title: Sprawa C-40/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 listopada 2011 r. w sprawie T-79/06 Sachsa Verpackung przeciwko Komisji, wniesione w dniu 27 stycznia 2012 r. przez Gascogne Sack Deutschland GmbH, dawniej Sachsa Verpackung GmbH

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 listopada 2011 r. w sprawie T-79/06 Sachsa Verpackung przeciwko Komisji, wniesione w dniu 27 stycznia 2012 r. przez Gascogne Sack Deutschland GmbH, dawniej Sachsa Verpackung GmbH
   (Sprawa C-40/12 P)
   2012/C 89/27
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Gascogne Sack Deutschland GmbH, dawniej Sachsa Verpackung GmbH (przedstawiciele: F. Puel i L. François-Martin, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (czwarta izba) wydanego w dniu 16 listopada 2011 r. w sprawie T-79/06 (…) oraz zwrócenie sprawy do Sądu celem ponownego rozpoznania zgodnie ze stanowiskiem Trybunału, w tym w kwestii konsekwencji finansowych dla wnoszącej odwołanie wynikających z upływu czasu ponad rozsądny termin;

               —

               obniżenie kwoty kary przy uwzględnieniu konsekwencji finansowych dla wnoszącej odwołanie wynikających z upływu czasu ponad rozsądny termin;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi cztery zarzuty na poparcie swojego odwołania.
   W ramach pierwszego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo nie wyciągając konsekwencji z wejścia w życie w dniu 1 grudnia 2009 r. traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a w szczególności art. 6, który przyznaje Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej taką samą moc prawną co traktaty.
   W drodze drugiego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd niedostatecznie uzasadnił swoje rozstrzygnięcie odnośnie do zastosowania art. 23 ust. 2 rozporządzenia 1/2003 (1) oraz art. 15 rozporządzenia nr 17 (2).
   Poprzez swój trzeci zarzut wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd nie dokonał sądowej kontroli i przeprowadził dostatecznej kontroli uzasadnienia i rozumowania Komisji donośnie do wpływu praktyki na rynek.
   W drodze swojego czwartego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi tytułem subsydiarnym, że Sąd nie dochował wymogów proceduralnych naruszając zasadę rozsądnego terminu usankcjonowaną w art. 6 EKPC oraz zasadę skutecznej ochrony sądowej. Zarzut ten prowadzi wnoszącą odwołanie do wystąpienia, tytułem żądania głównego, o uchylenie wyroku oraz, tytułem ewentualnym, o obniżenie kwoty kary przy uwzględnieniu konsekwencji finansowych dla wnoszącej odwołanie wynikających z upływu czasu ponad rozsądny termin.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 (WE) i art. 82 (WE) (Dz.U. 2003, L 1, s. 1)

      (2)  Rozporządzenie Rady EWG nr 17 pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. (81 WE) i (82 WE) (Dz.U. 1962, 13, s. 204)


title: Sprawa C-356/06: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 11 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/29

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 11 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-356/06) (1)

   (2007/C 183/52)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 249 z 14.10.2006.


title: Sprawa C-356/15: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2015 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/25

         Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2015 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii
   (Sprawa C-356/15)
   (2015/C 302/32)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: D. Martin, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez uchwalenie art. 23 i 24 ustawy programowej z dnia 27 grudnia 2012 r., Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 11, art. 12 i art. 76 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1), art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (2) oraz decyzji Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego nr Al (3).

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem Komisji, uchwalając art. 23 i 24 ustawy programowej z dnia 27 grudnia 2012 r., Królestwo Belgii naruszyło art. 11, 12 i 76 rozporządzenia (WE) nr 883/2004, a także art. 5 rozporządzenia (WE) nr 987/2009 dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 i decyzję Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego nr Al, poprzez nieuznanie wiążącego charakteru dokumentu wydanego w państwie pochodzenia pracownika delegowanego potwierdzającego, że ów pracownik jest objęty ustawodawstwem z zakresu zabezpieczenia społecznego tego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. L 166, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 284, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 1.


title: Sprawa C-589/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 19 listopada 2013 r. — F.E. Familienprivatstiftung Eisenstadt

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/3

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 19 listopada 2013 r. — F.E. Familienprivatstiftung Eisenstadt
      (Sprawa C-589/13)
      (2014/C 71/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: F.E. Familienprivatstiftung Eisenstadt

         Strona pozwana: Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Wien

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 56 WE (obecnie art. 63 TFUE) należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się on systemowi opodatkowania uzyskanych przez austriacką fundację prywatną przychodów z kapitału i dochodów ze zbycia udziałów, który to system przewiduje opodatkowanie fundacji prywatnej w formie „podatku tymczasowego” w celu zapewnienia w kraju jednorazowego opodatkowania jedynie w wypadku, w którym na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania u podmiotu będącego beneficjentem przysporzenia ze strony fundacji prywatnej przewidziana jest ulga od podatku od przychodów z kapitału, którym zwykle są obciążone takie przysporzenia?


title: Sprawa C-494/10: Postanowienie Prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 7 maja 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Essen — Niemcy) — Dr Biner Bähr jako syndyk masy upadłościowej Hertie GmbH przeciwko HIDD Hamburg-Bramfeld B.V. 1

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/10

         Postanowienie Prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 7 maja 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Essen — Niemcy) — Dr Biner Bähr jako syndyk masy upadłościowej Hertie GmbH przeciwko HIDD Hamburg-Bramfeld B.V. 1
   (Sprawa C-494/10) (1)

   2012/C 200/19
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa T-145/11: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2011 r. — Vagba przeciwko Radzie

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/24

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2011 r. — Vagba przeciwko Radzie
   (Sprawa T-145/11)
   2011/C 130/49
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Gagbei Faussignaux Vagba (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciele: adwokaci G. Collard i L. Aliot)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że w odniesieniu do strony skarżącej, Gagbei Faussignaux Vagby, rozporządzenie Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. oraz decyzja Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r., opublikowane w dniu 15 stycznia 2011 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, nie mają podstaw faktycznych.

               —

               w konsekwencji,

                           —

                           stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. i decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r.,

                           —

                           subsydiarnie, nakazanie, by nazwisko Gagbei Faussignaux Vagby zostało usunięte z wykazów załączonych do ww. rozporządzenia i ww. decyzji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez stronę skarżącą są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-137/11 Guiai Bi Poin przeciwko Radzie lub do nich podobne


title: Sprawa C-640/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 2 grudnia 2015 r. – Minister for Justice and Equality/Tomas Vilkas

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 2 grudnia 2015 r. – Minister for Justice and Equality/Tomas Vilkas
   (Sprawa C-640/15)
   (2016/C 059/06)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca środek zaskarżenia: Minister for Justice and Equality

      Druga strona postępowania: Tomas Vilkas

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 23 decyzji ramowej (1) dopuszcza możliwość ustalenia lub zezwala na ustalenie nowego terminu przekazania więcej niż jeden raz?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, czy ponowne ustalenie nowego terminu przekazania możliwe jest w razie wystąpienia którejkolwiek z poniższych sytuacji (łącznie lub oddzielnie), tj. gdy przekazanie osoby, której dotyczy wniosek, w terminie ustanowionym w art. 23 ust. 2 decyzji ramowej zostało udaremnione przez okoliczności niezależne od któregokolwiek z państw członkowskich, wskutek czego ustalony został nowy termin przekazania, a okoliczności te:

                           i)

                           mają charakter trwały; lub

                           ii)

                           ustały, a następnie zaistniały ponownie; lub

                           (iii)

                           ustały, ale zaistniały inne okoliczności, które udaremniły lub mogą udaremnić przekazanie osoby, której dotyczy wniosek, w wymaganym terminie wynikającym z ustalenia nowej daty przekazania?

      (1)  Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. L 190, s. 1).


title: Sprawa C-445/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Werner Haderer przeciwko Finanzamt Wilmersdorf (Szósta dyrektywa VAT — Zwolnienia — Artykuł 13 część A ust. 1 lit. j) — Nauczanie prywatne przez nauczycieli, obejmujące edukację szkolna i uniwersytecką — Nauczanie w ramach kursów organizowanych przez ośrodki szkoleniowe dla dorosłych — Brak bezpośredniego stosunku umownego z uczniami)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Werner Haderer przeciwko Finanzamt Wilmersdorf
   (Sprawa C-445/05) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Zwolnienia - Artykuł 13 część A ust. 1 lit. j) - Nauczanie prywatne przez nauczycieli, obejmujące edukację szkolna i uniwersytecką - Nauczanie w ramach kursów organizowanych przez ośrodki szkoleniowe dla dorosłych - Brak bezpośredniego stosunku umownego z uczniami)
   (2007/C 183/15)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof — Niemcy
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Werner Haderer

      Strona pozwana: Finanzamt Wilmersdorf
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 13 część A ust. 1 lit. j) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Zwolnienie nauczania prywatnego przez nauczycieli — Nauczenie w ramach kursów organizowanych przez uniwersytety powszechne
   Sentencja
   W okolicznościach, takich jak okoliczności w postępowaniu przed sądem krajowym, działalność osoby fizycznej posiadającej status niezależnego współpracownika polegająca na udzielaniu lekcji wyrównawczych a także na prowadzeniu kursów ceramiki i garncarstwa w ośrodkach kształcenia dla dorosłych może być objęta zwolnieniem z podatku od wartości dodanej przewidzianym w art. 13 część A ust. 1 lit. j) szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku jedynie wówczas, gdy działalność ta polega na udzielaniu lekcji przez nauczyciela na własny rachunek i własną odpowiedzialność i obejmuje edukację szkolna lub uniwersytecką. Do sądu krajowego należy ocena, czy tak jest w postępowaniu przed sądem krajowym.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawy połączone T-381/13 i T-382/13: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – Perfetti Van Melle/OHIM (DAISY i MARGARITAS) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownych wspólnotowych znaków towarowych DAISY i MARGARITAS — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Częściowa odmowa rejestracji — Brak charakteru opisowego — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/45

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – Perfetti Van Melle/OHIM (DAISY i MARGARITAS)
   (Sprawy połączone T-381/13 i T-382/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownych wspólnotowych znaków towarowych DAISY i MARGARITAS - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Częściowa odmowa rejestracji - Brak charakteru opisowego - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 048/50)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Perfetti Van Melle SpA (Lainate, Włochy) (przedstawiciel: adwokat P. Testa)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skargi na dwie decyzje Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 kwietnia 2013 r. (sprawy R 427/2012-1 i R 430/2012-1) dotyczące rejestracji, odpowiednio, oznaczenia słownego DAISY i oznaczenia słownego MARGARITAS jako wspólnotowych znaków towarowych.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność dwóch decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 10 kwietnia 2013 r. (sprawy R 427/2012-1 i R 430/2012-1) w zakresie, w jakim na ich mocy odrzucone zostały zgłoszenia do rejestracji, odpowiednio, oznaczenia słownego DAISY i oznaczenia słownego MARGARITAS jako wspólnotowych znaków towarowych dla następujących towarów: „wyroby cukiernicze, ciastka, słodycze, karmelki miękkie, słodycze piankowe, karmelki, gumy do żucia, żelatyna (cukiernictwo), lukrecja, lizaki, toffi, pastylki, cukier, czekolada, kakao”.

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa C-364/10: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2010 r. — Republika Węgierska przeciwko Republice Słowackiej

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/5

         Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2010 r. — Republika Węgierska przeciwko Republice Słowackiej
   (Sprawa C-364/10)
   ()
   2010/C 301/07
   Język postępowania: słowacki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Węgierska (przedstawiciele: M. Fehér, E. Orgován)

      Strona pozwana: Republika Słowacka

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie zezwalając prezydentowi Republiki Węgierskiej László Sóylomowi w dniu 21 sierpnia 2009 r. na wjazd na terytorium Republiki Słowackiej, Republika Słowacka uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (1) (zwanej dalej „dyrektywą 2004/38”), i art. 18 ust. 1 WE;

               —

               ponadto stwierdzenie, że reprezentowane również w chwili wniesienia skargi stanowisko Republiki Słowackiej, iż jest uprawniona na podstawie dyrektywy 2004/38 do zakazania przedstawicielowi Republiki Węgierskiej, tj. jej prezydentowi, wjazdu na terytorium Republiki Słowackiej, narusza prawo Unii Europejskiej, w szczególności art. 3 ust. 2 TUE, a tym samym potwierdza, iż takie naruszenie może się powtórzyć;

               —

               stwierdzenie, że Republika Słowacka nieprawidłowo zastosowała prawo Unii, kiedy organy państwowe nie pozwoliły prezydentowi László Sóylomowi na wjazd na terytorium Republiki Słowackiej na podstawie dyrektywy 2004/38;

               —

               w przypadku gdyby Trybunał wbrew stanowisku węgierskiemu, na którym opierają się powyższe żądania, stwierdził, że konkretny przepis prawa międzynarodowego może ograniczyć podmiotowy zakres zastosowania dyrektywy 2004/38 — z czym Republika Węgierska się nie zgadza — określić rodzaj i zakres zastosowania takich wyjątków;

               —

               obciążenie Republiki Słowackiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W dniu 21 sierpnia 2009 r. minister spraw zagranicznych Republiki Słowackiej powiadomił ministra spraw zagranicznych Republiki Węgierskiej notą ustną, że w związku z wizytą przeprowadzoną w tym samym dniu przez prezydenta Republiki Węgierskiej László Sóyloma właściwe organy Republiki Słowackiej postanowiły zakazać mu wjazdu na terytorium Republiki Słowackiej.
   Rząd węgierski podnosi, że zakazując wjazdu prezydentowi László Sóylomowi, Republika Słowacka naruszyła art. 18 WE oraz dyrektywę 2004/38. Republika Węgierska uważa, że indywidualne zachowanie prezydenta Republiki László Sóyloma ani ogólnie, ani w związku z konkretną wizytą nie stanowiło rzeczywistego, aktualnego i dostatecznie poważnego zagrożenia jednego z podstawowych interesów społecznych, które mogłoby stanowić powód podjęcia jakiegokolwiek środka ograniczającego. Rząd węgierski uważa, że nawet gdyby istniał taki powód uzasadniający środek ograniczający — z czym się nie zgadza — środek, którym w konkretnym przypadku zakazano wjazdu prezydentowi republiki, nie odpowiada wymogowi proporcjonalności i wykracza ponad zamierzony cel, który Republika Słowacka mogła osiągnąć również poprzez inne, mniej ograniczające środki.
   Republika Słowacka nie zachowała również przepisów proceduralnych dyrektywy 2004/38, gdyż zakaz wjazdu prezydenta László Sóyloma nie został przyjęty na podstawie decyzji zgodnej z dyrektywą i nie został doręczony; decyzja o zakazie wjazdu została przekazana w nocie ustnej, nie zawierała jednak ani wystarczającego uzasadnienia, ani nie informowała do jakiego organu administracyjnego lub sądowego można wnieść środek prawny i w jakim terminie.
   Zdaniem rządu węgierskiego istnieje niebezpieczeństwa, że Republika Słowacka powtórzy naruszenie, gdyż nadal twierdzi, że zakaz wjazdu prezydenta László Sóyloma na jej terytorium był uzasadniony.
   Rząd węgierski podnosi, że zastosowanie prawa przez organa słowackie jest nie tylko samo w sobie naruszeniem dyrektywy 2004/38, lecz że również powołanie się na dyrektywę było nieuprawnione, gdyż organa słowackie powołując się na nią nie realizowały celów dyrektywy, lecz cel czysto polityczny. Z wyjaśnień władz słowackich można wnioskować, że zakaz wjazdu prezydenta László Sóyloma na terytorium Republiki Słowackiej nie został wydany przez rząd słowacki ze względów porządku lub bezpieczeństwa publicznego w rozumieniu prawa Unii, którym jest dyrektywa 2004/38, lecz ze względów czysto politycznych, przede wszystkim polityki zagranicznej.
   Według rządu węgierskiego Komisja Europejska niesłusznie stwierdziła w postępowaniu, że przy oficjalnych wizytach głów państw członkowskich należy stosować przepisy prawa krajowego, a nie prawa Unii. Rząd węgierski uważa, że dyrektywa 2004/38 ma nieograniczone zastosowanie do każdej grupy osób i każdego rodzaju wizyty, czy to oficjalnej, czy prywatnej. Dyrektywa ta uznaje w sposób ogólny i w odniesieniu do wszystkich obywateli Unii podstawowe prawo do wjazdu na terytorium każdego państwa członkowskiego, które wynika z prawa pierwotnego. Dyrektywa 2004/38 wymienia ogólnie i wyczerpująco przypadki, w których można ograniczyć swobodę przemieszczania się obywateli Unii. Dyrektywa nie zawiera odstępstwa od zasady ogólnej, na podstawie którego z zakresu zastosowania mogłyby zostać wykluczone głowy państw lub inna grupa obywateli państw członkowskich. Gdyby Rada i Parlament Europejski zamierzały ograniczyć wykonywanie swobody przemieszczania się przepisem prawa międzynarodowego, w tym międzynarodowego prawa zwyczajowego, uczyniłyby to z pewnością już przyjmując dyrektywę.
   Rząd węgierski podnosi, że ani w prawie międzynarodowym kodyfikowanym, ani w zwyczajowym nie można znaleźć obowiązującej normy prawnej, którą można by zastosować w tym przypadku. Nawet gdyby taka norma istniała, państwa członkowskie poprzez swoje przystąpienie do Unii przyznały jej kompetencję stanowienia przepisów o swobodzie przemieszczania się i zgodziły się na wykonywanie kompetencji przeniesionych na nie w tej dziedzinie zgodnie z aktami prawymi Unii i zgodnie z prawem Unii. Gdyby w przypadku wjazdu obywatela państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego przepis prawa międzynarodowego mógł ograniczać podmiotowy zakres zastosowania dyrektywy 2004/38, konieczne jest, aby Trybunał jasno określił zakres tego ograniczenia, gdyż dyrektywa 2004/38 nie zawiera takiego wyjątku bądź odstępstwa.

      (1)  Dz.U. L 158, s. 77.


title: Sprawa T-177/07: Wyrok Sądu z dnia 15 czerwca 2010 r. — Mediaset przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Telekomunikacja — Dotacje na zakup dekoderów cyfrowych — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Pojęcie pomocy państwa — Wykluczenie dekoderów umożliwiających odbiór programów telewizji satelitarnej — Korzyść — Selektywny charakter — Naruszenie konkurencji — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/32

         Wyrok Sądu z dnia 15 czerwca 2010 r. — Mediaset przeciwko Komisji
   (Sprawa T-177/07) (1)

   (Pomoc państwa - Telekomunikacja - Dotacje na zakup dekoderów cyfrowych - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie pomocy państwa - Wykluczenie dekoderów umożliwiających odbiór programów telewizji satelitarnej - Korzyść - Selektywny charakter - Naruszenie konkurencji - Obowiązek uzasadnienia)
   2010/C 209/46
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mediaset SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: K. Adamantopoulos, G. Rossi, E. Petritsi i A. Nucara, adwokaci, D. O’Keeffe i P. Boyle, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Martenczuk, G. Conte i E. Righini, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Sky Italia Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: początkowo F. E. González Díaz i D. Gerard, a następnie F. E. González Díaz, adwokaci)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2007/374/WE z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie pomocy państwa C 52/2005 (ex NN 88/2005, ex CP 101/2004) w formie dotacji na dekodery cyfrowe, udzielonej przez Republikę Włoską (Dz.U. L 147, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mediaset SpA pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską i Sky Italia Srl.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007.


title: Sprawa T-619/14: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2014 r. – Bionorica przeciwko Komisji

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/48

         Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2014 r. – Bionorica przeciwko Komisji
   (Sprawa T-619/14)
   2014/C 409/69
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Bionorica SE (Neumarkt, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Weidner, T. Guttau i N. Hußmann)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że strona pozwana naruszyła art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz.U. L 404/09) poprzez zaniechanie zlecenia Europejskiemu Urzędowi do spraw Bezpieczeństwa Żywności dokonania naukowej oceny oświadczeń zdrowotnych dotyczących substancji roślinnych celem ustanowienia zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 wspólnotowego wykazu dopuszczalnych oświadczeń dla substancji roślinnych oraz wszelkich niezbędnych warunków stosowania tych oświadczeń,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.
   Zarzut: naruszenie art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 (1)

   Zdaniem skarżącej bezczynność Komisji narusza art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1924/2006, w którym ustanowiono ścisły termin implementacji na dzień 31 stycznia 2010 r. Skarżąca podnosi, że Komisja nie dochowała owego terminu. Twierdzi ona w tym kontekście, że Komisja nie jest uprawniona do zawieszenia na czas nieokreślony naukowej oceny oświadczeń zdrowotnych dotyczących substancji roślinnych. Bezczynność strony pozwanej przyczynia się zdaniem skarżącej do zróżnicowania przepisów w całej Unii i narusza podstawowy cel rozporządzenia polegający na utworzeniu w całej Europie jednolitych zasad.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz.U. L 404/09).


title: Sprawa C-410/05: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia  15 maja 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/29

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-410/05) (1)

   (2006/C 178/53)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 36 z 11.2.2006


title: Sprawa C-319/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Delegowanie pracowników — Swoboda świadczenia usług — Dyrektywa 96/71/WE — Przepisy porządku publicznego — Wypoczynek tygodniowy — Obowiązek przedłożenia dokumentów dotyczących delegowania na prośbę władz krajowych — Obowiązek wyznaczenia przedstawiciela ad hoc posiadającego miejsce zamieszkania w Luksemburgu i przechowującego wszelkie dokumenty niezbędne do przeprowadzenia kontroli)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-319/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Delegowanie pracowników - Swoboda świadczenia usług - Dyrektywa 96/71/WE - Przepisy porządku publicznego - Wypoczynek tygodniowy - Obowiązek przedłożenia dokumentów dotyczących delegowania na prośbę władz krajowych - Obowiązek wyznaczenia przedstawiciela ad hoc posiadającego miejsce zamieszkania w Luksemburgu i przechowującego wszelkie dokumenty niezbędne do przeprowadzenia kontroli)
   (2008/C 209/06)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Enegren i G. Rozet, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 49 WE i 50 WE oraz niewłaściwa transpozycja art. 3 ust. 1 i 10 dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.U. 1997, L 18, str. 1) — Obowiązek wyznaczenia przedstawiciela ad hoc zamieszkującego w Luksemburgu, który przechowuje dokumenty niezbędne dla celów kontroli — Zastosowanie przepisów krajowych dotyczących warunków pracy i zatrudnienia, które wykraczają poza wymogi określone w dyrektywie
   Sentencja

               1)

               Wielkie Księstwo Luksemburga,

                           —

                           oświadczając, iż przepisy art. 1 ust. 1 pkt 1, 2, 8 i 11 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie implementacji dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług oraz przepisów dotyczących kontroli stosowania prawa pracy, stanowią przepisy porządkowe dotyczące krajowego porządku publicznego,

                           —

                           dokonując niepełnej implementacji art. 3 ust. 1 akapit pierwszy, lit. a) dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług,

                           —

                           ustanawiając w art. 7 ust. 1 tej ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. warunki dotyczące dostępu do podstawowych informacji niezbędnych do przeprowadzenia kontroli przez właściwe władze krajowe w sposób niespełniający wymogu jasności konieczny dla zagwarantowania pewności prawnej przedsiębiorstw pragnących delegować pracowników do Luksemburga oraz

                           —

                           nakładając w art. 8 wyżej wymienionej ustawy obowiązek przechowywania w Luksemburgu dokumentów wymaganych w związku z kontrolą u przedstawiciela ad hoc mającego tam miejsce zamieszkania,

                     uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 3 ust. 1 dyrektywy 96/71, w związku z jej art. 3 ust. 10, a także na mocy art. 49 WE i 50 WE.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006.


title: Sprawa T-257/12: Postanowienie Sądu z dnia 10 listopada 2014 r. – Siegenia-Aubi i Noraa przeciwko Komisji

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/32

         Postanowienie Sądu z dnia 10 listopada 2014 r. – Siegenia-Aubi i Noraa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-257/12) (1)

   (2014/C 462/45)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012.


title: Sprawa C-56/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 3 lutego 2017 r. – Bahtiar Fathi/Predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 3 lutego 2017 r. – Bahtiar Fathi/Predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite
   (Sprawa C-56/17)
   (2017/C 112/36)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd Sofija-grad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bahtiar Fathi

      Strona przeciwna: Predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy [z] art. 3 ust. 1 rozporządzenia [Parlamentu Europejskiego i Rady] (UE) nr 604/2013 (1) [z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca] interpretowanego w związku z motywem 12 i art. 17 tego rozporządzenia wynika, że dopuszczają one, aby państwo członkowskie przyjęło decyzję, która stanowi rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w rozumieniu art. 2 lit. d) tego rozporządzenia – skierowanego do tego państwa członkowskiego – bez przyjęcia wyraźnej decyzji dotyczącej właściwości tego państwa członkowskiego w oparciu o określone w tym rozporządzeniu kryteria, a nie istnieją dane odnoszące się do stosowania w tym wypadku odstępstw określonych w art. 17 tego rozporządzenia?

               2.

               Czy z art. 3 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia [604]/2013 interpretowanego w związku z motywem 54 dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE (2) z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej] wynika, że w okolicznościach postępowania głównego w odniesieniu do wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w rozumieniu art. 2 lit. b) tego rozporządzenia – gdy nie stosuje się odstępstwa zgodnie z art. 17 ust. 1 tego rozporządzenia – wymaga się przyjęcia decyzji, w której państwo członkowskie przyjmuje odpowiedzialność za rozpatrzenie wniosku zgodnie z kryteriami określonymi w rozporządzeniu, i która to decyzja opiera się na stwierdzeniu, że w odniesieniu do składającej wniosek osoby stosuje się przepisy rozporządzenia?

               3.

               Czy art. 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32/UE należy interpretować w ten sposób, że w postępowaniu dotyczącym zaskarżenia przed sądem decyzji w sprawie odmowy udzielenia ochrony międzynarodowej sąd powinien dokonać oceny – w świetle motywu 54 tej dyrektywy – czy w odniesieniu do wnioskodawcy stosuje się przepisy rozporządzenia (UE) nr 604/2013, gdy w państwie członkowskim nie przyjęto wyraźnej decyzji w przedmiocie właściwości tego państwa do rozpatrzenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej zgodnie z kryteriami określonymi w rozporządzeniu? Czy na podstawie motywu 54 dyrektywy 2013/32 należy przyjąć, że gdy nie istnieją dane odnoszące się do stosowania art. 17 rozporządzenia 604/2013 r. i wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej rozpatrzono na podstawie dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE (3) z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony] w państwie członkowskim, w którym go złożono, to sytuacja prawna osoby jest objęta zakresem stosowania rozporządzenia, nawet jeśli nie wydano wyraźnej decyzji w przedmiocie właściwości państwa członkowskiego zgodnie z kryteriami określonymi w rozporządzeniu?

               4.

               Czy z art. 10 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2011/95/UE wynika, że w okolicznościach postępowania głównego istnieją powody prześladowania ze względu na „religię”, gdy wnioskodawca nie przedstawił oświadczeń i dokumentów w odniesieniu do wszystkich elementów objętych określeniem pojęcia religii w tym samym przepisie, mających istotne znaczenie dla przynależności danej osoby do konkretnej religii?

               5.

               Czy z art. 10 ust. 2 dyrektywy 2011/95/UE wynika, że istnieją powody prześladowania ze względu na religię w rozumieniu art. 10 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy, gdy w okolicznościach postępowania głównego wnioskodawca twierdzi, że jest prześladowany ze względu na przynależność religijną, lecz nie przedstawił oświadczeń i dowodów odnoszących się do okoliczności charakteryzujących przynależność danej osoby do konkretnej religii – które mogłyby stanowić podstawę do tego, aby podmiot dopuszczający się prześladowania przyjął, iż ta osoba jest wyznawcą tej religii – w tym związanych z wykonywaniem lub powstrzymaniem się od wykonywania czynności religijnych, z wyrażaniem poglądów religijnych, z formami indywidualnych i wspólnotowych zachowań opartych na wierzeniach religijnych lub nakazanych takimi wierzeniami?

               [6].

               Czy z art. 9 ust. 1 i 2 dyrektywy 2011/95/UE interpretowanego w związku z art. 18 i 10 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz pojęciem religii w rozumieniu art. 10 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy wynika, że w okolicznościach postępowania głównego:

                           a)

                           pojęcie religii w rozumieniu prawa Unii wyklucza czyny uznane za przestępstwa w wewnętrznych prawodawstwach państw członkowskich? Czy takie czyny – uznane w państwie pochodzenia wnioskodawcy za karalne – mogą stanowić akty prześladowania?

                           b)

                           w kontekście zakazu prozelityzmu i zakazu czynności niezgodnych z religią, na której opierają się ustawy i przepisy w państwie pochodzenia wnioskodawcy, czy za dopuszczalne należy uznać ograniczenia ustanowione w celu ochrony praw i swobód innych osób i w celu ochrony porządku publicznego w tym państwie? W sytuacji gdy naruszenie wskazanych zakazów jest karane śmiercią, to czy samo ich istnienie stanowi akt prześladowania w rozumieniu przywołanych przepisów dyrektywy, w tym gdy prawodawstwо nie jest skierowane wyraźnie przeciwko konkretnej religii?

               [7].

               Czy z art. 4 ust. 2 dyrektywy 2011/95/UE interpretowanego w związku z art. 4 ust. 5 lit. b) tej dyrektywy, z art. 10 karty i z art. 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32/UE wynika, że w okolicznościach postępowania głównego oceny faktów i okoliczności należy dokonywać jedynie na podstawie oświadczeń i dokumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, lecz dopuszcza się wymaganie potwierdzenia owych brakujących elementów – objętych pojęciem religii w rozumieniu art. 10 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy – gdy:

                           —

                           bez takich danych powinno się uznać wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej za bezzasadny w rozumieniu art. 32 w związku z art. 31 ust. 8 lit. e) dyrektywy 2013/32/UE, oraz

                           —

                           w prawie krajowym przewidziano ciążący na właściwym organie obowiązek ustalenia wszystkich faktów związanych z rozpatrzeniem wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, a w wypadku zaskarżenia decyzji w sprawie odmowy – obowiązek sądu udzielenia wskazań, iż osoba nie powołuje i nie przedstawia dowodów?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, Dz.U. 2013, L 180, s. 31.

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej, Dz.U. 2013, L 180, s. 60.

      (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony, Dz.U. 2011, L 337, s. 9.


title: Sprawa F-45/16: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2016 r. – ZZ/EBI

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/32

         Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2016 r. – ZZ/EBI
   (Sprawa F-45/16)
   (2016/C 371/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat B. Maréchal)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI)

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia za szkodę majątkową i krzywdę, jakich miał doznać skarżący w związku z uznaniem jego całkowitej i trwałej niezdolności do pracy, mającej jego zdaniem podłoże zawodowe.

      Żądania strony skarżącej

               —

               naprawienie szkody doznanej przez skarżącego, ewentualnie jej części w przypadku gdyby spółka AXA BELGIUM, ubezpieczyciel EBI, wypłacił mu częściowe odszkodowanie;

               —

               zasądzenie kwoty 150 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

               —

               zasądzenie zwrotu przyszłych kosztów leczenia i wsparcia psychologicznego związanych z problemami zdrowotnymi, których skarżący doświadczył wskutek znacznego stresu i które nie zostały mu zwrócone przez system ubezpieczenia chorobowego EBI;

               —

               zasądzenie zwrotu dotychczasowych kosztów leczenia i wsparcia psychologicznego związanych z problemami zdrowotnymi, których skarżący doświadczył wskutek znacznego stresu i które nie zostały mu zwrócone przez system ubezpieczenia chorobowego EBI;

               —

               zasądzenie zwrotu kosztów poniesionych przez skarżącego w niniejszym postępowaniu, szacowanych na kwotę 30 000 EUR.


title: Sprawa C-169/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 listopada 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte costituzionale — Włochy) — Presidente del Consiglio dei Ministri przeciwko Regione autonoma della Sardegna (Swoboda świadczenia usług — Artykuł 49 WE — Pomoc państwa — Artykuł 87 WE — Krajowe przepisy ustanawiające podatek od postojów turystycznych statków powietrznych przeznaczonych do prywatnego transportu osób oraz od rekreacyjnych jednostek pływających obciążający jedynie osoby eksploatujące mające rezydencję podatkową poza terytorium regionu)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 listopada 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte costituzionale — Włochy) — Presidente del Consiglio dei Ministri przeciwko Regione autonoma della Sardegna
   (Sprawa C-169/08) (1)

   (Swoboda świadczenia usług - Artykuł 49 WE - Pomoc państwa - Artykuł 87 WE - Krajowe przepisy ustanawiające podatek od postojów turystycznych statków powietrznych przeznaczonych do prywatnego transportu osób oraz od rekreacyjnych jednostek pływających obciążający jedynie osoby eksploatujące mające rezydencję podatkową poza terytorium regionu)
   2010/C 24/09
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte costituzionale

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Presidente del Consiglio dei Ministri

      Strona pozwana: Regione autonoma della Sardegna

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte costituzionale — Wykładnia art. 49 WE i art. 87 WE — Przepisy regionalne ustanawiające podatek od postoju samolotów w celach turystycznych, który obciąża jedynie przedsiębiorstwa, mające rezydencję podatkową poza Sardynią i dokonujące przewozu pasażerów lub towarów tymi samolotami tytułem działalności ubocznej w stosunku do działalności głównej — Pomoc państwa w postaci zwolnienia z podatku przedsiębiorstw, które mają rezydencję podatkową na Sardynii i wykonują taką samą działalność

      Sentencja

               1)

               Artykuł 49 WE powinien być interpretowany w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów podatkowych władz regionalnych, takich jak te przewidziane w art. 4 ustawy nr 4 regionu Sardynii z dnia 11 maja 2006 r. ustanawiającej przepisy różne w sprawie przychodów, reklasyfikacji wydatków, polityki społecznej i rozwoju w brzmieniu nadanym przez art. 3 ust. 3 ustawy nr 2 regionu Sardynii z dnia 29 maja 2007 r. ustanawiającej przepisy w sprawie opracowania rocznego i wieloletniego budżetu regionu — Ustawa budżetowa na 2007 r., które ustanawiają regionalny podatek od postoju w celach turystycznych statków powietrznych przeznaczonych do transportu prywatnego osób oraz rekreacyjnych jednostek pływających, obciążający jedynie osoby fizyczne i prawne mające rezydencję podatkową poza terytorium regionu.

               2)

               Artykuł 87 ust. 1 WE powinien być interpretowany w ten sposób, że przepisy podatkowe władz regionalnych ustanawiające regionalny podatek od postoju, taki jak będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, który obciąża jedynie osoby fizyczne i prawne mające rezydencje podatkową poza terytorium regionu, stanowią środek pomocy państwa na rzecz przedsiębiorstw mających siedzibę na tym terytorium.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawa T-415/05: Skarga wniesiona w dniu  25 listopada 2005 r.  — Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/19

         Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2005 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-415/05)
   (2006/C 22/37)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka [Przedstawiciele: Aik. Samoni i P. Mylonopoulos]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich.

   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji Komisji E(2005) 2706 wersja ostateczna z dnia 14 września 2005 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W ramach prywatyzacji greckiego państwowego przewoźnika lotniczego („Olympiaki Aeroporia”) utworzono nową spółkę pod nazwą „Olympiakes Aerogrammes” („NOA”), która przejęła działalność w zakresie przelotów, podczas gdy spółka pod nazwą „Olympiaki Aeroporia-Ypiresies AE” („OA”, nowa nazwa dawnego przewoźnika) zachowała prowadzenie działalności w pozostałym zakresie, w szczególności usługi naziemne oraz usługi konserwacji i naprawy statków powietrznych. W zaskarżonej decyzji Komisja uznała, że pomoc państwa przyznana NOA i OA jest niezgodna z Traktatem z powodu:

               —

               ponoszenia przez NOA niższych opłat za podnajem statków powietrznych niż opłaty przyjęte we właściwym leasingu finansowym, na niekorzyść państwa greckiego oraz OA,

               —

               zawyżenia wyceny wartości aktywów NOA w chwili utworzenia spółki,

               —

               przekazania przez państwo greckie majątku pieniężnego na rzecz OA oraz dokonania przez nie, w miejsce OA, zapłaty niektórych rat kredytu oraz niektórych opłat leasingowych,

               —

               wykazywania ciągłej tolerancji przez państwo greckie wobec OA w odniesieniu do zobowiązań podatkowych oraz składek na ubezpieczenie społeczne.

         W swojej skardze Republika Grecka kwestionuje — po pierwsze — część decyzji odnoszącą się do opłat za najem statków powietrznych ponoszonych przez NOA. Skarżąca utrzymuje, że nie wystąpiła tu pomoc państwa, a zatem zaskarżona decyzja narusza art. 87 ust. 1 WE. Zdaniem skarżącej zarówno OA, jak i państwo greckie działały tak, jak postępowałby rozsądny uczestnik obrotu gospodarczego, a ponadto opłaty ponoszone przez NOA odpowiadają cenom rynkowym. W związku z tym Republika Grecka wskazuje na naruszenie obowiązku uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
   W odniesieniu do części decyzji odnoszącej się do wartości aktywów NOA Republika Grecka uważa, że Komisja dokonała oczywiście błędnej oceny ilości aktywów OA przekazanych na rzecz NOA oraz że nie przedstawiła ona uzasadnienia wniosków wyciągniętych przez siebie w tej kwestii. W każdym razie skarżąca jest zdania, że brak jest również uzasadnienia w odniesieniu do części zaskarżonej decyzji odnoszącej się do niespełnienia przesłanek przyznania pomocy na rzecz wspomagania przedsiębiorstw oraz zastosowania art. 87 ust. 3 WE, a ponadto zaznacza, że Komisja w tej kwestii popełniła błąd w ocenie prawnej.
   W odniesieniu do zapłaty przez państwo greckie niektórych rat kredytu oraz niektórych opłat leasingowych skarżąca wskazuje, że dokonała tych płatności w związku z ciążącym na niej zobowiązaniem z tytułu poręczenia, na podstawie poręczenia udzielonego przed wydaniem wspomnianej decyzji Komisji, w której płatności te są również objęte zabezpieczeniem. Zdaniem Republiki Greckiej po zapłacie wspomnianych kwot na podstawie prawa greckiego przeprowadzono postępowanie w celu dokonania zajęcia w stosunku do OA. W oparciu o powyższe stwierdzenia skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest niewystarczająco uzasadniona oraz że zawiera ona oczywiście błędną ocenę prawną.
   W odniesieniu do części decyzji stanowiącej, że NOA jest następcą prawnym OA, Republika Grecka przedstawia serię argumentów odpierających twierdzenia Komisji i na tej podstawie wskazuje na naruszenie art. 87 ust. 1 WE, art. 88 ust. 2 WE oraz brak uzasadnienia.
   Republika Grecka wskazuje również na naruszenie prawa do bycia wysłuchanym oraz zasady dobrej administracji, ponieważ — zdaniem skarżącej — nie umożliwiono jej wyrażenia swojego stanowiska w przedmiocie opinii sporządzonej przez niezależnych ekspertów na żądanie Komisji. Republika Grecka wskazuje wreszcie na naruszenie zasady proporcjonalności oraz brak uzasadnienia, ponieważ zaskarżona decyzja nakazuje odzyskanie pomocy przyznanej w latach 2002-2004, również od NOA, która jednak rozpoczęła działalność dopiero w dniu 11 grudnia 2003 r.


title: Sprawa C-569/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Malmö (Szwecja) w dniu 6 listopada 2013 r. — Bricmate AB przeciwko Tullverket

text:
               18.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 15/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Malmö (Szwecja) w dniu 6 listopada 2013 r. — Bricmate AB przeciwko Tullverket
   (Sprawa C-569/13)
   2014/C 15/14
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Förvaltningsrätten i Malmö

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bricmate AB

      Strona pozwana: Tullverket

      Pytania prejudycjalne

   Czy rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 917/2011 z dnia 12 września 2011 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1) jest nieważne z powodu jednego z następujących względów:

               1)

               przeprowadzone przez instytucje Unii Europejskiej dochodzenie jest obarczone błędami dotyczącymi ustaleń faktycznych,

               2)

               przeprowadzone przez instytucje Unii Europejskiej dochodzenie jest obarczone oczywistymi błędami w ocenie,

               3)

               Komisja uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi dochowania należytej staranności i nie uwzględniła art. 3 ust. 2 oraz art. 3 ust. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (2),

               4)

               Komisja uchybiła obowiązkowi ciążącemu na niej na podstawie art. 20 ust. 1 rozporządzenia nr 1225/2009 i nie uwzględniła przysługującego przedsiębiorstwu prawa do obrony,

               5)

               Komisja, naruszając art. 17 rozporządzenia nr 1225/2009, nie uwzględniła dostarczonej przez przedsiębiorstwo informacji lub

               6)

               Komisja uchybiła obowiązkowi uzasadnienia nałożonemu na nią w art. 296 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

      (1)  Dz.U. L 238, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 343, s. 51.


title: Sprawa C-20/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 7 listopada 2014 r. w sprawie T-219/10, Autogrill España/Komisja, wniesione w dniu 19 stycznia 2015 r. przez Komisję

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 7 listopada 2014 r. w sprawie T-219/10, Autogrill España/Komisja, wniesione w dniu 19 stycznia 2015 r. przez Komisję
   (Sprawa C-20/15 P)
   (2015/C 081/13)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, B. Stromsky, C. Urraca Caviedes i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Autogrill España

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               przekazanie sprawy do Sądu Unii Europejskiej;

               —

               stwierdzenie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów zostanie wydane w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd dopuścił się naruszenia prawa przyjmując błędną wykładnię art. 107 ust. 1 traktatu, a w szczególności zawartego w tym postanowieniu pojęcia selektywności.
   Zarzut ten dzieli się na dwie części, obie dotyczące powołanego naruszenia prawa:

               —

               w pierwszej kolejności, Sąd dopuścił się naruszenia prawa stawiając wymóg, zgodnie z którym do wykazania tego, że dany środek jest selektywny, konieczne jest ustalenie, że istnieje grupa przedsiębiorstw posiadających (możliwe do określenia ex ante) charakterystyczne dla nich swoiste cechy szczególne; oraz

               —

               w drugiej kolejności, Sąd dopuścił się naruszenia prawa poprzez błędne przyjęcie wykładni pojęcia selektywności ze względu na wprowadzenie sztucznego rozróżnienia pomiędzy pomocą związaną z eksportem towarów a pomocą związaną z eksportem kapitału.


title: Sprawa C-13/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 8 stycznia 2016 r. – Valsts policijas Rīgas reģiona pārvaldes Kārtības policijas pārvalde/Rīgas pašvaldības SIA „Rīgas satiksme”

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 8 stycznia 2016 r. – Valsts policijas Rīgas reģiona pārvaldes Kārtības policijas pārvalde/Rīgas pašvaldības SIA „Rīgas satiksme”
   (Sprawa C-13/16)
   (2016/C 111/13)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: Valsts policijas Rīgas reģiona pārvaldes Kārtības policijas pārvalde

      Druga strona postępowania: Rīgas pašvaldības SIA „Rīgas satiksme”

      Pytania prejudycjalne

   Czy zwrot „przetwarzanie danych jest konieczne dla potrzeb wynikających z uzasadnionych interesów […] osoby trzeciej, lub osobom [osób trzecich], którym dane są ujawniane”, ujęty w art. 7 lit. f) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (1), należy interpretować w ten sposób, że policja państwowa ma obowiązek ujawnić Rīgas satiksme żądane przez to przedsiębiorstwo dane osobowe, które są konieczne do wniesienia powództwa na drodze cywilnej? Czy na odpowiedź na to pytanie ma wpływ okoliczność, że – jak wynika z akt sprawy – pasażer taksówki, którego dane stara się uzyskać Rīgas satiksme, był małoletni w chwili wypadku?

      (1)  Dz.U. L 281, s. 31.


title: Sprawa T-374/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 września 2008 r. — Rath przeciwko OHIM — Grandel (Epican) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Epican — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy EPIGRAN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Skarga pozbawiona w oczywisty sposób wszelkiej podstawy prawnej)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/41

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 września 2008 r. — Rath przeciwko OHIM — Grandel (Epican)
   (Sprawa T-374/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Epican - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy EPIGRAN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Skarga pozbawiona w oczywisty sposób wszelkiej podstawy prawnej)
   (2008/C 285/75)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Matthias Rath (Kapsztad, Południowa Afryka) (przedstawiciele: S. Ziegler, C. Kleiner i F. Dehn, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Dr. Grandel GmbH (Augsburg, Niemcy) (przedstawiciel: G. Hodapp, adwokat)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 października 2006 r. (sprawa R 1324/2005-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Dr. Grandel GmbH a Matthiasem Rathem.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako pozbawiona w oczywisty sposób wszelkiej podstawy prawnej.

               2)

               Matthias Rath pokrywa koszty własne jak również koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)i Dr. Grandel GmbH.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa C-228/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 78, 79, 83 i 86 — Podstawa opodatkowania — Sprzedaż samochodu — Wliczenie do podstawy opodatkowania opłaty stosowanej do samochodów niezarejestrowanych)

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-228/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 78, 79, 83 i 86 - Podstawa opodatkowania - Sprzedaż samochodu - Wliczenie do podstawy opodatkowania opłaty stosowanej do samochodów niezarejestrowanych)
   2010/C 195/02
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou oraz A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: M. Dowgielewicz, M. Jarosz oraz A. Rutkowska, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 78, 79, 83 i 86 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Sprzedaż pojazdu samochodowego — Wliczenie do podstawy opodatkowania opłaty należnej z tytułu rejestracji pojazdu

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 233 z 26.9.2009


title: Sprawa C-20/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin (Niemcy) w dniu 18 stycznia 2017 r. – Vincent Pierre Oberle

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin (Niemcy) w dniu 18 stycznia 2017 r. – Vincent Pierre Oberle
   (Sprawa C-20/17)
   (2017/C 112/27)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Kammergericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnioskodawca i wnoszący zażalenie: Vincent Pierre Oberle

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego (1) należy interpretować w ten sposób, że ustanawia on również wyłączną jurysdykcję krajową do wydawania w państwach członkowskich krajowych poświadczeń spadkowych, których europejskie poświadczenie spadkowe nie zastępuje (zob. art. 62 ust. 3 rozporządzenia nr 650/2012), co skutkuje tym, że odmienne postanowienia wprowadzone przez ustawodawców krajowych w odniesieniu do jurysdykcji krajowej do wydawania krajowych poświadczeń spadkowych – takie jak np. § 105 Gesetz über das Verfahren in Familiensachen und in den Angelegenheiten der freiwilligen Gerichtsbarkeit w Niemczech – są nieskuteczne ze względu na ich sprzeczność z mającym nadrzędny charakter prawem Unii?

      (1)  Dz.U. L 201, s. 107.


title: Sprawa T-83/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  25 października 2005 r.  — Salazar Brier przeciwko Komisji (Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Praca wykonywana dla innego państwa — Pojęcie zwykłego miejsca zamieszkania — Uzasadnienie — Zasada równego traktowania)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/18

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 października 2005 r. — Salazar Brier przeciwko Komisji
   (Sprawa T-83/03) (1)

   (Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Praca wykonywana dla innego państwa - Pojęcie zwykłego miejsca zamieszkania - Uzasadnienie - Zasada równego traktowania)
   (2005/C 330/45)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Tomás Salazar Brier (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: J. García-Gallardo Gil-Fournier, D. Domínguez Pérez oraz A. Sayagués Torres, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel: J. Currall, pełnomocnik, wspierany przez J. Rivasa Andrésa oraz J. Gutiérreza Gisberta, avocats]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji Komisji w sprawie dorozumianego oddalenia zażalenia skarżącego z dnia 24 lutego 2003 r. oraz w sprawie wyraźnego oddalenia z dnia 24 marca 2003 r., odmawiających przyznania mu dodatku zagranicznego, o którym mowa w art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich oraz dodatków z nim związanych
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.4.2003


title: Sprawa T-309/99: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 października 2006 r. — Snijders Olie przeciwko Komisji

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/29

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 października 2006 r. — Snijders Olie przeciwko Komisji
   (Sprawa T-309/99) (1)

   (2006/C 310/61)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes drugiej izby w powiększonym składzie zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 63 z 4.3.2000.


title: Sprawa C-101/15 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 września 2016 r. – Pilkington Group Ltd, Pilkington Automotive Ltd, Pilkington Automotive Deutschland GmbH, Pilkington Holding GmbH, Pilkington Italia SpA/Komisja Europejska [Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Artykuł 101 TFUE — Artykuł 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. — Europejski rynek szkła samochodowego — Porozumienia w przedmiocie podziału rynków i wymiany szczególnie chronionych informacji handlowych — Grzywny — Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien — Punkt 13 — Wartość sprzedaży — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 23 ust. 2 akapit drugi — Wskazana w przepisach górna granica grzywny — Kurs wymiany przy obliczaniu górnej granicy grzywny — Kwota grzywny — Nieograniczone prawo orzekania — Przedsiębiorstwa jednoproduktowe — Proporcjonalność — Równość traktowania]

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 września 2016 r. – Pilkington Group Ltd, Pilkington Automotive Ltd, Pilkington Automotive Deutschland GmbH, Pilkington Holding GmbH, Pilkington Italia SpA/Komisja Europejska
   (Sprawa C-101/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Artykuł 101 TFUE - Artykuł 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. - Europejski rynek szkła samochodowego - Porozumienia w przedmiocie podziału rynków i wymiany szczególnie chronionych informacji handlowych - Grzywny - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien - Punkt 13 - Wartość sprzedaży - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 23 ust. 2 akapit drugi - Wskazana w przepisach górna granica grzywny - Kurs wymiany przy obliczaniu górnej granicy grzywny - Kwota grzywny - Nieograniczone prawo orzekania - Przedsiębiorstwa jednoproduktowe - Proporcjonalność - Równość traktowania])
   (2016/C 402/06)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Pilkington Group Ltd, Pilkington Automotive Ltd, Pilkington Automotive Deutschland GmbH, Pilkington Holding GmbH, Pilkington Italia SpA (przedstawiciele: S. Wisking i K. Fountoukakos-Kyriakakos, solicitors, oraz C. Puech Baron, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Biolan, M. Kellerbauer i H. Leupold, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Pilkington Group Ltd, Pilkington Automotive Ltd, Pilkington Automotive Deutschland GmbH, Pilkington Holding GmbH i Pilkington Italia SpA zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 81 z 9.3.2015.


title: Sprawa T-538/12: Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2012 r. — Optilingua przeciwko OHIM — Esposito (ALPHATRAD)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/26

         Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2012 r. — Optilingua przeciwko OHIM — Esposito (ALPHATRAD)
   (Sprawa T-538/12)
   2013/C 38/47
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Optilingua holding SA (Epalinges, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat S. Rizzo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Michele Esposito (Cava de’ Tirreni SA, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 października 2012 r. w sprawie R 444/2011-1;

               —

               obciążenie Urzędu i Michelego Esposita kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „ALPHATRAD” dla usług z klas 35, 38, 41 i 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 617 316

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Michele Esposito

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Uwzględnienie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) w związku z art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-201/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Finanzgericht, Kassel (Niemcy) w dniu 16 maja 2008 r. — Plantanol GmbH & Co.KG przeciwko Plantanol GmbH & Co.KG

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Finanzgericht, Kassel (Niemcy) w dniu 16 maja 2008 r. — Plantanol GmbH & Co.KG przeciwko Plantanol GmbH & Co.KG
   (Sprawa C-201/08)
   (2008/C 183/28)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Hessisches Finanzgericht, Kassel
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Plantanol GmbH & Co.KG

      Strona pozwana: Plantanol GmbH & Co.KG
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 dyrektywy 2003/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie wspierania użycia w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych (dyrektywy w sprawie biopaliw) (1), zwłaszcza w świetle rozważań zawartych w jej motywach 10, 12, 14, 19, 22 i 27, stoi na przeszkodzie krajowemu uregulowaniu takiemu jak § 50 ust. 1 pkt 1 Energiesteuergesetz (ustawy w sprawie opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej) w brzmieniu nadanym Biokraftstoffquotengesetz (ustawą w sprawie stopy biopaliw) z dnia 18 grudnia 2006 r., zgodnie z którym zniesiona została korzyść wynikająca z zawartych w mieszankach paliw części biopaliw otrzymywanych z oleju roślinnego, które odpowiadają normie DIN V 51605 (stan z lipca 2006 r.)?

               2)

               Czy wspólnotowe zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań wymagają, by państwo członkowskie mogło zmienić przepisy wydane w celu zastosowania się do tej dyrektywy i ustanawiające obowiązujący przez wiele lat system wspierania użycia biopaliw w drodze korzyści podatkowych na niekorzyść uprzywilejowanego do tej pory przedsiębiorstwa jedynie przy zaistnieniu szczególnych okoliczności i w ściśle określonym okresie czasu?

      (1)  Dz.U. L 123, str. 42.


title: Sprawa T-228/11 P: Postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2012 r. — Barbin przeciwko Parlamentowi (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Śmierć strony skarżącej — Niepodjęcie postępowania przez następców prawnych — Umorzenie postępowania)

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/12

         Postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2012 r. — Barbin przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-228/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Śmierć strony skarżącej - Niepodjęcie postępowania przez następców prawnych - Umorzenie postępowania)
   2013/C 55/22
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Florence Barbin (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, É. Marchal i D. Abreu Caldas)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr i E. Despotopoulou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie F-68/09 Barbin przeciwko Parlamentowi, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie niniejszego odwołania.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U C 211 z 16.7.2011.


title: Sprawa F-73/14: Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2014 r. – ZZ przeciwko Europolowi

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/27

         Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2014 r. – ZZ przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-73/14)
   2014/C 380/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: M. Velardo, avocat)

      Strona pozwana: Europol

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie nieprzedłużenia umowy o pracę ze skarżącą oraz żądanie naprawienia rzekomo doznanej krzywdy i rzekomo poniesionej szkody.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej w sprawie złożonego w dniu 6 grudnia 2013 r. na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego wniosku o przedłużenie umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego AD7, jak również odpowiedzi dyrektora Europolu z dnia 14 kwietnia 2014 r. na zażalenie;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej kwoty 1 5 45  124 EUR tytułem odszkodowania za poniesioną szkodę;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej kwoty 40  000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-160/05: Skarga wniesiona dnia 6 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/17

         Skarga wniesiona dnia 6 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-160/05)
   (2005/C 115/32)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 6 kwietnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez D. Maidani, działającej w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Republice Francuskiej.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do tej dyrektywy, a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy Rady 2002/47/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych.

               2.

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2002/47/WE do prawa krajowego upłynął dnia 27 grudnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 168 z 27.6.2002, str. 43


               25.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 324/13

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2012 r. przez Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-5/12)
   2012/C 324/11
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 2 czerwca 2012 r. przez spółkę Konkurrenten.no AS, reprezentowaną przez Jona Midthjella, adwokata Advokatfirmaet Midthjell AS, Grev Wedels plass 5, 0151 Oslo, Norwegia.
   Skarżący występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz

               2)

               obciążenie strony pozwanej i ewentualnych interwenientów kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarżącym jest przedsiębiorstwo prywatne zarejestrowane w Norwegii. Przedsiębiorstwo prowadzi działalność na rynku regionalnych pospiesznych połączeń autobusowych między południowymi i środkowymi regionami Norwegii.

               —

               Skarżący ubiega się o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA, zgłoszonej w dniu 5 kwietnia 2012 r., która uniemożliwia publiczny dostęp do pełnej treści akt sprawy Urzędu Nadzoru EFTA nr 60510.

               —

               Skarżący twierdzi, że Urząd Nadzoru EFTA:

                           —

                           naruszył art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 2 zasad dostępu do dokumentów, odmawiając ujawnienia pełnej treści akt sprawy, oraz

                           —

                           naruszył art. 16 porozumienia o nadzorze i Trybunale, ponieważ w zaskarżonej decyzji zabrakło uzasadnienia.


title: Sprawa T-21/06: Skarga wniesiona w dniu  21 stycznia 2006 r.  — Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/32

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2006 r. — Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-21/06)
   (2006/C 86/65)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec [Przedstawiciele: M. Lumma, C. Schulze-Bahr, wspierani przez adwokata G. Quardt]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005) 3903 z dnia 9 listopada 2005 r. dotyczącej pomocy państwa, której Republika Federalna Niemiec udzieliła na wdrożenie naziemnej telewizji cyfrowej (DVB-T) w regionie Berlin-Brandenburg,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C(2005) 3903 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2005 r. dotyczącą pomocy państwa, której Republika Federalna Niemiec udzieliła na wdrożenie naziemnej telewizji cyfrowej (DVB-T) w regionie Berlin-Brandenburg. Komisja uznała w zaskarżonej decyzji, że pomoc przyznana przez Republikę Federalną Niemiec na rzecz prywatnych nadawców uczestniczących w DVB-T jest niezgodna ze wspólnym rynkiem i nałożyła na Republikę Federalną Niemiec obowiązek odzyskania bezprawnie udzielonej pomocy od jej beneficjentów.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi w szczególności, że przyznane subwencje są zgodne ze wspólnym rynkiem i zarzuca Komisji przekroczenie uprawnień dyskrecjonalnych oraz popełnienie błędów w ocenie przy zastosowaniu art. 87 ust. 3 WE. Uważa ona, że pozwana — zamiast dokonać oceny na podstawie art. 87 ust. 3 lit. c) WE — wypróbowała nowy schemat oceny nieprawidłowości występujących na rynku, który nie nadaje się do stwierdzenia zgodności lub ewentualnej niezgodności subwencji ze wspólnym rynkiem. Ponadto skarżąca zarzuca Komisji, że w niewystarczający sposób zbadała ona zgodność przyznanej subwencji na podstawie art. 87 ust. 3 lit. b) WE.
   Skarżąca popiera swoją skargę argumentem, że Komisja naruszyła ogólne zasady prawa. Zarzuca ona Komisji naruszenie zasady dobrej administracji oraz zasady, która zapewnia prawo do bycia wysłuchanym.


title: Sprawa T-507/13: Postanowienie Sądu z dnia 14 stycznia 2015 r. – SolarWorld i in./Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dumping — Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i ich głównych komponentów (tj. ogniw i płytek) pochodzących lub wysyłanych z Chin — Przyjęcie zobowiązania złożonego w ramach postępowania antydumpingowego — Przemysł wspólnotowy — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/19

         Postanowienie Sądu z dnia 14 stycznia 2015 r. – SolarWorld i in./Komisja
   (Sprawa T-507/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Dumping - Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i ich głównych komponentów (tj. ogniw i płytek) pochodzących lub wysyłanych z Chin - Przyjęcie zobowiązania złożonego w ramach postępowania antydumpingowego - Przemysł wspólnotowy - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   (2015/C 081/24)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: SolarWorld AG (Bonn, Niemcy); Brandoni solare SpA (Castelfidardo, Włochy); Global Sun Ltd (Sliema, Malta); Silicio Solar, SAU (Madryt, Hiszpania); Solaria Energia y Medio Ambiente, SA (Puertollano, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokat L. Ruessmann i J. Beck, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. F. Brakeland, T. Maxian Rusche i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2013/423/UE z dnia 2 sierpnia 2013 r. przyjmującej zobowiązanie złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw i płytek) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 209, s. 26), oraz decyzji wykonawczej Komisji 2013/707/UE z dnia 4 grudnia 2013 r. potwierdzającej przyjęcie zobowiązania złożonego w związku z postępowaniem antydumpingowym i postępowaniem antysubsydyjnym dotyczącym przywozu modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej na okres obowiązywania środków ostatecznych (Dz.U. L 325, s. 214).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               SolarWorld AG, Brandoni solare SpA, Global Sun Ltd, Silicio Solar, SAU i Solaria Energia y Medio Ambiente, SA zostają obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa T-58/09: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2008 r. — Schemaventotto przeciwko Komisji

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/34

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2008 r. — Schemaventotto przeciwko Komisji
   (Sprawa T-58/09)
   (2009/C 82/59)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Schemaventotto SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Siragusa, G. Scassellati Sforzolini, G.C. Rizza, M. Piergiovanni)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji zawartych w piśmie z dnia 13 sierpnia 2008 r. nr ref. C(2008) 4494, wystosowanym przez komisarz Neelie Kroes w imieniu Komisji do władz włoskich, dotyczącej postępowania na podstawie art. 21 rozporządzenia dotyczącego kontroli koncentracji przedsiębiorstw (sprawa COMP/M.4388 — Abertis przeciwko Autostrade) oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wniesiona skarga dotyczy decyzji zawartej w piśmie komisarz Neelie Kroes z dnia 13 sierpnia 2008 r., w którym zgodnie z twierdzeniami strony skarżącej, pozwana poinformowała władze włoskie o decyzji o odstąpieniu od dalszego postępowania w sprawie COMP/M.4388 — Abertis przeciwko Autostrade na podstawie art. 21 rozporządzenia Rady (WE) z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (zwanego dalej rozporządzeniem). W istocie bowiem do Komisji należy zatwierdzanie przepisów wykonawczych w zakresie procedury autoryzacji „przeniesienia” koncesji na budowę i eksploatację autostrad (dyrektywy z 2007 r. oraz rozporządzenie z 2008 r.). Niemniej jednak w wymienionym wyżej piśmie strona pozwana wstrzymała się od wyrażenia swego stanowiska co do zgodności włoskich przepisów dotyczących procedury autoryzacji przeniesienia koncesji na budowę i eksploatację autostrad z przepisami w dziedzinie rynku wewnętrznego.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca powołuje się na naruszenie art. 21 rozporządzenia dotyczącego koncentracji, opierając się na następujących argumentach:

               —

               Komisja nie może w żadnych okolicznościach odwoływać się do zmian w przepisach mających znaczenie w sprawie, które nastąpiły po dniu 31 stycznia 2007 r. — dacie wstępnej oceny. Ponieważ służący Komisji na mocy art. 21 ust. 4 rozporządzenia zakres swobodnego uznania jest ściśle związany z kontekstem oceny szczególnej transakcji dotyczącej koncentracji o wymiarze wspólnotowym, z którą znajdujące zastosowanie przepisy krajowe pozostają w związku, późniejsze zmiany w przepisach nie mogły odnosić żadnego wpływu na wcześniejsze postępowanie władz włoskich, które spowodowały odstąpienie od koncentracji w grudniu 2006 r. — na trzy miesiące po stwierdzeniu jej zgodności ze wspólnym rynkiem na mocy art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia.

               —

               Strona skarżąca zarzuca Komisji nadużycie lub niewłaściwe użycie władzy, polegające na powołaniu nieodpowiedniej podstawy prawnej dla decyzji o „odstąpieniu” od dalszego postępowania w przedmiocie spornych włoskich przepisów. Skarżąca podnosi w tym względzie, że stwierdzając, iż zmiany legislacyjne dokonane w międzyczasie spowodowałyby, że zastrzeżenia wyrażone w wstępnej ocenie z dnia 31 stycznia 2007 r. nie miałyby miejsca w przyszłości, Komisja wydała na podstawie art. 21 rozporządzenia rodzaj decyzji nieprzewidziany tym przepisem. Komisja skorzystała bowiem z kompetencji wyrażonych w art. 21 w celu stwierdzenia zgodności z prawem wspólnotowym ogólnych przepisów ustanowionych przez państwo członkowskie, całkowicie pomijając kwestie szczególnej koncentracji, w celu wstrzymania której Włochy wydały przepisy krajowe, których sprawa dotyczy.

               —

               Uznając, że włoskie przepisy wykonawcze, wraz z poprawkami, stały się zgodne z prawem wspólnotowym Komisja pominęła późniejsze wątpliwości co do włoskiego systemu prawnego, które z pewnością nie ułatwiały ustanowienia korzystnych warunków dla ewentualnych przyszłych koncentracji dotyczących włoskiego rynku koncesji na budowę i eksploatację autostrad. Dodatkowo przepisy wydane przez włoską administrację w latach 2007 i 2008 winny również zostać uznane za sprzeczne z art. 21, ponieważ przepis ten nakłada szerszy zakres obowiązków w zakresie „przeniesienia” koncesji na budowę lub eksploatację autostrad niż obowiązujący zainteresowane strony w przeciwnym wypadku.


title: Sprawa C-53/11 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 stycznia 2012 r. — Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) przeciwko Nike International Ltd, Aurelio Muñoz Molina (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 58 — Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 — Zasady 49 i 50 — Słowny znak towarowy R10 — Sprzeciw — Przeniesienie — Dopuszczalność odwołania — Pojęcie osoby uprawnionej do wnoszenia odwołania — Stosowanie wytycznych OHIM)

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 stycznia 2012 r. — Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) przeciwko Nike International Ltd, Aurelio Muñoz Molina
   (Sprawa C-53/11 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 58 - Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 - Zasady 49 i 50 - Słowny znak towarowy R10 - Sprzeciw - Przeniesienie - Dopuszczalność odwołania - Pojęcie osoby uprawnionej do wnoszenia odwołania - Stosowanie wytycznych OHIM)
   2012/C 73/08
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Nike International Ltd (przedstawiciel: M. de Justo Bailey, abogado), Aurelio Muñoz Molina

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie T-137/09 Nike International Ltd przeciwko OHIM — Aurelio Muñoz Molina, w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 21 stycznia 2009 r. (sprawa R 551/2008-1).

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie T-137/09 Nike International przeciwko OHIM — Muñoz Molina (R10) zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd z naruszeniem art. 58 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1891/2006 z dnia 18 grudnia 2006 r., i zasady 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie nr 40/94, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1041/2005 z dnia 29 czerwca 2005 r., orzekł w nim, że Pierwsza Izba Odwoławcza Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) naruszyła w decyzji z dnia 21 stycznia 2009 r. (sprawa R 551/2008-1) zasadę 31 ust. 6 oraz zasadę 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95, zmienionego rozporządzeniem nr 1041/2005, uznając za niedopuszczalne odwołanie wniesione przez Nike International Ltd.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 152 z 21.5.2011.


title: Sprawa C-566/12: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 25 września 2012 r. w sprawie T-311/12, Baleanu przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 listopada 2012 r. przez Erusalim Baleanu

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/53

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 25 września 2012 r. w sprawie T-311/12, Baleanu przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 listopada 2012 r. przez Erusalim Baleanu
   (Sprawa C-566/12)
   2013/C 225/94
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Erusalim Baleanu (przedstawiciel: adwokat R. Neagu)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska
   Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2013 r. Trybunał Sprawiedliwości (siódma izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa C-539/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 9 września 2010 r. w sprawie T-348/07 Al Aqsa przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 22 listopada 2010 r. przez Stichting Al-Aqsa

text:
               12.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 9 września 2010 r. w sprawie T-348/07 Al Aqsa przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 22 listopada 2010 r. przez Stichting Al-Aqsa
   (Sprawa C-539/10 P)
   2011/C 46/03
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Stichting Al-Aqsa (przedstawiciele: adwokaci A.M. van Eik i M.J.G. Uiterwaal)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Królestwo Niderlandów, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w dniu 9 września 2010 r. w sprawie T-348/07 w zakresie, w jakim wnosząca odwołanie podnosi zarzuty i argumenty wymierzone w uzasadnienie tego wyroku i wydanie nowego rozstrzygnięcia, tak że żądania podniesione w pierwszej instancji zostaną uwzględnione wraz z poprawą uzasadnienia zaskarżonego wyroku;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania w obydwu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               W swoim wyroku wydanym w dniu 9 września 2010 r. w sprawie T-348/07 Sąd stwierdził, że biorąc pod uwagę, iż Sanctieregeling [Sanctieregeling terrorisme 2003 (ministerialne zarządzenie w sprawach sankcji w dziedzinie terroryzmu z 2003 r.), zwane dalej „Sanctieregeling”], stanowiące podstawę umieszczenia wnoszącej odwołanie w wykazie, zostało uchylone, również orzeczenie wydane w postępowaniu w sprawie zastosowania środków tymczasowych nie stanowi wystarczającej podstawy dla utrzymania wnoszącej odwołanie w wykazie. Wnosząca odwołanie (zwana dalej również „Al-Aqsa”) zgadza się z tym uzasadnieniem Sądu.

               2)

               W swoim wyroku Sąd zawarł jednak rozważania prawne, które posłużyły do uznania zarzutów Al-Aqsa za bezzasadne. I tak Sąd stwierdził, że Sanctieregeling w związku z orzeczeniem wydanym w postępowaniu w sprawie zastosowania środków tymczasowych może być uznane za decyzję właściwego organu krajowego zgodnie z definicją zawartą w art. 1 ust. 4 WS [wspólnego stanowiska 2001/931]. Ponadto Sąd stwierdził, że można uznać, iż Al-Aqsa posiadała „wiedzę” w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. k) WS, jak tego wymaga art. 1 ust. 4 rozporządzenia nr 2580/2001 (1).

               3)

               Wnosząca odwołanie nie może zgodzić się z tym uzasadnieniem i w związku z tym wnosi niniejsze odwołanie. Zanim przystąpi do przedstawienia zarzutów wnosząca odwołanie odniesie się do kwestii dopuszczalności odwołania.

               4)

               Zarzuty podnoszone przez wnoszącą odwołanie można podsumować w następujący sposób. Po pierwsze Sąd wykroczył poza ramy przysługujących mu uprawnień kontrolnych determinując samodzielnie, jaki dowód należy uznać za decyzję w rozumieniu art. 1 ust. 4 WS (zarzut 1).

               5)

               Ponadto Sąd błędnie orzekł, że Sanctieregeling, czy to łącznie z orzeczeniem wydanym w postępowaniu w sprawie zastosowania środków tymczasowych, czy też samodzielnie, może być uważane za decyzję w rozumieniu art. 1 ust. 4 WS (zarzut 2).

               6)

               W końcu Sąd wykroczył poza ramy przysługujących mu uprawnień dokonując samodzielnie wykładni orzeczenia, w każdym razie popełnił w ramach tej wykładni oczywisty błąd w ocenie (zarzut 3).

               7)

               Al-Aqsa twierdzi więc ostatecznie, że wniesiona przez nią skarga musi zostać uznana za zasadną oraz że stwierdzona musi zostać nieważność zaskarżonych decyzji wraz z poprawą uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzje 2006/379/WE oraz 2006/1008/WE (Dz.U. L 169, s. 58)


title: Sprawa C-318/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil régional d’expression française de l’ordre des médecins vétérinaires (Belgia) w dniu 28 czerwca 2012 r. — postępowanie dyscyplinarne przeciwko Jeanowi Devillersowi

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil régional d’expression française de l’ordre des médecins vétérinaires (Belgia) w dniu 28 czerwca 2012 r. — postępowanie dyscyplinarne przeciwko Jeanowi Devillersowi
   (Sprawa C-318/12)
   2013/C 108/28
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil régional d'expression française de l'ordre des médecins vétérinaires

      Strony w postępowaniu głównym

   Jean Devillers
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil régional d’expression française de l’ordre des médecins vétérinaires (Belgia) postanowieniem z dnia 12 maja 2012 r. (sprawa C-318/12) jest oczywiście niedopuszczalny.