title: Sprawa C-721/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 16 listopada 2018 r. – Ferrari S.p.A. / DU

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 16 listopada 2018 r. – Ferrari S.p.A. / DU
      (Sprawa C-721/18)
      (2019/C 54/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ferrari S.p.A.

         Strona pozwana: DU

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przy ocenie kwestii, czy używanie pod względem rodzaju i zakresu ma charakter rzeczywisty w rozumieniu art. 12 ust. 1 dyrektywy 2008/95/WE (1), w przypadku znaku towarowego zarejestrowanego dla szerokiej kategorii towarów – w niniejszym przypadku pojazdów lądowych, w szczególności samochodów i ich części – ale faktycznie jest używany wyłącznie w odniesieniu do szczególnego segmentu rynku – w niniejszym przypadku drogich luksusowych samochodów sportowych i części do nich – należy odnieść się ogólnie do rynku zarejestrowanej kategorii towarów czy można odnieść się do szczególnego segmentu rynku? Czy wtedy, gdy używanie dla szczególnego segmentu rynku jest wystarczające, znak towarowy w postępowaniu w przedmiocie wykreślenia ze względu na wygaśnięcie praw właściciela należy utrzymać w mocy w odniesieniu do tego segmentu rynku?

                  2)

                  Czy sprzedaż używanych towarów, które już zostały wprowadzone do obrotu przez właściciela znaku towarowego w Europejskim Obszarze Gospodarczym stanowi używanie znaku towarowego w rozumieniu art. 12 ust. 1 dyrektywy 2008/95/WE?

                  3)

                  Czy znak towarowy zarejestrowany nie tylko dla towaru, lecz ponadto także dla części owego towaru, jest używany w sposób pozwalający na utrzymanie praw związanych z tym znakiem także dla towaru, jeżeli ów towar nie jest już sprzedawany, lecz [sprzedawane są] opatrzone znakiem towarowym akcesoria i części zamienne dla towaru sprzedawanego w przeszłości i opatrzonego znakiem towarowym?

                  4)

                  Czy dokonując oceny, czy zachodzi rzeczywiste używanie należy także uwzględnić, czy właściciel znaku towarowego oferuje usługi nie używając wprawdzie znaku towarowego, ale [usługi te są] przeznaczone dla już sprzedanych towarów?

                  5)

                  Czy przy badaniu używania znaku towarowego w danym państwie członkowskim (w niniejszym przypadku: Niemcy) w rozumieniu art. 12 ust. 1 dyrektywy 2008/95/WE należy także, zgodnie z art. 5 Konwencji między Szwajcarią a Niemcami w sprawie wzajemnej ochrony patentów, wzorów i znaków towarowych z dnia 13 kwietnia 1892 r., uwzględnić używanie znaku towarowego w Szwajcarii?

                  6)

                  Czy zgodne z dyrektywą 2008/95/WE jest nałożenie na właściciela znaku towarowego, wobec którego dochodzone jest wygaśnięcie praw znaku towarowego co prawda pełnego ciężaru przedstawienia okoliczności faktycznych dla używania znaku towarowego, obciążając jednak powoda występującego z żądaniem wykreślenia ryzykiem braku możliwości udowodnienia tego?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, Dz.U. 2008, L 299, s. 25


title: Sprawa C-743/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rēzeknes tiesa (Łotwa) w dniu 28 listopada 2018 r. — Elme Messer Metalurgs / Latvijas Investīciju un attīstības aģentūra

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rēzeknes tiesa (Łotwa) w dniu 28 listopada 2018 r. — Elme Messer Metalurgs / Latvijas Investīciju un attīstības aģentūra
      (Sprawa C-743/18)
      (2019/C 54/12)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Rēzeknes tiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: SIA „Elme Messer Metalurgs”

         Strona pozwana: Latvijas Investīciju un attīstības aģentūra (Agencja ds. Inwestycji i Rozwoju Łotwy)

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 2 ust. 7 rozporządzenia nr 1083/2006 (1) należy interpretować w ten sposób, że sytuację, w której beneficjent pomocy finansowej nie jest w stanie osiągnąć w istotnym dla przeprowadzanej oceny okresie prognozowanego poziomu obrotów ze względu na to, że w tym okresie doszło do zaprzestania działalności gospodarczej prowadzonej przez jego jedynego partnera handlowego czy też klienta bądź też stwierdzona została jego niewypłacalność, należy uznać za działanie czy też zaniechanie ze strony podmiotu gospodarczego (beneficjenta pomocy finansowej), które doprowadziło lub może doprowadzić do powstania szkód dla budżetu ogólnego Unii Europejskiej?”

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. 2006, L 210, s. 25).


title: Sprawa C-746/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 29 listopada 2019 r. – H. K. / Prokuratuur

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 29 listopada 2019 r. – H. K. / Prokuratuur
      (Sprawa C-746/18)
      (2019/C 54/13)
      Język postępowania: estoński

         Sąd odsyłający

      Riigikohus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca kasację: H. K.

         Druga strona postępowania: Prokuratuur

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. w związku z art. 7, 8, 11 i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w postępowaniu karnym dostęp organów państwowych do danych, które pozwalają na ustalenie miejsca nawiązania i zakończenia połączenia telefonicznego z telefonu stacjonarnego lub komórkowego osoby podejrzanej, jego datę, godzinę i czas trwania oraz rodzaj, użyte urządzenie i lokalizację użytego urządzenia łączności ruchomej, stanowi na tyle poważną ingerencję w prawa podstawowe gwarantowane wspomnianymi artykułami karty, że dostęp ten musi być ograniczony do zapobiegania, dochodzenia, wykrywania i karania poważnych przestępstw kryminalnych, niezależnie od okresu, przez jaki organy państwowe mają dostęp do przechowywanych danych?

                  2)

                  Czy art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58/WE należy interpretować w oparciu o zasadę proporcjonalności przywołaną w pkt 55–57 wyroku Trybunału z dnia 2 października 2018 r. w sprawie C-207/16 w ten sposób, że jeżeli ilość wspomnianych w pytaniu pierwszym danych, do których organy państwowe mają dostęp, nie jest bardzo duża (zarówno pod względem ich rodzaju, jak i rozmiaru czasowego), wynikająca z tego ingerencja w prawa podstawowe może być uzasadniona w sposób ogólny zapobieganiem, dochodzeniem, wykrywaniem i karaniem przestępstw kryminalnych i że im większa jest ilość danych, do których mają dostęp organy państwowe, tym poważniejsze muszą być przestępstwa kryminalne, których zwalczaniu ma służyć ingerencja?

                  3)

                  Czy określony w pkt 2 sentencji wyroku Trybunału z dnia 21 grudnia 2016 r. w sprawach połączonych C-203/15 i C-698/15 wymóg, by dostęp właściwych organów krajowych do danych był poddany uprzedniej kontroli przez sąd lub niezależny organ administracyjny, oznacza, że art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58/WE należy interpretować w ten sposób, iż za niezależny organ administracyjny można uznać prokuraturę, która kieruje postępowaniem przygotowawczym i jest przy tym na mocy ustawy zobowiązana do działania niezależnego i podlega tylko ustawie, a w ramach postępowania przygotowawczego bada zarówno okoliczności łagodzące, jak i obciążające oskarżonego, ale w późniejszym postępowaniu sądowym pełni funkcję oskarżyciela publicznego?

         (1)  Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz.U. 2002, L 201, s. 37).


title: Sprawa C-752/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 3 grudnia 2018 r. – Deutsche Umwelthilfe e.V. / Freistaat Bayern

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 3 grudnia 2018 r. – Deutsche Umwelthilfe e.V. / Freistaat Bayern
      (Sprawa C-752/18)
      (2019/C 54/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bayerischer Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Deutsche Umwelthilfe e.V.

         Strona pozwana: Freistaat Bayern

         Pytania prejudycjalne

      Czy

                  1.

                  zawarta w art. 4 ust. 3 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) zasada, zgodnie z którą państwa członkowskie są zobowiązane do podjęcia wszelkich właściwych środków w celu zapewnienia wypełnienia zobowiązań wynikających z traktatów lub z aktów instytucji Unii,

                  2.

                  ustanowiona w art.197 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) zasada skutecznego wdrażania prawa unijnego przez państwa członkowskie,

                  3.

                  zagwarantowane na mocy art. 47 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawo do skutecznego środka odwoławczego,

                  4.

                  wynikające z art. 9 ust. 4 zdanie pierwsze Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (konwencji z Aarhus) zobowiązanie państw stron do skutecznej ochrony prawnej w sprawach dotyczących środowiska,

                  5.

                  uregulowane w art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE zobowiązanie państw członkowskich do zapewnienia skutecznej ochrony prawnej w dziedzinach objętych prawem Unii,

            należy interpretować w ten sposób, że sąd niemiecki jest uprawniony – ewentualnie wręcz zobowiązany – do zarządzenia aresztu względem funkcjonariuszy publicznych niemieckiego kraju związkowego, celem wyegzekwowania w ten sposób ciążącego na kraju związkowym obowiązku aktualizacji planu ochrony jakości powietrza w rozumieniu art. 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (Dz.U. 2008, L 152, s. 1) o określonym zakresie minimalnym, gdy na mocy prawomocnego orzeczenia nakazano temu krajowi związkowemu dokonanie aktualizacji uwzględniającej ten zakres minimalny i

                  —

                  zastosowane wobec kraju związkowego wezwania pod rygorem grzywny oraz nakazy zapłaty grzywny pozostały bezskuteczne,

                  —

                  wezwania pod rygorem grzywny oraz nakazy zapłaty grzywny nie wywierają znaczącego przymusu, nawet gdyby w wezwaniach lub nakazach zastosowano wyższe kwoty niż dotychczas, ponieważ zapłata grzywien nie wiąże się dla kraju związkowego zobowiązanego na mocy prawomocnego orzeczenia z uszczerbkiem majątkowym, stanowi natomiast jedynie przekazanie nakazanej kwoty z jednostki rachunkowej w ramach budżetu kraju związkowego do innej jednostki rachunkowej w ramach budżetu kraju związkowego,

                  —

                  kraj związkowy zobowiązany na mocy prawomocnego orzeczenia oświadczył zarówno przed sądami, jak również publicznie – w tym również poprzez swych politycznych funkcjonariuszy publicznych najwyższego szczebla przed parlamentem – że nie wywiąże się z obowiązków nałożonych przez sąd w związku z planem ochrony jakości powietrza,

                  —

                  prawo krajowe zasadniczo przewiduje instytucję aresztu dla celów egzekucji orzeczeń sądowych, jednak krajowe orzecznictwo trybunału konstytucyjnego sprzeciwia się zastosowaniu właściwych w tym zakresie przepisów do sytuacji tego rodzaju, jak rozpatrywana w niniejszej sprawie oraz

                  —

                  prawo krajowe nie udostępnia środków przymusu, które byłyby bardziej celowe od wezwań pod rygorem grzywny i nakazów zapłaty grzywny, stanowiąc jednocześnie łagodniejszą ingerencję od aresztu w sytuacji tego rodzaju, jak rozpatrywana w niniejszej sprawie i zastosowanie takich środków przymusu nie może mieć miejsca również ze względów rzeczowych?


title: Sprawa C-769/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 7 grudnia 2018 r. – Caisse d’assurance retraite et de la santé au travail d’Alsace-Moselle / SJ, Ministre chargé de la Sécurité sociale

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 7 grudnia 2018 r. – Caisse d’assurance retraite et de la santé au travail d’Alsace-Moselle / SJ, Ministre chargé de la Sécurité sociale
      (Sprawa C-769/18)
      (2019/C 54/17)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation (France)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Caisse d’assurance retraite et de la santé au travail d’Alsace-Moselle

         Strona pozwana: SJ, Ministre chargé de la Sécurité sociale

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pomoc mająca na celu zmniejszenie obciążeń związanych z niepełnosprawnością przewidziana w § 35a ósmej księgi Sozialgesetzbuch (niemieckiego kodeksu zabezpieczenia społecznego) jest objęta przedmiotowym zakresem stosowania rozporządzenia nr 883/2004 (1)?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy zasiłek opiekuńczy z tytułu opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem, dodatek do tego zasiłku lub, w jego braku, świadczenie wyrównawcze z tytułu niepełnosprawności, z jednej strony, i pomoc w integracji dzieci i młodzieży dotkniętych niepełnosprawnością przewidziana w § 35a ósmej księgi Sozialgesetzbuch (niemieckiego kodeksu zabezpieczenia społecznego), z drugiej strony, mają charakter świadczeń równoważnych w rozumieniu art. 5 lit. a) rozporządzenia nr 883/2004, biorąc pod uwagę cel art. L. 351–4-1 francuskiego kodeksu zabezpieczenia społecznego, jakim jest uwzględnienie obciążeń wiążących się z wychowaniem niepełnosprawnego dziecka przy ustalaniu okresu ubezpieczenia, od którego zależy prawo do uzyskania emerytury?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166, s. 1).


title: Sprawa C-782/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d'instance d’Épinal (Francja) w dniu 13 grudnia 2018 r. – Cofidis SA / YP

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d'instance d’Épinal (Francja) w dniu 13 grudnia 2018 r. – Cofidis SA / YP
      (Sprawa C-782/18)
      (2019/C 54/19)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal d'instance d’Épinal

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Cofidis SA

         Strona pozwana: YP

         Pytanie prejudycjalne

      Czy ochrona, jaką zapewnia konsumentom dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (1), stoi na przeszkodzie krajowemu przepisowi, który w przypadku powództwa wytoczonego przeciwko konsumentowi przez przedsiębiorcę na podstawie zawartej między nimi umowy o kredyt, nie pozwala sądowi krajowemu, po upływie pięcioletniego terminu przedawnienia biegnącego od daty zawarcia tej umowy, na uwzględnienie i ukaranie, z urzędu lub w wyniku zarzutu podniesionego przez konsumenta, uchybienia przepisom dotyczącym obowiązku sprawdzenia zdolności kredytowej, o których mowa w art. 8 dyrektywy, uchybienia przepisom dotyczącym informacji, które należy umieścić w sposób jasny i zwięzły w umowach o kredyt, o których mowa w art. 10 i nast. dyrektywy oraz, bardziej ogólnie, uchybienia całości przewidzianych we wskazanej dyrektywie przepisów ustanowionych w celu ochrony konsumentów?

         (1)  Dz.U. L 133, s. 66.


title: Sprawa C-784/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 27 września 2018 r. w sprawie T-12/17, Mellifera e. V./Komisja Europejska, wniesione w dniu 12 grudnia 2018 r. przez Mellifera e.V.

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/15

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 27 września 2018 r. w sprawie T-12/17, Mellifera e. V./Komisja Europejska, wniesione w dniu 12 grudnia 2018 r. przez Mellifera e.V.
      (Sprawa C-784/18 P)
      (2019/C 54/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Mellifera eV, Vereinigung für wesensgemäße Bienenhaltung (przedstawiciel: A. Willand, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  1.

                  Uchylenie wyroku Sądu z dnia 27 września 2018 r. w sprawie T-12/17, Mellifera e. V./Komisja Europejska w części, w jakiej Sąd oddalił sformułowane w pkt 1 skargi (pkt 18 tiret pierwsze zaskarżonego wyroku) podniesione przez skarżącego żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Ares(2016) 6306335 z dnia 8 listopada 2016 r. i zobowiązał skarżącego do pokrycia kosztów postępowania;

                  2.

                  stwierdzenie nieważności decyzji określonej w pkt;

                  3.

                  obciążenie strony pozwanej w pierwszej instancji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie podnosi zasadniczo dwa zarzuty.

         Zarzut pierwszy: Naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 (1) oraz z Konwecją z Aarhus.
      Wbrew stanowisku Sądu przedłużenie okresu zatwierdzenia substancji czynnej glifosatu stanowi akt administracyjny, który może podlegać kontroli w ramach postępowania na podstawie art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006. W szczególności zgodnie z treścią i celem, konstytutywna przesłanka wystąpienia przypadku określonego w art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 odnosi się do przedmiotowego zakresu stosowania, nie natomiast do liczby względnie możliwości wskazanie podmiotów, których dotyczy regulacja.

         Zarzut drugi: naruszenie zasady dokonywania wykładni prawa wtórnego Unii w świetle postanowień konwencji prawa międzynarodowego.
      Sąd naruszył zasadę dokonywania wykładni w miarę możliwości najbardziej zgodnej z postanowieniami prawa międzynarodowego w ten sposób, że dokonał wykładni art. 10 w zw. art 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1367/2006 niezgodnie z postanowieniami Konwencji z Aarhus, pomimo że pozostawałoby to bez trudu w zgodności z brzmieniem i celem odpowiednich przepisów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 1367/2006.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty, Dz.U. 2006 L 264, s.13


title: Sprawa C-586/17: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie / D, I / Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/16

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie / D, I / Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
      (Sprawa C-586/17) (1)

      (2019/C 54/21)
      Język postępowania: niderlandzki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

         (1)  Dz.U. C 5 z 8.1.2018.


title: Sprawa C-593/17: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Kreyenhop & Kluge GmbH & Co. KG / Hauptzollamt Hannover

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/16

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Kreyenhop & Kluge GmbH & Co. KG / Hauptzollamt Hannover
      (Sprawa C-593/17) (1)

      (2019/C 54/22)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

         (1)  Dz.U. C 32 z 29.1.2018.


title: Sprawa C-678/17: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 listopada 2018 r. – Komisja Europejska / Irlandia

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/17

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 listopada 2018 r. – Komisja Europejska / Irlandia
      (Sprawa C-678/17) (1)

      (2019/C 54/23)
      Język postępowania: angielski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

         (1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.


title: Sprawa C-730/17: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance francophone de Bruxelles – Belgia) – Edward Reich; Debora Lieber; Ella Reich; Ezra Bernard Reich; Zoe Reich / Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/17

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance francophone de Bruxelles – Belgia) – Edward Reich; Debora Lieber; Ella Reich; Ezra Bernard Reich; Zoe Reich / Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV
      (Sprawa C-730/17) (1)

      (2019/C 54/24)
      Język postępowania: francuski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

         (1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.


title: Sprawa C-135/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Allemagne) – Logistik XXL GmbH / CMR Transport & Logistik, przy udziale Rudolph Spedition und Logistik GmbH

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/17

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Allemagne) – Logistik XXL GmbH / CMR Transport & Logistik, przy udziale Rudolph Spedition und Logistik GmbH
      (Sprawa C-135/18) (1)

      (2019/C 54/25)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

         (1)  Dz.U. C 190 z 4.6.2018.


title: Sprawa C-191/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – KN / Minister for Justice and Equality

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/17

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – KN / Minister for Justice and Equality
      (Sprawa C-191/18) (1)

      (2019/C 54/26)
      Język postępowania: angielski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

         (1)  Dz.U. C 190 z 4.6.2018.


title: Sprawa C-227/18: Postanowienie prezesa siódmej izby Trybunału z dnia 8 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság – Węgry) – VE / WD

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/18

      Postanowienie prezesa siódmej izby Trybunału z dnia 8 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság – Węgry) – VE / WD
      (Sprawa C-227/18) (1)

      (2019/C 54/27)
      Język postępowania: węgierski
      Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.


title: Sprawa C-232/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Almería – Hiszpania) – Banco Popular Español SA / María Ángeles Díaz Soria; Miguel Ángel Góngora Gómez; José Antonio Sánchez González; Dolores María del Águila Andújar

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/18

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Almería – Hiszpania) – Banco Popular Español SA / María Ángeles Díaz Soria; Miguel Ángel Góngora Gómez; José Antonio Sánchez González; Dolores María del Águila Andújar
      (Sprawa C-232/18) (1)

      (2019/C 54/28)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

         (1)  Dz.U. C 240 z 9.7.2018.


title: Sprawa C-279/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n° 33 de Barcelona – Hiszpania) – Magdalena Molina Rodríguez / Servicio Público de Empleo Estatal (SEPE)

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/18

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 33 de Barcelona – Hiszpania) – Magdalena Molina Rodríguez / Servicio Público de Empleo Estatal (SEPE)
      (Sprawa C-279/18) (1)

      (2019/C 54/29)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

         (1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.


title: Sprawa C-289/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien – Austria) – KAMU Passenger & IT Services GmbH / Türk Hava Yollari A.O. – T.H.Y. Turkish Airlines

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/18

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien – Austria) – KAMU Passenger & IT Services GmbH / Türk Hava Yollari A.O. – T.H.Y. Turkish Airlines
      (Sprawa C-289/18) (1)

      (2019/C 54/30)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

         (1)  Dz.U. C 285 z 13.8.2018.


title: Sprawa C-466/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Linz – Austria) – DS / Porsche Inter Auto GmbH & Co KG

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/19

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Linz – Austria) – DS / Porsche Inter Auto GmbH & Co KG
      (Sprawa C-466/18) (1)

      (2019/C 54/31)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

         (1)  Dz.U. C 408 z 12.11.2018.


title: Sprawa C-526/18: Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 23 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Göteborg – Szwecja) – AA / Migrationsverket

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/19

      Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 23 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Göteborg – Szwecja) – AA / Migrationsverket
      (Sprawa C-526/18) (1)

      (2019/C 54/32)
      Język postępowania: szwedzki
      Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

         (1)  Dz.U. C 381 z 22.10.2018.


title: Sprawa C-557/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg – Niemcy) – Eurowings GmbH / JJ; KI

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/19

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg – Niemcy) – Eurowings GmbH / JJ; KI
      (Sprawa C-557/18) (1)

      (2019/C 54/33)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.


title: Sprawa T-350/18: Postanowienie Sądu z dnia 28 listopada 2018 r. – Euronet Consulting / Komisja Zamówienia publiczne na usługi – Procedura przetargowa – Odrzucenie oferty jednego z oferentów – Stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonego aktu – Decyzja zmieniająca – Spór, który stał się bezprzedmiotowy – Umorzenie postępowania

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/20

      Postanowienie Sądu z dnia 28 listopada 2018 r. – Euronet Consulting / Komisja
      (Sprawa T-350/18) (1)

      (Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonego aktu - Decyzja zmieniająca - Spór, który stał się bezprzedmiotowy - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 54/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Euronet Consulting EEIG (Bruksela Belgia) (przedstawiciele: adwokaci P. Peeters i R. van Cleemput)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Estrada de Solà, T. Ramopoulos i A. Aresu, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Sformułowane na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji, doręczonej skarżącej pismem z dnia 26 marca 2018 r., o odrzuceniu oferty złożonej przez konsorcjum, którego skarżąca jest leaderem, na część 2 w przetargu EuropeAid/138778/DH/SER/MULTI, zatytułowanym „Umowa ramowa o usługi związane z wdrażaniem pomocy zewnętrznej w 2018 (FWC SIEA 2018)” i o udzieleniu zamówienia dziesięciu innym oferentom.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie zostaje umorzone jako bezprzedmiotowe.

                  2)

                  Każda ze stron ponosi własne koszty, włącznie z kosztami postępowania w przedmiocie środka zabezpieczającego.

         (1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.


title: Sprawa T-671/18 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 28 listopada 2018 r. – ZU / Komisja Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Służba publiczna – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/20

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 28 listopada 2018 r. – ZU / Komisja
      (Sprawa T-671/18 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Służba publiczna - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
      (2019/C 54/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZU (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i R. Striani, pelnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniosek na podstawie art. 278 TFUE i 279 TFUE o zawieszenie wykonania decyzji Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa (DG HR) Komisji z dnia 12 października 2018 r. (Ares(2018)5241886 – 12/10/2018) dotyczącej przeniesienia z urzędu wnioskodawcy i decyzji Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa (DG HR) Komisji z dnia 29 października 2018 r. (Ares(2018)5529220 – 29/10/2018) w przedmiocie powrotu do siedziby.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-707/18: Skarga wniesiona w dniu 29 października 2018 r. – Tilly-Sabco/Rada i Komisja

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/22

      Skarga wniesiona w dniu 29 października 2018 r. – Tilly-Sabco/Rada i Komisja
      (Sprawa T-707/18)
      (2019/C 54/37)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Tilly-Sabco (Guerlesquin, Francja) (przedstawiciele: R. Milchior i S. Charbonnel, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 2018/1277 z dnia 18 września 2018 r. w sprawie określenia refundacji wywozowych w odniesieniu do mięsa drobiowego w wysokości 0,00 EUR (Dz.U. 2018, L 239, s. 1);

            w związku z tym,

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 2018/1277 z dnia 18 września 2018 r. w sprawie określenia refundacji wywozowych w odniesieniu do mięsa drobiowego w wysokości 0,00 EUR;

                  —

                  tytułem żądania głównego stwierdzenie odpowiedzialności Rady za błędne przyjęcie rozporządzenia (UE) nr 2018/1277 z dnia 18 września 2018 r., którego nieważność zostanie stwierdzona;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie odpowiedzialności Komisji za umożliwienie Radzie przyjęcia rozporządzenia (UE) nr 2018/1277 z dnia 18 września 2018 r., którego nieważność zostanie stwierdzona, wyłącznie gdyby odpowiedzialność Komisji nie została przyjęta w postępowaniu w sprawie T-437/18;

                  —

                  tytułem kolejnego żądania ewentualnego stwierdzenie odpowiedzialności Rady i Komisji za błędne przyjęcie rozporządzenia (UE) nr 2018/1277 z dnia 18 września 2018 r., którego nieważność zostanie stwierdzona, wyłącznie gdyby odpowiedzialność Komisji nie została przyjęta w postępowaniu w sprawie T-437/18;

                  —

                  stwierdzenie, że błąd popełniony przez Radę lub Komisję spowodował szkodę na rzecz przedsiębiorstwa Tilly-Sabco;

            w związku z tym,

                  —

                  tytułem żądania głównego,

                              —

                              stwierdzenie odpowiedzialności Rady względem skarżącej na kwotę główną 3 238 000 EUR, z której:

                                          —

                                          2 848 000 EUR stanowi równowartość nieotrzymanych refundacji z tytułu sprzedaży dokonanych w okresie od 19 lipca do 31 grudnia 2013 r.;

                                          —

                                          390 000 EUR refundacji związanych z utratą zysku w związku z brakiem realizacji 3550 dodatkowych ton sprzedaży do krajów Bliskiego Wschodu w tym samym okresie;

                              —

                              zasądzenie od Rady zapłaty kwoty głównej 3 238 000 EUR,

                                          —

                                          zrewaloryzowanej poprzez naliczenie odsetek wyrównawczych naliczonych od dnia stwierdzenia nieważności rozporządzenia (UE) nr 689/2013 aż do momentu wydania wyroku, który ma zostać ogłoszony w niniejszym postępowaniu, według rocznej stopy inflacji zarejestrowanej w danym okresie przez Eurostat (Urząd Statystyczny Unii Europejskiej) w państwie członkowskim, w którym przedsiębiorstwo ma siedzibę;

                                          —

                                          powiększonej o odsetki za zwłokę od dnia wydania niniejszego wyroku aż do chwili całkowitej zapłaty, według stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny (EBC) dla podstawowych operacji refinansujących, zwiększonej o dwa punkty procentowe;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego,

                              —

                              zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej kwoty głównej 3 238 000 EUR, z której:

                                          —

                                          2 848 000 EUR stanowi równowartość nieotrzymanych refundacji z tytułu sprzedaży dokonanych w okresie od 19 lipca do 31 grudnia 2013 r.;

                                          —

                                          390 000 EUR refundacji związanych z utratą zysku w związku z brakiem realizacji 3 550 dodatkowych ton sprzedaży do krajów Bliskiego Wschodu w tym samym okresie;

                              —

                              zasądzenie od Komisji kwoty głównej 3 238 000 EUR,

                                          —

                                          zrewaloryzowanej poprzez naliczenie odsetek wyrównawczych od dnia stwierdzenia nieważności rozporządzenia (UE) nr 689/2013 aż do momentu wydania wyroku, który ma zostać ogłoszony w niniejszym postępowaniu, według rocznej stopy inflacji zarejestrowanej w danym okresie przez Eurostat (Urząd Statystyczny Unii Europejskiej) w państwie członkowskim, w którym przedsiębiorstwo ma siedzibę;

                                          —

                                          powiększonej o odsetki za zwłokę, od dnia wydania niniejszego wyroku aż do chwili całkowitej zapłaty, według stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny (EBC) dla podstawowych operacji refinansujących, zwiększonej o dwa punkty procentowe;

                              —

                              stwierdzenie, że kwota zasądzona od Komisji w niniejszej sprawie i odsetki mogą zostać zmniejszone o wysokość kwoty, którą mogłaby zostać od niej zasądzona w sprawie T-437/18;

                              —

                              zasądzenie od Komisji zapłaty rekompensaty tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wynikającą z podwójnego błędu popełnionego przez nią ex aequo et bono na kwotę 20 000 EUR;

                  —

                  tytułem kolejnego żądania ewentualnego,

                              —

                              zasądzenie od Rady i Komisji na rzecz skarżącej kwoty głównej 3 238 000 EUR, do podzielenia przez Sąd między obie instytucje, z której:

                                          —

                                          2 848 000 EUR stanowi równowartość nieotrzymanych refundacji z tytułu sprzedaży dokonanych w okresie od 19 lipca do 31 grudnia 2013 r.;

                                          —

                                          390 000 EUR refundacji związanych z utratą zysku w związku z brakiem realizacji 3 550 dodatkowych ton sprzedaży do PMO w tym samym okresie;

                              —

                              obciążenie Rady i Komisji kwotą główną 3 238 000 EUR, do podzielenia przez Sąd między oba podmioty,

                                          —

                                          kwota główna dla Rady z jednej strony, a Komisji z drugiej strony, zostanie zrewaloryzowana poprzez naliczenie odsetek wyrównawczych od dnia stwierdzenia nieważności rozporządzenia (UE) nr 689/2013 aż do momentu wydania wyroku, który ma zostać ogłoszony w niniejszym postępowaniu, według rocznej stopy inflacji zarejestrowanej w danym okresie przez Eurostat (Urząd Statystyczny Unii Europejskiej) w państwie członkowskim, w którym przedsiębiorstwo ma siedzibę;

                                          —

                                          powiększenie o odsetki za zwłokę, od dnia wydania niniejszego wyroku aż do chwili całkowitej zapłaty, według stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny (EBC) dla podstawowych operacji refinansujących, zwiększonej o dwa punkty procentowe;

                  —

                  obciążenie Rady i Komisji kosztami niniejszej skargi i zdecydowanie przez Sąd o ewentualnym podziale kosztów między nimi.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący nadużycia proceduralnego w zakresie, w jakim Komisja uważa, że procedura służąca zastąpieniu aktu, którego nieważność stwierdzono, nie była przestrzegana w niniejszej sprawie, ponieważ Komisja była jego autorem, a mianowicie rozporządzenia (UE) nr 689/2013 z dnia 18 lipca 2013 r. ustalającego refundacje wywozowe dla mięsa drobiowego (Dz. U. 2013, L 196, s. 13) oraz że to Rada przyjęła nowe rozporządzenie w dniu 18 września 2018 r. na podstawie różnych tekstów.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady paralelizmu form, ponieważ z jednej strony nowe rozporządzenie nie zostało przyjęte przez Komisję, lecz przez Radę, a z drugiej strony Komisja powinna była być wspierana przez Komitet Zarządzający ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący braku podstawy prawnej zaskarżonego rozporządzenia, ponieważ art. 43 ust. 3 TFUE, który uznano za jedyną możliwą podstawę prawną dla wydania zaskarżonego rozporządzenia, nie upoważnia Rady do przyjęcia takiego rozporządzenia. Nie ma zatem żadnej podstawy prawnej dla ustalenia przez Radę refundacji wywozowych dla mięsa drobiowego.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący nadużycia proceduralnego, w zakresie, w jakim w celu zastosowania się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 20 września 2017 r., Tilly-Sabco/Komisja, (C-183/16 P, EU:C:2017:704), Komisja powinna była przyjąć akt zastępujący rozporządzenie, którego nieważność stwierdzono, a nie zwracać się do Rady o przyjęcie aktu „w jego miejsce”.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący niedostatecznego lub błędnego uzasadnienia, zarówno w formie, gdyż zaskarżone rozporządzenie nie wyjaśnia, dlaczego konieczne było zwrócenie się do Rady o przyjęcie tego tekstu, ani dlaczego i w jaki sposób art. 43 ust. 3 TFUE był jedyną podstawą prawną do jego przyjęcia, jak i co do istoty w zakresie ustalenia stawki refundacji, ponieważ Rada, podobnie jak poprzednio Komisja, powstrzymała się od jakiejkolwiek analizy ekonomicznej.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący niespójności zaskarżonego rozporządzenia w zakresie, w jakim bez rozpatrywania i analizowania Rada przyjęła to rozporządzenie na podstawie błędnej i nieważnej podstawy prawnej, a zatem bez uwzględnienia wyroku Trybunału Sprawiedliwości, o którym mowa powyżej.

            Zdaniem skarżącej stwierdzenie nieważności nowego rozporządzenia (UE) nr 2018/1277 daje prawo do żądania od Rady tytułem żądania głównego rekompensaty za szkodę, jaką poniosła w związku z jej przyjęciem. Tytułem żądania ewentualnego skarżąca wnosi skargę o odszkodowanie przeciwko Komisji, która zainicjowała przyjęcie nowego rozporządzenia, którego nieważność należy stwierdzić. Wreszcie, w dalszej kolejności, zwraca się do Sądu o zadeklarowanie wspólnej odpowiedzialności podzielonej między Radę i Komisję, ponieważ oba podmioty popełniły różne błędy.


title: Sprawa T-714/18: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2018 r. – Adraces / Komisja

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/25

      Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2018 r. – Adraces / Komisja
      (Sprawa T-714/18)
      (2019/C 54/38)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Associação para o Desenvolvimento da Raia Centro Sul – Adraces (Vila Velha de Ródão, Portugalia) (przedstawiciele: G. Anastácio, D. Pirra Xarepe, J. Whyte i M. Barros Silva, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji ARES (2018) 4940694 z dnia 26 września 2018 r., która kończy umowę ramową o partnerstwie nr COM/LIS/ED/2018-2020_1, i nakazanie przywrócenia Komisji przywrócenie wcześniejszej pozycji skarżącej.

                  —

                  Obciążenie Komisji wszystkimi kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady pewności prawa w zakresie, w jakim Komisja jednostronnie odwołała zamówienie publiczne bez podania żadnej podstawy lub uzasadnienia tego odwołania.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady dobrej wiary, ponieważ poprzez wprowadzenie do wspomnianej umowy ramowej klauzuli ogólnej odwołania, zgodnie z którą może ona zakończyć arbitralnie tę umowę, bez żadnej podstawy lub uzasadnienia, Komisja dopuściła się nadużycia władzy i naruszyła równowagę interesów leżącą u podstaw jakiejkolwiek umowy, tak publicznej jak i prywatnej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady przestrzegania słusznych praw i interesów jednostek, wiążącej organy administracyjne w dziedzinie zamówień publicznych, ponieważ Komisja odwołała jednostronnie w sposób czysto arbitralny i bez uzasadnienia wspomnianą umowę, co jest zakazane przez zasadę pacta sunt servanda.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia obowiązku dobrego administrowania, ponieważ Komisja odwołała wspomnianą umowę na podstawie samego artykułu w gazecie, bez dokonania wystarczająco głębokiej oceny konkretnego przypadku, co stanowi przypadek oczywistego złego administrowania.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności w zakresie, w jakim Komisja odwołała bez żadnej podstawy i uzasadnienia wspomnianą umowę, co stanowiło reakcję na skazanie pracownika skarżącej za przestępstwa fałszowania i oszustwa, które nie miały nic wspólnego z działalnością skarżącej ani z atrybutami i kompetencją Komisji.


title: Sprawa T-717/18: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2018 r. – B.D. / EUIPO – Philicon 97 (PHILIBON)

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/26

      Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2018 r. – B.D. / EUIPO – Philicon 97 (PHILIBON)
      (Sprawa T-717/18)
      (2019/C 54/39)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: B.D. – Boyer Developpement (Moissac, Francja) (przedstawiciel: adwokat E. Junca)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Philicon 97 AD (Płowdiw, Bułgaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca przed Sądem

         Sporny znak towarowy Słowny unijny znak towarowy PHILIBON – unijny znak towarowy nr 9 690 041

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 października 2018 r. w sprawie R 375/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 21 grudnia 2017 r.;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Izba Odwoławcza zastosowała przepisy rozporządzenia (UE) 2017/1001, które nie obowiązywało w chwili złożenia do EUIPO wniosku o unieważnienie prawa do znaku towarowego. Izba Odwoławcza nie dochowała kryteriów ustanowionych w art. 8 ust. 5 w związku z art. 53 rozporządzenia nr 207/2009;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-718/18: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2018 r. – Boyer / EUIPO – Philicon 97 (PHILIBON DEPUIS 1957 www.philibon.com)

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/27

      Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2018 r. – Boyer / EUIPO – Philicon 97 (PHILIBON DEPUIS 1957 www.philibon.com)
      (Sprawa T-718/18)
      (2019/C 54/40)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Boyer (Moissac, Francja) (przedstawiciel: adwokat E. Junca)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Philicon 97 AD (Płowdiw, Bułgaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy w kolorach niebieskim, żółtym i białym – unijny znak towarowy nr 12 501 466

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 października 2018 r. w sprawie R 374/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 21 grudnia 2017 r.;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Izba odwoławcza zastosowała przepisy rozporządzenia (UE) 2017/1001, które nie obowiązywało w dniu złożenia do EUIPO wniosku o unieważnienie prawa do znaku. Izba odwoławcza nie przestrzegała kryteriów określonych w art. 8 ust. 5 w związku z art. 53 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-721/18: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2018 r. – Apostolopoulou i Apostolopoulou-Chrysanthaki / Komisja

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/27

      Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2018 r. – Apostolopoulou i Apostolopoulou-Chrysanthaki / Komisja
      (Sprawa T-721/18)
      (2019/C 54/41)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Zoï Apostolopoulou (Ateny, Grecja) i Anastasia Apostolopoulou-Chrysanthaki (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat D. Gkouskos)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżące wnoszą do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie ich skargi i zasądzenie solidarnie od pozwanych zapłaty na rzecz każdej ze skarżących całkowitej kwoty 500 000 EUR, przedstawionej szczegółowo w ich skardze;

                  —

                  nakazanie pozwanym, by powstrzymały się w przyszłości od wszelkich naruszeń praw osobistych skarżących;

                  —

                  nakazanie pierwszej pozwanej, by przywróciła honor i reputację skarżących w drodze oświadczenia przed Efeteio Athinon (sądem apelacyjnym w Atenach, Grecja), przed którym toczy się obecnie w drugiej instancji postępowanie ze sprzeciwu wniesionego przez skarżące w dniu 11 września 2017 r., zarejestrowanego pod numerem ogólnym 572461/2017 i pod numerem szczególnym 1898/2017, w ramach którego to postępowania pierwsza pozwana złożyła nieprawdziwe i obraźliwe oświadczenia w odniesieniu do skarżących;

                  —

                  obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga została wniesiona przeciwko Komisji Europejskiej i Unii Europejskiej. Zważywszy, że Unia jest zawsze reprezentowana przed Trybunałem przez instytucję, której można przypisać kwestionowany akt lub kwestionowane zachowanie, Komisja jest jedyną pozwaną w tej sprawie.
      Na poparcie skargi skarżące podnoszą cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia godności ludzkiej i praw osobistych skarżących, jako że Komisja złożyła oszczercze oświadczenia przed Monomeles Protodikeio Athinon (sądem okręgowym w składzie jednoosobowym w Atenach, Grecja), jak również naruszenia zasady dobrej administracji w celu przeprowadzenia przymusowej egzekucji wobec skarżących.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady legalności, dobrej wiary i uzasadnionych oczekiwań, jako że Komisja utrzymuje, iż skarżące jako wspólnicy ponoszą odpowiedzialność w świetle prawa oraz że spółka nie miała osobowości prawnej, mimo że zawarła wiele umów, wiedząc, iż skarżące nie były osobiście odpowiedzialne za zobowiązania spółki.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego i prawa do bezstronnego sądu, gdyż skarżące nie były stronami postępowań, w ramach których zostały wydane tytuły egzekucyjne.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący niesprawiedliwego i niezgodnego z prawem przyspieszenia postępowania egzekucyjnego wobec skarżących.


title: Sprawa T-722/18: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2018 r. – Repsol / EUIPO – Basic (BASIC)

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/28

      Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2018 r. – Repsol / EUIPO – Basic (BASIC)
      (Sprawa T-722/18)
      (2019/C 54/42)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Repsol, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Devaureix i J. Erdozain López)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Basic AG Lebensmittelhandel (Monachium, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy BASIC w kolorach niebieskim, czerwonym, pomarańczowym i białym – unijny znak towarowy nr 5 648 159

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 sierpnia 2018 r. w sprawie R 178/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  dopuszczenie skargi wraz z wszystkimi załączonymi do niej dokumentami.

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie Basic Aktiengesellschaft Lebensmittelhandel i EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 72 ust. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009.


title: Sprawa T-724/18: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2018 r. – Aurea Biolabs / EUIPO – Avizel (AUREA BIOLABS)

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/29

      Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2018 r. – Aurea Biolabs / EUIPO – Avizel (AUREA BIOLABS)
      (Sprawa T-724/18)
      (2019/C 54/43)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Aurea Biolabs Pte Ltd (Cochin, Indie) (przedstawiciele: B. Brandreth, barrister, L. Oommen, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Avizel SA (Luksemburg, Luksemburg)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny AUREA BIOLABS – zgłoszenie nr 15 836 737

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 września 2018 r. w sprawie R 814/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-728/18: Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2018 r. – Brand IP Licensing / EUIPO – Facebook (lovebook)

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/30

      Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2018 r. – Brand IP Licensing / EUIPO – Facebook (lovebook)
      (Sprawa T-728/18)
      (2019/C 54/44)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Brand IP Licensing Ltd (Road Town, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciel: J. MacKenzie, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Facebook, Inc. (Menlo Park, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca przed Sądem

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy lovebook – zgłoszenie nr 9 926 577

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 października 2018 r. w sprawie R 2279/2017-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uchylenie w całości decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 24 sierpnia 2017 r.;

                  —

                  oddalenie sprzeciwu;

                  —

                  rozstrzygnięcie o kosztach na rzecz strony skarżącej.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-730/18: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2018 r. – DQ i in. / Parlament

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/31

      Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2018 r. – DQ i in. / Parlament
      (Sprawa T-730/18)
      (2019/C 54/45)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: DQ i jedenaścioro innych skarżących (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

            a w konsekwencji:

                  —

                  stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej w sprawie wniosku o odszkodowanie („zaskarżonej decyzji”) skarżących złożonego w dniu 13 grudnia 2017 r. na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego;

                  —

                  w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 września 2018 r. oddalającej zażalenie wniesione w dniu 23 maja 2018 r. na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

                  —

                  nakazanie zadośćuczynienia krzywdzie wyrządzonej całokształtem działań i zachowań Parlamentu, które należy oceniać całościowo, którą to krzywdę skarżący szacują, zastrzegając możliwość zmiany, na kwotę ex aequo et bono 192 000 EUR;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi zapłaty należnych odsetek wyrównawczych i odsetek za opóźnienie;

                  —

                  obciążenie pozwanej całością kosztów postepowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżący podnoszą niezgodne z prawem działania Parlamentu jako pracodawcy, w szczególności naruszenie zasady dobrej administracji i obowiązku staranności, ich godności oraz życia prywatnego i rodzinnego, ich prawa do ochrony tajemnicy lekarskiej i do warunków pracy zapewniających poszanowanie ich zdrowia, bezpieczeństwa i godności.
      Skarżący utrzymują, że czyny i zachowania, na które się skarżą, stanowią prima facie autentyczne czyny i zachowania, a przynajmniej takie, które pozwalają zakładać, że miały miejsce przypadki stosowania wobec nich mobbingu, oraz wnoszą o pociągnięcie do odpowiedzialności Parlamentu Europejskiego w szczególności z racji jego bierności w rozpatrzeniu ich wniosku o udzielenie wsparcia na podstawie art. 12 i 24 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-732/18: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2018 r. – Dalasa / EUIPO – Charité – Universitätsmedizin Berlin (charantea)

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/31

      Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2018 r. – Dalasa / EUIPO – Charité – Universitätsmedizin Berlin (charantea)
      (Sprawa T-732/18)
      (2019/C 54/46)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Dalasa Handelsgesellschaft mbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat I. Hödl)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Charité – Universitätsmedizin Berlin, Gliedkörperschaft Öffentlichen Rechts (Berlin, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „charantea” – zgłoszenie nr 15 485 956

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 października 2018 r. w sprawie R 539/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie skargi, zmianę zaskarżonej decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 15 października 2018 r., R 539/2018-4, dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu nr B 2 758 830 (zgłoszenie unijnego znaku towarowego nr 15 485 956), oddalenie sprzeciwu i dopuszczenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego do rejestracji;

         posiłkowo

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 15 października 2018 r., R 539/2018-4, dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu nr B 2 758 830 (zgłoszenie unijnego znaku towarowego nr 15 485 956) oraz przekazanie sprawy EUIPO do ponownego rozstrzygnięcia;

                  —

                  w każdym razie obciążenie EUIPO kosztami postępowania; oraz

                  —

                  obciążenie strony wnoszącej sprzeciw całością kosztów poniesionych w postępowaniach przed Wydziałem Sprzeciwów i Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-733/18: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2018 r. – Dalasa / EUIPO – Charité Universitätsmedizin Berlin (charantea)

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/32

      Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2018 r. – Dalasa / EUIPO – Charité Universitätsmedizin Berlin (charantea)
      (Sprawa T-733/18)
      (2019/C 54/47)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Dalasa Handelsgesellschaft mbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat I. Hödl)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Charité – Universitätsmedizin Berlin, Gliedkörperschaft Öffentlichen Rechts (Berlin, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy charantea – zgłoszenie nr 15 785 801

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 października 2018 r. R 540/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie skargi, zmianę zaskarżonej decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 15 października 2018 r. w sprawie R 540/2018-4 dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu nr B 2 815 978 (zgłoszenie unijnego znaku towarowego nr 15 785 801) poprzez oddalenie sprzeciwu i dopuszczenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego do rejestracji;
                  ewentualnie

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 15 października 2018 r. w sprawie R 540/2018-4 dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu nr B 2 815 978 (zgłoszenie unijnego znaku towarowego nr 15 785 801) i przekazanie sprawy EUIPO celem ponownego rozpoznania;

                  —

                  w każdym wypadku obciążenie EUIPO kosztami niniejszego postępowania; oraz

                  —

                  obciążenie strony wnoszącej sprzeciw całością kosztów poniesionych w związku z postępowaniem przed Wydziałem Sprzeciwów i przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-737/18: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2018 r. – Siberia Oriental / CPVO (Siberia)

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/33

      Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2018 r. – Siberia Oriental / CPVO (Siberia)
      (Sprawa T-737/18)
      (2019/C 54/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Siberia Oriental BV (‘t Zand, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat T. Overdijk)

         Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO)

         Dane dotyczące postępowania przed CPVO

         Sporne wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin: wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin nr EU0404 („Siberia” odmiana Lilium L.)

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Izby Odwoławczej CPVO z dnia 15 października 2018 r. w sprawie A 009/2017

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  nakazanie CPVO zmiany daty wygaśnięcia w rejestrze na dzień 30 kwietnia 2020 r.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych;

                  —

                  Naruszenie rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 lub jakiegokolwiek przepisu prawnego dotyczącego jego stosowania, w tym Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-139/17: Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2018 r. – Kibelisa / Rada

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/34

      Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2018 r. – Kibelisa / Rada
      (Sprawa T-139/17) (1)

      (2019/C 54/49)
      Język postępowania: francuski
      Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

         (1)  Dz.U. C 129 z 24.4.2017.


title: Sprawa T-140/17: Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2018 r. – Kampete / Rada

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/34

      Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2018 r. – Kampete / Rada
      (Sprawa T-140/17) (1)

      (2019/C 54/50)
      Język postępowania: francuski
      Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

         (1)  Dz.U. C 129 z 24.4.2017.


title: Sprawa T-141/17: Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2018 r. – Amisi Kumba / Rada

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/34

      Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2018 r. – Amisi Kumba / Rada
      (Sprawa T-141/17) (1)

      (2019/C 54/51)
      Język postępowania: francuski
      Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

         (1)  Dz.U. C 129 z 24.4.2017.


title: Sprawa T-142/17: Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2018 r. – Kaimbi / Rada

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/35

      Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2018 r. – Kaimbi / Rada
      (Sprawa T-142/17) (1)

      (2019/C 54/52)
      Język postępowania: francuski
      Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

         (1)  Dz.U. C 129 z 24.4.2017.


title: Sprawa T-143/17: Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2018 r. – Ilunga Luyoyo / Rada

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/35

      Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2018 r. – Ilunga Luyoyo / Rada
      (Sprawa T-143/17) (1)

      (2019/C 54/53)
      Język postępowania: francuski
      Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

         (1)  Dz.U. C 129 z 24.4.2017.


title: Sprawa T-144/17: Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2018 r. – Numbi / Rada

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/35

      Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2018 r. – Numbi / Rada
      (Sprawa T-144/17) (1)

      (2019/C 54/54)
      Język postępowania: francuski
      Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

         (1)  Dz.U. C 129 z 24.4.2017.


title: Sprawa T-145/17: Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2018 r. – Kanyama / Rada

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/35

      Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2018 r. – Kanyama / Rada
      (Sprawa T-145/17) (1)

      (2019/C 54/55)
      Język postępowania: francuski
      Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

         (1)  Dz.U. C 129 z 24.4.2017.


title: Sprawa C-298/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – France Télévisions SA / Playmédia, Conseil supérieur de l’audiovisuel (CSA) Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2002/22 WE – Sieci i usługi łączności elektronicznej – Usługa powszechna i prawa użytkowników – Przedsiębiorstwo obsługujące sieć łączności elektronicznej wykorzystywaną do publicznego rozpowszechniania audycji radiowych lub telewizyjnych – Przedsiębiorstwo, które oferuje oglądanie programów telewizyjnych w bezpośredniej transmisji strumieniowej w Internecie – Obowiązki rozpowszechniania (must carry)

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/7

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – France Télévisions SA / Playmédia, Conseil supérieur de l’audiovisuel (CSA)
      (Sprawa C-298/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2002/22 WE - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Usługa powszechna i prawa użytkowników - Przedsiębiorstwo obsługujące sieć łączności elektronicznej wykorzystywaną do publicznego rozpowszechniania audycji radiowych lub telewizyjnych - Przedsiębiorstwo, które oferuje oglądanie programów telewizyjnych w bezpośredniej transmisji strumieniowej w Internecie - Obowiązki rozpowszechniania (must carry))
      (2019/C 65/07)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: France Télévisions SA

         Strona pozwana: Playmédia, Conseil supérieur de l’audiovisuel (CSA)

         przy udziale: Ministre de la Culture et de la Communication

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 31 ust. 1 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE z dnia 25 listopada 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwa oferującego oglądanie programów telewizyjnych w bezpośredniej transmisji strumieniowej w Internecie nie można z tego tylko powodu uważać za przedsiębiorstwo udostępniające sieć łączności elektronicznej wykorzystywaną do publicznego rozpowszechniania kanałów radiowych i telewizyjnych.

                  2)

                  Postanowienia dyrektywy 2002/22, zmienionej dyrektywą 2009/136, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by w sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym państwo członkowskie nałożyło obowiązek rozpowszechniania (must carry) na przedsiębiorstwa, które – nie udostępniając sieci łączności elektronicznej – oferują oglądanie programów telewizyjnych w bezpośredniej transmisji strumieniowej w Internecie.

         (1)  Dz.U. C 256 z 7.8.2017.


title: Sprawa C-716/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Timişoara (Rumunia) w dniu 14 listopada 2018 r. – CT / Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Caraş-Severin – Serviciul Inspecţie Persoane Fizice, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Timişoara – Serviciul Soluţionare Contestaţii 1

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Timişoara (Rumunia) w dniu 14 listopada 2018 r. – CT / Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Caraş-Severin – Serviciul Inspecţie Persoane Fizice, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Timişoara – Serviciul Soluţionare Contestaţii 1
      (Sprawa C-716/18)
      (2019/C 65/32)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Timişoara

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: CT

         Druga strona postępowania: Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Caraş-Severin – Serviciul Inspecţie Persoane Fizice, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Timişoara – Serviciul Soluţionare Contestaţii 1

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w okolicznościach takich jak okoliczności niniejszego sporu, w których osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą polegającą na wykonywaniu kilku wolnych zawodów, a także na wynajmie nieruchomości, uzyskując w ten sposób stały dochód, przepisy art. 288 [akapit 1] pkt 4 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (Dz.U. UE) seria L, nr 347 z dnia 11 grudnia 2006 r. (1), wymagają wskazania określonej działalności zawodowej jako głównej działalności w celu ustalenia, czy wynajem można uznać za transakcję pomocniczą w stosunku do działalności głównej, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej, na podstawie jakich kryteriów można wskazać wspomnianą działalność główną? Czy też [wymienione wyżej przepisy] należy interpretować w ten sposób, że wszystkie rodzaje działalności zawodowej, w ramach których wykonywana jest działalność gospodarcza danej osoby fizycznej, stanowią „działalność główną”?

                  2)

                  Czy w przypadku, gdy nieruchomość wynajmowana przez osobę fizyczną osobie trzeciej nie jest przeznaczona i wykorzystywana do prowadzenia pozostałej części działalności gospodarczej tej osoby [fizycznej], w związku z czym nie można ustalić związku między [wynajmowaną nieruchomością] a wykonywaniem różnych zawodów tejże osoby, przepisy art. 288 [akapit 1] pkt 4 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (Dz.U. UE) seria L, nr 347 z dnia 11 grudnia 2006 r., pozwalają uznać transakcję wynajmu za „transakcję pomocniczą” i w konsekwencji wyłączyć ją z obliczenia obrotów, które stanowią odniesienie dla stosowania specjalnego systemu zwolnienia z podatku dla małych przedsiębiorstw?

                  3)

                  Czy w przypadku przedstawionym w pytaniu drugim jest istotna dla uznania transakcji najmu za „pomocniczą” okoliczność, że transakcja ta została dokonana na rzecz osoby trzeciej będącej osobą prawną, której wspólnikiem i członkiem zarządu jest osoba fizyczna, która to [osoba prawna] ma stałą siedzibę w rozpatrywanej nieruchomości i prowadzi działalność zawodową o takim samym charakterze jak działalność wykonywana przez wspomnianą osobą fizyczną?

         (1)  Dz.U. 2006 L 347, s. 1.


title: Sprawa T-701/14: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Niche Generics / Komisja Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w leczeniu chorób układu krążenia (w wersji oryginalnej i generycznej) – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Porozumienie w sprawie polubownego rozstrzygania sporów patentowych – Postępowanie administracyjne – Ochrona poufności komunikacji pomiędzy adwokatami i klientami – Potencjalna konkurencja – Ograniczenie konkurencji ze względu na cel – Obiektywna konieczność ograniczenia – Pogodzenie prawa konkurencji z prawem patentowym – Przesłanki wyłączenia przewidzianego w art. 101 ust. 3 TFUE – Grzywny – Pułap 10 % – Przypisanie zachowania noszącego znamiona naruszenia

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/29

      Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Niche Generics / Komisja
      (Sprawa T-701/14) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w leczeniu chorób układu krążenia (w wersji oryginalnej i generycznej) - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Porozumienie w sprawie polubownego rozstrzygania sporów patentowych - Postępowanie administracyjne - Ochrona poufności komunikacji pomiędzy adwokatami i klientami - Potencjalna konkurencja - Ograniczenie konkurencji ze względu na cel - Obiektywna konieczność ograniczenia - Pogodzenie prawa konkurencji z prawem patentowym - Przesłanki wyłączenia przewidzianego w art. 101 ust. 3 TFUE - Grzywny - Pułap 10 % - Przypisanie zachowania noszącego znamiona naruszenia)
      (2019/C 82/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Niche Generics Ltd (Hitchin, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: E. Batchelor, M. Healy, K. Cousins, solicitors, i F. Carlin, barrister)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Castilla Contreras, T. Vecchi i B. Mongin, następnie F. Castilla Contreras, B. Mongin i C. Vollrath, pełnomocnicy, wspierani przez S. Kingston, barrister)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające, tytułem głównym, do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 4955 wersja ostateczna z dnia 9 lipca 2014 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 i 102 TFUE [sprawa AT.39612 Peryndopryl (Servier)] w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej i, tytułem ewentualnym, do stwierdzenia nieważności grzywny nałożonej na skarżącą na mocy rzeczonej decyzji, względnie obniżenia jej wysokości.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Niche Generics Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014.


title: Sprawa T-86/19: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2019 r. — Solnova/EUIPO — Canina Pharma (BIO-INSECT Shocker)

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/30

      Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2019 r. — Solnova/EUIPO — Canina Pharma (BIO-INSECT Shocker)
      (Sprawa T-86/19)
      (2019/C 122/34)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Solnova AG (Zollikon, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat P. Lee)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Canina Pharma GmbH (Hamm, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Unijny słowny znak towarowy „BIO-INSECT Shocker” — unijny znak towarowy nr 14 837 553

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie R 276/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w ramach postępowania odwoławczego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawy połączone T-101/14 i T-610/15: Postanowienie Sądu z dnia 6 lutego 2019 r. — British Aggregates/Komisja

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/31

      Postanowienie Sądu z dnia 6 lutego 2019 r. — British Aggregates/Komisja
      (Sprawy połączone T-101/14 i T-610/15) (1)

      (2019/C 122/35)
      Język postępowania: angielski
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie spraw.

         (1)  Dz.U. C 112 z 14.4.2014.


title: Sprawa T-741/15: Postanowienie Sądu z dnia 6 lutego 2019 r. — British Aggregates i in./Komisja

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/31

      Postanowienie Sądu z dnia 6 lutego 2019 r. — British Aggregates i in./Komisja
      (Sprawa T-741/15) (1)

      (2019/C 122/36)
      Język postępowania: angielski
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 68 z 22.2.2016.


title: Sprawa T-18/18: Postanowienie Sądu z dnia 31 stycznia 2019 r. — Lillelam/EUIPO — Pfaff (LITTLE LAMB)

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/32

      Postanowienie Sądu z dnia 31 stycznia 2019 r. — Lillelam/EUIPO — Pfaff (LITTLE LAMB)
      (Sprawa T-18/18) (1)

      (2019/C 122/38)
      Język postępowania: angielski
      Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 94 z 12.3.2018.


title: Sprawa T-632/17: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2017 r. – Erdősi Galcsikné/Komisja

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/51

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2017 r. – Erdősi Galcsikné/Komisja
   (Sprawa T-632/17)
   (2017/C 382/64)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Éva Erdősi Galcsikné (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: D. Lazar, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 1 czerwca 2017 r. w sprawie o sygnaturze akt Ares(2017)2755900,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 lipca 2017 r. w sprawie o sygnaturze akt C(2017)5146 final,

               —

               nakazanie Komisji, aby udzieliła skarżącej dostępu do wszystkich dokumentów unijnego postępowania pilotażowego 8572/15, CHAP (2015)00353, niezależnie od tego, czy owe dokumenty już istnieją czy powinny zostać przedłożone w przyszłości, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: Cel polegający na ochronie czynności dochodzeniowych nie zostałby naruszony wskutek udostępnienia spornych dokumentów.
               Przedmiotem unijnego postępowania pilotażowego 8572/15 są masowe przypadki naruszenia przez węgierskie sądy prawa do bezstronnego sądu i sprawiedliwego postępowania w związku ze stosowaniem przepisów dotyczących konwersji tzw. kredytów walucie obcej na węgierską walutę. Ustawy te naruszają podział władzy, ponieważ stanowią ingerencję w prywatne stosunki prawne obywateli. W szczególności ustawy te zmuszają kredytobiorców do ponoszenia strat wskutek ryzyka kursowego i zakazują podważania na drodze sądowej ważności umów kredytowych.
               Negocjacje prowadzone między Komisją Europejską i rządem węgierskim, których celem jest dostosowanie węgierskiego porządku prawnego do prawa Unii, są nieodpowiednie dla osiągnięcia tego celu, ponieważ sędziowie w państwie prawa są niezależni od instrukcji.
               Ujawnienie spornych dokumentów nie stanowiłoby naruszenia celu w postaci ochrony czynności dochodzeniowych, lecz wspierałoby ten cel, ponieważ tylko dyskusja publiczna może zmienić orzecznictwo sądów węgierskich.

               2.

               Zarzut drugi: Za ujawnieniem spornych dokumentów przemawia przeważający interes publiczny.
               W interesie publicznym jest publiczne udostępnienie tych dokumentów, ponieważ w ten sposób umożliwi się:

                           —

                           zmianę kultury prawnej węgierskich sędziów,

                           —

                           poddanie pod publiczną dyskusję w Europie rozumienia przez węgierski rząd wykładni praw podstawowych, oraz

                           —

                           Umożliwienie publicznej dyskusji w kwestii rozumienia Komisji odnośnie do wykładni art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 ust. 1 zd. 1 EKPC.


title: Sprawa C-481/16: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 listopada 2017 r. – Komisja Europejska / Republika Grecka (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa — Pomoc uznana za bezprawnie przyznaną i niezgodną ze wspólnym rynkiem — Obowiązek odzyskania — Obowiązek informowania — Niewykonanie — Środki obrony — Całkowita niemożność wykonania)

text:
               8.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/12

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 listopada 2017 r. – Komisja Europejska / Republika Grecka
   (Sprawa C-481/16) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Pomoc uznana za bezprawnie przyznaną i niezgodną ze wspólnym rynkiem - Obowiązek odzyskania - Obowiązek informowania - Niewykonanie - Środki obrony - Całkowita niemożność wykonania))
   (2018/C 005/15)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: K. Boskovits i V. Karra, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Republika Grecka, nie podjąwszy w przepisanych terminach wszelkich środków koniecznych do wykonania decyzji Komisji 2014/539/UE z dnia 27 marca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.34572 (13/C ex 13/NN) przyznanej przez Grecję na rzecz Larco General Mining & Metallurgical Company S.A., oraz nie informując Komisji Europejskiej o środkach podjętych na podstawie tej decyzji, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 3–5 wspomnianej decyzji a także traktatu FUE.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 383 z 17.10.2016.


title: Sprawa C-588/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 20 lipca 2017 r. w sprawie T-143/15, Królestwo Hiszpanii / Komisja Europejska, wniesione w dniu 9 października 2017 r. przez Królestwo Hiszpanii

text:
               8.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/21

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 20 lipca 2017 r. w sprawie T-143/15, Królestwo Hiszpanii / Komisja Europejska, wniesione w dniu 9 października 2017 r. przez Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-588/17 P)
   (2018/C 005/29)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. J. García-Valdecasas Dorrego, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uwzględnienie niniejszego odwołania i uchylenie części wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 20 lipca 2017 r. w sprawie T-143/15, Królestwo Hiszpanii / Komisja Europejska (ECLI:EU:T:2017:534), w zakresie, w jakim dotyczy on ona korekty finansowej nałożonej na Królestwo Hiszpanii i wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 23.1.2015, s. 62) z tytułu niekorzystnych warunków naturalnych i środków rolnośrodowiskowych przyjętych w ramach programu rozwoju obszarów wiejskich we wspólnocie autonomicznej Kastylia i León, w odniesieniu do kwoty odpowiadającej części pomocy dla obszarów o niekorzystnych warunkach naturalnych, wynoszącej 1 793 798,22 €;

               —

               wydanie nowego rozstrzygnięcia stwierdzającego nieważność decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/103 z dnia 16 stycznia 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 23.1.2015, s. 62), z tytułu niekorzystnych warunków naturalnych i środków rolnośrodowiskowych przyjętych w ramach programu rozwoju obszarów wiejskich we wspólnocie autonomicznej Kastylia i León, w odniesieniu do kwoty odpowiadającej części pomocy dla obszarów o niekorzystnych warunkach naturalnych, wynoszącej 1 793 798,22 €.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

                  Oczywiste przeinaczenie okoliczności faktycznych

               Doszło do oczywistego przeinaczenia okoliczności faktycznych ze względu na to, że: i) jak zostało to wskazane i udowodnione we wniesionej przez Królestwo Hiszpanii skardze, w ramach organu pojednawczego osiągnięte zostało porozumienie co do podstawy zastosowania korekty finansowej, ii) Królestwo Hiszpanii wykazało, że obszary upraw paszowych, na których nie jest prowadzony wypas, mogą zostać objęte zakresem zastosowania zakwestionowanych środków i, z tego względu, zakresem zastosowania nałożonej przez Komisję korekty finansowej.

               2.

                  Naruszenie prawa co do zakresu porozumienia osiągniętego przez organ pojednawczy, co wiąże się z oczywistym naruszeniem zasady dobrej administracji i lojalnej współpracy

               Sąd Unii Europejskiej dopuścił się naruszenia prawa nie uwzględniając mocy i skuteczności częściowych porozumień wypracowanych przez Komisję i państwo członkowskie w ramach organu pojednawczego. Ponadto doszło do oczywistego naruszenia zasady dobrej administracji i lojalnej współpracy ze względu na uznanie, że administracja może jednostronnie i bez podania uzasadnienia nie zastosować się do porozumienia wypracowanego przez nią z jednym z państw w ramach postępowania pojednawczego, które zostało ustanowione właśnie po to, aby Komisja i państwa członkowskie mogły dojść do porozumienia.

               3.

                  Naruszenie prawa ze względu na brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji

               Sąd Unii Europejskiej nie zajął stanowiska w kwestii wskazanej w III.2.3 odwołania i odnoszącej się do naruszenia art. 31 ust. 2 rozporządzenia 1290/2005 (1), a także zasady proporcjonalności ze względu na to, że podstawa uwzględniona przez Komisję przy stosowaniu korekty finansowej obejmowała beneficjentów pomocy dla obszarów upraw paszowych o niekorzystnych warunkach naturalnych.

               4.

                  Naruszenie prawa odnośnie zakresu zastosowania art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 1290/2005 i kontroli sądowej [przestrzegania] zasady proporcjonalności, jak również naruszenia zasady dobrej administracji wymiaru sprawiedliwości

               Sąd Unii Europejskiej nie przeprowadził kontroli sądowej, której winien był dokonać zgodnie z art. 31 ust. 2 rozporządzenia i zasadą proporcjonalności i która polega na ustaleniu, czy dane państwo wywiązało się z obowiązku ustalenia, że Komisja dopuściła się błędu odnośnie konsekwencji finansowych, jakie należy wyciągnąć z danego naruszenia. Sąd nie zweryfikował też przedstawionych przez Królestwo Hiszpanii danych świadczących o popełnieniu błędu przez Komisję.
               Rozumowanie Sądu pociąga za sobą naruszenie zasady dobrej administracji wymiarem sprawiedliwości, ponieważ nie uwzględnia tego, że Królestwo Hiszpanii ustaliło liczbę gospodarstw objętych obowiązkiem policzenia bydła i przekracza wyznaczone przez strony granice sporu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (już nieobowiązujące) (
         Dz.U. 2005, L 209, s. 1).


title: Sprawa C-499/16: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – AZ / Minister Finansów [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od towarów i usług (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 98 — Uprawnienie państw członkowskich do zastosowania obniżonej stawki do niektórych dostaw towarów i świadczenia usług — Punkt 1 załącznika III — Środki spożywcze — Wyroby ciastkarskie i ciastka — Data minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia — Zasada neutralności podatkowej]

text:
               8.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/12

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – AZ / Minister Finansów
   (Sprawa C-499/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od towarów i usług (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 98 - Uprawnienie państw członkowskich do zastosowania obniżonej stawki do niektórych dostaw towarów i świadczenia usług - Punkt 1 załącznika III - Środki spożywcze - Wyroby ciastkarskie i ciastka - Data minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia - Zasada neutralności podatkowej])
   (2018/C 005/16)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: AZ

      Strona przeciwna: Minister Finansów

      Sentencja

   Artykuł 98 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on – pod warunkiem poszanowania zasady neutralności podatkowej, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego – przepisom krajowym, takim jak w postępowaniu głównym, które uzależniają stosowanie obniżonej stawki podatku od wartości dodanej do wyrobów ciastkarskich i ciastek świeżych jedynie od kryterium ich „daty minimalnej trwałości” lub „terminu przydatności do spożycia”.

      (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.