title: Sprawa T-267/16: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2015 r. – Tarmac Trading/Komisja

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/25

         Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2015 r. – Tarmac Trading/Komisja
   (Sprawa T-267/16)
   (2016/C 287/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tarmac Trading Ltd. (Birmingham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: D. Anderson i P. Halford, Solicitors i K. Beal, QC)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/288 z dnia 27 marca 2015 r., w sprawie SA.34775 (13/C) (ex 2012/NN) – podatek od wydobycia kruszywa; a szczególności stwierdzenie nieważności motywów 625, 626, 629 i 630 oraz art. 5 i 7 zaskarżonej decyzji – ponieważ:

                           —

                           zaskarżona decyzji określa jako wyłącznych beneficjentów niezgodnej z prawem pomocy, przedsiębiorstwa wydobywające łupki i produkujące towary składające głównie się z łupków, w okresie pomiędzy dniem 1 kwietnia 2002 r. a datą wydania decyzji („producenci łupków”); oraz

                           —

                           zaskarżona decyzja, która określa kwotę pomocy do odzyskania wyłącznie od producentów łupków, nakazuje odzyskanie od nich całkowitej kwoty podatku od wydobycia kruszywa („AGL”), do którego zastosowano niezgodne z prawem zwolnienia oraz nie zobowiązuje rządu Zjednoczonego Królestwa do obniżenia kwoty podlegającej odzyskaniu w zakresie w jakim producenci łupków przekazali swoim klientom korzyść wynikającą ze zwolnień; a także

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa i oczywistego błędu w zakresie identyfikacji beneficjentów i określenie wysokości kwoty pomocy podlegającej odzyskania.
               Zdaniem strony skarżącej, ponieważ zaskarżona decyzja identyfikuje producentów łupków jako wyłącznych beneficjentów niezgodnej z prawem pomocy oraz nie zobowiązuje Zjednoczonego Królestwa do obniżenia kwoty podlegającej odzyskaniu, w zakresie w jakim producenci łupków przekazali swoim klientom korzyść wynikającą ze zwolnienia łupków z podatku, Komisja naruszyła prawo i dopuściła się oczywistego błędu w ocenie.

                           —

                           Strona skarżąca powołuje się na wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2013 r. wydany w sprawie T-308/00 RENV, Salzgitter/Komisja (ECLI:UE:T:2013:30), w którym Sąd orzekł, że odzyskanie pomocy wino odgraniczać się do korzyści finansowej rzeczywiście wynikającej z oddania pomocy do dyspozycji beneficjentów i być w stosunku do niej proporcjonalne. Strona skarżąca twierdzi ponadto, że w wyroku z dnia 5 lutego 2015 r. wydanego w sprawie Aer Lingus/Komisja [T-473/12, Rec (Extraits), UE:T:2015:78] oraz w wyroku z dnia 5 lutego 2015 r. wydanego w sprawie Ryanair/Komisja (T-500/12, UE:T:2015:73) Sąd orzekł, że w sytuacji gdy pomoc polega na obniżeniu podatku pośredniego obciążającego konsumpcję niektórych towarów lub usług, która w zamyśle ma być przekazana przez przedsiębiorstwo klientom oraz gdy jest możliwe, że korzyść gospodarcza wynikająca z zastosowania obniżonej stopy podatku również mogła zostać przekazana klientom – kwota pomocy podlegająca odzyskaniu od przedsiębiorstwa jest w istocie wyłącznie korzyścią uzyskaną i zachowaną przez to przedsiębiorstwo.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w dalszej kolejności, że AGL jest podatkiem pośrednim od konsumpcji kruszywa i w zamyśle (rządu Zjednoczonego Królestwa) jego ciężar ma być przenoszony przez przedsiębiorstwa zajmujące się wydobyciem i gospodarczym wykorzystaniem kruszywa na ich klientów. Korzyść gospodarcza wynikająca ze zwolnienia łupków z podatku, jak twierdzi strona skarżąca, mogła być – i w istocie była – przekazywana przez producentów łupków klientom (w tym stronę skarżącą) w postaci niższych cen sprzedaży.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w dalszej kolejności, że z tego samego powodu, odzyskanie całkowitej kwoty nieuiszczonego podatku od wydobycia kruszywa nie może zapewnić przywrócenie status quo ante i może spowodować dodatkowe zakłócenia konkurencji, ponieważ może doprowadzić do odzyskania od producentów łupków (w tym strony skarżącej) kwoty przewyższającej ich rzeczywistą korzyść.

                           —

                           W związku z tym, jak twierdzi strona skarżąca, opierając się na wyroku z dnia 5 lutego 2015 r. wydanym w sprawie Aer Lingus/Komisja [T-473/12, Rec (Extraits), UE:T:2015:78] oraz na wyroku z dnia 5 lutego 2015 r. wydanym w sprawie Ryanair/Komisja (T-500/12, UE:T:2015:73) – jedyna pomoc jaka podlega odzyskaniu od producentów łupków to korzyść jaką ci producenci rzeczywiście otrzymali i zachowali.

                           —

                           Wreszcie, strona skarżąca podnosi, że ponieważ zaskarżona decyzja nakazuje odzyskanie od producentów łupków całkowitej kwoty AGL, z którego byli zwolnieni na mocy zwolnienia łupków z podatku, bez uwzględniania jakiejkolwiek obniżki, która byłaby odzwierciedleniem korzyści przekazanej przez producentów łupków ich klientom, Komisja naruszyła prawo, błędnie zastosowała art. 108 TFUE i art. 14 rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. 1999 r., L 83, s. 1) oraz dopuściła się oczywistego błędu w ocenie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia ogólnej zasady prawa UE – zasady proporcjonalności.
               Strona skarżąca podnosi, że będące naruszeniem art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) 659/1999, odzyskanie od strony skarżącej całkowitej kwoty nieuiszczonego podatku od wydobycia kruszywa w odniesieniu do łupków, które wydobyła – byłoby nieproporcjonalne w stosunku do jakiejkolwiek korzyści finansowej jaką uzyskała z oddania pomocy do jej dyspozycji. Storna skarżąca przekazała całkowitą korzyść wynikającą ze zwolnienia z AGL swoim klientom i odzyskanie od niech po fakcie nieuiszczonego AGL jest w praktyce niemożliwe.


title: Sprawa C-353/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di Appello di Bari (Włochy) w dniu 13 lipca 2015 r. – Leonmobili Srl, Gennaro Leone/Homag Holzbearbeitungssysteme GmbH i in.

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di Appello di Bari (Włochy) w dniu 13 lipca 2015 r. – Leonmobili Srl, Gennaro Leone/Homag Holzbearbeitungssysteme GmbH i in.
   (Sprawa C-353/15)
   (2015/C 302/30)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte di Appello di Bari

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Leonmobili Srl, Gennaro Leone

      Strona pozwana: Homag Holzbearbeitungssysteme GmbH, Curatela del Fallimento Leonmobili Srl, ICO Srl, Arturo Salice SpA, Grafiche Ricciarelli di Ricciarelli Bernardino, Deutsche Bank SpA, Fida Srl, Elica SpA

      Pytania prejudycjalne

               a)

               Czy w przypadku braku oddziałów w innym państwie członkowskim, domniemanie, o którym mowa w art. 3 [ust. 1] część ostatnia i art. 3 [ust. 2 rozporządzenia (WE) nr] 1346/2000 [z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego] (1) może zostać obalone przez podmiot, który kwestionuje jurysdykcję poprzez przedstawienie dowodu wskazującego, że główny ośrodek podstawowej działalności znajduje się w państwie członkowskim odmiennym od państwa siedziby spółki?

               b)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, czy dowód może wynikać z innego domniemania, a mianowicie z oceny wskazań umożliwiających racjonalnie wyciągnięcie wniosku, że główny ośrodek podstawowej działalności znajduje się w innym państwie członkowskim?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 160, s. 1).


title: Sprawa C-89/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 15 lutego 2016 r. – Radosław Szoja/Sociálna poisťovňa

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 15 lutego 2016 r. – Radosław Szoja/Sociálna poisťovňa
   (Sprawa C-89/16)
   (2016/C 175/06)
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Najvyšší súd Slovenskej republiky

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Radosław Szoja

      Druga strona postępowania: Sociálna poisťovňa

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 13 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 (1) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, w związku z prawem do świadczeń z zabezpieczenia społecznego i przywilejów socjalnych zapisanym w art. 34 ust. 1 i 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w okolicznościach, których dotyczy postępowanie główne, można interpretować bez uwzględnienia szczegółowych uregulowań, o których mowa w art. 14 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 (2) z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, bez możliwości późniejszego zastosowania art. 16 przytoczonego rozporządzenia, tak iż na wybór prawa krajowego mającego zastosowanie w razie zbiegu pracy najemnej i pracy na własny rachunek nie ma wpływu niski wymiar czasu pracy [Or. 2] i wynagrodzenia za pracę najemną, czyli że wspomniany art. 14 rozporządzenia wykonawczego nie ma zastosowania do wykładni art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego?

               2)

               W razie przeczącej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy w przypadku konfliktu stosowania dwóch rozporządzeń, to znaczy rozporządzenia podstawowego i wykonawczego, którymi w tym przypadku są rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, sąd krajowy może ocenić ich postanowienia na podstawie ich mocy prawnej, tj. na podstawie ich pozycji w hierarchii prawa Unii?

               3)

               Czy można uznać, że wykładnia postanowień rozporządzenia wykonawczego dokonana przez Komisję Administracyjną w rozumieniu art. 72 rozporządzenia podstawowego jest wykładnia wiążąca dla instytucji Unii Europejskiej, od której sąd krajowy nie może odejść, co jednocześnie sprzeciwia się przedłożeniu pytania prejudycjalnego, czy też chodzi jedynie o jedną z możliwych wykładni prawa Unii Europejskiej, którą sad krajowy powinien wziąć pod uwagę jako z elementów stanowiących podstawę jego orzeczenia?

      (1)  Dz.U. L 166, s. 1, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5. t. 5, s. 72.

      (2)  Dz.U. L 284, s. 1.


title: Sprawa C-436/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgerichts (Niemcy) w dniu 9 listopada 2009 r. — Attila Belkiran przeciwko Oberbürgermeister der Stadt Krefeld — Uczestnik postępowania: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgerichts (Niemcy) w dniu 9 listopada 2009 r. — Attila Belkiran przeciwko Oberbürgermeister der Stadt Krefeld — Uczestnik postępowania: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht
   (Sprawa C-436/09)
   2010/C 24/47
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Attila Belkiran

      Strona pozwana: Oberbürgermeister der Stadt Krefeld

      Uczestnik postępowania: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

      Pytanie prejudycjalne

   Czy ochrona przed wydaleniem przysługująca zgodnie z art. 14 ust.1 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG-Turcja obywatelowi tureckiemu, który posiada status prawny określony w art. 7 tej decyzji w stosunku do państwa członkowskiego, w którym zamieszkiwał w ciągu ostatnich 10 lat, podlega art. 28 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2004/38/WE (1) i, co za tym idzie, czy wydalenie go z terytorium państwa członkowskiego możliwe jest jedynie ze względów bezpieczeństwa publicznego podlegających ustaleniu przez państwo członkowskie?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG


title: Sprawa T-283/16: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2016 r. – Inpost przeciwko Komisji

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/60

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2016 r. – Inpost przeciwko Komisji
   (Sprawa T-283/16)
   (2016/C 270/66)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Inpost S.A. (Kraków, Polska) (przedstawiciel: W. Knopkiewicz, radca prawny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (UE) C(2015) 8236 z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie środka pomocy SA.38869 (2014/N), który Polska planuje wdrożyć w celu udzielenia dla Poczty Polskiej rekompensaty kosztu netto obowiązku świadczenia usług powszechnych w latach 2013-2015;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 106 ust. 2 Traktatu, błędnego uznania spełnienia wymogów z pkt 19 (sekcja 2.6 zasad ramowych), naruszenia zasad wynikających z Traktatu i dotyczących udzielania zamówień publicznych oraz błędnej wykładni art. 7 ust. 2 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (Dz.U. L 15, str. 14) („dyrektywa pocztowa”)

                           —

                           Stosowane przez państwa członkowskie sposoby finansowania świadczenia usług powszechnych muszą być zgodne zarówno z wynikającymi z przepisów TFUE o swobodach rynku wewnętrznego zasadami niedyskryminacji, przejrzystości i równego traktowania (implikującymi konkurencyjny wybór podmiotu mającego świadczyć powszechną usługę pocztową), jak też z art. 106 ust. 2 TFUE, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 106 ust. 2 Traktatu, oraz błędnego uznania spełnienia wymogów z pkt 14 (sekcja 2.2) i pkt 60 (sekcja 2.10) zasad ramowych.

                           —

                           Komisja Europejska błędnie przyjęła, że jeżeli nawet obowiązek świadczenia usług publicznych powierzony Poczcie Polskiej odpowiada wymogom określonym w dyrektywie pocztowej, to wyłączony jest wymóg przeprowadzenia konsultacji społecznych lub wykorzystania innych stosowanych instrumentów pozwalających uwzględnić interesy użytkowników i usługodawców, by wykazać należyte rozważenie potrzeb w zakresie usług powszechnych.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 106 ust. 2 Traktatu, błędnego uznania spełnienia wymogów z pkt 52 (sekcja 2.9) zasad ramowych oraz naruszenia art. 7 ust. 1, 3 i 5 dyrektywy pocztowej

                           —

                           Komisja błędnie przyjęła, że fundusz kompensacyjny spełnia wymóg niedyskryminacji w odniesieniu do maksymalnego poziomu jednolitego wskaźnika procentowego wynoszącego 2 % przychodów operatora świadczącego usługi powszechne lub usługi wymienne zobowiązanego do wniesienia wkładu w ten sposób, że wskaźnik ten stosuje się w sposób jednolity do wszystkich uczestników rynku, co ma charakter dyskryminacyjny, gdyż sytuacja operatorów świadczących usługi powszechne i sytuacja operatorów świadczących usługi wymienne nie jest taka sama.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 dyrektywy pocztowej poprzez akceptację przez Komisję Europejską finansowania kosztu usługi powszechnej poprzez liczne prawa wyłączne i specjalne przyznane Poczcie Polskiej

                           —

                           Zgodnie z art. 7 ust. 1 Dyrektywy pocztowej, państwa członkowskie nie udzielają ani nie utrzymują w mocy wyłącznych lub szczególnych praw w zakresie ustanawiania i świadczenia usług pocztowych. Jednocześnie Komisja Europejska wprost akceptuje przyznane Poczcie Polskiej w związku ze świadczeniem przez nią powszechnych usługpocztowych prawa wyłączne i specjalne.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 102 w zw. z art. 106 ust. 1 Traktatu

                           —

                           Nieproporcjonalnie duży obligatoryjny wkład do funduszu kompensacyjnego będzie skutkował „antykonkurencyjnym zamknięciem dostępu do rynku” pocztowego.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 16 i art. 17 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej

                           —

                           Zaskarżona decyzja Komisji powoduje zatwierdzenie takiego schematu (programu) pomocy państwa, który doprowadzi w swoim efekcie do nieproporcjonalnej ingerencji w prawo własności skarżącego oraz do nieproporcjonalnego ograniczenia wolności działalności gospodarczej skarżącego.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, oraz nieposzanowania obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 Traktatu

                           —

                           Komisja nie dokonała właściwych ustaleń faktycznych, często uzasadniając decyzję błędnymi ustaleniami faktycznymi. Co więcej, Komisji należy zarzucić błąd uzasadnienia także z tego powodu, że wbrew własnej praktyce w zakresie wydawania decyzji nie uwzględniła jako okoliczności obciążającej zaniechania przetargu w zakresie oddziaływania na konkurencję.


title: Sprawa C-309/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Norte — Portugalia) — Maria Albertina Gomes Viana Novo i in. przeciwko Fundo de Garantia Salarial, IP (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 80/987/EWG — Dyrektywa 2002/74/WE — Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy — Instytucje udzielające gwarancji — Ograniczenie obowiązku spłaty przez instytucje udzielające gwarancji — Roszczenia z tytułu zaległego wynagrodzenia, które stały się wymagalne na ponad sześć miesięcy przed wszczęciem sądowego postępowania w przedmiocie ogłoszenia upadłości pracodawcy)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/10

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Norte — Portugalia) — Maria Albertina Gomes Viana Novo i in. przeciwko Fundo de Garantia Salarial, IP
   (Sprawa C-309/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 80/987/EWG - Dyrektywa 2002/74/WE - Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy - Instytucje udzielające gwarancji - Ograniczenie obowiązku spłaty przez instytucje udzielające gwarancji - Roszczenia z tytułu zaległego wynagrodzenia, które stały się wymagalne na ponad sześć miesięcy przed wszczęciem sądowego postępowania w przedmiocie ogłoszenia upadłości pracodawcy)
   2014/C 45/18
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Central Administrativo Norte

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Maria Albertina Gomes Viana Novo, Ezequiel Martins Dias, Gabriel Inácio da Silva Fontes, Marcelino Jorge dos Santos Simões, Manuel Dourado Eusébio, Alberto Martins Mineiro, Armindo Gomes de Faria, José Fontes Cambas, Alberto Martins do Alto, José Manuel Silva Correia, Marilde Marisa Moreira Marques Moita, José Rodrigues Salgado Almeida, Carlos Manuel Sousa Oliveira, Manuel da Costa Moreira, Paulo da Costa Moreira, José Manuel Serra da Fonseca, Ademar Daniel Lourenço Dias, Ana Mafalda Azevedo Martins Ferreira

      Strona pozwana: Fundo de Garantia Salarial, IP

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Central Administrativo do Norte — Wykładnia art. 4 i 10 dyrektywy Rady z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. L 283, s. 23) — Ograniczenie obowiązku zapłaty instytucji gwarancyjnych — Uregulowanie krajowe ograniczające obowiązek zaspokojenia wierzytelności, które stały się wymagalne w okresie sześciu miesięcy poprzedzających wszczęcie postępowania upadłościowego względem pracodawcy — Stosowanie tego samego ograniczenia w wypadku wniesienia skargi do sądu pracy o ustalenie wysokości nieuregulowanych wierzytelności w okresie sześciu miesięcy po dacie wymagalności wierzytelności

      Sentencja

   Wykładni dyrektywy Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności ich pracodawcy, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/74/WE z dnia 23 września 2002 r., należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisowi krajowemu niegwarantującemu roszczeń z tytułu zaległego wynagrodzenia, które stały się wymagalne na ponad sześć miesięcy przed złożeniem wniosku o ogłoszenie upadłości pracodawcy, nawet wówczas, gdy przed rozpoczęciem tego okresu pracownicy wszczęli przeciwko swojemu pracodawcy postępowanie sądowe celem ustalenia kwoty tych wierzytelności i ich przymusowej egzekucji.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa T-187/11: Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2013 r. — Trabelsi i in. przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji — Zamrożenie funduszy — Artykuł 17 ustęp 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Skarga o odszkodowanie — Artykuł 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania przed Sądem — Niedopuszczalność)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/68

         Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2013 r. — Trabelsi i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-187/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji - Zamrożenie funduszy - Artykuł 17 ustęp 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Skarga o odszkodowanie - Artykuł 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania przed Sądem - Niedopuszczalność)
   2013/C 225/150
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohamed Trabelsi, Ines Lejri, Moncef Trabelsi, Selima Trabelsi i Tarek Trabelsi (przedstawiciele: początkowo A. Metzker, następnie A. Tekari, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo G. Étienne i A. Vitro, następnie G. Étienne, M. Bishop i M.-M. Joséphidès, pełnomocnicy)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bordes i M. Konstantinidis, pełnomocnicy) i Republika Tunezyjska (przedstawiciel: W. Bourdon, adwokat)

      Przedmiot

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2011/79/WPZiB z dnia 4 lutego 2011 r. w sprawie wykonania decyzji 2011/72/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 31, s. 40), a po drugie, żądanie odszkodowania

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Rady 2011/79/WPZiB z dnia 4 lutego 2011 r. w sprawie wykonania decyzji 2011/72/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji w zakresie, w jakim dotyczy ona Mohameda Trabelsiego.

               2)

               Skutki decyzji wykonawczej 2011/79 wobec Mohameda Trabelsiego pozostają w mocy do dnia upływu terminu do wniesienia odwołania od niniejszego wyroku, w razie wniesienia odwołania w tym terminie — do dnia jego oddalenia.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               4)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Ines Lejri, Selimę Trabelsi, Mohameda Trabelsiego, Moncefa Trabelsiego i Tareka Trabelsiego, w tym koszty postępowania w sprawie środka tymczasowego.

               5)

               Komisja Europejska i Republika Tunezyjska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 152 z 21.5.2011.


title: Sprawa C-530/07: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/14

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-530/07)
   (2008/C 37/18)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i G. Braga da Gruz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

                           a)

                           stwierdzenie, że nie zapewniwszy, aby aglomeracje Angra do Heroísmo, Bacia do Rio Uima (Fiães de S. Jorge), Côte d'Aveiro, Covilhã, Espinho/Feira, Fátima, Ponta Delgada, Ponte de Lima, Póvoa de Varzim/Vila do Conde, Santa Cita, Vila Real de Santo António, Viana do Castelo — miasto, Vila Real posiadały systemy zbierania ścieków komunalnych spełniające wymogi art. 3 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (1) oraz

                           b)

                           stwierdzenie, że nie poddając ścieków komunalnych z aglomeracji Alto Nabão, Alverca, Bacia do Rio Uima (Fiães de S. Jorge), Carvoeiro, Costa da Caparica/Trafaria, Côte d'Aveiro, Côte Ouest, Covilhã, Espinho/Feira, Fátima, Fundão/Alcaria, Lisbonne, Matosinhos, Milfontes, Moledo/Âncora/Afife, Nazaré/Famalicão, Pedrógão Grande, Ponta Delgada, Ponte de Lima, Póvoa de Varzim/Vila do Conde, Santa Cita, Vila Nova de Gaia/tereny położone na północny-wschód od rzeki Douro, Vila Real de Santo António, Viana do Castelo — miasto, Vila Franca de Xira, Vila Real wtórnemu oczyszczaniu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu zgodnie z art. 4 wymienionej dyrektywy,

                     Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3 i 4 wyżej wymienionej dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych.

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Obowiązkiem państw członkowskich było zapewnienie by wszystkie aglomeracje, o równoważnej liczbie mieszkańców (RLM) ponad 15 000 najpóźniej do dnia 31 grudnia 2000 r., a aglomeracji o RLM między 2 000 a 15 000, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r. zostały wyposażone w systemy zbierania ścieków.
   Po drugie art. 4 dyrektywy stanowi, że:

      „1.   Państwa Członkowskie zapewniają, aby ścieki komunalne przed odprowadzeniem były poddane wtórnemu oczyszczania lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu w następujących okresach:

                  —

                  najpóźniej do dnia 31 grudnia 2000 r. w odniesieniu do zrzutów z aglomeracji o RLM ponad 15 000,

                  —

                  najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r. w odniesieniu do zrzutów z aglomeracji o RLM 10 000-15 000,

                  —

                  najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r. w odniesieniu do zrzutów do wód słodkich i estuariów, z aglomeracji o RLM 2 000-10 000.

            […]”.

      (1)  Dz.U. L 135, str. 40.


title: Sprawa F-8/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 23 listopada 2010 r. — Gheysens przeciwko Radzie (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego do zadań pomocniczych — Nieprzedłużenie umowy — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/63

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 23 listopada 2010 r. — Gheysens przeciwko Radzie
   (Sprawa F-8/10) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego do zadań pomocniczych - Nieprzedłużenie umowy - Obowiązek uzasadnienia)
   2011/C 30/122
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Johan Gheysens (Malines, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Balta i K. Zieleśkiewicz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady o nieprzedłużeniu umowy ze skarżącym i w konsekwencji, o zakończeniu stosunku pracy z Radą.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga J. Gheysensa zostaje oddalona.

               2)

               J. Gheysens pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010, s. 69.


title: Sprawa T-184/12: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2012 r. — Moonich Produktkonzepte & Realisierung. przeciwko OHIM — Thermofilm Australia (HEATSTRIP)

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/18

         Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2012 r. — Moonich Produktkonzepte & Realisierung. przeciwko OHIM — Thermofilm Australia (HEATSTRIP)
   (Sprawa T-184/12)
   2012/C 200/37
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Moonich Produktkonzepte & Realisierung GmbH (Sauerlach/Lochhofen, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt H. Pannen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Thermofilm Australia Pty Ltd (Springvale, Australia)

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji R 1956/2010-1 Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 26 stycznia 2012 r.;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „HEATSTRIP”, dla towarów i usług należących do klas 9, 11 i 35 — zgłoszenie nr 7 296 676

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Thermofilm Australia Pty Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: niezarejestrowany słowny znak towarowy „HEATSTRIP”, podlegający ochronie w Australii, w Kanadzie, w Stanach Zjednoczonych w odniesieniu do, między innymi, urządzeń grzewczych

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i cofnięcie zgłoszenia
   Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 oraz art. 75 i art. 76 ust. 1 tego samego rozporządzenia.


title: Sprawa T-790/14: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2014 r. – Hassan/Rada

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/42

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2014 r. – Hassan/Rada
   (Sprawa T-790/14)
   (2015/C 034/50)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Samir Hassan (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat L. Pettiti)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE):

                           —

                           decyzji wykonawczej Rady 2014/678/WPZiB z dnia 26 września 2014 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii w zakresie, w jakim nazwisko Samira Hassana umieszczono w wykazie zawartym w załączniku do wspomnianej decyzji Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii;

                           —

                           rozporządzenia wykonawcze Rady (UE) nr 1013/2014 z dnia 26 września 2014 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w zakresie, w jakim nazwisko Samira Hassana umieszczono w wykazie zawartym w załączniku II do Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii;

               —

               orzeczenie, że skutki aktów, których nieważność stwierdzono, staną się ostateczne;

               —

               naprawienie na podstawie art. 168 TFUE i 340 TFUE szkody poniesionej przez S. Hassana w następstwie przyjęcia wobec niego wyżej wymienionych środków ograniczających i z tego tytułu

                           —

                           stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Rady Unii Europejskiej za poniesioną i przyszłą szkodę majątkową oraz za krzywdę;

                           —

                           zasądzenie na rzecz S. Hassana kwoty 2 50  000 EUR miesięcznie, począwszy od dnia 1 września 2011 r. do chwili zadośćuczynienia poniesionej przez niego krzywdzie;

                           —

                           zasądzenie na rzecz S. Hassana symbolicznej kwoty jednego (1) EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę;

                           —

                           nakazanie Radzie Unii Europejskiej naprawienia przyszłej szkody materialnej;

               —

               w każdym wypadku obciążenie Rady Unii Europejskiej całością kosztów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący dopuszczenia się przez Radę oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznej i wynikającego stąd naruszenia przez nią prawa, ponieważ Rada umieściła nazwisko skarżącego w wykazach osób i podmiotów, do których stosują się środki ograniczające, na podstawie twierdzeń niepopartych dowodami w stopniu wymaganym prawem.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa własności i zasady proporcjonalności.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady domniemania niewinności skarżącego.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego z powodu bezprawnych środków przyjętych wobec niego przez Radę.


title: Sprawa C-218/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland – Irlandia) – Kuldip Singh; Denzel Njume; Khaled Aly/Minister for Justice and Equality [Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2004/38/WE — Artykuł 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) — Prawo pobytu członków rodziny obywatela Unii — Małżeństwo zawarte pomiędzy obywatelem Unii Europejskiej i obywatelem państwa trzeciego — Zachowanie przez obywatela państwa trzeciego prawa pobytu w przyjmującym państwie członkowskim po wyjeździe obywatela Unii z tego państwa i późniejszym orzeczeniu rozwodu — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) — Wystarczające środki — Uwzględnienie środków małżonka będącego obywatelem państwa trzeciego — Prawo obywateli państw trzecich do pracy w przyjmującym państwie członkowskim w celu przyczynienia się do zapewnienia wystarczających środków]

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/9

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland – Irlandia) – Kuldip Singh; Denzel Njume; Khaled Aly/Minister for Justice and Equality
   (Sprawa C-218/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuł 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) - Prawo pobytu członków rodziny obywatela Unii - Małżeństwo zawarte pomiędzy obywatelem Unii Europejskiej i obywatelem państwa trzeciego - Zachowanie przez obywatela państwa trzeciego prawa pobytu w przyjmującym państwie członkowskim po wyjeździe obywatela Unii z tego państwa i późniejszym orzeczeniu rozwodu - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) - Wystarczające środki - Uwzględnienie środków małżonka będącego obywatelem państwa trzeciego - Prawo obywateli państw trzecich do pracy w przyjmującym państwie członkowskim w celu przyczynienia się do zapewnienia wystarczających środków])
   (2015/C 302/11)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Ireland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kuldip Singh; Denzel Njume; Khaled Aly

      Strona pozwana: Minister for Justice and Equality

      przy udziale: Immigrant Council of Ireland

      Sentencja

               1)

               Artykuł 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, należy interpretować w ten sposób, że obywatel państwa trzeciego, który rozwiódł się z obywatelem Unii, po okresie małżeństwa trwającym przed rozpoczęciem postępowania rozwodowego co najmniej trzy lata, w tym jeden rok w przyjmującym państwie członkowskim, nie może zachować prawa pobytu w tym państwie członkowskim na podstawie tego przepisu, jeżeli przed wszczęciem postępowania rozwodowego małżonek będący obywatelem Unii wyjechał z tego państwa członkowskiego.

               2)

               Artykuł 7 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2004/38 należy interpretować w ten sposób, że obywatel Unii posiada wystarczające środki dla siebie i członków swojej rodziny, aby nie stanowić obciążenia dla systemu pomocy społecznej przyjmującego państwa członkowskiego w okresie pobytu, nawet jeżeli część tych środków pochodzi ze środków jego małżonka będącego obywatelem państwa trzeciego.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa C-518/04: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia  16 marca 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Ochrona gatunków)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/22

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 marca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-518/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Ochrona gatunków)
   (2006/C 131/39)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: M. Konstantinidis i M. van Beek, pełnomocnicy]

      Strona pozwana: Republika Grecka [Przedstawiciel: E. Skandalou, pełnomocnik]
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 12 ust. 1 lit. b) i d) dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, str. 7) — Ochrona żmii Vipera schweizeri na wyspie Milos — Niepodjęcie wymaganych środków zakazujących niepokojenia tego gatunku podczas okresu rozrodu, jak również pogarszania stanu lub niszczenia terenów rozrodu
   Sentencja

               1)

               Nie podejmując wymaganych środków w celu ustanowienia skutecznego systemu ścisłej ochrony żmii Vipera schweizeri na wyspie Milos zakazującego celowego niepokojenia tego gatunku, w szczególności podczas okresu rozrodu, wychowu młodych i snu zimowego, jak również pogarszania stanu lub niszczenia terenów rozrodu lub odpoczynku, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 12 ust. 1 lit. b) i d) dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 57 z 05.03.2005


title: Sprawa T-439/08: Wyrok Sądu z dnia 21 października 2010 r. — Agapiou Joséphidès przeciwko Komisji i EACEA (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące utworzenia ośrodka doskonalenia im. Jeana Monneta na Uniwersytecie Cypryjskim — Dokumenty pochodzące od osoby trzeciej — Częściowa odmowa dostępu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Niedopuszczalność — Zarzut niezgodności z prawem — Wyjątek dotyczący ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/29

         Wyrok Sądu z dnia 21 października 2010 r. — Agapiou Joséphidès przeciwko Komisji i EACEA
   (Sprawa T-439/08) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące utworzenia ośrodka doskonalenia im. Jeana Monneta na Uniwersytecie Cypryjskim - Dokumenty pochodzące od osoby trzeciej - Częściowa odmowa dostępu - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Niedopuszczalność - Zarzut niezgodności z prawem - Wyjątek dotyczący ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych - Obowiązek uzasadnienia)
   2010/C 328/48
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Kalliope Agapiou Joséphidès (Nikozja, Cypr) (przedstawiciel: adwokat C. Joséphidès)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Owsiany-Hornung i G. Rozet, pełnomocnicy) oraz Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA) (przedstawiciel: H. Monet, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji EACEA z dnia 1 sierpnia 2008 r. w sprawie wniosku o dostęp do dokumentów dotyczących utworzenia ośrodka doskonalenia im. Jeana Monneta na Uniwersytecie Cypryjskim oraz, po drugie, indywidualnej decyzji Komisji C(2007) 3749 z dnia 8 sierpnia 2008 r. dotyczącej przyznania pomocy w ramach programu kształcenia ustawicznego, będącego częścią programu Jean Monnet.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części oddalona, a w części odrzucona.

               2)

               Kalliope Agapiou Joséphidès zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 237 z 20.12.2008.


title: Sprawa C-527/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 czerwca 2009 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo] — The Queen, na wniosek Generics (UK) Ltd przeciwko Licensing Authority, działającemu poprzez Medicines and Healthcare Products Regulatory Agency (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Dyrektywa 2001/83/WE — Produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka — Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu — Podstawy odmowy — Odpowiednik produktu leczniczego — Pojęcie referencyjnego produktu leczniczego)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 czerwca 2009 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo] — The Queen, na wniosek Generics (UK) Ltd przeciwko Licensing Authority, działającemu poprzez Medicines and Healthcare Products Regulatory Agency
   (Sprawa C-527/07) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Dyrektywa 2001/83/WE - Produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka - Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu - Podstawy odmowy - Odpowiednik produktu leczniczego - Pojęcie referencyjnego produktu leczniczego)
   2009/C 180/11
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: The Queen, na wniosek Generics (UK) Ltd

      Strona pozwana: Licensing Authority, działający poprzez Medicines and Healthcare Products Regulatory Agency

      Przy udziale: Shire Pharmaceuticals Ltd, Janssen-Cilag AB

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Wykładnia art. 10 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67) — Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu — Uproszczona procedura — Wniosek o dopuszczenie do obrotu odpowiednika referencyjnego produktu leczniczego — Pojęcie referencyjnego produktu leczniczego w odniesieniu do analizy wniosku

      Sentencja

   Produkt leczniczy, taki jak Nivalin, będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, nieobjęty zakresem rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję Leków, którego wprowadzenie do obrotu w jednym z państw członkowskich nastąpiło bez pozwolenia wydanego zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami prawa wspólnotowego, nie może zostać uznany za referencyjny produkt leczniczy w rozumieniu art. 10 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008.


title: Sprawa C-628/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 2 grudnia 2013 — Jean-Bernard Lafonta przeciwko Autorité des marchés financiers

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 2 grudnia 2013 — Jean-Bernard Lafonta przeciwko Autorité des marchés financiers
   (Sprawa C-628/13)
   2014/C 39/20
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona pozwana: Jean-Bernard Lafonta

      Strona skarżąca: Autorité des marchés financiers

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 1 pkt 1 dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) (1) i art. 1 ust. 1 dyrektywy Komisji 2003/124/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonującej dyrektywę 2003/6 (Parlamentu Europejskiego i Rady) w zakresie definicji i publicznego ujawniania informacji wewnętrznych oraz definicji manipulacji na rynku (2), należy interpretować w ten sposób, że ściśle określone informacje w rozumieniu tych przepisów mogą stanowić wyłącznie informacje co do których można założyć z dostatecznym stopniem prawdopodobieństwa, że ich potencjalny skutek na cenę danych instrumentów finansowych będzie miał określony charakter w sytuacji gdy zostaną podane do publicznej wiadomości?

      (1)  Dz.U. L 96, s. 16.

      (2)  Dz.U. L 339, s. 70.


title: Sprawa C-97/15: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 14 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Sprengen/Pakweg Douane BV/Staatssecretaris van Financiën (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna taryfa celna — Nomenklatura scalona — Pozycje 8471 i 8521 — Uwagi wyjaśniające — Porozumienie w sprawie handlu produktami technologii informacyjnej — „Screenplays”)

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/13

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 14 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Sprengen/Pakweg Douane BV/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-97/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Nomenklatura scalona - Pozycje 8471 i 8521 - Uwagi wyjaśniające - Porozumienie w sprawie handlu produktami technologii informacyjnej - „Screenplays”))
   (2016/C 335/16)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sprengen/Pakweg Douane BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Sentencja

   Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym kolejno z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. i rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że urządzenia takie jak będące przedmiotem postępowania głównego screenplays, których funkcją jest, po pierwsze, przechowywanie danych multimedialnych, i po drugie, ich odtwarzanie na telewizorze lub monitorze, objęte są pozycją 8521 tej nomenklatury.

      (1)  Dz.U. C 171 z 26.5.2015.


title: Sprawy połączone C-250/14 i C-289/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 grudnia 2015 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Conseil d’État – Francja) – Air France-KLM, dawniej Air France (C-250/14), Hop!-Brit Air SAS, dawniej Brit Air (C-289/14)/Ministère des Finances et des Comptes publics (Podatek od wartości dodanej — Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego i wymagalność — Transport lotniczy — Kupiony, lecz niewykorzystany bilet — Wykonywanie usługi przewozu — Wystawienie biletu — Moment zapłaty podatku)

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 grudnia 2015 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Conseil d’État – Francja) – Air France-KLM, dawniej Air France (C-250/14), Hop!-Brit Air SAS, dawniej Brit Air (C-289/14)/Ministère des Finances et des Comptes publics
   (Sprawy połączone C-250/14 i C-289/14) (1)

   ((Podatek od wartości dodanej - Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego i wymagalność - Transport lotniczy - Kupiony, lecz niewykorzystany bilet - Wykonywanie usługi przewozu - Wystawienie biletu - Moment zapłaty podatku))
   (2016/C 068/09)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Air France-KLM, dawniej Air France (C-250/14), Hop!-Brit Air SAS, dawniej Brit Air (C-289/14)

      Strona pozwana: Ministère des Finances et des Comptes publics

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 pkt 1 i art. 10 ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 1999/59/WE z dnia 17 czerwca 1999 r., a następnie dyrektywą Rady 2001/115/WE z dnia 20 grudnia 2001 r., należy interpretować w ten sposób, że wystawienie biletów przez przewoźnika lotniczego jest opodatkowane podatkiem od wartości dodanej, jeżeli wystawione bilety nie zostały wykorzystane przez pasażerów, a ci ostatni nie mogą otrzymać za nie zwrotu.

               2)

               Artykuł 2 pkt 1 i art. 10 ust. 2 akapity pierwszy i drugi szóstej dyrektywy 77/388, zmienionej dyrektywą 1999/59, a następnie dyrektywą 2001/115, należy interpretować w ten sposób, że podatek od wartości dodanej zapłacony w chwili zakupu biletu lotniczego przez pasażera, który tego biletu nie wykorzystał, staje się wymagalny w chwili pobrania ceny biletu przez samego przewoźnika lotniczego, przez osobę trzecią działającą w jego imieniu i na jego rzecz lub przez osobę trzecią działającą we własnym imieniu, lecz na rzecz przewoźnika lotniczego.

               3)

               Artykuł 2 pkt 1 i art. 10 ust. 2 szóstej dyrektywy 77/388, zmienionej dyrektywą 1999/59, a następnie dyrektywą 2001/115, należy interpretować w ten sposób, że w wypadku gdy osoba trzecia sprzedaje bilety przewoźnika lotniczego na jego rzecz w ramach umowy franczyzy i z tytułu wystawionych biletów, które utraciły ważność, wypłaca mu zryczałtowaną kwotę obliczaną jako procent rocznego obrotu uzyskanego z odpowiednich połączeń lotniczych, to kwota ta stanowi kwotę podlegającą opodatkowaniu tytułem świadczenia wzajemnego za te bilety.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.

      Dz.U. C 261 z 11.8.2014.


title: Sprawa T-58/08 P: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 października 2009 r. — Komisja przeciwko Roodhuijzen (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Wspólny program ubezpieczeń zdrowotnych — Ubezpieczenie osoby pozostającej w konkubinacie)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/43

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 października 2009 r. — Komisja przeciwko Roodhuijzen
   (Sprawa T-58/08 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Wspólny program ubezpieczeń zdrowotnych - Ubezpieczenie osoby pozostającej w konkubinacie)
   2009/C 282/80
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Anton Pieter Roodhuijzen (Luksemburg, Wielkie Księstwo Luksemburga) (przedstawiciel: É. Boigelot, adwokat)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) wydanego w dniu 27 listopada 2007 r. w sprawie F-122/06 Roodhuijzen przeciwko Komisji, dotychczas niepublikowanego w Zbiorze mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokryje koszty własne jak również koszty poniesione przez Antona Pietera Roodhuijzena w ramach niniejszego postępowania.

      (1)  Dz.U C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa C-645/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 15 grudnia 2016 r. – Conseils et mise en relations (CMR) SARL/Demeures terre et tradition SARL

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 15 grudnia 2016 r. – Conseils et mise en relations (CMR) SARL/Demeures terre et tradition SARL
   (Sprawa C-645/16)
   (2017/C 070/16)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Conseils et mise en relations (CMR) SARL

      Strona przeciwna: Demeures terre et tradition SARL

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 17 dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek (1) znajduje zastosowanie, w sytuacji gdy rozwiązanie umowy przedstawicielstwa handlowego następuje w uzgodnionym w tejże umowie okresie próbnym?

      (1)  Dz.U. L 382, s. 17.


title: Sprawa T-103/08: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2008 r. — Polimeri Europa i Eni przeciwko Komisji

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/45

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2008 r. — Polimeri Europa i Eni przeciwko Komisji
   (Sprawa T-103/08)
   (2008/C 92/88)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Polimeri Europa SpA (Brindisi, Włochy), Eni SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: M. Siragusa, G. M. Roberti, F. Moretti, I. Perego, F. Cannizzaro, V. Ruotolo, V. Larocca i D. Durante, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w całości lub w części, w szczególności w zakresie w jakim dotyczy skarżących, ze wszelkimi tego konsekwencjami w odniesieniu do wysokości grzywny,

               —

               tytułem żądania ewentualnego uchylenie lub obniżenie kwoty grzywny,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W decyzji C(2007) 5910 wersja ostateczna z dnia 5 grudnia 2007 r. w sprawie COMP/F/38.629 — kauczuk chloroprenowy („CR”) (zwanej dalej „decyzją”) Komisja uznała, że Polimeri Europa i Eni są solidarnie odpowiedzialne, wspólnie z innymi przedsiębiorstwami, za naruszenie art. 81 WE, ponieważ (i) uzgodniły podział i stabilizację rynków, udziałów w rynku i w sprzedaży, (ii) ustaliły i podniosły ceny kauczuku chloroprenowego, a także określiły ceny minimalne, (iii) dokonały podziału klientów i (iv) wymieniły się poufnymi informacjami handlowymi.
   Na poparcie niniejszej skargi Polimeri Europa i Eni wskazują, że decyzja jest niezgodna z prawem ze względu na:

               —

               naruszenie art. 81 WE oraz brak uzasadnienia w odniesieniu do błędnego przypisania Eni odpowiedzialności za działania spółki zależnej. Skarżące podnoszą w tym względzie, że nie można wykazać odpowiedzialności spółki dominującej jedynie na podstawie tego, iż posiada ona 100 % kapitału, a ponadto że pozwana nie dokonała prawidłowej oceny materiału dowodowego, który wskazywał na rzeczywistą niezależność spółki zależnej od spółki dominującej,

               —

               brak zgodności z pismem kończącym postępowanie przeciwko Syndial S.p.A. (zwanej dalej „Syndial”) — przedsiębiorstwu odpowiedzialnemu aż do dnia 1 stycznia 2002 r. za działalność w zakresie CR oraz naruszenie prawa do obrony,

               —

               naruszenie art. 81 WE oraz brak uzasadnienia w odniesieniu do błędnego przypisania Polimeri Europa odpowiedzialności za zdarzenia w okresie, gdy nie ona, ale inne przedsiębiorstwo zarządzało działalnością w zakresie CR,

               —

               niedostateczne i sprzeczne uzasadnienie, brak postępowania wyjaśniającego oraz naruszenie art. 81 WE w odniesieniu do oceny okoliczności faktycznych i dowodów,

               —

               niedostateczne i sprzeczne uzasadnienie decyzji, brak postępowania wyjaśniającego oraz naruszenie art. 81 WE w odniesieniu do oceny naruszenia jako jednolitego i ciągłego,

               —

               błędne — w świetle dostępnych dowodów — obliczenie czasu trwania naruszenia.

         Skarżące podnoszą dalej, że grzywna nałożona na nie jest niezgodna z prawem, ponieważ narusza art. 81 WE, art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003, a także wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien.
   Skarżące podnoszą w tym zakresie zarówno naruszenie zasady proporcjonalności ze względu na podwyższenie wysokości grzywny zastosowane z tytułu powrotu do naruszenia oraz celem odstraszenia, jak i niedostateczne uzasadnienie odmowy uwzględnienia okoliczności łagodzących dotyczących biernej i nieznacznej roli w naruszeniu, ograniczonego udziału w niezgodnym z prawem działaniu, zaprzestania tego udziału oraz niewykonania porozumień. Polimeri Europa i Eni podnoszą też fakt nieuwzględnienia współpracy ze strony Syndial i Polimeri Europa w celu obniżenia wysokości grzywny zgodnie ze wspomnianymi wytycznymi.
   Skarżące podnoszą wreszcie naruszenie art. 81 WE oraz komunikatu Komisji dotyczącego nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach kartelowych w związku z tym, że Komisja dokonała błędnej oceny wartości materiału dowodowego dostarczonego przez Syndial i Polimeri Europa oraz odmówiła obniżenia wysokości grzywny na podstawie wspomnianego komunikatu.


title: Sprawa T-611/13: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Australian Gold/OHIM – Effect Management & Holding (HOT) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Graficzny znak towarowy HOT — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru opisowego — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009 — Odwołanie wzajemne w postępowaniu przed izbą odwoławczą — Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 216/96 — Skarga wzajemna w postępowaniu przed Sądem — Artykuł 134 § 3 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r.]

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/50

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Australian Gold/OHIM – Effect Management & Holding (HOT)
   (Sprawa T-611/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Graficzny znak towarowy HOT - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru opisowego - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009 - Odwołanie wzajemne w postępowaniu przed izbą odwoławczą - Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 216/96 - Skarga wzajemna w postępowaniu przed Sądem - Artykuł 134 § 3 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r.])
   (2015/C 302/64)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Australian Gold LLC (Indianapolis, Indiana, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Poch i S. Hanne, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Effect Management & Holding GmbH (Vöcklabruck, Austria) (przedstawiciel: adwokat H. Pernez)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 września 2013 r. (sprawa R 1881/2012-4), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Australian Gold LLC a Effect Management & Holding GmbH

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 10 września 2013 r. (sprawa R 1881/2012-4) w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza pozostawiła w niej bez rozpoznania wniosek Australian Gold LLC dotyczący „środków do czyszczenia, polerowania, szorowania i ścierania” należących do klasy 3 oraz „środków higienicznych do celów medycznych” należących do klasy 5, oraz w zakresie, w jakim uchyliła i zmieniła decyzję Wydziału Unieważnień dotyczącą „produktów perfumeryjnych, olejków eterycznych, kosmetyków, w szczególności szamponów, żeli pod prysznic, balsamów do ciała, kremów do twarzy”, należących do klasy 3.

               2)

               Odwołanie Effect Management & Holding GmbH wniesione do Izby Odwoławczej zostaje oddalone w zakresie, w jakim dotyczy „produktów perfumeryjnych, olejków eterycznych, kosmetyków, w szczególności szamponów, żeli pod prysznic, balsamów do ciała, kremów do twarzy”.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Wniosek o zmianę decyzji złożony przez Effect Management & Holding zostaje oddalony.

               5)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa T-330/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  8 lutego 2006 r.  — Aqua–Terra Bioprodukt przeciwko OHIM

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/46

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lutego 2006 r. — Aqua–Terra Bioprodukt przeciwko OHIM
   (Sprawa T-330/05) (1)

   (2006/C 86/85)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 296 z 26.11.2005


title: Sprawa T-136/04: Skarga wniesiona dnia 8 kwietnia 2004 r. przez Domäne Vorderriss, Rasso Freiherr von Cramer-Kletta i Rechtlerverband Pfronten przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/17

         Skarga wniesiona dnia 8 kwietnia 2004 r. przez Domäne Vorderriss, Rasso Freiherr von Cramer-Kletta i Rechtlerverband Pfronten przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-136/04)
   (2004/C 190/28)
   Język postępowania: niemiecki
   Dnia 8 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Domäne Vorderriss, Lenggries (Republika Federalna Niemiec), Rasso Freiherr von Cramer-Kletta, Aschau i. Chiemgau (Republika Federalna Niemiec) i Rechtlerverband Pfronten, Pfronten (Republika Federalna Niemiec), reprezentowanych przez Th. Schönfelda.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 22 grudnia 2003 r. przyjmującej, na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG, wykaz obszarów w alpejskim regionie biogeograficznym mających znaczenie dla Wspólnoty (1);

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący są właścicielami gruntów leśnych, które są wykorzystywane w ramach przedsiębiorstw przemysłu leśnego prowadzonych przez każdego ze skarżących i które obecnie, na podstawie zaskarżonej decyzji, zostały określone jako obszary o wspólnotowym znaczeniu dla biogeograficznego regionu alpejskiego.
   Skarżący zarzucają, że zaskarżona decyzja wkracza w podstawowe prawa obywatelskie skarżących, które są zagwarantowane w ramach ogólnych zasad porządku wspólnotowego. To wkroczenie w prawa podstawowe jest formalnie bezprawne, albowiem przy uchwaleniu decyzji Komisji (i przy wykonaniu dyrektywy 92/43/EWG (2)) nie zagwarantowano praw do udziału zainteresowanych właścicieli gruntów.
   Ponadto skarżący podnoszą, że zaskarżona decyzja narusza również w zakresie materialno-prawnym prawa własności skarżących, bowiem przy określeniu obszarów o wspólnotowym znaczeniu nie zostały w żaden sposób uwzględnione prywatne prawa własności skarżących (i pozostałych zainteresowanych) i w związku z tym nie dokonano również rozważenia pomiędzy interesem polegającym na zamierzonym określeniu obszarów o wspólnotowym znaczeniu a przeciwstawionym mu prywatnym interesem skarżących. Zaskarżona decyzja jest ponadto niezgodna z samą dyrektywą 92/43/EWG, ponieważ kwestia wyrównania pieniężnego, które należy zapewnić, jest całkowicie otwarta i nieuregulowana.
   Ponadto skarżący podnoszą, że zaskarżona decyzja jest nieproporcjonalna, ponieważ nawet rozpatrywana osobno jest nieodpowiednia do utworzenia jednolitej europejskiej sieci ekologicznej i w związku z tym, jednorazowa lista utworzona dla tylko jednego biogeograficznego regionu nie jest właściwa do osiągnięcia celu ochrony dyrektywy. Zaskarżona decyzja jest ponadto nieodpowiednia, ponieważ nie dokonano niezbędnego uzgodnienia w szerszym zakresie, obejmującego cały obszar Wspólnoty.

      (1)  Dz.U. z dnia 21 stycznia 2004 r., str. 21.

      (2)  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, str. 7).


title: Sprawa T-26/12: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2012 r. — PT Musim Mas przeciwko Radzie

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/22

         Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2012 r. — PT Musim Mas przeciwko Radzie
   (Sprawa T-26/12)
   2012/C 80/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: PT Perindustrian dan Perdagangan Musim Semi Mas (PT Musim Mas) (Medan, Indonezja) (przedstawiciel: D. Luff, avocat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1138/2011 z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji (Dz.U. 293, s. 1, zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”) w zakresie dotyczącym skarżącej spółki;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, wedle którego:

                           —

                           Sąd jest właściwy do zbadania zgodności art. 1 i 2 zaskarżonego rozporządzenia z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) oraz z ogólnymi zasadami prawa europejskiego.

               2)

               Zarzut drugi, wedle którego:

                           —

                           Rada naruszyła art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego w ten sposób, że:

                                       a)

                                       popełniła oczywisty błąd w ocenie stanu faktycznego sprawy, a także dopuściła się nadużycia władzy poprzez zaprzeczenie istnieniu jednego podmiotu gospodarczego, obejmującego skarżącą spółkę oraz powiązaną z nią spółkę zależną w Singapurze, prowadzącą działalność w zakresie sprzedaży; podczas dochodzenia Komisja celowo zignorowała okoliczności faktyczne podniesione przez skarżącą spółkę w odniesieniu do powiązanych spółek;

                                       b)

                                       nie przedstawiła wystarczających dowodów na to, że przesłanki określone w art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego zostały spełnione; dopuściła się także nadużycia władzy, a także popełniła oczywisty błąd w ocenie przy stosowaniu art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego w ten sposób, że oparła się nie nieprawidłowych lub niewłaściwie zinterpretowanych okolicznościach faktycznych w celu wykazania, że przesłanki warunkujące zastosowanie przepisu art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego zostały spełnione; Rada zignorowała okoliczności faktyczne, na których istnienie skarżąca spółka zwróciła uwagę Komisji, a które to okoliczności Komisja zweryfikowała i nie podważyła ich prawdziwości na żadnym z etapów dochodzenia.

               3)

               Zarzut trzeci, wedle którego:

                           —

                           Rada naruszyła art. 2 ust. 10 akapit pierwszy rozporządzenia podstawowego w ten sposób, że:

                                       a)

                                       nie przeprowadziła uczciwego porównania pomiędzy ceną eksportową a normalną wartością; nie wykazała w sposób dostateczny różnic w czynnikach wpływających na wysokość i porównywalność cen; wbrew dotychczasowemu orzecznictwu nie wykazała istnienia asymetrii pomiędzy wartością normalną a ceną eksportową przy braku dostosowania w odniesieniu do zapłaconej prowizji; zignorowała informacje i dowody, na które skarżąca spółka powołała się w swej odpowiedzi na kwestionariusz oraz podczas wizyt weryfikacyjnych, w których wykazano, że spółka ICOF S także prowadzi działalność w zakresie sprzedaży na rynek krajowy; nie wskazała w sposób wystarczający powodów, dla których nie uwzględniła tych informacji i dowodów; tak czyniąc, dopuściła się oczywistego błędu w ocenie stanu faktycznego, a także nadużycia władzy; nie umotywowała w sposób dostateczny potrzeby dokonania dostosowania, co miało charakter dyskryminacji na szkodę skarżącej spółki;

                                       b)

                                       nie uniknęła podwójnego odliczenia zysku od ceny eksportowej; odliczyła najpierw marżę hipotetyczną w wysokości 5 % w odniesieniu do zysku spółki ICOF E zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, a następnie drugą marżę hipotetyczną w wysokości 5 % w odniesieniu do zysku spółki ICOF S, tym samym odliczając sprzeczną z zasadami rozsądku całkowitą marżę hipotetyczną w wysokości 10 % w odniesieniu do transakcji sprzedaży dokonanej w ramach grupy spółek, co w sposób oczywisty pozostaje w sprzeczności zarówno ze stanem faktycznym sprawy, jak i z praktyką właściwą dla tego typu operacji gospodarczych, czego Komisja, jako organ prowadzący dochodzenie, powinna była mieć świadomość; Rada popełniła zatem oczywisty błąd w ocenie stanu faktycznego w odniesieniu do zysku osiąganego w obrębie grupy spółek, a także zastosowała art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego w sposób błędny, mający charakter dyskryminacji oraz sprzeczny z zasadami rozsądku.

               4)

               Zarzut czwarty, wedle którego:

                           —

                           Rada dopuściła się naruszenia zasady dobrej administracji przy ocenie sytuacji skarżącej spółki. Rada zignorowała informacje, dowody oraz argumenty, jakie zostały podniesione wobec Komisji w toku dochodzenia. Zamiast tego, Rada oparła się na formalnych fakturach, zapłaconych prowizjach oraz umowach rozpatrywanych w oderwaniu od właściwego im kontekstu, a to w celu sztucznego zawyżenia marginesu dumpingu stosowanego przez skarżącą spółkę. Komisja i Rada powinny były wykazać się większą starannością i bardziej rygorystyczną analizą przy wyciąganiu wniosków.

               5)

               Zarzut piąty, wedle którego:

                           —

                           zaskarżone rozporządzenie zostało wydane z naruszeniem zasad równości i zakazu dyskryminacji. Poprzez dostosowanie ceny eksportowej skarżącej spółki, Rada stworzyła asymetrię pomiędzy ceną eksportową a wartością normalną tylko z uwagi na strukturę korporacyjno-podatkową skarżącej spółki. Co więcej, ze względu na tę strukturę skarżąca spółka ucierpiała z powodu podwójnego odliczenia hipotetycznej marży zysku. Obie sytuacje stanowiły przejaw dyskryminacji na szkodę skarżącej w porównaniu z innymi spółkami objętymi dochodzeniem, które ponoszą podobne koszty i w odniesieniu do których nie dokonano dostosowań.

      (1)  Dz.U. L 343, s. 51.


title: Sprawa C-33/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam (Niderlandy) w dniu 26 stycznia 2009 r. – Oracle Nederland BV przeciwko Inspecteur der Belastingdienst Utrecht-Gooi/ kantoor Utrecht

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam (Niderlandy) w dniu 26 stycznia 2009 r. – Oracle Nederland BV przeciwko Inspecteur der Belastingdienst Utrecht-Gooi/ kantoor Utrecht
   (Sprawa C-33/09)
   2009/C 90/14
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Gerechtshof Amsterdam (Niderlandy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Oracle Nederland BV

      Strona pozwana: Inspecteur der Belastingdienst Utrecht-Gooi/ kantoor Utrecht

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 11 ust. 4 drugiej dyrektywy (1) i art. 17 ust. 6 szóstej dyrektywy (2) należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, które chciałoby skorzystać z przyznanej przez te artykuły możliwości (zachowania) wyłączenia odliczenia naliczonego podatku w odniesieniu do kategorii wydatków określonych jako wydatki

                           —

                           na „wydawanie posiłków i napojów na rzecz personelu przedsiębiorcy”;

                           —

                           związane z „promocją przedsiębiorstwa lub innymi przysporzeniami przez osoby, które w stosunku do tych przysporzeń, jeśli zostałby od nich naliczony lub miałby zostać naliczony podatek, nie są lub nie byłyby uprawnione do zwolnienia od niego w pełnej lub znacznej wysokości”;

                           —

                           związane z „zapewnieniem mieszkania … dla personelu przedsiębiorcy”;

                           —

                           związane z „udostępnieniem możliwości uprawiania sportu i zażywania rozrywki … dla personelu przedsiębiorcy”

                     spełniłoby przesłankę wymienienia kategorii dostatecznie określonych towarów i usług?

               2)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze będzie twierdząca w odniesieniu do jednej z wymienionych kategorii wydatków: czy na podstawie art. 6 pkt 2 i art. 17 ust. 2 i 6 szóstej dyrektywy dopuszczalny jest przepis krajowy taki jak ten będący przedmiotem postępowania, który został wydany przed wejściem w życie dyrektywy i zgodnie z którym podatnik nie może odliczyć podatku VAT, uiszczonego w związku z uzyskaniem określonych towarów i usług, w pełnej wysokości, tzn. tylko do wysokości podatku należnego z tytułu tego świadczenia, ponieważ zafakturował wynagrodzenie za nie włącznie z podatkiem VAT?

               3)

               Jeżeli w odniesieniu do „wydawania posiłków i napojów” spełniony jest wymóg wymienienia kategorii dostatecznie określonych towarów i usług: czy art. 17 ust. 6 szóstej dyrektywy stoi na przeszkodzie zmianie obowiązującego wyłączenia odliczenia naliczonego podatku, jeżeli w przypadku tej zmiany można przyjąć, że zasadniczo zakres wyłączenia zostanie ograniczony, przy tym nie można jednak wykluczyć, że w konkretnym przypadku w danym roku, w szczególności ze względu na ryczałtowy charakter zmienionego uregulowania, zakres obowiązywania ograniczenia odliczenia ulegnie rozszerzeniu?

      (1)  Druga dyrektywa Rady 67/228/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych – struktura i warunki stosowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 71, s. 1303)

      (2)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1)


title: Sprawa F-113/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 15 października 2015 r. – DI/EASO (Służba publiczna — Personel EASO — Członek personelu kontraktowego — Okres próbny — Zwolnienie z powodu oczywistej niezdolności do należytego wypełniania obowiązków — Skarga o stwierdzenie nieważności — Zgodność skargi z zażaleniem — Brak — Oczywista niedopuszczalność — Skarga o odszkodowanie)

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/66

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 15 października 2015 r. – DI/EASO
   (Sprawa F-113/13) (1)

   ((Służba publiczna - Personel EASO - Członek personelu kontraktowego - Okres próbny - Zwolnienie z powodu oczywistej niezdolności do należytego wypełniania obowiązków - Skarga o stwierdzenie nieważności - Zgodność skargi z zażaleniem - Brak - Oczywista niedopuszczalność - Skarga o odszkodowanie))
   (2015/C 389/75)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: DI (przedstawiciel: adwokat I. Vlaic)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (przedstawiciele: L. Cerdán Ortiz-Quintana, pełnomocnik, adwokaci D. Waelbroeck i A. Duron)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO) w sprawie rozwiązania umowy o pracę ze skarżącym po okresie próbnym, który został przedłużony o trzy miesiące.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               DI pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu.

      (1)  Dz.U. ## z ##.


title: Sprawa T-687/13: Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2013 r. — Unibail Management przeciwko OHIM (Przedstawienie dwóch kresek i pięciu gwiazdek)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/42

         Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2013 r. — Unibail Management przeciwko OHIM (Przedstawienie dwóch kresek i pięciu gwiazdek)
   (Sprawa T-687/13)
   2014/C 52/81
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Unibail Management (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci L. Bénard, A. Rudoni, O. Klimis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 września 2013 r. w sprawie R 299/2013-2 w zakresie, w jakim odmówiono w niej rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 10 939 981 dla towarów i usług z klas 16, 35, 36, 38, 41 i 42;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy złożony z czterech pięcioramiennych gwiazdek, które poprzedza pozioma kreska i po których następuje pozioma kreska, dla towarów i usług z klas 16, 35, 36, 38, 39, 41, 42 i 43 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 939 981

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 75 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 207/2009.


title: Sprawa T-345/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/61

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-345/04) (1)

   (2008/C 301/102)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004.


title: Sprawa T-84/17: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2017 r. – Consorzio IB Innovation/Komisja

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/24

         Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2017 r. – Consorzio IB Innovation/Komisja
   (Sprawa T-84/17)
   (2017/C 095/32)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Consorzio IB Innovation (Bentivoglio, Włochy) (przedstawiciele: A. Masutti i P. Manzini, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie również w części, na podstawie podniesionych zarzutów

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga w niniejszej sprawie jest skierowana przeciwko decyzji Dyrekcji Generalnej Komisji Europejskiej ds. Badań Naukowych i Innowacji z dnia 30 listopada 2016 r. (ref. Ares 2016-6711369, w której Komisja zaakceptowała końcowy raport Lubbock Fine nr 14-BA259-027 z dnia 21 listopada 2016 r. i w konsekwencji stwierdziła, że Consorzio IBI Innovation (zwane dalej „Consorzio” lub „IBI”) miało obowiązek zwrotu kwoty 294 925,43 EUR w związku z umową nr 261679-CONTAIN i kwoty 155 482,91 EUR w związku z umową nr V, a także zweryfikowania, czy w związku z szeregiem późniejszych umów występowały systematycznie błędy.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący błędnej i wewnętrznie sprzecznej wykładni pojęć „beneficjent” i „strony trzecie” z naruszeniem General Agreement (GA) i General Conditions zawartych w Załączniku II do GA.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że ze względu na naturę Consorzio ogół członków konsorcjum stanowi podmiot zbiorowy uznawany za beneficjenta GA. Członkowie konsorcjum nie są więc stronami trzecimi w stosunku do beneficjenta, tylko częścią samego beneficjenta. Wobec tego ich pracownicy oddani do dyspozycji beneficjenta dla potrzeb zadań związanych z GA są uważani za pracowników beneficjenta i nie muszą być wymienieni w Załączniku I, jak zostało stwierdzone o zaskarżonej decyzji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest pozbawiona podstawy prawnej, posiada wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie i narusza zasadę dobrej administracji.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że podstawą zaskarżonej decyzji musi być wyraźna norma prawna, a nie – jak w niniejszym przypadku – wydany przez służby Komisji i nie mający mocy prawnej „Guide on Financial issues”. Zaskarżona decyzja nie uwzględnia także zasady dobrej administracji, która zabrania Komisji wydawania wiążących aktów w stosunku do adresatów na podstawie niekompletnego i wewnętrznie sprzecznego raportu audytora spoza Komisji.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. II.15.2.c Załącznika II do GA CONTAIN i ICARGO.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że konsultanci IBI, w odniesieniu do których został podważony zwrot kosztów pośrednich, buli profesjonalistami niezatrudnionymi przez żaden inny podmiot, czyli działali na zasadzie samozatrudnienia. Nie wchodzą oni zatem w zakres żadnego z dwóch przypadków, w których ust. 2.c onego przepisu wyklucza możliwość zwrotu kosztów. Skoro konsultanci IBI wykonujący telepracę nie mieszczą się w zakresie żadnego z dwóch wyjątkowych przypadków, muszą podlegać ogólnej zasadzie, tj. do ich pośrednich kosztów ma zastosowanie zasada jednolitej stawki w wysokości 60 %.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia systemu językowego obowiązującego w Unii Europejskiej.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że zarówno raport audytora, jak i uwzgledniająca go decyzja pozwanej zostały sporządzone w języku angielskim, czyli w języku innym niż język krajowy IBI. Wobec tego naruszony został art. 3 rozporządzenia nr 1 Rady (EWG) z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.

               5.

               Zarzut piaty dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji ze względu na brak staranności i dbałości przy badaniu sprawy.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że w przypadku, kiedy Komisja powierza zewnętrznemu audytorowi zadanie zbadania poprawności księgowej projektów, obowiązek staranności spoczywa na audytorze. Ponadto zasada dobrej administracji wymaga od Komisji po otrzymaniu raportu audytora szczególnej staranności przy jego badaniu i w razie potrzeby zdolności do podjęcia interwencji poprzez zmianę treści raportu. Zdaniem strony skarżącej Komisja naruszyła ów obowiązek staranności.


title: Sprawa T-191/07: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2007 r. — Anheuser-Busch przeciwko OHIM — Budějovický Budvar (BUDWEISER)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/34

         Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2007 r. — Anheuser-Busch przeciwko OHIM — Budějovický Budvar (BUDWEISER)
   (Sprawa T-191/07)
   (2007/C 183/67)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Anheuser-Busch, Inc. (St. Louis, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat V. von Bomhard)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Budějoviský Budvar, národní podnik
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 marca 2007 r. (R 299/2006-2);

               —

               ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 marca 2007 r. (R 299/2006-2) w zakresie, w jakim dotyczy ona towarów określanych jako „napoje bezalkoholowe”

               —

               obciążenie kosztami postępowania strony pozwanej oraz — jeśli weźmie on udział w postępowaniu przed Sądem — uczestnika postępowania przed OHIM.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżący.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „BUDWEISER” dla towarów z klasy 32 (zgłoszenie nr 24 646).

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Budějoviský Budvar, národní podnik.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny międzynarodowy znak towarowy „BUDWEISER” dla towarów z klasy 32, graficzny międzynarodowy znak towarowy „Budweiser Budvar” dla towarów z klas 31 i 32, a także graficzny międzynarodowy znak towarowy „Budweiser Budvar” dla towarów z klasy 32.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym, niewłaściwe zastosowanie art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), a także naruszenie art. 43 ust. 2 tego rozporządzenia; pomocniczo — zarzut naruszenia art. 73 tego rozporządzenia z uwagi na brak uzasadnienia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa T-170/13: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2016 r. – Benelli Q. J./OHIM – Demharter (MOTOBI) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy MOTOBI — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)]

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/30

         Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2016 r. – Benelli Q. J./OHIM – Demharter (MOTOBI)
   (Sprawa T-170/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy MOTOBI - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)])
   (2016/C 098/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Benelli Q. J. Srl (Pesaro, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Lukácsi i B. Bozóki)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo F. Mattina, następnie P. Bullock, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Demharter GmbH (Dillingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Kohn)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 stycznia 2013 r. (sprawa R 2080/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Demharter GmbH a Benelli Q. J. Srl.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Benelli Q. J. Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa F-59/08: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2008 r. — Klug przeciwko Europejskiej Agencji Leków

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/62

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2008 r. — Klug przeciwko Europejskiej Agencji Leków
   (Sprawa F-59/08)
   (2008/C 223/119)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Bettina Klug (Wiesbaden, Niemcy) (przedstawiciel: S. Zickgraf, adwokat)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny sporządzonego przez pozwaną za okres od dnia 31 grudnia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. i zasądzenie od pozwanej odszkodowania oraz wypłatę zadośćuczynienia za poniesioną krzywdę.
   Żądania strony skarżącej
   Skarżąca wnosi do Sądu do spraw Służby Publicznej o:

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącej, sporządzonego przez pozwaną za okres od dnia 31 grudnia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzedłużeniu umowy o pracę skarżącej;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej odszkodowania w wysokości 200 000 euro;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej zadośćuczynienia za poniesioną krzywdę w wysokości 35 000 euro.