title: Sprawa C-367/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel – Belgia) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko Dawidowi Piotrowskiemu (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Europejski nakaz aresztowania — Procedura przekazywania osób między państwami członkowskimi — Podstawy obligatoryjnej odmowy wykonania — Artykuł 3 pkt 3 — Nieletni — Wymóg sprawdzenia dolnej granicy wieku odpowiedzialności karnej lub indywidualnej oceny dodatkowych warunków przewidzianych przez prawo wykonującego nakaz państwa członkowskiego umożliwiających konkretnie ściganie lub skazanie osoby nieletniej)

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/7

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel – Belgia) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko Dawidowi Piotrowskiemu
   (Sprawa C-367/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Europejski nakaz aresztowania - Procedura przekazywania osób między państwami członkowskimi - Podstawy obligatoryjnej odmowy wykonania - Artykuł 3 pkt 3 - Nieletni - Wymóg sprawdzenia dolnej granicy wieku odpowiedzialności karnej lub indywidualnej oceny dodatkowych warunków przewidzianych przez prawo wykonującego nakaz państwa członkowskiego umożliwiających konkretnie ściganie lub skazanie osoby nieletniej))
   (2018/C 104/07)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van beroep te Brussel

      Strona w postępowaniu głównym

   Dawid Piotrowski

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 pkt 3 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że organ sądowy wykonującego nakaz państwa członkowskiego powinien odmówić przekazania wyłącznie tych osób nieletnich podlegających europejskiemu nakazowi aresztowania, które zgodnie z prawem wykonującego nakaz państwa członkowskiego nie osiągnęły wieku wymaganego do pociągnięcia ich do odpowiedzialności karnej za czyny stanowiące podstawę wydanego wobec nich nakazu.

               2)

               Artykuł 3 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584, zmienionej decyzją ramową 2009/299, należy interpretować w ten sposób, iż w celu wydania decyzji o przekazaniu osoby nieletniej podlegającej europejskiemu nakazowi aresztowania wykonujący nakaz organ sądowy powinien jedynie sprawdzić, czy dana osoba osiągnęła minimalny wiek, aby mogła zostać pociągnięta w wykonującym nakaz państwie członkowskim do odpowiedzialności karnej za czyny stanowiące podstawę wydania takiego nakazu, bez konieczności uwzględniania ewentualnych dodatkowych warunków dotyczących indywidualnej oceny, od których prawo tego państwa członkowskiego uzależnia konkretnie ściganie lub skazanie osoby nieletniej za te czyny.

      (1)  Dz.U. C 335 z 12.09.2016.


title: Sprawa T-740/16: Postanowienie Sądu z dnia 31 stycznia 2018 r. – Stips / Komisja

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/54

         Postanowienie Sądu z dnia 31 stycznia 2018 r. – Stips / Komisja
   (Sprawa T-740/16) (1)

   (2018/C 104/70)
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 475 z 19.12.2016.


title: Sprawa C-473/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – F / Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal (Odesłanie prejudycjalne — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 7 — Poszanowanie życia prywatnego i rodzinnego — Dyrektywa 2011/95/UE — Minimalne normy dotyczące warunków przyznania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej — Obawa przed prześladowaniem ze względu na orientację seksualną — Artykuł 4 — Ocena faktów i okoliczności — Korzystanie z opinii biegłego — Testy psychologiczne)

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – F / Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal
   (Sprawa C-473/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 7 - Poszanowanie życia prywatnego i rodzinnego - Dyrektywa 2011/95/UE - Minimalne normy dotyczące warunków przyznania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej - Obawa przed prześladowaniem ze względu na orientację seksualną - Artykuł 4 - Ocena faktów i okoliczności - Korzystanie z opinii biegłego - Testy psychologiczne))
   (2018/C 104/08)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: F

      Strona pozwana: Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 4 dyrektywy 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony należy dokonywać w ten sposób, że przepis ten nie stoi na przeszkodzie temu, aby organ odpowiedzialny za rozpatrywanie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej lub w danym wypadku sąd, do którego wniesiono skargę na decyzję tego organu, mogły zwrócić się do biegłego o wydanie opinii w ramach oceny faktów i okoliczności związanych z domniemaną orientacją seksualną wnioskodawcy, pod warunkiem że szczegółowe zasady sporządzania takiej opinii są zgodne z prawami podstawowymi gwarantowanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, że organy i sądy nie opierają swoich rozstrzygnięć wyłącznie na ustaleniach biegłego, oraz że przy ocenie oświadczeń wnioskodawcy odnoszących się do jego orientacji seksualnej organy te i sądy nie są związane tymi ustaleniami.

               2)

               Wykładni art. 4 dyrektywy 2011/95 w związku z art. 7 Karty praw podstawowych należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie możliwości sporządzenia i wykorzystania dla potrzeb oceny rzeczywistej orientacji seksualnej osoby ubiegającej się o udzielenie ochrony międzynarodowej opinii biegłego psychologa takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, która w oparciu o projekcyjne testy osobowości ma dawać obraz orientacji seksualnej takiej osoby.

      (1)  Dz.U. C 419 z 14.11.2016.


title: Sprawa T-850/16: Postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2018 r. – QE / Eurojust

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/54

         Postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2018 r. – QE / Eurojust
   (Sprawa T-850/16) (1)

   (2018/C 104/71)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 38 z 6.2.2017.


title: Sprawa C-498/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Maximilian Schrems / Facebook Ireland Limited [Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuły 15 i 16 — Jurysdykcja w sprawach dotyczących umów z udziałem konsumentów — Pojęcie „konsumenta” — Dokonywana między konsumentami cesja roszczeń wobec tego samego podmiotu prowadzącego działalność zawodową lub gospodarczą]

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Maximilian Schrems / Facebook Ireland Limited
   (Sprawa C-498/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuły 15 i 16 - Jurysdykcja w sprawach dotyczących umów z udziałem konsumentów - Pojęcie „konsumenta” - Dokonywana między konsumentami cesja roszczeń wobec tego samego podmiotu prowadzącego działalność zawodową lub gospodarczą])
   (2018/C 104/09)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Maximilian Schrems

      Strona przeciwna: Facebook Ireland Limited

      Sentencja

               1)

               Artykuł 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że użytkownik prywatnego konta na Facebooku nie traci przymiotu „konsumenta” w rozumieniu rzeczonego przepisu, jeżeli publikuje książki, wygłasza wykłady, prowadzi strony internetowe, organizuje zbiórki datków i staje się cesjonariuszem roszczeń licznych konsumentów dla celów dochodzenia ich w postępowaniu sądowym.

               2)

               Artykuł 16 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania do powództwa wytoczonego przez konsumenta pragnącego dochodzić przed sądem właściwym dla jego miejsca zamieszkania nie tylko przysługujących mu praw, lecz również praw scedowanych na niego przez innych konsumentów zamieszkujących w tym samym państwie członkowskim, innym państwie członkowskim lub państwie trzecim.

      (1)  Dz.U. C 441 z 28.11.2016 r.


title: Sprawa T-311/17: Postanowienie Sądu z dnia 31 stycznia 2018 r. – Stips / Komisja

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/55

         Postanowienie Sądu z dnia 31 stycznia 2018 r. – Stips / Komisja
   (Sprawa T-311/17) (1)

   (2018/C 104/72)
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 231 z 17.7.17.


title: Sprawy połączone C-616/16 i C-617/16: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 24 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Presidenza del Consiglio dei Ministri i in. / Gianni Pantuso i in. (Odesłanie prejudycjalne — Koordynacja przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących zawodu lekarza — Dyrektywy 75/363/EWG i 82/76/EWG — Szkolenie specjalizacyjne lekarzy — Odpowiednie wynagrodzenie — Zastosowanie dyrektywy 82/76/EWG do szkoleń rozpoczętych przed terminem transpozycji dyrektywy przez państwa członkowskie i ukończonych po tym terminie)

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/9

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 24 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Presidenza del Consiglio dei Ministri i in. / Gianni Pantuso i in.
   (Sprawy połączone C-616/16 i C-617/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Koordynacja przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących zawodu lekarza - Dyrektywy 75/363/EWG i 82/76/EWG - Szkolenie specjalizacyjne lekarzy - Odpowiednie wynagrodzenie - Zastosowanie dyrektywy 82/76/EWG do szkoleń rozpoczętych przed terminem transpozycji dyrektywy przez państwa członkowskie i ukończonych po tym terminie))
   (2018/C 104/10)
   Język postępowania: Włochy

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Presidenza del Consiglio dei Ministri; Università degli Studi di Palermo; Ministero della Salute; Ministero dell’Istruzione; dell’Università e della Ricerca Ministero del Tesoro

      Strona pozwana: Gianni Pantuso; Angelo Tralongo; Maria Michela D’Alessandro; Nello Grassi; Carmela Amato (C–616/16); Giovanna Castellano; Maria Concetta Pandolfo; Antonio Marletta; Vito Mannino; Olga Gagliardo; Emilio Nardi; Maria Catania; Massimo Gallucci, Giovanna Pischedda; Giambattista Gagliardo (C–617/16)

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 2 ust. 1 lit. c), art. 3 ust. 1 i 2 oraz załącznika do dyrektywy Rady 75/363/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. dotyczącej koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie działalności lekarzy, w brzmieniu ustalonym dyrektywą Rady 82/76/EWG z dnia 26 stycznia 1982 r., należy dokonywać w ten sposób, że za każdy okres lekarskiego szkolenia specjalizacyjnego, zarówno w pełnym, jak i w niepełnym wymiarze godzin, rozpoczęty w 1982 r. i kontynuowany do 1990 r. odbywający to szkolenie lekarze są uprawnieni do otrzymania odpowiedniego wynagrodzenia w rozumieniu tego załącznika, z tym zastrzeżeniem, że rzeczone szkolenie dotyczyło specjalizacji lekarskich wspólnych dla wszystkich państw członkowskich albo dla dwóch lub kilku spośród nich oraz wymienionych w art. 5 lub 7 dyrektywy Rady 75/362/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie medycyny, łącznie ze środkami ułatwiającymi skuteczne korzystanie z prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług.

               2)

               Wykładni art. 2 ust. 1 lit. c), art. 3 ust. 1 i 2 oraz załącznika do dyrektywy 75/363, w brzmieniu ustalonym dyrektywą 82/76, należy dokonywać w ten sposób, że istnienie obowiązku zapewnienia przez państwo członkowskie odpowiedniego wynagrodzenia w rozumieniu rzeczonego załącznika za każdy okres szkolenia specjalizacyjnego lekarzy, zarówno w pełnym, jak i w niepełnym wymiarze godzin, rozpoczęty w 1982 r. i kontynuowany do 1990 r. nie zależy od przyjęcia przez to państwo członkowskie środków zapewniających transpozycję dyrektywy 82/76. Sąd krajowy jest jednakże zobowiązany przy stosowaniu przepisów prawa krajowego – zarówno tych, które zostały uchwalone przed przyjęciem dyrektywy, jak i tych, które zostały uchwalone po jej przyjęciu – do dokonywania ich wykładni w sposób jak najbardziej zgodny z literą i celem tej dyrektywy. Jeżeli ze względu na brak krajowych środków transponujących dyrektywę 82/76 rezultat przewidziany w dyrektywie nie mógłby zostać osiągnięty w drodze wykładni, z uwzględnieniem wszystkich przepisów prawa krajowego i przy zastosowaniu przyjętych w porządku krajowym metod wykładni, prawo Unii nakłada na dane państwo członkowskie obowiązek naprawienia szkód, jakie jednostki poniosły z powodu braku transpozycji dyrektywy. Na sądzie odsyłającym spoczywa obowiązek zbadania, czy wszystkie przesłanki odpowiedzialności państwa członkowskiego za naruszenie prawa Unii sformułowane w tym względzie w orzecznictwie Trybunału zostały spełnione.

               3)

               Wykładni art. 2 ust. 1 lit. c), art. 3 ust. 1 i 2 oraz załącznika do dyrektywy 75/363, w brzmieniu ustalonym dyrektywą 82/76, należy dokonywać w ten sposób, że prawo do odpowiedniego wynagrodzenia w rozumieniu tego załącznika za okres szkolenia specjalizacyjnego lekarzy, zarówno w pełnym, jak i w niepełnym wymiarze godzin, rozpoczęty w 1982 r. i kontynuowany do 1990 r. przysługuje zainteresowanym lekarzom za okresy szkolenia od dnia 1 stycznia 1983 r. do końca tego szkolenia.

      (1)  Dz.U. C 63 z 27.2.2017.


title: Sprawa T-10/18: Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2018 r. – Eesti Apteekide Ühendus / Komisja

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/43

         Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2018 r. – Eesti Apteekide Ühendus / Komisja
   (Sprawa T-10/18)
   (2018/C 104/56)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Eesti Apteekide Ühendus MTÜ (Laagri, Estonia) (przedstawiciele: adwokaci K. Paas-Mohando i I. Kangur)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji SA.42028 (2017/NN) przyjętej w dniu 23 października 2017 r. (1);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że estońskie stowarzyszenie aptek posiada legitymację czynną do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji SA.42028 (2017/NN).

                           —

                           Zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-313/90 (2) decyzje Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń na koniec etapu badania wstępnego podlegają kontroli sądowej;

                           —

                           Estońskie stowarzyszenie aptek jako strona zainteresowana zgodnie z art. 108 ust. 2 TFUE i art. 1 lit. h) rozporządzenia nr 2015/1589 (3) ma legitymację czynną do wniesienia do Sądu skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji SA.42028 (2017/NN).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja była zobowiązana wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE na mocy testu „poważnych trudności”. O poważnych trudnościach Komisji w przyjęciu zaskarżonej decyzji, a zatem o naruszeniu gwarancji proceduralnych przewidzianych w art. 108 ust. 2 TFUE, świadczy poniższe:

                           —

                           Komisja naruszyła prawo poprzez uznanie, że żadna korzyść nie została udzielona z zasobów państwa, ponieważ Komisja nie zaobserwowała, że Finlandia nadużyła zakresu uznania w odniesieniu do uprawnień regulacyjnych, co z kolei doprowadziło do zaprzepaszczenie zasobów państwowych;

                           —

                           Komisja naruszyła prawo poprzez niestwierdzenie selektywnej korzyści, jako że Komisja nie dokonała w sposób właściwy kwalifikacji „zadań specjalnych” jako usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (UOIG);

                           —

                           Komisja nie zebrała informacji na etapie badania wstępnego;

                           —

                           Badanie wstępne było niezasadnie długie (prawie 30 miesięcy);

                           —

                           Komisja odwołała się do bezprecedensowej definicji prawnej „specjalnych zadań”;

                           —

                           W trakcie trwania badania wstępnego Finlandia wprowadziła zmiany w jej ustawie o uniwersytetach, na podstawie której to ustawy Finlandia zwracała podatek dochodowy od osób prawnych i opłatę za aptekę uiszczane przez Yliopiston Apteekki Oy na rzecz Uniwersytetu w Helsinkach i która to ustawa stanowiła główną regulację jednego ze wskazanych środków pomocy państwa.

      (1)  Dz.U. 2017, C 422, s. 10.

      (2)  Wyrok z dnia 24 marca 1993 r., Comité International de la Rayonne et des Fibres Synthétiques i in./Komisja , C-313/90, EU:C:1993:111.

      (3)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. 2015 L 248, s. 9).


title: Sprawa C-538/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 4 lipca 2017 r. w sprawie T-90/16, Murphy / EUIPO, wniesione w dniu 13 września 2017 r. przez Thomasa Murphy’ego

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 4 lipca 2017 r. w sprawie T-90/16, Murphy / EUIPO, wniesione w dniu 13 września 2017 r. przez Thomasa Murphy’ego
   (Sprawa C-538/17 P)
   (2018/C 104/13)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Thomas Murphy (przedstawiciele: N. Travers SC, J. Gormley, BL, M. O’Connor, Solicitor)

      Inne strony postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Nike Innovate CV
   Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziewiąta izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa C-617/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 30 października 2017 r. – Powszechny Zakład Ubezpieczeń na Życie S.A. w Warszawie przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 30 października 2017 r. – Powszechny Zakład Ubezpieczeń na Życie S.A. w Warszawie przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
   (Sprawa C-617/17)
   (2018/C 104/14)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Najwyższy

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Powszechny Zakład Ubezpieczeń na Życie S.A. w Warszawie

      Strona pozwana: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

      z udziałem zainteresowanych: Edwarda Detki, Mirosława Krzyszczaka, Zakładu Projektowania i Programowania Systemów Sterowania Atempol sp. z o.o. w Piekarach Ślaskich, Tomasza Woźniaka, Spółdzielni Kółek Rolniczych w Bielinach, Lecha Marchlewskiego, Ommer Polska sp. z o.o. w Krapkowicach, Zakładu Przetwórstwa Drobiu Marica spółka jawna J.M.E.K. Wróbel sp. jawna w Bielsku Białej, Glimat Marcinek i S-ka sp. jawna w Gliwicach, HTS Polska sp. z o.o., Jastrzębskich Zakładów Remontowych Dźwigi sp. z o.o. w Jastrzębiu Zdroju, Petrofer – Polska sp. z o.o. w Nowinach, Paco Cases Andrzej Paczkowski, Piotr Paczkowski sp. jawna w Puszczykowie, Bożeny Kubalańcy, Zbigniewa Arczykowskiego, Przedsiębiorstwa Produkcji Handlu i Usług Unipasz sp. z o.o. w Radzikowicach, Pietrzak B.B. Beata Pietrzak Bogdan Pietrzak sp. jawna w Katowicach, Eweliny Baranowskiej, Przemysława Nikiela, Marcina Nikiela, Janusza Walochy, Marka Grzegolca

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dopuszczalna jest taka interpretacja art. 50 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, która uzależnia zastosowanie zasady ne bis in idem nie tylko od tożsamości podmiotu naruszającego i tożsamości okoliczności faktycznych, ale również tożsamości chronionego interesu prawnego?

               2)

               Czy art.3 rozporządzenia Rady nr 1/2003/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie przepisów o konkurencji ustanowionych w art. 81 i art. 82 Traktatu (1) w związku z art. 50 Karty Praw Podstawowych UE należy interpretować w ten sposób, że równolegle stosowane przez organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego UE prawo konkurencji UE i krajowe prawo konkurencji chronią ten sam interes prawny?

      (1)  Dz.U. L 1 s.1; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 08 Tom 002 P. 205 – 229.


title: Sprawa T-74/16: Wyrok Sądu z dnia 8 lutego 2018 r. – POA / Komisja [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące rejestracji nazwy na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 — Dokumenty pochodzące od Komisji — Dokumenty pochodzące od państwa członkowskiego — Artykuł 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 — Odmowa dostępu — Obowiązek uzasadnienia — Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji — Wyjątek dotyczący ochrony postępowań sądowych — Zakres przeprowadzanej przez instytucję i przez sąd Unii kontroli podstaw sprzeciwu podnoszonych przez państwo członkowskie]

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/29

         Wyrok Sądu z dnia 8 lutego 2018 r. – POA / Komisja
   (Sprawa T-74/16) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące rejestracji nazwy na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 - Dokumenty pochodzące od Komisji - Dokumenty pochodzące od państwa członkowskiego - Artykuł 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 - Odmowa dostępu - Obowiązek uzasadnienia - Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji - Wyjątek dotyczący ochrony postępowań sądowych - Zakres przeprowadzanej przez instytucję i przez sąd Unii kontroli podstaw sprzeciwu podnoszonych przez państwo członkowskie])
   (2018/C 112/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pagkyprios organismos ageladotrofon (POA) Dimosia Ltd (Latsia, Cypr) (przedstawiciel: adwokat N. Korogiannakis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji sekretariatu generalnego Ares(2015)5632670 z dnia 7 grudnia 2015 r. w sprawie nieuwzględnienia wniosku potwierdzającego złożonego przez skarżącą w piśmie z dnia 15 września 2015 r., w którym skarżąca wniosła, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43), o udzielenie jej dostępu do dokumentów dotyczących, po pierwsze, wniosku CY/PDO/0005/01243 o zarejestrowanie nazwy „Halloumi” jako chronionej nazwy pochodzenia na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. 2012 L 343, s. 1) i po drugie, wcześniejszego wniosku CY/PDO/0005/0076 o zarejestrowanie nazwy „Holloumi” jako chronionej nazwy pochodzenia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Pagkyprios organismos ageladotrofon (POA) Dimosia Ltd pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 145 z 25.4.2016.


title: Sprawa T-39/18: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2018 r. – VF / EBC

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/38

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2018 r. – VF / EBC
   (Sprawa T-39/18)
   (2018/C 112/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: VF (przedstawiciele: adwokaci: L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności sporządzonych po ponownym zbadaniu: oceny za 2016 r. i 2016 annual salary and bonus review (rocznego przeglądu wynagrodzenia i premii, zwanego dalej „ASBR”) z dnia 24 maja 2017 r., doręczonych w tym samym dniu;

               —

               stwierdzenie nieważności odmownej decyzji EBC z dnia 13 września 2017 r. w sprawie jego wniosku o ponowne rozpatrzenie przez administrację sporządzonych po ponownym zbadaniu oceny za 2016 r. i 2016 ASBR;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 20 grudnia 2017 r., doręczonej skarżącemu w dniu 21 grudnia 2017 r., o oddaleniu jego zażalenia na sporządzone po ponownym zbadaniu ocenę za 2016 r. i 2016 ASBR;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 6 marca 2017 r. o braku przekształcenia umowy skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności odmownej decyzji EBC z dnia 4 lipca 2017 r. w sprawie jego wniosku o ponowne rozpatrzenie przez administrację decyzji o braku przekształcenia jego umowy;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 15 listopada 2017 r., doręczonej mu w dniu 21 listopada 2017 r., o oddaleniu jego zażalenia na brak przekształcenia jego umowy;

               —

               zasądzenie od pozwanej naprawienia szkody i krzywdy doznanych przez skarżącego oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania skarżącego w niniejszym postępowaniu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące argumenty.

               1.

               W przedmiocie decyzji o braku przekształcenia umowy:

                           —

                           Zarzut niezgodności z prawem polityki przekształcenia umów: naruszenie art. 10(c) warunków zatrudnienia personelu Europejskiego Banku Centralnego (zwanych dalej „warunkami zatrudnienia”) i art. 2.0 regulaminu pracowniczego oraz naruszenie hierarchii norm prawnych.

                           —

                           Zarzut niezgodności z prawem: art. 10(c) warunków zatrudnienia i art. 2.0 regulaminu pracowniczego naruszają dyrektywę 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącą Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (1), a także motyw 6 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC.

                           —

                           Decyzja o braku przekształcenia umowy została wydana na podstawie niezgodnych z prawem decyzji w sprawie oceny i ASBR.

               2.

               W przedmiocie oceny:

                           —

                           Nieprawidłowości proceduralne i brak dialogu.

                           —

                           Naruszenie obowiązku uzasadnienia, naruszenie zasady dobrej administracji i staranności oraz brak informowania.

                           —

                           Oczywiste błędy w ocenie.

               3.

               W przedmiocie decyzji w sprawie ASBR:

                           —

                           Zarzut niezgodności z prawem wytycznych ASBR, naruszenie obowiązku uzasadnienia i naruszenie zasady pewności prawa.

                           —

                           Brak wyjaśnień dotyczących okoliczności przyznania wynagrodzenia skarżącemu, brak przejrzystości i naruszenie obowiązku uzasadnienia.

                           —

                           Oczywisty błąd w ocenie.

      (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (Dz.U. 1999, L 175, s. 43).


title: Sprawa C-718/17: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2017 r. – Komisja Europejska / Węgry

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/19

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2017 r. – Komisja Europejska / Węgry
   (Sprawa C-718/17)
   (2018/C 112/25)
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Tokár i G. Wils)

      Strona pozwana: Węgry

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez niepodawanie regularnie, nie rzadziej niż co trzy miesiące, liczby wnioskodawców, których można szybko relokować na ich terytorium, Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. 5 ust. 2 decyzji Rady (UE) 2015/1601, a w następstwie uchybiły pozostałym zobowiązaniom z zakresu relokacji nałożonym w art. 5 ust. 4–11 wspomnianej dyrektywy;

               —

               obciążenie Węgier kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W wydanych przez Radę we wrześniu 2015 r. dwóch decyzjach, mianowicie w decyzji Rady (UE) 2015/1523 (1) i decyzji Rady (UE) 2015/1601 (2), ustanowiono system relokacji o charakterze tymczasowym i dotyczący sytuacji nadzwyczajnych, w którego ramach państwa członkowskie przyjęły na siebie obowiązek relokacji osób wymagających ochrony międzynarodowej z terytoriów Włoch i Grecji.
   Decyzje Rady zobowiązywały państwa członkowskie do kwartalnego oferowania miejsc wnioskodawcom, którzy mogli być relokowani, i zagwarantowania w ten sposób szybkiej i uporządkowanej realizacji procedury relokacji. Choć prawie wszystkie państwa członkowskie relokowały wnioskodawców i spełniły obowiązki w tej dziedzinie, Węgry nie przyjęły żadnego rodzaju środka od chwili wprowadzenia systemu relokacji.
   W dniu 16 czerwca 2017 r. Komisja wszczęła postępowanie w sprawie uchybienia przez Węgry ciążącym na nich zobowiązaniom w związku z decyzją Rady (UE) 2015/1601.
   Uznawszy udzieloną przez Węgry odpowiedź za niezadowalającą, Komisja przeszła do następnej fazy postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom i w dniu 26 lipca 2017 r. przesłała Węgrom uzasadnioną opinię.
   Z uwagi na uznanie, że odpowiedź na uzasadnioną opinię jest niezadowalająca, Komisja postanowiła wszcząć postępowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości, wnosząc o stwierdzenie, że Węgry nie wywiązały się z zobowiązań ciążących na nich w dziedzinie relokacji.

      (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/1523 z dnia 14 września 2015 r. ustanawiająca środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji (Dz.U. 2015, L 239, s. 146).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/1601 z dnia 22 września 2015 r. ustanawiająca środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji ((DO 2015, L 248, s. 80).


title: Sprawa T-52/18: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2018 r. – Teollisuuden Voima / Komisja

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/39

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2018 r. – Teollisuuden Voima / Komisja
   (Sprawa T-52/18)
   (2018/C 112/50)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Teollisuuden Voima Oyj (Eurajoki, Finlandia) (przedstawiciele: M. Powell, solicitor, adwokaci Y. Utzschneider i K. Struckemann)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017)3777 final z dnia 29 maja 2017 r. o uznaniu koncentracji zmierzającą do nabycia New NP przez EDF za zgodną z rynkiem wewnętrznym (sprawa COMP/M.7764-EDF/Areva reactor bussines (Dz.U.2017, c 377, s. 5) oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy opiera się na obarczających zaskarżoną decyzję oczywistych błędach w ocenie, które dotyczą definicji rynku produktowego dla jądrowych zespołów paliwowych.

                           —

                           Zdaniem skarżącej z powodu tych błędów w zaskarżonej decyzji niesłusznie zostało stwierdzone, że w ramach rynku jądrowych zespołów paliwowych do reaktorów ciśnieniowych nie istnieje odrębny rynek zespołów paliwowych do europejskich reaktorów ciśnieniowych. Ze względu na błędy w definicji rynku, w zaskarżonej decyzji nie zbadano skutków nabycia przez EDF przedsiębiorstwa reaktorów jądrowych grupy Areva (zwanego dalej „transakcją”) na tym węższym rynku produktowym.

                           —

                           Ponadto ocena merytoryczna szerszego rynku zespołów paliwowych do reaktorów ciśnieniowych jest zdaniem skarżącej obarczona dodatkowymi błędami w ocenie.

               2.

               Zarzut drugi opiera się na obarczających zaskarżoną decyzję oczywistych błędach w ocenie, które dotyczą definicji rynku produktowego dla usług jądrowych

                           —

                           Zdaniem skarżącej z powodu tych błędów w zaskarżonej decyzji niesłusznie zostało stwierdzone, że w ramach rynku usług jądrowych przeznaczonych dla istniejących systemów dostarczania energii jądrowej nie istnieje odrębny rynek produktowy usług jądrowych przeznaczonych dla europejskich reaktorów ciśnieniowych. Ze względu na błędy w definicji rynku, w zaskarżonej decyzji nie zbadano skutków transakcji na tym węższym rynku produktowym.

                           —

                           Ponadto ocena merytoryczna szerszego rynku usług jądrowych przeznaczonych dla istniejących systemów dostarczania energii jądrowej jest zdaniem skarżącej obarczona dodatkowymi błędami w ocenie.

               3.

               Zarzut trzeci opiera się na obarczających zaskarżoną decyzję oczywistych błędach w ocenie, które dotyczą definicji rynku geograficznego dla rynku niższego szczebla dla wytwarzania i sprzedaży hurtowej energii elektrycznej.

         Ta błędna definicja rynku geograficznego jest zdaniem skarżącej powodem dodatkowych błędów w ocenie skutków transakcji.


title: Sprawa C-681/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 6 grudnia 2017 r. – slewo // schlafen leben wohnen GmbH / Sascha Ledowski

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 6 grudnia 2017 r. – slewo // schlafen leben wohnen GmbH / Sascha Ledowski
   (Sprawa C-681/17)
   (2018/C 112/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca rewizję: slewo // schlafen leben wohnen GmbH

      Druga strona postępowania rewizyjnego: Sascha Ledowski

      Pytania prejudycjalne

   Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej zostają przedłożone zgodnie z art. 267 TFUE następujące pytania prejudycjalne dotyczące wykładni art. 16 lit. e) oraz – ewentualnie – art. 6 ust. 1 lit. k) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1):

               1.

               Czy art. 16 lit. e) dyrektywy konsumenckiej należy interpretować w ten sposób, że do wskazanych tam towarów, które nie nadają się do zwrotu ze względu na ochronę zdrowia lub ze względów higienicznych, należą także towary (takie jak materace), które wprawdzie przy używaniu zgodnie z przeznaczeniem mogą wchodzić w bezpośredni kontakt z ciałem człowieka, ale poprzez odpowiednie działania przedsiębiorcy (czyszczenie) mogą ponownie stać się zdatne do sprzedaży?

               2.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                           a)

                           Jakie wymogi musi spełniać opakowanie towaru, aby można mówić o zapieczętowaniu w rozumieniu art. 16 lit. e) dyrektywy konsumenckiej?
                           oraz

                           b)

                           Czy informacja udzielana przez przedsiębiorcę zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. k) dyrektywy konsumenckiej, zanim nastąpi związanie umową, musi zostać udzielona w taki sposób, że konsument jest informowany w odniesieniu do konkretnego przedmiotu sprzedaży (tu: materaca) i zastosowanego zapieczętowania, że traci prawo odstąpienia od umowy w przypadku otwarcia opakowania?

      (1)  Dz.U. 2011, L 304, s. 64.


title: Sprawa C-682/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 6 grudnia 2017 r. – ExxonMobil Production Deutschland GmbH / Bundesrepublik Deutschland

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 6 grudnia 2017 r. – ExxonMobil Production Deutschland GmbH / Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-682/17)
   (2018/C 112/15)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ExxonMobil Production Deutschland GmbH

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy instalacja, która wytwarza produkt, którego produkcja nie zalicza się do działań wskazanych w załączniku I dyrektywy 2003/87/WE (1) (w niniejszym przypadku: produkcja siarki) i w której równocześnie wykonywane jest działanie objęte systemem handlu uprawnieniami do emisji zgodnie z załącznikiem I dyrektywy 2003/87/WE polegające na „spalaniu paliw w instalacjach o całkowitej nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 20 MW”, jest wytwórcą energii elektrycznej w rozumieniu art. 3 lit. u) dyrektywy 2003/87/WE, jeżeli w instalacji ubocznej owej instalacji wytwarzana jest energia elektryczna dla instalacji i (znikoma) część energii elektrycznej przekazywana jest odpłatnie do publicznej sieci elektroenergetycznej?

               2.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie:
               jeżeli instalacja opisana w pierwszym pytaniu jest wytwórcą energii elektrycznej w rozumieniu art. 3 lit. u) dyrektywy 2003/87/WE, czy instalacja taka może otrzymać przydział na ciepło zgodnie z decyzją Komisji 2011/278/UE (2) również wówczas, gdy ciepło to spełnia wymogi określone w art. 3 lit c) decyzji 2011/278/UE, ale nie zalicza się do wskazanej w art. 10 a ust. 1 akapit 3, ust. 3 i 4 dyrektywy 2003/87/WE kategorii ciepła ze spalania gazów odlotowych dla produkcji energii elektrycznej, ciepła z sieci ciepłowniczych i kogeneracji o wysokiej sprawności?

               3.

               Jeżeli, zgodnie z odpowiedziami udzielonymi na pierwsze dwa pytania prejudycjalne, istnieje możliwość przydziału [uprawnień do emisji] dla ciepła produkowanego w instalacji skarżącej:
               czy w przypadku CO2 uwalnianego do atmosfery w związku z przetwarzaniem gazu ziemnego (w postaci kwaśnego gazu) w tzw. procesie Clausa przez oddzielenie CO2 zawartego w gazie ziemnym z mieszaniny gazów chodzi o takie emisje, do których, w rozumieniu art. 3 lit. h) zadanie pierwsze decyzji Komisji 2011/278/UE, „dochodzi na skutek” procesu wskazanego w art. 3 lit. h) v)?

                           a)

                           Czy w rozumieniu art. 3 lit. h) zdanie pierwsze decyzji Komisji 2011/278/UE do emisji CO2 może „dochodzić na skutek” procesu, w którym zawarty w surowcu CO2 oddzielany jest fizycznie i uwalniany do atmosfery, mimo iż w przedmiotowym procesie nie powstaje dodatkowy dwutlenek węgla, czy też w przepisie tym został ustanowiony wymóg, aby uwalniany do atmosfery CO2 powstawał dopiero w wyniku przeprowadzenia tego procesu?

                           b)

                           Czy w rozumieniu art. 3 lit. h) v) decyzji Komisji 2011/278/UE surowiec zawierający węgiel jest „zastosowany” w przypadku, gdy naturalnie występujący gaz ziemny jest używany w tzw. procesie Clausa do produkcji siarki i przy tej okazji zawarty w nim dwutlenek węgla uwalniany jest do atmosfery, mimo tego, że zawarty w gazie ziemnym dwutlenek węgla nie bierze udziału w odbywającej się reakcji chemicznej, czy też użycie pojęcia „zastosowania” zakłada, że węgiel uczestniczy w odbywającej się reakcji chemicznej bądź wręcz jest niezbędny do jej przeprowadzenia?

               4.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie: jeżeli instalacja objęta systemem handlu uprawnieniami do emisji spełnia zarówno przesłanki podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple jak i przesłanki podinstalacji wytwarzającej emisje procesowe, według jakiego wskaźnika powinien nastąpić przydział bezpłatnych uprawnień do emisji? Czy roszczenie o przydział zgodnie ze wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple ma pierwszeństwo przed roszczeniem o przydział dla emisji procesowych bądź też czy roszczenie o przydział dla emisji procesowych, jako lex specialis, ma pierwszeństwo przed wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple lub wskaźnikiem emisyjności opartym na paliwie?

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. 2003, L 275, s. 32).

      (2)  Decyzja 2011/278/UE Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2011, L 130, s. 1).


title: Sprawa C-719/17: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2017 r. – Komisja Europejska / Republika Czeska

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/19

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2017 r. – Komisja Europejska / Republika Czeska
   (Sprawa C-719/17)
   (2018/C 112/26)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: Z. Malůšková i G. Wils, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Czeska – poprzez niepodawanie regularnie, nie rzadziej niż co trzy miesiące, odpowiedniej liczby wnioskodawców, których można szybko relokować na terytorium tego państwa członkowskiego – uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 ust. 2 decyzji Rady (UE) 2015/1523 z dnia 14 września 2015 r. ustanawiającej środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji (1) oraz art. 5 ust. 2 decyzji Rady (UE) 2015/1601 z dnia 22 września 2015 r. ustanawiającej środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji (2), a w konsekwencji także dalszym zobowiązaniom dotyczących relokacji ustanowionym w art. 5 ust. 4–11 dwóch wspomnianych decyzji Rady;

               —

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   We wrześniu 2015 r. Rada przyjęła tymczasowy program relokacji w trybie pilnym za pomocą dwóch decyzji, czyli decyzji (UE) 2015/1523 i decyzji (UE) 2015/1601, na podstawie których państwa członkowskie zobowiązały się do relokacji z Włoch i Grecji osób w sposób oczywisty wymagających ochrony międzynarodowej.
   Decyzje Rady nakładają na państwa członkowskie zobowiązanie do zaoferowania co trzy miesiące dostępnych miejsc w celu relokacji, aby zapewnić szybki i uporządkowany proces relokacji. O ile niemalże wszystkie państwa przeprowadziły relokacje i przyjęły zobowiązania w tym zakresie, o tyle Republika Czeska nie przeprowadziła żadnych relokacji od sierpnia 2016 r., a od ponad roku nie zaoferowała żadnych nowych miejsc.
   W dniu 15 czerwca 2017 r. Komisja wszczęła przeciwko Republice Czeskiej postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.
   Odpowiedź Republiki Czeskiej nie została uznana za zadawalającą, w związku z czym Komisja postanowiła przejść do kolejnego etapu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego poprzez przyjęcie w dniu 26 lipca 2017 r. uzasadnionej opinii.
   Odpowiedź Republiki Czeskiej na tę opinię nie została uznana za zadawalającą, a zatem Komisja postanowiła wnieść przeciwko Republice Czeskiej do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej skargę w sprawie uchybienia zobowiązaniom związanym z relokacją.

      (1)  Dz.U. 2015 L 239, s. 146.

      (2)  Dz.U. 2015 L 248, s. 80.


title: Sprawa C-263/16 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 lutego 2018 r. – Schenker Ltd / Komisja Europejska (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Artykuł 101 TFUE — Ustalanie ceny — Usługi międzynarodowej spedycji lotniczej — Porozumienie cenowe mające wpływ na końcowe ceny usług)

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/3

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 lutego 2018 r. – Schenker Ltd / Komisja Europejska
   (Sprawa C-263/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Artykuł 101 TFUE - Ustalanie ceny - Usługi międzynarodowej spedycji lotniczej - Porozumienie cenowe mające wpływ na końcowe ceny usług))
   (2018/C 112/04)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Schenker Ltd (przedstawiciele: F. Montag i M. Eisenbarth, Rechtsanwälte, F. Hoseinian, advokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Dawes, H. Leupold i G. Meessen, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Schenker Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 243 z 4.7.2016.


title: Sprawa T-53/18: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2018 r. – Niemcy / Komisja

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/40

         Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2018 r. – Niemcy / Komisja
   (Sprawa T-53/18)
   (2018/C 112/51)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller oraz adwokaci M. Winkelmüller, F. van Schewick i M. Kottmann)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/1995 z dnia 6 listopada 2017 r. w sprawie utrzymania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej odniesienia do normy zharmonizowanej EN 13341:2005 + A1:2011 dotyczącej naziemnych termoplastycznych zbiorników stacjonarnych do magazynowania olei opałowych lekkich, nafty oraz olei napędowych domowego użytku zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 (Dz.U. 2017, L 288, s. 36),

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/1996 z dnia 6 listopada 2017 r. w sprawie utrzymania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej odniesienia do normy zharmonizowanej EN 12285-2:2005 dotyczącej zbiorników stalowych zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 (Dz.U. 2017, L 288, s. 39) oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia

                           —

                           W zarzucie pierwszym skarżąca podnosi naruszenie obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 296 ust. 2 TFUE. Zaskarżone decyzje nie zawierają opinii odnośnie do zasadniczej kwestii zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 305/2011 (1), czy dane normy zharmonizowane są zgodne z odpowiednim mandatem i czy na podstawie tych norm można zagwarantować spełnienie podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych. W konsekwencji ani skarżąca, ani Sąd nie mogą ocenić, na jakich istotnych względach faktycznych i prawnych oparła się pozwana.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przepisów materialnych rozporządzenia (UE) nr 305/2011

                           —

                           Po pierwsze, zaskarżone decyzje naruszają art. 17 ust. 5 akapity pierwszy i drugi rozporządzenia (UE) nr 305/2011. Wbrew wspomnianym przepisom wydaje się, że pozwana nie oceniła, w jakim zakresie dane normy zharmonizowane są zgodne z odpowiednimi mandatami. W konsekwencji nie wzięła pod uwagę, że brak było tej zgodności.

                           —

                           Po drugie, zaskarżone decyzje naruszają art. 18 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 17 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 305/2011. Pozwana nie dostrzegła, że kwestionowane normy zharmonizowane nie zawierają procedur i kryteriów oceny właściwości użytkowych w odniesieniu do zasadniczych charakterystyk nośności i stateczności oraz wytrzymałości na rozerwanie i nośności zbiorników dla objętego zakresem stosowania norm wykorzystania na obszarach, na których występują trzęsienia ziemi lub powodzie, a tym samym są niekompletne w odniesieniu do trzech istotnych cech wyrobów budowlanych i w konsekwencji zagrożone jest spełnienie podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych.

                           —

                           Po trzecie, pozwana popełniła błąd w ocenie, odrzucając jako niedopuszczalne podniesione przez skarżącą żądanie umieszczenia zastrzeżenia przy publikacji odniesień do kwestionowanych norm zharmonizowanych niezgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 305/2011.

                           —

                           W końcu przy wydaniu zaskarżonych aktów pozwana popełniła kolejny błąd w ocenie, oddalając podniesione posiłkowo przez skarżącą żądanie skreślenia odniesienia do danych norm z Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, wskazując na istniejącą zdaniem Komisji możliwość wprowadzenia ograniczenia i zakazu przez państwa członkowskie.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiające zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylające dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz.U. 2011, L 88, s. 5).


title: Sprawa T-118/17: Wyrok Sądu z dnia 8 lutego 2018 r. – Institute for Direct Democracy in Europe/Parlement [Prawo instytucjonalne — Parlament Europejski — Decyzja przyznająca subwencję fundacji politycznej za rok 2017 i przewidująca płatność zaliczkową do wysokości 33 % maksymalnej kwoty subwencji oraz obowiązek przedłożenia bankowej gwarancji płatności zaliczkowych — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt zaskarżalny — Dopuszczalność — Obowiązek bezstronności — Prawa do obrony — Rozporządzenie finansowe — Zasady stosowania rozporządzenia finansowego — Rozporządzenie (WE) nr 2004/2003 — Proporcjonalność]

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/30

         Wyrok Sądu z dnia 8 lutego 2018 r. – Institute for Direct Democracy in Europe/Parlement
   (Sprawa T-118/17) (1)

   ([Prawo instytucjonalne - Parlament Europejski - Decyzja przyznająca subwencję fundacji politycznej za rok 2017 i przewidująca płatność zaliczkową do wysokości 33 % maksymalnej kwoty subwencji oraz obowiązek przedłożenia bankowej gwarancji płatności zaliczkowych - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt zaskarżalny - Dopuszczalność - Obowiązek bezstronności - Prawa do obrony - Rozporządzenie finansowe - Zasady stosowania rozporządzenia finansowego - Rozporządzenie (WE) nr 2004/2003 - Proporcjonalność])
   (2018/C 112/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Institute for Direct Democracy in Europe ASBL (IDDE) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: E. Plasschaert i É. Montens, avocats)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: C. Burgos i S. Alves, przedstawiciele)

      Przedmiot

   Żądanie na podstawie art. 263 TFUE mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji FINS-2017-28 Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2016 r. dotyczącej przyznania skarżącej subwencji, w zakresie w jakim decyzja ta zawiesza wypłatę rzeczonej za rok 2017 i w zakresie w jakim ogranicza płatność zaliczkową w wysokości 33 % maksymalnej kwoty subwencji z zastrzeżeniem przedłożenia gwarancji bankowej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Institute for Direct Democracy in Europe ASBL (IDDE) pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 121 z 18.4.2017.


title: Sprawa T-58/18: Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2018 r. – Mahr / EUIPO – Especialidades Vira (Xocolat)

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/41

         Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2018 r. – Mahr / EUIPO – Especialidades Vira (Xocolat)
   (Sprawa T-58/18)
   (2018/C 112/52)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Romana Mahr (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat T. Rohracher)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Especialidades Vira, SL (Martorell, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Xocolat” – zgłoszenie nr 14 335 574

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 listopada 2017 r. w sprawie R 541/2017-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa C-688/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 8 grudnia 2017 r. – Bayer Pharma AG / Richter Gedeon Vegyészeti Gyár Nyrt., Exeltis Magyarország Gyógyszerkereskedelmi Kft.

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 8 grudnia 2017 r. – Bayer Pharma AG / Richter Gedeon Vegyészeti Gyár Nyrt., Exeltis Magyarország Gyógyszerkereskedelmi Kft.
   (Sprawa C-688/17)
   (2018/C 112/16)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Törvényszék

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Bayer Pharma AG

      Strona pozwana: Richter Gedeon Vegyészeti Gyár Nyrt., Exeltis Magyarország Gyógyszerkereskedelmi Kft.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zwrot „stosowne odszkodowanie”, zastosowany w art. 9 ust. 7 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (1), należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie powinny ustanowić normy prawa materialnego odnośnie do odpowiedzialności stron, jak również wielkości i sposobu odszkodowania, na których podstawie sądy państw członkowskich mogą nakazać, by powód wypłacił pozwanemu odszkodowanie za szkody spowodowane przez środki, które następnie zostały przez sąd uchylone lub przestały obowiązywać w wyniku działania lub zaniechania powoda lub też w przypadkach, gdy sąd stwierdził następnie, że nie doszło do naruszenia lub groźby naruszenia prawa własności intelektualnej?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: czy art. 9 ust. 7 przedmiotowej dyrektywy sprzeciwia się obowiązywaniu uregulowania państwa członkowskiego, na mocy którego do odszkodowania przewidzianego w tym przepisie dyrektywy zastosowanie powinny mieć przepisy ogólne państwa członkowskiego odnoszące się do odpowiedzialności cywilnej i odszkodowań, zgodnie z którymi sąd nie może zobowiązać powoda do naprawienia szkody spowodowanej środkiem tymczasowym, który następnie okazał się bezzasadny ze względu na nieważność patentu, i która powstała przez to, że pozwany nie działał tak jak powszechnie można by oczekiwać w danej sytuacji, lub za której powstanie odpowiedzialny jest z tego samego powodu pozwany, pod warunkiem że powód, wnosząc o zastosowanie środka tymczasowego, działał tak jak powszechnie można by oczekiwać w danej sytuacji?

      (1)  Dz.U. 2004, L 157, s. 45.


title: Sprawa C-264/16 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 lutego 2018 r. – Deutsche Bahn AG, Schenker AG, Schenker China Ltd, Schenker International (H.K.) Ltd / Komisja Europejska (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Artykuł 101 TFUE — Ustalanie ceny — Usługi międzynarodowej spedycji lotniczej — Porozumienie cenowe mające wpływ na końcowe ceny usług)

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/4

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 lutego 2018 r. – Deutsche Bahn AG, Schenker AG, Schenker China Ltd, Schenker International (H.K.) Ltd / Komisja Europejska
   (Sprawa C-264/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Artykuł 101 TFUE - Ustalanie ceny - Usługi międzynarodowej spedycji lotniczej - Porozumienie cenowe mające wpływ na końcowe ceny usług))
   (2018/C 112/05)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Deutsche Bahn AG, Schenker AG, Schenker China Ltd, Schenker International (H.K.) Ltd (przedstawiciele: F. Montag i M. Eisenbarth, Rechtsanwälte, F. Hoseinian, advokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Dawes, H. Leupold i G. Meessen, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Deutsche Bahn AG, Schenker AG, Schenker China Ltd i Schenker International (H.K.) pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 243 z 4.7.2016.


title: Sprawa T-59/18: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2018 r. – Endoceutics / EUIPO – Merck (FEMIVIA)

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/42

         Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2018 r. – Endoceutics / EUIPO – Merck (FEMIVIA)
   (Sprawa T-59/18)
   (2018/C 112/53)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Endoceutics, Inc. (Quebec, Quebec, Kanada) (przedstawiciel: adwokat M. Wahlin)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Merck KGaA (Darmstadt, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „FEMIVIA” – zgłoszenie nr 13 148 986

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 listopada 2017 r. w sprawie R 280/2017-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed EUIPO oraz Sądem.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa C-690/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 8 grudnia 2017 r. – ÖKO-Test Verlag GmbH / Dr. Rudolf Liebe Nachf. GmbH & Co.KG

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 8 grudnia 2017 r. – ÖKO-Test Verlag GmbH / Dr. Rudolf Liebe Nachf. GmbH & Co.KG
   (Sprawa C-690/17)
   (2018/C 112/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: ÖKO-Test Verlag GmbH

      Strona pozwana: Dr. Rudolf Liebe Nachf. GmbH & Co.KG

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy mamy do czynienia ze stanowiącym naruszenie prawa używaniem indywidualnego znaku towarowego w rozumieniu art. 9 ust. 1 zdanie drugie lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) / rozporządzenia w sprawie unijnego znaku towarowego (2) lub art. 5 ust. 1 zdanie drugie lit. a) dyrektywy w sprawie prawa znaków towarowych (3), jeżeli

                           —

                           indywidualny znak towarowy zostaje umieszczony na produkcie, w odniesieniu do którego ten indywidualny znak towarowy nie jest chroniony,

                           —

                           umieszczenie indywidualnego znaku towarowego przez osobę trzecią jest rozumiane przez krąg odbiorców jako tak zwany znak testowy, to znaczy, że produkt został wyprodukowany i wprowadzony do obrotu przez osobę trzecią niepodlegającą kontroli właściciela znaku towarowego, zaś właściciel znaku towarowego przetestował ten produkt pod kątem niektórych właściwości i na podstawie tego testu ocenił go za pomocą określonego, wskazanego w znaku testowym wyniku,

                           —

                           i indywidualny znak towarowy został zarejestrowany między innymi w odniesieniu do „udzielania informacji i porad konsumentom przy wyborze towarów i usług, w szczególności przy użyciu wyników testów i badań, a także za pomocą ocen jakości”?

               2.

               W wypadku udzielenia przez Trybunał odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
               Czy mamy do czynienia ze stanowiącym naruszenie prawa używaniem w rozumieniu art. 9 ust. 1 zdanie drugie lit. c) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i art. 5 ust. 2 dyrektywy w sprawie prawa znaków towarowych, jeżeli

                           —

                           indywidualny znak towarowy jest znany jedynie jako znak testowy opisany w pytaniu pierwszym i

                           —

                           indywidualny znak towarowy jest używany przez osobę trzecią jako znak testowy?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. 2009, L 78, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej, Dz.U. 2017, L 154, s. 1.

      (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, Dz.U. 2008, L 299, s. 25.


title: Sprawa C-25/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okryżen syd Błagojewgrad (Bułgaria) w dniu 16 stycznia 2018 r. – Bryan Andrew Ker / Pawlo Postnow, Natalia Postnowa

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okryżen syd Błagojewgrad (Bułgaria) w dniu 16 stycznia 2018 r. – Bryan Andrew Ker / Pawlo Postnow, Natalia Postnowa
   (Sprawa C-25/18)
   (2018/C 112/28)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Okryżen syd Błagojewgrad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Bryan Andrew Ker

      Strona pozwana: Pawlo Postnow, Natalia Postnowa

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy uchwały nieposiadających osobowości prawnej wspólnot – utworzonych na mocy ustawy ze względu na posiadanie szczególnych określonych praw – które są przyjmowane większością członków tych wspólnot, lecz wiążą wszystkich członków, w tym również niegłosujących, stanowią źródło „zobowiązania umownego” dla celów określenia jurysdykcji krajowej sądów w trybie art. 7 pkt 1 lit. а) rozporządzenia [Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)] nr 1215/2012 (1) [z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych]?

               2)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy należy do takich uchwał stosować zasady określania prawa właściwego dla stosunków umownych uregulowane w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 (2) z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I)?

               3)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania pierwsze i drugie, czy do takich uchwał należy stosować zasady określone w rozporządzeniu (WE) nr 864/2007 (3) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącym prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (Rzym II), a także które z zasad wskazanych w tym rozporządzeniu w odniesieniu do pozaumownych źródeł odpowiedzialności należy zastosować?

               4)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lub drugie, czy uchwały wspólnot nieposiadających osobowości prawnej związane z kosztami utrzymania budynków należy uważać za „umowę o świadczenie usług” w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) czy też za dotyczące „prawa rzeczowego” lub „prawa do korzystania z nieruchomości” w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia?

      (1)  Rozporządzenie [Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)] nr 1215/2012 [z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. 2012, L 351, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I), Dz.U. 2008, L 177, s. 6.

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącym prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (Rzym II), Dz.U. 2007, L 199, s. 40.


title: Sprawa C-691/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 11 grudnia 2017 r. – PORR Építési Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 11 grudnia 2017 r. – PORR Építési Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
   (Sprawa C-691/17)
   (2018/C 112/18)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: PORR Építési Kft.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy dyrektywy 2006/112/WE, (1) a w szczególności zasady proporcjonalności, neutralności podatkowej i skuteczności, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one praktyce krajowego organu podatkowego, który pomimo braku istnienia oszustwa podatkowego odmawia nakładając podatek prawa do odliczenia, które może zostać wykonane na podstawie faktury VAT wystawionej zgodnie z systemem zwykłego opodatkowania, stwierdzając, że prawidłowym byłoby wystawienie faktury dotyczącej transakcji zgodnie z systemem inwersji podatnika (odwrotnego opodatkowania), przy czy, przed odmową prawa do odliczenia:

                           —

                           nie zbadano, czy wystawca faktury może zwrócić adresatowi faktury błędnie zapłaconą kwotę VAT, i

                           —

                           nie zbadano, czy wystawca faktury może zgodnie z prawem (w obrębie krajowych ram prawnych) skorygować ją i poprawić, uzyskując w ten sposób od organu krajowego zwrot błędnie zapłaconego przez niego podatku?

               2)

               Czy przepisy dyrektywy 2006/112/WE, a w szczególności zasady proporcjonalności, neutralności podatkowej i skuteczności, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one praktyce krajowego organu podatkowego, który pomimo braku istnienia oszustwa podatkowego odmawia nakładając podatek prawa do odliczenia, które może zostać wykonane na podstawie faktury VAT wystawionej zgodnie z systemem zwykłego opodatkowania, stwierdzając, że prawidłowym byłoby wystawienie faktury dotyczącej transakcji zgodnie z systemem inwersji podatnika (odwrotnego opodatkowania), i zgodnie z którą to praktyką, przy nakładaniu podatku nie postanawia się o zwrocie na rzecz adresata faktury zapłaconego błędnie podatku, pomimo że wystawca faktury zapłacił na rzecz skarbu państwa kwotę VAT wynikającą z faktur.

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa T-67/18: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2018 r. – Probelte / Komisja

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/42

         Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2018 r. – Probelte / Komisja
   (Sprawa T-67/18)
   (2018/C 112/54)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Probelte, SA (Murcja, Hiszpania) (przedstawiciele: C. Mereu i S. Saez Moreno, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/2065 z dnia 13 listopada 2017 r. potwierdzającego warunki zatwierdzenia substancji czynnej 8-hydroksychinolina, określone w rozporządzeniu wykonawczym (UE) nr 540/2011, i zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/408 w odniesieniu do włączenia substancji czynnej 8-hydroksychinolina do wykazu substancji kwalifikujących się do zastąpienia (1) (zwanego dalej „zaskarżoną decyzją”); oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca podnosi, że pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie oraz naruszyła prawo skarżącej do obrony, jak również jej uzasadnione oczekiwania, gdy wydała zaskarżoną decyzję, w której nie uwzględniła wniosku skarżącej o zmianę warunków zatwierdzenia 8-hydroksychinoliny oraz włączyła tę substancję do wykazu substancji kwalifikujących się do zastąpienia.
   Konkretnie skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z następujących względów:

               1.

               Nieuwzględnienie wniosku skarżącej o zmianę warunków zatwierdzenia 8-hydroksychinoliny na podstawie rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 540/2011 (2).

                           —

                           Prawo do obrony: pozwana nie objęła kolegialną oceną nowych danych, które skarżąca ewidentnie miała prawo przedstawić w toku postępowania w sprawie zmiany dotyczącego 8-hydroksychinoliny na podstawie rozporządzenia nr 1107/2009 (3). Pozwana pozbawiła przez to skarżącą przysługującego jej prawa do przedstawienia swojego stanowiska w odpowiedni i skuteczny sposób. Podobnie, pozwana włączyła 8-hydroksychinolinę do wykazu substancji kwalifikujących się do zastąpienia, nie uwzględniwszy należycie nowych wyników badań przekazanych przez skarżącą.

                           —

                           Uzasadnione oczekiwania: pozwana nie objęła kolegialną oceną nowych danych, które skarżąca ewidentnie miała prawo przedstawić w toku postępowania w sprawie zmiany dotyczącego 8-hydroksychinoliny na podstawie rozporządzenia nr 1107/2009, chociaż wyraźnie poinformowała skarżącą, że zrobi to. Pozwana naruszyła w ten sposób uzasadnione oczekiwania skarżącej co do tego, że jej nowe dane zostaną objęte kolegialną oceną przez wszystkie państwa członkowskie.

                           —

                           Oczywisty błąd w ocenie: z naukowego punktu widzenia było jasne, że brakowało danych, w związku z czym nowe dane przedstawione przez skarżącą pomogłyby w usunięciu braków w zakresie klasyfikacji. Pozwana dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, w zakresie w jakim nie uwzględniła aktualnej wiedzy naukowej i technicznej dotyczącej substancji 8-hydroksychinolina.

               2.

               Zmiana rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/408 (4) w odniesieniu do włączenia substancji do wykazu substancji kwalifikujących się do zastąpienia.

                           —

                           Prawo do obrony / uzasadnione oczekiwania / oczywisty błąd w ocenie: naruszenie i niezastosowanie wymogów dotyczących wpisania do wykazu substancji kwalifikujących się do zastąpienia zgodnie z pkt 4 załącznika II do rozporządzenia nr 1107/2009: pozwana nie przeprowadziła badania w zakresie narażenia w celu ustalenia, czy wyjątek z pkt 4 załącznika II mógł zostać zastosowany do omawianej substancji. Pozwana naruszyła w ten sposób obowiązujące przepisy rozporządzenia nr 1107/2009, jak również prawo skarżącej do obrony oraz jej uzasadnione oczekiwania. Dopuściła się ona też oczywistego błędu w ocenie.

      (1)  Dz.U. 2017, L 295, s. 40.

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 540/2011 z dnia 25 maja 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 w odniesieniu do wykazu zatwierdzonych substancji czynnych (Dz.U. 2011, L 153, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. 2009, L 309, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/408 z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie wykonania art. 80 ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin oraz w sprawie ustalenia wykazu substancji kwalifikujących się do zastąpienia (Dz.U. 2015, L 67, s. 18).


title: Sprawa C-271/16 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 lutego 2018 r. – Panalpina World Transport (Holding) Ltd, Panalpina Management AG, Panalpina China Ltd / Komisja Europejska (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Artykuł 101 TFUE — Ustalanie ceny — Usługi międzynarodowej spedycji lotniczej — Porozumienie cenowe mające wpływ na końcowe ceny usług)

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/4

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 lutego 2018 r. – Panalpina World Transport (Holding) Ltd, Panalpina Management AG, Panalpina China Ltd / Komisja Europejska
   (Sprawa C-271/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Artykuł 101 TFUE - Ustalanie ceny - Usługi międzynarodowej spedycji lotniczej - Porozumienie cenowe mające wpływ na końcowe ceny usług))
   (2018/C 112/06)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Panalpina World Transport (Holding) Ltd, Panalpina Management AG, Panalpina China Ltd (przedstawiciele: S. Mobley, A. Stratakis i A. Gamble, solicitors)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedsawiciele: V. Bottka, G. Meessen i P.J.O. Van Nuffel, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Panalpina World Transport (Holding) Ltd, Panalpina Management AG i Panalpina China Ltd pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 243 z 4.7.2016.


title: Sprawa T-68/18: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2018 r. – Fränkischer Weinbauverband / EUIPO (Kształt butelki)

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/44

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2018 r. – Fränkischer Weinbauverband / EUIPO (Kształt butelki)
   (Sprawa T-68/18)
   (2018/C 112/55)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Fränkischer Weinbauverband eV. (Würzburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. Petri i M. Gilch

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt butelki) – zgłoszenie nr 15 431 281

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 grudnia 2017 r. w sprawie R 413/2017-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.


title: Sprawa C-33/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour du travail de Liège (Belgia) w dniu 18 stycznia 2018 r. – V / Institut national d’assurances sociales pour travailleurs indépendants, Securex Integrity ASBL

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour du travail de Liège (Belgia) w dniu 18 stycznia 2018 r. – V / Institut national d’assurances sociales pour travailleurs indépendants, Securex Integrity ASBL
   (Sprawa C-33/18)
   (2018/C 112/29)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour du travail de Liège

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: V

      Strona pozwana: Institut national d’assurances sociales pour travailleurs indépendants, Securex Integrity ASBL

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 87 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1) należy interpretować w ten sposób, że osoba, która przed dniem 1 maja 2010 r. rozpoczęła pracę najemną w Wielkim Księstwie Luksemburga i działalność na własny rachunek w Belgii, musi, aby podlegać ustawodawstwu mającemu zastosowanie na mocy rozporządzenia nr 883/2004, złożyć wyraźny wniosek w tym celu, nawet jeśli nie podlegała żadnemu zabezpieczeniu społecznemu w Belgii przed dniem 1 maja 2010 r., a ustawodawstwu belgijskiemu w dziedzinie zabezpieczenia społecznego osób prowadzących działalność na własny rachunek podlegała jedynie z mocą wsteczną, po upływie terminu trzech miesięcy od dnia 1 maja 2010 r.?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy wniosek, o którym mowa w art. 87 ust. 8 rozporządzenia nr 883/2004, złożony w okolicznościach opisanych powyżej, skutkuje stosowaniem ustawodawstwa państwa właściwego na mocy rozporządzenia 883/2004 ze skutkiem wstecznym od dnia 1 maja 2010 r.?

      (1)  Dz.U. L 166, s. 1.


title: Sprawa C-697/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 11 grudnia 2017 r. – Telecom Italia SpA / Ministero dello Sviluppo Economico, Infrastrutture e telecomunicazioni per l’Italia SpA (Infratel Italia SpA)

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 11 grudnia 2017 r. – Telecom Italia SpA / Ministero dello Sviluppo Economico, Infrastrutture e telecomunicazioni per l’Italia SpA (Infratel Italia SpA)
   (Sprawa C-697/17)
   (2018/C 112/19)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Telecom Italia SpA

      Druga strona postępowania: Ministero dello Sviluppo Economico, Infrastrutture e telecomunicazioni per l’Italia SpA (Infratel Italia SpA)

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 28 ust. 2 zdanie pierwsze dyrektywy 2014/24/UE (1) należy interpretować w taki sposób, że przepis ten wymaga pełnej tożsamości prawnej i gospodarczej pomiędzy wykonawcami wybranymi w ramach preselekcji, i tymi, którzy złożą ofertę w ramach procedury ograniczonej i czy, w szczególności, przepis ten należy interpretować w taki sposób, że stoi on na przeszkodzie umowie zawartej pomiędzy holdingami kontrolującymi dwóch wybranych w ramach preselekcji wykonawców w czasie pomiędzy wyborem w ramach preselekcji, a przedstawieniem ofert, w sytuacji kiedy: a) przedmiotem i skutkiem tej umowy jest (między innymi) dokonanie połączenia poprzez włączenie jednej ze spółek wybranych w ramach preselekcji do innej z nich (co stanowi transakcję zatwierdzoną, zresztą, przez Komisję Europejską); b) skutki transakcji połączenia nastąpiły dopiero po przedstawieniu oferty przez spółkę przejmującą (co stanowi powód, dla którego w momencie przestawienia oferty, jej skład nie był zmieniony w stosunku do składu istniejącego w momencie preselekcji); c) następnie przejęta spółka (której skład nie został zmieniony w ostatnim dniu terminu do składania ofert) postanowiła jednak nie uczestniczyć w procedurze ograniczonej, prawdopodobnie, w ramach wykonania programu umownego ustalonego umową zawartą pomiędzy holdingami?

      (1)  Dyrektywa 2014/24/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94, s. 65)


title: Sprawa T-69/18: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2018 r. – Verband Deutscher Alten- und Behindertenhilfe i CarePool Hannover / Komisja

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/44

         Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2018 r. – Verband Deutscher Alten- und Behindertenhilfe i CarePool Hannover / Komisja
   (Sprawa T-69/18)
   (2018/C 112/56)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Verband Deutscher Alten- und Behindertenhilfe, Landesverband Niedersachsen/Bremen und Hamburg/Schleswig-Holstein eV (Hanower, Niemcy) i CarePool Hannover GmbH (Hanower) (przedstawiciel: adwokat T. Unger)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 7686 final z dnia 23 listopada 2017 r. dotyczącej pomocy państwa SA.42268 (2017/E) – Niemcy, pomoc państwa na wsparcie zadań pomocy społecznej oraz SA.42877 (2017/E) – Deutschland CarePool Hannover GmbH, a także

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia praw proceduralnych

                           —

                           Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych w rozumieniu art. 263 ust. 2 TFUE wynika z tego, że pozwana pomimo poważnych trudności w ocenie stanu faktycznego i prawnego postanowiła nie wszczynać formalnego postępowania wyjaśniającego. W szczególności czas trwania, jakość uzasadnienia pozwanej i jej zachowanie podczas spornej procedury kontroli pomocy wzmacniają te poważne trudności przy ocenie kwestii formalnego postępowania wyjaśniającego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 296 ust. 2 TFUE

                           —

                           Dalsze naruszenie istotnych wymogów proceduralnych wynika z tego, że zaskarżona decyzja nie jest wystarczająco uzasadniona i tym samym nie spełnia wymagań art. 296 ust. 2 TFUE.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 i nast. TFUE

                           —

                           Następnie ma miejsce naruszenie art. 107 i nast. TFUE, gdyż pozwana niesłusznie założyła, że występuje istniejące działanie. Sporne dofinansowania są nowymi działaniami, które spełniają kryteria pomocy.


title: Sprawa T-759/16: Postanowienie Sądu z dnia 23 stycznia 2018 r. – Campailla / Unia Europejska (Skarga o odszkodowanie — Prawo instytucjonalne — Odpowiedzialność Unii Europejskiej — Orzeczenia wydane przez Sąd i Trybunał — Skarga odrzucona przez Sąd jako niedopuszczalna — Odwołanie odrzucone jako niedopuszczalne ze względu na brak reprezentacji — Skarga oczywiście niedopuszczalna)

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/31

         Postanowienie Sądu z dnia 23 stycznia 2018 r. – Campailla / Unia Europejska
   (Sprawa T-759/16) (1)

   ((Skarga o odszkodowanie - Prawo instytucjonalne - Odpowiedzialność Unii Europejskiej - Orzeczenia wydane przez Sąd i Trybunał - Skarga odrzucona przez Sąd jako niedopuszczalna - Odwołanie odrzucone jako niedopuszczalne ze względu na brak reprezentacji - Skarga oczywiście niedopuszczalna))
   (2018/C 112/40)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Massimo Campailla (Holtz, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Rollinger)

      Strona pozwana: Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo J. Inghelram oraz L. Tonini Alabiso, następnie J. Inghelram oraz V. Hanley-Emilsson, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody poniesionej przez skarżącą w związku z postanowieniem z dnia 6 października 2011 r., Campailla/Komisja (C-265/11 P, niepublikowany, EU:C:2011:644).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Massimo Campailla pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Unię Europejską, reprezentowaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 78 z 13.3.2017.


title: Sprawa C-43/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 24 stycznia 2018 r. – Compagnie d’entreprises CFE SA / Région de Bruxelles-Capitale

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 24 stycznia 2018 r. – Compagnie d’entreprises CFE SA / Région de Bruxelles-Capitale
   (Sprawa C-43/18)
   (2018/C 112/31)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Compagnie d’entreprises CFE SA

      Strona przeciwna: Région de Bruxelles-Capitale

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dekret, na podstawie którego organ państwa członkowskiego wyznacza specjalny obszar ochrony, zgodnie z dyrektywą [Rady] 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (1), czyli dekret zawierający cele ochronne oraz ogólne środki zapobiegawcze o charakterze normatywnym, stanowi plan lub program w rozumieniu dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady] 2001/42/WE [z dnia 27 czerwca 2001 r.] w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (2)?

               2)

               A konkretnie, czy taki dekret wchodzi w zakres art. 3 ust. 4 jako plan lub program, który określa ramy dla przyszłego zezwolenia na inwestycję dotyczącego projektów, co oznacza, że stosowanie do art. 3 ust. 5 państwa członkowskie powinny ustalić, czy może on potencjalnie powodować znaczący wpływ na środowisko?

               3)

               Czy art. 3 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/42/WE w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko należy interpretować w ten sposób, że ten sam dekret o wyznaczeniu obszaru jest wyłączony z zakresu stosowania jej art. 3 ust. 4?

      (1)  Dz.U. L 206, s. 7.

      (2)  Dz.U. L 197, s. 30.


title: Sprawa C-625/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 3 listopada 2017 r. – Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 3 listopada 2017 r. – Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG
   (Sprawa C-625/17)
   (2018/C 112/08)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę rewizyjną: Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG

      Druga strona postępowania: Finanzamt Feldkirch

      Pytanie prejudycjalne

   Czy uregulowanie przewidujące opłatę od sumy bilansowej instytucji kredytowych jest – ze względu na obowiązek uiszczania opłaty od nieskonsolidowanej sumy bilansowej (nie uwzględnionej w skonsolidowanym sprawozdaniu rocznym grupy) – sprzeczne ze swobodą świadczenia usług przewidzianą w art. 56 i nast. TFUE lub ze swobodą przepływu kapitału i płatności przewidzianą w art. 63 TFUE, w sytuacji gdy instytucja kredytowa z siedzibą w Austrii powinna uiszczać opłatę z tytułu transakcji bankowych zawieranych z klientami z innych państw Unii Europejskiej, podczas gdy nie jest tak w wypadku instytucji kredytowej z siedzibą w Austrii, która zawiera transakcje jako spółka dominująca grupy instytucji kredytowych za pośrednictwem wchodzącej w skład tej grupy instytucji kredytowej, która ma siedzibę w innym państwie Unii Europejskiej i której bilans, ze względu na przynależność do owej grupy, powinien zostać skonsolidowany z bilansem instytucji kredytowej będącej spółką dominującą?


title: Sprawa C-702/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 14 grudnia 2017 r. – Unareti SpA / Ministero dello Sviluppo Economico i in.

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 14 grudnia 2017 r. – Unareti SpA / Ministero dello Sviluppo Economico i in.
   (Sprawa C-702/17)
   (2018/C 112/20)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Unareti SpA

      Strona przeciwna: Ministero dello Sviluppo Economico, Presidenza del Consiglio dei Ministri – Dipartimento per gli Affari Regionali, Autorità Garante per l’Energia Elettrica il Gas e il Sistema Idrico – Sede di Milano, Presidenza del Consiglio dei Ministri – Conferenza Stato Regioni ed Unificata, Ministero per gli affari regionali, Dipartimento per gli affari regionali e le autonomie, Conferenza Unificata Stato Regioni e Enti Locali

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wspomniane zasady i przepisy sprzeciwiają się obowiązywaniu przywołanych przepisów krajowych, które przewidują wsteczne stosowanie kryteriów ustalenia kwot zwrotów należnych byłym koncesjonariuszom, co wpływa na wcześniejsze stosunki umowne, czy też takie stosowanie jest uzasadnione, również w świetle zasady proporcjonalności, potrzebą ochrony innych interesów publicznych o europejskim znaczeniu i związanych z koniecznością zapewnienia lepszej ochrony konkurencji na docelowym rynku oraz wzmocnionej ochrony użytkowników usługi, którzy mogliby pośrednio odczuć skutki ewentualnego wzrostu kwot należnych byłym koncesjonariuszom?


title: Sprawa T-265/17: Postanowienie Sądu z dnia 1 lutego 2018 r. – ExpressVPN / EUIPO (EXPRESSVPN) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy EXPRESSVPN — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Żądanie zmiany — Jedyne żądanie — Niedopuszczalność)

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/32

         Postanowienie Sądu z dnia 1 lutego 2018 r. – ExpressVPN / EUIPO (EXPRESSVPN)
   (Sprawa T-265/17) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy EXPRESSVPN - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Żądanie zmiany - Jedyne żądanie - Niedopuszczalność))
   (2018/C 112/41)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ExpressVPN Ltd, (Glen Vine, Wyspa Man) (przedstawiciel: A. Muir Wood, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 lutego 2017 r. (sprawa R 1352/2016-5) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską nr 1265562 graficznego znaku towarowego EXPRESSVPN.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               ExpressVPN Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 202 z 26.6.2017.