title: Sprawa C-109/08: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/15

         Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-109/08)
   (2008/C 116/27)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: Maria Patakia)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując środków wymaganych do wykonania wyroku wydanego przez Trybunał w dniu 26 października 2006 r. w sprawie C-65/05 Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28 WE, 43 WE, 49 WE i art. 8 dyrektywy 98/34/WE (1);

               —

               zasądzenie od Republiki Greckiej na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w kwocie 31 798,80 EUR za każdy dzień zwłoki w wykonaniu wyroku wydanego w sprawie C-65/05 licząc od dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie, aż do dnia wykonania wyroku w sprawie C-65/05;

               —

               zasądzenie od Republiki Greckiej na rzecz Komisji ryczałtu dziennego w kwocie 9 636 EUR licząc od dnia wydania wyroku w sprawie C-65/05 do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie lub do dnia wykonania wyroku w sprawie C-65/05, w razie, gdyby nastąpiło ono wcześniej;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wydał w dniu 26 października 2006 r. wyrok w sprawie C-65/05 przeciwko Republice Greckiej, zgodnie z którym:

                           Wprowadzając w art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ustawy nr 3037/2002 zakaz — pod rygorem przewidzianych w art. 4 i art. 5 tej ustawy sankcji karnych i administracyjnych — instalowania i prowadzenia działalności w zakresie wszelkich gier elektrycznych, elektromechanicznych i elektronicznych w tym wszelkich gier komputerowych, we wszelkich miejscach publicznych i prywatnych z wyjątkiem kasyn, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28 WE, 43 WE i 49 WE oraz art. 8 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r.

               2.

               Wezwawszy Republikę Grecką do przekazania jej informacji o ewentualnych rozwiązaniach prawnych przyjętych w celu wykonania wspomnianego wyroku Trybunału, Komisja skierowała do Republiki Greckiej, na mocy art. 228 WE, wezwanie do usunięcia uchybienia i uzasadnioną opinię, na które Republika Grecka nie udzieliła odpowiedzi.

               3.

               W związku z tym Komisja stwierdziła, że Republika Grecka nie podjęła działań niezbędnych do zastosowania się do wspomnianego wyroku Trybunału i postanowiła wnieść przeciwko Grecji skargę do Trybunału na mocy art. 228 WE.

               4.

               W tej skardze Komisja wnosi do Trybunału o stwierdzenie, po pierwsze, że Republika Grecka nie wykonała wyroku wydanego przez Trybunał w dniu 26 października 2006 r. w sprawie C-65/05 i że w związku z tym uchybiła ona zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28 WE, 43 WE, 49 WE i art. 8 dyrektywy 98/34/WE; a po drugie, wnioskuje do Trybunału o zasądzenie od Republiki Greckiej na rzecz Komisji:

                           —

                           okresowej kary pieniężnej w kwocie 31 798,80 EUR za każdy dzień zwłoki w wykonaniu wyroku wydanego w sprawie C-65/05 licząc od dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie, aż do dnia wykonania wyroku w sprawie C-65/05;

                           —

                           ryczałtu dziennego w kwocie 9 636 EUR licząc od dnia wydania wyroku w sprawie C-65/05 do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie lub do dnia wykonania wyroku w sprawie C-65/05, w razie, gdyby nastąpiło ono wcześniej.

      (1)  Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.U. L 204 z 21.7.1998, s. 37).


title: Sprawy połączone T-174/12 i T-80/13: Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2014 r. — Syrian Lebanese Commercial Bank przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie funduszy — Dostosowanie żądań — Termin — Oczywisty błąd w ocenie — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Prawo do obrony)

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/9

         Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2014 r. — Syrian Lebanese Commercial Bank przeciwko Radzie
   (Sprawy połączone T-174/12 i T-80/13) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie funduszy - Dostosowanie żądań - Termin - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Prawo do obrony)
   2014/C 78/17
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Syrian Lebanese Commercial Bank SAL (Bejrut, Liban) (przedstawiciele: adwokaci P. Vanderveeren, L. Defalque i T. Bontinck)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: G. Étienne i S. Cook, działający w charakterze pełnomocników)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie częściowej nieważności, po pierwsze, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 55/2012 z dnia 23 stycznia 2012 r. w sprawie wykonania art. [32] ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 dotyczącego środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 19, s. 6), po drugie, decyzji wykonawczej Rady nr 2012/37/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 19, s. 33), po trzecie, decyzji Rady 2012/739/WPZiB z dnia 29 listopada 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i uchylającej decyzję 2011/782 (Dz.U. L 330, s. 21), po czwarte, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1117/2012 z dnia 29 listopada 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 36/2012 (Dz.U. L 330, s. 9), po piąte, „pism-decyzji” Rady z dnia 24 stycznia 2012 r. i 30 listopada 2012 r. powiadamiających skarżącego o środkach ograniczających, którymi został objęty, po szóste, decyzji Rady 2013/109/WPZiB z dnia 28 lutego 2013 r. zmieniającej decyzję 2012/739 (Dz.U. L 58, s. 8), po siódme, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 363/2013 z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 36/2012 (Dz.U. L 111, s. 1), po ósme, decyzji Rady nr 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 147, s. 14) w zakresie, w jakim akty te dotyczą sytuacji skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Syrian Lebanese Commercial Bank SAL zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 184 z 23.6.2012.


title: Sprawa C-205/04: Skarga wniesiona dnia 7 maja 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               26.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/4

         Skarga wniesiona dnia 7 maja 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-205/04)
   (2004/C 168/08)
   Dnia 7 maja 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Królestwu Hiszpanii wniesiona przez Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez G. Rozeta, w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału:

               —

               o stwierdzenie, iż nie uchwalając przepisów ustawodawczych przewidujących w sposób wyraźny w hiszpańskiej służbie cywilnej uznanie, z punktu widzenia skutków o charakterze ekonomicznym, służby pełnionej uprzednio w administracji publicznej w innym Państwie Członkowskim, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 39 WE i art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty;

               —

               o obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne twierdzenia:
   Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, art. 39 WE i art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty, nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek uwzględnienia stażu pracy i doświadczenia zawodowego uzyskanego przez obywateli wspólnotowych w urzędach administracji publicznej w innym Państwie Członkowskim do celów ich rekrutacji, ich zaszeregowania i określenia ich wysługi lat w służbie cywilnej. Obecnie nie istnieje w hiszpańskim systemie prawnym żaden przepis ustawodawczy, który zapewniałby, z zachowaniem koniecznego bezpieczeństwa prawnego, uznanie, z punktu widzenia skutków o charakterze ekonomicznym, służby pełnionej uprzednio w administracji publicznej innego Państwa Członkowskiego.


title: Sprawa F-42/12: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/25

         Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-42/12)
   2012/C 184/54
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, A. Coolen, J.N. Louis, É. Marchal i S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności propozycji przeniesienia uprawnień emerytalnych nabytych przed rozpoczęciem służby w Komisji na podstawie wyliczenia uwzględniającego nowe ogólne przepisy wykonawcze, które weszły w życie po złożeniu przez stronę skarżącą wniosku o przeniesienie.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu zażalenia skarżącej z dnia 14 grudnia 2011 r. mającego na celu zastosowanie ogólnych przepisów wykonawczych i stóp aktuarialnych obowiązujących w chwili złożenia wniosku o przeniesienie uprawnień emerytalnych;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności propozycji PMO z dnia 1 sierpnia 2011 r. stosującej wartości aktuarialne wynikające z nowych ogólnych przepisów wykonawczych;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-258/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 18 czerwca 2008 r. — Ladbrokes Betting & Gaming Ltd. i Ladbrokes International Ltd. przeciwko Stichting de Nationale Sporttotalisator

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 18 czerwca 2008 r. — Ladbrokes Betting & Gaming Ltd. i Ladbrokes International Ltd. przeciwko Stichting de Nationale Sporttotalisator
   (Sprawa C-258/08)
   (2008/C 223/41)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ladbrokes Betting & Gaming Ltd. i Ladbrokes International Ltd.

      Strona pozwana: Stichting de Nationale Sporttotalisator
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy restrykcyjna krajowa polityka w zakresie gier losowych nastawiona na ukierunkowanie skłonności do hazardu, która aktywnie przyczynia się do osiągnięcia celów zamierzonych przez krajowe przepisy, a mianowicie ograniczenia uzależnienia od gier losowych i przeciwdziałania oszustwom, ponieważ dzięki regulowanej ofercie gier losowych udział w grach odbywa na (dużo) mniejszą skalę niż miałoby to miejsce w przypadku braku krajowego systemu regulacji, spełnia sformułowany w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, a zwłaszcza w wyroku z dnia 6 listopada 2003 r. w sprawie C-243/01 Gambelli, Rec. s. I-13031, warunek, by działalność w zakresie zakładów była ograniczona w sposób spójny i systematyczny, nawet jeżeli posiadacze zezwoleń mogą urozmaicać swoją ofertę poprzez wprowadzanie nowych gier losowych, przyciągać uwagę odbiorców poprzez reklamę swej oferty i w ten sposób utrzymywać (potencjalnych) graczy z dala od nielegalnej oferty gier losowych (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 6 marca 2007 r. w sprawach połączonych C-338/04, C-359/04 i C-360/04 Placanica i in, Zb.Orz. s. I-1891, końcowa część pkt 55)?

               2a)

               Przyjmując, że krajowe przepisy dotyczące polityki w zakresie gier losowych są zgodne z art. 49 WE, czy sąd krajowy za każdym razem, gdy przepisy te są stosowane w konkretnym przypadku, musi określić, czy środek, który ma zostać orzeczony, jak na przykład nakazanie uniemożliwienia dostępu do określonej strony internetowej rezydentom danego państwa członkowskiego przy użyciu stworzonego do tego oprogramowania w celu zapobieżenia braniu przez nich udziału w oferowanych na niej grach losowych, spełnia w kontekście danej sprawy warunek, że powinien on służyć celom, które mogą uzasadniać takie krajowe przepisy, oraz czy wynikające z tych przepisów i ich praktycznego zastosowania ograniczenie swobody świadczenia usług jest w świetle tych celów dysproporcjonalne?

               2b)

               Czy na odpowiedź udzieloną na pytanie 2a wpływa to, że środek, który ma zostać orzeczony, nie jest zarządzony i nałożony w kontekście stosowania przepisów prawnych przez organy krajowe, ale w ramach postępowania cywilnego, w którym działający w oparciu o wymagane zezwolenie organizator gier losowych wnosi o zasądzenie tego środka z uwagi na dopuszczenie się względem niego czynu niedozwolonego, polegającego na tym, że druga strona nie dostosowała się do rozpatrywanych przepisów krajowych i w ten sposób uzyskała nienależną przewagę nad stroną, która działa w oparciu o wymagane zezwolenie?

               3)

               Czy art. 49 WE należy interpretować w ten sposób, że zastosowanie tego postanowienia prowadzi do tego, że właściwe organy państwa członkowskiego nie mogą na podstawie obowiązującego zamkniętego systemu zezwoleń na oferowanie usług związanych z grami losowym zakazać usługodawcy, któremu zostało już udzielone zezwolenie na świadczenie tych usług przez Internet w innym państwie członkowskim, ich świadczenia przez Internet również w pierwszym państwie członkowskim?


title: Sprawa C-280/08 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 października 2010 r. — Deutsche Telekom AG przeciwko Komisji (Odwołanie — Konkurencja — Artykuł 82 WE — Rynki usług telekomunikacyjnych — Dostęp do stacjonarnej sieci operatora historycznego — Hurtowe ceny usług pośrednich dostępu do pętli lokalnej świadczonych na rzecz konkurentów — Detaliczne ceny usług dostępu świadczonych na rzecz abonentów — Praktyki cenowe stosowane przez przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą — Zaniżanie marży konkurentów — Opłaty zatwierdzone przez krajowy organ regulacyjny — Zakres swobody przedsiębiorstwa zajmującego pozycję dominującą — Możliwość przypisania naruszenia — Pojęcie nadużycia — Kryterium równie skutecznego konkurenta — Obliczenie zaniżania marży — Skutki nadużycia — Kwota grzywny)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 października 2010 r. — Deutsche Telekom AG przeciwko Komisji
   (Sprawa C-280/08 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Artykuł 82 WE - Rynki usług telekomunikacyjnych - Dostęp do stacjonarnej sieci operatora historycznego - Hurtowe ceny usług pośrednich dostępu do pętli lokalnej świadczonych na rzecz konkurentów - Detaliczne ceny usług dostępu świadczonych na rzecz abonentów - Praktyki cenowe stosowane przez przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą - Zaniżanie marży konkurentów - Opłaty zatwierdzone przez krajowy organ regulacyjny - Zakres swobody przedsiębiorstwa zajmującego pozycję dominującą - Możliwość przypisania naruszenia - Pojęcie nadużycia - Kryterium równie skutecznego konkurenta - Obliczenie zaniżania marży - Skutki nadużycia - Kwota grzywny)
   2010/C 346/06
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Deutsche Telekom AG (przedstawiciele: U. Quack, S. Ohlhoff i M. Hutschneider, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Mojzesowicz, W. Mölls i O. Weber, pełnomocnicy), Vodafone D2 GmbH, dawniej Vodafone AG & Co. KG, dawniej Arcor AG & Co. KG (przedstawiciel: M. Klusmann, pełnomocnik), Versatel NRW GmbH, dawniej Tropolys NRW GmbH, dawniej CityKom Münster GmbH Telekommunikationsservice, EWE TEL GmbH, HanseNet Telekommunikation GmbH, Versatel Nord GmbH, dawniej Versatel Nord-Deutschland GmbH, dawniej KomTel Gesellschaft für Kommunikations- und Informationsdienste mbH, NetCologne Gesellschaft für Telekommunikation mbH, Versatel Süd GmbH, dawniej Versatel Süd-Deutschland GmbH, dawniej tesion Telekommunikation GmbH, Verstel West GmbH, dawniej Versatel West-Deutschland GmbH, dawniej Versatel Deutschland GmbH & Co. KG (przedstawiciel: N. Nolte, Rechtsanwalt)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w powiększonym składzie) z dnia 10 kwietnia 2008 r. w sprawie T-271/03 Deutsche Telekom przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/707/WE z dnia 21 maja 2003 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 82 WE (Sprawy COMP/C 1/37.451, 37.578, 37.579-Deutsche Telekom AG) (Dz.U. L 263, s. 9), a tytułem żądania subsydiarnego, o obniżenie grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie — Nadużycie pozycji dominującej — Ceny dostępu do stacjonarnej sieci telekomunikacyjnej w Niemczech — Stanowiące nadużycie praktyki cenowe przedsiębiorstwa dominującego polegające na stosowaniu wobec swoich konkurentów wyższych cen za usługi pośrednie dostępu do uwolnionej pętli lokalnej niż ceny detaliczne stosowane wobec własnych abonentów

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Deutsche Telekom AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa T-278/99: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 października 2006 r. — Shell Hengelo Zuid przeciwko Komisji

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/28

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 października 2006 r. — Shell Hengelo Zuid przeciwko Komisji
   (Sprawa T-278/99) (1)

   (2006/C 310/56)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 47 z 19.02.2000


title: Sprawa T-459/11: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2009 r. — Barloworld przeciwko Komisji

text:
               15.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/7

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2009 r. — Barloworld przeciwko Komisji
   (Sprawa T-459/11)
   2011/C 305/09
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Barloworld International, S.L. (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci F. Alcaraz Gutierrez i A. J. de la Cruz Martínez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 zaskarżonej decyzji [Decyzja Komisji 2011/282/UE z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię] w zakresie w jakim stwierdza się w nim, iż art. 12 ust. 5 Texto Refundido de la Ley del Impuesto sobre Sociedades („TRLIS”) [wersji skonsolidowanej ustawy o podatku od osób prawnych] spełnia przesłanki pomocy państwa określone w art. 107 ust. 1 TFUE i pozbawiony jest uzasadnienia wymaganego na mocy art. 296 TFUE;

               —

               ewentualnie, zgodnie z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań, stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 i 3 zaskarżonej decyzji, ze względu na to, że przepisy te nie zezwalają na stosowanie obniżek podatków na mocy art. 12 ust. 5 TRLIS przez cały okres amortyzacji w odniesieniu do operacji, które miały miejsce w okresie od dnia publikacji decyzji sprawie wszczęcia postępowania przez Komisję (dnia 21 grudnia 2007 r.) do dnia publikacji zaskarżonej decyzji (dnia 21 maja 2011 r.);

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 4 i 5 zaskarżonej decyzji, ze względu na brak uzasadnienia dla ustanowienia systemu na podstawie rzekomego braku występowania barier prawnych dla transgranicznych połączeń jednostek gospodarczych oraz

               —

               obciążenie Komisji Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, ze względu na to, że art. 12 ust. 5 TRLIS nie spełnia przesłanek do tego, by uznać go za pomoc państwa

                           —

                           Artykuł 12 ust. 5 TRLIS, rozpatrywany w świetle całości hiszpańskiego systemu podatkowego, nie stanowi korzyści ekonomicznej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Z drugiej strony, sporny przepis ma ogólny charakter, przez co nie można wnioskować, że jest on de facto selektywny, w znaczeniu nadawanym temu pojęciu w wykładani stosowanej przez samą Komisję oraz we wspólnotowym orzecznictwie.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący całkowitego braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji

                           —

                           Decyzja pozbawiona jest uzasadnienia wymaganego w art. 296 TFUE, ze względu na to, że Komisja nie zbadała w niej starannie i bezstronnie wszystkich istotnych kwestii, ani nie uzasadniła dostatecznie zawartych w decyzji wniosków. W szczególności uwagę zwraca niewystarczające uzasadnienie w zakresie analizy kwestii istnienia barier prawnych dla transgranicznych połączeń jednostek gospodarczych.

               3)

               Zarzut trzeci, dotyczący zgodności środka z art. 107 ust. 3 TFUE

                           —

                           Amortyzacja finansowej wartości firmy ma na celu, przy braku harmonizacji podatkowej na szczeblu UE, usunięcie barier dla inwestycji transgranicznych, ponieważ znosi negatywny wpływ barier dla transgranicznych połączeń jednostek gospodarczych i zrównuje w zakresie traktowania pod względem podatkowym transgraniczne i krajowe połączenia jednostek gospodarczych, co gwarantuje, że decyzje dotyczące tego rodzaju operacji nie są podejmowane ze względów podatkowych, a wyłącznie ekonomicznych.

               4)

               Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, ze względu na to, że system przejściowy wynikający z zastosowania wspomnianej zasady powinien mieć zastosowanie do dnia publikacji decyzji w Dz.U. UE, tj. do dnia 21 maja 2011 r.

                           —

                           Decyzja w sprawie pozaunijnego nabycia udziałów była utrzymana w mocy, jako że w pierwszej decyzji w sprawie wewnątrzunijnego nabycia udziałów wyraźnie wskazano, iż poza Wspólnotą mogą utrzymywać się bariery prawne dla transgranicznych połączeń jednostek gospodarczych, sprawiające, że prawna i faktyczna sytuacja tego rodzaju operacji będzie odmienna od operacji wewnątrzwspólnotowych. W związku z tym, pierwsza decyzja spowodowała powstanie po stronie określonych przedsiębiorstw uzasadnionych oczekiwań w odniesieniu do hiszpańskich uregulowań, tym bardziej przy świadomości faktycznego braku możliwości, w zdecydowanej większości jurysdykcji, dokonywania transgranicznych połączeń jednostek gospodarczych poza Unią Europejską.


title: Sprawa C-558/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Chartres (Francja) w dniu 29 listopada 2010 r. — Michel Bourges-Maunoury i Marie-Louise Heintz po mężu Bourges-Maunoury przeciwko Direction des services fiscaux d'Eure et Loir

text:
               12.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Chartres (Francja) w dniu 29 listopada 2010 r. — Michel Bourges-Maunoury i Marie-Louise Heintz po mężu Bourges-Maunoury przeciwko Direction des services fiscaux d'Eure et Loir
   (Sprawa C-558/10)
   2011/C 46/09
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de grande instance de Chartres (Francja).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Michel Bourges-Maunoury i Marie-Louise Heintz po mężu Bourges-Maunoury.

      Strona pozwana: Direction des services fiscaux d'Eure et Loir.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 13 ust. 2 rozdziału V Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich do Traktatu ustanawiającego jedną Radę i jedną Komisję Wspólnot Europejskich (1) stoi na przeszkodzie uwzględnieniu w ramach obliczania górnej granicy wymiaru podatku majątkowego (impôt de solidarité sur la fortune) całości dochodów podatnika, włącznie z dochodami wypłacanymi przez instytucje Wspólnot?

      (1)  Dz.U. L 152, str. 13, obecnie art. 12 rozdziału V Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej (Dz.U. 2010, C 83, s. 266)


title: Sprawa C-311/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – O. Tümer przeciwko Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Ochrona pracowników najemnych na wypadek niewypłacalności pracodawcy — Dyrektywa 80/987/EWG — Obywatel państwa trzeciego, będący pracownikiem i nieposiadający ważnego zezwolenia na pobyt — Odmowa przyznania świadczenia z tytułu niewypłacalności pracodawcy)

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – O. Tümer przeciwko Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen
   (Sprawa C-311/13) (1)

   ((Ochrona pracowników najemnych na wypadek niewypłacalności pracodawcy - Dyrektywa 80/987/EWG - Obywatel państwa trzeciego, będący pracownikiem i nieposiadający ważnego zezwolenia na pobyt - Odmowa przyznania świadczenia z tytułu niewypłacalności pracodawcy))
   (2015/C 007/09)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Centrale Raad van Beroep.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: O. Tümer

      Strona pozwana: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

      Sentencja

   Wykładni przepisów dyrektywy Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności ich pracodawcy, zmienionej dyrektywą 2002/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie takiemu przepisowi krajowemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który dotyczy ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy i zgodnie z którym obywatel państwa trzeciego niezamieszkujący legalnie w danym państwie członkowskim nie jest uznawany za pracownika najemnego, mogącego ubiegać się o świadczenie z tytułu niewypłacalności pracodawcy ze względu na między innymi wierzytelności z tytułu niewypłaconego wynagrodzenia w wypadku niewypłacalności pracodawcy, podczas gdy na podstawie przepisów prawa cywilnego tego państwa członkowskiego ten obywatel państwa trzeciego ma status „pracownika najemnego” uprawnionego do wynagrodzenia, którego wypłaty może domagać się od swego pracodawcy przed sądami krajowymi.

      (1)  Dz.U. C 250 z 31.8.2013.


title: Sprawa C-562/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht) — Müller Fleisch GmbH przeciwko Land Baden-Württemberg (System nadzoru nad gąbczastą encefalopatią bydła — Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 — Bydło w wieku powyżej 30 miesięcy — Ubój w normalnych warunkach — Mięso przeznaczone do spożycia przez ludzi — Obowiązkowe badanie przesiewowe — Przepisy krajowe — Obowiązek badań przesiewowych — Rozszerzenie — Bydło w wieku powyżej 24 miesięcy)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht) — Müller Fleisch GmbH przeciwko Land Baden-Württemberg
   (Sprawa C-562/08) (1)

   (System nadzoru nad gąbczastą encefalopatią bydła - Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 - Bydło w wieku powyżej 30 miesięcy - Ubój w normalnych warunkach - Mięso przeznaczone do spożycia przez ludzi - Obowiązkowe badanie przesiewowe - Przepisy krajowe - Obowiązek badań przesiewowych - Rozszerzenie - Bydło w wieku powyżej 24 miesięcy)
   2010/C 100/09
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Müller Fleisch GmbH

      Strona pozwana: Land Baden-Württemberg

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesverwaltungsgericht — Wykładnia art. 6 ust. 1 w związku z rozdziałem A część I załącznika III do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii (Dz.U L 147, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1248/2001 z dnia 22 czerwca 2001 r. (Dz.U. L 173, s. 12) — Poddanie wszystkich sztuk bydła w wieku powyżej 30 miesięcy podlegających normalnemu ubojowi do celów spożycia przez ludzi obowiązkowi badania na obecność BSE — Przepisy krajowe rozszerzające obowiązek badań na wszystkie sztuki bydła w wieku powyżej 24 miesięcy

      Sentencja

   Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii i rozdział A część I załącznika III do tego rozporządzenia, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1248/2001 z dnia 22 czerwca 2001 r., nie stoją na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych, zgodnie z którymi wszystkie sztuki bydła w wieku powyżej 24 miesięcy muszą być poddane badaniu na obecność gąbczastej encefalopatii bydła.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa F-46/09: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2009 r. — V przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/40

         Skarga wniesiona w dniu 5 października 2009 r. — V przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa F-46/09)
   2010/C 11/76
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: V (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności opinii lekarskiej o niezdolności fizycznej z dnia 18 grudnia 2008 r. i po drugie, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 19 grudnia 2008 r. o wycofaniu oferty zatrudnienia złożonej uprzednio stronie skarżącej.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 19 grudnia 2008 r. podjętej przez dyrektora do spraw zarządzania personelem, wycofującej z powodu niezdolności do wykonywania pracy złożoną stronie skarżącej w dniu 10 grudnia 2008 r. ofertę zatrudnienia w charakterze pracownika kontraktowego w Sekretariacie Generalnym;

               —

               stwierdzenie nieważności opinii lekarskiej o niezdolności fizycznej z dnia 18 grudnia 2008 r. wydanej przez lekarza Parlamentu, ponieważ stwierdził on niezdolność strony skarżącej po pierwsze, bez przeprowadzenia jej badań klinicznych i po drugie, opierając się wyłącznie o decyzję o niezdolności do wykonywania pracy, podjętą przez lekarza Komisji Europejskiej w 2006 r., która została następnie utrzymana w mocy przez komisję lekarską w sposób nieprawidłowy w następstwie wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności powołania rzeczonej komisji, jako że decyzje te zostały zakwestionowane przed Sądem we wciąż toczącym się postępowaniu w sprawie F-33/08;
               W konsekwencji takiego stwierdzenia nieważności zorganizowanie prawdziwego badania lekarskiego poprzedzającego podjęcie pracy w Parlamencie, które nie będzie miało charakteru dyskryminującego i ponowne udostępnienie stanowiska, które zostało stronie skarżącej zaproponowane w Dyrekcji Generalnej do spraw Komunikacji Parlamentu Europejskiego;

               —

               przyznanie odszkodowania za szkody i krzywdy poniesione przez stronę skarżącą, szacowane wstępnie na 70 000 EUR (powiększone o odsetki za zwłokę naliczane od dnia 18 grudnia 2008 r., których wysokość podlega ustaleniu w oparciu o stopę ustaloną przez Europejski Bank Centralny dla podstawowych operacji refinansowania, powiększoną o 2 punkty), z zastrzeżeniem jego podwyższenia lub zmniejszenia w trakcie postępowania;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-842/16: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2016 r. – Repower/EUIPO – repowermap (REPOWER)

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/39

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2016 r. – Repower/EUIPO – repowermap (REPOWER)
   (Sprawa T-842/16)
   (2017/C 038/52)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Repower AG (Brusio, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunz-Hallstein i H. Kunz-Hallstein)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: repowermap.org (Berno, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego „REPOWER” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 020 351

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 września 2016 r. w sprawie R 2311/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawy połączone C-300/09 i C-301/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Staatssecretaris van Justitie przeciwko F. Toprakowi (C-300/09), I. Oguzowi (C-301/09) (Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja — Swobodny przepływ pracowników — Zasada „standstill” zawarta w art. 13 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia — Zakaz wprowadzania przez państwa członkowskie nowych ograniczeń w dostępie do rynku pracy)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Staatssecretaris van Justitie przeciwko F. Toprakowi (C-300/09), I. Oguzowi (C-301/09)
   (Sprawy połączone C-300/09 i C-301/09) (1)

   (Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja - Swobodny przepływ pracowników - Zasada „standstill” zawarta w art. 13 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia - Zakaz wprowadzania przez państwa członkowskie nowych ograniczeń w dostępie do rynku pracy)
   2011/C 55/18
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Justitie

      Strona pozwana: F. Toprak (C-300/09), I. Oguz (C-301/09)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Raad van State — Wykładnia art. 13 decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia, przyjętej przez Radę Stowarzyszenia utworzoną na mocy układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją — Zasada standstill — Zakres — Zakaz wprowadzania przez państwa członkowskie nowych ograniczeń w dostępie do rynku pracy — Pojęcie nowego ograniczenia

      Sentencja

   W okolicznościach takich jak te w sprawach przed sądem krajowym odnoszących się do przepisu krajowego dotyczącego uzyskiwania zezwolenia na pobyt przez pracowników tureckich art. 13 decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia, przyjętej przez Radę Stowarzyszenia utworzoną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Turcji, należy interpretować w ten sposób, że „nowym ograniczeniem” w rozumieniu tego artykułu jest zaostrzenie przepisu, który wprowadzono po dniu 1 grudnia 1980 r. i który przewidywał złagodzenie przepisu obowiązującego w dniu 1 grudnia 1980 r., nawet jeśli zaostrzenie to nie pogarsza warunków uzyskania tego zezwolenia w stosunku do warunków wynikających z przepisu obowiązującego w dniu 1 grudnia 1980 r., czego sprawdzenie należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa T-74/09: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2009 r. – Francja przeciwko Komisji

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/26

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2009 r. – Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-74/09)
   2009/C 102/40
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i B. Cabouat pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 7820 z dnia 8 grudnia 2008 r., wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) w zakresie w jakim wyłączają niektóre wydatki poniesione przez Republikę Francuską na rzecz organizacji producentów owoców i warzyw w latach budżetowych 2005 i 2006;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 7820 wersja ostateczna, z dnia 8 grudnia 2008 r., wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (ERG) w zakresie w jakim decyzja ta wyłącza niektóre wydatki poniesione przez Republikę Francuską w latach budżetowych 2005 i 2006.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty oparte na:

               —

               błędnej wykładni i stosowaniu art. 11 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 2200/96 (1) w zakresie w jakim wbrew temu co twierdzi Komisja rząd francuski spełnił przesłanki ustanowione w tym przepisie, ponieważ każdy producent dysponuje koniecznymi materiałami oraz zgodnie z celami skuteczności gospodarczej realizowanymi przez to rozporządzenie, przechowywanie przez każdego z producentów koniecznych materiałów może w pewnych okolicznościach być lepiej dostosowanie do ich potrzeb do niż korzystanie z jednego centrum sortowania, magazynowania i pakowania, udostępnionego przez organizację producentów;

               —

               błędnej wykładni i stosowaniu art. 11 ust. 2 lir. c) pkt 3 rozporządzenia nr 2200/96 w zakresie w jakim Komisja błędnej uznała, że rząd francuski nie spełnił przesłanek ustanowionych w tym przepisie, który przewiduje, że status organizacji producentów zobowiązuje producentów w nich zrzeszonych do sprzedaży całości ich produkcji za pośrednictwem organizacji producentów podczas gdy przepisy francuskie przewidują aktywną rolę organizacji producentów w sprzedaży produktów i ustalaniu ceny sprzedaży.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw (Dz.U. L 297, s.1)


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 czerwca 2005 r. w sprawie T-139/03 Nuova Agricast Srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Nieujawnienie dokumentu pochodzącego od Państwa Członkowskiego bez uprzedniej zgody tego Państwa)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/17

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 8 czerwca 2005 r.
   w sprawie T-139/03 Nuova Agricast Srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Nieujawnienie dokumentu pochodzącego od Państwa Członkowskiego bez uprzedniej zgody tego Państwa)
   (2005/C 229/35)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-139/03 Nuova Agricast Srl z siedzibą Cerignoli (Włochy), reprezentowana przez M. Calabrese, adwokata, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: V. Di Bucci oraz P. Aalto, wspierani przez A. Abate, adwokata, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), wspieranej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnicy: początkowo K. Manji, następnie C. Jackson, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odmawiającej skarżącej dostępu do określonych dokumentów dotyczących programu pomocy państwa, uznanego za zgodny ze wspólnym rynkiem decyzją Komisji z dnia 12 lipca 2000 r. [SG (2000) D/105754 — Pomoc nr 715/99], Sąd (piąta izba), w składzie: M. Vilaras, prezes, F. Dehousse i D. Šváby, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 8 czerwca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.6.2003.


               25.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/6

         Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-10/15)
   (2015/C 209/05)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 21 kwietnia 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Auður Ýr Steinarsdóttir i Marlene Lie Hakkebo, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1.

               Orzeczenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 21au rozdziału III załącznika XX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/126/WE z dnia 21 października 2009 r. w sprawie odzyskiwania oparów paliwa na etapie II podczas tankowania pojazdów silnikowych na stacjach paliw), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do Porozumienia oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu;

               2.

               Obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię przed dniem 10 lutego 2015 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 10 grudnia 2014 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/126/WE z dnia 21 października 2009 r. w sprawie odzyskiwania oparów paliwa na etapie II podczas tankowania pojazdów silnikowych na stacjach paliw, przywołanej w pkt 21au rozdziału III załącznika XX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia („akt prawny”),

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG przez nieprzyjęcie środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego w wyznaczonym terminie.


title: Sprawa C-377/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Praze – Republika Czeska) – Ernst Georg Radlinger, Helena Radlingerová/FINWAY a.s. (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 93/13/EWG – Artykuł 7 – Przepisy krajowe regulujące postępowanie upadłościowe – Długi z tytułu umowy kredytu konsumenckiego – Skuteczny środek zaskarżenia w postępowaniu sądowym – Punkt 1 lit. e) załącznika – Nieproporcjonalny charakter kwoty odszkodowania – Dyrektywa 2008/48/WE – Artykuł 3 ust. 1 – Całkowita kwota kredytu – Punkt 1 załącznika I – Kwota wypłat – Obliczanie rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania – Artykuł 10 ust. 2 – Obowiązek informacyjny – Badanie z urzędu – Sankcja)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/10

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Praze – Republika Czeska) – Ernst Georg Radlinger, Helena Radlingerová/FINWAY a.s.
      (Sprawa C-377/14) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Artykuł 7 - Przepisy krajowe regulujące postępowanie upadłościowe - Długi z tytułu umowy kredytu konsumenckiego - Skuteczny środek zaskarżenia w postępowaniu sądowym - Punkt 1 lit. e) załącznika - Nieproporcjonalny charakter kwoty odszkodowania - Dyrektywa 2008/48/WE - Artykuł 3 ust. 1 - Całkowita kwota kredytu - Punkt 1 załącznika I - Kwota wypłat - Obliczanie rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania - Artykuł 10 ust. 2 - Obowiązek informacyjny - Badanie z urzędu - Sankcja))
      (2016/C 211/10)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Krajský soud v Praze

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ernst Georg Radlinger, Helena Radlingerová

         Strona pozwana: FINWAY a.s.

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu uregulowania krajowego, takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które w kontekście postępowania upadłościowego, po pierwsze, nie zezwala sądowi, przed którym toczy się owo postępowanie, na badanie z urzędu ewentualnie nieuczciwego charakteru warunków umowy, z której wywodzone są wierzytelności zgłoszone w odnośnym postępowaniu upadłościowym, nawet jeśli sąd ten dysponuje niezbędnymi ku temu informacjami na temat stanu prawnego i faktycznego, a po drugie, zezwala temu sądowi na zbadanie jedynie niezabezpieczonych wierzytelności, i to jedynie w oparciu o ograniczoną liczbę zarzutów dotyczących ich przedawnienia lub wygaśnięcia.

                  2)

                  Artykuł 10 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG należy interpretować w ten sposób, że nakłada on na sąd krajowy rozpoznający spór dotyczący wierzytelności wywodzonych z umowy o kredyt w rozumieniu rzeczonej dyrektywy obowiązek zbadania z urzędu poszanowania wymogu informacyjnego przewidzianego w przywołanym przepisie oraz wyciągnięcia wszystkich wynikających z prawa krajowego konsekwencji naruszenia takiego obowiązku, pod warunkiem że sankcje spełniają wymogi ustanowione w art. 23 tej samej dyrektywy.

                  3)

                  Artykuł 3 lit. l) i art. 10 ust. 2 dyrektywy 2008/48, a także pkt I załącznika I do rzeczonej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że całkowita kwota kredytu i kwota wypłat określają całość kwot udostępnianych konsumentowi, co wyklucza kwoty powiązane przez kredytodawcę z pokryciem kosztów związanych przez kredytodawcę z udzieleniem odnośnego kredytu, które to kwoty nie są w rzeczywistości wypłacane konsumentowi.

                  4)

                  Przepisy dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że dla potrzeb oceny rażąco wysokiego – w rozumieniu art. 1 lit. e) załącznika do rzeczonej dyrektywy – odszkodowania przewidzianego na wypadek niewykonania przez konsumenta zobowiązań konieczne jest rozpatrzenie łącznego skutku wszystkich relewantnych postanowień umowy, bez względu na to, czy wierzyciel domaga się pełnego wykonania każdego z nich, i że w takim przypadku na sądach krajowych spoczywa, na podstawie art. 6 ust. 1 rzeczonej dyrektywy, obowiązek wyciągnięcia wszystkich konsekwencji wynikających ze stwierdzenia nieuczciwego charakteru niektórych warunków umowy poprzez odstąpienie od stosowania każdego z warunków uznanych za nieuczciwy w celu zapewnienia, że konsument nie jest nimi związany.

         (1)  Dz.U. C 395 z 10.11.2014.


title: Sprawa F-39/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 8 października 2015 r. – FT/ESMA (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Księgowy — Nieprzedłużenie umowy na czas określony — Właściwy organ — Oczywisty błąd w ocenie — Ciężar dowodu — Zasada zgodności skargi z zażaleniem)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/63

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 8 października 2015 r. – FT/ESMA
   (Sprawa F-39/14) (1)

   ((Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Księgowy - Nieprzedłużenie umowy na czas określony - Właściwy organ - Oczywisty błąd w ocenie - Ciężar dowodu - Zasada zgodności skargi z zażaleniem))
   (2015/C 381/88)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: FT (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (przedstawiciele: początkowo R. Vasileva Hoff, pełnomocnik, adwokaci D. Waelbroeck i A. Duron, następnie R. Vasileva Hoff i A. Lorenzet, pełnomocnicy, adwokaci D. Waelbroeck i A. Duron)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nieprzedłużenia umowy o pracę ze stroną skarżącą i żądanie przyznania zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               FT pokrywa własne koszty postępowania i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych.

      (1)  Dz.U. C 421 z 24.11.2014, s. 58.


title: Sprawa C-329/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 1 czerwca 2017 r. – Gerhard Prenninger i in.

text:
               25.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 318/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 1 czerwca 2017 r. – Gerhard Prenninger i in.
   (Sprawa C-329/17)
   (2017/C 318/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gerhard Prenninger, Karl Helmberger, Franziska Zimmer, Franz Scharinger, Norbert Pühringer, Agrargemeinschaft Pettenbach, Marktgemeinde Vorchdorf, Marktgemeinde Pettenbach, Gemeinde Steinbach am Ziehberg

      Pytania prejudycjalne

   Czy dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (1) należy interpretować w ten sposób, że „wyrąb przesieki” dla celów przeprowadzenia linii elektroenergetycznej i przez okres jej legalnego istnienia stanowi „wycinanie lasów w celu zamiany przeznaczenia gruntów” w rozumieniu pkt 1 lit. d) załącznika II do dyrektywy 2011/92?

      (1)  Dz.U. 2012, L 26, s. 1.


title: Sprawa T-253/06 P: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 września 2008 r. — Chassagne przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zwrot kosztów corocznej podróży — Urzędnik pochodzący z francuskich departamentów zamorskich — Artykuł 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Akt potwierdzający — Rozliczenie wynagrodzenia — Przeinaczenie faktów — Naruszenie prawa)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/37

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 września 2008 r. — Chassagne przeciwko Komisji
   (Sprawa T-253/06 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zwrot kosztów corocznej podróży - Urzędnik pochodzący z francuskich departamentów zamorskich - Artykuł 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Akt potwierdzający - Rozliczenie wynagrodzenia - Przeinaczenie faktów - Naruszenie prawa)
   (2008/C 285/66)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Olivier Chassagne (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, następnie T. Bontinck, avocats)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i V. Joris, pełnomocnicy, oraz F. Longfils, avocat)
   Przedmiot
   Odwołanie wniesione od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 29 czerwca 2006 r. w sprawie F-11/05 Chassagne przeciwko Komisji (Zb.Orz. FP s. I-A-1-65 i II-A-1-241), mające na celu uchylenie tego postanowienia.
   Sentencja wyroku

               1)

               Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej wydane w dniu 29 czerwca 2006 r. w sprawie F-11/05 Chassagne przeciwko Komisji (Zb.Orz. FP s. I-A-1-65 i II-A-1-241) zostaje uchylone.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w wyroku kończącym sprawę.

      (1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2006.


title: Sprawa C-510/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – E.ON Földgáz Trade Zrt/Magyar Energetikai és Közmű-szabályozási Hivatal [Odesłanie prejudycjalne — Rynek wewnętrzny gazu ziemnego — Dyrektywa 2003/55/WE — Artykuł 25 — Dyrektywa 2009/73/WE — Artykuły 41 i 54 — Stosowanie w czasie — Rozporządzenie (WE) nr 1775/2005 — Artykuł 5 — Mechanizmy alokacji zdolności przesyłowej i zarządzania ograniczeniami w przesyle — Decyzja urzędu regulacji — Prawo do wniesienia skargi — Skarga spółki posiadającej pozwolenie na przesył gazu ziemnego — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 47 — Prawo do skutecznej ochrony sądowej przed decyzją urzędu regulacji]

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – E.ON Földgáz Trade Zrt/Magyar Energetikai és Közmű-szabályozási Hivatal
   (Sprawa C-510/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rynek wewnętrzny gazu ziemnego - Dyrektywa 2003/55/WE - Artykuł 25 - Dyrektywa 2009/73/WE - Artykuły 41 i 54 - Stosowanie w czasie - Rozporządzenie (WE) nr 1775/2005 - Artykuł 5 - Mechanizmy alokacji zdolności przesyłowej i zarządzania ograniczeniami w przesyle - Decyzja urzędu regulacji - Prawo do wniesienia skargi - Skarga spółki posiadającej pozwolenie na przesył gazu ziemnego - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 - Prawo do skutecznej ochrony sądowej przed decyzją urzędu regulacji])
   (2015/C 155/04)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: E.ON Földgáz Trade Zrt

      Strona pozwana: Magyar Energetikai és Közmű-szabályozási Hivatal

      Sentencja

               1)

               Dyrektywę 2009/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącą wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającą dyrektywę 2003/55/WE, której termin transpozycji upływał w dniu 3 marca 2011 r., a w szczególności nowowprowadzony w niej art. 41 ust. 17, należy interpretować w ten sposób, że dyrektywy tej nie stosuje się do nierozstrzygniętej jeszcze w tym dniu skargi na decyzję urzędu regulacji, taką jak w postępowaniu głównym, wydaną przed upływem tego terminu transpozycji.

               2)

               Artykuł 5 rozporządzenia (WE) nr 1775/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 września 2005 r. w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego w związku z załącznikiem do tego rozporządzenia oraz z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że przepisy te stoją na przeszkodzie krajowemu uregulowaniu dotyczącemu wnoszenia skarg do sądu właściwego w celu kontroli zgodności z prawem aktów urzędu regulacji, które to uregulowanie, w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym, nie pozwala uznać legitymacji przedsiębiorcy takiego jak E.ON Földgáz do wniesienia skargi na decyzję tegoż urzędu regulacji dotyczącą kodeksu sieci gazowej.

      (1)  Dz.U. C 15 z 18.1.2014.


title: Sprawa C-489/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Rzeczpospolita Polska) w dniu 12 października 2010 r. — postępowanie karne przeciwko Łukaszowi Marcinowi Bondzie

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Rzeczpospolita Polska) w dniu 12 października 2010 r. — postępowanie karne przeciwko Łukaszowi Marcinowi Bondzie
   (Sprawa C-489/10)
   ()
   2011/C 13/29
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Sąd Najwyższy

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Łukasz Marcin Bonda

      Pytanie prejudycjalne

   Jaki jest charakter prawny sankcji przewidzianej w art. 138 rozporządzenia Komisji Wspólnot Europejskich Nr 1973/2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Komisji Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. U. WE L 345 z 20. 11. 2004 r., s. 1), polegającej na pozbawienia rolnika dopłat bezposrednich w kolejnych latach następujących po roku, w którym rolnik złożył nieprawdziwe oświadczenie co do wielkości areału stanowiącego podstawę dopłat bezpośrednich?


title: Sprawa C-175/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Pietro Calogero przeciwko Ministero dell’Interno

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Pietro Calogero przeciwko Ministero dell’Interno
      (Sprawa C-175/10)
      (2010/C 161/49)
      Język postępowania: włoski

         Sąd krajowy

      Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Pietro Calogero

         Strona pozwana: Ministero dell’Interno

         Pytania prejudycjalne

      Czy z art. 43 i 49 traktatu WE zgodne są przepisy krajowe (wprowadzone w dekrecie Bersaniego, dekrecie ustawodawczym nr 223 z dnia 4 lipca 2006 r. zastąpionym ustawą nr 248 z dnia 4 sierpnia 2006 r.) należące do „systemu krajowego, który przewiduje między innymi:

                  a)

                  istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie i w wyniku przetargu, który sprzecznie z prawem wykluczył część podmiotów;

                  b)

                  obecność przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie nabytych pozycji rynkowych (jak na przykład obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących);

                  c)

                  określenie sytuacji, w których dochodzi do utraty koncesji w przypadku, kiedy koncesjonariusz prowadzi, pośrednio lub bezpośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, porównywalną do tej, która jest przedmiotem koncesji”?


title: Sprawa T-120/08: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2011 r. — Arch Chemicals i in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Uregulowania sanitarne — Wprowadzanie do obrotu produktów biobójczych — Rozporządzenie (WE) nr 1451/2007 — Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie — Niedopuszczalność — Postępowanie zaoczne)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/12

         Wyrok Sądu z dnia 20 września 2011 r. — Arch Chemicals i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-120/08) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Uregulowania sanitarne - Wprowadzanie do obrotu produktów biobójczych - Rozporządzenie (WE) nr 1451/2007 - Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie - Niedopuszczalność - Postępowanie zaoczne)
   2011/C 319/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Arch Chemicals, Inc (Norwalk, Connecticut, Stany Zjednoczone), Arch Timber Protection Ltd (Castleford, West Yorkshire, Zjednoczone Królestwo), Rhodia UK Ltd (Watford, Hertfordshire, Zjednoczone Królestwo), Sumitomo Chemical (UK) plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i Troy Chemical Co. BV (Vlaardingen, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem i C. Mereu)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i E. Kružíková, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Europejska Rada Przemysłu Chemicznego (CEFIC) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci Y. van Gerven i V. Terrien, następnie Y. van Gerven)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności art. 3 ust. 2, art. 4, art. 7 ust. 3, art. 14 ust. 2 akapit drugi, art. 15 ust. 3, art. 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1451/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (Dz.U. L 325, s. 3) oraz stwierdzenia nieważności załącznika II do tego rozporządzenia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Postępowanie w sprawie wniosków Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

               3)

               Arch Chemicals, Inc., Arch Timber Protection Ltd, Rhodia UK Ltd, Sumitomo Chemical (UK) plc i Troy Chemical Co. BV pokrywają własne koszty.

               4)

               Europejska Rada Przemysłu Chemicznego (CEFIC) pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 128 z 24.5.2008


title: Sprawa T-327/10: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2010 r. — Fraas przeciwko OHIM (Motyw przedstawiający kwadraty w kolorach czarnym, ciemnoszarym, jasnoszarym i ciemnoczerwonym)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/44

      Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2010 r. — Fraas przeciwko OHIM (Motyw przedstawiający kwadraty w kolorach czarnym, ciemnoszarym, jasnoszarym i ciemnoczerwonym)
      (Sprawa T-327/10)
      ()
      (2010/C 288/84)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: V. Fraas GmbH (Helmbrechts-Wüstenselbitz, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger i R. Kunze)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie R 189/2010-4;

                  —

                  obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający wzór w kwadraty w kolorach czarnym, ciemnoszarym, jasnoszarym i ciemnoczerwonym dla towarów z klas 18, 24 i 25.

         Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

         Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

         Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ rozpatrywany znak ma charakter odróżniający, oraz naruszenie art. 75 i 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie ustosunkowała się do przedstawionej przez skarżącą obszernej argumentacji o charakterze faktycznym i prawnym.

         (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-22/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 maja 2009 r. — US Steel Košice przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Akt przystąpienia — Warunek nałożony na beneficjenta polegający na stosowaniu limitu sprzedaży produktów z blachy w  rozszerzonej Unii — Pismo, w którym Komisji dokonała wykładni tego warunku jako mającego zastosowanie do rynków bułgarskiego i rumuńskiego od dnia przystąpienia — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/10

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 maja 2009 r. — US Steel Košice przeciwko Komisji
   (Sprawa T-22/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Akt przystąpienia - Warunek nałożony na beneficjenta polegający na stosowaniu limitu sprzedaży produktów z blachy w „rozszerzonej Unii” - Pismo, w którym Komisji dokonała wykładni tego warunku jako mającego zastosowanie do rynków bułgarskiego i rumuńskiego od dnia przystąpienia - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
   2009/C 167/21
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: US Steel Košice s.r.o. (Koszyce, Słowacja) (przedstawiciele: adwokaci E. Vermulst, S. Van Cutsem)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Gross i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Słowacka (przedstawiciel: J. Čorba, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji, która zdaniem skarżącej została zawarta w piśmie Komisji z dnia 22 listopada 2006 r. w zakresie, w jakim dokonuje ona wykładni nałożonego na skarżącą warunku polegającego na stosowaniu limitu sprzedaży produktów z blachy w „rozszerzonej Unii” jako z dniem 1 stycznia 2007 r. mającego zastosowanie także do rynków bułgarskiego i rumuńskiego.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               US Steel Košice s.r.o. pokryje własne koszty i koszty poniesione przez Komisję.

               3)

               Republika Słowacka pokryje własne koszty

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Sprawa T-485/08 P: Wyrok Sądu z dnia 2 lipca 2010 r. — Lafili przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Dopuszczalność — Pojęcie strony przegrywającej sprawę w pierwszej instancji — Awans — Zaszeregowanie do grupy i na stopień — Mnożnik wyższy od 1 — Przeliczenie zgodnie z zasadą starszeństwa zawodowego dla danego stopnia zaszeregowania — Artykuł 7 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/40

         Wyrok Sądu z dnia 2 lipca 2010 r. — Lafili przeciwko Komisji
   (Sprawa T-485/08 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Dopuszczalność - Pojęcie strony przegrywającej sprawę w pierwszej instancji - Awans - Zaszeregowanie do grupy i na stopień - Mnożnik wyższy od 1 - Przeliczenie zgodnie z zasadą starszeństwa zawodowego dla danego stopnia zaszeregowania - Artykuł 7 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego)
   2010/C 221/65
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Paul Lafili (Genk, Belgia) (przedstawiciel: L. Levi, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall, H. Krämer i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 4 września 2008 r. wydanego w sprawie F-22/07 Lafili przeciwko Komisji, dotychczas niepublikowanego w Zbiorze, mające ma celu uchylenie tego wyroku

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Paul Lafili ponosi koszty własne i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską w ramach postępowania w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 19 z 24.1.2009.


title: Sprawa T-621/15: Wyrok Sądu z dnia 5 kwietnia 2017 r. – Tractel Greifzug/EUIPO – Shenxi Machinery (Kształt wciągarki z napędem motorycznym) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Trójwymiarowy unijny znak towarowy — Kształt wciągarki z napędem motorycznym — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego — Artykuł 7 ust. 1 lit. a) pkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/25

         Wyrok Sądu z dnia 5 kwietnia 2017 r. – Tractel Greifzug/EUIPO – Shenxi Machinery (Kształt wciągarki z napędem motorycznym)
   (Sprawa T-621/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Trójwymiarowy unijny znak towarowy - Kształt wciągarki z napędem motorycznym - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego - Artykuł 7 ust. 1 lit. a) pkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 161/34)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Tractel Greifzug GmbH (Bergisch Gladbach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Lüken i C. Maierhöfer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Shenxi Machinery Co. Ltd (Wuxi, Chiny) (przedstawiciel: adwokat C. Vossius)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 września 2015 r. (sprawa R 1658/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Shenxi Machinery a Tractel Greifzug.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Tractel Greifzug GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

               3)

               Shenxi Machinery Co. Ltd pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 16 z 18.1.2016.


title: Sprawa C-27/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Banque Fédérative du Crédit Mutuel przeciwko Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie (Podatek dochodowy od osób prawnych — Dyrektywa 90/435/EWG — Dochody spółki dominującej podlegające opodatkowaniu — Niemożliwość odliczenia kosztów i wydatków związanych z udziałem w spółce zależnej — Ryczałtowe określenie kwoty tych kosztów — Próg 5 % zysków wypłaconych przez spółkę zależną — Włączenie ulgi podatkowej)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/13

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Banque Fédérative du Crédit Mutuel przeciwko Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie
   (Sprawa C-27/07) (1)

   (Podatek dochodowy od osób prawnych - Dyrektywa 90/435/EWG - Dochody spółki dominującej podlegające opodatkowaniu - Niemożliwość odliczenia kosztów i wydatków związanych z udziałem w spółce zależnej - Ryczałtowe określenie kwoty tych kosztów - Próg 5 % zysków wypłaconych przez spółkę zależną - Włączenie ulgi podatkowej)
   (2008/C 128/20)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil d'État
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Banque Fédérative du Crédit Mutuel

      Strona pozwana: Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État — Wykładnia art. 4, 5 i 7 dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, str. 6) — Włączenie do dochodu spółki dominującej podlegającego opodatkowaniu ryczałtowo określonego ułamka kosztów i wydatków w wysokości 5 % dochodu z udziałów w spółce zależnej, włączając w to ulgi podatkowe — Zgodność tego włączenia z limitem określonym w art. 4 dyrektywy — Konieczność zaliczenia ulgi podatkowej na podatek należny od spółki dominującej
   Sentencja
   Wykładni pojęcia „zysków wypłaconych przez spółkę zależną” w rozumieniu art. 4 ust. 2 zdanie ostatnie dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich należy dokonywać w ten sposób, że nie sprzeciwia się ono uregulowaniu państwa członkowskiego, które włącza do tych zysków ulgi podatkowe, które zostały przyznane celem skompensowania podatku u źródła pobranego od spółki dominującej przez państwo członkowskie spółki zależnej.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa T-467/10: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2010 r. — Murphy przeciwko Komisji

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/48

         Skarga wniesiona w dniu 27 września 2010 r. — Murphy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-467/10)
   ()
   2010/C 328/76
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Larry Murphy (Castletownbere, Irlandia) (przedstawiciele: A. Collins SC, N. Travers, Barrister i D. Barry, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2010 r., notyfikowanej jako dokument C(2010) 4753 — pismo do Irlandii, oddalającej wniosek o zwiększenie ze względów bezpieczeństwa zdolności połowowej nowego trawlera do połowów pelagicznych, który miał zastąpić MFV Menhaden, oraz zastąpienie decyzji w przedmiocie wyżej wymienionego wniosku, zawartej w decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r., dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO-IV) w celu poprawy bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów i warunków pracy w odniesieniu do statków o całkowitej długości przekraczającej 12m (Dz.U. 2003 L 90, s. 48), której nieważność stwierdzono wyrokiem Trybunału z dnia 17 kwietnia 2008 r. w sprawach połączonych C-373/06 P, C-379/06 P i C-382/06 P, Flaherty i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. 2008 s. I-2649; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący, na podstawie art. 263 TFUE, żąda w skardze stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2010 r., notyfikowanej jako dokument C(2010) 4753 — pismo do Irlandii, oddalającej wniosek o zwiększenie ze względów bezpieczeństwa zdolności połowowej nowego trawlera do połowów pelagicznych, który miał zastąpić MFV Menhaden, oraz zastąpienia decyzji w przedmiocie wyżej wymienionego wniosku, zawartej w decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r., dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO-IV) w celu poprawy bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów i warunków pracy w odniesieniu do statków o całkowitej długości przekraczającej 12m (Dz.U. 2003 r. L 90, s. 48), której nieważność stwierdzono wyrokiem Trybunału z dnia 17 kwietnia 2008 r. w sprawach połączonych C-373/06 P, C-379/06 P i C-382/06 P, Flaherty i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. 2008 s. I-2649.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi następujące zarzuty:

               Po pierwsze skarżący twierdzi, że Komisja działała bez podstawy prawnej. Artykuł 4 ust. 2 decyzji 97/413/WE z dnia 26 czerwca 1997 r. w sprawie celów i szczególnych zasad restrukturyzacji sektora rybołówstwa wspólnotowego, w okresie od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 31 grudnia 2001 r., w celu osiągnięcia trwałej równowagi pomiędzy zasobami i ich eksploatacją (Dz.U. 1997 L 175, s. 27) stanowi w dalszym ciągu podstawę prawną zaskarżonej decyzji i w związku z tym, jak twierdzi skarżący, Komisja nie miała podstaw prawnych do wydania zaskarżonej decyzji jako decyzji ad hoc.

               Po drugie, skarżący twierdzi, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne. Podnosi on, że zaskarżona decyzja, wydana na podstawie decyzji Rady nr 97/413/WE, winna była zostać przyjęta w ramach procedury komitetów zarządzających oraz że decydując o wydaniu decyzji jako decyzji ad hoc, Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne.

               Po trzecie, skarżący twierdzi, że dokonując błędnej wykładni art. 4 ust. 2 decyzji Rady nr 97/413/WE, Komisja nadużyła swych uprawnień, w szczególności opierając się na niemających znaczenia kryteriach i pomijając definicję pojęcia „nakład połowowy” ustanowioną w decyzji Komisji nr 97/413/WE i w regulacjach wspólnotowych w dziedzinie rybołówstwa obowiązujących w momencie składania przez skarżącego wniosku o zwiększenie tonażu ze względów bezpieczeństwa, w grudniu 2001 r.

               Ponadto skarżący podnosi, że zaskarżona decyzji w zakresie w jakim ocenia jego wniosek o zwiększenie tonażu ze względów bezpieczeństwa, jest obarczona licznymi oczywistymi błędami. W szczególności skarżący twierdzi, że decyzja Komisji o oddaleniu jego wniosku z tego względu, iż powierzchnia pokładu głównego nowej jednostki jest większa niż powierzchnia pokładu głównego Menhaden jest oczywiście błędna, jak również założenie leżące u jej podstaw, że nowa jednostka będzie miała większy „nakład połowowy” niż Menhaden.

               Wreszcie skarżący twierdzi, że Komisja naruszyła prawo do równego traktowania. Podnosi on, że oddalenie wniosku przez Komisję z powodu większej powierzchni pokładu głównego nowej jednostki stanowi istotną różnicę w traktowaniu, równoznaczną z niedopuszczalną dyskryminacją w porównaniu z zupełnie innym podejściem przyjętym przez Komisję przy rozpatrywaniu niektórych wniosków o zwiększenie tonażu ze względów bezpieczeństwa, uwzględnionych w decyzji Komisji nr 2003/245, a także w odniesieniu to jednego z wniosków, początkowo oddalonego mocą tej decyzji a następnie uwzględnionego w decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2010 r., notyfikowanej jako dokument C(2010) 4765.


title: Sprawa C-539/07: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 15 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/22/WE — Artykuł 26 ust. 3 — Jeden europejski numer alarmowy — Informacje o miejscu przebywania osoby wywołującej — Udostępnienie władzom zajmującym się ratownictwem — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/4

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 15 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-539/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/22/WE - Artykuł 26 ust. 3 - Jeden europejski numer alarmowy - Informacje o miejscu przebywania osoby wywołującej - Udostępnienie władzom zajmującym się ratownictwem - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2009/C 55/06)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. Montaguti i A. Nijenhuis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (Przedstawiciele: I. M. Braguglia, pełnomocnik i S. Fiorentino, avvocato dello Stato)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do art. 26 ust. 3 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51).
   Sentencja

               1)

               Nie umożliwiając, w odniesieniu do wszystkich wywołań jednego europejskiego numeru alarmowego „112”, udostępnienia władzom zajmującym się ratownictwem informacji o miejscu przebywania osoby wywołującej, w stopniu, w jakim było to technicznie możliwe, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 26 ust. 3 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej).

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawa C-437/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 marca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Niedersächsisches Finanzgericht — Niemcy) — Securenta Göttinger Immobilienanlagen und Vermögensmanagement AG przeciwko Finanzamt Göttingen (Szósta dyrektywa VAT — Podatnik wykonujący jednocześnie działalność gospodarczą opodatkowaną lub zwolnioną z podatku oraz działalność niemającą charakteru gospodarczego — Prawo do odliczenia podatku naliczonego — Wydatki związane z emisją akcji i nietypowych udziałów — Podział podatku naliczonego w zależności od gospodarczego charakteru działalności — Obliczanie części podlegającej odliczeniu)

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 marca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Niedersächsisches Finanzgericht — Niemcy) — Securenta Göttinger Immobilienanlagen und Vermögensmanagement AG przeciwko Finanzamt Göttingen
   (Sprawa C-437/06) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Podatnik wykonujący jednocześnie działalność gospodarczą opodatkowaną lub zwolnioną z podatku oraz działalność niemającą charakteru gospodarczego - Prawo do odliczenia podatku naliczonego - Wydatki związane z emisją akcji i nietypowych udziałów - Podział podatku naliczonego w zależności od gospodarczego charakteru działalności - Obliczanie części podlegającej odliczeniu)
   (2008/C 116/11)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Niedersächsisches Finanzgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Securenta Göttinger Immobilienanlagen und Vermögensmanagement AG

      Strona pozwana: Finanzamt Göttingen
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Niedersächsisches Finanzgericht — Wykładnia art. 2 pkt 1 i art. 17 ust. 5 dyrektywy 77/388/EWG: Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Emisja akcji i cichych udziałów w spółce akcyjnej przy podwyższeniu kapitału — Świadczenie odpłatne w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy — Możliwość odliczenia podatku VAT uzależniona od bezpośredniego i ścisłego związku z działalnością gospodarczą podatnika — Możliwość częściowego odliczenia w rozumieniu art. 17 ust. 5 dyrektywy
   Sentencja

               1)

               W przypadku, gdy podatnik wykonuje równocześnie działalność gospodarczą, opodatkowaną lub zwolnioną z podatku, i działalność niemającą charakteru gospodarczego, nienależącą do zakresu stosowania szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, odliczenie podatku od wartości dodanej naliczonego od wydatków związanych z emisją akcji i nietypowych cichych udziałów jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim wydatki te można przyporządkować działalności gospodarczej podatnika w rozumieniu art. 2 pkt 1 tej dyrektywy.

               2)

               Ustalenie metod i kryteriów podziału kwot podatku naliczonego pomiędzy działalność gospodarczą i działalność niemającą charakteru gospodarczego w rozumieniu szóstej dyrektywy 77/388 należy do swobodnego uznania państw członkowskich, które korzystając z tego uprawnienia powinny uwzględniać cel i strukturę tej dyrektywy i na tej podstawie określić sposób obliczania obiektywnie odzwierciedlający część wydatków faktycznie przypadających odpowiednio na każdy z tych rodzajów działalności.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-498/07 P: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 czerwca 2009 r. — Krcova przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zatrudnienie — Okres próbny — Przedłużenie okresu próbnego — Sprawozdanie na zakończenie okresu próbnego — Zwolnienie z pracy po zakończeniu okresu próbnego — Artykuł 34 regulaminu pracowniczego — Obowiązek uzasadnienia Sądu do spraw Służby Publicznej)

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/14

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 czerwca 2009 r. — Krcova przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa T-498/07 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Okres próbny - Przedłużenie okresu próbnego - Sprawozdanie na zakończenie okresu próbnego - Zwolnienie z pracy po zakończeniu okresu próbnego - Artykuł 34 regulaminu pracowniczego - Obowiązek uzasadnienia Sądu do spraw Służby Publicznej)
   2009/C 233/23
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Erika Krcova (Trnava, Słowacja) (przedstawiciel: adwokat J. Rooy)

      Druga strona postępowania: Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo M. Schauss, następnie A.V. Placco, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 18 października 2007 r. w sprawie F-112/06 Krcova przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, zmierzające do uchylenia tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Erika Krcova pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w postępowaniu odwoławczym.

      (1)  Dz.U C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa C-57/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Belgia) w dniu 28 stycznia 2010 r. — Vlaammse Dierenartsenvereniging VZW przeciwko Belgische Staat

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Belgia) w dniu 28 stycznia 2010 r. — Vlaammse Dierenartsenvereniging VZW przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-57/10)
   2010/C 100/38
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vlaammse Dierenartsenvereniging VZW

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 lit. b), art. 4 ust. 2, art. 5 i art. 17 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 998/2003 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym, i zmieniającego dyrektywę Rady 92/65/EWG oraz artykuły i załączniki do decyzji Komisji 2003/803/WE (2) z dnia 26 listopada 2003 r. ustanawiającej wzór paszportu do celu wewnątrzwspólnotowego przemieszczania psów, kotów i fretek stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, które, jeśli chodzi o paszporty dla kotów i fretek zawierają odesłanie do przewidzianych we wspomnianej decyzji Komisji z dnia 26 listopada 2003 r. wzoru i dodatkowych wymogów, lecz stanowią ponadto, że każdy paszport musi posiadać jednolity trzynastocyfrowy numer składający się z kodu ISO dla Belgii „BE” oraz dwucyfrowego numeru identyfikacyjnego wystawiającego i dziewięciocyfrowego numeru seryjnego?

               2)

               Czy przepisy krajowe, które, jeśli chodzi o paszporty dla kotów i fretek zawierają odesłanie do przewidzianych we wspomnianej decyzji Komisji z dnia 26 listopada 2003 r. wzoru i dodatkowych wymogów, lecz stanowią ponadto, że każdy paszport musi posiadać jednolity trzynastocyfrowy numer składający się z kodu ISO dla Belgii „BE” oraz dwucyfrowego numeru identyfikacyjnego wystawiającego i dziewięciocyfrowego numeru seryjnego są przepisami technicznymi w rozumieniu art. 1 dyrektywy 98/34/WE (3) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, o których należy zgodnie z art. 8 tej dyrektywy poinformować Komisję przed ich przyjęciem?

      (1)  Dz.U. L 146, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 312, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 204, s. 37.


title: Sprawa F-66/06: Skarga wniesiona w dniu  16 czerwca 2006 r.  — Kyriazi przeciwko Komisji

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/43

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2006 r. — Kyriazi przeciwko Komisji
   (Sprawa F-66/06)
   (2006/C 178/80)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Kalliopi Kyriazi (Clabecq, Belgia) (Przedstawiciel: E. Boigelot, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji z dnia 12 września 2005 r. o powołaniu skarżącej jako urzędnika w okresie próbnym z zaszeregowaniem do grupy C*1 stopień 2, a także każdego aktu następującego po niej lub z nią związanego, jak decyzji o cofnięciu dodatku sekretarskiego i braku jego przywrócenia po powołaniu jej na czas nieokreślony;

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 6 marca 2006 r. oddalającej zażalenie skarżącej zmierzające do uchylenia wyżej wskazanej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, laureat konkursu wewnętrznego zmiany kategorii COM/PC/04, była członkiem personelu tymczasowego Komisji w grupie C*2 (dawniej C5) w momencie wpisania jej na listę przydatności w ramach tego konkursu do dnia 31 lipca 2004 r. Następnie pracowała tymczasowo w tej samej instytucji do dnia 1 listopada 2004 r., kiedy to zatrudniona została jako członek personelu tymczasowego i zaszeregowana w grupie C*1 bez dodatku sekretarskiego, który otrzymywała na podstawie poprzedniej umowy. W dniu 16 kwietnia 2005 r. powołana została jako urzędnik w okresie próbnym, z takim samym zaszeregowaniem.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi, że administracja naruszyła art. 31 ust. 1 i art. 25 akapit 2 regulaminu pracowniczego, a także art. 5 i 16 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego. Przywołuje też naruszenie istotnych przepisów postępowania, postanowień ogłoszenia o konkursie, a także naruszenie szeregu ogólnych zasad prawa, w szczególności zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasadę pewności prawnej, zasadę dobrej administracji i zasadę równości traktowania.
   Skarżąca nadto uważa, że rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniające regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich oraz warunki zatrudnienia innych pracowników (1) jest bezprawne w części, w której wprowadza art. 5 ust. 4 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, w zakresie w jakim organ powołujący dokonuje wykładni tego przepisu jako pozwalającego na zaszeregowanie skarżącej w grupie C*1, stopień 2 z naruszeniem postanowień art. 31 regulaminu pracowniczego i szeregu innych zasad prawa.

      (1)  Dz.U. L 124 z 27.04.2004, str. 1


title: Sprawa T-488/07: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2007 r. — Cabel Hall Citrus przeciwko OHIM — Casur (EGLÉFRUIT)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/44

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2007 r. — Cabel Hall Citrus przeciwko OHIM — Casur (EGLÉFRUIT)
   (Sprawa T-488/07)
   (2008/C 64/73)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Cabel Hall Citrus Ltd (Wielki Kajman, Kajmany) (przedstawiciel: C. Rogers, Barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Casur S. Coop. Andaluza (Viator, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 19 września 2007 r. wydanej przez Pierwszą Izbę Odwoławczą OHIM w sprawie R 293/2007-1;

               —

               nakazanie właściwemu Wydziałowi Unieważnień OHIM unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego EGLÉFRUIT (rejestracja nr 3 517 431)

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy „EGLÉFRUIT” dla towarów i usług z klas 29, 30 i 31 — wspólnotowy znak towarowy nr 3 517 431

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Casur S. Coop. Andaluza

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: słowny i graficzny wspólnotowy i krajowy znak towarowy „UGLI” dla towarów i usług z klas 29, 30 i 31

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z uwagi na niewłaściwe zastosowanie przez Izbę Odwoławczą testu na istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do kolidujących znaków towarowych.