title: Sprawa T-883/16: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2016 r. – Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/52

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2016 r. – Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-883/16)
   (2017/C 038/68)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 października 2016 r. w sprawie zmiany warunków wyłączenia gazociągu Opal z obowiązku stosowania zasady dostępu stron trzecich (TPA) oraz regulacji taryf udzielonych na podstawie dyrektywy 2003/55/WE;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 36 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2009/73/WE w związku z art. 194 ust. 1 lit. b) TFUE oraz zasady solidarności poprzez przyznanie nowego wyłączenia regulacyjnego dla gazociągu Opal, mimo że wyłączenie to podważa bezpieczeństwo dostaw gazu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący braku kompetencji Komisji i naruszenie art. 36 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 17 dyrektywy 2009/73/WE poprzez przyznanie nowego wyłączenia regulacyjnego dla gazociągu Opal, mimo że gazociąg ten nie stanowi „połączenia wzajemnego”.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 36 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2009/73/WE poprzez przyznanie nowego wyłączenia regulacyjnego dla gazociągu Opal mimo braku ryzyka, że inwestycja nie miałaby miejsca bez udzielenia tego wyłączenia.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 36 ust. 1 lit. a) oraz lit. e) dyrektywy 2009/73/WE poprzez przyznanie nowego wyłączenia regulacyjnego dla gazociągu Opal mimo negatywnego wpływu takiego wyłączenia na konkurencję.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia wiążących Unię Europejską umów międzynarodowych, tj. Traktatu Karty Energetycznej, Traktatu o Wspólnocie Energetycznej oraz Układu Stowarzyszeniowego z Ukrainą.


title: Sprawa T-55/17: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2017 r. – Healy/Komisja

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/39

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2017 r. – Healy/Komisja
   (Sprawa T-55/17)
   (2017/C 112/54)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: John Morrison Healy (Celbridge, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej z dnia 11 kwietnia 2016 r. o niedopuszczeniu strony skarżącej do konkursu COM/02/AST/16 (AST2);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący naruszenia art. 27 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego urzędników.
   Strona skarżąca twierdzi bowiem, że sporny warunek dopuszczenia, tj. wykazanie stażu pracy w Komisji, który wynosi co najmniej 42 miesiące, nie jest uzasadniony w świetle wymogów związanych ze stanowiskiem do obsadzenia.
   Ponadto art. 82 ust. 7 warunków zatrudnienia innych pracowników (WZIP) jest jej zdaniem niezgodny z art. 27 regulaminu pracowniczego, w zakresie, w jakim wyklucza jakąkolwiek możliwość udziału personelu kontraktowego, którego staż pracy jest krótszy niż 36 miesięcy w konkursach wewnętrznych. W tym przypadku Komisja uznała, że 36 miesięcy stanowi minimalny próg, służący za podstawę, który wpłynąłby na prawidłowość oceny spornego warunku dopuszczenia do konkursu dokonanej przez organ powołujący.


title: Sprawa C-119/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Darmstadt (Niemcy) w dniu 27 lutego 2007 r. — Container Service Thorsten Sperzel GmbH przeciwko Land Hessen

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Darmstadt (Niemcy) w dniu 27 lutego 2007 r. — Container Service Thorsten Sperzel GmbH przeciwko Land Hessen
   (Sprawa C-119/07)
   (2007/C 117/09)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Darmstadt
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Container Service Thorsten Sperzel GmbH

      Strona pozwana: Land Hessen
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 33 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku obliczania kosztów administracyjnych z tytułu przeprowadzenia procedury powiadamiania i nadzoru oprócz kosztów rzeczywiście związanych z obciążeniami administracyjnymi czynności urzędowej można uwzględnić również wartość czynności urzędowej dla zgłaszającego jako adresata czynności urzędowej?
               Jeżeli Trybunał udzieli odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie

               2)

               Czy art. 33 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 należy interpretować w ten sposób, że można uznać za odpowiednie koszty administracyjne z tytułu przeprowadzenia procedury powiadamiania i nadzoru również wtedy, gdy w ramach obliczania kosztów administracyjnych uwzględniana w rozliczeniu pozycja „wartość czynności urzędowej dla zgłaszającego ”wielokrotnie (w danym przypadku dwudziestokrotnie) przekracza rzeczywiście poniesione obciążenia administracyjne?

      (1)  Dz.U. L 30, str. 1.


title: Sprawa T-462/05: Skarga wniesiona w dniu  30 grudnia 2005 r.  — Toyoda Koki Kabushiki Kaisha przeciwko OHIM

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/27

         Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2005 r. — Toyoda Koki Kabushiki Kaisha przeciwko OHIM
   (Sprawa T-462/05)
   (2006/C 74/51)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Toyoda Koki Kabushiki Kaisha (Aichi-Ken, Japonia) [Przedstawiciel: adwokat J. F. Wachinger]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 14 września 2005 r. wydanej w sprawie 1157/2004-1 i uwzględnienie wniosku o rejestrację słownego znaku towarowego „IFS” objętego zgłoszeniem nr 003157492 dla towarów oznaczanych jako „systemy kierowania i wspomagane układy kierownicze zarówno dla pojazdów, jak i ich części, z wyłączeniem niezależnego przedniego zawieszenia” zaliczanych do klasy 12 w rozumieniu porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków,

               —

               ewentualnie: stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 14 września 2005 r. wydanej w sprawie 1157/2004-1 i przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego do ponownego rozpoznania,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „IFS” dla towarów zaliczanych do klasy 12 — zgłoszenie nr 3 157 492

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia w odniesieniu do wszystkich oznaczonych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 40/94 między innymi z powodu niewłaściwego zdefiniowania właściwego kręgu odbiorców i niesłusznym uznaniu, że zgłoszony znak ma charakter opisowy


title: Sprawa F-115/13: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2013 r. — ZZ przeciwko Europejskiej Agencji Środowiska (EEA)

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/22

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2013 r. — ZZ przeciwko Europejskiej Agencji Środowiska (EEA)
   (Sprawa F-115/13)
   2014/C 31/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat A. Bertolini)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Środowiska (EEA)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzedłużeniu umowy o pracę ze skarżącą i w rezultacie przywrócenie skarżącej na stanowisko, które zajmowała, lub na inne odpowiednie stanowisko bądź w odmiennym wypadku nakazanie stronie pozwanej wypłacenia skarżącej odszkodowania za poniesioną szkodę materialną i w każdym razie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Środowiska z dnia 29 maja 2013 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącą w dniu 1 maja 2013 r.;

               —

               w rezultacie:

                           —

                           przywrócenie skarżącej na stanowisko, które zajmowała, lub na inne stanowisko odpowiednie do jej kompetencji w EEA poprzez przedłużenie jej umowy zgodnie z wymogami regulaminowymi;

                           —

                           posiłkowo, w razie nieuwzględnienia przedstawionego powyżej żądania dotyczącego przywrócenia na stanowisko, nakazanie stronie pozwanej wypłacenia skarżącej odszkodowania za poniesioną szkodę materialną, szacowaną tymczasowo i ex aequo et bono na różnicę pomiędzy wynagrodzeniem, które otrzymywała jako członek personelu kontraktowego w EEA przez co najmniej okres równoważny okresowi obowiązywania jej pierwotnej umowy o pracę (trzy lata);

               —

               w każdym razie nakazanie stronie pozwanej wypłacenie tymczasowej kwoty ex aequo et bono w wysokości 5 000 EUR jako zadośćuczynienia za krzywdę wraz z odsetkami za zwłokę naliczanymi według stopy ustawowej od dnia wydania wyroku;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-236/12: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2013 r. — Airbus przeciwko OHIM (NEO) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego NEO — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą — Badanie co do istoty zależne od dopuszczalności odwołania — Artykuł 59 i art. 64 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Badanie stanu faktycznego z urzędu — Artykuł 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               10.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/8

         Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2013 r. — Airbus przeciwko OHIM (NEO)
   (Sprawa T-236/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego NEO - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą - Badanie co do istoty zależne od dopuszczalności odwołania - Artykuł 59 i art. 64 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Artykuł 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 233/14
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Airbus SAS (Blagnac, Francja) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger i R. Kunze)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 lutego 2012 r. (sprawa R 1387/2011-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego NEO jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 23 lutego 2012 r. (sprawa R 1387/2011–1) w zakresie dotyczącym usług należących do klasy 39 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa F-62/08: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 8 lipca 2009 r. — Sevenier przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Zakończenie służby — Rezygnacja — Cofnięcie rezygnacji)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/65

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 8 lipca 2009 r. — Sevenier przeciwko Komisji
   (Sprawa F-62/08) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zakończenie służby - Rezygnacja - Cofnięcie rezygnacji)
   2009/C 282/124
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Roberto Sevenier (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat E. Boigelot)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, w której odrzucony został wniosek skarżącego mający na celu cofnięcie jego rezygnacji i zwołanie komisji lekarskiej i w konsekwencji żądanie przywrócenia skarżącego do pracy w Komisji Europejskiej z jednoczesnym odtworzeniem ścieżki jego kariery od dnia złożenia przez niego rezygnacji.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Roberto Sevenier zostaje obciążony kosztami postępowania.

               3)

               Umarza się postępowanie w sprawie wniosku o przystąpienie do sprawy.

               4)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona własnymi kosztami odnoszącymi się do wniosku o przystąpienie do sprawy.

      (1)  Dz. U. C 247 z 27.09.2008, s. 25.


title: Sprawa C-413/05: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia  16 lutego 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/14

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 lutego 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-413/05) (1)

   (2006/C 154/39)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 22 z 28.1.2006


title: Sprawa C-538/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 3 grudnia 2007 r. — Assitur Srl przeciwko Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura di Milano

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 3 grudnia 2007 r. — Assitur Srl przeciwko Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura di Milano
   (Sprawa C-538/07)
   (2008/C 37/22)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Assitur Srl.

      Strona pozwana: Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura di Milano.
   Pytania prejudycjalne
   „Czy art. 29 dyrektywy 92/50/WE (1) przewidując siedem przypadków wykluczenia z udziału w zamówieniach na usługi, określa wyczerpującą listę przypadków wykluczenia, stojąc zatem na przeszkodzie temu, by w art. 10 ust. 1a ustawy nr 109/94 (obecnie zastąpionym art. 34 ostatni akapit dekretu ustawodawczego nr 136/06) wprowadzono zakaz wspólnego uczestnictwa w przetargu przedsiębiorstw, które łączy stosunek kontroli?”

      (1)  Dz.U. L 209, str. 1.


title: Sprawa T-176/11 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 2 grudnia 2011 r. — Carbunión przeciwko Radzie (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Decyzja w sprawie pomocy państwa ułatwiającej zamykanie niekonkurencyjnych kopalń węgla — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak interesu prawnego — Brak spójności ze skargą główną — Nierozerwalność — Niedopuszczalność — Wyważenie interesów)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/52

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 2 grudnia 2011 r. — Carbunión przeciwko Radzie
      (Sprawa T-176/11 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Decyzja w sprawie pomocy państwa ułatwiającej zamykanie niekonkurencyjnych kopalń węgla - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak interesu prawnego - Brak spójności ze skargą główną - Nierozerwalność - Niedopuszczalność - Wyważenie interesów)
      (2012/C 25/101)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Federación Nacional de Empresarios de Minas de Carbón (Carbunión) (Madryd, Hiszpania) (przedstawiciele: K. Desai, solicitor, oraz adwokaci S. Cisnal de Ugarte i M. Peristeraki)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo F. Florindo Gijón i A. Lo Monaco, następnie F. Florindo Gijón i K. Michoel, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Tytułem żądania głównego, wniosek o częściowe zawieszenie wykonania decyzji Rady 2010/787/UE z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie w sprawie pomocy państwa ułatwiającej zamykanie niekonkurencyjnych kopalń węgla (Dz.U. L 336, s. 24) i, tytułem żądania ewentualnego, wniosek o całkowite zawieszenie wykonania tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-102/05: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2015 r. – Red Bull/OHIM – Optimum Mark (Przedstawienie kolorów niebieskiego i srebrnego)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/61

         Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2015 r. – Red Bull/OHIM – Optimum Mark (Przedstawienie kolorów niebieskiego i srebrnego)
   (Sprawa T-102/05)
   (2015/C 138/80)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Red Bull GmbH (Fuschl am See, Austria) (przedstawiciel: adwokat A. Renck)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Optimum Mark (Warszawa, Polska)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Przedstawienie kolorów niebieskiego i srebrnego – rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 9 4 17  668

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 grudnia 2014 r. w sprawie R 2036/2013-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM i Optimum Mark, w razie jej przystąpienia do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 4, art. 7 ust. 1 lit. a) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań ustanowionej przez Trybunał Sprawiedliwości zgodnie z prawem wspólnotowym.


title: Sprawa C-262/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 29 maja 2012 r. — Association Vent De Colère ! Fédération nationale, Alain Bruguier, Jean-Pierre Le Gorgeu, Marie-Christine Piot, Eric Errec, Didier Wirth, Daniel Steinbach, Sabine Servan-Schreiber, Philippe Rusch, Pierre Recher, Jean-Louis Moret, Didier Jocteur Monrozier przeciwko Ministre de l'écologie, du développement durable, des transports et du logement, Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 29 maja 2012 r. — Association Vent De Colère ! Fédération nationale, Alain Bruguier, Jean-Pierre Le Gorgeu, Marie-Christine Piot, Eric Errec, Didier Wirth, Daniel Steinbach, Sabine Servan-Schreiber, Philippe Rusch, Pierre Recher, Jean-Louis Moret, Didier Jocteur Monrozier przeciwko Ministre de l'écologie, du développement durable, des transports et du logement, Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie
   (Sprawa C-262/12)
   2012/C 243/14
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Association Vent De Colère ! Fédération nationale, Alain Bruguier, Jean-Pierre Le Gorgeu, Marie-Christine Piot, Eric Errec, Didier Wirth, Daniel Steinbach, Sabine Servan-Schreiber, Philippe Rusch, Pierre Recher, Jean-Louis Moret, Didier Jocteur Monrozier

      Strona pozwana: Ministre de l'écologie, du développement durable, des transports et du logement, Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie

      Pytania prejudycjalne

   Czy w związku ze zmianą sposobu finansowania całkowitej rekompensaty nadwyżki kosztów ponoszonych przez Électricité de France oraz dystrybutorów nieznacjonalizowanych wymienionych w art. 23 ustawy nr 46-628 z dnia 8 kwietnia 1946 o nacjonalizacji sektora energii elektrycznej i gazu z tytułu obowiązku zakupu energii elektrycznej wytworzonej przez instalacje korzystające z energii wiatrowej po cenie wyższej od ceny rynkowej, dokonaną przepisami ustawy nr 2003-8 z dnia 3 stycznia 2003 r., mechanizm ten należy obecnie uznawać za działanie państwa lub działanie za pomocą zasobów państwowych w rozumieniu i do celów stosowania postanowień art. 87 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską?


title: Sprawa C-217/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation Wielkiego Księstwa Luksemburga w dniu 8 maja 2012 r. — Caisse nationale des prestations familiales przeciwko Bornand, Pierre-Louis

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation Wielkiego Księstwa Luksemburga w dniu 8 maja 2012 r. — Caisse nationale des prestations familiales przeciwko Bornand, Pierre-Louis
   (Sprawa C-217/12)
   2012/C 235/11
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Caisse nationale des prestations familiales.

      Strona pozwana: Bornand, Pierre-Louis.

      Pytania prejudycjalne

   Czy świadczenie takie jak zasiłek wychowawczy przewidziany w art. 306–308 Code de la sécurité sociale stanowi świadczenie rodzinne w rozumieniu art. 1 lit. u) pkt i) oraz art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1) w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym, obowiązującym zgodnie z załącznikiem II, sekcja A pkt 1) Umowy w sprawie swobodnego przepływu osób zawartej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony oraz Aktu Końcowego, podpisanych w Luksemburgu w dniu 21 czerwca 1999 r. (2)?

      (1)  Dz.U. L 149, s. 2.

      (2)  Dz.U. 2002, L 114, s. 6.


title: Sprawa T-329/17: Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2017 r. – Hautala i in./EFSA

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/34

         Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2017 r. – Hautala i in./EFSA
   (Sprawa T-329/17)
   (2017/C 249/50)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Heidi Hautala (Helsinki, Finlandia), Benedek Jávor (Budapeszt, Węgry), Michèle Rivasi (Valence, Francja) i Bart Staes (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciel: adwokat B. Kloostra)

      Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji potwierdzającej EFS-y z dnia 14 marca 2017 r. o nr referencyjnym PAD 2017/005 CA, potwierdzającej jej decyzję z dnia 9 grudnia 2016 r. oraz z dnia 7 października 2016 r. o nr referencyjnym PAD 2016/034 o odmowie udzielenia dostępu do większości dokumentów wnioskowanych przez stronę skarżącą;

               —

               obciążenie EFS-y kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu strona skarżąca podnosi sześć zarzutów

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia przez EFS-ę art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 (1) poprzez niezastosowanie tego przepisu w odniesieniu do wnioskowanych informacji. EFSA nie powinna była stosować do wnioskowanych informacji przewidzianego w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001 wyjątku od obowiązku ujawniania informacji ze względu ochronę „interesów handlowych osoby fizycznej lub prawnej, w tym własności intelektualnej” zgodnie z brzmieniem art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczy naruszenia przez EFS-ę art. 2 ust. 4 i art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001 (2) oraz art. 41 rozporządzenia nr 178/2002 (3) poprzez odmowę ujawnienia wnioskowanych informacji ze względu na ochronę interesów handlowych właścicieli badań, nie wykazując przy tym istnienia konkretnej szkody, ani rzeczywistego ryzyka powstania konkretnej szkody, naruszając tym samym art. 4 ust. 4 lit. d) konwencji z Aarhus, zgodnie z którym wyjątek od obowiązku ujawnienia informacji nie może zostać zastosowany w celu ochrony interesów „tajemnicy handlowej lub przemysłowej, jeżeli tajemnica taka jest chroniona przez prawo dla obrony uzasadnionych interesów gospodarczych”, jako że w zaskarżonej decyzji nie stwierdzono, ani nie wykazano istnienia żadnego uzasadnionego interesu gospodarczego.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczy błędnego zastosowania przez EFS-ę art. 63 ust. 2 rozporządzenia nr 1107/2009 (4), ponieważ przepis ten nie znajduje zastosowania do wnioskowanych informacji lub ujawnienia tych informacji, służącego nadrzędnemu interesowi publicznemu w rozumieniu art. 63 ust. 2 lub art. 16 rozporządzenie nr 1107/2009.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczy naruszenia przez EFS-ę art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ nie uznała ona istnienia nadrzędnego interesu publicznemu przemawiającego za ujawnieniem wyników badań oraz zaprzeczyła temu, że strona skarżąca skutecznie wykazała jego istnienie.

               5.

               Zarzut piąty, zgodnie z którym nie równoważąc interesu publicznego w uzyskaniu dostępu do informacji dotyczących środowiska zawartych w badaniach oraz prywatnego interesu przedsiębiorstw w ochronie ich interesów handlowych oraz dopuszczając do tego by przeważyły interesy handlowe przedsiębiorstw, EFSA naruszyła art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001.

               6.

               Zarzut szósty, zgodnie z którym, ze względu na fakt, że dostępne dane nie pozwalały na przeprowadzenie niezależnej i kompletnej weryfikacji wzajemnej oceny naukowej glifosatu przeprowadzonej przez EFS-ę, strona skarżąca ma interes w ujawnieniu wyników badań. Zaprzeczając, by za ujawnieniem wnioskowanych informacji przemawiał interes ogólny oraz interes strony skarżącej, EFSA uchybiła obowiązkom, które na niej ciążą na mocy art. 2 i 4 rozporządzenia nr 1049/2001 a także art. 41 rozporządzenia nr 178/2002.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, 2006, s. 13)

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, 2001, s. 43 )

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31, 2002, s. 1)

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. L 309, 2009, s.1)


title: Sprawa C-269/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 18 maja 2017 r. – Andreas Niemeyer/Brussels Airlines SA/NV

text:
               25.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 318/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 18 maja 2017 r. – Andreas Niemeyer/Brussels Airlines SA/NV
   (Sprawa C-269/17)
   (2017/C 318/04)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Andreas Niemeyer

      Strona pozwana: Brussels Airlines SA/NV

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 7 ust. 1 zdanie 2 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „odległości” oznacza jedynie ustalaną w oparciu o metodę ortodromiczną bezpośrednią odległość pomiędzy miejscem odlotu i ostatnim miejscem przylotu i to bez względu na rzeczywiście przebytą trasę?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s.1.


title: Sprawa C-514/06 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 września 2008 r. — Armacell Enterprise GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), nmc SA (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ARMAFOAM — Wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy NOMAFOAM — Względna podstawa odmowy rejestracji — Podobieństwo oznaczeń — Występowanie względnej podstawy odmowy rejestracji na części terytorium Wspólnoty Europejskiej)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 września 2008 r. — Armacell Enterprise GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), nmc SA
   (Sprawa C-514/06 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ARMAFOAM - Wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy NOMAFOAM - Względna podstawa odmowy rejestracji - Podobieństwo oznaczeń - Występowanie względnej podstawy odmowy rejestracji na części terytorium Wspólnoty Europejskiej)
   (2008/C 301/12)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Armacell Enterprise GmbH (przedstawiciel: O. Spuhler, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik), nmc SA (przedstawiciele: P. Péters i T. de Haan, adwokaci)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 10 października 2006 r. w sprawie T-172/05 Armacell przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę wniesioną przez zgłaszającego słowny znak towarowy „ARMAFOAM” dla towarów należących do klasy 20 o stwierdzenie nieważności decyzji R 552/2004-1 Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 23 lutego 2005 r. uchylającej decyzję Wydziału Sprzeciwów o odrzuceniu sprzeciwu wniesionego przez właściciela wspólnotowego słownego znaku towarowego „NOMAFOAM” dla towarów należących do klas 11, 19, 20, 27 i 28
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części oddalone i w części odrzucone.

               2)

               Armacell Enterprise GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Sprawa C-21/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/31

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-21/07) (1)

   (2007/C 315/55)

      Język postępowania: angielski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Sprawa C-459/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 19 sierpnia 2013 r. — Milica Široká przeciwko Úrad verejného zdravotníctva Slovenskej republiky

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/44

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 19 sierpnia 2013 r. — Milica Široká przeciwko Úrad verejného zdravotníctva Slovenskej republiky
   (Sprawa C-459/13)
   2013/C 344/75
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Najvyšší súd Slovenskej republiky

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Milica Široká

      Strona pozwana: Úrad verejného zdravotníctva Slovenskej republiky

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 35 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy, w duchu europejskiej tradycji prawnej, interpretować w ten sposób, że każdy posiadacz prawa przyznanego przez to postanowienie może wybrać czy skorzysta z dostępu do profilaktycznej opieki zdrowotnej i leczenia albo odmówi skorzystania z niego, niezależnie od obowiązkowych warunków ustanowionych w krajowych ustawodawstwach i praktykach lub w ten sposób, że interes ogólny w zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony zdrowia obywateli europejskich nie pozwala jednostce na dokonanie takiego wyboru?

               2)

               Czy art. 168 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej a zwłaszcza jego ust. 1 i ust. 4 lit. c) należy interpretować w ten sposób, że cel Unii a w szczególności zapobieganie chorobom i dolegliwościom ludzkim oraz usuwanie źródeł zagrożeń dla zdrowia fizycznego i psychicznego uniemożliwia obywatelowi Unii odmowę poddania się tak zwanym obowiązkowym szczepieniom, jako że takie zachowanie powoduje zagrożenie dla zdrowia publicznego?

               3)

               Czy władza rodziców — w rozumieniu art. 33 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 6 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, które to postanowienie dotyczy w szczególności tradycji konstytucyjnych wspólnych państwom członkowskim — w zakresie leczenia ich małoletnich dzieci, przeważa nad interesem ogólnym ochrony zdrowia?


title: Sprawa C-209/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/33

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-209/08) (1)

   (2009/C 69/75)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawa T-591/11: Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2013 r. — Przedsiębiorstwo Handlowe Medox Lepiarz Lepiarz przeciwko OHIM — Henkel (SUPER GLUE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SUPER GLUE — Wcześniejszy słowny znak towarowy Beneluksu SUPERGLUE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/9

         Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2013 r. — Przedsiębiorstwo Handlowe Medox Lepiarz Lepiarz przeciwko OHIM — Henkel (SUPER GLUE)
   (Sprawa T-591/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SUPER GLUE - Wcześniejszy słowny znak towarowy Beneluksu SUPERGLUE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2014/C 31/14
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Przedsiębiorstwo Handlowe Medox Lepiarz Jarosław Lepiarz Alicja sp. j. (Jaworzno, Polska) (przedstawiciele: adwokaci M. Konieczyński i I. Kubiec)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Henkel Corp. (Gulph Mills, Pensylwania, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci C. Rohnke i M. Jacob)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 września 2011 r. (sprawa R 1147/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Henkel Corp. a Przedsiębiorstwem Handlowym Medox Lepiarz Jarosław Lepiarz Alicja sp.j.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Przedsiębiorstwo Handlowe Medox Lepiarz Jarosław Lepiarz Alicja sp.j. zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012.


title: Sprawa C-490/04: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/13

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-490/04)
   (2005/C 45/26)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 29 listopada 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Enrico Taversę i Horstpetera Kreppela, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Republice Federalnej Niemiec.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 49 WE ustanawiając, że

                           a)

                           przedsiębiorstwa zagraniczne są zobowiązane do opłacania składek do niemieckiej kasy urlopowej za ich delegowanych pracowników nawet wtedy, gdy zgodnie z przepisami państwa siedziby ich pracodawcy przysługuje im zasadniczo podobna ochrona (§ 1 Abs. 3 Arbeitnehmerentsendegesetz - ustawa o delegowaniu pracowników do pracy za granicą, zwana dalej „AEntG”);

                           b)

                           przedsiębiorstwa zagraniczne są zobowiązane do sporządzenia tłumaczenia umowy o pracę (lub dokumentów wymaganych zgodnie z prawem państwa miejsca zamieszkania pracownika w ramach dyrektywy 91/533/EWG), obliczeń płacowych, ewidencji czasu pracy, dokumentów dotyczących dokonanych wypłat oraz wszelkich innych dokumentów, których zażądają władze niemieckie (§ 2 AEntG);

                           c)

                           zagraniczne agencje pracy tymczasowej są zobowiązane do dokonania zgłoszenia nie tylko przed każdym skierowaniem pracownika do pracodawcy użytkownika w Niemczech, lecz również przed każdym zatrudnieniem na budowie (§ 3 Abs. 2 AEntG)

               2)

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja podnosi, że poszczególne przepisy AEntG, która dokonała transpozycji do prawa krajowego dyrektywy 96/71/WE o delegowaniu pracowników, w dalszym ciągu nie są zgodne z poszczególnymi przepisami tej dyrektywy.
   Przepisy dotyczące obowiązku płacenia składek do niemieckiej kasy urlopowej przez pracodawcę z siedzibą w innym Państwie Członkowskim niż Niemcy
   Obowiązek opłacania składek do niemieckiej kasy urlopowej stanowi zdaniem Komisji niedopuszczalne ograniczenie swobody świadczenia usług w rozumieniu art. 49 WE w sytuacji, gdy jest zagwarantowane, że delegujący pracodawcy udzielają swoim pracownikom taką samą ilość dni urlopu płatnego, jak to jest przewidziane w niemieckich regulacjach układów zbiorowych, a odnośnie wynagrodzenia za urlop delegowani pracownicy posiadają na mocy systemu prawnego w państwie delegującym taką samą lub podobną ochronę, jaka jest zagwarantowana w Niemczech.
   Przepisy dotyczące obowiązku tłumaczenia dokumentów przez pracodawcę z siedzibą w innym Państwie Członkowskim niż Niemcy
   Zdaniem Komisji wymóg tłumaczenia dokumentów pozwala wprawdzie wypełnić zadania kontrolne Niemiec. Mając jednak na uwadze współpracę w dziedzinie informacji utworzoną na mocy art. 4 dyrektywy o delegowaniu pracowników obowiązek tłumaczenia wszystkich dokumentów przestał być niezbędny i dlatego jest zbyt daleko idący.
   Przepisy dotyczące obowiązku zgłaszania właściwemu organowi przez agencję pracy tymczasowej z siedzibą innym Państwie Członkowskim niż Niemcy zmiany pracownika delegowanego z jednej budowy na drugą przed każdą taką zmianą
   Chociaż obowiązek agencji pracy tymczasowej z siedzibą poza Niemcami do informowania o zmianach nieznacznie został zmieniony, to zdaniem Komisji w dalszym ciągu ma miejsce nierówne traktowanie, jako że w przypadku agencji pracy tymczasowej z siedzibą w Niemczech obowiązek poinformowania o zmianach spoczywa na pracodawcy użytkowniku, podczas gdy w przypadku agencji pracy tymczasowej z siedzibą poza Niemcami obowiązek ten spoczywa zasadniczo na delegującym i jedynie na podstawie porozumienia umownego może zostać przeniesiony na pracodawcę użytkownika. To nierówne traktowanie stanowi niedopuszczalne ograniczenie swobody świadczenia usług w rozumieniu art. 49 WE.


title: Sprawa F-131/07: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2007 r. — Baniel-Kubinova i in. przeciwko Parlamentowi

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/32

         Skarga wniesiona w dniu 31 października 2007 r. — Baniel-Kubinova i in. przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-131/07)
   (2008/C 183/64)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Barbora Baniel-Kubinova (Luksemburg, Wielkie Księstwo Luksemburga) i inni (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego Parlamentu Europejskiego o nieprzyznaniu skarżącym diet dziennych, o których mowa w art. 10 załącznika VII do regulaminu pracowniczego;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżący podnoszą naruszenie art. 71 regulaminu pracowniczego oraz art. 10 załącznika VII do regulaminu pracowniczego.


title: Sprawa T-471/12: Skarga wniesiona w dniu 29 października 2012 r. — Meta Group przeciwko Komisji

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/39

         Skarga wniesiona w dniu 29 października 2012 r. — Meta Group przeciwko Komisji
   (Sprawa T-471/12)
   2013/C 9/71
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Meta Group Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Bartolini, V. Coltelli i A. Formica)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności noty Dyrekcji Generalnej ds. przedsiębiorstw i przemysłu Komisji nr 939970 z dnia 2 sierpnia 2012 r., otrzymanej przez skarżącą w dniu 20 sierpnia 2012 r. podpisanej przez dyrektora działu „Industrial Innovation and Mobility Industries”, mającej za przedmiot „launch recovery procedure to FP5-FP6 payment contracts no. 517557 IRE6 INNOVATION COACH, 517539 IRE6 MARIS, 517548 IRE6 RIS MAZOVIA, 030583 CONNECT-2-IDEAS, 039982 EASY, 014660 RIS MALOPOLSKA, 517529 IINNSOM, 014637 RIS TRNAVA and 014668 RIS WS”, podpisanej przez dyrektora dr. Carla Pettinllego, informującej o decyzji Komisji „to recover the amount of 345 451,03 EUR under the above agreement”,

         i w razie potrzeby:

               —

               stwierdzenie nieważności noty Dyrekcji Generalnej ds. przedsiębiorstw i przemysłu Komisji Europejskiej nr 660283 z dnia 1 czerwca 2012 r., podpisanej przez dyrektora działu „Industrial Innovation and Mobility Industries” i mającej ten sam przedmiot, również zaskarżonej jako wewnętrzne działanie w ramach postępowania w sprawie odzyskania należności zakończonego wydaniem środka, o którym mowa w punkcie poprzedzającym;

               —

               stwierdzenie nieważności noty z dnia 27 września 2012 r., dotyczącej kompensaty kwoty należnej w ramach odzyskania z niewypłaconymi kwotami należnymi skarżącej w związku z tymi samymi subwencjonowanymi projektami;

               —

               stwierdzenie nieważności noty z dnia 27 września 2012 r., dotyczącej kompensaty kwoty należnej w ramach odzyskania z niewypłaconymi kwotami należnymi skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej, Budget Execution (general budget and EDF) z dnia 10 października 2012 r., w której skarżąca została powiadomiona o kompensacie z późniejszymi niewypłaconymi kwotami w pozostałej do zapłaty końcowej wysokości wynoszącej 294 290,59 EUR.

               —

               stwierdzenie nieważności wszelkich środków poprzedzających, późniejszych lub powiązanych;

         a w konsekwencji:

               —

               nakazanie Komisji zapłaty kwoty 294 290,59 EUR oraz kwoty 54 705,97 EUR, a także rekompensaty za wynikłą szkodę.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga w niniejszej sprawie dotyczy umów w sprawie subwencji zawartych pomiędzy skarżącą i Komisja w związku z „Piątym i Szóstym Programem Ramowym w dziedzinie Badań i Rozwoju Technologicznego Unii Europejskiej”.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 1.1. umów w sprawie subwencji, naruszenia zasady racjonalności i stwierdzenia oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych.

                           —

                           W tym względzie skarżąca podnosi, że przedstawiła dowody, iż wynagrodzenie jej członków świadczących pracę w pełni odpowiada wartościom rynkowym i wynagrodzeniu osób świadczących pracę w ramach samo-zatrudnienia na zasadach quasi-podporządkowania, a także pracowników prowadzących podobne działania. Ponadto zatrudnianie w oparciu o „stałą i skoordynowaną współpracę” międzynarodowych ekspertów zajmujących się działalnością związaną z danym projektem jest całkowicie zgodne z prawem.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności działań administracji oraz zasady dobrej administracji, przejrzystości i uprzedniego określenia kryteriów.

                           —

                           W tym względzie skarżąca podnosi, że istnienie wielu kryteriów, które mogą być wykorzystane w celu określenia sposobów obliczania wynagrodzenia powinno powodować stosowania przez administrację kryterium najbardziej korzystnego dla osób prywatnych. Po powzięciu przez administrację wiadomości o istnieniu na rynkach włoskim i europejskim bardzo zróżnicowanych stawek za te same usługi, słuszne byłoby przyjęcie przez nią możliwie najmniej krzywdzącego rozwiązania.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady racjonalności działań administracji poprzez oczywistą wewnętrzną sprzeczność i nierówne traktowanie.

                           —

                           W tym względzie skarżąca podnosi, że w zakresie, w jakim zgodnie z zaskarżonym środkiem uzasadnienie odzyskania stanowi niezgodność z prawem metody użytej w celu obliczenia uwzględnianych kosztów i wynagrodzenia, środek ten jest w oczywisty sposób sprzeczny z wcześniejszymi rozstrzygnięciami Komisji, w których ta sama kwestionowana metoda została pozytywnie oceniona przez tę instytucję.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasady dobrej wiary oraz zasady ochrony praw nabytych, pewności prawa i obowiązku należytej staranności.

                           —

                           W tym względzie skarżąca podnosi, że postępowanie Komisji spowodowało powstanie u skarżącej uzasadnionych oczekiwań, iż postanowienie administracji o uzależnieniu zawarcia umowy w sprawie subwencji dotyczącej projektu ECOLINK + „in accordance with the solution elaborated to the noteworthy findings af a recent audi report” i decyzja o zawarciu w późniejszej poprawce do tej umowy postanowienia, że w odniesieniu do udziałowców należy wykorzystać „the methodology annexed to the contract and the relative costs are reported in the company’s books”, wskazywały, iż — poprzez fakty dokonane — Komisja w rzeczywistości wyraziła już przyzwolenie na metodę obliczeń kosztów zaproponowanych przez META.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący niewystarczającego uzasadnienia, naruszenia zasady kontradyktoryjności, zasady dobrej administracji, procedur ustanowionych w umowie w sprawie subwencji, oraz kodeksu dobrej praktyki administracyjnej.


title: Sprawa C-18/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Niderlandy) – CO Sociedad de Gestión y Participación SA i in./De Nederlandsche Bank NV oraz De Nederlandsche Bank NV/CO Sociedad de Gestión y Participación S i in. (Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Ubezpieczenie bezpośrednie inne niż ubezpieczenie na życie — Dyrektywa 92/49/EWG — Artykuły 15, 15a i 15b — Ocena ostrożnościowa nabycia i zwiększenia znacznego pakietu akcji — Możliwość obwarowania zatwierdzenia planowanego nabycia ograniczeniem lub wymogiem)

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/11

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Niderlandy) – CO Sociedad de Gestión y Participación SA i in./De Nederlandsche Bank NV oraz De Nederlandsche Bank NV/CO Sociedad de Gestión y Participación S i in.
   (Sprawa C-18/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Ubezpieczenie bezpośrednie inne niż ubezpieczenie na życie - Dyrektywa 92/49/EWG - Artykuły 15, 15a i 15b - Ocena ostrożnościowa nabycia i zwiększenia znacznego pakietu akcji - Możliwość obwarowania zatwierdzenia planowanego nabycia ograniczeniem lub wymogiem))
   (2015/C 279/13)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   College van Beroep voor het Bedrijfsleven

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: CO Sociedad de Gestión y Participación SA, Depsa 96 SA, INOC SA, Corporación Catalana Occidente SA, La Previsión 96 SA, Grupo Catalana Occidente SA, Grupo Compañia Española de Crédito y Caución SL, Atradius NV, Atradius Insurance Holding NV, J.M. Serra Farré, M.A. Serra Farré, J. Serra Farré, De Nederlandsche Bank NV

      Strony pozwane: De Nederlandsche Bank NV, CO Sociedad de Gestión y Participación SA, Depsa 96 SA, INOC SA, Corporación Catalana Occidente SA, La Previsión 96 SA, Grupo Catalana Occidente SA, Grupo Compañia Española de Crédito y Caución SL, Atradius NV, Atradius Insurance Holding NV, J.M. Serra Farré, M.A. Serra Farré, J. Serra Farré

      Sentencja

               1)

               Dyrektywę Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającą dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzecią dyrektywę w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie), zmienioną dyrektywą 2007/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że wspomniana dyrektywa nie sprzeciwia się temu, aby państwo członkowskie zezwalało na mocy swojego ustawodawstwa krajowego właściwemu organowi krajowemu, w sytuacji, w której organ ten mógłby skutecznie sprzeciwić się planowanemu nabyciu na podstawie art. 15b ust. 2 tej dyrektywy, na obwarowanie zatwierdzenia planowanych transakcji nabycia ograniczeniami lub wymogami, czy to z własnej inicjatywy, czy też poprzez sformalizowanie zobowiązań zaproponowanych przez potencjalnego nabywcę, pod warunkiem że prawa tego potencjalnego nabywcy wynikające ze wspomnianej dyrektywy nie zostaną naruszone.

               2)

               Dyrektywę 92/49, zmienioną dyrektywą 2007/44, należy interpretować w ten sposób, że właściwy organ krajowy nie jest zobowiązany do ustanowienia wobec potencjalnego nabywcy ograniczeń lub wymogów przed sprzeciwieniem się planowanemu nabyciu. W przypadku gdy organ ten postanawia obwarować zatwierdzenie planowanego nabycia ograniczeniami lub wymogami, owe ograniczenia lub wymogi nie mogą być oparte na kryterium, które nie znajduje się wśród kryteriów wymienionych w art. 15b ust. 1 wspomnianej dyrektywy, ani wykraczać poza to, co jest konieczne do tego, aby planowane nabycie spełniało te kryteria.

               3)

               Artykuł 15b ust. 1 dyrektywy 92/49, zmienionej dyrektywą 2007/44, należy intepretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on co do zasady temu, aby właściwy organ krajowy ustanowił wobec potencjalnego nabywcy wymóg odnoszący się do struktury korporacyjnej przedsiębiorstwa, dotyczący, jak w sprawie w postępowaniu głównym, składu rad nadzorczych zakładów ubezpieczeniowych, których dotyczy planowane nabycie.
               Do sądu odsyłającego należy ustalenie, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy w postępowaniu głównym, czy wymóg ten jest konieczny do tego, aby transakcje nabycia rozpatrywane w postępowaniu głównym spełniały kryteria określone w tym przepisie.

      (1)  Dz.U. C 112 z 14.4.2014.


title: Sprawa C-105/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/9

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-105/06) (1)

   (2006/C 249/23)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006


title: Sprawa T-516/10: Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2010 r. — Francja przeciwko Komisji

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/30

         Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2010 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-516/10)
   ()
   2011/C 13/59
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues i B. Cabouat, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 5724 wersja ostateczna z dnia 23 sierpnia 2010 r. dotyczącej zastosowania korekt finansowych w odniesieniu do pomocy z Sekcji Orientacji EFOGR przyznanej na rzecz programu inicjatywy wspólnotowej CCI 2000.FR.060.PC.001 (Francja — LEADER+);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi w skardze o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 5724 wersja ostateczna z dnia 23 sierpnia 2010 r. dotyczącej zastosowania korekt finansowych w odniesieniu do pomocy z Sekcji Orientacji EFOGR przyznanej na rzecz programu inicjatywy wspólnotowej CCI 2000.FR.060.PC.001 (Francja — LEADER+). Owa decyzja stanowi, że pomoc z Sekcji Orientacji EFOGR przyznana zgodnie z decyzją Komisji C(2001) 2094 z dnia 7 sierpnia 2001 r. na wydatki dokonane z tytułu programu inicjatywy wspólnotowej Leader+ we Francji jest zmniejszona o 7 437 217,61 EUR.
   Tytułem żądania głównego skarżąca uważa, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji ze względu na to, iż Komisja błędnie zinterpretowała i zastosowała art. 9 lit. l) i art. 32 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr1260/1999 (1). Komisja bowiem zdaniem skarżącej uznała, że lokalne grupy działania (LGD) były ostatecznymi beneficjentami programu inicjatywy wspólnotowej Leader+. Tymczasem ostatecznymi beneficjentami tego programu nie były LGD, lecz projektodawcy. W konsekwencji Komisja nie musiała, wbrew jej twierdzeniom, wstępnie finansować wydatków dokonanych przez ostatecznych beneficjentów programu Leader+.
   Tytułem żądania ewentualnego skarżąca podnosi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ Komisja naruszyła zasadę uzasadnionych oczekiwań. Nie przyjmując bowiem żadnych wniosków po przeprowadzeniu kontroli w kwietniu 2005 r., a następnie nie zawieszając objętych nią wydatków, Komisja zdaniem skarżącej zachowała się w sposób pozwalający władzom francuskim sądzić, iż nie podważała ich interpretacji dotyczącej LGD i że, w każdym razie, ich system zarządzania dotyczący zgłaszania wydatków nie zawierał poważnych wad uzasadniających zastosowanie korekty finansowej.
   Tytułem dalszego żądania ewentualnego skarżąca uważa, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ Komisja powinna zastosować niższą kwotę korekty finansowej. Po pierwsze, Komisja zdaniem skarżącej naruszyła prawo w odniesieniu do kwoty podstawy, którą należy uwzględnić w celu obliczenia korekty finansowej w wysokości 5 %. Po drugie, Komisja naruszyła art. 39 ust. 3 rozporządzenia nr 1260/1999 z uwagi na niezastosowanie korekty finansowej proporcjonalnej do konsekwencji finansowych stwierdzonych uchybień.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz.U. L 161, s. 1).


title: Sprawa T-622/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 2 grudnia 2011 r. przez Francescę Cervelli od postanowienia wydanego w dniu 12 września 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-98/10 Cervelli przeciwko Komisji

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/37

         Odwołanie wniesione w dniu 2 grudnia 2011 r. przez Francescę Cervelli od postanowienia wydanego w dniu 12 września 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-98/10 Cervelli przeciwko Komisji
   (Sprawa T-622/11 P)
   2012/C 32/74
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Francesca Cervelli (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat J. García-Gallardo Gil-Fournier)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               potwierdzenie odbioru odwołania i stwierdzenie jego dopuszczalności;

               —

               stwierdzenie, że odwołanie zostało wniesione w imieniu i na rzecz Francesci Cervelli przez jej przedstawicieli prawnych;

               —

               stwierdzenie nieważności w całości postanowienia wydanego w dniu 12 września 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej;

               —

               nakazanie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania do Sądu do spraw Służby Publicznej celem wydania rozstrzygnięcia co do istoty.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych, ponieważ SSP stwierdził, że skarżąca nie mogła powołać się na pojawienie się nowej okoliczności polegającej na wydaniu przez Sąd wyroku w dniu 19 czerwca 2007 r. w sprawie T-473/04 Asturias Cuerno przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze. Wnosząca odwołanie podnosi, że omawiany wyrok stanowi nową okoliczność, ponieważ dotyczy on tej samej sytuacji jak ta, w której znajduje się wnosząca odwołanie oraz ponieważ istota zawartej w wyroku analizy dotyczy kwestii obiektywnej, a nie szczególnych okoliczności sprawy.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego naruszenia prawa, ponieważ SSP przyznał bezwzględne pierwszeństwo uznaniu opartemu na zasadzie niezależności organu powołującego przed zasadą jedności służby publicznej.


title: Sprawa T-580/12: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2012 r. — Yaqub przeciwko OHIM — Turcja (ATATURK)

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/21

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2012 r. — Yaqub przeciwko OHIM — Turcja (ATATURK)
   (Sprawa T-580/12)
   2013/C 79/37
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: J. Yaqub (Nottingham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: J. Jenkins, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Republika Turcji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 17 września 2012 r.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „ATATURK” dla towarów z klas 3, 5, 25, 29, 30 i 32 (wspólnotowy znak towarowy 4 633 434)

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Republika Turcji

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: wniosek o unieważnienie prawa do znaku został oparty na podstawach odmowy rejestracji zgodnie z art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i f) rozporządzenia Rady nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-343/11: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Niderlandy przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania — Owoce i warzywa — Wyłączenie z finansowania kosztów nadruków na opakowaniach — Nieprzestrzeganie kryteriów uznawania organizacji producentów — Wyłączenie wydatków wszystkich członków danej organizacji producentów — Proporcjonalność)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/32

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Niderlandy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-343/11) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania - Owoce i warzywa - Wyłączenie z finansowania kosztów nadruków na opakowaniach - Nieprzestrzeganie kryteriów uznawania organizacji producentów - Wyłączenie wydatków wszystkich członków danej organizacji producentów - Proporcjonalność)
   2013/C 325/53
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: początkowo C. Wissels, M. de Ree, B. Koopman i C. Schillemans, następnie C. Wissels, M. de Ree i C. Schillemans, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i P. Rossi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2011/244/UE z dnia 15 kwietnia 2011 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 102, s. 33) w zakresie, w jakim dotyczy wydatków poniesionych przez Królestwo Niderlandów.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Sprawa T-147/09: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2009 r. — Trelleborg Industrie przeciwko Komisji

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/41

         Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2009 r. — Trelleborg Industrie przeciwko Komisji
   (Sprawa T-147/09)
   2009/C 153/81
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Trelleborg Industrie SAS (Clermont Ferrand, Francja) (przedstawiciele: J. Joshua, barrister, i E. Aliende Rodríguez, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w części, w jakiej dotyczy on skarżącej, a w każdym razie w części, w jakiej uznano w nim, że skarżąca dopuściła się jakiegokolwiek naruszenia przed dniem 21 czerwca 1999 r.;

               —

               obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w art. 2 w celu usunięcia oczywistych błędów, którymi dotknięta jest ta decyzja;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2009) 428 wersja ostateczna z dnia 28 stycznia 2009 dotyczącej procedury stosowania art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie COMP/39406 — przewody morskie, w zakresie, w jakim uznano w niej, iż skarżąca uczestniczyła w popełnieniu jednego ciągłego naruszenia w sektorze przewodów morskich na terenie EOG, polegającego na koordynowaniu przetargów, ustalaniu cen, ustalaniu kwot, ustalaniu warunków sprzedaży, dokonywaniu geograficznego podziału rynku, a także wymianie ważnych informacji dotyczących cen, wielkości sprzedaży i ofert przetargowych. Ponadto skarżąca domaga się obniżenia kwoty nałożonej na nią grzywny.
   W uzasadnieniu swych żądań skarżąca podnosi trzy zarzuty.
   Po pierwsze podnosi ona, iż uprawnienie Komisji do nakładania grzywien w odniesieniu do wszelkich okresów poprzedzających dzień 21 czerwca 1999 r. uległo przedawnieniu zgodnie z art. 25 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003, gdyż według skarżącej Komisja popełniła oczywisty błąd co do okoliczności faktycznych oraz naruszyła prawo, uznając, że skarżąca dopuściła się jednego ciągłego naruszenia.
   Po drugie skarżąca utrzymuje, iż po stronie Komisji nie istnieje uzasadniony interes w deklaratywnym ustalaniu popełnienia naruszenia w odniesieniu do pierwszego okresu, który zakończył się w maju 1997 r.
   Po trzecie skarżąca podnosi posiłkowo, że Komisja dyskryminowała ją w sposób bezprawny w ten sposób, że potraktowała skarżącą odmiennie od innej spółki w odniesieniu do kwestii odpowiedzialności za działania jej poprzednika prawnego, a także naruszyła prawo do bycia wysłuchanym i obowiązek uzasadnienia.


title: Sprawa T-367/13: Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2015 r. – Polska/Komisja [EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Rozwój obszarów wiejskich — Wydatki poniesione przez Polskę — Artykuł 33b rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 — Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 — Artykuł 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 — Mieszana korekta finansowa — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/33

         Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2015 r. – Polska/Komisja
   (Sprawa T-367/13) (1)

   ([EFOGR - Sekcja Gwarancji - EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Rozwój obszarów wiejskich - Wydatki poniesione przez Polskę - Artykuł 33b rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 - Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 - Artykuł 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 - Mieszana korekta finansowa - Obowiązek uzasadnienia])
   (2016/C 027/38)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna i K. Straś, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi i A. Szmytkowska, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2013/214/UE z dnia 2 maja 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 123, s. 11) w części, w której Komisja stosuje w niej do wydatków zgłoszonych przez Rzeczpospolitą Polską z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych korekty w wysokości 8 292 783,94 EUR oraz 71 610 559,39 EUR.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa C-96/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Nanterre – Francja) – Saint Louis Sucre, dawniej Saint Louis Sucre SA/Directeur général des douanes et droits indirects (Odesłanie prejudycjalne — Rolnictwo — Cukier — Opłaty produkcyjne — Prawo do zwrotu — Cukier składowany niewywieziony — Bezpodstawne wzbogacenie — Swoboda przedsiębiorczości — Metoda obliczania)

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Nanterre – Francja) – Saint Louis Sucre, dawniej Saint Louis Sucre SA/Directeur général des douanes et droits indirects
   (Sprawa C-96/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Cukier - Opłaty produkcyjne - Prawo do zwrotu - Cukier składowany niewywieziony - Bezpodstawne wzbogacenie - Swoboda przedsiębiorczości - Metoda obliczania))
   (2016/C 305/11)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de grande instance de Nanterre

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Saint Louis Sucre, dawniej Saint Louis Sucre SA

      Strona pozwana: Directeur général des douanes et droits indirects

      Sentencja

               1)

               Artykuł 15 ust. 2 i 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru należy interpretować w ten sposób, że nie przyznaje on producentowi cukru prawa do zwrotu opłat produkcyjnych uiszczonych od ilości objętego kwotami A i B cukru, które były jeszcze składowane w dniu 30 czerwca 2006 r., wobec faktu, że system opłat produkcyjnych nie został odnowiony po tej dacie rozporządzeniem Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru.

               2)

               Nie wykazano niczego, co mogłoby kwestionować ważność rozporządzenia Rady (UE) nr 1360/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2001/2002, 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006, współczynnik wymagany do obliczenia dodatkowej opłaty na lata gospodarcze 2001/2002 i 2004/2005 oraz kwoty do zapłacenia przez producentów cukru na rzecz sprzedawców buraków w związku z różnicą między maksymalną opłatą a opłatami do pobrania w odniesieniu do lat gospodarczych 2002/2003, 2003/2004 i 2005/2006.

      (1)  Dz.U. C 146 z 4.5.2015.


title: Sprawa C-511/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Bologna (Włochy) w dniu 14 listopada 2014 r. – Pebros Servizi srl/Aston Martin Lagonda Limited

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Bologna (Włochy) w dniu 14 listopada 2014 r. – Pebros Servizi srl/Aston Martin Lagonda Limited
   (Sprawa C-511/14)
   (2015/C 034/10)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale civile di Bologna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pebros Servizi srl

      Strona pozwana: Aston Martin Lagonda Limited

      Pytanie prejudycjalne

   W wypadku wyroku zaocznego, w którym podmiot sądzony zaocznie/niestawiający się przegrał sprawę, bez jednakże wyraźnego uznania w żaden sposób prawa przez podmiot sądzony zaocznie/niestawiający się.
   Czy rozstrzygnięcie o tym czy takie zachowanie w postępowaniu jest równoznaczne z brakiem wniesienia sprzeciwu w rozumieniu rozporządzenia 805/2004/WE z dnia 21 kwietnia 2004 (1), opublikowanego w Dzienniku Urzędowym UE z dnia 30 kwietnia 2004 r. – czego potencjalnym skutkiem zgodnie z prawem krajowym jest, iż roszczenie nie ma charakteru bezspornego – powinno nastąpić na podstawie prawa krajowego?
   lub
   Czy wyrok zaoczny, ze względu na sam jego charakter, na podstawie prawa Unii, jest bezsporny, czego konsekwencją jest, iż zastosowania wymaga rozporządzenie 805/2004/WE, niezależnie od oceny sądu krajowego?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych (Dz.U. L 143 s. 15).


title: Sprawa T-433/10 P: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2011 r. — Allen i in. przeciwko Komisji (Odwołanie — Personel zatrudniony we wspólnym przedsiębiorstwie JET — Zastosowanie innego statusu prawnego od statusu członka personelu tymczasowego — Odszkodowanie za poniesioną szkodę — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu — Rozsądny termin)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/24

         Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2011 r. — Allen i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-433/10 P) (1)

   (Odwołanie - Personel zatrudniony we wspólnym przedsiębiorstwie JET - Zastosowanie innego statusu prawnego od statusu członka personelu tymczasowego - Odszkodowanie za poniesioną szkodę - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Rozsądny termin)
   2012/C 32/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: John Allen (Horspath, Zjednoczone Królestwo) i 109 innych wnoszących odwołanie, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do wyroku (przedstawiciele: K. Lasok, QC, i B. Lask, barrister)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 13 lipca 2010 r. w sprawie F-103/09 Allen i in. przeciwko Komisji, dotychczas niepublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               John Allen i 109 innych wnoszących odwołanie, których nazwiska zostały wymienione w załączniku pokryją własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisje Europejską w ramach niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa T-26/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 8 stycznia 2014 r. przez Petera Schönbergera od wyroku wydanego w dniu 5 listopada 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-14/12 Schönberger przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/26

         Odwołanie wniesione w dniu 8 stycznia 2014 r. przez Petera Schönbergera od wyroku wydanego w dniu 5 listopada 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-14/12 Schönberger przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa T-26/14 P)
   2014/C 93/45
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Peter Schönberger (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat O. Mader)

      Druga strona postępowania: Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 5 listopada 2013 r. w sprawie F-14/12 Schönberger przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu;

               —

               uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie kosztami drugiej strony postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi siedem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy: według skarżącego, Sąd do spraw Służby Publicznej nie wypowiedział się w przedmiocie zarzutu pierwszego, zgodnie z którym liczba stanowisk dostępnych w ramach awansu w 2011 r., obejmująca tylko trzy stanowiska, była niższa o dziesięć jednostek od średniej pięcioletniej przewidzianej w regulaminie pracowniczym za okres biegnący od 2007 r. do 2011 r.

               2)

               Zarzut drugi: skarżący podnosi, że w zaskarżonym wyroku zmieniono stanowisko stron w zakresie, w jakim stwierdzono, że postępowania w sprawie awansu rozciągające się na przestrzeni okresu od 2010 r. do 2014 r. stanowią sporny okres pięcioletni.

               3)

               Zarzut trzeci: w zarzucie tym skarżący utrzymuje, że naruszone zostało jego prawo do obrony w związku z tym, że nie był on w stanie zająć stanowiska odnośnie do pięcioletniego okresu, jaki Sąd do spraw Służby Publicznej uznał za istotny.

               4)

               Zarzut czwarty: skarżący podnosi brak uzasadnienia w związku z tym, że w zaskarżonym wyroku nie wyjaśniono, dlaczego za okres referencyjny należy uznać pięcioletni okres biegnący od 2010 r. do 2014 r.

               5)

               Zarzut piąty: według skarżącego, wykładnia regulaminu pracowniczego przez Sąd do spraw Służby Publicznej jest sprzeczna z jasno wyrażoną wolą prawodawcy rozpoczęcia nowego, pięcioletniego okresu w 2014 r.

               6)

               Zarzut szósty: w tym zarzucie skarżący twierdzi, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył zasadę uzasadnionych oczekiwań w związku z tym, że oparł się w swym wyroku na takiej wykładni regulaminu pracowniczego, którą strona pozwana wyraźnie odrzucała.

               7)

               Zarzut siódmy: skarżący podnosi, że nie zastosowano właściwie i zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zasady równego traktowania.


title: Sprawa T-400/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 listopada 2008 r. — GretagMacbeth przeciwko OHIM (Kombinacja 24 kolorowych kwadratów) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie kolorowego wspólnotowego znaku towarowego — Kombinacja 24 kolorowych kwadratów — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/29

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 listopada 2008 r. — GretagMacbeth przeciwko OHIM (Kombinacja 24 kolorowych kwadratów)
   (Sprawa T-400/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie kolorowego wspólnotowego znaku towarowego - Kombinacja 24 kolorowych kwadratów - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2009/C 6/59)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: GretagMacbeth LLC (New Windsor, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat J. Weiser)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 sierpnia 2007 r. (sprawa R 30/2007-4) dotyczącą zgłoszenia oznaczenia kolorowego, składającego się z 24 kolorowych kwadratów, do rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               GretagMacbeth LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 315 z 22.12.2007.


title: Sprawa C-649/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 września 2015 r. w sprawie T-674/11 TV2/Danmark A/S/Komisja Europejska, wniesione w dniu 3 grudnia 2015 r. przez TV2/Danmark A/S

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/23

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 września 2015 r. w sprawie T-674/11 TV2/Danmark A/S/Komisja Europejska, wniesione w dniu 3 grudnia 2015 r. przez TV2/Danmark A/S
   (Sprawa C-649/15 P)
   (2016/C 048/29)
   Język postępowania: duński

      Strony

      Wnoszący odwołanie: TV2/Danmark A/S (przedstawiciel: O. Koktvedgaard, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Danii, Viasat Broadcasting UK Ltd

      Żądania wnoszącego odwołanie

               1.

               Uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim Sąd uwzględnił w nim argumenty podniesione przez Komisję odnośnie głównego żądania TV2, wydanie rozstrzygnięcia w sprawie i stwierdzenie nieważności spornej decyzji w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła w niej, że badane środki stanowią pomoc państwa wchodzącą w zakres zastosowania art. 107 ust. 1 TFEU. Tytułem ewentualnym – przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania.

               2.

               Uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim Sąd uwzględnił w nim argumenty podniesione przez Komisję odnośnie żądania podniesionego przez TV2 tytułem ewentualnym, wydanie rozstrzygnięcia w sprawie i stwierdzenie nieważności spornej decyzji w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła w niej, że wpływy z opłat abonamentowych, które w latach 1997–2002 były przekazywane TV2, a następnie przekazywane dalej jej ośrodkom regionalnym TV2, stanowiły pomoc państwa dla TV. Tytułem ewentualnym – przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania.

               3.

               Uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim Sąd nakazał TV2 poniesienie własnych kosztów oraz pokrycie trzech czwartych kosztów poniesionych przez Komisję nakazanie Komisji pokrycia kosztów poniesionych przez TV2 w związku z postępowaniem w obu instancjach. W przypadku przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, część rozstrzygnięcia o kosztach odpowiadająca części sprawy przekazanej do ponownego rozpoznania powinno zostać wydana przez Sąd.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               TV2 twierdzi, że ta część zaskarżonego wyroku, w której Sąd nie uwzględnił pierwszego z zarzutów TV2 i, co za tym idzie, podniesionego przez nią żądania głównego, jest sprzeczna z zawartym w art. 107 ust. 1 TFUE pojęciem pomocy państwa, a wydając to rozstrzygnięcie Sąd dopuścił się naruszenia prawa. TV2 opiera to twierdzenie na następujących argumentach:

                           —

                           Sąd dopuścił się błędu, odmawiając w zaskarżonym wyroku uznania, iż sprawowana przez Rigsrevisionen (duńską krajową izbę kontroli) kontrola spełnia w wystarczającym stopniu czwartą z przesłanek Altmark; ocena ta została oparta na wąskim i literalnym zastosowaniu zawartego w tej przesłance wymogu porównania ponoszonych kosztów;

                           —

                           wbrew temu, co stwierdził Sąd w zaskarżonym wyroku, szczególny charakter zobowiązań TV2 z zakresu usług publicznych i zastosowanie wstecz przesłanek Altmark prowadzi do powstania sytuacji, w której należałoby przyjąć celowościową wykładnię tej przesłanki: zob. zasada określona w wyroku Sądu z dnia 12 lutego 2008 BUPA, T-289/03, ECLI:EU:T:2008:29 i in.;

                           —

                           sprawowana przez Rigsrevisionen na bieżąco kontrola tego, czy TV2 była prawidłowo zarządzanym pod względem gospodarczym przedsiębiorstwem, zapewniała realizację podstawowego celu czwartej z przesłanek Altmark i dlatego, a w szczególnych okolicznościach niniejszej sprawy i przy przyjęciu celowościowej wykładni tej przesłanki, spełniała w wystarczającym stopniu tę przesłankę.

               2.

               TV2 twierdzi następnie, że Sąd nie uwzględniając w przeprowadzonej w zaskarżonym wyroku analizie istoty sprawy części drugiej zarzutu podniesionego przez nią tytułem ewentualnym dopuścił się naruszenia prawa, gdyż było to sprzeczne z podstawowymi zasadami procesowymi. TV2 opiera to twierdzenie na następujących argumentach:

                           —

                           Komisja w odpowiedzi na skargę stwierdziła, że zgadza się z TV2 w kwestii tego, iż wpływy z opłat abonamentowych, które TV2 przekazywała w latach 1997–2002 swym ośrodkom regionalnym, nie stanowią pomocy państwa na rzecz TV2. Tak więc Sąd, wydając rozstrzygnięcie ultra petita w zakresie, w jakim rozpatrzył i oddalił część drugą skargi podniesionej przez TV2 tytułem żądania ewentualnego, dopuścił się naruszenia prawa;

                           —

                           Sąd wydał następnie rozstrzygnięcie co do istoty sprawy opierając się na swej własnej argumentacji. Względy przedstawione przezeń w pkt 165-174 zaskarżonego wyroku nie zostały zakwestionowane przez żadną ze stron pod żadnym względem; nie można ich też odnaleźć w spornej decyzji, a wydając takie rozstrzygnięcie Sąd przekroczył granice sprawowanej przezeń kontroli;

                           —

                           jednocześnie Sąd naruszył zasadę kontradyktoryjności postępowania: zob. art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ oparł on swe rozstrzygnięcie na stwierdzeniach i argumentach, w przedmiocie których strony niniejszego postępowania nie przedstawiły swych uwag.

               3.

               Wreszcie, TV2 twierdzi, że Sąd nie uwzględniając w przeprowadzonej w zaskarżonym wyroku analizie istoty sprawy części drugiej zarzutu podniesionego przez TV2 tytułem ewentualnym (pkt 165-174) dopuścił się naruszenia prawa, gdyż przyjął on niewątpliwie błędną wykładnię prawa duńskiego, która jest sprzeczna z zawartym w art. 107 ust. 1 TFUE pojęciem pomocy państwa. TV2 opiera to twierdzenie na następujących argumentach:

                           —

                           Sąd przypisuje decydujące znaczenie okoliczności polegającej na tym, że TV2, w celu realizacji części powierzonego jej zadania polegającego na emisji programów regionalnych, musiała korzystać z usług ośrodków regionalnych, przekazując następnie, jako wynagrodzenie z tytułu tych usług, wpływy z opłat abonamentowych. Tego jednoznacznie sprzecznego z duńskim prawem wniosku nie można wyciągnąć na postawie akt sprawy. Z tego względu zostały w istocie spełnione kryteria prawne, jakie można wywieść z pkt 166, 167 i 171 zaskarżonego wyroku;

                           —

                           w pkt 166 i 167 oraz pierwszym zdaniu pkt 173 zaskarżonego wyroku Sąd powołuje się w ramach oceny pomocy państwa na scenariusz o hipotetycznym charakterze. Scenariusz ten jest nie do zrealizowania w praktyce i pozbawiony znaczenia w kontekście oceny pomocy państwa. Rozstrzygającym czynnikiem w przypadku TV2 jest w istocie to, że nie osiągała ona żadnej korzyści gospodarczej z przekazywanych jej wpływów z opłat abonamentowych. Na TV2 spoczywał publicznoprawny obowiązek przekazania tych wpływów ośrodkom regionalnym i w praktyce wywiązała się ona z tego obowiązku. Z tego względu wydane przez Sąd rozstrzygnięcie jest sprzeczne z zawartym w art. 107 ust. 1 TFUE pojęciem pomocy państwa.


title: Sprawa T-652/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 5 grudnia 2014 r. – AF Steelcase/OHIM (Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego — Postępowanie przetargowe — Dostawa i montaż mebli oraz akcesoriów — Odrzucenie oferty złożonej przez oferenta — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak fumus boni juris)

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/24

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 5 grudnia 2014 r. – AF Steelcase/OHIM
   (Sprawa T-652/14 R)
   ((Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego - Postępowanie przetargowe - Dostawa i montaż mebli oraz akcesoriów - Odrzucenie oferty złożonej przez oferenta - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak fumus boni juris))
   (2015/C 056/34)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: AF Steelcase, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Rodríguez Bajón)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) (przedstawiciele: N. Bambara i M. Paolacci, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego dotyczący w istocie zawieszenia wykonania decyzji Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 8 lipca 2014 r. odrzucającej ofertę złożoną przez stronę skarżącą w ramach postępowania przetargowego dotyczącego dostawy i montażu mebli oraz akcesoriów w budynkach OHIM.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-6/11 P: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2011 r. — Komisja przeciwko Vicente Carbajosa i in. (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zatrudnienie — Ogłoszenie o konkursie — Konkurs otwarty — Niedopuszczenie do uczestnictwa w egzaminie pisemnym wskutek wyników osiągniętych w testach wstępnych — Podział uprawnień między EPSO a komisją konkursową — Zasada kontradyktoryjności)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/25

         Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2011 r. — Komisja przeciwko Vicente Carbajosa i in.
   (Sprawa T-6/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o konkursie - Konkurs otwarty - Niedopuszczenie do uczestnictwa w egzaminie pisemnym wskutek wyników osiągniętych w testach wstępnych - Podział uprawnień między EPSO a komisją konkursową - Zasada kontradyktoryjności)
   2012/C 32/52
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Isabel Vicente Carbajosa (Bruksela, Belgia); Niina Lehtinen (Bruksela); i Myriam Menchén (Bruksela) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal i D. Abreu Caldas, adwokaci)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) wydanego w dniu 28 października 2010 r. w sprawie F-9/09 Vicente Carbajosa i in. przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze), mające na celu częściowe uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 28 października 2010 r. w sprawie F-9/09 Vicente Carbajosa i in. przeciwko Komisji zostaje uchylony w części, w której stwierdza nieważność decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) o o nieumieszczeniu w ramach konkursu EPSO/AD/117/08 nazwiska I. Vicente Carbajosy oraz w ramach konkursu EPSO/AD/116/08 nazwisk N. Lehtinen i M. Menchén na liście osób zaproszonych do przedstawienia pełnej kandydatury.

               2)

               Decyzje Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) o nieumieszczeniu w ramach konkursu EPSO/AD/117/08 nazwiska I. Vicente Carbajosy oraz w ramach konkursu EPSO/AD/116/08 nazwisk N. Lehtinen i M. Menchén na liście osób zaproszonych do przedstawienia pełnej kandydatury są nieważne.

               3)

               I. Vicente Carbajosa, N. Lehtinen i M. Menchén oraz Komisja Europejska ponoszą swoje własne koszty postępowania w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 72 z 5.3.2011.