title: Sprawa T-635/18: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Industrial Química del Nalón/Komisja [Odpowiedzialność pozaumowna – Środowisko naturalne – Klasyfikacja, oznakowanie i pakowanie substancji i mieszanin – Sklasyfikowanie paku, wysokotemperaturowej smoły węglowej jako substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o przewlekłej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410) – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom]

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/44

      Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Industrial Química del Nalón/Komisja
      (Sprawa T-635/18) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Środowisko naturalne - Klasyfikacja, oznakowanie i pakowanie substancji i mieszanin - Sklasyfikowanie paku, wysokotemperaturowej smoły węglowej jako substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o przewlekłej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410) - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)
      (2021/C 44/65)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Industrial Química del Nalón, SA (Oviedo, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem, M. Grunchard, S. Saez Moreno i P. Sellar)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Wilderspin, R. Lindenthal i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: L. Aguilera Ruiz, pełnomocnik), Europejska Agencja Chemikaliów (przedstawiciele: M. Heikkilä i W. Broere, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść w wyniku przyjęcia rozporządzenia Komisji (UE) nr 944/2013 z dnia 2 października 2013 r. dostosowującego do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (Dz.U. 2013, L 261, s. 5), w którym pak, wysokotemperaturowa smoła węglowa, został zaklasyfikowany do substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o przewlekłej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Industrial Química del Nalón, SA, pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Królestwo Hiszpanii i Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 16 z 14.1.2019.


title: Sprawa T-636/18: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Tokai erftcarbon/Komisja [Odpowiedzialność pozaumowna – Środowisko naturalne – Klasyfikacja, oznakowanie i pakowanie substancji i mieszanin – Sklasyfikowanie paku, wysokotemperaturowej smoły węglowej jako substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o przewlekłej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410) – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom]

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/45

      Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Tokai erftcarbon/Komisja
      (Sprawa T-636/18) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Środowisko naturalne - Klasyfikacja, oznakowanie i pakowanie substancji i mieszanin - Sklasyfikowanie paku, wysokotemperaturowej smoły węglowej jako substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o przewlekłej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410) - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)
      (2021/C 44/66)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Tokai erftcarbon GmbH (Grevenbroich, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem, M. Grunchard, S. Saez Moreno i P. Sellar)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Wilderspin, R. Lindenthal i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: L. Aguilera Ruiz, pełnomocnik), Europejska Agencja Chemikaliów (przedstawiciele: M. Heikkilä i W. Broere, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść w wyniku przyjęcia rozporządzenia Komisji (UE) nr 944/2013 z dnia 2 października 2013 r. dostosowującego do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (Dz.U. 2013, L 261, s. 5), w którym pak, wysokotemperaturowa smoła węglowa, został zaklasyfikowany do substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o przewlekłej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Tokai erftcarbon GmbH pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Królestwo Hiszpanii i Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 16 z 14.1.2019.


title: Sprawa T-637/18: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Bawtry Carbon International/Komisja [Odpowiedzialność pozaumowna – Środowisko naturalne – Klasyfikacja, oznakowanie i pakowanie substancji i mieszanin – Sklasyfikowanie paku, wysokotemperaturowej smoły węglowej jako substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o przewlekłej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410) – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom]

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/45

      Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Bawtry Carbon International/Komisja
      (Sprawa T-637/18) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Środowisko naturalne - Klasyfikacja, oznakowanie i pakowanie substancji i mieszanin - Sklasyfikowanie paku, wysokotemperaturowej smoły węglowej jako substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o przewlekłej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410) - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)
      (2021/C 44/67)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bawtry Carbon International Ltd (Doncaster, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem, M. Grunchard, S. Saez Moreno i P. Sellar)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Wilderspin, R. Lindenthal et K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: L. Aguilera Ruiz, pełnomocnik), Europejska Agencja Chemikaliów (przedstawiciele: M. Heikkilä, W. Broere i T. Zbihlej, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść w wyniku przyjęcia rozporządzenia Komisji (UE) nr 944/2013 z dnia 2 października 2013 r. dostosowującego do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (Dz.U. 2013, L 261, s. 5), w którym pak, wysokotemperaturowa smoła węglowa, został zaklasyfikowany do substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o przewlekłej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Bawtry Carbon International Ltd pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Królestwo Hiszpanii i Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 16 z 14.1.2019.


title: Sprawa T-638/18: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Deza/Komisja [Odpowiedzialność pozaumowna – Środowisko naturalne – Klasyfikacja, oznakowanie i pakowanie substancji i mieszanin – Sklasyfikowanie paku, wysokotemperaturowej smoły węglowej jako substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o przewlekłej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410) – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom]

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/46

      Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Deza/Komisja
      (Sprawa T-638/18) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Środowisko naturalne - Klasyfikacja, oznakowanie i pakowanie substancji i mieszanin - Sklasyfikowanie paku, wysokotemperaturowej smoły węglowej jako substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o przewlekłej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410) - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)
      (2021/C 44/68)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Deza, a.s. (Valašské Meziříčí, Republika Czeska) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem, M. Grunchard, S. Saez Moreno i P. Sellar)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Wilderspin, R. Lindenthal i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: L. Aguilera Ruiz, pełnomocnik), Europejska Agencja Chemikaliów (przedstawiciele: M. Heikkilä i W. Broere, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść w wyniku przyjęcia rozporządzenia Komisji (UE) nr 944/2013 z dnia 2 października 2013 r. dostosowującego do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (Dz.U. 2013, L 261, s. 5), w którym pak, wysokotemperaturowa smoła węglowa, został zaklasyfikowany do substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o przewlekłej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Deza, a.s. pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Królestwo Hiszpanii i Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 16 z 14.1.2019.


title: Sprawa T-639/18: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – SGL Carbon/Komisja [Odpowiedzialność pozaumowna – Środowisko naturalne – Klasyfikacja, oznakowanie i pakowanie substancji i mieszanin – Sklasyfikowanie paku, wysokotemperaturowej smoły węglowej jako substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o przewlekłej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410) – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom]

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/47

      Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – SGL Carbon/Komisja
      (Sprawa T-639/18) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Środowisko naturalne - Klasyfikacja, oznakowanie i pakowanie substancji i mieszanin - Sklasyfikowanie paku, wysokotemperaturowej smoły węglowej jako substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o przewlekłej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410) - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)
      (2021/C 44/69)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: SGL Carbon SE (Wiesbaden, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem, M. Grunchard, S. Saez Moreno i P. Sellar)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Wilderspin, R. Lindenthal i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: L. Aguilera Ruiz, pełnomocnik), Europejska Agencja Chemikaliów (przedstawiciele: M. Heikkilä, W. Broere i T. Zbihlej, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść w wyniku przyjęcia rozporządzenia Komisji (UE) nr 944/2013 z dnia 2 października 2013 r. dostosowującego do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (Dz.U. 2013, L 261, s. 5), w którym pak, wysokotemperaturowa smoła węglowa, został zaklasyfikowany do substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o przewlekłej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  SGL Carbon SE pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Królestwo Hiszpanii i Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 16 z 14.1.2019.


title: Sprawa T-645/18: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Bilbaína de Alquitranes/Komisja [Odpowiedzialność pozaumowna – Środowisko naturalne – Klasyfikacja, oznakowanie i pakowanie substancji i mieszanin – Sklasyfikowanie paku, smoły węglowej wysokotemperaturowej do substancji o toksyczności ostrej kategorii 1 dla środowiska wodnego (H400) i o toksyczności przewlekłej kategorii 1 dla środowiska wodnego (H410) – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom]

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/48

      Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Bilbaína de Alquitranes/Komisja
      (Sprawa T-645/18) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Środowisko naturalne - Klasyfikacja, oznakowanie i pakowanie substancji i mieszanin - Sklasyfikowanie paku, smoły węglowej wysokotemperaturowej do substancji o toksyczności ostrej kategorii 1 dla środowiska wodnego (H400) i o toksyczności przewlekłej kategorii 1 dla środowiska wodnego (H410) - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)
      (2021/C 44/70)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bilbaína de Alquitranes, SA (Luchana-Baracaldo, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem, M. Grunchard, S. Saez Moreno i P. Sellar)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Wilderspin, R. Lindenthal i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: L. Aguilera Ruiz, pełnomocnik), Europejska Agencja Chemikaliów (przedstawiciel: M. Heikkilä, W. Broere i T. Zbihlej, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść w związku z przyjęciem rozporządzenia Komisji (UE) nr 944/2013 z dnia 2 października 2013 r. dostosowującego do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (Dz.U. 2013, L 261, s. 5), klasyfikującego pak, wysokotemperaturową smołę węglową do substancji o toksyczności ostrej kategorii 1 dla środowiska wodnego (H400) i o toksyczności przewlekłej kategorii 1 dla środowiska wodnego (H410).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Bilbaína de Alquitranes, SA pokrywa oprócz własnych kosztów koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Królestwo Hiszpanii i Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 16 z 14.1.2019.


title: Sprawa T-571/20: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2020 r. – Luna Italia / EUIPO – Luna (LUNA SPLENDIDA)

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/48

      Skarga wniesiona w dniu 11 września 2020 r. – Luna Italia / EUIPO – Luna (LUNA SPLENDIDA)
      (Sprawa T-571/20)
      (2021/C 44/71)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Luna Italia Srl (Cantu, Włochy) (przedstawiciel: adwokat N. Papakostas)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Luna AE (Agios Stefanos, Grecja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „LUNA SPLENDIDA” w kolorze złotym – unijny znak towarowy nr 16 308 108

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 czerwca 2020 r. w sprawie R 1895/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-678/20: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2020 r. – Solar Electric i in. / Komisja

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/49

      Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2020 r. – Solar Electric i in. / Komisja
      (Sprawa T-678/20)
      (2021/C 44/72)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Solar Electric Holding (Le Lamentin, Francja), Solar Electric Guyane (Le Lamentin), Solar Electric Martinique (Le Lamentin), Société de production d’énergies renouvelables (Le Lamentin) (przedstawiciel: adwokat S. Manna)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji SA.40349 (2020/MI3) B2/AD/MKL/D*2020/101866 z dnia 3 września 2020 r. oddalającej jej skargę z dnia 20 czerwca 2020 r. dotyczącą pomocy państwa wypłaconej przez państwo francuskie producentom sektora energii fotowoltaicznej na podstawie dekretów taryfowych z dnia 10 lipca 2006 r., 12 stycznia 2010 r. i 31 sierpnia 2010 r., ze względu na to, że:

                              —

                              strona skarżąca jest uprawniona, na podstawie art. 24 ust. 2 rozporządzenia UE 2015/1589, do złożenia do Komisji skargi w celu zawiadomienia o pomocy przyznanej niezgodnie z prawem;

                              —

                              Komisja ma obowiązek nadania biegu każdej skardze dotyczącej pomocy przyznanej niezgodne z prawem poprzez niezwłoczne wszczęcie etapu badania wstępnego na mocy art. 12 ust. 1 rozporządzenia UE 2015/1589;

                              —

                              Komisja ma obowiązek do egzekwowania postanowień TFUE dotyczących pomocy państwa i nie może zaniechać działania w tym zakresie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym zaskarżona decyzja jest obarczona błędem ponieważ uznano w niej, że skarga złożona przez stronę skarżącą nie jest objęta zakresem stosowania art. 24 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 248, s.9). Strona skarżąca twierdzi natomiast, że jest odwrotnie.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgonie z którym Komisja naruszyła prawo dokonując wykładni zakresu stosowania art. 12 ust. 1 rozporządzenia 2015/1589. Strona skarżąca jest zdania, że jej udział w sprawie w charakterze zainteresowanej strony wystarczy by nałożyć na Komisję obowiązek nadania biegu każdej skardze dotyczącej pomocy przyznanej niezgodne z prawem poprzez niezwłoczne wszczęcia etapu badania wstępnego zgodnie z tym przepisem.

                  3.

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym Komisja uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 107, 108 i 109 TFUE oraz rozporządzenia 2015/1589, o którym mowa powyżej. Strona skarżąca podnosi, że Komisja jest zobowiązana do egzekwowania postanowień TFUE w dziedzinie pomocy państwa i nie może zaniechać działania w ramach badania skargi dotyczącej pomocy przyznanej niezgodnie z prawem.


title: Sprawa T-714/20: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2020 r. – OL / Rada

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/50

      Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2020 r. – OL / Rada
      (Sprawa T-714/20)
      (2021/C 44/73)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: OL (przedstawiciele: adwokaci J. Viñals Camallonga, J. Iriarte Ángel i E. Delage González)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2014/145/WPZiB z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi w obecnym brzmieniu w zakresie, w jakim odnosi się ona do skarżącej lub może jej dotyczyć.

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014 z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających w obecnym brzmieniu w zakresie, w jakim odnosi się ono do skarżącej lub może jej dotyczyć.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy oczywistego błędu w ocenie stanu faktycznego, na którym opierały się kwestionowane ograniczenia w momencie ich przedłużenia, ponieważ w odniesieniu do skarżącej przedłużono je bez rzeczywistych podstaw faktycznych i dowodów.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy niedopełnienia obowiązku uzasadnienia, ponieważ zaskarżone przepisy nie zawierają w odniesieniu do skarżącej prawidłowego uzasadnienia, co uniemożliwia jej właściwe przygotowanie swojej obrony.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy naruszenia praw człowieka dotyczących wolności wypowiedzi, zważywszy, że domniemane wypowiedzi, apele i deklaracje, które przypisuje się skarżącej wchodzą w zakres tych praw człowieka.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej w zakresie odnoszącym się do uzasadnienia aktów, braku rzeczywistego wsparcia faktycznego dla przytaczanych przez Radę powodów oraz praw dotyczących wolności wypowiedzi, prawa do obrony i prawa własności, jako że w momencie przedłużenia obowiązywania zaskarżonych przepisów nie zastosowano się do konieczności przedstawienia rzeczywistych dowodów i nie dochowano wymogu przedstawienia uzasadnienia, co przekłada się na pozostałe prawa.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy naruszenia prawa własności w powiązaniu z zasadą proporcjonalności, zważywszy, że do doszło do ograniczenia tego prawa i to w sposób nieproporcjonalny.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczy naruszenia zasady równego traktowania, ponieważ bez powodu doszło do naruszenia pozycji konkurencyjnej skarżącej.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczy nadużycia władzy, ponieważ istnieją obiektywne, precyzyjne i spójne przesłanki pozwalające na ustalenie, że nałożenie i przedłużenie sankcji służyło celom innym niż te utrzymywane przez Radę.


title: Sprawa T-720/20: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2020 r. – Perry Street Software/EUIPO – Toolstream (SCRUFFS)

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/51

      Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2020 r. – Perry Street Software/EUIPO – Toolstream (SCRUFFS)
      (Sprawa T-720/20)
      (2021/C 44/74)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Perry Street Software, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: M. Hawkins, solicitor i T. Dolde, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Toolstream Ltd (Yeovil, Zjednoczone Królestwo)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską w odniesieniu do słownego znaku towarowego SCRUFFS – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 171 590

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 września 2020 r. w sprawie R 550/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony postępowania przed izbą odwoławczą (przy założeniu, że przystąpi ona do postępowania w charakterze interwenienta) kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Nieprzeprowadzenie pełnego badania oraz przeinaczenie okoliczności faktycznych i dowodów na podstawie art. 72 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-723/20: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2020 r. – Prigozhin / Rada

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/52

      Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2020 r. – Prigozhin / Rada
      (Sprawa T-723/20)
      (2021/C 44/75)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Yevgeniy Viktorovich Prigozhin (Sankt Petersburg, Rosja) (przedstawiciel: M. Lewis, solicitor)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/1481 z dnia 14 października 2020 r. wykonującego art. 21 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/44 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii (1) oraz decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2020/1483 z dnia 14 października 2020 r. wykonującej decyzję (WPZiB) 2015/1333 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii (2);

                  —

                  nakazanie Radzie pokrycie kosztów postępowania poniesionych przez skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Rada w sposób oczywiście błędny uznała, iż w przypadku skarżącego zostały spełnione kryteria umieszczenia w wykazie osób, podmiotów i organów objętych środkami ograniczającymi w związku z sytuacją w Libii. Skarżący podnosi, że Rada nie zidentyfikowała podmiotu wskazanego jako Wagner Group, że nie był on w żaden sposób powiązany z takim podmiotem oraz że nie współpracował z takim podmiotem, ani go nie wspierał.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada naruszyła spoczywający na niej obowiązek uzasadnienia swojej decyzji. Skarżący zarzuca, że uzasadnienie nie jest właściwe w odniesieniu do środków restrykcyjnych, nie wskazuje okoliczności faktycznych i prawnych oraz nie odnosi się do konkretnych informacji zawartych w aktach sprawy wskazujących, iż decyzja została podjęta wobec skarżącego.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Rada nie przedstawiła odpowiednich i uzasadnionych powodów oraz popełniła oczywiste błędy w ocenie, wydając decyzję.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że Rada nadużyła swojej władzy ze względu na oczywiste błędy w ocenie w trakcie wydawania decyzji. Skarżący podnosi, że decyzja o nałożeniu środków ograniczających na skarżącego została wydana wyłącznie lub w decydującej mierze w celu osiągnięcia celów politycznych, a nie z podanych w uzasadnieniu powodów.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że Rada naruszyła prawo skarżącego do obrony i do skutecznej ochrony sądowej. W zakresie, w jakim skarżący podnosi, iż celem decyzji było osiągnięcie celów politycznych, wbrew podanym w uzasadnieniu powodom, twierdzi on, że miał on prawo do otrzymania wszystkich dokumentów związanych z przyjęciem decyzji, jednak nie uzyskał on ich.

                  6.

                  Zarzut szósty, dotyczący tego, że Rada naruszyła, bez uzasadnienia lub w sposób nieproporcjonalny, prawa podstawowe skarżącego, w tym jego prawo do ochrony własności, działalności gospodarczej i swobody przemieszczania się.

                  7.

                  Zarzut siódmy, dotyczący tego, że skarżący naruszył zasadę przewidywalności działań Unii. Skarżący podnosi, że nieprecyzyjne określenie w uzasadnieniu decyzji zachowania zarzucanego skarżącemu, uniemożliwia danej osobie dowiedzenie się, od jakich działań powinna powstrzymać się, aby uniknąć nałożenia na nią środków ograniczających.

         (1)  Dz. U. 2020, L 341, s. 7.

         (2)  Dz. U. 2020, L 341, s. 16.


title: Sprawa T-724/20: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2020 r. – Senseon Tech/EUIPO – Accuride International (SENSEON)

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/53

      Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2020 r. – Senseon Tech/EUIPO – Accuride International (SENSEON)
      (Sprawa T-724/20)
      (2021/C 44/76)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Senseon Tech Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci P. Andreottola i M. Li Trenta)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Accuride International Inc. (Santa Fe Springs, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „SENSEON” – zgłoszenie nr 17 758 831

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 września 2020 r. w sprawie R 2736/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uwzględnienie w całości odwołania wniesionego przez skarżącą od zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Błąd w ocenie właściwego kręgu odbiorców;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w odniesieniu do ustalenia podobieństwa towarów i usług;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w odniesieniu do oceny całościowej.


title: Sprawa T-725/20: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2020 r. – Guangdong Haomei New Materials i Guangdong King Metal Light Alloy Technology/Komisja

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/54

      Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2020 r. – Guangdong Haomei New Materials i Guangdong King Metal Light Alloy Technology/Komisja
      (Sprawa T-725/20)
      (2021/C 44/77)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Guangdong Haomei New Materials Co. Ltd (Qingyuan, Chiny), Guangdong King Metal Light Alloy Technology Co. Ltd (Yuan Tan Town, Chiny) (przedstawiciele: M. Maresca, C. Malinconico, D. Guardamagna, M. Guardamagna, D. Maresca, A. Cerruti, A. Malinconico i G. La Malfa Ribolla, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

      Skarżące wnoszą do Sądu o stwierdzenie nieważności, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 13 października 2020 r. rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1428 z dnia 12 października 2020 r. nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz elementów wyciskanych z aluminium pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej dokonany przez skarżące, a posiłkowo, rozporządzenia „podstawowego” (rozporządzenia 1036/2016) oraz obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżące podnoszą osiem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia TFUE i zasad dotyczących stosowania Traktatu, naruszenia przepisów rozporządzenia podstawowego w przedmiocie obowiązku konkretnego stwierdzenia przesłanek dumpingu, naruszenia zasad sprawiedliwego postępowania, kontradyktoryjności i dobrej administracji, o których mowa w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, wykorzystania najlepszych dostępnych informacji, naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, nadużycia władzy z uwagi na ogólny charakter zarzutów i brak faktycznego sprawdzenia informacji przekazanych w duchu współpracy.

                              —

                              W tym zakresie podniesione zostało, że zaskarżone rozporządzenie jest sprzeczne z prawem, gdyż Komisja nie dokonała konkretnego ustalenie odnośnych warunków rynkowych i nie pozwoliła stronie skarżącej na skorzystanie z prawa do obrony w znaczeniu materialnym. Podsumowując, HaoMei i King Metal zostały uznane za stosujące dumping i z tego powodu objęte cłami wyrównawczymi, nie z uwagi na ich własne zachowania w ramach eksportu z Chin, lecz z uwagi na ogólną pozytywną ocenę chińskiej gospodarki, a zatem w sposób zupełnie ogólny. Przekonana o słuszności swego stanowiska Komisja pominęła wszelkie konkretne badanie dokumentów przekazanych przez skarżące przedsiębiorstwa.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia TFUE i zasad dotyczących stosowania Traktatu, braku występowania dumpingu w świetle kryteriów rozporządzenia podstawowego, naruszenia artykułu rozporządzenia podstawowego dotyczącego ustalenia marginesu dumpingu (art. 2, a w szczególności jego ust. 6a), błędnego ustalenia ceny „normalnej” produktu objętego postępowaniem, zastosowania ceł tymczasowych – nie z uwagi na osobistą odpowiedzialność eksporterów (która nawet nie została stwierdzona), lecz z uwagi na niechęć względem ogólnej struktury chińskiej gospodarki, nadużycia władzy oraz nieprzeprowadzenia dochodzenia i braku uzasadnienia.

                              —

                              W tym zakresie podniesiona została niezgodność z prawem wynikająca z faktu, że dochodzenie przeprowadzone przez Komisję było niepełne, a w każdym razie jego wynik był zaskakujący i niezgodny z prawem w świetle rozporządzenia dotyczącego rejestracji produktów, które jest już przedmiotem skargi przed Sądem, z uwagi na objęcie dochodzeniem kodów produktów (7610 90 90) które, zdaniem samej Komisji nie powinny być nim objęte, gdyż chodzi o produkty odmienne od produktów objętych postępowaniem. Błąd ten (który umożliwił objęcie różnych produktów) prowadzi zarówno do usunięcia przesłanek dumpingu (w zakresie w jakim ta bardzo niska cena powoduje obniżenie w sposób nieunikniony i sztuczny średniej ceny) jak i szkody względem przemysłu Unii, gdyż chodzi o istotną ilość w stosunku do całkowitej objętości odnośnego produktu powodując, że pozostała część produktu przywożonego do Unii Europejskiej była nieistotna.

                              —

                              W drugiej kolejności, brak konkretnego ustalenia w odniesieniu do sytuacji skarżących jest niezgodny z Traktatem (i cytowanymi postanowieniami) w zakresie w jakim wprowadza reżim odpowiedzialności obiektywnej lub odpowiedzialności za czyny innych osób, co pozostaje w sprzeczności z podstawowymi zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań (wyrok z dnia 3 grudnia 1998 r., Belgocodex, C-381/97; wyrok z dnia 26 kwietnia 2005 r., Stichting Goed Wonen, C-376/02,) z uwagi na cenę rynkową i związaną z tym strukturę kosztów, w sposób oczywisty o charakterze rynkowym, przedstawioną wielokrotnie przez skarżące Komisji, którą ta ostatnia zupełnie pominęła (tak jak pominięte zostało stanowisko rządu chińskiego w kwestii gospodarki rynkowej). Prowadzi to do oczywistej niezgodności z prawem zarówno co do istoty (w związku z pojęciem wartości normalnej, znaczących zakłóceń, dostępu do finansowania, reżimu podatkowego, reżimu upadłościowego, reprezentatywnego kraju i jego wyboru) jak i o charakterze proceduralnym – co zostało szerzej rozwinięte w niniejszym zarzucie – wywołując oczywiście dyskryminujący i szkodliwy skutek.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący braku szkody, naruszenia rozporządzenia podstawowego [art. 1, 2 i art. 7 ust. 1 lit. c)], nieprzeprowadzenia dochodzenia, oczywistego błędu i przeinaczenia okoliczności faktycznych przy porównaniu udziałów w rynku, braku związku przyczynowego i pominięcia braku zmian w całkowitym przepływie przywozu.

                              —

                              W tym zakresie podniesione zostało, że zaskarżone rozporządzenie jest niezgodne z prawem, ponieważ odchodząc od celu antydumpingu, upatruje w chińskiej konkurencji ze strony Haomei i King Metal szkodę dla przemysłu Unii, w kontekście znaczącego wzrostu konsumpcji i rentowności przemysłu aluminiowego. Nie doszło natomiast do stwierdzenia jakiegokolwiek podcięcia cenowego lub zaniżania cen, wymaganego w orzecznictwie do stwierdzenia szkody. W przypadku skarżących brak takiego podcięcia cenowego i zaniżenia cen został przy tym wykazany (w oparciu o różne dokumenty przedłożone w ramach tego zarzutu) na podstawie cen ex works Haomei i King Metal, które pokrywają się z cenami europejskimi (DOC.3, report Bauxite).

                              —

                              Ponadto, nałożenie cła nie leży w ogóle w interesie Unii, lecz wyłącznie w interesie podmiotów wnoszących skargę, który Komisja po prostu „przyjęła” jako własne uzasadnienie, rozszerzając go na całą Unię bez przeprowadzenia analizy. W tym kontekście Komisja ponownie zupełnie pominęła dane przedstawione przez skarżące w toku postępowania, które nie zostały przeanalizowane ani w sposób kontradyktoryjny (w formie ustnej czy pisemnej) w ramach postępowania ani w rozporządzeniu.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący braku związku przyczynowego między dumpingiem a szkodą, naruszenia art. 1, 2 i art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia podstawowego, braku oceny wpływu pandemii COVID-19 na przepływy handlowe, cele postępowania antydumpingowego i przyjęcie ceł tymczasowych jak też niepełnej i błędnej oceny skutków innych czynników i braku analizy uwag skarżących.

                              —

                              W tym zakresie podniesione zostało, że niezależnie od powagi pandemii i jej znaczenia dla handlu międzynarodowego, która wywoła już niemające precedensów zjawiska gospodarcze (na przykład, sprzedaż ropy naftowej po cenach ujemnych), Komisja nie uznała za stosowne przeprowadzenia – nie tylko badania – ale co najmniej udokumentowanej analizy skutków pandemii COVID-19 w odniesieniu do handlu międzynarodowego i włączenia jej do prowadzonego przez nią dochodzenia.

                              —

                              Komisja pominęła ponadto jakąkolwiek ocenę innych czynników, które w sposób oczywisty wpływają na dokonaną analizę: po pierwsze, wzrost przywozu z innych państw, jak Rosja, po drugie, wzrost europejskiego wywozu aluminium na szczeblu światowym (pkt 284 i nast.). Okoliczności te w sposób oczywisty wpływają na przerwanie związku przyczynowego między dumpingiem a szkodą.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący niezgodności z prawem wynikającej z rozporządzenia w sprawie rejestracji.

                              —

                              W tym zakresie podniesione zostało, że Komisja nie określiła w jasny sposób przedmiotu przywozu będącego przedmiotem dochodzenia i w uzasadnieniu tego powołała się na będąca w toku wymianę informacji z DG-TAXUD oraz badanie określonych danych TARIC w celu ustalenia, czy są one istotne w ramach prowadzonej analizy.

                              —

                              Jednakże konieczność wprowadzenia danego środka powinna być wykazana na podstawie niepodlegających dyskusji okoliczności technicznych. Brak takiej analizy lub jej nieodpowiedni charakter prowadzi również do bezpośredniego naruszenia swobody przepływu towarów w zakresie w jakim rejestracja wpływa negatywnie na zbywalność importowanych produktów także w następstwie ich wprowadzenia na terytorium Unii.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący oczywistego błędu w ocenie przy określaniu poziomu środków, naruszenia art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego pod innym względem, błędnego i arbitralnego określenia wysokości ceł, nieprzeprowadzenia dochodzenia, oczywistego błędu w ocenie, nadużycia władzy.

                              —

                              W tym zakresie podniesione zostało, że przy określeniu poziomu środków wystąpiły błędy (pkt 330 i nast.). Stawka 30,4 % w stosunku do Haomei i King Metal została określona w sposób arbitralny w oparciu o skargę antydumpingową złożoną przez EA, w wersji poufnej. Komisja, która zadeklarowała wprawdzie, że uzyskała wystarczające dowody w oparciu o informacje zawarte w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania i w skardze, arbitralnie określiła jeden margines dumpingu dla wszystkich elementów wyciskanych. Nadużycie władzy w odniesieniu do celu w postaci ochrony przed szkodą jaką może ponieść przemysł Unii jest oczywiste.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT), a posiłkowo niezgodności z prawem rozporządzenia podstawowego, interpretowanego zgodnie z umowami międzynarodowymi.

                              —

                              W tym zakresie podniesione zostało, że rozporządzenie 2020/1428 przyjęte przez Komisję na podstawie art. 207 TFUE, stanowi odstępstwo od pojęć przewidzianych we właściwym prawie międzynarodowym. Gdyby było inaczej, to znaczy, innymi słowy, gdyby niezgodność z prawem nie dotykała bezpośrednio rozporządzenia 2020/1428, odnosiłaby się ona do rozporządzenia „podstawowego”.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący naruszenia Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w związku z postępowaniem dotyczącym nałożenia sankcji równoważnej z sankcją karną w odniesieniu do skutków jakie wywołuje względem eksportujących przedsiębiorstw.

                              —

                              W tym zakresie podniesione zostało, że dla skarżących spółek zastosowanie tych ceł stanowi przeszkodę w dalszym prowadzeniu działalności, powodując nieodwracalną szkodę porównywalną z sankcją karną, jak wielokrotnie orzekł Europejski Trybunał Praw Człowieka.


title: Sprawa T-729/20: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2020 r. – Aurubis / Komisja

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/56

      Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2020 r. – Aurubis / Komisja
      (Sprawa T-729/20)
      (2021/C 44/78)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Aurubis AG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: S. Altenschmidt i J. Hoss, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 8 grudnia 2020 r. (Ref. Ares (2020) 7439507–08/12/2020) oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 8 grudnia 2020 r., mocą której Komisja odmówiła, w ramach postępowania o zastosowanie środków tymczasowych przed Verwaltungsgericht Berlin (sąd administracyjny w Berlinie) i odpowiedniego wniosku Umweltbundesamt (federalny urząd ochrony środowiska), współpracy w zakresie przekazywania uprawnień do emisji w celu tymczasowego zabezpieczenia roszczenia skarżącej o przyznanie bezpłatnych uprawnień do emisji, aby zapewnić praktyczną skuteczność wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-271/20.
      Skarga oparta jest na następujących zarzutach.

                  1.

                  Decyzja Komisji z dnia 8 grudnia 2020 r. dotyczy skarżącej bezpośrednio i indywidualnie. Przysługuje jej zatem legitymacja procesowa czynna.

                  2.

                  Komisja jest zobowiązana, w ramach stosowania tymczasowych środków zabezpieczających w związku z postępowaniem przed sądem krajowym, zgodnie z zakotwiczoną w prawie Unii zasadą zagwarantowania skutecznej ochrony sądowej, do współpracy przy zabezpieczaniu wszelkich roszczeń o przydział uprawnień do emisji przed wygaśnięciem tych roszczeń.

                  3.

                  Ramy prawne takiej współpracy i przekazywania uprawnień do emisji na rachunki krajowe są określone w dyrektywie 2003/87/WE (1) i w rozporządzeniu (UE) nr 389/2013 (2).

         (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. 2003, L 275, s. 32 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 15 t. 7, s. 32).

         (2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 389/2013 z dnia 2 maja 2013 r. ustanawiające rejestr Unii zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, decyzjami nr 280/2004/WE i nr 406/2009/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylające rozporządzenia Komisji (UE) nr 920/2010 i nr 1193/2011 (Dz.U. 2013 L 122, s. 11).


title: Sprawa T-730/20: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2020 r. – ON / Komisja

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/57

      Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2020 r. – ON / Komisja
      (Sprawa T-730/20)
      (2021/C 44/79)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: ON (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji PMO.1 z dnia 12 marca 2020 r. w sprawie odzyskania na podstawie art. 85 regulaminu pracowniczego nienależnie wypłaconych kwot, począwszy od dnia 1 lutego 2015 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności, w stosownym wypadku, decyzji oddalającej zażalenie z dnia 3 września 2020 r.;

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego zadośćuczynienia za doznaną w jego ocenie krzywdę, oszacowaną ex aequo et bono na 10 000 EUR;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 85 regulaminu pracowniczego, ponieważ nie zostały spełnione przesłanki stosowania tego przepisu. W tym względzie skarżący podnosi w szczególności, że administracja nie wykazała, iż wiedział on lub powinien był wiedzieć, że nie był uprawniony do dodatku zagranicznego od czasu jego jedynego powołania, czyli od 2009 r.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady rozsądnego terminu. Skarżący podnosi w tym względzie, że to nieprzestrzeganie rozsądnego terminu spowodowało również utratę szansy na udowodnienie istnienia głównego miejsca zwykłego pobytu poza Zjednoczonym Królestwem w omawianym okresie, ponieważ obowiązki w zakresie archiwizacji zasadniczo nie przekraczają 10 lat.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący zawinionego działania administracji, które pociąga za sobą obowiązek naprawienia przez nią szkody. Zdaniem skarżącego zawinione działanie polega na błędzie popełnionym przez administrację przy ustalaniu jego praw majątkowych w chwili podjęcia przez niego obowiązków.


title: Sprawa T-731/20: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2020 r. – ExxonMobil Production Deutschland / Komisja

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/58

      Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2020 r. – ExxonMobil Production Deutschland / Komisja
      (Sprawa T-731/20)
      (2021/C 44/80)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: ExxonMobil Production Deutschland GmbH (Hanower, Niemcy) (przedstawiciel: S. Altenschmidt i J. Hoss, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 8 grudnia 2020 r. (Ref. Ares (2020) 7439507–08/12/2020) oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 8 grudnia 2020 r., mocą której Komisja odmówiła, w ramach postępowania o zastosowanie środków tymczasowych przed Verwaltungsgericht Berlin (sąd administracyjny w Berlinie) i odpowiedniego wniosku Umweltbundesamt (federalny urząd ochrony środowiska), współpracy w zakresie przekazywania uprawnień do emisji w celu tymczasowego zabezpieczenia roszczenia skarżącej o przyznanie bezpłatnych uprawnień do emisji, aby zapewnić praktyczną skuteczność wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-126/20.
      Skarga oparta jest na następujących zarzutach.

                  1.

                  Decyzja Komisji z dnia 8 grudnia 2020 r. dotyczy skarżącej bezpośrednio i indywidualnie. Przysługuje jej zatem legitymacja procesowa czynna.

                  2.

                  Komisja jest zobowiązana, w ramach stosowania tymczasowych środków zabezpieczających w związku z postępowaniem przed sądem krajowym, zgodnie z zakotwiczoną w prawie Unii zasadą zagwarantowania skutecznej ochrony sądowej, do współpracy przy zabezpieczaniu wszelkich roszczeń o przydział uprawnień do emisji przed wygaśnięciem tych roszczeń.

                  3.

                  Ramy prawne takiej współpracy i przekazywania uprawnień do emisji na rachunki krajowe są określone w dyrektywie 2003/87/WE (1) i w rozporządzeniu (UE) nr 389/2013 (2).

         (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. 2003, L 275, s. 32 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 15 t. 7, s. 32).

         (2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 389/2013 z dnia 2 maja 2013 r. ustanawiające rejestr Unii zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, decyzjami nr 280/2004/WE i nr 406/2009/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylające rozporządzenia Komisji (UE) nr 920/2010 i nr 1193/2011 (Dz.U. 2013 L 122, s. 11).


title: Sprawa T-732/20: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2020 r. – Freundlieb / EUIPO (CRYSTAL)

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/59

      Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2020 r. – Freundlieb / EUIPO (CRYSTAL)
      (Sprawa T-732/20)
      (2021/C 44/81)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Andreas Freundlieb (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Vogtmeier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy CRYSTAL – unijny znak towarowy nr 8 372 591

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 października 2020 r. w sprawie R 1056/2020-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przywrócenie, zgodnie z wnioskiem, unijnego znaku towarowego nr 8 372 591 do stanu poprzedniego;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 104 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-733/20: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2020 r. – Freundlieb/EUIPO (BANDIT)

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/59

      Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2020 r. – Freundlieb/EUIPO (BANDIT)
      (Sprawa T-733/20)
      (2021/C 44/82)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Andreas Freundlieb (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwältin J. Vogtmeier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „BANDIT” – unijny znak towarowy nr 1 205 061

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 października 2020 r. w sprawie R 730/2020-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przywrócenie statusu prawnego unijnego znaku towarowego nr 1 205 061 zgodnie z żądaniem;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 104 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-740/20: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2020 r. – Arnautu / Parlament

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/60

      Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2020 r. – Arnautu / Parlament
      (Sprawa T-740/20)
      (2021/C 44/83)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Marie-Christine Arnautu (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat F.Wagner)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności zarzutu niezgodności z prawem i stwierdzenie nieważności art. 33 ust. 1 i 2 PWSP (przepisów wykonawczych do statutu posła);

                  —

                  konsekwencji orzeczenie, że decyzja sekretarza generalnego z dnia 21 września 2020 r. jest pozbawiona podstawy prawnej i stwierdzenie jej nieważności;
                  tytułem żądania głównego,

                  —

                  stwierdzenie, że Marie=Christine Arnautu przedstawiła dowody na okoliczność, że praca jej asystentki jest zgodna z art. 33 ust. 1 i 2 PWSP oraz z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej;
                  w kosekwencji,

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 21 września 2020 r., doręczonej drogą elektroniczną w dniu 23 października 2020 r., wydanej na podstawie art. 68 decyzji 2009/C 159/01 Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r.„ustanawiającej przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego” ze zmianami, stwierdzającej w stosunku do skarżącej wierzytelność w wysokości 87 203,46 EUR z tytułu nienależnie wypłaconych kwot w ramach zatrudniania asystentów parlamentarnych i uzasadniającą jego windykację;

                  —

                  stwierdzenie nieważności noty obciążeniowej nr 7000001577 z dnia 22 października 2020 r. informującej Marie-Christine Arnautu, że w odniesieniu do niej została stwierdzona wierzytelność w związku z decyzją sekretarza generalnego z dnia 21 września 2020 r., przyjętą na podstawie art. 68 przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego dotyczących kosztów pomocy parlamentarnej;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem w związku z naruszeniem zasad pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań przez art. 33 i 68 przepisów wykonawczych do statutu posła (zwanych dalej „przepisami wykonawczymi”), przyjętych na mocy decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r., w szczególności ze względu na ich niejasność oraz brak precyzji. Skarżąca twierdzi, że brak precyzji zaskarżonych przepisów wymaga sądowej wykładni zgodności z prawem przepisów wykonawczych. Tymczasem szczegóły dotyczące dowodu pracy asystentów parlamentarnych zostały wywiedzione z orzeczenia Montel dopiero w 2017 r., bowiem orzeczenie Gorostiaga z 2005 r. dotyczyło jedynie dowodu wypłaty wynagrodzenia przez podmiot trzeci. W rezultacie zaskarżone przepisy od 2008 r. cechowały się niepewnością oraz brakiem jasności. Skarżąca dodaje, że mimo ryzyka braku pewności prawa, Parlament Europejski nie uregulował w sposób precyzyjny i jasny postępowania dotyczącego kontroli asystentów parlamentarnych, nie sformalizował obowiązku gromadzenia i przechowywania dokumentacji po stronie posłów ani systemu dopuszczalnych, możliwych do zidentyfikowania i opatrzonych datą dowodów.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych oraz prawa do obrony. Skarżąca podnosi, że sekretarz generalny zrezygnował z przeprowadzenia jakichkolwiek przesłuchań z naruszeniem art. 68 przepisów wykonawczych. Dodaje ona, że sekretarz generalny pozbawił ją tym zachowaniem prawa podstawowego polegającego na zapewnieniu bezpośredniej debaty z organem, który zamierza podjąć decyzję oraz kontradyktoryjnej debaty na temat dowodów.


title: Sprawa T-749/20: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2020 r. – Veronese/EUIPO – Veronese Design Company (VERONESE)

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/61

      Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2020 r. – Veronese/EUIPO – Veronese Design Company (VERONESE)
      (Sprawa T-749/20)
      (2021/C 44/84)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Veronese (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat S. Herrburger)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Veronese Design Company Ltd (Kowloon, Hongkong)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy VERONESE – unijny znak towarowy nr 8 831 844

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 października 2020 r. w sprawie R 1951/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie niniejszej skargi i załączników do niej za dopuszczalne;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 72 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 72 ust. 6 w związku z art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 i 2 oraz art. 1 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-635/18: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Federalna Niemiec [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Środowisko naturalne – Dyrektywa 2008/50/WE – Jakość otaczającego powietrza – Artykuł 13 ust. 1 i załącznik XI – Systematyczne i trwałe przekraczanie wartości dopuszczalnych dla dwutlenku azotu (NO2) w niektórych strefach i aglomeracjach Niemiec – Artykuł 23 ust. 1 – Załącznik XV – „Jak najkrótszy” okres przekroczenia – Odpowiednie środki]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/2

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Federalna Niemiec
      (Sprawa C-635/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2008/50/WE - Jakość otaczającego powietrza - Artykuł 13 ust. 1 i załącznik XI - Systematyczne i trwałe przekraczanie wartości dopuszczalnych dla dwutlenku azotu (NO2) w niektórych strefach i aglomeracjach Niemiec - Artykuł 23 ust. 1 - Załącznik XV - „Jak najkrótszy” okres przekroczenia - Odpowiednie środki)
      (2021/C 289/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes, E. Manhaeve i A.C. Becker, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo T. Henze i S. Eisenberg, pełnomocnicy, wspierani przez U. Karpensteina, F. Fellenberga i K. Dingemanna, Rechtsanwälte, następnie J. Möller i S. Eisenberg, pełnomocnicy, wspierani przez U. Karpensteina, F. Fellenberga i K. Dingemanna, Rechtsanwälte)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciel: F. Shibli, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Republika Federalna Niemiec

                              —

                              uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 13 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy w związku z załącznikiem XI do niej przez to, że przekraczała w sposób systematyczny i trwały od dnia 1 stycznia 2010 r. do roku 2016 włącznie z jednej strony roczną wartość dopuszczalną dla dwutlenku azotu (NO2) w 26 strefach i aglomeracjach położonych na terytorium niemieckim, a mianowicie w strefach DEZBXX0001A (aglomeracja Berlina), DEZCXX0007A (aglomeracja Stuttgartu), DEZCXX0043S (rejencja Tybingi), DEZCXX0063S [rejencja Stuttgartu (bez aglomeracji)], DEZCXX0004A (aglomeracja Fryburga), DEZCXX0041S [rejencja Karlsruhe (bez aglomeracji)], DEZCXX0006A (aglomeracja Mannheim/Heidelberg), DEZDXX0001A (aglomeracja Monachium), DEZDXX0003A (aglomeracja Norymberga/Fürth/Erlangen), DEZFXX0005S (strefa III Hesja środkowa i północna), DEZFXX0001A [aglomeracja I (Ren-Men)], DEZFXX0002A [aglomeracja II (Kassel)], DEZGLX0001A (aglomeracja Hamburg), DEZJXX0015A [Grevenbroich (nadreńskie zagłębie węglowe)], DEZJXX0004A (Kolonia), DEZJXX0009A (Düsseldorf), DEZJXX0006A (Essen), DEZJXX0017A (Duisbourg, Oberhausen, Mülheim), DEZJXX0005A (Hagen), DEZJXX0008A (Dortmund), DEZJXX0002A (Wuppertal), DEZJXX0011A (Akwizgran), DEZJXX0016S (strefy miejskie i tereny wiejskie Północnej Nadrenii-Westfalii), DEZKXX0006S (Moguncja), DEZKXX0007S (Wormacja/Frankenthal/Ludwigshafen), DEZKXX0004S (Koblencja/Neuwied), a z drugiej strony godzinową wartość dopuszczalną ustaloną dla NO2 w dwóch z tych stref, a mianowicie w aglomeracjach DEZCXX0007A (aglomeracja Stuttgartu) oraz DEZFXX0001A [aglomeracja I (Ren-Men)],
                              i

                              —

                              uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy samego art. 23 ust. 1 dyrektywy 2008/50 lub w związku z sekcją A załącznika XV do niej, a w szczególności przewidzianemu w art. 23 ust. 1 akapit drugi tej dyrektywy zobowiązaniu do zapewnienia, aby plany ochrony jakości powietrza określały odpowiednie działania, tak aby okres, w którym wartości dopuszczalne nie są dotrzymane, był jak najkrótszy, przez to, że nie przyjęła od dnia 11 czerwca 2010 r. odpowiednich środków w celu zapewnienia przestrzegania wartości dopuszczalnych ustalonych dla NO2 we wszystkich tych strefach.

                  2)

                  Republika Federalna Niemiec pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.


title: Sprawa C-243/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 14 kwietnia 2021 r. – „TOYA” sp. z o.o., Polska Izba Informatyki i Telekomunikacji przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 14 kwietnia 2021 r. – „TOYA” sp. z o.o., Polska Izba Informatyki i Telekomunikacji przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej
      (Sprawa C-243/21)
      (2021/C 289/35)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony skarżące:„TOYA” sp. z o.o., Polska Izba Informatyki i Telekomunikacji

         Strona pozwana: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 8 ust. 3 Dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (1) w zw. z art. 3 ust. 5 oraz art. 1 ust. 3 i ust. 4 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/61/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie środków mających na celu zmniejszenie kosztów realizacji szybkich sieci łączności elektronicznej (2) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby krajowy organ regulacyjny mógł nałożyć na operatora dysponującego infrastrukturą techniczną, będącego jednocześnie dostawcą publicznie dostępnych usług lub sieci łączności elektronicznej, który nie został wyznaczony jako operator o znaczącej pozycji rynkowej, obowiązek stosowania ustalonych przez ten organ ex-ante warunków regulujących zasady dostępu do infrastruktury technicznej tego operatora, w tym zakresie zasad i procedur zawierania umów oraz stosowanych opłat za dostęp, niezależnie od istnienia sporu o dostęp do infrastruktury technicznej tego operatora oraz istnienia skutecznej konkurencji na rynku?
                  Ewentualnie (wariant II)

                  2)

                  Czy art. 67 ust. 1 i 3 w zw. z art. 68 ust. 2 i 3 Dyrektywy 2018/1972 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiającej Europejski kodeks łączności elektronicznej (3) w zw. z art. 3 ust. 5 oraz art. 1 ust. 3 i ust. 4 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/61/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie środków mających na celu zmniejszenie kosztów realizacji szybkich sieci łączności elektronicznej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby krajowy organ regulacyjny mógł nałożyć na operatora dysponującego infrastrukturą techniczną, będącego jednocześnie dostawcą publicznie dostępnych usług lub sieci łączności elektronicznej, który nie został wyznaczony jako operator o znaczącej pozycji rynkowej, obowiązek stosowania ustalonych przez ten organ ex-ante warunków regulujących zasady dostępu do infrastruktury technicznej tego operatora, w tym zakresie zasad i procedur zawierania umów oraz stosowanych opłat za dostęp, niezależnie od istnienia sporu o dostęp do infrastruktury technicznej tego operatora oraz istnienia skutecznej konkurencji na rynku?

         (1)  Dz. U., 2002 L 108, s. 7; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 13 Tom 029 P. 323 – 336.

         (2)  Dz.U. 2014 L 155 , s. 1.

         (3)  Dz.U. L 2018 321, s. 36.


title: Sprawa T-282/21: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2021 r. – SS i ST / Frontex

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/40

      Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2021 r. – SS i ST / Frontex
      (Sprawa T-282/21)
      (2021/C 289/57)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: SS, ST (przedstawiciele: M. Van den Broeck i L. Lambert, adwokaci)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna oraz rozpatrzenie jej co do istoty;

                  —

                  stwierdzenie, iż pomimo że Frontex został wezwany do działania na podstawie art. 265 TFUE, nie podjął on żadnych działań, czy to poprzez wycofanie finansowania, zawieszenie bądź zakończenie w części lub w całości działań na obszarze Morza Egejskiego (art. 46 ust. 4 rozporządzenia w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej (1)), czy to poprzez przedstawienie należycie uzasadnionych powodów, aby nie wdrażać odnośnych środków na podstawie art. 46 ust. 6, czy to zajęcie stanowiska w odpowiedzi na wstępny wniosek skarżących;

                  —

                  stwierdzenie, że takie niepodjęcie działań stanowi naruszenie traktatów w rozumieniu art. 265 TFUE.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący istnienia poważnych i powtarzających się przypadków naruszania praw podstawowych oraz zobowiązań w zakresie ochrony międzynarodowej na obszarze Morza Egejskiego związanych z działalnością Frontexu, w następstwie czego dyrektor wykonawczy ma obowiązek zawiesić lub zakończyć wspomniane działania w rozumieniu art. 46 rozporządzenia w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej. Skarżący podnoszą, że zgromadzone dowody wskazują, że „nowe taktyki” w kontekście przeprowadzania operacji z zakresu kontroli granicznej na obszarze Morza Egejskiego odzwierciedlają politykę systematycznych i rozpowszechnionych ataków państwa (Grecji) oraz organizacji (Frontexu) na ludność cywilną ubiegającą się o azyl w Unii Europejskiej, z naruszeniem między innymi prawa do życia, zakazu zbiorowego wydalania, zasady non-refoulement oraz prawa do azylu.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Frontex nie wypełnił spoczywających na nim pozytywnych obowiązków wynikających z Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w zakresie zapobiegania możliwym do przewidzenia naruszeniom wspomnianych praw podstawowych występujących na obszarze Morza Egejskiego w kontekście prowadzonych przez tę agencję operacji. Frontex nie podjął działań zgodnie ze spoczywającymi na nim konkretnymi pozytywnymi obowiązkami, które zostały wyraźnie przewidziane w innych niż art. 46 rozporządzenia w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej, takimi jak obowiązki w zakresie monitorowania i raportowania, i które są powiązane lub wręcz ściśle powiązane ze stosowaniem art. 46.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że okoliczność, iż Agencja nie podjęła działań zgodnie z art. 265 TFUE dotyczy skarżących bezpośrednio i indywidualnie, gdyż ponieśli już oni wielokrotnie szkodę na skutek polityki państwowej oraz polityki organizacji międzynarodowych polegającej na systematycznych i rozpowszechnionych praktykach czy to uprowadzania z terytorium Unii Europejskiej, przymusowych powrotów na morze, ujmowania na morzu; porzucania na morzu na nienadających się do żeglugi łodziach, powodując poważne ryzyko dla życia; czy to na niezgodnym z prawem odsyłaniu oraz zapobieganiu dostępowi do azylu. Ciągłe niepodejmowanie przez Frontex właściwych środków w celu zapobieżenia tym naruszeniom – w tym polegających na zawieszeniu bądź zakończeniu jego działań, jak wymaga tego art. 46 wspomnianego rozporządzenia – zwiększa znacząco ryzyko, że skarżący zostaną znowu poddani, po raz szósty, tym samym naruszeniom traktatów, jak i międzynarodowego i europejskiego prawa umów.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1896 z dnia 13 listopada 2019 r. w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej oraz uchylenia rozporządzeń (UE) nr 1052/2013 i (UE) 2016/1624 (Dz.U. L 295 z 14.11.2019, s. 1).


title: Sprawy połączone C-682/18 i C-683/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 czerwca 2021 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Frank Peterson / Google LLC, YouTube LLC, YouTube Inc., Google Germany GmbH (C-682/18) i Elsevier Inc. / Cyando AG (C-683/18) [Odesłanie prejudycjalne – Własność intelektualna – Prawo autorskie i prawa pokrewne – Oferowanie platformy do udostępniania filmów lub platformy do przechowywania i udostępniania plików oraz zarządzanie tymi platformami – Odpowiedzialność operatora za naruszenia praw własności intelektualnej dokonywane przez użytkowników jego platformy – Dyrektywa 2001/29/WE – Artykuł 3 i art. 8 ust. 3 – Pojęcie „publicznego udostępniania” – Dyrektywa 2000/31/WE – Artykuły 14 i 15 – Przesłanki korzystania ze zwolnienia od odpowiedzialności – Brak wiadomości o konkretnych naruszeniach – Zawiadomienie o takich naruszeniach jako warunek uzyskania nakazu sądowego]

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 czerwca 2021 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Frank Peterson / Google LLC, YouTube LLC, YouTube Inc., Google Germany GmbH (C-682/18) i Elsevier Inc. / Cyando AG (C-683/18)
      (Sprawy połączone C-682/18 i C-683/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Oferowanie platformy do udostępniania filmów lub platformy do przechowywania i udostępniania plików oraz zarządzanie tymi platformami - Odpowiedzialność operatora za naruszenia praw własności intelektualnej dokonywane przez użytkowników jego platformy - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 3 i art. 8 ust. 3 - Pojęcie „publicznego udostępniania” - Dyrektywa 2000/31/WE - Artykuły 14 i 15 - Przesłanki korzystania ze zwolnienia od odpowiedzialności - Brak wiadomości o konkretnych naruszeniach - Zawiadomienie o takich naruszeniach jako warunek uzyskania nakazu sądowego)
      (2021/C 320/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Frank Peterson (C-682/18); Elsevier Inc. (C-683/18)

         Strona pozwana: Google LLC, YouTube LLC, YouTube Inc., Google Germany GmbH (C-682/18); Cyando AG (C-683/18)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/29/WE z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że operator platformy do udostępniania filmów lub platformy do przechowywania i udostępniania plików, na której użytkownicy mogą bezprawnie podawać do publicznej wiadomości treści chronione, nie dokonuje „publicznego udostępniania” tych treści w rozumieniu tego przepisu, chyba że przyczynia się – w inny sposób niż samo udostępnienie tej platformy – do publicznego udostępniania takich treści z naruszeniem prawa autorskiego. Jest tak zwłaszcza w przypadku, gdy ów operator posiada wiarygodne wiadomości o bezprawnym udostępnieniu treści chronionych prawem autorskim na swojej platformie, a mimo to niezwłocznie ich nie usuwa lub nie blokuje do nich dostępu, bądź gdy ów operator, mimo iż wie lub powinien wiedzieć, że co do zasady użytkownicy jego platformy bezprawnie podają do publicznej wiadomości treści chronione za jej pośrednictwem, nie wdraża odpowiednich rozwiązań technicznych, których można oczekiwać od operatora wykazującego należytą staranność w jego sytuacji, w celu wiarygodnego i skutecznego przeciwdziałania naruszeniom praw autorskich na tej platformie, bądź też gdy ów operator uczestniczy w wyborze treści chronionych bezprawnie udostępnianych publicznie, udostępnia na swojej platformie specjalne narzędzia umożliwiające bezprawne udostępnianie takich treści lub świadomie wspiera takie udostępnianie, o czym może świadczyć przyjęty przez tego operatora model biznesowy, który zachęca użytkowników jego platformy do bezprawnego publicznego udostępniania na niej chronionych treści.

                  2)

                  Artykuł 14 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym) należy interpretować w ten sposób, że działalność operatora platformy do udostępniania filmów lub platformy do przechowywania i udostępniania plików jest objęta zakresem stosowania tego przepisu, pod warunkiem że operator ten nie odgrywa aktywnej roli, dzięki której ma informacje o treściach zamieszczonych na jego platformie i może je kontrolować.
                  Artykuł 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2000/31 należy interpretować w ten sposób, że brak możliwości skorzystania przez operatora – w oparciu o ten przepis – ze zwolnienia od odpowiedzialności przewidzianego w tym art. 14 ust. 1, jest uzależniony od posiadania przez niego wiadomości o konkretnych bezprawnych działaniach ze strony użytkowników tej platformy dotyczących zamieszczonych na niej treści chronionych.

                  3)

                  Artykuł 8 ust. 3 dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie sytuacji, w której podmiot praw autorskich może na podstawie prawa krajowego uzyskać nakaz sądowy przeciwko pośrednikowi, którego usługi zostały wykorzystane przez osobę trzecią do naruszenia przysługujących mu praw bez wiedzy owego pośrednika w rozumieniu art. 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2000/31, dopiero wówczas, gdy przed wszczęciem postępowania sądowego ów pośrednik został powiadomiony o tym naruszeniu i nie podjął niezwłocznie działań, aby usunąć dane treści lub zablokować do nich dostęp i zapewnić, by takie naruszenia nie powtarzały się. Do sądów krajowych należy jednakże zapewnienie, aby stosowanie takiego warunku nie powodowało opóźnienia rzeczywistego zaprzestania naruszenia w sposób powodujący nieproporcjonalną szkodę dla tego podmiotu.

         (1)  Dz.U. C 82 z 4.3.2019.


title: Sprawa C-439/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Satversmes tiesa – Łotwa) – Postępowanie wszczęte przez B [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych – Rozporządzenie (UE) 2016/679 – Artykuły 5, 6 i 10 – Ustawodawstwo krajowe przewidujące publiczny dostęp do danych osobowych dotyczących punktów karnych za wykroczenia drogowe – Legalność – Pojęcie „danych osobowych dotyczących wyroków skazujących i naruszeń prawa” – Ujawnienie w celu poprawy bezpieczeństwa na drogach – Prawo publicznego dostępu do dokumentów urzędowych – Wolność informacji – Pogodzenie z prawami podstawowymi do poszanowania życia prywatnego i ochrony danych osobowych – Ponowne wykorzystywanie danych – Artykuł 267 TFUE – Skutki w czasie orzeczenia prejudycjalnego – Przysługująca sądowi konstytucyjnemu państwa członkowskiego możliwość utrzymania w mocy skutków prawnych ustawodawstwa krajowego niezgodnego z prawem Unii – Zasady pierwszeństwa prawa Unii i pewności prawa]

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Satversmes tiesa – Łotwa) – Postępowanie wszczęte przez B
      (Sprawa C-439/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych - Rozporządzenie (UE) 2016/679 - Artykuły 5, 6 i 10 - Ustawodawstwo krajowe przewidujące publiczny dostęp do danych osobowych dotyczących punktów karnych za wykroczenia drogowe - Legalność - Pojęcie „danych osobowych dotyczących wyroków skazujących i naruszeń prawa” - Ujawnienie w celu poprawy bezpieczeństwa na drogach - Prawo publicznego dostępu do dokumentów urzędowych - Wolność informacji - Pogodzenie z prawami podstawowymi do poszanowania życia prywatnego i ochrony danych osobowych - Ponowne wykorzystywanie danych - Artykuł 267 TFUE - Skutki w czasie orzeczenia prejudycjalnego - Przysługująca sądowi konstytucyjnemu państwa członkowskiego możliwość utrzymania w mocy skutków prawnych ustawodawstwa krajowego niezgodnego z prawem Unii - Zasady pierwszeństwa prawa Unii i pewności prawa)
      (2021/C 320/03)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Satversmes tiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: B

         przy udziale: Latvijas Republikas Saeima

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych) należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do przetwarzania danych osobowych dotyczących punktów karnych nakładanych na kierowców pojazdów za wykroczenia drogowe.

                  2)

                  Przepisy rozporządzenia (UE) 2016/679, a w szczególności jego art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 lit. e) i art. 10, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, które nakładają na organ publiczny prowadzący rejestr, w którym wpisywane są punkty karne nakładane na kierowców pojazdów za wykroczenia drogowe, obowiązek publicznego ujawniania tych danych, nie przewidują zaś obowiązku wykazania przez osobę żądającą dostępu szczególnego interesu w ich uzyskaniu.

                  3)

                  Przepisy rozporządzenia (UE) 2016/679, a w szczególności jego art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 lit. e) i art. 10, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, które zezwalają organowi publicznemu prowadzącemu rejestr, w którym wpisywane są punkty karne nakładane na kierowców pojazdów za wykroczenia drogowe, na ujawnianie tych danych podmiotom gospodarczym w celu ponownego wykorzystania.

                  4)

                  Zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona temu, by trybunał konstytucyjny państwa członkowskiego, do którego wniesiono skargę na ustawodawstwo krajowe, które w świetle orzeczenia Trybunału wydanego w przedmiocie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym okazuje się niezgodne z prawem Unii, postanowił w oparciu o zasadę pewności prawa, że skutki prawne tego ustawodawstwa zostaną utrzymane do dnia ogłoszenia przez ten sąd wyroku, którym ostatecznie rozstrzygnie on tę skargę konstytucyjną.

         (1)  Dz.U. C 280 z 19.8.2019.


title: Sprawa C-550/19: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 24 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n° 14 de Madrid – Hiszpania) – EV / Obras y Servicios Públicos S.A., Acciona Agua, S.A. [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 1999/70/WE – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Klauzula 5 – Środki mające na celu zapobieganie nadużyciom wynikającym z zawierania kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy na czas określony – Kolejne umowy o pracę na czas określony w sektorze budowlanym zwane „fijos de obra” – Pojęcie „obiektywnych powodów” uzasadniających odnowienie takich umów – Dyrektywa 2001/23/WE – Artykuł 1 ust. 1 – Przejęcie przedsiębiorstwa – Artykuł 3 ust. 1 – Ochrona praw pracowniczych – Wstąpienie w prawa i obowiązki wynikające z umów o pracę mające zastosowanie na podstawie postanowień układu zbiorowego – Układ zbiorowy ograniczający prawa i obowiązki przejętych pracowników do praw i obowiązków wynikających z ostatniej umowy zawartej z przedsiębiorstwem występującym z zamówienia publicznego]

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/4

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 24 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 14 de Madrid – Hiszpania) – EV / Obras y Servicios Públicos S.A., Acciona Agua, S.A.
      (Sprawa C-550/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 5 - Środki mające na celu zapobieganie nadużyciom wynikającym z zawierania kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy na czas określony - Kolejne umowy o pracę na czas określony w sektorze budowlanym zwane „fijos de obra” - Pojęcie „obiektywnych powodów” uzasadniających odnowienie takich umów - Dyrektywa 2001/23/WE - Artykuł 1 ust. 1 - Przejęcie przedsiębiorstwa - Artykuł 3 ust. 1 - Ochrona praw pracowniczych - Wstąpienie w prawa i obowiązki wynikające z umów o pracę mające zastosowanie na podstawie postanowień układu zbiorowego - Układ zbiorowy ograniczający prawa i obowiązki przejętych pracowników do praw i obowiązków wynikających z ostatniej umowy zawartej z przedsiębiorstwem występującym z zamówienia publicznego)
      (2021/C 320/04)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Social no 14 de Madrid

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: EV

         Strona pozwana: Obras y Servicios Públicos S.A., Acciona Agua, S.A.

         Sentencja

                  1)

                  Klauzulę 5 pkt 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), należy interpretować w ten sposób, że do sądu krajowego należy dokonanie oceny, zgodnie z wszystkimi mającymi zastosowanie regułami prawa krajowego, czy ograniczenie do trzech kolejnych lat, bez szczególnych warunków, zatrudnienia pracowników na czas określony na mocy umów zwanych „fijos de obra” przez to samo przedsiębiorstwo w różnych znajdujących się w tej samej prowincji miejscach pracy i przyznanie tym pracownikom świadczenia z tytułu rozwiązania stosunku pracy – przy założeniu, że ów sąd krajowy stwierdzi, iż faktycznie przyjęto owe środki wobec wspomnianych pracowników – stanowią odpowiednie środki w celu zapobieżenia i, w danym wypadku, karania nadużyć wynikających z zawierania kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy na czas określony lub „równoważne rozwiązania prawne” w rozumieniu tej klauzuli 5 pkt 1. W każdym wypadku takie ustawodawstwo krajowe nie może być stosowane przez organy danego państwa członkowskiego w taki sposób, iż odnowienie kolejnych umów o pracę na czas określony zwanych „fijos de obra” zostanie uznane za uzasadnione „obiektywnymi powodami” w rozumieniu klauzuli 5 pkt 1 lit. a) tego porozumienia ramowego jedynie ze względu na to, że każda z tych umów jest co do zasady zawierana w celu wykonania konkretnych robót budowlanych, niezależnie od czasu ich trwania, ponieważ takie ustawodawstwo krajowe nie uniemożliwiałoby w praktyce danemu pracodawcy zaspokojenia poprzez takie odnowienie stałych długookresowych potrzeb kadrowych.

                  2)

                  Artykuł 3 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na mocy którego przy przejęciu pracowników w ramach zamówień publicznych prawa i obowiązki przejętego pracownika, jakich musi przestrzegać przedsiębiorstwo przystępujące do zamówienia, ograniczają się wyłącznie do praw i obowiązków wynikających z ostatniej umowy, jaką ten pracownik zawarł z przedsiębiorstwem występującym z zamówienia publicznego, pod warunkiem że stosowanie tego uregulowania nie skutkuje postawieniem wspomnianego pracownika w mniej korzystnej sytuacji jedynie ze względu na to przejęcie, co powinien ustalić sąd odsyłający.

         (1)  Dz.U. C 77 z 9.3.2020.


title: Sprawa C-559/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 czerwca 2021 r. – Komisja Europejska / Królestwo Hiszpanii [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuł 258 TFUE – Chroniony obszar przyrodniczy Doñana (Hiszpania) – Dyrektywa 2000/60/WE – Ramy polityki wodnej Unii Europejskiej – Artykuł 4 ust. 1 lit. b) ppkt (i), art. 5, art. 11 ust. 1, art. 11 ust. 3 lit. a), c) i e) i art. 11 ust. 4 – Pogorszenie się stanu części wód podziemnych – Brak dalszej charakterystyki części wód podziemnych, które określono jako zagrożone pogorszeniem się stanu – Odpowiednie środki podstawowe i dodatkowe – Dyrektywa 92/43/EWG – Artykuł 6 ust. 2 – Pogorszenie się stanu siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków]

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/5

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 czerwca 2021 r. – Komisja Europejska / Królestwo Hiszpanii
      (Sprawa C-559/19) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 258 TFUE - Chroniony obszar przyrodniczy Doñana (Hiszpania) - Dyrektywa 2000/60/WE - Ramy polityki wodnej Unii Europejskiej - Artykuł 4 ust. 1 lit. b) ppkt (i), art. 5, art. 11 ust. 1, art. 11 ust. 3 lit. a), c) i e) i art. 11 ust. 4 - Pogorszenie się stanu części wód podziemnych - Brak dalszej charakterystyki części wód podziemnych, które określono jako zagrożone pogorszeniem się stanu - Odpowiednie środki podstawowe i dodatkowe - Dyrektywa 92/43/EWG - Artykuł 6 ust. 2 - Pogorszenie się stanu siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków)
      (2021/C 320/05)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Hermes, E. Manhaeve i E. Sanfrutos Cano, następnie C. Hermes, E. Manhaeve i M. Jáuregui Gómez, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo L. Aguilera Ruiz, następnie J. Rodríguez de la Rúa Puig i M.-J. Ruiz Sánchez, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim:

                              —

                              na podstawie art. 5 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, zmienionej dyrektywą Rady 2013/64/UE z dnia 17 grudnia 2013 r., w związku z pkt 2.2 załącznika II do dyrektywy 2000/60, ponieważ nie uwzględniło nielegalnego poboru wody i poboru wody służącego do zaopatrywania obszarów miejskich przy szacowaniu poboru wód podziemnych w regionie Doñana (Hiszpania) w ramach dalszej charakterystyki w Plan Hidrológico del Guadalquivir 2015–2021 (planie hydrologicznym dla Gwadalkiwiru na lata 2015–2021), zatwierdzonym przez Real Decreto 1/2016 por el que se aprueba la revisión de los Planes Hidrológicos de las demarcaciones hidrográficas del Cantábrico Occidental, Guadalquivir, Ceuta, Melilla, Segura y Júcar, y de la parte española de las demarcaciones hidrográficas del Cantábrico Oriental, Miño-Sil, Duero, Tajo, Guadiana y Ebro (dekret królewski 1/2016 zatwierdzający rewizję planów hydrologicznych dla obszarów dorzeczy Kantabrii Zachodniej, Gwadalkiwiru, Ceuty, Melilli, Segury i Júcar, jak również hiszpańskiej części obszarów dorzeczy Kantabrii Wschodniej, Miño-Sil, Duero, Tagu, Gwadiany i Ebro) z dnia 8 stycznia 2016 r.;

                              —

                              na podstawie art. 11 dyrektywy 2000/60 w związku z jej art. 4 ust. 1 lit. c), ponieważ nie przewidziało w programie środków opracowanym w ramach planu hydrologicznego dla Gwadalkiwiru na lata 2015–2021 żadnych środków celem zapobieżenia zakłóceniom w chronionych typach siedlisk znajdujących się na obszarze chronionym „Doñana”, oznaczonym kodem ZEPA/LIC ES0000024, które wynikają z poboru wód podziemnych na potrzeby strefy turystycznej Matalascañas (Hiszpania), oraz

                              —

                              na podstawie art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, ponieważ nie przyjęło odpowiednich środków celem uniknięcia istotnych zakłóceń w chronionych typach siedlisk na obszarze chronionym „Doñana”, oznaczonym kodem ZEPA/LIC ES0000024, na obszarze chronionym „Doñana Norte y Oeste”, oznaczonym kodem ZEPA/LIC ES6150009, i na obszarze chronionym „Dehesa del Estero y Montes de Moguer”, oznaczonym kodem ZEC ES6150012, powodowanych przez pobór wód podziemnych na chronionym obszarze przyrodniczym Doñana od dnia 19 lipca 2006 r.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Komisja Europejska i Królestwo Hiszpanii pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 348 z 14.10.2019.