title: Sprawa T-454/17: Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2018 r. – „Pro NGO!” / Komisja Zamówienia publiczne – Postępowanie przetargowe – Dochodzenie przeprowadzone przez audytora pochodzącego z sektora prywatnego – Dochodzenie przeprowadzone przez OLAF – Stwierdzenie nieprawidłowości – Decyzja Komisji w sprawie nałożenia na stronę skarżącą kary administracyjnej – Wykluczenie na okres 6 miesięcy z udziału w postępowaniach o udzielenie zamówień i o przyznanie dotacji finansowanych z budżetu ogólnego Unii – Wpis do bazy danych systemu wczesnego wykrywania i wykluczania – Nowy zarzut – Prawo do obrony

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/42

      Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2018 r. – „Pro NGO!” / Komisja
      (Sprawa T-454/17) (1)

      (Zamówienia publiczne - Postępowanie przetargowe - Dochodzenie przeprowadzone przez audytora pochodzącego z sektora prywatnego - Dochodzenie przeprowadzone przez OLAF - Stwierdzenie nieprawidłowości - Decyzja Komisji w sprawie nałożenia na stronę skarżącą kary administracyjnej - Wykluczenie na okres 6 miesięcy z udziału w postępowaniach o udzielenie zamówień i o przyznanie dotacji finansowanych z budżetu ogólnego Unii - Wpis do bazy danych systemu wczesnego wykrywania i wykluczania - Nowy zarzut - Prawo do obrony)
      (2019/C 16/51)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca:„Pro NGO!” (Non-Governmental-Organisations/Nicht-Regierungs-Organisationen) e.V. (Kolonia, Niemcy) (pełnomocnik: M. Scheid, adwokat)

         Strona przeciwna: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Dintilhac i B.-R. Killmann, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniosek oparty na art. 263 TFUE, zmierzający do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 16 maja 2017 r. w sprawie nałożenia kary administracyjnej polegającej na wykluczeniu skarżącej na okres 6 miesięcy z udziału w postępowaniach o udzielenie zamówień i o przyznanie dotacji finansowanych z budżetu ogólnego Unii Europejskiej, przewidzianych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającym rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1), oraz na wykluczeniu skarżącej na taki sam okres z procedury przyznawania środków określonych w rozporządzeniu Rady (UE) 2015/323 z dnia 2 marca 2015 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju (Dz.U. 2015, L 58, s. 17).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  „Pro NGO!” (Non-Governmental-Organisations/Nicht-Regierungs-Organisationen) e.V. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 330 z 2.10.2017.


title: Sprawa T-639/18: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2018 r. – SGL Carbon / Komisja

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/51

      Skarga wniesiona w dniu 23 października 2018 r. – SGL Carbon / Komisja
      (Sprawa T-639/18)
      (2019/C 16/62)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: SGL Carbon SE (Wiesbaden, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem, M. Grunchard, R. Crespi i S. Saez Moreno)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

                  —

                  zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej odszkodowania za szkody poniesione przez nią bezpośrednio w konsekwencji wydania rozporządzenia Komisji (UE) nr 944/2013 z dnia 2 października 2013 r. dostosowującego do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (Dz.U. 2013 L 261, s. 5) w zakresie, w jakim Komisja zaklasyfikowała pak, wysokotemperaturową smołę węglową jako substancje o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410), oszacowanego na łączną kwotę 1 022 172,00 EUR lub inną kwotę wykazaną później przez skarżącą w toku postępowania, lub którą Sąd uzna za właściwą;

                  —

                  ewentualnie, orzeczenie w wyroku wstępnym, że pozwana jest zobowiązana do naprawienia wyrządzonych szkód i nakazanie stronom podania Sądowi w rozsądnym terminie od daty wydania wyroku kwoty odszkodowania uzgodnionej między stronami lub, w braku takiego uzgodnienia, nakazanie stronom przedstawienia mu, w tym samym terminie, ich żądań wraz z podaniem dokładnych kwot;

                  —

                  zasądzenie od pozwanej zapłaty na rzecz skarżącej odsetek wyrównawczych za zwłokę od dnia poniesienia strat (to znaczy bądź od dnia wejścia w życie niezgodnej z prawem klasyfikacji, bądź od dnia wystąpienia szkód);

                  —

                  zasądzenie od pozwanej zapłaty odsetek za zwłokę w wysokości 8 % albo innej stosownej wysokości ustalonej przez Sąd, obliczonej od kwoty należnej od daty wydania wyroku Sądu do dnia zapłaty; oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu swej skargi skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący wyrządzenia przez pozwaną skarżącej szkody poprzez wydanie i wejście w życie rozporządzenia Komisji (UE) nr 944/2013 (1) klasyfikującego substancję pak, wysokotemperaturową smołę węglową jako substancje o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410). W dniu 22 listopada 2017 r. Trybunał oddalił odwołanie wniesione przez Komisję Europejską na orzeczenie, w którym Sąd stwierdził częściową nieważność rozporządzenia (UE) nr 944/2013 w zakresie, w jakim klasyfikowało ono pak, wysokotemperaturową smołę węglową do substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410) z powodu oczywistego błędu w ocenie. Skarżąca poniosła koszty, aby zastosować niezgodną z prawem klasyfikację. Pozwana odpowiada za te koszty zgodnie z art. 268 i 340 TFEU, ponieważ zachowanie pozwanej jest bezprawne z tego względu, że stanowi wystarczająco istotne naruszenie prawa, wyrządzona szkoda jest rzeczywista i pewna oraz istnieje bezpośredni związek przyczynowy między zachowaniem pozwanej a podniesioną szkodą.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 944/2013 z dnia 2 października 2013 r. dostosowujące do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (Dz.U. L 261, 3.10.2013, s. 5)


title: Sprawa C-288/17: Postanowienie prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 19 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Fédération des fabricants de cigares, Coprova, E-Labo France, Smakq développement / Premier ministre, Ministre des Affaires sociales et de la Santé, przy udziale: Société J. Cortès France, Scandinavian Tobacco Group France, Villiger France

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/32

      Postanowienie prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 19 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Fédération des fabricants de cigares, Coprova, E-Labo France, Smakq développement / Premier ministre, Ministre des Affaires sociales et de la Santé, przy udziale: Société J. Cortès France, Scandinavian Tobacco Group France, Villiger France
      (Sprawa C-288/17) (1)

      (2019/C 16/40)
      Język postępowania: francuski
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 256 z 7.8.2017.


title: Sprawa C-457/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Heiko Jonny Maniero / Studienstiftung des deutschen Volkes eV [Odesłanie prejudycjalne – Równe traktowanie osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne – Dyrektywa 2000/43/WE – Artykuł 3 ust. 1 lit. g) – Zakres stosowania – Pojęcie „edukacji” – Stypendia przyznawane przez prywatną fundację mające na celu wspieranie podejmowania projektów badawczych lub studiów za granicą – Artykuł 2 ust. 2 lit. b) – Dyskryminacja pośrednia – Uzależnienie przyznania tych stypendiów od zdania w Niemczech pierwszego państwowego egzaminu prawniczego (Erste Juristische Staatsprüfung)]

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/20

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Heiko Jonny Maniero / Studienstiftung des deutschen Volkes eV
      (Sprawa C-457/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Równe traktowanie osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne - Dyrektywa 2000/43/WE - Artykuł 3 ust. 1 lit. g) - Zakres stosowania - Pojęcie „edukacji” - Stypendia przyznawane przez prywatną fundację mające na celu wspieranie podejmowania projektów badawczych lub studiów za granicą - Artykuł 2 ust. 2 lit. b) - Dyskryminacja pośrednia - Uzależnienie przyznania tych stypendiów od zdania w Niemczech pierwszego państwowego egzaminu prawniczego (Erste Juristische Staatsprüfung)])
      (2019/C 16/24)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Heiko Jonny Maniero

         Strona pozwana: Studienstiftung des deutschen Volkes eV

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni art. 3 ust. l lit. g) dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne należy dokonywać w ten sposób, że przyznawanie przez prywatną fundację stypendiów wspierających podejmowanie projektów badawczych lub studiów za granicą mieści się w zakresie pojęcia „edukacji” w rozumieniu tego przepisu, jeżeli istnieje bezpośredni związek między tymi świadczeniami finansowymi a udziałem w projekcie badawczym lub programie studiów, które objęte są tym pojęciem. Jest tak w szczególności w wypadku, gdy takie świadczenia finansowe są związane z udziałem potencjalnych kandydatów w projekcie badawczym lub programem studiów, mają na celu usunięcie niektórych lub wszystkich potencjalnych przeszkód finansowych w takim udziale i są odpowiednie do osiągnięcia tego celu.

                  2)

                  Wykładni art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2000/43 należy dokonywać w ten sposób, że okoliczność, iż prywatna fundacja mająca siedzibę w państwie członkowskim zastrzega możliwość przyznania stypendium, którego celem jest wspieranie podejmowania projektów badawczych lub studiów za granicą, dla kandydatów, którzy pomyślnie przeszli w tym państwie członkowskim egzamin prawniczy, taki jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, nie stanowi przejawu dyskryminacji pośredniej ze względu na pochodzenie rasowe i etniczne w rozumieniu tego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa T-643/18: Skarga wniesiona w dniu 29 października 2018 r. – August Wolff / EUIPO – Faes Farma (DermoFaes)

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/52

      Skarga wniesiona w dniu 29 października 2018 r. – August Wolff / EUIPO – Faes Farma (DermoFaes)
      (Sprawa T-643/18)
      (2019/C 16/63)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dr. August Wolff GmbH & Co. KG Arzneimittel (Bielefeld, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Thünken)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Faes Farma, SA (Lamiaco-Leioa, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „DermoFaes” – zgłoszenie nr 15 069 289

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 czerwca 2018 r. w sprawie R 1842/2017-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uwzględnienie sprzeciwu i oddalenie spornego zgłoszenia;

                  —

                  obciążenie EUIPO, oraz w stosownym wypadku interwenienta, kosztami postępowania oraz kosztami postępowania przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-461/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court – Irlandia) – Brian Holohan i in. / An Bord Pleanála Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – Dyrektywa 92/43/EWG – Ochrona siedlisk przyrodniczych – Ochrona dzikiej fauny i flory – Przedsięwzięcie budownictwa drogowego – Odpowiednia ocena oddziaływania na środowisko – Zakres obowiązku uzasadnienia – Dyrektywa 2011/92/UE – Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia – Punkt 3 załącznika IV – Artykuł 5 ust. 3 lit. d) – Zakres pojęcia „zasadniczych rozwiązań alternatywnych”

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/21

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court – Irlandia) – Brian Holohan i in. / An Bord Pleanála
      (Sprawa C-461/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych - Ochrona dzikiej fauny i flory - Przedsięwzięcie budownictwa drogowego - Odpowiednia ocena oddziaływania na środowisko - Zakres obowiązku uzasadnienia - Dyrektywa 2011/92/UE - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia - Punkt 3 załącznika IV - Artykuł 5 ust. 3 lit. d) - Zakres pojęcia „zasadniczych rozwiązań alternatywnych”)
      (2019/C 16/25)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court (Irlandia)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Brian Holohan, Richard Guilfoyle, Noric Guilfoyle, Liam Donegan

         Strona pozwana: An Bord Pleanála

         Przy udziale: National Parks and Wildlife Service (NPWS)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory należy interpretować w ten sposób, że „odpowiednia ocena” musi z jednej strony inwentaryzować wszystkie typy siedlisk i gatunki, ze względu na które teren jest chroniony, a z drugiej strony zidentyfikować i zbadać zarówno oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na występujące na tym terenie gatunki, które nie stanowiły podstawy ujęcia tego terenu w wykazie, jak i oddziaływanie na typy siedlisk i gatunki występujące poza obrębem tego terenu, jeżeli oddziaływanie to może niekorzystnie wpłynąć na cele ochrony terenu.

                  2)

                  Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy 92/43 należy interpretować w ten sposób, że pozwala on właściwemu organowi na wydanie zezwolenia na plan lub przedsięwzięcie, które daje wykonawcy swobodę późniejszego ustalenia niektórych parametrów dotyczących etapu budowy, takich jak lokalizacja terenu budowy i drogi dojazdowe, wyłącznie jeżeli istnieje pewność, iż zezwolenie określa wystarczająco ścisłe warunki, które zagwarantują, że te parametry nie wpłyną niekorzystnie na integralność terenu.

                  3)

                  Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy 92/43 należy interpretować w ten sposób, że jeżeli właściwy organ odrzuci ustalenia ekspertyzy naukowej zalecającej uzyskanie dodatkowych informacji, „odpowiednia ocena” powinna zawierać wyraźne i szczegółowe uzasadnienie, rozwiewające wszelkie racjonalne wątpliwości naukowe dotyczące skutków zaplanowanych prac dla danego terenu.

                  4)

                  Artykuł 5 ust. 1 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko oraz załącznik IV do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że wymagają one od wykonawcy dostarczenia informacji określających wyraźnie znaczące skutki jego przedsięwzięcia dla wszystkich gatunków wskazanych w oświadczeniu dostarczonym na podstawie tych przepisów.

                  5)

                  Artykuł 5 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2011/92 należy interpretować w ten sposób, że wykonawca zobowiązany jest dostarczyć informacje dotyczące skutków środowiskowych zarówno przyjętego rozwiązania, jak i każdego z zasadniczych rozwiązań alternatywnych przez siebie zbadanych, jak też powody swojego wyboru, uwzględniającego co najmniej ich skutki dla środowiska, nawet w wypadku odrzucenia danego rozwiązania alternatywnego na wczesnym etapie.

         (1)  Dz.U. C 338 z 9.10.2017.


title: Sprawa C-299/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf – Niemcy) – Stefan Neldner / Eurowings GmbH

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/32

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf – Niemcy) – Stefan Neldner / Eurowings GmbH
      (Sprawa C-299/18) (1)

      (2019/C 16/41)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 285 z 13.8.2018.


title: Sprawa T-830/17: Wyrok Sądu z dnia 13 listopada 2018 r. – Szentes / Komisja Służba publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie – Ogłoszenie o konkursie – Konkurs otwarty – Warunki dopuszczenia – Doświadczenie zawodowe – Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu kandydata do konkursu – Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy – Zarzut niezgodności z prawem – Obowiązek uzasadnienie – Przeinaczenie informacji zawartych w zgłoszeniu – Oczywisty błąd w ocenie – Naruszenie ogłoszenia o konkursie

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/44

      Wyrok Sądu z dnia 13 listopada 2018 r. – Szentes / Komisja

      (Sprawa T-830/17) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o konkursie - Konkurs otwarty - Warunki dopuszczenia - Doświadczenie zawodowe - Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu kandydata do konkursu - Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy - Zarzut niezgodności z prawem - Obowiązek uzasadnienie - Przeinaczenie informacji zawartych w zgłoszeniu - Oczywisty błąd w ocenie - Naruszenie ogłoszenia o konkursie)
      (2019/C 16/53)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Gyula Szentes (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Moyse)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Mihaylova i B. Mongin, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji przewodniczącego komisji konkursowej konkursu EPSO/AD/330/16 – Administratorzy w dziedzinie energii jądrowej (AD 7) z dnia 24 lutego 2017 r. o niedopuszczeniu skarżącego do kolejnego etapu tego konkursu, a po drugie, w razie potrzeby, decyzji Europejskiego Urzędu Naboru Kadr (EPSO) z dnia 29 września 2017 r. oddalającej jego zażalenie.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Gyula Szentes zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 63 z 19.2.2018.


title: Sprawa T-81/19: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2019 r. – Apostolopoulou i Apostolopoulou Chrysanthaki / Komisja Europejska

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/49

      Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2019 r. – Apostolopoulou i Apostolopoulou Chrysanthaki / Komisja Europejska
      (Sprawa T-81/19)
      (2019/C 112/60)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Zoi Apostolopoulou (Ateny, Grecja), Anastasia Apostolopoulou- Chrysanthaki (Ateny) (przedstawiciel: adwokat D. Gkouskos)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  połączenie niniejszej sprawy z powiązaną z nią sprawą wniesioną przez skarżące w dniu 25 października 2018 r., zarejestrowaną pod numerem T-721/2018;

                  —

                  uwzględnienie ich skargi i zasądzenie solidarnie od pozwanych zapłaty na rzecz każdej ze skarżących całkowitej kwoty jednego miliona stu tysięcy EUR, przedstawionej szczegółowo w ich skardze, z tytułu krzywdy poniesionej przez skarżące wskutek naruszenia ich praw osobistych;

                  —

                  nakazanie pozwanym, by powstrzymały się w przyszłości od wszelkich naruszeń praw osobistych skarżących;

                  —

                  nakazanie pierwszej pozwanej, by przywróciła honor i reputację skarżących w drodze oświadczenia;

                  —

                  obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga została wniesiona przeciwko Komisji Europejskiej i Unii Europejskiej. Zważywszy, że Unia jest zawsze reprezentowana przed Trybunałem przez instytucję, której można przypisać kwestionowany akt lub kwestionowane zachowanie, Komisja jest jedyną pozwaną w tej sprawie.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia ciążącego na stronach obowiązku mówienia prawdy i słuszności, naruszenia podstawowej zasady sprawiedliwej administracji i naruszenia prawa skarżących do rzetelnego procesu.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia godności ludzkiej i osobowości skarżących z naruszeniem zasady dobrej administracji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady legalności, dobrej wiary i uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa C-798/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 17 grudnia 2018 r. — Federazione nazionale delle imprese elettrotecniche ed elettroniche (Anie) i in./Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei servizi energetici (GSE) SpA

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 17 grudnia 2018 r. — Federazione nazionale delle imprese elettrotecniche ed elettroniche (Anie) i in./Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei servizi energetici (GSE) SpA
      (Sprawa C-798/18)
      (2019/C 122/07)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Federazione nazionale delle imprese elettrotecniche ed elettroniche (Anie), Società Agricola N.B. Solar s.r.l., 3G s.r.l., AET s.r.l. Apparati Elettromeccanici e Telecomunicazioni, Società Agricola La Fontana s.s., Società Agricola Le Macchie di Sparapani Gabriele e C. s.s., Agricoltura Innovativa s.r.l. — Società Agricola, Società Agricola Agrilite s.r.l., Agrisolar Società Agricola s.r.l., Agrisun s.r.l., Società Agricola Agroenergia s.r.l., Alpi — Società Agricola s.s., Ambrasol 2 s.r.l., Ambrasol 3 s.r.l., Ambrasol 4 s.r.l., Ape Immobiliare s.r.l., Arizzi Fonderie S. Giorgio s.p.a., Artech s.r.l., ASP Solar Italia Alpha s.r.l. Società Agricola, Associazione Centro Servizi Pastorali Mons. Biglia, Aurora Group s.p.a., AVG s.r.l. Società Agricola, Tosi Sante, Cinesi Palmino, B&B Energia s.r.l., Bauexpert s.p.a., Belvedere Società Agricola a r.l., Biancolino Società Agricola a r.l., BMN Green Energy s.r.l., Brandoni Solare s.p.a., Brenta CRE s.r.l., Calipso s.r.l., Cappello s.r.l., Casale s.a.s. di CGS Energia s.p.a. & C. Società Agricola, Cavicchi Solar s.r.l., C.B. s.r.l., Ce.Ma.Co. s.r.l., Cedro s.r.l., Centro Risorse s.r.l., CGA s.r.l., Chiarano Green Power s.r.l., Chierese Pak s.r.l., C.L. Solar s.r.l., Colombo Bolla s.r.l., Comino Energia s.r.l., Corà Domenico & Figli s.p.a., Corfin Energy s.r.l., Corna s.r.l., Coronet s.p.a., Società Agricola Coste della Chiesa s.r.l., Ecoenergy 04 s.r.l., Elektrosolar s.r.l., Elettronica Cimone s.r.l., Energia Capoterra Società Agricola s.r.l., Energia e Impresa s.r.l., Società Agricola Energo di Buratti Enrico & C. s.s., Energy Gestion s.r.l., Energy Italia 3 s.r.l., Energy Italia 4 s.r.l., Energylife s.r.l., Energy Resources Pesaro 2 s.r.l., Enervis s.r.l., EQ Energia s.r.l., Esco Roma s.r.l., E-Solar s.r.l., E. Sole s.r.l., Euroline 2 s.r.l., Eurosun Tarquinia s.r.l., Fratelli Dalle Crode s.p.a., Fratelli Raviola s.r.l., Falmec s.p.a., Fiere di Parma s.p.a., Flash Energy s.r.l., Fotoeos s.r.l., Fotosfera s.r.l., Fotosintesi 1 s.r.l., Fotosintesi 2 s.r.l., Fotosintesi 6 s.r.l., Fotovoltaica s.r.l., Fresia Energie s.r.l., Giuseppe Ciccaglione, Generali PIO s.p.a., Gi.Gi.Emme di Caramello Marta e C. s.a.s., Gifa s.r.l., G.P.B. Energia s.r.l., Green Energy Ambiente e Tecnologie s.r.l., Green Land di Giuseppe Ciccaglione s.s. agricola, Green Power 2010 s.r.l., Happy Island Società Agricola s.r.l., I.C.S. Industria Costruzioni Stampi s.p.a., Iesse Commerciale s.r.l., ISA s.r.l. Società Agricola, Isolpack s.p.a., Italcoat s.r.l., La Base s.r.l., La T.I.S. Service s.p.a., Società Agricola Lombardia Group s.r.l., Mafin Green Power s.r.l., Marina Costruzioni s.r.l., Mercato Solare s.p.a., Metalco Group s.r.l., Società Agricola Mostrazzi Solar s.r.l., Mozzone Building System s.r.l., Mozzone Fratelli s.r.l., MSM Solar s.r.l., New E-Co s.r.l., Nordpan s.p.a., Nuvoleto s.r.l. Società Agricola, Omera s.r.l., Palar s.r.l., Paolin Energia s.r.l., Pbsol 1 s.r.l., Pizzarotti Energia s.r.l., Plasti-Max s.p.a., PMM Energy s.r.l., Società Agricola Poggio Tortollo di Alessandra Pennuto, Profilumbra s.p.a., Quabas s.p.a., Reco 2 s.r.l., Reti s.r.l., Revi s.r.l., Righi Group s.r.l., Società Agricola Righi s.r.l., Righi s.r.l., Rovigo Solare A s.r.l., Rovigo Solare B s.r.l., Rubner Haus s.p.a., Rubner Holzbau s.p.a., Rubner Tueren s.p.a., Ruscalla Energia s.r.l., Sabenergia s.r.l., San Felice Agrar s.r.l. Società Agricola, Sangiorgio Fotovoltaica Società Agricola a r.l., Società Agricola Sargenti Agroenergie s.s. di Sargenti Carlo & C., SD Agrar s.r.l. Società Agricola, Senergia s.r.l., Sequenza s.p.a., Sider Sipe s.p.a., Sinergya s.r.l., S.I.Pro. — Agenzia provinciale per lo sviluppo s.p.a., Siriac s.r.l., Società Agricola Cascina Gallotto s.s., Società Agricola Solar Farm s.r.l., Premi Giuseppe — Adelfranca — Piergiorgio s.s. Società Agricola, Sociovit Società Agricola s.s., Solivrea s.r.l., Studio Agri Power s.r.l., Studio Energia s.r.l., Taricco Fratelli s.s., Tecno Pool s.p.a., Toscasolar s.r.l., Trea s.r.l., Trifase s.r.l., Uniernergy s.r.l., V.S. 1 s.r.l., Vercelli s.p.a., Vetraria Bergamasca — Tecnovetro s.r.l., Vinlisca s.r.l., VRV s.p.a., The Wierer Holding s.p.a.

         Strona pozwana: Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei servizi energetici (GSE) SpA

         Pytanie prejudycjalne

      Czy prawo Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego, takiego jak ten, o którym mowa w art. 26 ust. 2 i 3 decreto-legge (dekretu z mocą ustawy) nr 91/2014, w brzmieniu nadanym ustawą nr 116/2014, który w znaczący sposób ogranicza lub opóźnia wypłatę zachęt przyznanych już z mocy prawa i określonych na podstawie specjalnych umów zawartych przez producentów energii elektrycznej pochodzącej z konwersji fotowoltaicznej z Gestore dei servizi energetici s.p.a., spółką publiczną odpowiedzialną za to zadanie;
      w szczególności, czy taki przepis krajowy jest zgodny z ogólnymi zasadami prawa Unii Europejskiej: zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasadą pewności prawa, zasadą lojalnej współpracy, i zasadą skuteczności; z art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; z dyrektywą 2009/28/WE (1) i przewidzianym tam uregulowaniem systemów wsparcia; z art. 216 ust. 2, TFUE, w szczególności w związku z Traktatem w sprawie Europejskiej Karty Energetycznej?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. 2009, L 140, s. 16).


title: Sprawa C-700/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 października 2018 r. w sprawie T-416/18, Hungary Restaurant Company Kereskedelmi és Szolgáltató Kft. (Hungary Restaurant Company Kft.) i Evolution Gaming Advisory Kft./Komisja Europejska, wniesione w dniu 7 listopada 2018 r. przez Hungary Restaurant Company Kereskedelmi és Szolgáltató Kft. (Hungary Restaurant Company Kft.) i Evolution Gaming Advisory Kft.

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/2

      Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 października 2018 r. w sprawie T-416/18, Hungary Restaurant Company Kereskedelmi és Szolgáltató Kft. (Hungary Restaurant Company Kft.) i Evolution Gaming Advisory Kft./Komisja Europejska, wniesione w dniu 7 listopada 2018 r. przez Hungary Restaurant Company Kereskedelmi és Szolgáltató Kft. (Hungary Restaurant Company Kft.) i Evolution Gaming Advisory Kft.
      (Sprawa C-700/18 P)
      (2019/C 164/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Hungary Restaurant Company Kereskedelmi és Szolgáltató Kft. (Hungary Restaurant Company Kft.), Evolution Gaming Advisory Kft. (przedstawiciel: P. Ruth, Rechtsanwalt)

         Uczestnik postępowania: Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 14 marca 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (siódma izba) odrzucił odwołanie i orzekł, że wnoszący odwołanie pokrywają własne koszty.


title: Sprawa C-722/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 19 listopada 2018 r. — KROL — Zakład Robót Wodno-Kanalizacyjnych Sp. z o.o., S. k. przeciwko Porr S.A.

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/2

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 19 listopada 2018 r. — KROL — Zakład Robót Wodno-Kanalizacyjnych Sp. z o.o., S. k. przeciwko Porr S.A.
      (Sprawa C-722/18)
      (2019/C 164/03)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: KROL — Zakład Robót Wodno-Kanalizacyjnych Sp. z o.o., S. k.

         Strona pozwana: Porr S.A.

         Pytanie prejudycjalne

      Czy prawo Unii Europejskiej, w szczególności ust. 13, 20, 22 Preambuły Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/35/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (1) i art 18 Traktatu wyrażający zasadę niedyskryminacji dopuszczają możliwość wykluczenia rekompensaty za opóźnienia w płatnościach co do transakcji finansowanych w całości lub w części ze środków pochodzących z funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności Unii Europejskiej, które wynika z art 4 pkt 3 lit. c ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych?

         (1)  Dz.U. L 200, s.35; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 17 Tom 001 P. 226 — 229


title: Sprawa C-745/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 27 listopada 2018 r. — JA przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Senat Rzeczypospolitej Polskiej, Prezesa Rady Ministrów, Ministra Sprawiedliwości i Ministra Finansów

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/3

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 27 listopada 2018 r. — JA przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Senat Rzeczypospolitej Polskiej, Prezesa Rady Ministrów, Ministra Sprawiedliwości i Ministra Finansów
      (Sprawa C-745/18)
      (2019/C 164/04)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: JA

         Strona pozwana: Skarb Państwa — Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Senat Rzeczypospolitej Polskiej, Prezes Rady Ministrów, Minister Sprawiedliwości, Minister Finansów

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 73 i art. 78 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) oraz poprzedzające je art. 11 część A ust. 1 lit. a) i art. 11 część A ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (2) rozumiane w świetle ogólnych zasad odpowiedzialności odszkodowawczej państwa członkowskiego ustalonych w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości (zwłaszcza wyroki TS: z dnia 19 listopada 1991 r., C-6/90 i C-9/90, Andrea Francovich oraz Danila Bonifaci i in. p. Republice Włoskiej, ECLI: EU: C: 1991: 428; z dnia 5 marca 1996 r., sprawy połączone C-46/93, Brasserie du Pecheur p. Bundesrepublik Deutschland oraz C-48/93, The Queen p. Secretary of State for Transport ex parte Factortame Ltd i in., ECLI: EU: C: 1996: 79), należy rozumieć w ten sposób, że od dnia 1 maja 2004 r. stanowią one źródło obowiązku ustanowienia przez państwo członkowskie, które przystąpiło do Unii Europejskiej z tym dniem, przepisów przewidujących przyznanie syndykowi masy upadłości wynagrodzenia powiększonego o kwotę podatku od wartości dodanej (VAT), należną od tego wynagrodzenia?

         (1)  Dz. Urz. L 347 s. 1

         (2)  Dz. Urz. L 145, s. 1; Polskie Wydanie Specjalne Rozdział 09 Tom 01 P. 23.


title: Sprawa C-779/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Siemianowicach Śląskich (Polska) w dniu 12 grudnia 2018 r.– Mikrokasa S.A. w Gdyni i Revenue Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w Warszawie przeciwko XO

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Siemianowicach Śląskich (Polska) w dniu 12 grudnia 2018 r.– Mikrokasa S.A. w Gdyni i Revenue Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w Warszawie przeciwko XO
      (Sprawa C-779/18)
      (2019/C 164/05)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy w Siemianowicach Śląskich

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony skarżące: Mikrokasa S.A. w Gdyni, Revenue Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w Warszawie

         Strona pozwana: XO

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy dyrektywy 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (1), zwłaszcza art. 3 pkt g), art. 10 ust. 1 i art. 22 ust. 1, należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie takiemu wyodrębnieniu tzw. „pozaodsetkowych kosztów kredytu”, ustalanych ryczałtowo według ustawowego wzoru obliczeniowego opisanego w art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim (ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim Dz. U. 2018. 993 j.t.), z tzw. „całkowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta”, określonego we wspomnianej wyżej dyrektywie, w sposób pozwalający na ukrycie przed konsumentem rzeczywistych pozaodsetkowych kosztów kredytu ponoszonych przez przedsiębiorcę?

                  2)

                  Czy przepisy dyrektywy 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (2), zwłaszcza art. 1 ust. 2, art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1, należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie kontroli warunków umów o kredyt konsumencki pod kątem przesłanek opisanych w art. 3 wskazanej dyrektywy, w części obejmującej tzw. pozaodsetkowe koszty kredytu, których kryteria ustalenia określone są w przepisie art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim (ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim Dz.U.2018.993 j.t.)?

         (1)  Dz.U. L 133, s.66

         (2)  Dz. U. L 95, s. 29; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 002 P. 288 — 293


title: Sprawa C-824/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 28 grudnia 2018 r. — A.B., C.D., E.F., G.H., I.J. przeciwko Krajowej Radzie Sądownictwa

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 28 grudnia 2018 r. — A.B., C.D., E.F., G.H., I.J. przeciwko Krajowej Radzie Sądownictwa
      (Sprawa C-824/18)
      (2019/C 164/06)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony skarżące: A.B., C.D., E.F., G.H., I.J.

         Strona pozwana: Krajowa Rada Sądownictwa

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 2 w związku z art. 4 ust. 3 zdanie 3, art. 6 ust. 1, art. 19 ust. 1 TUE w związku z art. 47 KPP i art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE oraz art. 267 akapit 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że
                  dochodzi do naruszenia zasady państwa prawnego oraz prawa do skutecznego środka prawnego i skutecznej ochrony sądowej, gdy ustawodawca krajowy przyznając prawo odwołania do sądu w sprawach indywidualnych dotyczących pełnienia urzędu na stanowisku sędziego sądu ostatniej instancji [Or. pdf 2] Państwa Członkowskiego (Sądu Najwyższego), wiąże walor prawomocności i skuteczności rozstrzygnięcia podejmowanego w postępowaniu kwalifikacyjnym poprzedzającym przedstawienie wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisko sędziego wymienionego sądu z sytuacją niezaskarżenia rozstrzygnięcia podjętego w przedmiocie łącznego rozpatrzenia i oceny wszystkich kandydatów do Sądu Najwyższego przez wszystkich uczestników postępowania kwalifikacyjnego, wśród których jest również kandydat niezainteresowany w zaskarżeniu wymienionego rozstrzygnięcia, a mianowicie kandydat, którego dotyczy wniosek o powołanie do pełnienia urzędu, co w rezultacie:

                              —

                              niweczy skuteczność środka zaskarżenia oraz możliwość przeprowadzenia przez właściwy sąd rzeczywistej kontroli przebiegu wymienionego postępowania kwalifikacyjnego?

                              —

                              a w sytuacji, gdy zakresem tego postępowania objęte są i te stanowiska sędziów Sądu Najwyższego, w odniesieniu do których wobec zajmujących je dotychczas sędziów zastosowany został nowy niższy wiek emerytalny, bez pozostawienia decyzji o skorzystaniu z niższego wieku emerytalnego wyłącznie w gestii zainteresowanego sędziego, w relacji do zasady nieusuwalności sędziów — w sytuacji uznania, że doznała ona w ten sposób uszczerbku — również nie pozostaje bez wpływu na zakres i rezultat sądowej kontroli wymienionego postępowania kwalifikacyjnego?

                  2)

                  Czy art. 2 w związku z art. 4 ust. 3 zdanie 3 i art. 6 ust. 1 TUE w związku z art. 15 ust. 1 i art. 20 w związku z art. 21 ust. 1 i art. 52 ust. 1 KPP w związku z art. 2 ust. 1, ust. 2 lit. a) i art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2000/78/WE oraz art. 267 akapit 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że
                  dochodzi do naruszenia zasady państwa prawnego, zasady równego traktowania oraz równego i na takich samych zasadach dostępu do służby publicznej –pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Najwyższego — w sytuacji, gdy ustanawiając w sprawach indywidualnych dotyczących pełnienia urzędu na stanowisku sędziego wymienionego sądu prawo odwołania się do właściwego sądu, w konsekwencji opisanej w pytaniu pierwszym formuły prawomocności, powołanie na wolne stanowisko sędziego Sądu Najwyższego może nastąpić bez przeprowadzenia przez właściwy sąd kontroli przebiegu wymienionego postępowania kwalifikacyjnego — o ile doszłoby do jej zainicjowania — a brak tego rozwiązania, naruszając prawo do skutecznego środka prawnego, narusza prawo równego dostępu do służby [Or. pdf 3] publicznej, przez co nie odpowiada celom interesu ogólnego, a sytuacja, gdy skład organu Państwa Członkowskiego mającego stać na straży niezależności sądów i niezawisłości sędziów (Krajowa Rada Sądownictwa), przed którym toczy się postępowanie w przedmiocie dotyczącym pełnienia urzędu sędziego Sądu Najwyższego jest kreowany w ten sposób, że przedstawiciele władzy sądowniczej w tym organie wybierani są przez władzę ustawodawczą, nie zakłóca zasady równowagi instytucjonalnej?


title: Sprawa C-3/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 3 stycznia 2019 r. — Asmel società consortile a r.l./A.N.A.C. — Autorità Nazionale Anticorruzione

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 3 stycznia 2019 r. — Asmel società consortile a r.l./A.N.A.C. — Autorità Nazionale Anticorruzione
      (Sprawa C-3/19)
      (2019/C 164/07)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca odwołanie: Asmel società consortile a r.l.

         Druga strona postępowania: A.N.A.C. — Autorità Nazionale Anticorruzione

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepis krajowy taki jak art. 33 ust. 3a decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 163 z dnia 12 kwietnia 2006 r., który ogranicza autonomię gmin w zakresie korzystania z centralnej jednostki zakupującej jedynie do dwóch modeli organizacyjnych, takich jak związek gmin, jeżeli już istnieje, lub konsorcjum gmin, które ma zostać utworzone, jest sprzeczny z prawem wspólnotowym?

                  2)

                  Czy przepis krajowy taki jak art. 33 ust. 3a dekretu ustawodawczego nr 163 z dnia 12 kwietnia 2006 r. — który w związku z art. 3 ust. 25 dekretu ustawodawczego nr 163 z dnia 12 kwietnia 2006 r. z uwagi na model organizacyjny konsorcjum gmin wyłącza możliwość tworzenia podmiotów na podstawie prawa prywatnego, takich jak np. konsorcjum na podstawie prawa powszechnego także z udziałem podmiotów prywatnych — jest sprzeczny z prawem wspólnotowym, a w szczególności z zasadami swobodnego przepływu usług i maksymalnego otwarcia na konkurencję w zakresie zamówień publicznych na usługi?

                  3)

                  Czy przepis krajowy taki jak § 33 ust. 3a — który, gdyby go interpretować w ten sposób, że zezwala konsorcjum gmin będących centralnymi jednostkami zakupującymi na prowadzenie działalności na terytorium odpowiadającym terytorium uczestniczących gmin traktowanemu jako całość, a tym samym co najwyżej w obrębie jednej prowincji, ogranicza zakres działania centralnych jednostek zakupujących — jest sprzeczny z prawem wspólnotowym, a w szczególności z zasadami swobodnego przepływu usług i maksymalnego otwarcia na konkurencję w zakresie zamówień publicznych na usługi?


title: Sprawa C-11/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 7 stycznia 2019 r. — Azienda ULSS n. 6 Euganea/Pia Opera Croce Verde Padova

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 7 stycznia 2019 r. — Azienda ULSS n. 6 Euganea/Pia Opera Croce Verde Padova
      (Sprawa C-11/19)
      (2019/C 164/08)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Azienda ULSS n. 6 Euganea

         Druga strona postępowania: Pia Opera Croce Verde Padova

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w przypadku gdy obie strony są podmiotami publicznymi, motyw 28, art. 10 i art. 12 ust. 4 dyrektywy 2014/24/UE (1) wykluczają możliwość zastosowania art. 5 równolegle z art. 1, 2, 3 i 4 ustawy regionalnej dla Wenecji Euganejskiej nr 26/2012 o zasadach partnerstwa publiczno-publicznego, o którym mowa we wspomnianym wyżej art. 12 ust. 4 oraz w art. 5 ust. 6 rozporządzenia z mocą ustawy 50/2016 i art. 15 ustawy 241/1990?

                  2)

                  Czy w przypadku gdy obie strony są podmiotami publicznymi, motyw 28, art. 10 i art. 12 ust. 4 dyrektywy 2014/24/UE wykluczają możliwość zastosowania zapisów ustawy regionalnej dla Wenecji Euganejskiej nr 26/2012 o zasadach partnerstwa publiczno-publicznego, o którym mowa we wspomnianym wyżej art. 12 ust. 4 oraz w art. 5 ust. 6 rozporządzenia z mocą ustawy 50/2016 oraz art. 15 ustawy 241/1990, w ograniczonym znaczeniu zobowiązania instytucji zamawiającej do uzasadnienia decyzji o powierzeniu świadczenia zwykłych usług transportu sanitarnego w drodze przetargu, a nie w drodze umowy bezpośredniej?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).


title: Sprawa C-14/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 25 października 2018 r. w sprawie T-286/15, KF/WEntrum Satelitarne Unii Europejskiej, wniesione w dniu 10 stycznia 2019 r. przez Satcen

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/8

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 25 października 2018 r. w sprawie T-286/15, KF/WEntrum Satelitarne Unii Europejskiej, wniesione w dniu 10 stycznia 2019 r. przez Satcen
      (Sprawa C-14/19 P)
      (2019/C 164/09)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Centrum Satelitarne Unii Europejskiej (Satcen) (przedstawiciel: adwokat A. Guillerme)

         Druga strona postępowania: KF, Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  obciążenie kosztami postępowania strony skarżącej w pierwszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania Satcen podnosi następujące zarzuty:

                  —

                  Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że jest właściwy do rozstrzygnięcia w przedmiocie żądań strony skarżącej, ponieważ, po pierwsze, nie rozpatrzył, czy kryteria uzasadniające jego właściwość zostały spełnione, oraz po drugie, dokonał on błędnej wykładni zasady równego traktowania;

                  —

                  Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że jest właściwy do rozstrzygnięcia sporu na podstawie art. 263 i 268 TFUE;

                  —

                  Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne, badając żądania KF w odniesieniu do prowadzenia dochodzenia administracyjnego;

                  —

                  Sąd naruszył prawo przy wykładni art. 1 załącznika IX do regulaminu pracowniczego Satcen oraz pojęcia prawa do obrony.


title: Sprawa C-15/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 10 stycznia 2019 r. — A.m.a. — Azienda Municipale Ambiente SpA/Consorzio Laziale Rifiuti — Co.La.Ri.

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 10 stycznia 2019 r. — A.m.a. — Azienda Municipale Ambiente SpA/Consorzio Laziale Rifiuti — Co.La.Ri.
      (Sprawa C-15/19)
      (2019/C 164/10)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca skargę kasacyjną: A.m.a. — Azienda Municipale Ambiente SpA

         Druga strona postępowania: Consorzio Laziale Rifiuti — Co.La.Ri.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy jest zgodna z art. 10 i 14 dyrektywy 1999/31 (1) wykładnia sądu apelacyjnego dopuszczająca retroaktywne stosowanie art. 15 i 17 dekretu ustawodawczego 36/2003, transponującego te przepisy [prawa Unii] do prawa krajowego, czego skutkiem jest bezwarunkowe podporządkowanie istniejących i posiadających zezwolenie na działalność składowisk odpadów nałożonym w niej zobowiązaniom, w szczególności w odniesieniu do przedłużenia okresu zarządzania poeksploatacyjnego z 10 do 30 lat?

                  2)

                  Czy, w szczególności — w świetle art. 10 i 14 dyrektywy 1999/31, zgodnie z którymi państwa członkowskie podejmują odpowiednio „środki mające na celu zapewnienie, że wszystkie koszty związane z ustanowieniem i działalnością składowiska odpadów, o ile to możliwe, wraz z kosztem zabezpieczenia finansowego lub jego odpowiednika określonego w art. 8 lit. a) pkt iv) oraz szacunkowe koszty zamknięcia i poeksploatacyjnego nadzoru nad składowiskiem przez okres co najmniej 30 lat, zostały uwzględnione w cenie, którą będzie pobierał podmiot zajmujący się składowiskiem za składowanie w tym miejscu jakichkolwiek odpadów” oraz „środki, aby składowiska odpadów, które posiadają zezwolenia lub które już działają w czasie transpozycji niniejszej dyrektywy, nie mogły kontynuować działań” — jest z nimi zgodna wykładnia sądu apelacyjnego, zgodnie z którą art. 15 i 17 dekretu ustawodawczego 36/2003 znajdują zastosowanie do istniejących i posiadających zezwolenie na działalność składowisk odpadów, jakkolwiek w wykonaniu tak nałożonych zobowiązań, również w odniesieniu do tych składowisk art. 17 ogranicza środki wykonawcze do wprowadzenia okresu przejściowego i nie przewiduje żadnego środka w celu ograniczenia skutków finansowych jakie takie przedłużenie wywiera na „posiadacza”?

                  3)

                  Czy jest zgodna z art. 10 i 14 dyrektywy 1999/31 wykładnia sądu apelacyjnego, zgodnie z którą wskazane art. 15 i 17 dekretu ustawodawczego 36/2003 znajdują zastosowanie do istniejących i posiadających zezwolenie na działalność składowisk odpadów, także w odniesieniu do obciążeń finansowych wynikających z nałożonych w ten sposób zobowiązań, a w szczególności z przedłużenia zarządzania poeksploatacyjnego z 10 do 30 lat, co stanowi obciążenie dla „posiadacza”, sankcjonując tym samym zmianę na niekorzyść tego ostatniego w zakresie opłat uzgodnionych w zawartych umowach regulujących unieszkodliwianie odpadów?

                  4)

                  Wreszcie, czy jest zgodna z art. 10 i 14 dyrektywy 1999/31 wykładnia sądu apelacyjnego, zgodnie z którą wskazane art. 15 i 17 dekretu ustawodawczego 36/2003 znajdują zastosowanie do istniejących i posiadających zezwolenie na działalność składowisk odpadów, także w odniesieniu do obciążeń finansowych wynikających z nałożonych w ten sposób zobowiązań, a w szczególności z przedłużenia zarządzania poeksploatacyjnego z 10 do 30 lat, biorąc pod uwagę, że do celów ich określenia należy wziąć pod uwagę nie tylko odpady składowane od dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych, ale również te, które były już składowane wcześniej?

         (1)  Dyrektywa Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (Dz.U. 1999, L 182, s. 1).


title: Sprawa C-16/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Krakowie (Polska) w dniu 2 stycznia 2019 r. — VL przeciwko Szpitalowi Klinicznemu im. dra J. Babińskiego Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Krakowie

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Krakowie (Polska) w dniu 2 stycznia 2019 r. — VL przeciwko Szpitalowi Klinicznemu im. dra J. Babińskiego Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Krakowie
      (Sprawa C-16/19)
      (2019/C 164/11)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Krakowie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: VL

         Strona pozwana: Szpital Kliniczny im. dra J. Babińskiego Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Krakowie

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 2 dyrektywy 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 roku ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1) powinien być rozumiany w ten sposób, że jedną z form naruszenia zasady równego traktowania stanowi różnicowanie sytuacji poszczególnych osób należących do grupy wyróżnionej z uwagi na cechę chronioną (niepełnosprawność), jeśli dokonane przez pracodawcę zróżnicowanie wewnątrz grupy następuje w oparciu o pozornie neutralne kryterium, a kryterium to nie może być obiektywnie uzasadnione zgodnym z prawem celem, a środki podjęte do tego celu nie są właściwe i konieczne?

         (1)  Dz.U. L 303, s. 16; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 05 Tom 004 P. 79 — 85


title: Sprawa C-25/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Poznaniu (Polska) w dniu 15 stycznia 2019 r. — Corporis Sp. z o.o. w Bielsku Białej przeciwko Gefion Insurance A/S w Kopenhadze

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Poznaniu (Polska) w dniu 15 stycznia 2019 r. — Corporis Sp. z o.o. w Bielsku Białej przeciwko Gefion Insurance A/S w Kopenhadze
      (Sprawa C-25/19)
      (2019/C 164/12)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Poznaniu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Corporis Sp. z o.o. w Bielsku Białej

         Strona pozwana: Gefion Insurance A/S w Kopenhadze

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 152 ust. 1 i 2 w związku z art. 151 dyrektywy 2009/138/WE (1) i z motywem 8 rozporządzenia nr 1393/2007 (2) należy rozumieć w ten sposób, że reprezentacja zakładu ubezpieczeń innych niż na życie przez wyznaczonego przedstawiciela obejmuje odbiór dokumentu wszczynającego postępowanie sądowe w sprawie o odszkodowanie za wypadek komunikacyjny?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II); Dz. U. L 335, s. 1

         (2)  Rozporządzenie nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczące doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych (doręczanie dokumentów) oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000; Dz. U. L 324, s. 79


title: Sprawa C-26/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Modena (Włochy) w dniu 15 stycznia 2019 r. — Azienda USL di Modena/Comune di Sassuolo

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Modena (Włochy) w dniu 15 stycznia 2019 r. — Azienda USL di Modena/Comune di Sassuolo
      (Sprawa C-26/19)
      (2019/C 164/13)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Commissione tributaria provinciale di Modena

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Azienda USL di Modena

         Strona pozwana: Comune di Sassuolo

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 9 ust. 8 dekretu legislacyjnego nr 23, który przewiduje zwolnienie jednostek włoskiego krajowego systemu opieki zdrowotnej z jednolitego podatku komunalnego w odniesieniu do nieruchomości wykorzystywanych wyłącznie do celów instytucjonalnych, jest niezgodny z art. 107 TFUE, zakazującym pomocy państwa „w jakiejkolwiek formie”, jeżeli interpretowany jest w ten sposób, że przyznaje korzyść również lokalnej jednostce służby zdrowia (AUSL), która wydzierżawiła nieruchomość spółce handlowej o kapitale mieszanym publicznym i prywatnym, w której 51 % udziałów należy do tejże lokalnej jednostki służby zdrowia i która świadczy tam usługi opieki zdrowotnej, konkurując z innymi domami opieki zdrowotnej o wyłącznie prywatnym kapitale, uzyskując w ten sposób korzyść podatkową i naruszając zasady wolnego rynku?

                  2)

                  Czy jest zgodna z traktatem, a mianowicie z art. 107 TFUE, który zakazuje pomocy państwa „w jakiejkolwiek formie”, włoska indywidualna interpretacja podatkowa, o której mowa w art. 11 ustawy nr 212, która uniemożliwia wykładnię art. 9 ust. 8 dekretu legislacyjnego nr 23 zgodnie z orzecznictwem włoskiego sądu najwyższego w przedmiocie komunalnego podatku od nieruchomości w ten sposób, że lokalnej jednostce służby zdrowia nie przysługuje zwolnienie z jednolitego podatku komunalnego, w przypadku gdy nieruchomość jest użytkowana przez spółkę akcyjną, nawet jeśli jest własnością tego samego podmiotu publicznego, który prowadzi tam działalność z zakresu opieki zdrowotnej, konkurując z innymi spółkami handlowymi o wyłącznie prywatnym kapitale świadczącymi również usługi opieki zdrowotnej, uzyskując w ten sposób korzyść podatkową, którą należy uznać za pomoc państwa naruszającą zasady wolnego rynku?


title: Sprawa C-28/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 16 stycznia 2019 r. — Ryanair Ltd, Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato — Antitrust/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato — Antitrust i in.

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 16 stycznia 2019 r. — Ryanair Ltd, Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato — Antitrust/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato — Antitrust i in.
      (Sprawa C-28/19)
      (2019/C 164/14)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: Ryanair Ltd, Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato — Antitrust

         Druga strona postępowania: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato — Antitrust, Ryanair Ltd, Ryanair DAC

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 23 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty (1) należy interpretować w ten sposób, że pozycje dotyczące opłat za odprawę przez Internet (web check-in), „opłat administracyjnych” za zakup kartą kredytową, które dodane zostają do ceny samych biletów oraz pozycje wynikające z zastosowania VAT do fakultatywnych taryf i dopłat za loty krajowe należą do kategorii niemożliwych do uniknięcia, możliwych do przewidzenia lub opcjonalnych dopłat do ceny?

                  2)

                  Czy art. 23 ust. 1 zdanie czwarte rozporządzenia nr 1008/2008 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie opcjonalne oznacza dopłaty, których większość konsumentów może uniknąć?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty (wersja przekształcona) (Dz.U. 2008, L 293, s. 3).


title: Sprawa C-61/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul București (Rumunia) w dniu 29 stycznia 2019 r. — Orange Romania SA/Autoritatea Națională de Supraveghere a Prelucrării Datelor cu Caracter Personal

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul București (Rumunia) w dniu 29 stycznia 2019 r. — Orange Romania SA/Autoritatea Națională de Supraveghere a Prelucrării Datelor cu Caracter Personal
      (Sprawa C-61/19)
      (2019/C 164/15)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul București

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Orange Romania SA

         Strona pozwana: Autoritatea Națională de Supraveghere a Prelucrării Datelor cu Caracter Personal

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Zgodnie z art. 2 lit. h) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (1), jakie warunki muszą zostać spełnione, aby dane wskazanie można było uznać za konkretne i świadome?

                  2)

                  Zgodnie z art. 2 lit. h) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, jakie warunki muszą zostać spełnione, aby dane wskazanie można było uznać za dobrowolnie wyrażone?

         (1)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. 1995, L 281, s. 31 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 13, t. 15, s. 10).


title: Sprawa C-70/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 21 listopada 2018 r. w sprawie T-587/16, HM/Komisja Europejska, wniesione w dniu 30 stycznia 2019 r. przez Komisję Europejską

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/15

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 21 listopada 2018 r. w sprawie T-587/16, HM/Komisja Europejska, wniesione w dniu 30 stycznia 2019 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-70/19 P)
      (2019/C 164/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. S. Bohr, G. Gattinara, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: HM

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w dniu 21 listopada 2018 r., T-587/16, HM/Komisja;

                  —

                  przekazanie sprawy do Sądu do ponownego rozpoznania;

                  —

                  rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie

         Zarzuty i główne argumenty

      Komisja podnosi dwa zarzuty w uzasadnieniu odwołania.
      Poprzez swój zarzut pierwszy, który dzieli się na trzy części Komisja zarzuca Sądowi naruszenie prawa w związku z podziałem kompetencji pomiędzy komisją konkursową a Europejskim Urzędem Doboru Kadr (EPSO).
      W pierwszej części tego zarzutu Komisja podnosi, że Sąd błędnie zakwalifikował pod względem prawnym zaskarżony akt, a mianowicie decyzję EPSO z dnia 17 sierpnia 2015 r. o nieprzekazywaniu komisji konkursowej wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy ze względu na przekroczenie terminu. Rozpatrywany komunikat został wydany w kontekście kompetencji przyznanych EPSO w pkt 3.1.3 przepisów ogólnych mających zastosowanie do konkursów otwartych dotyczących korespondencji z kandydatami.
      W drugiej części tego zarzutu Komisja podnosi, że Sąd naruszył prawo, dokonując wykładni przepisów ogólnych. Komisja uważa, że pkt 3.4.3 tych ogólnych przepisów należy interpretować nie tylko w powiązaniu z pkt 3.1.3, lecz także w świetle ducha i celu pkt 3.4.3, który przyznaje EPSO kompetencje w zakresie wewnętrznych procedur odwoławczych.
      W trzeciej części tego zarzutu Komisja podnosi, że Sąd naruszył prawo, dokonując wykładni art. 7 załącznika III do regulaminu pracowniczego. W jej opinii sporny komunikat stanowi przepis o charakterze administracyjnym mający na celu zapewnienie stosowania jednolitych standardów w procedurach selekcji zgodnie z ww. art. 7 ust. 1. Komisja uważa, że jest to również zgodne z rolą EPSO jako asystenta komisji konkursowej, o czym wspomniał Sąd w wyroku T-361/10 P, Komisja/Pachitis (1).
      W ramach zarzutu drugiego Komisja zarzuca Sądowi naruszenie prawa przy dokonywaniu wykładni zarzutu dotyczącego braku właściwości autora aktu. Komisja uważa, że Sąd nie zbadał w omawianej sprawie, czy w przypadku zaradzenia brakowi właściwości zostałby przyjęty akt prawny o takiej samej lub innej treści. W braku takiego badania Sąd nie mógł, zdaniem Komisji, stwierdzić nieważności zaskarżonego aktu.

         (1)  ECLI:EU:T:2011:742.


title: Sprawa C-75/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Specializat Mureș (Rumunia) w dniu 31 stycznia 2019 r. — MF/BNP Paribas Personal Finance SA Paris Sucursala București, Secapital Sàrl

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Specializat Mureș (Rumunia) w dniu 31 stycznia 2019 r. — MF/BNP Paribas Personal Finance SA Paris Sucursala București, Secapital Sàrl
      (Sprawa C-75/19)
      (2019/C 164/18)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Specializat Mureș

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca zażalenie i sprzeciw: MF

         Druga strona postępowania: BNP Paribas Personal Finance SA Paris Sucursala București, Secapital Sàrl

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy dyrektywy Rady 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1), w szczególności motywy 12, 21 i 23 preambuły do dyrektywy oraz art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 2 i art. 8 dyrektywy, stoją na przeszkodzie wykładni dokonywanej przez sądy krajowe, zgodnie z którą w ramach sprzeciwu wobec egzekucji — stanowiącego, na podstawie prawa krajowego, powództwo szczególne, które może być wytoczone w ściśle określonych warunkach — po wszczęciu egzekucji w stosunku do strony wnoszącej sprzeciw, ze względu na niedopuszczalność podniesienia takiej okoliczności w ramach sprzeciwu, konsument nie może powołać się na stwierdzenie istnienia nieuczciwych warunków w umowie kredytu zawartej z przedsiębiorcą — która to umowa, zgodnie z prawem, stanowi tytuł wykonawczy i na podstawie której wobec konsumenta została wszczęta egzekucja — w odniesieniu do przepisów prawa krajowego przewidujących roszczenie na podstawie prawa powszechnego, niepodlegające przedawnieniu, w drodze którego konsument może w każdej chwili zażądać stwierdzenia istnienia nieuczciwych warunków oraz ich bezskuteczności, a orzeczenie w ramach takiego postępowania nie będzie wywoływać bezpośrednich skutków wobec postępowania egzekucyjnego, przy czym istnieje ryzyko, że egzekucja zostanie zakończona przed wydaniem orzeczenia w ramach postępowania prowadzonego zgodnie z prawem powszechnym?

                  2)

                  Na wypadek odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy te same przepisy dyrektywy stoją na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego ustanawiającemu 15-dniowy termin od doręczenia powiadomienia o pierwszych czynnościach egzekucyjnych (w drodze bezwzględnie obowiązującego przepisu porządku publicznego, którego nieprzestrzeganie skutkuje odrzuceniem powództwa jako wniesionego po terminie), w ciągu którego konsument wnoszący sprzeciw (dłużnik podlegający egzekucji) musi podnieść nieuczciwy charakter warunków umownych ujętych w umowie kredytu zawartej z przedsiębiorcą, biorąc pod uwagę, iż taki sam system istnieje w prawie krajowym również w odniesieniu do możliwości podniesienia podobnych zarzutów ocenianych jako zarzuty co do istoty sprawy, a ponadto zważywszy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału sąd krajowy jest zobowiązany do zbadania z urzędu nieuczciwego charakteru warunków umownych po stwierdzeniu okoliczności prawnych i faktycznych niezbędnych do tego celu?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa C-84/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Szczecin — Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie (Polska) w dniu 31 stycznia 2019 r. — Profi Credit Polska S.A. przeciwko QJ

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Szczecin — Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie (Polska) w dniu 31 stycznia 2019 r. — Profi Credit Polska S.A. przeciwko QJ
      (Sprawa C-84/19)
      (2019/C 164/19)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy Szczecin — Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Profi Credit Polska S.A.

         Strona pozwana: QJ

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 1 ust. 2 Dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że wyłącza stosowanie przepisów dyrektywy w zakresie badania uczciwości poszczególnych warunków dotyczących pozaodsetkowych kosztów kredytu w sytuacji gdy przepisy ustawowe obowiązujące w Państwie Członkowskim wprowadzają górny limit tych kosztów, stanowiąc, iż pozaodsetkowe koszty kredytu wynikające z umowy o kredyt konsumencki nie należą się w części przekraczającej maksymalne pozaodsetkowe koszty kredytu obliczone w sposób określony w ustawie lub całkowitą kwotę kredytu?

                  2)

                  Czy art. 4 ust. 2 Dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. należy interpretować w ten sposób, że ponoszony i spłacany przez pożyczkobiorcę wraz z pożyczką, obok odsetek, pozaodsetkowy koszt związany z samym zawarciem umowy i udzieleniem pożyczki (w postaci opłaty, prowizji czy też o innym charakterze) jako warunek tej umowy, jeżeli wyrażony jest prostym i zrozumiałym językiem, nie podlega ocenie wyrażonej w tym przepisie w kontekście jego nieuczciwości?

                  3)

                  Czy art. 4 ust. 2 Dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. należy interpretować w ten sposób, że warunki umowne wprowadzające różnego rodzaju koszty związane z udzieleniem pożyczki nie są „wyrażone prostym i zrozumiałym językiem”, jeżeli nie wyjaśniają w zamian za jakie konkretnie wzajemne usługi są pobierane i nie pozwalają konsumentowi na ustalenie różnic między nimi?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich; Dz.U. L 95, s. 29; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 002 P. 288 — 293


title: Sprawa C-85/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 6 lutego 2019 r. — Agencia Estatal de la Administración Tributaria/RK

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 6 lutego 2019 r. — Agencia Estatal de la Administración Tributaria/RK
      (Sprawa C-85/19)
      (2019/C 164/20)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Galicia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Agencia Estatal de la Administración Tributaria

         Strona przeciwna: RK

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przepis zawarty w układzie zbiorowym pracy oraz praktyka pracodawcy, zgodnie z którymi, w celu ustalenia wynagrodzenia i dla celów awansu zawodowego, staż pracy pracownicy zatrudnionej w niepełnym wymiarze czasu pracy z pionowym rozkładem czasu pracy powinien być obliczony w rocznym wyliczeniu, biorąc pod uwagę jedynie czas wykonywania pracy, jest sprzeczny z postanowieniami klauzuli 4 pkt 1 i 2 Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin — dyrektywa Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. (1) oraz z art. 2 ust. 1 lit. b) i art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana) (2)?

         (1)  Dyrektywa Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotycząca Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców/UNICE/, Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych/CEEP/oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych/ETUC/(Dz.U. 1998, L 14, s. 9).

         (2)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2006, L 204, s. 23).


title: Sprawa C-86/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 9 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 6 lutego 2019 r. — SL/Vueling Airlines S.A.

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 9 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 6 lutego 2019 r. — SL/Vueling Airlines S.A.
      (Sprawa C-86/19)
      (2019/C 164/21)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Mercantil no 9 de Barcelona

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: SL

         Strona pozwana: Vueling Airlines S.A.

         Pytania prejudycjalne

      Czy w przypadku udowodnienia utraty walizki przedsiębiorstwo lotnicze powinno zawsze i w każdym przypadku zapłacić pasażerowi odszkodowanie w maksymalnej wysokości 1131 SDR, gdyż jest to najpoważniejsza z sytuacji przewidzianych w art. 17 ust. 2 i art. 22 ust. 2 Konwencji montrealskiej z dnia 28 maja 1999 r., czy też jest to maksymalna granica odszkodowania, która może zostać zmniejszona przez sąd, nawet w wypadku utraty walizki, biorąc pod uwagę zaistniałe okoliczności, skutkiem czego kwotę 1131 SDR przyznaje się wyłącznie wtedy, gdy pasażer wykaże, za pomocą dowolnych środków dowodowych dozwolonych w prawie, że wartość przedmiotów i rzeczy osobistych, które miał w bagażu przyjętym przez przewoźnika, a także przedmiotów, które musiał nabyć w ich miejsce, była równa tej granicy, lub czy w razie ich braku sąd może uwzględnić również inne parametry, takie jak na przykład wagę walizki, lub czy utrata bagażu miała miejsce podczas wylotu czy lotu powrotnego, aby oszacować krzywdę związaną z niedogodnościami wynikającymi z utraty jego bagażu?


title: Sprawa C-114/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 29 listopada 2018 r. w sprawie T-811/16, Di Bernardo/Komisja, wniesione w dniu 8 lutego 2019 r. przez Komisję Europejską

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/20

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 29 listopada 2018 r. w sprawie T-811/16, Di Bernardo/Komisja, wniesione w dniu 8 lutego 2019 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-114/19 P)
      (2019/C 164/22)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin, G. Gattinara, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Danilo Di Bernardo

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 29 listopada 2018 r. (siódma izba), Di Bernardo/Komisja, T-811/16;

                  —

                  przekazanie sprawy do Sądu do ponownego rozpoznania;

                  —

                  rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy, odnoszący się do pkt 41-53 zdanie ostatnie zaskarżonego wyroku, dotyczy naruszenia prawa przy określaniu zakresu obowiązku uzasadnienia przez komisję konkursową w decyzji o niewpisaniu kandydata na listę rezerwy kadrowej. Po pierwsze, Komisja podnosi, że Sąd odstąpił od utrwalonego orzecznictwa Trybunału, które wprowadza rozróżnienie między decyzjami dotyczącymi badania zgłoszeń, takimi jak decyzje dotyczące kwalifikacji lub doświadczenia kandydata, a decyzjami dotyczącymi oceny osiągnięć kandydatów w wyniku udziału w testach. W pierwszym przypadku komisja konkursowa musi wskazać brakujący element w zgłoszeniu, uwzględniając kwalifikacje wymagane w ogłoszeniu o konkursie. Tymczasem zarówno w swojej pierwotnej decyzji, jak i w odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy komisja konkursowa zastosowała się w tym przypadku do wymogów orzecznictwa a Sąd z jego naruszeniem rozszerzył swą kontrolę na kryteria selekcji przyjęte przez komisję konkursową i zobowiązał komisję do wypowiedzenia się w przedmiocie wszystkich wpisów w formularzu zgłoszeniowym. Okoliczność, że komisja konkursowa uzasadniła swoją decyzję w odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie pozwala na rozszerzenie tego obowiązku uzasadnienia. Po drugie, Sąd pomylił wymóg uzasadnienia, niezależnie od jego wartości, z zasadnością uzasadnienia, które opiera się na zgodności wydanej decyzji z prawem materialnym.
      Zarzut drugi, odnoszący się do pkt 37, 38 i 53-56 zaskarżonego wyroku, dotyczy naruszenia prawa polegającego na zignorowaniu obowiązku stwierdzenia z urzędu, że obowiązek uzasadnienia został spełniony. Sąd odstąpił od utrwalonego orzecznictwa, zgodnie z którym, w przypadku braków w uzasadnieniu, w toku postępowania mogą być zawsze przedstawiane dodatkowe wyjaśnienia, które pozbawiają podstaw zarzut stwierdzenia nieważności oparty na naruszeniu obowiązku uzasadnienia. Wykluczając bowiem możliwość uzupełnienia uzasadnienia w przypadku „prawie całkowitego” braku uzasadnienia oraz zrównując „prawie całkowity” brak uzasadnienia z całkowitym brakiem uzasadnienia, Sąd uniemożliwił uzupełnienie uzasadnienia w trakcie postępowania. Takie zrównanie nie ma podstaw w orzecznictwie Trybunału. Ograniczając możliwości uzupełnienia braków w trakcie postępowania, Sąd ograniczył urząd sędziego, który w okolicznościach niniejszej sprawy mógł zapobiec stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia obowiązku uzasadnienia.


title: Sprawa C-133/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 19 lutego 2019 r. — B.M.M.; B.S./État belge

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 19 lutego 2019 r. — B.M.M.; B.S./État belge
      (Sprawa C-133/19)
      (2019/C 164/23)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: B.M.M.; B.S.

         Druga strona postępowania: État belge

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w celu zapewnienia skuteczności prawa Unii i zachowania prawa skarżącej do połączenia się rodziną, które jej zdaniem przysługuje jej na mocy art. 4 dyrektywy 2003/86/WE w sprawie prawa do łączenia rodzin (1), przepis ten należy interpretować jako oznaczający, że dziecko członka rodziny rozdzielonej może skorzystać z prawa do połączenia się z rodziną w sytuacji, gdy osiąga pełnoletność w toku postępowania sądowego dotyczącego skargi na decyzję odmawiającą przyznania mu tego prawa, która została wydana, gdy było ono jeszcze osobą małoletnią?

                  2)

                  Czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 18 dyrektywy 2003/86/WE należy interpretować w ten sposób, że stoi na przeszkodzie uznaniu skargi o uchylenie decyzji o odmowie małoletniemu dziecku przyznania prawa do połączenia się z rodziną za niedopuszczalną ze względu na to, że dziecko osiągnęło pełnoletność w toku postępowania sądowego, jeżeli pozbawia go to możliwości uzyskania orzeczenia w przedmiocie jego skargi na tę decyzję oraz narusza prawo do skutecznego środka prawnego?

         (1)  Dz.U. 2003, L 251, s. 12.


title: Sprawa C-136/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 20 lutego 2019 r. — B.M.M.; B.M./État belge

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 20 lutego 2019 r. — B.M.M.; B.M./État belge
      (Sprawa C-136/19)
      (2019/C 164/24)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: B.M.M.; B.M.

         Druga strona postępowania: État belge

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w celu zapewnienia skuteczności prawa Unii i zachowania prawa skarżącej do połączenia się rodziną, które jej zdaniem przysługuje jej na mocy art. 4 dyrektywy 2003/86/WE w sprawie prawa do łączenia rodzin (1), przepis ten należy interpretować jako oznaczający, że dziecko członka rodziny rozdzielonej może skorzystać z prawa do połączenia się z rodziną w sytuacji, gdy osiąga pełnoletność w toku postępowania sądowego dotyczącego skargi na decyzję odmawiającą przyznania mu tego prawa, która została wydana, gdy było ono jeszcze osobą małoletnią?

                  2)

                  Czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 18 dyrektywy 2003/86/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uznaniu skargi o uchylenie decyzji o odmowie małoletniemu dziecku przyznania prawa do połączenia się z rodziną za niedopuszczalną ze względu na to, że dziecko osiągnęło pełnoletność w toku postępowania sądowego, jeżeli pozbawia go to możliwości uzyskania orzeczenia w przedmiocie jego skargi na tę decyzję oraz narusza prawo do skutecznego środka prawnego?

         (1)  Dz.U. 2003, L 251, s. 12.


title: Sprawa C-137/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 20 lutego 2019 r. — B.M.O./État belge

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 20 lutego 2019 r. — B.M.O./État belge
      (Sprawa C-137/19)
      (2019/C 164/25)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: B.M.O.

         Strona pozwana: État belge

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 4 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (1), w stosownym wypadku w związku z art. 16 ust. 1 tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że przepis ten wymaga, aby w celu uznania obywateli państw trzecich za „małoletnie dzieci” w rozumieniu tego przepisu były one „małoletnie” nie tylko na dzień złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt, ale również na dzień wydania przez administrację ostatecznej decyzji w sprawie takiego wniosku?

         (1)  Dz.U. 2003, L 251, s. 12.


title: Sprawa C-152/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-827/14, Deutsche Telekom AG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 21 lutego 2019 r. przez Deutsche Telekom AG

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/23

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-827/14, Deutsche Telekom AG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 21 lutego 2019 r. przez Deutsche Telekom AG
      (Sprawa C-152/19 P)
      (2019/C 164/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Deutsche Telekom AG (przedstawiciele: adwokaci D. Schroeder i K. Appel)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Solvanet a.s.

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-827/14 w zakresie, w jakim oddala skargę;

                  —

                  uchylenie w całości lub w części decyzji Komisji C(2014) 7465 final z dnia 15 października 2014 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 102 TFUE oraz w art. 54 porozumienia EOG (Sprawa AT.39523 — Slovak Telekom), sprostowanej decyzją Komisji C(2014) 10119 final z dnia 16 grudnia 2014 r., a także decyzją Komisji C(2015) 2484 final z dnia 17 kwietnia 2015 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona wnoszącej odwołanie, oraz — tytułem ewentualnym — uchylenie nałożonych na nią grzywien lub dalsze obniżenie ich kwoty;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego — odesłanie sprawy do Sądu celem wydania nowego orzeczenia;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej całością kosztów postępowania poniesionych w niniejszym postępowaniu i w postępowaniu przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi cztery zarzuty.
      Po pierwsze, Sąd dokonał błędnej wykładni zasady prawa, zgodnie z którą, aby możliwa była odmowa dostępu do dokumentów, wnioskowany dostęp musi mieć zasadnicze znaczenie dla działalności na rynku sąsiednim, i w konsekwencji nie zastosował jej lub zastosował ją niewłaściwie.
      Po drugie, Sąd dokonał błędnej wykładni zasady prawa, zgodnie z którą spółce dominującej można przypisać zachowanie jej spółki zależnej tylko wtedy, gdy faktycznie wywierała ona decydujący wpływ, i w związku z tym niewłaściwie ją zastosował.
      Po trzecie, Sąd nie zastosował zasady prawa — a zatem zastosował ją niewłaściwie — zgodnie z którą spółce dominującej można przypisać zachowanie jej spółki zależnej tylko wtedy, gdy ta ostatnia w istocie zastosowała się do instrukcji spółki dominującej.
      Po czwarte, Sąd niewłaściwie zastosował zasadę prawa, zgodnie z którą w postępowaniu administracyjnym musi być zapewnione prawo do bycia wysłuchanym.


title: Sprawa C-172/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-739/17, Association européenne du charbon et du lignite (Euracoal) i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 22 lutego 2019 r. przez Association européenne du charbon et du lignite (Euracoal)

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/25

      Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-739/17, Association européenne du charbon et du lignite (Euracoal) i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 22 lutego 2019 r. przez Association européenne du charbon et du lignite (Euracoal)
      (Sprawa C-172/19 P)
      (2019/C 164/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Association européenne du charbon et du lignite (Euracoal) (przedstawiciele: W. Spieth i N. Hellermann, Rechtsanwälte)

         Inni uczestnicy postępowania: Komisja Europejska, Deutscher Braunkohlen-Industrie-Verein e.V., Lausitz Energie Kraftwerke AG, Mitteldeutsche Braunkohlengesellschaft mbH, eins energie in sachsen GmbH & Co. KG

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie występuje do Trybunału o:

                  1.

                              a)

                              uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-739/17;

                              b)

                              stwierdzenie dopuszczalności skargi oraz,
                              w razie uznania przez Trybunał Sprawiedliwości, że stan sprawy pozwala na wydanie orzeczenia zgodnie z żądaniami zawartymi w skardze z dnia 7 listopada 2017 r.,

                                          —

                                          stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/1442 z dnia 31 lipca 2017 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania (1) zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE (Dz.U. 2017, L 212, s. 1) w zakresie, w jakim w ten sposób przyjmuje się i ustala poziomy emisji powiązane z najlepszymi dostępnymi technikami (BAT-AELs) dla emisji NOX (art. 1, załącznik pkt 2.1.3, tabela 3) i emisje rtęci do powietrza (art. 1, załącznik pkt 2.1.6, tabela 7) ze spalania węgla kamiennego lub brunatnego;

                                          —

                                          pomocniczo, stwierdzenie nieważności w całości decyzji wykonawczej (UE) 2017/1442;

                                          —

                                          obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania;

                              c)

                              jeżeli i o ile Trybunał Sprawiedliwości nie uzna, że stan sprawy pozwala na wydanie orzeczenia zgodnie z żądaniami przedstawionymi w pkt 1 lit. b) powyżej, przekazanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania;

                  2.

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie podnosi dwa następujące zarzuty.
      Po pierwsze, postanowienie Sądu dotknięte jest zarówno uchybieniem proceduralnym w postępowaniu przed Sądem, które wpływa niekorzystnie na interesy wnoszącego odwołanie (art. 58 akapit pierwszy zdanie drugie statutu ETS), jak i naruszeniem ogólnych zasad prawa Unii. W swoim postanowieniu Sąd nie odniósł się do istotnego z punktu widzenia rozstrzygnięcia argumentu wnoszącego odwołanie, zgodnie z którym jego legitymacja procesowa czynna do wniesienia skargi wynika z naruszenia pozycji procesowej przysługującej wnoszącemu odwołanie w ramach wymiany informacji istotnych dla sformułowania będących przedmiotem zaskarżenia konkluzji dotyczących BAT. Wnoszący odwołanie nie tylko był aktywnym uczestnikiem postępowania, lecz również znajdował się w szczególnej i możliwej do obrony sytuacji prawnej, która gwarantuje określoną pozycję w postępowaniu. Już same te powody przemawiały za legitymacją procesową czynną do wniesienia skargi. Postanowienie Sądu nie zawiera żadnego badania merytorycznego, oceny ani innego uzasadnienia w odniesieniu do argumentacji wnoszącego odwołanie. Stanowi to naruszenie obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 36 zdanie pierwsze w związku z art. 53 akapit pierwszy Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i art. 81 regulaminu postępowania przed Sądem. Stanowi to uchybienie proceduralne i jednocześnie naruszenie ogólnych zasad skutecznej ochrony prawnej oraz prawa do rzetelnego procesu sądowego.
      Po drugie, postanowienie Sądu narusza również prawo Unii w rozumieniu art. 58 akapit pierwszy zdanie drugie trzeci przypadek statutu. Postanowieniem Sąd bezprawnie odrzucił skargę wnoszącego odwołanie jako niedopuszczalną. Sąd poprzez dokonanie błędnej wykładni naruszył prawo Unii, w ten sposób, że nie stwierdził, iż w uwagi na sytuację wnoszącego odwołanie zostały spełnione przesłanki dopuszczalności skargi w postaci kwalifikowanego bezpośredniego oddziaływania w rozumieniu art. 263 akapitu czwartego TFUE. Kwalifikowane bezpośrednie oddziaływanie, a tym samym legitymacja procesowa czynna do wniesienia skargi, wynika z naruszenia pozycji procesowej wnoszącego odwołanie w ramach postępowania w sprawie opracowania zaskarżonych w drodze skargi konkluzji dotyczących BAT. Wnoszący odwołanie nie tylko był aktywnym uczestnikiem postępowania w sprawie przyjęcia konkluzji dotyczących BAT, lecz również znajdował się w szczególnej i możliwej do obrony sytuacji prawnej, która gwarantuje określoną pozycję w postępowaniu. Posiada on zatem czynną legitymację procesową do wniesienia skargi w zakresie, w jakim dotyczy egzekwowania jego praw procesowych. Te gwarancje proceduralne, które chronią wnoszącego odwołanie, zostały naruszone przez Komisję przy formułowaniu konkluzji dotyczących BAT, w szczególności poprzez skrócenie jej prawa do wysłuchania i uczestnictwa oraz niewykonanie przez Komisję obowiązku kontroli. Odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej uzasadnia zatem błędne zastosowanie prawa Unii.

         (1)  Dz.U. 2017, L 212, s. 1.


title: Sprawa C-192/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam (Niderlandy) w dniu 27 lutego 2019 r. — Rensen Shipbuilding BV, przy udziale: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam (Niderlandy) w dniu 27 lutego 2019 r. — Rensen Shipbuilding BV, przy udziale: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane
      (Sprawa C-192/19)
      (2019/C 164/29)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Gerechtshof te Amsterdam

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Rensen Shipbuilding BV

         Przy udziale: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane

         Pytanie prejudycjalne

      Uwaga dodatkowa nr 1 do rozdziału 89 Nomenklatury scalonej stanowi, że (między innymi) podpozycje 89012010 i 89019010 CN, dotyczące „statków pełnomorskich”, odnoszą się jedynie do statków zaprojektowanych jako pełnomorskie. Co należy w tym kontekście rozumieć pod pojęciem „pełnomorskie”?


title: Sprawa C-194/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 28 lutego 2019 r. — H.A./État belge

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 28 lutego 2019 r. — H.A./État belge
      (Sprawa C-194/19)
      (2019/C 164/30)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: H.A.

         Strona pozwana: État belge

         Pytania prejudycjalne

      Czy artykuł 27 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (1) (wersja przekształcona), rozpatrywany odrębnie oraz w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że w celu zapewnienia prawa do skutecznego środka zaskarżenia sąd krajowy, w stosownym przypadku, powinien uwzględnić okoliczności zaistniałe po wydaniu decyzji w sprawie „przekazania dublińskiego”?

         (1)  Dz.U. 2013, L 180, s. 31.