title: Sprawa T-499/20: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2020 r. – Banco Cooperativo Español / SRB

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/33

      Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2020 r. – Banco Cooperativo Español / SRB
      (Sprawa T-499/20)
      (2020/C 313/48)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Banco Cooperativo Español, SA (Madryd, Hiszpnia) (przedstawiciele: adwokaci D. Sarmiento Ramírez-Escudero, J. Beltrán de Lubiano Sáez de Urabain i P. Biscari García)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  (i)

                  stwierdzenie braku możliwości zastosowania art. 5 ust. 1 rozporządzenia delegowanego 2015/63;

                  (ii)

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na naruszenie art. 103 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2014/59 i art. 70 rozporządzenia 806/2014, interpretowanych w świetle art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i zasady proporcjonalności;

                  (iii)

                  w każdym wypadku, stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie może wywierać skutków wstecznych od daty wydania tej decyzji z 2016 r., a w konsekwencji stwierdzenie nieważności art. 3 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim wywiera on takie skutki;

                  (iv)

                  w każdym wypadku orzeczenie, że SRB jest zobowiązana do zapłaty na rzecz strony skarżącej:

                              a)

                              odsetek za zwłokę od kwoty uiszczonej w 2016 r., za okres od 23 czerwca 2016 r. do dnia zapłaty przez SRB należnych kwot, obliczonych według obowiązującej stopy refinansowej EBC (obecnie 0 %) powiększonej o 3,5 punktu procentowego;

                              b)

                              posiłkowo w stosunku do żądania przedstawionego w lit. a) i tylko w wypadku, gdy Sąd uzna, że zaskarżona decyzja, co do istoty, jest zgodna z prawem, ale że nie może ona wywierać skutków wstecznych – odsetek za zwłokę od kwoty uiszczonej w 2016 r., za okres od 23 czerwca 2016 r. do dnia 19 marca 2020 r., tj. daty, od której zaskarżona decyzja wywiera skutki, obliczonych według obowiązującej stopy refinansowej EBC (obecnie 0 %) powiększonej o 3,5 punktu procentowego;

                              c)

                              posiłkowo w stosunku do żądań przedstawionych w lit. a) i b) –równowartości zysku, jaki osiągnęłaby strona skarżąca, gdyby na aukcji w dniu 16 czerwca 2016 r. nabyła dziesięcioletnie obligacje państwa hiszpańskiego za kwotę odpowiadającą składce ex ante za rok 2016, obliczonego za okres od 23 czerwca 2016 r. do zapłaty przez SRB należnych kwot (lub – w wypadku gdy Sąd uzna, że zaskarżona decyzja, co do istoty, jest zgodna z prawem, ale że nie może ona wywierać skutków wstecznych – do dnia 19 marca 2020 r.).

                  (v)

                  W każdym wypadku, obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Przedmiotem skargi jest decyzja Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) z dnia 19 marca 2020 r. w sprawie obliczania składek ex ante na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/2020/16) (zwana dalej „zaskarżoną decyzją”). Strona skarżąca wyjaśnia, że SRB zamierzała nadać zaskarżonej decyzji moc wsteczną, cofając datę, od której decyzja ta miała wywierać skutki, do dnia 15 kwietnia 2016 r., tj. do dnia, w którym wydano pierwszą decyzję w sprawie składek ex ante za rok 2016.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy oparty na zarzucie niezgodności z prawem w świetle art. 277 TFUE, zmierzający do tego, aby Sąd stwierdził brak zastosowania art. 5 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. L 11 2015, s. 44).

                              —

                              W tym zakresie strona skarżąca twierdzi, że wspomniany artykuł rozporządzenia delegowanego:

                                          a)

                                          narusza art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59, ponieważ ustanawia system obliczenia, który obciąża podmiot o konserwatywnym profilu ryzyka składką ex ante właściwą dla jednostki o bardzo wysokim stopniu ryzyka;

                                          b)

                                          narusza art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ w nieuzasadniony sposób ogranicza prawo podstawowe do swobody przedsiębiorczości;

                                          c)

                                          narusza zasadę proporcjonalności, ponieważ nie uwzględnia podwójnego naliczania, które następuje w określonych pasywach skarżącej, co powoduje w ten sposób niekonieczne i nieproporcjonalne oraz oczywiście nieuzasadnione ograniczenie.

                  2.

                  Zarzut drugi oparty na naruszeniu art. 103 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2014/59 i art. 70 rozporządzenia 806/2014 interpretowanych w świetle art. 16 karty oraz w świetle zasady proporcjonalności.

                              —

                              W tym zakresie strona skarżąca twierdzi, że słuszne powody braku zastosowania art. 5 ust. 1 rozporządzenia delegowanego 2015/63 wykazują w jasny sposób konieczność dostosowania profilu ryzyka skarżącej do specyfiki działania sieci współpracy, na której czele stoi, zgodnie z wyżej wymienionymi artykułami. Dlatego w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja, której treść odpowiada ścisłemu i literalnemu zastosowaniu przepisu, którego treść nie uwzględnia profilu ryzyka skarżącej, należy uznać ją za sprzeczną z art. 103 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2014/59, a w szczególności z rozporządzeniem 806/2014, którego art. 70 dotyczący składek ex ante odsyła do postanowień dyrektywy 2014/59 oraz do jej przepisów wykonawczych.

                  3.

                  Zarzut trzeci oparty na naruszeniu orzecznictwa Trybunału dopuszczającego nadanie decyzji mocy wstecznej.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że zaskarżona decyzja narusza orzecznictwo, ponieważ:

                                          a)

                                          przedstawione przez SBR względy mające uzasadniać stosowanie zaskarżonej decyzji z mocą wsteczną nie odpowiadają celom interesu ogólnego, które mogłyby uzasadniać odstępstwo od ogólnej zasady zakazującej stosowania aktów Unii z mocą wsteczną;

                                          b)

                                          w każdym razie moc wsteczna nie ma zasadniczego znaczenia ani niezbędnego charakteru z punktu widzenia realizacji owych celów, zważywszy że istnieją mniej dotkliwe dla stron rozwiązania alternatywne, które zapewniają ich osiągnięcie;

                                          c)

                                          naruszone zostały uzasadnione oczekiwania strony skarżącej, jako że zachowania SRB nie da się pogodzić ze skutkami, które miał wywrzeć wyrok Sądu w sprawie T-323/16.

                  4.

                  Zarzut czwarty oparty na odpowiedzialności pozaumownej SRB w świetle art. 268 i 340 TFUE, a także art. 87 ust. 3 rozporządzenia 806/2014, ze względu na bezpodstawne wzbogacenie.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że SRB jest zobowiązana, na zasadzie odpowiedzialności pozaumownej, do zwrotu na jej rzecz stanowiącej bezpodstawne wzbogacenie kwoty odsetek naliczonych od dnia zapłaty składki ex ante za rok 2016 – która to płatność, od chwili stwierdzenia nieważności decyzji SRB/ES/SRF/2016/06 wyrokiem w sprawie T-323/16 nie znajduje podstaw w żadnej decyzji SRB – do dnia ostatecznej zapłaty lub, posiłkowo, do dnia wydania zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa T-877/19: Postanowienie Sądu z dnia 25 czerwca 2020 r. – Einkaufsbüro Deutscher Eisenhändler / EUIPO – Tigges (TOOLINEO)

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/35

      Postanowienie Sądu z dnia 25 czerwca 2020 r. – Einkaufsbüro Deutscher Eisenhändler / EUIPO – Tigges (TOOLINEO)
      (Sprawa T-877/19) (1)

      (2020/C 313/49)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 61 z 24.2.2020.


title: Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 28 maja 2020 r. o wydanie opinii doradczej wniesiony przez Beschwerdekommission der Finanzmarktaufsicht w sprawie Pintail AG przeciwko Finanzmarktaufsicht (Sprawa E-6/20) 2020/C 316/08

text:
               24.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 316/9

      Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 28 maja 2020 r. o wydanie opinii doradczej wniesiony przez Beschwerdekommission der Finanzmarktaufsicht w sprawie Pintail AG przeciwko Finanzmarktaufsicht
      (Sprawa E-6/20)
      (2020/C 316/08)
      W dniu 2 czerwca 2020 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek z dnia 28 maja 2020 r., w którym Beschwerdekommission der Finanzmarktaufsicht (Urząd Nadzoru Finansowego) zwraca się o wydanie opinii doradczej w sprawie Pintail AG przeciwko Finanzmarktaufsicht w odniesieniu do następujących kwestii:

                  1.

                  Czy w kontekście dyrektyw 2009/110/WE i 2007/64/WE (odpowiednio (UE) 2015/2366) terminy „działalność” i „działalność gospodarcza” należy rozumieć jako synonimy; jeśli nie, jaka jest różnica?

                  2.

                  Czy „działalność” lub „działalność gospodarczą” posiadającej odpowiednie zezwolenie instytucji pieniądza elektronicznego w rozumieniu dyrektywy 2009/110/WE należy interpretować jako emisję pieniądza elektronicznego, oferowanie emisji pieniądza elektronicznego lub co najmniej wymagającą uzyskania zezwolenia działalność takiej instytucji (wykładnia ścisła), czy też wystarczające jest już wyraźne podjęcie działań, np. prowadzenie innej działalności przewidzianej w art. 6 ust. 1 lit. e) dyrektywy 2009/110/WE, w zakresie, w jakim takie działania są faktycznie i zgodnie z obiektywnymi kryteriami ukierunkowane na emisję pieniądza elektronicznego i nie są całkowicie nieistotne (wykładnia rozszerzająca)? Jeśli wymagana jest wykładnia rozszerzająca: jaka jest różnica między tego rodzaju działaniami, a działaniami czysto przygotowawczymi?

                  3.

                  Wg jakich kryteriów należy interpretować wzmiankę o nieprowadzeniu działalności gospodarczej zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2007/64/WE (odpowiednio art. 13 ust. 1 lit. a) dyrektywy (UE) 2015/2366)?

                  4.

                  Czy dla wykładni znaczenie ma to, czy państwo członkowskie wdrożyło art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2007/64/WE (odpowiednio art. 13 ust. 1 lit. a) dyrektywy (UE) 2015/2366) w taki sposób, że po 6 miesiącach nieprowadzenia działalności właściwe organy cofają zezwolenie na nią, czy w taki sposób, że wygasa ono z mocy prawa (ex lege), a właściwy organ jedynie stwierdza ten fakt w późniejszym terminie?


title: Sprawa T-483/20: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2020 r. – Tecnica Group / EUIPO – Zeitneu (Kształt buta)

text:
               28.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/24

      Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2020 r. – Tecnica Group / EUIPO – Zeitneu (Kształt buta)
      (Sprawa T-483/20)
      (2020/C 320/55)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Tecnica Group SpA (Giavera del Montello, Włochy) (przedstawiciel: adwokat C. Sala)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Zeitneu GmbH (Zurych, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt buta) – unijny znak towarowy nr 10 168 441

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 maja 2020 r. w sprawie R 1093/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie zasady powagi rzeczy osądzonej określonej w art. 123 i art. 124 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie zasad legalności, równego traktowania i dobrej administracji określonych w art. 123 i art. 124 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań określonej w art. 123 i art. 124 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 127 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-663/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel d'Aix-En-Provence – Francja) – postępowanie karne przeciwko BS, CA [Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ towarów – Wspólna organizacja rynków w sektorze lnu i konopi – Odstępstwa – Ochrona zdrowia publicznego – Przepisy krajowe ograniczające przemysłowe wykorzystanie i sprzedaż konopi wyłącznie do włókien i nasion – Kannabidiol (CBD)]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/2

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel d'Aix-En-Provence – Francja) – postępowanie karne przeciwko BS, CA
      (Sprawa C-663/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ towarów - Wspólna organizacja rynków w sektorze lnu i konopi - Odstępstwa - Ochrona zdrowia publicznego - Przepisy krajowe ograniczające przemysłowe wykorzystanie i sprzedaż konopi wyłącznie do włókien i nasion - Kannabidiol (CBD))
      (2021/C 28/02)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d'appel d'Aix-En-Provence

         Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

      B S, C A

         przy udziale: Ministère public, Conseil national de l’ordre des pharmaciens

         Sentencja

      Artykuły 34 i 36 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu zakazującemu sprzedaży kannabidolu (CBD) produkowanego zgodnie z prawem w innym państwie członkowskim, jeżeli został on wyekstrahowany z całej rośliny cannabis sativa, a nie tylko z jej włókien i nasion, chyba że uregulowanie to jest właściwe dla zapewnienia realizacji celu ochrony zdrowia publicznego i nie wykracza poza to, co jest konieczne dla jego osiągnięcia. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/ należy interpretować w ten sposób, że nie mają one zastosowania do takiego uregulowania.

         (1)  Dz.U. C 4 z 7.1.2019.


title: Sprawa C-77/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 listopada 2020 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Zjednoczone Królestwo] – Kaplan International colleges UK Ltd / The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 132 ust. 1 lit. f) – Zwolnienie usług świadczonych przez niezależne grupy osób na rzecz ich członków – Zastosowanie do grup VAT – Artykuł 11 – Grupa VAT]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/3

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 listopada 2020 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Zjednoczone Królestwo] – Kaplan International colleges UK Ltd / The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs
      (Sprawa C-77/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 132 ust. 1 lit. f) - Zwolnienie usług świadczonych przez niezależne grupy osób na rzecz ich członków - Zastosowanie do grup VAT - Artykuł 11 - Grupa VAT)
      (2021/C 28/03)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      First-tier Tribunal (Tax Chamber)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Kaplan International Colleges UK Ltd

         Strona przeciwna: The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

         Sentencja

      Artykuł 132 ust. 1 lit. f) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w tym przepisie zwolnienie nie ma zastosowania do usług świadczonych przez niezależną grupę osób na rzecz grupy osób, którą można uznać za jednego podatnika w rozumieniu art. 11 tej dyrektywy, jeżeli nie wszyscy członkowie tej ostatniej grupy są członkami wspomnianej niezależnej grupy osób. Istnienie przepisów prawa krajowego przewidujących, że członek reprezentujący taką grupę osób, którą można uznać za jednego podatnika, posiada cechy i status członków niezależnej grupy osób dla celów stosowania zwolnienia przewidzianego na rzecz niezależnych grup osób, nie ma w tym względzie żadnego znaczenia.

         (1)  Dz.U. C 131 z 8.4.2019.


title: Sprawa C-93/19 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 listopada 2020 r. – Europejska Służba Działań Zewnętrznych / Chantal Hebberecht [Odwołanie – Służba publiczna – Urzędnicy – Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) – Polityka rotacji urzędników – Stanowisko szefa delegatury Unii Europejskiej w Etiopii – Decyzja odmowna w sprawie przedłużenia pełnienia służby na tym stanowisku – Interes służby – Zasada równego traktowania – Dyskryminacja pozytywna na rzecz płci niedostatecznie reprezentowanej – Artykuł 1d regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/3

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 listopada 2020 r. – Europejska Służba Działań Zewnętrznych / Chantal Hebberecht
      (Sprawa C-93/19 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) - Polityka rotacji urzędników - Stanowisko szefa delegatury Unii Europejskiej w Etiopii - Decyzja odmowna w sprawie przedłużenia pełnienia służby na tym stanowisku - Interes służby - Zasada równego traktowania - Dyskryminacja pozytywna na rzecz płci niedostatecznie reprezentowanej - Artykuł 1d regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej)
      (2021/C 28/04)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i R. Spáč, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Chantal Hebberecht

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  ESDZ pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 155 z 6.5.2019.


title: Sprawa C-147/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Atresmedia Corporación de Medios de Comunicación S.A. / Asociación de Gestión de Derechos Intelectuales (AGEDI); Artistas e Intérpretes o Ejecutantes, Sociedad de Gestión de España (AIE) [Odesłanie prejudycjalne – Własność intelektualna – Prawa pokrewne – Dyrektywa 92/100/EWG – Artykuł 8 ust. 2 – Dyrektywa 2006/115/WE – Artykuł 8 ust. 2 – Publiczne odtwarzanie utworu audiowizualnego zawierającego fonogram lub zwielokrotnienie fonogramu – Jednorazowe godziwe wynagrodzenie]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/4

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Atresmedia Corporación de Medios de Comunicación S.A. / Asociación de Gestión de Derechos Intelectuales (AGEDI); Artistas e Intérpretes o Ejecutantes, Sociedad de Gestión de España (AIE)
      (Sprawa C-147/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Prawa pokrewne - Dyrektywa 92/100/EWG - Artykuł 8 ust. 2 - Dyrektywa 2006/115/WE - Artykuł 8 ust. 2 - Publiczne odtwarzanie utworu audiowizualnego zawierającego fonogram lub zwielokrotnienie fonogramu - Jednorazowe godziwe wynagrodzenie)
      (2021/C 28/05)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Atresmedia Corporación de Medios de Comunicación SA

         Strona pozwana: Asociación de Gestión de Derechos Intelectuales (AGEDI); Artistas e Intérpretes o Ejecutantes; Sociedad de Gestión de España (AIE)

         Sentencja

      Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej i art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że w przypadku publicznego odtworzenia nagrania audiowizualnego zawierającego utrwalenie utworu audiowizualnego, do którego włączono fonogram lub zwielokrotnienie fonogramu, użytkownik nie musi płacić jednorazowego godziwego wynagrodzenia, o którym mowa w tych przepisach.

         (1)  Dz.U. C 182 z 27.5.2019.


title: Sprawa C-238/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 19 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hannover – Niemcy) – EZ / Bundesrepublik Deutschland [Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Polityka azylowa – Dyrektywa 2011/95/UE – Warunki przyznania statusu uchodźcy – Odmowa odbycia służby wojskowej – Artykuł 9 ust. 2 lit. e) – Przepisy państwa pochodzenia nieprzewidujące prawa do odmowy działania sprzecznego z własnym sumieniem – Ochrona osób, które uciekły z państwa pochodzenia po upływie okresu odroczenia służby wojskowej – Artykuł 9 ust. 3 – Związek między powodami wymienionymi w art. 10 dyrektywy 2011/95/UE a ściganiem i karami, o których mowa w jej art. 9 ust. 2 lit. e) tej dyrektywy – Dowód]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/5

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 19 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hannover – Niemcy) – EZ / Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-238/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Polityka azylowa - Dyrektywa 2011/95/UE - Warunki przyznania statusu uchodźcy - Odmowa odbycia służby wojskowej - Artykuł 9 ust. 2 lit. e) - Przepisy państwa pochodzenia nieprzewidujące prawa do odmowy działania sprzecznego z własnym sumieniem - Ochrona osób, które uciekły z państwa pochodzenia po upływie okresu odroczenia służby wojskowej - Artykuł 9 ust. 3 - Związek między powodami wymienionymi w art. 10 dyrektywy 2011/95/UE a ściganiem i karami, o których mowa w jej art. 9 ust. 2 lit. e) tej dyrektywy - Dowód)
      (2021/C 28/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Hannover

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EZ

         Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by – w sytuacji gdy państwo pochodzenia nie przewiduje możliwości odmowy odbycia służby wojskowej – dokonanie takiej odmowy zostało stwierdzone w przypadku, gdy zainteresowany jej nie sformalizował zgodnie z określoną procedurą i uciekł z państwa pochodzenia, nie stawiwszy się do dyspozycji władz wojskowych.

                  2)

                  Artykuł 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2011/95 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku poborowego, który odmawia odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, lecz który nie wie, do jakich operacji wojskowych zostałby skierowany w przyszłości – w kontekście mającej uogólniony zasięg wojny domowej, w ramach której armia z udziałem poborowych popełnia w sposób powtarzalny i systematyczny przestępstwa lub akty określone w art. 12 ust. 2 tej dyrektywy – odbycie służby wojskowej wiązałoby się z bezpośrednim lub pośrednim udziałem w popełnianiu takich przestępstw lub czynów, bez względu na rodzaj operacji, do których przeprowadzania ów poborowy zostałby przydzielony.

                  3)

                  Artykuł 9 ust. 3 dyrektywy 2011/95 należy interpretować w ten sposób, że wymaga on istnienia związku między powodami wymienionymi w art. 10 tej dyrektywy a ściganiem i karami, o których mowa w jej art. 9 ust. 2 lit. e).

                  4)

                  Artykuł 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2011/95 w związku z jej art. 9 ust. 3 należy interpretować w ten sposób, że istnienia związku między powodami wymienionymi w art. 2 lit. d) i w art. 10 tej dyrektywy a ściganiem i karami za odmowę odbycia służby wojskowej, o których mowa w art. 9 ust. 2 lit. e) wspomnianej dyrektywy, nie można uznać za dowiedzione już z tego względu, że z odmową taką wiąże się ściganie lub kary. Niemniej istnieje silne domniemanie, że odmowa odbycia służby wojskowej w warunkach określonych w art. 9 ust. 2 lit. e) tej samej dyrektywy jest związana z jednym z pięciu powodów przywołanych w jej art. 10. Do właściwych organów krajowych należy zbadanie, w świetle ogółu okoliczności rozpatrywanego przypadku, prawdopodobieństwa takiego związku.

         (1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.


title: Sprawa C-463/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil de prud'hommes de Metz – Francja) – Syndicat CFTC du personnel de la Caisse primaire d’assurance maladie de la Moselle / Caisse primaire d’assurance maladie de Moselle [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 2006/54/WE – Równość szans oraz równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy – Artykuły 14 i 28 – Krajowy układ zbiorowy pracy przyznający prawo do urlopu następującego po urlopie macierzyńskim pracownic wychowujących samodzielnie dziecko – Wyłączenie prawa do tego urlopu w wypadku pracowników płci męskiej – Ochrona pracownicy zarówno w odniesieniu do skutków ciąży, jak i w odniesieniu do macierzyństwa – Przesłanki stosowania]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/8

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil de prud'hommes de Metz – Francja) – Syndicat CFTC du personnel de la Caisse primaire d’assurance maladie de la Moselle / Caisse primaire d’assurance maladie de Moselle
      (Sprawa C-463/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2006/54/WE - Równość szans oraz równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy - Artykuły 14 i 28 - Krajowy układ zbiorowy pracy przyznający prawo do urlopu następującego po urlopie macierzyńskim pracownic wychowujących samodzielnie dziecko - Wyłączenie prawa do tego urlopu w wypadku pracowników płci męskiej - Ochrona pracownicy zarówno w odniesieniu do skutków ciąży, jak i w odniesieniu do macierzyństwa - Przesłanki stosowania)
      (2021/C 28/10)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil de prud'hommes de Metz

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Syndicat CFTC du personnel de la Caisse primaire d’assurance maladie de la Moselle

         Strona pozwana: Caisse primaire d’assurance maladie de Moselle

         przy udziale: Mission nationale de contrôle et d’audit des organismes de sécurité sociale

         Sentencja

      Artykuły 14 i 28 dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy w związku z dyrektywą Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie postanowieniu krajowego układu zbiorowego pracy, w którym zastrzeżono dla pracownic wychowujących samodzielnie dziecko prawo do urlopu następującego po upływie urlopu macierzyńskiego, pod warunkiem że ten dodatkowy urlop ma na celu ochronę pracownic zarówno w odniesieniu do skutków ciąży, jak i w odniesieniu do macierzyństwa, co powinien ustalić sąd odsyłający, biorąc w szczególności pod uwagę warunki przyznania wspomnianego urlopu, szczegółowe zasady jego wykorzystania oraz jego długość, a także związany z nim poziom ochrony prawnej.

         (1)  Dz.U. C 280 z 19.8.2019.


title: Sprawa C-519/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie – Polska) – Ryanair DAC / DelayFix, dawniej Passenger Rights [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Umowa przewozu lotniczego – Klauzula prorogacyjna w umowie zawartej przez pasażera będącego konsumentem – Wierzytelność tego pasażera wobec przewoźnika lotniczego – Cesja tej wierzytelności na rzecz spółki zajmującej się windykacją wierzytelności – Możliwość powołania się przez przewoźnika lotniczego na klauzulę prorogacyjną wobec spółki będącej cesjonariuszem wierzytelności tego pasażera – Dyrektywa 93/13/EWG]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/8

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie – Polska) – Ryanair DAC / DelayFix, dawniej Passenger Rights
      (Sprawa C-519/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Umowa przewozu lotniczego - Klauzula prorogacyjna w umowie zawartej przez pasażera będącego konsumentem - Wierzytelność tego pasażera wobec przewoźnika lotniczego - Cesja tej wierzytelności na rzecz spółki zajmującej się windykacją wierzytelności - Możliwość powołania się przez przewoźnika lotniczego na klauzulę prorogacyjną wobec spółki będącej cesjonariuszem wierzytelności tego pasażera - Dyrektywa 93/13/EWG)
      (2021/C 28/11)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Ryanair DAC

         Druga strona postępowania DelayFix, dawniej Passenger Rights

         Sentencja

      Artykuł 25 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w celu zakwestionowania jurysdykcji sądu do rozpoznania powództwa o odszkodowanie wytoczonego przeciwko przewoźnikowi lotniczemu na podstawie rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, na klauzulę prorogacyjną zamieszczoną w umowie przewozu zawartej między pasażerem a przewoźnikiem lotniczym nie może powołać się wspomniany przewoźnik wobec firmy windykacyjnej, której pasażer zbył w drodze cesji swoją wierzytelność, chyba że zgodnie z ustawodawstwem państwa, którego sądy zostały wyznaczone w tej klauzuli, ta firma windykacyjna wstąpiła w pełnię praw i obowiązków pierwotnego kontrahenta, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego. W stosownym wypadku taką klauzulę, która bez uprzednich negocjacji indywidualnych została zamieszczona w umowie zawartej między konsumentem, czyli pasażerem linii lotniczych, a przedsiębiorcą, czyli przewoźnikiem lotniczym, i która przyznaje wyłączną jurysdykcję sądowi miejsca siedziby tego przewoźnika lotniczego, należy uznać za nieuczciwy warunek umowy w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich.

         (1)  Dz.U. C 337 z 7.10.2019.


title: Sprawa C-775/19: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 19 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg – Niemcy) – 5th AVENUE Products Trading GmbH / Hauptzollamt Singen [Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 – Wspólnotowy kodeks celny – Artykuł 29 ust. 1 i art. 29 ust. 3 lit. a) – Artykuł 32 ust. 1 lit. c) i art. 32 ust. 5 lit. b) – Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 – Artykuł 157 ust. 2 – Ustalanie wartości celnej – Wartość transakcyjna przywożonych towarów – Pojęcie „warunku sprzedaży” – Płatność w zamian za przyznanie prawa do wyłącznej dystrybucji]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/9

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 19 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg – Niemcy) – 5th AVENUE Products Trading GmbH / Hauptzollamt Singen
      (Sprawa C-775/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Wspólnotowy kodeks celny - Artykuł 29 ust. 1 i art. 29 ust. 3 lit. a) - Artykuł 32 ust. 1 lit. c) i art. 32 ust. 5 lit. b) - Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 - Artykuł 157 ust. 2 - Ustalanie wartości celnej - Wartość transakcyjna przywożonych towarów - Pojęcie „warunku sprzedaży” - Płatność w zamian za przyznanie prawa do wyłącznej dystrybucji)
      (2021/C 28/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Baden-Württemberg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: 5th AVENUE Products Trading GmbH

         Strona przeciwna: Hauptzollamt Singen

         Sentencja

      Artykuł 29 ust. 1 i art. 29 ust. 3 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że płatność dokonywaną przez ograniczony czas przez nabywcę przywożonych towarów na rzecz ich sprzedawcy w zamian za przyznanie przez sprzedawcę prawa do wyłącznej dystrybucji tych towarów na danym terytorium, obliczaną na podstawie obrotu osiągniętego na owym terytorium, należy uwzględnić w wartości celnej rzeczonych towarów.

         (1)  Dz.U. C 27 z 27.1.2020.


title: Sprawa C-191/20 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 4 marca 2020 r. w sprawie T-658/19, Vizzone / Komisja, wniesione w dniu 30 kwietnia 2020 r. przez Tiziana Vizzonego

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/10

      Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 4 marca 2020 r. w sprawie T-658/19, Vizzone / Komisja, wniesione w dniu 30 kwietnia 2020 r. przez Tiziana Vizzonego
      (Sprawa C-191/20 P)
      (2021/C 28/13)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Tiziano Vizzone (przedstawiciele: M. Betteni, S. Brovelli)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 25 listopada 2020 r. Trybunał (szósta izba) odrzucił odwołanie jako oczywiście niedopuszczalne i obciążył T. Vizzonego jego własnymi kosztami.


title: Sprawa C-327/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Opolu (Polska) w dniu 22 lipca 2020 r. – Skarb Państwa – Starosta Nyski przeciwko New Media Development & Hotel Services Sp. z o. o.

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Opolu (Polska) w dniu 22 lipca 2020 r. – Skarb Państwa – Starosta Nyski przeciwko New Media Development & Hotel Services Sp. z o. o.
      (Sprawa C-327/20)
      (2021/C 28/14)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Opolu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Skarb Państwa – Starosta Nyski

         Strona pozwana: New Media Development & Hotel Services Sp. z o. o.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy art. 2 punkt 1) dyrektywy 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (wersja przekształcona) (1) należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie takiemu rozumieniu przepisu art. 2 i 4 punkt 1) ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, które pod pojęciem towaru nie obejmują nieruchomości, a pod pojęciem dostawy towaru nie obejmują oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste w rozumieniu art. 232 i następne k.c., ewentualnie, że takie działanie nie może zostać uznane za świadczenie usług?

                  2)

                  W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie 1.,
                  czy przepisy art. 2 punkt 1) dyrektywy 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (wersja przekształcona) należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie takiemu rozumieniu przepisu art. 71 i następne ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i art. 238 k.c., które w przypadku pobieranie opłat rocznych za użytkowanie wieczyste przez Skarb Państwa od podmiotów, które prowadzą działalność gospodarczą, ale nie były pierwotnymi podmiotami, na rzecz których Skarb Państwa ustanowił prawo użytkowania wieczystego, tylko nabyły to prawo od innych użytkowników wieczystych, nie wchodzi w zakres pojęcia transakcji handlowej i organu publicznego w rozumieniu art. 2 punkt 1) i 2) ww. dyrektywy i art. 2 i 4 punkt 1) ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych ewentualnie, że taka działalność nie jest objęty zakresem regulacji ww. dyrektywy i ustawy?

                  3)

                  W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie 1 i 2,
                  czy przepisy art. 12 ust. 4 dyrektywy 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (wersja przekształcona) oraz art. 6 ust. 3 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/35/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie takiemu rozumieniu art. 15 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych oraz art. 12 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. o terminie zapłaty w transakcjach handlowych, które wyłączają możliwość stosowania zapisów ww. dyrektywy i implementującej ją ustawy w stosunku do umów o sprzedaży prawa użytkowania wieczystego aktualnemu użytkownikowi wieczystemu, który jest zobowiązany do uiszczenia opłaty rocznej, zawartych po 28 kwietnia 2013 r. i 1 stycznia 2004 r., w przypadku gdy pierwotne oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste przez Skarb Państwa innemu podmiotowi nastąpiło przed 28 kwietnia 2013 r. i 1 stycznia 2004 r.?

         (1)  Dz. U. 2011, L 48, s. 1


title: Sprawa C-418/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 8 lipca 2020 r. w sprawie T-328/19, Scorify / EUIPO – Scor (SCORIFY), wniesione w dniu 8 września 2020 r. przez Scorify UAB

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/11

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 8 lipca 2020 r. w sprawie T-328/19, Scorify / EUIPO – Scor (SCORIFY), wniesione w dniu 8 września 2020 r. przez Scorify UAB
      (Sprawa C-418/20 P)
      (2021/C 28/15)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Scorify UAB (przedstawiciel: V. Viešūnaitė, advokatė)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Scor SE
      Postanowieniem z dnia 26 listopada 2020 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył wnoszącego odwołanie własnymi kosztami.


title: Sprawa C-475/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 28 września 2020 r. – Admiral Gaming Network Srl / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli, Ministero dell'Economia e delle Finanze, Presidente del Consiglio dei Ministri

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 28 września 2020 r. – Admiral Gaming Network Srl / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli, Ministero dell'Economia e delle Finanze, Presidente del Consiglio dei Ministri
      (Sprawa C-475/20)
      (2021/C 28/16)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Admiral Gaming Network Srl

         Strona pozwana: Agenzia delle Dogane e dei Monopoli, Ministero dell'Economia e delle Finanze, Presidente del Consiglio dei Ministri

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wprowadzenie przepisu takiego jak przepis zawarty w art. 1 ust. 649 ustawy 190/14, który obniża prowizje i opłaty w odniesieniu do konkretnej i ograniczonej kategorii podmiotów, a mianowicie podmiotów urządzających gry rozgrywane na automatach do gier, a nie w odniesieniu do wszystkich podmiotów sektora gier jest zgodne z wykonywaniem swobody przedsiębiorczości zagwarantowanej w art. 49 TFEU i z korzystaniem swobody świadczenia usług zagwarantowanej w art. 56 TFUE?

                  2)

                  Czy wprowadzenie ww. przepisu zawartego w art. 1 ust. 649 ustawy 190/14, który wyłącznie z przyczyn ekonomicznych obniżył opłaty uzgodnione w umowie koncesyjnej zawartej między przedsiębiorstwem a włoskimi organami publicznymi w okresie obowiązywania tej umowy jest zgodne z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań w ramach prawa Unii?


title: Sprawa C-476/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 28 września 2020 r. – Cirsa Italia SpA / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 28 września 2020 r. – Cirsa Italia SpA / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli
      (Sprawa C-476/20)
      (2021/C 28/17)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Cirsa Italia SpA

         Strona pozwana: Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wprowadzenie przepisu takiego jak przepis zawarty w art. 1 ust. 649 ustawy 190/4, który obniża prowizje i opłaty w odniesieniu do konkretnej i ograniczonej kategorii podmiotów, a mianowicie podmiotów urządzających gry rozgrywane na automatach do gier, a nie w odniesieniu do wszystkich podmiotów sektora gier jest zgodne z wykonywaniem swobody przedsiębiorczości zagwarantowanej w art. 49 TFEU i z korzystaniem swobody świadczenia usług zagwarantowanej w art. 56 TFUE?

                  2)

                  Czy wprowadzenie ww. przepisu zawartego w art. 1 ust. 649 ustawy 190/4, który wyłącznie z przyczyn ekonomicznych obniżył opłaty uzgodnione w umowie koncesyjnej zawartej między przedsiębiorstwem a włoskimi organami publicznymi w okresie obowiązywania tej umowy jest zgodne z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań w ramach prawa Unii?


title: Sprawa C-477/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 28 września 2020 r. – Codere Network SpA / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli, Ministero dell'Economia e delle Finanze, Presidenza del Consiglio dei Ministri

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 28 września 2020 r. – Codere Network SpA / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli, Ministero dell'Economia e delle Finanze, Presidenza del Consiglio dei Ministri
      (Sprawa C-477/20)
      (2021/C 28/18)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Codere Network SpA

         Strona pozwana: Agenzia delle Dogane e dei Monopoli, Ministero dell'Economia e delle Finanze, Presidenza del Consiglio dei Ministri

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wprowadzenie przepisu takiego jak przepis zawarty w art. 1 ust. 649 ustawy 190/14, który obniża prowizje i opłaty w odniesieniu do konkretnej i ograniczonej kategorii podmiotów, a mianowicie podmiotów urządzających gry rozgrywane na automatach do gier, a nie w odniesieniu do wszystkich podmiotów sektora gier jest zgodne z wykonywaniem swobody przedsiębiorczości zagwarantowanej w art. 49 TFEU i z korzystaniem swobody świadczenia usług zagwarantowanej w art. 56 TFUE?

                  2)

                  Czy wprowadzenie ww. przepisu zawartego w art. 1 ust. 649 ustawy 190/14, który wyłącznie z przyczyn ekonomicznych obniżył opłaty uzgodnione w umowie koncesyjnej zawartej między przedsiębiorstwem a włoskimi organami publicznymi w okresie obowiązywania tej umowy jest zgodne z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań w ramach prawa Unii?


title: Sprawa C-478/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 28 września 2020 r. – Gamenet SpA / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 28 września 2020 r. – Gamenet SpA / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli
      (Sprawa C-478/20)
      (2021/C 28/19)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Gamenet SpA

         Strona pozwana: Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wprowadzenie przepisu takiego jak przepis zawarty w art. 1 ust. 649 ustawy 190/14, który obniża prowizje i opłaty w odniesieniu do konkretnej i ograniczonej kategorii podmiotów, a mianowicie podmiotów urządzających gry rozgrywane na automatach do gier, a nie w odniesieniu do wszystkich podmiotów sektora gier jest zgodne z wykonywaniem swobody przedsiębiorczości zagwarantowanej w art. 49 TFEU i z korzystaniem swobody świadczenia usług zagwarantowanej w art. 56 TFUE?

                  2)

                  Czy wprowadzenie ww. przepisu zawartego w art. 1 ust. 649 ustawy 190/14, który wyłącznie z przyczyn ekonomicznych obniżył opłaty uzgodnione w umowie koncesyjnej zawartej między przedsiębiorstwem a włoskimi organami publicznymi w okresie obowiązywania tej umowy jest zgodne z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań w ramach prawa Unii?


title: Sprawa C-479/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 28 września 2020 r. – NTS Network SpA / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 28 września 2020 r. – NTS Network SpA / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli
      (Sprawa C-479/20)
      (2021/C 28/20)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: NTS Network SpA

         Strona pozwana: Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wprowadzenie przepisu takiego jak przepis zawarty w art. 1 ust. 649 ustawy 190/4, który obniża prowizje i opłaty w odniesieniu do konkretnej i ograniczonej kategorii podmiotów, a mianowicie podmiotów urządzających gry rozgrywane na automatach do gier, a nie w odniesieniu do wszystkich podmiotów sektora gier jest zgodne z wykonywaniem swobody przedsiębiorczości zagwarantowanej w art. 49 TFEU i z korzystaniem swobody świadczenia usług zagwarantowanej w art. 56 TFUE?

                  2)

                  Czy wprowadzenie ww. przepisu zawartego w art. 1 ust. 649 ustawy 190/4, który wyłącznie z przyczyn ekonomicznych obniżył opłaty uzgodnione w umowie koncesyjnej zawartej między przedsiębiorstwem a włoskimi organami publicznymi w okresie obowiązywania tej umowy jest zgodne z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań w ramach prawa Unii?


title: Sprawa C-480/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 28 września 2020 r. – Sisal Entertainment SpA / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 28 września 2020 r. – Sisal Entertainment SpA / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli
      (Sprawa C-480/20)
      (2021/C 28/21)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Sisal Entertainment SpA

         Strona pozwana: Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wprowadzenie przepisu takiego jak przepis zawarty w art. 1 ust. 649 ustawy 190/14, który obniża prowizje i opłaty w odniesieniu do konkretnej i ograniczonej kategorii podmiotów, a mianowicie podmiotów urządzających gry rozgrywane na automatach do gier, a nie w odniesieniu do wszystkich podmiotów sektora gier jest zgodne z wykonywaniem swobody przedsiębiorczości zagwarantowanej w art. 49 TFEU i z korzystaniem swobody świadczenia usług zagwarantowanej w art. 56 TFUE?

                  2)

                  Czy wprowadzenie ww. przepisu zawartego w art. 1 ust. 649 ustawy 190/14, który wyłącznie z przyczyn ekonomicznych obniżył opłaty uzgodnione w umowie koncesyjnej zawartej między przedsiębiorstwem a włoskimi organami publicznymi w okresie obowiązywania tej umowy jest zgodne z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań w ramach prawa Unii?


title: Sprawa C-481/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 28 września 2020 r. – Snaitech SpA già Cogetech SpA / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Se. Ma. di Francesco Senese

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 28 września 2020 r. – Snaitech SpA già Cogetech SpA / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Se. Ma. di Francesco Senese
      (Sprawa C-481/20)
      (2021/C 28/22)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Snaitech SpA già Cogetech SpA

         Strona pozwana: Agenzia delle Dogane e dei Monopoli, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Se. Ma. di Francesco Senese

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wprowadzenie przepisu takiego jak przepis zawarty w art. 1 ust. 649 ustawy 190/14, który obniża prowizje i opłaty w odniesieniu do konkretnej i ograniczonej kategorii podmiotów, a mianowicie podmiotów urządzających gry rozgrywane na automatach do gier, a nie w odniesieniu do wszystkich podmiotów sektora gier jest zgodne z wykonywaniem swobody przedsiębiorczości zagwarantowanej w art. 49 TFEU i z korzystaniem swobody świadczenia usług zagwarantowanej w art. 56 TFUE?

                  2)

                  Czy wprowadzenie ww. przepisu zawartego w art. 1 ust. 649 ustawy 190/14, który wyłącznie z przyczyn ekonomicznych obniżył opłaty uzgodnione w umowie koncesyjnej zawartej między przedsiębiorstwem a włoskimi organami publicznymi w okresie obowiązywania tej umowy jest zgodne z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań w ramach prawa Unii?


title: Sprawa C-482/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 28 września 2020 r. – Snaitech SpA, dawniej Snai SpA / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 28 września 2020 r. – Snaitech SpA, dawniej Snai SpA / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli
      (Sprawa C-482/20)
      (2021/C 28/23)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Snaitech SpA, dawniej Snai SpA

         Strona pozwana: Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wprowadzenie przepisu takiego jak przepis zawarty w art. 1 ust. 649 ustawy 190/14, który obniża prowizje i opłaty w odniesieniu do konkretnej i ograniczonej kategorii podmiotów, a mianowicie podmiotów urządzających gry rozgrywane na automatach do gier, a nie w odniesieniu do wszystkich podmiotów sektora gier jest zgodne z wykonywaniem swobody przedsiębiorczości zagwarantowanej w art. 49 TFEU i z korzystaniem swobody świadczenia usług zagwarantowanej w art. 56 TFUE?

                  2)

                  Czy wprowadzenie ww. przepisu zawartego w art. 1 ust. 649 ustawy 190/14, który wyłącznie z przyczyn ekonomicznych obniżył opłaty uzgodnione w umowie koncesyjnej zawartej między przedsiębiorstwem a włoskimi organami publicznymi w okresie obowiązywania tej umowy jest zgodne z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań w ramach prawa Unii?


title: Sprawa C-507/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pécsi Törvényszék (Węgry) w dniu 8 października 2020 r. – FGSZ Földgázszállító Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pécsi Törvényszék (Węgry) w dniu 8 października 2020 r. – FGSZ Földgázszállító Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-507/20)
      (2021/C 28/24)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Pécsi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FGSZ Földgázszállító Zrt.

         Strona przeciwna: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Pytanie prejudycjalne

      Czy praktyka państwa członkowskiego – polegająca na tym, że – powołując nie na skutek ex tunc obniżenia podstawy opodatkowania znajdującej zastosowanie w przypadku niewywiązania się z płatności w rozumieniu art. 90 ust. 1 dyrektywy VAT (1) – państwo to oblicza przewidziany w przepisach ogólnych tego państwa pięcioletni termin przedawnienia, w którym obniżenie podstawy opodatkowania jest możliwe, począwszy od daty pierwotnej dostawy towarów a nie od momentu, w którym dana wierzytelność stała się nieściągalna i powołując się na upływ tego terminu przedawnienia pozbawia podatnika w dobrej wierze przysługującego mu w związku z nieściągalnością wierzytelności prawa do obniżenia podstawy opodatkowania w sytuacji, w której może upłynąć wiele lat pomiędzy datą dostawy a momentem, w którym wierzytelność stanie się definitywnie nieściągalna i w której uregulowanie państwa członkowskiego w chwili wystąpienia definitywnej nieściągalności wierzytelności nie zezwalało – w sprzeczności z prawem Unii – na obniżenie podstawy opodatkowania w związku z wystąpieniem definitywnej nieściągalność wierzytelności – jest zgodna z zasadami proporcjonalności, neutralności podatkowej i skuteczności przy uwzględnieniu w szczególności pkt 63 opinii rzecznik generalnej J. Kokott w sprawie Biosafe – Indústria de Reciclagens (C-8/17, EU:C:2017:927), pkt 27 wyroku z dnia 23 listopada 2017 r., Di Maura (C-246/16, EU:C:2017:887) oraz pkt 36 wyroku z dnia 22 lutego 2018 r., T-2 (C-396/16, EU:C:2018:109), a także faktu, że państwo członkowskie nie może pobierać z tytułu VAT kwoty wyższej aniżeli kwota faktycznie pobrana przez dostawcę towarów lub usługi z tytułu rzeczonej dostawy lub usługi?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-515/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 14 października 2020 r. – B AG / Finanzamt A

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 14 października 2020 r. – B AG / Finanzamt A
      (Sprawa C-515/20)
      (2021/C 28/25)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: B AG

         Strona pozwana: Finanzamt A

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pojęcie drewna opałowego zawarte w art. 122 dyrektywy 2006/112/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że oznacza ono każde drewno, które ze względu na swoje obiektywne właściwości jest przeznaczone wyłącznie do spalania?

                  2)

                  Czy państwo członkowskie, które na podstawie art. 122 dyrektywy 2006/112/WE ustanawia stawkę obniżoną dla dostaw drewna opałowego, może precyzyjnie określić zakres stosowania tej stawki na podstawie Nomenklatury scalonej zgodnie z art. 98 ust. 3 dyrektywy 2006/112/WE?

                  3)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: czy państwo członkowskie może wykonać swoje wynikające z art. 122 dyrektywy 2006/112/WE i art. 98 ust. 3 dyrektywy 2006/112/WE uprawnienie do określenia zakresu stawki obniżonej dla dostaw drewna opałowego na podstawie Nomenklatury scalonej, przy jednoczesnym przestrzeganiu zasady neutralności podatkowej, w taki sposób, że dostawy różnych form drewna opałowego, które różnią się obiektywnymi cechami i właściwościami, lecz które z punktu widzenia przeciętnego konsumenta zgodnie z kryterium porównywalności zastosowania służą zaspokojeniu takiej samej potrzeby (w tym przypadku: ogrzewania) i w związku z tym są konkurencyjne wobec siebie, podlegają różnym stawkom podatku?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa C-516/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 14 października 2020 r. – JT, NQ / Ryanair DAC

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 14 października 2020 r. – JT, NQ / Ryanair DAC
      (Sprawa C-516/20)
      (2021/C 28/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: JT, NQ

         Strona pozwana: Ryanair DAC

         Pytania prejudycjalne

      Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-523/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Győri Törvényszék (Węgry) w dniu 19 października 2020 r. – Koppány 2007 Kft. / Vas Megyei Kormányhivatal

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Győri Törvényszék (Węgry) w dniu 19 października 2020 r. – Koppány 2007 Kft. / Vas Megyei Kormányhivatal
      (Sprawa C-523/20)
      (2021/C 28/27)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Győri Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Koppány 2007 Kft.

         Strona przeciwna: Vas Megyei Kormányhivatal

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wyrażenie „zamieszkują […] legalnie” występujące w art. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1231/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. rozszerzające rozporządzenie (WE) nr 883/2004 (1) i rozporządzenie (WE) nr 987/2009 (2) na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi rozporządzeniami jedynie ze względu na swoje obywatelstwo (3) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono również obywateli państw trzecich przebywających w danym państwie członkowskim w oparciu o dokument pobytowy i dysonujących formularzem zgłoszenia miejsca zamieszkania potwierdzonym przez organ właściwy ds. cudzoziemców?

                  2)

                  Czy wyrażenia „zamieszkują […] legalnie” można używać w odniesieniu do obywateli państw trzecich, których potwierdzonym miejscem zamieszkania jest siedziba ich pracodawcy?

                  3)

                  Czy dokonując wykładni wyrażenia „zamieszkują […] legalnie” należy brać pod uwagę pojęcie „zamieszkania” zdefiniowane w art. 1 lit. j) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, czy też pojęcie „zamieszkania” zdefiniowane w ustawodawstwie krajowym danego państwa członkowskiego?

                  4)

                  Jakie znaczenie należy nadać wyrażeniu „zamieszkują […] legalnie” stosownie do jednolitej wykładni tego pojęcia dokonywanej na gruncie prawa Unii?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, Dz.U. 2004, L 166, s. 1.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, Dz.U. 2009, L 284, s. 1.

         (3)  Dz.U. 2010, L 344, s. 1.


title: Sprawa C-526/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 19 października 2020 r. – IQ i in. / Deutsche Lufthansa AG

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 19 października 2020 r. – IQ i in. / Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-526/20)
      (2021/C 28/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: IO, SP, DR

         Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG

         Pytania prejudycjalne

      Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-527/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 19 października 2020 r. – PJ / Deutsche Lufthansa AG

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 19 października 2020 r. – PJ / Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-527/20)
      (2021/C 28/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: PJ

         Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG

         Pytania prejudycjalne

      Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-528/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 19 października 2020 r. – CT / Deutsche Lufthansa AG

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 19 października 2020 r. – CT / Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-528/20)
      (2021/C 28/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CT

         Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG

         Pytania prejudycjalne

      Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-531/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 19 października 2020 r. – NovaText GmbH / Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 19 października 2020 r. – NovaText GmbH / Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg
      (Sprawa C-531/20)
      (2021/C 28/32)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca zażalenie: NovaText GmbH
      Druga strona postępowania zażaleniowego: Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 3 ust. 1 i art. 14 dyrektywy 2004/48/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, który nakłada na stronę przegrywającą sprawę obowiązek zwrotu kosztów poniesionych przez stronę wygrywającą powstałych w związku z udziałem rzecznika patentowego w postępowaniu sądowym w sprawie znaków towarowych, niezależnie od tego, czy udział rzecznika patentowego był konieczny dla właściwego dochodzenia roszczeń?

         (1)  Dyrektywa 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. 2004, L 157, s. 45).


title: Sprawa C-529/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 19 października 2020 r. – AP / Deutsche Lufthansa AG

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 19 października 2020 r. – AP / Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-529/20)
      (2021/C 28/31)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AP

         Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG

         Pytania prejudycjalne

      Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-533/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 21 października 2020 r. – Upfield Hungary Kft. / Somogy Megyei Kormányhivatal

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 21 października 2020 r. – Upfield Hungary Kft. / Somogy Megyei Kormányhivatal
      (Sprawa C-533/20)
      (2021/C 28/33)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Kúria

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca w pierwszej instancji i druga strona postępowania kasacyjnego: Upfield Hungary Kft.

         Strona pozwana w pierwszej instancji i strona skarżąca w postępowaniu kasacyjnym: Somogy Megyei Kormányhivatal

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (1), a w szczególności jego art. 18 ust. 2, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku dodania witamin do środków spożywczych przy oznaczaniu składników środków spożywczych trzeba wymienić, poza nazwami witamin, również ich oznaczenie zgodnie z formami chemicznymi witamin, które można dodać do środków spożywczych?

         (1)  Dz.U. 2011, L 304, s. 18.


title: Sprawa C-534/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 21 października 2020 r. – Leistritz AG / LH

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 21 października 2020 r. – Leistritz AG / LH
      (Sprawa C-534/20)
      (2021/C 28/34)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesarbeitsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca apelację i skargę rewizyjną: Leistritz AG

         Druga strona postępowania apelacyjnego i rewizyjnego: LH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 38 ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia (UE) 2016/679 (1) (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych; zwanego dalej „RODO”) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak sporny w niniejszej sprawie § 38 ust. 1 i ust. 2 w zw. z § 6 ust. 4 zdanie drugie Bundesdatenschutzgesetz (BDSG), na mocy którego niedozwolone jest wypowiedzenie w zwyczajnym trybie stosunku pracy inspektora ochrony danych przez administratora będącego jego pracodawcą, niezależnie od tego, czy następuje ono z powodu wykonywania jego zadań?
                  W razie udzielenie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                  2)

                  Czy art. 38 ust. 3 zdanie drugie RODO stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego również w wypadku, gdy wyznaczenie inspektora ochrony danych nie jest obligatoryjne na podstawie art. 37 ust. 1 RODO, lecz jedynie na podstawie prawa państwa członkowskiego?
                  W razie udzielenie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                  3)

                  Czy art. 38 ust. 3 zdanie drugie RODO jest oparty na wystarczającej podstawie upoważniającej, w szczególności w zakresie, w jakim obejmuje inspektorów ochrony danych pozostających w stosunku pracy z administratorem?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).


title: Sprawa C-558/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 27 października 2020 r. – PR i in. / Germanwings GmbH

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 27 października 2020 r. – PR i in. / Germanwings GmbH
      (Sprawa C-558/20)
      (2021/C 28/35)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: PR, BV

         Strona pozwana: Germanwings GmbH

         Pytania prejudycjalne

      Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-566/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 30 października 2020 r. – DG / Deutsche Lufthansa AG

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 30 października 2020 r. – DG / Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-566/20)
      (2021/C 28/36)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: DG

         Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG

         Pytania prejudycjalne

      Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-568/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 2 listopada 2020 r. – J / H Limited

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 2 listopada 2020 r. – J / H Limited
      (Sprawa C-568/20)
      (2021/C 28/37)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: J

         Strona przeciwna: H Limited

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 2015/2012”) (1), w szczególności jego art. 2 lit. a) i art. 39, należy interpretować w ten sposób, że z orzeczeniem podlegającym wykonaniu mamy do czynienia również wtedy, gdy dłużnik wskazany w tytule egzekucyjnym zostaje zobowiązany w państwie członkowskim – po uproszczonym badaniu przeprowadzonym w ramach postępowania kontradyktoryjnego, ale tylko w odniesieniu do związania powagą rzeczy osądzonej wyroku wydanego przeciwko niemu w państwie trzecim – do zapłaty na rzecz strony wygrywającej spór w postępowaniu, które toczyło się w państwie trzecim w przedmiocie roszczenia stwierdzonego ostatecznym orzeczeniem państwa trzeciego, przy czym przedmiot postępowania, które toczyło się w państwie członkowskim ograniczał się do badania, czy roszczenie stwierdzone ostatecznym orzeczeniem istnieje wobec dłużnika wskazanego w tytule egzekucyjnym?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
                  Czy przepisy rozporządzenia nr 1215/2012, w szczególności jego art. 1, art. 2 lit. a), art. 39, art. 45, art. 46 i art. 52 należy interpretować w ten sposób, że należy odmówić wykonania niezależnie od istnienia jednej z podstaw odmowy wymienionych w art. 45 rozporządzenia nr 1215/2012, jeżeli badane orzeczenie nie jest orzeczeniem w rozumieniu art. 2 lit. a) lub art. 39 rozporządzenia nr 1215/2012 lub żądanie stanowiące podstawę wydania orzeczenia nie jest objęte zakresem zastosowania rozporządzenia nr 1215/2012 w państwie członkowskim pochodzenia?

                  3)

                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze i udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:
                  Czy przepisy rozporządzenia nr 1215/2012, w szczególności jego art. 1, art. 2 lit. a), art. 39, art. 42 ust. 1 lit. b), art. 46 i art. 53 należy interpretować w ten sposób, że w postępowaniu w sprawie wniosku o odmowę wykonania sąd wezwanego państwa członkowskiego musi koniecznie przyjąć – już na podstawie samych informacji zawartych przez sąd pochodzenia w zaświadczeniu, o którym mowa w art. 53 rozporządzenia nr 1215/2012, – że ma do czynienia z orzeczeniem objętym zakresem zastosowania tego rozporządzenia i podlegającym wykonaniu?

         (1)  Dz.U. 2012, L 351, s. 1.


title: Sprawa C-570/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 28 października 2020 r. – BV / Direction départementale des finances publiques de la Haute-Savoie

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 28 października 2020 r. – BV / Direction départementale des finances publiques de la Haute-Savoie
      (Sprawa C-570/20)
      (2021/C 28/39)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca w postępowaniu kasacyjnym: BV

         Strona przeciwna w postępowaniu kasacyjnym: Direction départementale des finances publiques de la Haute-Savoie

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy opisane [we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym] przepisy krajowe spełniają wymóg jasności i przewidywalności okoliczności, w których zaniechanie zgłoszenia w deklaracji podatkowej w zakresie należnego VAT może być przedmiotem kumulacji postępowań i sankcji o charakterze karnym?

                  2)

                  Czy opisane [we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym] przepisy krajowe spełniają wymóg konieczności i proporcjonalności kumulacji takich sankcji?


title: Sprawa C-571/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Potenza (Włochy) w dniu 31 października 2020 r. – OM / Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca – MIUR i in.

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Potenza (Włochy) w dniu 31 października 2020 r. – OM / Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca – MIUR i in.
      (Sprawa C-571/20)
      (2021/C 28/40)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Potenza

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: OM

         Strona pozwana: Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca – MIUR, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Conservatorio di Musica „E.R. Duni” di Matera

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 45 [ust.] 4 TFUE jest zgodny, czy też jest oczywiście niezgodny z przepisami i zasadami traktatów Unii Europejskiej (art. 45 [ust.] 1, 2 i 3 TFUE), które przewidują swobodę przepływu osób w państwach członkowskich Unii, a w szczególności z dyrektywą 2006/123/WE z dnia 12 grudnia 2006 r. (zwaną „dyrektywą Bolkesteina”) (1) transponowaną we Włoszech dekretem legislacyjnym nr 59 z dnia 26 marca 2010 r. opublikowanym w GURI nr 94 z dnia 23 kwietnia 2010 r.?

                  2)

                  Czy, oprócz już wcześniej wskazanych, istnieje inna niezgodność art. 45 [ust.] 4 TFUE z przepisami Traktatu UE w związku z rozróżnieniem pomiędzy osobą zatrudnioną w administracji publicznej i pracownikiem prywatnego przedsiębiorstwa, w odniesieniu do przepisów Traktatu UE zakazujących dyskryminacji osób (zob. w tym względzie orzeczenie ETPC z dnia 25 marca 2014 r. Biasucci i in./Włochy)?

                  3)

                  Czy istnieje również dalsza niezgodność włoskiej ustawy nr 508/99 z przepisami Unii Europejskiej zakazującymi środków o skutku równoważnym wskazanych w art. 28 i 29 Traktatu WE, obecnie art. 34 i 35 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej w następstwie zmian wprowadzonych traktatem z Lizbony; przepisy takie są zakazane przez Traktat UE, ponieważ stawiają obywateli niektórych państw członkowskich w sytuacji niekorzystnej w porównaniu do obywateli innych państw członkowskich, jeśli chodzi o swobodę przepływu osób, wynagrodzenie i zabezpieczenie społeczne, a także warunki ich pracy?

         (1)  Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. 2006, L 376, s. 36).


title: Sprawa C-575/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 3 listopada 2020 r. – Apollo Tyres (Hungary) Kft. / Innovációért és Technológiáért Felelős Miniszter

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 3 listopada 2020 r. – Apollo Tyres (Hungary) Kft. / Innovációért és Technológiáért Felelős Miniszter
      (Sprawa C-575/20)
      (2021/C 28/41)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Apollo Tyres (Hungary) Kft.

         Druga strona postępowania: Innovációért és Technológiáért Felelős Miniszter

         Pytania prejudycjalne

      Czy dyrektywę 2003/87/WE (1), w szczególności pkt 3 załącznika I do dyrektywy, można interpretować w ten sposób, że przy podejmowaniu decyzji o włączeniu do systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii (EU ETS) spalania paliw prowadzonego w danej instalacji okoliczność, że urządzenie stanowiące część tej instalacji działa z ograniczeniem (co zostało wykazane), ma wpływ na obliczenie całkowitej nominalnej mocy cieplnej instalacji?

         (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. 2003, L 275, s. 32).


title: Sprawa C-581/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen kasacionen syd (Bułgaria) w dniu 5 listopada 2020 r. – Skarb Państwa Rzeczypospolitej Polskiej reprezentowany przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad / TOTO SpA – Costruzioni Generali oraz Vianini Lavori SpA

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen kasacionen syd (Bułgaria) w dniu 5 listopada 2020 r. – Skarb Państwa Rzeczypospolitej Polskiej reprezentowany przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad / TOTO SpA – Costruzioni Generali oraz Vianini Lavori SpA
      (Sprawa C-581/20)
      (2021/C 28/43)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Wyrchowen kasacionen syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Skarb Państwa Rzeczypospolitej Polskiej reprezentowany przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad.

         Strona pozwana: TOTO SpA – Costruzioni Generali oraz Vianini Lavori SpA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 (1) z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że należy rozpatrzyć w całości lub w części jako cywilną lub handlową w rozumieniu art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia sprawę taką jak wskazana w niniejszym postanowieniu?

                  2)

                  Czy w wypadku wykonania prawa do złożenia wniosku o zarządzenie środków tymczasowych/zabezpieczających i rozpatrzenia wniosku przez sąd właściwy do rozpatrzenia sporu co do istoty, sąd rozpatrujący wniosek o zarządzenie takich samych środków – w trybie art. 35 rozporządzenia 1215/12 – powinien stwierdzić brak swojej jurysdykcji od chwili, w której przedstawiono dowody istnienia orzeczenia sądu właściwego do rozpatrzenia sporu co do istoty?

                  3)

                  Jeśli z odpowiedzi na dwa pierwsze pytania wynika, że sąd rozpatrujący wniosek w trybie art. 35 rozporządzenia 1215/12 ma jurysdykcję, czy należy dokonać autonomicznej wykładni przesłanek udzielenia zabezpieczenia w trybie art. 35 rozporządzenia 1215/12? Czy należy odstąpić od stosowania przepisu, który w wypadku takim jak wskazany przewiduje nieudzielanie zabezpieczenia przeciwko instytucji państwowej?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. 2012, L 351, s. 1.


title: Sprawa C-583/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 6 listopada 2020 r. – EuroChem Agro Hungary Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 6 listopada 2020 r. – EuroChem Agro Hungary Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-583/20)
      (2021/C 28/44)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Kúria

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EuroChem Agro Hungary Kft.

         Strona przeciwna: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 273 dyrektywy VAT (1) należy interpretować w ten sposób, że system sankcji, który w przypadku podatników zakwalifikowanych jako podatnicy obarczeni ryzykiem w razie naruszenia mniejszej wagi dotyczącego Elektronikus Közúti Áruforgalom Ellenőrző Rendszer (EKAER) (elektronicznego systemu kontroli przewozu drogowego towarów) nie zezwala na nałożenie grzywny w kwocie niższej niż 30 % od 40 % wartości przewożonych towarów, ani na odstąpienie od ukarania grzywną, wykracza poza granice uprawnienia przyznanego państwom członkowskim w tym przepisie?

                  2)

                  Czy art. 273 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że sankcja o takiej wysokości (w sposób nieproporcjonalny) wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia wskazanego w owym artykule celu, polegającego na poborze podatku i zwalczaniu oszustw podatkowych?

                  3)

                  Czy art. 26 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) należy interpretować w ten sposób, że system sankcji mający zastosowanie do podatników stanowi przeszkodę w realizacji zasady swobodnego przepływu towarów, osób, usług i kapitału?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-593/20: Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia złożony w dniu 11 listopada 2020 r. – Silvana Moro i in. / Komisja Europejska

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/28

      Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia złożony w dniu 11 listopada 2020 r. – Silvana Moro i in. / Komisja Europejska
      (Sprawa C-593/20)
      (2021/C 28/45)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Silvana Moro, Isabella Venturini, Stefania Venturini, Mario Matta, Marzio Francesco Matta, Massimo Matta, Paola Cotozzoni (przedstawiciel: S. Colledan, avvocato)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na podstawie art. 1 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, C 202, s. 266) o zezwolenie im na zajęcie wszelkich funduszy, które zostały lub zostaną przyznane przez Komisję Europejską na rzecz Republiki Serbii, do czasu całkowitego zaspokojenie ich wierzytelności.


title: Sprawa C-597/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 12 listopada 2020 r. – Polskie Linie Lotnicze „LOT” SA / Budapest Főváros Kormányhivatala

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 12 listopada 2020 r. – Polskie Linie Lotnicze „LOT” SA / Budapest Főváros Kormányhivatala
      (Sprawa C-597/20)
      (2021/C 28/46)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Polskie Linie Lotnicze „LOT” SA

         Druga strona postępowania: Budapest Főváros Kormányhivatala

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 16 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (1) należy interpretować w ten sposób, że krajowy organ odpowiedzialny za wykonywanie postanowień tego rozporządzenia, do którego wpłynęła indywidualna skarga pasażera, nie może zobowiązać danego przewoźnika lotniczego do zapłaty odszkodowania należnego pasażerowi na mocy tego rozporządzenia?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-602/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 12 listopada 2020 r. – „AKZ – Burgas” EOOD / Direktor na Direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” – Burgas

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 12 listopada 2020 r. – „AKZ – Burgas” EOOD / Direktor na Direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” – Burgas
      (Sprawa C-602/20)
      (2021/C 28/47)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Wyrchowen administratiwen syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„AKZ – Burgas” EOOD

         Strona pozwana: Direktor na Direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” – Burgas

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy prawo Unii Europejskiej dopuszcza krajowy reżim prawny taki jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, w którym ograniczono odsetki ustawowe zasądzane przy zwrocie składek ubezpieczeniowych pobranych z naruszeniem prawa Unii do odsetek naliczonych od dnia następującego po dacie żądania zwrotu kwoty głównej?

                  2)

                  Czy prawo Unii, a w szczególności zasady równoważności i skuteczności, dopuszcza krajowy reżim prawny taki jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, w którym ograniczono odsetki ustawowe zasądzane przy zwrocie obowiązkowych składek ubezpieczeniowych pobranych z naruszeniem prawa Unii do odsetek naliczonych od dnia następującego po dacie żądania zwrotu tych nienależnie wpłaconych/pobranych kwot do chwili ich zwrotu?