title: Sprawa T-694/14: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2014 r. – EREF przeciwko Komisji

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/56

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2014 r. – EREF przeciwko Komisji
   (Sprawa T-694/14)
   2014/C 409/77
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Renewable Energies Federation (EREF) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat U. Prall)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności postanowień komunikatu Komisji z dnia 28 czerwca 2014 r. – Wytycznych w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014–2020 (Dz.U. C 200, s. 1), dotyczących oceny zgodności na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE w rozdziale 3.3.2. odnoszącym się do koncepcji systemów wsparcia na rzecz energii ze źródeł odnawialnych, zatytułowanym „Pomoc operacyjna na energię ze źródeł odnawialnych”;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej wszystkimi kosztami, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku właściwości.

                           —

                           Komisja nie była uprawniona do przyjęcia wytycznych, ponieważ prawodawca Unii ma ograniczone uprawnienia w dziedzinie energii. Zgodnie z art. 194 TFUE nie można narzucać państwom członkowskim systemów wsparcia na rzecz energii ze źródeł odnawialnych, neutralnych z punktu widzenia technologii, ponieważ stanowi to naruszenie ich suwerennych praw w dziedzinie energii. Komisja Europejska nie jest prawodawcą Unii i nie może wykorzystywać wytycznych w celu przyjęcia „quasi-prawodawstwa”, które jest sprzeczne z przepisami prawa wtórnego Unii, to znaczy z dyrektywą 2009/28/WE dotyczącą energii ze źródeł odnawialnych.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

                           —

                           Przyjmując wytyczne, Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia, a więc istotny wymóg proceduralny. Ani w samych wytycznych, ani w ocenie wpływu nie można znaleźć wystarczającego uzasadnienia dotyczącego strategicznego wyboru polegającego na narzuceniu zasadniczo wszystkim państwom członkowskim obowiązku przyjęcia systemu przetargowego, neutralnego z punktu widzenia technologii, w celu wsparcia energii ze źródeł odnawialnych.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

                           —

                           Przyjmując wytyczne, Komisja naruszyła ponadto zasadę proporcjonalności, ponieważ wytyczne przewidują instrumenty, które nie są odpowiednie do osiągniecia zamierzonych celów polegających na promowaniu celów Unii w zakresie energii ze źródeł odnawialnych i na złagodzeniu skutków w postaci zakłócenia. Owe instrumenty nie są też proporcjonalne, ponieważ stwarzają nadmierne obciążenia zarówno po stronie prawie wszystkich państw członkowskich, które będą musiały zreformować swe systemy wsparcia na rzecz energii ze źródeł odnawialnych, jak i po stronie podmiotów indywidualnych, które będą musiały wziąć na siebie dodatkowy ciężar administracyjny wynikający z udziału w postępowaniach przetargowych.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy.

                           —

                           Przyjęcie wytycznych stanowi nadużycie władzy przez Komisję. Jak się wydaje, Komisja, przyjmując wytyczne, usiłowała stanowić prawo w dziedzinach, w których prawodawca Unii nie jest właściwy, i sugeruje, że środki istotnie zmierzające do harmonizacji w zakresie wsparcia na rzecz energii ze źródeł odnawialnych w Unii mają na celu zapewnienie zgodności niektórych środków pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym.


title: Sprawa T-169/08 RENV: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – DEI/Komisja (Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Rynek dostaw węgla brunatnego i hurtowy rynek energii elektrycznej w Grecji — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 86 ust. 1 WE w związku z art. 82 WE — Przyznanie lub utrzymanie praw do eksploatacji publicznych złóż węgla brunatnego na rzecz przedsiębiorstwa publicznego — Określenie rynków właściwych — Istnienie nierównych szans — Obowiązek uzasadnienia — Uzasadnione oczekiwania — Nadużycie władzy — Proporcjonalność)

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/21

         Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – DEI/Komisja
   (Sprawa T-169/08 RENV) (1)

   ((Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Rynek dostaw węgla brunatnego i hurtowy rynek energii elektrycznej w Grecji - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 86 ust. 1 WE w związku z art. 82 WE - Przyznanie lub utrzymanie praw do eksploatacji publicznych złóż węgla brunatnego na rzecz przedsiębiorstwa publicznego - Określenie rynków właściwych - Istnienie nierównych szans - Obowiązek uzasadnienia - Uzasadnione oczekiwania - Nadużycie władzy - Proporcjonalność))
   (2017/C 038/28)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI) (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat P. Anestis)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Grecka (przedstawiciele: P. Mylonopoulos i K. Boskovits, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Christoforou, pełnomocnik, wspierany przez adwokata A. Oikonomou)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Elpedison Paragogi Ilektrikis Energeias AE (Elpedison Energeiaki), dawniej Energeiaki Thessalonikis AE (Amarusi, Grecja) i Elliniki Energeia kai Anaptyxi AE (HE & D SA) (Kifisia, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci P. Skouris i E. Trova), a także Mytilinaios AE (Ateny), Protergia AE (Ateny) i Alouminion tis Ellados VEAE, dawniej Alouminion AE (Ateny) (przedstawiciele: adwokat N. Korogiannakis, I. Zarzoura, D. Diakopoulos i E. Chrisafis)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 824 wersja ostateczna z dnia 5 marca 2008 r. w sprawie przyznania lub utrzymania w mocy przez Republikę Grecką na rzecz DEI praw do wydobycia węgla brunatnego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, Elpedison Paragogi Ilektrikis Energeias AE (Elpedison Energeiaki), Elliniki Energeia kai Anaptyxi AE (HE & D SA), Mytilinaios AE, Protergia AE oraz Alouminion tis Ellados VEAE.

               3)

               Republika Grecka pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008.


title: Sprawa C-467/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Gießen (Niemcy) w dniu 28 września 2010 r. — Postępowanie karne przeciwko Barisowi Akyüzowi

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Gießen (Niemcy) w dniu 28 września 2010 r. — Postępowanie karne przeciwko Barisowi Akyüzowi
   (Sprawa C-467/10)
   ()
   2010/C 328/33
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgericht Gießen

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Baris Akyüz

      Pytania prejudycjalne

   Czy

               a)

               art. 1 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 4 akapit drugi dyrektywy Rady z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy (91/439/EWG) (1)

               b)

               art. 2 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 4 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie) (2)

         należy interpretować w ten sposób, że

               1)

               zakazują one państwu członkowskiemu (państwu przyjmującemu) odmowy uznania na swoim terytorium uprawnienia do kierowania przyznanego przez inne państwo członkowskie (państwo wydające), jeśli uzyskanie uprawnienia do kierowania w państwie wydającym było poprzedzone odmową przyznania uprawnienia do kierowania w państwie przyjmującym, ponieważ nie były spełnione fizyczne i psychologiczne wymogi bezpiecznego prowadzenia pojazdu;

               2)

               w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej: zakazują one państwu członkowskiemu (państwu przyjmującemu) odmowy uznania na swoim terytorium uprawnienia do kierowania przyznanego przez inne państwo członkowskie (państwo wydające), jeśli uzyskanie uprawnienia do kierowania w państwie wydającym było poprzedzone odmową przyznania uprawnienia do kierowania w państwie przyjmującym, ponieważ nie były spełnione fizyczne i psychologiczne wymogi bezpiecznego prowadzenia pojazdu oraz na podstawie informacji figurujących w prawie jazdy, innych niespornych informacji pochodzących od państwa wydającego albo na podstawie innych niewątpliwych informacji, w szczególności pochodzących od samego posiadacza prawa jazdy albo innych pewnych informacji pochodzących od państwa przyjmującego, stwierdzono, że zachodzi naruszenie reguły miejsca zamieszkania z art. 7 ust. 1 lit. b) dyrektywy 91/439/EWG lub art. 7 ust. 1 lit. e) dyrektywy 2006/126/WE

                           —

                           jeśli inne niewątpliwe informacje, w szczególności pochodzące od samego posiadacza prawa jazdy albo inne pewne informacje posiadane przez państwo przyjmujące nie wystarczą: czy informacje pochodzą od państwa wydającego w rozumieniu orzecznictwa Trybunału także w sytuacji, gdy nie zostały one przekazane bezpośrednio, lecz pośrednio w formie opartego na tych informacjach komunikatu osób trzecich, w szczególności ambasady państwa przyjmującego w państwie wydającym –

               3)

               zakazują one państwu członkowskiemu (państwu przyjmującemu) odmowy uznania na swoim terytorium uprawnienia do kierowania przyznanego przez inne państwo członkowskie (państwo wydające), jeśli formalne wymogi uzyskania prawa jazdy w państwie wydającym zostały wprawdzie spełnione, jednak stwierdzono, że pobyt służy wyłącznie uzyskaniu prawa jazdy, a nie żadnemu z innych celów chronionych przez prawo Unii, w szczególności swobodom podstawowym określonym w TFUE i Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, a także europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (turystyka mająca na celu uzyskanie prawa jazdy)?

      (1)  Dz.U. L 237, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 403, s. 18.


title: Sprawa T-186/12: Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2015 r. – Copernicus-Trademarks/OHIM – Maquet (LUCEA LED) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LUCEA LED — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy LUCEO — Brak wcześniejszości — Zastrzeżenie pierwszeństwa — Data pierwszeństwa wpisana do rejestru — Dokumenty pierwszeństwa — Badanie z urzędu — Prawo do obrony)

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/16

         Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2015 r. – Copernicus-Trademarks/OHIM – Maquet (LUCEA LED)
   (Sprawa T-186/12) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LUCEA LED - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy LUCEO - Brak wcześniejszości - Zastrzeżenie pierwszeństwa - Data pierwszeństwa wpisana do rejestru - Dokumenty pierwszeństwa - Badanie z urzędu - Prawo do obrony))
   (2015/C 262/21)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Copernicus-Trademarks Ltd (Borehamwood, Zjednoczone Królestwo), dopuszczona do wstąpienia w miejsce Verus EOOD (przedstawiciele: początkowo adwokat S. Vykydal, następnie adwokat F. Henkel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik.)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Maquet SAS (Ardon, Francja) (przedstawiciel: adwokat N. Hebeis)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 lutego 2012 r. (sprawa R 67/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Capella EOOD a Maquet SAS.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Copernicus-Trademarks Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i przez Maquet SAS.

      (1)  Dz.U. C 200 z 7.7.2012.


title: Sprawa C-306/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret — Dania) — Ruben Andersen przeciwko Kommunernes Landsforening som mandatar for Slagelse Kommune (tidl. Skælskør Kommune) (Informowanie pracowników — Dyrektywa 91/533/EWG — Art. 8 ust. 1 i 2 — Zakres stosowania — Pracownicy objęci zakresem układu zbiorowego — Pojęcie czasowej umowy i czasowego stosunku pracy)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/13

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret — Dania) — Ruben Andersen przeciwko Kommunernes Landsforening som mandatar for Slagelse Kommune (tidl. Skælskør Kommune)
   (Sprawa C-306/07) (1)

   (Informowanie pracowników - Dyrektywa 91/533/EWG - Art. 8 ust. 1 i 2 - Zakres stosowania - Pracownicy objęci zakresem układu zbiorowego - Pojęcie „czasowej’ umowy i „czasowego’ stosunku pracy)
   (2009/C 44/21)
   Język postępowania: duński
   Sąd krajowy
   Højesteret
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ruben Andersen

      Strona pozwana: Kommunernes Landsforening som mandatar for Slagelse Kommune (tidl. Skælskør Kommune)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Højesteret — Wykładnia art. 8 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 91/533/EWG z dnia 14 października 1991 r. w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy (Dz.U. L 288, str. 32) — Stosowanie układu zbiorowego pracy, którego celem jest transpozycja dyrektywy, do pracownika, który nie jest członkiem jednej z organizacji związkowych będących sygnatariuszami tego układu — Prawo pracowników, którzy uważają się za pokrzywdzonych z uwagi na nieprzestrzeganie zobowiązań wynikających z dyrektywy
   Sentencja

               1)

               Wykładni art. 8 ust. 1 dyrektywy Rady 91/533 z dnia 14 października 1991 r. w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy należy dokonywać w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych stanowiących, że postanowienia układu zbiorowego zapewniającego transpozycję do prawa krajowego przepisów tej dyrektywy stosuje się do pracownika także wtedy gdy nie jest on członkiem organizacji związkowej będącej sygnatariuszem tego układu zbiorowego.

               2)

               Wykładni art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/533 należy dokonywać w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie temu, aby pracownika, który nie jest członkiem organizacji związkowej będącej sygnatariuszem układu zbiorowego regulującego jego stosunek pracy, można było uważać za „objętego” tym układem w rozumieniu wspomnianego przepisu.

               3)

               Wyrażenie „umowa czasowa lub czasowy stosunek pracy” zawarte w art. 8 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 91/533 powinno być interpretowane w ten sposób, iż odnosi się ono do krótkoterminowych umów o prace i krótkoterminowych stosunków pracy. W braku unormowań ustanowionych w tym zakresie przepisami prawa państwa członkowskiego do sądów krajowych należy ustalenie czasu trwania takiej umowy lub takiego stosunku pracy w każdym indywidualnym przypadku z uwzględnieniem specyfiki danego sektora lub danych stanowisk i rodzajów działalności. Ten czas trwania powinien jednak zostać ustalony w taki sposób, aby zapewniona była skuteczna ochrona praw, z których pracownicy korzystają na podstawie tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 211 z dnia 8.9.2007 r.


title: Sprawa T-19/07: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2007 r. — Systran i Systran Luxembourg przeciwko Komisji

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/21

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2007 r. — Systran i Systran Luxembourg przeciwko Komisji
   (Sprawa T-19/07)
   (2007/C 69/49)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Systran SA i Systran Luxembourg (przedstawiciele: J.-P. Spitzer i E. de Boissieu, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               nakazanie natychmiastowego zaprzestania naruszania praw i ujawniania informacji przez Wspólnotę Europejską działającą za pośrednictwem Komisji;

               —

               nakazanie konfiskaty wszystkich będących w posiadaniu Komisji oraz spółki GOSSELIES nośników zawierających programy informatyczne opracowane przez spółkę GOSSELIES na podstawie wersji EC-SYSTRAN Unix i SYSTRAN Unix z naruszeniem praw SYSTRAN i zwrócenie ich SYSTRAN, lub przynajmniej ich zniszczenie pod kontrolą urzędnika sądowego;

               —

               nakazanie Wspólnocie Europejskiej, działającej za pośrednictwem Komisji, zapłaty odszkodowania za szkodę poniesiona przez skarżące wskutek naruszenia praw popełnionego przez Komisję, a w szczególności przez DGT w ramach wykonywania ich zadań;

               —

               odszkodowanie to wynosi:

                           —

                           dla SYSTRAN Luxembourg 1 531 000 euro;

                           —

                           dla SYSTRAN SA 47 014 000 euro z możliwością podwyższeni i 2 000 000 euro z tytułu szkody moralnej;

               —

               nakazanie ogłoszenia przyszłego orzeczenia Sądu na koszt Komisji w gazetach specjalistycznych, czasopismach specjalistycznych i na specjalistycznych stronach internetowych wybranych przez SYSTRAN;

               —

               w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami postępowania w całości.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na podstawie umów licencyjnych na użytkowanie oprogramowania do tłumaczenia zautomatyzowanego SYSTRAN, zawartych przez poprzedników prawnych skarżących z Komisją nabyła ona prawo do użytkowania tego oprogramowania dla siebie i instytucji europejskich. Zdaniem skarżących umowy te nie przewidywały zbycia na rzecz Komisji praw własności intelektualnej do oprogramowania SYSTRAN. W latach 1999-2002 SYSTRAN zapewniła, za pośrednictwem swojej spółki zależnej SYSTRAN Luxembourg, przejście na nowy system operacyjny. Umowa zawarta w tym celu z Komisja przewidywała, że cały system tłumaczeń Komisji pozostanie jej własnością, „z zastrzeżeniem jednak istniejących już praw własności intelektualnej lub przemysłowej”.
   W październiku 2003 r. Komisja opublikowała ogłoszenie o przetargu na „obsługę i wzmocnienie językowe systemu zautomatyzowanego tłumaczenia w Komisji Europejskiej i świadczenie związanych z tym usług” (1). Skarżące nie brały udziału w tym postępowaniu. Spółka SYSTRAN przedstawiła jednak zastrzeżenia co do przedmiotu przetargu i przyszłej umowy, gdyż jej zdaniem mogła ona naruszyć przysługujące jej prawa własności intelektualnej do oprogramowania.
   W skardze skarżące twierdzą, że samo udzielenie zamówienia innej spółce niż SYSTRAN naruszy przysługujące im prawa własności intelektualnej i wymagać będzie ujawnienia ich know-how wybranemu usługodawcy. Ich zdaniem wykonanie zadań przewidzianych w ogłoszeniu o przetargu, polegających między innymi na wprowadzeniu zmian i dostosowaniu systemu opracowanego początkowo przez SYSTRAN, wymagałoby co najmniej uprzedniej zgody. Tymczasem Komisja nie zwracała się nigdy o taką zgodę, w związku z czym dopuści się naruszenia praw własności intelektualnej do systemu SYSTRAN, a co za tym idzie ujawnienia know-how skarżących, wbrew art. 4 dyrektywy 91/250/EWG (2), transponowanej do krajowych porządków prawnych.
   Skarżące twierdzą w związku z tym, że naruszenie praw do oprogramowania SYSTRAN i ujawnienie know-how stanowi czyn bezprawny skutkujący odpowiedzialnością Wspólnoty na podstawie art. 235 i 288 akapit drugi WE. Twierdzą ponadto, że postępowanie to spowodowało szkody, które Komisja winna naprawić.

      (1)  Ogłoszenie nr 2003/S 191-171556 (Dz.U. S 191).

      (2)  Dyrektywa Rady 91/250/EWG z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych, Dz.U. L 122, str. 42.


title: Sprawa C-580/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 16 grudnia 2014 r. – Adwokat Sandra Bitter jako syndyk masy upadłości Ziegelwerk Höxter GmbH/Republika Federalna Niemiec

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 16 grudnia 2014 r. – Adwokat Sandra Bitter jako syndyk masy upadłości Ziegelwerk Höxter GmbH/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-580/14)
   (2015/C 096/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Adwokat Sandra Bitter jako syndyk masy upadłości Ziegelwerk Höxter GmbH

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepis art. 16 ust. 3 zdanie drugie dyrektywy 2003/87 (1), zgodnie z którym kara za przekroczenie emisji wynosi 100 EUR za każdą wyemitowaną tonę równoważnika ditlenku węgla, w odniesieniu do której operator lub operator statku powietrznego nie zwrócił uprawnień, narusza zasadę proporcjonalności?

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32).


title: Sprawa T-3/08: Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2008 r. — Coedo Suàrez przeciwko Radzie

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/54

         Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2008 r. — Coedo Suàrez przeciwko Radzie
   (Sprawa T-3/08)
   (2008/C 64/87)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Angel Coedo Suàrez (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 30 października 2007 r. w zakresie w jakim odmawia skarżącemu dostępu do szeregu dokumentów Rady dotyczących incydentu między skarżącym a jedną z jego współpracownic w dniu 19 lutego 2004 r. oraz powstałych w wyniku tego incydentu (wewnętrzne protokoły zebrań, wnioski dochodzenia i raport służby ochrony);

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze, skarżący domaga się stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 30 października 2007 r. wydanej przez DG F Sekretariatu Ogólnego Rady, oddalającej jego wniosek o zezwolenie na dostęp do dokumentów dotyczących incydentu między skarżącym a jedną z jego współpracownic.
   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi dwa zarzuty.
   Pierwszy zarzut oparty jest na naruszeniu art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001 (1) i naruszenie obowiązku uzasadnienia zastosowania tego przepisu.
   Drugi zarzut oparty jest na naruszeniu art. 5 rozporządzenia nr 45/2001 (2) i oczywistym błędzie w zastosowaniu tego rozporządzenia.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, str. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8, str. 1).


title: Sprawa C-270/12: Wyrok Trybunału (wielka izba izba) z dnia 22 stycznia 2014 r. — Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej (Rozporządzenie (UE) nr 236/2012 — Sprzedaż krótka i wybrane aspekty dotyczące swapów ryzyka kredytowego — Artykuł 28 — Ważność — Podstawa prawna — Uprawnienia interwencyjne powierzone Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych w wyjątkowych okolicznościach)

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba izba) z dnia 22 stycznia 2014 r. — Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-270/12) (1)

   (Rozporządzenie (UE) nr 236/2012 - Sprzedaż krótka i wybrane aspekty dotyczące swapów ryzyka kredytowego - Artykuł 28 - Ważność - Podstawa prawna - Uprawnienia interwencyjne powierzone Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych w wyjątkowych okolicznościach)
   2014/C 85/06
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: A. Robinson, pełnomocnik, wspierany przez J. Stratford, QC, oraz A. Henshawa, barrister)

      Strony pozwane: Parlement Europejski (przedstawiciele: A. Neergaard, R. Van de Westelaken, D. Gauci oraz A. Gros-Tchorbadjiyska, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: H. Legal, A. De Elera oraz E. Dumitriu-Segnana, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, D. Colas oraz E. Ranaivoson, pełnomocnicy), Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez F. Urbaniego Neriego, avvocato dello Stato), Komisja Europejska (przedstawiciele: T. van Rijn, B. Smulders, C. Zadra oraz R. Vasileva, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności — Ważność art. 28 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 236/2012 z dnia 14 marca 2012 r. w sprawie krótkiej sprzedaży i wybranych aspektów dotyczących swapów ryzyka kredytowego (Dz.U. L 86, s. 1) — Równowaga instytucjonalna — Naruszenie przesłanek ustanowionych przez orzecznictwo Trybunału w zakresie przekazania uprawnień agencjom — Naruszenie art. 290 i 291 TFUE — Naruszenie art. 114 TFUE — Powierzenie Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (EUNGiPW) uprawnień interwencyjnych — Zakres uznania przyznany EUNGiPW w odniesieniu do konieczności podejmowanej przez niego interwencji i przyjmowanych przez niego środków — Charakter środków, które mogą być przyjęte przez EUNGiPW

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Republika Włoska i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 273 z 8.9.2012.


title: Sprawa C-568/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 14 listopada 2011 r. — Agroferm A/S przeciwko Ministeriet for Fødevarer, Landbrug og Fiskeri

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/35

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 14 listopada 2011 r. — Agroferm A/S przeciwko Ministeriet for Fødevarer, Landbrug og Fiskeri
      (Sprawa C-568/11)
      (2012/C 25/67)
      Język postępowania: duński

         Sąd krajowy

      Vestre Landsret

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Agroferm A/S

         Strona pozwana: Ministeriet for Fødevarer, Landbrug og Fiskeri

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wyrób otrzymywany w wyniku fermentacji cukru z wykorzystaniem bakterii szczepu Corynebacterium glutamicum, który — zgodnie ze szczegółową specyfikacją zawartą w załączniku 1 do postanowienia odsyłającego — składa się w około 65 % z siarczanu lizyny i zawiera ponadto zanieczyszczenia pochodzące z procesu produkcyjnego (niezmodyfikowane surowce, reagenty wykorzystywane w procesie produkcyjnym oraz produkty uboczne) objęty jest pozycją 2309, 2922 czy 3824 nomenklatury scalonej w jej brzmieniu ustalonym na mocy załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej?
                  Czy w tym względzie należy brać pod uwagę, czy wskazane zanieczyszczenia zostały pozostawione celowo w celu uczynienia wyrobu szczególnie albo bardziej zdatnym do wykorzystania przy produkcji pasz albo też czy zanieczyszczenia zostały pozostawione, gdyż ich usunięcie nie było niezbędne ani celowe? Jakimi wskazówkami należy się kierować przy ocenie tej kwestii w danym wypadku?
                  Czy z punktu widzenia odpowiedzi na niniejsze pytanie należy wziąć pod uwagę, że istnieje możliwość wytwarzania innych wyrobów zawierających lizynę, w szczególności „czystą” lizynę (≥ 98 %) oraz wyroby zawierające chlorowodorek lizyny, w których zawartość lizyny jest wyższa, niż w wyrobie obejmującym siarczan lizyny, opisanym powyżej, a także czy należy wziąć pod uwagę w tym względzie, że zawartość siarczanu lizyny i zanieczyszczeń w wyrobie obejmującym siarczan lizyny opisanym wyżej odpowiada poziomowi właściwemu dla wyrobów obejmujących siarczan lizyny, pochodzących od innych producentów? Jakimi wskazówkami należy się kierować przy ocenie tej kwestii w danym wypadku?

                  2)

                  W razie przyjęcia, że zgodnie z zasadą legalności produkcja nie była objęta systemem refundacyjnym, czy byłoby niezgodne z prawem Unii, by władze krajowe, zgodnie z krajowymi zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań odstąpiły w stanie faktycznym taki, jak w niniejszej sprawie, od żądania zwrotu kwot refundacji, jakie producent przyjął w dobre wierze?

                  3)

                  W razie przyjęcia, że zgodnie z zasadą legalności produkcja nie była objęta system refundacyjnym, czy byłoby niezgodne z prawem Unii, by władze krajowe, zgodnie z krajowymi zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań przestrzegały, w stanie faktycznym taki, jak w niniejszej sprawie, zobowiązań (podjętych w formie świadectw refundacyjnych), które miały charakter terminowy i które producent przyjął w dobrej wierze?


title: Sprawa C-403/07: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Metherma GmbH & Co. KG przeciwko Hauptzollamt Düsseldorf (Wspólna Taryfa Celna — Nomenklatura scalona — Klasyfikacja taryfowa — Pozycje 8101 i 8102 — Kruszenie i łamanie sztab wolframu lub molibdenu otrzymanych w wyniku zwykłego spiekania — Wolfram i molibden w postaci nieobrobionej, włączywszy w to sztaby otrzymane w wyniku zwykłego spiekania — Odpady i złom)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/8

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Metherma GmbH & Co. KG przeciwko Hauptzollamt Düsseldorf
   (Sprawa C-403/07) (1)

   (Wspólna Taryfa Celna - Nomenklatura scalona - Klasyfikacja taryfowa - Pozycje 8101 i 8102 - Kruszenie i łamanie sztab wolframu lub molibdenu „otrzymanych w wyniku zwykłego spiekania’ - Wolfram i molibden w postaci nieobrobionej, włączywszy w to sztaby otrzymane w wyniku zwykłego spiekania - Odpady i złom)
   (2009/C 19/12)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Metherma GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Hauptzollamt Düsseldorf
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, s. 1) — Zmiana pozycji taryfowej sztab wolframu lub molibdenu otrzymanych w wyniku spiekania, w przypadku kruszenia sztab
   Sentencja
   Nomenklatura scalona znajdująca się w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, w brzmieniu obowiązującym w roku 2001, to znaczy w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia Komisji (WE) nr 2388/2000 z dnia 13 października 2000 r zmieniającego załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87, powinna być interpretowana w ten sposób, że sztaby wolframu lub molibdenu „otrzymane przez zwykłe spiekanie” objęte są odpowiednio podpozycjami 8101 91 10 oraz 8102 91 10. Sztaby te należą do nieobrobionych postaci spornych metali, a nie do wyrobów metalowych, i nie mogą zostać przetworzone, poprzez łamanie lub kruszenie, w złom objęty odpowiednio podpozycjami 8101 91 90 oraz 8102 91 90 rzeczonej nomenklatury scalonej.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


20150731037616952015/C 270/503472015TC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150618404121Sprawa T-347/15: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2015 r. – Uganda Commercial Impex/Rada
 ---documentbreak--- C2702015PL4010120150618PL0050401412Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2015 r. – Uganda Commercial Impex/Rada
   (Sprawa T-347/15)2015/C 270/50Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Uganda Commercial Impex (UCI) Ltd (Kampala, Uganda) (przedstawiciele: A. Meskarian, S. Zaiwalla, P. Reddy, K. Mittal, solicitors, oraz R. Blakeley, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/620 (
                  1
               ) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/614 (
                  2
               ) w zakresie, w jakim stosuje się je w odniesieniu do UCI (w tym stwierdzenie nieważności umieszczenia nazwy UCI w lit. b) pkt 9 załącznika do decyzji i rozporządzenia);

            —

            w zakresie, w jakim jest to niezbędne stwierdzenie niemożności stosowania w odniesieniu do UCI art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1183/2005 z dnia 18 lipca 2005 r. (ze zmianami); oraz

            —

            obciążenie Rady kosztami postępowania poniesionymi przez UCI.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący braku dokonania przez Radę jakiejkolwiek oceny lub braku odpowiedniej niezależnej oceny umieszczenia nazwy UCI w wykazie, jak jest do tego zobowiązana Rada.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący tego, że w każdym razie Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie lub tego, że umieszczenie nazwy UCI w wykazie jest niezgodne z prawem, ponieważ kia umieszczenia nie są spełnione w wypadku UCI.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący tego, że uprawnienia procesowe UCI, a w szczególności prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej, zostały naruszone oraz tego, że Rada nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczący tego, że umieszczenie nazwy UCI w wykazie narusza w każdym razie jej prawa podstawowe oraz zasadę proporcjonalności.

      (
         1
      )	Decyzja Rady (WPZiB) 2015/620 z dnia 20 kwietnia 2015 r. zmieniająca decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. L 102, 21.4.2015, s. 43).
   (
         2
      )	Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/614 z dnia 20 kwietnia 2015 r. w sprawie wykonania art. 9 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. L 102, 21.4.2015, s. 10).


title: Sprawa T-716/13: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2013 r. – Harry’s New York Bar przeciwko OHIM – Harrys Pubar (HARRY’S BAR)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/38

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2013 r. – Harry’s New York Bar przeciwko OHIM – Harrys Pubar (HARRY’S BAR)
   (Sprawa T-716/13)
   2014/C 112/50
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Harry’s New York Bar SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat S. Arnaud)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Harrys Pubar AB (Göteborg, Szwecja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 października 2013 r. wydanej w sprawach połączonych R 946/2012-1 and R 995/2012-1.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „HARRY'S BAR” dla towarów i usług należących do klas 25, 29, 30, 32, 33 i 43 – zgłoszenie znaku towarowego nr 3 378 031

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Harrys Pubar AB

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Szwedzkie znaki towarowe zarejestrowane pod numerami 356 009, 320 026, 315 142, 55 6513-1066 dla towarów i usług należących do klas 25 i 42.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uwzględnienie odwołania w sprawie R 995/2012-1 i oddalenie odwołania w sprawie R 946/2012-1

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-334/14: Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2014 r. – Roca Sanitario przeciwko OHIM – Villeroy & Boch (Bateria)

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/26

         Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2014 r. – Roca Sanitario przeciwko OHIM – Villeroy & Boch (Bateria)
   (Sprawa T-334/14)
   2014/C 261/49
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Roca Sanitario, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat R. Guerras Mazón)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Villeroy & Boch AG (Mettlach, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 lutego 2014 r. w sprawie R 812/2012-3;

               —

               obciążenie OHIM i – razie wstąpienia przez niego do postępowania – interwenienta kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: Wzór baterii – zarejestrowany wzór wspólnotowy nr 1 264 568-0004

      Właściciel wzoru wspólnotowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego: Villeroy & Boch AG

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: Brak cechy nowości i indywidualnego charakteru w stosunku do jej własnego wzoru baterii (nr 00 584 560-0004)

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 6 rozporządzenia nr 6/2002 w związku z art. 25 ust. 1 lit. b) tego aktu


title: Sprawa C-54/06: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2001/42/WE — Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/19

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-54/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2001/42/WE - Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2006/C 331/32)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Hottiaux i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciel: L. Van den Broeck, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów niezbędnych w cel zastosowania się do dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197, str. 30)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w cel zastosowania się do dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006.


title: Sprawa C-558/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove – Słowacja) – CD Consulting s. r. o. przeciwko Mariánowi Vasko

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/20

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove – Słowacja) – CD Consulting s. r. o. przeciwko Mariánowi Vasko
   (Sprawa C-558/13) (1)

   2014/C 261/36
   Język postępowania: słowacki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014.


20150731053617062015/C 270/352082015TC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150424282811Sprawa T-208/15: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2015 r. – Universiteit Antwerpen/REA
 ---documentbreak--- C2702015PL2810120150424PL0035281281Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2015 r. – Universiteit Antwerpen/REA
   (Sprawa T-208/15)2015/C 270/35Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Universiteit Antwerpen (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci P. Teerlinck i P. de Bandt)

      Strona pozwana: Research Executive Agency (REA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            orzeczenie, że umowy o udzielenie dotacji nr 238214 „C7” (Cerebellar-Cortical Control: Cells, Circuits, Computation, and Clinic) ani umowy o udzielenie dotacji nr 238686 „CEREBNET” (Timing and plasticity in the olivo-cerebellar system) – zawartych w ramach siódmego programu ramowego (FP7-PEOPLE-ITN-2008) w celu wspierania szkolenia i rozwoju zawodowego naukowców oraz sieci szkolenia początkowego – nie można interpretować w ten sposób, że nakładają one na beneficjentów obowiązek udzielania szkoleń dla początkujących naukowców wyłącznie we własnych pomieszczeniach, i w konsekwencji stwierdzenie, że na podstawie tej wykładni REA nie może odrzucić jako niekwalifikowalnej części kosztów odnoszącej się do kształcenia początkujących naukowców;

            —

            zasądzenie od REA kwoty kosztów związanych z kształceniem początkujących naukowców wskazanej przez skarżącą w ramach umów o udzielenie dotacji „C7” i „CEREBNET”, powiększonej o odsetki naliczane od dnia, w którym płatności stały się należne; oraz

            —

            obciążenie REA kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczy oparcia się przez REA na błędnej wykładni umów o udzielenie dotacji „C7” i „CEREBNET”. Ten zarzut pierwszy został podzielony na trzy części: ograniczenie możliwości udzielania kształcenia do pomieszczeń beneficjenta jest niezgodne z celami siódmego programu ramowego, programu „Ludzie”, programu roboczego „Ludzie” z 2008 r. oraz Europejskiej Karty Naukowca (pierwsza część); z postanowień umów o udzielenie dotacji oraz z przewodnika dla wnioskodawców można wywieść, że spoczywający na beneficjentach obowiązek udzielenia kształcenia może także zostać spełniony poza ich pomieszczeniami (druga część); żadne z postanowień umów o udzielenie dotacji ani żaden inny znajdujący zastosowanie akt nie stanowi, że kształcenie powinno być udzielane wyłącznie w pomieszczeniach beneficjenta (trzecia część).

            2.

            Zarzut drugi dotyczący tego, że dokonana przez REA wykładnia narusza zasadę pewności prawa, zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, a także zasadę proporcjonalności.


title: Sprawa C-50/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Korkein Hallinto-oikeus z dnia 4 lutego 2005 r. w sprawie Maija Tertu Inkeri Nikula

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Korkein Hallinto-oikeus z dnia 4 lutego 2005 r. w sprawie Maija Tertu Inkeri Nikula
   (Sprawa C-50/05)
   (2005/C 93/20)
   Język postępowania: fiński
   W dniu 8 lutego 2005 r. r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Korkein Hallinto-oikeus (Finlandia) z dnia 4 lutego 2005 r. w sprawie Maija Tertu Inkeri Nikula.
   Korkein Hallinto-oikeus zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               Czy art. 33 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1) należy interpretować w ten sposób, że niezgodne z tym przepisem jest, w przypadku gdy emeryt lub rencista zgodnie z art. 27 rozporządzenia może ubiegać się o świadczenia w razie choroby i macierzyństwa jedynie od instytucji miejsca zamieszkania i na jej koszt, obliczanie składek z tytułu ubezpieczenia społecznego w ten sposób, że w Państwie Członkowskim, w którym zamieszkuje emeryt lub rencista, jako podstawę wymiaru wysokości składek uwzględnia się oprócz emerytury lub renty, którą otrzymuje od państwa miejsca zamieszkania, także emeryturę lub rentę, którą otrzymuje z innego Państwa Członkowskiego, jednakże tylko w takim zakresie, w jakim składki te nie przewyższają kwoty emerytury lub renty z państwa miejsca zamieszkania?

      (1)  Dz.U. 1971, L 149, str. 2.


title: Sprawa T-37/17: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2017 r. – Bank Tejarat/Rada

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/52

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2017 r. – Bank Tejarat/Rada
   (Sprawa T-37/17)
   (2017/C 104/73)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bank Tejarat (Teheran, Iran) (przedstawiciele: S. Zaiwalla, P. Reddy, K. Mittal, A. Meskarian, Solicitors, T. Otty, R. Blakeley, V. Zaiwalla oraz H. Leith, Barristers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie Radzie wypłaty na rzecz strony skarżącej odszkodowania za szkodę oraz zadośćuczynienia na krzywdę, które poniosła w wyniku zastosowania przez Radę środków ograniczających na podstawie następujących aktów dotyczących środków ograniczających wobec Iranu: decyzja Rady 2012/35/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. (Dz.U. 2012 L 19, s. 22), rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 54/2012 z dnia 23 stycznia 2012 r. (Dz.U. 2012 L 19, r. 1), rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. (Dz.U. 2012 L 88, s. 1), rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 709/2012 z dnia 2 sierpnia 2012 r. (Dz.U. 2012 L 208, s. 2), decyzja Rady (WPZiB) 2015/556 z dnia 7 kwietnia 2015 r. (Dz.U. L 92, s. 101) oraz rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/549 z dnia 7 kwietnia 2015 r. (Dz.U. 2015 L 92, s. 12); stronie skarżącej powinny być wypłacone następujące kwoty: 1 494 050 000 USD z tytułu szkody oraz 1 000 000 EUR w tytułu krzywdy, wraz z odsetkami od tych kwot;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.
   Strona skarżąca twierdzi, że zastosowanie wobec niej przez Radę środków ograniczających stanowiło wystarczająco poważane naruszenie obowiązków, mających na celu przyznanie jej praw, by powstała odpowiedzialność pozaumowna Unii. Naruszenie to doprowadziło bezpośrednio do wyrządzenia skarżącej znacznej szkody i krzywdy, w odniesieniu do których ma ona prawo do odszkodowania lub zadośćuczynienia.


title: Sprawa T-248/05: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2005 r. przez MP Temporärpersonal GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/49

         Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2005 r. przez MP Temporärpersonal GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-248/05)
   (2005/C 217/104)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   W dniu 1 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga MP Temporärpersonal GmbH z siedzibą w Grazu (Austria), reprezentowanej przez adwokata M. Ciresa, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również Manpower Inc, z siedzibą w Milwaukee, Wisconsin (USA).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji czwartej Izby Odwoławczej z dnia 5 kwietnia 2005 r. (sprawa R 124/2004-4);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Wpisany do rejestru wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie:

               Słowny znak towarowy I.T.@MANPOWER dla towarów i usług z klasy 9, 16, 35, 38, 41 i 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 861 559

               Właściciel wspólnotowego znaku towarowego:

               Manpower Inc.

               Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego:

               MP Temporärpersonal GmbH

               Podstawy unieważnienia:

               Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 40/94 w związku z art. 7 ust. 1 lit. b), c), d) i g) rozporządzenia Rady nr 40/94

               Decyzja Wydziału Unieważnień:

               Odrzucenie wniosku o unieważnienie

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Oddalenie odwołania

               Zarzuty:

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), c), d) i g) rozporządzenia Rady nr 40/94


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  27 października 2005 r.  w sprawie C-234/03 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional): Contse S.A., Vivisol Srl, Oxigen Salud SA przeciwko Instituto Nacional de Gestión Sanitaria (Ingesa), dawniej Instituto Nacional de la Salud (Insalud) (Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Dyrektywa 92/50/EWG — Zamówienia publiczne na usługi — Zasada niedyskryminacji — Usługi zdrowotne terapii oddechowej w miejscu zamieszkania — Przesłanki dopuszczenia — Kryteria oceny)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 27 października 2005 r.
   w sprawie C-234/03 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional): Contse S.A., Vivisol Srl, Oxigen Salud SA przeciwko Instituto Nacional de Gestión Sanitaria (Ingesa), dawniej Instituto Nacional de la Salud (Insalud) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Dyrektywa 92/50/EWG - Zamówienia publiczne na usługi - Zasada niedyskryminacji - Usługi zdrowotne terapii oddechowej w miejscu zamieszkania - Przesłanki dopuszczenia - Kryteria oceny)
   (2006/C 86/02)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-234/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Audiencia Nacional (Hiszpania), postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2003, które wpłynęło do Trybunału w dniu 2 czerwca 2003, w postępowaniu Contse S.A., Vivisol Srl, Oxigen Salud SA przeciwko Instituto Nacional de Gestión Sanitaria (Ingesa), dawniej Instituto Nacional de la Salud (Insalud), przy udziale: Air Liquide Medicinal SL, Sociedad Española de Carburos Metálicos SA, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas (sprawozdawca), prezes izby, J.-P. Puissochet, S. von Bahr, J. Malenovský i U. Lõhmus, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 27 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuł 49 WE sprzeciwia się temu, aby instytucja zamawiająca zawarła w dokumentacji zamówienia na świadczenie usług zdrowotnych terapii oddechowej w miejscu zamieszkania i innych wspomagających technik oddechowych, po pierwsze, przesłanki dopuszczenia, która zobowiązuje przedsiębiorstwo oferenta do posiadania w chwili składania oferty biura dostępnego dla klientów w stolicy prowincji, w której mają być świadczone te usługi, i po drugie, kryteriów oceny ofert, które uwzględniają, poprzez przyznanie dodatkowych punktów, istnienie w chwili złożenia oferty zakładów produkcyjnych produkujących tlen, uzdatniających i napełniających butle tlenem, usytuowanych w odległości mniejszej niż 1000 km od tej prowincji lub biur dostępnych dla klientów w innych miejscowościach tam określonych, i które w przypadku otrzymania równej ilości punktów przez więcej ofert faworyzują przedsiębiorstwo, które wcześniej świadczyło daną usługę, w zakresie, w jakim kryteria te stosowane są w sposób dyskryminujący, nie są uzasadnione względami interesu publicznego, nie są odpowiednie dla zagwarantowania realizacji celu, któremu służą lub wykraczają poza to, co jest konieczne dla jego osiągnięcia, które to okoliczności powinny zostać zbadane przez sąd krajowy.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003.


title: Sprawa C-528/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 17 października 2016 r. – Confédération paysanne, Réseau Semences Paysannes, Les Amis de la Terre France, Collectif vigilance OGM et Pesticides 16, Vigilance OG2M, CSFV 49, OGM: dangers, Vigilance OGM 33, Fédération Nature et Progrès/Premier ministre, Ministre de l’agriculture, de l’agroalimentaire et de la forêt

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 17 października 2016 r. – Confédération paysanne, Réseau Semences Paysannes, Les Amis de la Terre France, Collectif vigilance OGM et Pesticides 16, Vigilance OG2M, CSFV 49, OGM: dangers, Vigilance OGM 33, Fédération Nature et Progrès/Premier ministre, Ministre de l’agriculture, de l’agroalimentaire et de la forêt
   (Sprawa C-528/16)
   (2017/C 014/29)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Confédération paysanne, Réseau Semences Paysannes, Les Amis de la Terre France, Collectif vigilance OGM et Pesticides 16, Vigilance OG2M, CSFV 49, OGM: dangers, Vigilance OGM 33, Fédération Nature et Progrès

      Strona pozwana: Premier ministre, Ministre de l’agriculture, de l’agroalimentaire et de la forêt

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy organizmy uzyskane w drodze mutagenezy stanowią organizmy zmodyfikowane genetycznie w rozumieniu art. 2 dyrektywy 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. (1), choć na podstawie art. 3 i załącznika I B do tej dyrektywy wyłączone są od obowiązków przewidzianych dla uwolnienia i wprowadzenia na rynek organizmów zmodyfikowanych genetycznie? Czy w szczególności techniki mutagenezy, zwłaszcza nowe techniki mutagenezy kierowanej wykorzystujące procesy inżynierii genetycznej, mogą być uważane za techniki wymienione w załączniku I A, do którego odsyła art. 2? Czy w konsekwencji art. 2 i 3 dyrektywy 2001/18 z dnia 12 marca 2001 r. oraz załączniki I A i I B do niej należy interpretować w ten sposób, że wyłączają one od stosowania środków ostrożności, oceny wpływu i identyfikowalności wszystkie organizmy i materiał siewny zmodyfikowane genetycznie uzyskane w drodze mutagenezy, czy tylko organizmy uzyskane metodami konwencjonalnymi mutagenezy przypadkowej przez promieniowanie jonizujące lub ekspozycję na mutageny chemiczne, istniejącymi przed przyjęciem tych przepisów?

               2)

               Czy odmiany uzyskane w drodze mutagenezy stanowią odmiany zmodyfikowane genetycznie w rozumieniu art. 4 dyrektywy 2002/53/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie Wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych (2), które nie są wyłączone z obowiązków przewidzianych w tej dyrektywie? Czy zakres stosowania tej dyrektywy jest, przeciwnie, identyczny z zakresem wynikającym z art. 2 i 3 dyrektywy z dnia 12 marca 2001 r. oraz z załącznika I B do niej i wyłącza on również odmiany uzyskane w drodze mutagenezy z obowiązków przewidzianych dla wpisania odmian zmodyfikowanych genetycznie do wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych w dyrektywie z dnia 13 czerwca 2002 r.?

               3)

               Czy art. 2 i 3 oraz załącznik I B do dyrektywy 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie, w zakresie, w jakim wyłączają mutagenezę z zakresu stosowania obowiązków przewidzianych w dyrektywie, stanowią środek pełnej harmonizacji zakazujący państwom członkowskim poddania organizmów uzyskanych w drodze mutagenezy wszystkim lub niektórym obowiązkom przewidzianym w dyrektywie lub jakiemukolwiek innemu obowiązkowi, czy też państwa członkowskie dysponują w ramach ich transpozycji zakresem uznania dla zdefiniowania systemu mającego zastosowanie do organizmów uzyskanych w drodze mutagenezy?

               4)

               Czy ważność art. 2 i 3 dyrektywy 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. oraz załączników I A i I B do niej może zostać zakwestionowana w świetle zasady ostrożności gwarantowanej w art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ze względu na to, że przepisy te nie poddają organizmów zmodyfikowanych genetycznie uzyskanych w drodze mutagenezy środkom ostrożności, ocenie skutków i śledzeniu, mając na uwadze rozwój procesów inżynierii genetycznej, pojawienie się nowych odmian roślin uzyskanych dzięki tym technikom oraz obecny stan niepewności naukowej co do ich wpływu i wynikającego z nich potencjalnego zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi i zwierząt?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylająca dyrektywę Rady 90/220/EWG (Dz.U. L 106, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Rady 2002/53/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych (Dz.U. L 193, s. 1)


title: Sprawa T-526/15: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2015 r. – HK Intertrade/Rada

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/36

         Skarga wniesiona w dniu 7 września 2015 r. – HK Intertrade/Rada
   (Sprawa T-526/15)
   (2015/C 371/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: HK Intertrade Co. Ltd (Wanchai, Hong Kong) (przedstawiciele: adwokaci J. Grayston, P. Gjørtler, G. Pandey i D. Rovetta)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/1008 z dnia 25 czerwca 2015 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 161, s. 19) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/1001 z dnia 25 czerwca 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 161, s. 1) w zakresie, w jakim mocą tych aktów nazwa skarżącej została umieszczona w wykazie osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady zawartej w piśmie z dnia 26 czerwca 2015 r., skierowanej do pełnomocników skarżącej i dotyczącej przeglądu wykazu osób i podmiotów ujętego w załączniku II do decyzji 2010/413/WPZiB oraz w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012, w zakresie, w jakim ta decyzja stanowi odmowę wykreślenia nazwy skarżącej z wykazu osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący niewystarczającego uzasadnienia

                           —

                           Decyzja z dnia 26 czerwca 2015 r. (zwana dalej „decyzją wydaną w następstwie przeglądu”) była jednocześnie pismem, którym doręczono decyzję Rady (WPZiB) 2015/1008 oraz rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/1001 (zwane dalej „zaskarżonymi aktami”), ale w piśmie tym nie wskazano powodów, dla których przyjęto zaskarżone akty. Dodatkowo uzasadnienie Rady nie spełnia standardów określonych w orzecznictwie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie

                           —

                           Chociaż skarżąca stanowi własność NICO, jest jednak odrębną osobą prawną z siedzibą w Hong Kongu, która prowadzi odrębną działalność na rynku azjatyckim, który wyłączony jest spod jakiejkolwiek kontroli, jaką nad jej działalnością ma sprawować NICO.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do obrony

                           —

                           Poprzez pozwolenie na to, aby pojedyncze, niewymienione z nazwy państwo członkowskie pokierowało pracami Rady w kierunku przyjęcia decyzji bez zbadania istotnych dokumentów i dowodów, Rada jednostronnie ustanowiła nową procedurę decyzyjną, która nie ma podstaw w art. 215 TFUE ani w żadnym innym postanowieniu traktatów. Takie działanie zakłóca równowagę między uprawnieniami dochodzeniowymi i decyzyjnymi Rady oraz narusza prawo skarżącej do ochrony sądowej.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa własności należącego do kategorii praw podstawowych

                           —

                           Rada nie podała żadnych istotnych powodów, które uzasadniałyby konieczność objęcia skarżącej środkami ograniczającymi. Umieszczenie w wykazie nazwy skarżącej, która jest spółką mającą siedzibę w Hong Kongu i prowadzącą działalność na rynku azjatyckim, w żaden sposób nie przyczynia się do utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa, a Rada nie dysponuje żadnymi dowodami, z których wynikałoby, że jest inaczej.


title: Sprawa C-162/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Rethimnis (Grecja) w dniu 17 kwietnia 2008 r. — Georgios Lagoudakis przeciwko Kentro Anoiktis Prostasias Ilikiomenon Dimou Rethimnis

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Rethimnis (Grecja) w dniu 17 kwietnia 2008 r. — Georgios Lagoudakis przeciwko Kentro Anoiktis Prostasias Ilikiomenon Dimou Rethimnis
   (Sprawa C-162/08)
   (2008/C 171/32)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Monomeles Protodikeio Rethimnis
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Georgios Lagoudakis

      Strona pozwana: Kentro Anoiktis Prostasias Ilikiomenon Dimou Rethimnis
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy klauzulę 5 oraz klauzulę 8 ust. 1 i 3 porozumienia ramowego ETUC, UNICE i CEEP w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego integralną część dyrektywy Rady 1999/70/EWG (Dz.U. L 175 z dnia 10 lipca 1999 r., str. 42), należy interpretować w ten sposób, że prawo wspólnotowe nie zezwala państwu członkowskiemu, na przyjęcie w ramach wykonania tego porozumienia ramowego przepisów, gdy: a) w ramach krajowego porządku prawnego istnieją już, ustanowione przed wejściem w życie tej dyrektywy, równoważne rozwiązania prawne, w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego, b) wskutek przepisów ustanowionych w wykonaniu porozumienia ramowego, dochodzi do obniżenia ogólnego poziomu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony zagwarantowanego w krajowym porządku prawnym.

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy obniżenie ochrony przewidzianej dla pracowników zatrudnionych na czas określony w przypadkach niedotyczących zawieranych wielokrotnie, kolejnych umów, lecz jednej umowy, której przedmiotem jest jednakże świadczenie pracy w celu zaspokojenia „zwyczajnych i stałych” potrzeb (a nie potrzeb tymczasowych, wyjątkowych i niecierpiących zwłoki), jest związane z wykonaniem tego porozumienia ramowego i rzeczonej dyrektywy, a w konsekwencji czy takie obniżenie ochrony jest zabronione czy też dozwolone w świetle prawa wspólnotowego.

               3)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy w sytuacji, gdy w krajowym porządku prawnym, w chwili wejścia w życie dyrektywy 1999/70/WE istniały już równoważne rozwiązania prawne w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego, takie jak rozpatrywany w postępowaniu przed sądem krajowym art. 8 ust. 3 ustawy 2112/1920, ustanowienie przepisu prawnego uzasadnione wykonaniem porozumienia ramowego, takiego jak rozpatrywany w postępowaniu przed sądem krajowym art. 11 dekretu prezydenckiego nr 164/2001, stanowi niedopuszczalne obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony, w rozumieniu klauzuli 8 ust. 1 i 3 porozumienia ramowego, zagwarantowanego w krajowym porządku prawnym:

                           a)

                           gdy zakresem stosowania wspomnianego przepisu prawa mającego na celu wykonanie porozumienia ramowego są objęte wyłącznie zawierane wielokrotnie, kolejne umowy o pracę lub stosunki pracy na czas określony, a nie członkowie personelu kontraktowego, którzy zawarli jedną umowę o pracę na czas określony (a nie wielokrotnie kolejne umowy) w celu zaspokojenia „zwyczajnych i stałych” potrzeb pracodawcy, podczas gdy wcześniejsze równoważne rozwiązanie prawne dotyczy wszystkich umów o pracę na czas określony, łącznie z przypadkami zawarcia przez pracownika jednej umowy o pracę na czas określony, której przedmiotem jest jednakże świadczenie pracy w celu zaspokojenia „zwyczajnych i stałych” (a nie tymczasowych, wyjątkowych i niecierpiących zwłoki) potrzeb;

                           b)

                           gdy omawiany przepis prawny mający na celu wykonanie porozumienia ramowego przewiduje, jako konsekwencję prawną w celu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony i zapobiegania nadużyciom w rozumieniu porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, kwalifikację umów o pracę na czas określony jako umów na czas nieokreślony ze skutkiem ex nunc, podczas gdy wcześniejsze równoważne rozwiązania prawne przewidują kwalifikację umów o pracę na czas określony jako umów na czas nieokreślony ze skutkiem od momentu ich pierwotnego zawarcia (ex tunc)?

               4)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, gdy w krajowym porządku prawnym istniały przed wejściem w życie dyrektywy 1999/70/WE równoważne rozwiązania prawne w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, które stanowi integralną część tej dyrektywy, takie jak rozpatrywany w sprawie przed sądem krajowym art. 8 ust. 3 porozumienia ramowego, czy wybór ustawodawcy greckiego w zakresie transpozycji tej dyrektywy do greckiego porządku prawnego, polegający z jednej strony na wyłączeniu z zakresu ochrony przewidzianego w dekrecie prezydenckim nr 164/2004 rzeczonych przypadków nadużyć, w których pracownik zawarł jedną umowę o pracę na czas określony, której przedmiotem było jednakże świadczenie pracy w celu zaspokojenia potrzeb „zwyczajnych i stałych” a nie tymczasowych, wyjątkowych i niecierpiących zwłoki, a z drugiej strony na braku ustanowienia podobnego, skutecznego i dotyczącego tego konkretnego przypadku, przepisu określającego skutki prawne w zakresie ochrony pracowników przed tym konkretnym przypadkiem nadużyć, równolegle do ochrony ogólnej utrwalonej w powszechnym prawie pracy w greckim porządku prawnym, dla każdego przypadku świadczenia pracy na podstawie nieważnej umowy, niezależnie od istnienia nadużycia w rozumienia porozumienia ramowego, która przewiduje uprawnienie pracownika do żądania wypłaty wynagrodzenia oraz odprawy, zarówno gdy świadczył pracę na podstawie ważnej umowy o pracę jak i bez takiej umowy, przy uwzględnieniu okoliczności, że:

                           a)

                           obowiązek wypłaty wynagrodzenia i odprawy jest przewidziany w prawie krajowym dla każdego stosunku pracy i nie ma w szczególności na celu przeciwdziałania nadużyciom w rozumieniu porozumienia ramowego, oraz

                           b)

                           zastosowanie obowiązującego wcześniej równoważnego rozwiązania prawnego ma skutek prawny w postaci uznania (pojedynczej) umowy o pracę na czas określony za umowę na czas nieokreślony, stanowi niedopuszczalne obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony w krajowym porządku prawnym, w rozumieniu klauzuli 8 ust. 1 i 3 porozumienia ramowego?

               5)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytania czy dokonując interpretacji prawa krajowego w sposób zgodny z dyrektywą 1999/70/WE sąd krajowy musi odmówić stosowania przepisów sprzecznych z taką dyrektywą, zawartych w uregulowaniu ustawodawczym przyjętym w wykonaniu porozumienia ramowego, które jednakże przewiduje obniżenie ogólnego poziomu ochrony, w krajowym porządku prawnym, pracowników zatrudnionych na czas określony, takich jak dekret prezydencki nr 163/2004, które w sposób milczący i pośredni, lecz wyraźny, wyłączają odpowiednią ochronę w przypadku nadużyć, gdy pracownik zawarł jedną umowę o prace na czas określony, której przedmiotem było jednak w rzeczywistości świadczenie pracy w celu zaspokojenia „zwyczajnych i stałych” (a nie tymczasowych, wyjątkowych i niecierpiących zwłoki) potrzeb, i zastosować w ich miejsce przepisy zawarte w równoważnych uregulowaniach krajowych, istniejących przed wejściem w życie dyrektywy, takie jak art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920?

               6)

               W razie uznania przez sąd krajowy, że co do zasady, w odniesieniu do pracy na czas określony ma zastosowanie przepis (w niniejszej sprawie art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920), który stanowi równoważne rozwiązanie prawne, w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, będącego integralną częścią dyrektywy 1999/70/WE, i na podstawie tego przepisu, stwierdzenie że zawarcie nawet jednej umowy o pracę nastąpiło na czas określony bez obiektywnego powodu związanego z naturą, typem lub charakterystyką umowy lub świadczonych czynności, prowadzi do uznania, że umowa taka jest umową o pracę na czas nieokreślony:

                           a)

                           czy wykładania i stosowanie prawa krajowego przez sąd krajowy, w świetle których okoliczność, że jako podstawa prawna umowy o pracę na czas określony w sektorze publicznym został wskazany przepis o zatrudnieniu na podstawie umów o pracę na czas określony w celu zaspokojenia sezonowych, periodycznych, tymczasowych, wyjątkowych i dodatkowych potrzeb socjalnych (w niniejszej sprawie przepisy ustawy nr 3250/2004 FEK A' 124/7-7-2004), w każdym wypadku stanowi obiektywny powód zawarcia umów o pracę na czas określony, nawet jeśli w rzeczywistości zaspokojone potrzeby są „zwyczajne i stałe”, są zgodne jest z prawem wspólnotowym;

                           b)

                           czy wykładnia i stosowanie prawa krajowego przez sąd krajowy, w świetle których przepis zakazujący przekształcenia umowy o pracę zawartej w sektorze publiczny na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony, należy interpretować w ten sposób, że w sektorze publicznym jest w każdym wypadku bezwzględnie zabronione przekształcenie umowy o pracę lub stosunku pracy na czas określony w umowę o pracę lub stosunek pracy na czas nieokreślony, również gdy został on z naruszeniem prawa zawarty na czas określony, jako że w rzeczywistości zaspokajane nim potrzeby są „zwyczajne i stałe”, a sąd krajowy nie ma możliwości w takim wypadku wskazania rzeczywistego charakteru spornego stosunku prawnego oraz prawidłowej jego kwalifikacji jako umowy na czas nieokreślony, są zgodne z prawem wspólnotowym? Czy też zakaz taki powinien zostać ograniczony wyłącznie do umów o pracę na czas określony, które zostały rzeczywiście zawarte w celu zaspokojenia tymczasowych, nieprzewidzianych, niecierpiących zwłoki, wyjątkowych lub podobnych potrzeb, z wyłączeniem przypadków, gdy w rzeczywistości umowy zostały zawarte w celu zaspokojenia zwyczajnych i stałych potrzeb?


title: Sprawa T-302/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2008 r. — Hartmann przeciwko OHIM (E) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego E — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Naruszenie prawa — Brak oceny ad casum — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/48

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2008 r. — Hartmann przeciwko OHIM (E)
   (Sprawa T-302/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego E - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Naruszenie prawa - Brak oceny ad casum - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 209/83)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Paul Hartmann AG (Heidenheim, Niemcy) (przedstawiciel: K. Gründig-Schnelle, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 września 2006 r. (sprawa R 805/2006-4) dotyczącą wniosku o rejestrację słownego znaku towarowego E jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 5 września 2006 r. (sprawa R 805/2006-4).

               2)

               OHIM pokrywa koszty własne jak i koszty poniesione przez Paul Hartmann AG.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006.


title: Sprawa T-70/15: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2015 r. – Trajektna luka Split/Komisja

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/37

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2015 r. – Trajektna luka Split/Komisja
   (Sprawa T-70/15)
   (2015/C 118/47)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Trajektna luka Split d.d. (Split, Chorwacja) (przedstawiciele: M. Bauer, H. Freund i S. Hankiewicz, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2014) 9236 final z dnia 28 listopada 2014 r. w sprawie AT.40199 – Port Split;

               —

               obciążenie Komisji kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą;

               —

               przekazanie sprawy Komisji Europejskiej w celu przeprowadzenia dodatkowego dochodzenia oraz wydania nowej decyzji; i

               —

               zastosowanie wszelkich innych środków, jakie Sąd uzna za stosowne.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie i naruszenia prawa, przez to, że Komisja uchybiła ciążącym na niej obowiązkom związanym z rozpatrzeniem skargi, nieprawidłowo oceniając interes Unii Europejskiej w stosunku do wszystkich trzech przedstawionych przez Komisję podstaw.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie i naruszenia prawa, przez to, że Komisja uchybiła ciążącym na niej obowiązkom związanym z rozpatrzeniem skargi, w szczególności nie uwzględniając wszystkich istotnych kwestii prawnych i faktycznych.


title: Sprawa C-586/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 września 2015 r. w sprawie T-483/12, Nestlé Unternehmungen Deutschland GmbH/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 12 listopada 2015 r. przez Lotte Co. Ltd

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 września 2015 r. w sprawie T-483/12, Nestlé Unternehmungen Deutschland GmbH/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 12 listopada 2015 r. przez Lotte Co. Ltd
   (Sprawa C-586/15 P)
   (2016/C 059/02)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Lotte Co. Ltd (przedstawiciel: M. Knitter, Rechtsanwältin)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku (druga izba) z dnia 15 września 2015 r. (T-483/12) i oddalenie skargi na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 3 września 2012 r. w sprawie R 2103/2010-4;

               —

               posiłkowo w razie uchylenia zaskarżonego wyroku odesłanie sprawy do Sądu;

               —

               obciążenie skarżącej (Nestlé Unternehmungen Deutschland GmbH) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie zarzuca naruszenie art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Konkretnie wnosząca odwołanie podnosi trzy naruszenia prawa:

               1.

               Wnosząca odwołanie zarzuca zastosowanie błędnych kryteriów przy ocenie dopuszczalnej różnicy w odniesieniu do konkretnego używania powołanego w sprzeciwie znaku towarowego na mocy art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009. W tym względzie wnosząca odwołanie wywodzi, że Sąd błędnie pod względem prawnym określił elementy odróżniające powołanego w sprzeciwie znaku towarowego za pomocą kryteriów służących ustaleniu prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Kwestia, czy określone elementy są charakterystyczne lub dominujące w znaku towarowym, która odgrywa decydującą rolę przy ustaleniu prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, nie może w równej mierze zostać wzięta pod uwagę przy ocenie dotyczącej dopuszczalności używania w różniącej się postaci. W tym względzie nie chodzi o to, by ustalić prawdopodobieństwo wprowadzania w błąd. Ważne jest raczej to, czy używana postać zarejestrowanego znaku towarowego różni się tylko tak nieznacznie, że oba oznaczenia mogą być uważane za całościowo równoważne.

               2.

               Ponadto Sąd nie uwzględnił wszystkich istotnych okoliczności dla celów określenia elementów odróżniających powołanego w sprzeciwie znaku towarowego. Sąd przyjął błędnie pod względem prawnym kryteria zastosowane przez Izbę Odwoławczą, nie zbadawszy samodzielnie licznych poszczególnych elementów powołanego w sprzeciwie złożonego znaku towarowego.

               3.

               Zdaniem wnoszącej odwołanie przedstawione przez Sąd uzasadnienie dotyczące określenia postaci, w jakiej znak towarowy jest używany, zawiera sprzeczności i błędy logiczne. Wprawdzie Sąd wywodzi, że używane oznaczenie może różnić się od postaci, w której zostało zarejestrowane, tylko „elementami bez znaczenia” i że używane oznaczenie oraz zarejestrowany znak muszą być uznane za „całościowo równoważne”, aby można było potwierdzić używanie umożliwiające zachowanie praw, jednak przy stosowaniu tych kryteriów oceny Sąd dopuszcza się sprzeczności i popełnia błędy logiczne. Ponadto Sąd dokonuje rygorystycznej oceny, czy w używanej postaci znaku towarowego występują trzy elementy uznane przez niego za odróżniające. Za pomocą tych kryteriów Sąd zakłada używanie umożliwiające zachowanie praw i nie uwzględnia przy tym, że liczne nowe elementy zostały dodane do używanej postaci znaku towarowego, wskutek czego używane oznaczenie i zarejestrowany znak towarowy nie mogą już być uznawane za „ogólnie równoważne”.


title: Sprawa T-247/08: Wyrok Sądu z dnia 28 września 2010 r. — C-Content przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Zamówienia publiczne na usługi — Wspólnotowe procedury przetargowe — Usługi publikacji elektronicznej — Nieprawidłowości i naruszenia prawa wspólnotowego, których rzekomo dopuścił się Urząd Publikacji — Terminy przedawnienia — Związek przyczynowy)

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/27

         Wyrok Sądu z dnia 28 września 2010 r. — C-Content przeciwko Komisji
   (Sprawa T-247/08) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Zamówienia publiczne na usługi - Wspólnotowe procedury przetargowe - Usługi publikacji elektronicznej - Nieprawidłowości i naruszenia prawa wspólnotowego, których rzekomo dopuścił się Urząd Publikacji - Terminy przedawnienia - Związek przyczynowy)
   2010/C 317/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: C-Content BV (Bois-le-Duc, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat M. Meulenbelt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska: przedstawiciele początkowo E. Manhaeve i N. Bambara, pełnomocnicy, wspierani przez doradcę O. Soudryego i adwokata A. Nucarę, a następnie przez E. Manhaevego i N. Bambarę, wspieranych przez O. Soudryego i adwokat E. Petritsi)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie zmierzająca do naprawienia szkody poniesionej przez skarżącą wskutek nieprawidłowości i naruszeń prawa wspólnotowego, których rzekomo dopuścił się Urząd Publikacji Wspólnot Europejskich w ramach szeregu przetargów dotyczących usług publikacji elektronicznej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje częściowo odrzucona jako niedopuszczalna i częściowo oddalona jako bezzasadna.

               2)

               C-Content BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa C-472/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León (Hiszpania) w dniu 24 sierpnia 2016 r. – Jorge Luís Colino Sigüenza/Ayuntamiento de Valladolid i IN-PULSO MUSICAL Sociedad Cooperativa

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León (Hiszpania) w dniu 24 sierpnia 2016 r. – Jorge Luís Colino Sigüenza/Ayuntamiento de Valladolid i IN-PULSO MUSICAL Sociedad Cooperativa
      (Sprawa C-472/16)
      (2016/C 441/10)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Jorge Luís Colino Sigüenza.

         Strona pozwana: Ayuntamiento de Valladolid i IN-PULSO MUSICAL Sociedad Cooperativa.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy należy uznać, że doszło do przeniesienia w rozumieniu dyrektywy 2001/23/WE (1), jeżeli wykonawca zamówienia na prowadzenie szkoły muzycznej udzielonego przez Ayuntamiento (urząd miasta), który otrzymuje wszystkie środki materialne od tego urzędu (lokale, instrumenty, sale, umeblowanie), zatrudnia własnych pracowników i świadczy usługi w formie lat szkolnych, zaprzestaje działalności z dniem 1 kwietnia 2013 r., dwa miesiące przed zakończeniem roku szkolnego, zwracając wszystkie środki urzędowi miasta, który to urząd nie wznawia działalności celem zakończenia roku szkolnego 2012-13, lecz udziela nowego zmówienia na rzecz nowego wykonawcy, który wznawia działalność we wrześniu 2013 r., na początku nowego roku szkolnego 2013-14, przekazując w tym celu na nowego wykonawcę konieczne środki materialne, którymi wcześniej dysponował uprzedni wykonawca zamówienia urzędu (pomieszczenia, instrumenty, sale, umeblowanie)?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na uprzednie pytanie, czy w opisanych okolicznościach, w których brak wykonania zobowiązań ze strony głównego przedsiębiorcy (urząd miasta) zmusza pierwotnego wykonawcę do zaprzestania prowadzenia działalności oraz do zwolnienia wszystkich pracowników, w wyniku czego ów główny przedsiębiorca przekazuje środki materialne na drugiego wykonawcę, który kontynuuje tę samą działalność, art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/23/WE należy interpretować w ten sposób, że w niniejszym przypadku zwolnienie pracowników pierwszego wykonawcy nastąpiło „z powodów ekonomicznych, technicznych lub organizacyjnych, powodujących zmiany w stanie zatrudnienia”, czy też że jego powodem było „przejęcie przedsiębiorstwa, zakładu lub części przedsiębiorstwa lub zakładu”, który to powód jest zakazany przez ten artykuł?

                  3)

                  Jeżeli odpowiedź na wcześniejsze pytanie byłaby taka, iż przyczyną zwolnienia było przejęcie, a tym samym, że przyczyna ta była sprzeczna z dyrektywą 2001/23/WE, to czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, iż zakazuje on, aby prawo krajowe zakazywało sądom lub trybunałom rozstrzygania co do istoty zarzutów pracownika, który zaskarża swoje zwolnienie w postępowaniu indywidualnym, które to zwolnienie nastąpiło w ramach zwolnienia grupowego, w celu obrony praw wynikających ze stosowania dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów oraz dyrektywy Rady nr 98/59/WE (2) z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, z tego powodu, że uprzednio zapadł prawomocny wyrok dotyczący zwolnienia grupowego w postępowaniu, w którym pracownik nie mógł uczestniczyć, pomimo że jego uczestnikami mogli być i byli związki zawodowe działające u pracodawcy lub przedstawiciele prawni grup pracowników?

         (1)  Dyrektywa Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów. (Dz.U z 2001 r., L 82, s. 16).

         (2)  Dz.U. 1998 r., L 225, s. 16.


title: Sprawa C-549/09: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/11

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-549/09)
   2010/C 80/18
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Gippini Fournier i K. Walkerová, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie wykonując decyzji Komisji z dnia 14 lipca 2004 r. w sprawie niektórych środków pomocy wprowadzonych przez Francję na rzecz prowadzących hodowle wodne i rybaków (1) poprzez odzyskanie od beneficjentów pomocy uznanej za niezgodą z prawem i ze wspólnym rynkiem w art. 2 i 3 rzeczonej decyzji i nie informując Komisji o środkach podjętych w celu zastosowania się do niej, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 288 akapit czwarty TFUE i art. 4 i 5 wspomnianej decyzji;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W skardze Komisja zarzuca stronie pozwanej, że nie podjęła jeszcze niezbędnych środków w celu „niezwłocznego” odzyskania od beneficjentów pomocy uznanej za niezgodą z prawem i ze wspólnym rynkiem, a w każdym razie nie poinformowała o nich Komisji.
   Francja powinna bowiem poinformować Komisję, w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia decyzji, o środkach podjętych w celu zastosowania się do niej. Tymczasem od dnia otrzymania przez władze francuskie rzeczonej decyzji minęło ponad pięć lat i nie dokonano żadnego zwrotu przyznanej pomocy.
   Skarżąca przypomina ponadto, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem jedynym powodem, jaki może zostać podniesiony przez państwo członkowskie w przypadku skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego wniesionej przez Komisję na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE, jest bezwzględna niemożność wykonania decyzji. Tymczasem władze francuskie nigdy nie powoływały się na wyjątkowe i niedające się przewidzieć trudności czyniące niemożliwym wykonanie decyzji. Wskazały one jedynie, że zamierzały podjąć stosowne środki służące odzyskaniu pomocy razem ze środkami w ramach innej sprawy dotyczącej odzyskania pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem.

      (1)  Decyzja Komisji 2005/239/WE z dnia 14 lipca 2004 r. w sprawie niektórych środków pomocy wprowadzonych przez Francję na rzecz prowadzących hodowle wodne i rybaków (Dz.U. 2005, L 74, s. 49).


title: Sprawa T-404/05: Skarga wniesiona w dniu  9 listopada 2005 r.  — Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/17

         Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2005 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-404/05)
   (2006/C 22/32)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka [Przedstawiciele: adwokaci Nikolaos Koroyiannakis, Nikolaos Keramidas, wspierani przez Marię Tassopoulou]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C(2005) 3243 z dnia 1 września 2005 r. dotyczącej zmniejszenia pomocy finansowej przyznanej z Funduszu Spójności na rzecz projektu nr 95/09/65/040 (nowy port lotniczy Ateny-Spata) decyzją Komisji nr C(96) 1356 z dnia 24 maja 1996 r.;

               —

               zobowiązanie Komisji do zwrotu, wraz z odsetkami ustawowymi, wypłaconej przez Republikę Grecką równowartości zmniejszonej pomocy;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżoną decyzją Komisja domaga się zwrotu nienależnie wpłaconej kwoty 12 781 410 euro, powołując nieprawidłowości w zakresie pomocy finansowej wypłaconej z Funduszu Spójności na rzecz projektu „nowy port lotniczy Ateny-Spata”.
   Republika Grecka wnosi o stwierdzenie nieważności tej decyzji przywołując, po pierwsze fakt, iż zaskarżona decyzji została wydana z naruszeniem terminu przewidzianego art. 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1386/2002 oraz art. H załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1164/94.
   Po drugie Republika Grecka kwestionuje wycenę Komisji, w której nie uwzględniono kwoty 48 000 000 euro będącej ceną oprzyrządowania do nawigacji lotniczej. Jest ona ponadto zdania, że dokonując korekty w wysokości 2 %, z powodu domniemanego niespełnienia wymogu przeprowadzenia reklamy, Komisja bezpodstawnie zastosowała z mocą wsteczną do powołanego projektu decyzję nr 455/96, jako że projekt ten będąc następczym w stosunku do decyzji nie podlegał jej rozstrzygnięciu. Ostatecznie Republika Grecka uważa, że przedmiotowa korekta narusza zasadę proporcjonalności, oraz że jest bezprawna i nieuzasadniona.


title: Sprawa T-71/15: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2015 r. – Jaguar Land Rover/OHIM – Nissan Jidosha (Land Glider)

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/38

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2015 r. – Jaguar Land Rover/OHIM – Nissan Jidosha (Land Glider)
   (Sprawa T-71/15)
   (2015/C 118/48)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jaguar Land Rover Ltd (Coventry, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat R. Ingerl)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Nissan Jidosha KK (Yokohama-shi, Kanagawa-ken, Japonia)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Nissan Jidosha KK

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Land Glider” – zgłoszenie nr 8 3 24  196

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 grudnia.2014 r. w sprawie R 1415/2013-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-490/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hajdú-Bihar Megyei Bíróság — Węgry) — IBIS Srl przeciwko PARTIUM ’70 Műanyagipari Zrt

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/12

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hajdú-Bihar Megyei Bíróság — Węgry) — IBIS Srl przeciwko PARTIUM ’70 Műanyagipari Zrt
   (Sprawa C-490/11) (1)

   2012/C 235/27
   Język postępowania: węgierski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 370 z 17.12.2011.