title: Sprawa T-677/16: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2016 r. – Bowles/EBC

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/54

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2016 r. – Bowles/EBC
   (Sprawa T-677/16)
   (2016/C 419/71)
   Język postępowania: francuski

      Strony

         Strona skarżąca:

      Strona skarżąca: Carlos (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

         W konsekwencji:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji CSO z dnia 29 lutego 2016 r. wydanej z upoważnienia zarządu, doręczonej personelowi w dniu 11 marca 2016 r., o wykluczeniu skarżącego z postępowania ASA za 2016 r.;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej specjalne odwołanie z dnia 5 lipca 2016 r., otrzymanej w dniu 13 lipca 2016 r.;

               —

               Zasądzenie naprawienia szkody majątkowej skarżącego polegającej na utracie szansy na uzyskanie ASA w 2016 r., szacowanej na 49 102 EUR;

               —

               Zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę skarżącego szacowaną ex aequo et bono na 15 000 EUR;

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji, art. 12 i 21 Karty praw podstawowych (zwanej dalej: „Kartą”) oraz art. 51 warunków zatrudnienia pracowników EBC (zwanych dalej „warunkami zatrudnienia”), prawa do rozwoju kariery zawodowej i awansu oraz zasady pewności prawa.

                           —

                           Skarżący uważa, że wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 grudnia 2015 r. w sprawie F-94/14, Bowles/EBC nie został dotychczas wykonany przez EBC. W szczególności okólnik nr 1/2011 o dodatkowych podwyżkach wynagrodzenia („ASA”), uznany za niezgodny z prawem przez Sąd do spraw Służby Publicznej, nie został wycofany ani zmieniony.

                           —

                           Uważa również, że w braku zmiany przepisów, przedstawiciele personelu, którym przysługuje całkowite lub znaczne zwolnienie ze świadczenia pracy, znów znaleźli się w takiej sytuacji, że są pozbawieni możliwości awansowania w zakresie płacy i zaszeregowania, w odróżnieniu od reszty personelu EBC.

                           —

                           Skarżący uważa także, że wykluczenie go z oceny porównawczej, po której EBC podejmuje decyzje o przyznaniu ASA, ma wpływ na zgodność z prawem tej procedury i że to wykluczenie, w praktyce definitywne, w oczywisty sposób działa na jego niekorzyść i dyskryminuje go ze względu na jego status przedstawiciela personelu w pełnym wymiarze czasu pracy.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący braku kompetencji Chief Services Officer („CSO”) do podjęcia decyzji o nieprowadzeniu procedury określonej w okólniku nr 1/2011 względem skarżącego.

                           —

                           Skarżący uważa, że oprócz kompetencji do decydowania o tym, kto otrzyma ASA, zarząd EBC nie delegował na CSO żadnych innych kompetencji w zakresie ASA, ani tez kompetencji do zmiany okólnika nr 1/2011 w celu wykluczenia z jego zastosowania niektórych pracowników.

                           —

                           W konsekwencji CSO nie miał kompetencji do podjęcia decyzji o niezastosowaniu okólnika nr 1/2011 do skarżącego, gdy okólnik ten powinien był być do niego stosowany, gdyby CSO działał zgodnie z uprawnieniami delegowanymi mu przez zarząd.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący braku zasięgnięcia opinii komitetu pracowniczego z naruszeniem art. 27 Karty i art. 48 i 49 warunków zatrudnienia.

                           —

                           Skarżący uważa, że gdyby decyzję CSO uznać za decyzję zmieniającą okólnik nr 1/201, nie została ona uprzednio skonsultowana z komitetem pracowniczym. Konsultacja wymagana była w szczególności przed jakąkolwiek zmianą okólnika nr 1/2011, w związku z czym EBC powinien był zasięgnąć opinii komitetu pracowniczego w kwestii tej zmiany.


title: Sprawa C-270/14 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 października 2015 r. – Debonair Trading Internacional Lda/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) [Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SÔ:UNIC — Wcześniejsze słowne, krajowy i wspólnotowe, znaki towarowe SO…?, SO…? ONE, SO…? CHIC — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Rodzina znaków towarowych]

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/9

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 października 2015 r. – Debonair Trading Internacional Lda/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa C-270/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SÔ:UNIC - Wcześniejsze słowne, krajowy i wspólnotowe, znaki towarowe SO…?, SO…? ONE, SO…? CHIC - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Rodzina znaków towarowych])
   (2015/C 406/08)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Debonair Trading Internacional Lda (przedstawiciel: T. Alkin, barrister)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Debonair Trading Internacional Lda zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa T-503/15: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2015 r. – Aranynektár/OHIM – Naturval Apícola (Natür-bal)

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/43

         Skarga wniesiona w dniu 1 września 2015 r. – Aranynektár/OHIM – Naturval Apícola (Natür-bal)
   (Sprawa T-503/15)
   (2015/C 354/52)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aranynektár Termékgyártó és Kereskedelmi Kft (Dunavarsány, Węgry) (przedstawiciel: adwokat I. Molnár)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Naturval Apícola, S.L. (Monserrat, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Natür-bal” – zgłoszenie nr 11 374 841

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 czerwca 2015 r. w sprawie R 1158/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie niniejszej skargi;

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji, oddalenie odwołania wniesionego przez wnoszącego sprzeciw od decyzji Wydziału Sprzeciwów (decyzja nr 2 156 383 z dnia 5 marca 2014 r.) i utrzymanie w mocy tej decyzji Wydziału Sprzeciwów;

               —

               obciążenie wnoszącego sprzeciw kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-400/06: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2006 r. — ZERO Industry przeciwko OHIM — zero International Holding (zerorh+)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/30

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2006 r. — ZERO Industry przeciwko OHIM — zero International Holding (zerorh+)
   (Sprawa T-400/06)
   (2007/C 56/59)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: ZERO Industry Srl (Como, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. Rapisardi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: zero International Holding GmbH & Co. KG (Brema, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Pierwszą Izbę Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego w dniu 5 października 2006 r. w sprawie R0958/2005-1, doręczonej skarżącej w dniu 23 października 2006 r.;

               —

               definitywne odrzucenie sprzeciwu wniesionego przez pozwaną wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 2004547 w imieniu Zero Industry Srl;

               —

               nakazanie Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego rejestracji wspólnotowego znaku towarowego zgłoszonego przez Zero Industry Srl;

               —

               obciążenie solidarnie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego oraz jakiejkolwiek innej strony przegrywającej sprawę kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem oraz w związku z postępowaniem w sprawie sprzeciwu i postępowaniem odwoławczym przed Urzędem Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „zerorh+” dla towarów z klas 9, 18 i 25 — zgłoszenie nr 2004547

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: zero International Holding GmbH & Co. KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: krajowy graficzny znak towarowy „zero” dla towarów z klas 18 i 25 oraz krajowy słowny znak towarowy „zero” dla towarów z klasy 9

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94
   Skarżąca twierdzi, że Izba Odwoławcza nieprawidłowo zinterpretowała ten przepis, ponieważ nie uwzględniła wizualnych, fonetycznych i koncepcyjnych różnic między towarami objętymi występującymi w sprawie znakami.


title: Sprawa F-40/15: Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2015 r. – ZZ/Rada

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/27

         Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2015 r. – ZZ/Rada
   (Sprawa F-40/15)
   (2015/C 178/30)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny skarżącej za 2013 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącej sporządzonego za 2013 r.

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-92/15: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen – Belgia) – Sven Mathys/De Grave Antverpia NV [Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 96/75/WE — Systemy czarterowania i wyznaczania stawek przewozowych w żegludze śródlądowej — Zakres — Artykuł 1 lit. b) — Pojęcie „przewoźnika” — Artykuł 2 — Swoboda zawierania umów i negocjowania stawek]

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/3

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen – Belgia) – Sven Mathys/De Grave Antverpia NV
   (Sprawa C-92/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 96/75/WE - Systemy czarterowania i wyznaczania stawek przewozowych w żegludze śródlądowej - Zakres - Artykuł 1 lit. b) - Pojęcie „przewoźnika” - Artykuł 2 - Swoboda zawierania umów i negocjowania stawek])
   (2016/C 462/03)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van beroep te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sven Mathys

      Strona pozwana: De Grave Antverpia NV

      Sentencja

   W ramach działalności w zakresie przewozu towarów w żegludze śródlądowej art. 1 lit. b) dyrektywy Rady 96/75/WE z dnia 19 listopada 1996 r. w sprawie systemów czarterowania i wyznaczania stawek przewozowych w krajowej i międzynarodowej żegludze śródlądowej we Wspólnocie, definiujący „przewoźnika” jako właściciela lub armatora jednego lub kilku statków żeglugi śródlądowej, i art. 2 tej dyrektywy, stanowiący, że w tej dziedzinie umowy między określonymi stronami zawierane są w sposób swobodny, należy interpretować w ten sposób, że przepisy te nie sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, takiemu jak mające zastosowanie w postępowaniu głównym, które pozwalałoby osobie, która nie odpowiada tej definicji, na zawarcie umowy przewozu w charakterze przewoźnika.

      (1)  Dz.U. C 155 z 11.5.2015.


title: Sprawa T-44/11: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2011 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/29

         Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2011 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-44/11)
   2011/C 80/54
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: L. Ventrella, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji z dnia 4 listopada 2010 r. nr C(2010) 7555, ogłoszonej w dniu 5 listopada 2010 r., która wyłącza z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW).

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swego żądania skarżąca podnosi trzy zarzuty:

               1)

               Pierwszy zarzut dotyczy naruszenia istotnych wymogów proceduralnych (art. 269 TUE, dawny art. 253 WE) ze względu na brak uzasadnienia, wypaczenia okoliczności faktycznych, naruszenia zasady proporcjonalności, naruszenia art. 24 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2799/99 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1255/99 w odniesieniu do przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonych na paszę oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu (Dz.U. L 340, s. 3).
               Skarżąca podnosi w tym zakresie, że Komisja dokonała pewnych korekt finansowych w sektorze mleka odtłuszczonego uzasadniając to niewłaściwym stosowaniem redukcji pomocy i kar przewidzianych przepisami prawa. W szczególności, w oparciu o zwężającą wykładnię art. 24 ust. 2 rozporządzenia (WE) 2799/1999, która jest błędna i niezgodna z celem tego przepisu, Komisja stwierdziła, że kwartalna kontrola przeprowadzona w tygodniu po nieprawidłowej wypłacie nie stanowi specjalnego dochodzenia w świetle prawa wspólnotowego, a zatem nie może go zastąpić. Ponadto, Komisja wywiodła ze szczególnych przypadków o niewielkim znaczeniu uogólnienia co do ewentualnych i całkowicie hipotetycznych uchybień w zakresie kar ze strony władz włoskich, dopuszczając się wypaczenia okoliczności faktycznych. Wreszcie, ponieważ wysokość kar, które zdaniem Komisji nie zostały nałożone, jest w znacznym stopniu niższa niż całkowita kwota, którą Komisja chce obciążyć Włochy, nie można zrozumieć powodów zastosowania korekt ryczałtowych, które są nieproporcjonalne i nadmierne. Wobec tego, poza oczywistym brakiem uzasadnienia, doszło też do naruszenia zasady proporcjonalności.

               2)

               Drugi zarzut dotyczy naruszenia istotnych wymogów proceduralnych (art. 269 TUE, art. 253 WE) ze względu na brak uzasadnienia, naruszenia zasady proporcjonalności, naruszenia art. 6 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej w zakresie uchybienia podstawowym zasadom ochrony uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa, braku retroaktywności przepisów materialnych, naruszenia art. 32 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, s. 1), naruszenia zasady „ne bis in idem”.
               Skarżąca stwierdza w tym zakresie, że Komisja, po przeprowadzeniu dochodzenia, które wszczęła w 2003 r., zastosowała do państwa członkowskiego korektę odnośnie do roku budżetowego 2009 r., dotyczącą organizacji systemu odzysku agencji płatniczych, proporcjonalnie do wartości w sprawach, które jako nierozstrzygnięte przez Komisję na podstawie obowiązujących w tym okresie przepisów wspólnotowych, zostały uznane za objęte stosowaniem nowych przepisów, podlegając wobec tego zasadzie zwanej fifty-fifty, wprowadzonej przez rozporządzenie (WE) nr 1290/05. Omawiana korekta finansowa jest niezgodna z prawem, ponieważ ustaliła automatyczne przypisanie państwu członkowskiemu 50 % odnośnych kwot, na podstawie art. 32 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1290/05, który został bezprawnie zastosowany z mocą wsteczną do dochodzenia w zakresie zarządzania długami dotyczącymi „sytuacji występującej w latach 2002/2003”, co Komisja w sposób wyraźny przyznała. Ponadto, odnośnie do tych samych przypadków będących przedmiotem weryfikacji zastosowano już do państwa włoskiego korektę finansową w wysokości 50 %, w oparciu o art. 32 rozporządzenia nr 1290/2005 na podstawie decyzji Komisji nr C (2007) 1901 z dnia 27 kwietnia 2007 r. Obecnie, w zaskarżonej decyzji, Komisja stosuje do tych samych przypadków i na podstawie tych samych ustaleń dalszą korektę w wysokości 100 % niepobranych należności. Nałożenie po latach kolejnych 50 % tytułem sankcji jest niezgodne z prawem i w znacznym stopniu nieproporcjonalne, a przede wszystkim nastąpiło z naruszeniem zasady „ne bis in idem”.

               3)

               Trzeci zarzut oparty jest na wygaśnięciu uprawnień Komisji w zakresie stosowania sankcji, naruszeniu rozsądnego terminu zakończenia dochodzenia w sprawie, naruszeniu art. 32 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1290/05 i naruszeniu zasady „ne bis in idem”.
               Tytułem ewentualnym w stosunku do drugiego zarzutu, w mało prawdopodobnym przypadku, gdyby art. 32 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1290/05, zastosowany z mocą wsteczną przez Komisję do dochodzenia w sprawie, należało traktować jako przepis proceduralny, skarżąca podważa zgodność z prawem omawianej korekty wobec upływu czteroletniego terminu przedawnienia na wykonanie uprawnień Komisji w zakresie nakładania sankcji. W ostatniej kolejności skarżąca podnosi niezgodność z prawem korekt w niniejszej sprawie w związku z przekroczeniem rozsądnego terminu przeprowadzenia omawianego dochodzenia. W następstwie braku zakończenia dochodzenia w rozsądnym czasie (w ponad osiem lat od jego rozpoczęcia), budżet państwa poniósł znaczne straty dochodów w wyniku decyzji Komisji nr C(2007) 1901 o zastosowaniu korekty ryczałtowej w wysokości 50 %, która to decyzja dotyczy tych samych przypadków, które są przedmiotem zaskarżonej decyzji, przyjętej z naruszeniem zasady „ne bis in idem”.


title: Sprawa C-418/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgerichts Innsbruck (Austria) w dniu 10 sierpnia 2011 r. — TEXDATA Software GmbH

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgerichts Innsbruck (Austria) w dniu 10 sierpnia 2011 r. — TEXDATA Software GmbH
   (Sprawa C-418/11)
   2011/C 331/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Innsbruck

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: TEXDATA Software GmbH

      Pytania prejudycjalne

   Czy prawo unijne w swoim obecnym stanie, w szczególności

               1)

               swoboda przedsiębiorczości, o której mowa w art. 49, 54 TFUE,

               2)

               ogólna zasada skutecznej ochrony praw (art. 6 ust. 3 TUE) (zasada skuteczności),

               3)

               zasada bycia wysłuchanym zgodnie z art. 47 ust. 2 Karty Praw Podstawowych (art. 6 ust. 1 TUE) i art. 6 ust. 2 EKPC (art. 6 ust. 1 TUE),

               4)

               zasada ne bis in idem, o której mowa w art. 50 Karty Praw Podstawowych lub

               5)

               wymogi w odniesieniu do kar w ramach procedury publikacji, o których mowa w art. 6 dyrektywy 68/151/WE (1), art. 60a dyrektywy 78/660/WE (2) i art. 38 ust. 6 dyrektywy 83/349/WE (3),

         stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które w razie przekroczenia ustawowego dziewięciomiesięcznego terminu do sporządzenia i ujawnienia rocznego sprawozdania finansowego wobec właściwego sądu prowadzącego rejestr przedsiębiorców

               —

               bez możliwości zajęcia uprzednio stanowiska w odniesieniu do istnienia obowiązku ujawnienia i ewentualnych przeszkód, w szczególności bez uprzedniego sprawdzenia, czy to roczne sprawozdanie finansowe zostało już przedłożone sądowi rejestrowemu głównej siedziby, oraz

               —

               bez uprzedniego skierowanego do spółki lub do organów uprawnionych do jej reprezentacji indywidualnego wezwania do spełnienia obowiązku ujawnienia;

         wymaga od sądu prowadzącego rejestr przedsiębiorców nałożenia natychmiast minimalnej grzywny w wysokości 700 EUR na spółkę i na każdy z uprawnionych do jej reprezentacji organów zakładając w razie braku dowodu przeciwnego fikcję, że spółka i jej organy ze swojej winy zaniechały ujawnienia, i w razie dalszej dwumiesięcznej zwłoki nakazuje nałożenie natychmiast kolejnych grzywien w wysokości 700 EUR na spółkę i na każdy z uprawnionych do jej reprezentacji organów ponownie zakładając w razie braku dowodu przeciwnego fikcję, że spółka i jej organy ze swojej winy zaniechały ujawnienia?

      (1)  Pierwsza dyrektywa Rady 68/151/WE z dnia 9 marca 1968 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi traktatu, w celu uzyskania ich równoważności w całej Wspólnocie, dla zapewnienia ochrony interesów zarówno wspólników jak i osób trzecich, Dz.U. Dz 65, s. 8

      (2)  Czwarta dyrektywa Rady 78/660/WE z dnia 25 lipca 1978 r. wydana na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu, w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, Dz.U. 2006 L 224, s.1

      (3)  Siódma dyrektywa Rady 83/349/WE z dnia 13 czerwca 1983 r. wydana na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych, Dz.U. Dz 193, s.1


title: Sprawa T-121/07: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2007 r. — Alstom przeciwko Komisji

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/30

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2007 r. — Alstom przeciwko Komisji
   (Sprawa T-121/07)
   (2007/C 140/51)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Alstom (Levallois Perret, Francja) (przedstawiciele: adwokat J. Derenne, W. Broere, solicitor i adwokaci A. Müller-Rappard, C. Guirado)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 lit. b), art. 2 lit. b) i art. 2 lit. c) zaskarżonej decyzji;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, znaczne obniżenie grzywny nałożonej na Alstom;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową) w przedmiocie kartelu w dziedzinie projektów rozdzielnic z izolacją gazową polegającego na manipulacji przetargami dotyczącymi tych projektów, ustalaniu minimalnych cen sprzedaży, przydziale kontyngentu, przydziale projektów i wymianie informacji. Tytułem żądania ewentualnego skarżąca wnosi o uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na nią w zaskarżonej decyzji.
   Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi osiem zarzutów.
   Zarzut pierwszy opiera się na naruszeniu zasad dotyczących ochrony sądowej i ogólnej zasady „prawa do skutecznego środka odwoławczego” w zakresie w jakim nakładając łącznie grzywnę na dwa niezależne od siebie przedsiębiorstwa, zarówno prawnie jaki i gospodarczo, Komisja stworzyła sytuację, w której ewentualna korzyść skarżącej z wniesienia skargi przeciwko zaskarżonej decyzji zależy jedynie od rodzaju skargi wniesionej przez niezależny podmiot trzeci.
   Zarzut drugi opiera się na naruszeniu reguł mających zastosowanie do solidarności w zakresie w jakim Komisja solidarnie obciążyła taką samą odpowiedzialnością dwa przedsiębiorstwa prawnie od siebie niezależne naruszając tym samym zasadę pewności prawa i zasadę indywidualizacji kary.
   W ramach zarzutu trzeciego skarżąca zarzuca Komisji naruszenie art. 253 WE w zakresie w jakim nie wyjaśniła ona dlaczego elementy przedstawione przez skarżącą w celu wykazania braku decydującego wpływu skarżącej na jej w 100 % zależne spółki nie okazały się wystarczające w celu obalenia wzruszalnego domniemania w tym przedmiocie.
   Podniesiony przez skarżącą zarzut czwarty opiera się na naruszeniu art. 81 WE i w szczególności zasad dotyczących przypisania spółkom dominującym naruszeń popełnionych przez ich spółki zależne a także zasad dotyczących przeniesienia odpowiedzialności za naruszenia.
   W ramach zarzutu piątego skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza zasady mające zastosowanie do uznawania okoliczności obciążających za rolę „przywódcy kartelu” w związku z zasadą równości traktowania. Skarżąca twierdzi, że Komisja niesłusznie przypisała skarżącej rolę przywódcy i że jej rola „sekretarza europejskiego” kartelu miała charakter czysto administracyjny i nie przyznała jej roli ważniejszej od innych uczestników kartelu. W konsekwencji skarżąca utrzymuje, że Komisja popełniła błąd w ocenie naruszając zasady mające zastosowanie w tej sprawie a ponadto nie uzasadniła w sposób wystarczający swojej decyzji w tym przedmiocie.
   Skarżąca twierdzi ponadto, że Komisja naruszyła zasady prawa mające zastosowanie do dowodu na ciągłość naruszenia nie przedstawiając dowodów mających związek z faktami wystarczająco zbliżonymi w czasie w celu stwierdzenia ciągłości naruszenia.
   Zarzut siódmy, na który powołuje się skarżąca opiera się na naruszeniu prawa do obrony ponieważ jej zdaniem, zaskarżona decyzja opiera się na pewnych danych, które nie zostały zawarte w piśmie Komisji w sprawie przedstawienia zarzutów, w odniesieniu do których Komisja nie poinformowała, że wyciągnie konsekwencje w zaskarżonej decyzji.
   Wreszcie, w ramach zarzutu ósmego, skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła zasady dotyczące obliczania kwoty podstawowej grzywny poprzez ustalenie w zaskarżonej decyzji za całość okresu naruszenia kwoty grzywny na podstawie obrotu uzyskanego na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego, podczas gdy porozumienie EOG weszło w życie w dniu 1 stycznia 1994 r.


title: Sprawa C-459/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg – Niemcy) – Werner Krieger przeciwko ERGO Lebensversicherung AG

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/21

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg – Niemcy) – Werner Krieger przeciwko ERGO Lebensversicherung AG
   (Sprawa C-459/12) (1)

   2014/C 184/28
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 9 z 12.1.2013.


title: Sprawa C-150/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 30 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Danii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodny przepływ pracowników — Swoboda świadczenia usług — Swobodny przepływ kapitału — Swoboda przedsiębiorczości — Podatek dochodowy — Zabezpieczenia na starość — Przystąpienie do towarzystwa emerytalnego mającego siedzibę w innym państwie członkowskim — Ustawodawstwo podatkowe — Ograniczenie możliwości odliczenia lub wyłączenia od dochodu podlegającego opodatkowaniu składek zapłaconych w ramach programu emerytalnego — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Skuteczność kontroli podatkowych — Spójność systemu podatkowego — Symetria systemu podatkowego — Konwencja o unikaniu podwójnego opodatkowania)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 30 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Danii
   (Sprawa C-150/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swobodny przepływ pracowników - Swoboda świadczenia usług - Swobodny przepływ kapitału - Swoboda przedsiębiorczości - Podatek dochodowy - Zabezpieczenia na starość - Przystąpienie do towarzystwa emerytalnego mającego siedzibę w innym państwie członkowskim - Ustawodawstwo podatkowe - Ograniczenie możliwości odliczenia lub wyłączenia od dochodu podlegającego opodatkowaniu składek zapłaconych w ramach programu emerytalnego - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Skuteczność kontroli podatkowych - Spójność systemu podatkowego - Symetria systemu podatkowego - Konwencja o unikaniu podwójnego opodatkowania)
   (2007/C 82/03)
   Język postępowania: duński
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: R. Lyal, S. Tams i H. Støvalbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Danii (Przedstawiciel: J. Molde)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Szwecji (Przedstawiciel: A. Kruse, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 39, 43, 49 i 56 WE — Przepisy podatkowe ograniczające możliwość odliczenia od dochodu podlegającego opodatkowaniu składek na ubezpieczenie emerytalne zapłaconych na podstawie umów zawartych z towarzystwami mającymi siedzibę w innym państwie członkowskim
   Sentencja

               1)

               Przyjmując i utrzymując w mocy system ubezpieczeń na życie i system emerytalny przewidujące, że prawo do odliczenia i wyłączenia z podstawy opodatkowania składek przysługuje jedynie w odniesieniu do składek zapłaconych na podstawie programów emerytalnych prowadzonych przez towarzystwa emerytalne mające siedzibę w Danii, podczas gdy żadna ulga podatkowa o takim charakterze nie jest przyznawana w odniesieniu do składek zapłaconych na podstawie programów emerytalnych prowadzonych przez towarzystwa emerytalne mające siedzibę w innych państwach członkowskich, Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 39, 43 i 49 WE.

               2)

               Królestwo Danii zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Szwecji ponosi swoje własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 190 z 24.7.2004 r.


title: Sprawa C-89/07: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/23

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-89/07)
   (2007/C 95/40)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: G. Rozet, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że zachowując w swych przepisach prawnych wymóg obywatelstwa francuskiego celem sprawowania stanowisk kapitanów i oficerów (pierwszej klasy) na wszystkich statkach pływających pod francuską banderą, Republika Francuska uchybiła swoim zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 39WE;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Francuskie przepisy prawne — w zakresie, w jakim zawierają wymóg obywatelstwa francuskiego celem sprawowania stanowisk kapitanów i oficerów (pierwszej klasy) na wszystkich statkach pływających pod francuską banderą — nie są zgodne z przepisami prawa wspólnotowego w zakresie swobody przepływu pracowników, zgodnie z wykładnią Trybunału dokonaną w wyrokach z dnia 30 września 2003 r. w sprawie C-405/01 Colegio de Oficiales de la Marina Mercante Española oraz w sprawie C-47/02 Anker i in. Taki wymóg obywatelstwa może być stosowany tylko wobec stanowisk kapitanów i pierwszych oficerów, które wiążą się faktycznie ze stałym wykonywaniem prerogatyw władzy publicznej.


title: Sprawa C-302/06: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove — Republika Słowacka) — František Koval'ský przeciwko Mesto Prešov, Dopravný podnik Mesta Prešov, a.s. (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Protokół do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności — Prawo własności — Instalacje elektryczne na terenach prywatnych bez odszkodowania dla właścicieli — Brak właściwości Trybunału)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/11

         Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove — Republika Słowacka) — František Koval'ský przeciwko Mesto Prešov, Dopravný podnik Mesta Prešov, a.s.
   (Sprawa C-302/06) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Protokół do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności - Prawo własności - Instalacje elektryczne na terenach prywatnych bez odszkodowania dla właścicieli - Brak właściwości Trybunału)
   (2007/C 82/22)
   Język postępowania: słowacki
   Sąd krajowy
   Krajský súd v Prešove
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: František Koval'ský

      Strona pozwana: Mesto Prešov, Dopravný podnik Mesta Prešov, a.s.

      Interwenienci: Zuzana Petrová, Ondrej Valla
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Krajský súd v Prešove — Wykładania art. 6 traktatu UE oraz art. 1 protokołu do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Paryżu w dniu 20 marca 1952 r. — Prawo własności — Ustawodawstwo krajowe umożliwiające rozmieszczenie instalacji elektrycznych na terenach prywatnych bez przyznania właścicielom prawa do odszkodowania
   Sentencja
   Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie przedstawione przez Krajský súd v Prešove postanowieniami z dnia 2 maja i 21 lipca 2006 r.

      (1)  Dz. U. C 249 z 14.10.2006.


title: Sprawa T-333/11: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2011 r. — Wessang przeciwko OHIM — Greinwald (star foods)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/51

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2011 r. — Wessang przeciwko OHIM — Greinwald (star foods)
   (Sprawa T-333/11)
   2011/C 269/114
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Nicolas Wessang (Zimmerbach, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Grolée)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Greinwald GmbH (Kempten, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Izbę Odwoławczą OHIM w dniu 15 kwietnia 2011 r.;

               —

               orzeczenie, że na OHIM ciąży obowiązek podjęcia środków w celu zastosowania się do wyroku stwierdzającego nieważność wyżej wymienionej decyzji i tym samym uwzględnienia sprzeciwu wniesionego przez Nicolasa WESSANGA w dniu 26 września 2005 r. wobec rejestracji znaku towarowego STAR FOODS + przedstawienie graficzne nr 4 105 615;

               —

               orzeczenie, że na OHIM ciąży obowiązek podjęcia środków w celu zastosowania się do wyroku stwierdzającego nieważność wyżej wymienionej decyzji i tym samym odrzucenia zgłoszenia znaku towarowego STAR FOODS + przedstawienie graficzne nr 4 105 615 w całości;

               —

               obciążenie spółki GREINWALD GmbH oraz OHIM solidarnie, względnie na zasadzie odpowiedzialności in solidum, całością kosztów i wydatków poniesionych przez Nicolasa WESSANGA w postępowaniu w sprawie sprzeciwu, postępowaniu odwoławczym i w niniejszym postępowaniu;

               —

               obciążenie spółki GREINWALD GmbH całością kosztów i wydatków poniesionych przez nią w postępowaniu w sprawie sprzeciwu, postępowaniu odwoławczym i w niniejszym postępowaniu;

               —

               obciążenie OHIM całością kosztów i wydatków poniesionych przez niego w postępowaniu w sprawie sprzeciwu, postępowaniu odwoławczym i w niniejszym postępowaniu.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Greinwald GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „star foods” dla towarów należących do klas 29, 30 i 32 — zgłoszenie nr 4 105 615

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowe znaki towarowe graficzny i słowny „STAR SNACKS” dla towarów należących do klas 29, 30 i 31

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie sprzeciwu; decyzja podjęta w następstwie wyroku Sądu z dnia 11 maja 2010 r. w sprawie T-492/08 Wessang przeciwko OHIM — Greinwald (star foods)

      Podniesione zarzuty: strona skarżąca podnosi, że Sąd orzekł, iż istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych, i że ze względu na tę okoliczność uprawnienia Izby Odwoławczej były związane wyrokiem Sądu. W ocenie strony skarżącej Izba Odwoławcza także przekroczyła swoje kompetencje, ponownie rozpatrując sprawę w całości.


title: Sprawa C-302/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Łotwa) w dniu 3 czerwca 2013 r. — AS flyLAL-Lithuanian Airlines, w upadłości przeciwko VAS „Starptautiskā lidosta Riga” , AS „Air Baltic Corporation”

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Łotwa) w dniu 3 czerwca 2013 r. — AS flyLAL-Lithuanian Airlines, w upadłości przeciwko VAS „Starptautiskā lidosta Riga”, AS „Air Baltic Corporation”
   (Sprawa C-302/13)
   (2013/C 226/10)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākās tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: AS flyLAL-Lithuanian Airlines, w upadłości.

      Strona pozwana: VAS „Starptautiskā lidosta Riga”, AS „Air Baltic Corporation”.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy należy uznać za sprawę z dziedziny cywilnej lub handlowej w rozumieniu rozporządzenia (1) sprawę, w której wnosi się o przyznanie odszkodowania z tytułu szkód oraz o uznanie za bezprawne zachowania pozwanych polegającego na bezprawnym porozumieniu i nadużyciu pozycji dominującej, opartego na stosowaniu powszechnych aktów normatywnych innego państwa członkowskiego, z uwagi na to, że bezprawne porozumienia są nieważne z chwilą ich zawarcia, oraz na to, że z kolei wydanie przepisu jest aktem państwa w dziedzinie prawa publicznego (acta iure imperii), do którego mają zastosowanie przepisy międzynarodowego prawa publicznego dotyczące immunitetu sądowego państwa przed sądami innych państw?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze (sprawa jest sprawą z dziedziny prawa cywilnego lub handlowego w rozumieniu rozporządzenia), czy należy uznać, że sprawa o odszkodowanie jest sprawą z dziedziny ważności decyzji organów spółek w rozumieniu art. 22 ust. 2 rozporządzenia, co pozwala na nieuznanie orzeczenia na podstawie art. 35 ust. 1 rozporządzenia?

               3)

               Jeżeli przedmiot pozwu w postępowaniu o odszkodowanie należy do zakresu stosowania art. 22 ust. 2 rozporządzenia(jurysdykcja wyłączna), to czy sąd państwa członkowskiego, w którym wnosi się o uznanie, ma obowiązek zbadania, czy zostały spełnione okoliczności wymienione w art. 35 ust. 1 rozporządzenia w związku z uznaniem orzeczenia, w którym postanawia się o ustanowieniu tymczasowych środków zabezpieczających?

               4)

               Czy można rozumieć klauzulę porządku publicznego zawartą w art. 34 ust. 1 rozporządzenia w ten sposób, że uznanie wyroku, w którym postanawia się o przyjęciu tymczasowych środków zabezpieczających, jest sprzeczne z porządkiem publicznym danego państwa członkowskiego, jeżeli, po pierwsze, zasadniczą podstawą dla ustanowienia tymczasowych środków zabezpieczających jest znaczna wysokość dochodzonej kwoty, przy czym nie dokonano jej rzeczowego i uzasadnionego obliczenia, oraz po drugie, jeżeli uznanie i wykonanie rzeczonego orzeczenia mogłoby wyrządzić szkodę stronom pozwanym, której powódka będąca spółka w upadłości nie mogłaby naprawić w przypadku oddalenia powództwa w postępowaniu o odszkodowanie, co mogłoby mieć wpływ na interesy gospodarcze państwa, w którym wnosi się o uznanie, a w konsekwencji stanowiłoby zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa, tym bardziej, ze Republika Łotewska jest właścicielem 100 % akcji w Lidostas Rīga i 52,6 % akcji w AS Air Baltic Corporation?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1.).


title: Sprawa C-97/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n° 3 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 17 lutego 2016 r. – José María Pérez Retamero/TNT Express Worldwide S.L., Transportes Saripod S.L. y Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 17 lutego 2016 r. – José María Pérez Retamero/TNT Express Worldwide S.L., Transportes Saripod S.L. y Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)
   (Sprawa C-97/16)
   (2016/C 156/38)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: José María Pérez Retamero

      Strona pozwana: TNT Express Worldwide S.L., Transportes Saripod S.L. i Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy definicję „pracownika wykonującego czynności związane z przewozem” zawartą w art. 3 lit. d) dyrektywy 2002/15/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona krajowemu przepisowi prawnemu takiemu, jak art. 1.3.g) statutu pracowników, wedle którego za „pracowników wykonujących czynności związane z przewozem” nie mogą zostać uznane „osoby świadczące usługi przewozu w ramach posiadanych przez nich pozwoleń administracyjnych wykonywane […] pojazdami […] stanowiącymi ich własność lub pozostającymi w ich bezpośrednim władztwie […]”?

               2)

               Czy art. 3 lit. e) akapit drugi dyrektywy („do celów niniejszej dyrektywy kierowcy, którzy nie spełniają tych kryteriów, podlegają tym samym obowiązkom i korzystają z tych samych przywilejów, które niniejsza dyrektywa przewiduje dla pracowników wykonujących czynności związane z przewozem”) należy interpretować w ten sposób, że wówczas, gdy nie zostanie spełnione żadne lub tylko jedno z kryteriów ustanowionych dla uznania danej osoby za „kierowcę pracującego na własny rachunek”, to należy uznać, że jest ona „pracownikiem wykonującym czynności związane z przewozem”?

      (1)  Dyrektywa 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego, Dz.U. L 80, s. 35.


title: Sprawa F-90/09: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2009 r. — Ernotte przeciwko Komisji

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/41

         Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2009 r. — Ernotte przeciwko Komisji
   (Sprawa F-90/09)
   2010/C 11/78
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Frédéric Ernotte (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: L. Defalque, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Zasądzenie od Komisji odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżącego z powodu sposobu traktowania jego akt dotyczących uznania wypadku za źródło doznanego przez niego zawału serca.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Zasądzenie od Komisji wypłaty kwoty 96 579,175 EUR (powiększonej o odsetki za zwłokę, których kwotę należy obliczyć według podwyższonej o 2 punkty stawki określonej przez Europejski Bank Centralny dla podstawowych operacji refinansowania, począwszy od dnia 1 stycznia 2006 r.) tytułem naprawienia szkody poniesionej na skutek lekceważenia oraz nierozsądnego terminu, w którym Komisja badała akta skarżącego dotyczące uznania wypadku za źródło zawału serca doznanego przez niego w dniu 28 sierpnia 2002 r.;

               —

               Zasądzenie odszkodowania z tytułu krzywdy doznanej przez skarżącego i określonego tymczasowo ex aequo et bono na kwotę à 5 000 EUR, z zastrzeżeniem późniejszego podwyższenia bądź obniżenia w toku postępowania;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 lipca 2005 r. w sprawie C-207/04 (wniosek Commissione tributaria provinciale di Novara o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Paolo Vergani przeciwko Agenzia delle Entrate, Ufficio di Arona (Polityka społeczna — Równość wynagrodzenia i traktowania kobiet i mężczyzn — Odprawa emerytalna — Opodatkowanie związane z wiekiem — Ulga podatkowa)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/20

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 21 lipca 2005 r.
   w sprawie C-207/04 (wniosek Commissione tributaria provinciale di Novara o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Paolo Vergani przeciwko Agenzia delle Entrate, Ufficio di Arona (1)

   (Polityka społeczna - Równość wynagrodzenia i traktowania kobiet i mężczyzn - Odprawa emerytalna - Opodatkowanie związane z wiekiem - Ulga podatkowa)
   (2005/C 217/39)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-207/04 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Commissione tributaria provinciale di Novara (Włochy) postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 10 maja 2004 r., w postępowaniu Paolo Vergani przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Arona, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, N. Colneric (sprawozdawca), K. Schiemann, E. Juhász i E. Levits, sędziowie; rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer; sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 21 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Dyrektywę Rady nr 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy należy interpretować w taki sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisowi takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu przed sądem krajowym, na podstawie którego pracownikom, którzy osiągnęli wiek 50 lat w wypadku pracowników płci żeńskiej oraz 55 lat w wypadku pracowników płci męskiej, przyznaje się, tytułem zachęty do dobrowolnego odejścia z pracy, ulgę polegającą na opodatkowaniu obniżoną o połowę stawką należności wypłacanych w związku z ustaniem stosunku pracy.

      (1)  Dz.U. C 179 z 10.07.2004.


title: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie C-297/03 (wniosek Oberster Gerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Sozialhilfeverband Rohrbach przeciwko Arbeitterkammer Oberösterreich, Österreichischer Gewerkschaftsbund (Artykuł 104 § 3 regulaminu — Dyrektywa 2001/23/WE — Przejęcie przedsiębiorstwa — Możliwość powołania dyrektywy przeciwko jednostce — Sprzeciw pracownika przeciwko przeniesieniu jego umowy na przejmującego)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/19

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 26 maja 2005 r.
   w sprawie C-297/03 (wniosek Oberster Gerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Sozialhilfeverband Rohrbach przeciwko Arbeitterkammer Oberösterreich, Österreichischer Gewerkschaftsbund (1)

   (Artykuł 104 § 3 regulaminu - Dyrektywa 2001/23/WE - Przejęcie przedsiębiorstwa - Możliwość powołania dyrektywy przeciwko jednostce - Sprzeciw pracownika przeciwko przeniesieniu jego umowy na przejmującego)
   (2005/C 182/35)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-297/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) postanowieniem z dnia 4 czerwca 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 10 lipca 2003 r., w postępowaniu: Sozialhilfeverband Rohrbach przeciwko Arbeiterkammer Oberösterreich, Österreichischer Gewerkschaftsbund, Trybunał (czwarta izba), w składzie: M. K. Lenaerts, prezes izby, N. Colneric (sprawozdawca) i J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 26 maja 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością prawa prywatnego, której jedynym akcjonariuszem jest międzygminny związek prawa publicznego wykonujący zadania z zakresu pomocy społecznej jest jednym z podmiotów, przeciwko którym można powołać art. 3 ust. 1 oraz art. 1 ust. 1 lit. c) zdanie pierwsze dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r., w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów.

               2.

               Instytucja państwowa, która dokonuje zbycia swojego przedsiębiorstwa nie może powołać przeciwko danemu pracownikowi art. 3 ust. 1 oraz art. 1 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2001/23 celem narzucenia mu kontynuacji stosunku pracy z przejmującym.

      (1)  Dz.U. C 226 z 20.9.2003.


title: Sprawa C-271/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (rada państwa, Grecja) w dniu 31 maja 2011 r. — Techniko Epimelitirio Ellados (TEE) i in. przeciwko Ypourgoi Esoterikon, Dimosias Dioikisis kai Apokentrosis; Metaforon kai Epikoinonion; Oikonomias kai Oikonomikon

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (rada państwa, Grecja) w dniu 31 maja 2011 r. — Techniko Epimelitirio Ellados (TEE) i in. przeciwko Ypourgoi Esoterikon, Dimosias Dioikisis kai Apokentrosis; Metaforon kai Epikoinonion; Oikonomias kai Oikonomikon
   (Sprawa C-271/11)
   2011/C 232/32
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Techniko Epimelitirio Ellados (TEE), Syllogos Ellinon Diplomatouchon Aeronafpigon Michanikon (SEA), Alexandros Tsiapas, Antonios Oikonomopoulos, Apostolos Batategas, Vasileios Kouloukis, Georgios Oikonomopoulos, Ilias Iliadis, Ioannis Tertigkas, Panellinios Syllogos Aerolimenikon Ypiresias Politikis Aeroporias, Eleni Theodoridou, Ioannis Karnesiotis, Alexandra Efthimiou, Eleni Saatsaki

      Strona pozwana: Ypourgoi Esoterikon, Dimosias Dioikisis kai Apokentrosis; Metaforon kai Epikoinonion; Oikonomias kai Oikonomikon

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z art. 2 rozporządzenia nr 2042/2003 w zw. z przepisem M.B.902 lit. b) pkt 1 podsekcji I sekcji B załącznika I do tego rozporządzenia i w świetle postanowień AMC M.B.102 lit. c) pkt 1 (ppkt 1.1-1.4, 1.6 i 1.7) podsekcji A sekcji B załącznika I do decyzji EASA nr 2003/19/RM z dnia 28 listopada 2003 r. ustanawiającej właściwe środki zapewniania zgodności [AMC] z przepisami rozporządzenia nr 2042/2003, prawodawca krajowy może, przy przyjmowaniu uzupełniających środków w celu wykonania wskazanego rozporządzenia, dokonać podziału obowiązków z zakresu kontroli statków powietrznych, w celu zapewnienia zgodności z obowiązującymi wymogami zdatności do lotu, pomiędzy różne kategorie (specjalizacje) inspektorów, z których każda ma dokonywać kontroli zdatności do lotu statku powietrznego wyłącznie w odniesieniu do określonego aspektu. W szczególności, czy przepis krajowy, taki jak będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, ustanawiający funkcje inspektorów ds. oceny zdatności do lotu (Airworthiness and Avionics Inspectors), inspektorów lotów (Flight Operations Inspectors), inspektorów bezpieczeństwa w kabinie (Cabin Safety Inspectors) oraz inspektorów ds. dyplomów i licencji (Licensing Inspectors) są zgodne z rozporządzeniem nr 2042/2003.

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy przepis M.B.902 lit. b) pkt 1 podsekcji I sekcji B załącznika I do rozporządzenia nr 2042/2003 należy interpretować w ten sposób, że osoba, której powierzone zostały obowiązki w zakresie kontroli zdatności do lotu statku powietrznego wyłącznie w odniesieniu do jednego określonego aspektu powinna mieć pięcioletnie doświadczenie we wszystkich dziedzinach związanych z zapewnieniem nieprzerwanej zdatności do lotu statku powietrznego, czy też wystarcza pięcioletnie doświadczenie w zakresie szczególnych powierzonych jej obowiązków i posiadanej przez nią specjalizacji.

               3)

               Jeżeli w odpowiedzi na poprzednie pytanie uznane zostanie, że w przypadku członków personelu ds. przeglądu wystarczające jest pięcioletnie doświadczenie w zakresie szczególnych powierzonych im obowiązków, czy przepis krajowy, taki jak będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, zgodnie z którym inspektorzy ds. oceny zdatności do lotu (Airworthiness and Avionics Inspectors), którzy mają nadzorować i kontrolować przyrządy pilotażowe, uznane organizacje obsługi technicznej oraz przewoźników lotniczych zgodnie z wytycznymi zawartymi w podręczniku ICAO doc. 9760, powinni posiadać co najmniej pięcioletnie doświadczenie nabyte w ramach warsztatu obsługi technicznej statków powietrznych i przy obsłudze technicznej statków powietrznych, spełnia wymogi przewidziane w przepisie M.B.902 lit. b) pkt 1 podsekcji I sekcji B załącznika I do rozporządzenia nr 2042/2003, zgodnie z którym członkowie personelu ds. przeglądu mają „co najmniej pięć lat doświadczenia w zapewnianiu ciągłej zdatności do lotu”.

               4)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy jest zgodny z rozporządzeniem nr 2042/2003 przepis krajowy, taki jak będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, który zrównuje osoby posiadające licencję na obsługę techniczną statków powietrznych w rozumieniu części 66 (załącznik III) wskazanego rozporządzenia z osobami posiadającymi dyplom ukończenia studiów wyższych z dziedziny lotnictwa stanowiąc, że dla uzyskania certyfikatu inspektora ds. oceny zdatności do lotu w stosunku do obydwóch tych kategorii osób wymagane jest doświadczenie nabyte w ramach warsztatu obsługi technicznej statków powietrznych.

               5)

               Czy zgodnie z przepisem M.B.902 lit. b) pkt 1 podsekcji I sekcji B załącznika I do rozporządzenia nr 2042/2003 i w świetle AMC M.B.102 lit. c) pkt 1, ppkt. 1.4 i 1.5 podsekcji A sekcji B załącznika I do decyzji EASA nr 2003/19/RM z dnia 28 listopada 2003 r. ustanawiającej właściwe środki zapewniania zgodności [AMC] z przepisami rozporządzenia nr 2042/2003, pięcioletnie doświadczenie w zapewnianiu nieprzerwanej zdatności do lotu obejmuje doświadczenie nabyte ewentualnie w czasie studiów mających na celu uzyskanie odpowiedniego dyplomu studiów wyższych czy też istotne jest wyłącznie doświadczenie zdobyte w rzeczywistych warunkach pracy, niezależnie od odbytych studiów oraz po ich zakończeniu i uzyskaniu odpowiedniego dyplomu.

               6)

               Czy zgodnie ze wskazanym przepisem rozporządzenia nr 2042/2003 pięcioletnie doświadczenie w zapewnianiu nieprzerwanej zdatności do lotu obejmuje również ewentualne doświadczenie nabyte w związku z wykonywaniem w przeszłości i przed wejściem rzeczonego rozporządzenia w życie obowiązków obejmujących kontrolę zdatności do lotu statków powietrznych.

               7)

               Czy zgodnie z przepisem M.B.902 lit. b) pkt 2 podsekcji I sekcji B załącznika I do rozporządzenia nr 2042/2003, aby osoba posiadająca licencję obsługi technicznej, o której mowa w części 66 (załącznika III) rozporządzenia nr 2042/2003, przeszła pomyślnie selekcję na stanowisko inspektora konieczne jest odbycie przez nią dodatkowego przeszkolenia w zakresie zapewnienia zdatności do lotu przed taką selekcją czy też wystarcza, aby odbyła ona takie przeszkolenie po wstępnej selekcji, lecz przed objęciem stanowiska inspektora.

               8)

               Czy zgodnie z przepisem M.B.902 lit. b) pkt 3 podsekcji I sekcji B załącznika I do rozporządzenia nr 2042/2003, który stanowi, że członkowie personelu ds. przeglądu powinni posiadać „formalne przeszkolenie w zakresie technicznej obsługi lotniczej”, można uznać, że takie szkolenie zapewnia system szkolenia ustanowiony przez prawodawcę krajowego, w którym: i) szkolenie jest dostępne po wstępnej selekcji inspektorów dokonanej wyłącznie na podstawie ich kwalifikacji formalnych; ii) takie szkolenie nie jest zróżnicowane w zależności od formalnych kwalifikacji osób wybranych na inspektorów we wstępnej selekcji; iii) nie przewidziano procedur i kryteriów oceny osoby odbywającej szkolenie ani egzaminu końcowego po zakończeniu szkolenia w celu stwierdzenia posiadanych przez tę osobę umiejętności.

               9)

               Czy zgodnie z przepisem M.B.902 lit. b) pkt 4 podsekcji I sekcji B załącznika I do rozporządzenia nr 2042/2003, który stanowi, że członkowie personelu ds. przeglądu „zajmują pozycje wiążące się z właściwymi obowiązkami”, wymóg niezbędny dla uzyskania certyfikatu inspektora stanowi stanowisko w hierarchii w tym znaczeniu, że konieczne jest w ramach wcześniej wykonywanych czynności zajmowanie wyższego stanowiska, czy też rzeczony przepis rozporządzenia nr 2042/2003 należy interpretować w świetle przepisu AMC M.B.902 lit. b) pkt 3 podsekcji A sekcji B załącznika I do decyzji EASA nr 2003/19/RM z dnia 28 listopada 2003 r. w ten sposób, że po wstępnej selekcji danej osoby na inspektora należy powierzyć jej stanowisko w ramach właściwego organu ds. przeglądu zdatności do lotu statków powietrznych, które upoważnia ją do wydawania dokumentów w imieniu tego organu.

               10)

               Jeżeli wymieniony przepis M.B.902 lit. b) pkt 4 podsekcji I sekcji B załącznika I do rozporządzenia powinien być rozumiany w tym drugim znaczeniu, czy można uznać, że jest zgodny z rozporządzeniem przepis prawa krajowego, który przewiduje, że uzyskanie certyfikatu inspektora przez daną osobę następuje po zakończeniu przez nią szkolenia teoretycznego i praktycznego, od której to chwili osoba ta może dokonywać przeglądu zdatności do lotu statków powietrznych, podpisując samodzielnie dokumenty dotyczące przeglądu w imieniu właściwego organu.

               11)

               Ponadto, jeżeli przepis M.B.902 lit. b) pkt 4 podsekcji I sekcji B załącznika I do rozporządzenia powinien być rozumiany w drugim przedstawionym powyżej znaczeniu, czy jest z nim zgodny przepis prawa krajowego, taki jak będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, który uznaje za pożądane, aby osoba, która we wstępnej selekcji została wybrana na inspektora ds. oceny zdatności do lotu uzyskała uprzednio promocję „na wyższe stanowisko” jak też „sprawowała kierownicze stanowisko w ramach warsztatu obsługi technicznej statków powietrznych”.

               12)

               Czy zgodnie z rozporządzeniem nr 2042/2003, które nie reguluje kwestii, czy i na jakich zasadach osoby, które przed jego wejściem w życie wykonywały obowiązki z zakresu kontroli zdatności do lotu statków powietrznych właściwe inspektorom mają prawo wykonywać takie obowiązki także po wejściu w życie rzeczonego rozporządzenia, krajowy prawodawca miał obowiązek ustanowić zasadę, że osoby, które wykonywały takie obowiązki w chwili wejścia w życie wskazanego rozporządzenia (lub wcześniej) powinny automatycznie ponownie uzyskać certyfikat inspektora bez konieczności uczestniczenia uprzednio w procedurze selekcji i oceny, czy też rozporządzenie nr 2042/2003, którego celem jest zwiększenie bezpieczeństwa przewoźników lotniczych a nie ochrona praw pracowniczych pracowników właściwego organu ds. przeglądu zdatności do lotu statków powietrznych państwa członkowskiego, należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie mają wyłącznie możliwość, jeżeli uznają to za właściwe, zatrudnić w charakterze inspektorów ds. oceny zdatności do lotu statków powietrznych osoby, które sprawował te funkcje przed wejściem w życie rzeczonego rozporządzenia, nawet jeśli osoby te nie mają wymaganych w tym rozporządzeniu kwalifikacji, uwzględniając także przepis M.B. 902 lit. b) pkt 4 podsekcji A sekcji B załącznika I do decyzji EASA nr 2003/19/RM z dnia 28 listopada 2003 r.

               13)

               Jeżeli zostanie uznane, że zgodnie z rozporządzeniem nr 2042/2003, państwa członkowskie mają obowiązek ponownego automatycznego wydania certyfikatu inspektora, bez konieczności uczestniczenia w procedurze selekcji, osobom które wykonywały obowiązki inspektora przed wejściem w życie rzeczonego rozporządzenia, czy z rozporządzeniem tym zgodny jest przepis prawa krajowego, taki jak będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, który stanowi, że aby dane osoby mogły ponownie uzyskać certyfikat inspektora, muszą one rzeczywiście wykonywać obowiązki inspektora, nie w chwili wejścia w życie tego rozporządzenia, ale po wejściu w życie rzeczonego przepisu prawa krajowego.


title: Sprawa T-373/08: Postanowienie Sądu z dnia 24 maja 2011 r. — Nuova Agricast Srl przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — System pomocy państwa przewidziany w ustawodawstwie włoskim — Stwierdzenie zgodności systemu ze wspólnym rynkiem — Środek tymczasowy — Wykluczenie określonych przedsiębiorstw — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej, która przyznaje uprawnienia jednostkom — Brak — Oczywisty brak właściwości — Skarga oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/16

         Postanowienie Sądu z dnia 24 maja 2011 r. — Nuova Agricast Srl przeciwko Komisji
   (Sprawa T-373/08) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - System pomocy państwa przewidziany w ustawodawstwie włoskim - Stwierdzenie zgodności systemu ze wspólnym rynkiem - Środek tymczasowy - Wykluczenie określonych przedsiębiorstw - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej, która przyznaje uprawnienia jednostkom - Brak - Oczywisty brak właściwości - Skarga oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)
   2011/C 219/23
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Nuova Agricast Srl (Cerignola, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M.A. Calabrese)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i E. Righini, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie naprawienia szkody, którą skarżąca miała ponieść w wyniku decyzji Komisji z dnia 12 lipca 2000 r. o niezgłoszeniu zastrzeżeń w odniesieniu do systemu pomocy państwa na rzecz inwestycji w niektórych obszarach Włoch o niekorzystnych warunkach gospodarowania [SG(2000) D/105754 — Pomoc nr 715/99] oraz w wyniku zachowania Komisji w toku procedury poprzedzającej przyjęcie wspomnianej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Nuova Agricast Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawa C-350/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Trieste – Włochy) – Florin Lazar/Allianz SpA (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 864/2007 — Artykuł 4 ust. 1 — Pojęcia „państwa, w którym powstaje szkoda”, „szkody” i „skutków pośrednich czynu niedozwolonego” — Szkody poniesione osobiście przez członka rodziny osoby zmarłej w wyniku wypadku drogowego — Prawo właściwe)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Trieste – Włochy) – Florin Lazar/Allianz SpA
   (Sprawa C-350/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 864/2007 - Artykuł 4 ust. 1 - Pojęcia „państwa, w którym powstaje szkoda”, „szkody” i „skutków pośrednich czynu niedozwolonego” - Szkody poniesione osobiście przez członka rodziny osoby zmarłej w wyniku wypadku drogowego - Prawo właściwe))
   (2016/C 048/03)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale civile di Trieste

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Florin Lazar

      Strona pozwana: Allianz SpA

      Sentencja

   Artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (Rzym II) należy – dla celów ustalenia prawa właściwego dla zobowiązania pozaumownego wynikającego z wypadku drogowego – interpretować w ten sposób, że szkody lub krzywdy związane ze śmiercią osoby w takim wypadku, który miał miejsce w państwie członkowskim siedziby sądu, i poniesione przez członków rodziny tej osoby mających miejsce pobytu w innym państwie członkowskim, powinny być kwalifikowane jako „skutki pośrednie” tego wypadku w rozumieniu wspomnianego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawa C-496/11: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 6 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Sul — Portugalia) — Portugal Telecom SGPS, SA przeciwko Fazenda Pública (VAT — Szósta dyrektywa — Artykuł 17 ust. 2 i art. 19 — Odliczenia — Podatek podlegający zapłacie lub zapłacony za usługi nabyte przez spółkę holdingową — Usługi pozostające w bezpośrednim, ścisłym i niewątpliwym związku z transakcjami podlegającymi opodatkowaniu)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/12

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 6 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Sul — Portugalia) — Portugal Telecom SGPS, SA przeciwko Fazenda Pública
      (Sprawa C-496/11) (1)

      (VAT - Szósta dyrektywa - Artykuł 17 ust. 2 i art. 19 - Odliczenia - Podatek podlegający zapłacie lub zapłacony za usługi nabyte przez spółkę holdingową - Usługi pozostające w bezpośrednim, ścisłym i niewątpliwym związku z transakcjami podlegającymi opodatkowaniu)
      (2012/C 331/18)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd krajowy

      Tribunal Central Administrativo Sul

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Portugal Telecom SGPS, SA

         Strona pozwana: Fazenda Pública

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Central Administrativo Sul — Wykładnia art. 17 ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s.1) — Odliczenia — Podatek podlegający zapłacie lub zapłacony od usług nabywanych przez holding — Usługi pozostające w bezpośrednim, ścisłym i bezspornym związku z transakcjami podlegającymi opodatkowaniu

         Sentencja

      Artykuł 17 ust. 2 i 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, powinien być interpretowany w ten sposób, że spółka holdingowa taka jak w postępowaniu przed sądem krajowym, która pomocniczo względem swojej podstawowej działalności zarządzania akcjami i udziałami w spółkach, w których posiada cały kapitał zakładowy lub jego część, nabywa towary i usługi, które następnie fakturuje na rzeczone spółki, jest upoważniona do odliczenia zapłaconego naliczonego podatku od wartości dodanej, pod warunkiem że transakcje gospodarcze powodujące naliczenie podatku pozostają w bezpośrednim związku z transakcjami gospodarczymi dającymi prawo do odliczenia. Jeżeli rzeczone towary i usługi są wykorzystywane przez spółki holdingowe w celu dokonywania jednocześnie transakcji gospodarczych dających prawo do odliczenia i transakcji gospodarczych niedających prawa do odliczenia, odliczenie jest dopuszczalne jedynie w części podatku od wartości dodanej, który jest proporcjonalny do kwoty przypadającej na pierwsze transakcje, i krajowy organ podatkowy może przewidzieć jedną z metod ustalania prawa do odliczenia wymienionych w rzeczonym art. 17 ust. 5. Jeżeli rzeczone towary i usługi są jednocześnie wykorzystywane do działalności gospodarczej i działalności niegospodarczej, art. 17 ust. 5 szóstej dyrektywy 77/388 nie znajduje zastosowania, a metody odliczenia i podziału są określane przez państwa członkowskie, które przy wykonywaniu tego prawa powinny uwzględniać cel i systematykę szóstej dyrektywy 77/388 i w tym celu przewidzieć metodę obliczania rzeczywiście odzwierciedlającą część wydatków faktycznie przypadających odpowiednio na każdy z tych dwóch rodzajów działalności.

         (1)  Dz.U. C 362 z 10.12.2011.


title: Sprawa F-110/12: Skarga wniesiona w dniu 1 października 2012 r. — ZZ przeciwko EMA

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/34

         Skarga wniesiona w dniu 1 października 2012 r. — ZZ przeciwko EMA
   (Sprawa F-110/12)
   2012/C 379/57
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, J.-N. Louis i D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o oddaleniu wniosku skarżącego o zmianę kwalifikacji umowy zawartej z nim jako z członkiem personelu pomocniczego w umowę zawartą z członkiem personelu tymczasowego

      Żądania strony skarżącej

               —

               żądanie stwierdzenia nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 21 listopada 2011 r. o oddaleniu wniosku skarżącego o zmianę kwalifikacji umowy zawartej z nim jako z członkiem personelu pomocniczego w umowę zawartą z członkiem personelu tymczasowego

               —

               obciążenie EMA kosztami postępowania.


title: Sprawa C-188/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 listopada 2013 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/30

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 listopada 2013 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii
   (Sprawa C-188/13) (1)

   2014/C 102/45
   Język postępowania: słoweński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 156 z 1.6.2013.


title: Sprawa C-475/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Berufsgericht für Heilberufe bei dem Verwaltungsgericht Gießen — Niemcy) — Kostas Konstantinides (Swoboda świadczenia usług medycznych — Usługodawca przemieszczający się do innego państwa członkowskiego w celu świadczenia usługi — Możliwość zastosowania norm deontologicznych przyjmującego państwa członkowskiego, a zwłaszcza norm dotyczących opłat i reklamy)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Berufsgericht für Heilberufe bei dem Verwaltungsgericht Gießen — Niemcy) — Kostas Konstantinides
   (Sprawa C-475/11) (1)

   (Swoboda świadczenia usług medycznych - Usługodawca przemieszczający się do innego państwa członkowskiego w celu świadczenia usługi - Możliwość zastosowania norm deontologicznych przyjmującego państwa członkowskiego, a zwłaszcza norm dotyczących opłat i reklamy)
   2013/C 325/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Berufsgericht für Heilberufe bei dem Verwaltungsgericht Gießen

      Strony w postępowaniu głównym

   Kostas Konstantinides

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hessischer Verwaltungsgerichtshof — Interpretacja art. 5 ust. 3 i art. 6 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 255, s. 22) — Swoboda świadczenia usług medycznych — Sytuacja, w której usługodawca przenosi się do innego państwa członkowskiego w celu świadczenia usługi — Możliwość stosowania norm deontologicznych przyjmującego państwa członkowskiego, a zwłaszcza norm dotyczących honorariów i reklamy

      Sentencja

               1)

               Artykuł 5 ust. 3 dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych należy interpretować w ten sposób, że przedmiotowym zakresem stosowania tego przepisu nie są objęte krajowe przepisy takie jak, po pierwsze, § 12 ust. 1 kodeksu deontologii lekarskiej kraju związkowego Hesji, zgodnie z którym opłaty powinny być proporcjonalne i — bez uszczerbku dla odmiennych przepisów prawnych — ustalane na podstawie urzędowego wykazu kodów świadczeń medycznych, oraz po drugie, § 27 ust. 3 tego kodeksu, zakazujący lekarzom prowadzenia reklamy sprzecznej z etyką zawodową. Do sądu odsyłającego należy jednak ustalenie, z uwzględnieniem wyjaśnień udzielonych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, czy rzeczone przepisy stanowią ograniczenie w rozumieniu art. 56 TFUE, a jeżeli tak, to czy zmierzają one do osiągnięcia celu interesu ogólnego, są odpowiednie, aby zapewnić realizację tego celu, i nie wykraczają poza to, co konieczne dla osiągnięcia zamierzonego celu.

               2)

               Artykuł 6 lit. a) dyrektywy 2005/36 należy interpretować w ten sposób, że nie ustanawia on przepisów dotyczących wykonywania zawodu ani procedur dyscyplinarnych, jakim może być poddany usługodawca przemieszczający się na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego w celu tymczasowego i okazjonalnego wykonywania tam zawodu, lecz przewiduje jedynie, że państwa członkowskie mogą wprowadzić automatyczną rejestrację tymczasową albo członkostwo pro forma w organizacji lub instytucji zawodowej, w celu ułatwienia stosowania przepisów dyscyplinarnych, zgodnie z art. 5 ust. 3 wspomnianej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 355 z 3.12.2011.


title: Sprawa T-644/16: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2016 r. – ClientEarth/Komisja

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/54

         Skarga wniesiona w dniu 9 września 2016 r. – ClientEarth/Komisja
   (Sprawa T-644/16)
   (2016/C 402/64)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokat O. Brouwer i N. Frey, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej o odmowie dostępu do żądanych dokumentów na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, doręczonej stronie skarżącej pismem C(2016) 4286 final, z dnia 1 lipca 2016 r.; (1)

               —

               obciążenie Komisji na podstawie art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem, kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą wraz z kosztami poniesionymi przez interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący błędów co do prawa i oczywistych błędów w ocenie skutkujących błędnym stosowaniem wyjątku dotyczącego stosunków międzynarodowych (art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001) oraz braku uzasadnienia:

                           —

                           Komisja nie wykazała by wyjątek dotyczący stosunków międzynarodowych znajdował zastosowanie. Komisja w szczególności nie udowodniła, w jaki sposób ujawnienie dokumentów o czysto prawnym charakterze, zawierających spostrzeżenia na temat prawa UE mogło samo w sobie doprowadzić do ujawnienia strategicznych celów realizowanych w ramach negocjacji przez Unię Europejską lub osłabić negocjacyjną pozycję Komisji. Komisja ma obowiązek przestrzegania prawa i nie może negocjować umów międzynarodowych, które naruszają prawo UE. Strona skarżąca następnie podnosi, że Komisja nie może powoływać się na art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1049/2001 (oraz inne wyjątki) „in perpetuum”, tzn. tak długo jak prowadzi gdziekolwiek negocjacje dotyczące umów międzynarodowych. Komisja nie uzasadniła ponadto, w jaki sposób ujawnienie żądanych dokumentów mogłoby szczególnie i rzeczywiście naruszyć ochronę interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący błędów co do prawa, oczywistych błędów w ocenie skutkujących błędnym stosowaniem wyjątku dotyczącego ochrony porady prawnej (art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1049/2001) oraz braku uzasadnienia:

                           —

                           Komisja nie wykazała by istniało racjonalne i przewidywalne, a nie czysto hipotetyczne ryzyko, że ujawnienie żądanych dokumentów naruszyłoby jej interes polegający na uzyskaniu szczerej, obiektywnej i wyczerpującej porady prawnej.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący błędów co do prawa i oczywistych błędów w ocenie, skutkujących błędnym stosowaniem wyjątku dotyczącego procesu podejmowania decyzji (art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001) oraz braku uzasadnienia:

                           —

                           Komisja nie wyjaśniła dlaczego dostęp do żądanych dokumentów mógł szczególnie i rzeczywiście naruszyć proces podejmowania decyzji.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący błędu co do prawa i oczywistego błędu w ocenie, skutkującego błędnym stosowaniem wyjątku dotyczącego nadrzędnego interesu publicznego oraz braku uzasadnienia:

                           —

                           Istnieje w niniejszej sprawie nadrzędny interes publiczny, ponieważ ujawnianie żądanych dokumentów umożliwiłoby przeprowadzenie debaty w sprawie dostępu do wymiaru sprawiedliwości, w szczególności dostępu do sądów krajowych (i ich roli) oraz potrzeby zachowania spójności i autonomiczności prawa UE. Zagadnienia te stanowią bezpośredni interes obywateli UE i organizacji pozarządowych takich jak strona skarżąca.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 (częściowy dostęp do dokumentu) oraz żądania przeprowadzenia środka dowodowego.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że Komisja nie zbadała, a przynajmniej nie zbadała zgodnie z obowiązującymi standardami prawnymi, żądania udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów oraz nie udzieliła takiego dostępu.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).


title: Sprawa C-429/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 5 sierpnia 2015 r. – Evelyn Danqua/Minister for Justice and Equality Ireland; Attorney General

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 5 sierpnia 2015 r. – Evelyn Danqua/Minister for Justice and Equality Ireland; Attorney General
   (Sprawa C-429/15)
   (2015/C 320/31)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Evelyn Danqua

      Druga strona postępowania: Minister for Justice and Equality Ireland; Attorney General

      Przy udziale: Refugee Legal Services

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy postępowanie w sprawie wniosku o udzielenie azylu, które regulowane jest przepisami prawa krajowego wykonującymi zobowiązania państwa członkowskiego na gruncie dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony, może stanowić właściwy punkt odniesienia dla oceny procedury w sprawie wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej z punktu widzenia wymogów zasady równoważności?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, czy z punktu widzenia zasady równoważności ma znaczenie okoliczność, że termin do złożenia wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej służy realizacji ważnego celu polegającego na zapewnieniu, że wnioski o udzielenie ochrony międzynarodowej będę rozpatrywane w rozsądnym terminie?


title: Sprawa C-182/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą postanowienia Symvoulio tis Epikrateias z dnia 3 marca 2004 r. w sprawie Elmeka N. E. przeciwko Ministrowi Finansów

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą postanowienia Symvoulio tis Epikrateias z dnia 3 marca 2004 r. w sprawie Elmeka N. E. przeciwko Ministrowi Finansów
   (Sprawa C-182/04)
   (2004/C 201/12)
   Dnia 19 kwietnia maja 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Symvoulio tis Epikrateias, wydanego dnia 3 marca 2004 r., w sprawie Elmeka N. E. przeciwko Ministrowi Finansów. Symvoulio tis Epikrateias zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
   Pytania w niniejszej sprawie są takie same jak w sprawie C-181/04.


title: Sprawa C-212/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 9 maja 2011 r. — Jyske Bank Gibraltar Limited przeciwko Administración del Estado

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 9 maja 2011 r. — Jyske Bank Gibraltar Limited przeciwko Administración del Estado
   (Sprawa C-212/11)
   2011/C 226/21
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo (Hiszpania).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Jyske Bank Gibraltar Limited

      Strona pozwana: Administración del Estado

      Pytanie prejudycjalne

   Czy na podstawie art. 22 ust. 2 dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (1) państwo członkowskie może wymagać, by informacje, jakich powinny udzielać instytucje kredytowe, które działają na jego obszarze, nie posiadając stałego zakładu, były przekazywane bezwzględnie i bezpośrednio jego własnym organom odpowiedzialnym za zapobieganie praniu brudnych pieniędzy, czy też przeciwnie, żądanie udzielenia informacji powinno być skierowane do jednostki analityki finansowej tego państwa członkowskiego, na którego obszarze mieści się wezwana instytucja kredytowa?

      (1)  Dz.U. L 309, s. 15


title: Sprawa T-28/14: Postanowienie Sądu z dnia 25 czerwca 2014 r. – José Manuel Baena Grupo przeciwko OHIM – Neuman (Siedząca postać)

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/58

         Postanowienie Sądu z dnia 25 czerwca 2014 r. – José Manuel Baena Grupo przeciwko OHIM – Neuman (Siedząca postać)
   (Sprawa T-28/14) (1)

   2014/C 303/70
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 78 z 15.3.2014.


title: Sprawa sprawy połączone F-106/13 i F-25/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba izba) z dnia 8 października 2015 r. – DD przeciwko FRA [Służba publiczna — Personel FRA — Członek personelu tymczasowego — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Wewnętrzne odwołanie — Oskarżenia o dyskryminację — Oskarżenia o represje w rozumieniu dyrektywy 2000/43 — Dochodzenie administracyjne — Postępowanie dyscyplinarne — Kara dyscyplinarna — Nagana — Artykuły 2, 3 i 11 załącznika IX do regulaminu pracowniczego — Rozwiązanie umowy na czas nieokreślony — Artykuł 47 lit. c) ppkt i) WZiP — Prawo do bycia wysłuchanym — Artykuł 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej]

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/62

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba izba) z dnia 8 października 2015 r. – DD przeciwko FRA
   (Sprawa sprawy połączone F-106/13 i F-25/14) (1)

   ([Służba publiczna - Personel FRA - Członek personelu tymczasowego - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Wewnętrzne odwołanie - Oskarżenia o dyskryminację - Oskarżenia o represje w rozumieniu dyrektywy 2000/43 - Dochodzenie administracyjne - Postępowanie dyscyplinarne - Kara dyscyplinarna - Nagana - Artykuły 2, 3 i 11 załącznika IX do regulaminu pracowniczego - Rozwiązanie umowy na czas nieokreślony - Artykuł 47 lit. c) ppkt i) WZiP - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej])
   (2015/C 381/87)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: DD (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) (przedstawiciele: M. Kjaerum, pełnomocnik i adwokat P. Jenkinson)

      Przedmiot sprawy

      Sprawa F-106/13: Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji dyrektora FRA w sprawie nałożenia na skarżącego dyscyplinarnej kary nagany.

      Sprawa F-25/14: Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, w której została rozwiązana zawarta ze skarżącym umowa i decyzji oddalającej jego zażalenie oraz żądanie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę i odszkodowania za poniesioną szkodę majątkową.

      Sentencja wyroku

               1.

               Stwierdza się nieważność decyzji dyrektora Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) z dnia 20 lutego 2013 r. w sprawie nałożenia na DD kary nagany.

               2.

               Stwierdza się nieważność decyzji dyrektora Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) z dnia 13 czerwca 2013 r. w sprawie rozwiązania z DD umowy o pracę na czas nieokreślony w charakterze członka personelu tymczasowego.

               3.

               W pozostałym zakresie skargi w sprawach połączonych F-106/13 i F-25/14 zostają oddalone.

               4.

               Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez DD.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014, s. 46 i Dz.U.. 184 z 16.6.2014, s. 43.


title: Sprawa C-644/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 15 grudnia 2016 r. – Synthon BV/Astellas Pharma Inc.

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 15 grudnia 2016 r. – Synthon BV/Astellas Pharma Inc.
   (Sprawa C-644/16)
   (2017/C 086/11)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Synthon BV

      Strona pozwana: Astellas Pharma Inc.

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a.

                           Czy art. 6 dyrektywy 2004/48 (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku podlegającego zastosowaniu kryterium zasadności wniosku o przedłożenie dowodów należy dokonać rozróżnienia według tego, czy strona, do której kieruje się żądanie przedłożenia dowodów jest (utrzymywanym) podmiotem pokrzywdzonym czy osobą trzecią?

                           b.

                           W razie odpowiedzi twierdzącej na to pytanie, w jakim stopniu różnią się wówczas te kryteria?

               2)

                           a.

                           W wypadku, gdy w odniesieniu do wniosku o przedłożenie dowodów podnosi się, że prawo własności intelektualnej, na podstawie którego występuje się z żądaniem przedłożenia jest nieważne (albo już nie istnieje), to czy wówczas zasadność tego zarzutu podlega ocenie na podstawie tego samego kryterium, co kryterium obowiązujące w odniesieniu do kwestii wiarygodności utrzymywanego naruszenia (przy założeniu istnienia dochodzonego prawa własności intelektualnej)?

                           b.

                           W razie odpowiedzi przeczącej na to pytanie, w jakim stopniu różnią się wówczas te kryteria?

                           c.

                           Czy przy odpowiedzi na pytania 2a) i 2b) należy dokonać rozróżnienia według tego, czy analizowane prawo własności intelektualnej zostało przyznane po tym, jak zbadano jego ważność (jak np. patent europejski) albo czy powstało ono z mocy ustawy (jak np. prawa autorskie)?

      (1)  Dyrektywa 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. 2004 L 157, s.45)


title: Sprawa T-21/08: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2008 r. — Evets przeciwko OHIM (QWIK TUNE)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/61

         Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2008 r. — Evets przeciwko OHIM (QWIK TUNE)
   (Sprawa T-21/08)
   (2008/C 64/99)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Evets Corporation (Irvine, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: S. Ryan, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji R 604/2007- 4 Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 5 listopada 2007 r.;

               —

               wydanie w zamian postanowienia stwierdzającego, że wniosek o przywrócenie do stanu poprzedniego został złożony w terminie przewidzianym w art. 78 ust. 2;

               —

               przekazanie sprawy do Czwartej Izby Odwoławczej w celu ponownego rozpatrzenia kwestii merytorycznej czy zachowano należytą staranność przy przedłużeniu ochrony rozpatrywanego znaku towarowego;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny wspólnotowy znak towarowy „QWIK TUNE” dla towarów i usług z klas 9 i 15 — zgłoszenie nr 117 994

      Decyzja Wydziału Administracji Znakami Towarowymi i Prawnego: odrzucenie wniosku o przywrócenie do stanu poprzedniego oraz uznanie tego znaku towarowego za unieważniony

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania oraz uznanie wniosku o przywrócenie do stanu poprzedniego za niezłożony

      Podniesione zarzuty: zarzuty i główne argumenty, na których opiera się skarżąca są identyczne bądź podobne do tych, na które powołano się w wyroku w sprawie T-20/08 Evets przeciwko OHIM (DANELECTRO)


title: Sprawa C-453/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – postępowania karne przeciwko A i B (Odesłanie prejudycjalne — Opodatkowanie — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 56 — Miejsce świadczenia usług — Pojęcie „praw pokrewnych” — Przeniesienie pozwoleń na emisję gazów cieplarnianych)

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – postępowania karne przeciwko A i B
   (Sprawa C-453/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Opodatkowanie - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 56 - Miejsce świadczenia usług - Pojęcie „praw pokrewnych” - Przeniesienie pozwoleń na emisję gazów cieplarnianych))
   (2017/C 038/04)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony postępowania karnego w postępowaniu głównym

   A, B

      Przy udziale: Generalbundesanwalt beim Bundesgerichtshof

      Sentencja

   Artykuł 56 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że „prawa pokrewne”, o których mowa w tym przepisie, obejmują pozwolenia na emisję gazów cieplarnianych określone w art. 3 lit. a) dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE.

      (1)  Dz.U. C 363 z 3.11.2015.


title: Sprawa C-258/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 24 maja 2012 r. — Vodafone Omnitel Nv przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 24 maja 2012 r. — Vodafone Omnitel Nv przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni
   (Sprawa C-258/12)
   2012/C 217/29
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vodafone Omnitel Nv

      Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni wspólnotowych przepisów sektorowych, w szczególności przepisów dyrektywy 2002/20/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one przywołanym przepisom krajowym, a zwłaszcza ustawie nr 266 z 2005 r., w szczególności z uwagi na to jak te przepisy krajowe są stosowane in concreto na szczeblu wykonawczym.

      (1)  Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach); Dz.U. L 108, s. 21.