title: Sprawa T-695/17: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2017 r. – Włochy / Komisja

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/51

         Skarga wniesiona w dniu 9 października 2017 r. – Włochy / Komisja
   (Sprawa T-695/17)
   (2017/C 424/75)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik i P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursach otwartych – EPSO/AD/343/17 – Tłumacze pisemni (AD 5) języka niemieckiego (DE) – EPSO/AD/344/17 – Tłumacze pisemni (AD 5) języka francuskiego (FR) – EPSO/AD/345/17 – Tłumacze pisemni (AD 5) języka włoskiego (IT) – EPSO/AD/346/17 – Tłumacze pisemni (AD 5) języka niderlandzkiego (NL) opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 13 lipca 2017 r., nr C 224 A.

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 263, 264, 266 TFUE

                           —

                           Komisja naruszyła powagę wyroku Trybunału w sprawie C-566/10 P i wyroku Sądu z dnia 24 września 2015 r. w sprawach T-124/13 i T-191/13, które stwierdzają nieważność ogłoszeń ograniczających jedynie do angielskiego, francuskiego i niemieckiego języki, które uczestnicy konkursów otwartych Unii mogą wskazać jako drugi język.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 342 TFUE; art. 1 i 6 rozporządzenia 1/58.

                           —

                           Republika Włoska podnosi w tym względzie, że poprzez ograniczenie możliwości wyboru przez uczestników konkursów otwartych Unii drugiego języka do trzech języków, Komisja w praktyce ustanowiła nowy system językowy instytucji, wkraczając w zakres wyłącznych kompetencji Rady w tej dziedzinie.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 12 WE, obecnie art. 18 TFUE; art. 22 Karty praw podstawowych Unii; art. 6 pkt 3 TUE; art. 1 ust. 2 i 3 załącznika III do regulaminu pracowniczego urzędników; art. 1 i 6 rozporządzenia 1/58; art. 1d pkt 1 i 6, art. 27 pkt 2, art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego urzędników.

                           —

                           Republika Włoska podnosi w tym względzie, że ograniczenie językowe wprowadzone przez Komisję jest dyskryminujące, ponieważ wspomniane przepisy zabraniają ustanawiania względem obywateli Unii i samych urzędników instytucji ograniczeń językowych nieprzewidzianych ogólnie i obiektywnie przez dotychczas nieprzyjęte regulaminy instytucji, o których mowa w art. 6 rozporządzenia 1/58 i zabraniają wprowadzania takich ograniczeń przy braku szczególnego i uzasadnionego interesu służby.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 6 ust. 3 TUE w części, w której postanowienie to ustanawia zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań jako prawa podstawowego wynikającego z tradycji konstytucyjnych wspólnych państwom członkowskim.

                           —

                           Republika Włoska podnosi w tym względzie, że Komisja naruszyła oczekiwania obywateli dotyczące możliwości wyboru jako drugiego języka któregokolwiek z języków Unii jak miało to miejsce do 2007 r. i co wyraźnie stwierdzono w wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-566/10 P

               5.

               Zarzut piąty dotyczący nadużycia władzy i naruszenia istotnych przepisów odnoszących się do charakteru i celu ogłoszeń o konkursach a w szczególności art. 1d ust. 1 i 6, art. 28 lit. f), 27 pkt 2, art. 34 ust. 3 i art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego urzędników oraz naruszenia zasady proporcjonalności.

                           —

                           Republika Włoska twierdzi w tym zakresie, że poprzez ograniczenie zawczasu i w sposób ogólny liczby języków jakie mogą być wybrane do dwóch, Komisja faktycznie umieściła przed etapem ogłoszenia i sprawdzania wymogów dopuszczalności kontrolę umiejętności językowych kandydatów, która to kontrola powinna zostać przeprowadzona w ramach konkursu. W taki sposób decydujące znaczenie uzyskały umiejętności językowe a nie umiejętności zawodowe.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 18 i 24 ust. 4 TFUE, art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; art. 2 rozporządzenia 1/58 i art. 1d ust. 1 i 6 regulaminu pracowniczego urzędników.

                           —

                           Republika Włoska podnosi w tym względzie, że wskutek przewidzenia, iż wnioski o uczestnictwo należy obowiązkowo wysłać w języku angielskim, francuskim lub niemieckim oraz że w tym samym języku EPSO wysyłać będzie kandydatom powiadomienia o przebiegu konkursu, doszło do naruszenia prawa obywateli Unii do porozumiewania się we własnym języku z instytucjami i wystąpiła dalsza dyskryminacja z uszczerbkiem dla osób niewykazujących gruntownej znajomości tych trzech języków.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia art. 1 i 6 rozporządzenia 1/58; art. 1d ust. 1 i 6, oraz art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego urzędników, art. 1 ust. 1 lit. f) załącznika III do regulaminu pracowniczego urzędników; i art. 296 ust. 2 TFUE oraz naruszenia zasady proporcjonalności i zniekształcenia okoliczności faktycznych

                           —

                           Republika Włoska podnosi w tym względzie, że Komisja uzasadniła ograniczenie do trzech języków wymogiem, aby nowozatrudnione osoby były szybko w stanie porozumiewać się w instytucjach. Owo uzasadnienie zniekształca okoliczności faktyczne albowiem trzy omawiane języki nie są najczęściej wykorzystywane w komunikacji pomiędzy różnymi grupami językowymi w instytucjach a ponadto jest nieproporcjonalne w stosunku do ograniczenia prawa podstawowego takiego jak prawo do niebycia dyskryminowanym pod względem językowym, w sytuacji gdy istnieją mniej restrykcyjne systemy pozwalające zapewnić szybką komunikację wewnętrzną w instytucjach.


title: Sprawa T-545/17: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Afectados Banco Popular / SRB

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/38

         Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Afectados Banco Popular / SRB
   (Sprawa T-545/17)
   (2017/C 424/56)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Afectados Banco Popular (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: I. Ferrer-Bonsoms Millet, adwokat)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, uznanie dokonanych transakcji za bezskuteczne i przywrócenie własności Banco Popular Español S.A. akcjonariuszom i posiadaczom obligacji, których dotyczy decyzja, do sytuacji przed interwencją.

               —

               W przypadku gdyby powyższe nie było możliwe, uznanie w każdym wypadku zamiany obligacji na akcje za bezskuteczną i utrzymanie posiadaczy obligacji w sytuacji, w jakiej znajdowali się oni w dniu 6 czerwca 2017 r. i zasądzenie na rzecz właścicieli akcji zapłaty odszkodowania odpowiadającego rzeczywistej wartości banku, a zatem akcji, w dniu 30 czerwca 2016 r.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/ Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa T-431/16: Wyrok Sądu z dnia 26 października 2017 r. – VIMC / Komisja [Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Rynek usług prywatnej opieki medycznej — Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Decyzja w sprawie odrzucenia skargi do Komisji — Rozpatrzenie sprawy przez organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego]

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/31

         Wyrok Sądu z dnia 26 października 2017 r. – VIMC / Komisja
   (Sprawa T-431/16) (1)

   ([Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Rynek usług prywatnej opieki medycznej - Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Decyzja w sprawie odrzucenia skargi do Komisji - Rozpatrzenie sprawy przez organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego])
   (2017/C 424/45)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: VIMC – Vienna International Medical Clinic GmbH (Kulmbach, Niemcy) (przedstawiciele: R. Bramerdorfer i H. Grubmüller, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Dawes i C. Vollrath, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniesiona na podstawie art. 263 TFUE skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2016) 3351 final z dnia 27 maja 2016 r., w której Komisja odrzuciła skargę do tej instytucji wniesioną przez stronę skarżącą w sprawie naruszenia art. 102 TFUE, którego miały się dopuścić Wirtschaftskammer Österreich (WKO, austriacka izba gospodarcza) lub Fachverband der Gesundheitsbetriebe (stowarzyszenie zawodowe przedsiębiorstw z sektora ochrony zdrowia, Austria) (sprawa AT.40231 – VIMC/WK&FGB).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               VIMC – Vienna International Medical Clinic GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 371 z 10.10.2016.


title: Sprawa C-524/17 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 26 czerwca 2017 r. w sprawie T-182/16, L’Oréal / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 30 sierpnia 2017 r. przez L’Oréal

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/19

         Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 26 czerwca 2017 r. w sprawie T-182/16, L’Oréal / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 30 sierpnia 2017 r. przez L’Oréal
   (Sprawa C-524/17 P)
   (2017/C 424/27)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: L’Oréal (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan oraz P. Péters)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO); Guinot

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 26 czerwca 2017 r. w sprawie T-182/16, EU:T:2017:448;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania; oraz

               —

               postanowienie, iż rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie; ewentualnie obciążenie EUIPO kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem skarżącej Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne i przedstawione mu przez nią argumenty oraz naruszył art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1; sprostowania: Dz.U. 2016, L 79, s. 44; Dz.U. 2016, L 261, s. 10).


title: Sprawa T-702/14: Skarga wniesiona w dniu 12 października 2017 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi / EUIPO – Papouis Dairies (Papouis Halloumi)

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/53

         Skarga wniesiona w dniu 12 października 2017 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi / EUIPO – Papouis Dairies (Papouis Halloumi)
   (Sprawa T-702/14)
   (2017/C 424/76)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: V. Marsland, solicitor, oraz S. Malynicz, QC)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Papouis Dairies LTD (Nikozja, Cypr)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Papouis Dairies LTD

      Sporny znak towarowy: Graficzny kolorowy unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „Papouis Halloumi” – zgłoszenie nr 11 176 344

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 sierpnia 2017 r. w sprawie R 2782/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO oraz drugiej strony kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-231/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg – Niemcy) – Merck KGaA / Merck & Co. Inc., Merck Sharp & Dohme Corp, MSD Sharp & Dohme GmbH [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Znak towarowy Unii Europejskiej — Artykuł 109 ust. 1 — Powództwa cywilne na podstawie unijnych znaków towarowych i krajowych znaków towarowych — Zawisłość sprawy — Pojęcie „tej samej podstawy” — Używanie określenia „Merck” w nazwach domen i na platformach mediów społecznościowych w Internecie — Powództwo oparte na unijnym znaku towarowym poprzedzone powództwem opartym na krajowym znaku towarowym — Uznanie przez sąd swej niewłaściwości — Zakres]

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg – Niemcy) – Merck KGaA / Merck & Co. Inc., Merck Sharp & Dohme Corp, MSD Sharp & Dohme GmbH
   (Sprawa C-231/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Znak towarowy Unii Europejskiej - Artykuł 109 ust. 1 - Powództwa cywilne na podstawie unijnych znaków towarowych i krajowych znaków towarowych - Zawisłość sprawy - Pojęcie „tej samej podstawy” - Używanie określenia „Merck” w nazwach domen i na platformach mediów społecznościowych w Internecie - Powództwo oparte na unijnym znaku towarowym poprzedzone powództwem opartym na krajowym znaku towarowym - Uznanie przez sąd swej niewłaściwości - Zakres])
   (2017/C 424/08)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Merck KGaA

      Strona pozwana: Merck & Co. Inc., Merck Sharp & Dohme Corp, MSD Sharp & Dohme GmbH

      Sentencja

               1)

               Artykuł 109 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy dwa powództwa o stwierdzenie naruszenia, oparte, odpowiednio, na krajowym znaku towarowym i na unijnym znaku towarowym, zostały wytoczone między tymi samymi stronami przed sądami różnych państw członkowskich, ustanowiona w tym przepisie przesłanka dotycząca istnienia „tej samej podstawy” jest spełniona wyłącznie w zakresie, w jakim powództwa te dotyczą naruszenia podnoszonego w odniesieniu do identycznych – krajowego i unijnego – znaków towarowych na terytorium tych samych państw członkowskich.

               2)

               Artykuł 109 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy powództwa o stwierdzenie naruszenia – pierwsze oparte na krajowym znaku towarowym i dotyczące naruszenia podnoszonego w odniesieniu do terytorium jednego z państw członkowskich, a drugie oparte na unijnym znaku towarowym i dotyczące naruszenia podnoszonego w odniesieniu do całego terytorium Unii – zostały wytoczone między tymi samymi stronami przed sądami różnych państw członkowskich, sąd, przed którym wytoczono powództwo w drugiej kolejności, powinien uznać swoją niewłaściwość w zakresie dotyczącym rozpoznania części sporu mającej związek z terytorium państwa członkowskiego, którego dotyczy powództwo o stwierdzenie naruszenia wniesione przed sąd, przed którym najpierw wytoczono powództwo.

               3)

               Artykuł 109 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 należy interpretować w ten sposób, że ustanowiona w nim przesłanka dotycząca „tej samej podstawy” nie jest już spełniona, jeżeli w następstwie częściowego cofnięcia – pod warunkiem że zostało ono dokonane skutecznie – powództwa o stwierdzenie naruszenia opartego na unijnym znaku towarowym i mającego początkowo na celu zakazanie używania tego znaku na terytorium Unii, w przypadku gdy to cofnięcie dotyczy terytorium państwa członkowskiego objętego powództwem wniesionym przed sąd, przed którym najpierw wytoczono powództwo, opartym na krajowym znaku towarowym i mającym na celu zakazanie używania tego znaku na terytorium krajowym, rozpatrywane powództwa nie dotyczą już naruszenia podnoszonego w odniesieniu do identycznych – krajowego i unijnego – znaków towarowych na terytorium tych samych państw członkowskich.

               4)

               Artykuł 109 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku identyczności unijnego znaku towarowego z krajowym znakiem towarowym sąd, przed którym wytoczono powództwo w drugiej kolejności, powinien uznać swoją niewłaściwość na rzecz sądu, przed którym najpierw wytoczono powództwo, wyłącznie w takim zakresie, w jakim wspomniane znaki są ważne dla identycznych towarów lub usług.

      (1)  Dz.U. C 279 z 1.8.2016.


title: Sprawa T-555/17: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2017 r. – TW i in. / SRB

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/39

         Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2017 r. – TW i in. / SRB
   (Sprawa T-555/17)
   (2017/C 424/57)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: TW, TY, UA i UB (przedstawiciel: L. Chen Chen, adwokat)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Uznanie za wniesioną niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji [SRB] o obniżeniu wartości kapitału zakładowego Banco Popular Español S.A. do 0 EUR i o zbyciu następnie tej instytucji na rzecz Banco de Santander S.A. za 1 EUR oraz, po zbadaniu całej dostępnej urzędowo dokumentacji i po dokonaniu oceny wskazanych przyczyn, stwierdzenie nieważność decyzji podjętej przez SRB opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 7 czerwca 2017 r.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/ Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa C-281/16: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – Vereniging Hoekschewaards Landschap / Staatssecretaris van Economische Zaken [O desłanie prejudycjalne — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Decyzja wykonawcza (UE) 2015/72 — Wykaz terenów atlantyckiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty — Zmniejszenie powierzchni terenu — Błąd naukowy — Ważność]

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – Vereniging Hoekschewaards Landschap / Staatssecretaris van Economische Zaken
   (Sprawa C-281/16) (1)

   ([O desłanie prejudycjalne - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Decyzja wykonawcza (UE) 2015/72 - Wykaz terenów atlantyckiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty - Zmniejszenie powierzchni terenu - Błąd naukowy - Ważność])
   (2017/C 424/09)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vereniging Hoekschewaards Landschap

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Economische Zaken

      Sentencja

   Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2015/72 z dnia 3 grudnia 2014 r. w sprawie przyjęcia ósmego zaktualizowanego wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na atlantycki region biogeograficzny jest nieważna w zakresie, w jakim mocą tego aktu teren Haringvliet (NL 1000015) został włączony do tego wykazu bez uwzględnienia polderu Leenheeren jako części wskazanego terenu.

      (1)  Dz.U. C 279 z 1.8.2016.


title: Sprawa C-525/17 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 26 czerwca 2017 r. w sprawie T-183/16, L’Oréal / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 30 sierpnia 2017 r. przez L’Oréal

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/19

         Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 26 czerwca 2017 r. w sprawie T-183/16, L’Oréal / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 30 sierpnia 2017 r. przez L’Oréal
   (Sprawa C-525/17 P)
   (2017/C 424/28)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: L’Oréal (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan oraz P. Péters)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO); Guinot

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 26 czerwca 2017 r. w sprawie T-183/16, EU:T:2017:449;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania; oraz

               —

               postanowienie, iż rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie; ewentualnie obciążenie EUIPO kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem skarżącej Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne i przedstawione mu przez nią argumenty oraz naruszył art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1; sprostowania: Dz.U. 2016, L 79, s. 44; Dz.U. 2016, L 261, s. 10).


title: Sprawa C-295/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo de Murcia – Hiszpania) – Europamur Alimentación SA / Dirección General de Comercio y Protección del Consumidor de la Comunidad Autónoma de la Región de Murcia (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona konsumentów — Dyrektywa 2005/29/WE — Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów — Zakres stosowania tej dyrektywy — Sprzedaż dokonywana przez hurtowników na rzecz sprzedawców detalicznych — Właściwość Trybunału — Przepisy krajowe przewidujące ogólny zakaz sprzedaży ze stratą — Wyjątki oparte na kryteriach niewymienionych we wspomnianej dyrektywie)

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/8

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo de Murcia – Hiszpania) – Europamur Alimentación SA / Dirección General de Comercio y Protección del Consumidor de la Comunidad Autónoma de la Región de Murcia
   (Sprawa C-295/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2005/29/WE - Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów - Zakres stosowania tej dyrektywy - Sprzedaż dokonywana przez hurtowników na rzecz sprzedawców detalicznych - Właściwość Trybunału - Przepisy krajowe przewidujące ogólny zakaz sprzedaży ze stratą - Wyjątki oparte na kryteriach niewymienionych we wspomnianej dyrektywie))
   (2017/C 424/10)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado Contencioso-Administrativo de Murcia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Europamur Alimentación SA

      Strona pozwana: Dirección General de Comercio y Protección del Consumidor de la Comunidad Autónoma de la Región de Murcia

      Sentencja

   Dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywę o nieuczciwych praktykach handlowych”) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak przepis rozpatrywany w postępowaniu głównym, który wprowadza ogólny zakaz oferowania i sprzedaży towarów ze stratą oraz który przewiduje powody uzasadniające odstępstwa od tego zakazu oparte na kryteriach niewymienionych w tej dyrektywie.

      (1)  Dz.U. C 305 z 22.8.2016.


title: Sprawa T-551/16: Wyrok Sądu z dnia 25 października 2017 r. – Lucaccioni/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Narażenie na działanie azbestu i innych substancji — Choroba zawodowa — Artykuł 73 regulaminu pracowniczego — Wspólne zasady ubezpieczenia od ryzyka wypadku i choroby zawodowej — Artykuł 14 — Artykuł 266 TFUE — Nadużycie władzy — Komisja lekarska — Zasada kolegialności — Naruszenie mandatu komisji lekarskiej — Obowiązek uzasadnienia — Skarga o zadośćuczynienie — Czas trwania postępowania — Krzywda)

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/32

         Wyrok Sądu z dnia 25 października 2017 r. – Lucaccioni/Komisja
   (Sprawa T-551/16) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Narażenie na działanie azbestu i innych substancji - Choroba zawodowa - Artykuł 73 regulaminu pracowniczego - Wspólne zasady ubezpieczenia od ryzyka wypadku i choroby zawodowej - Artykuł 14 - Artykuł 266 TFUE - Nadużycie władzy - Komisja lekarska - Zasada kolegialności - Naruszenie mandatu komisji lekarskiej - Obowiązek uzasadnienia - Skarga o zadośćuczynienie - Czas trwania postępowania - Krzywda))
   (2017/C 424/46)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Arnaldo Lucaccioni (San Benedetto del Tronto, Włochy) (przedstawiciele: początkowo adwokat M. Velardo, następnie adwokat L. Gialluca)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr i G. Gattinara, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferrę)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 czerwca 2014 r. w sprawie przyznania skarżącemu jedynie o 20 % wyższego dodatku ryczałtowego, o którym mowa w art. 14 wspólnych zasad ubezpieczenia urzędników Wspólnot Europejskich od ryzyka wypadku i choroby zawodowej, w następstwie wniosku skarżącego z dnia 7 czerwca 2000 r. oraz o zadośćuczynienie za krzywdę, której rzekomo doznał skarżący.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 26 czerwca 2014 r. w sprawie przyznania Arnaldo Lucaccioniemu o 20 % wyższego dodatku ryczałtowego na podstawie art. 14 wspólnych zasad ubezpieczenia urzędników Wspólnot Europejskich od ryzyka wypadku i choroby zawodowej.

               2)

               Komisja wypłaci A. Lucaccioniemu zadośćuczynienie w wysokości 5 000 EUR za wyrządzoną mu krzywdę.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015 (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-74/15 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).


title: Sprawa C-303/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Solar Electric Martinique / Ministre des Finances et des Comptes publics (Odesłanie prejudycjalne — Szósta dyrektywa VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Roboty budowlane — Francuskie departamenty zamorskie — Przepisy znajdujące zastosowanie za pośrednictwem prawa krajowego — Transakcja sprzedaży i montażu na budynkach — Zakwalifikowanie jako jedna transakcja — Brak właściwości)

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/8

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Solar Electric Martinique / Ministre des Finances et des Comptes publics
   (Sprawa C-303/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Szósta dyrektywa VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Roboty budowlane - Francuskie departamenty zamorskie - Przepisy znajdujące zastosowanie za pośrednictwem prawa krajowego - Transakcja sprzedaży i montażu na budynkach - Zakwalifikowanie jako jedna transakcja - Brak właściwości))
   (2017/C 424/11)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Solar Electric Martinique

      Strona pozwana: Ministre des Finances et des Comptes publics

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie przedstawione przez Conseil d’État (radę stanu, Francja) postanowieniem z dnia 20 maja 2016 r.

      (1)  Dz.U. C 287 z 8.8.2016.


title: Sprawa T-704/17: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2017 r. – Hiszpania / Komisja

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/53

         Skarga wniesiona w dniu 9 października 2017 r. – Hiszpania / Komisja
   (Sprawa T-704/17)
   (2017/C 424/77)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: M. García-Valdecasas Dorrego, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności konkursu.

               —

               Obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty:

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 1 i 2 rozporządzenia 1/58 i art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 1d regulaminu pracowniczego urzędników z uwagi na ograniczenie systemu komunikacji pomiędzy EPSO i kandydatem wyłącznie do języka angielskiego, francuskiego i niemieckiego w tym w odniesieniu do formularza zgłoszeniowego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 1 i 6 rozporządzenia 1/58 i art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 1d ust. 1 i 6 regulaminu pracowniczego urzędników z uwagi na nieuzasadnione ograniczenie możliwości wyboru drugiego języka do trzech języków, którymi są angielski, francuski i niemiecki z wyłączeniem pozostałych języków urzędowych Unii Europejskiej i ponieważ w opcji 1 trzeci język ogranicza się do angielskiego, francuskiego i niemieckiego z wyłączeniem pozostałych języków urzędowych Unii Europejskiej.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący okoliczności, iż wybór języka angielskiego, francuskiego i niemieckiego ma charakter arbitralny i prowadzi do dyskryminacji pod względem językowym zakazanej przez art. 1 rozporządzenia 1/58 i art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 1d ust. 1 i 6 regulaminu pracowniczego urzędników.


title: Sprawa C-533/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 11 września 2017 r. – Anja Oehlke i Wolfgang Oehlke / TUIfly GmbH

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 11 września 2017 r. – Anja Oehlke i Wolfgang Oehlke / TUIfly GmbH
   (Sprawa C-533/17)
   (2017/C 424/29)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Anja Oehlke, Wolfgang Oehlke

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 (1) w świetle motywu 15 tegoż rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że obsługujący przewoźnik lotniczy może wyłącznie zwolnić się z obowiązku wypłaty odszkodowania, powołując się na takie nadzwyczajne okoliczności, które zaistniały dopiero w dniu lotu, czy też nadzwyczajne okoliczności, które zaistniały już w przededniu, mogą także uzasadniać odwołanie lub duże opóźnienie lotu w dniu następnym?

               2)

               W razie gdy nadzwyczajne okoliczności, które zaistniały już w przededniu, mogą także uzasadniać odwołanie lub duże opóźnienie lotu w dniu następnym, czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że przewoźnik lotniczy w ramach racjonalnych środków, które powinien podjąć, by uniknąć nadzwyczajnych okoliczności, jest zobowiązany przedsiębrać już z góry stosowne środki w celu zaradzenia takim ewentualnościom, a w każdym razie w swoim macierzystym porcie lotniczym pozostawiać do dyspozycji w odpowiednim zakresie także samoloty zastępcze?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa T-613/17: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – La Guirigaña i in. / EBC i SRB

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/40

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – La Guirigaña i in. / EBC i SRB
   (Sprawa T-613/17)
   (2017/C 424/58)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: La Guirigaña S.L. (Madryt, Hiszpania) i 7 innych skarżących (przedstawiciel: J. Díaz-Patón Porras, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o uwzględnienie złożenia skargi o stwierdzenie odpowiedzialności Unii Europejskiej za szkodę majątkową za działania i zaniechania, które można przypisać Europejskiemu Bankowi Centralnemu i wniesienia w sposób kumulatywny skargi na decyzję Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 7 czerwca 2017 r. oraz wydanie po dokonaniu odpowiednich czynności prawnych orzeczenia w sprawie:

               —

               stwierdzenie odpowiedzialności Unii Europejskiej za szkodę majątkową wobec strony skarżącej;

               —

               cofnięcie decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 7 czerwca 2017 r. i stwierdzenie jej bezskuteczności;

               —

               ewentualnie, gdyby nie zostały uwzględnione poprzednie żądania, zasądzenie odszkodowania na rzecz skarżących z jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/ Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa T-705/17: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2017 r. – Temes Rial i in. /SRB

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/54

         Skarga wniesiona w dniu 5 października 2017 r. – Temes Rial i in. /SRB
   (Sprawa T-705/17)
   (2017/C 424/78)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Enrique Manuel Temes Rial (Vilagarcía de Arousa, Hiszpania), Jon Nuñes Baracaldo (Erandio Astraburua, Hiszpania), Maria Luisa Muniente Pallas (Madryt, Hiszpania), Alfonso Velasco Nieto (Madryt) i Gloria María Zarco Martínez (Guarnizo el Astillero, Hiszpania) (przedstawiciel: P. Rúa Sobrino, adwokat)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji [SRB] (SRB/EES/2017/08) i anulowanie dokonanej przez niezależnego eksperta wyceny, na której decyzja ta jest oparta zgodnie z art. 20 ust. 15 rozporządzenia 806/2014.

               —

               Stwierdzenie bezprawności i braku zastosowania art. 18 i 29 rozporządzenia (UE) nr 806/2014;

               —

               Obciążenie SRB kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/ Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa T-707/17: Skarga wniesiona w dniu 11 października 2017 r. – Euroways / SRB

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/55

         Skarga wniesiona w dniu 11 października 2017 r. – Euroways / SRB
   (Sprawa T-707/17)
   (2017/C 424/79)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Euroways SL (Hospitalet de Llobregat, Hiszpania) (przedstawiciele: R. Vallina Hoset i C. Iglesias Megías, adwokaci)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji [SRB] i zobowiązanie jej do naprawienia poniesionej przez stronę skarżącą szkody wynikającej z wszystkich działań i zaniechań SRB, które skutkowały pozbawieniem skarżącej obligacji i papierów wartościowych BANCO POPULAR ESPAÑOL S.A., które znajdowały się w jej posiadaniu;

               —

               zasądzenie od SRB zapłaty na rzecz niniejszej strony tytułem naprawienia poniesionej szkody („dochodzona kwota”):

                           —

                           tytułem żądania głównego, zwrot dokonanych inwestycji w kwocie 543 242,11 EUR w akcjach Banco Popular lub;

                           —

                           tytułem ewentualnym w stosunku do poprzedniego żądania, kwoty 44 055,19 EUR;

               —

               zwiększenie dochodzonej kwoty o odsetki wyrównawcze od dnia 7 czerwca 2017 r. do dnia ogłoszenia wyroku kończącego niniejsze postępowanie;

               —

               zwiększenie dochodzonej kwoty o odsetki za opóźnienie od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do całkowitej zapłaty dochodzonej kwoty, według stóp procentowych ustalonych przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, powiększonych o dwa punkty procentowe;

               —

               obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Główne zarzuty i argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawie T-659/17 Vallina Fonseca/SRB.


title: Sprawa T-601/16: Wyrok Sądu z dnia 26 października 2017 r. – Paraskevaidis / Cedefop (Służba publiczna — Urzędnicy — Cedefop — Awans — Postępowanie w sprawie awansu [20015] — Decyzja o nieprzyznaniu skarżącemu awansu do grupy zaszeregowania AD 12 — Artykuły 44 i 45 regulaminu pracowniczego — Porównanie osiągnięć — Obowiązek uzasadnienia — Dorozumiane oddalenie zażalenia — Odpowiedzialność)

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/33

         Wyrok Sądu z dnia 26 października 2017 r. – Paraskevaidis / Cedefop
   (Sprawa T-601/16) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Cedefop - Awans - Postępowanie w sprawie awansu [20015] - Decyzja o nieprzyznaniu skarżącemu awansu do grupy zaszeregowania AD 12 - Artykuły 44 i 45 regulaminu pracowniczego - Porównanie osiągnięć - Obowiązek uzasadnienia - Dorozumiane oddalenie zażalenia - Odpowiedzialność))
   (2017/C 424/47)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Georges Paraskevaidis (Auderghem, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Europejskie centrum kształcenia zawodowego (Cedefop) (przedstawiciele: M. Fuchs, pełnomocnik, wspierany przez adwokat A. Duron)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 270 TFUE o, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora Cedefop z dnia 4 listopada 2015 r. o nieprzyznaniu skarżącemu awansu do grupy zaszeregowania AD 12 w postępowaniu w sprawie awansu [2015], a po drugie, naprawienie szkody, którą skarżący miał ponieść z racji tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji dyrektora Europejskiego centrum kształcenia zawodowego (Cedefop) z dnia 4 listopada 2015 r. o nieprzyznaniu Georgesowi Paraskevaidisowi awansu do grupy zaszeregowania AD 12 w postępowaniu w sprawie awansu [2015].

               2)

               Zasądza się od Cedefop zapłątę na rzecz G. Paraskevaidisa kwoty 2 000 EUR tytułem odszkodowania.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Cedefop zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 296 z 16.8.2016 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-31/16, przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa C-537/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgerichts Berlin (Niemcy) w dniu 12 września 2017 r. – Claudia Wegener / Royal Air Maroc SA

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgerichts Berlin (Niemcy) w dniu 12 września 2017 r. – Claudia Wegener / Royal Air Maroc SA
   (Sprawa C-537/17)
   (2017/C 424/31)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Claudia Wegener

      Strona pozwana: Royal Air Maroc SA

      Pytania prejudycjalne

   Czy ma miejsce lot w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów (1), gdy operacja transportowa przewoźnika lotniczego obejmuje planowe przerwy (międzylądowania) poza terytorium [Unii] Europejskiej ze zmianą statku powietrznego?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-383/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 października 2017 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Niderlandy) – Vion Livestock BV / Staatssecretaris van Economische Zaken [Odesłanie prejudycjalne — Wspólna organizacja rynków — Ochrona zwierząt podczas transportu — Refundacje wywozowe — Rozporządzenie (UE) nr 817/2010 — Rozporządzenie (WE) nr 1/2005 — Obowiązek uaktualniania kopii dziennika podróży do momentu osiągnięcia przez zwierzęta miejsca pierwszego rozładunku w państwie trzecim przeznaczenia — Odzyskanie nadpłaconych kwot]

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 października 2017 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Niderlandy) – Vion Livestock BV / Staatssecretaris van Economische Zaken
   (Sprawa C-383/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólna organizacja rynków - Ochrona zwierząt podczas transportu - Refundacje wywozowe - Rozporządzenie (UE) nr 817/2010 - Rozporządzenie (WE) nr 1/2005 - Obowiązek uaktualniania kopii dziennika podróży do momentu osiągnięcia przez zwierzęta miejsca pierwszego rozładunku w państwie trzecim przeznaczenia - Odzyskanie nadpłaconych kwot])
   (2017/C 424/12)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   College van Beroep voor het Bedrijfsleven

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vion Livestock BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Economische Zaken

      Sentencja

   Wykładni art. 7 rozporządzenia Komisji (UE) nr 817/2010 z dnia 16 września 2010 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do wymagań dotyczących przyznania refundacji wywozowych związanych z dobrostanem żywego bydła w czasie transportu w związku z art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 817/2010, a także z pkt 3, 7 i 8 załącznika II do rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniającego dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 należy dokonywać w taki sposób, że można domagać się zwrotu refundacji wywozowych na podstawie rozporządzenia nr 817/2010, jeżeli przewoźnik bydła nie uzupełniał wpisów do kopii dziennika podróży przewidzianego w załączniku II do rozporządzenia nr 1/2005 aż do miejsca pierwszego rozładunku w państwie trzecim przeznaczenia.

      (1)  Dz.U. C 371 z 10.10.2016.


title: Sprawa C-563/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 25 września 2017 r. – Associação Peço a Palavra i in. / Conselho de Ministros

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 25 września 2017 r. – Associação Peço a Palavra i in. / Conselho de Ministros
   (Sprawa C-563/17)
   (2017/C 424/32)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Associação Peço a Palavra, João Carlos Constantino Pereira Osório, Maria Clara Marques Pires Sarmento Franco, Sofia da Silva Santos Arauz i Maria João Galhardas Fitas

      Strona przeciwna: Conselho de Ministros

      Przy udziale: PARPÚBLICA – Participações Públicas, SGPS, SA i TAP, SGPS, SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo Unii, a w szczególności art. 49 i 54 TFUE oraz ustanowione w nich zasady dopuszczają, aby w ramach postępowania dotyczącego procesu reprywatyzacji pośredniej kapitału zakładowego spółki z publicznym kapitałem, której przedmiotem jest działalność w zakresie transportu lotniczego, w dokumentach regulujących to postępowanie zawarty został wymóg utrzymania siedziby i rzeczywistego zarządu tej spółki w państwie członkowskim, w którym została ona utworzona, jako kryterium wyboru ofert nabycia przedstawionych przez potencjalnych inwestorów oraz wyboru ofert wyselekcjonowanych w ramach postępowania przetargowego?

               2)

               Czy prawo Unii, a w szczególności art. 56 i 57 TFUE oraz ustanowione w nich zasady, a także zasady niedyskryminacji, proporcjonalności i konieczności dopuszczają, aby w ramach postępowania dotyczącego procesu reprywatyzacji pośredniej kapitału zakładowego wspomnianej spółki w dokumentach regulujących to postępowanie został zawarty wymóg wykonywania zobowiązań z zakresu usługi publicznej przez podmiot nabywający jako kryterium wyboru ofert nabycia przedstawionych przez potencjalnych inwestorów oraz wyboru ofert wyselekcjonowanych w ramach postępowania przetargowego?

               3)

               Czy prawo Unii, a w szczególności art. 56 i 57 TFUE oraz ustanowione w nich zasady dopuszczają, aby w ramach postępowania dotyczącego procesu reprywatyzacji pośredniej kapitału zakładowego tej spółki w dokumentach regulujących to postępowanie został zawarty wymóg utrzymania i rozwoju krajowego centrum przez podmiot nabywający jako kryterium wyboru ofert nabycia przedstawionych przez potencjalnych inwestorów oraz wyboru ofert wyselekcjonowanych w ramach postępowania przetargowego?

               4)

               Jeżeli uwzględni się działalność prowadzoną przez tę spółkę, której kapitał zakładowy jest przedmiotem reprywatyzacji, to czy działalność tę należy uznać za działalność usługową na rynku wewnętrznym podlegającą postanowieniom dyrektywy 2006/123/WE (1), jeżeli występuje zwolnienie przewidziane w art. 2 ust. 2 lit. d) wspomnianej dyrektywy dotyczące usługi w dziedzinie transportu? Czy w takim przypadku również wspomniane postępowanie podlega tej dyrektywie?

               5)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie czwarte, czy postanowienia art. 16 i 17 wspomnianej dyrektywy dopuszczają, aby w ramach postępowania dotyczącego procesu reprywatyzacji pośredniej kapitału wspomnianej spółki w dokumentach regulujących wspomniane postępowanie zawarto wymóg wykonywania zobowiązań z zakresu usługi publicznej przez podmiot nabywający jako kryterium wyboru ofert nabycia przedstawionych przez potencjalnych inwestorów oraz wyboru wyselekcjonowanych w ramach postępowania przetargowego?

               6)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie czwarte, czy postanowienia art. 16 i 17 wspomnianej dyrektywy dopuszczają, aby w ramach postępowania dotyczącego procesu reprywatyzacji pośredniej kapitału wspomnianej spółki w dokumentach regulujących wspomniane postępowanie zawarto wymóg utrzymania i rozwoju obecnego centrum krajowego przez podmiot nabywający jako kryterium wyboru ofert nabycia przedstawionych przez potencjalnych inwestorów oraz wyboru wyselekcjonowanych w ramach postępowania przetargowego?

      (1)  Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym, Dz.U. 2006, L 376, s. 36.


title: Sprawa T-718/17: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2017 r. – Włochy / Komisja

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/55

         Skarga wniesiona w dniu 19 października 2017 r. – Włochy / Komisja
   (Sprawa T-718/17)
   (2017/C 424/80)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik i P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursach otwartych — Administratorzy oraz asystenci w sektorze budynków — EPSO/AD/342/17 (AD 6) – Inżynierowie ds. zarządzania budynkami (w tym inżynieria środowiskowa i obsługi systemów) — EPSO/AST/141/17 (AST 3) — Profil 1: Koordynatorzy/technicy budownictwa — Profil 2: Koordynatorzy/technicy budowlani w zakresie systemów klimatyzacji oraz elektromechaniki i elektryki — Profil 3: Asystenci ds. bezpieczeństwa pracy/bezpieczeństwa budynków opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 27 lipca 2017 r., nr C 242 A;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są takie same jak podniesione w sprawie T-695/17 Republika Włoska/Komisja.


title: Sprawa T-640/17: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2017 r. – Escriba Serra i in. / Komisja i SRB

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/40

         Skarga wniesiona w dniu 20 września 2017 r. – Escriba Serra i in. / Komisja i SRB
   (Sprawa T-640/17)
   (2017/C 424/59)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Juan Escriba Serra (Girona, Hiszpania) i 7 innych skarżących (przedstawiciele: R. Vallina Hoset i C. Iglesias Megías, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

               —

               Strona skarżąca, tytułem głównym i ze względów ekonomii procesowej, wnosi do Sądu o:

                           —

                           stwierdzenie nieważności (cofnięcie) decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji [SRB] SRB/EES/2017/08 z dnia 7 czerwca 2017 r. w sprawie przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular Español S.A. w zakresie, w jakim SRB nakazała w tej decyzji zamianę i amortyzację obligacji podporządkowanych Banco Popular; oraz

                           —

                           stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji UE 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A. w zakresie, w jakim SRB nakazała w tej decyzji zamianę obligacji podporządkowanych Banco Popular.

               —

               Tytułem ewentualnym o:

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji SRB/EES/2017/08 z dnia 7 czerwca 2017 r. w sprawie przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular Español S.A.; oraz

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A.

               —

               W danym wypadku stwierdzenie, że art. 15, 18, 20, 21, 22 lub 24 rozporządzenia 806/2014 nie znajdują zastosowania zgodnie z art. 277 TFUE; oraz

               —

               Obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji i Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/ Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa C-425/16: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 19 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Hansruedi Raimund / Michaela Aigner [Odesłanie prejudycjalne — Własność intelektualna i przemysłowa — Znak towarowy Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 96 lit. a) — Powództwo w sprawie naruszenia praw do znaku — Artykuł 99 ust. 1 — Domniemanie ważności — Artykuł 100 — Roszczenie wzajemne o unieważnienie — Relacja między postępowaniem w sprawie naruszenia a roszczeniem wzajemnym o unieważnienie — Autonomia proceduralna]

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/10

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 19 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Hansruedi Raimund / Michaela Aigner
   (Sprawa C-425/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna i przemysłowa - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 96 lit. a) - Powództwo w sprawie naruszenia praw do znaku - Artykuł 99 ust. 1 - Domniemanie ważności - Artykuł 100 - Roszczenie wzajemne o unieważnienie - Relacja między postępowaniem w sprawie naruszenia a roszczeniem wzajemnym o unieważnienie - Autonomia proceduralna])
   (2017/C 424/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Hansruedi Raimund

      Strona pozwana: Michaela Aigner

      Sentencja

               1)

               Artykuł 99 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że wniesione przed sąd orzekający w sprawach unijnych znaków towarowych zgodnie z art. 96 lit. a) tego rozporządzenia powództwo w sprawie naruszenia nie może zostać oddalone z powodu istnienia bezwzględnej podstawy unieważnienia takiej jak ta przewidziana w art. 52 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia, jeżeli wcześniej nie zostanie uwzględnione przez ten sąd powództwo wzajemne o unieważnienie, wniesione przez pozwanego w postępowaniu z powództwa w sprawie naruszenia na podstawie art. 100 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia i oparte na tej samej podstawie unieważnienia.

               2)

               Przepisy rozporządzenia nr 207/2009 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by sąd orzekający w sprawach unijnych znaków towarowych mógł oddalić powództwo w sprawie naruszenia w rozumieniu art. 96 lit. a) tego rozporządzenia z powodu istnienia bezwzględnej podstawy unieważnienia, takiej jak ta przewidziana w art. 52 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia, mimo że orzeczenie w przedmiocie powództwa wzajemnego o unieważnienie, wniesionego zgodnie z art. 100 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia i opartego na tej samej podstawie unieważnienia, nie stało się prawomocne.

      (1)  Dz.U. C 402 z 31.10.2016.


title: Sprawa T-643/17: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2017 r. – Euroways / Komisja i SRB

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/41

         Skarga wniesiona w dniu 21 września 2017 r. – Euroways / Komisja i SRB
   (Sprawa T-643/17)
   (2017/C 424/60)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Euroways SL (Hospitalet de Llobregat, Hiszpania) (przedstawiciele: R. Vallina Hoset i C. Iglesias Megías, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji SRB/EES/2017/08 z dnia 7 czerwca 2017 r. w sprawie przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular Español S.A.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A.;

               —

               w danym wypadku stwierdzenie, że art. 15, 18, 20, 21, 22 lub 24 rozporządzenia 806/2014 nie znajdują zastosowania zgodnie z art. 277 TFUE; oraz

               —

               obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji i Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/ Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa T-706/16 P: Wyrok Sądu z dnia 26 października 2017 r. – HB / Komisja (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu [2014] — Porównanie osiągnięć — Dyskryminacja ze względu na płeć — Naruszenie prawa)

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/33

         Wyrok Sądu z dnia 26 października 2017 r. – HB / Komisja
   (Sprawa T-706/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu [2014] - Porównanie osiągnięć - Dyskryminacja ze względu na płeć - Naruszenie prawa))
   (2017/C 424/48)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: HB (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 21 lipca 2016 r., HB/Komisja (F-125/15, EU:F:2016:164).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               HB pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję w niniejszej instancji.

               3)

               Koszty postępowania w pierwszej instancji pozostają podzielone zgodnie z pkt 2 i 3 sentencji wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 21 lipca 2016 r. HB/Komisja (F-125/15).

      (1)  Dz.U. C 454 z 5.12.2016.


title: Sprawa C-522/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – A / Staatssecretaris van Financiën [Odesłanie prejudycjalne — Unia celna i Wspólna taryfa celna — Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 — Artykuł 201 ust. 3 akapit drugi i art. 221 ust. 3 i 4 — Rozporządzenie (EWG) nr 2777/75 — Rozporządzenie (WE) nr 1484/95 — Dodatkowe należności celne przywozowe — Sztuczna konstrukcja w celu uniknięcia dodatkowych opłat celnych — Nieprawidłowy charakter danych u podstaw zgłoszenia celnego — Osoby mogące być pociągnięte do odpowiedzialności z tytułu należności celnych — Termin przedawnienia]

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – A / Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-522/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Unia celna i Wspólna taryfa celna - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Artykuł 201 ust. 3 akapit drugi i art. 221 ust. 3 i 4 - Rozporządzenie (EWG) nr 2777/75 - Rozporządzenie (WE) nr 1484/95 - Dodatkowe należności celne przywozowe - Sztuczna konstrukcja w celu uniknięcia dodatkowych opłat celnych - Nieprawidłowy charakter danych u podstaw zgłoszenia celnego - Osoby mogące być pociągnięte do odpowiedzialności z tytułu należności celnych - Termin przedawnienia])
   (2017/C 424/15)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: A

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Sentencja

               1)

               W okolicznościach tego rodzaju jak w postępowaniu głównym art. 201 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r. należy interpretować w ten sposób, że dokumenty, których przedstawienie jest wymagane na mocy art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1484/95 z dnia 28 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzania systemu dodatkowych należności celnych przywozowych oraz ustalającego dodatkowe należności celne przywozowe w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj i uchylającego rozporządzenie nr 163/67/EWG, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 684/1999 z dnia 29 marca 1999 r. stanowią dane wymagane do sporządzenia zgłoszenia celnego w rozumieniu tego przepisu.

               2)

               Artykuł 201 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 2700/2000, należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „dłużnika” z tytułu długu celnego w rozumieniu tego przepisu obejmuje osobę fizyczną, która miała ścisły i świadomy udział w koncepcji i sztucznym utworzeniu struktury transakcji handlowych, tego rodzaju jak w postępowaniu głównym, skutkujących zmniejszeniem kwoty prawnie wymaganych należności celnych przywozowych, chociaż sama nie przedstawiła nieprawidłowych danych służących za podstawę sporządzenia zgłoszenia celnego, gdy z okoliczności sprawy wynika, że osoba ta wiedziała lub, racjonalnie rzecz biorąc, powinna była wiedzieć, że transakcje objęte tę strukturą nie były dokonywane w ramach zwykłych transakcji handlowych, lecz wyłącznie w celu nadużycia korzyści przewidzianych w prawie Unii. Jest w tym względzie bez znaczenia okoliczność, że owa osoba wzięła udział w omawianym planowaniu i sztucznym tworzeniu owej struktury dopiero po uzyskaniu od rzeczoznawców z dziedziny prawa celnego zapewnienia o ich zgodności z prawem.

               3)

               Artykuł 221 ust. 4 rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 2700/2000, należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach tego rodzaju jak w postępowaniu głównym fakt, że dług celny w przywozie powstał zgodnie z art. 201 ust. 1 tego kodeksu w związku z dopuszczeniem do swobodnego obrotu towarów podlegających należnościom przywozowym nie może sam w sobie prowadzić do wykluczenia możliwości powiadomienia dłużnika o kwocie należności celnych przywozowych wymaganych w związku z tymi towarami po wygaśnięciu terminu określonego w art. 221 ust. 3 owego rozporządzenia ze zmianami.

      (1)  Dz.U. C 86 z 20.3.2017.


title: Sprawa T-659/17: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2017 r. – Vallina Fonseca / SRB

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/42

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2017 r. – Vallina Fonseca / SRB
   (Sprawa T-659/17)
   (2017/C 424/61)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: José Antonio Vallina Fonseca (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: R. Vallina Hoset i A. Sellés Marco, adwokaci)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) i zobowiązanie jej do naprawienia poniesionej przez D. Joségo Antonia Vallinę Fonsecę szkody wynikającej z wszystkich działań i zaniechań SRB, które skutkowały pozbawieniem skarżącego obligacji i papierów wartościowych BANCO POPULAR ESPAÑOL S.A., które znajdowały się w jego posiadaniu;

               —

               zasądzenie od SRB zapłaty na rzecz skarżącego kwoty 50 000 EUR tytułem naprawienia poniesionej szkody („dochodzona kwota”):

               —

               zwiększenie dochodzonej kwoty o odsetki wyrównawcze od dnia 7 czerwca 2017 r. do dnia ogłoszenia wyroku kończącego niniejsze postępowanie;

               —

               zwiększenie dochodzonej kwoty o odsetki za opóźnienie od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do całkowitej zapłaty dochodzonej kwoty, według stóp procentowych ustalonych przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, powiększonych o dwa punkty procentowe.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na tym, że decyzja Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) SRB/EES/2017/08 z dnia 7 czerwca 2017 r. w sprawie przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español SA narusza zasadę nemo auditur turpitudinem propiam allegans, oraz art. 88 rozporządzenia 806/2014 w zakresie, w jakim SRB przyjęła akt niekorzystny wobec Banco Popular i jego akcjonariuszy z powodu kryzysu, który wywołała sama SRB.

               2.

               Zarzut drugi, oparty na tym, że przyjmując decyzję o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, SRB naruszyła obowiązek staranności, zasadę dobrej administracji, art. 296 TFUE, zasadę zakaz arbitralnego działania i zasadę nemo auditur turpitudinem suam allegans.

               3.

               Zarzut trzeci, oparty na naruszeniu art. 17 i 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w zakresie, w jakim strona skarżąca została zobowiązana do zrezygnowania ze swej własności bez możliwości bycia wysłuchaną ani uprzednio, ani następnie.

               4.

               Zarzut trzeci, oparty na naruszeniu przez SRB art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 54 Traktatu o Unii Europejskiej ze względu na pozbawienie skarżącej jej własności, chociaż istniały inne, mniej restrykcyjne środki.


title: Sprawa T-721/17: Skarga wniesiona w dniu 17 października 2017 r. – Topor-Gilka / Rada

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/56

         Skarga wniesiona w dniu 17 października 2017 r. – Topor-Gilka / Rada
   (Sprawa T-721/17)
   (2017/C 424/81)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sergey Topor-Gilka (Moskwa, Rosja) (pełnomocnik: adwokat N. Meyer)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               o stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/1418 (1) z dnia 4 sierpnia 2017 r.;

               —

               posiłkowo, w każdym razie o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/1418 w zakresie, w jakim umieszczono w niej skarżącego w pkt 160 w wykazie osób i podmiotów, o których mowa w art. 1 decyzji; oraz

               —

               o połączenie niniejszego postępowania z równoległym postępowaniem dotyczącym OOO WO Technopromexport na podstawie art. 68 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący kilku oczywistych błędów w ocenie

                           —

                           Powołanie się na rozporządzenie (UE) Rady nr 1351/2014 (2)

                           Rozporządzenie to dotyczy innego kręgu osób niż ten, do którego należy skarżący, i z tego względu nie może stanowić uzasadnienia umieszczenia skarżącego w spornym wykazie.

                           —

                           Zarzut naruszenia umowy
                           Rada uzasadnia decyzję o dodaniu skarżącego do spornego wykazu między innymi tą okolicznością, że prowadził on negocjacje z Siemens Gas Turbine Technology OOO w sprawie pierwotnej umowy dostawy, przy czym następnie naruszono postanowienia tej pierwotnej umowy dostawy. Ocena, czy rzeczywiście doszło do naruszenia umowy, podlega prawu rosyjskiemu. Strony umowy dostawy zwróciły się do moskiewskiego sądu arbitrażowego. Przed rozstrzygnięciem sprawy przez ten sąd arbitrażowy zarzut naruszenia umowy nie stanowi wystarczająco uprawdopodobnionej podstawy faktycznej i nie może uzasadniać decyzji 2017/1418 (WPZiB).

                           —

                           Transport turbin gazowych na Krym
                           Skarżącemu zarzucono, że był odpowiedzialny za dalszy transport turbin gazowych na Krym. Opublikowane doniesienia prasowe nie są jednoznaczne i opierają się na źródłach anonimowych. Wykazanie zasadności przywołanych przyczyn należy do właściwego organu Unii, do zainteresowanego przedsiębiorstwa nie należy zaś przedstawienie negatywnego dowodu, że przyczyny te nie są zasadne.

                           —

                           Naruszenie zasad międzynarodowego prawa humanitarnego
                           Rosja jest zobowiązana na podstawie prawa międzynarodowego do przywrócenia i utrzymywania porządku publicznego na Krymie, do czego w obecnym czasie zalicza się pewne i stałe zaopatrzenie w energię. W uzasadnieniu decyzji (WPZiB) 2017/1418 humanitarna potrzeba takiego zaopatrzenia w energię została uwzględniona w równie niewielkim stopniu jak reguły międzynarodowego prawa humanitarnego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący wymogu uzasadnienia na podstawie art. 296 akapit drugi TFUE
               Decyzja 2017/1418 narusza wymóg uzasadnienia na podstawie art. 296 akapit drugi TFUE. Uzasadnienie wymienione w pkt 160 załącznika do decyzji jest ogólnie niejasne i niewystarczająco szczegółowe. Nie podaje ono konkretnych powodów, dla których Rada według swojego uznania postanowiła do skarżącego zastosować środki ograniczające, i tym samym w ogóle nie spełnia wymogów obowiązku uzasadnienia na podstawie art. 296 akapit drugi TFUE.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do obrony i do skutecznego środka prawnego
               Wskutek braku spełniania wymogu uzasadnienia na podstawie art. 296 akapit drugi TFUE Rada naruszyła prawo skarżącego do obrony i do skutecznego środka prawnego, ponieważ skarżący w braku informacji o istotnych powodach dodania go do spornego wykazu nie mógł przygotować optymalnej obrony.

      (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2017/1418 z dnia 4 sierpnia 2017 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2017, L 203I, s. 5).

      (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1351/2014 z dnia 18 grudnia 2014 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 692/2014 w sprawie środków ograniczających w odpowiedzi na bezprawne przyłączenie Krymu i Sewastopola (Dz.U. 2014, L 365, s. 46).


title: Sprawa C-556/16: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 19 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Lutz GmbH / Hauptzollamt Hannover [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 — Unia celna — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Pozycje taryfowe — Podpozycja 6212 20 00 (paso-majtki) — Noty wyjaśniające do Nomenklatury scalonej — Noty wyjaśniające do Systemu Zharmonizowanego]

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/12

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 19 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Lutz GmbH / Hauptzollamt Hannover
   (Sprawa C-556/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 - Unia celna - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Pozycje taryfowe - Podpozycja 6212 20 00 (paso-majtki) - Noty wyjaśniające do Nomenklatury scalonej - Noty wyjaśniające do Systemu Zharmonizowanego])
   (2017/C 424/16)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lutz GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hannover

      Sentencja

   Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienioną rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r., należy interpretować w ten sposób, że majtki charakteryzujące się ograniczoną elastycznością poziomą, które jednak nie zawierają nieelastycznych elementów wbudowanych w tym kierunku, mogą zostać zaszeregowane do podpozycji 6212 20 00 Nomenklatury scalonej, jeśli badanie wykaże, iż posiadają one znacznie ograniczoną elastyczność poziomą, w celu podtrzymywania ciała ludzkiego dla stworzenia efektu wyszczuplenia sylwetki.

      (1)  Dz.U. C 38 z 6.2.2017.


title: Sprawa T-660/17: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2017 r. – Miralla Inversiones / Komisja i SRB

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/42

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2017 r. – Miralla Inversiones / Komisja i SRB
   (Sprawa T-660/17)
   (2017/C 424/62)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Miralla Inversiones S.L. (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: R. Vallina Hoset i A. Lois Perreau de Pinninck, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji SRB/EES/2017/08 z dnia 7 czerwca 2017 r. w sprawie przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular Español S.A.;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A.

               —

               W danym wypadku stwierdzenie, że art. 15, 18, 20, 21, 22 lub 24 rozporządzenia 806/2014 nie znajdują zastosowania zgodnie z art. 277 TFUE; oraz

               —

               Obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji i Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/ Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa T-722/17: Skarga wniesiona w dniu 17 października 2017 r. – WO Technopromexport / Rada

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/57

         Skarga wniesiona w dniu 17 października 2017 r. – WO Technopromexport / Rada
   (Sprawa T-722/17)
   (2017/C 424/82)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: OOO WO Technopromexport (Moskwa, Rosja) (pełnomocnik: adwokat N. Meyer)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu:

               —

               o stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/1418 (1) z dnia 4 sierpnia 2017 r.;

               —

               posiłkowo, w każdym razie o stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/1418 w zakresie, w jakim umieszczono w niej stronę skarżącą w pkt 39 w wykazie osób i podmiotów, o których mowa w art. 1 decyzji; oraz

               —

               o połączenie niniejszego postępowania z równoległym postępowaniem dotyczącym S. Topora-Gilky na podstawie art. 68 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący kilku oczywistych błędów w ocenie

                           —

                           Powołanie się na rozporządzenie (UE) Rady nr 1351/2014 (2)

                           Rozporządzenie to dotyczy innego kręgu osób niż ten, do którego należy strona skarżąca, i z tego względu nie może stanowić uzasadnienia umieszczenia strony skarżącej w spornym wykazie.

                           —

                           Zarzut naruszenia umowy
                           Rada uzasadnia decyzję o dodaniu strony skarżącej do spornego wykazu między innymi tą okolicznością, że dostarczono turbiny gazowe na Krym, wskutek czego naruszono postanowienia pierwotnej umowy dostawy zawartej z Siemens Gas Turbine Technology OOO. Ocena, czy rzeczywiście doszło do naruszenia umowy, podlega prawu rosyjskiemu. Strony umowy dostawy zwróciły się do moskiewskiego sądu arbitrażowego. Przed rozstrzygnięciem sprawy przez ten sąd arbitrażowy zarzut naruszenia umowy nie stanowi wystarczająco uprawdopodobnionej podstawy faktycznej i nie może uzasadniać decyzji 2017/1418 (WPZiB).

                           —

                           Transport turbin gazowych na Krym
                           Stronie skarżącej zarzucono, że dostarczyła turbiny gazowe na Krym. Opublikowane doniesienia prasowe nie są jednoznaczne i opierają się na źródłach anonimowych. Wykazanie zasadności przywołanych przyczyn należy do właściwego organu Unii, do zainteresowanego przedsiębiorstwa nie należy zaś przedstawienie negatywnego dowodu, że przyczyny te nie są zasadne.

                           —

                           Naruszenie zasad międzynarodowego prawa humanitarnego
                           Rosja jest zobowiązana na podstawie prawa międzynarodowego do przywrócenia i utrzymywania porządku publicznego na Krymie, do czego w obecnym czasie zalicza się pewne i stałe zaopatrzenie w energię. W uzasadnieniu decyzji (WPZiB) 2017/1418 humanitarna potrzeba takiego zaopatrzenia w energię została uwzględniona w równie niewielkim stopniu jak reguły międzynarodowego prawa humanitarnego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący wymogu uzasadnienia na podstawie art. 296 akapit drugi TFUE
               Decyzja 2017/1418 narusza wymóg uzasadnienia na podstawie art. 296 akapit drugi TFUE. Uzasadnienie wymienione w pkt 39 załącznika do decyzji jest ogólnie niejasne i niewystarczająco szczegółowe. Nie podaje ono konkretnych powodów, dla których Rada według swojego uznania postanowiła do strony skarżącej zastosować środki ograniczające, i tym samym w ogóle nie spełnia wymogów obowiązku uzasadnienia na podstawie art. 296 akapit drugi TFUE.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do obrony i do skutecznego środka prawnego
               Wskutek braku spełniania wymogu uzasadnienia na podstawie art. 296 akapit drugi TFUE Rada naruszyła prawo strony skarżącej do obrony i do skutecznego środka prawnego, ponieważ strona skarżąca w braku informacji o istotnych powodach dodania jej do spornego wykazu nie mogła przygotować optymalnej obrony.

      (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2017/1418 z dnia 4 sierpnia 2017 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2017, L 203I, s. 5).

      (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1351/2014 z dnia 18 grudnia 2014 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 692/2014 w sprawie środków ograniczających w odpowiedzi na bezprawne przyłączenie Krymu i Sewastopola (Dz.U. 2014, L 365, s. 46).


title: Sprawa T-661/17: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2017 r. – Fundación Agustín de Betancourt / SRB

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/43

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2017 r. – Fundación Agustín de Betancourt / SRB
   (Sprawa T-661/17)
   (2017/C 424/63)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Fundación Agustín de Betancourt (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: I. Salama Salama, adwokat)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) SRB/EES/2017/08 z dnia 7 czerwca 2017 r. w sprawie przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A.

               —

               Zasądzenie, zgodnie z art. 340 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, od Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji na rzecz skarżącej zapłaty odszkodowania za poniesione szkody, którego dokładna kwota zostanie określona po przedstawieniu skarżącej kompletnych żądanych informacji, a w szczególności wstępnego sprawozdania sporządzonego przez Deloitte i realizowanych przez niezależnych ekspertów zgodnie z rozporządzeniem UE 806/2014 sprawozdań, do których skarżąca domaga się dostępu.

               —

               Obciążenie, na podstawie art. 133 i 134 regulaminu postępowania przed Sądem, Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/ Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa T-243/17: Postanowienie Sądu z dnia 18 października 2017 r. – Ecolab Deutschland et Lysoform Dr. Hans Rosemann / ECHA

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/59

         Postanowienie Sądu z dnia 18 października 2017 r. – Ecolab Deutschland et Lysoform Dr. Hans Rosemann / ECHA
   (Sprawa T-243/17) (1)

   (2017/C 424/83)
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

      (1)  Dz.U. C 221 z 10.7.2017.


title: Sprawa T-662/17: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2017 r. – Link Flexible i in. / SRB

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/44

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2017 r. – Link Flexible i in. / SRB
   (Sprawa T-662/17)
   (2017/C 424/64)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Link Flexible Sicav SA (Madryt, Hiszpania) i 20 innych skarżących (przedstawiciele: M. Romero Rey i I. Salama Salama, adwokaci)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) SRB/EES/2017/08 z dnia 7 czerwca 2017 r. w sprawie przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A.;

               —

               zasądzenie, zgodnie z art. 340 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, od Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji na rzecz skarżącej zapłaty odszkodowania za poniesione szkody, którego dokładna kwota zostanie określona po przedstawieniu skarżącej kompletnych żądanych informacji, a w szczególności wstępnego sprawozdania sporządzonego przez Deloitte i realizowanych przez niezależnych ekspertów zgodnie z rozporządzeniem UE 806/2014 sprawozdań, do których skarżąca domaga się dostępu;

               —

               obciążenie, na podstawie art. 133 i 134 regulaminu postępowania przed Sądem, Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/ Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Wyrok Trybunału z dnia 27 listopada 2017 r. w sprawie E-12/16 – Marine Harvest ASA, wspierana przez Związek Norweskiego Przemysłu (Norsk Industri), przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA, wspieranemu przez Królestwo Norwegii (Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Pomoc państwa – Ryby i inne produkty morskie – Zakres przedmiotowy Porozumienia EOG – Protokół 9 – Uprawnienia nadzorcze)

text:
               5.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/9

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 27 listopada 2017 r.
   w sprawie E-12/16
   Marine Harvest ASA, wspierana przez Związek Norweskiego Przemysłu (Norsk Industri), przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA, wspieranemu przez Królestwo Norwegii

      (Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Pomoc państwa – Ryby i inne produkty morskie – Zakres przedmiotowy Porozumienia EOG – Protokół 9 – Uprawnienia nadzorcze)

   (2018/C 119/10)
   W sprawie E-12/16 Marine Harvest ASA, wspierana przez Związek Norweskiego Przemysłu (Norsk Industri) przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA, wspieranemu przez Królestwo Norwegii – WNIOSEK o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 27 lipca 2016 r. w sprawie Urzędu Nadzoru EFTA nr 79116, oraz o stwierdzenie, że Urząd Nadzoru EFTA posiada uprawnienia i obowiązek w zakresie przeprowadzania nadzoru pomocy państwa dla sektora rybołówstwa, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (przewodniczący), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson, wydał w dniu 27 listopada 2017 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Oddala skargę, uznając ją za bezzasadną.

               2.

               Obciąża Marine Harvest ASA własnymi kosztami postępowania oraz kosztami postępowania poniesionymi przez Urząd Nadzoru EFTA.

               3.

               Obciąża interwenientów własnymi kosztami postępowania.


title: Wyrok Trybunału z dnia 27 listopada 2017 r. w sprawie E-19/16 – Thorbjørn Selstad Thue, wspierany przez norweską Federację Policji (Politiets Fellesforbund) przeciwko rządowi Norwegii (Dyrektywa 2003/88/WE – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Czas pracy – Podróże do miejsca lub z miejsca innego niż miejsce ustalonego lub zwykłego stawiennictwa pracownika)

text:
               5.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/10

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 27 listopada 2017 r.
   w sprawie E-19/16
   Thorbjørn Selstad Thue, wspierany przez norweską Federację Policji (Politiets Fellesforbund) przeciwko rządowi Norwegii

      (Dyrektywa 2003/88/WE – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Czas pracy – Podróże do miejsca lub z miejsca innego niż miejsce ustalonego lub zwykłego stawiennictwa pracownika)

   (2018/C 119/11)
   W sprawie E-19/16 Thorbjørn Selstad Thue, wspierany przez norweską Federację Policji (Politiets Fellesforbund) przeciwko rządowi Norwegii – WNIOSEK do Trybunału złożony na podstawie art. 34 Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Sąd Najwyższy Norwegii (Norges Høyesterett) dotyczący wykładni art. 2 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (przewodniczący i sędzia sprawozdawca), Per Christiansen i Ása Ólafsdóttir (sędzia ad hoc), wydał w dniu 27 listopada 2017 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1.

               Niezbędny czas spędzony na podróż, poza zwykłymi godzinami pracy przez pracownika, takiego jak wnoszący odwołanie, do miejsca lub z miejsca innego niż miejsce ustalonego lub zwykłego stawiennictwa w celu wykonywania swoich czynności lub obowiązków w tym drugim miejscu, zgodnie z wymaganiami pracodawcy, stanowi „czas pracy” w rozumieniu art. 2 dyrektywy 2003/88/WE.

               2.

               Nie wymaga się oceny intensywności w odniesieniu do ilości pracy wykonanej w czasie podróży.

               3.

               Częstotliwość odbywania takich podróży nie ma znaczenia, chyba że skutkiem jest przeniesienie miejsca zatrudnienia do nowego stałego lub zwykłego miejsca stawiennictwa.