title: Sprawa C-454/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Landesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 24 sierpnia 2015 r. – Jürgen Webb-Sämann/Christopher Seagon (syndyk masy upadłościowej Baumarkt Praktiker DIY GmbH)

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Landesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 24 sierpnia 2015 r. – Jürgen Webb-Sämann/Christopher Seagon (syndyk masy upadłościowej Baumarkt Praktiker DIY GmbH)
   (Sprawa C-454/15)
   (2015/C 389/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Hessisches Landesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jürgen Webb-Sämann

      Strona pozwana: Christopher Seagon (syndyk masy upadłościowej Baumarkt Praktiker DIY GmbH).

      Pytania prejudycjalne

   Czy krajowa wykładnia przepisów, zgodnie z którą wymagalne roszczenia z tytułu wynagrodzenia pozostawione pracodawcy w depozycie w celu ich zapłaty w danym terminie do kasy emerytalnej, które nie zostały przez tego pracodawcę wpłacone na odrębne konto i z tego względu nie podlegały pod prawo wyłączenia zgodnie z § 47 Insolvenzordnung (niemiecka ustawa o upadłości), stanowi naruszenie art. 8 dyrektywy 2008/94/WE (1) wzgl. pozostałego prawa Unii?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy, Dz.U. L 283, s. 36.


title: Sprawa T-753/14: Wyrok Sądu z dnia 25 maja 2016 r. – Ice Mountain Ibiza/EUIPO – Etyam (ocean beach club ibiza) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ocean beach club ibiza — Wcześniejsze, graficzny i słowny, krajowe znaki towarowe ocean drive Ibiza-hotel i OCEAN THE GROUP — Unieważnienie prawa do wcześniejszego znaku towarowego służącego za podstawę zaskarżonej decyzji — Umorzenie postępowania)

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/29

         Wyrok Sądu z dnia 25 maja 2016 r. – Ice Mountain Ibiza/EUIPO – Etyam (ocean beach club ibiza)
   (Sprawa T-753/14) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ocean beach club ibiza - Wcześniejsze, graficzny i słowny, krajowe znaki towarowe ocean drive Ibiza-hotel i OCEAN THE GROUP - Unieważnienie prawa do wcześniejszego znaku towarowego służącego za podstawę zaskarżonej decyzji - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 243/30)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Ice Mountain Ibiza, SL (San Antonio, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.L. Gracia Albero, F. Miazzetto i E. Cebollero González)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: adwokat S. Palmero Cabezas)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Etyam, SL (Ibiza, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 lipca 2014 r. (sprawa R 2293/2013-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Etyam a Ice Mountain Ibiza.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda strona pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2015.


title: Sprawy połączone C-383/06 do C-385/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 marca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Vereniging Nationaal Overlegorgaan Sociale Werkvoorziening (C-383/06), Gemeente Rotterdam (C-384/06) przeciwko Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid oraz Sociaal Economische Samenwerking West-Brabant (C-385/06) przeciwko Algemene Directie voor de Arbeidsvoorziening (Fundusze strukturalne — Artykuł 23 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 — Cofnięcie i odzyskanie wspólnotowej pomocy finansowej — Artykuł 249 WE — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa)

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 marca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Vereniging Nationaal Overlegorgaan Sociale Werkvoorziening (C-383/06), Gemeente Rotterdam (C-384/06) przeciwko Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid oraz Sociaal Economische Samenwerking West-Brabant (C-385/06) przeciwko Algemene Directie voor de Arbeidsvoorziening
   (Sprawy połączone C-383/06 do C-385/06) (1)

   (Fundusze strukturalne - Artykuł 23 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 - Cofnięcie i odzyskanie wspólnotowej pomocy finansowej - Artykuł 249 WE - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa)
   (2008/C 116/10)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Raad van State
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vereniging Nationaal Overlegorgaan Sociale Werkvoorziening (C-383/06), Gemeente Rotterdam (C-384/06), Sociaal Economische Samenwerking West-Brabant (C-385/06)

      Strona pozwana: Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, Algemene Directie voor de Arbeidsvoorziening
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Nederlandse Raad van State — Wykładnia art. 23 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi — Cofnięcie i odzyskanie wspólnotowej pomocy finansowej — Art. 10 i 249 WE — Zastosowanie zasad ogólnych prawa wspólnotowego
   Sentencja

               1)

               Art. 23 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi, zmienionego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2082/93 z dnia 20 lipca 1993 r., stwarza obowiązek odzyskania przez państwa członkowskie funduszy utraconych w następstwie nadużycia lub niedbalstwa bez konieczności upoważnienia wynikającego z prawa krajowego.

               2)

               Odzyskania funduszy utraconych w następstwie nadużycia lub niedbalstwa należy dokonywać na podstawie art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 4253/88, zmienionego rozporządzeniem nr 2082/93 i według szczegółowych zasad wynikających z prawa krajowego, z zastrzeżeniem, że jego zastosowanie nie wpływa na zastosowanie i skuteczność prawa wspólnotowego i nie czyni odzyskania nienależnie przyznanych kwot faktycznie niemożliwym. Do sądu krajowego należy zapewnienie pełnego zastosowania prawa wspólnotowego, w razie konieczności poprzez niezastosowanie lub dokonanie interpretacji przepisów krajowych tego rodzaju jak zawarte w ogólnej ustawie administracyjnej (Algemene wet bestuursrecht), które stałyby temu na przeszkodzie. Sąd krajowy może wykonać wspólnotowe zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, oceniając zarówno zachowanie beneficjentów utraconych funduszy, jak i administracji, jednak pod warunkiem pełnego uwzględnienia interesu Wspólnoty Europejskiej. W tym względzie bez znaczenia jest okoliczność, że beneficjent funduszy jest podmiotem prawa publicznego.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006.


title: Sprawa T-582/16: Postanowienie Sądu z dnia 22 czerwca 2017 r. – Vankerckhoven-Kahmann/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Odtworzenie ścieżki kariery — Odmowa awansu — Przeniesienie między instytucjami — Zaszeregowanie do grupy — Wniosek w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Rozsądny termin — Niedopuszczalność)

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/22

         Postanowienie Sądu z dnia 22 czerwca 2017 r. – Vankerckhoven-Kahmann/Komisja
   (Sprawa T-582/16) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Odtworzenie ścieżki kariery - Odmowa awansu - Przeniesienie między instytucjami - Zaszeregowanie do grupy - Wniosek w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Rozsądny termin - Niedopuszczalność))
   (2017/C 269/32)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Monique Vankerckhoven-Kahmann (Enghien, Belgia) (przedstawiciel: adwokat N. Lhoëst)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo G. Berscheid i C. Berardis-Kayser, następnie G. Berscheid i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji odmownej Komisji z dnia 17 kwietnia 2015 r. w sprawie zmiany zaszeregowania skarżącej przyjętego przy przeniesieniu, a po drugie, decyzji Komisji z dnia 9 listopada 2015 r. o oddaleniu zażalenia złożonego w dniu 17 lipca 2015 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Monique Vankerckhoven-Kahmann pokrywa własne koszty jak również koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 145 z 25.4.2016 r. (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-11/15 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.)


title: Sprawa C-69/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli — Sezione Lavoro — Włochy) — Raffaello Visciano przeciwko Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS) (Polityka społeczna — Ochrona pracowników — Niewypłacalność pracodawcy — Dyrektywa 80/987/EWG — Obowiązek zaspokojenia całokształtu roszczeń wynikających ze stosunku pracy w granicach wcześniej określonego limitu — Charakter prawny roszczeń pracownika wobec instytucji gwarancyjnej — Termin przedawnienia)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli — Sezione Lavoro — Włochy) — Raffaello Visciano przeciwko Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)
   (Sprawa C-69/08) (1)

   (Polityka społeczna - Ochrona pracowników - Niewypłacalność pracodawcy - Dyrektywa 80/987/EWG - Obowiązek zaspokojenia całokształtu roszczeń wynikających ze stosunku pracy w granicach wcześniej określonego limitu - Charakter prawny roszczeń pracownika wobec instytucji gwarancyjnej - Termin przedawnienia)
   2009/C 220/13
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Napoli — Sezione Lavoro

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Raffaello Visciano

      Strona pozwana: Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Trybunale di Napoli Sezione Lavoro — Wykładnia art. 3 i 4 dyrektywy Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. L 283, s. 23) — Gwarancja wynagrodzenia za trzy ostatnie miesiące obowiązywania umowy o pracę w granicach wcześniej określonego pułapu — Odliczenie od wypłaconego świadczenia zaliczek na poczet wynagrodzenia wypłaconych przez pracodawcę — Krajowe przepisy prawne zezwalające na dokonywanie odmiennej kwalifikacji prawnej tego samego świadczenia w zależności od podmiotu zobowiązanego do jego realizacji i dopuszczające do zmiany terminu przedawnienia do sądowego dochodzenia roszczenia

      Sentencja

               1)

               Artykuły 3 i 4 dyrektywy Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które pozwala na zakwalifikowanie jako „świadczenia z zabezpieczenia społecznego” niezaspokojonych roszczeń pracowników, gdy są one zaspokajane przez instytucję gwarancyjną.

               2)

               Dyrektywa 80/987 nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które wykorzystuje przysługującą pracownikowi pierwotną wierzytelność płacową jako zwykłe odniesienie porównawcze pozwalające na określenie wysokości świadczenia gwarantowanego przez interwencję funduszu gwarancyjnego.

               3)

               W kontekście wniosku pracownika najemnego zmierzającego do uzyskania z funduszu gwarancyjnego zaspokojenia roszczeń dotyczących zapłaty wynagrodzenia dyrektywa 80/987 nie stoi na przeszkodzie stosowaniu rocznego terminu przedawnienia (zasada równoważności). Jednakże do sądu krajowego należy zbadanie, czy jego ukształtowanie nie czyni praktycznie niemożliwym lub zbyt utrudnionym wykonywania uprawnień nadanych przez wspólnotowy porządek prawny (zasada skuteczności).

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 listopada 2004 r. w sprawach połączonych C-10/02 i C-11/02 (wniosek Tribunale amministrativo regionale per la Puglia o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Anna Fascicolo i.in., Enzo De Benedictis i.in. przeciwko Regione Puglia i.in. (C-10/02) i Grazia Berardi i.in., Lucia Vaira i.in. przeciwko Azienda Unità Sanitaria Locale BA/4 i.in. (C-11/02) (Swobodny przepływ lekarzy — Dyrektywy 86/457/EWG i 93/16/EWG — Uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji — Obowiązek Państw Członkowskich uzależnienia prowadzenia praktyki lekarskiej w charakterze lekarza ogólnego w ramach ich krajowego systemu zabezpieczenia społecznego od posiadania specjalnego dyplomu — Prawa nabyte — Równorzędność uprawnień do wykonywania zawodu uzyskanych przed 1 stycznia 1995 r. z dyplomem specjalnego szkolenia — Ustalenie listy lekarzy ogólnych w celu obsadzenia dostępnych stanowisk w zależności od posiadanych dokumentów potwierdzających kwalifikacje)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 18 listopada 2004 r.
   w sprawach połączonych C-10/02 i C-11/02 (wniosek Tribunale amministrativo regionale per la Puglia o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Anna Fascicolo i.in., Enzo De Benedictis i.in. przeciwko Regione Puglia i.in. (C-10/02) i Grazia Berardi i.in., Lucia Vaira i.in. przeciwko Azienda Unità Sanitaria Locale BA/4 i.in. (C-11/02) (1)

   (Swobodny przepływ lekarzy - Dyrektywy 86/457/EWG i 93/16/EWG - Uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji - Obowiązek Państw Członkowskich uzależnienia prowadzenia praktyki lekarskiej w charakterze lekarza ogólnego w ramach ich krajowego systemu zabezpieczenia społecznego od posiadania specjalnego dyplomu - Prawa nabyte - Równorzędność uprawnień do wykonywania zawodu uzyskanych przed 1 stycznia 1995 r. z dyplomem specjalnego szkolenia - Ustalenie listy lekarzy ogólnych w celu obsadzenia dostępnych stanowisk w zależności od posiadanych dokumentów potwierdzających kwalifikacje)
   (2005/C 6/01)
   Język postępowania: włoski
   W sprawach połączonych C-10/02 i C-11/02, mających za przedmiot wnioski o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożone przez Tribunale amministrativo regionale per la Puglia (Włochy), postanowieniem z dnia 10 października 2001 r., które wpłynęły do Trybunału dnia 15 stycznia 2002 r., w postępowaniach Anna Fascicolo i.in., Enzo De Benedictis i.in. przeciwko Regione Puglia, Maria Paciolla, Assessorato alla Sanità e Servizi Sociali della Regione Puglia, Coordinatore del Settore Sanità, Azienda Unità Sanitaria Locale BR/1, Felicia Galietti i.in., Azienda Unità Sanitaria Locale BA/4, Madia Evangelina Magrì, Azienda Unità Sanitaria Locale BA/1, Azienda Unità Sanitaria Locale BA/3 (C-10/02) i Grazia Berardi i.in., Lucia Vaira i.in. przeciwko Azienda Unità Sanitaria Locale BA/4, Angelo Michele Cea, Scipione De Mola, Francesco d'Argento, Azienda Unità Sanitaria Locale FG/2, Antonella Battista i.in., Nicola Brunetti i.in., Azienda Unità Sanitaria Locale BA/3, Azienda Unità Sanitaria Locale FG/3, Erasmo Fiorentino(C-11/02), Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts, S. von Bahr i K. Schiemann (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 18 listopada 2004 r. wyrok, zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Art. 36 ust. 2 dyrektywy Rady 93/16/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. mającej na celu ułatwienie swobodnego przepływu lekarzy i wzajemnego uznania ich dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji nie obliguje Państw Członkowskich do uznawania uprawnień uzyskanych przed dniem 1 stycznia 1995 r. w celu wykonywania ogólnej praktyki medycznej w ramach krajowego systemu opieki zdrowotnej za równorzędne z uzyskaniem świadectwa specjalistycznego szkolenia w zakresie ogólnej praktyki medycznej.

               2)

               Art. 36 ust. 2 dyrektywy 93/16 nie stoi na przeszkodzie temu, aby Państwa Członkowskie przyznawały tym lekarzom, którzy byli jednocześnie posiadaczami świadectw szkolenia w zakresie ogólnej praktyki medycznej oraz byli w dniu 31 grudnia 1994 r. uprawnieni do wykonywania ogólnej praktyki medycznej w ramach krajowego systemu opieki zdrowotnej:

                           —

                           zastrzeżone stanowiska w liczbie większej aniżeli przyznana, odpowiednio, lekarzom posiadającym wspomniane świadectwo lub lekarzom posiadającym uprawnienia do wykonywania ogólnej praktyki medycznej, umożliwiając im jednoczesne ubieganie się o stanowiska w dwóch zastrzeżonych grupach;

                           —

                           jeszcze korzystniejsze traktowanie poprzez przyznawanie im dodatkowej liczby punktów przypadających z racji uzyskania wyżej wspomnianego świadectwa, jeżeli ubiegają się o stanowiska w ramach limitu zastrzeżonego dla lekarzy uprawnionych do wykonywania zawodu w dniu 31 grudnia 1994 r.

      (1)  Dz.U. C 68 z 16.3.2002.


title: Sprawa T-366/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 9 lipca 2015 r. przez Wiarę Todorową Andrową od wyroku wydanego w dniu 29 kwietnia 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-78/12 Todorowa Androwa/Rada

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/16

         Odwołanie wniesione w dniu 9 lipca 2015 r. przez Wiarę Todorową Andrową od wyroku wydanego w dniu 29 kwietnia 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-78/12 Todorowa Androwa/Rada
   (Sprawa T-366/15 P)
   (2015/C 337/19)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Wiara Todorowa Androwa (Rhode-Saint-Genèse, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska i Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej

      Żądania

   Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie F-78/12 i rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd;

               —

               w przeciwnym razie przekazanie prawy do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa, gdyż Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, że art. 45 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej nie zezwala na uwzględnienie do celów umieszczenia na liście urzędników mogących ubiegać się o awans stażu pracy nabytego w charakterze członka personelu tymczasowego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa, gdyż Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, że niniejszy przypadek jest objęty zakresem orzecznictwa Trybunału wypracowanego nie w wyroku z dnia 8 września 2011 r., Rosado Santana, C-177/10, Zb.Orz., EU:C:2011:557, tylko w postanowieniu z dnia 7 marca 2013 r., Rivas Montes, C-178/12, EU:C:2013:150.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa, gdyż Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, że zarzut naruszenia zasady równego traktowania jest niedopuszczalny z braku dokładnego podania nazwisk kandydatów, którzy otrzymali awans zamiast skarżącej.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa, gdyż Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, że zarzut naruszenia obowiązku staranności jest niedopuszczalny z braku zachowania zgodności zażalenia i skargi.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia  15 grudnia 2005 r.  w sprawie C-252/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2002/22/WE — Sieć i usługi łączności elektronicznej — Usługa powszechna — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 15 grudnia 2005 r.
   w sprawie C-252/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2002/22/WE - Sieć i usługi łączności elektronicznej - Usługa powszechna - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   (2006/C 48/13)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-252/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 14 czerwca 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: G. Zavvos i M. Shotter) przeciwko Republice Greckiej (pełnomocnik: N. Dafonou), Trybunał (piąta izba), w składzie: J. Makarczyk, prezes izby, R. Silva de Lapuerta i P. Kūris (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 15 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej), Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2.

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 201 z 7.8.2004


title: Sprawa C-445/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice, Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 17 sierpnia 2015 r. – The Queen na wniosek Nutricia Limited/Secretary of State for Health

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice, Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 17 sierpnia 2015 r. – The Queen na wniosek Nutricia Limited/Secretary of State for Health
   (Sprawa C-445/15)
   (2015/C 354/27)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice, Queen's Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nutricia Limited

      Strona pozwana: Secretary of State for Health

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy aby produkt mógł zostać uznany za dietetyczny środek spożywczy specjalnego przeznaczenia medycznego (FSMP) w rozumieniu definicji określonej w art. 1 ust. 2 lit. b) dyrektywy Komisji 1999/21/WE z dnia 25 marca 1999 r. w sprawie dietetycznych środków spożywczych specjalnego przeznaczenia medycznego (1):

                           a)

                           obiektywnie konieczne jest aby:

                                       (i)

                                       wszyscy pacjenci dotknięci chorobą, zaburzeniem lub stanem chorobowym, do dietetycznego odżywiania których dany produkt jest oferowany („wskazania”) albo

                                       (ii)

                                       pewna grupa takich pacjentów
                                       muszą mieć ograniczoną, upośledzoną lub zaburzoną zdolność przyjmowania, trawienia, wchłaniania, przemiany materii lub wydalania zwykłych środków spożywczych lub niektórych składników odżywczych w nich zawartych albo metabolitów, lub inne ustalone medycznie wymagania odżywcze wynikające ze wskazań? Czy też

                           b)

                           wystarczające jest, że producent określi przeznaczenie produktu jako „ustalone medycznie” w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) w takim znaczeniu, że: (i) producent przeznacza produkt do użytku tylko pod nadzorem lekarza klinicysty leczącego pacjenta ze wskazaniami, i (ii) odpowiedzialny nadzorujący lekarz klinicysta może dokonać oceny klinicznej indywidualnie dla każdego pacjenta, że stosowanie tego produktu będzie właściwym postępowaniem dietetycznym dla części pacjentów posiadających wskazania, gdyż lekarz klinicysta w sposób uzasadniony uważa, że pacjenci ci posiadają szczególne potrzeby pokarmowe wynikające ze wskazania?

                           c)

                           jeżeli odpowiedź na pytanie 1(a)(ii) brzmi „tak”, to (i) jaka część pacjentów ze wskazaniami musi mieć wspomniane ograniczenie, upośledzenie lub zaburzenie lub inne ustalone medycznie wymagania odżywcze, czy też nie ma minimalnych wymagań w tej kwestii, oraz (ii) czy niezbędne jest, aby ta grupa pacjentów była możliwa do określenia zanim produkt zostanie wprowadzony na rynek?

                           d)

                           jeżeli odpowiedź na pytanie 1(b) brzmi „tak”, to jakie są „określone potrzeby pokarmowe”, dla zaspokajania których stosowanie produktu musi być bezpieczne, korzystne i skuteczne w rozumieniu art. 3 dyrektywy w sprawie dietetycznych środków spożywczych specjalnego przeznaczenia medycznego?

               2)

               W odniesieniu do sformułowania „u których dietetyczne odżywianie nie może zostać osiągnięte jedynie przez zmianę normalnej diety, przez inne środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego, lub przez kombinację tych powyższych działań” w art. 1 ust. 2 lit. b), w jaki sposób należy oceniać możliwość zmiany normalnej diety? W szczególności:

                           a)

                           czy dla takiej oceny mają znaczenie względy bezpieczeństwa i wykonalności zmiany diety? Jeżeli tak, to w jaki sposób należy je uwzględnić?

                           b)

                           czy taką możliwość zmiany normalnej diety (oraz, odpowiednio, względy bezpieczeństwa i wykonalności) należy oceniać:

                                       (i)

                                       ogólnie i z góry, poprzez odniesienie do: (i) typowej osoby z typową dietą i typowymi możliwościami takiej osoby w odniesieniu do zmiany jej diety, czy (ii) typowej osoby posiadającej wskazania, z dietą typową dla takiej osoby, i typową dla takiej osoby możliwością zmiany jej diety, czy (iii) innego zespołu cech pacjenta?

                                       (ii)

                                       indywidualnie i w toku leczenia pacjenta, na podstawie oceny klinicznej nadzorującego lekarza klinicysty, w taki sposób, że wystarczające jest, jeśli w sposób uzasadniony w zamierzeniu producenta produkt ma być klinicznie użyteczny ponieważ nadzorujący klinicysta może w sposób uzasadniony w oparciu o względy właściwe dla danego pacjenta (na przykład mając na uwadze względy bezpieczeństwa i wykonalności dotyczące danego pacjenta) podjąć decyzję, że stosowanie środka spożywczego specjalnego przeznaczenia medycznego jest bardziej korzystne klinicznie dla określonych pacjentów ze wskazaniami niż inne formy zmiany diety? czy

                                       (iii)

                                       inaczej, a jeśli tak, to w jaki sposób?

                           c)

                           czy „zmiana normalnej diety” obejmuje stosowanie „suplementów żywnościowych” w rozumieniu dyrektywy 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych albo „wzbogacanej żywności” objętej rozporządzeniem (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji?

                           d)

                           w przypadku, gdy grupa pacjentów dotknięta określoną chorobą, zaburzeniem lub stanem chorobowym ma problemy z pamiętaniem o jedzeniu zgodnie z normalną dietą bez przypominania im o tym, czy produkt mający na celu ułatwienie spożywania przez takich pacjentów składników odżywczych, który stanowiłby część ich normalnej diety, może zostać uznany za dietetyczny środek spożywczy specjalnego przeznaczenia medycznego w rozumieniu dyrektywy 1999/21/WE w sprawie dietetycznych środków spożywczych specjalnego przeznaczenia medycznego”.

      (1)  Dz.U. L 91, s. 29.


title: Sprawa T-363/09: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2009 r. — Longevity Health Products przeciwko OHIM Gruppo Lepetit (RESVEROL)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/80

         Skarga wniesiona w dniu 17 września 2009 r. — Longevity Health Products przeciwko OHIM Gruppo Lepetit (RESVEROL)
   (Sprawa T-363/09)
   2009/C 267/143
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Longevity Health Products, Inc. (Nassau, Bahamy) (przedstawiciel: J. Korab, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Gruppo Lepetit SpA (Lainate, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               uwzględnienie skargi wniesionej przez stronę skarżącą;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie R 1204/2008-2 oraz oddalenie wniosku o unieważnienie wniesionego przez Gruppo Lepetit SpA przed Izbę Odwoławczą w odniesieniu do wspólnotowego znaku towarowego 5 244 512; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Longevity Health Products, Inc.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „RESVEROL” dla towarów i usług z klas 3, 5 i 35

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Gruppo Lepetit SpA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: krajowe rejestracje znaku towarowego „LESTEROL” dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza niesłusznie stwierdziła, że istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych.


title: Sprawa C-110/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2006 r. w sprawach połączonych T-217/03 i T-245/03 FNCBV i in. przeciwko Komisji wniesione w dniu 27 lutego 2007 r. przez Fédération nationale des syndicats d'exploitants agricoles (FNSEA), Fédération nationale bovine (FNB), Fédération nationale des producteurs de lait (FNPL) oraz Jeunes agriculteurs (JA)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/28

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2006 r. w sprawach połączonych T-217/03 i T-245/03 FNCBV i in. przeciwko Komisji wniesione w dniu 27 lutego 2007 r. przez Fédération nationale des syndicats d'exploitants agricoles (FNSEA), Fédération nationale bovine (FNB), Fédération nationale des producteurs de lait (FNPL) oraz Jeunes agriculteurs (JA)
   (Sprawa C-110/07 P)
   (2007/C 95/51)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszące odwołanie: Fédération nationale des syndicats d'exploitants agricoles (FNSEA), Fédération nationale bovine (FNB), Fédération nationale des producteurs de lait (FNPL), Jeunes agriculteurs (JA) (przedstawiciele: adwokaci V. Ledoux i B. Néouze)

      Druga strona postępowania: Fédération nationale de la coopération bétail et viande (FNCBV), Komisja Wspólnot Europejskich, Republika Francuska
   Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 13 grudnia 2006 r.;

               —

               stwierdzenie, że nie należy nakładać grzywien na wnoszące odwołanie federacje;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kwot rzeczonych grzywien;

               —

               obciążenie Komisji kosztami związanymi z postępowaniem w sprawie zastosowania środka tymczasowego i postępowaniem głównym przed Sądem, a także postępowaniem przed Trybunałem.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszące odwołanie przedstawiają cztery zarzuty na poparcie wniesionego odwołania. W ich zarzucie pierwszym wnoszące odwołanie wnoszą, że Sąd zniekształcił dowody poddane jego ocenie, nie uwzględniając dwóch zasadniczych elementów stanowiących dowód na nieprzedłużenie porozumienia z dnia 24 października 2001 r. na okres po dniu 30 listopada tego samego roku. W zarzucie drugim wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo wspólnotowe i utrwalone orzecznictwo Trybunału orzekając, że Komisja nie naruszyła prawa do obrony nie wskazując w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów, że dokona obliczenia kwot grzywien biorąc pod uwagę zsumowane obroty członków federacji wnoszących odwołanie. W zarzucie trzecim wnoszące odwołanie powołują się na naruszenie przez Sąd art.15 ust. 2 rozporządzenia 17/62, który do celów obliczenia, że grzywny nałożone na federacje wnoszące odwołanie nie przekraczają pułapu 10 % obrotów, o którym mowa w tym artykule, wziął pod uwagę zsumowane obroty członków federacji, nie spełniając w tym względzie konkretnych celów i przesłanek ustalonych w orzecznictwie. Wreszcie, w zarzucie czwartym strony wnoszące odwołanie zarzucają Trybunałowi naruszenie zasady „non bis in idem”, a także zasady proporcjonalności poprzez nałożenie na każdą z federacji odrębnej grzywny, która uwzględniała zsumowane obroty wspólnych członków federacji. Według wnoszących odwołanie, tylko na jedną federację w niniejszej sprawie mogła zostać nałożona kara uwzględniająca zsumowaną zdolność finansową wspólnych członków federacji wnoszących odwołanie.


title: Sprawa T-80/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 października 2009 r. — CureVac przeciwko OHIM — Qiagen (RNAiFect) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RNAiFect — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy RNActive — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/20

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 października 2009 r. — CureVac przeciwko OHIM — Qiagen (RNAiFect)
   (Sprawa T-80/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RNAiFect - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy RNActive - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2009/C 297/28
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: CureVac GmbH (Tybinga, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Graf von Stosch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: M. Kicia i S. Schäffner, pełnomocnicy)

      Stronami postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Qiagen GmbH (Hilden, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokat E. Krings, następnie adwokaci V. von Bomhard, A. Renck i T. Dolde)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 grudnia 2007 r. (sprawa R 1219/2006-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy CureVac GmbH a Qiagen GmbH.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               CureVac GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa T-535/13: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2013 r. — Vakoma przeciwko OHIM — VACOM (VAKOMA)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/32

         Skarga wniesiona w dniu 7 października 2013 r. — Vakoma przeciwko OHIM — VACOM (VAKOMA)
   (Sprawa T-535/13)
   2013/C 367/57
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Vakoma GmbH (Magdeburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Kazzer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: VACOM Vakuum Komponenten & Messtechnik GmbH (Jena, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               W ramach stwierdzenia nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 1 sierpnia 2013 r. w sprawie R 0908/2012-1, doręczonej w dniu 6 sierpnia 2013 r., jak również stwierdzenia nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 12 marca 2012 r., oddalenie sprzeciwu nr B1 833 915 jako bezzasadnego;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „VAKOMA” dla towarów i usług z klas 7, 40 i 42 — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 437 963.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: VACOM Vakuum Komponenten & Messtechnik GmbH.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy „VACOM” dla towarów i usług z klas 7, 9 i 42.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Sprzeciw podtrzymany.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-243/06: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2006 r. — Promat przeciwko OHIM — Puertas Proma (PROMAT)

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/18

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2006 r. — Promat przeciwko OHIM — Puertas Proma (PROMAT)
   (Sprawa T-243/06)
   (2006/C 310/37)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Promat GmbH (Ratingen, Niemcy) (przedstawiciel: J. Krenzel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Puertas Proma, S.A.L.
   Żądania strony skarżącej

               —

               zmiana decyzji strony pozwanej z dnia 4 maja 2006 r. (sprawa R 1059/2005-1) poprzez całkowite uwzględnienie odwołania,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „PROMAT” dla towarów i usług z klas 1, 3, 6–12, 14, 16, 17, 20–22, 25 i 37 (zgłoszenie nr 932 202) właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Puertas Proma, S.A.L. znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: W szczególności graficzny znak towarowy „PROMA” dla towarów i usług z klas 6, 20 i 39 (wspólnotowy znak towarowy nr 239 384), przy czym sprzeciw został wniesiony wobec zgłoszenia dotyczącego klas 6 i 20.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ ani sporne oznaczenia, ani rozpatrywane towary nie są podobne. W związku z tym w odniesieniu do spornych znaków towarowych nie istnieje jakiekolwiek prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa T-209/08: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2008 r. — Stichting Administratiekantoor Portielje przeciwko Komisji

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/30

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2008 r. — Stichting Administratiekantoor Portielje przeciwko Komisji
   (Sprawa T-209/08)
   (2008/C 197/52)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Stichting Administratiekantoor Portielje (Rotterdam, Królestwo Niderlandów) (przedstawiciel: D. Van Hove, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 926 wersja ostateczna z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 WE (Sprawa COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych), doręczonej skarżącej w dniu 25 marca 2008 r., w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej;

               —

               tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności art. 2 lit. e) decyzji w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej, z przyczyn wskazanych w zarzutach czwartym lub piątym, i odpowiednie obniżenie grzywny nałożonej w art. 2 w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W ramach zarzutu pierwszego skarżąca podnosi, że decyzja narusza art. 81 WE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1), ponieważ Komisja nie wykazała należycie, że skarżąca jest przedsiębiorstwem w rozumieniu wspomnianych przepisów.
   W ramach zarzutu drugiego skarżąca twierdzi, że decyzja narusza art. 81 ust. 1 WE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, ponieważ w świetle okoliczności faktycznych Komisja niesłusznie przypisała skarżącej zachowanie Gosselin.
   W ramach zarzutu trzeciego skarżąca utrzymuje, że decyzja narusza art. 81 WE. W pierwszej części tego zarzutu skarżąca twierdzi, że Komisja nie wykazała należycie, iż zachowanie, które można przypisać Gosselin, należy uznać za znaczne ograniczenie konkurencji w rozumieniu art. 81 WE. W drugiej części tego zarzutu skarżąca utrzymuje, że Komisja nie wykazała należycie, iż porozumienie, w którym Gosselin uczestniczyła, mogło znacząco wpływać na handel między państwami członkowskimi.
   W ramach zarzutu czwartego skarżąca podnosi, że decyzja narusza art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 (2), art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17/62 (3) oraz wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien (4). Komisja naruszyła te przepisy, określając wagę naruszenia, wartość sprzedaży służącą do obliczenia podstawowej kwoty grzywny nałożonej na Gosselin, i wreszcie, odmawiając uwzględnienia okoliczności łagodzących w stosunku do Gosselin przy obliczaniu grzywny.
   Wreszcie, w ramach zarzutu piątego skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła zasadę równego traktowania, w szczególności określając wagę naruszenia oraz wartość sprzedaży, które Komisja uwzględniła przy obliczaniu kwoty grzywny.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, str. 1).

      (2)  Zob. przypis 1.

      (3)  Rozporządzenie Rady nr 17, pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. 85 i 86 traktatu (Dz.U. 1962, 13, str. 204).

      (4)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, str. 2).


title: Sprawa T-166/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 stycznia 2007 r. — C. przeciwko Komisji (Urzędnicy — Wykonanie wyroku Sądu — Skarga o uchylenie — Umorzenie postępowania — Skarga o odszkodowanie — Niezgodne z prawem działanie administracji — Utrata szansy)

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/17

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 stycznia 2007 r. — C. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-166/04) (1)

   (Urzędnicy - Wykonanie wyroku Sądu - Skarga o uchylenie - Umorzenie postępowania - Skarga o odszkodowanie - Niezgodne z prawem działanie administracji - Utrata szansy)
   (2007/C 69/40)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: C. (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: J. Sambon, P.-P. Van Gehuchten i P. Reyniers, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, uchylenie dorozumianego oddalenia wniosku skarżącego o wykonanie wyroku Sądu z dnia [poufne] (2) w sprawie [poufne] oraz w razie potrzeby decyzji oddalającej jego odwołanie z dnia 12 lutego 2004 r., a po drugie zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia z tytułu poniesionych przez niego szkody i krzywdy
   Sentencja wyroku

               1)

               Postępowanie w sprawie uchylenia zostaje umorzone.

               2)

               Komisja zapłaci skarżącemu C. kwotę 15 000 euro.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 179 z 10.7.2004.

      (2)  Dane poufne ukryte.


title: Sprawa C-432/14: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 1 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil de prud'hommes de Paris – Francja) – O/Bio Philippe Auguste SARL [Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Zasady równego traktowania i niedyskryminacji ze względu na wiek — Dyrektywa 2000/78/WE — Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy — Artykuł 2 ust. 1 i art. 2 ust. 2 lit. a) — Odmienne traktowanie ze względu na wiek — Porównywalność sytuacji — Wypłata świadczenia pieniężnego z tytułu rozwiązania umowy o pracę na czas określony mającego zrekompensować pracownikowi jego niepewną sytuację zawodową — Wyłączenie osób młodych pracujących podczas ferii szkolnych lub akademickich

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/10

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 1 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil de prud'hommes de Paris – Francja) – O/Bio Philippe Auguste SARL
   (Sprawa C-432/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Zasady równego traktowania i niedyskryminacji ze względu na wiek - Dyrektywa 2000/78/WE - Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy - Artykuł 2 ust. 1 i art. 2 ust. 2 lit. a) - Odmienne traktowanie ze względu na wiek - Porównywalność sytuacji - Wypłata świadczenia pieniężnego z tytułu rozwiązania umowy o pracę na czas określony mającego zrekompensować pracownikowi jego niepewną sytuację zawodową - Wyłączenie osób młodych pracujących podczas ferii szkolnych lub akademickich)
   (2015/C 381/11)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil de prud'hommes de Paris

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: O

      Strona pozwana: Bio Philippe Auguste SARL

      Sentencja

   Zasadę niedyskryminacji ze względu na wiek, zapisaną w art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i skonkretyzowaną w dyrektywie Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, należy interpretować w ten sposób, że zasada ta nie stoi na przeszkodzie istnieniu przepisu krajowego takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, zgodnie z którym świadczenie pieniężne z tytułu rozwiązania umowy, którego kwota jest doliczana do kwoty wynagrodzenia wypłacanego pracownikowi po rozwiązaniu jego umowy o pracę na czas określony, w sytuacji gdy stosunek pracy, w jakim ów pracownik pozostawał, nie jest kontynuowany poprzez zawarcie umowy na czas nieokreślony, nie jest należne w przypadku umowy zawartej z osobą młodą w okresie przypadającym na czas ferii szkolnych lub akademickich.

      (1)  Dz.U. C 431 z 1.2.2014.


title: Sprawa C-325/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Koszalinie (Rzeczpospolita Polska) w dniu 28 czerwca 2011 r. — Krystyna Alder i Ewald Alder przeciwko Sabinie Orłowskiej i Czesławowi Orłowskiemu

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Koszalinie (Rzeczpospolita Polska) w dniu 28 czerwca 2011 r. — Krystyna Alder i Ewald Alder przeciwko Sabinie Orłowskiej i Czesławowi Orłowskiemu
   (Sprawa C-325/11)
   2011/C 269/56
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Sąd Rejonowy w Koszalinie

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Krystyna Alder, Ewald Alder

      Strona pozwana: Sabina Orłowska, Czesław Orłowski

      Pytanie prejudycjalne

   Czy artykuł 1 ustęp 1 rozporządzenia nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 roku dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych (1) oraz artykuł 18 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej winny być interpretowane w ten sposób, iż dopuszczalne jest pozostawienie w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia pism sądowych przeznaczonych dla strony mającej miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu w innym państwie członkowskim, jeśli nie wskazała ona pełnomocnika do doręczeń mieszkającego w państwie członkowskim, w którym toczy się proces sądowy?

      (1)  Rozporządzenie nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczące doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych (doręczanie dokumentów) oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000; Dz.U. L 324 s. 79


title: Sprawa F-104/09: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2009 r. — Diego Canga Fano przeciwko Radzie

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/51

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2009 r. — Diego Canga Fano przeciwko Radzie
   (Sprawa F-104/09)
   2010/C 37/81
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Diego Canga Fano (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Rodriguez i C. Bernard-Glanz, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej o nieumieszczeniu skarżącego na liście osób awansowanych do grupy zaszeregowania AD 13 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2009.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieumieszczeniu skarżącego na liście osób awansowanych do grupy zaszeregowania AD 13 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2009;

               —

               stwierdzenie nieważności, o ile to konieczne, decyzji organu powołującego oddalającej zażalenie skarżącego;

               —

               zasądzenie od organu powołującego na rzecz skarżącego kwoty określonej ex aequo et bono w wysokości 150 000 EUR tytułem naprawienia krzywdy, powiększonej o ustawowe odsetki od dnia, w którym stanie się ona wymagalna oraz kwoty określonej ex aequo et bono w wysokości 50 000 EUR tytułem naprawienia uszczerbku dla kariery, powiększonej o ustawowe odsetki za zwłokę od dnia, w którym stanie się wymagalna;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.


title: Sprawa T-10/07: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2007 r. — FVB przeciwko OHIM — FVD (FVB)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/35

         Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2007 r. — FVB przeciwko OHIM — FVD (FVB)
   (Sprawa T-10/07)
   (2007/C 56/67)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: FVB Gesellschaft für Finanz- und Versorgungsberatung mbH (Osnabrück, Niemcy) (Przedstawiciel: adwokat P. Koehler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: FVD Gesellschaft für Finanzplanung und Vorsorgemanagement Deutschland mbH
   Żądania strony skarżącej

               —

               zmiana decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) wydanej w dniu 6 listopada 2006 r. w postępowaniu odwoławczym w sprawie R 1343/2005-4 poprzez uchylenie decyzji z dnia 12 września 2005 r. w sprawie sprzeciwu nr B 549 362 wniesionego przez Finanz- und Versorgungsdienstgesellschaft für Finanzberatung und Vorsorgemanagement mbH wobec zgłoszenia nr 2 126 175 i odrzucenie sprzeciwu;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „FVB” dla usług z klas 35 i 36 (zgłoszenie nr 2 126 175)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: FVD Gesellschaft für Finanzplanung und Vorsorgemanagement Deutschland mbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Niemiecki słowny znak towarowy „FVD” dla usług z klasy 36, przy czym sprzeciw dotyczy klasy 36.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu i częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Zaskarżona decyzja narusza art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) z uwagi na niewystępowanie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do występujących w sprawie znaków towarowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, str. 1).


title: Sprawa T-100/15: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2015 r. – Dextro Energy/Komisja

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/31

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2015 r. – Dextro Energy/Komisja
   (Sprawa T-100/15)
   (2015/C 155/37)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dextro Energy GmbH & Co. KG (Krefeld, Niemcy) (przedstawiciele: M. Hagenmeyer i T. Teufer, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) 2015/8 z dnia 6 stycznia 2015 r. w sprawie odmowy udzielenia zezwolenia na niektóre oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności inne niż odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz rozwoju i zdrowia dzieci;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty. ¡
   Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 18 ust. 4 rozporządzenia nr 1924/2006 (1)

   Skarżąca podnosi, że brak jest podstaw, które mogłyby uzasadniać odmowę udzielenia zezwolenia pięciu oświadczeń, mimo że Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności wydał w tej kwestii pięć pozytywnych ocen naukowych. Przedmiotowe oświadczenia ani nie naruszają ogólnie uznanych zasad dotyczących żywności i zdrowia, ani nie niosą za sobą sprzecznego i mylącego sygnału dla konsumentów; nie maja także ani charakteru wieloznacznego, ani wprowadzającego w błąd.
   Zarzut drugi dotyczący braku proporcjonalnego charakteru
   Skarżąca podnosi, że bezwzględny zakaz reklamy będący konsekwencją oddalenia wniosków ma charakter nieproporcjonalny w świetle pozytywnego stanowiska Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności wobec pięciu oświadczeń żywieniowych.
   Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady równego traktowania
   Skarżąca utrzymuje, że pozwana omówiła udzielenia zezwolenia na bezsporne z naukowego punktu widzenia oświadczenia zdrowotne, pomimo udzielenia w przeszłości zezwolenia na porównywalne oświadczenia.
   Zarzut czwarty dotyczący niedostatecznego uzasadnienia
   Wreszcie, skarżąca podnosi, że zaskarżone rozporządzenie nie zawiera dostatecznego uzasadnienia; ani nie wskazuje ono, że pozwana uwzględniła argumenty skarżącej oraz odpowiedniego kręgu odbiorców, ani że poddała te argumenty samodzielnej analizie.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności.


title: Sprawa C-540/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Mediaprint Zeitungs- und Zeitschriftenverlag GmbH & Co. KG przeciwko Österreich -Zeitungsverlag GmbH (Dyrektywa 2005/29/WE — Nieuczciwe praktyki handlowe — Przepisy krajowe z zasady zakazujące praktyk handlowych uzależniających oferowanie dodatków konsumentom od nabycia towarów lub usług)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Mediaprint Zeitungs- und Zeitschriftenverlag GmbH & Co. KG przeciwko „Österreich”-Zeitungsverlag GmbH
   (Sprawa C-540/08) (1)

   (Dyrektywa 2005/29/WE - Nieuczciwe praktyki handlowe - Przepisy krajowe z zasady zakazujące praktyk handlowych uzależniających oferowanie dodatków konsumentom od nabycia towarów lub usług)
   2011/C 13/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mediaprint Zeitungs- und Zeitschriftenverlag GmbH & Co. KG

      Strona pozwana:„Österreich”-Zeitungsverlag GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof (Austria) — Wykładnia art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 2 i 5 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 149, s. 22) — Uregulowanie krajowe zakazujące wydawcom periodyków zapowiadania, oferowania lub przyznawania konsumentom nieodpłatnych dodatków do druków periodycznych, jak również zapowiadania nieodpłatnych dodatków do innych towarów lub usług bez uwzględnienia wprowadzającego w błąd lub agresywnego charakteru danej praktyki handlowej — Uregulowanie niemające na celu jedynie ochrony konsumentów, lecz również utrzymanie pluralizmu mediów i ochronę słabszych konkurentów — Pojęcie nieuczciwej praktyki handlowej

      Sentencja

               1)

               Dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywę o nieuczciwych praktykach handlowych”) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak ten rozpatrywany w postępowaniu przed sądem krajowym, który przewiduje ogólny zakaz sprzedaży z dodatkami i który ma na celu nie tylko ochronę konsumentów, ale zmierza także do innych celów.

               2)

               Możliwość udziału w konkursie z nagrodami związana z zakupem gazety nie stanowi nieuczciwej praktyki handlowej w rozumieniu art. 5 ust. 2 dyrektywy 2005/29 z samego tego względu, że przynajmniej dla części zainteresowanych konsumentów możliwość udziału w grze stanowi decydujący powód skłaniający ich do zakupu tej gazety.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa F-117/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 17 września 2014 r. – Wahlström przeciwko Frontex (Służba publiczna – Personel Fronteksu – Członek personelu tymczasowego – Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony – Procedura przedłużenia umowy – Artykuł 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Prawo do bycia wysłuchanym – Naruszenie – Wpływ na przyjęte w decyzji rozstrzygnięcie)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/65

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 17 września 2014 r. – Wahlström przeciwko Frontex
      (Sprawa F-117/13) (1)

      ((Służba publiczna - Personel Fronteksu - Członek personelu tymczasowego - Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony - Procedura przedłużenia umowy - Artykuł 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Prawo do bycia wysłuchanym - Naruszenie - Wpływ na przyjęte w decyzji rozstrzygnięcie))
      (2014/C 395/79)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Kari Wahlström (Espoo, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat S. A. Pappas)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Vuorensola i H. Caniard, pełnomocnicy, adwokaci D. Waelbroeck i A. Duron)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nieprzedłużeniu umowy o pracę ze skarżącym, wydanej w następstwie stwierdzenia przez Sąd ds. Służby Publicznej nieważności pierwszej decyzji o nieprzedłużeniu wspomnianej umowy w sprawie F-87/11.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji dyrektora wykonawczego Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej z dnia 19 lutego 2013 r. o nieprzedłużeniu z K. Wahlströmem umowy o pracę w charakterze cżłonka personelu tymczasowego.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez K. Wahlströma.

         (1)  Dz.U. C 31 z 1.2.2014, s. 23.


title: Kryteria przydziału spraw do izb

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/32

         Kryteria przydziału spraw do izb
   (2006/C 261/65)
   W dniu 20 września 2006 r., zgodnie z art. 4 załącznika I do Statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 12 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, Sąd postanowił utrzymać do dnia 30 września 2007 r. następujące zasady przydziału spraw do izb:

               —

               izbie pierwszej podlegać będą wszystkie sprawy z wyjątkiem spraw dotyczących w głównej mierze zatrudnienia, oceny/awansu i zakończeniem służby, które podlegać będą drugiej izbie;

               —

               pewna liczba spraw będzie przydzielana trzeciej izbie, bez względu to, z jakiej są dziedziny, w sposób automatyczny, z częstotliwością określoną podczas zebrania Sądu w pełnym składzie;

               —

               od powyższych zasad podziału odstąpić można ze względu na powiązanie spraw, a także w celu równomiernego rozłożenia i rozsądnego zróżnicowania pracy w ramach Sądu.


title: Sprawa C-433/15: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/22

         Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska
   (Sprawa C-433/15)
   (2015/C 354/25)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi, D. Nardi, J. Guillem Carrau, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

   Komisja Europejska wnosi do Trybunału o:

               —

                           a)

                           stwierdzenie, że poprzez niezapewnienie, by dodatkowa należna opłata w związku z uzyskaną we Włoszech produkcją przekraczająca kwotę krajową począwszy od pierwszego roku rzeczywistego nałożenia dodatkowej opłaty we Włoszech (1995/1996) do ostatniego roku, w którym stwierdzono we Włoszech produkcję pozakwotową (2008/2009), została faktycznie pobrana od poszczególnych producentów przyczyniających się do nadwyżki produkcji, oraz zapłacona w odpowiednim terminie, po wcześniejszym powiadomieniu ich o kwocie należnej od nabywcy lub producenta w przypadku bezpośredniej sprzedaży, lub w razie nie zapłacenia opłaty w odpowiednim terminie, ustalona i ewentualnie wyegzekwowana od tychże nabywców lub producentów, rząd włoski uchybił zobowiązaniom, wynikającym z odpowiednich przepisów prawa Unii, obowiązujących w odnośnych latach, a w szczególności art. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 3950/92 (1); art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 (2); art. 79, 80 i 83 rozporządzenia (WE) 1234/2007 (3); a także w zakresie przepisów wykonawczych, art. 7 rozporządzenia (WE) nr 536/1993 (4); art. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1392/2001 (5) oraz wreszcie, art. 15 i 17 rozporządzenia (WE) nr 595/2004 (6);

               —

                           b)

                           obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie żądań Komisja podnosi, że zgodnie z danymi przekazanymi przez włoskie organy lub uzyskanymi w toku postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, kwota dodatkowej należnej opłaty jaka pozostała do zapłaty wynosi 1  343 milionów EUR. Całkowita kwota dodatkowej opłaty rzeczywiście odzyskanej wynosi około 282 milionów EUR wobec całkowej kwoty z tytułu nałożonej opłaty wynoszącej 2  305 milionów EUR w okresie od pierwszego roku gospodarczego, w którym system dodatkowej opłaty został formalnie wprowadzony we Włoszech (rok 1995/1996) do ostatniego roku, w którym zanotowano produkcję pozakwotową (rok 2008/2009). Po odliczeniu kwot uwzględnionych w harmonogramach spłat (469 milionów EUR) i kwot uznanych za niemożliwe do odzyskania (211 milionów EUR), stosunek między rzeczywiście pobraną opłatą a opłatą pozostającą do odzyskania z wyłączeniem kwot uwzględnionych w harmonogramach i kwot uznanych za niemożliwe do odzyskania wynosi 21 %. W istocie, kwoty rzeczywiście odzyskane stanowią mniej niż 1/4 kwot pozostających do odzyskania w dniu wydania uzasadnionej opinii.
   Komisja zauważa, że proporcja kwot rzeczywiście odzyskanych względem kwot należnych za każdy rok gospodarczy, po odliczeniu kwot uwzględnionych w harmonogramach spłat i kwot uznanych za niemożliwe do odzyskania wskazuje na brak skuteczności systemu nakładania dodatkowej opłaty, gdyż proporcja ta jest zasadniczo niższa niż 21 % w rozważanych okresach i to niezależnie od faktu, iż termin wyznaczony w uzasadnionej opinii upływał ponad pięć lat po zakończeniu ostatniego roku gospodarczego, w którym została odnotowana nadwyżka produkcji we Włoszech.
   W związku z uzasadnieniem Włoch, zgodnie z którym skuteczne odzyskanie kwot należnych z tytułu opłaty zostało utrudnione z uwagi na liczne skargi, które są wciąż zawisłe, wniesione przez dłużników w związku z nakazami zapłaty, Komisja przedstawiła dane dotyczące kwot rzeczywiście odzyskanych względem kwot pozostałych do odzyskania, co do których odnośne należności nie zostały zakwestionowane w ramach danego roku gospodarczego. Dane te wskazują, że w stosunku do należnej kwoty w wysokości około 1  068 milionów EUR, odzyskanych zostało tylko 241 milionów EUR, co stanowi 23 % należnych kwot, przy czym brak jest w tym zakresie uzasadnienia.
   Zważywszy, że celem dodatkowej opłaty jest przeciwdziałanie produkcji mleka przekraczającej krajowe ilości referencyjne, utrzymujące się uchybienie w zakresie odzyskania tak istotnych kwot, 20 lat po wprowadzeniu systemu kwot produkcji we Włoszech i 6 lat po odnotowaniu ostatniego przekroczenia włoskich krajowych ilości referencyjnych, prowadzi do pozbawienia zamierzonej przez prawodawcę skuteczności systemu dodatkowej opłaty, o czym świadczyć może również fakt systematycznego przekroczenia krajowych ilości referencyjnych w każdym roku gospodarczym w okresie od 1995/1996 do 2008/2009.
   Komisja utrzymuje, że nieodzyskanie tak dużych kwot z tytułu opłaty dodatkowej jest związane ze szczególnymi zaniedbaniami ze strony Republiki Włoskiej, które to zaniedbania stanowią wyjaśnienie braku skuteczności systemu nałożenia dodatkowej opłaty we Włoszech w odnośnym okresie.
   Po pierwsze, chaos legislacyjny, jaki charakteryzuje włoskie przepisy wykonawcze spowodował opóźnienia w skutecznym wprowadzaniu systemu opłat we Włoszech oraz doprowadził do nadzwyczajnej liczby postępowań sądowych, powodując wstrzymanie pobierania opłaty z uwagi na zawieszenie zapłaty orzeczone przez sądy krajowe w ramach środków tymczasowych.
   Po drugie, Włochy nie wykorzystały skutecznie wszystkich dostępnych mechanizmów administracyjnych w celu skutecznego odzyskania należnych kwot z tytułu opłaty, takich jak rozliczenia. Możliwość rozliczenia należnej opłaty i pomocy przyznanej w ramach wspólnej polityki rolnej została wprowadzona w nieskuteczny i spóźniony sposób, przy czym nadal obowiązują włoskie przepisy, które uniemożliwiają dokonanie takiego rozliczenia.
   Po trzecie, postępowania w sprawie ściągania opłat zostały w dużej części zablokowane od dnia wejścia w życie ustawy 33/2009 do chwili obecnej, z uwagi na brak przepisów wykonawczych lub ustaleń umownych między organami władzy a zainteresowanymi podmiotami koniecznych do zakończenia tych postępowań.
   Po czwarte, zdaniem Komisji z uwagi na błędy metodologiczne ze strony administracji odpowiedzialnej za odzyskanie opłat, należne kwoty niesłusznie zostały uznane za niemożliwe do odzyskania, powodując w związku z tym dalsze uchybienia w zakresie skutecznego pobierania dodatkowej opłaty.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiające dodatkową opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 405, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 270, s. 123).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (Dz.U. L 299, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 536/93 z dnia 9 marca 1993 r. ustalające szczegółowe zasady stosowania opłaty dodatkowej w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 57, s. 12).

      (5)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1392/2001 z dnia 9 lipca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 ustanawiającego opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 187, s. 19).

      (6)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 595/2004 z dnia 30 marca 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 94, s. 22).


title: Sprawa C-171/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Andrea Sacripanti przeciwko Ministero dell’Interno

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/32

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Andrea Sacripanti przeciwko Ministero dell’Interno
      (Sprawa C-171/10)
      (2010/C 161/45)
      Język postępowania: włoski

         Sąd krajowy

      Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Andrea Sacripanti

         Strona pozwana: Ministero dell’Interno

         Pytania prejudycjalne

      Czy z art. 43 i 49 traktatu WE zgodne są przepisy krajowe (wprowadzone w dekrecie Bersaniego, dekrecie ustawodawczym nr 223 z dnia 4 lipca 2006 r. zastąpionym ustawą nr 248 z dnia 4 sierpnia 2006 r.) należące do „systemu krajowego, który przewiduje między innymi:

                  a)

                  istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie i w wyniku przetargu, który sprzecznie z prawem wykluczył część podmiotów;

                  b)

                  obecność przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie nabytych pozycji rynkowych (jak na przykład obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących);

                  c)

                  określenie sytuacji, w których dochodzi do utraty koncesji w przypadku, kiedy koncesjonariusz prowadzi, pośrednio lub bezpośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, porównywalną do tej, która jest przedmiotem koncesji”?


title: Sprawa F-98/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 kwietnia 2016 r. – CP/Parlament (Służba publiczna — Urzędnicy — Kierownik wydziału — Okres próbny — Niezatwierdzenie na stanowisku kierownika wydziału — Wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność — Utrata szansy)

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/50

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 kwietnia 2016 r. – CP/Parlament
   (Sprawa F-98/15) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Kierownik wydziału - Okres próbny - Niezatwierdzenie na stanowisku kierownika wydziału - Wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność - Utrata szansy))
   (2016/C 191/72)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CP (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Tymen)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: V. Montebello-Demogeot i O. Caisou-Rousseau, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 18 lipca 2014 r., na mocy której w następstwie wyroku Sądu w sprawie F-8/13 CP/Parlament Europejski z dnia 26 marca 2014 r. zatwierdzono skarżącego na stanowisku kierownika wydziału w zakresie, w jakim decyzja ta nie przewiduje uznania z mocą wsteczną statusu kierownika wydziału i udzielenia z mocą wsteczną podwyżki wynagrodzenia podstawowego związanej z tym stanowiskiem (dodatku dla kadry zarządzającej) oraz żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia za podnoszone, odpowiednio, szkodę i krzywdę

      Sentencja wyroku

               1)

               Parlament Europejski wypłaci CP kwotę 3 219,55 EUR. Kwota ta zostanie powiększona o odsetki za zwłokę obliczone w stawce ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania i obowiązującej w danym okresie, powiększonej o dwa punkty, począwszy od dnia 1 lipca 2011 r. do dnia faktycznej zapłaty.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015, s. 86.


title: Sprawa C-430/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Euro Tyre Holding BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b), art. 28a ust. 1 lit. a), art. 28b część A ust. 1 oraz art. 28c część A lit. a) akapit pierwszy — Zwolnienie dostawy towarów wysłanych lub transportowanych wewnątrz Unii — Kolejne dostawy tych samych towarów prowadzące do jednej wysyłki lub jednego transportu wewnątrzwspólnotowego)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/13

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Euro Tyre Holding BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-430/09) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b), art. 28a ust. 1 lit. a), art. 28b część A ust. 1 oraz art. 28c część A lit. a) akapit pierwszy - Zwolnienie dostawy towarów wysłanych lub transportowanych wewnątrz Unii - Kolejne dostawy tych samych towarów prowadzące do jednej wysyłki lub jednego transportu wewnątrzwspólnotowego)
   2011/C 55/23
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Euro Tyre Holding BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 8 ust. 1 lit. a) i b), art. 28a ust. 1 lit. a), art. 28c część A ust. 1 oraz art. 28c część A lit. a) szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Zwolnienie dostawy towarów wysłanych lub transportowanych wewnątrz Wspólnoty — Kolejne dostawy tych samych towarów składające się na pojedynczą wysyłkę lub transport wewnątrzwspólnotowy towarów

      Sentencja

   Jeżeli towar jest przedmiotem dwóch następujących po sobie dostaw między różnymi podatnikami, działającymi w takim charakterze, ale jednocześnie jest przedmiotem tylko jednego transportu wewnątrzwspólnotowego, ustalenie czynności, której należy przypisać ten transport, tj. pierwszej lub drugiej dostawy — zważywszy, że czynność ta jest wobec tego objęta pojęciem wewnątrzwspólnotowej dostawy w rozumieniu art. 28c część A lit. a) akapit pierwszy szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 96/95/WE z dnia 20 grudnia 1996 r., w związku z art. 8 ust. 1 lit. a) i b), art. 28a ust. 1 lit. a) akapit pierwszy oraz art. 28b część A ust. 1 tejże dyrektywy — następuje w świetle całościowej oceny wszystkich okoliczności sprawy w celu ustalenia, która z tych dwóch dostaw spełnia wszystkie przesłanki związane z dostawą wewnątrzwspólnotową.
   W okolicznościach takich jak rozpatrywane przez sąd krajowy, w których pierwszy nabywca, który uzyskał prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na terytorium państwa członkowskiego pierwszej dostawy, wskazuje na zamiar przetransportowania tego towaru do innego państwa członkowskiego i przedstawia swój numer identyfikacyjny nadany do celów podatku od wartości dodanej przez to ostatnie państwo, transport wewnątrzwspólnotowy powinien zostać przypisany pierwszej dostawie, pod warunkiem że prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostało przeniesione na drugiego nabywcę w państwie członkowskim przeznaczenia transportu wewnątrzwspólnotowego. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy warunek ten jest spełniony w rozpatrywanym przezeń sporze.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa F-29/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 26 lutego 2016 r. – Wiśniewski/Komisja

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/50

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 26 lutego 2016 r. – Wiśniewski/Komisja
   (Sprawa F-29/14) (1)

   (2016/C 136/72)
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014, s. 44.


title: Sprawa C-338/05 P: Postanowienie Trybunału z dnia 13 lipca 2006 r. Front national, Marie-France Stirbois, Bruno Gollnisch, Carl Lang, Jean-Claude Martinez, Philip Claeys, Koen Dillen, Mario Borghezio przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej (Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 2004/2003 — Przepisy regulujące partie polityczne na poziomie europejskim oraz zasady dotyczące ich finansowania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Zarzut niedopuszczalności — Akt zaskarżalny — Legitymacja procesowa — Niedopuszczalność — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/18

         Postanowienie Trybunału z dnia 13 lipca 2006 r. Front national, Marie-France Stirbois, Bruno Gollnisch, Carl Lang, Jean-Claude Martinez, Philip Claeys, Koen Dillen, Mario Borghezio przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-338/05 P) (1)

   (Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 2004/2003 - Przepisy regulujące partie polityczne na poziomie europejskim oraz zasady dotyczące ich finansowania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Zarzut niedopuszczalności - Akt zaskarżalny - Legitymacja procesowa - Niedopuszczalność - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)
   (2006/C 224/32)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Front national, Marie-France Stirbois, Bruno Gollnisch, Carl Lang, Jean-Claude Martinez, Philip Claeys, Koen Dillen, Mario Borghezio (przedstawiciel: adwokat W. de Saint Just)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: H. Krück, N. Lorenz i D. Moore, pełnomocnicy; Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: I. Díez Parra i M. Sims-Robertson, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie wniesione od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 11 lipca 2005 r. w sprawie T-17/04 Front national i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie odrzucającego jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia (WE) nr 2004/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie przepisów regulujących partie polityczne na poziomie europejskim oraz zasad dotyczących ich finansowania (Dz.U. L 297, str. 1)
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Wnoszący odwołanie zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 315 z 10.12.2005.


title: Sprawa T-407/11: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2011 r. — SRF przeciwko Radzie

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/41

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2011 r. — SRF przeciwko Radzie
   (Sprawa T-407/11)
   2011/C 282/77
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: SRF Ltd (New Delhi, Indie) (przedstawiciele: F. Graafsma oraz J. Cornelis, lawyers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 469/2011 z dnia 13 maja 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1292/2007 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz folii z politereftalanu etylenu (PET) pochodzącej z Indii (Dz.U. 2009 L 129, s. 1, zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”); oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden główny zarzut twierdząc, że zaskarżone rozporządzenie narusza art. 9 ust. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) w ten sposób, że

               1)

               po pierwsze, rzeczony przepis stanowi, iż cło antydumpingowe dla eksporterów lub producentów, którzy dokonali zgłoszenia, ale nie zostali objęci badaniem, nie może przekroczyć średniego ważonego marginesu dumpingu stwierdzonego dla stron w próbce, przy czym pomija się marginesy zerowe i de minimis. Nakładając cło antydumpingowe w wysokości 15,5 % na SRF, zaskarżone rozporządzenie narusza tę zasadę, bowiem ważony margines dumpingu stwierdzony dla stron w próbce, którego marginesy dumpingowe nie są marginesami zerowymi lub de minimis, jest niższy niż 15,5 %; oraz

               2)

               po drugie, żądając od eksportującego producenta wniosku o przegląd okresowy na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 do zastosowania art. 9 ust. 6, w sytuacji w której istniejące stawki ceł antydumpingowych są korygowane po wygaśnięciu cła wyrównawczego, zaskarżone rozporządzenie wprowadza warunek do art. 9 ust. 6, którego nie ma w wyraźnej treści tego przepisu, co prowadzi do niedopuszczalnej interpretacji przez Radę.

      (1)  Dz.U. 2009 L 343, s. 51 (tekst ujednolicony).


title: Sprawa C-219/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 1 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swoboda świadczenia usług — Nieuzasadniona przeszkoda — Delegowanie pracowników będących obywatelami państw trzecich)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 1 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-219/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swoboda świadczenia usług - Nieuzasadniona przeszkoda - Delegowanie pracowników będących obywatelami państw trzecich)
   2009/C 282/18
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Traversa, J.-P. Keppenne i G. Rozet, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: C. Pochet, pełnomocnik, M. Detry, avocat)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 49 WE — Nieuzasadniona przeszkoda w swobodnym świadczeniu usług — Delegowanie pracowników będących obywatelami państw trzecich

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich i Królestwo Belgii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008.


title: Sprawa C-288/12: Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Węgrom

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/15

         Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Węgrom
   (Sprawa C-288/12)
   2012/C 227/22
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Martenczuk i B.D. Simon, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Węgry

      Żądania strony skarżącej

               —

               Orzeczenie, że Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (1) w ten sposób, że skróciły kadencję inspektora ochrony danych;

               —

               obciążenie Węgier kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Dyrektywa 95/46/WE stanowi, że za kontrolę stosowania przepisów przyjętych przez państwa członkowskie w celu jej transpozycji będzie odpowiedzialny jeden lub więcej organów władzy publicznej, przy czym organy te będą wykonywać powierzone im zadania w sposób całkowicie niezależny.
   Na Węgrzech organem tym do dnia 31 grudnia 2011 r. był inspektor ochrony danych. Na podstawie ustawodawstwa węgierskiego obowiązującego do dnia 31 grudnia 2011 r. był on wybierany przez węgierski parlament na okres sześciu lat. Kadencja inspektora ochrony danych urzędującego na dzień 31 grudnia 2011 r. rozpoczęła się w dniu 29 września 2009 r. i w zwykłych warunkach powinna trwać do grudnia 2014 r.
   Istotne dla sprawy przepisy węgierskie zostały zmienione ze skutkiem na dzień 1 stycznia 2012 r. Rezultatem tych zmian było zlikwidowanie urzędu inspektora ochrony danych i odwołanie inspektora ochrony danych piastującego stanowisko od dnia 29 września 2008 r. Organem nadzorczym w zakresie kontroli ochrony danych w rozumieniu dyrektywy jest od tej pory nowo utworzony Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság (krajowy organ ochrony danych i wolności informacji, zwany dalej „NAIH”).Zgodnie z nowymi przepisami na czele NAIH stoi prezes powoływany na dziewięcioletnią kadencję przez Prezydenta Republiki na wniosek premiera. Na stanowisko to nie został powołany były inspektor ochrony danych.
   Zdaniem Komisji skrócenie kadencji organu nadzorczego w zakresie kontroli ochrony danych narusza niezależność tego organu, której wymaga dyrektywa. Dyrektywa nie określa długości kadencji takiego organu nadzorczego, tak więc co do zasady państwa członkowskie mają swobodę przy jej ustalaniu. Jednak kadencja taka powinna trwać przez rozsądny okres i konieczne jest, by państwo, które ustaliło czas trwania kadencji, ustalenia tego przestrzegało. W przeciwnym razie pojawi się ryzyko, że na działalność organu nadzorczego będzie miała wpływ obawa przed skróceniem kadencji, ze szkodą dla niezależności tego organu.
   Jeżeli chodzi o dopuszczalność skargi, Komisja podnosi, że skoro poprzedni organ nadzorczy w zakresie kontroli ochrony danych nie został przywrócony na stanowisko w terminie wyznaczonym w uzasadnionej opinii, uchybienie trwało jeszcze w dniu upływu tego terminu. Usunięcie uchybienia nie jest jej zdaniem niemożliwe: Węgry powinny przyjąć środki niezbędne w celu przywrócenia na stanowisko, o którym mowa w dyrektywie 95/46/WE, poprzedniego inspektora ochrony danych na okres pozostający do zakończenia kadencji, licząc od dnia 31 grudnia 2011 r. Komisja może zaakceptować jako właściwe usunięcie uchybienia poprzez powołanie na stanowisko prezesa NAIH, na wspomniany okres, poprzedniego inspektora ochrony danych. Węgry nie mogą w tym zakresie powoływać się na niezależność obecnego prezesa NAIH, ponieważ byłoby to równoznaczne z powoływaniem się przez nie w swej obronie na własne uchybienie. Należy zaradzić skutkom uchybienia, a nie utrzymywać te skutki.
   Zdaniem Komisji skrócenie kadencji może znaleźć uzasadnienie jedynie w nadrzędnych i obiektywnie sprawdzalnych względach, lecz Węgry takich względów nie wskazały.
   Komisja nie kwestionuje prawa Węgier do przekształcenia modelu ich organu nadzorczego, na przykład w celu zarzucenia poprzedniego modelu „inspektora ochrony danych” na rzecz modelu „organu” w rozumieniu prawa węgierskiego. Jednak zmiana modelu instytucjonalnego nie wymaga w żaden sposób skrócenia kadencji poprzedniego organu nadzorczego. Węgry mogły przewidzieć w swoim prawie krajowym, że nowy model wejdzie w życie dopiero po upływie kadencji urzędującego inspektora ochrony danych albo też — że zostanie on powołany, na okres do zakończenia tej kadencji, na pierwszego prezesa nowego organu.
   Zdaniem Komisji, gdyby zgodzić się z argumentem państwa członkowskiego opartym na zmianie modelu, wszystkie organy nadzorcze w zakresie ochrony danych w Unii znalazłyby się w obliczu stałego zagrożenia odwołaniem w postaci interwencji ustawodawcy polegającej odpowiednio na zlikwidowaniu urzędującego organu i powołaniu na jego miejsce nowego organu w celu wykonywania zadań określonych w dyrektywie 95/46. Nie można wykluczyć posługiwania się takimi reformami w celu karania i kontrolowania organów nadzorczych w zakresie ochrony danych, które naraziłyby się władzom politycznym. Już tylko ryzyko takich nacisków jest samo w sobie niezgodne z całkowitą niezależnością organów nadzorczych.
   Ponadto zdaniem Komisji Węgry nie mogą powoływać się na niejasne oświadczenia byłego inspektora ochrony danych publikowane w prasie, by na ich podstawie zakładać, że nie daje gwarancji wykonywania zadań przewidzianych w art. 28 dyrektywy 95/46, ani by na tej podstawie skrócić jego kadencję.

      (1)  Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.