title: Sprawa T-137/19: Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2019 r. – Souruh/Rada (Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii – Zamrożenie środków finansowych – Brak właściwości)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/68

      Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2019 r. – Souruh/Rada
      (Sprawa T-137/19) (1)

      (Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Brak właściwości)
      (2019/C 399/85)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Souruh SA (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Jaume i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść w następstwie przyjęcia decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2018, L 131, s. 16) i późniejszych aktów wykonawczych do niej, a także w następstwie decyzji Rady (WPZiB) 2019/806 z dnia 17 maja 2019 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2019, L 132, s. 36) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                     Souruh SA pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej

         (1)  Dz.U. C 148 z 29.4.2019.


title: Sprawa T-142–19: Postanowienie Sądu z dnia 18 września 2019 r. – Nosio/EUIPO – Passi (PASSIATA) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Wycofanie sprzeciwu – Umorzenie postępowania)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/69

      Postanowienie Sądu z dnia 18 września 2019 r. – Nosio/EUIPO – Passi (PASSIATA)
      (Sprawa T-142–19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 399/86)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nosio SpA (Mezzocorona, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci J. Graffer i A. Ottolini)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M.L. Capostagno i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Passi AG (Rothrist, Szwajcaria)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby EUIPO z dnia 23 listopada 2018 r. (sprawa R 927/2018-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy spółkami Passi i Nosio.

         Sentencja

                  1)

                     Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                     Spółka Nosio SpA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 148 z 29.04.2019.


title: Sprawa T-182/19: Postanowienie Sądu z dnia 12 września 2019 r. – Puma/EUIPO (SOFTFOAM) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego SOFTFOAM – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/69

      Postanowienie Sądu z dnia 12 września 2019 r. – Puma/EUIPO (SOFTFOAM)
      (Sprawa T-182/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego SOFTFOAM - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2019/C 399/87)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Schunke)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 stycznia 2019 r. (sprawa R 1399/2018-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego SOFTFOAM jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Puma SE zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 172 z 20.5.2019.


title: Sprawa T-547/19: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2019 r. – Sarantos i in./Parlament i Komisja

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/70

      Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2019 r. – Sarantos i in./Parlament i Komisja
      (Sprawa T-547/19)
      (2019/C 399/88)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Archimandritis Sarantis Sarantos (Marousi, Grecja) i 6 pozostałych skarżących (przedstawiciel: C. Papasotiriou, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska i Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2019 r. numer referencyjny 2018/0104 (COD), Lex 1939/PE-CONS 70/19 w sprawie poprawy zabezpieczeń dowodów osobistych obywateli Unii i dokumentów pobytowych wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin korzystającym z prawa do swobodnego przemieszczania się (1);

                  —

                  obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżone rozporządzenie narusza godność człowieka, życie prywatne i wolność oraz prawo do ochrony danych osobowych i prawo wyrażania zgody na wszelkie przetwarzanie takich danych.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżone rozporządzenie narusza przekonania religijne skarżących, co stanowi naruszenie między innymi art. 10 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że poprzez wprowadzenie bez wcześniejszej zgody obywateli wymogu obowiązkowego uzyskania elektronicznego dowodu tożsamości, zaskarżone rozporządzenie narusza prawo skarżących do sprzeciwu z konkretnych wyżej wymienionych względów przekonania religijne, co stanowi naruszenie art. 10 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżone rozporządzenie poprzez naruszenie przekonań religijnych skarżących skutkuje również uchybieniem ich godności człowieka, ponieważ przekonania religijne są jej podstawowym wyrazem, czego skutkiem jest naruszenie art. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1157 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie poprawy zabezpieczeń dowodów osobistych obywateli Unii i dokumentów pobytowych wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin korzystającym z prawa do swobodnego przemieszczania się (Dz.U. 2019, L 188, s. 67).


title: Sprawa T-609/19: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2019 r. – Canon/Komisja

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/71

      Skarga wniesiona w dniu 9 września 2019 r. – Canon/Komisja
      (Sprawa T-609/19)
      (2019/C 399/89)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Canon Inc. (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: U. Soltész, W. Bosch, C. von Köckritz, K. Winkelmann, J. Schindler, D. Arts, W. Devroe, adwokaci, oraz M. Reynolds, solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2019) 4559 wersja ostateczna z dnia 27 czerwca 2019 r. nakładającej grzywny za brak zgłoszenia koncentracji z naruszeniem art. 4 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1) oraz za wprowadzenie w życie koncentracji z naruszeniem art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (sprawa M.8179 – Canon/Toshiba Medical Systems Corporation, procedura art. 14 ust. 2), doręczonej skarżącej w dniu 1 lipca 2019 r.;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, uchylenie lub znaczne obniżenie nałożonych na nią grzywien;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego naruszenia prawa przez Komisję poprzez błędne zastosowanie kryterium prawnego służącego ocenie art. 4 ust. 1 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004.

                              —

                              Skarżąca podnosi, że Komisja pomija istniejące orzecznictwo, opierając się na bezprecedensowym i bezzasadnym pojęciu „częściowego wprowadzenia w życie pojedynczej koncentracji”. W szczególności ocena Komisji nie wskazuje na to, że przedmiotowa transakcja tymczasowa przyczyniła się do długotrwałej zmiany kontroli nad przejmowanym przedsiębiorstwem w sposób wymagany przez orzecznictwo.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że mimo iż nie wykazano umyślności lub zaniedbania ze strony skarżącej, Komisja nałożyła na skarżącą grzywnę z naruszeniem art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004, zasady nulla poena sine lege i ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasady proporcjonalności i zasady zbiegu naruszeń. Skarżąca wnosi zatem do Sądu, aby Sąd skorzystał z nieograniczonego prawa orzekania na podstawie art. 16 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 i art. 261 TFUE w celu stwierdzenia w całości nieważności decyzji dotyczącej grzywien lub ich znaczącego obniżenia.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne. Odmawiając skarżącej możliwości ustosunkowania się do nowych argumentów i faktów/dowodów w formalnej odpowiedzi na dodatkowe uzupełniające pisemne zgłoszenie zastrzeżeń lub w piśmie przedstawiającym okoliczności faktyczne oraz w trakcie innego spotkania wyjaśniającego, skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 18 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 oraz przysługujące skarżącej prawo do obrony.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) (Dz.U. 2004, L 24, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 8, t. 3, s. 40).


title: Sprawa T-612/19: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2019 r. – UPL Europe i Aceto Agricultural Chemical/Komisja

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/72

      Skarga wniesiona w dniu 10 września 2019 r. – UPL Europe i Aceto Agricultural Chemical/Komisja
      (Sprawa T-612/19)
      (2019/C 399/90)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: UPL Europe Ltd (Warrington Cheshire, Zjednoczone Królestwo) i Aceto Agricultural Chemical Corp. Ltd (Port Washington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i P. Sellar)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/989 z dnia 17 czerwca 2019 r. (1);

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia w następstwie oczywistych błędów w ocenie.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia praw do obrony skarżących w postępowaniu, w którym przyjęto zaskarżone rozporządzenie.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia z naruszeniem zasady proporcjonalności.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia z naruszeniem zasady ostrożności.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/989 z dnia 17 czerwca 2019 r. w sprawie nieodnowienia zatwierdzenia substancji czynnej chloroprofam, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. 2019, L 160, s. 11).


title: Sprawa T-619/19: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2019 r. – KF/Centrum Satelitarne Unii Europejskiej

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/73

      Skarga wniesiona w dniu 17 września 2019 r. – KF/Centrum Satelitarne Unii Europejskiej
      (Sprawa T-619/19)
      (2019/C 399/91)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: KF (przedstawiciele: adwokat A. Kunst, i N. Macaulay, Barrister)

         Strona pozwana: Centrum Satelitarne Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora Centrum Satelitarnego Unii Europejskiej (Satcen) z dnia 3 lipca 2019 r., doręczonej stronie skarżącej w dniu 8 lipca 2019 r., w sprawie wznowienia dochodzenia administracyjnego dotyczącego jej zachowania, a także orzeczenie że Satcen nie wykonało wyroku Sądu z dnia 25 października 2018 r. wydanego w sprawie KF/Centrum Satelitarne Unii Europejskiej (sprawa T-286/15, EU:T:2018:718), z naruszeniem art. 266 TFUE;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora Satcenu z dnia 2 sierpnia 2019 r. oddalającej zażalenie na decyzję z dnia 3 lipca 2019 r., doręczonej w dniu 9 sierpnia 2019 r.;

                  —

                  nakazanie Satcen zapłaty na rzecz strony skarżącej pełnego i słusznego odszkodowania za wyrządzoną szkodę, wynikającego ze wspomnianego wyroku w sprawie T-286/15;

                  —

                  nakazanie Satcen zapłaty na rzecz strony skarżącej odszkodowania za szkodę i zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzone jej w następstwie wznowienia dochodzenia administracyjnego, oszacowanych tymczasowo ex æquo et bono na kwotę 30 000 EUR;

                  —

                  nakazanie Satcen zapłaty odsetek ze względu na nieuzasadnioną zwłokę w wypłacie zadośćuczynienia za krzywdę w wysokości 10 000 EUR, które zasądzono w wyroku w sprawie T-286/15;

                  —

                  stwierdzenie braku możności stosowania art. 25 i załącznika X do regulaminu pracowniczego Satcenu, a także przepisów dotyczących komisji odwoławczej, zgodnie z art. 277 TFUE;

                  —

                  obciążenie Satcenu kosztami postępowania, powiększonymi o odsetki w wysokości 8 %.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawomocności związanej z postępowaniem sądowym przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 266 TFUE, prawa do dobrej administracji i obowiązku staranności.


title: Sprawa T-620/19: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2019 r. – Ace of spades/EUIPO – Krupp i Borrmann (Kształt butelki szampana rosé)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/74

      Skarga wniesiona w dniu 16 września 2019 r. – Ace of spades/EUIPO – Krupp i Borrmann (Kształt butelki szampana rosé)
      (Sprawa T-620/19)
      (2019/C 399/92)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ace of spades Holdings LLC (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Gómez López)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Gerhard Ernst Krupp (Monachium, Niemcy) i Elmar Borrmann (Reith, Austria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt butelki szampana rosé) – zgłoszenie nr 16 252 629

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 czerwca 2019 r. w sprawie R 1/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie niniejszej skargi;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji wskutek błędnego zastosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 i stwierdzenie istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd między kolidującymi znakami towarowymi;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej i interwenienta, na wypadek, gdyby przystąpił do postępowania, kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-629/19: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2019 r. – L. Oliva Torras/EUIPO –Mecánica del Frío (Sprzęgła do pojazdów)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/77

      Skarga wniesiona w dniu 20 września 2019 r. – L. Oliva Torras/EUIPO –Mecánica del Frío (Sprzęgła do pojazdów)
      (Sprawa T-629/19)
      (2019/C 399/96)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: L. Oliva Torras, SA (Manresa, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Sugrañes Coca)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mecánica del Frío, SL (Cornellá de Llobregat, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy (Sprzęgła do pojazdów) – Wzór wspólnotowy nr 2217 588–0004

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 lipca 2019 r. w sprawie R 1399/2017-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Odnośnie do podstawy unieważnienia: strona skarżąca wnosi o to, by zostały utrzymane w mocy w tym zakresie wnioski Izby Odwoławczej i zostało przeprowadzone postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru z uwagi na podstawy unieważnienia prawa do wzoru wspólnotowego w świetle każdego z art. 4–9 rozporządzenia w sprawie wzorów wspólnotowych, „Wymagania dotyczące ochrony”;

                  —

                  Odnośnie do wcześniejszej publikacji, na której opierają się argumenty dotyczące braku nowości i indywidualnego charakteru: porównanie przeprowadzone przez Wydział Unieważnień i Izbę Odwoławczą jedynie na podstawie grafiki A (reprodukcja z katalogu) jest nieprawidłowe i strona skarżąca wnosi o przeprowadzenie porównania z uwzględnieniem wszystkich przedstawionych dowodów i szczególnych okoliczności tej sprawy.

                  —

                  Co do istoty: brak nowości wzoru wspólnotowego. Strona skarżąca wnosi o unieważnienie prawa do wzoru ze względu na fakt, że jest on prawie identyczny i tym samym stanowi nieobjętą upoważnieniem, praktycznie identyczną imitację wzoru, który wykorzystuje w handlu strona skarżąca. W konsekwencji zaskarżony wzór wspólnotowy nie spełnia wymagania dotyczącego nowości, koniecznego w celu uzyskania ochrony poprzez rejestrację wzoru wspólnotowego.

                  —

                  Co do istoty: brak indywidualnego charakteru wzoru wspólnotowego. Strona skarżąca wnosi o unieważnienie prawa do zaskarżonego wzoru z powodu braku indywidualnego charakteru w porównaniu z wzorami ujawnionymi wcześniej przez L. Oliva Torras, S.A. z uwzględnieniem niewielkiego zakresu swobody twórczej narzuconego przez funkcjonalność techniczną części, która powinna być montowana w silniku pojazdu, cech poinformowanego użytkownika i podobieństwa porównywanych części.

                  —

                  Co do istoty: istnienie wyłączeń z ochrony wzoru wspólnotowego na podstawie art. 8 rozporządzenia w sprawie wzorów wspólnotowych. Strona skarżąca wnosi o unieważnienie prawa do zaskarżonego wzoru z tego powodu, że jest on objęty zakazem ustanowionym w art. 8 ust. 1 i 2, ponieważ wygląd wzoru jest podyktowany wyłącznie jego funkcją techniczną, oraz o unieważnienie prawa do niego z tego powodu, że jest on objęty absolutnym zakazem z art. 4 rozporządzenia w sprawie wzorów wspólnotowych, gdyż stanowi część składową produktu złożonego.

                  —

                  Co do istoty: niezgodność wzoru wspólnotowego z art. 9 rozporządzenia w sprawie wzorów wspólnotowych. Strona skarżąca wnosi o utrzymanie w mocy decyzji Izby Odwoławczej w tym zakresie.

                  —

                  Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem, „Ogólne zasady podziału kosztów”, strona skarżąca wnosi o to, by obciążyć kosztami, na żądanie strony przeciwnej, stronę przegrywającą sprawę.

                  —

                  Zgodnie z art. 68 regulaminu postępowania przed Sądem strona skarżąca wnosi o połączenie sprawy ze sprawą T-100/19, w odniesieniu, do której wniosła ona o przeprowadzenie ustnego etapu postępowania, a wniosek ten oczekuje na rozstrzygnięcie. Zgodnie z tymże przepisem sprawy mające ten sam przedmiot mogą w każdej chwili, z urzędu lub na wniosek strony głównej, zostać ze względu na ich powiązanie połączone, alternatywnie lub kumulatywnie, do celów łącznego rozpoznania w ramach pisemnego lub ustnego etapu postępowania lub do wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie przepisów art. 4–9 oraz art. 61 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.


title: Sprawa C-278/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 17 stycznia 2019 r. w sprawie T-576/17, Mas Que Vinos Global, S.L./EUIPO – JESA (EL SEÑORITO), wniesione w dniu 3 kwietnia 2019 r. przez Mas Que Vinos Global, S.L.

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/7

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 17 stycznia 2019 r. w sprawie T-576/17, Mas Que Vinos Global, S.L./EUIPO – JESA (EL SEÑORITO), wniesione w dniu 3 kwietnia 2019 r. przez Mas Que Vinos Global, S.L.
      (Sprawa C-278/19 P)
      (2019/C 406/11)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Mas Que Vinos Global, S.L. (przedstawiciel: adwokat M.J. Sanmartín Sanmartín)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej i José Estévez, S.A. (JESA)
      Postanowieniem z dnia 25 września 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) odwołanie w części odrzucił, a w części oddalił oraz postanowił, że Mas Que Vinos Global, S.L. pokryje własne koszty.


title: Sprawa C-295/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 31 stycznia 2019 r. w sprawie T-215/17 Pear Technologies/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 10 kwietnia 2019 r. przez Apple Inc. - Apple (PEAR)

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/8

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 31 stycznia 2019 r. w sprawie T-215/17 Pear Technologies/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 10 kwietnia 2019 r. przez Apple Inc. - Apple (PEAR)
      (Sprawa C-295/19 P)
      (2019/C 406/12)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Apple Inc. (przedstawiciele: G. Tritton i J. Muir Wood, Barristers, wspierani przez J. Olsena i P. Andreottolę, Solicitors)

         Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
      Postanowieniem z dnia 1 października 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) oddalił odwołanie jako oczywiście bezzasadne i nakazał Apple Inc. pokrycie własnych kosztów.


title: Sprawa C-585/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul București (Rumunia) w dniu 2 sierpnia 2019 r. – Academia de Studii Economice din București/Organismul Intermediar pentru Programul Operațional Capital Uman – Ministerul Educației Naționale

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul București (Rumunia) w dniu 2 sierpnia 2019 r. – Academia de Studii Economice din București/Organismul Intermediar pentru Programul Operațional Capital Uman – Ministerul Educației Naționale
      (Sprawa C-585/19)
      (2019/C 406/13)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul București

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Academia de Studii Economice din București

         Strona przeciwna: Organismul Intermediar pentru Programul Operațional Capital Uman – Ministerul Educației Naționale

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pojęcie „czas pracy” w rozumieniu art. 2 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE (1) oznacza „każdy okres, podczas którego pracownik pracuje, jest do dyspozycji pracodawcy oraz wykonuje swoje działania lub spełnia obowiązki” na podstawie pojedynczej umowy (na pełen etat) lub na podstawie wszystkich umów (o pracę) zawartych przez tego pracownika?

                  2)

                  Czy wymogi ustanowione dla państw członkowskich w art. 3 dyrektywy 2003/88/WE (obowiązek podjęcia niezbędnych środków w celu zapewnienia, że każdy pracownik jest uprawniony do minimalnego dobowego odpoczynku w wymiarze 11 nieprzerwanych godzin, w okresie 24-godzinnym) oraz w art. 6 lit. b) dyrektywy 2003/88/WE (ustalenie przeciętnego wymiaru czasu pracy w okresie siedmiodniowym, łącznie z pracą w godzinach nadliczbowych, nieprzekraczającego 48 godzin) należy interpretować w ten sposób, że ustanawiają one limity w odniesieniu do pojedynczej umowy czy w odniesieniu do wszystkich umów zawartych z tym samym pracodawcą lub z różnymi pracodawcami?

                  3)

                  W przypadku, gdyby odpowiedzi na pytanie pierwsze i drugie wiązały się z interpretacją, według której wykluczają one możliwość uregulowania przez państwa członkowskie na poziomie krajowym zastosowania w odniesieniu do każdej z umów art. 3 i art. 6 lit. b) dyrektywy 2003/88/WE, przy braku przepisów krajowych regulujących okoliczność, że minimalny dzienny okres odpoczynku i maksymalny tygodniowy wymiar czasu pracy muszą dotyczyć pracownika (niezależnie od tego, ile umów o pracę zawrze on z tym samym pracodawcą lub z różnymi pracodawcami), czy instytucja publiczna państwa członkowskiego działająca w imieniu państwa członkowskiego może powoływać się na bezpośrednie zastosowanie przepisów art. 3 i art. 6 lit. b) dyrektywy 2003/88/WE i ukarać pracodawcę za nieprzestrzeganie limitów dziennego odpoczynku lub maksymalnego tygodniowego wymiaru czasu pracy przewidzianych w dyrektywie?

         (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9).


title: Sprawa C-619/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 19 sierpnia 2019 r. – Land Baden-Württemberg/D.R.

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 19 sierpnia 2019 r. – Land Baden-Württemberg/D.R.
      (Sprawa C-619/19)
      (2019/C 406/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Land Baden-Württemberg

         Druga strona postępowania: D.R.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 4 ust. 1 akapit pierwszy lit. e) dyrektywy 2003/4/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG (zwanej dalej „dyrektywą 2003/4/WE”) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „materiałów przeznaczonych do wewnętrznego komunikowania się” obejmuje wszelkie materiały, które nie wychodzą na zewnątrz organu podlegającego obowiązkowi informacyjnemu?

                  2)

                  Czy ochrona „materiałów przeznaczonych do wewnętrznego komunikowania się” zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit pierwszy lit. e) dyrektywy 2003/4/WE obowiązuje bez ograniczeń czasowych?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: Czy ochrona „materiałów przeznaczonych do wewnętrznego komunikowania się” zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit pierwszy lit. e) dyrektywy 2003/4/WE obowiązuje jedynie do czasu, gdy organ podlegający obowiązkowi informacyjnemu podejmie decyzję lub zostanie ukończona inna procedura administracyjna?

         (1)  Dz.U. 2003, L 41, s. 26.


title: Sprawa C-635/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Órgano Administrativo de Recursos Contractuales de la Comunidad Autónoma de Euskadi (Hiszpania) w dniu 26 sierpnia 2019 r. – Confederación Sindical Comisiones Obreras de Euskadi/Ayuntamiento de Arrigorriaga

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Órgano Administrativo de Recursos Contractuales de la Comunidad Autónoma de Euskadi (Hiszpania) w dniu 26 sierpnia 2019 r. – Confederación Sindical Comisiones Obreras de Euskadi/Ayuntamiento de Arrigorriaga
      (Sprawa C-635/19)
      (2019/C 406/15)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Órgano Administrativo de Recursos Contractuales de la Comunidad Autónoma de Euskadi

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Confederación Sindical Comisiones Obreras de Euskadi

         Druga strona postępowania: Ayuntamiento de Arrigorriaga

         Pytania prejudycjalne

      Czy dyrektywa 2014/24/UE (1) stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak art. 122 ust. 2 LCSP (2), który zobowiązuje instytucje zamawiające do ustanowienia w specyfikacji zamówienia publicznego szczególnego warunku związanego z realizacją zamówienia nakładającego na wykonawcę obowiązek zagwarantowania przynajmniej warunków wynagradzania pracowników zgodnych z mającym zastosowanie sektorowym układem zbiorowym również wówczas, gdy wykonawca nie jest związany wspomnianym sektorowym układem zbiorowym zgodnie z przepisami obowiązującymi w dziedzinie negocjacji i układów zbiorowych, które w kwestii wynagrodzeń przewidują prymat zakładowego układu zbiorowego w dziedzinie wynagrodzeń oraz możliwość niestosowania obowiązującego układu zbiorowego ze względów ekonomicznych, technicznych, organizacyjnych lub związanych z produkcją?

         (1)  Dyrektywa 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65)

         (2)  Ley 9/2017, de 8 de noviembre, de Contratos del Sector Público (ustawa 9/2017 z dnia 8 listopada o zamówieniach publicznych)


title: Sprawa C-644/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia (Rumunia) w dniu 28 sierpnia 2019 r. – FT/Universitatea „Lucian Blaga” Sibiu, GS i in., Ministerul Educației Naționale

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia (Rumunia) w dniu 28 sierpnia 2019 r. – FT/Universitatea „Lucian Blaga” Sibiu, GS i in., Ministerul Educației Naționale
      (Sprawa C-644/19)
      (2019/C 406/16)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Alba Iulia

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: FT

         Druga strona postępowania: Universitatea „Lucian Blaga” Sibiu, GS i in., Ministerul Educației Naționale

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 1, art. 2 ust. 2 lit. b) i art. 3 dyrektywy 2000/78 (1) [oraz] klauzulę 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), wykonanego w drodze dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. (2), należy interpretować w ten sposób, że środek taki jak będący przedmiotem postępowania głównego, umożliwiający pracodawcy wprowadzenie zasady, że osoby, które ukończyły 65 lat, mogą zostać utrzymane na stanowisku pracowników mianowanych z poszanowaniem praw przysługujących im przed przejściem na emeryturę tylko wtedy, gdy mają status promotora pracy doktorskiej, karząc inne osoby znajdujące się w takiej samej sytuacji, które miałyby taką możliwość, gdyby istniały wakaty i gdyby spełniały one wymogi dotyczące osiągnięć akademickich, oraz umożliwiający zobowiązanie osób niemających statusu promotora pracy doktorskiej, w odniesieniu do tej samej pracy akademickiej, do zawierania kolejnych umów o pracę na czas określony przewidujących system wynagrodzenia według „stawki godzinowej”, niższy od systemu wynagrodzenia przyznanego mianowanym wykładowcom uniwersyteckim, stanowi dyskryminację w rozumieniu wymienionych przepisów?

                  2)

                  Czy pierwszeństwo stosowania prawa Unii (zasadę pierwszeństwa prawa europejskiego) można interpretować w ten sposób, że pozwala ono sądowi krajowemu na odstąpienie od stosowania prawomocnego orzeczenia sądu krajowego, w którym stwierdzono, iż w przedstawionej sytuacji faktycznej dyrektywa 2000/78/WE była przestrzegana i nie występuje dyskryminacja?

         (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2000, L 303, s. 16).

         (2)  Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 175, s. 43).


title: Sprawa C-645/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 30 sierpnia 2019 r. – Facebook Ireland Limited, Facebook INC, Facebook Belgium BVBA/Gegevensbeschermingsautoriteit

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 30 sierpnia 2019 r. – Facebook Ireland Limited, Facebook INC, Facebook Belgium BVBA/Gegevensbeschermingsautoriteit
      (Sprawa C-645/19)
      (2019/C 406/17)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof van beroep te Brussel

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: Facebook Ireland Limited, Facebook INC, Facebook Belgium BVBA.

         Druga strona postępowania: Gegevensbeschermingsautoriteit

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. [55 ust. 1], 56–58 i 60–66 rozporządzenia nr 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE [zwanego dalej „RODO”], rozpatrywane w związku z art. 7, 8 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że organ nadzorczy, który na mocy prawa krajowego przyjętego na podstawie art. [58 ust. 5] tego rozporządzenia, jest uprawniony do wszczęcia przed sądem państwa członkowskiego, do którego przynależy ów organ, postępowania sądowego mającego za przedmiot naruszenie przedmiotowego rozporządzenia, nie może wykonać tej kompetencji w odniesieniu do transgranicznego przetwarzania danych, jeżeli nie jest on wiodącym organem nadzorczym w sprawie owego transgranicznego przetwarzania?

                  2)

                  Czy ma przy tym znaczenie fakt, że administrator dokonujący tego transgranicznego przetwarzania danych nie ma swojej głównej jednostki organizacyjnej w tym państwie członkowskim, lecz ma w nim inną jednostkę organizacyjną?

                  3)

                  Czy ma przy tym znaczenie, czy krajowy organ nadzorczy wszczął postępowanie sądowe przeciwko głównej jednostce organizacyjnej administratora danych, czy też przeciwko jednostce organizacyjnej w państwie członkowskim, do którego przynależy ów organ?

                  4)

                  Czy ma przy tym znaczenie fakt, że krajowy organ nadzorczy wszczął postępowanie sądowe jeszcze przed datą wejścia w życie przedmiotowego rozporządzenia (25 maja 2018 r.)?

                  5)

                  Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, to czy art. [58 ust. 5] RODO ma skutek bezpośredni, co oznacza że krajowy organ nadzorczy może powołać się na ten przepis, wszczynając lub kontynuując postępowanie sądowe przeciwko podmiotom prywatnym, nawet jeżeli art. [58 ust. 5] RODO nie został w sposób wyraźny implementowany do ustawodawstw państw członkowskich, pomimo, iż jest to wymagane?

                  6)

                  Jeżeli na poprzednie pytanie zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, to czy wynik takich postępowań stałby na przeszkodzie przeciwnym ustaleniom wiodącego organu nadzorczego, w przypadku, gdy wiodący organ nadzorczy badałby te same lub podobne transgraniczne przetwarzanie danych w ramach mechanizmu określonego w art. 56 i 60 RODO?


title: Sprawa C-654/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Austria) w dniu 3 września 2019 r. – FP Passenger Service/Austrian Airlines AG

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Austria) w dniu 3 września 2019 r. – FP Passenger Service/Austrian Airlines AG
      (Sprawa C-654/19)
      (2019/C 406/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Korneuburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FP Passenger Service

         Strona pozwana: Austrian Airlines AG

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 5, 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że przy obliczaniu opóźnienia – uwzględniając rozstrzygnięcie ETS w sprawie C-452/13, zgodnie z którym moment otwarcia drzwi jest decydujący – należy ustalić różnicę między faktycznym czasem otwarcia drzwi a planowanym czasem przybycia, czy też różnicę między faktycznym czasem otwarcia drzwi a czasem przewidywanego otwarcia drzwi w przypadku przybycia zgodnie z planem?

         (1)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1.


title: Sprawa C-657/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 4 września 2019 r. – Finanzamt D/E

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 4 września 2019 r. – Finanzamt D/E
      (Sprawa C-657/19)
      (2019/C 406/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca rewizję: Finanzamt D
      Druga strona postępowania rewizyjnego: E

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, w których podatnik na zlecenie Medizinischer Dienst der Krankenversicherung (służby medycznej ubezpieczenia zdrowotnego) sporządza opinię w zakresie potrzeby opieki nad pacjentami, występuje czynność, która wchodzi w zakres stosowania art. 132 ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) (dyrektywa 2006/112/WE)?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                              a)

                              Czy do uznania przedsiębiorcy za podmiot o charakterze społecznym w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2006/112/WE wystarczy, jeżeli świadczy on usługi jako podwykonawca na zlecenie podmiotu uznanego zgodnie z prawem krajowym za podmiot o charakterze społecznym w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2006/112/WE?

                              b)

                              W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie lit. a): czy w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym przejęcie przez kasy chorych i kasy opieki wszystkich kosztów podmiotu uznanego w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2006/112/WE wystarczy, aby stwierdzić, iż podwykonawca tego podmiotu jest również uznanym podmiotem?

                              c)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczących na pytanie drugie lit. a) i b): czy państwo członkowskie może uzależnić uznanie danego podmiotu za pomiot o charakterze społecznym od tego, by podatnik rzeczywiście zawarł umowę z instytucją pomocy lub opieki społecznej, czy też wystarczy do takiego uznania, że umowa mogłaby zostać zawarta na podstawie prawa krajowego?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-661/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 6 września 2019 r. – flightright GmbH/Austrian Airlines AG

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 6 września 2019 r. – flightright GmbH/Austrian Airlines AG
      (Sprawa C-661/19)
      (2019/C 406/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Handelsgericht Wie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: flightright GmbH

         Strona pozwana: Austrian Airlines AG

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 7 ust. 1 zdanie drugie w związku z ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku przewozu osób w ramach połączenia lotniczego składającego się z dwóch lotów, bez istotnego pobytu na lotnisku przesiadkowym, jedynie odległość drugiego etapu podróży stanowi odległość istotną dla określenia wysokości odszkodowania, jeżeli powództwo skierowane jest przeciwko przewoźnikowi lotniczemu obsługującemu drugi etap podróży, na którym doszło do nieprawidłowości, zaś przewóz na pierwszym etapie podróży został wykonany przez innego przewoźnika lotniczego?

         (1)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1.


title: Sprawa C-667/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 9 września 2019 r. – A.M. przeciwko E.M.

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 9 września 2019 r. – A.M. przeciwko E.M.
      (Sprawa C-667/19)
      (2019/C 406/21)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A.M.

         Strona pozwana: E.M.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 19 ust. 1 lit. f rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczącego produktów kosmetycznych (1) w zakresie w jakim określa, że produkty kosmetyczne na pojemnikach i opakowaniach zewnętrznych powinny zawierać nieusuwalne, łatwe do odczytania i widoczne informacje co do funkcji produktu kosmetycznego, o ile nie wynikają one jednoznacznie z jego prezentacji należy rozumieć jako podstawowe funkcje produktu kosmetycznego w rozumieniu art. 2 ust. 1 a rozporządzenia 1j. oczyszczająca (utrzymanie w czystości), pielęgnacyjna i ochronna (utrzymanie w dobrej kondycji), zapachowa, upiększająca (zmiana wyglądu) czy też zawierać bardziej szczegółowe funkcje umożliwiające identyfikację właściwości danego kosmetyku?

                  2)

                  Czy art. 19 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczącego produktów kosmetycznych oraz pkt 46 preambuły tego rozporządzenia należy tak intepretować, że możliwe jest zamieszczenie informacji, o których mowa w ust. 1 lit. d), g) i f) tego przepisu tj. środków ostrożności, składników i funkcji w katalogu firmowym obejmującym także inne produkty z podaniem symbolu, określonego w załączniku VII pkt 1 na opakowaniu?

         (1)  Dz. U. 2009, L 342, s. 59


title: Sprawa C-695/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa - CAAD) (Portugalia) w dniu 20 września 2019 r. – Rádio Popular – Eletrodomésticos, SA/Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa - CAAD) (Portugalia) w dniu 20 września 2019 r. – Rádio Popular – Eletrodomésticos, SA/Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-695/19)
      (2019/C 406/22)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Rádio Popular – Eletrodomésticos, SA

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Rádio Popular – Eletrodomésticos, SA.

         Druga strona postępowania: Autoridade Tributária e Aduaneira.

         Pytania prejudycjalne

      Czy transakcje pośrednictwa w zakresie sprzedaży rozszerzeń gwarancji na urządzenia gospodarstwa domowego dokonywane przez podatnika VAT, którego głównym przedmiotem działalności jest sprzedaż urządzeń gospodarstwa domowego konsumentowi, stanowią transakcje finansowe, czy też są one z nimi równoważne na podstawie zasad neutralności i niezakłócania konkurencji, w celu wyłączenia ich wartości z obliczenia proporcjonalnej części odliczenia zgodnie z art. 135 ust. 1 lit. b) lub lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r.?

         (1)  DyrektywA Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-699/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2019 r. w sprawie T-772/15, Quanta Storage Inc./Komisja Europejska, wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Quanta Storage, Inc.

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2019 r. w sprawie T-772/15, Quanta Storage Inc./Komisja Europejska, wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Quanta Storage, Inc.
      (Sprawa C-699/19 P)
      (2019/C 406/23)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Quanta Storage, Inc. (przedstawiciele: B. Hartnett, Barrister, O. Geiss, Rechtsanwalt, W. Sparks, advocaat, T. Siakka, Δικηγόρος)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  a)

                  Uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim oddala on skargę, a także obciąża spółkę Quanta Storage własnymi kosztami oraz czterema piątymi kosztów poniesionych przez Komisję;

                  b)

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 21 października 2015 r. (sprawa AT.39639 – Napędy optyczne) w zakresie, w jakim dotyczy ona wnoszącej odwołanie;

                  c)

                  ewentualnie, obniżenie grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie;

                  d)

                  ewentualnie, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; oraz

                  e)

                  obciążenie Komisji wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu odwołania wnosząca odwołanie ponosi pięć następujących zarzutów.
      Zarzut pierwszy oparty na twierdzeniu, że Sąd nie zastosował właściwych kryteriów prawnych oraz przeinaczył jasne znaczenie dowodów w odniesieniu do naruszenia prawa do obrony poprzez stwierdzenie przez Komisję szeregu naruszeń.
      Zarzut drugi dotyczący przeinaczenia przez Sąd jasnego znaczenia dowodów dotyczących prawa do obrony i prawa do dobrej administracji.
      Zarzut trzeci oparty na argumentacji, według której Sąd nie zbadał istotnego zagadnienia lub nie zrozumiał go właściwie lub nie zastosował prawidłowych kryteriów prawnych w odniesieniu do sprzeczności dotyczących zakresu naruszenia.
      Zarzut czwarty dotyczący przeinaczenia jasnego znaczenia dowodów, niezastosowania prawidłowych kryteriów prawnych lub niezbadania lub niezrozumienia istotnego zagadnienia w odniesieniu do odpowiedzialności wnoszącej odwołanie na podstawie art. 101 TFUE.
      Zarzut piąty dotyczący naruszenia nieograniczonego prawa orzekania, przeinaczenia jasnego znaczenia dowodów i błędnego rozumowania w odniesieniu do ustalenia wysokości grzywny.


title: Sprawa C-711/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 25 września 2019 r. – Admiral Sportwetten GmbH i in.

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 25 września 2019 r. – Admiral Sportwetten GmbH i in.
      (Sprawa C-711/19)
      (2019/C 406/25)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca rewizję: Admiral Sportwetten GmbH, Novomatic AG, AKO Gastronomiebetriebs GmbH

         Pozwany organ: Magistrat der Stadt Wien

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 1 dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (1) należy interpretować w ten sposób, że przepisy Wiener Wettterminalabgabegesetz (wiedeńskiej ustawy o podatku od terminali do zawierania zakładów, Austria), które przewidują opodatkowanie eksploatacji terminali do zawierania zakładów, należy uznać za „przepisy techniczne” w rozumieniu tego artykułu?

                  2)

                  Czy brak notyfikowania przepisów Wiener Wettterminalabgabegesetz w rozumieniu dyrektywy (UE) 2015/1535 powoduje, że nie można pobierać podatku takiego jak podatek od terminali do zawierania zakładów?

         (1)  Dz.U. 2015, L 241, s. 1.


title: Sprawa T-467/17: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – Barata/Parlament (Skarga o stwierdzenie nieważności – Służba publiczna – Postępowanie w sprawie naboru personelu kontraktowego – Zatrudnienie – Zaproszenie do zgłaszania kandydatur EP/CAST/S/16/2016 – Kierowcy – Egzaminy z praktyki i z teorii, organizowane po stworzeniu bazy danych – Negatywny wynik egzaminu z teorii – Stwierdzenie nieważności zaproszenia do zgłaszania kandydatur i bazy danych – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Zachowanie interesu prawnego – Częściowe umorzenie postępowania – Częściowa niedopuszczalność)

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/21

      Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – Barata/Parlament
      (Sprawa T-467/17) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Służba publiczna - Postępowanie w sprawie naboru personelu kontraktowego - Zatrudnienie - Zaproszenie do zgłaszania kandydatur EP/CAST/S/16/2016 - Kierowcy - Egzaminy z praktyki i z teorii, organizowane po stworzeniu bazy danych - Negatywny wynik egzaminu z teorii - Stwierdzenie nieważności zaproszenia do zgłaszania kandydatur i bazy danych - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Zachowanie interesu prawnego - Częściowe umorzenie postępowania - Częściowa niedopuszczalność)
      (2019/C 406/28)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Carlos Manuel Henriques Barata (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci G. Pandey, D. Rovetta i V. Villante)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: J. Steele, I. Terwinghe i M. Windisch, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności zaproszenia do zgłaszania kandydatur EP/CAST/S/16/2016, ogłoszonego przez Parlament w celu rekrutacji kierowców, a także kilku aktów przyjętych przez Parlament w ramach tej procedury selekcyjnej, w szczególności decyzji z dnia 26 października 2016 r. informującej skarżącego, że nie znalazł się w gronie kandydatów wybranych na stanowisko kierowcy oraz decyzji z dnia 25 kwietnia 2017 r. oddalającej zażalenie złożone przez skarżącego na tę decyzję.

         Sentencja

                  1)

                     Postępowanie w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności zaproszenia do zgłaszania kandydatur EP/CAST/S/16/2016, decyzji z dnia 26 października 2016 r. informującej Carlosa Manuela Henriquesa Baratę, że nie znalazł się w gronie kandydatów wybranych na stanowisko kierowcy oraz decyzji z dnia 25 kwietnia 2017 r. oddalającej zażalenie złożone przez C.M.H. Baratę na tę decyzję zostaje umorzone.

                  2)

                     Postępowanie w przedmiocie wniosku o stwierdzenie, że zaproszenie do zgłaszania kandydatur EP/CAST/S/16/2016 nie ma zastosowania do C.M.H. Baraty również zostaje umorzone.

                  3)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  4)

                     Parlament Europejski pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez C.M.H. Baratę.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa T-125/17: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – BASF Grenzach/ECHA (REACH – Ocena substancji – Triklosan – Decyzja, w której ECHA żąda dodatkowych informacji – Artykuł 51 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 – Odwołanie wniesione do Rady Odwoławczej – Zadania Rady Odwoławczej – Postępowanie kontradyktoryjne – Zakres kontroli – Dogłębność kontroli – Kompetencje Rady Odwoławczej – Artykuł 93 ust. 3 rozporządzenia nr 1907/2006 – Artykuł 47 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1907/2006 – Istotne informacje – Proporcjonalność – Artykuł 25 rozporządzenia nr 1907/2006 – Załącznik XIII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 – Dane uzyskane w odpowiednich warunkach – Trwałość – Neurotoksyczność – Szkodliwe oddziaływanie na rozrodczość – Artykuł 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 771/2008 – Opóźnienie w przedstawieniu opinii naukowej)

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/20

      Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – BASF Grenzach/ECHA
      (Sprawa T-125/17) (1)

      (REACH - Ocena substancji - Triklosan - Decyzja, w której ECHA żąda dodatkowych informacji - Artykuł 51 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 - Odwołanie wniesione do Rady Odwoławczej - Zadania Rady Odwoławczej - Postępowanie kontradyktoryjne - Zakres kontroli - Dogłębność kontroli - Kompetencje Rady Odwoławczej - Artykuł 93 ust. 3 rozporządzenia nr 1907/2006 - Artykuł 47 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1907/2006 - Istotne informacje - Proporcjonalność - Artykuł 25 rozporządzenia nr 1907/2006 - Załącznik XIII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 - Dane uzyskane w odpowiednich warunkach - Trwałość - Neurotoksyczność - Szkodliwe oddziaływanie na rozrodczość - Artykuł 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 771/2008 - Opóźnienie w przedstawieniu opinii naukowej)
      (2019/C 406/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: BASF Grenzach GmbH (Grenzach-Wyhlen, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo K. Nordlander i M. Abenhaïm, adwokaci, a następnie K. Nordlander i K. Le Croy, solicitor)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (przedstawiciele: początkowo M. Heikkilä, W. Broere i T. Röcke, a następnie M. Heikkilä, W. Broere i C. Jacquet, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Królestwo Danii (przedstawiciele: początkowo C. Thorning i M. Wolff, a następnie M. Wolff, J. Nymann-Lindegren i P. Ngo, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo T. Henze i D. Klebs, a następnie D. Klebs, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman i C. Schillemans, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji A-018–2014 Rady Odwoławczej ECHA z dnia 19 grudnia 2016 r. w zakresie, w jakim oddalono w niej częściowo wniesione przez skarżącą odwołanie w przedmiocie decyzji ECHA z dnia 19 września 2014 r., w której agencja ta zażądała dodatkowych informacji na temat substancji triklosanu (CAS 3380–34–5) oraz w której ustaliła dzień 26 grudnia 2018 r. jako termin na przedstawienie tych informacji.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     BASF Grenzach GmbH pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA), w tym również te poniesione w związku z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych.

                  3)

                     Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec i Królestwo Niderlandów pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 112 z 10.4.2017.


title: Sprawa T-650/17: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – Jinan Meide Casting/Komisja (Dumping – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/1146 – Przywóz gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych, odlewanych z żeliwa ciągliwego, pochodzących z Chin, wytwarzanych przez spółkę Jinan Meide Castings Co. Ltd – Ostateczne cło antydumpingowe – Wznowienie postępowania w wyniku stwierdzenia nieważności części rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 430/2013 – Artykuł 2 ust. 7 lit. a) i art. 2 ust. 10 i 11 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 [obecnie art. 2 ust. 7 lit. a) i art. 2 ust. 10 i 11 rozporządzenia (UE) 2016/1036] – Wartość normalna – Obiektywne porównanie – Typy produktów niemające odpowiednika – Artykuł 3 ust. 1 – 3 i art. 9 ust. 4 i 5 rozporządzenia nr 1225/2009 (obecnie art. 3 ust. 1 – 3 i art. 9 ust. 4 i 5 rozporządzenia 2016/1036) – Ustalenie szkody)

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/23

      Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – Jinan Meide Casting/Komisja
      (Sprawa T-650/17) (1)

      (Dumping - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/1146 - Przywóz gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych, odlewanych z żeliwa ciągliwego, pochodzących z Chin, wytwarzanych przez spółkę Jinan Meide Castings Co. Ltd - Ostateczne cło antydumpingowe - Wznowienie postępowania w wyniku stwierdzenia nieważności części rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 430/2013 - Artykuł 2 ust. 7 lit. a) i art. 2 ust. 10 i 11 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 [obecnie art. 2 ust. 7 lit. a) i art. 2 ust. 10 i 11 rozporządzenia (UE) 2016/1036] - Wartość normalna - Obiektywne porównanie - Typy produktów niemające odpowiednika - Artykuł 3 ust. 1 - 3 i art. 9 ust. 4 i 5 rozporządzenia nr 1225/2009 (obecnie art. 3 ust. 1 - 3 i art. 9 ust. 4 i 5 rozporządzenia 2016/1036) - Ustalenie szkody)
      (2019/C 406/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Jinan Meide Casting Co. Ltd (Jinan, Chine) (przedstawiciele: R. Antonini, E. Monard i B. Maniatis, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland, M. França i N. Kuplewatzky, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/1146 z dnia 28 czerwca 2017 r. w sprawie ponownego nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych, odlewanych z żeliwa ciągliwego, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, wytwarzanych przez Jinan Meide Castings Co. Ltd (Dz.U. 2017, L 166, s. 23),

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/1146 z dnia 28 czerwca 2017 r. w sprawie ponownego nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych, odlewanych z żeliwa ciągliwego, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, wytwarzanych przez Jinan Meide Castings Co. Ltd.

                  2)

                     Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 347 z 6.11.2017


title: Sprawa T-673/17: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – Port autonome du Centre et de l’Ouest i in./Komisja (Pomoc państwa – System zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych wprowadzony w życie przez Belgię na rzecz belgijskich portów – Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym – Pojęcie działalności gospodarczej – Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym – Działalność niemająca charakteru gospodarczego – Odrębny charakter – Selektywny charakter – Artykuł 93 TFUE i art. 106 ust. 2 TFUE)

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/24

      Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – Port autonome du Centre et de l’Ouest i in./Komisja
      (Sprawa T-673/17) (1)

      (Pomoc państwa - System zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych wprowadzony w życie przez Belgię na rzecz belgijskich portów - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie działalności gospodarczej - Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym - Działalność niemająca charakteru gospodarczego - Odrębny charakter - Selektywny charakter - Artykuł 93 TFUE i art. 106 ust. 2 TFUE)
      (2019/C 406/32)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Port autonome du Centre et de l’Ouest SCRL (La Louvière, Belgia), Port autonome de Namur (Namur, Belgia), Port autonome de Charleroi (Charleroi, Belgia), Port autonome de Liège (Liège, Belgia), Région wallonne (Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J. Vanden Eynde i E. Wauters)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i S. Noë, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Belgii (przedstawiciele: J.C. Halleux, P. Cottin, L. Van den Broeck i C. Pochet, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów A. Lepièce i H. Baeyens)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/2115 z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie programu pomocy SA.38393 (2016/C, ex 2015/E) wdrożonego przez Belgię – Opodatkowanie portów w Belgii (Dz.U. 2017, L 332, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Port autonome du Centre et de l’Ouest SCRL, Port autonome de Namur, Port autonome de Charleroi, Port autonome de Liège i Région wallonne pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                     Królestwo Belgii pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 382 z 13.11.2017.


title: Sprawa T-674/17: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – Port de Bruxelles i Région de Bruxelles-Capitale/Komisja (Pomoc państwa – System zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych wprowadzony w życie przez Belgię na rzecz belgijskich portów – Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym – Pojęcie działalności gospodarczej – Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym – Działalność niemająca charakteru gospodarczego – Odrębny charakter – Selektywny charakter – Artykuł 93 TFUE i art. 106 ust. 2 TFUE)

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/25

      Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – Port de Bruxelles i Région de Bruxelles-Capitale/Komisja
      (Sprawa T-674/17) (1)

      (Pomoc państwa - System zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych wprowadzony w życie przez Belgię na rzecz belgijskich portów - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie działalności gospodarczej - Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym - Działalność niemająca charakteru gospodarczego - Odrębny charakter - Selektywny charakter - Artykuł 93 TFUE i art. 106 ust. 2 TFUE)
      (2019/C 406/33)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Port de Bruxelles (Bruksela, Belgia), Région de Bruxelles-Capitale (Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J. Vanden Eynde i E. Wauters)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i S. Noë, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Belgii (przedstawiciele: J.C. Halleux, P. Cottin, L. Van den Broeck i C. Pochet, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów A. Lepièce i H. Baeyens)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/2115 z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie programu pomocy SA.38393 (2016/C, ex 2015/E) wdrożonego przez Belgię – Opodatkowanie portów w Belgii (Dz.U. 2017, L 332, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Port de Bruxelles i Région de Bruxelles-Capitale pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                     Królestwo Belgii pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 382 z 13.11.2017.


title: Sprawa T-696/17: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – Havenbedrijf Antwerpen i Maatschappij van de Brugse Zeehaven/Komisja (Pomoc państwa – System zwolnienia z podatku dochodowego od spółek wdrożony przez Belgię na rzecz belgijskich portów – Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym – Pojęcie działalności gospodarczej – Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym – Działalność niemająca charakteru gospodarczego – Odrębny charakter – Selektywny charakter – Wniosek o zarządzenie okresu przejściowego)

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/26

      Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – Havenbedrijf Antwerpen i Maatschappij van de Brugse Zeehaven/Komisja
      (Sprawa T-696/17) (1)

      (Pomoc państwa - System zwolnienia z podatku dochodowego od spółek wdrożony przez Belgię na rzecz belgijskich portów - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie działalności gospodarczej - Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym - Działalność niemająca charakteru gospodarczego - Odrębny charakter - Selektywny charakter - Wniosek o zarządzenie okresu przejściowego)
      (2019/C 406/34)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Havenbedrijf Antwerpen NV (Antwerpia, Belgia), Maatschappij van de Brugse Zeehaven NV (Zeebruges, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci P. Wytinck, W. Panis oraz I. Letten)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i S. Noë, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Belgii (przedstawiciele: J.C. Halleux, P. Cottin, L. Van den Broeck i C. Pochet, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów A. Lepièce i H. Baeyens)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/2115 z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie programu pomocy SA.38393 (2016/C, ex 2015/E) wdrożonego przez Belgię – Opodatkowanie portów w Belgii (Dz.U. 2017, L 332, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Havenbedrijf Antwerpen NV i Maatschappij van de Brugse Zeehaven NV pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                     Królestwo Belgii pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 412 z 4.12.2017.


title: Sprawa T-755/17: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – Niemcy/ECHA (REACH – Ocena substancji – Benpat – Trwałość – Decyzja, w której ECHA żąda dodatkowych informacji – Artykuł 51 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 – Odwołanie wniesione do Rady Odwoławczej – Zadania Rady Odwoławczej – Postępowanie kontradyktoryjne – Rodzaj kontroli – Dogłębność kontroli – Kompetencje Rady Odwoławczej – Artykuł 93 ust. 3 rozporządzenia nr 1907/2006 – Kompetencje powierzone agencjom Unii – Zasada przyznania – Zasada pomocniczości – Proporcjonalność – Obowiązek uzasadnienia)

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/27

      Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – Niemcy/ECHA
      (Sprawa T-755/17) (1)

      (REACH - Ocena substancji - Benpat - Trwałość - Decyzja, w której ECHA żąda dodatkowych informacji - Artykuł 51 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 - Odwołanie wniesione do Rady Odwoławczej - Zadania Rady Odwoławczej - Postępowanie kontradyktoryjne - Rodzaj kontroli - Dogłębność kontroli - Kompetencje Rady Odwoławczej - Artykuł 93 ust. 3 rozporządzenia nr 1907/2006 - Kompetencje powierzone agencjom Unii - Zasada przyznania - Zasada pomocniczości - Proporcjonalność - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 406/35)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo T. Henze i D. Klebs, następnie D. Klebs, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (przedstawiciele: początkowo M. Heikkilä, W. Broere i C. Jacquet, a następnie W. Broere, C. Jacquet i L. Bolzonello, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Konstantinidis, R. Lindenthal i M. Noll-Ehlers, pełnomocnicy), Envigo Consulting Ltd (Huntingdon, Zjednoczone Królestwo) i Djchem Chemicals Poland S.A. (Wołomin, Polska) (przedstawiciele: R. Cana, É. Mullier i H. Widemann, adwokaci)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji A-026-2015 Rady Odwoławczej ECHA z dnia 8 września 2017 r. w zakresie, w jakim rada ta stwierdziła w niej częściową nieważność decyzji ECHA z dnia 1 października 2015 r., w której agencja ta zażądała przeprowadzenia dodatkowych badań na temat substancji benpatu (CAS 68953-84-4)

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność wydanej przez Radę Odwoławczą Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) w dniu 8 września 2017 r. decyzji A-026-2015 w zakresie, w jakim w pkt 3 sentencji tej decyzji Rada Odwoławcza zadecydowała, że należy usunąć dotyczące bioakumulacji twierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji ECHA z dnia 1 października 2015 r., w której agencja ta zażądała przeprowadzenia dodatkowych badań na temat substancji benpatu (CAS 68953-84-4).

                  2)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                     Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty, a także te poniesione przez ECHA oraz przez Envigo Consulting Ltd i Djchem Chemicals Poland S.A.

                  4)

                     Komisja pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 32 z 29.1.2018


title: Sprawa T-47/18: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – UZ/Parlament (Służba publiczna – Urzędnicy – Postępowanie dyscyplinarne – Mobbing – Kara dyscyplinarna – Obniżenie zaszeregowania i odebranie wszystkich punktów awansu – Oddalenie wniosku skarżącej o udzielenie wsparcia – Szczegółowe zasady dochodzenia administracyjnego – Wymóg bezstronności – Prawo do bycia wysłuchanym – Nieprawidłowość proceduralna – Skutki nieprawidłowości proceduralnej)

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/28

      Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – UZ/Parlament
      (Sprawa T-47/18) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Postępowanie dyscyplinarne - Mobbing - Kara dyscyplinarna - Obniżenie zaszeregowania i odebranie wszystkich punktów awansu - Oddalenie wniosku skarżącej o udzielenie wsparcia - Szczegółowe zasady dochodzenia administracyjnego - Wymóg bezstronności - Prawo do bycia wysłuchanym - Nieprawidłowość proceduralna - Skutki nieprawidłowości proceduralnej)
      (2019/C 406/37)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: UZ (przedstawiciel: adwokat J.-N. Louis)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo V. Montebello-Demogeot i Í. Ní Riagáin Düro, następnie V. Montebello-Demogeot i I. Lázaro Betancor, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE, zmierzającą, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 27 lutego 2017 r. o wymierzeniu skarżącej kary dyscyplinarnej w postaci obniżenia zaszeregowania z grupy AD 13 stopień 3 do grupy AD 12 stopień 3 oraz odebrania wszystkich punktów za osiągnięcia zdobytych w grupie zaszeregowania AD 13, a po drugie, do stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej wniosek skarżącej o udzielenie wsparcia.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 27 lutego 2017 r. o wymierzeniu UZ kary dyscyplinarnej w postaci obniżenia zaszeregowania z grupy AD 13 stopień 3 do grupy AD 12 stopień 3 wraz z odebraniem wszystkich punktów za osiągnięcia zdobytych w grupie zaszeregowania AD 13.

                  2)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                     UZ i Parlament pokryją własne koszty

         (1)  Dz.U. C 123 z 9.4.2018.


title: Sprawa T-287/18: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – M. I. Industries/EUIPO – Natural Instinct (Nature’s Variety Instinct) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Nature’s Variety Instinct – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Natural Instinct Dog and Cat food as nature intended – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/29

      Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – M. I. Industries/EUIPO – Natural Instinct (Nature’s Variety Instinct)
      (Sprawa T-287/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Nature’s Variety Instinct - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Natural Instinct Dog and Cat food as nature intended - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 406/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: M. I. Industries, Inc. (Lincoln, Nebraska, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Montañá Mora i S. Sebe Marin)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Natural Instinct Ltd (Southwark, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: E. Yates, solicitor, i N. Zweck, barrister)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 marca 2018 r. (sprawa R 1659/2017-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Natural Instinct a M. I. Industries.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     M. I. Industries, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.


title: Sprawa T-288/18: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – M. I. Industries/EUIPO – Natural Instinct (NATURE’S VARIETY INSTINCT) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego NATURE’S VARIETY INSTINCT – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Natural Instinct Dog and Cat food as nature intended – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/30

      Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – M. I. Industries/EUIPO – Natural Instinct (NATURE’S VARIETY INSTINCT)
      (Sprawa T-288/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego NATURE’S VARIETY INSTINCT - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Natural Instinct Dog and Cat food as nature intended - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 406/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: M. I. Industries, Inc. (Lincoln, Nebraska, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Montañá Mora i S. Sebe Marin)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Natural Instinct Ltd (Southwark, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: E. Yates, solicitor, i N. Zweck, barrister)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 lutego 2018 r. (sprawa R 1658/2017-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Natural Instinct a M. I. Industries.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     M. I. Industries, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.


title: Sprawa T-367/18: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – Sixsigma Networks Mexico/EUIPO Marijn van Oosten Holding (UKIO) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego UKIO – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający dwie ukośne linie, po których następują linia pionowa i okrąg – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/31

      Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – Sixsigma Networks Mexico/EUIPO Marijn van Oosten Holding (UKIO)
      (Sprawa T-367/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego UKIO - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający dwie ukośne linie, po których następują linia pionowa i okrąg - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 406/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sixsigma Networks Mexico, SA de CV (Meksyk, Meksyk) (przedstawiciele: adwokaci, C. Casas Feu i J. Dorado Lopez-Lozano)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Kusturovic, D. Gája i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Marijn van Oosten Holding BV (Amsterdam, Niderlandy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 marca 2018 r. (sprawa R 1536/2017-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy spółkami: Sixsigma Networks Mexico a Marijn van Oosten Holding.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Sixsigma Networks Mexico, SA de CV zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 267 z 6.8.2018.


title: Sprawa T-378/18: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2019 r. – NHS/EUIPO – HLC SB Distribution (CRUZADE) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego CRUZADE – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy SANTA CRUZ – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Brak wzmocnionego charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego)

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/31

      Wyrok Sądu z dnia 19 września 2019 r. – NHS/EUIPO – HLC SB Distribution (CRUZADE)
      (Sprawa T-378/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego CRUZADE - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy SANTA CRUZ - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Brak wzmocnionego charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego)
      (2019/C 406/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: NHS, Inc. (Santa Cruz, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat P. Olson)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: V. Ruzek i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: HLC SB Distribution, SL (Irún, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 kwietnia 2018 r. (sprawa R 1217/2017-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między NHS a HLC SB Distribution.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     NHS, Inc., pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018.


title: Sprawa T-716/18: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – The Logistical Approach/EUIPO – Idea Groupe (Idealogistic Compass Greatest care in getting it there) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Idealogistic Compass Greatest care in getting it there – Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy IDÉA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/32

      Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – The Logistical Approach/EUIPO – Idea Groupe (Idealogistic Compass Greatest care in getting it there)
      (Sprawa T-716/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Idealogistic Compass Greatest care in getting it there - Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy IDÉA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 406/42)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: The Logistical Approach BV (Uden, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci R. Milchior i S. Charbonnel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: V. Ruzek, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Idea Groupe (Montoir de Bretagne, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Langlais i C. Guyot)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 września 2018 r. (sprawa R 2062/2017-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Idea Groupe a The Logistical Approach.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 21 września 2018 r. (sprawa R 2062/2017-4).

                  2)

                     EUIPO i Idea Groupe pokrywają własne koszty oraz, każde z nich, po połowie kosztów poniesionych przez The Logistical Approach BV.

         (1)  Dz.U. C 44 z 4.2.2019.


title: Sprawa T-67/19: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – Sixsigma Networks Mexico/EUIPO – Dokkio (DOKKIO) (Unijny znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Słowny znak towarowy DOKKIO – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający dwie ukośne linie, po których następują linia pionowa i okrąg – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/33

      Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – Sixsigma Networks Mexico/EUIPO – Dokkio (DOKKIO)
      (Sprawa T-67/19) (1)

      (Unijny znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy DOKKIO - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający dwie ukośne linie, po których następują linia pionowa i okrąg - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 406/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sixsigma Networks Mexico, SA de CV (Meksyk, Meksyk) (przedstawiciel: adwokat C. Casas Feu)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Śliwińska, J. Crespo Carrillo i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Dokkio, Inc. (San Mateo, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci, A. Kylhammar i L. Morin)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 listopada 2018 r. (sprawa R 1187/2018-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy spółkami Sixsigma Networks Mexico a Dokkio.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona

                  2)

                     Sixsigma Networks Mexico, SA de CV zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 112 z 25.3.2019.


title: Sprawa T-632/16: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2019 r. – DD/FRA

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/34

      Skarga wniesiona w dniu 23 września 2019 r. – DD/FRA
      (Sprawa T-632/16)
      (2019/C 406/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: DD (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

         Strona pozwana: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  przyznanie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, opisaną w niniejszej skardze, szacowanego ex aequo et bono na EUR 100 000;

                  —

                  stwierdzenie nieważności dyrektora Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) z dnia 19 listopada 2018 r. oddalającej wniosek strony skarżącej złożony na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego;

                  —

                  w stosownym razie stwierdzenia nieważności decyzji dyrektora Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) z dnia 12 czerwca 2019 r. oddalającej zażalenie wniesione przez stronę skarżącą na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego na wspomnianą decyzję z dnia 19 listopada 2018 r.;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, iż pozwana nie wysłuchała strony skarżącej i nie wydała decyzji na podstawie art. 3 załącznika IX do regulaminu pracowniczego w następstwie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 8 października 2015 r. w sprawach połączonych F-106/13 i F-25/14, DD/Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (EU:F:2015:118).

                  2.

                  Zarzut drugi, iż dochodzenie administracyjne i pierwotne postępowanie dyscyplinarne nie zostały prawidłowo wszczęte.

                  3.

                  Zarzut trzeci, iż pozwana nie zadośćuczyniła krzywdzie doznanej przez stronę skarżącą z tytułu decyzji o udzieleniu nagany, której nieważność stwierdził Sąd do spraw Służby Publicznej w ww. wyroku.

                  4.

                  Zarzut czwarty, iż pozwana nie wykonała ww. wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej i nie przeprowadziła postępowania poprzedzającego postępowanie dyscyplinarne w rozsądnym czasie i z należytą starannością.

                  5.

                  Zarzut piąty, iż wszczęcie i prowadzenie dochodzenia administracyjnego odbyły się z naruszeniem rozporządzenia (WE) nr 45/2001 (1), regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i prawa do życia prywatnego (art. 7 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej).

                  6.

                  Zarzut szósty, iż pozwana wielokrotnie formułowała bezpodstawne, zniesławiające i obraźliwe stwierdzenia na temat strony skarżącej, co stanowiło naruszenie zasady res judicata, domniemania niewinności i obowiązku staranności.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).


title: Sprawa T-640/19: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2019 r. – Sasol Germany i in./ECHA

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/35

      Skarga wniesiona w dniu 25 września 2019 r. – Sasol Germany i in./ECHA
      (Sprawa T-640/19)
      (2019/C 406/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sasol Germany GmbH (Hamburg, Niemcy), SI Group - Béthune (Béthune, Francja), BASF SE (Ludwigshafen am Rhein, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu, P. Sellar i S. Saez Moreno)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w zakresie, w jakim włącza on 4-tert-butylofenolu (PTBP) jako substancję wzbudzającą szczególnie duże obawy na kandydacką listę substancji do ewentualnego włączenia do załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (1).

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia kryteriów oceny zaburzeń endokrynologicznych i podejścia opartego na ciężarze dowodu, ponieważ strona pozwana nie wykazała, że istnieją dowody naukowe potwierdzające prawdopodobieństwo wystąpienia poważnych skutków dla zdrowia ludzkiego lub środowiska naturalnego.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 57 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 odnoszącego się do „równoważnego poziomu obaw”, ponieważ

                              —

                              po pierwsze, ocena „równoważnego poziomu obaw” wymagana rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006 nie uwzględniała czynników innych niż te związane z zagrożeniami wynikającymi ze swoistych właściwości substancji oraz pomijała czynniki, takich jak podatność PTBP na biodegradację, które były niezbędne do przeprowadzenia oceny (lub opierały się jedynie na przypuszczeniach);

                              —

                              po drugie, wnioskujące państwo członkowskie – Niemcy, oparło się na niewiarygodnych danych i bezpodstawnym porównaniu z właściwościami innej substancji;

                              —

                              po trzecie, w zaskarżonej decyzji stwierdza się, że PTBP jest równoważna substancji CMR, co nie jest uzasadnione żadną oceną naukową.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący oczywistego błędu w ocenie/braku starannego rozważenia wszystkich istotnych informacji, a w szczególności danych dotyczących narażenia.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności/braku wyboru najmniej uciążliwych opcji.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności/braku przeprowadzenia właściwej analizy możliwości zarządzania ryzykiem z uwzględnieniem już zastosowanych środków zarządzania ryzykiem.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1).


title: Sprawa T-661/19: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2019 r. – Sasol Germany i in./Komisja

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/36

      Skarga wniesiona w dniu 27 września 2019 r. – Sasol Germany i in./Komisja
      (Sprawa T-661/19)
      (2019/C 406/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sasol Germany GmbH (Hamburg, Niemcy), SI Group - Béthune (Béthune, Francja), BASF SE (Ludwigshafen am Rhein, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu, P. Sellar i S. Saez Moreno)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzja wykonawczej Komisji (UE) 2019/1194 z dnia 5 lipca 2019 r. w sprawie identyfikacji 4-tert-butylofenolu (PTBP) jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy zgodnie z art. 57 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2019, L 187, s. 41);

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów, które są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-640/19, Sasol Germany i in./ECHA lub do nich podobne.