title: Sprawa T-843/14: Postanowienie Sądu z dnia 15 lutego 2016 r. – Gascogne Sack Deutschland i Gascogne/Unia Europejska

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/44

         Postanowienie Sądu z dnia 15 lutego 2016 r. – Gascogne Sack Deutschland i Gascogne/Unia Europejska
   (Sprawa T-843/14) (1)

   (2016/C 136/62)
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 56 z 16.2.2015.


title: Sprawa F-102/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 14 lutego 2007 r. — Geert Haelterman i.in. przeciwko Komisji

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/57

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 14 lutego 2007 r. — Geert Haelterman i.in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-102/06) (1)

   (2007/C 82/122)

      Język postępowania: francuski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006, str. 35.


title: Sprawa C-493/15: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 16 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Agenzia delle Entrate/Marco Identi [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej — Artykuł 4 ust. 3 TUE — Szósta dyrektywa — Pomoc państwa — Procedura zwolnienia z długów osób fizycznych w stanie upadłości („esdebitazione”) — Niewymagalność zaległości z tytułu VAT]

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/7

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 16 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Agenzia delle Entrate/Marco Identi
   (Sprawa C-493/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej - Artykuł 4 ust. 3 TUE - Szósta dyrektywa - Pomoc państwa - Procedura zwolnienia z długów osób fizycznych w stanie upadłości („esdebitazione”) - Niewymagalność zaległości z tytułu VAT])
   (2017/C 151/10)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Agenzia delle Entrate

      Strona pozwana: Marco Identi

      Sentencja

   Prawo Unii, w szczególności art. 4 ust. 3 TUE oraz art. 2 i 22 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku oraz przepisy z dziedziny pomocy państwa, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby zaległości z tytułu podatku od wartości dodanej zostały uznane za niewymagalne na podstawie przepisów krajowych, takich jak przepisy sporne w postępowaniu głównym, przewidujących procedurę zwolnienia z długów, poprzez którą sąd może, pod pewnymi warunkami, uznać za niewymagalne długi osoby fizycznej, które nie zostały zaspokojone w wyniku przeprowadzenia postępowania upadłościowego dotyczącego tej osoby.

      (1)  Dz.U. C 406 z 7.12.2015.


title: Sprawa T-226/08: Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2008 r. — Mineralbrunnen Rhön-Sprudel Egon Schindel GmbH przeciwko OHIM (Alaska)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/47

         Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2008 r. — Mineralbrunnen Rhön-Sprudel Egon Schindel GmbH przeciwko OHIM (Alaska)
   (Sprawa T-226/08)
   (2008/C 223/83)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Mineralbrunnen Rhön-Sprudel Egon Schindel GmbH (Ebergsburg, Niemcy), (przedstawiciele: P. Wadenbach, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikie postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Schwarzbräu GmbH (Zusmarshausen, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 kwietnia 2008 r. (sprawa nr R 1124/2004-4);

               —

               wykreślenie w całości wspólnotowego znaku towarowego nr 505 503 „Alaska” na podstawie bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania;

               —

               pomocniczo, unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego nr 505 503 „Alaska” przynajmniej dla towarów „wody mineralne i gazowane oraz inne napoje bezalkoholowe” z klasy 32.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy „Alaska” dla towarów z klasy 32 (wspólnotowy znak towarowy nr 505 503)

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Schwarzbräu GmbH

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Decyzja Wydziału Unieważnień: częściowe uwzględnienie wniosku o unieważnienie spornego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie wniosku o unieważnienie spornego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. z 1994 r. L 11, str. 1).


title: Sprawa C-648/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. – Komisja Europejska/Rzeczpospolita Polska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko — Polityka Unii Europejskiej w dziedzinie gospodarki wodnej — Dyrektywa 2000/60/WE — Monitorowanie stanu ekologicznego i stanu chemicznego wód powierzchniowych — Plany gospodarowania wodami w dorzeczu)

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/2

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. – Komisja Europejska/Rzeczpospolita Polska
   (Sprawa C-648/13) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko - Polityka Unii Europejskiej w dziedzinie gospodarki wodnej - Dyrektywa 2000/60/WE - Monitorowanie stanu ekologicznego i stanu chemicznego wód powierzchniowych - Plany gospodarowania wodami w dorzeczu))
   (2016/C 335/02)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, K. Majcher i M. Drwięcki, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Nie dokonując pełnej lub prawidłowej transpozycji art. 2 pkt 19, 20, 26 i 27, art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 2, art. 10 ust. 3 i art. 11 ust. 5 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, zmienionej dyrektywą 2008/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2008 r., jak też pkt 1.3, 1.3.4, 1.3.5, 1.4 i 2.4.1 załącznika V i części A pkt 7.2–7.10 załącznika VII do tej dyrektywy, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy tych przepisów oraz art. 24 tejże dyrektywy.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014.


title: Sprawa C-222/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 18 czerwca 2009 r. — Kronospan Mielec sp. z o.o./Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 18 czerwca 2009 r. — Kronospan Mielec sp. z o.o./Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie
   (Sprawa C-222/09)
   2009/C 220/32
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kronospan Mielec sp. z o.o.

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie

      Pytanie prejudycjalne

   czy unormowania wynikające z art.9 ust.2 lit.e) tiret (iii) Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku — 77/388/EWG, (publ. Dz.U.UE.L.77.145.1 ze zm.; dalej VI Dyrektywa) (1) — oraz aktualnie odpowiednio art.56 ust.1 lit.c) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (publ. Dz.U.UE.L.06.347.1 ze zm.; dalej Dyrektywa 112) — należy interpretować w ten sposób, iż wymienione w nich usługi inżynierów świadczone na rzecz podatnika VAT, wykonującego zlecenie obejmujące te usługi na rzecz usługobiorcy mającego siedzibę w innym państwie Wspólnoty opodatkowane są w miejscu, w którym usługobiorca (zlecający usługę) posiada siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, czy też należy przyjąć, iż usługi te jako odnoszące się do działalności naukowej opodatkowane są w miejscu, gdzie usługi te faktycznie są wykonywane, stosownie do art.9 ust.2 lit.c) tiret (i) VI Dyrektywy (aktualnie odpowiednio art.52 lit.a Dyrektywy 112), — przy przyjęciu założenia, że usługi te mają charakter prac obejmujących badania i pomiary emisji, o których mowa w przepisach o ochronie środowiska, w tym prowadzenie badań związanych z emisją dwutlenku węgla (C02) i handlem emisjami CO2, sporządzanie oraz nadzór nad dokumentacją wyżej wymienionych prac oraz analizowanie źródeł potencjalnych zanieczyszczeń, dokonywanych w celu zdobycia nowych doświadczeń i wiedzy technologicznej, ukierunkowanej na wyprodukowanie nowych materiałów, wyrobów i urządzeń, a także zastosowanie nowych procesów technologicznych w procesie produkcji?

      (1)  Polskie wydanie specjalne Rozdział 09 Tom 01 P. 23


title: Sprawa F-108/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 kwietnia 2012 r. — Oprea przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Niedopuszczenie do konkursu — Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi — Nieprawidłowy przebieg — oczywista niedopuszczalność)

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/21

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 kwietnia 2012 r. — Oprea przeciwko Komisji
   (Sprawa F-108/11) (1)

   (Służba publiczna - Konkurs otwarty - Niedopuszczenie do konkursu - Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi - Nieprawidłowy przebieg - oczywista niedopuszczalność)
   2012/C 184/44
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Valentin Oprea (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Fratini i F. Filpo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EPSO/AD/198/10 w sprawie niedopuszczenia skarżącego do konkursu ze względu na rzekomy brak doświadczenia zawodowego.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               V. Oprea pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.12, s. 69.


title: Sprawa C-173/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria regionale di Genova w dniu  3 kwietnia 2006 r.  — Agrover srl przeciwko Agenzia Dogane Circoscrizione Doganale di Genova

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria regionale di Genova w dniu 3 kwietnia 2006 r. — Agrover srl przeciwko Agenzia Dogane Circoscrizione Doganale di Genova
   (Sprawa C-173/06)
   (2006/C 143/46)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Commissione tributaria regionale di Genova
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Agrover srl

      Strona pozwana: Agenzia Dogane Circoscrizione Doganale di Genova
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 216 wspólnotowego kodeksu celnego [rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 (1) z dnia 12 października 1992 r.] stosuje się w przypadku gdy wspólnotowy towar (ryż) wywieziony uprzednio zgodnie z systemem czynnego uszlachetniania wraz ze świadectwem EUR1 do państwa trzeciego (z którym zawarty został układ przyznający preferencje taryfowe) daje podstawę do nałożenia ceł przywozowych w chwili powrotnego przywozu kompensacyjnego tego samego (równoważnego) towaru z tzw. „nie stowarzyszonego” państwa trzeciego;

               2.

               Czy, w sytuacji gdy należności celne, o których mowa w art. 216 wspólnotowego kodeksu celnego nie zostały pobrane w ramach przywozu kompensacyjnego, urząd celny może żądać ich zapłaty w późniejszym terminie czy też znajduje wówczas zastosowanie zwolnienie, o którym mowa w art. 220 tego kodeksu.

      (1)  Dz. U. L 302, str. 1


title: Sprawa T-625/11: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2011 r. — BSH przeciwko OHIM (ecoDoor)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/39

         Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2011 r. — BSH przeciwko OHIM (ecoDoor)
   (Sprawa T-625/11)
   2012/C 32/77
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Biagosch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 22 września 2011 r. w sprawie R 340/2011-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ecoDoor” dla towarów należących do klas 7, 9 i 11.

      Decyzja eksperta: oddalenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ przedmiotowy znak towarowy ma charakter odróżniający i nie jest czysto opisowy.


title: Sprawa T-138/06: Skarga wniesiona w dniu  5 maja 2006 r.  — Nasuf przeciwko Radzie

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/30

         Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2006 r. — Nasuf przeciwko Radzie
   (Sprawa T-138/06)
   (2006/C 165/61)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Taher Nasuf (Manchester, Zjednoczone Królestwo) (Przedstawiciele: N. Garcia, Solicitor, S. Cox, Barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 561/2003 z dnia 27 marca 2003 r. oraz przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 246/2006 z dnia 10 lutego 2006 r. oraz wykreślenie wpisu dotyczącego skarżącego w załączniku I do tego rozporządzenia

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez stronę skarżącą są identyczne z podniesionymi w sprawie T-135/06 Al-Faqih przeciwko Radzie.


               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/27

         Wybór prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej
   (2005/C 271/51)
   Na posiedzeniu w dniu 6 października 2005 r. sędziowie Sądu do spraw Służby Publicznej wybrali na okres trzech lat, zgodnie z art. 3 decyzji Rady z dnia 22 lipca 2005 r. (1) i art. 4 ust. 1 załącznika I do Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości (2), Paula J. Mahoneya na stanowisko prezesa tego Sądu, na okres od 6 października 2005 r. do 5 października 2008 r.

      (1)  Decyzja Rady Unii Europejskiej z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie mianowania sędziów Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (Dz.U. L 197 z 28.7.2005, str. 28)

      (2)  Dz.U. L 333 z 9.11.2004, str. 9


title: Sprawa T-254/05: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2005 r. przez Fachvereinigung Mineralfaserindustrie e.V. Deutsche Gruppe der EURIMA — European Insulation Manfacturers Association przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/26

         Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2005 r. przez Fachvereinigung Mineralfaserindustrie e.V. Deutsche Gruppe der EURIMA — European Insulation Manfacturers Association przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-254/05)
   (2005/C 229/57)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 6 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Fachvereinigung Mineralfaserindustrie e.V. Deutsche Gruppe der EURIMA — European Insulation Manfacturers, Düsseldorf (Niemcy), reprezentowanej przez T. Schmidt-Köttersa, Rechtsanwalt, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 lutego 2005 r. dotyczącej pomocy państwa N 260b/2004 — Niemcy — Przedłużenie programu wspierającego stosowanie materiałów izolacyjnych wytwarzanych z surowców odnawialnych (pomoc państwa N 694/2002 — Niemcy)

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie C (2005) 379 dotyczącej pomocy państwa N 260/b/2004 — Niemcy. W zaskarżonej decyzji Komisja uznała, że przedłużenie programu wspierającego stosowanie materiałów izolacyjnych wytwarzanych z surowców odnawialnych (pomoc państwa N 694/2002) jest zgodne z Traktatem WE.
   Skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza obowiązek uzasadnienia wynikający z art. 253 Traktatu WE, ponieważ nie zawiera uzasadnienia, z którego wynikałoby, dlaczego przedmiotowy środek jest jednoznacznie korzystny dla środowiska. Ponadto, skarżąca zarzuca, że zaskarżona decyzja nie odnosi się do argumentów, które zostały podniesione w postępowaniu zawisłym przed Sądem Pierwszej Instancji dotyczącym pierwotnej decyzji.
   Skarżąca podnosi ponadto, że zaskarżona decyzja odnosi się do decyzji pierwotnej, która jest nieważna, ponieważ narusza istotne przepisy formalne.
   Ponadto, skarżąca podnosi, że decyzja Komisji stwierdzająca, iż przedmiotowy środek jest na podstawie art. 87 ust. 3 lit. c) zgodny ze wspólnym rynkiem ze względu na jednoznaczne korzyści dla środowiska jest oparta na niewystarczającej podstawie faktycznej.
   Wreszcie, skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest w nieuzasadniony sposób niekorzystna względem materiałów izolacyjnych określonych przez Komisję jako tradycyjne, a zwłaszcza względem mineralnych materiałów izolacyjnych, a ponadto również względem materiałów izolacyjnych wytwarzanych z surowców odnawialnych, które nie są odznaczone znakiem jakości natureplus. Zdaniem skarżącej, decyzja narusza w ten sposób zasadę proporcjonalności i zakaz dyskryminacji, a więc podstawowe zasady prawa wspólnotowego.


title: Sprawa C-451/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Salamanca (Hiszpania) w dniu 8 października 2012 r. — Josune Esteban Garcia

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Salamanca (Hiszpania) w dniu 8 października 2012 r. — Josune Esteban Garcia
   (Sprawa C-451/12)
   2012/C 399/20
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de Salamanca.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Josune Esteban Garcia.

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 4, 12, 114 i 169 TFUE oraz art. 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z dyrektywą 93/13 (1) i orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości dotyczącym wysokiego poziomu ochrony interesów konsumentów, a także w związku z zasadą skuteczności dyrektyw i zasadami równoważności i skuteczności, zezwalają Audiencia Provincial, jako krajowemu sądowi apelacyjnemu, na rozpoznanie, mimo braku krajowego przepisu prawnego w tym zakresie, apelacji wniesionej od postanowienia sądu pierwszej instancji przyznającego sądowi siedziby pozwanej właściwość terytorialną do rozpoznania pozwu, w którym dochodzi się odszkodowania z tytułu zarzucanego niewykonania zobowiązania umownego przez pozwaną wynikającego z umowy zawartej przez Internet?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29).


title: Sprawa T-119/09: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2012 r. — Protégé International przeciwko Komisji (Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Rynek irlandzkiej whiskey — Decyzja o odrzuceniu skargi do Komisji — Brak interesu wspólnotowego)

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/6

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2012 r. — Protégé International przeciwko Komisji
   (Sprawa T-119/09) (1)

   (Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Rynek irlandzkiej whiskey - Decyzja o odrzuceniu skargi do Komisji - Brak interesu wspólnotowego)
   2012/C 319/09
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Protégé International Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: D. Shefet, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, A. Biolan i A. Antoniadis, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Pernod Ricard SA (Paryż, Francja) (przedstawiciele: A. Choffel i S. Hautbourg, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 505 z dnia 23 stycznia 2009 r. (sprawa COMP/39.414 — Protégé International/Pernod Ricard), przyjętej na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszącego się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 (WE) i art. 82 (WE) (Dz.U. L 123, s. 18) i odrzucającej z powodu braku interesu wspólnotowego skargę wniesioną do niej przez skarżącą w związku z naruszeniami art. 82 (WE) popełnionymi rzekomo przez Pernod Ricard.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Protégé International Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejska.

               3)

               Pernod Ricard SA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 113 z 16.5.2009.


title: Sprawa C-300/11: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — ZZ przeciwko Secretary of State for the Home Department (Swobodny przepływ osób — Dyrektywa 2004/38/WE — Decyzja zakazująca obywatelowi Unii Europejskiej wjazdu na terytorium państwa członkowskiego ze względów bezpieczeństwa publicznego — Artykuł 30 ust. 2 tej dyrektywy — Obowiązek powiadomienia zainteresowanego obywatela o powodach tej decyzji — Ujawnienie sprzeczne z interesem bezpieczeństwa państwa — Prawo podstawowe do skutecznej ochrony sądowej)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/7

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — ZZ przeciwko Secretary of State for the Home Department
   (Sprawa C-300/11) (1)

   (Swobodny przepływ osób - Dyrektywa 2004/38/WE - Decyzja zakazująca obywatelowi Unii Europejskiej wjazdu na terytorium państwa członkowskiego ze względów bezpieczeństwa publicznego - Artykuł 30 ust. 2 tej dyrektywy - Obowiązek powiadomienia zainteresowanego obywatela o powodach tej decyzji - Ujawnienie sprzeczne z interesem bezpieczeństwa państwa - Prawo podstawowe do skutecznej ochrony sądowej)
   2013/C 225/10
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ZZ

      Strona pozwana: Secretary of State for the Home Department

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Wykładnia art. 30 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77) w świetle art. 346 ust. 1 lit. a) TFUE — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Decyzja o wydaleniu obywatela państwa członkowskiego z terytorium innego państwa członkowskiego ze względów bezpieczeństwa publicznego — Obowiązek poinformowania zainteresowanego obywatela o powodach wydalenia go pomimo faktu, że właściwe organy uważają takie ujawnienie za sprzeczne ze względami bezpieczeństwa narodowego

      Sentencja

   Artykuł 30 ust. 2 oraz art. 31 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, należy w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej interpretować w ten sposób, że wymagają one od sądu krajowego zapewnienia, by nieujawnienie zainteresowanemu przez właściwy organ krajowy, w sposób pełny i dokładny, względów leżących u podstaw decyzji wydanej na podstawie art. 27 tej dyrektywy, jak również odnośnych dowodów było ograniczone do ścisłej konieczności, oraz zapewnienia, by w każdym razie zainteresowany został powiadomiony o zasadniczej treści tych względów w sposób uwzględniający należycie konieczną niejawność dowodów.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Sprawa T-329/10: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2012 r. — Fraas przeciwko OHIM (wzór w kratkę w kolorach czarnym, szarym, beżowym i ciemnoczerwonym) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego wzór w kratkę w kolorach czarnym, szarym, beżowym i ciemnoczerwonym — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b), art. 75 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/20

      Wyrok Sądu z dnia 19 września 2012 r. — Fraas przeciwko OHIM (wzór w kratkę w kolorach czarnym, szarym, beżowym i ciemnoczerwonym)
      (Sprawa T-329/10) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego wzór w kratkę w kolorach czarnym, szarym, beżowym i ciemnoczerwonym - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b), art. 75 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009)
      (2012/C 331/33)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: V. Fraas GmbH (Helmbrechts-Wüstenselbitz, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze i G. Würtenberger)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo B. Schmidt, następnie D. Walicka, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 czerwca 2010 r. (sprawa R 191/2010-4) dotyczącą rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego oznaczenia graficznego przedstawiającego wzór w kratkę w kolorach czarnym, szarym, beżowym i ciemnoczerwonym.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  V. Fraas GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa T-474/08: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2008 r. — Umbach przeciwko Komisji

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/37

         Skarga wniesiona w dniu 31 października 2008 r. — Umbach przeciwko Komisji
   (Sprawa T-474/08)
   (2009/C 32/73)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Dieter C. Umbach (przedstawiciel: Rechtsanwalt M. Stephani)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 2 września 2008 r., sygn. akt SG.E.3/MV/psi D(2008) 6991.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący kwestionuje decyzję Komisji, w której odmówiony mu został całkowity i nieograniczony dostęp do dokumentów związanych z programem TACIS i umową TACIS, której stroną był skarżący. Skarżący twierdzi, że dostęp do spornych dokumentów ma decydujące znaczenie dla jego obrony w ramach skargi o zwrot wypłaconej kwoty pieniężnej, jaką Komisja wniosła przeciwko niemu na skutek wypowiedzenia umowy TACIS.
   Na poparcie swojej skargi skarżący powołuje się po pierwsze na naruszenie ogólnych zasad prawa wspólnotowego, a w szczególności na naruszenie zasady dobrej administracji i zasady rzetelnego procesu, ponieważ jako zainteresowany powinien mieć on możliwość uzyskania całkowitego i nieutrudnionego dostępu do dokumentów, które są — zdaniem skarżącego — konieczne do jego obrony i późniejszego dochodzenia jego własnych roszczeń wobec Komisji.
   Ponadto skarżący utrzymuje, że prawo do całkowitego i nieutrudnionego dostępu do akt wynika również z rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1), gdyż Komisja w szczególności błędnie skorzystała z uznania przyznanego jej w ramach art. 4 i 9 tego rozporządzenia.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa T-148/05: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2005 r. przez Comunidad Autónoma de Madrid i Madrid, Infraestructuras del Transporte (MINTRA) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/41

         Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2005 r. przez Comunidad Autónoma de Madrid i Madrid, Infraestructuras del Transporte (MINTRA) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-148/05)
   (2005/C 143/77)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 11 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Comunidad Autónoma de Madrid i Madrid, Infraestructuras del Transporte (MINTRA) z siedzibą w Madrycie, reprezentowanych przez adwokatów Canię Fernández Vicién, Davida Ortegę Peciñę oraz Julia Sabatera Marotiasa, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty:
   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji strony pozwanej klasyfikującej MINTRA do ogólnego sektora „instytucji rządowych i samorządowych”, na podstawie „Europejskiego Systemu Rachunków — ESA 95” (ESA 95), zawartego w Załączniku A do rozporządzenia Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie (1). ESA 95 składa się z szeregu definicji, nomenklatury i zasad metodologii rachunkowej stosowanych przez Państwa Członkowskie przy opracowywaniu ich krajowych rachunków i statystyk ekonomicznych. Ów system rachunkowy jest również stosowany w procedurze nadmiernego deficytu publicznego.
   MINTRA jest podmiotem prawa publicznego Comunidad de Madrid przypisanym do Consejería de Transportes e Infraestructuras. Ma osobowość prawną i własny majątek, a także pełną zdolność do czynności prawnych. Posiada również zdolność do samodzielnego zaciągania zobowiązań, niezależnie od Comunidad de Madrid.
   Na poparcie swojego żądania skarżąca zarzuca:

               —

               Naruszenie licznych zasad regulujących ESA 95, dotyczących klasyfikacji jednostek instytucjonalnych jako podmiotów „rynkowych” i „nierynkowych”.

               —

               Naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań, w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja stanowi radykalną zmianę stanowiska Eurostatu odnośnie klasyfikacji dokonanej przez tę jednostkę względem MINTRA w piśmie z dnia 14 lutego 2003 r., które to przeklasyfikowanie nastąpiło po tym, jak Eurostat zajął podobne stanowisko w podobnej sprawie dotyczącej austriackiego podmiotu publicznego Bundesimmibiliengesellschaft. W tym względzie skarżąca podkreśla fakt, iż zaskarżona decyzja wiąże się z bardzo poważnymi konsekwencjami finansowymi, tak dla niej, jak i dla MINTRA, ponieważ dług tego podmiotu publicznego zostanie włączony do rachunku Comunidad de Madrid. Ponadto MINTRA mogłaby zostać zmuszona do rozwiązania już podpisanych umów związanych z planem rozwoju sieci kolei miejskiej, do którego realizacji Comunidad de Madrid przystąpiła w oparciu o klasyfikację z lutego 2003 r.

               —

               Naruszenie obowiązku uzasadnienia, ponieważ, poza innymi motywami, w zaskarżonej decyzji brak jest jakiegokolwiek odwołania do jej podstawy prawnej, a także konkretnych elementów stanu faktycznego, na którym została oparta.

      (1)  Dz.U. L 310, z 30.11.1996, str. 1.


title: Sprawa T-330/01: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Akzo Nobel przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Glukonian sodu — Artykuł 81 WE — Grzywna — Artykuł 15 ust. 1 rozporządzenia nr 17 — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Zasada proporcjonalności — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/41

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Akzo Nobel przeciwko Komisji
   (Sprawa T-330/01) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Glukonian sodu - Artykuł 81 WE - Grzywna - Artykuł 15 ust. 1 rozporządzenia nr 17 - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Zasada proporcjonalności - Obowiązek uzasadnienia)
   (2006/C 294/86)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Akzo Nobel NV (Arnhem, Niderlandy) (Przedstawiciele: początkowo adwokaci M. van Empel i C. Swaak, następnie C. Swaak)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: pełnomocnicy A. Whelan, A. Bouquet i W. Wils, wspierani przez adwokata H. van der Woude'a)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności art. 3 i 4 decyzji Komisji C(2001) 2931 wersja ostateczna z dnia 2 października 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia o EOG (COMP/E-1/36.756 — Glukonian sodu), w zakresie w jakim dotyczą one skarżącej, lub ewentualnie o obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Akzo Nobel NV zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 68 z 16.3.2002


title: Sprawa C-598/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n° 1de Jerez de la Frontera (Hiszpania) w dniu 16 listopada 2015 r. – Banco Santander, S.A./Cristobalina Sánchez López

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 1de Jerez de la Frontera (Hiszpania) w dniu 16 listopada 2015 r. – Banco Santander, S.A./Cristobalina Sánchez López
   (Sprawa C-598/15)
   (2016/C 038/45)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia de Jerez de la Frontera

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Banco Santander, S.A.

      Strona pozwana: Cristobalina Sánchez López

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest sprzeczne z wymienionymi przepisami dyrektywy (art. 3 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG) (1) i jej celami uregulowanie takie jak uregulowanie krajowe, które ustanawia postępowanie takie jak postępowanie w trybie art. 250 ust. 1 pkt 7 Ley de Enjuiciamiento Civil (kodeksu postępowania cywilnego), w którym sąd ma obowiązek wydania wyroku nakazującego wydanie lokalu mieszkalnego, do którego była prowadzona egzekucja, osobie, której lokal ten został przyznany w pozasądowym postępowaniu egzekucyjnym, w którym to postępowaniu, zgodnie z obowiązującym systemem uregulowanym w art. 129 Ley Hipotecaria (ustawy o hipotece) w brzmieniu nadanym ustawą 1/2000 z dnia 8 stycznia 2000 r. i w art. 234–236-0 Reglamento Hipotecario (rozporządzenia w sprawie hipoteki) w brzmieniu nadanym dekretem królewskim 290/1992, nie było możliwości ani przeprowadzenia z urzędu kontroli sądowej nieuczciwych warunków umownych, ani skutecznego sprzeciwu dłużnika na takiej podstawie, czy to w ramach egzekucji pozasądowej, czy to w ramach odrębnego procesu sądowego?

               2)

               Czy jest sprzeczne z wymienionymi przepisami dyrektywy i jej celami uregulowanie takie jak przepis przejściowy 5 z ustawy 1/2013, który zezwala na zawieszenie przez notariusza pozasądowego postępowania egzekucyjnego dotyczącego wierzytelności zabezpieczonej hipoteką, które było wszczęte w chwili wejścia w życie ustawy 1/2013, jedynie wówczas gdy konsument wykaże, że zaskarżył nieuczciwy charakter któregoś z warunków umowy o kredyt hipoteczny stanowiącego podstawę sprzedaży pozasądowej lub określającego kwotę wymagalną, i to o ile to odrębne żądanie zostało wniesione przez konsumenta w terminie jednego miesiąca od opublikowania ustawy 1/2013, mimo braku osobistego doręczenia konsumentowi informacji o tym terminie oraz zanim nastąpi przyznanie własności przez notariusza?

               3)

               Czy wymienione przepisy dyrektywy, jej cel oraz obowiązek, jaki nakłada ona na sąd krajowy, polegający na badaniu z urzędu nieuczciwych warunków umownych w umowach konsumenckich bez potrzeby złożenia stosownego wniosku przez konsumenta, należy interpretować w ten sposób, że pozwalają one sądowi krajowemu, w postępowaniu takim jak to ustanowione w art. 250 ust. 1 pkt 7 kodeksu postępowania cywilnego lub w procedurze „sprzedaży pozasądowej” uregulowanej w art. 129 ustawy o hipotece, na niestosowanie prawa krajowego, kiedy nie pozwala ono na kontrolę sądową z urzędu, zważywszy na jasność przepisów dyrektywy i utrwalone stanowisko Trybunału Sprawiedliwości w przedmiocie ciążącego na sądach krajowych obowiązku badania z urzędu istnienia nieuczciwych warunków umownych w sporach dotyczących umów konsumenckich?

               4)

               Czy jest sprzeczne z wymienionymi przepisami dyrektywy i jej celami uregulowanie krajowe takie jak art. 129 ustawy o hipotece w brzmieniu nadanym ustawą 1/2013, który jako jedyny skuteczny środek ochrony praw konsumentów usankcjonowanych w dyrektywie i w odniesieniu do pozasądowych postępowań egzekucyjnych dotyczących wierzytelności zabezpieczonych hipoteką przewiduje zwykłe uprawnienie notariusza do pouczenia o istnieniu nieuczciwych warunków umownych; lub możliwość, że dłużnik będący konsumentem, przeciwko któremu prowadzona jest egzekucja pozasądowa, założy sprawę w odrębnym postępowaniu sądowym zanim notariusz przyzna nieruchomość, z której była prowadzona egzekucja?

               5)

               Czy jest sprzeczne z wymienionymi przepisami dyrektywy i jej celami uregulowanie krajowe takie jak art. 129 ustawy o hipotece w brzmieniu nadanym ustawą 1/2000 z dnia 8 stycznia 2000 r. i art. 234-236-0 rozporządzenia w sprawie hipoteki w brzmieniu nadanym dekretem królewskim 290/1992, które ustanawia pozasądowe postępowanie egzekucyjne w odniesieniu do kredytów hipotecznych zawartych między przedsiębiorcami a konsumentami, w którym nie istnieje jakakolwiek możliwość badania przez sąd z urzędu nieuczciwych warunków umownych?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29)


title: Sprawa C-296/08 PPU: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 sierpnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Montpellier) — Postępowanie karne przeciwko Ignaciowi Pedrowi Santestebanowi Goicoechei (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Artykuły 31 i 32 — Europejski nakaz aresztowania oraz procedury wydawania między państwami członkowskimi — Możliwość stosowania przez państwo wykonania wniosku o ekstradycję konwencji przyjętej przed 1 stycznia 2004 r. , lecz obowiązującej w tym państwie od daty późniejszej)

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 sierpnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Montpellier) — Postępowanie karne przeciwko Ignaciowi Pedrowi Santestebanowi Goicoechei
   (Sprawa C-296/08 PPU) (1)

   (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Artykuły 31 i 32 - Europejski nakaz aresztowania oraz procedury wydawania między państwami członkowskimi - Możliwość stosowania przez państwo wykonania wniosku o ekstradycję konwencji przyjętej przed 1 stycznia 2004 r., lecz obowiązującej w tym państwie od daty późniejszej)
   (2008/C 260/05)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour d'appel de Montpellier
   Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Ignacio Pedro Santesteban Goicoechea
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour d'appel de Montpellier (Francja) — Wykładnia art. 31 i 32 decyzji ramowej Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. L 190, s. 1) — Uprawnienie państwa członkowskiego do posługiwania się w stosunkach z innym państwem członkowskim innymi procedurami niż te przewidziane w decyzji ramowej, a w szczególności procedurą przewidzianą w konwencji dublińskiej z dnia 27 września 1996 r. w sprawie ekstradycji między Państwami członkowskimi Unii Europejskiej — Wpływ nienotyfikowania przez państwo członkowskie wydania nakazu aresztowania istniejących porozumień i uzgodnień, które ma zamiar nadal stosować — Możliwość stosowania przez państwo wykonania nakazu aresztowania konwencji przyjętej przed dniem 1 stycznia 2004 r., która weszła w życie w tym państwie po tej dacie.
   Sentencja

               1)

               Artykuł 31 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi należy interpretować w ten sposób, że dotyczy on tylko sytuacji, do której ma zastosowanie system europejskiego nakazu aresztowania, co nie ma miejsca w przypadku, gdy wniosek o ekstradycję dotyczy czynów popełnionych przed datą wskazaną przez państwo członkowskie w oświadczeniu złożonym zgodnie z art. 32 tej decyzji ramowej.

               2)

               Artykuł 32 decyzji ramowej 2002/584 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on stosowaniu konwencji dotyczącej ekstradycji między państwami członkowskimi Unii Europejskiej, ustanowionej aktem Rady z dnia 27 września 1996 r. i podpisanej w tym samym dniu przez wszystkie państwa członkowskie, przez państwo członkowskie wykonania, nawet jeśli weszła ona w życie w tym państwie członkowskim dopiero po dniu 1 stycznia 2004 r.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa C-343/16 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 14 czerwca 2016 r. w sprawie T-595/15, Europäischer Tier- und Naturschutz eV i Horst Giesen/Komisja Europejska, wniesione w dniu 20 czerwca 2016 r. przez Europäischer Tier- und Naturschutz eV i Horsta Giesena

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/20

         Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 14 czerwca 2016 r. w sprawie T-595/15, Europäischer Tier- und Naturschutz eV i Horst Giesen/Komisja Europejska, wniesione w dniu 20 czerwca 2016 r. przez Europäischer Tier- und Naturschutz eV i Horsta Giesena
   (Sprawa C-343/16 P)
   (2017/C 053/24)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Europäischer Tier- und Naturschutz e.V. i Horst Giesen (przedstawiciel: Dr. P. Brockmann, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska
   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (ósma izba) w drodze postanowienia z dnia 12 stycznia 2017 r. odrzucił odwołanie i orzekł, że wnoszący odwołanie pokrywają własne koszty.


title: Sprawa C-341/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/23

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-341/10) (1)

   2011/C 232/37
   Język postępowania: polski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 260 z 25.9.2010.


title: Sprawa T-371/17: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 12 lipca 2017 r. – Qualcomm i Qualcomm Europe/Komisja [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Konkurencja — Postępowanie antymonopolowe — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 18 ust. 3 — Decyzja w sprawie żądania informacji — Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego — Brak pilnego charakteru]

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/33

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 12 lipca 2017 r. – Qualcomm i Qualcomm Europe/Komisja
   (Sprawa T-371/17)
   ([Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Konkurencja - Postępowanie antymonopolowe - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 18 ust. 3 - Decyzja w sprawie żądania informacji - Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego - Brak pilnego charakteru])
   (2017/C 309/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Qualcomm, Inc. (San Diego, Kalifornia, Stany Zjednoczone) i Qualcomm Europe, Inc. (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci M. Pinto de Lemos Fermiano Rato i M. Davilla)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Van Vliet, G. Conte, C. Urraca Caviedes i M. Farley, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparty na art. 278 i 279 TFUE wniosek o zastosowanie środka tymczasowego w celu zawieszenia wykonania decyzji Komisji z dnia 31 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 18 ust. 3 i art. 24 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1) [sprawa AT.39711 – Qualcomm (drapieżne ceny)]

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-736/14: Wyrok Sądu z dnia 28 października 2015 r. – Monster Energy/OHIM – Home Focus (MoMo Monsters) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MoMo MOnsters — Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe MONSTER i MONSTER ENERGY – i wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy MONSTER ENERGY — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak podobieństwa towarów — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/23

         Wyrok Sądu z dnia 28 października 2015 r. – Monster Energy/OHIM – Home Focus (MoMo Monsters)
   (Sprawa T-736/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MoMo MOnsters - Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe MONSTER i MONSTER ENERGY – i wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy MONSTER ENERGY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak podobieństwa towarów - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 429/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Monster Energy Company (Corona, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: E. Zaera Cuadrado, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Home Focus Development Ltd (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 sierpnia 2014 r. (sprawa R 1167/2013-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Monster Energy Company a Home Focus Development Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Monster Energy Company zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.


title: Sprawa C-502/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 27 września 2006 r. w sprawie T-440/05, Carlos Correia de Matos przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, wniesione w dniu 13 grudnia 2006 r. przez Carlosa Correię de Matos

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/19

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 27 września 2006 r. w sprawie T-440/05, Carlos Correia de Matos przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, wniesione w dniu 13 grudnia 2006 r. przez Carlosa Correię de Matos
   (Sprawa C-502/06 P)
   (2008/C 22/37)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlos Correia de Matos

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski
   Postanowieniem z dnia 21 listopada 2007 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa T-308/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 11 maja 2010 r. w sprawie F-30/08 Nanopoulos przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 lipca 2010 r. przez Komisję Europejską

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/24

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 11 maja 2010 r. w sprawie F-30/08 Nanopoulos przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 lipca 2010 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa T-308/10 P)
   ()
   2010/C 274/38
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall, adwokat Efthymios Bourtzalas i adwokat Eirini Antypa)

      Druga strona postępowania: Fotios Nanopoulos (Itzig, Luksemburg)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 11 maja 2010 r. w sprawie F-30/08 Nanopoulos przeciwko Komisji;

               —

               w razie utrzymania w mocy wyroku ustalenie właściwej wysokości zadośćuczynienia;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszym odwołaniu wnosząca odwołanie żąda uchylenia wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 11 maja 2010 r. w sprawie F-30/08 Nanopoulos przeciwko Komisji, w którym zasądzono od Komisji na rzecz drugiej strony postępowania zadośćuczynienie w wysokości 90 000 EUR za doznaną krzywdę i nakazano pokrycie wszystkich kosztów.
   W uzasadnieniu odwołania Komisja podnosi następujące zarzuty:

               —

               naruszenie art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) oraz zasady pewności prawa, jako że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo, uznając, że wniesione przez drugą stronę postępowania żądanie należy uznać za żądanie zadośćuczynienia bez przedstawienia jakiegokolwiek uzasadnienia;

               —

               naruszenie prawa i brak uzasadnienia, jako że Sąd do spraw Służby Publicznej ocenił, że żądanie zadośćuczynienia zostało wniesione w odpowiednim terminie i że decyzja o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego naruszyła domniemanie niewinności;

               —

               naruszenie prawa wspólnotowego, naruszenie prawa i brak uzasadnienia, jako że Sąd do spraw Służby Publicznej nie zastosował wymogu prawnego, który wymaga „wystarczająco istotnego naruszenia”, i nie wyjaśnił, z jakiego powodu należało w niniejszym przypadku odejść od istniejącego orzecznictwa;

               —

               naruszenie art. 24 regulaminu pracowniczego, naruszenie prawa i brak uzasadnienia, ponieważ Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, że organ powołujący był zobowiązany do udzielenia szybkiej pomocy drugiej stronie postępowania bez przeprowadzenia uprzedniego dochodzenia i przed upływem przewidzianego we wspomnianym artykule terminu czterech miesięcy na udzielenie odpowiedzi w sprawie wniosku;

               —

               oczywiste naruszenie prawa i oczywisty błąd w uzasadnieniu, jako że Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, po pierwsze, że Komisja jest odpowiedzialna za rzekome przecieki do prasy, a po drugie, że popełniła błąd, wszczynając postępowanie dyscyplinarne;

               —

               naruszenie zasady proporcjonalności i naruszenie prawa, jako że Sąd do spraw Służby Publicznej orzekł o zasądzeniu od Komisji zadośćuczynienia w wysokości 90 000 EUR za krzywdę doznaną przez drugą stronę postępowania.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 października 2004 r. w sprawie T-390/02, Antonio Cagnato przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Skarga odszkodowawcza — Dopuszczalność — Narażenie na działanie azbestu — Choroba zawodowa — Szkoda)

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/18

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 14 października 2004 r.
   w sprawie T-390/02, Antonio Cagnato przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Skarga odszkodowawcza - Dopuszczalność - Narażenie na działanie azbestu - Choroba zawodowa - Szkoda)
   (2004/C 314/46)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-390/02, Antonio Cagnato, urzędnik Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Dippach-Gare (Luksemburg), reprezentowany przez J. Iturriagagoitia Bassassa i K. Devolvé, adwokatów, przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. Schauss, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o naprawienie szkód na osobie, krzywdy, szkód zawodowych i na mieniu jakoby poniesionych przez skarżącego, Sąd (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, V. Tiili i M. Vilaras, sędziowie; sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 14 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 44 z 22.2.2004.


title: Sprawa T-69/05: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2005 r. przez European Dynamics S.A. przeciwko Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/34

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2005 r. przez European Dynamics S.A. przeciwko Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności
   (Sprawa T-69/05)
   (2005/C 106/70)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 11 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga European Dynamics S.A. z siedzibą w Atenach (Grecja), reprezentowanej przez adwokata N. Korogiannakisa przeciwko Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EFSA, mocą której EFSA nie wybrał oferty skarżącej i udzielił zamówienia wygrywającemu wykonawcy oraz wszystkich późniejszych decyzji EFSA związanych z ww. decyzją;

               —

               obciążenie EFSA kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą, a także innymi kosztami i wydatkami poniesionymi w związku ze skargą, nawet w razie jej oddalenia.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W odpowiedzi na opublikowane przez EFSA ogłoszenie o przetargu EFSA/IT/00012 (1) na oprogramowanie i utworzenie sieci extranet między krajowymi agencjami Państw Członkowskich, Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) a Komisją Europejską skarżąca spółka złożyła swoją ofertę. Mocą zaskarżonej decyzji ofertę skarżącej odrzucono, a zamówienie zostało udzielone innemu oferentowi.
   W uzasadnieniu swojej skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji skarżąca twierdzi, że strona pozwana naruszyła przepisy Rozporządzenia Finansowego (2) oraz art. 17 ust. 1 dyrektywy 92/50 (3) poprzez zastosowanie kryteriów oceny, które nie były wyszczególnione w ogłoszeniu o przetargu. Zdaniem skarżącej, poprzez przyjęcie bez żadnej weryfikacji opinii osób zajmujących stanowiska kierownicze w podmiotach będących klientami skarżącej, EFSA przekazała część swoich uprawnień ocennych na rzecz osób trzecich. Skarżąca dalej twierdzi, że zgodnie z dyrektywą 92/50 zadowolenie klientów danego oferenta nie może być brane pod uwagę dla potrzeb wykluczenia innego oferenta, lecz może stanowić jedynie „kryterium udzielenia zamówienia”.
   Skarżąca twierdzi również, że przy dokonywaniu oceny jej oferty strona pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie. Skarżąca kwestionuje niektóre stwierdzenia zawarte w sprawozdaniu komitetu oceniającego dotyczące okoliczności, że jeden z klientów skarżącej nie zakupił ani nie korzystał z oferowanego przez skarżącą produktu oraz okoliczności, że inna instytucja wspólnotowa nie była zadowolona z produktu skarżącej. W tym względzie skarżąca twierdzi również, że sposób oceny zastosowany przez EFSA w ramach procedury ocennej, polegający na przeprowadzeniu zwykłych rozmów telefonicznych z pominięciem formalnych wniosków oraz weryfikacji uzyskanych informacji, był nieodpowiedni i sam w sobie stanowi wystarczającą przesłankę stwierdzenia, że doszło do popełnienia oczywistego błędu w ocenie.
   Wreszcie, skarżąca twierdzi, że strona pozwana naruszyła wynikający z art. 253 WE obowiązek uzasadnienia swojej decyzji.

      (1)  Dz.U. 2004/S 153-132262

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1

      (3)  Dyrektywa Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, Dz.U. L 209 z 24.7.1992, str. 1


title: Sprawa T-405/13: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – Comptoir d’Épicure/OHIM – A-Rosa Akademie (da rosa) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską — Graficzny znak towarowy da rosa — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy aROSA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 i zasada 22 rozporządzenia (WE) nr 2868/95]

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/48

         Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – Comptoir d’Épicure/OHIM – A-Rosa Akademie (da rosa)
   (Sprawa T-405/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską - Graficzny znak towarowy da rosa - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy aROSA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 i zasada 22 rozporządzenia (WE) nr 2868/95])
   (2015/C 046/60)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Le Comptoir d’Épicure (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat S. Arnaud)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: A-Rosa Akademie GmbH (Rostock, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Theis)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 maja 2013 r. (sprawa R 1195/2012-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między A-Rosa Akademie Gmbh a Le Comptoir d’Épicure.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Le Comptoir d’Épicure zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 284 z 28.9.2013.


title: Sprawa T-457/11: Wyrok Sądu z dnia 12 września 2013 r. — Valeo Vision przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja według Nomenklatury scalonej — Pozycja taryfowa — Akt niedotyczący skarżącej indywidualnie — Akt regulacyjny wymagający środków wykonawczych — Niedopuszczalność)

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/24

         Wyrok Sądu z dnia 12 września 2013 r. — Valeo Vision przeciwko Komisji
   (Sprawa T-457/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja według Nomenklatury scalonej - Pozycja taryfowa - Akt niedotyczący skarżącej indywidualnie - Akt regulacyjny wymagający środków wykonawczych - Niedopuszczalność)
   2013/C 313/46
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Valeo Vision (Bobigny, Francja) (przedstawiciele: R. Ledru, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, B.R. Killmann i L. Keppenne, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 603/2011 z dnia 20 czerwca 2011 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej (Dz.U. L 163, s. 10).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Valeo Vision pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 298 z 8.10.2011.


title: Sprawa C-580/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 9 grudnia 2010 r. — Staatssecretaris van Financiën; druga strona postępowania: G. Frank

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 9 grudnia 2010 r. — Staatssecretaris van Financiën; druga strona postępowania: G. Frank
   (Sprawa C-580/10)
   2011/C 72/13
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym:

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Druga strona postępowania: G. Frank

      Pytania prejudycjalne

   Czy z perspektywy art. 18 WE (obecnie art. 21 TFUE) sytuacja regulowana prawem wspólnotowym zachodzi, gdy państwo członkowskie opodatkowuje rozpoczęcie korzystania na krajowych drogach publicznych z pojazdu silnikowego w przypadku, gdy pojazd ten jest zarejestrowany w innym państwie członkowskim, został wypożyczony od osoby zamieszkałej w tym innym państwie członkowskim i jest wykorzystywany do przemieszczania się w celach prywatnych po jego terytorium przez osobę zamieszkałą w tym pierwszym państwie członkowskim, ale mającą obywatelstwo tego innego państwa członkowskiego?


title: Sprawa C-590/13: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Idexx Laboratories Italia srl/Agenzia delle Entrate (Odesłanie prejudycjalne — Podatki pośrednie — Podatek VAT — Szósta dyrektywa — Artykuły 18 i 22 — Prawo do odliczenia — Nabycia wewnątrzwspólnotowe — System odwrotnego obciążenia — Podstawowe wymagania — Wymogi formalne — Nieprzestrzeganie wymogów formalnych)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/14

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Idexx Laboratories Italia srl/Agenzia delle Entrate
   (Sprawa C-590/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki pośrednie - Podatek VAT - Szósta dyrektywa - Artykuły 18 i 22 - Prawo do odliczenia - Nabycia wewnątrzwspólnotowe - System odwrotnego obciążenia - Podstawowe wymagania - Wymogi formalne - Nieprzestrzeganie wymogów formalnych))
   (2015/C 046/19)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Idexx Laboratories Italia srl

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate

      Sentencja

   Artykuł 18 ust. 1 lit. d) i art. 22 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 91/680/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r., należy interpretować w ten sposób, że przepisy te zawierają wymogi formalne prawa do odliczenia, których niespełnienie, w okolicznościach takich jak rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym, nie może prowadzić do utraty tego prawa.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa T-414/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 lipca 2009 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (Przedstawienie ręki trzymającej kartę z trzema trójkątami) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego rękę trzymającą kartę z trzema trójkątami — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/19

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 lipca 2009 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (Przedstawienie ręki trzymającej kartę z trzema trójkątami)
   (Sprawa T-414/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego rękę trzymającą kartę z trzema trójkątami - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2009/C 193/28
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Européenne de traitement de l'information (Euro-Information) (Strasburg, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Greffe, M. Chaminade i L. Paudrat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: O. Montalto i R. Bianchi, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 września 2007 r. (sprawa R 290/2007-1) odmawiającą rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego oznaczenia przedstawiającego rękę trzymającą kartę z trzema trójkątami.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Européenne de traitement de l’information (Euro-Information) zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008.


title: Sprawa T-155/12: Wyrok Sądu z dnia 23 października 2013 r. — Schulze przeciwko OHIM — GKL (Klassiklotterie) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Klassiklotterie — Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy NKL Klassiklotterie — Podstawy odrzucenia — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/10

         Wyrok Sądu z dnia 23 października 2013 r. — Schulze przeciwko OHIM — GKL (Klassiklotterie)
   (Sprawa T-155/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Klassiklotterie - Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy NKL Klassiklotterie - Podstawy odrzucenia - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 359/16
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hans Gerd Schulze (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Lodigkeit)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Strona postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM, interwenient przed Sądem: GKL Gemeinsame Klassenlotterie der Länder, dawniej NKL Nordwestdeutsche Klassenlotterie (Hamburg) (przedstawiciel: adwokat S. Russlies)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 stycznia 2012 r. (sprawa R 600/2011-4) dotycząca postępowania w przedmiocie sprzeciwu między NKL Nordwestdeutsche Klassenlotterie i Hansem Gerdem Schulze.

      Sentencja

               1)

               Skarga jest oddalona.

               2)

               Hans Gerd Schulze jest obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.


               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/4

         Wyznaczenie izby do rozpoznawania spraw, o których mowa w art. 104b regulaminu Trybunału Sprawiedliwości
   (2008/C 301/06)
   Na posiedzeniu w dniu 30 września 2008 r. Trybunał wyznaczył na okres od dnia 7 października 2008 r. do 6 października 2009 r. drugą izbę Trybunału na izbę, która zgodnie z art. 9 § 1 regulaminu Trybunału Sprawiedliwości będzie rozpoznawać sprawy, o których mowa w art. 104b regulaminu.


title: Sprawa F-128/07: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2007 r. — Menidiatis przeciwko Komisji

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/32

         Skarga wniesiona w dniu 31 października 2007 r. — Menidiatis przeciwko Komisji
   (Sprawa F-128/07)
   (2008/C 8/56)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Andreas Menidiatis (Sint-Genesius-Rode, Belgia) (przedstawiciel: S. Pappas, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 21 grudnia 2006 r. odrzucającej kandydaturę skarżącego na wakujące stanowisko dyrektora przedstawicielstwa Komisji w Grecji, i tym samym powołanie na to stanowisko innego kandydata;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swej skargi, skarżący podnosi szereg zarzutów w stosunku do decyzji odrzucającej jego kandydaturę na wakujące stanowisko dyrektora przedstawicielstwa Komisji w Grecji. Na początek podnosi on niezgodność z prawem i nieprzestrzeganie ogłoszenia o konkursie.
   Inny zarzut oparty jest na naruszeniu art. 11a regulaminu pracowniczego. Ponadto skarżący podnosi niezgodność z prawem obniżenia poziomu stanowiska dyrektora przedstawicielstwa w Atenach i niezgodność z prawem decyzji z dnia 7 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad powoływania dyrektorów przedstawicielstw.
   Ponadto, podnosi się opóźnienie w opublikowaniu ogłoszenia o konkursie oraz brak uzasadnienia odmowy dostępu do dokumentów, o które skarżący poprosił w swym zażaleniu. Wreszcie skarżący podnosi naruszenie reguł dotyczących rotacji personelu zajmujących tzw. „delikatne” stanowiska i wskazuje na szereg poszlak świadczących o nadużyciu władzy.


title: Sprawa F-35/08: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2008 r. — Pachtitis przeciwko Komisji

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/51

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2008 r. — Pachtitis przeciwko Komisji
   (Sprawa F-35/08)
   (2008/C 171/101)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Dimitrios Pachtitis (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: P. Giatagantzidis, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji EPSO o niedopuszczeniu skarżącego do egzaminów pisemnych konkursu EPSO/AD/77/06 wskutek wyniku uzyskanego na testach wstępnych, a także stwierdzenie nieważności decyzji EPSO oddalającej zażalenie skarżącego dotyczące po pierwsze zmiany decyzji o niedopuszczeniu do egzaminów pisemnych, a po drugie wniosku o przesłanie pewnych dokumentów konkursowych.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr EPSO/5000LM-FR/31.05.2007 oraz MMM/dbD(07)27442/06.12.2007, a także jakiegokolwiek aktu z nimi związanego;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa C-511/11 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 czerwca 2013 r. — Versalis SpA, dawniej Polimeri Europa SpA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek kauczuku butadienowego i kauczuku butadienowo-styrenowego wytwarzanego metodą polimeryzacji emulsyjnej — Ustalanie cen docelowych, podział klientów w drodze porozumień o nieagresji i wymiana informacji handlowych — Dowód — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Kwota grzywny — Waga i czas trwania naruszenia — Okoliczność obciążająca — Powrót do naruszenia)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/12

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 czerwca 2013 r. — Versalis SpA, dawniej Polimeri Europa SpA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-511/11 P) (1)

   (Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek kauczuku butadienowego i kauczuku butadienowo-styrenowego wytwarzanego metodą polimeryzacji emulsyjnej - Ustalanie cen docelowych, podział klientów w drodze porozumień o nieagresji i wymiana informacji handlowych - Dowód - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Kwota grzywny - Waga i czas trwania naruszenia - Okoliczność obciążająca - Powrót do naruszenia)
   2013/C 225/18
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Versalis SpA, dawniej Polimeri Europa SpA (przedstawiciele: M. Siragusa, F. Moretti i L. Nascimbene, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, L. Malferrari i G. Conte, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie T-59/07 Polimeri Europa przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 5700 wersja ostateczna z dnia 29 listopada 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 EOG (sprawa COMP/F/38.638 — Kauczuk butadienowy i emulsyjny kauczuk butadienowo-sterynowy), lub, tytułem żądania ewentualnego, żądanie uchylenia albo obniżenia grzywny nałożonej na Polimeri Europa SpA — Naruszenie prawa do obrony — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Brak uzasadnienia

      Sentencja

               1)

               Odwołanie główne i odwołanie wzajemne zostają oddalone.

               2)

               Versalis SpA zostaje obciążona kosztami postępowania związanymi z odwołaniem głównym.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania związanymi z odwołaniem wzajemnym.

      (1)  Dz.U. C 340 z 19.11.2011.


title: Sprawa C-520/15: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 25 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato - Włochy) – Associazione Italiana delle Unità Dedicate Autonome Private di Day Surgery e dei Centri di Chirurgia Ambulatoriale (Aiudapds)/Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Ministero della Salute (Odesłanie prejudycjalne — Regulamin postępowania przed Trybunałem — Artykuł 53 § ust. 2 — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 47 akapit drugi i art. 54 — Europejska Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności — Artykuł 6 ust. 1 — Nadzwyczajna skarga do prezydenta Republiki Włoskiej — Sprzeciw wobec skargi wniesiony przez stronę sporu — Zmiana tej nadzwyczajnej skargi na skargę do sądu — Wprowadzanie w życie prawa Unii — Brak — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/14

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 25 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato - Włochy) – Associazione Italiana delle Unità Dedicate Autonome Private di Day Surgery e dei Centri di Chirurgia Ambulatoriale (Aiudapds)/Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Ministero della Salute
   (Sprawa C-520/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Regulamin postępowania przed Trybunałem - Artykuł 53 § ust. 2 - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 akapit drugi i art. 54 - Europejska Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności - Artykuł 6 ust. 1 - Nadzwyczajna skarga do prezydenta Republiki Włoskiej - Sprzeciw wobec skargi wniesiony przez stronę sporu - Zmiana tej nadzwyczajnej skargi na skargę do sądu - Wprowadzanie w życie prawa Unii - Brak - Oczywisty brak właściwości Trybunału))
   (2016/C 260/18)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Associazione Italiana delle Unità Dedicate Autonome Private di Day Surgery e dei Centri di Chirurgia Ambulatoriale (Aiudapds)

      Strona pozwana: Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Ministero della Salute

      przy udziale: Roche Italia SpA, Novartis Farma SpA, Regione Marche

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie przedstawione przez Consiglio di Stato (rada państwa, Włochy), postanowieniem z dnia 15 lipca 2015 r. (sprawa C-520/15).

      (1)  Dz.U. C 398 z 30.11.2015.


title: Sprawa C-97/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Wien (Austria) w dniu 10 marca 2009 r. — Ingrid Schmelz przeciwko Finanzamt Waldviertel

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Wien (Austria) w dniu 10 marca 2009 r. — Ingrid Schmelz przeciwko Finanzamt Waldviertel
   (Sprawa C-97/09)
   2009/C 129/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Wien (Austria)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ingrid Schmelz

      Strona pozwana: Finanzamt Waldviertel

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sformułowanie „jak również dostawy towarów i usług dokonywane przez podatnika niezamieszkałego na terytorium kraju” zawarte w art. 24 ust. 3 i w art. 28i szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1) (zwanej dalej „szóstą dyrektywą”), w brzmieniu nadanym mu przez pkt 21 dyrektywy Rady 92/111/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r. zmieniającej dyrektywę 77/388/EWG i wprowadzającej środki upraszczające w odniesieniu do podatku od wartości dodanej oraz uregulowanie transponujące ten przepis do prawa krajowego (2) naruszają Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską (zwany dalej „traktatem WE”), w szczególności zasadę niedyskryminacji (art. 12 WE), swobodę przedsiębiorczości (art. 43 i nast. WE), swobodę świadczenia usług (art. 49 i n. traktatu WE) lub prawa podstawowe ustanowione przez prawo wspólnotowe (prawno-wspólnotową zasadę równego traktowania), ponieważ jego skutkiem jest, iż obywatele Unii, którzy nie zamieszkują na terytorium danego państwa są pozbawieni możliwości skorzystania ze zwolnień podatkowych przewidzianych w art. 24 ust. 2 szóstej dyrektywy (uregulowanie szczególne dla małych przedsiębiorstw), podczas gdy obywatele Unii, którzy zamieszkują w danym państwie, mogą domagać się tego zwolnienia podatkowego, o ile dane państwo członkowskie przewiduje, zgodnie z dyrektywą, zwolnienie podatkowe dla małych przedsiębiorców

               2)

               Czy sformułowanie „dostaw towarów i świadczenia usług przez podatnika niemającego siedziby w państwie członkowskim, w którym VAT jest należny” zawarte w art. 283 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (3) (zwanej dalej „dyrektywą o systemie podatku VAT”) oraz uregulowanie transponujące ten przepis do prawa krajowego naruszają Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską (zwany dalej „TWE”), w szczególności zasadę niedyskryminacji (art. 12 traktatu WE), swobodę przedsiębiorczości (art. 43 i n. traktatu WE), swobodę świadczenia usług (art. 49 i n. traktatu WE) lub prawa podstawowe ustanowione przez prawo wspólnotowe (prawno-wspólnotową zasadę równego traktowania), ponieważ jego skutkiem jest, iż obywatele Unii, którzy nie mają siedziby w danym państwie członkowskim są pozbawieni możliwości skorzystania ze zwolnień podatkowych przewidzianych w art. 282 i nast. dyrektywy o systemie podatku VAT (uregulowanie szczególne dla małych przedsiębiorstw), podczas gdy obywatele Unii, którzy mają siedzibę w danym państwie członkowskim mogą domagać się tego zwolnienia, o ile dane państwo członkowskie przewiduje, zgodnie z dyrektywą, zwolnienia podatkowe dla małych przedsiębiorców?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy sformułowanie „jak również dostawy towarów i usług dokonywane przez podatnika niezamieszkałego na terytorium kraju” zawarte w art. 24 ust. 3 i art. 28i szóstej dyrektywy jest nieważne w rozumieniu art. 234 lit. b) traktatu WE?

               4)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: Czy sformułowanie „dostaw towarów i świadczenia usług przez podatnika niemającego siedziby w państwie członkowskim, w którym VAT jest należny” zawarte w art. 283 ust. 1 lit. c) dyrektywy o systemie podatku VAT jest nieważne w rozumieniu art. 234 lit. b) traktatu WE?

               5)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie: Czy pod pojęciem „rocznego obrotu” w rozumieniu załącznika XV do Traktatu między Królestwem Belgii, Królestwem Danii, Republiką Federalną Niemiec, Republiką Grecką, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską, Irlandią, Republiką Włoską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Królestwem Niderlandów, Republiką Portugalską, Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (państwami członkowskimi Unii Europejskiej) a Królestwem Norwegii, Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Królestwem Szwecji, dotyczący przystąpienia Królestwa Norwegii, Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji do Unii Europejskiej wraz z aktami końcowymi (Traktat o przystąpieniu do UE), część IX „Opodatkowanie”, pkt 2, lit. c), względnie w rozumieniu art. 24 szóstej dyrektywy (4), należy rozumieć obrót uzyskany w danym roku w określonym państwie członkowskim, w którym ma zostać zastosowane uregulowanie dla małych przedsiębiorców, czy też obrót uzyskany w danym roku przez przedsiębiorcę na całym terytorium Wspólnoty?

               6)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie czwarte: Czy pod pojęciem „rocznego obrotu” w świetle art. 287 dyrektywy o systemie podatku VAT należy rozumieć obrót uzyskany w danym roku w określonym państwie członkowskim, w którym ma zostać zastosowane uregulowanie dla małych przedsiębiorców, czy też obrót uzyskany w danym roku przez przedsiębiorcę na całym terytorium Wspólnoty?

      (1)  Dz.U. L 145, s. 1

      (2)  Dz.U. L 384, s. 47

      (3)  Dz.U. L 347, s. 1

      (4)  Dz.U. 1994 C 241, s. 335


title: Sprawa C-366/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 8 września 2006 r. — DNA Verkot Oy

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 8 września 2006 r. — DNA Verkot Oy
   (Sprawa C-366/06)
   (2006/C 281/38)
   Język postępowania: fiński
   Sąd krajowy
   Korkein hallinto-oikeus (Finlandia).
   Strony postępowania przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: DNA Verkot Oy.

      Pozostałe strony: Sonera Mobile Networks Oy, Viestintävirasto
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/21/WE (1) z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej), dotyczący środków odwoławczych, należy interpretować w ten sposób, że uznaje się przedsiębiorstwo telekomunikacyjne za uprawnione do zaskarżenia decyzji stwierdzającej, że konkurent tego przedsiębiorstwa telekomunikacyjnego nie posiada znaczącej pozycji na rynku?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, [sąd krajowy] wnosi o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
               Czy sformułowane w art. 4 ust. 1 dyrektywy ramowej 2002/21/WE wymaganie właściwego rozpoznania meritum każdej sprawy oraz zagwarantowania skutecznych środków odwoławczych implikuje, że sąd krajowy może rozpoznać meritum, dokonać oceny prawnej i rozstrzygnąć sprawę i że jego właściwości w tym zakresie nie ogranicza wydana na podstawie art. 7 ust. 4 decyzja Komisji w sprawie analizy rynku wraz z jej uzasadnieniem?

      (1)  Dz.U. L 108, str. 33.


title: Sprawa T-326/05: Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2005 r. — Rath przeciwko OHIM

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/27

         Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2005 r. — Rath przeciwko OHIM
   (Sprawa T-326/05)
   (2005/C 281/50)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Matthias Rath (Kapsztad, RPA) [Przedstawiciele: S. Ziegler, adwokat, C. Kleiner i F. Dehn, adwokaci]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: AstraZeneca AB (Södertälje, Szwecja)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 18 maja 2005 r.,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: AstraZeneca AB

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „VIXACOR” dla towarów z klasy 5 (zgłoszenie nr 1 739 697)
   Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Skarżący
   Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Wspólnotowy znak towarowy „Vitacor” odnoszący się do towarów i usług z klas 5, 16 i 41 (nr 689 018), wspólnotowy znak towarowy „Vitacor Plus” odnoszący się do towarów z klas 5, 16 i 32 (nr 1 668 565) oraz niemiecki znak towarowy „Vitacor Plus” odnoszący się do towarów z klas 5, 16 i 31 (nr 399 65 690)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94, gdyż w odniesieniu do zgłoszonego znaku towarowego i znaku, na który powołano się w sprzeciwie, istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-383/08: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2008 r. — New Europe przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/47

         Skarga wniesiona w dniu 11 września 2008 r. — New Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-383/08)
   (2008/C 301/81)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: New Europe (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: A.-M. Alamanou, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w formie pisma z dnia 2 lipca 2008 r. doręczonego skarżącej w tym samym dniu, na mocy której odmówiono skarżącej dostępu do danych dotyczących nazw spółek i nazwisk osób fizycznych wymienionych w dokumentach, które zostały ujawnione przez Komisję; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W drodze niniejszej skargi skarżąca kwestionuje decyzję Komisji — która została jej notyfikowana pismem z dnia 2 lipca 2008 r. — na mocy której Komisja odmówiła ujawnienia nazw spółek i nazwisk osób fizycznych związanych z tzw. „sprawą Eximo”, wymienionych w dokumentach ujawnionych skarżącej w odpowiedzi na jej pierwszą skargę.
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności spornej decyzji, wskazując iż:
   Po pierwsze, zdaniem skarżącej, sporna decyzja w sposób rażący narusza prawo z uwagi na fakt, iż Komisja dokonała błędnej interpretacji i w sposób nieprawidłowy zastosowała wyjątki przewidziane w art. 4 ust. 1 lit. b) oraz art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001 (1), nie zbadawszy okoliczności faktycznych i nie przedstawiwszy powodów odmowy. Ponadto skarżąca podnosi, że Komisja popełniła błąd w ocenie okoliczności faktycznych poprzez uznanie, że ujawnienie wspomnianych nazw i nazwisk naruszyłoby ochronę interesów handlowych spółek oraz prywatności i integralności osób fizycznych. Skarżąca twierdzi również, że stosując wykładnię rozszerzającą terminów „ochrona interesów handlowych” i „ochrona prywatności i integralności osoby fizycznej”, Komisja naruszyła zasadę możliwie najszerszego dostępu do dokumentów wyrażoną w art. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.
   Po drugie skarżąca podnosi, że sporna decyzja narusza art. 4 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, ponieważ Komisja odmówiła skarżącej pełnego dostępu do dokumentu, który był już w tym czasie publicznie dostępny.
   Po trzecie skarżąca wskazuje, iż nie informując jej o podstawie wydania decyzji i ograniczając się do przywołania wyjątków określonych w art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001, Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 253 WE.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa C-113/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 8 marca 2013 r. — ASL n. 5 „Spezzino” i in. przeciwko San Lorenzo Società Cooperativa Sociale, Croce Verde Cogema Cooperativa Sociale Onlus

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 8 marca 2013 r. — ASL n. 5 „Spezzino” i in. przeciwko San Lorenzo Società Cooperativa Sociale, Croce Verde Cogema Cooperativa Sociale Onlus
   (Sprawa C-113/13)
   2013/C 156/31
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: ASL n. 5 «Spezzino», A.N.P.A.S. Associazione Nazionale Pubblica Assistenza — Comitato Regionale Liguria, Regione Liguria

      Druga strona postępowania: San Lorenzo Società Cooperativa Sociale, Croce Verde Cogema Cooperativa Sociale Onlus

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49, 56, 105-106 TFUE stoją na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego przewidującemu udzielanie zamówień na transport medyczny w pierwszej kolejności stowarzyszeniom charytatywnym, Włoskiemu Czerwonemu Krzyżowi i innym uprawnionym instytucjom lub podmiotom publicznym, choć w oparciu o umowy zakładające wyłącznie zwrot kosztów rzeczywiście poniesionych?

               2)

               Czy prawo Unii w dziedzinie zamówień publicznych — a mianowicie ogólne zasady wolnej konkurencji, niedyskryminacji, przejrzystości i proporcjonalności, jako że przedmiotem niniejszej sprawy są zamówienia objęte wyłączeniem — stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego pozwalającemu na bezpośrednie udzielanie zamówień na usługi transportu medycznego, jeżeli porozumienie ramowe, takie jak będące przedmiotem niniejszego sporu, które przewiduje również zwrot kosztów stałych i długotrwałych, należy uznać za odpłatne?


title: Sprawa C-568/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Mercantil n ° 3 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 9 grudnia 2014 r. – Ismael Fernández Oliva/Caixabank S.A.

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Mercantil no 3 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 9 grudnia 2014 r. – Ismael Fernández Oliva/Caixabank S.A.
   (Sprawa C-568/14)
   (2015/C 046/40)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado Mercantil no 3 de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Ismael Fernández Oliva

      Strona pozwana: Caixabank S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 43 Ley de Enjuiciamiento Civil [hiszpańskiego kodeksu postępowania cywilnego], zabraniający sądowi zaproponowania stronom możliwości zawieszenia postępowania cywilnego, gdy inny sąd wystąpił do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym, nie stanowi jasnego ograniczenia art. 7 dyrektywy 93/13 EWG (1) w zakresie obowiązku zapewnienia przez państwa członkowskie, by w interesie konsumentów i konkurentów istniały stosowne i skuteczne środki mające na celu zapobieżenie stosowaniu nieuczciwych warunków w umowach zawieranych przez sprzedawców i dostawców z konsumentami?

               2)

               Czy art. 721 ust. 2 hiszpańskiego LEC, zabraniający, by sąd zarządził lub zaproponował z urzędu środki tymczasowe w postępowaniach wszczętych z pozwu indywidualnego, w których żąda się stwierdzenia nieważności ogólnego warunku umowy ze względu na jego nieuczciwy charakter, nie stanowi jasnego ograniczenia art. 7 dyrektywy 93/13 EWG w zakresie obowiązku zapewnienia przez państwa członkowskie, by w interesie konsumentów i konkurentów istniały stosowne i skuteczne środki mające na celu zapobieżenie stosowaniu nieuczciwych warunków w umowach zawieranych przez sprzedawców i dostawców z konsumentami?

               3)

               Czy środki tymczasowe, które mogą zostać przyjęte z urzędu lub na żądanie strony w ramach postępowania wszczętego z pozwu indywidulanego, nie powinny wywierać skutków do czasu wydania ostatecznego rozstrzygnięcia w postępowaniu wszczętym z pozwu indywidulanego lub zbiorowego, które ma wpływ na dochodzenie roszczeń indywidulanych, w celu zagwarantowania stosownych i skutecznych środków, o których mowa we wspomnianym art. 7 omawianej dyrektywy?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s.29).