title: Sprawa C-370/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Pro Rauchfrei e.V. / JS e.K. [Odesłanie prejudycjalne – Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych – Dyrektywa 2014/40/UE – Etykietowanie i opakowania – Artykuł 8 ust. 8 – Ostrzeżenia zdrowotne, które powinny znajdować się na każdym opakowaniu jednostkowym wyrobu tytoniowego i opakowaniu zbiorczym – Dystrybutor paczek papierosów – Ostrzeżenia zdrowotne niewidoczne z zewnątrz – Przedstawienie opakowań jednostkowych – Pojęcie „wyglądu” opakowań jednostkowych i opakowań zbiorczych, przeznaczonych dla konsumentów w Unii Europejskiej]

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/4

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Pro Rauchfrei e.V. / JS e.K.
      (Sprawa C-370/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych - Dyrektywa 2014/40/UE - Etykietowanie i opakowania - Artykuł 8 ust. 8 - Ostrzeżenia zdrowotne, które powinny znajdować się na każdym opakowaniu jednostkowym wyrobu tytoniowego i opakowaniu zbiorczym - Dystrybutor paczek papierosów - Ostrzeżenia zdrowotne niewidoczne z zewnątrz - Przedstawienie opakowań jednostkowych - Pojęcie „wyglądu” opakowań jednostkowych i opakowań zbiorczych, przeznaczonych dla konsumentów w Unii Europejskiej)
      (2022/C 73/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca rewizję: Pro Rauchfrei e.V.

         Druga strona postępowania rewizyjnego: JS e.K.

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 8 ust. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylającej dyrektywę 2001/37/WE należy interpretować w ten sposób, że „wygląd opakowań jednostkowych” w rozumieniu tego przepisu obejmuje ilustrację, która nie jest wiernym odwzorowaniem opakowania jednostkowego papierosów, lecz którą konsument kojarzy z takim opakowaniem jednostkowym ze względu na jej postać, to znaczy jej kontury, proporcje, kolory oraz logo znaku towarowego.

                  2)

                  Artykuł 8 ust. 8 dyrektywy 2014/40/UE należy interpretować w ten sposób, że ilustracja paczki papierosów objęta tym przepisem, ale niezawierająca ostrzeżeń zdrowotnych przewidzianych w tytule II rozdział II tej dyrektywy, jest niezgodna z tymże przepisem, nawet jeśli konsument ma możliwość zobaczenia takich ostrzeżeń na paczce papierosów odpowiadającej tej ilustracji przed jej nabyciem.

         (1)  Dz.U. C 390 z 16.11.2020.


title: Sprawa C-374/20 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 9 grudnia 2021 r. – Agrochem-Maks d.o.o./Komisja Europejska, Królestwo Szwecji [Odwołanie – Środki ochrony roślin – Substancja czynna – Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 – Artykuł 6 lit. f) – Załącznik II pkt 2.2 – Pojęcie „dodatkowych informacji potwierdzających” – Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 844/2012 – Artykuł 13 ust. 3 – Nieodnowienie zatwierdzenia substancji czynnej „oksasulfuron” do celów jej wprowadzenia do obrotu – Zakres decyzji państwa członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy uznającej za dopuszczalny wniosek o odnowienie – Przysługujące temu państwu członkowskiemu i Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) prawo do żądania od wnioskodawcy, by dostarczył dodatkowe informacje – Przysługujące państwu członkowskiemu pełniącemu rolę sprawozdawcy prawo do zmiany swojego projektu sprawozdania z oceny w sprawie odnowienia – Zasada ostrożności)]

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/5

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 9 grudnia 2021 r. – Agrochem-Maks d.o.o./Komisja Europejska, Królestwo Szwecji
      (Sprawa C-374/20 P) (1)

      (Odwołanie - Środki ochrony roślin - Substancja czynna - Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 - Artykuł 6 lit. f) - Załącznik II pkt 2.2 - Pojęcie „dodatkowych informacji potwierdzających” - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 844/2012 - Artykuł 13 ust. 3 - Nieodnowienie zatwierdzenia substancji czynnej „oksasulfuron” do celów jej wprowadzenia do obrotu - Zakres decyzji państwa członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy uznającej za dopuszczalny wniosek o odnowienie - Przysługujące temu państwu członkowskiemu i Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) prawo do żądania od wnioskodawcy, by dostarczył dodatkowe informacje - Przysługujące państwu członkowskiemu pełniącemu rolę sprawozdawcy prawo do zmiany swojego projektu sprawozdania z oceny w sprawie odnowienia - Zasada ostrożności))
      (2022/C 73/06)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Agrochem-Maks d.o.o. (przedstawiciele: adwokaci S. Pappas i A. Pappas)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo X. Lewis, I. Naglis i G. Koleva, następnie G. Koleva, pełnomocnicy), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: J. Lundberg, O. Simonsson, C. Meyer-Seitz, A.M. Runeskjöld, H. Shev, H. Eklinder, R. Shahsavan Eriksson i M. Salborn Hodgson, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Agrochems-Maks d.o.o. zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Królestwo Szwecji pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 329 z 5.10.2020.


title: Sprawa C-708/20: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 9 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez County Court at Birkenhead – Zjednoczone Królestwo) – BT / Seguros Catalana Occidente, EB [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych – Jurysdykcja w sprawach dotyczących ubezpieczenia – Żądanie naprawienia szkody poniesionej przez jednostkę mającą miejsce zamieszkania w państwie członkowskim w następstwie wypadku, który miał miejsce w obiekcie mieszkalnym wynajętym w innym państwie członkowskim – Powództwo wytoczone przez poszkodowaną, po pierwsze, przeciwko ubezpieczycielowi i, po drugie, przeciwko ubezpieczonemu, będącemu właścicielem tego obiektu mieszkalnego – Zastosowanie art. 13 ust. 3 rzeczonego rozporządzenia]

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/5

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 9 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez County Court at Birkenhead – Zjednoczone Królestwo) – BT / Seguros Catalana Occidente, EB
      (Sprawa C-708/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych - Jurysdykcja w sprawach dotyczących ubezpieczenia - Żądanie naprawienia szkody poniesionej przez jednostkę mającą miejsce zamieszkania w państwie członkowskim w następstwie wypadku, który miał miejsce w obiekcie mieszkalnym wynajętym w innym państwie członkowskim - Powództwo wytoczone przez poszkodowaną, po pierwsze, przeciwko ubezpieczycielowi i, po drugie, przeciwko ubezpieczonemu, będącemu właścicielem tego obiektu mieszkalnego - Zastosowanie art. 13 ust. 3 rzeczonego rozporządzenia)
      (2022/C 73/07)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      County Court at Birkenhead

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: BT

         Strona pozwana: Seguros Catalana Occidente, EB

         Sentencja

      Artykuł 13 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że – w przypadku powództwa wytoczonego przez poszkodowanego bezpośrednio przeciwko ubezpieczycielowi zgodnie z art. 13 ust. 2 tego rozporządzenia – sąd państwa członkowskiego, w którym poszkodowany ma miejsce zamieszkania, nie może na podstawie wspomnianego art. 13 ust. 3 uznać się również za właściwy do orzekania w przedmiocie żądania naprawienia szkody podniesionego jednocześnie przez owego poszkodowanego przeciwko mającym miejsce zamieszkania lub siedzibę w innym państwie członkowskim ubezpieczającemu lub ubezpieczonemu, którzy nie zostali przypozwani przez ubezpieczyciela.

         (1)  Dz.U. C 110 z 29.3.2021.


title: Sprawa C-630/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgerichts Stuttgart (Niemcy) w dniu 13 października 2021 r. – O.K./Mercedes-Benz Bank AG

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgerichts Stuttgart (Niemcy) w dniu 13 października 2021 r. – O.K./Mercedes-Benz Bank AG
      (Sprawa C-630/21)
      (2022/C 73/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Stuttgart

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa i wnosząca apelację: O.K.

         Strona pozwana i druga strona postępowania apelacyjnego: Mercedes-Benz Bank AG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 14 dyrektywy 2008/48 (1) należy interpretować w ten sposób, że prawo konsumenta do odstąpienia od umowy nie przysługuje już w sytuacji, gdy umowa o kredyt została w całości wykonana przez obie strony?

                  2)

                  W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie a):
                  Czy art. 14 dyrektywy 2008/48 stoi na przeszkodzie uregulowaniu w prawie krajowym państwa członkowskiego, które skutkuje tym, że konsument nie może już korzystać z prawa do odstąpienia od umowy, gdy umowa o kredyt została w całości wykonana przez obie strony?

                  3)

                  W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie a) i odpowiedzi twierdzącej na pytanie b):
                  Czy art. 14 ust. 3 dyrektywy 2008/48 stoi na przeszkodzie uregulowaniu w prawie krajowym państwa członkowskiego, zgodnie z którym konsumentowi, który skutecznie skorzystał z prawa do odstąpienia od umowy na podstawie art. 14 ust. 1 dyrektywy 2008/48, przysługuje wobec kredytodawcy roszczenie o wydanie korzyści uzyskanych przez kredytodawcę z płatności dokonanych przez konsumenta na rzecz kredytodawcy do chwili odstąpienia od umowy?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. 2008, L 133, s. 66).


title: Sprawa C-647/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Słupsku (Polska) w dniu 25 października 2021 r. – postępowanie karne przeciwko D. K.

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Słupsku (Polska) w dniu 25 października 2021 r. – postępowanie karne przeciwko D. K.
      (Sprawa C-647/21)
      (2022/C 73/09)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Słupsku

         Strona w postępowaniu głównym

      D. K.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 Karty Praw Podstawowych należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak art. 47b § § 5–6 w związku z art. 30 § 1 i art. 24 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych, zgodnie z którymi organ sądu krajowego, taki jak kolegium sądu, ma kompetencję do zwolnienia sędziego tego sądu z obowiązku rozpoznania części lub wszystkich przydzielonych mu spraw, przy czym:

                              a)

                              w skład kolegium sądu wchodzą, z mocy prawa, prezesi sądów, powołani na te stanowiska przez organ władzy wykonawczej, taki jak Minister Sprawiedliwości, będący jednocześnie Prokuratorem Generalnym;

                              b)

                              zwolnienie sędziego z obowiązku rozpoznania przydzielonych mu spraw następuje bez jego zgody;

                              c)

                              prawo krajowe nie przewiduje kryteriów, jakimi powinno kierować się kolegium sądu zwalniając sędziego z obowiązku rozpoznania przydzielonych mu spraw, a także obowiązku uzasadnienia oraz kontroli sądowej takiego zwolnienia;

                              d)

                              niektórzy członkowie kolegium sądu zostali powołani na stanowiska sędziowskie w okolicznościach analogicznych do tych, o których mowa w wyroku Trybunału z dnia 15 lipca 2021 r., Komisja/Polska (system odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziów) (C-791/19, EU:C:2021:596)?

                  2)

                  Czy przepisy wskazane w pytaniu pierwszym, a także zasadę pierwszeństwa należy interpretować w ten sposób, że uprawniają (względnie zobowiązują) one sąd krajowy, rozpoznający sprawę w postępowaniu karnym objętą zakresem zastosowania dyrektywy 2016/343 (1), którego sędzia został zwolniony z obowiązku rozpoznania spraw w sposób opisany w pytaniu pierwszym, oraz wszelkie organy państwa do pominięcia aktu kolegium sądu oraz innych aktów wydanych w jego następstwie, takich jak zarządzenia o ponownym przydzieleniu spraw, w tym sprawy w postępowaniu głównym, z pominięciem zwolnionego sędziego – tak, aby mógł on dalej zasiadać w składzie rozpoznającym tę sprawę?

                  3)

                  Czy przepisy wskazane w pytaniu pierwszym, a także zasadę pierwszeństwa należy interpretować w ten sposób, że wymagają one istnienia w krajowym porządku prawnym w postępowaniu karnym objętym zakresem zastosowania dyrektywy 2016/343, tego rodzaju środków, które zapewnią uczestnikom postępowania, takim jak oskarżony w sprawie głównej kontrolę i odwołanie od decyzji, o jakich mowa w pkt 1. pytania, mających doprowadzić do zmiany składu orzekającego sądu rozpoznającego sprawę i w konsekwencji zwolnienie sędziego dotychczas przydzielonego od rozpoznania sprawy z obowiązku jej rozpoznania w sposób opisany w pytaniu pierwszym?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym (Dz.U. 2016, L 65, s. 1).


title: Sprawa C-648/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Słupsku (Polska) w dniu 25 października 2021 r. – postępowanie karne przeciwko M.C., M.F.

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Słupsku (Polska) w dniu 25 października 2021 r. – postępowanie karne przeciwko M.C., M.F.
      (Sprawa C-648/21)
      (2022/C 73/10)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Słupsku

         Strony w postępowaniu głównym

      M.C., M.F.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 Karty Praw Podstawowych należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak art. 47b § § 5–6 w związku z art. 30 § 1 i art. 24 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych, zgodnie z którymi organ sądu krajowego, taki jak kolegium sądu, ma kompetencję do zwolnienia sędziego tego sądu z obowiązku rozpoznania części lub wszystkich przydzielonych mu spraw, przy czym:

                              a)

                              w skład kolegium sądu wchodzą, z mocy prawa, prezesi sądów, powołani na te stanowiska przez organ władzy wykonawczej, taki jak Minister Sprawiedliwości, będący jednocześnie Prokuratorem Generalnym;

                              b)

                              zwolnienie sędziego z obowiązku rozpoznania przydzielonych mu spraw następuje bez jego zgody;

                              c)

                              prawo krajowe nie przewiduje kryteriów, jakimi powinno kierować się kolegium sądu zwalniając sędziego z obowiązku rozpoznania przydzielonych mu spraw, a także obowiązku uzasadnienia oraz kontroli sądowej takiego zwolnienia;

                              d)

                              niektórzy członkowie kolegium sądu zostali powołani na stanowiska sędziowskie w okolicznościach analogicznych do tych, o których mowa w wyroku Trybunału z dnia 15 lipca 2021 r., Komisja/Polska (system odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziów) (C-791/19, EU:C:2021:596)?

                  2)

                  Czy przepisy wskazane w pytaniu pierwszym, a także zasadę pierwszeństwa należy interpretować w ten sposób, że uprawniają (względnie zobowiązują) one sąd krajowy, rozpoznający sprawę w postępowaniu karnym objętą zakresem zastosowania dyrektywy 2016/343 (1), którego sędzia został zwolniony z obowiązku rozpoznania spraw w sposób opisany w pytaniu pierwszym, oraz wszelkie organy państwa do pominięcia aktu kolegium sądu oraz innych aktów wydanych w jego następstwie, takich jak zarządzenia o ponownym przydzieleniu spraw, w tym sprawy w postępowaniu głównym, z pominięciem zwolnionego sędziego – tak, aby mógł on dalej zasiadać w składzie rozpoznającym tę sprawę?

                  3)

                  Czy przepisy wskazane w pytaniu pierwszym, a także zasadę pierwszeństwa należy interpretować w ten sposób, że wymagają one istnienia w krajowym porządku prawnym w postępowaniu karnym objętym zakresem zastosowania dyrektywy 2016/343, tego rodzaju środków, które zapewnią uczestnikom postępowania, takim jak oskarżeni w sprawie głównej kontrolę i odwołanie od decyzji, o jakich mowa w pkt 1. pytania, mających doprowadzić do zmiany składu orzekającego sądu rozpoznającego sprawę i w konsekwencji zwolnienie sędziego dotychczas przydzielonego od rozpoznania sprawy z obowiązku jej rozpoznania w sposób opisany w pytaniu pierwszym?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym (Dz.U. 2016, L 65, s. 1).


title: Sprawa C-650/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 27 października 2021 r. – FW, CE

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 27 października 2021 r. – FW, CE
      (Sprawa C-650/21)
      (2022/C 73/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: FW, CE

         Organy biorące udział w postępowaniu: Landespolizeidirektion Niederösterreich, Finanzamt Österreich

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy prawo Unii, w szczególności art. 1, art. 2 i art. 6 dyrektywy 2000/78/WE (1) w zw. z art. 21 karty praw podstawowych, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które zastępuje system wynagradzania dyskryminujący ze względu na wiek systemem wynagradzania, w którym zaszeregowanie urzędnika nadal określa dyskryminacyjny staż pracy w ramach skali wynagrodzeń, ustalony na określony miesiąc przeniesienia zgodnie ze starym systemem wynagradzania (luty 2015 r.), i który przy tej okazji wprawdzie jest poddawany korekcie w odniesieniu do pierwotnie ustalonych wcześniejszych okresów zatrudnienia poprzez ustalenie daty odniesienia dla potrzeb porównania, ale w którym jednak w odniesieniu do okresów po ukończeniu 18. roku życia weryfikowane są jedynie pozostałe okresy podlegające uwzględnieniu w połowie, i w którym przedłużenie okresu dla uwzględnienia wcześniejszych okresów zatrudnienia o cztery lata uzyskuje się w ten sposób, że pozostałe, podlegające uwzględnieniu okresy dolicza się przy ustalaniu daty odniesienia dla potrzeb porównania tylko w takim zakresie, w jakim przekraczają one wymiar czterech lat podlegających uwzględnieniu w połowie (ryczałtowe odliczenie czterech lat podlegających uwzględnieniu w połowie)?

                  2)

                  Jeżeli na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć inaczej w odniesieniu do tych postępowań, w przypadku których nowa data odniesienia dla potrzeb awansu została już ostatecznie ustalona przed datą wejścia w życie drugiej nowelizacji ustawy o służbie publicznej z 2019 r., ale data ta nie miała jeszcze wpływu na zaszeregowanie płacowe urzędnika, ponieważ odpowiedni organ nie podjął jeszcze decyzji przy bezpośrednim zastosowaniu prawa Unii, i w przypadku których datę odniesienia dla potrzeb porównania należy obecnie ponownie ustalać bez uwzględnienia ustalonej w międzyczasie daty odniesienia dla potrzeb awansu, jednakże względem dyskryminującej ze względu na wiek daty odniesienia, a pozostałe okresy podlegające uwzględnieniu, są ryczałtowo odliczane?

                  3)

                  Czy prawo Unii, w szczególności art. 1, 2 i 6 dyrektywy 2000/78/WE w związku z art. 21 karty praw podstawowych, należy interpretować w taki sposób, że stoi ono na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym pomimo ponownego ustalenia stażu pracy w ramach skali wynagrodzeń i zaszeregowania płacowego okresy przyuczania do zawodu w ramach zatrudnienia w krajowej jednostce samorządu terytorialnego należy zaliczyć przy ustalaniu daty odniesienia dla potrzeb porównania tylko wtedy, gdy urzędnik został zatrudniony po dniu 31 marca 2000 r., a w przeciwnym razie okresy te są zaliczane tylko jako pozostałe okresy podlegające uwzględnieniu w połowie, przy czym uregulowanie to zasadniczo jest niekorzystne dla urzędników z dłuższym stażem pracy?

         (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2000, L 303, s. 16).


title: Sprawa C-658/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Belgia) w dniu 29 października 2021 r. – VZW Belgische Vereniging van de Industrie van Plantenbeschermingsmiddelen (PHYTOFAR) / Vlaams Gewest

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Belgia) w dniu 29 października 2021 r. – VZW Belgische Vereniging van de Industrie van Plantenbeschermingsmiddelen (PHYTOFAR) / Vlaams Gewest
      (Sprawa C-658/21)
      (2022/C 73/12)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: VZW Belgische Vereniging van de Industrie van Plantenbeschermingsmiddelen (PHYTOFAR)

         Strona przeciwna: Vlaams Gewest

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 5 ust. 1 dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (1) należy interpretować w ten sposób, że zakaz stosowania pestycydów zawierających glifosat przez użytkowników nieposiadających licencji na stosowanie tych środków na gruntach będących w użytku prywatnym uznaje się za związany z przepisem technicznym, który to przepis podlega zgodnie z postanowieniami przedmiotowego artykułu zgłoszeniu Komisji Europejskiej?

         (1)  Dz.U. 2015, L 241, s. 1.


title: Sprawa C-663/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 5 listopada 2021 r. – Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 5 listopada 2021 r. – Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl
      (Sprawa C-663/21)
      (2022/C 73/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl

         Druga strona postępowania: AA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przy badaniu, czy status osoby uprawnionej do azylu nadany uprzednio uchodźcy przez właściwy organ może zostać cofnięty z przyczyny określonej w art. 14 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2011/95/UE (1), należy jako osobne kryterium zastosować wyważenie interesów, a to w ten sposób, że cofnięcie statusu wymaga, żeby interes publiczny w nakazaniu powrotu przeważał nad interesem uchodźcy w utrzymaniu ochrony przez państwo schronienia, przy czym naganność przestępstwa i potencjalne niebezpieczeństwo dla społeczności należy przeciwstawić interesom cudzoziemca w uzyskaniu ochrony, w tym z uwzględnieniem zakresu i rodzaju grożących mu środków?

                  2)

                  Czy przepisy dyrektywy 2008/115/WE (2), w szczególności jej art. 5, 6, 8 i 9, sprzeciwiają się krajowej regulacji prawnej, zgodnie z którą wobec obywatela państwa trzeciego, któremu odebrano dotychczasowe prawo do pobytu jako uchodźcy wskutek cofnięcia statusu osoby uprawnionej do azylu, należy wydać decyzję nakazującą powrót również wtedy, gdy już w chwili wydawania decyzji nakazującej powrót jest wiadome, że przez niemożliwy do określenia czas wydalenie będzie niedopuszczalne zgodnie z zasadą non-refoulement i okoliczność ta została też stwierdzona w prawomocny sposób?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. 2011, L 337, s. 9).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. 2008, L 348, s. 98).


title: Sprawa C-680/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance francophone de Bruxelles (Belgia) w dniu 11 listopada 2021 r. – UL, SA Royal Antwerp Football Club/Union royale belge des sociétés de football association ASBL

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance francophone de Bruxelles (Belgia) w dniu 11 listopada 2021 r. – UL, SA Royal Antwerp Football Club/Union royale belge des sociétés de football association ASBL
      (Sprawa C-680/21)
      (2022/C 73/14)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de première instance francophone de Bruxelles

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: UL, SA Royal Antwerp Football Club

         Strona pozwana: Union royale belge des sociétés de football association ASBL

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 101 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie planowi dotyczącemu zasady „HGP” przyjętemu w dniu 2 lutego 2005 r. przez Komitet Wykonawczy UEFA, zatwierdzonemu przez 52 federacje członkowskie UEFA na kongresie w Tallinie w dniu 21 kwietnia 2005 r. i wprowadzonemu w życie za pomocą regulaminów przyjętych zarówno przez UEFA, jak i jej federacje członkowskie?

                  2)

                  Czy art. 45 oraz art. 101 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom dotyczącym zgłaszania oraz wystawiania do gry w protokole meczowym wychowanków krajowych, przyjętym w art. P335.11 oraz P.1422 regulaminu URBSFA i powtórzonym w art. B4.1[12] tytułu 4 oraz art. B6.109 tytułu 6 nowego regulaminu URBSFA?


title: Sprawa C-693/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 8 września 2021 r. w sprawie T-328/18, Naturgy Energy Group/Komisja, wniesione w dniu 18 listopada 2021 r. przez EDP España, S.A.

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/11

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 8 września 2021 r. w sprawie T-328/18, Naturgy Energy Group/Komisja, wniesione w dniu 18 listopada 2021 r. przez EDP España, S.A.
      (Sprawa C-693/21 P)
      (2022/C 73/15)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnosząca odwołanie: EDP España, S.A. (przedstawiciele: J.L. Buendía Sierra, A. Lamadrid de Pablo, V. Romero Algarra, abogados)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Naturgy Energy Group, S.A., dawniej Gas Natural SDG, S.A., Komisja Europejska, Viesgo Producción, S.L., następca prawny Viesgo Generación, S.L.

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  dopuszczenie i uwzględnienie zarzutów przedstawionych w niniejszym odwołaniu;

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 8 września 2021 r. w sprawie T-328/18, Naturgy Energy Group/Komisja;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 listopada 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.47912 (2017/NN) (1) – Zachęty ekologiczne dla elektrowni węglowych uchwalone przez Hiszpanię, na mocy której wszczęto formalne postępowanie wyjaśniające przewidziane w art. 108 ust. 2 TFUE;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku, podnosząc następujące zarzuty:

         Zarzut pierwszy: błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie się przez Sąd do obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do pojęcia selektywności
      Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd uniknął wyciągnięcia konsekwencji prawnych wypływających z orzecznictwa sądów Unii, którego zastosowanie w niniejszej sprawie odrzuca, a mianowicie, że brak uzasadnienia w odniesieniu do pojęcia selektywności musi prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji o wszczęciu postępowania. Ponadto Sąd usiłował zaradzić temu brakowi uzasadnienia poprzez odtworzenie, wbrew orzecznictwu, próby uzasadnienia na podstawie różnych punktów decyzji.

         Zarzut drugi: w przypadku nieuwzględnienia przez Trybunał pierwszego zarzutu odwołania – błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie przez Sąd art. 107 ust. 1 TFUE w odniesieniu do pojęcia selektywności
      W szczególności wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd niesłusznie uznał, iż jego kontrola powinna ograniczać się do kwestii, czy Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie. Sąd popełnił błąd, ponieważ skupił się w swej analizie na kwestii, czy stronom udało się „w sposób oczywisty” wykazać błąd w analizie Komisji, a nie na kwestii istotnej, a mianowicie, czy analiza selektywności przeprowadzona przez Komisję jest wadliwa. W każdym razie, nawet gdyby takie kryterium miało zastosowanie, Sąd powinien był stwierdzić, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie przy badaniu wymogu selektywności.

         (1)  Dz.U. 2018, C 80, s. 20.


title: Sprawa C-696/21 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 9 września 2021 r. w sprawie T-881/19, GABO:mi/Komisja, wniesione w dniu 18 listopada 2021 r. przez GABO:mi Gesellschaft für Ablauforganisation:milliarium mbH & Co. KG

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/12

      Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 9 września 2021 r. w sprawie T-881/19, GABO:mi/Komisja, wniesione w dniu 18 listopada 2021 r. przez GABO:mi Gesellschaft für Ablauforganisation:milliarium mbH & Co. KG
      (Sprawa C-696/21 P)
      (2022/C 73/16)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: GABO:mi Gesellschaft für Ablauforganisation:milliarium mbH & Co. KG (przedstawiciel: Ch. Mayer, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego postanowienia w zakresie, w jakim nie odnosi się ono do umów o udzielenie dotacji podpisanych przez REA lub IMI-JU (CANCER-ID, DIACAT, EU-AIMS, EUC2LID, EUROFORGEN, ONCOTRACK, RADAR-CNS) i zasądzenie od pozwanej zapłaty kwoty 1 304 465,36 EUR wraz z odsetkami w wysokości 74 024,01 EUR na rzecz Ivo-Meinerta Willrodta jako syndyka GABO:mi Gesellschaft für Ablauforganisation:milliarium mbhH & Co. KG.

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego – uchylenie zaskarżonego postanowienia w zakresie, w jakim nie odnosi się ono do umów o udzielenie dotacji podpisanych przez REA lub IMI-JU (CANCER-ID, DIACAT, EU-AIMS, EUC2LID, EUROFORGEN, ONCOTRACK, RADAR-CNS) i uznanie za dopuszczalną skargi wniesionej przez wnoszącą odwołanie do Sądu Unii Europejskiej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej co do istoty;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego – uchylenie zaskarżonego postanowienia w zakresie, w jakim nie odnosi się ono do umów o udzielenie dotacji podpisanych przez REA lub IMI-JU, oraz przekazanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      1.   Pierwszy zarzut odwołania: naruszenie prawa do rzetelnego procesu poprzez naruszenie obowiązku informowania

      Stwierdzając niedopuszczalność skargi bez uprzedniego poinformowania wnoszącego odwołanie o jej rzekomym braku precyzji, Sąd naruszył prawo do rzetelnego procesu.
      Prawo ustanowione w art. 47 karty powinno obejmować obowiązek staranności na rzecz stron postępowania, który został skonkretyzowany w niniejszej sprawie jako obowiązek wyraźnego poinformowania stron o opinii prawnej sądu przed wydaniem orzeczenia i wezwania ich do przedstawienia uwag lub, w razie potrzeby, do przedstawienia dodatkowych wyjaśnień. Jest tak tym bardziej w przypadku takim jak niniejszy, w którym wydaje się, że istnieją również nieporozumienia co do zakresu dokumentów, którymi dysponuje wnoszący odwołanie (wówczas skarżący), i w którym – zgodnie z opinią Sądu – żądanie nie zostało po prostu wystarczająco uzasadnione.
      2.   Drugi zarzut odwołania: błędne zastosowanie art. 76 lit. d) regulaminu postępowania przed Sądem

      Wniosek Sądu, zgodnie z którym skarga nie spełnia wymogów art. 76 lit. d) regulaminu postępowania przed Sądem, jest błędny pod względem prawnym. Sąd nadmiernie rozszerza wymogi dotyczące uzasadnienia skargi na podstawie tego artykułu.
      W szczególności wbrew temu, co twierdzi Sąd, właściwa obrona Komisji była możliwa i Sąd mógł orzec w przedmiocie skargi. Jest tak tym bardziej, że Komisja zaakceptowała już żądania skarżącego.
      Ponadto skarga nie była niejasna i nieprecyzyjna w odniesieniu do kwot żądanych przez skarżącego.
      Dodatkowo, wbrew temu, co orzekł Sąd, skarga nie była niejasna w swej całości; przede wszystkim nie było „niespójności” między przywołaną podstawą prawną a przedstawionymi argumentami.


title: Sprawa C-698/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 8 września 2021 r. w sprawie T 328/18, Naturgy Energy Group/Komisja, wniesione w dniu 19 listopada 2021 r. przez Naturgy Energy Group, S.A, dawniej Gas Natural SDG, S.A.

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/13

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 8 września 2021 r. w sprawie T 328/18, Naturgy Energy Group/Komisja, wniesione w dniu 19 listopada 2021 r. przez Naturgy Energy Group, S.A, dawniej Gas Natural SDG, S.A.
      (Sprawa C-698/21 P)
      (2022/C 73/17)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Naturgy Energy Group, S.A., dawniej Gas Natural SDG, S.A. (przedstawiciele: F. González Díaz, J. Blanco Carol, abogados)

         Druga strona postępowania: Comisión Europea, EDP España, S.A., Viesgo Producción, S.L., następca prawny Viesgo Generación, S.L.

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 8 września 2021 r. w sprawie T 328/18, Naturgy Energy Group/Komisja;

                  —

                  ostateczne rozstrzygnięcie sporu bez przekazywania go Sądowi, jak pozwala na to art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości, poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 7733 final z dnia 27 listopada 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.47912 (2017/NN) (1) – Hiszpania; Zachęty ekologiczne dla elektrowni węglowych;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnosząca je podnosi następujące zarzuty:
      1.   Pierwszy zarzut odwołania, oparty na naruszeniu prawa przy dokonywaniu oceny uzasadnienia zaskarżonej decyzji w odniesieniu do selektywnego charakteru spornego środka

      Naturgy uważa, że dokonana przez Sąd analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym selektywności spornego środka narusza prawo.
      W skrócie Naturgy uważa, że nie można stwierdzić zgodności z prawem uzasadnienia decyzji o wszczęciu postępowania, jeżeli nie odwołuje się ona ani do analizy porównywalności wymaganej przez orzecznictwo w celu uzasadnienia selektywnego charakteru pomocy, ani nie zawiera, nawet zwięzłego, przedstawienia, choćby wstępnego, powodów, dla których na podstawie tej analizy porównywalności sporny środek miałby być selektywny. Sąd nie może zgodnie z prawem powoływać się na tymczasowy charakter decyzji o wszczęciu postępowania w celu zastosowania błędnego kryterium uzasadnienia. W szczególności, biorąc pod uwagę, że decyzja o wszczęciu postępowania dotyczy środka w trakcie wdrażania, który z tego względu wywołuje istotne skutki prawne dla jego beneficjentów, Sąd powinien był zobowiązać Komisję do przedstawienia uzasadnienia zgodnie ze standardami ustanowionymi w orzecznictwie dotyczącym selektywności, nawet gdyby miało być ono krótkie i prowizoryczne.
      2.   Drugi zarzut odwołania, oparty na naruszeniu prawa przy dokonywaniu oceny zastosowania art. 107 ust. 1 TFUE w kontekście selektywnego charakteru spornego środka

      Naturgy uważa, że wniosek z przeprowadzonego przez Sąd badania dokonanej przez Komisję scharakteryzowania selektywności spornego środka narusza prawo. Naturgy uważa, że Sąd nie tylko naruszył prawo wobec stwierdzenia, że kryteria prawne kontroli selektywnego charakteru środka są różne w zależności od tego, czy dany środek jest przedmiotem analizy przed czy po wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, lecz także naruszył prawo poprzez przeniesienie ciężaru dowodu i niedokonanie stwierdzenia, że Komisja popełniła błąd, gdyż stwierdziła, na podstawie uzasadnienia decyzji o wszczęciu postępowania, że sporny środek jest selektywny, lub nie wykazała selektywności środka w sposób wymagany prawem.

         (1)  Dz.U. 2018, C 80, s. 20.


title: Sprawa T-522/16: Postanowienie Sądu z dnia 29 listopada 2021 r. – Nguyen/Rada [Służba publiczna – Personel kontraktowy – Nowelizacja regulaminu pracowniczego z 2014 r. – Zwrotu kosztów corocznej podróży i przyznawanie czasu podróży – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/42

      Postanowienie Sądu z dnia 29 listopada 2021 r. – Nguyen/Rada
      (Sprawa T-522/16) (1)

      (Służba publiczna - Personel kontraktowy - Nowelizacja regulaminu pracowniczego z 2014 r. - Zwrotu kosztów corocznej podróży i przyznawanie czasu podróży - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2022/C 73/52)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Huynh Duong Vi Nguyen (Woluwe-Saint-Lambert, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i M. Ecker, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie mające zasadniczo na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzyznawaniu skarżącej, począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r. czasu podróży i zwrotu kosztów corocznej podróży, by mogła ona zachować więź z miejscem pochodzenia, a po drugie – zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania i zadośćuczynienia za doznane szkodę i krzywdę.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Huynh Duong Vi Nguyen pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Parlament Europejski pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014. (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-99/14 i przekazana Sądowi Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa T-524/16: Postanowienie Sądu z dnia 29 listopada 2021 r. – Aresu/Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Nowelizacja regulaminu pracowniczego z 2014 r. – Czas podróży – Urlop w miejscu pochodzenia – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/43

      Postanowienie Sądu z dnia 29 listopada 2021 r. – Aresu/Komisja
      (Sprawa T-524/16) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Nowelizacja regulaminu pracowniczego z 2014 r. - Czas podróży - Urlop w miejscu pochodzenia - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2022/C 73/53)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Antonio Aresu (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i F. Blanc, pełnomocnicy

         Interwenientci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i M. Ecker, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nieprzyznawaniu skarżącemu, począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r. czasu podróży w wymiarze pięciu dni, do których był wcześniej uprawniony na podstawie ar. 7 załącznika V do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1023/2013 z dnia 22 października 2013 r. (Dz.U. 2013, L 287, s. 15).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Antonio Aresu pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym koszty postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

                  3)

                  Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej ponoszą własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2015 (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-106/14 i przekazana Sądowi Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa T-709/20 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 1 grudnia 2021 r. – OJ/Komisja [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Służba publiczna – Zatrudnienie – Konkurs otwarty – Decyzja EPSO o odmowie przedłużenia terminów testów wielokrotnego wyboru na komputerze – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Brak pilnego charakteru]

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/44

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 1 grudnia 2021 r. – OJ/Komisja
      (Sprawa T-709/20 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Służba publiczna - Zatrudnienie - Konkurs otwarty - Decyzja EPSO o odmowie przedłużenia terminów testów wielokrotnego wyboru na komputerze - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
      (2022/C 73/54)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: OJ (przedstawiciel: adwokat H.-E. von Harpe)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Melo Sampaio i L. Hohenecker, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 278 i 279 TFUE, zawieszenia postępowania w sprawie naboru w ramach konkursu otwartego EPSO/AD/380/19 dotyczącego sporządzenia dla Komisji listy rezerwy kadrowej administratorów w dziedzinie współpracy międzynarodowej i zarządzania pomocą dla państw trzecich.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-726/20: Postanowienie Sądu z dnia 29 listopada 2021 r. – Grupa Azoty i in./Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Pomoc państwa – Wytyczne w sprawie niektórych środków pomocy państwa w kontekście systemu handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych po 2021 r. – Kwalifikujące się sektory – Wyłączenie sektora produkcji nawozów – Brak bezpośredniego oddziaływania – Niedopuszczalność]

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/44

      Postanowienie Sądu z dnia 29 listopada 2021 r. – Grupa Azoty i in./Komisja
      (Sprawa T-726/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Wytyczne w sprawie niektórych środków pomocy państwa w kontekście systemu handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych po 2021 r. - Kwalifikujące się sektory - Wyłączenie sektora produkcji nawozów - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2022/C 73/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Grupa Azoty S.A. (Tarnów, Polska), Azomureș S.A. (Târgu Mureş, Rumunia), Lipasmata Kavalas LTD Ypokatastima Allodapis (Palaio Fáliro, Grecja) (przedstawiciele: D. Haverbeke, L. Ruessmann i P. Sellar, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar i G. Braga da Cruz, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności komunikatu Komisji z dnia 25 września 2020 r. zatytułowanego „Wytyczne w sprawie niektórych środków pomocy państwa w kontekście systemu handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych po 2021 r.” (Dz.U. 2020, C 317, s. 5)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Postępowanie w przedmiocie wniosku Urzędu Nadzoru EFTA o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

                  3)

                  Grupa Azoty S.A., Azomureș SA i Lipasmata Kavalas LTD Ypokatastima Allodapis pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  4)

                  Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 72 z 1.3.2021.


title: Sprawa T-741/20: Postanowienie Sądu z dnia 29 listopada 2021 r. – Advansa Manufacturing i in./Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Pomoc państwa – Wytyczne w sprawie niektórych środków pomocy państwa w kontekście systemu handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych po 2021 r. – Kwalifikujące się sektory – Wyłączenie sektora produkcji włókien sztucznych i syntetycznych – Brak bezpośredniego oddziaływania – Niedopuszczalność]

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/45

      Postanowienie Sądu z dnia 29 listopada 2021 r. – Advansa Manufacturing i in./Komisja
      (Sprawa T-741/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Wytyczne w sprawie niektórych środków pomocy państwa w kontekście systemu handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych po 2021 r. - Kwalifikujące się sektory - Wyłączenie sektora produkcji włókien sztucznych i syntetycznych - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2022/C 73/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Advansa Manufacturing GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) i 14 innych skarżących, których nazwy figurują w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: D. Haverbeke, L. Ruessmann i P. Sellar, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar i G. Braga da Cruz, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności komunikatu Komisji z dnia 25 września 2020 r. zatytułowanego „Wytyczne w sprawie niektórych środków pomocy państwa w kontekście systemu handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych po 2021 r.” (Dz.U. 2020, C 317, s. 5)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Postępowanie w przedmiocie wniosku Urzędu Nadzoru EFTA o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

                  3)

                  Advansa Manufacturing GmbH i inne skarżące, których nazwy figurują w załączniku do postanowienia, pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  4)

                  Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 79 z 8.3.2021.


title: Sprawa T-744/20: Postanowienie Sądu z dnia 30 listopada 2021 r. – Airoldi Metalli/Komisja [Dumping – Przywóz elementów wyciskanych z aluminium pochodzących z Chin – Akt nakładający tymczasowe cło antydumpingowe – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Akt przygotowawczy – Niedopuszczalność – Ostateczne cło antydumpingowe – Utrata interesu prawnego – Umorzenie postępowania]

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/45

      Postanowienie Sądu z dnia 30 listopada 2021 r. – Airoldi Metalli/Komisja
      (Sprawa T-744/20) (1)

      (Dumping - Przywóz elementów wyciskanych z aluminium pochodzących z Chin - Akt nakładający tymczasowe cło antydumpingowe - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt przygotowawczy - Niedopuszczalność - Ostateczne cło antydumpingowe - Utrata interesu prawnego - Umorzenie postępowania)
      (2022/C 73/57)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Airoldi Metalli SpA (Molteno, Włochy) (przedstawiciele: M. Campa, D. Rovetta, G. Pandey i V. Villante, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Luengo i P. Němečková, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1428 z dnia 12 października 2020 r. nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz elementów wyciskanych z aluminium pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2020, L 336, s. 8).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Airoldi Metalli SpA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Parlament Europejski, Airoldi Metalli i Komisja pokrywają własne koszty związanie z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 53 z 15.2.2021.


title: Sprawa T-710/21 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 30 listopada 2021 r. – Roos i in./Parlament [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Członkowie Parlamentu – Warunki dostępu do budynków Parlamentu w jego trzech lokalizacjach pracy związane z kryzysem sanitarnym – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru]

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/46

      Postanowienie prezesa Sądu z dnia 30 listopada 2021 r. – Roos i in./Parlament
      (Sprawa T-710/21 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Członkowie Parlamentu - Warunki dostępu do budynków Parlamentu w jego trzech lokalizacjach pracy związane z kryzysem sanitarnym - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
      (2022/C 73/58)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Robert Roos (Poortugaal, Niderlandy), Anne-Sophie Pelletier (Ixelles, Belgia), Francesca Donato (Palermo, Włochy), Virginie Joron (Durningen, Francja), IC (przedstawiciele: adwokaci P. de Bandt, M. Gherghinaru i L. Panepinto)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Alves i A.-M. Dumbrăvan, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie zawieszenia wykonania decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 27 października 2021 r. w sprawie wyjątkowych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy regulujących dostęp do budynków Parlamentu Europejskiego w jego trzech lokalizacjach pracy.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Postanowienie z dnia 5 listopada 2021 r., Roos i in./Parlament (T-710/21 R), zostaje uchylone.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-711/21 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 30 listopada 2021 r. – ID i in./Parlament [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Służba publiczna – Warunki dostępu do budynków Parlamentu w jego trzech lokalizacjach pracy związane z kryzysem sanitarnym – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru]

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/47

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 30 listopada 2021 r. – ID i in./Parlament
      (Sprawa T-711/21 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Służba publiczna - Warunki dostępu do budynków Parlamentu w jego trzech lokalizacjach pracy związane z kryzysem sanitarnym - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
      (2022/C 73/59)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: ID oraz 6 pozostałych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: adwokaci P. de Bandt, M. Gherghinaru i L. Panepinto)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: D. Boytha, S. Bukšek Tomac i L. Darie, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparty na art. 278 i 279 TFUE wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 27 października 2021 r. w sprawie wyjątkowych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy regulujących dostęp do budynków Parlamentu w jego trzech lokalizacjach pracy.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Postanowienie z dnia 5 listopada 2021 r., ID i in./Parlament (T-711/21 R), zostaje uchylone.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-713/21: Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2021 r. – Agentur für Globale Gesundheitsverantwortung/EMA

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/47

      Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2021 r. – Agentur für Globale Gesundheitsverantwortung/EMA
      (Sprawa T-713/21)
      (2022/C 73/60)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Agentur für Globale Gesundheitsverantwortung (Elsbethen, Austria) (przedstawiciel: adwokat A. Steindl)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Leków

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EMA z dnia 21 września 2021 r. (EMA/468888/2021) oddalający złożony przez skarżącą wniosek o zmianę decyzji EMA z dnia 28 lipca 2021 r. (EMA/421922/2021);

                  —

                  udzielenie dostępu do badania „c4591001-interim-ado-report-body”, na podstawie którego przyjęto sprawozdanie z oceny EMA/CHMP/282047/2021 Rev. 1z dnia 22 lipca 2021 r. oraz decyzję wykonawczą Komisji C(2021)4034(final) z dnia 31 maja 2021 r.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: nieważność ze względu na błędną kwalifikację prawną zanonimizowanych danych z badania C4591001, dotyczących uczestników tego badania ze Stanów Zjednoczonych, jako danych osobowych w rozumieniu rozporządzenia 2018/1725 (1).

                  2.

                  Zarzut drugi: nieważność ze względu na naruszenie prawa przez EMA poprzez uznanie, że badanie C4591001 nie jest jeszcze ukończone z uwagi na zmianę wskazań pediatrycznych i że jest ono zgodne z polityką tej agencji w dziedzinie publikacji danych klinicznych [EMA Policy(0070) on Clinical Data Publication)](EMA/144064/2019).

                  3.

                  Zarzut trzeci: nieważność ze względu na naruszenie prawa przez EMA poprzez uznanie, że zastosowanie znajduje art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001 (2) („ochrona interesów handlowych osoby fizycznej lub prawnej, w tym własności intelektualnej”).

                  4.

                  Zarzut czwarty: nieważność ze względu na naruszenie prawa polegające na uznaniu przez EMA, że nie istnieje nadrzędny interes publiczny w rozumieniu art. 4 ust. 2 in fine rozporządzenia nr 1049/2001.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. 2018, L 295, s. 39).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).


title: Sprawa T-733/21: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2021 r. – Greenspider/Eismea

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/48

      Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2021 r. – Greenspider/Eismea
      (Sprawa T-733/21)
      (2022/C 73/61)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Greenspider GmbH (Germering, Niemcy) (przedstawiciele: G. Vignolo i V. Palmisano, avvocati)

         Strona pozwana: Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Innowacji i ds. MŚP (Eismea)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o

                  —

                  uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną w rozumieniu art. 272 TFUE;

                  —

                  stwierdzenie, że spółka Greenspider należycie wywiązała się ze swoich zobowiązań umownych wynikających z umowy o udzielenie dotacji;

                  —

                  stwierdzenie, że zgodnie z art. 1162 belgijskiego kodeksu cywilnego, w razie wątpliwości interpretacja umowy przyjęta przez spółkę Greenspider ma pierwszeństwo przed interpretacją przedstawioną przez Eismea;

                  —

                  stwierdzenie, że warunki wystawienia noty obciążeniowej przesłanej przez Eismea spółce Greenspider nie zostały spełnione, w związku z czym dochodzona w niej kwota nie jest należna;

                  —

                  stwierdzenie, że Eismea uchybiła swoim zobowiązaniom umownym, a w konsekwencji zasądzenie od niej zapłaty na rzecz spółki Greenspider kwoty 111 475 EUR;

                  —

                  obciążenie Eismea kosztami postępowania poniesionymi przez spółkę Greenspider w toku niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zobowiązań umownych przez Eismea.

                              —

                              W tym względzie strona skarżąca podnosi, że zarzut ten opiera się na bezzasadności przedstawionych przez agencję powodów odmowy zapłaty pozostałej części kwalifikowanych kosztów projektu oraz na uznawalności unit costs (kosztów jednostkowych).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa właściwego dla umowy.

                              —

                              W tym względnie strona skarżąca podnosi, że zarzut ten opiera się na naruszeniu art. 126 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 966/2012 (1) z dnia 25 października 2012 r.; nadużyciu zasady autonomicznych negocjacji: naruszeniu i braku zastosowania art. 1162 belgijskiego kodeksu cywilnego oraz art. 3 i 5 dyrektywy Rady93/13/EWG (2) z dnia 5 kwietnia 1993 r.; naruszeniu zasady dobrej wiary przy wykonywaniu umowy i nadużyciu prawa; naruszeniu zasady dobrej administracji; naruszeniu zasad pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań; naruszeniu zasady proporcjonalności.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa T-739/21: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2021 r. – Eurecna/Komisja

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/49

      Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2021 r. – Eurecna/Komisja
      (Sprawa T-739/21)
      (2022/C 73/62)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Eurecna SpA (Wenecja, Włochy) (przedstawiciel: R. Sciaudone, avvocato)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji o potrąceniu wierzytelności, o których mowa w pismach Komisji z dnia 10 września 2021 r., 16 września 2021 r. i 30 września 2021 r., w których Komisja przystąpiła do odzyskania prawie całej kwoty wypłaconej w ramach projektu finansowanego przez Unię Europejską i uznanej za możliwą do odzyskania w związku z nieprawidłowościami, jakich miała się dopuścić w dokumentacji księgowej oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku podstawy prawnej decyzji z dnia 10 września 2021 r.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do obrony w związku z decyzją z dnia 10 września 2021 r.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący nieistnienia zaskarżonego roszczenia.

                              —

                              W tym względzie strona skarżąca podnosi naruszenie zasady dobrej administracji i należytej staranności w działaniach administracyjnych w odniesieniu do audytu przeprowadzonego przez Ernst & Young (EY), naruszenie prawa do obrony w odniesieniu do audytu przeprowadzonego przez EY, naruszenie zasady dobrej administracji ze względu na nieprzestrzeganie obowiązku bezstronności w działaniach administracyjnych oraz błędną interpretację umowy w sprawozdaniu EY.


title: Sprawa T-763/21: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2021 r. – SE/Komisja

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/50

      Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2021 r. – SE/Komisja
      (Sprawa T-763/21)
      (2022/C 73/63)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: SE (przedstawiciele: adwokatki L. Levi i A. Blot)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 23 kwietnia 2021 r. o odrzuceniu kandydatury skarżącego do Programu pilotażowego dla młodych profesjonalistów (zwanego dalej „programem JPP”);

                  —

                  w stosownym przypadku, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 27 sierpnia 2021 r. oddalającej zażalenie skarżącego z dnia 27 kwietnia 2021 r.;

                  —

                  zasądzenie odszkodowania za szkodę materialną poniesioną w wyniku utraty szansy na zmianę zaszeregowania – od dnia 1 października 2021 r. – na grupę zaszeregowania AD 5 w charakterze członka personelu tymczasowego, w wysokości oszacowanej w skardze;

                  —

                  zasądzenie odszkodowania za szkodę materialną poniesioną w wyniku utraty szansy na uzyskanie statusu urzędnika poprzez udział w konkursach wewnętrznych przeznaczonych dla członków personelu tymczasowego grupy zaszeregowania AD 5, w wysokości oszacowanej w skardze;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący dyskryminacji ze względu na wiek, pozostającej w sprzeczności z art. 21 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 1d regulaminu pracowniczego urzędników i art. 10 ust. 1 warunków zatrudnienia innych pracowników.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący przekroczenia uprawnień lub braku kompetencji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący niezgodności z prawem zaproszenia do zgłaszania kandydatur.


title: Sprawa T-765/21: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2021 r. – Imdea Materiales/Komisja

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/50

      Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2021 r. – Imdea Materiales/Komisja
      (Sprawa T-765/21)
      (2022/C 73/64)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Fundación Imdea Materiales (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci P. Suárez Fernández, J. Salinas Casado i Z. Marcos Vaquero)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie, że Komisja nie zastosowała się do art. II.22.5 warunków ogólnych umowy, zwanych „FP7 Grant Agreement – Annex II General Conditions”, a w konsekwencji powrót do etapu przedstawienia uwag Komisji Europejskiej.

                  —

                  Stwierdzenie, że IMDEA [Fundación Imdea Materiales] nie naruszyła warunków umownych, a w związku z tym uchylenie zastosowanych środków w zakresie odzyskania i naprawienia szkody.

                  —

                  Tytułem ewentualnym, na podstawie zasady proporcjonalności, ponowne obliczenie kwoty, którą Komisja powinna odzyskać.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję Europejską art. II.22.5 warunków ogólnych, ze względu na odmowę udzielenia IMDEA dostępu do dokumentów i informacji, skutkiem czego nie mogła ich ona wziąć pod uwagę w momencie przedstawiania uwag.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący prawdziwości zadeklarowanych Komisji Europejskiej przez IMDEA wydatków dotyczących naukowców, którzy uczestniczyli w Proyecto Compose3, w odniesieniu do art. II.14 i II.15 warunków ogólnych.

                              —

                              W tym względzie skarżąca przedstawia szereg dowodów, których łączna ocena pozwoli na stwierdzenie, że wydatki zostały rzeczywiście poniesione.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. II.22.6 warunków ogólnych w następstwie nieprzestrzegania zasady proporcjonalności, ponieważ Komisja Europejska w żaden sposób nie wyważyła zastosowanych środków karnych.


title: Sprawa T-771/21: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2021 r. – Bategu Gummitechnologie/Komisja

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/51

      Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2021 r. – Bategu Gummitechnologie/Komisja
      (Sprawa T-771/21)
      (2022/C 73/65)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Bategu Gummitechnologie GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat G. Maderbacher)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną;

                  —

                  obciążenie Unii, reprezentowanej przez Komisję, obowiązkiem zapłaty kwoty 70 695 720,35 EUR;

                  —

                  obciążenie Unii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgodnie z art. 268 TFUE strona skarżąca domaga się naprawienia szkód, jakie miała ponieść ze względu na istotne naruszenia prawa popełnione przez Komisję przy wykonywaniu przez tę instytucję jej zadań. W ocenie strony skarżącej Komisja nie dopełniła swych obowiązków, jako że nie stwierdziła naruszeń art. 101 i 102 TFUE popełnionych przez określonych producentów pojazdów szynowych i nie położyła kresu tym naruszeniom. Komisja doprowadziła do powstania uzasadnionych oczekiwań i zachęciła stronę skarżącą do dokonania inwestycji.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący dopuszczenia się przez Komisję znaczącego nadużycia władzy oraz oczywistych błędów w ocenie
                  Komisja nie zbadała starannie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych przy rozpatrywaniu formalnego wniosku złożonego przez stronę skarżącą na podstawie art. 7 rozporządzenia nr 1/2003 (1).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący istotnego naruszenia przez Komisję zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa
                  Komisja udzieliła jasnych, bezwarunkowych i spójnych zapewnień co do tego, że materiały wykorzystywane w pojazdach szynowych powinny spełniać wymogi ustalone przez samą Komisję. Mając na uwadze te zapewnienia skarżąca poczyniła znaczące inwestycyjne, w szczególności w celu rozwoju technologii spełniającej te wymogi, które to inwestycje utraciły wszelką wartość ze względu na bezczynność Komisji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący popełnienia przez Komisję istotnego naruszenia podstawowego prawa skarżącej do własności, o którym mowa w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2).
                  Zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka dotyczącym art. 1 pierwszego protokołu dodatkowego do europejskiej konwencji praw człowieka, który powinien być brany pod uwagę przy dokonywaniu wykładni karty, jak stanowi jej art. 52, Komisja jest zobowiązana do przyjmowania pozytywnych środków w celu ochrony własności intelektualnej skarżącej. Tymczasem Komisja nie przyjęła takich środków.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez Komisję prawa skarżącej do dobrej administracji, o którym mowa w art. 41 karty.
                  Dopiero po około czterech latach od złożenia przez skarżącą formalnego wniosku antykartelowego Komisja poinformowała skarżącą o tym, że nie ma zamiaru położyć kresu naruszeniu, o którym mowa w tym wniosku, i że nie podjęła jeszcze ostatecznej decyzji w przedmiocie tego wniosku. Tymczasem ujawnione przez Komisję fragmenty akt sprawy nie pozwalają zrozumieć, dlaczego postępowanie to trwało aż tak długo. Komisja dopuściła się zatem naruszenia art. 41 karty.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).

         (2)  Karta praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2012, C 326, s. 391).


title: Sprawa T-772/21: Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2021 r. – Brobet/EUIPO – Efbet Partners (efbet)

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/52

      Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2021 r. – Brobet/EUIPO – Efbet Partners (efbet)
      (Sprawa T-772/21)
      (2022/C 73/66)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Brobet ltd. (Ta'Xbiex, Malta) (przedstawiciel: adwokat F. Bojinova)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Efbet Partners OOD (Sofia, Bułgaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „efbet” – unijny znak towarowy nr 10 818 748

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 września 2021 r. w sprawie R 624/2021-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności części zaskarżonej decyzji, mianowicie części sekcji 3, w której oddalono odwołanie Brobet Limited, w związku z unieważnieniem prawa tej strony do unijnego znaku towarowego nr 010818748 dla następujących towarów z klasy 9: Interfejsy komputerowe; Nagrane oprogramowanie komputerowe, które może być przeniesione na inny nośnik; Sprzęt do gier elektronicznych; oraz usług z klasy 41: Rozrywka (z wyłączeniem gier hazardowych); Usługi informatyczne w zakresie rozrywki (z wyłączeniem gier hazardowych); Gry na pieniądze (z wyłączeniem gier hazardowych);

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z niniejszą skargą o unieważnienie prawa do znaku.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Ewentualnie, naruszenie art. 95 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001, zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-779/21: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2021 r. – Financiere Batteur/EUIPO – Leno Beauty (by L.e.n.o beauty)

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/53

      Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2021 r. – Financiere Batteur/EUIPO – Leno Beauty (by L.e.n.o beauty)
      (Sprawa T-779/21)
      (2022/C 73/67)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Financiere Batteur (Hérouville-Saint-Clair, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Greffe i F. Donaud)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Leno Beauty Sas (Ventimiglia, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „by L.e.n.o beauty” – zgłoszenie nr 18 083 647

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 października 2021 r. w sprawie R 514/2021-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-781/21: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2021 r. – EAA/Komisja

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/54

      Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2021 r. – EAA/Komisja
      (Sprawa T-781/21)
      (2022/C 73/68)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Europejskie Stowarzyszenie Wytwórców Aluminium (EAA) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: B. O’Connor i M. Hommé, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 3 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2021/1784, na mocy którego Komisja nie nakazała poboru ceł tymczasowych;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności art. 3 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2021/1784 (1), strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja naruszyła rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/1036 (2), a w szczególności jego art. 10 ust. 2, przedmiot i cel tego rozporządzenia oraz ustaloną praktykę Komisji w zakresie nakazania poboru ceł tymczasowych.

                  2.

                  Zarzut drugi zgodnie z którym Komisja nie wywiązała się z ciążącego na niej na mocy art. 296 TFUE obowiązku uzasadnienia.

                  3.

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym Komisja naruszyła zasady sprawiedliwości proceduralnej i dobrej administracji.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2021/1784 z dnia 8 października 2021 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz wyrobów walcowanych płaskich z aluminium pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2021 L 359, s. 6).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016 L 176, s. 21).


title: Sprawa C-828/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 października 2021 r. w sprawie T-153/19, European Union Copper Task Force/Komisja, wniesione w dniu 22 grudnia 2021 r. przez European Union Copper Task Force

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/31

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 października 2021 r. w sprawie T-153/19, European Union Copper Task Force/Komisja, wniesione w dniu 22 grudnia 2021 r. przez European Union Copper Task Force
      (Sprawa C-828/21 P)
      (2022/C 73/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: European Union Copper Task Force (przedstawiciele: I. Moreno-Tapia Rivas i C. Vila Gisbert, abogadas)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  rozpoznanie co do istoty skargi o stwierdzenie nieważności lub, posiłkowo, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty.
      Sąd naruszył prawo w odniesieniu do zakresu jego kontroli sądowej oraz naruszył przysługujące wnoszącemu odwołanie prawo do skutecznej ochrony sądowej.
      Sąd naruszył zasadę niearbitralności, gdyż nie wymagał przyjęcia zharmonizowanego podejścia w ramach stosowania kryteriów TBT [trwałość, bioakumulacja i toksyczność].
      Sąd naruszył zasadę ostrożności i zasadę proporcjonalności.
      Sąd naruszył zasady postępowania, gdyż nie uwzględnił sformułowanego przez wnoszącego odwołanie żądania wyznaczenia biegłego.


title: Sprawa T-627/16 RENV: Wyrok Trybunału z dnia 15 grudnia 2021 r. – Republika Czeska/Komisja [EFRG i EFFROW – Wydatki wyłączone z finansowania – Wydatki poniesione przez Republikę Czeską – Pomoc bezpośrednia niezwiązana z wielkością produkcji – Kontrole na miejscu przeprowadzane tradycyjnie i za pomocą teledetekcji – Rozbieżności między wynikami kontroli – Sektor wina – Kontrole wyrywkowe na miejscu obejmujące inwestycje]

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/32

      Wyrok Trybunału z dnia 15 grudnia 2021 r. – Republika Czeska/Komisja
      (Sprawa T-627/16 RENV) (1)

      (EFRG i EFFROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki poniesione przez Republikę Czeską - Pomoc bezpośrednia niezwiązana z wielkością produkcji - Kontrole na miejscu przeprowadzane tradycyjnie i za pomocą teledetekcji - Rozbieżności między wynikami kontroli - Sektor wina - Kontrole wyrywkowe na miejscu obejmujące inwestycje)
      (2022/C 73/36)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, O. Serdula, J. Pavliš i J. Vláčil, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Walkerová i J. Aquilina, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: C. Meyer-Seitz, F. Bergius i H. Shev, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/1059 z dnia 20 czerwca 2016 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2016, L 173, s. 59), w zakresie w jakim wyłącza ona dokonane przez Republikę Czeską płatności w ramach EFRG w kwocie 462 517,83 EUR w odniesieniu do wydatków dotyczących pomocy bezpośredniej niezwiązanej z wielkością produkcji oraz w kwocie 636 516,20 EUR w odniesieniu do wydatków związanych z inwestycjami w sektorze wina.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/1059 z dnia 20 czerwca 2016 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), w zakresie w jakim włącza ona następujące płatności dokonane przez Republikę Czeską w ramach EFRG:

                              —

                              z tytułu systemu pomocy bezpośredniej niezwiązanej z wielkością produkcji w latach budżetowych 2013–2015 w kwocie 69 054,23 EUR odnoszącej się do uchybień w analizie ryzyka;

                              —

                              z tytułu systemu pomocy w związku z inwestycjami w sektorze wina w latach budżetowych 2011–2014 w kwocie 636 516,20 EUR.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Republika Czeska oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty poniesione w związku z postępowaniem przed Sądem i postępowaniem przed Trybunałem.

                  4)

                  Królestwo Szwecji pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 392 z 24.10.2016.


title: Sprawa T-693/16 P RENV-RX: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – HG/Komisja [Odwołanie – Służba publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie w państwie trzecim – Miejsce zakwaterowania udostępnione przez administrację – Nieprzestrzeganie obowiązku zamieszkiwania w nim z rodziną – Postępowanie dyscyplinarne – Kara dyscyplinarna w postaci zawieszenia przeniesienia na stopień wyżej – Naprawienie szkody poniesionej przez Unię – Artykuł 22 regulaminu pracowniczego – Oddalenie skargi co do istoty – Uchylenie wyroku w postępowaniu odwoławczym – Wyrok w sprawie odwołania poddany wyjątkowej procedurze ponownego rozpoznania przez Trybunał i uchylony – Przekazanie sprawy do Sądu]

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/33

      Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – HG/Komisja
      (Sprawa T-693/16 P RENV-RX) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie w państwie trzecim - Miejsce zakwaterowania udostępnione przez administrację - Nieprzestrzeganie obowiązku zamieszkiwania w nim z rodziną - Postępowanie dyscyplinarne - Kara dyscyplinarna w postaci zawieszenia przeniesienia na stopień wyżej - Naprawienie szkody poniesionej przez Unię - Artykuł 22 regulaminu pracowniczego - Oddalenie skargi co do istoty - Uchylenie wyroku w postępowaniu odwoławczym - Wyrok w sprawie odwołania poddany wyjątkowej procedurze ponownego rozpoznania przez Trybunał i uchylony - Przekazanie sprawy do Sądu)
      (2022/C 73/37)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: HG (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr, pełnomocnik, wspierany przez adwokata A. Dal Ferro)

         Przedmiot

      Odwołanie od wyroku Sądu ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 19 lipca 2016 r., HG/Komisja (F-149/15, EU:F:2016:155) zmierzające do jego uchylenia.

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 19 lipca 2016 r., HG/Komisja (F-149/15, EU:F:2016:155) zostaje uchylony.

                  2)

                  Wysokość odszkodowania należnego Unii Europejskiej od HG zostaje ustalona na kwotę 80 000 EUR na dzień ogłoszenia niniejszego wyroku.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga w sprawie F-149/15 zostaje oddalona.

                  4)

                  HG i Komisja Europejska pokrywają własne koszty w sprawach F-149/15, T-693/16 P, T-440/18 RENV oraz T-693/16 P-RENV-RX.

         (1)  Dz.U. C 441 z 28.11.2016.


title: Sprawa T-127/19: Wyrok Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – Dyson i in./Komisja [Odpowiedzialność pozaumowna – Energia – Dyrektywa 2010/30/UE – Wskazanie poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie zużycia energii – Rozporządzenie delegowane (UE) nr 665/2013 – Etykietowanie energetyczne odkurzaczy – Efektywność energetyczna – Metoda pomiarowa – Stwierdzenie nieważności przez Sąd – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom]

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/33

      Wyrok Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – Dyson i in./Komisja
      (Sprawa T-127/19) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Energia - Dyrektywa 2010/30/UE - Wskazanie poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie zużycia energii - Rozporządzenie delegowane (UE) nr 665/2013 - Etykietowanie energetyczne odkurzaczy - Efektywność energetyczna - Metoda pomiarowa - Stwierdzenie nieważności przez Sąd - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)
      (2022/C 73/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dyson Ltd (Malmesbury, Zjednoczone Królestwo) i 14 pozostałych skarżących, wymienionych w załączniku do wyroku (przedstawiciele: E. Batchelor, T. Selwyn Sharpe i M. Healy, solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland, Y. Marinova i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 268 TFUE żądanie odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżących z powodu niezgodności z prawem rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 665/2013 z dnia 3 maja 2013 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE w odniesieniu do etykietowania energetycznego odkurzaczy (Dz.U. 2013, L 192, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Dyson Ltd i pozostali skarżący wymienieni w załączniku pokrywają własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa T-556/19: Wyrok Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – Cypr/EUIPO – Fontana Food (GRILLOUMI) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego GRILLOUMI – Wcześniejsze słowne krajowe znaki certyfikujące ΧΑΛΛΟΥΜΙ HALLOUMI – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Podobieństwo usług i towarów – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/34

      Wyrok Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – Cypr/EUIPO – Fontana Food (GRILLOUMI)
      (Sprawa T-556/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego GRILLOUMI - Wcześniejsze słowne krajowe znaki certyfikujące ΧΑΛΛΟΥΜΙ HALLOUMI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Podobieństwo usług i towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2022/C 73/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, S. Baran, barrister, i V. Marsland, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Fontana Food AB (Tyresö, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci P. Nihlmark i L. Zacharoff)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 maja 2019 r. (sprawa R 1284/2018-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Republiką Cypryjską a Fontana Food.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 29 maja 2019 r. (sprawa R 1284/2018-4).

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Republikę Cypryjską.

                  3)

                  Fontana Food AB pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.


title: Sprawa T-593/19: Wyrok Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – Cypr/EUIPO – Fontana Food (GRILLOUMI BURGER) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego GRILLOUMI BURGER – Wcześniejsze słowne krajowe znaki certyfikujące ΧΑΛΛΟΥΜΙ HALLOUMI – Względne podstawy odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Brak naruszenia renomy – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/35

      Wyrok Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – Cypr/EUIPO – Fontana Food (GRILLOUMI BURGER)
      (Sprawa T-593/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego GRILLOUMI BURGER - Wcześniejsze słowne krajowe znaki certyfikujące ΧΑΛΛΟΥΜΙ HALLOUMI - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak naruszenia renomy - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2022/C 73/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, S. Baran, barrister, i V. Marsland, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Gája i D. Botis, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Fontana Food AB (Tyresö, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci P. Nihlmark i L. Zacharoff)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 czerwca 2019 r. (sprawa R 1297/2018-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Republiką Cypryjską a Fontana Food.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Republika Cypryjska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 363 z 28.10.2019.


title: Sprawa T-595/19: Wyrok Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO – Fontana Food (GRILLOUMI BURGER) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego GRILLOUMI BURGER – Wcześniejszy słowny wspólny unijny znak towarowy HALLOUMI – Względne podstawy odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Brak naruszenia renomy – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/35

      Wyrok Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO – Fontana Food (GRILLOUMI BURGER)
      (Sprawa T-595/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego GRILLOUMI BURGER - Wcześniejszy słowny wspólny unijny znak towarowy HALLOUMI - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak naruszenia renomy - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2022/C 73/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, S. Baran, barrister i V. Marsland, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Fontana Food AB (Tyresö, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci P. Nihlmark i L. Zacharoff)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 czerwca 2019 r. (sprawa R 1356/2018-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi a Fontana Food.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 357 z 21.10.19.