title: Sprawa C-389/06: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/18

         Skarga wniesiona w dniu 20 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-389/06)
   (2006/C 261/35)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: C. O'Reilly, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2003/9/WE upłynął w dniu 6 lutego 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 31 z 6.02.2003, str.18


title: Sprawa C-588/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 14 grudnia 2010 r. — Minister Finansów przeciwko Kraft Foods Polska S.A.

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 14 grudnia 2010 r. — Minister Finansów przeciwko Kraft Foods Polska S.A.
   (Sprawa C-588/10)
   2011/C 89/10
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Minister Finansów

      Strona pozwana: Kraft Foods Polska SA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy w sytuacji, gdy art. 90 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) stanowi, że w przypadku obniżenia ceny po dokonaniu dostawy, podstawa opodatkowania jest stosownie obniżana na warunkach określonych przez państwa członkowskie, mieści się w pojęciu tych warunków i nie narusza zasady nautralności VAT oraz proporcjonalności warunek taki jak przewidziany w art. 29 ust. 4a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarow i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) uzależniający prawo do obniżenia podstawy opodatkowania w stosunku do podstawy określonej w wystawionej fakturze, od posiadania przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym nabywca towaru lub usługi otrzymał korektę faktury, potwierdzenia otrzymania korekty faktury przez nabywcę towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1


title: Sprawa T-309/08: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2008 r. — G-Star Raw Denim przeciwko OHIM — ESGW Holdings (G Stor)

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/16

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2008 r. — G-Star Raw Denim przeciwko OHIM — ESGW Holdings (G Stor)
   (Sprawa T-309/08)
   (2008/C 260/29)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: G-Star Raw Denim Kft. (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: adwokat G. Vos)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: ESGW Holdings Ltd (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 kwietnia 2008 r. w sprawie R 1232/2007-1;

               —

               odmowa rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 4 195 368; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „G Stor” dla towarów z klasy 9
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany w Beneluksie słowny znak towarowy nr 545 551 „G-STAR” dla towarów z klasy 25; słowno-graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 3 445 401 „G-STAR” zarejestrowany dla towarów In klas 9 i 25; słowny wspólnotowy znak towarowy nr 3 444 262 „G-Star” zarejestrowany dla towarów z klas 9 i 25; wcześniejszy dobrze znany znak towarowy „G-Star” chroniony w licznych krajach dla towarów z klasy 25; wspólnotowy znak towarowy nr 3 444 171 „G-STAR RAW DENIM” dla towarów z klas 9 i 35; holenderska nazwa handlowa G-Star International B.V.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza zastosowała błędne kryteria przy ocenie wymaganego podobieństwa między spornymi znakami towarowymi i wymaganej szkody dla wcześniejszych znaków towarowych. Dodatkowo Izba Odwoławcza w sposób nieprawidłowy oceniła okoliczności faktyczne w ramach dokonywania wyżej wskazanych ocen.


title: Sprawa T-119/12: Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2012 r. — USFSPEI i Loescher przeciwko Radzie

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/21

         Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2012 r. — USFSPEI i Loescher przeciwko Radzie
   (Sprawa T-119/12)
   2012/C 165/37
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Union syndicale fédérale des services publics européens et internationaux (USFSPEI) (Bruksela, Belgia) i Bernd Loescher (Rhode-Saint-Genèse, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Coolen, J.-N. Louis, É. Marchal i D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji (2011/866/UE) Rady z dnia 19 grudnia 2011 r. w sprawie wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia Rady dostosowującego ze skutkiem od dnia 1 lipca 2011 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur;

               —

               zasądzenie od Rady na rzecz skarżącego B. Loeschera oraz pozostałych urzędników i pracowników Unii Europejskiej zaległych kwot wynagrodzenia, emerytur i rent, przysługujących im od dnia 1 lipca 2011 r., wraz z odsetkami za zwłokę naliczanymi od chwili upływu terminu płatności zaległych kwot według stóp procentowych ustalonych przez EBC dla podstawowych operacji refinansowych powiększonej o dwa punkty;

               —

               zasądzenie od Rady na rzecz USF i skarżącego symbolicznego euro tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną przez niezgodne prawem działanie administracji polegające na przyjęciu decyzji (2011/866/UE) Rady z dnia 19 grudnia 2011 r.;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą następujące zarzuty:

               —

               po pierwsze, naruszenia art. 64 — 65a regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, art. 1 i 3 załącznika XI do regulaminu pracowniczego, zasad lojalnej współpracy i spójności wynikających z art. 4 ust. 3 TUE oraz zasady uzasadnionych oczekiwań i obowiązku wyrażonego w premii patere legem quam ipse fecisti,

               —

               po drugie, naruszenia decyzji Rady z dnia 23 czerwca 1981 r. w sprawie ustanowienia procedury trójstronnego porozumienia, ze względu na to, że nie zapewniono, by przedstawiciele państw członkowskich zapoznali się skutecznie ze stanowiskami personelu i organów administracji przez przyjęciem spornej decyzji.


title: Sprawa T-263/04: Skarga wniesiona dnia 25 czerwca 2004 r. przez spółkę BIC S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/22

         Skarga wniesiona dnia 25 czerwca 2004 r. przez spółkę BIC S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego
   (Sprawa T-263/04)
   (2004/C 251/41)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 25 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego wniesiona przez spółkę BIC S.A., z siedzibą w Clichy (Francja), reprezentowaną przez Michela-Paula Escande'a, adwokata.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji czwartej izby odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 kwietnia 2004 r.(sprawa R 468/2003-4) (1), odmawiającej rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 1 738 566 na podstawie art. 7 rozporządzenia nr 40/94, chociaż spółka BIC wykazała, że przesłanki stosowania tego artykułu zostały w tym przypadku spełnione;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłoszony wspólnotowy

               Trójwymiarowy znak towarowy w formie zapalniczki.

               Towary lub usługi:

               Towary z klasy 34 (przybory dla palaczy, zapalniczki) – wniosek nr 1 738 566.

               Decyzja będąca przedmiotem postępowania przed izbą odwoławczą:

               Odmowa rejestracji przez eksperta.

               Decyzja izby odwoławczej:

               Odrzucenie odwołania.

               Podstawy odwołania:

               Zdaniem skarżącej, wykazała ona, że forma zapalniczki, o której rejestrację w charakterze znaku towarowego wnioskowała, jest szeroko rozpoznawana przez konsumentów jako jej przynależąca.
               Zdaniem skarżącej, udowodniła ona, że forma zapalniczki BIC nabrała charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 rozporządzenia 40/94/WE.

      (1)  Prawdopodobnie: R 469/2003-4.


title: Sprawa T-464/08: Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2010 r. — Zeta Europe przeciwko OHIM (Superleggera) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Superleggera — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Badanie stanu faktycznego z urzędu — Artykuł 74 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 73 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/36

         Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2010 r. — Zeta Europe przeciwko OHIM (Superleggera)
   (Sprawa T-464/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Superleggera - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Artykuł 74 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 73 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 179/62
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Zeta Europe BV (Arnhem, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci V. Bilardo, C. Bacchini i M. Mazzitelli)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciele: A. Sempio i O. Montalto, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 lipca 2008 r. (sprawa R 666/2008-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego Superleggera jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zeta Europe BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa T-574/12: Postanowienie Sądu z dnia 16 lipca 2015 r. – PAN Europe i Stichting Natuur en Milieu/Komisja [Środowisko naturalne — Rozporządzenie (WE) nr 149/2008 — Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów — Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 — Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej — Utrata interesu prawnego w trakcie postępowania — Umorzenie postępowania)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/27

         Postanowienie Sądu z dnia 16 lipca 2015 r. – PAN Europe i Stichting Natuur en Milieu/Komisja
   (Sprawa T-574/12) (1)

   ([Środowisko naturalne - Rozporządzenie (WE) nr 149/2008 - Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej - Utrata interesu prawnego w trakcie postępowania - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 320/42)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) (Bruksela, Belgia) i Stichting Natuur en Milieu (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciel: F. Martens, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Burggraaf, P. Ondrůšek i G. von Rintelen, następnie B. Burggraaf, G. von Rintelen i P. Oliver, a w końcu G. von Rintelen, H. Kranenborg i L. Pignataro-Nolin, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 16 października 2012 r., którą Komisja oddaliła jako bezzasadne wnioski skarżących o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej rozporządzenia Komisji (WE) nr 149/2008 z dnia 29 stycznia 2008 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady poprzez ustanowienie załączników II, III i IV ustalających najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości dla produktów wymienionych w załączniku I do wymienionego rozporządzenia (Dz.U. L 58, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) i Stichting Natuur en Milieu pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 55 z 23.2.2013.


title: Sprawa C-291/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Zalaegerszegi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – EURO 2004. Hungary Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Nyugat-dunántúli Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága (Odesłanie prejudycjalne — Unia celna — Wspólna taryfa celna — Wartość celna — Ustalanie wartości celnej — Wartość transakcyjna — Cena faktycznie zapłacona — Wątpliwości co do prawdziwości zadeklarowanej ceny — Cena zadeklarowana niższa od ceny zapłaconej w ramach innych transakcji obejmujących towary podobne)

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/11

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Zalaegerszegi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – EURO 2004. Hungary Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Nyugat-dunántúli Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága
   (Sprawa C-291/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Wspólna taryfa celna - Wartość celna - Ustalanie wartości celnej - Wartość transakcyjna - Cena faktycznie zapłacona - Wątpliwości co do prawdziwości zadeklarowanej ceny - Cena zadeklarowana niższa od ceny zapłaconej w ramach innych transakcji obejmujących towary podobne))
   (2016/C 305/16)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Zalaegerszegi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: EURO 2004. Hungary Kft.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Nyugat-dunántúli Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága

      Sentencja

   Artykuł 181a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 3254/94 z dnia 19 grudnia 1994 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie stosowaniu przez organy celne praktyki tego rodzaju co stanowiąca metodę wskazaną w art. 30 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 82/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r. praktyka rozpatrywana w postępowaniu głównym, polegająca na ustalaniu wartości celnej przywożonych towarów na podstawie wartości transakcyjnej towarów podobnych, jeżeli zadeklarowana wartość transakcyjna została uznana za nienormalnie niską w porównaniu ze średnią statystyczną cen zakupu stosowanych w przywozie towarów podobnych, mimo że organy celne nie podważyły ani nie zakwestionowały w inny sposób autentyczności faktury i świadectwa przelewu bankowego przedłożonych w celu wykazania ceny faktycznie zapłaconej za przywożone towary, przy czym importer nie przedstawił na żądanie organów celnych dodatkowych dowodów lub informacji w celu wykazania prawidłowości zgłoszonej wartości transakcyjnej.

      (1)  Dz.U. C 98 z 14.3.2016.


title: Sprawa C-377/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 18 sierpnia 2008 r. — EGN BV — Filiale Italiana przeciwko Agenzia delle Entrate

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 18 sierpnia 2008 r. — EGN BV — Filiale Italiana przeciwko Agenzia delle Entrate
   (Sprawa C-377/08)
   (2008/C 285/41)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte suprema di cassazione
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: EGN BV — Filiale Italiana

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 17 ust. 3 lit. a) dyrektywy Rady (EWG) 77/388 (1) z dnia 17 maja 1977 r. w odniesieniu do świadczonych między podatnikami mającymi miejsce zamieszkania w różnych państwach członkowskich Wspólnoty usług telekomunikacyjnych, objętych podatkiem od wartości dodanej obciążającym usługobiorcę, umożliwia odliczenie podatku przy zakupie lub przywozie towarów, które związane są z takimi czynnościami przez usługodawcę, który miałby takie prawo gdyby dokonywał tych czynności we własnym kraju.

      (1)  Dz.U. L 145, s. 1.


title: Sprawa T-345/15: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2016 r. – Modas Cristal/EUIPO – Zorlu Tekstil Ürünleri Pazarlama (KRISTAL) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego KRISTAL — Wcześniejsze, słowny i graficzny, krajowe znaki towarowe MODAS CRISTAL i home CRISTAL — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/26

         Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2016 r. – Modas Cristal/EUIPO – Zorlu Tekstil Ürünleri Pazarlama (KRISTAL)
   (Sprawa T-345/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego KRISTAL - Wcześniejsze, słowny i graficzny, krajowe znaki towarowe MODAS CRISTAL i home CRISTAL - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 326/46)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Modas Cristal, SL (Santa Lucía, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Manresa Medina)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Muñiz Rodríguez i A. Schifko, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Zorlu Tekstil Ürünleri Pazarlama Anonim Sirketi (Denizli, Turcja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 kwietnia 2015 r. (sprawa R 341/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Modas Cristal a Zorlu Tekstil Ürünleri Pazarlama.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Modas Cristal, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.


title: Sprawa C-34/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 27 listopada 2014 r. w sprawie T-154/11 Cantina Broglie 1/OHIM, wniesione w dniu 26 stycznia 2015 r. przez Cantina Broglie 1 Srl

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 27 listopada 2014 r. w sprawie T-154/11 Cantina Broglie 1/OHIM, wniesione w dniu 26 stycznia 2015 r. przez Cantina Broglie 1 Srl
   (Sprawa C-34/15 P)
   (2015/C 429/11)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Cantina Broglie 1 Srl (przedstawiciel: adwokat A. Rizzoli)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura di Verona
   Postanowieniem z dnia 15 października 2015 r. Trybunał (dziewiąta izba) odrzucił odwołanie i orzekł, aby Cantina Broglie 1 Srl pokryła własne koszty postępowania.


title: Sprawa C-382/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom — Zamówienia publiczne na usługi — Dyrektywa 92/50/EWG — Umowy w zakresie przetwarzania odpadów miejskich — Kwalifikacja — Zamówienie publiczne — Koncesja na świadczenie usług — Sposoby dokonywania ogłoszeń)

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-382/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom - Zamówienia publiczne na usługi - Dyrektywa 92/50/EWG - Umowy w zakresie przetwarzania odpadów miejskich - Kwalifikacja - Zamówienie publiczne - Koncesja na świadczenie usług - Sposoby dokonywania ogłoszeń)
   (2007/C 235/10)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Aresu i X. Lewis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I. M. Braguglia i G. Fiengo, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 11, 15 i 17 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usług — Udzielenie zamówienia z pominięciem publikacji odpowiedniego ogłoszenia — Zawarcie umów w zakresie wykorzystania części odpadów miejskich powstałych w gminach regionu Sycylia
   Sentencja

               1)

               Wobec okoliczności, że Presidenza del Consiglio dei Ministri — Dipartimento per la protezione civile — Ufficio del Commissario delegato per l'emergenza rifiuti e la tutela delle acque in Sicilia, wszczęła postępowanie zmierzające do zawarcia umów w zakresie wykorzystania części odpadów miejskich pozostałych po zbiórce selektywnej, powstałych w gminach regionu Sycylia i zawarła te umowy z pominięciem procedury przewidzianej w dyrektywie Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Komisji 2001/78/WE z dnia 13 września 2001 r., a w szczególności z pominięciem zamieszczenia odpowiedniego ogłoszenia o zamówieniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie tej dyrektywy, a w szczególności na podstawie jej art. 11, 15 i 17.

               2)

               Republika Włoska pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 22 z dnia 28.1.2006.


title: Sprawa C-517/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Namur w dniu 27 września 2013 r. — Belgacom SA przeciwko Province de Namur

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Namur w dniu 27 września 2013 r. — Belgacom SA przeciwko Province de Namur
   (Sprawa C-517/13)
   2013/C 352/17
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de première instance de Namur

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Belgacom SA, która wstąpiła w miejsce Belgacom Mobile

      Druga strona postępowania: Province de Namur

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 13 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby uregulowanie organu krajowego lub wspólnoty terytorialnej ustanawiało, ze względu na cele budżetowe niezwiązane z tym zezwoleniem, opłatę za infrastrukturę łączności ruchomej wykorzystywaną w ramach wykonywania działalności objętej zezwoleniem ogólnym wydanym w wykonaniu tej dyrektywy (w razie potrzeby z rozróżnieniem sytuacji, kiedy infrastruktura ta znajduje sią na dobrach prywatnych oraz sytuacji, kiedy znajduje się ona na dobrach publicznych)?

               2)

               Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) należy interpretować w ten sposób, ze sprzeciwia się on temu, aby uregulowanie organu krajowego lub wspólnoty terytorialnej ustanawiało, ze względu na cele budżetowe niezwiązane z tym zezwoleniem, opłatę za infrastrukturę łączności ruchomej, której nie ma wśród warunków wymienionych w części A załącznika do tej dyrektywy, w szczególności ponieważ nie stanowi ona opłaty administracyjnej w rozumieniu art. 12?

      (1)  Dz.U. L 108, s. 21


title: Sprawa C-46/14: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim – Niemcy) – Jürgen Kaiser przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/21

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim – Niemcy) – Jürgen Kaiser przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-46/14) (1)

   2014/C 261/42
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa T-512/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 20 września 2013 r. przez AN od wyroku wydanego w dniu 11 lipca 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-111/10 AN przeciwko Komisji

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/31

         Odwołanie wniesione w dniu 20 września 2013 r. przez AN od wyroku wydanego w dniu 11 lipca 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-111/10 AN przeciwko Komisji
   (Sprawa T-512/13 P)
   2013/C 367/55
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: AN (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci É. Boigelot i R. Murru)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 11 lipca 2013 r. w sprawie F-111/10 AN przeciwko Komisji Europejskiej;

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia podczas dokonanego przez SSP badania podniesionego w pierwszej instancji zarzutu odnoszącego się do uchybień w dochodzeniu skierowanym wobec wnoszącego odwołanie, gdyż uzasadnienie przedstawione przez SSP w pkt 95 i 96 zaskarżonego wyroku jest błędne lub co najmniej niewystarczające i niekompletne.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący przeinaczenia przez SSP okoliczności faktycznych i dowodów, zarówno gdy SSP stwierdził, że wnoszący odwołanie korzystał z ochrony przewidzianej w art. 22a ust. 3 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, jak i gdy SSP stwierdził, że wnoszący odwołanie nie dostarczył jakiejkolwiek wskazówki, iż dochodzenie administracyjne skierowane przeciwko niemu stanowiło zakamuflowane represje (w odniesieniu do pkt 87, 88 i 94 zaskarżonego wyroku).


title: Sprawa C-394/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 25 czerwca 2008 r. w sprawie T-36/07 Zipcar, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 12 września 2008 r. przez Zipcar Inc.

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/28

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 25 czerwca 2008 r. w sprawie T-36/07 Zipcar, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 12 września 2008 r. przez Zipcar Inc.
   (Sprawa C-394/08 P)
   (2008/C 285/47)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Zipcar, Inc. przedstawiciele: M. Elmslie, solicitor, N. Saunders, barrister)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Canary Islands Car SL
   Żądania wnoszącego odwołanie
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 25 czerwca 2008 r. w sprawie T-36/07;

               —

               odesłanie wniosku o rejestracje do Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) celem prowadzenia postępowania;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w związku z niniejszym postępowaniem odwoławczym jak i postępowaniem przed Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok winien być uchylony z następujących powodów:

               1)

               nieprawidłowe rozszerzenie faktycznego i prawnego zakresu kontroli zgodności z prawem decyzji będącej przedmiotem odwołania. Wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd Pierwszej Instancji zmienił w swoim wyroku przedmiot sporu przed Izbą Odwoławczą OHIM i uwzględnił okoliczności faktyczne i kwestie, które rozszerzyły faktyczne i prawne ramy sporu przed OHIM.

               2)

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 40/94 (1). Sąd Pierwszej Instancji uznał w istocie, że właściwy krąg odbiorców winien składać się jedynie z odbiorców hiszpańskojęzycznych „nawet jeśli przyjęte jest, że w niektórych regionach Hiszpanii, takich jak Wyspy Kanaryjskie, język angielski jest językiem powszechnie używanym, czy też że niektórzy hiszpańscy konsumenci posiadają znajomość tego języka”. Taki wniosek stanowi naruszenia prawa, gdyż z tego orzeczenia wynika, że przy dokonywaniu w danym przypadku oceny możliwości i zdolności językowych przeciętnego konsumenta jedyną kwestią, jaką należy ustalić jest kwestia głównego bądź przeważającego języka w państwie członkowskim, w którym chronione są prawa do wcześniejszego znaku towarowego, bez uwzględnienia innych okoliczności faktycznych właściwych do określenia charakteru danego konsumenta.

               3)

               Inne naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia. Określając trzy kategorie podobieństwa między towarami i usługami objętymi zgłoszeniem a towarami i usługami, jakie miałyby być objęte wcześniej chronionym prawem, mianowicie jako towary i usługi „częściowo identyczne”, „częściowo bardzo podobne” oraz „częściowo nieróżniące się od siebie w sposób znaczący” Sąd naruszył prawo nie uwzględniając wpływu tych trzech kategorii na jego ocenę istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Wykreślenie sprawy C-469/04

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/32

         Wykreślenie sprawy C-469/04 (1)

   (2006/C 60/66)

      (Język postępowania: grecki)

   Postanowieniem z dnia 16 listopada 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-469/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej.

      (1)  Dz.U.C 314 z 18.12.2004


title: Sprawa C-401/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/32

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-401/07) (1)

   (2008/C 285/54)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa C-158/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo n° 1 de Oviedo (Hiszpania) w dniu 16 marca 2016 r. – Margarita Isabel Vega González/Consejería de Hacienda y Sector Público de la Administración del Principado de Asturias

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 1 de Oviedo (Hiszpania) w dniu 16 marca 2016 r. – Margarita Isabel Vega González/Consejería de Hacienda y Sector Público de la Administración del Principado de Asturias
      (Sprawa C-158/16)
      (2016/C 211/38)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado Contencioso-Administrativo n.o 1 de Oviedo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Margarita Isabel Vega González

         Strona pozwana: Consejería de Hacienda y Sector Público de la Administración del Principado de Asturias

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pojęcie „warunków pracy”, o którym mowa w klauzuli 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej pracy na czas określony (1), należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono sytuację prawną, która, podobnie jak personelowi stałemu, pozwala pracownikowi zatrudnionemu na czas określony, który to pracownik został wybrany na polityczne stanowisko przedstawicielskie, żądać zawieszenia stosunku pracy z pracodawcą i uzyskać to zawieszenie, aby powrócić w ten sposób na swe stanowisko pracy po wygaśnięciu danego mandatu parlamentarnego?

                  2)

                  Czy zasadę niedyskryminacji, o której mowa w klauzuli 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej pracy na czas określony, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona przepisom regionalnym takim jak ustawa księstwa Asturii 3/1985 o systemie służby publicznej administracji księstwa Asturii, której art. 59 ust. 2 uniemożliwia całkowicie i bezwzględnie w odniesieniu do członków personelu tymczasowego uznanie ich sytuacji za przewidzianą ustawą administracyjną sytuację związaną z pełnieniem specjalnych funkcji, gdy zostali wybrani na posłów do parlamentu, podczas gdy wspomniane prawo jest przyznawane urzędnikom.

         (1)  Dz.U. 1999 L 175, s. 43.


title: Sprawa C-272/05: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 czerwca 2006 r. (wniosek hof van beroep te Antwerpen — Belgia o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Postępowanie karne przeciwko Werner Bouwens

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/32

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 czerwca 2006 r. (wniosek hof van beroep te Antwerpen — Belgia o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Postępowanie karne przeciwko Werner Bouwens
   (Sprawa C-272/05) (1)

   (2006/C 224/65)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 217 z 3.9.2005 r.


title: Sprawa T-214/08: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2008 r. — Paul Alfons Rehbein przeciwko OHIM — Hervé Dias Martinho i Manuel Dias Martinho (Outburst)

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/32

         Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2008 r. — Paul Alfons Rehbein przeciwko OHIM — Hervé Dias Martinho i Manuel Dias Martinho (Outburst)
   (Sprawa T-214/08)
   (2008/C 197/56)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Paul Alfons Rehbein (GmbH & Co.) KG (Glinde, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T.E. Lampel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikami postępowania przed Izbą Odwoławczą byli również: Hervé Dias Martinho i Manuel Carlos Dias Martinho (Le Plessis Trévise, Francja)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 marca 2008 r. w sprawie R 1261/2007-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: uczestnicy postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Outburst” dla towarów z klas 16, 18 i 25 — zgłoszenie nr 4 318 333.
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca.
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny krajowy znak towarowy „Outburst” dla towarów z klasy 25 — niemiecka rejestracja znaku towarowego nr 399 40 713.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady nr 40/94, z uwagi na to, że wcześniejszy krajowy znak towarowy był rzeczywiście używany w związku z towarami i usługami, dla których został zarejestrowany; naruszenie art. 76 ust. 1 lit. f) tego rozporządzenia, z uwagi na to, że Izba Odwoławcza nieprawidłowo nie wzięła pod uwagę zaświadczenia wystawionego przez dyrektora zarządzającego skarżącej; naruszenie art. 74 ust. 2 tego rozporządzenia i zasady 22 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 (1), z uwagi na to, że dopuszczalne jest przedstawienie nowych dowodów na etapie postępowania odwoławczego w sprawie sprzeciwu i dowody te powinny być wzięte pod uwagę przy ocenie rzeczywistego charakteru używania znaku wskazanego w sprzeciwie; naruszenie prawa skarżącej do bycia wysłuchaną, z uwagi na to, że Izba Odwoławcza powinna była wziąć pod uwagę dowody używania przedstawione po upływie terminu.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1995 L 303, str. 1).


title: Sprawa C-457/06 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 5 września 2006 r. w sprawie T-350/05 Republika Finlandii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 16 listopada 2006 r. przez Republikę Finlandii

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/43

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 5 września 2006 r. w sprawie T-350/05 Republika Finlandii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 16 listopada 2006 r. przez Republikę Finlandii
   (Sprawa C-457/06 P)
   (2006/C 326/88)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Finlandii (przedstawiciel: E. Bygglin)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 5 września 2006 r. w sprawie T-350/05 Republika Finlandii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, uznanie dopuszczalności skargi wniesionej przez Republikę Finlandii na podstawie art. 230 WE i przekazanie sprawy Sądowi, w celu rozpoznania i zasądzenia od Komisji również zwrotu kosztów poniesionych przez Republikę Finlandii w ramach postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty
   Republika Finlandii uważa, że postanowienie Sądu Pierwszej Instancji narusza prawo wspólnotowe w rozumieniu art. 58 Statutu Trybunału Sprawiedliwości.
   Republika Finlandii uważa, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo uznając, że sporna decyzja Komisji nie podlega zaskarżeniu na podstawie art. 230 WE.
   Zdaniem Republiki Finlandii sporna decyzja jest decyzją podlegającą zaskarżeniu w rozumieniu art. 230 WE. W wyniku tej decyzji Komisja pozbawiła Finlandię w rzeczywistości możliwości dokonania warunkowej płatności w rozumieniu orzecznictwa Trybunału.
   Zgodnie z orzecznictwem dotyczącym stosowania art. 230 WE, sporna decyzja wywołuje więc wiążące skutki prawne, mające wpływ na interesy Finlandii i wyraźnie pogarsza jej sytuację prawną. Ponadto sporna decyzja skutkowała utratą przez Finlandię pewnych praw, a więc w oczywisty sposób wywiera dla niej niekorzystne skutki.
   Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo rozpoznając rzeczoną sprawę, a zatem wydał rozstrzygnięcie sprzeczne z prawem wspólnotowym.


title: Sprawa C-45/15 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 30 maja 2017 r. – Safa Nicu Sepahan Co./Rada Unii Europejskiej [Odwołanie — Skarga o odszkodowanie i o zadośćuczynienie — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) — Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu — Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Szkoda materialna — Szkoda niematerialna — Błąd w ocenie wysokości odszkodowania lub zadośćuczynienia — Brak — Odwołanie wzajemne — Przesłanki konieczne do powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej — Obowiązek wykazania zasadności środków ograniczających — Wystarczająco istotne naruszenie]

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 30 maja 2017 r. – Safa Nicu Sepahan Co./Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-45/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Skarga o odszkodowanie i o zadośćuczynienie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) - Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu - Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Szkoda materialna - Szkoda niematerialna - Błąd w ocenie wysokości odszkodowania lub zadośćuczynienia - Brak - Odwołanie wzajemne - Przesłanki konieczne do powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej - Obowiązek wykazania zasadności środków ograniczających - Wystarczająco istotne naruszenie])
   (2017/C 249/02)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Safa Nicu Sepahan Co. (przedstawiciel: adwokat A. Bahrami)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: R. Liudvinaviciute-Cordeiro, M. Bishop i I. Gurov, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciel: M. Gray, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Odwołania wniesione przez Safa Nicu Sepahan Co. oraz przez Radę Unii Europejskiej zostają oddalone.

               2)

               Safa Nicu Sepahan Co. i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 118 z 13.4.2015.


title: Sprawa T-778/14: Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2016 r. – Ugly/OHIM – Group Lottuss (COYOTE UGLY) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego COYOTE UGLY — Względne podstawy odmowy rejestracji — Wygaśnięcie prawa do wcześniejszego słownego wspólnotowego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak niezarejestrowanego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 — Brak powszechnie znanego znaku towarowego w rozumieniu art. 6 bis konwencji paryskiej i znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/32

         Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2016 r. – Ugly/OHIM – Group Lottuss (COYOTE UGLY)
   (Sprawa T-778/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego COYOTE UGLY - Względne podstawy odmowy rejestracji - Wygaśnięcie prawa do wcześniejszego słownego wspólnotowego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak niezarejestrowanego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 - Brak powszechnie znanego znaku towarowego w rozumieniu art. 6 bis konwencji paryskiej i znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 136/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ugly, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: T. St Quintin, barrister, K. Gilbert i C. Mackey, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Lukošiūtė, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Group Lottuss Corp., SL (Barcelona, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 września 2014 r. (sprawa R 1369/2013-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ugly, Inc. a Group Lottuss Corp.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ugly, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2015.


title: Sprawa C-427/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky (Republika Czeska) w dniu 3 sierpnia 2015 r. – NEW WAVE CZ a.s./ALLTOYS spol. s r.o.

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky (Republika Czeska) w dniu 3 sierpnia 2015 r. – NEW WAVE CZ a.s./ALLTOYS spol. s r.o.
   (Sprawa C-427/15)
   (2015/C 371/17)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší soud České republiky

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: NEW WAVE CZ a.s.

      Strona pozwana: ALLTOYS spol. s r. o.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 8 ust. 1 dyrektywy 2004/48/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że kontekst postępowania sądowego dotyczącego naruszenia prawa własności intelektualnej ma zastosowanie również wtedy, gdy po ostatecznym zamknięciu postępowania, w którym stwierdzono, że prawo własności intelektualnej zostało naruszone, skarżący żąda w odrębnym postępowaniu przekazania informacji o pochodzeniu i sieciach dystrybucji towarów lub usług naruszających to prawo własności intelektualnej (na przykład aby móc dokładnie określić szkodę i dochodzić później odszkodowania)?

      (1)  Dz.U. L 157, s. 45.


title: Sprawa C-246/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — szósta dyrektywa VAT — Artykuł 2 pkt 1 oraz art. 4 ust. 1 i 2 — Pojęcie działalność gospodarcza — Państwowe biura pomocy prawnej — Usługi pomocy prawnej świadczone w ramach postępowania sądowego w zamian za wynagrodzenie częściowo płacone przez beneficjenta — Pojęcie bezpośredniego związku pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym ekwiwalentem świadczenia)

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-246/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - szósta dyrektywa VAT - Artykuł 2 pkt 1 oraz art. 4 ust. 1 i 2 - Pojęcie „działalność gospodarcza” - Państwowe biura pomocy prawnej - Usługi pomocy prawnej świadczone w ramach postępowania sądowego w zamian za wynagrodzenie częściowo płacone przez beneficjenta - Pojęcie „bezpośredniego związku” pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym ekwiwalentem świadczenia)
   2009/C 312/10
   Język postępowania: fiński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Aalto I D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Finlandii (przedstawiciel: A. Guimaraes-Purokoski, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1, 2 i 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Ustawodawstwo krajowe ustanawiające odmienne traktowanie w zakresie podatku VAT od pomocy prawnej w zależności od tego, czy jest ona świadczona przez prawników działających na własny rachunek lub prawników zatrudnionych w państwowych biurach pomocy prawnej — Zakłócenie konkurencji

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa T-616/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 28 listopada 2011 r. przez Luigiego Marcuccio od postanowienia wydanego w dniu 8 września 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-69/10 Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/65

      Odwołanie wniesione w dniu 28 listopada 2011 r. przez Luigiego Marcuccio od postanowienia wydanego w dniu 8 września 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-69/10 Marcuccio przeciwko Komisji
      (Sprawa T-616/11 P)
      (2012/C 25/124)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania

      Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

                  —

                  tytułem żądania głównego, uwzględnienie wszystkich żądań przedstawionych przez wnoszącego odwołanie w postępowaniu w pierwszej instancji;

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania apelacyjnego;

                  —

                  tytułem żądania pomocniczego, odesłanie sprawy do sądu orzekającego w pierwszej instancji aby w odmiennym składzie wydał on ponowne rozstrzygnięcie w przedmiocie powyższych żądań.

         Zarzuty i główne argumenty

      Odwołanie dotyczy postanowienia z dnia 8 września 2011 r. wydanego w sprawie F-69/10, którym odrzucono jako oczywiście pozbawioną podstawy prawnej skargę o po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o oddaleniu wniosku wnoszącego odwołanie mającego na celu uzyskanie odszkodowania w związku z okolicznością, że pismo dotyczącego zapłaty kosztów postępowania w sprawie T-18/04 Marcuccio przeciwko Komisji zakończonej wyrokiem Sądu z dnia 10 czerwca 2008 r. przesłane zostało jego przedstawicielowi w tamtej sprawie i po drugie zasądzenie od Komisji odszkodowania.
      Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi 2 zarzuty.

                  1)

                  Zarzut pierwszy dotyczący całkowitego braku uzasadnienia „żądań mających na celu uzyskanie odszkodowania” (pkt 21 i 22 zaskarżonego postanowienia) oraz oczywistej niejednoznaczności, paradoksalności, braku wyjaśnienia a także błędnej interpretacji i błędnego zastosowania okoliczności faktycznych, apodyktyczności, braku logiki, nieodpowiedniości i niestosowności a poza tym błędnej i nieodpowiedniej interpretacji oraz błędnego i nieodpowiedniego zastosowania przepisów dotyczących powstania odpowiedzialności pozaumownej organów UE, pojęcia obowiązku uzasadnienia ciążącego na wszystkich organach UE, w tym sądach Unii, pojęcia analogii oraz pojęcia bezprawnego zachowania organu UE.

                  2)

                  Zarzut drugi dotyczący bezprawności ustaleń sądu orzekajacego w pierwszej instancji dotyczących kosztów postępowania (pkt 28 i 29 zaskarżonego postanowienia).


title: Sprawa T-330/09: Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2009 r. — RapidEye przeciwko Komisji

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/69

         Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2009 r. — RapidEye przeciwko Komisji
   (Sprawa T-330/09)
   2009/C 267/127
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: RapidEye AG (Brandenburg nad Hawelą, Niemcy) (przedstawiciele: T. Jestaedt, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 9 czerwca 2009 r. oznaczonym „Pomoc państwa CP 183/2009 — Niemcy, RapidEye AG (Następcza kontrola MSR 1998 — N 416/2002)” w zakresie, w jakim Komisja uznaje w niej pomoc w kwocie 44 199 321,36 EUR i o intensywności 35 % ekwiwalentu subwencji netto za niedopuszczalną oraz żąda dokonania nowego zgłoszenia w odniesieniu do pomocy, która przekracza 30,22 % intensywności pomocy lub też maksymalną kwotę pomocy w wysokości 37 316 000 EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja w swej decyzji z dnia 2 października 2002 r. C (2002) 3570 wersja ostateczna zatwierdziła pomoc państwa na rzecz RapidEye AG (Pomoc państwa N 416/2002 — Niemcy [Brandenburg], pomoc dla RapidEye AG) udzielanej na podstawie wielosektorowych ram pomocy regionalnej na rzecz dużych projektów inwestycyjnych (1), ustalając w niej jednocześnie intensywność maksymalnej dopuszczalnej pomocy i maksymalną kwotę pomocy (zwanej dalej „decyzją Komisji z dnia 2 października 2002 r.”).
   W niniejszym postępowaniu skarżąca kwestionuje pismo Komisji z dnia 9 czerwca 2009 r. D(2009) 569 w sprawie pomocy państwa CP 183/2009 — Niemcy, RapidEye AG (Następcza kontrola MSR 1998 — N 416/2002). W piśmie tym Komisja w szczególności zażądała od niemieckich władz krajowych respektowania zatwierdzonych w decyzji Komisji z dnia 2 października 2002 r.) intensywności maksymalnej dopuszczalnej pomocy i maksymalnej kwoty pomocy oraz potwierdzenia, że beneficjent pomocy zwrócił tą jej kwotę, która przekracza zatwierdzone wartości maksymalne.
   Skargę swą RapidEye AG opiera na pięciu zarzutach.
   Po pierwsze podnosi ona, że naruszone zostały art. 87 WE i art. 88 WE oraz art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (2), ponieważ w jej opinii decyzja Komisji z dnia 2 października 2002 r. obejmuje pomoc o intensywności 35 %.
   Następnie skarżąca podnosi, że pozwana nadużyła władzy, wymagając, wbrew swej decyzji z dnia 2 października 2002 r., do zatwierdzenia pomocy o intensywności 35 % nowego zgłoszenia.
   Po trzecie skarżąca twierdzi, iż naruszona została zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ skarżąca poczyniła inwestycje spodziewając się, że zostanie jej przyznana pomoc o intensywności 35 %.
   Tytułem ewentualnym skarżącą twierdzi, iż naruszony został art. 88 ust. 3 WE. Skarżąca podnosi w związku z tym, że nawet jeśli decyzję Komisji z dnia 2 października 2002 r. należy rozumieć w taki sposób, że dopuszcza ona jedynie intensywność maksymalnej dopuszczalnej pomocy na poziomie 30,22 %, to przy zwiększeniu tej intensywności do 35 % chodzi jedynie o jej nieznaczną zmianę, która nie wymaga dokonywania ponownego zgłoszenia.
   Także tytułem ewentualnym skarżąca podnosi naruszenie art. 3 rozporządzenia (WE) nr 800/2008 (3). Zarzuca ona w tym względzie Komisji, że nalega ona na dokonanie nowego zgłoszenia w przypadku zwiększenia maksymalnej dopuszczalnej intensywności do 35 % nie sprawdzając, czy ta pomoc nie jest objęta wyłączeniem na podstawie art. 3 rozporządzenia nr 800/2008.

      (1)  Dz. U. 1998, C 107, s. 7.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. [88] WE (Dz. U. L 83, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 traktatu (rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. U. L 214, s. 3).


title: Sprawa T-342/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  22 lutego 2006 r.  — Adam przeciwko Komisji (Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Pojęcie  pracy wykonywanej dla innego państwa )

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/12

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 lutego 2006 r. — Adam przeciwko Komisji
   (Sprawa T-342/04) (1)

   (Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Pojęcie „pracy wykonywanej dla innego państwa”)
   (2006/C 96/22)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Herta Adam (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: J. Currall i L. Lozano Palacios, działający w charakterze pełnomocników]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 2 września 2003 r. odmawiającej skarżącej wypłaty dodatku zagranicznego, o którym mowa w art. 4 załącznika VII do Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004


title: Sprawa T-207/10: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2010 r. — Deutsche Telekom przeciwko Komisji

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/20

         Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2010 r. — Deutsche Telekom przeciwko Komisji
   (Sprawa T-207/10)
   2010/C 195/33
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Telekom AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Cordewener i J. Schönfeld)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 8107 wersja ostateczna poprawiona z dnia 28 października 2009 r. (w brzmieniu poprawionym z dnia 8 grudnia 2009 r.) w zakresie, w jakim dotyczy ona ustanowionego w art. 1 ust. 2 i 3 reżimu ochrony uzasadnionych oczekiwań inwestorów hiszpańskich określonych bliżej w tym akcie;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 8107 wersja ostateczna poprawiona z dnia 28października 2009 r., w której Komisja uznała za niezgodny ze wspólnym rynkiem system pomocy w postaci uregulowań podatkowych zawartych art. 12 ust. 5 hiszpańskiej ustawy o podatku od osób prawnych (zwanej dalej „TRLIS”), przewidujących amortyzację podatkową wartości przedsiębiorstwa i firmy przy zakupie znacznej ilości udziałów w przedsiębiorstwach zagranicznych w odniesieniu do pomocy przyznanej beneficjentom dokonującym nabycia wewnątrzwspólnotowego. Zaskarżona decyzja wskazuje, które środki pomocowe winny zostać odzyskane przez Królestwo Hiszpanii.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi po pierwsze, że ulga podatkowa wynikająca ze stosowania art. 12 ust. 5 TRLIS jest bezprawna pod względem formalnym, ponieważ Królestwo Hiszpanii nie notyfikowało uprzednio kwestionowanej ustawy Komisji, wbrew art. 88 ust. 3 zdanie 1 WE (art. 108 ust. 3 zdanie 1 TFUE), i faktycznie wprowadziło ją w życie, wbrew zakazowi przewidzianemu w art. 88 ust. 3 zdanie 3 WE (art. 108 ust. 3 zdanie 3 TFUE). Artykuł 12 ust. 5 TRLIS należy także uznać za sprzeczny z prawem pod względem materialnym, gdyż zgodnie z art. 87 ust. 1 WE (art. 107 ust. 1 TFUE) jest on niezgodny ze wspólnym rynkiem i nie wchodzi w grę możliwość zatwierdzenia pomocy na podstawie art. 87 ust. 2 lub 3 WE (art. 107 ust.2 lub 3 TFUE).
   Po drugie, co się tyczy konsekwencji, z jakimi wiąże się uznanie pomocy krajowej za niezgodną ze wspólnym rynkiem, skarżąca podnosi, że zainteresowane państwo członkowskie winno zażądać od beneficjenta pomocy jej zwrotu. W rym względzie skarżąca twierdzi, że ta bezwzględna zasada podstawowa skonkretyzowana została przede wszystkim w art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 659/99 (1).
   Skarżąca podnosi wreszcie, że w rozpatrywanej sytuacji nie można powoływać się na żadne odstępstwa od obowiązku odzyskania pomocy, ponieważ nie powstały zasługujące na ochronę uzasadnione oczekiwania. W tym względzie skarżąca podnosi między innymi, że przewidując odstępstwo, którego podstawą jest zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań określonych grup hiszpańskich inwestorów, Komisja błędnie zastosowała podstawową zasadę prawa pierwotnego oraz art. 14 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 659/99. Skarżąca twierdzi z jednej strony, że zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań nie znajduje zastosowania wobec hiszpańskich inwestorów ze względu na to, że władze hiszpańskie nie dokonały prawidłowej notyfikacji art. 12 ust. 5 TRLIS. Z drugiej strony utrzymuje ona, że nie zostały spełnione przesłanki powstania uzasadnionych oczekiwań po stronie beneficjentów pomocy. Co więcej, w ocenie skarżącej, wspólnotowy interes, jakim jest przywrócenie sprawiedliwych warunków rynkowych poprzez odzyskanie udzielonej pomocy jest ważniejszy niż indywidualny interes beneficjenta, jakim jest uzyskanie korzyści podatkowych za lata ubiegłe oraz przyszłe.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. [88 WE] (Dz.U. L 83, s. 1) 93


title: Sprawa T-340/07 RENV: Wyrok Sądu z dnia 2 października 2014 r. – Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Klauzula arbitrażowa – Umowa w sprawie finansowego wsparcia Wspólnoty dla projektu w ramach programu eContent – Rozwiązanie umowy przez Komisję – Zwrot kwalifikowalnych kosztów)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/31

      Wyrok Sądu z dnia 2 października 2014 r. – Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
      (Sprawa T-340/07 RENV) (1)

      ((Klauzula arbitrażowa - Umowa w sprawie finansowego wsparcia Wspólnoty dla projektu w ramach programu eContent - Rozwiązanie umowy przez Komisję - Zwrot kwalifikowalnych kosztów))
      (2014/C 395/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: N. Korogiannakis, avocat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo E. Manhaeve i M. Wilderspin, następnie M. Wilderspin, S. Delaude i L. Cappeletti a wreszcie S. Delaude i L. Cappeletti, pełnomocnicy, wspierani przez D. Philippe’a i M. Goudena, avocats)

         Przedmiot

      Skarga wniesiona na podstawie klauzuli arbitrażowej zmierzająca do zasądzenia od Komisji, po pierwsze, kwot jakoby należnych skarżącej, po drugie, odszkodowania i zadośćuczynienia, w związku z rozwiązaniem umowy w sprawie finansowego wsparcia Wspólnoty dla projektu „e-Content Exposure and Business Opportunities” (umowa nr EDC-53007 EEBO/27873), zawartej w ramach wieloletniego wspólnotowego programu stymulacji rozwoju i wykorzystywania europejskich zasobów cyfrowych w sieciach światowych i promocji różnorodności językowej w społeczeństwie informacyjnym.

         Sentencja

                  1)

                  Komisja Europejska zapłaci Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE kwotę 8 843,10 EUR.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa 5 % swoich kosztów oraz kosztów poniesionych przez Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis, a ta ostatnia pokrywa 95 % swoich kosztów oraz kosztów poniesionych przez Komisję.

         (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa C-192/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 24 kwietnia 2015 r. – T. D. Rease, P. Wullems/College bescherming persoonsgegevens

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 24 kwietnia 2015 r. – T. D. Rease, P. Wullems/College bescherming persoonsgegevens
   (Sprawa C-192/15)
   (2015/C 236/35)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: T. D. Rease, P. Wullems

      Druga strona postępowania: College bescherming persoonsgegevens

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zlecenie agencji detektywistycznej prowadzącej działalność gospodarczą w UE zastosowania środków do przetwarzania danych osobowych na terytorium państwa członkowskiego przez administratora danych w rozumieniu art. 2 lit. d) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281) jest objęte pojęciem „wykorzystywania środków” w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy, jeżeli udzielenie zlecenia następuje poza UE?

               2)

               Czy w świetle celu dyrektywy 95/46 pozwala ona, a w szczególności jej art. 28 ust. 3 i 4, na to, by w ramach egzekwowania przewidzianej w tej dyrektywie ochrony osoby indywidualnej przez organy nadzorcze organy krajowe ustanowiły priorytety, które prowadzą do tego, że brak jest tego egzekwowania, w wypadku gdy naruszenie wspomnianej dyrektywy podnoszone jest jedynie przez osobę indywidualną lub małą grupę osób?


title: Sprawa T-104/13: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2013 r. — Toshiba przeciwko Komisji

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/41

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2013 r. — Toshiba przeciwko Komisji
   (Sprawa T-104/13)
   2013/C 114/63
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Toshiba Corp. (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: J. MacLennan, Solicitor, adwokaci J. Jourdan, A. Schulz i P. Berghe)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 lit. d) decyzji Komisji z dnia 5 grudnia 2012 r. w sprawie COMP/39.437 — Lampy do ekranów telewizyjnych i komputerowych;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 lit. e) decyzji Komisji z dnia 5 grudnia 2012 r. w sprawie COMP/39.437 — Lampy do ekranów telewizyjnych i komputerowych;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 ust. 2 lit. g) zaskarżonej decyzji lub, tytułem ewentualnym, obniżenie grzywny w zakresie, w jakim Sąd uzna za stosowne;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 ust. 2 lit. h) zaskarżonej decyzji lub, tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 2 ust. 2 lit. h), w zakresie, w jakim uznano w nim, że Toshiba jest solidarnie odpowiedzialna za zapłatę grzywny lub, tytułem ewentualnym, obniżenie grzywny w zakresie, w jakim Sąd uzna za stosowne;

               —

               wydanie wszelkich innych rozstrzygnięć, jakie mogą okazać się właściwe w okolicznościach niniejszej sprawy;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów poniesionych w niniejszym postępowaniu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący okoliczności, że zaskarżona decyzja jest błędna w zakresie, w jakim Komisja przypisała w niej Toshibie Corporation odpowiedzialność za naruszenie art. 101 TFUE w odniesieniu do okresu od dnia 16 maja 2000 r. do dnia 11 kwietnia 2002 r.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący okoliczności, że zaskarżona decyzja jest błędna w zakresie, w jakim Komisja przypisała w niej Toshibie Corporation odpowiedzialność za naruszenie art. 101 TFUE w odniesieniu do okresu od dnia 12 kwietnia 2002 r. do dnia 31 marca 2003 r.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący okoliczności, że zaskarżona decyzja jest błędna w zakresie, w jakim Komisja przypisała w niej Toshibie Corporation odpowiedzialność za naruszenie art. 101 TFUE w odniesieniu do okresu od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 12 czerwca 2006 r.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący okoliczności, że zaskarżona decyzja jest błędna w zakresie, w jakim Komisja uznała w niej Toshibę Corporation za solidarnie odpowiedzialną za uczestnictwo spółki Matsushita Toshiba Picture Display Co., Ltd. (zwanej dalej „MTPD”) w naruszeniu w odniesieniu do okresu od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 12 czerwca 2006 r.

               5)

               Zarzut piąty, podniesiony tytułem ewentualnym w stosunku do zarzutu czwartego, dotyczący okoliczności, że zaskarżona decyzja jest błędna w zakresie, w jakim Komisja uznała w niej MTPD za odpowiedzialne za uczestnictwo w naruszeniu w odniesieniu do okresu od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 12 czerwca 2006 r.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący okoliczności, że zaskarżona decyzja jest błędna w zakresie, w jakim Komisja nałożyła w niej grzywnę w art. 2 ust. 2 lit. g) i art. 2 ust. 2 lit. h) lub, tytułem ewentualnym, popełniła błąd przy obliczaniu tych grzywien.


title: Sprawy połączone T-447/09 i T-449/09: Postanowienie Sądu z dnia 16 stycznia 2013 r. — Centre national de la recherche scientifique przeciwko Komisji

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/27

         Postanowienie Sądu z dnia 16 stycznia 2013 r. — Centre national de la recherche scientifique przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-447/09 i T-449/09) (1)

   2013/C 71/43
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie spraw połączonych.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa T-705/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 3 października 2016 r. przez WQ (*) od wyroku wydanego w dniu 21 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-1/16, WQ (*)/Parlament

text:
                  5.12.2016

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 454/29

         Odwołanie wniesione w dniu 3 października 2016 r. przez  WQ (*1) od wyroku wydanego w dniu 21 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-1/16,  WQ (*1)/Parlament
         (Sprawa T-705/16 P)
         (2016/C 454/51)
         Język postępowania: francuski

            Strony

            Wnoszący odwołanie: WQ (*1) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

            Druga strona postępowania: Parlament Europejski

            Żądania

         Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

                     —

                     uchylenie wyroku SSP w sprawie F-1/16,  WQ (*1)/Parlament;

                     —

                     stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 27 marca 2015 r. o nieumieszczeniu nazwiska wnoszącego odwołanie na liście urzędników wybranych do wzięcia udziału w programie kształcenia w ramach procedury certyfikacyjnej w 2014 r.;

                     —

                     obciążenie Parlamentu kosztami postępowania w obu instancjach.

            Zarzuty i główne argumenty

         Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.

                     1.

                     Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa, jakiego dopuścił się Sąd do spraw Służby Publicznej (SSP) przy rozpatrywaniu zarzutu podniesionego przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji, dotyczącego naruszenia ogólnej zasady równego traktowania, gdy orzekł, że wnoszący odwołanie znajdował się w innej sytuacji faktycznej niż kandydat posiadający dyplom tego samego szczebla, który ukończył przynajmniej roczny kurs.

                     2.

                     Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa wynikającego z faktu, że SSP orzekł, iż sporna decyzja, czyli decyzja o nieumieszczeniu nazwiska wnoszącego odwołanie na liście urzędników wybranych do wzięcia udziału w programie kształcenia w ramach procedury certyfikacyjnej w 2014 r., nie naruszała art. 165 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz podziału kompetencji pomiędzy Unią a państwami członkowskimi w obszarze edukacji.

                     3.

                     Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa, jakiego dopuścił się SSP, gdy oddalił podniesiony przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji zarzut niezgodności z prawem, z tym uzasadnieniem, że kryterium ukończenia przynajmniej rocznego kursu było zasadne i proporcjonalne, zważywszy na charakter procedury certyfikacyjnej. W tym kontekście wnoszący odwołanie utrzymuje, że SSP przeinaczył również jego argumenty, gdy orzekł, że wnoszący odwołanie nie podważał faktu, iż uwzględnienie spornego świadectwa doprowadziłoby do podwójnego podkreślenia jego doświadczenia zawodowego nabytego w ramach instytucji.

            (*1)  Informacje usunięto w ramach ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych.


title: Sprawa T-231/17: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2017 r. – SE/Rada

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/31

         Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2017 r. – SE/Rada
   (Sprawa T-231/17)
   (2017/C 213/43)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: SE (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji odmownej Wydziału ds. Uprawnień Indywidualnych z dnia 22 czerwca 2016 r. w sprawie uznania wnuczki skarżącego za dziecko pozostające na jej utrzymaniu;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności wyraźnej decyzji z dnia 24 stycznia 2017 r. dotyczącej oddalenia zażalenia wniesionego w dniu 19 wrześnie 2016 r.;

               —

               stwierdzenie, że wnuczka skarżącego pozostaje na jego utrzymaniu na podstawie art. 2 ust. 2 akapit trzeci załącznika VII do regulaminu pracowniczego począwszy od dnia 13 czerwca 2016 r.;

               —

               uznanie wnuczki skarżącego za beneficjenta systemu ubezpieczenia chorobowego (RCAM) za pośrednictwem skarżącego od dnia 13 czerwca 2016 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżącego podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa, jak również błędu w ocenie i interpretacji art. 2 ust. 2 akapit trzeci załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników, które Rada popełniła przyjmując zaskarżone decyzje.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 24 karty praw podstawowych.


title: Sprawa T-447/16: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2016 r. – Pirelli Tyre/EUIPO – Yokohama Rubber (przedstawienie bieżnika opony)

text:
               26.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/27

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2016 r. – Pirelli Tyre/EUIPO – Yokohama Rubber (przedstawienie bieżnika opony)
   (Sprawa T-447/16)
   (2016/C 350/33)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pirelli Tyre SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: T. Müller i F. Togo, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: The Yokohama Rubber Co. Ltd (Tokio, Japonia)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: graficzny znak towarowy (przedstawienie bieżnika opony – unijny znak towarowy nr 2 319 176)

      Postępowanie przed EUIPO: postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie R 2583/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim unieważniono w niej prawo do znaku towarowego i obciążono stronę skarżącą kosztami postępowania przed EUIPO.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i e) pkt (ii) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-532/10: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2010 r. — Cosepuri przeciwko EFSA

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/43

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2010 r. — Cosepuri przeciwko EFSA
   (Sprawa T-532/10)
   ()
   2011/C 30/79
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Cosepuri Soc. coop. p.a. (Bolonia, Włochy) (przedstawiciel: F. Fiorenza, avvocato)

      Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności odmowy udzielonej spółce Cosepuri w dniu 15 września 2010 r. w zakresie dostępu do dokumentów,

               —

               nakazanie EFSA udzielenia dostępu do dokumentów uznanych za poufne,

               —

               obciążenie EFTA kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca w niniejszej sprawie, będąca też skarżącą w sprawie T-339/10 (1) Cosepuri przeciwko EFTA, wnosi skargę na decyzję Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFTA) z dnia 15 września 2010 r. dotyczącą przetargu CFT/EFSA/FIN/2010/01 (ogłoszenie o zamówieniu 2010/S 51-074689), którego przedmiotem są usługi przewozu we Włoszech i w Europie, zakończonego powierzeniem zamówienia innemu przedsiębiorstwu.
   W zaskarżonej decyzji EFSA odmówił dostępu do pewnych dokumentów dotyczących przetargu, a w szczególności do dokumentów dotyczących wymogów dopuszczenia i oceny najkorzystniejszej ekonomicznie oferty.
   Na poparcie swych żądań skarżąca wskazuje na naruszenie mających zastosowanie przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. (2), rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. (3) oraz naruszenie obowiązku uzasadnienia decyzji, zasady przejrzystości i prawa dostępu do dokumentów. W ostatniej kolejności skarżąca wskazuje na nadużycie władzy.
   Skarżąca podnosi w szczególności, że pozwany urząd nie wskazał szkody, którą poniósłby podmiot, któremu udzielono zamówienia na skutek przyznania dostępu do wnioskowanych dokumentów oraz brak uzasadnienia częściowej odmowy dostępu, jako że w świetle przetargu chodziło od dane porównawcze, zawarte w dokumentach udostępnionych w postępowaniu przetargowym przez konkurentów, a zatem wyłączone z zakresu zastrzeżonych informacji handlowych. Ponadto, skarżąca wnosi o połączenie niniejszej sprawy z zawisłą wcześniej przed Sądem sprawą T-339/10.

      (1)  Dz. U. C 288, s. 47.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz. U. L 248, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz. U. L 145, s. 43).


title: Sprawa T-420/05 R II: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 października 2006 r. — Vischim przeciwko Komisji (Środek tymczasowy — Wniosek o zawieszenie wykonania aktu — Dyrektywa 91/414/EWG — Nowy wniosek — Nowe okoliczności faktyczne — Okoliczności niecierpiące zwłoki — Brak)

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/17

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 października 2006 r. — Vischim przeciwko Komisji
   (Sprawa T-420/05 R II)
   (Środek tymczasowy - Wniosek o zawieszenie wykonania aktu - Dyrektywa 91/414/EWG - Nowy wniosek - Nowe okoliczności faktyczne - Okoliczności niecierpiące zwłoki - Brak)
   (2006/C 310/34)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Vischim Srl (Cesano Maderno, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i K. Van Maldegem)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Doherty i L. Parpala, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek zmierzający do wstrzymania biegu terminu upływającego w dniu 31 sierpnia 2006 r. ustanowionego mocą art. 3 dyrektywy Komisji 2005/53/WE z dnia 16 września 2005 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia chlorotalonilu, chlorotoluronu, cypermetryny, daminozydu i tiofanatu metylu jako substancji czynnych (Dz.U. L 241, str. 51).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-427/05: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria regionale di Genova — Włochy) — Agenzia delle Entrate Ufficio Genova 1 przeciwko Porto Antico di Genova SpA (Fundusze strukturalne — Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 — Artykuł 21 ust. 3 akapit drugi — Zakaz odliczeń — Obliczanie podstawy opodatkowania — Uwzględnienie przyznanej pomocy wspólnotowej)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria regionale di Genova — Włochy) — Agenzia delle Entrate Ufficio Genova 1 przeciwko Porto Antico di Genova SpA
   (Sprawa C-427/05) (1)

   (Fundusze strukturalne - Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 - Artykuł 21 ust. 3 akapit drugi - Zakaz odliczeń - Obliczanie podstawy opodatkowania - Uwzględnienie przyznanej pomocy wspólnotowej)
   (2007/C 315/14)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Commissione tributaria regionale di Genova
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Agenzia delle Entrate Ufficio Genova 1

      Strona pozwana: Porto Antico di Genova SpA
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Commissione tributaria regionale di Genova — Wykładnia art. 21 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2082/93 z dnia 20 lipca 1993 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 193, str. 20) — Zgodność z prawem wspólnotowym przepisu krajowego uwzględniającego otrzymaną pomoc wspólnotową przy obliczaniu podstawy opodatkowania
   Sentencja
   Artykuł 21 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między sobą oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi, zmienionego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2082/93 z dnia 20 lipca 1993 r., należy interpretować w taki sposób, że krajowe przepisy podatkowe takie jak art. 55 ust. 3 lit. b) dekretu prezydenta Republiki nr 917 z dnia 22 grudnia 1986 r., zgodnie z którym pomoc ze wspólnotowych funduszy strukturalnych jest uwzględniana przy ustaleniu podstawy opodatkowania, są zgodne z tym rozporządzeniem.

      (1)  Dz.U. C 36 z 11.2.2006.


title: Sprawy połączone: C-475/13 i C-476/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Walter Jubin (sprawa C-475/13), Heidemarie Retzlaff (sprawa C-476/13) przeciwko easyJet Airline Co. Ltd

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/19

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Walter Jubin (sprawa C-475/13), Heidemarie Retzlaff (sprawa C-476/13) przeciwko easyJet Airline Co. Ltd
   (Sprawy połączone: C-475/13 i C-476/13) (1)

   2014/C 261/34
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie spraw.

      (1)  Dz.U. C 359 z 7.12.2013.


title: Sprawa C-287/13 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 22 maja 2014 r. – Bilbaína de Alquitranes, SA i in. przeciwko Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenie REACH) — Artykuł 59 i załącznik XIII — Identyfikacja paku smoły węglowej wysokotemperaturowej jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy, podlegającej procedurze udzielania zezwoleń — Równość traktowania)

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/6

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 22 maja 2014 r. – Bilbaína de Alquitranes, SA i in. przeciwko Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA)
   (Sprawa C-287/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenie REACH) - Artykuł 59 i załącznik XIII - Identyfikacja paku smoły węglowej wysokotemperaturowej jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy, podlegającej procedurze udzielania zezwoleń - Równość traktowania))
   2014/C 261/08
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Bilbaína de Alquitranes, SA, Cindu Chemicals BV, Deza, a.s., Industrial Química del Nalón, SA, Koppers Denmark A/S, Koppers UK Ltd, Rütgers Germany GmbH, Rütgers Belgium NV, Rütgers Poland Sp. z o.o. (przedstawiciel: adwokat K. Van Maldegem)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: M. Heikkilä, W. Broere i T. Zbihlej, pełnomocnicy wspierani przez J. Stuycka i A.-M. Vandromme, advocaten)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Bilbaína de Alquitranes SA, Cindu Chemicals BV, Deza a.s., Industrial Química del Nalón SA, Koppers Denmark A/S, Koppers UK Ltd, Rütgers Germany GmbH, Rütgers Belgium NV et Rütgers Poland sp. z o.o. zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa C-1/11 SA: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 19 listopada 2012 r. — Luigi Marcuccio przeciwko Komisji Europejskiej (Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia na mieniu Unii Europejskiej)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/10

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 19 listopada 2012 r. — Luigi Marcuccio przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-1/11 SA) (1)

   (Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia na mieniu Unii Europejskiej)
   2013/C 38/12
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (przedstawiciel: G. Cipressa, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez A. Dal Ferro, avvocato)

      Przedmiot

   Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów — Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia na mieniu Komisji w odniesieniu do kwot należnych Unii od Republiki Włoskiej i posiłkowo do ruchomości należących do Unii na terytorium Republiki Włoskiej — Uchylenie immunitetu Komisji — Artykuł 1 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej

      Sentencja

               1)

               Wniosek o dokonanie zajęcia zostaje oddalony.

               2)

               Luigi Marcuccio i Komisja Europejska ponoszą swoje własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 89 z 24.3.2012.


title: Sprawa C-1/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 2 stycznia 2009 r. — Centre d'exportation du livre français (CELF), Ministre de la culture et de la communication przeciwko Société internationale de diffusion et d'édition

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 2 stycznia 2009 r. — Centre d'exportation du livre français (CELF), Ministre de la culture et de la communication przeciwko Société internationale de diffusion et d'édition
   (Sprawa C-1/09)
   (2009/C 69/42)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil d'État
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Centre d'exportation du livre français (CELF), Ministre de la culture et de la communication

      Strona pozwana: Société internationale de diffusion et d'édition
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sąd krajowy może zawiesić postępowanie w sprawie dotyczącej obowiązku zwrotu pomocy państwa, dopóki Komisja Wspólnot Europejskich nie zajmie stanowiska w drodze ostatecznej decyzji w przedmiocie zgodności pomocy z zasadami wspólnego rynku, jeżeli sąd wspólnotowy stwierdził nieważność pierwszej decyzji Komisji uznającej tę pomoc za zgodną?

               2)

               Jeżeli Komisja trzykrotnie uznała pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem, a następnie Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich stwierdził nieważność tych decyzji, czy taka sytuacja może stanowić wyjątkową okoliczność mogącą skłonić sąd krajowy do ograniczenia obowiązku odzyskania pomocy?


title: Sprawa C-523/09: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Ringkonnakohus — Republika Estońska) — Rakvere Piim AS, Maag Piimatööstus AS przeciwko Veterinaar- ja Toiduamet (Wspólna polityka rolna — Opłaty z tytułu inspekcji i kontroli sanitarnych produkcji mlecznej)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Ringkonnakohus — Republika Estońska) — Rakvere Piim AS, Maag Piimatööstus AS przeciwko Veterinaar- ja Toiduamet
   (Sprawa C-523/09) (1)

   (Wspólna polityka rolna - Opłaty z tytułu inspekcji i kontroli sanitarnych produkcji mlecznej)
   2011/C 269/11
   Język postępowania: estoński

      Sąd krajowy

   Tartu Ringkonnakohus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Rakvere Piim AS, Maag Piimatööstus AS

      Strona pozwana: Veterinaar- ja Toiduamet

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tartu Ringkonnakohus — Wykładnia art. 26 i 27 oraz załączników IV i VI do rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U. L 165, s. 1) — Obliczenie opłat należnych z tytułu urzędowych kontroli produkcji mlecznej — Pobór opłat odpowiadających stawkom minimalnym stosowanym na podstawie tego rozporządzenia, ale wyższym od rzeczywistych kosztów poniesionych przez właściwe organy w związku z kontrolami urzędowymi

      Sentencja

   Artykuł 27 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt należy interpretować w ten sposób, iż zezwala on państwu członkowskiemu na pobieranie bez konieczności przyjęcia środków wykonawczych na płaszczyźnie krajowej opłat w wysokości stawek minimalnych przewidzianych w sekcji B załącznika IV do tego rozporządzenia, nawet jeżeli koszty poniesione przez właściwe organy w związku z inspekcjami i kontrolami sanitarnymi przewidzianymi w tym rozporządzeniu są niższe od tych stawek, a nie są spełnione przesłanki zastosowania art. 27 ust. 6 tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010.