oraz wymianie indywidualnych informacji. Naruszenie popełnione przez skarżącą dotyczyło działań innej spółki, a mianowicie Trioplast Wittenheim SA („TW”), której uczestnictwo w tym kartelu zostało stwierdzone. Skarżąca posiadała udziały w spółce TW i przez większość okresu, za który skarżąca została pociągnięta do odpowiedzialności, miała ona w TW, swojej spółce-córce, 100 % udziałów. Grzywna została nałożona na TW, a skarżąca została solidarnie pociągnięta do odpowiedzialności za część tej grzywny.
   Nie kwestionując istnienia oraz czasu trwania kartelu lub faktu uczestniczenia w nim przez jej byłą spółkę-córkę, skarżąca stwierdza, że Komisja naruszyła prawo ustalając kwotę nałożonej na nią grzywny. Skarżąca podkreśla, że część grzywny nałożonej na TW, za którą skarżąca została pociągnięta do odpowiedzialności, jest oczywiście nieproporcjonalna do okresu posiadania przez nią udziałów w TW.
   Skarżąca podnosi ponadto, że zaskarżona decyzja narusza zasadę niedyskryminacji i proporcjonalności, ponieważ Komisja uznała zarówno skarżącą, jak i jej spółkę-matkę za odpowiedzialne za działania TW, chociaż postanowiła ona nie kierować zaskarżonej decyzji do pośrednich spółek holdingowych i w rzeczywistości nie skierowała jej do nich, z wyjątkiem skarżącej.
   Skarżąca stwierdza ponadto, że nie wiedziała o bezprawnych działaniach TW, nie wywierała wpływu na zarząd tej spółki i nie była częścią przedsiębiorstwa (TW) biorącego udział w naruszeniach stwierdzonych w zaskarżonej decyzji, a zatem zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem i Sąd powinien stwierdzić jej nieważność.
   Tytułem żądania ewentualnego skarżąca wnosi do Sądu o obniżenie kwoty grzywny w ramach jego nieograniczonej jurysdykcji w tym zakresie. W tym względzie skarżąca podnosi, po pierwsze, że grzywna nałożona na TW była zbyt wysoka, ponieważ podjęte przez tę spółkę działania oraz waga naruszenia nie uzasadniają wysokości podstawowej kwoty grzywny, po drugie, że Komisja popełniła błąd przy ustalaniu czasu trwania naruszenia przez TW, jak również, że Komisja nie zbadała, czy grzywny nałożone na TW oraz skarżącą były zgodne z zasadą dzesięcioprocentowego pułapu.
   W odniesieniu do grzywny nałożonej na skarżącą, stwierdza ona, iż grzywna ta jest nieproporcjonalnie wysoka, biorąc pod uwagę brak skutku odstraszającego, czas trwania i stopień naruszenia. Ponadto skarżąca stwierdza, że Komisja popełniła błąd nie ograniczając jej odpowiedzialności zgodnie z komunikatem w sprawie współpracy, w szczególności nie obejmując skarżącej obniżką w wysokości 30 % przyznaną TW i nie przyznając jej jakiejkolwiek obniżki. Wreszcie skarżąca wskazuje na naruszenie zasady non bis in idem oraz zasady, zgodnie z którą grzywny powinny odzwierciedlać szczególną sytuację każdej skarżącej; w tym względzie podkreśla ona, że chociaż była spółką-matką TW przez 35 % okresu uczestniczenia przez TW w kartelu, została ona pociągnięta do odpowiedzialności za 85,7 % grzywny nałożonej na TW.


title: Sprawa T-593/15: Skarga wniesiona w dniu 14 października 2015 r. – The Art Company B & S/OHIM – G-Star Raw (THE ART OF RAW)

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/36

         Skarga wniesiona w dniu 14 października 2015 r. – The Art Company B & S/OHIM – G-Star Raw (THE ART OF RAW)
   (Sprawa T-593/15)
   (2015/C 414/47)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Art Company B & S, SA (Quel, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Villamor Muguerza i L. Sánchez Calderón)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: G-Star Raw CV (Amsterdam, Niderlandy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: G-Star Raw CV

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „THE ART OF RAW” – zgłoszenie nr 11 093 036

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 lipca 2015 r. w sprawie R 1980//2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM oraz zgłaszającego wspólnotowy znak towarowy (o ile wstąpi do sprawy w charakterze interwenienta) kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-348/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 maja 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen — Niemcy) — I. przeciwko Oberbürgermeisterin der Stadt Remscheid (Swobodny przepływ osób — Dyrektywa 2004/38/WE — Artykuł 28 ust. 3 lit. a) — Decyzja o wydaleniu — Wyrok skazujący — Nadrzędne względy bezpieczeństwa publicznego)

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 maja 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen — Niemcy) — I. przeciwko Oberbürgermeisterin der Stadt Remscheid
   (Sprawa C-348/09) (1)

   (Swobodny przepływ osób - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuł 28 ust. 3 lit. a) - Decyzja o wydaleniu - Wyrok skazujący - Nadrzędne względy bezpieczeństwa publicznego)
   2012/C 200/02
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: P.I.

      Strona pozwana: Oberbürgermeisterin der Stadt Remscheid

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen, Münster — Wykładnia art. 28 ust. 3 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz. U. L 158, s. 77) — Decyzja o wydaleniu z powodu wystąpienia poważnych względów bezpieczeństwa publicznego podjęta wobec obywatela Unii, który przebywał w przyjmującym państwie członkowskim w ciągu ostatnich 10 lat i został skazany na karę pozbawienia wolności — Pojęcie „poważnych względów bezpieczeństwa publicznego”

      Sentencja

   Wykładni artykułu 28 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG należy dokonywać w ten sposób, że państwa członkowskie mają prawo uznać, że przestępstwa takie jak wymienione w art. 83 ust. 1 akapit drugi TFUE stanowią szczególnie poważne naruszenie jednego z podstawowych interesów społeczeństwa, które może przedstawić bezpośrednie zagrożenie spokoju i fizycznego bezpieczeństwa ludności, a tym samym mieścić się w pojęciu „nadrzędnych względów bezpieczeństwa publicznego”, co może uzasadniać wydalenie na podstawie tegoż art. 28 ust. 3 — pod warunkiem, że sposób popełnienia takich przestępstw wykazuje cechy szczególnie poważne, co ustalić powinien sąd odsyłający poprzez indywidualne zbadanie przypadku, jaki ma miejsce w zawisłej przed nim sprawie.
   Każde wydalenie jest uzależnione od tego, by zachowanie danej osoby stanowiło rzeczywiste i aktualne zagrożenie dla jednego z podstawowych interesów społeczeństwa lub przyjmującego państwa członkowskiego, co na ogół oznacza, że osoba, której sprawa dotyczy, ma skłonności do kontynuowania takiego zachowania w przyszłości. Przed podjęciem decyzji o wydaleniu przyjmujące państwo członkowskie powinno wziąć pod uwagę w szczególności długość pobytu danej osoby na jego terytorium, jej wiek, stan zdrowia, sytuację rodzinną i ekonomiczną, integrację społeczną i kulturalną w tym państwie oraz stopień jej więzi z krajem pochodzenia.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Sprawa T-256/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 listopada 2008 r. — Neoperl Servisys przeciwko OHIM (HONEYCOMB) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego HONEYCOMB — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 listopada 2008 r. — Neoperl Servisys przeciwko OHIM (HONEYCOMB)
   (Sprawa T-256/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego HONEYCOMB - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 327/39)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Neoperl Servisys AG (Reinach, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat H. Börjes-Pestalozza)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciele: R. Pethke, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 lipca 2006 r. (sprawa R 1388/2005-4) dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego HONEYCOMB do rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Neoperl Servisys AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006.


title: Sprawa C-119/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Josef Probst przeciwko mr.nexnet GmbH (Łączność elektroniczna — Dyrektywa 2002/58/WE — Artykuł 6 ust. 2 i 5 — Przetwarzanie danych osobowych — Dane o ruchu niezbędne do celów obliczenia i pobierania opłat — Windykacja wierzytelności przez spółkę zewnętrzną — Osoby działające z upoważnienia dostawców publicznych sieci łączności i publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/15

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Josef Probst przeciwko mr.nexnet GmbH
   (Sprawa C-119/12) (1)

   (Łączność elektroniczna - Dyrektywa 2002/58/WE - Artykuł 6 ust. 2 i 5 - Przetwarzanie danych osobowych - Dane o ruchu niezbędne do celów obliczenia i pobierania opłat - Windykacja wierzytelności przez spółkę zewnętrzną - Osoby działające z upoważnienia dostawców publicznych sieci łączności i publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej)
   2013/C 26/26
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Josef Probst

      Strona pozwana: mr.nexnet GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 6 ust. 2 i 5 dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz.U. L 201, s. 37) — Przekazywanie danych o ruchu dotyczących abonentów i użytkowników, przetwarzanych i przechowywanych przez operatorów publicznych sieci łączności — Przepisy krajowe zezwalające na takie przekazywanie cesjonariuszowi wierzytelności z tytułu opłat za usługi telekomunikacyjne w obecności klauzul umownych zapewniających poufne przetwarzanie przekazanych danych oraz przyznających drugiej stronie umowy możliwość zweryfikowania przestrzegania ochrony tych danych

      Sentencja

   Artykuł 6 ust. 2 i 5 dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej) należy interpretować w ten sposób, że zezwala on dostawcy publicznych sieci łączności i publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej na przekazanie danych o ruchu cesjonariuszowi wierzytelności dotyczących świadczenia usług telekomunikacyjnych do celów ich windykacji, a temu cesjonariuszowi na przetwarzanie tych danych, pod warunkiem że, po pierwsze, ów cesjonariusz działa z upoważnienia dostawcy usług, jeśli chodzi o przetwarzanie tych danych, a po drugie, ogranicza się on do przetwarzania danych o ruchu, które są niezbędne do celów windykacji wierzytelności będących przedmiotem cesji.
   Niezależnie od zakwalifikowania umowy cesji należy uznać, że cesjonariusz działa z upoważnienia dostawcy usług w rozumieniu art. 6 ust. 5 dyrektywy 2002/58, jeśli w odniesieniu do przetwarzania danych o ruchu działa on wyłącznie na polecenie i pod kontrolą tego dostawcy. W szczególności zawarta pomiędzy nimi umowa powinna uwzględniać postanowienia zapewniające zgodne z prawem przetwarzanie danych o ruchu przez cesjonariusza i zapewniać dostawcy usług możliwość przekonania się w każdej chwili, czy postanowienia te są przestrzegane przez cesjonariusza.

      (1)  Dz.U. C 174 z 16.6.2012.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 września 2005 r. w sprawie C-57/05: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2002/46/WE — Zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/11

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 8 września 2005 r.
   w sprawie C-57/05: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2002/46/WE - Zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   (2005/C 271/21)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-57/05 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 9 lutego 2005 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: J.-P. Keppenne) przeciwko Republice Francuskiej (pełnomocnicy: G. de Bergues, E. Belliard i R. Loosli-Surrans), Trybunał (szósta izba), w składzie: A. Borg Barthet, prezes izby, S. von Bahr i A. Ó Caoimh (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 8 września 2005 wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2.

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005.


               29.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/48

         Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2006 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu
   (Sprawa E-5/06)
   (2007/C 72/23)
   Skarga przeciwko Księstwu Liechtensteinu została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 15 listopada 2006 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Nielsa Fengera i Arne Torstena Andersena, działających jako przedstawiciele Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, B-1040 Bruksela.
   Skarżący twierdzi, że Trybunał powinien:

               1.

               orzec, że stosując wymóg dotyczący posiadania miejsca zamieszkania w Liechtensteinie w odniesieniu do uprawnienia do zasiłku pielęgnacyjnego, Księstwo Liechtensteinu nie wypełniło swoich zobowiązań wynikających z art. 19 ust. 1 i 2, z art. 25 ust. 1 oraz z art. 28 ust. 1 aktu prawnego przywołanego w pkt 1 załącznika VI do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia, oraz

               2.

               obciążyć Księstwo Liechtensteinu kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone w sprawie:

               —

               niniejsza sprawa dotyczy zasiłku pielęgnacyjnego (Hilflosenentschädigung) w Liechtensteinie przyznawanego osobom, które stale wymagają daleko idącej pomocy osoby trzeciej lub osobistego nadzoru przy wykonywaniu codziennych czynności; zasiłek nie jest uzupełnieniem żadnego innego świadczenia z tytułu ubezpieczeń społecznych i jest przyznawany niezależnie od wysokości dochodów; zasiłek nie jest powiązany ze składkami uiszczonymi na rzecz państwa, a osoba otrzymująca zasiłek nie musi być osobą chorą;

               —

               zgodnie z prawem obowiązującym w Liechtensteinie, miejscem zamieszkania osoby otrzymującej zasiłek musi być Liechtenstein;

               —

               zasiłek pielęgnacyjny w Liechtensteinie jest wymieniony w załączniku IIa do rozporządzenia 1408/71 (porównaj art. 4 ust. 2a lit. c) oraz art. 10a rozporządzenia) jako specjalne świadczenie pieniężne o charakterze nieskładkowym, które tym samym zgodnie z rozporządzeniem nie jest świadczeniem podlegającym przenoszeniu;

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że prawidłowo zasiłek pielęgnacyjny należałoby sklasyfikować jako świadczenie pieniężne w razie choroby (porównaj art. 4 ust. 1 rozporządzenia), podlegające przenoszeniu zgodnie z art. 19 ust. 1 i 2, art. 25 ust. 1 i art. 28 ust. 1 rozporządzenia;

               —

               poprawne zakwalifikowanie zasiłku jest decydujące dla rozstrzygnięcia kwestii, czy Księstwo Liechtensteinu jest zobowiązane do przyznawania świadczenia wnioskodawcom mającym miejsce zamieszkania poza Liechtensteinem, a którzy poza tym spełniają odnośne kryteria wymienione w rozporządzeniu.


title: Sprawa T-208/17: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2017 r. – Senetic/EUIPO – HP Hewlett Packard Group (HP)

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/31

         Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2017 r. – Senetic/EUIPO – HP Hewlett Packard Group (HP)
   (Sprawa T-208/17)
   (2017/C 168/41)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Senetic S.A. (Katowice, Poland) (przedstawiciel: adwokat M. Krekora)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: HP Hewlett Packard Group LLC (Houston, Texas, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający litery „HP”– unijny znak towarowy nr 52 449

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 lutego 2017 r. w sprawie R 1002/2016-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie interwenienta i EUIPO kosztami postępowania sądowego.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-673/13: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2013 r. – European Coalition to End Animal Experiments przeciwko ECHA

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/36

         Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2013 r. – European Coalition to End Animal Experiments przeciwko ECHA
   (Sprawa T-673/13)
   2014/C 112/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Coalition to End Animal Experiments (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: D. Thomas, Solicitor)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji rady odwoławczej Europejskiej Agencji Chemikaliów z dnia 10 października 2013 r. w sprawie A-004-2012 dotyczącej sekcji 8.7.2 załącznika X do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1) (badania toksyczności rozwojowej na drugim gatunku) w zakresie, w jakim dotyczy ona prenatalnego badania rozwojowego na drugim gatunku;

               —

               przekazanie sprawy do ECHA celem ponownego jej rozpatrzenia, zobowiązując ECHA do sprawdzenia, gdzie zachodzi potrzeba przeprowadzenia prenatalnego badania rozwojowego w odniesieniu do substancji rejestrującego na podstawie wyniku pierwszego badania oraz wszelkich innych dostępnych i odpowiednich danych.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że rada odwoławcza niesłusznie stwierdziła, iż kumulatywna zasada w załącznikach rozporządzenia REACH dotyczących przeprowadzania badań oznaczała, że drugi gatunek był domyślnym wymogiem w załączniku X do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (wielkość obrotu). Na poparcie tego zarzutu skarżąca podnosi, że:

                           —

                           Rozumowanie rady odwoławczej stanowi non sequitur. Wymogi dotyczące przeprowadzania badań nie zaostrzają się koniecznie, gdy przechodzi się do większego obrotu; kumulatywna zasada jest często nieistotna dla szczególnych działań i nie ma zastosowania do toksyczności rozwojowej;

                           —

                           Kolumna pierwsza sekcji 8.7.2 załącznika X, wymaga wyraźnie badania „na jednym gatunku”, a nie na dwóch gatunkach – tak samo jak kolumna 1 sekcji 8.7.2 załącznika IX;

                           —

                           Rozumowanie rady odwoławczej jest niezgodne z jasnym sformułowaniem zawartym w kolumnie 2 sekcji 8.7.2 załącznika IX, zgodnie z którym to, czy badanie na drugim gatunku jest wymagane w świetle załącznika IX lub załącznika X, zależy od wyniku badania na pierwszym gatunku i wszelkich innych dostępnych oraz odpowiednich danych, a zatem nie jest ono automatyczne;

                           —

                           Wniosek rady odwoławczej nie ma sensu z systemowego punktu widzenia; rada odwoławcza przypisuje twórcom rozporządzenia REACH zamysł, że na niższym poziomie załącznika (załącznik IX) konieczność przeprowadzenia badania na drugim gatunku zależy od oceny naukowej, podczas gdy na wyższym poziomie załącznika (załącznik X) wiedza naukowa nie ma znaczenia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że rada odwoławcza niesłusznie stwierdziła, iż prawodawca przeniósł wymóg z załącznika X do załącznika IX, mianowicie badanie toksyczności rozwojowej na drugim gatunku jako wymóg domyślny. Na poparcie tego zarzutu skarżąca podnosi, że:

                           —

                           Owo rozumowanie oparte jest na błędnym założeniu; kolumna 1 sekcji 8.7.2 załącznika X nie narzuca badania na drugim gatunku jako domyślnego wymogu (zob. zarzut pierwszy) i wynika stąd, że nie istnieje taki wymóg, który można by przenieść do załącznika IX (nawet przy założeniu, że byłoby to odpowiednie podejście).

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że rada odwoławcza niesłusznie stwierdziła, iż wymóg w kolumnie 2 sekcji 8.7.2 załącznika IX (dotyczący oceny potrzeby przeprowadzenia badania na drugim gatunku) nie przechodzi do załącznika X. Na poparcie tego zarzutu skarżąca podnosi, że:

                           —

                           poprzez wyraźne sformułowanie „lub kolejnego zakresu” wskazuje na to właśnie kolumna 2 sekcji 8.7.2 załącznika IX. Podejście przyjęte w obu załącznikach jest identyczne.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że rada odwoławcza niesłusznie stwierdziła, iż jedynie dostosowanie w kolumnie 2 sekcji 8.7 załącznika X lub załącznika XI może wyeliminować potrzebę badania na drugim gatunku w załączniku X. Na poparcie tego zarzutu skarżąca podnosi, że:

                           —

                           dostosowanie na podstawie kolumny 2 lub załącznika XI jest odpowiednie tylko wówczas, gdy istnieje wpierw wymóg badania na podstawie kolumny 1. Kolumna 1 sekcji 8.7.2 załącznika X nie przewiduje żadnego wymogu przeprowadzenia badania toksyczności rozwojowej na drugim gatunku, dopóki ocena badania na pierwszym gatunku oraz innych dostępnych dowodów nie wskazuje na potrzebę przeprowadzenia badania na drugim gatunku (zob. powyżej).

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006 L 396, s. 1)


title: Sprawa C-486/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te ’s-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 31 października 2012 r. — X przeciwko Poborcy skarbowemu gminy Z

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te ’s-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 31 października 2012 r. — X przeciwko Poborcy skarbowemu gminy Z
   (Sprawa C-486/12)
   2013/C 26/45
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof te ’s-Hertogenbosch

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X

      Strona pozwana: Poborca skarbowy gminy Z

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy udzielenie dostępu (zgodnie z art. 79 ust. 2 Wet GBA [Wet gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens — ustawy o gminnym podstawowym rejestrze danych osobowych]) odpowiada wspomnianej w art. 12 lit. a) tiret drugie dyrektywy [95/46/WE] (1) informacji o danych przechodzących przetwarzanie?

               2)

               Czy art. 12 lit. a) dyrektywy stoi na przeszkodzie pobraniu opłat za informację o danych osobowych przechodzących przetwarzanie udzieloną w postaci odpisu z GBA?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: czy pobranie rozpatrywanych w tej sprawie opłat jest nadmierne w rozumieniu art. 12 lit. a) dyrektywy?

      (1)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 35).


title: Sprawa T-644/11 P: Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2014 r. – Kimman przeciwko Komisji (Odwołanie — Odwołanie wzajemne — Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z oceny — Postępowanie w sprawie oceny za 2009 r. — Zasada zgodności pomiędzy skargą a zażaleniem — Artykuł 91 ust. 2 regulaminu pracowniczego — Opinia grupy ad hoc — Przeinaczenie — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/26

         Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2014 r. – Kimman przeciwko Komisji
   (Sprawa T-644/11 P) (1)

   ((Odwołanie - Odwołanie wzajemne - Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z oceny - Postępowanie w sprawie oceny za 2009 r. - Zasada zgodności pomiędzy skargą a zażaleniem - Artykuł 91 ust. 2 regulaminu pracowniczego - Opinia grupy ad hoc - Przeinaczenie - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie))
   2014/C 282/33
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Eugène Emile Marie Kimman (Overijse, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. w sprawie F-74/10 Kimman przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. w sprawie F-74/10 Kimman przeciwko Komisji zostaje uchylony, po pierwsze, w zakresie, w jakim uznano w nim za dopuszczalne zarzut drugi, pierwszych sześć części zarzutu trzeciego i zarzut czwarty – z wyjątkiem argumentu stanowiącego, że praca wykonana przez skarżącego w interesie instytucji nie została wzięta pod uwagę – które zostały podniesione przez skarżącego w ramach postępowania w pierwszej instancji, oraz, po drugie, w zakresie, w jakim nakazano w nim Komisji Europejskiej pokrycie oprócz własnych kosztów jednej czwartej kosztów skarżącego związanych ze wspomnianym postępowaniem.

               2)

               Odwołanie główne zostaje w części odrzucone i w pozostałym zakresie oddalone.

               3)

               Skarga wniesiona przez Eugène’a Emile’a Marie Kimmana do Sądu do spraw Służby Publicznej zostaje oddalona.

               4)

               E. Kimman zostaje obciążony całością kosztów związanych zarówno z postępowaniem w pierwszej instancji, jak i z odwołaniem głównym.

               5)

               Każda strona pokrywa własne koszty poniesione w ramach odwołania wzajemnego.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012.


title: Sprawa C-84/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätten w dniu 26 lutego 2009 r. – X przeciwko Skatteverket

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätten w dniu 26 lutego 2009 r. – X przeciwko Skatteverket
   (Sprawa C-84/09)
   2009/C 90/30
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Regeringsrätten / Szwecja

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: X.

      Strona pozwana: Skatteverket.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 138 i 20 dyrektywy w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w taki sposób, że, aby sprzedaż mogła być zwolniona z podatku i żeby została objęta zakresem wewnątrzwspólnotowego nabycia, transport z terytorium państwa pochodzenia powinien rozpocząć się w określonym przedziale czasowym?

               2)

               Podobnie, czy ww. artykuły należy interpretować w taki sposób, że, aby sprzedaż mogła być zwolniona z podatku i żeby została objęta zakresem wewnątrzwspólnotowego nabycia, transport powinien się zakończyć w państwie przeznaczenia w określonym przedziale czasowym?

               3)

               Czy na odpowiedź na pytania 1 i 2 będzie miał wpływ fakt, że nabywany towar stanowi nowy środek transportu a nabywcą jest osoba fizyczna, która ostatecznie planuje korzystać z tego środku transportu w danym państwie członkowskim?

               4)

               W odniesieniu do wewnątrzwspólnotowego nabycia – kiedy należy dokonać oceny, czy dany środek transportu jest nowy zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. b) tej dyrektywy?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. (Dz.U. L 347, s.1).


title: Sprawa T-197/09: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2009 r. — Słowenia przeciwko Komisji

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/54

         Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2009 r. — Słowenia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-197/09)
   2009/C 180/101
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Słowenii (przedstawiciel: Ž. Cilenšek Bončina, državna pravobranilka)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 marca 2009 r., C(2009) 1945 (1), wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG), w zakresie w jakim wyłącza niektóre wydatki poniesione przez Słowenię;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania;

               —

               zasądzenie od Komisji zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez Republikę Słowenii.

      Zarzuty i główne argumenty

   W zaskarżonej decyzji Komisja, z uwagi na uchybienia w kontroli zamknięcia roku finansowego oraz nieprawidłowości w postępowaniu i nieprawidłowości dotyczące instrumentów kontroli, wyłączyła w latach budżetowych 2005 i 2006 niektóre wydatki poniesione przez Republikę Słowenii z finansowania przez Wspólnotę, ustanawiając zryczałtowaną korektę finansową w wysokości 5 % płatną bezpośrednio, podstawą której była ocena krajowej kontroli przeprowadzona przez jej służby w tymże państwie członkowskim w marcu 2005.
   Skarżąca w swoich żądaniach twierdzi w szczególności, że Komisja:

               —

               z uwagi na błędną ocenę stanu faktycznego, w nieprawidłowy sposób zastosowała art. 15 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 (2), odpowiednio art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 (3), w zakresie w jakim zbyt późno dokonała oceny; do jej przeprowadzenia wybrała nietypowy region, dla którego zostały skontrolowane w oczywisty sposób małe grunty; przy okazji oceny nie uwzględniła międzynarodowej normy 530, jak też w nieuzasadniony sposób nie zaaprobowała użycia takiego instrumentu pomiaru przez skarżącą;

               —

               naruszyła zasadę zakazu różnego traktowania państw członkowskich, ponieważ w innych państwach członkowskich dokonała oceny krajowej kontroli na podstawie bardziej reprezentacyjnej próby;

               —

               zastosowała decyzję, a zatem korektę finansową w wysokości 5 %, która z powodu ograniczonego zagrożenia dla Funduszu w związku z przyznanymi środkami, jest w oczywisty sposób nieproporcjonalna do wagi i zakresu stwierdzonego naruszenia;

               —

               działała w sprzeczności z zasadami dobrej wiary i słuszności, ponieważ służby Komisji nie zakwestionowały prawidłowości danych, które przewidują użycie instrumentu pomiaru i do lata 2005 r. nie zwróciły uwagi skarżącej na tę kwestię.

      (1)  Dz. U. L 75 z 21.3.2009, s. 15.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz.U. L 327 z 23.12.2001, s. 11).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U. L 18 z 30.4.2004, s.18).


title: Sprawa F-94/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 24 września 2009 r. — Rebizant, Vlandas i Vocino przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie za 2006 r. — Mnożnik — Artykuł 6 ust. 2 regulaminu pracowniczego — Artykuł 9 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Próg awansu)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/71

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 24 września 2009 r. — Rebizant, Vlandas i Vocino przeciwko Komisji
   (Sprawa F-94/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie za 2006 r. - Mnożnik - Artykuł 6 ust. 2 regulaminu pracowniczego - Artykuł 9 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Próg awansu)
   2010/C 24/129
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jean Rebizant (Karlsruhe, NIemcy), Georges Vlandas (Bruksela, Belgia) i Vinceno Vocino (Varese, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżących do grupy zaszeregowania AD 13 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2006 oraz stwierdzenie niezgodności z prawem decyzji określającej progi awansu mające zastosowanie do urzędników objętych budżetem „Badania” i budżetem „Wspólne Centrum Badań”.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokryje własne koszty postępowania.

      (1)  Dz. U. C 283 z 24.11.2007, s. 45.


title: Sprawa T-457/07: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko EFSA (Zamówienia publiczne — Procedura przetargowa — Świadczenie usług wsparcia w zakresie technologii informacyjnej — Odrzucenie oferty i decyzja o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Kryteria wyboru — kryteria udzielenia zamówienia — Przestrzeganie kryteriów udzielenia zamówienia określonych w specyfikacji istotnych warunków zamówienia — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/15

         Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko EFSA
   (Sprawa T-457/07) (1)

   (Zamówienia publiczne - Procedura przetargowa - Świadczenie usług wsparcia w zakresie technologii informacyjnej - Odrzucenie oferty i decyzja o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi - Dopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia - Kryteria wyboru - kryteria udzielenia zamówienia - Przestrzeganie kryteriów udzielenia zamówienia określonych w specyfikacji istotnych warunków zamówienia - Oczywisty błąd w ocenie)
   2013/C 32/20
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat N. Korogiannakis)

      Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) (przedstawiciele: początkowo A. Cuvillier, następnie S. Gabbi i D. Detken, a w końcu M. Detken, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów J. Stuycka i A.-M. Vandromme)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji EFSA z dnia 1 października 2007 r. w sprawie odrzucenia oferty złożonej przez skarżącą w ramach przetargu EFSA/IT/2007/14 dotyczącego usług wsparcia w zakresie technologii informacyjnej (Dz.U. 2007, S 97-118626) i udzielenia zamówienia innemu oferentowi.

      Sentencja

               1)

               Uchyla sie decyzję Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) z dnia 1 października 2007 r. w sprawie odrzucenia oferty złożonej przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE w ramach przetargu EFSA/IT/2007/14 dotyczącego usług wsparcia w zakresie technologii informacyjnej i udzielenia zamówienia innemu oferentowi.

               2)

               EFSA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Sprawa T-488/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 maja 2006 r. — Falcon Sporting Goods przeciwko OHIM (BIN LADIN) (Wspólnotowy znak towarowy — Odmowa rejestracji — Cofnięcie wniosku o rejestrację — Umorzenie postępowania)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/21

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 maja 2006 r. — Falcon Sporting Goods przeciwko OHIM (BIN LADIN)
   (Sprawa T-488/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Odmowa rejestracji - Cofnięcie wniosku o rejestrację - Umorzenie postępowania)
   (2006/C 190/38)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Falcon Sporting Goods AG (Zug, Szwajcaria) (Przedstawiciel: adwokat J. Weilgell)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 września 2004 r. (sprawa R 177/2004-2), wydaną w związku z odmową rejestracji słownego znaku towarowego „BIN LADEN”
   Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005


title: Sprawa C-267/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 marca 2014 r. w sprawie T-297/11 Buzzi Unicem SpA przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 30 maja 2014 r. przez Buzzi Unicem SpA

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/20

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 marca 2014 r. w sprawie T-297/11 Buzzi Unicem SpA przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 30 maja 2014 r. przez Buzzi Unicem SpA
   (Sprawa C-267/14 P)
   2014/C 282/26
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Buzzi Unicem SpA (przedstawiciele: C. Osti, A. Prastaro i A. Sodano, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Uchylenie zaskarżonego wyroku w całości lub w części i w konsekwencji:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości ze względu na brak lub niewystarczający charakter uzasadnienia i wynikające z tego naruszenie prawa spółki do obrony, a także zasady dobrej administracji;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości ze względu na nadużycie i przekroczenie uprawnień oraz wynikające stąd odwrócenie ciężaru dowodu;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości lub w części ze względu na przekroczenie uprawnień przyznanych Komisji w art. 18, naruszenie zasady proporcjonalności i zasady dobrej administracji, brak kontradyktoryjności wcześniejszego postępowania, z naruszeniem „Najlepszych praktyk” Komisji;

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim obciąża Buzzi Unicem kosztami postępowania w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania, a także postępowania w T-297/11.

      Zarzuty i główne argumenty

               A.

               Zarzut pierwszy – Naruszenie prawa, brak lub niewystarczający charakter uzasadnienia dotyczącego zastrzeżeń dotyczących naruszenia prawa do obrony i zasady dobrej administracji
               W zarzucie pierwszym Buzzi Unicem twierdzi, że zaskarżony wyrok jest obarczony naruszeniem prawa i brakiem lub niewystarczającym charakterem uzasadnienia, w zakresie, w jakim stwierdza, że ogólne odniesienie do domniemanych naruszeń zawarte w decyzji o wszczęciu postępowania stanowi wystarczające uzasadnienie żądania udzielenia informacji na podstawie art. 18 ust., ponieważ odpowiada „minimalnemu poziomowi jasności” wymaganemu przez ten przepis w odniesieniu do przedmiotu i celu żądania.

               B.

               Zarzut drugi – Oczywisty błąd w ocenie i naruszenie prawa w związku z zarzucanym nadużyciem i przekroczeniem uprawnień Komisji i wynikającym stąd odwróceniem ciężaru dowodu
               W zarzucie drugim Buzzi Unicem podnosi, że Sąd popełnił oczywisty błąd w ocenie i naruszył prawo nie uwzględniając zarzutu dotyczącego nadużycia przez Komisję uprawnień polegającego na posłużeniu się żądaniem udzielenia informacji, o którym mowa w art. 18 rozporządzenia nr 1/2003 (1), pomimo braku poszlak świadczących o naruszeniu, stwierdzając, że Buzzi Unicem nie wystąpiła z wyraźnym i uzasadnionym żądaniem mogącym być podstawą zbadania, czy istniały wystarczające poszlaki oraz nie uwzględniając zarzucanego odwrócenia ciężaru dowodu bez przedstawienia uzasadnienia.

               C.

               Zarzut trzeci – Błąd co do okoliczności faktycznych i naruszenie prawa, nielogiczność uzasadnienia w odniesieniu do zarzucanego przekroczenia uprawnień w związku z art. 18 rozporządzenia nr 1/2003
               W zarzucie trzecim Buzzi Unicem podnosi błędne zastosowanie zasad dotyczących obowiązku współpracy przedsiębiorstw, ze względu na stwierdzenie przez Sąd, że Komisja zgodnie z prawem zobowiązała przedsiębiorstwa do udzielenia nie tylko odpowiedzi na pytania dotyczące okoliczności faktycznych, lecz również informacji, o których wiedziała, że przedsiębiorstwo nimi nie dysponuje, oraz dodatkowych informacji, które mogła uzyskać samodzielnie.

               D.

               Zarzut czwarty – naruszenie prawa i brak uzasadnienia w odniesieniu do zastrzeżeń dotyczących naruszenia zasady proporcjonalności i przekroczenia uprawnień w związku z art. 18
               W zarzucie czwartym wnosząca odwołanie twierdzi, że zaskarżony wyrok jest obarczony brakiem lub niewystarczającym charakterem uzasadnienia oraz naruszeniem prawa w związku z naruszeniem zasady proporcjonalności i wynikającym z niego nadmiernym obciążeniem stron spowodowanym przez żądanie udzielenia informacji, przez powtórzenie i przeformułowanie tego żądania, przez przedstawienie propozycji nowych zmiennych i pytań, przez odmowę ograniczenia żądanych informacji, a także przez zażądanie decyzją informacji, które zostały już wcześniej udzielone.

               E.

               Zarzut piąty – Naruszenie prawa i brak uzasadnienia w odniesieniu do naruszenia „Najlepszych praktyk” Komisji i naruszenia zasady dobrej administracji
               W zarzucie piątym Buzzi Unicem podnosi naruszenie prawa w wyniku uznania przez Sąd, że Komisja nie naruszyła swoich „Najlepszych praktyk”, kiedy po wezwaniu przedsiębiorstw do przedstawienia uwag do projektu decyzji, o której mowa w art. 18 ust. 3, zupełnie nie uwzględniła otrzymanych uwag i w istotny sposób zmieniła treść ostatecznej decyzji. Podniesiony został również brak uzasadnienia w odniesieniu do naruszenia przez Komisję zasady dobrej administracji poprzez sposób, w jaki wykonała ona swoje uprawnienie do żądania udzielenia informacji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U L 1, s. 1).


title: Sprawa C-79/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia (Rumunia) w dniu 14 lutego 2012 r. — SC Mora IPR SRL przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Sibiu i Direcția Județeană pentru Accize și Operațiuni Vamale Sibiu

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia (Rumunia) w dniu 14 lutego 2012 r. — SC Mora IPR SRL przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Sibiu i Direcția Județeană pentru Accize și Operațiuni Vamale Sibiu
   (Sprawa C-79/12)
   2012/C 126/11
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Curtea de Apel Alba Iulia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SC Mora IPR SRL

      Strona pozwana: Direcția Generală a Finanțelor Publice Sibiu i Direcția Județeană pentru Accize și Operațiuni Vamale Sibiu

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 211 dyrektywy 2006/112/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wprowadzeniu oprócz przesłanki dotyczącej wyszczególnienia podatku należnego w deklaracji podatku VAT, jakiego dokonać muszą podatnicy mający prawo nie płacić na rzecz organów celnych podatku VAT należnego w związku z przywozem, dodatkowej przesłanki (którą stanowi uzyskanie w określonym terminie zaświadczenia w sprawie odroczenia płatności na warunkach określonych w dekrecie ministra gospodarki i finansów)?

               2)

               Czy wykładni art. 26 ust. 2, art. 28, 30 i art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że stoją na przeszkodzie powtarzającym się interwencjom ustawodawczym takim jak te przewidziane w pkt 1 i pkt 2 dekretu ustawodawczego nr 22 z dnia 28 marca 2007 r. lub w pkt 69 dekretu ustawodawczego nr 106 z dnia 4 października 2007 r., w drodze których art. 157 ust. 4 Codul fiscal został zmieniony w ten sposób, iż na niepłacenie podatku VAT w urzędzie celnym pozwala się jedynie niektórym podatnikom podatku VAT (tym którzy dokonali przywozu po dniu 15 kwietnia 2007 r. lub w stosunku do których przyjmuje się, że dokonali przywozu po tym dniu i którzy uzyskali zaświadczenie w sprawie odroczenia płatności) spośród podatników znajdujących się w identycznych sytuacjach (jako że posiadają towary objęte przywozem czasowym z okresu przedakcesyjnego)?

      (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa F-81/14: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2014 r. – ZZ przeciwko Komitetowi Regionów

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/32

         Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2014 r. – ZZ przeciwko Komitetowi Regionów
   (Sprawa F-81/14)
   2014/C 388/41
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci J.-N. Louis, D. de Abreu Caldas i R. Metz)

      Strona pozwana: Komitet Regionów

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komitetu Regionów o nieawansowaniu skarżącej do kolejnej grupy zaszeregowania (AD 13) w ramach postępowania w sprawie oceny w 2013 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komitetu Regionów o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania AD 13 w ramach postępowania w sprawie oceny w 2013 r.;

               —

               obciążenie Komitetu Regionów kosztami postępowania.


title: Sprawa C-321/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Mannheim (Niemcy) w dniu 12 lipca 2007 r. — postępowanie karne przeciwko Karlowi Schwarz

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Mannheim (Niemcy) w dniu 12 lipca 2007 r. — postępowanie karne przeciwko Karlowi Schwarz
   (Sprawa C-321/07)
   (2007/C 283/09)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landgericht Mannheim
   Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Karl Schwarz
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy jest dopuszczalne na gruncie prawa wspólnotowego, aby — wbrew art. 7 ust. 5 dyrektywy 91/439/EWG (1) — obywatel UE mógł posiadać ważne krajowe prawo jazdy oraz drugie prawo jazdy wydane przez inne państwo członkowskie, w przypadku gdy oba zostały uzyskane przed przystąpieniem obcego państwa członkowskiego do UE oraz, jeśli tak

               2.

               Czy odebranie — przed wejściem w życie Fahrerlaubnisverordnung z dnia 1 stycznia 1999 r. (rozporządzenia w sprawie prawa jazdy, FeV) — wydanego później drugiego krajowego prawa jazdy z powodu kierowania pojazdem samochodowym w stanie nietrzeźwości skutkuje tym, że ważność wydanego uprzednio za granicą pierwszego prawa jazdy nie musi być uznawana na terytorium kraju po przystąpieniu tego obcego państwa do UE, mimo że okres krajowego zakazu kierowania pojazdami już upłynął?

      (1)  Dyrektywa 91/439/EWG Rady z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy — Dz.U L 237, str. 1.


title: Sprawa C-111/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 grudnia 2013 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii, interwenienci: Królestwo Szwecji, Republika Czeska, Republika Federalna Niemiec, Rzeczpospolita Polska, Królestwo Niderlandów, Republika Francuska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Republika Estonii

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/29

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 grudnia 2013 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii, interwenienci: Królestwo Szwecji, Republika Czeska, Republika Federalna Niemiec, Rzeczpospolita Polska, Królestwo Niderlandów, Republika Francuska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Republika Estonii
   (Sprawa C-111/13) (1)

   2014/C 102/42
   Język postępowania: fiński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013.


title: Sprawa T-511/10: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2010 — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/29

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2010 — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-511/10)
   ()
   2011/C 13/56
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i M. Dermitzakis, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Sekretariatu Generalnego Komisji Europejskiej z dnia 12 sierpnia 2010 r. (sygnatura SG.E.3/FM/MIP/mbp/psi — Ares(2010) 508190 — 12/08/2010) w sprawie odrzucenia wniosku o dokonanie przeglądu złożonego przez skarżącą w piśmie z dnia 31 grudnia 2009 r., które wpłynęło w dniu 5 stycznia 2010 r. (sygnatura GESTDEM 2009/4890) i

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 12 sierpnia 2010 r. (sygnatura SG.E.3/FM/MIP/mbp/psi — Ares(2010) 508190 — 12/08/2010) odrzucającej wniosek o dokonanie przeglądu, złożony przez skarżąca w piśmie z dnia 31 grudnia 2009 r., które wpłynęło w dniu 5 stycznia 2010 r. (sygnatura 2009/4890), w którym na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) skarżąca wnosiła o dokonanie przeglądu stanowisk przyjętych przez Urząd Publikacji Unii Europejskiej w swoim piśmie z dnia 11 grudnia 2009 r., w odpowiedzi na pierwszy wniosek skarżącej z dnia 9 października 2009 r., w sprawie dostępu do wszystkich zapytań o cenę dotyczących wszystkich części umów ramowych Urzędu Publikacji nr 6011, 6102, 6103, 6020, 6121, 6031 (z wyjątkiem pozycji nr 4) i 10030.
   Na poparcie swoich wniosków skarżąca twierdzi, że pozwana nie przeprowadziła indywidualnego badania dokumentów, o których mowa we wniosku. Ponadto skarżąca twierdzi, że wskazane przez pozwaną uzasadnienia dotyczące ochrony polityki gospodarczej Unii Europejskiej, ochrony interesów handlowych i względów bezpieczeństwa publicznego należy odrzucić jako całkowicie bezpodstawne.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1049/2001 z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa C-60/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrchní soud v Praze (Republika Czeska) w dniu 7 lutego 2012 r. — Marián Baláž

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrchní soud v Praze (Republika Czeska) w dniu 7 lutego 2012 r. — Marián Baláž
   (Sprawa C-60/12)
   2012/C 109/13
   Język postępowania: czeski

      Sąd krajowy

   Vrchní soud v Praze

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

      Apelujący: Marián Baláž

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wyrażenie „sąd właściwy także w sprawach karnych”, zawarte w art. 1 lit. a) pkt iii) decyzji ramowej Rady 2005/214/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania do kar o charakterze pieniężnym (1) (zwanej dalej „decyzją ramową”) należy interpretować jako autonomiczne pojęcie prawa Unii Europejskiej?

               2)

                           a)

                           W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, jakie ogólne przesłanki powinien spełniać sąd państwa, który może z inicjatywy osoby zainteresowanej rozpatrzyć jej sprawę w odniesieniu do orzeczenia wydanego przez organ niesądowy (organ administracyjny), aby móc uznać ten sąd za „sąd właściwy także w sprawach karnych” w rozumieniu art. 1 lit. a) pkt iii) decyzji ramowej?

                           b)

                           Czy austriacki Unabhängiger Verwaltungssenat (sąd administracyjny) może zostać uznany za „sąd właściwy także w sprawach karnych” w rozumieniu art. 1 lit. a) pkt iii) decyzji ramowej?

                           c)

                           W wypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy wyrażenie „sąd właściwy także w sprawach karnych” w rozumieniu art. 1 lit. a) pkt iii) decyzji ramowej powinno być interpretowane przez właściwy organ państwa wykonującego zgodnie z prawem państwa wydającego w rozumieniu art. 1 lit. a) pkt iii) decyzji ramowej, czy też zgodnie z prawem państwa wykonującego?

               3)

               Czy „możliwość skierowania sprawy do rozstrzygnięcia” przez „sąd właściwy także w sprawach karnych” w rozumieniu art. 1 lit. a) pkt iii) decyzji ramowej występuje także w sytuacji, gdy osoba zainteresowana nie może bezpośrednio skierować sprawy do rozstrzygnięcia przez „sąd właściwy także w sprawach karnych”, lecz musi najpierw zaskarżyć orzeczenie organu niesądowego (organu administracyjnego), przy czym wniesienie środka zaskarżenia skutkuje utratą skuteczności przez to orzeczenie oraz wszczęciem zwyczajnego postępowania przed tym samym organem, a jedynie orzeczenie wydane w takim zwyczajnym postępowaniu może zostać zaskarżone do „sądu właściwego także w sprawach karnych”?
               Czy w celu stwierdzenia, że występuje „możliwość skierowania sprawy do rozstrzygnięcia” niezbędne jest ustalenie, czy środek zaskarżenia rozpoznawany przez „sąd właściwy także w sprawach karnych” jest środkiem odwoławczym (środkiem zaskarżenia orzeczenia nieostatecznego) czy też nadzwyczajym środkiem zaskarżenia (środkiem zaskarżenia orzeczenia prawomocnego), a także czy „sąd właściwy także w sprawach karnych”, rozpoznając taki środek zaskarżenia, jest właściwy do badania zarówno okoliczności faktycznych, jak i prawnych?

      (1)  Dz.U. L 76, s. 16.


title: Sprawa C-71/07 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 lipca 2008 r. — Franco Campoli przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i Radzie Unii Europejskiej (Odwołanie — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Emerytura — Zastosowanie współczynnika korygującego obliczonego na podstawie średnich kosztów utrzymania w państwie miejsca zamieszkania — System przejściowy ustanowiony rozporządzeniem zmieniającym regulamin pracowniczy — Zarzut bezprawności)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/12

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 lipca 2008 r. — Franco Campoli przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-71/07 P) (1)

   (Odwołanie - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Emerytura - Zastosowanie współczynnika korygującego obliczonego na podstawie średnich kosztów utrzymania w państwie miejsca zamieszkania - System przejściowy ustanowiony rozporządzeniem zmieniającym regulamin pracowniczy - Zarzut bezprawności)
   (2008/C 223/18)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Franco Campoli (przedstawiciele: G. Vandersanden, L. Levi i S. Rodrigues, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Joris i D. Martin, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Arpio Santacruz i I. Šulce, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba w powiększonym składzie) wydanego w dniu 29 listopada 2006 r. w sprawie T-135/05 Campoli przeciwko Komisji, w którym Sąd częściowo odrzucił jako niedopuszczalną a częściowo oddalił jako niezasadną skargę o uchylenie informacji o emeryturze skarżącego za miesiące od maja do lipca 2004 r., w zakresie w jakim zastosowanie w nich po raz pierwszy miał mnożnik obliczony niezgodnie z prawem w zależności od średnich kosztów utrzymania w kraju miejsca zamieszkania skarżącego, a nie w odniesieniu do kosztów utrzymania w stolicy tego kraju — Skutki wejścia w życie nowego regulaminu pracowniczego dla mnożników — Przepisy przejściowe dla urzędników, którzy przeszli na emeryturę przed dniem 1 maja 2004 r. — Sposób obliczania mnożników i przestrzeganie zasady równości traktowania — Obowiązek uzasadnienia.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie oraz odwołanie wzajemne zostają oddalone.

               2)

               F. Campoli, Komisja Wspólnot Europejskich i Rada Unii Europejskiej pokryją każdy własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007.


title: Sprawa C-323/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland (Niderlandy) w dniu 7 lipca 2014 r. – Helm A.G. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane, Kantoor Rotterdam Rijnmond

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/41

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland (Niderlandy) w dniu 7 lipca 2014 r. – Helm A.G. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane, Kantoor Rotterdam Rijnmond
   (Sprawa C-323/14)
   2014/C 315/66
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Noord-Holland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Helm A.G.

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane, Kantoor Rotterdam Rijnmond

      Pytanie prejudycjalne

   Czy rozporządzenie Rady (UE) nr 248/2011 (1) jest nieważne w zakresie dotyczącym Jushi Group, jako że Komisja nie wydała decyzji zgodnie z art. 2 ust. 7 lit c) akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1225/2009 (2) w terminie trzech miesięcy od rozpoczęcia dochodzenia, czy objęta próbą Jushi Group spełnia przesłanki na podstawie art. 2 ust. 7 lit. c) akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1225/2009?

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 248/2011 z dnia 9 marca 2011 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych produktów z włókien ciągłych szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Dz.U. L 67, s.1.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, Dz.U. L 343, s.1).


title: Sprawa C-100/09: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/27

         Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-100/09)
   2009/C 113/50
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Jelínek i P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2007/14/WE z dnia 8 marca 2007 r. ustanawiającej szczegółowe zasady wdrożenia niektórych przepisów dyrektywy 2004/109/WE w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tych środkach Komisji, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 24 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy do prawa krajowego upłynął w dniu 8 marca 2008 r.

      (1)  Dz.U. 2007 L 69, s. 27.


title: Sprawa T-402/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 marca 2007 r. — Katalagarianakis przeciwko Komisji (Urzędnicy — Powołanie — Zmiana zaszeregowania do grupy i na stopień — Zastosowanie orzecznictwa Trybunału — Artykuł 5, art. 31 ust. 2, art. 32 akapit drugi, art. 45 i 62 regulaminu pracowniczego)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/36

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 marca 2007 r. — Katalagarianakis przeciwko Komisji
   (Sprawa T-402/03) (1)

   (Urzędnicy - Powołanie - Zmiana zaszeregowania do grupy i na stopień - Zastosowanie orzecznictwa Trybunału - Artykuł 5, art. 31 ust. 2, art. 32 akapit drugi, art. 45 i 62 regulaminu pracowniczego)
   (2007/C 95/72)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Georgios Katalagarianakis (Overijse, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji Komisji o zmianie i ustaleniu zaszeregowania skarżącego w chwili jego powołania na grupę A6, pierwszy stopień, o zmianie i późniejszym ustaleniu zaszeregowania na grupę A5, trzeci stopień w dniu 1 kwietnia 2000 r. i ustalającej datę rozpoczęcia biegu jej skutków finansowych na dzień 5 października 1995 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Komisji z dnia 14 kwietnia 2003 r. zostaje uchylona w zakresie, w jakim ustala datę rozpoczęcia biegu jej skutków finansowych na dzień 5 października 1995 r.

               2)

               Komisja przeprowadzi porównanie zasług skarżącego z zasługami urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania A5 w ramach każdego postępowania w sprawie awansu począwszy od dnia 1 maja 1993 r.

               3)

               W następstwie tego porównania i w związku niemożnością zapewnienia skarżącemu przez Komisję awansu do grupy zaszeregowania, która wydawałaby się uzasadniona, wzywa się strony do zawarcia ugody w przedmiocie właściwego odszkodowania.

               4)

               Strony poinformują Sąd w terminie trzech miesięcy od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku o treści ugody, do której zawarcia ewentualnie doszło lub, w braku takiej ugody, o ich szacunkach kwotowych odnośnie do poniesionej szkody.

               5)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               6)

               Zastrzega się rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów.

      (1)  Dz.U. C 35 z 7.2.2004 r.


title: Sprawa T-414/08: Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — Autortiesību un komunicēšanās konsultāciju aģentūra/Latvijas Autoru apvienība przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Podział rynku geograficznego — Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania — Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych — Dowód — Domniemanie niewinności)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/29

         Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — Autortiesību un komunicēšanās konsultāciju aģentūra/Latvijas Autoru apvienība przeciwko Komisji
   (Sprawa T-414/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Podział rynku geograficznego - Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania - Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych - Dowód - Domniemanie niewinności)
   2013/C 156/50
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Autortiesību un komunicēšanās konsultāciju aģentūra/Latvijas Autoru apvienība (Ryga, Łotwa) (przedstawiciel: M. Favart, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i A. Biolan, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: International Confederation of Societies of Authors and Composers (CISAC) (Neuilly-sur-Seine, Francja) (przedstawiciele: J.-F. Bellis i K. Van Hove, adwokaci); i European Broadcasting Union (EBU) (Grand-Saconnex, Szwajcaria) (przedstawiciele: D. Waelbroeck, adwokat i D. Slater, sollicitor)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 3 decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) w zakresie, w jakim dotyczy on Autortiesību un komunicēšanās konsultāciju aģentūra/Latvijas Autoru apvienība.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa C-262/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 10 maja 2017 r. – Solvay Chimica Italia SpA i in./Autorita per l’energia elettrica e per il gas e il sistema idrico

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 10 maja 2017 r. – Solvay Chimica Italia SpA i in./Autorita per l’energia elettrica e per il gas e il sistema idrico
   (Sprawa C-262/17)
   (2017/C 309/23)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Solvay Chimica Italia SpA, Solvay Specialty Polymers Italy SpA, Solvay Chimica Bussi SpA, Ferrari F.lli Lunelli SpA, Fenice – Qualità Per L’ambiente SpA, Erg Power Srl, Erg Power Generation SpA, Eni SpA, Enipower SpA

      Strona pozwana: Autorita per l’energia elettrica e per il gas e il sistema idrico

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy postanowienia dyrektywy 2009/72/WE (1), a w szczególności art. 3 ust. 5 i 6 oraz art. 28, należy interpretować w ten sposób, że sieć elektroenergetyczną, a zatem „system dystrybucyjny” w rozumieniu tej dyrektywy stanowi zawsze system ustanowiony i eksploatowany przez podmiot prywatny, do którego jest przyłączona ograniczona liczba jednostek produkcyjnych i odbiorczych i który jest połączony z siecią publiczną, nie wyłączając z takiej klasyfikacji systemów prywatnych posiadających te cechy, utworzonych przed wejściem w życie dyrektywy i stworzonych pierwotnie dla własnych potrzeb?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, czy jedyną możliwością przewidzianą w dyrektywie celem wykorzystania szczególnych uwarunkowań prywatnej sieci elektroenergetycznej jest zaklasyfikowanie jej do kategorii ZSD określonej w art. 28 tej dyrektywy, czy też zezwala ona ustawodawcy krajowemu na wyodrębnienie innej kategorii systemów dystrybucyjnych podlegającej uproszczonym przepisom, różniącym się od uregulowań dotyczących ZSD?

               3)

               Niezależnie od powyższych pytań, czy dyrektywę należy interpretować w ten sposób, że nakłada ona każdorazowo na zamknięte systemy dystrybucyjne określone w art. 28 obowiązek przyłączenia stron trzecich?

               4)

               Niezależnie od powyższych pytań, czy klasyfikacja prywatnej sieci elektroenergetycznej jako zamkniętego systemu dystrybucyjnego w rozumieniu art. 28 dyrektywy 2009/72/WE umożliwia prawodawcy krajowemu wyłącznie określenie odstępstw od ogólnego systemu dystrybucyjnego wyraźnie ustanowionych w art. 28 i art. 26 ust. 4 tej dyrektywy, czy też – w świetle tego, co wyrażono w motywach 29 i 30 dyrektywy – zezwala ona lub narzuca państwu członkowskiemu obowiązek ustanowienia dalszych wyjątków w zakresie stosowania przepisów ogólnych dotyczących systemów dystrybucyjnych w sposób zapewniający osiągnięcie celów wskazanych w ww. motywach?

               5)

               W razie gdyby Trybunał uznał, że jest możliwe lub wskazane, by państwo członkowskie wprowadziło przepisy uwzględniające specyfikę zamkniętych systemów dystrybucyjnych, czy prawo krajowe, takie jak w niniejszym postępowaniu, które podporządkowuje zamknięte systemy dystrybucyjne przepisom regulującym zagadnienia dysponowania i rozdziału, w całości analogicznym do kwestii unormowanych dla sieci publicznych, i które odnośnie do kosztów ogólnych systemu energii elektrycznej stanowią, że wypłata takich kwot jest częściowo proporcjonalna w stosunku do energii zużywanej w ramach zamkniętego systemu, sprzeciwia się przepisom dyrektywy 2009/72/WE, a w szczególności motywom 29 i 30, art. 15 ust. 7, art. 37 ust. 6 lit. b) i art. 26 ust. 4?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211, s. 55).


title: Sprawa F-122/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 21 listopada 2013 r. — Arguelles Arias przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Służba publiczna — Członek personelu kontraktowego — Umowa na czas nieokreślony — Wypowiedzenie — Zajmowane stanowisko wymagające posiadania zaświadczenia o pozytywnym przejściu postępowania sprawdzającego — Odmowa wydania zaświadczenia przez krajowy organ ds. bezpieczeństwa — Odmienna decyzja organu odwoławczego — Rozstrzygnięcie krajowego organu ds. bezpieczeństwa i organu odwoławczego niewiążące organu upoważnionego do zawierania umów zatrudnienia)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/34

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 21 listopada 2013 r. — Arguelles Arias przeciwko Radzie Unii Europejskiej
      (Sprawa F-122/12) (1)

      (Służba publiczna - Członek personelu kontraktowego - Umowa na czas nieokreślony - Wypowiedzenie - Zajmowane stanowisko wymagające posiadania zaświadczenia o pozytywnym przejściu postępowania sprawdzającego - Odmowa wydania zaświadczenia przez krajowy organ ds. bezpieczeństwa - Odmienna decyzja organu odwoławczego - Rozstrzygnięcie krajowego organu ds. bezpieczeństwa i organu odwoławczego niewiążące organu upoważnionego do zawierania umów zatrudnienia)
      (2014/C 71/66)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Bruno Arguelles Arias (Awans, Belgia) (przedstawiciel: adwokat J. Lecuyer)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i A. Bisch)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady o zwolnieniu skarżącego i żądanie odszkodowania oraz zadośćuczynienia

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  B. Arguelles Arias pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013, s. 72.


title: Sprawa C-271/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 4 czerwca 2014 r. – LFB Biomédicaments, Association des déficitaires en Alpha 1 Antitrypsine (Association ADAAT Alpha 1-France) przeciwko Ministre du travail, de l’emploi et de la santé, Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l’Etat

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 4 czerwca 2014 r. – LFB Biomédicaments, Association des déficitaires en Alpha 1 Antitrypsine (Association ADAAT Alpha 1-France) przeciwko Ministre du travail, de l’emploi et de la santé, Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l’Etat
   (Sprawa C-271/14)
   2014/C 282/28
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: LFB Biomédicaments, Association des déficitaires en Alpha 1 Antitrypsine (Association ADAAT Alpha 1-France)

      Strony pozwane: Ministre du travail, de l’emploi et de la santé, Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l’Etat

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepisy art. 6 pkt 5 dyrektywy Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (1) nakładają obowiązek uzasadnienia decyzji o wykreśleniu leku gotowego z wykazu produktów leczniczych podawanych pacjentom hospitalizowanym w zakładach opieki zdrowotnej, których koszty mogą być pokryte w ramach obowiązkowych systemów ubezpieczenia zdrowotnego dodatkowo, oprócz kosztów świadczeń szpitalnych pokrywanych w ramach ryczałtów odnoszących się do pobytu i świadczeń zdrowotnych ustalonych dla poszczególnych jednorodnych grup pacjentów?

      (1)  Dz.U. L 40, s. 8.


title: Sprawa C-499/12: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Tivoli — Włochy) — Elisabetta Gentile przeciwko Ufficio Finanziario della Direzione Ufficio Territoriale di Tivoli i in. (Odesłanie prejudycjalne — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Konieczność związku z prawem Unii — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/13

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Tivoli — Włochy) — Elisabetta Gentile przeciwko Ufficio Finanziario della Direzione Ufficio Territoriale di Tivoli i in.
   (Sprawa C-499/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Konieczność związku z prawem Unii - Oczywisty brak właściwości Trybunału)
   2013/C 108/27
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Tivoli

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Elisabetta Gentile

      Strona pozwana: Ufficio Finanziario della Direzione Ufficio Territoriale di Tivoli, Fabrizio Penna i Gianfranco Di Nicola

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Tivoli — Wykładnia art. 47 akapit trzeci Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 Europejskiej konwencji praw człowieka w związku z art. 6 TUE i art. 52 ust. 3 Karty praw podstawowych — Pomoc prawna — Przepisy krajowe stanowiące, że honorarium pełnomocnika jest obniżane o połowę, jeżeli klientowi przyznana została pomoc prawna

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pierwsze pytanie prejudycjalne przedłożone przez Tribunale di Tivoli (Włochy).

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa C-65/11: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/10

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-65/11)
   2011/C 130/19
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Nijenhuis, D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów

      Żądania strony skarżącej

   Komisja zwraca się do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że poprzez brak zasięgnięcia opinii Komitetu ds. VAT oraz wydanie zezwolenia, by podmioty niebędące podatnikami tego podatku przystąpiły do zjednoczenia podatkowego, jak wynika to z decyzji nr VB91/347 z dnia 18 lutego 1991 r., Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy art. 9 i 11 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1)

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Artykuł 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE stanowi, że podatnikiem jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. Artykuł 11 tej stanowi, że po konsultacji z komitetem doradczym ds. podatku od wartości dodanej (zwanym dalej „Komitetem ds. VAT”), każde państwo członkowskie może uznać za jednego podatnika osoby mające siedzibę na terytorium tego samego państwa członkowskiego, które będąc niezależne pod względem prawnym, są ściśle powiązane pod względem finansowym, ekonomicznym i organizacyjnym.
   Zdaniem Komisji Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy art. 9 i 11 dyrektywy 2006/112/WE w ten sposób, że zezwoliły podmiotom niebędącym podatnikami na przystąpienie do zjednoczenia podatkowego. Ponadto Królestwo Niderlandów uchybiło art. 11 tej dyrektywy w ten sposób, że nie zasięgnęło opinii Komitetu ds. VAT.

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-564/17: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2017 r. – Tong Myong/Rada i Komisja

text:
               9.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/19

         Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2017 r. – Tong Myong/Rada i Komisja
   (Sprawa T-564/17)
   (2017/C 338/21)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tong Myong (Pjongjang, Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna) (przedstawiciele: M. Lester i S. Midwinter, QC, T. Brentnall i A. Stevenson, Solicitors)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/993 z dnia 12 czerwca 2017 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 329/2007 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (Dz.U. 2017, L 149, s. 67) oraz decyzji Rady (WPZiB) 2017/994 z dnia 12 czerwca 2017 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2016/849 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (Dz.U. 2017, L 149, s. 75), w zakresie, w jakim na mocy tych aktów nazwisko skarżącego zostało umieszczone w wykazie podmiotów objętych środkami ograniczającymi;

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący nieprzedstawienia przez pozwane odpowiedniego i wystarczającego uzasadnienia pozwalającego na umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazie.

               2.

               Zarzut drugi, w którym skarżący twierdzi, że pozwane popełniły oczywisty błąd poprzez stwierdzenie, że w przypadku skarżącego zostały spełnione kryteria umieszczenia w wykazach zawartych w zaskarżonych aktach; nie ma żadnych podstaw faktycznych umożliwiających takie umieszczenie.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący nadużycia władzy przez pozwane poprzez próbę spowodowania bezskuteczności przysługującego skarżącemu prawa do skutecznego środka prawnego w związku z umieszczeniem jego nazwiska w wykazie na podstawie art. 230 TFEU lub naruszenia prawa skarżącego do równego traktowania.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez pozwane prawa skarżącego do obrony poprzez nieprzedstawienie mu dowodów, na których pozwane oparły się, przed umieszczeniem nazwiska skarżącego w wykazie.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez pozwane prawodawstwa odnoszącego się do ochrony danych.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez pozwane, w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny, praw podstawowych skarżącego, w tym prawa do ochrony jego własności, przedsiębiorstwa i reputacji.