title: Sprawa C-523/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — skarga wniesiona przez A (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Przedmiotowy zakres stosowania — Pojęcie sprawy cywilne — Orzeczenie w sprawie objęcia dziecka opieką i umieszczenia go poza jego rodziną w rodzinie zastępczej — Miejsce stałego pobytu dziecka — Środki zabezpieczające — Jurysdykcja)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/14

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — skarga wniesiona przez A
   (Sprawa C-523/07) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Przedmiotowy zakres stosowania - Pojęcie „sprawy cywilne” - Orzeczenie w sprawie objęcia dziecka opieką i umieszczenia go poza jego rodziną w rodzinie zastępczej - Miejsce stałego pobytu dziecka - Środki zabezpieczające - Jurysdykcja)
   2009/C 141/22
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: A

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Korkein Hallinto-oikeus — Wykładnia art. 1 ust. 2 lit. d), art. 8 ust. 1, art. 13 ust. 1 i art. 20 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338, s. 1) — Wykonanie decyzji wydanej w formie jednego tylko orzeczenia o objęciu dziecka opieką i umieszczeniu go poza jego rodziną stanowiącego publiczno-prawny środek ochrony dziecka — Sytuacja dziecka mającego zwykłe miejsce zamieszkania [stałe miejsce pobytu] w jednym państwie członkowskim, ale przebywającego w innym państwie członkowskim, w którym nie ma stałego miejsca zamieszkania

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 należy interpretować w ten sposób, że zakresem znaczeniowym pojęcia „sprawy cywilne” w rozumieniu tego przepisu objęte jest orzeczenie o natychmiastowym objęciu dziecka opieką i umieszczeniu go poza jego rodziną, jeżeli stanowi ono publicznoprawny środek ochrony dziecka.

               2)

               Pojęcie „zwykłe miejsce zamieszkania” [stałe miejsce pobytu] w rozumieniu art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003 należy interpretować w taki sposób, że miejsce stałego pobytu znajduje się tam, gdzie dziecko wykazuje pewną integrację ze środowiskiem społecznym i rodzinnym. Należy w szczególności wziąć pod uwagę trwałość, zgodność z prawem, warunki oraz motywy pobytu i przenosin rodziny do danego państwa członkowskiego, obywatelstwo dziecka, miejsce i warunki uczęszczania do szkoły, znajomość języków, a także więzi rodzinne i społeczne dziecka w tym państwie członkowskim. Do sądu krajowego należy ustalenie miejsca stałego pobytu dziecka w oparciu o wszystkie istotne okoliczności faktyczne danego przypadku.

               3)

               Zabezpieczający środek ochronny, taki jak objęcie dziecka ochroną, może zostać zastosowany przez sąd krajowy zgodnie z art. 20 rozporządzenia 2201/2003, gdy spełnione zostały następujące warunki:

                           —

                           środek ten jest pilny,

                           —

                           jest stosowany względem osób znajdujących się w danym państwie członkowskim i

                           —

                           ma on charakter tymczasowy.

                     Sposób wykonania tego środka, a także jego moc wiążąca są określane zgodnie z prawem krajowym. Po zastosowaniu środka zabezpieczającego sąd krajowy nie jest zobowiązany do przekazania sprawy właściwemu sądowi innego państwa członkowskiego. Jednak w zakresie, w jakim ochrona nadrzędnego interesu dziecka tego wymaga, sąd krajowy, który zastosował środki tymczasowe lub zabezpieczające powinien poinformować o tym — bezpośrednio lub za pośrednictwem organu centralnego wyznaczonego na podstawie art. 53 rozporządzenia 2201/2003 — właściwy sąd innego państwa członkowskiego.

               4)

               Jeżeli sąd danego państwa członkowskiego nie jest właściwy, powinien on stwierdzić brak swojej właściwości, przy czym nie jest on zobowiązany do przekazania sprawy innemu sądowi. Jednakże w zakresie, w jakim wymaga tego nadrzędny interes dziecka, sąd krajowy, który z urzędu stwierdził brak swojej właściwości, powinien o tym poinformować — bezpośrednio lub za pośrednictwem organu centralnego wyznaczonego na podstawie art. 53 rozporządzenia nr 2201/2003 — właściwy sąd innego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008.


title: Sprawa T-68/09: Wyrok Sądu z dnia 10 października 2014 r. – Soliver przeciwko Komisji [Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek szkła samochodowego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Porozumienia w przedmiocie podziału rynków i wymiany istotnych informacji handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Jednolite i ciągłe naruszenie — Uczestnictwo w naruszeniu]

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/27

         Wyrok Sądu z dnia 10 października 2014 r. – Soliver przeciwko Komisji
   (Sprawa T-68/09) (1)

   ([Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek szkła samochodowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Porozumienia w przedmiocie podziału rynków i wymiany istotnych informacji handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Jednolite i ciągłe naruszenie - Uczestnictwo w naruszeniu])
   2014/C 421/36
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Soliver NV (Roulers, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci H. Gilliams, J. Bocken i T. Baumé)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, M. Kellerbauer i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 6815 wersja ostateczna z dnia 12 listopada 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.125 – Szkło samochodowe), zmienionej decyzją Komisji C(2009) 863 wersja ostateczna z dnia 11 lutego 2009 r., w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej, a tytułem żądania ewentualnego – żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 lit. d) i art. 2 lit. d) decyzji Komisji C(2008) 6815 wersja ostateczna z dnia 12 listopada 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.125 – Szkło samochodowe), zmienionej decyzją Komisji C(2009) 863 wersja ostateczna z dnia 11 lutego 2009 r., w zakresie, w jakim, po pierwsze, Komisja stwierdza w niej uczestnictwo Soliver NV – w okresie od dnia 19 listopada 2001 r. do dnia 11 marca 2003 r. – w niezgodnym z prawem kartelu na rynku szkła samochodowego w Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG), a po drugie, nakłada z tego tytułu na owo przedsiębiorstwo grzywnę w wysokości 4 3 96  000 EUR.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009.


title: Sprawa T-23/13: Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2013 r. — Senz Technologies przeciwko OHIM — Impliva (Parasole)

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/19

         Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2013 r. — Senz Technologies przeciwko OHIM — Impliva (Parasole)
   (Sprawa T-23/13)
   2013/C 101/42
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Senz Technologies BV (Delft, Niderlandy) (przedstawiciele: W. Hoyng i C. Zeri, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Impliva BV (Amsterdam, Niderlandy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 26 września 2012 r. w sprawie R 2459/2010-3;

               —

               uwzględnienie argumentów wysuniętych przed Sądem i uznanie za ważną rejestracji zarejestrowanego wzoru wspólnotowego nr 000579032-0002;

               —

               nakazanie Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: wzór „Parasole” — zarejestrowany wzór wspólnotowy nr 000579032-0002

      Właściciel wzoru wspólnotowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego: Impliva BV

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: wniosek o unieważnienie prawa do wzoru został oparty na art. 4 i 9 rozporządzenia Rady nr 6/2002

      Decyzja Wydziału Unieważnień: uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 i art. 6 w związku z art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 6/2002.


title: Sprawa F-28/16: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2016 r. – ZZ/Komisja

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/45

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2016 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-28/16)
   (2016/C 296/57)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej w przedmiocie nieprzyjęcia w rozsądnym terminie środków wykonawczych do wyroku F-96/13 oraz stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 22 grudnia 2015 r., która poprzez przeniesienie skarżącego z urzędu z przedstawicielstwa na Zachodnim Brzegu Jordanu i w Strefie Gazy we Wschodniej Jerozolimie do DG Mobilność i transport, dyrekcja ds. wspólnych zasobów MOVE/ENER w Brukseli, stanowiła decyzję potwierdzającą odmowę wykonania przytoczonego wyroku.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w przedmiocie nieprzyjęcia środków wykonawczych do wyroku w sprawie F-96/13 oraz decyzji z dnia 22 grudnia 2015 r. w sprawie przeniesienia skarżącego z urzędu w interesie służby z przedstawicielstwa Unii Europejskiej na Zachodnim Brzegu Jordanu i w Strefie Gazy (Wschodnia Jerozolima) do dyrekcji generalnej ds. Mobilności i transportu (MOVE) w Brukseli z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2013 r., która stanowi decyzję wyłącznie potwierdzającą i została wykonana ponad 3 lata temu;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa F-111/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 12 grudnia 2007 r. — Kerelov przeciwko Komisji (Służba publiczna — Oczywista niedopuszczalność — Artykuł 44 ust. 1 lit. c) regulaminu Sądu Pierwszej Instancji)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/64

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 12 grudnia 2007 r. — Kerelov przeciwko Komisji
   (Sprawa F-111/07)
   (Służba publiczna - Oczywista niedopuszczalność - Artykuł 44 ust. 1 lit. c) regulaminu Sądu Pierwszej Instancji)
   (2008/C 64/106)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Georgi Kerelov (Pazardzhik, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat A. Kerelov)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji EPSO z dnia 14 grudnia 2006 r. o niezwróceniu się do skarżącego o wypełnienie aplikacji celem możliwego dopuszczenia do udziału w konkursie oraz wniosek o naprawienie w ten sposób poniesionej szkody
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron pokryje własne koszty.


title: Sprawa T-89/09: Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2009 r. — Pollmeier Massivholz przeciwko Komisji

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/14

         Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2009 r. — Pollmeier Massivholz przeciwko Komisji
   (Sprawa T-89/09)
   2009/C 129/25
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Pollmeier Massivholz GmbH & Co. KG (Creuzburg, Niemcy) (przedstawiciele: J. Heithecker i F. von Alemann, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 21 października 2008 r. wydanej w postępowaniu „Pomoc państwa N 512/2007 — Niemcy, Abalon Hardwood GmbH”;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 15 grudnia 2008 r. wydanej w postępowaniu „CP 195/2007 — Abalon Hardwood Hessen GmbH”;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 21 października 2008 r. wydaną w postępowaniu „Pomoc państwa N 512/2007 — Niemcy, Abalon Hardwood Hessen GmbH”, w której Komisja nie wniosła żadnych zastrzeżeń co do szeregu środków pomocowych przeznaczonych na budowę nowego tartaku, przyznanych na rzecz Abalon Hardwood Hessen GmbH — bezpośredniego konkurenta skarżącej — a także decyzję Komisji z dnia 15 grudnia 2008 r. — którą Komisja umorzyła toczące się przed nią w tej sprawie postępowanie odwoławcze CP 195/2007.
   W uzasadnieniu swej skargi skarżąca podnosi siedem zarzutów.
   Po pierwsze zaskarżone decyzje naruszają art. 88 ust. 2 i 3 WE, a także rozporządzenie (WE) nr 659/1999 (1), ponieważ dokonując oceny zgłoszonych środków pomocowych pozwana błędnie oceniła stan prawny istniejący na dzień zatwierdzania pomocy, przez co doszła do wniosków sprzecznych z obowiązującym prawem.
   W drugiej kolejności skarżąca podnosi — na wypadek, gdyby Sąd oddalił zarzut pierwszy — że pozwana naruszyła art. 88 ust. 3 WE oraz rozporządzenie nr 659/1999 przez to, że w odniesieniu do zgłoszonej pomocy prowadziła postępowanie na podstawie art. 4 rozporządzenia nr 659/1999, mimo iż pomoc ta została już przyznana.
   Po trzecie pozwana naruszyła art. 88 ust. 2 i 3 WE przez to, że mimo wystąpienia poważnych trudności w zakresie oceny nie wszczęła ona formalnego postępowania dowodowego.
   Po czwarte pozwana naruszyła ciążący na niej obowiązek starannego i bezstronnego rozpoznania sprawy, gdyż najwyraźniej w ogóle nie rozważyła ona szeregu istotnych argumentów podniesionych przez skarżącą.
   Po piąte zaskarżone decyzje zawierają braki w uzasadnieniu.
   Po szóste pozwana naruszyła prawo skarżącej do rzeczywistego uczestnictwa w postępowaniu, jako że nie poinformowała ona skarżącej o tym, jaki rodzaj postępowania został przez nią wybrany.
   Po siódme pozwana naruszyła art. 87 ust. 1 i art. 88 ust. 3 WE poprzez błędne obliczenie wartości pomocy udzielonej w formie poręczeń.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE


title: Sprawa T-429/15: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2015 r. – Monster Energy/OHIM – Mad Catz Interactive (MAD CATZ)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/37

         Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2015 r. – Monster Energy/OHIM – Mad Catz Interactive (MAD CATZ)
   (Sprawa T-429/15)
   (2015/C 320/54)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Monster Energy Company (Corona, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciel: P. Brownlow, Solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mad Catz Interactive, Inc. (San Diego, Stany Zjednoczone Ameryki)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „MAD CATZ” – zgłoszenie nr 11 390 846

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21.05.2015 w sprawie R 2176/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 23 czerwca 2014 r. w mającej za przedmiot sprzeciw sprawie B 2 182 312;

               —

               odrzucenie znaku, wobec którego zgłoszono sprzeciw, w odniesieniu do wszystkich towarów z klasy 25;

               —

               obciążenie OHIM własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-52/11: Wyrok Sądu z dnia 19 kwietnia 2013 r. — Aecops przeciwko Komisji (EFS — Cykl szkoleń — Obniżenie kwoty pierwotnie przyznanej pomocy finansowej — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Przedawnienie — Bezpieczeństwo prawne — Prawo do obrony — Rozsądny termin — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/39

         Wyrok Sądu z dnia 19 kwietnia 2013 r. — Aecops przeciwko Komisji
   (Sprawa T-52/11) (1)

   (EFS - Cykl szkoleń - Obniżenie kwoty pierwotnie przyznanej pomocy finansowej - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Przedawnienie - Bezpieczeństwo prawne - Prawo do obrony - Rozsądny termin - Obowiązek uzasadnienia)
   2013/C 156/70
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops) (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: początkowo J. da Cruz Vilaça i L. Pinto Monteiro, a następnie L. Pinto Monteiro, P. Farinha Alves i N. Morais Sarmento, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 27 października 2010 r. określającej ostateczną kwotę wydatków kwalifikujących się do pomocy finansowej z Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) przyznanej skarżącej na działania w ramach szkoleń decyzją nr C(89) 0570 z dnia 22 marca 1989 r. na finansowanie cyklu szkoleń (sprawa 89 0979 P3).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops) zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 139 z 7.5.2011.


title: Sprawa C-138/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad — Varna (Bułgaria) w dniu 15 marca 2012 r. — Rusedespred OOD przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” — Varna pri Tsentralno Upravlenie na Natsionalnata Agentsia za Prihodite

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad — Varna (Bułgaria) w dniu 15 marca 2012 r. — Rusedespred OOD przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” — Varna pri Tsentralno Upravlenie na Natsionalnata Agentsia za Prihodite
   (Sprawa C-138/12)
   2012/C 151/38
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen sad — Varna

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Rusedespred OOD

      Strona pozwana: Direktor na Direktsia „Obzhalvane I upravlenie na izpalnenieto” — Varna pri Tsentralno Upravlenie na Natsionalnata Agentsia za Prihodite

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z zasadą neutralności podatkowej podatnik jest uprawniony, w ramach określonego terminu przedawnienia, do żądania zwrotu nieprawidłowo wyszczególnionego i nienależnego podatku od wartości dodanej, jeśli na podstawie prawa krajowego transakcja, z tytułu której podatnik naliczył podatek jest zwolniona z podatku, zagrożenie wpływów z podatków nie występuje i nie podlega zastosowaniu przewidziana w przepisach krajowych regulacja dotycząca sprostowania faktur?

               2)

               Czy wspólny system podatku od wartości dodanej oraz zasady neutralności, skuteczności i równego traktowania sprzeciwiają się opartej na przepisie krajowym stanowiącym transpozycję art. 203 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) odmowie organu podatkowego zwrotu podatnikowi podatku od wartości dodanej wyszczególnionego na fakturze wystawionej przez tego podatnika, jeżeli podatek ten nie jest należny z uwagi na fakt, że dotyczy transakcji zwolnionej z podatku, który został jednak niepoprawnie wyszczególniony na fakturze, naliczony i uiszczony, przy czym nabywcy albo usługobiorcy odmówiono już, mocą ostatecznej decyzji, prawo do odliczenia podatku naliczonego w odniesieniu do tej samej transakcji, uzasadniając to, że dostawca albo usługodawca naliczył podatek niezgodnie z prawem?

               3)

               Czy podatnik może się bezpośrednio powołać na obowiązujące we wspólnym systemie podatku od wartości dodanej zasady, a konkretnie na zasadę neutralności podatkowej oraz skuteczności, aby sprzeciwić się przepisowi krajowemu lub jego stosowaniu przez organy podatkowe lub sądy, przez co narusza się ww. zasady względnie brakowi przepisu krajowego, który to brak naruszałby wymienione zasady?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1


title: Sprawa F-53/09: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2009 r. — J przeciwko Komisji

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/64

         Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2009 r. — J przeciwko Komisji
   (Sprawa F-53/09)
   2009/C 180/119
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: J (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej wniosek strony skarżącej o uznanie choroby, na którą cierpi, za chorobę zawodową, a także decyzji o obciążeniu jej opłatami i kosztami wyznaczonego przez nią lekarza oraz połową opłat i kosztów dodatkowych trzeciego lekarza komisji lekarskiej.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji oddalającej wniosek strony skarżącej o uznanie za chorobę zawodową w rozumieniu art. 73 regulaminu pracowniczego choroby, na którą cierpi i która uniemożliwia jej sprawowanie funkcji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o obciążeniu jej opłatami i kosztami wyznaczonego przez nią lekarza oraz połową opłat i kosztów dodatkowych trzeciego lekarza komisji lekarskiej;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej symbolicznego euro jako zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa T-268/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 26 maja 2011 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 15 marca 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-120/07 Strack przeciwko Komisji

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/31

         Odwołanie wniesione w dniu 26 maja 2011 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 15 marca 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-120/07 Strack przeciwko Komisji
   (Sprawa T-268/11 P)
   2011/C 232/56
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall oraz B. Eggers, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Guido Strack (Kolonia, Niemcy)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 marca 2011 r. w sprawie F-120/07 Strack przeciwko Komisji;

               —

               obciążenie obu stron własnymi kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami niniejszego odwołania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi zasadniczo trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa Unii poprzez błędną wykładnię art. 4 załącznika V do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”)

                           —

                           Po pierwsze, Sąd do spraw Służby Publicznej, naruszając prawo Unii oraz wbrew utrwalonemu orzecznictwu, dokonał wykładni art. 4 ust. 1 załącznika V do regulaminu pracowniczego w taki sposób, jak gdyby nie regulował on kwestii przeniesienia roszczeń urlopowych w przypadku długiej choroby.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa Unii poprzez błędne pod względem prawnym określenie zakresu stosowania oraz skutków art. 1 lit. e) ust. 2 regulaminu pracowniczego.

                           —

                           Po drugie, Sąd do spraw Służby Publicznej, również naruszając prawo Unii i wadliwe uzasadniając, błędnie zinterpretował zakres stosowania art. 1 lit. e) ust. 2 regulaminu pracowniczego jako ogólny obowiązek instytucji do zagwarantowania pracownikom w zakresie wszystkich warunków pracy w dziedzinie bezpieczeństwa przynajmniej standardów określonych w dyrektywach uchwalonych na podstawie art. 153 TFUE. Artykuł 1 lit. e) ust. 2, który został wprowadzony w ramach reformy regulaminu pracowniczego w 2004 r., ma na celu jedynie zlikwidowanie luki w zakresie brakujących w regulaminie pracowniczym przepisów o charakterze technicznym dla zagwarantowania zdrowia i bezpieczeństwa pracowników w siedzibie instytucji (np. ochrona przeciwpożarowa, środki niebezpieczne, wentylacja, ergonomia itd.). W ten sposób regulamin pracowniczy zezwala odtąd na stosowanie minimalnych standardów określonych w dyrektywach względnie w przepisach prawa krajowego uchwalonych w ich wykonaniu. Przepis ten jednak nie może i nie powinien dotyczyć uregulowanych ostatecznie przez prawodawcę regulaminu pracowniczego warunków pracy w zakresie przenoszenia prawa do zaległego urlopu oraz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Sąd do spraw Służby Publicznej, dochodząc do takiego wniosku, nie tylko naruszył dane przepisy regulaminu pracowniczego oraz orzecznictwo Sądu, lecz także zasadę pewności prawa.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa procesowego

                           —

                           Po trzecie, Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo procesowe, ponieważ zbadał z urzędu — jako pierwszy zarzut skargi — naruszenie art. 1 lit. e) ust. 2 regulaminu pracowniczego i de facto pozbawił mocy obowiązującej przepis regulaminu pracowniczego, mimo że nie podniesiono zarzutu niezgodności z prawem i nie umożliwiono Radzie i Parlamentowi Unii Europejskiej przystąpienia do sprawy.


title: Sprawa T-80/09 P: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2011 r. — Komisja przeciwko Q (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Odwołanie wzajemne — Mobbing — Artykuł 12a regulaminu pracowniczego — Komunikat w sprawie polityki w dziedzinie mobbingu w Komisji — Obowiązek wspomagania ciążący na administracji — Artykuł 24 regulaminu pracowniczego — Zakres — Wniosek o udzielenie wsparcia — Tymczasowe rozwiązania mające na celu odseparowanie — Obowiązek staranności — Odpowiedzialność — Wniosek o odszkodowanie — Nieograniczone prawo orzekania — Warunki wdrożenia — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Skarga o stwierdzenie nieważności — Interes prawny)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/32

         Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2011 r. — Komisja przeciwko Q
   (Sprawa T-80/09 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Odwołanie wzajemne - Mobbing - Artykuł 12a regulaminu pracowniczego - Komunikat w sprawie polityki w dziedzinie mobbingu w Komisji - Obowiązek wspomagania ciążący na administracji - Artykuł 24 regulaminu pracowniczego - Zakres - Wniosek o udzielenie wsparcia - Tymczasowe rozwiązania mające na celu odseparowanie - Obowiązek staranności - Odpowiedzialność - Wniosek o odszkodowanie - Nieograniczone prawo orzekania - Warunki wdrożenia - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Skarga o stwierdzenie nieważności - Interes prawny)
   2011/C 252/75
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Joris, D. Martin i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Q (Domsjö, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i Y. Minatchy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 9 grudnia 2008 r. w sprawie F-52/05 Q przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 9 grudnia 2008 r. w sprawie F-52/05, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, zostaje uchylony w zakresie, w jakim w pkt 2 sentencji obciążono Komisję Wspólnot Europejskich wypłatą na rzecz Q odszkodowania w wysokości 500 EUR oraz kwoty 15 000 EUR w stopniu, w jakim kwota ta ma na celu zadośćuczynienie za krzywdę doznaną przez Q ze względu na podnoszoną zwłokę we wszczęciu dochodzenia administracyjnego, i w zakresie, w jakim — dla celów oddalenia skargi w pierwszej instancji w odniesieniu do pozostałego zakresu w pkt 3 sentencji — rozstrzygnięto w pkt 147–189 uzasadnienia o „zarzucie mobbingu podnoszonym przez [Q]” i orzeczono w pkt 230 uzasadnienia o braku potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności dotyczących jej sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej, sporządzonych odpowiednio za okresy od dnia 1 stycznia do dnia 31 października i od dnia 1 listopada do dnia 31 grudnia 2003 r.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie główne i odwołanie wzajemne zostają oddalone.

               3)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej do ponownego rozpoznania w przedmiocie żądań dotyczących stwierdzenia nieważności wyżej wymienionych sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej oraz w przedmiocie kwoty należnej Q od Komisji wyłącznie z tytułu krzywdy wynikającej z odmowy przyjęcia przez Komisję tymczasowego rozwiązania mającego na celu odseparowanie.

               4)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa C-445/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 28 maja 2013 r. w sprawie T-178/11 Voss of Norway ASA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 6 sierpnia 2013 r. przez Voss of Norway ASA

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/40

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 28 maja 2013 r. w sprawie T-178/11 Voss of Norway ASA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 6 sierpnia 2013 r. przez Voss of Norway ASA
   (Sprawa C-445/13 P)
   2013/C 344/70
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Voss of Norway ASA (przedstawiciele: adwokaci F. Jacobacci, B La Tella)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 28 maja 2013 r. (T-178/11);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszym odwołaniu Voss of Norway ASA (zwana dalej „Voss”) wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (zwanego dalej „Sądem”) wydanego w dniu 28 maja 2013 r. w sprawie T-178/11 (zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”), na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej (zwanej dalej „Izbą Odwoławczą”) Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie R 785/2010-1 (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), którą uwzględniono złożony przez Nordic Spirit wniosek o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego (zwanego dalej „wspólnotowym stanowiącym kształt towaru znakiem towarowym”) zarejestrowanego przez Voss w dniu 3 grudnia 2004 r.
   Odwołanie opiera się na następujących zarzutach:

                     Zarzut pierwszy: w zaskarżonym wyroku nie uwzględniono wysuniętego przez Voss przed Sądem zarzutu drugiego, a mianowicie, że nastąpiło odwrócenie ciężar dowodu przed Izbą Odwoławczą.

               Sąd nie zweryfikował czy Izba Odwoławcza naruszyła prawo w odniesieniu do kwestii proceduralnej ciężaru dowodu. Ten zarzut prawny posiada niezależne znaczeniu o zakresie ogólnym w stosunku do uregulowań w dziedzinie wspólnotowego znaku towarowego. Ta reguła odwrócenia ciężaru dowodu, która stoi w sprzeczności z ogólnymi zasadami prawa, mogłaby stać się elementem zbioru właściwego orzecznictwa. Jedynie z tego względu należałoby stwierdzić nieważność decyzji Izby Odwoławczej i uchylić zaskarżony wyrok.

                     Zarzut drugi: Sąd również w sposób błędny przeniósł ciężar dowodu.

               Sąd przeniósł również ciężar dowodu, który spoczywał wyłącznie na Nordic Spirit, jako na stronie wnoszącej o unieważnienie prawa do znaku i kwestionującej ważność zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego, nakładając na Voss obowiązek przedstawienia konkretnych dowodów wykazujących charakter odróżniający należącego do Voss stanowiącego kształt towaru znaku towarowego. W tym celu Sąd przytoczył orzecznictwo odnoszące się do zgłoszeń do rejestracji znaków towarowych — oraz do niezarejestrowanych znaków towarowych — które nie korzystały z domniemania ważności, jak to ma miejsce w przypadku należącego do Voss stanowiącego kształt towaru znaku towarowego. Stanowi to wyraźne naruszenie reguł gwarantujących prawo do rzetelnego procesu, art. 99 rozporządzenia nr 40/94 (1) i zasady 37 lit. b) ppkt iv) rozporządzenia nr 2868/95 (2), co samo w sobie wystarczy do tego, aby uchylić zaskarżony wyrok.

               Zarzut trzeci: błędne zdefiniowanie norm i zwyczajów panujących w rozpatrywanym sektorze, co stanowi naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94
               Sąd słusznie stwierdził w pkt 45, że należy zweryfikować czy zakwestionowany wspólnotowy znak towarowy odbiega w sposób znaczący od norm i zwyczajów panujących w rozpatrywanym sektorze. Zatem analiza czy znak towarowy o kształcie trójwymiarowym posiada charakter odróżniający wymaga przede wszystkim zbadania „norm panujących w danym sektorze”, aby następnie ustalić czy konsument jest w stanie odróżnić konkretny trójwymiarowy znak towarowy od innych przedsięwzięć.
               Niemniej jednak sposób, w jaki Sąd zidentyfikował te ostatnie jest daleki od przedstawienia dobrze ugruntowanej definicji „norm” z sektora napojów. Wskazówki udzielone przez Sąd dotyczące norm panujących w tym sektorze są po pierwsze błędne z punktu widzenia faktycznego (odniesienie do nieistniejącej „części cylindrycznej”) i tak niejasne i ogólne, że gdyby zostały zastosowane — to żadna butelka do napoju nie spełniłaby kryterium charakteru odróżniającego (nawet sławna butelka od Coca-Coli, w sytuacji gdyby stała się przedmiotem postępowania o unieważnienie prawa do znaku). Wydział Unieważnień natomiast prawidłowo zdefiniował normy panujące w rozpatrywanym sektorze.
               Ponadto Izba Odwoławcza w swej decyzji R 2465/2011-2 z dnia 1 lutego 2012 r. (Freixenet przeciwko OHIM) orzekła w pkt 36, że „poprzednio ani ekspert ani izba nie przedstawiali dokumentów, które zawierałyby odniesienia do rzeczywistej sytuacji istniejącej na rynku w momencie złożenia wniosku o unieważnienie prawa do znaku
                     oraz nie określali ani też wskazywali konkretnych przykładów identycznych lub podobnych butelek powszechnie używanych w danym sektorze przed tą datą. Zaniechanie to stanowi wystarczającą podstawę do uwzględnienia odwołania
                  ” W konsekwencji nie podając konkretnych przykładów norm, jakie panują w rozpatrywanym sektorze Sąd wyraźnie naruszył art, 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.

                     Zarzut czwarty: Naruszenie prawa w zakresie oceny charakteru odróżniającego należącego do Voss stanowiącego kształt butelki znaku towarowego — Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94

               Z orzecznictwa, jakie ma zastosowanie w odniesieniu do charakteru odróżniającego wynika, że znak towarowy należy rozpatrywać i oceniać całościowo i że ocena każdego z jego elementów składowych pomaga jedynie przy dokonywaniu całościowej oceny, lecz nie może jej zastępować. W zaskarżonym wyroku Sąd ocenił każdy z elementów składowych indywidulanie, a nie dokonał oceny znaku towarowego jako całości.
               W konsekwencji Sąd naruszył prawo dokonując oceny czy znak towarowy posiada charakter odróżniający, ponieważ nie uwzględnił — do czego był zobowiązany — całościowego wrażenia wywieranego przez znak towarowy, a zastosował błędne podejście polegające na podzieleniu znaku towarowego na jego elementy składowe, uznając każdy z nich za w pewien sposób oryginalny.

                     Zarzut piąty: poważne przeinaczenie dowodów przy porównywaniu trójwymiarowego znaku towarowego z dwuwymiarową częścią i przy określaniu norm i zwyczajów panujących w danym sektorze.

               Obydwa stwierdzenia „Większość butelek, które są dostępne na rynku posiada część cylindryczną” oraz „butelki występują w różnych kształtach i różnych rozmiarach”, choć były bardzo nieprecyzyjne, zostały jednak w sposób wyraźny czy dorozumiany powtórzone przez Sąd celem oddalenia żądania stwierdzenia nieważności decyzji Izby Odwoławczej, co sprowadza się do będącego naruszeniem prawa poważnego wypaczenia stanu faktycznego lub dowodów.

                     Zarzut szósty: orzeczenie Sądu stoi zasadniczo na przeszkodzie rejestracji trójwymiarowych wspólnotowych znaków towarowych, co stanowi naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 4 rozporządzenia nr 40/94

               Wynikiem zastosowanego przez Sąd rozumowania jest to, iż w istocie nie ma takiej możliwości, by opakowanie produktu posiadało charakter odróżniający zarówno jako całość i jednocześnie jako kombinacja elementów składowych. Z praktycznego punktu widzenia sprowadza się to do tego, że żadne opakowanie produktu nie mogłoby kiedykolwiek spełnić kryterium charakteru odróżniającego, jakie zostało ustanowione w zaskarżonym wyroku, a to stoi w sprzeczności z celem wyznaczonym w rozporządzeniu nr 40/94.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1) zastąpione przez rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).


title: Sprawa F-75/11: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2011 r. — ZZ przeciwko Radzie

text:
               15.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/11

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2011 r. — ZZ przeciwko Radzie
   (Sprawa F-75/11)
   2011/C 305/13
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, A. Coolen, J.N. Louis, E. Marchal i S. Orlandi)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AST 7 w ramach postępowania w sprawie awansów za 2007 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 18 kwietnia 2011 r. o oddaleniu zażalenia skarżącego na decyzję o nieawansowaniu go do grupy zaszeregowania AST 7 w ramach postępowania w sprawie awansów za 2007 r.;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AST 7 w ramach postępowania w sprawie awansów za 2007 r.;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.


title: Sprawa F-135/14: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2014 r. – ZZ przeciwko EMA

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/50

      Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2014 r. – ZZ przeciwko EMA
      (Sprawa F-135/14)
      (2015/C 016/75)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, A. Blot)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA)

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zwolnienia skarżącego z obowiązku świadczenia pracy.

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji EMA z dnia 31 stycznia 2014 r. w sprawie zwolnienia strony skarżącej z obowiązku świadczenia pracy z dniem 1 lutego 2014 r. do dnia 15 marca 2014 r., kiedy to jakoby miała wygasnąć jej umowa o pracę, jak również pisma z dnia 14 marca 2014 r., które miało rzekomo na celu „wyjaśnić” powód zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy;

                  —

                  stwierdzenie nieważności, w koniecznym zakresie, decyzji EMA z dnia 15 sierpnia 2014 r. oddalającej zażalenie strony skarżącej, złożone w dniu 24 kwietnia 2014 r. na ww. decyzje;

                  —

                  zadośćuczynienie za doznaną przez stronę skarżącą krzywdę, oszacowaną na 20 000 EUR; oraz

                  —

                  obciążenie EMA kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu.


title: Sprawa C-71/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 28 listopada 2008 r. w sprawach połączonych T-254/00, T-270/00 i T-277/00 Hotel Cipriani SpA i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 17 lutego 2009 r. przez Comitato Venezia vuole vivere

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/20

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 28 listopada 2008 r. w sprawach połączonych T-254/00, T-270/00 i T-277/00 Hotel Cipriani SpA i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 17 lutego 2009 r. przez Comitato „Venezia vuole vivere”
   (Sprawa C-71/09 P)
   2009/C 113/41
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Comitato „Venezia vuole vivere” (przedstawiciel: A. Vianello, avvocato)

      Druga strona postępowania: Hotel Cipriani SpA, Società Italiana per il gas SpA (Italgas), Republika Włoska, Coopservice — Servizi di fiducia Soc. coop. rl, Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uwzględnienie odwołania

               —

               a tym samym uchylenie doręczonego w dniu 3 grudnia 2008 r. wyroku Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba w składzie powiększonym) z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawach połączonych T-254/00, T-270/00 i T-277/00 Comitato „Venezia vuole vivere” przeciwko Komisji i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. (1), a tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności art. 5 tej decyzji zakresie, w jakim nakłada obowiązek odzyskania składek na ubezpieczenie społeczne i stanowi, że dodatkowo do tej kwoty należy zapłacić odsetki za odpowiedni okres;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Comitato „Venezia vuole vivere” opiera odwołanie na sześciu zarzutach.
   W pierwszym zarzucie odwołania podnosi, że Sąd naruszył art. 87 ust. 1 WE oraz obowiązek uzasadnienia na podstawie art. 253 WE. W szczególności Sąd nie bada w odpowiedni sposób w zaskarżonym wyroku argumentu dotyczącego kompensującego charakteru pomocy, która jest przedmiotem decyzji, oraz argumentu dotyczącego oddziaływania tej pomocy na rynek; do tego narusza on zasady niedyskryminacji i równego traktowania przy badaniu pozycji przedsiębiorstw komunalnych wobec skarżących przedsiębiorstw.
   Drugi zarzut dotyczy naruszenia art. 86 ust. 2 WE, w szczególności braku oceny możliwości zastosowania wyjątku wobec przedsiębiorstw, którym powierzono usługi mające powszechne znaczenie gospodarcze, do niniejszego przypadku. Oceny tej dokonano jednak w odniesieniu do przedsiębiorstw komunalnych.
   Zarzut trzeci, w którym podnoszone jest naruszenie art. 87 ust. 3 lit. c) WE, dotyczy stanowiska przyjętego w zaskarżonym wyroku wobec nieograniczonego zakresu uznania Komisji w odniesieniu do możliwości zastosowania wyjątku w przypadku trudności regionalnych i braku przeprowadzenia odpowiedniej oceny szczególnych okoliczności niniejszego przypadku.
   Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 87 ust. 3 lit. d) WE, w szczególności faktu, że na rzecz Consorzio Venezia Nuova przyznano wyjątek oparty na kwestiach kulturowych, a w odniesieniu do innych przedsiębiorstw nie przeprowadzono żadnej oceny.
   W zarzucie piątym wnoszący odwołanie podnosi, że z naruszeniem art. 1 i 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (2) z dnia 22 marca 1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [88] traktatu WE nie uwzględniono okoliczności, że pomiędzy kwestionowanymi ulgami (po czerwcu 1994 r.) a (sięgającą roku 1973) regulacją poprzednią nie było ciągłości.
   Zarzut szósty dotyczy automatyczności nakazu odzyskania pomocy, która narusza art. 14 rozporządzenia nr 659/1999.

      (1)  Decyzja Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie środków przyjętych przez Włochy na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995 w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii (Dz.U. 2000, L 150, s. 50).

      (2)  Dz.U. L 83, s. 1.


title: Sprawa C-42/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 28 stycznia 2013 r. — Cartiera dell’Adda SpA, Cartiera di Cologno SpA przeciwko CEM Ambiente SpA

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 28 stycznia 2013 r. — Cartiera dell’Adda SpA, Cartiera di Cologno SpA przeciwko CEM Ambiente SpA
   (Sprawa C-42/13)
   2013/C 101/23
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Cartiera dell’Adda SpA, Cartiera di Cologno SpA

      Strona pozwana: CEM Ambiente SpA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładnia, w myśl której w przypadku, kiedy przedsiębiorstwo uczestniczące w postępowaniu przetargowym w swoim wniosku o dopuszczenie do udziału w przetargu nie oświadczyło, że w stosunku do jego dyrektora technicznego nie toczą się postępowania ani nie zostały wydane wyroki, o których mowa w art. 38 ust. 1 lit. b) i c) dekretu ustawodawczego nr 163/2006, instytucja zamawiająca ma obowiązek nakazać wykluczenie tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli udowodniło ono w sposób wiarygodny, iż określenie „dyrektor techniczny” zostało użyte wyłącznie w wyniku zwykłego błędu faktycznego, jest niezgodna z prawem wspólnotowym?

               2)

               Czy wykładnia, w myśl której w przypadku, kiedy przedsiębiorstwo uczestniczące w postępowaniu przetargowym przedstawiło odpowiedni i wiarygodny dowód, że w stosunku do osób, w odniesieniu do których wymagane są oświadczenia wskazane w art. 38 ust. 1 lit b) i c), nie toczą się postępowania ani nie zostały wydane wyroki tam przewidziane, instytucja zamawiająca ma obowiązek nakazać wykluczenie tego przedsiębiorstwa jako skutek nieprzestrzegania wymogów lex specialis, w oparciu o którą ogłoszony został przetarg, jest niezgodna z prawem wspólnotowym?


title: Sprawa C-354/10: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa — Fundusz rezerwowy zwolniony z podatku — Niezgodność ze wspólnym rynkiem — Odzyskanie — Niewykonanie)

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/2

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-354/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Fundusz rezerwowy zwolniony z podatku - Niezgodność ze wspólnym rynkiem - Odzyskanie - Niewykonanie)
   2012/C 118/03
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: P. Mylonopoulos i K. Boskovits, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niepodjęcie w przewidzianym terminie działań koniecznych do odzyskania pomocy uznanej za bezprawnie przyznaną i niezgodną z rynkiem wewnętrznym w art. 1 ust. 1 (z wyjątkiem pomocy, o której mowa w art. 1 ust. 2 oraz w art. 2 i 3) decyzji Komisji z dnia 18 lipca 2007 r. [C(2007) 3251] w sprawie funduszu rezerwowego zwolnionego z podatku (pomoc państwa C 37/05)

      Sentencja

               1)

               Nie podjąwszy w przewidzianym terminie wszystkich działań koniecznych do odzyskania, zgodnie z art. 1 ust. 1 decyzji Komisji 2008/723/WE z dnia 18 lipca 2007 r. w sprawie pomocy państwa C 37/05 (ex NN 11/04) przyznanej przez Grecję — Fundusz rezerwowy zwolniony z podatku, pomocy uznanej za bezprawnie przyznaną i niezgodną ze wspólnym rynkiem (z wyjątkiem pomocy, o której mowa w art. 1 ust. 2 oraz w art. 2 i 3 tej decyzji), Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na podstawie art. 4–6 wspomnianej decyzji.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.


title: Sprawa C-56/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 maja 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma — Włochy) — Emiliano Zanotti przeciwko Agenzia delle Entrate — Ufficio Roma 2 (Swobodne świadczenie usług — Obywatelstwo Unii — Artykuły 18 WE i 49 WE — Przepisy krajowe w dziedzinie podatku dochodowego — Uprawnienie do odliczenia od kwoty brutto podatku ustalonej części opłat za naukę — Kurs uniwersytecki w innym państwie członkowskim — Zastosowanie ograniczenia ilościowego — Odliczenie nieprzekraczające maksymalnego progu należności i opłat pobieranych za podobne usługi świadczone przez krajowe uniwersytety publiczne — Zastosowanie ograniczenia terytorialnego — Odliczenie nieprzekraczające maksymalnego progu należności i opłat pobieranych za podobne usługi świadczone przez krajowe uniwersytety publiczne położone najbliżej domicylu podatkowego podatnika)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 maja 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma — Włochy) — Emiliano Zanotti przeciwko Agenzia delle Entrate — Ufficio Roma 2
   (Sprawa C-56/09) (1)

   (Swobodne świadczenie usług - Obywatelstwo Unii - Artykuły 18 WE i 49 WE - Przepisy krajowe w dziedzinie podatku dochodowego - Uprawnienie do odliczenia od kwoty brutto podatku ustalonej części opłat za naukę - Kurs uniwersytecki w innym państwie członkowskim - Zastosowanie ograniczenia ilościowego - Odliczenie nieprzekraczające maksymalnego progu należności i opłat pobieranych za podobne usługi świadczone przez krajowe uniwersytety publiczne - Zastosowanie ograniczenia terytorialnego - Odliczenie nieprzekraczające maksymalnego progu należności i opłat pobieranych za podobne usługi świadczone przez krajowe uniwersytety publiczne położone najbliżej domicylu podatkowego podatnika)
   2010/C 179/14
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Commissione tributaria provinciale di Roma — Włochy

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Emiliano Zanotti

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate — Ufficio Roma 2

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Commissione tributaria provinciale di Roma — Wykładnia art. 149 i 151 WE — Przepisy krajowe w dziedzinie podatku dochodowego — Odliczenie od kwoty brutto podatku dochodowego opłat za zagraniczny kurs na poziomie szkoły średniej lub uniwersytetu — Ograniczenia

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 49 WE należy dokonywać w ten sposób, że:

                           —

                           stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują możliwość dokonania przez podatnika odliczenia od kwoty brutto podatku opłat za uniwersytecki kurs szkoleniowy oferowany przez instytut uniwersytecki znajdujący się na terytorium tego państwa członkowskiego, lecz wyłączają tę możliwość w sposób ogólny w przypadku opłat za naukę w prywatnym instytucie uniwersyteckim mającym siedzibę w innym państwie członkowskim;

                           —

                           nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują możliwość dokonania przez podatnika odliczenia od kwoty brutto podatku opłat za uniwersytecki kurs szkoleniowy w prywatnym instytucie uniwersyteckim znajdującym się w innym państwie członkowskim, w granicach progu określonego dla odpowiadających im opłat przewidzianych za uczęszczanie na podobne kursy prowadzone przez krajowy uniwersytet publiczny znajdujący się najbliżej domicylu podatkowego podatnika.

               2)

               Wykładni art. 18 WE należy dokonywać w ten sposób, że:

                           —

                           stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują możliwość dokonania przez podatnika odliczenia od kwoty brutto podatku opłat za uniwersytecki kurs szkoleniowy oferowany przez instytut znajdujący się na terytorium tego państwa członkowskiego, lecz wyłączają tę możliwość w sposób ogólny w przypadku opłat za naukę w instytucie uniwersyteckim mającym siedzibę w innym państwie członkowskim;

                           —

                           nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują możliwość dokonania przez podatnika odliczenia od kwoty brutto podatku opłat za uniwersytecki kurs szkoleniowy w instytucie uniwersyteckim znajdującym się w innym państwie członkowskim, w granicach progu określonego dla odpowiadających im opłat przewidzianych za uczęszczanie na podobne kursy prowadzone przez krajowy uniwersytet publiczny znajdujący się najbliżej domicylu podatkowego podatnika.

      (1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009.


title: Sprawa C-269/13 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 kwietnia 2014 r. – Acino AG przeciwko Komisji Europejskiej [Odwołanie — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Zawieszenie wprowadzenia do obrotu pewnej partii produktów leczniczych zawierających substancję czynną Clopidogrel — Zmiany pozwoleń na dopuszczenie do obrotu — Zakaz dopuszczenia do obrotu — Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 i dyrektywa 2001/83/WE — Zasada ostrożności — Proporcjonalność — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/14

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 kwietnia 2014 r. – Acino AG przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-269/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Zawieszenie wprowadzenia do obrotu pewnej partii produktów leczniczych zawierających substancję czynną Clopidogrel - Zmiany pozwoleń na dopuszczenie do obrotu - Zakaz dopuszczenia do obrotu - Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 i dyrektywa 2001/83/WE - Zasada ostrożności - Proporcjonalność - Obowiązek uzasadnienia])
   2014/C 175/16
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Acino AG (przedstawiciele: R. Buchner i E. Burk, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Šimerdová i B.-R. Killmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 7 marca 2013 r. w sprawie T-539/10 Acino przeciwko Komisji, w zakresie, w którym Sąd oddalił żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2010) 2203, C (2010) 2205, C (2010) 2210 i C (2010) 2218 z dnia 29 marca 2010 r. oraz decyzji Komisji C (2010) 6430, C (2010) 6432, C (2010) 6434 i C (2010) 6435 z dnia 16 września 2010 r. dotyczących zawieszenia wprowadzenia do obrotu produktów leczniczych stosowanych u ludzi zawierających substancję czynną „Clopidogrel” wytwarzaną w pewnym zakładzie, wycofania pewnych partii tych produktów leczniczych z obrotu, zmiany warunków pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i zakazu dopuszczenia do obrotu owych produktów leczniczych – Zasada ostrożności – Proporcjonalność – Obowiązek uzasadnienia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Acino AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 215 z 27.7.2013.


               5.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/11

         Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 13 kwietnia 2015 r. o wydanie opinii doradczej w sprawie De Nederlandsche Bank N.V. przeciwko Funduszowi Gwarancyjnemu dla Deponentów i Inwestorów (TIF) złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur
   (Sprawa E-9/15)
   (2015/C 366/08)
   W dniu 17 kwietnia 2015 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek z dnia 13 kwietnia złożony do Trybunału EFTA przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd okręgowy w Reykjaviku, Islandia) dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie De Nederlandsche Bank N.V. przeciwko Funduszowi Gwarancyjnemu dla Deponentów i Inwestorów (TIF) w odniesieniu do następujących kwestii:

               1.

               Czy postanowienia Porozumienia EOG, a w szczególności przepisy art. 7 ust. 1 dyrektywy 94/19/WE w sprawie systemów gwarancji depozytów, dopuszczają możliwość wymagania, w razie wystąpienia kryzysu systemowego, aby zobowiązania prefinansowanego systemu gwarancji depozytów były ograniczone do jego aktywów w czasie, gdy depozyty stają się nierozporządzalne w rozumieniu art. 1 ust. 3 dyrektywy, a aktywa nie są wystarczające do zaspokojenia roszczeń poszczególnych deponentów w wysokości do 20 000 EUR?

               2.

               Czy przepisy dyrektywy 94/19/WE w sprawie systemów gwarancji depozytów dopuszczają możliwość uchwalenia przez państwo członkowskie, w wyniku kryzysu systemowego, przepisów lub wydania przez nie aktów prawnych zezwalających na ustanowienie w ramach prefinansowanego systemu gwarancji depozytów nowego działu lub rachunku w celu poboru opłat oraz na podjęcie decyzji, że opłaty te będą przekazywane do nowego działu lub na nowy rachunek w celu utworzenia funduszu przeznaczonego wyłącznie na potrzeby ewentualnych przyszłych wstrząsów i nie będą dostępne w celu pokrycia wcześniejszych zobowiązań?

               3.

               Czy art. 11 dyrektywy 94/19/WE w sprawie systemów gwarancji depozytów dopuszcza możliwość nabycia przez krajowy system gwarancji depozytów (tj. TIF), za którego pomocą dokonuje się płatności w ramach gwarancji depozytów, dodatkowych praw wykraczających poza prawo do wstąpienia w roszczenia deponentów w postępowaniu likwidacyjnym w wysokości równej kwocie wypłat z funduszu?


title: Sprawa C-318/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 27 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Hein Persche przeciwko Finanzamt Lüdenscheid (Swobodny przepływ kapitału — Podatki dochodowe — Możliwość odliczenia darowizn dokonanych na rzecz organizacji uznanych za organizacje pożytku publicznego — Ograniczenie możliwości odliczenia do darowizn dokonanych na rzecz organizacji krajowych — Darowizny rzeczowe — Dyrektywa 77/799/EWG — Wzajemna pomoc właściwych władz państw członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/8

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 27 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Hein Persche przeciwko Finanzamt Lüdenscheid
   (Sprawa C-318/07) (1)

   (Swobodny przepływ kapitału - Podatki dochodowe - Możliwość odliczenia darowizn dokonanych na rzecz organizacji uznanych za organizacje pożytku publicznego - Ograniczenie możliwości odliczenia do darowizn dokonanych na rzecz organizacji krajowych - Darowizny rzeczowe - Dyrektywa 77/799/EWG - Wzajemna pomoc właściwych władz państw członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich)
   (2009/C 69/11)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hein Persche

      Strona pozwana: Finanzamt Lüdenscheid
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 5 akapit trzeci WE i art. 56 WE oraz dyrektywy Rady nr 77/799/EWG z dnia 19 grudnia 1977 r. dotyczącej wzajemnej pomocy właściwych władz państw członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich (Dz.U. L 336, s. 15) — Uregulowanie krajowe uzależniające przyznanie ulgi podatkowej przewidzianej dla darowizn na rzecz organizacji pożytku publicznego od warunku, by darczyńca miał siedzibę na terytorium kraju — Stosowanie zasad traktatu WE dotyczących swobodnego przepływu kapitału do darowizn rzeczowych dokonanych przez obywatela państwa członkowskiego w postaci przedmiotów codziennego użytku na rzecz organizacji pożytku publicznego, które mają siedzibę w innym państwie członkowskim
   Sentencja

               1)

               Jeżeli podatnik ubiega się w państwie członkowskim o możliwość odliczenia od podatku darowizn dokonanych na rzecz organizacji mających siedzibę w innym państwie członkowskim i uznanych tam za organizacje pożytku publicznego, darowizny te wchodzą w zakres postanowień traktatu dotyczących swobodnego przepływu kapitału, nawet jeśli są dokonywane w naturze w postaci przedmiotów codziennego użytku.

               2)

               Artykuł 56 WE sprzeciwia się przepisom państwa członkowskiego, na podstawie których, w odniesieniu do darowizn dokonanych na rzecz organizacji uznanych za organizacje pożytku publicznego, skorzystanie z odliczenia od podatku jest przyznane tylko w stosunku do darowizn dokonanych na rzecz organizacji mających siedzibę na terytorium kraju, bez jakiegokolwiek umożliwienia podatnikowi wykazania, że darowizna dokonana na rzecz organizacji mającej siedzibę w innym państwie członkowskim spełnia warunki nałożone przez te przepisy w celu przyznania tej korzyści.

      (1)  Dz.U. C 247 z 20.10.2007.


title: Sprawa C-431/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 17 lipca 2017 r. – Monachos Eirinaios/Dikigorikos Syllogos Athinon

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 17 lipca 2017 r. – Monachos Eirinaios/Dikigorikos Syllogos Athinon
   (Sprawa C-431/17)
   (2017/C 309/40)
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Monachos Eirinaios kata kosmon Antonios Giakoumakis tou Emmanouil

      Strona pozwana: Dikigorikos Syllogos Athinon

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 3 dyrektywy 98/5/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że wpis mnicha kościoła greckiego jako adwokata na listę prowadzoną przez właściwe organy państwa członkowskiego innego niż państwo, w którym uzyskał on swoje kwalifikacje zawodowe, w celu wykonywania przez niego zawodu na podstawie tytułu zawodowego uzyskanego w kraju pochodzenia, może być zakazany przez prawodawcę krajowego ze względu na fakt, że mnisi kościoła greckiego nie mogą, w myśl prawa krajowego, być wpisywani na listy prowadzone przez rady adwokackie, ponieważ nie spełniają, ze względu na ich status, warunków niezbędnych dla wykonywania zawodu prawniczego?

      (1)  Dyrektywa 98/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. mająca na celu ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika w państwie członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. z 1998 r., L 77, s. 36).


title: Sprawa C-91/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Breda (Niderlandy) w dniu 17 lutego 2010 r. — VAV Autovermietung GmbH przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Zuid, kantoor Roosendaal

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Breda (Niderlandy) w dniu 17 lutego 2010 r. — VAV Autovermietung GmbH przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Zuid, kantoor Roosendaal
   (Sprawa C-91/10)
   2010/C 113/41
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank Breda (Niderlandy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: VAV Autovermietung GmbH

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Zuid, kantoor Roosendaal

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo wspólnotowe, w szczególności zasada swobody świadczenia usług w rozumieniu art. 49-55 WE (obecnie art. 56-62 TFUE) sprzeciwia się przepisom krajowym, na podstawie których osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Niderlandach, która użytkuje w Niderlandach pojazd zarejestrowany i wynajęty w innym państwie członkowskim, przy pierwszym użyciu tego pojazdu na drogach niderlandzkich jest zobowiązana do uiszczenia podatku, przy czym podatek jest najpierw pobierany w pełnej wysokości, a później, po zakończeniu użytkowania dróg niderlandzkich jest zwracana nadpłacona część podatku bez odsetek, przez co kwota należna i uiszczona per saldo odpowiada okresowi użytkowania w Niderlandach?

               2)

               Czy wspomniane przepisy, jeżeli należy je uznać za ograniczenie zasady swobody świadczenia usług w rozumieniu art. 49-55 WE (obecnie art. 56-62 TFUE), mogą być uzasadnione poprzez równe traktowanie wszystkich pojazdów znajdujących się w Niderlandach, jak i (związane z równym traktowaniem i z niego wynikające) unikanie nadużycia lub odwrotnej dyskryminacji zarówno krajowych podmiotów wynajmujących jak i ich klientów, ponieważ także w przypadku wynajmu krajowego należy z góry zapłacić podatek w pełnej wysokości?


title: Sprawa C-333/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 grudnia 2015 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Session (Scotland) – Zjednoczone Królestwo] – Scotch Whisky Association i in./The Lord Advocate, The Advocate General for Scotland [Odesłanie prejudycjalne — Wspólna organizacja rynków produktów rolnych — Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 — Swobodny przepływ towarów — Artykuł 34 TFUE — Ograniczenia ilościowe — Środki o skutku równoważnym — Cena minimalna napojów alkoholowych obliczana na podstawie zawartości alkoholu w produkcie — Uzasadnienie — Artykuł 36 TFUE — Ochrona zdrowia i życia ludzi — Ocena sądu krajowego]

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 grudnia 2015 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Session (Scotland) – Zjednoczone Królestwo] – Scotch Whisky Association i in./The Lord Advocate, The Advocate General for Scotland
   (Sprawa C-333/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólna organizacja rynków produktów rolnych - Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 - Swobodny przepływ towarów - Artykuł 34 TFUE - Ograniczenia ilościowe - Środki o skutku równoważnym - Cena minimalna napojów alkoholowych obliczana na podstawie zawartości alkoholu w produkcie - Uzasadnienie - Artykuł 36 TFUE - Ochrona zdrowia i życia ludzi - Ocena sądu krajowego])
   (2016/C 068/14)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Session (Scotland)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Scotch Whisky Association, spiritsEUROPE, Comité de la Communauté économique européenne des Industries et du Commerce des Vins, Vins aromatisés, Vins mousseux, Vins de liqueur et autres Produits de la Vigne (CEEV)

      Strona pozwana: The Lord Advocate, The Advocate General for Scotland

      Sentencja

               1)

               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ono przepisom krajowym takim jak te będące przedmiotem postępowania głównego, wprowadzającym obowiązek stosowania minimalnej ceny za jednostkę alkoholu dla sprzedaży detalicznej wina, pod warunkiem że przepisy te są właściwe dla osiągnięcia celu ochrony zdrowia i życia ludzi i że – przy uwzględnieniu w szczególności celów wspólnej polityki rolnej, a także właściwego funkcjonowania wspólnej organizacji rynków rolnych – nie one wykraczają poza to co niezbędne dla osiągnięcia celu ochrony zdrowia i życia ludzi.

               2)

               Artykuły 34 TFUE i 36 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwiają się one temu, aby państwo członkowskie, dla realizacji celu ochrony zdrowia i życia ludzi poprzez podniesienie ceny spożycia alkoholu, decydowało się na przepisy takie jak te będące przedmiotem postępowania głównego, wprowadzające obowiązek stosowania minimalnej ceny za jednostkę alkoholu dla sprzedaży detalicznej napojów alkoholowych, i pomijało środek taki jak podwyższenie podatku akcyzowego, który może mieć charakter mniej ograniczający wymianę handlową i konkurencję wewnątrz Unii. Do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy taki przypadek ma miejsce w świetle dokładnej analizy wszystkich istotnych okoliczności rozpatrywanej przez niego sprawy. Sama okoliczność, że ten ostatni środek może przynieść dodatkowe korzyści i służyć w większym stopniu realizacji celu walki z nadużywaniem alkoholu, nie może pozwalać na jego pominięcie.

               3)

               Artykuł 36 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy w ramach badania przepisów krajowych w świetle uzasadnienia związanego z ochroną zdrowia i życia ludzi w rozumieniu tego artykułu musi zbadać w sposób obiektywny, czy dowody dostarczone przez zainteresowane państwo członkowskie pozwalają w sposób racjonalny stwierdzić, że wybrane środki są odpowiednie dla realizacji wyznaczonych celów, a także ocenić możliwość osiągnięcia tych celów za pomocą środków ograniczających swobodny przepływ towarów i wspólną organizację rynków rolnych w mniejszym zakresie.

               4)

               Artykuł 36 TFUE należy interpretować w ten sposób, że badanie proporcjonalności środka krajowego, takiego jak środek będący przedmiotem postępowania głównego, nie jest ograniczone jedynie do informacji, dowodów lub innych materiałów, jakimi dysponował prawodawca krajowy w momencie przyjmowania takiego środka. W okolicznościach takich jak te w postępowaniu głównym kontroli zgodności tego środka z prawem Unii należy dokonać na podstawie informacji, dowodów lub innych materiałów, jakimi dysponuje sąd krajowy w momencie orzekania, przy spełnieniu przesłanek przewidzianych w prawie krajowym tego sądu.

      (1)  Dz.U. C 339 z 29.9.2014.


title: Sprawa C-66/05: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/14

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-66/05)
   (2005/C 93/25)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 14 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Denisa Martina i Pietera van Nuffela przeciwko Królestwu Niderlandów.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Królestwo Niderlandów uchybiło swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 33 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) obliczając wysokość składek na ubezpieczenie zdrowotne z uwzględnieniem emerytur wypłacanych na podstawie przepisów innego Państwa Członkowskiego niż Niderlandy;

               2)

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty–
   Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ) (ogólna ustawa w sprawie kosztów choroby) reguluje przejęcie kosztów leczenia, pielęgnacji i opieki w przypadku poważnych długotrwałych chorób lub kalectwa. Wszystkie osoby mające miejsce zamieszkania na obszarze Niderlandów są ubezpieczone. Chodzi więc o pewien rodzaj „ubezpieczenia społecznego”. Na podstawie Wet Financiering Volksverzekering (ustawa w sprawie finansowania ubezpieczenia społecznego) wszyscy ubezpieczeni są zobowiązani do uiszczenia składek. Składka ta jest obliczana na podstawie całkowitego dochodu.
   Przepisy te mają skutek tego rodzaju, że osoba, która zamieszkuje w Niderlandach i tam otrzymuje zarówno emeryturę niderlandzką oraz emeryturę na podstawie przepisów innego Państwa Członkowskiego, w myśl AWBZ jest ubezpieczona od szczególnych kosztów choroby, ale również zobowiązana do uiszczania składek. W obliczeniu tej składki uwzględniono obydwie otrzymywane przez nią emerytury.
   Zdaniem Komisji art. 33 ust. 1 rozporządzenia dopuszcza jedynie, aby przy obliczeniu tej składki uwzględniana była jedynie emerytura otrzymywana na podstawie przepisów niderlandzkich. Zdaniem Niderlandów dopuszczalne jest uwzględnienie całkowitego dochodu [ubezpieczonego], włączając emeryturę, którą ubezpieczony otrzymuje na podstawie przepisów innego Państwa Członkowskiego.

      (1)  Dz.U. L 149 z dnia 5.7.1971, str. 2. zmienione i zaktualizowane przez rozporządzenie (WE) nr 118/97 (Dz.U. L 28 z dnia 30.1.1997, str. 1) i ostatnio zmienione przez rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 631/2004 (Dz.U. L 100 z dnia 6.4.2004, str. 1)


title: Sprawa C-197/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche (Włochy) w dniu 8 kwietnia 2016 r. – Comune di Loro Piceno i in./Provincia di Macerata, Provincia di Macerata Settore 10 – Ambiente

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche (Włochy) w dniu 8 kwietnia 2016 r. – Comune di Loro Piceno i in./Provincia di Macerata, Provincia di Macerata Settore 10 – Ambiente
   (Sprawa C-197/16)
   (2016/C 251/07)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Comune di Loro Piceno, Marcello Bartolini, Filippo Bruè, Sergio Forti, Stefano Piatti, Gaetano Silvetti, Gianfranco Silvetti, Rocco Tirabasso, Sante Vagni, Albergo Ristorante Le Grazie Sas di Forti Sergio & Co., Suolificio Elefante Srl, Suolificio Roxy Srl, Aldo Alessandrini

      Strona pozwana: Provincia di Macerata, Provincia di Macerata Settore 10 – Ambiente

      Pytanie prejudycjalne

   Czy w świetle art. 191 TFUE i art. 2 dyrektywy 2011/92/UE (1) z prawem Unii zgodne jest przeprowadzenie postępowania w przedmiocie kontroli podlegania ocenie oddziaływania na środowisko (i ewentualnie samej oceny oddziaływania na środowisko) po wybudowaniu instalacji, w wypadku gdy sąd krajowy stwierdził nieważność zezwolenia z powodu niepoddania przedsięwzięcia kontroli w zakresie podlegania ocenie oddziaływania na środowisko, wobec wyłączenia tej kontroli przez przepisy krajowe sprzeczne z prawem Unii?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. L 26, s. 1).


title: Sprawa T-326/10: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2012 r. — Fraas przeciwko OHIM (wzór w kratkę w kolorach jasnoszarym, ciemnoszarym, beżowym, ciemnoczerwonym i brązowym) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego wzór w kratkę w kolorach jasnoszarym, ciemnoszarym, beżowym, ciemnoczerwonym i brązowym — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b), art. 75 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/19

      Wyrok Sądu z dnia 19 września 2012 r. — Fraas przeciwko OHIM (wzór w kratkę w kolorach jasnoszarym, ciemnoszarym, beżowym, ciemnoczerwonym i brązowym)
      (Sprawa T-326/10) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego wzór w kratkę w kolorach jasnoszarym, ciemnoszarym, beżowym, ciemnoczerwonym i brązowym - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b), art. 75 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009)
      (2012/C 331/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: V. Fraas GmbH (Helmbrechts-Wüstenselbitz, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze i G. Würtenberger)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo B. Schmidt, następnie D. Walicka, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 czerwca 2010 r. (sprawa R 188/2010-4) dotyczącą rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego oznaczenia graficznego przedstawiającego wzór w kratkę w kolorach jasnoszarym, ciemnoszarym, beżowym, ciemnoczerwonym i brązowym.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  V. Fraas GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa C-318/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 3 lipca 2014 r. – Slovenská autobusová doprava Trnava, a.s. przeciwko Krajský úřad Olomouckého kraje

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 3 lipca 2014 r. – Slovenská autobusová doprava Trnava, a.s. przeciwko Krajský úřad Olomouckého kraje
   (Sprawa C-318/14)
   2014/C 351/02
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Slovenská autobusová doprava Trnava, a.s.

      Strona pozwana: Krajský úřad Olomouckého kraje

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 w związku z art. 52 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one stosowaniu przepisów krajowych, które wymagają od przewoźnika z siedzibą w innym państwie członkowskim, który prowadzi działalność w Republice Czeskiej za pomocą jednostki organizacyjnej, uzyskania, oprócz licencji i koncesji uprawniających przewoźnika z siedzibą w Republice Czeskiej do świadczenia regularnych usług krajowych (miejski transport publiczny), w celu wykonywania takiej samej działalności, uzyskania specjalnego zezwolenia, którego wydanie objęte jest zakresem uznania organów administracyjnych?

               2)

               Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie, że chodzi o miejski transport publiczny wykonywany w ramach systemu zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych na podstawie umowy o świadczenie usług publicznych za wynagrodzeniem wypłacanym z funduszy publicznych w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 (1) dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70?

               3)

               Czy art. 3 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 12/98 (2) z dnia 11 grudnia 1997 r. ustanawiającego warunki dostępu przewoźników niemających stałej siedziby w państwie członkowskim do transportu drogowego osób w państwie członkowskim w związku z art. 91 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej mogą być interpretowane jako umożliwiające państwu członkowskiemu ograniczenie świadczenia usług miejskiego transportu publicznego przez przewoźnika z siedzibą w innym państwie członkowskim w sposób opisany w pytaniu pierwszym?

      (1)  Dz.U. L 315, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 4, s. 10.


title: Sprawa T-496/17: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2017 r. – Sedes Holding/EUIPO (gratis)

text:
               25.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 318/24

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2017 r. – Sedes Holding/EUIPO (gratis)
   (Sprawa T-496/17)
   (2017/C 318/31)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Sedes Holding AŞ (Stambuł, Turcja) (przedstawiciele: adwokaci K. Ongena i C. Du Jardin)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „gratis” – zgłoszenie nr 15 950 603

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 maja 2017 r. w sprawie R 506/2017-2.

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               połączenie na podstawie art. 68 regulaminu postępowania przed Sądem niniejszej sprawy ze skargą na decyzję EUIPO w sprawie R 507/2017-2 ze względu na ich powiązanie do celów łącznego rozpoznania w ramach ustnego etapu postępowania;

               —

               uznanie skargi przedstawionej w piśmie wszczynającym postępowanie za dopuszczalną oraz zasadną i w rezultacie

                           —

                           stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i nakazanie EUIPO wpisania do rejestru znaków towarowych zgłoszenia graficznego unijnego znaku towarowego nr 15 950 603 GRATIS dla wszystkich towarów objętych zgłoszeniem;

                           —

                           posiłkowo, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i nakazanie EUIPO wpisania do rejestru znaków towarowych zgłoszenia graficznego unijnego znaku towarowego nr 15 950 603 GRATIS dla „produktów perfumeryjnych, produktów kosmetycznych, perfum i dezodorantów do użytku osobistego”;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie ogólnych zasad prawa Unii.


title: Sprawa T-30/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 kwietnia 2007 r. — SID przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Pojęcie strony zainteresowanej — Związek zawodowy pracowników)

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/22

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 kwietnia 2007 r. — SID przeciwko Komisji
   (Sprawa T-30/03) (1)

   (Pomoc państwa - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Pojęcie „strony zainteresowanej’ - Związek zawodowy pracowników)
   (2007/C 140/38)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Specialarbejderforbundet i Danmark (SID) (Kopenhaga, Dania) (przedstawiciele: adwokaci P. Bentley, QC, A. Worsøe i F. Ragolle)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: pełnomocnicy, na początku H. van Vliet, potem N.Khan)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciel: pełnomocnik J. Molde) i Królestwo Norwegii (przedstawiciel: pełnomocnik I. Høyland)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2002) 4370 wersja ostateczna z dnia 13 listopada 2002 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń do duńskich przepisów podatkowych mających zastosowanie do marynarzy zatrudnionych na pokładzie statków wpisanych do duńskiego rejestru transportu międzynarodowego.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżąca poniesie koszty własne postępowania a także koszty poniesione przez Komisję.

               3)

               Każda ze stron poniesie koszty własne związane z interwencjami.

      (1)  Dz.U. C 70 z 22.3.2003


title: Sprawa T-225/05: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2005 r. przez Guido Stracka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/28

         Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2005 r. przez Guido Stracka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-225/05)
   (2005/C 205/50)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 17 czerwca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Guido Stracka, Kolonia (Niemcy), reprezentowanego przez adwokata J. Mosara, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               przyjęcie do wiadomości skargi wniesionej przez stronę skarżącą na podstawie art. 91 regulaminu pracowniczego;

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

               —

               uchylenie odmownej decyzji wydanej przez Komisję w postępowaniu odwoławczym w dniu 22 marca 2005 r.;

               —

               uchylenie odmownej decyzji Komisji z dnia 19 listopada 2003 r.;

               —

               unieważnienie procedury konkursowej COM/A/057/04;

               —

               nakazanie Komisji zapłaty na rzecz strony skarżącej odszkodowania w wysokości 5.000 Euro z tytułu strat moralnych powstałych w wyniku niezgodnego z prawem przeprowadzenia procedury konkursowej oraz udzielenia decyzji odmownej z opóźnieniem, dopiero po wielokrotnych wezwaniach skarżącego;

               —

               obciążenie Komisji pełnymi kosztami postępowania, jak również pozostałymi kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący wziął udział w procedurze konkursowej COM/A/057/04. Pismem z dnia 19 listopada 2004 r. Komisja poinformowała skarżącego, że jego kandydatura nie została wzięta pod uwagę. W decyzji Komisji z dnia 18 marca 2005 r. odwołanie skarżącego nie zostało pozytywnie rozpatrzone. Niniejsza skarga zmierza do uchylenia decyzji organu powołującego z dnia 19 listopada 2004 r. w brzmieniu decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym z dnia 18 marca 2005 r. oraz do unieważnienia procedury konkursowej COM/A/057/04.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca powołuje się na pięć zarzutów. Po pierwsze podnosi, że postępowanie kwalifikacyjne narusza decyzję Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 28 kwietnia 2004 r. dotyczącą średniego szczebla kierowniczego (C(2004)15997, VM 73-2004) [tłumaczenie nieoficjalne], ponieważ w składzie komisji kwalifikacyjnej nie zasiadał członek innej dyrekcji generalnej. Ponadto strona skarżącą powołuje się na naruszenie art. 11 i art. 22a ust. 3 regulaminu pracowniczego, gdyż dwóch członków komisji kwalifikacyjnej uczestniczyło w wyborze kandydatów. Po trzecie strona skarżąca przywołuje naruszenie art. 2, 4, 5, 7 i 29 regulaminu pracowniczego, ponieważ organ powołujący nie dokonał jej zdaniem wyboru najlepszego kandydata. Dodatkowo decyzja odmowna z dnia 19 listopada 2004 r. narusza art. 25 regulaminu pracowniczego, gdyż nie zawiera uzasadnienia. W końcu strona skarżąca podnosi naruszenie zasady dobrej administracji określonej w art. 41 Karty Praw Podstawowych i zasady opieki, gdyż skarżący nie został należycie poinformowany o dokonaniu wyboru innego kandydata na to stanowisko.


title: Sprawa C-400/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 19 października 2009 r. — Orifarm A/S, Orifarm Supply A/S, Handelsselskabet af 5. januar 2002 A/S w stanie upadłości oraz Ompakningsselskabet af 1. november 2005 A/S przeciwko Merck & Co Inc, Merck Sharp & Dohme BV oraz Merck Sharp & Dohme

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 19 października 2009 r. — Orifarm A/S, Orifarm Supply A/S, Handelsselskabet af 5. januar 2002 A/S w stanie upadłości oraz Ompakningsselskabet af 1. november 2005 A/S przeciwko Merck & Co Inc, Merck Sharp & Dohme BV oraz Merck Sharp & Dohme
   (Sprawa C-400/09)
   2009/C 312/38
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Højesteret

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Orifarm A/S, Orifarm Supply A/S, Handelsselskabet af 5. januar 2002 A/S w stanie upadłości oraz Ompakningsselskabet af 1. november 2005 A/S

      Strona pozwana: Merck & Co Inc, Merck Sharp & Dohme BV oraz Merck Sharp & Dohme

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni wyroków w sprawie C-232/94 MPA Pharma GmbH przeciwko Rhône Poulec Pharma GmbH (1) oraz w sprawach połączonych C-427/93, C-429/93 i C-436/93 Bristol — Myers Squibb i in. przeciwko Paranova A/S (2) należy dokonywać w ten sposób, że podmiot dokonujący przywozu równoległego, który jest uprawniony do wprowadzania na rynek produktu leczniczego i posiada informacje o tym przywożonym równolegle produkcie leczniczym, oraz który wydaje niezależnemu przedsiębiorstwu instrukcje dotyczące nabycia i przepakowania produktu leczniczego, szczegółów wzoru opakowania produktu oraz czynności związanych z tym produktem, narusza uprawnienia właściciela znaku towarowego, podając na opakowaniu zewnętrznym produktu leczniczego przywożonego równolegle swoją nazwę jako nazwę podmiotu przepakowującego — a nie niezależnego przedsiębiorstwa, które jest uprawnione do przepakowywania i dokonało przywozu produktów leczniczych oraz fizycznego przepakowania, obejmującego także (powtórne) nanoszenie znaku towarowego danego właściciela?

               2)

               Czy ma znaczenie dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze przyjęcie założenia, iż podanie jako nazwy podmiotu przepakowującego nazwy podmiotu uprawnionego do wprowadzania na rynek, a nie — przedsiębiorstwa, które na zlecenie dokonało fizycznego przepakowania, nie może spowodować wyciągnięcia przez konsumenta (użytkownika końcowego) błędnego wniosku, że to właściciel znaku towarowego jest odpowiedzialny za przepakowanie?

               3)

               Czy ma znaczenie dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze przyjęcie założenia, iż możliwość wprowadzenia w błąd co do tego, czy właściciel znaku towarowego jest odpowiedzialny za przepakowanie, jest wykluczona, jeśli nazwa podmiotu, który dokonał fizycznego przepakowania, została podana jako nazwa podmiotu przepakowującego?

               4)

               Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze znaczenie ma jedynie możliwość wprowadzenia w błąd co do tego, czy właściciel znaku towarowego jest odpowiedzialny za przepakowanie, czy też znaczenie dla tej odpowiedzi mają inne związane z właścicielem znaku towarowego względy, na przykład to, że (a) podmiot, który dokonuje przywozu równoległego i fizycznego przepakowania, a także (ponownie) umieszcza znak towarowy tego właściciela na zewnętrznym opakowaniu produktu leczniczego z tego względu potencjalnie dokonuje niezależnego naruszenia przysługujących właścicielowi uprawnień do znaku towarowego i (b) może to wynikać z sytuacji polegającej na tym, iż podmiot, który dokonuje fizycznego przepakowania, jest odpowiedzialny za to, że opakowanie narusza oryginalny stan produktu leczniczego lub też wygląd przepakowanego produktu jest taki, iż można założyć, że szkodzi on renomie właściciela znaku towarowego (zob. m. in. wyrok w sprawach połączonych C 427/93, C 429/93 i C 436/93 Bristol Myers Squibb i in. przeciwko Paranova A/S)?

               5)

               Czy ma znaczenie dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze to, że podmiot uprawniony do wprowadzania na rynek, który podał swą nazwę jako nazwę podmiotu przepakowującego, w momencie zgłaszania właścicielowi znaku towarowego zamiaru sprzedaży pochodzącego z przywozu równoległego przepakowanego produktu leczniczego należał do tego samego koncernu, co podmiot, który dokonał fizycznego przepakowania (spółka siostrzana)?

      (1)  Rec. s. I-3671

      (2)  Rec. s. I-3457