title: Sprawa T-687/15: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2015 r. – Marcas Costa Brava/OHIM – Excellent Brands JMI (Cremcaffé by Julius Meinl)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/83

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2015 r. – Marcas Costa Brava/OHIM – Excellent Brands JMI (Cremcaffé by Julius Meinl)
   (Sprawa T-687/15)
   (2016/C 048/91)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Marcas Costa Brava, SL (Sils, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Manresa Medina i J. Manresa Medina)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Excellent Brands JMI Ltd (Baar, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Excellent Brands JMI Ltd

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny czerwono-biały wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „Cremcaffé by Julius Meinl” – wspólnotowy znak towarowy nr 11 406 816

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 września 2015 r. w sprawie R 2757/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               uznanie, że używanie wspólnotowego znaku towarowego nr 2 423 705 w odniesieniu do klasy 30 zostało udowodnione i że zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 11 406 816 jest niezgodne ze wspólnotowym znakiem towarowym nr 2 423 705;

               —

               obciążenie OHIM i ewentualnych współpozwanych wszystkimi kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Błędna wykładnia art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 1 lit. a) oraz art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-261/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 14 lipca 2009 r. — Postępowanie w sprawie ekstradycji przeciwko Gaetano Mantello

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 14 lipca 2009 r. — Postępowanie w sprawie ekstradycji przeciwko Gaetano Mantello
   (Sprawa C-261/09)
   2009/C 220/50
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Stuttgart (Niemcy)

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Gaetano Mantello

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy kwestia występowania „tych samych czynów” w rozumieniu art. 3 pkt 2 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (1) podlega ocenie

                           a)

                           zgodnie z prawem państwa członkowskiego wydającego nakaz,

                           b)

                           zgodnie z prawem państwa członkowskiego wykonującego nakaz,

                           c)

                           zgodnie z autonomiczną wykładnią pojęcia „tych samych czynów”, dokonaną na gruncie prawa unijnego

               2)

               Czy nielegalny przywóz środków odurzających stanowi „ten sam czyn” w rozumieniu art. 3 pkt 2 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW co członkostwo w grupie mającej na celu nielegalny handel środkami odurzającymi, jeżeli organy dochodzeniowe w chwili wydania wyroku w sprawie tego przywozu posiadały informacje i dowody, w świetle których istniało uzasadnione podejrzenie członkostwa w takiej grupie, jednakże ze względów taktyki dochodzeniowej zaniechały przedstawienia stosownych informacji i dowodów sądowi i w związku z tym wystąpienia ze stosownym aktem oskarżenia?

      (1)  Dz. U. L 190, s. 1


title: Sprawa C-97/10, Sprawa C-98/10, Sprawa C-99/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’Instance de Dax (Francja) w dniu 22 lutego 2010 r. w sprawach: — AG2R Prévoyance przeciwko Bourdil SARL — AG2R Prévoyance przeciwko Société boucalaise de boulangerie SARL — AG2R Prévoyance przeciwko Baba-Pom SARL

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’Instance de Dax (Francja) w dniu 22 lutego 2010 r. w sprawach: — AG2R Prévoyance przeciwko Bourdil SARL — AG2R Prévoyance przeciwko Société boucalaise de boulangerie SARL — AG2R Prévoyance przeciwko Baba-Pom SARL
   ((Sprawa C-97/10) - (Sprawa C-98/10) - (Sprawa C-99/10))
   2010/C 113/45
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal d'Instance de Dax

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona powodowa: AG2R Prévoyance

      Strona pozwana: Bourdil SARL, Société boucalaise de boulangerie SARL, Baba-Pom SARL

      Pytanie prejudycjalne

   Czy rozszerzony układ zbiorowy, przyznający wyłączne prawo zarządzania jednym systemem uzupełniającego zwrotu wydatków zdrowotnych (w niniejszej sprawie — zakładowi AG2R Prévoyance) narusza postanowienie art. 82 WE w wypadku, gdy nie przewiduje, a wręcz wyraźnie wyklucza wszelką możliwość wyłączenia spod wskazanego systemu (z zastrzeżeniem, że wspólnotowe reguły konkurencji nie stoją na przeszkodzie wykonywaniu zadań, które zostały powierzone wyznaczonemu w ten sposób zakładowi AG2R Prévoyance)?


title: Sprawa T-375/16: Wyrok Sądu z dnia 18 maja 2017 r. – Sabre GLBL/EUIPO (INSTASITE) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego INSTASITE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/23

         Wyrok Sądu z dnia 18 maja 2017 r. – Sabre GLBL/EUIPO (INSTASITE)
   (Sprawa T-375/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego INSTASITE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 221/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sabre GLBL, Inc. (Southlake, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat J. Zecher)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Hanf i S. Crabbe, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 kwietnia 2016 r. (sprawa R 1742/2015-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego INSTASITE jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sabre GLBL, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 326 z 5.9.2016.


title: Sprawa C-397/15: Postanowienie Trybunału siódma izba) z dnia 13 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Itzehoe – Niemcy) – Raiffeisen Privatbank Liechtenstein AG/Gerhild Lukath (Odesłanie prejudycjalne — Konwencja rzymska o prawie właściwym dla zobowiązań umownych — Pierwszy protokół w sprawie wykładni konwencji rzymskiej przez Trybunał Sprawiedliwości — Artykuł 1 i art. 2 lit. a) i b) — Sądy krajowe mające możliwość wystąpienia do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/6

         Postanowienie Trybunału siódma izba) z dnia 13 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Itzehoe – Niemcy) – Raiffeisen Privatbank Liechtenstein AG/Gerhild Lukath
   (Sprawa C-397/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Konwencja rzymska o prawie właściwym dla zobowiązań umownych - Pierwszy protokół w sprawie wykładni konwencji rzymskiej przez Trybunał Sprawiedliwości - Artykuł 1 i art. 2 lit. a) i b) - Sądy krajowe mające możliwość wystąpienia do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym - Oczywisty brak właściwości Trybunału))
   (2016/C 136/09)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Itzehoe

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Raiffeisen Privatbank Liechtenstein AG

      Strona pozwana: Gerhild Lukath

      Przy udziale: Rüdigera Boya, Boy Finanzberatung GmbH, Christiana Maibauma, Vienna-Life Lebensversicherung AG, Franka Webera

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy dla udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne przedstawione przez Landgericht Itzehoe (sąd okręgowy w Itzehoe, Niemcy) postanowieniem z dnia 15 czerwca 2015 r. w sprawie C-397/15.

      (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015.


title: Sprawa T-376/08 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 26 czerwca 2008 r. w sprawie F-1/08, Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, wniesione w dniu 10 września 2008 r. przez Barta Nijsa

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/46

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 26 czerwca 2008 r. w sprawie F-1/08, Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, wniesione w dniu 10 września 2008 r. przez Barta Nijsa
   (Sprawa T-376/08 P)
   (2008/C 301/79)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Bart Nijs (Bereldange, Luksemburg) (przedstawiciele: F. Rollinger i A. Hertzog, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uznanie odwołania za dopuszczalne;

               —

               uznanie odwołania za zasadne,

               —

               uchylenie postanowienia z dnia 26 czerwca 2008 r. wydanego w sprawie F-1/08 Bart Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i podstawowe argumenty są podobne do zarzutów i argumentów przedstawionych w sprawie T-371/08 P


title: Sprawa C-316/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 2 lipca 2014 r. – Marc Hußock, Ute Hußock, Michelle Hußock, Florian Hußock przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 2 lipca 2014 r. – Marc Hußock, Ute Hußock, Michelle Hußock, Florian Hußock przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-316/14)
   2014/C 303/35
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Rüsselsheim

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Marc Hußock, Ute Hußock, Michelle Hußock, Florian Hußock

      Strona pozwana: Condor Flugdienst GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ingerencje osób trzecich działających na własną odpowiedzialność, na które przeniesiono zadania należące do działalności przewoźnika lotniczego należy oceniać jako nadzwyczajne okoliczności w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (1)?

               2)

               Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy przy ocenie istotne jest, na czyje zlecenie (przewoźnika lotniczego, operatora portu lotniczego etc.) działała osoba trzecia?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa T-550/15: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2015 r. – Republika Portugalska/Komisja Europejska

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/60

         Skarga wniesiona w dniu 23 września 2015 r. – Republika Portugalska/Komisja Europejska
   (Sprawa T-550/15)
   (2015/C 389/69)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo, P. Estêvão i J. Saraiva de Almeida, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               1)

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2015)4076 (1) w części, w której wyłączyła z finansowania Unii Europejskiej kwotę 8 2 60  006,65 EUR w odniesieniu do wydatków zgłoszonych przez Republikę Portugalską w ramach Innej pomocy bezpośredniej – maciorki i kozy w larach 2010, 2011 i 2012,

               2)

               Obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty dotyczące naruszeń.

               A)

               Zarzut pierwszy dotyczący lat 2009 i 2010 – Kontrole w trakcie okresu przetrzymania,

                           1)

                           Błędna wykładnia i zastosowanie postanowień art. 34 ust. 2 rozporządzenia nr 796/2004 (2) odnośnie do pojęcia kontroli, jakie mają zostać przeprowadzone „w trakcie okresu przetrzymania”;

                           2)

                           Naruszenie zasady nie retroaktywności poprzez niesłuszne zastosowanie z mocą wsteczną przez Komisję art. 2 pkt 10 rozporządzenia nr 1368/2011 (3) w zakresie, w jakim jedynie po zmianie art. 41 rozporządzenia nr 1122/2009 (4) prawodawca Unijny zaczął przewidywać kontrole na miejscu „w trakcie całego okresu przetrzymania”;

                           3)

                           Naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa, ponieważ zasady te wymagają, aby każdy z aktów instytucji, który wywołuje skutki prawne był wyraźny, precyzyjny i podany do wiadomości zainteresowanych w sposób, w który mogliby oni dowiedzieć się w sposób pewny o chwili, od której wspomniany akt istnieje i rozpoczyna wywoływać skutki prawne;

                           4)

                           Naruszenie zasady równego traktowania, ponieważ wytyczne dotyczące stosowania art. 34 ust. 2, jeżeli istnieją, powinny przybrać formę pisemną, bez której podważona zostaje zasada równego traktowania, ponieważ nie zapewnia się, ze środki zostaną przyjęte w sposób jednolity przez wszystkie państwa członkowskie przy przestrzeganiu zasady równego traktowania;

                           5)

                           Naruszenie zasady proporcjonalności i art. 5 TUE, ponieważ kontrole na miejsc przeprowadzane przez portugalskie organy osiągają dokładnie cel przewidziany w omawianych przepisach, niezależnie od tego, czy zostają one przeprowadzane na początku, do czego zmierza Komisja, czy w środku, czy też na końcu, o ile zostają one przeprowadzane w trakcie okresu przetrzymania i w sposób nieprzewidywalny i niespodziewany.

               B)

               Jeżeli chodzi o rok 2011 – Nowe wymogi rozporządzenia dotyczące identyfikacji elektronicznej

                           1)

                           Naruszenie art. 11 rozporządzenia (WE) nr 885/06 (5), ponieważ decyzja nie została odpowiednio uzasadniona, zawierając nieścisłości w uzasadnieniu, przez co narusza ona ratio i cel art. 11 ust. 1 rozporządzenia 885/2006,

                           2)

                           Naruszenie art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 1290/2005 (6) i zasady proporcjonalności, ponieważ nie zostały spełnione w niniejszej sprawie cztery przesłanki, o których mowa w wytycznych Komisji ogłoszonych przez nią w tej dziedzinie i w zakresie, w jakim wymagane jest łączne spełnienie tych czterech przesłanek.

      (1)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2015/1119 z dnia 22 czerwca 2015 r. wyłączająca z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowana jako dokument nr C(2015) 4076] (Dz.U. L 182, s. 39).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U. L 141, s. 18).

      (3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1368/2011 z dnia 21 grudnia 2011 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1121/2009 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do systemów wsparcia dla rolników, ustanowionych w jego tytułach IV i V, oraz rozporządzenie (WE) nr 1122/2009 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli, w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. L 341, s. 33).

      (4)  Rozporządzenie komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. L 316, s. 65).

      (5)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW (Dz.U. L 171, s. 90).

      (6)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, s. 1).


title: Sprawa F-86/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 7 maja 2013 r. — McCoy przeciwko Komitetowi Regionów (Służba publiczna — Urzędnicy — Renta inwalidzka — Artykuł 78 akapit piąty regulaminu pracowniczego — Odmowa uznania zawodowego podłoża inwalidztwa)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/84

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 7 maja 2013 r. — McCoy przeciwko Komitetowi Regionów
   (Sprawa F-86/11) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Renta inwalidzka - Artykuł 78 akapit piąty regulaminu pracowniczego - Odmowa uznania zawodowego podłoża inwalidztwa)
   2013/C 225/193
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Robert McCoy (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: L. Levi, adwokat)

      Strona pozwana: Komitet Regionów Unii Europejskiej (przedstawiciele: C. Cañoto Argüelles, pełnomocnik, wspierany przez B. Wägenbaura, adwokata)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej uznania zawodowego podłoża inwalidztwa skarżącego w rozumieniu art. 78 ust. 5 regulaminu pracowniczego

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji biura Komitetu Regionów z dnia 10 września 2010 r. o odmowie uznania zawodowego podłoża choroby, z której wynika inwalidztwo R. McCoya w rozumieniu ary. 78 akapit piąty regulaminu pracowniczego.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komitet Regionów Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez R. McCoya.

      (1)  Dz.U. C 340 z 19.11.2011, s. 42.


title: Sprawa T-348/10: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2012 r. — Panzeri przeciwko OHIM — Royal Trophy (Royal Veste e premia lo sport) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Royal Veste e premia lo sport — Wcześniejszy słowne, wspólnotowy i międzynarodowy, znaki towarowe veste lo sport — Wcześniejszy niezrejestrowany graficzny znak towarowy panzeri veste lo sport — Względne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/11

         Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2012 r. — Panzeri przeciwko OHIM — Royal Trophy (Royal Veste e premia lo sport)
   (Sprawa T-348/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Royal Veste e premia lo sport - Wcześniejszy słowne, wspólnotowy i międzynarodowy, znaki towarowe veste lo sport - Wcześniejszy niezrejestrowany graficzny znak towarowy panzeri veste lo sport - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 184/18
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Panzeri (Monguzzo, Włochy) (przedstawiciel: adwokat C. Galli)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Royal Trophy Srl (Cava de Tirreni, Włochy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 maja 2010 r. (sprawa R 988/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Luigim Panzerim a Royal Trophy Srl.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 20 maja 2010 r. (sprawa R 988/2009-1).

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa T-182/10: Wyrok Sądu z dnia 15 stycznia 2013 r. — Aiscat przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Bezpośrednie udzielenie zamówienia na roboty związane z budową odcinka autostrady i na późniejsze zarządzanie tym odcinkiem — Decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie skargi do Komisji — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt zaskarżalny — Legitymacja procesowa — Indywidualne oddziaływanie — Dopuszczalność — Pojęcie pomocy — Zasoby państwowe)

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/9

         Wyrok Sądu z dnia 15 stycznia 2013 r. — Aiscat przeciwko Komisji
   (Sprawa T-182/10) (1)

   (Pomoc państwa - Bezpośrednie udzielenie zamówienia na roboty związane z budową odcinka autostrady i na późniejsze zarządzanie tym odcinkiem - Decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie skargi do Komisji - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt zaskarżalny - Legitymacja procesowa - Indywidualne oddziaływanie - Dopuszczalność - Pojęcie pomocy - Zasoby państwowe)
   2013/C 55/14
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Associazione italiana delle società concessionarie per la costruzione e l’esercizio di autostrade e trafori stradali (Aiscat) (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: M. Maresca, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Concessioni autostradali Venete — CAV SpA (przedstawiciele: C. Malinconico i P. Clarizia, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 10 lutego 2010 r. odrzucającej złożoną przez skarżącą do tej instytucji skargę w przedmiocie rzekomej pomocy państwa bezprawnie przyznanej CAV przez Republikę Włoską.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Associazione italiana delle società concessionarie per la costruzione e l’esercizio di autostrade e trafori stradali (Aiscat) pokryje połowę własnych kosztów, połowę kosztów poniesionych przez Komisję Europejską oraz całość kosztów poniesionych przez Concessioni autostradali Venete — CAV SpA.

               3)

               Komisja pokryje połowę własnych kosztów oraz połowę kosztów poniesionych przez Aiscat.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa C-80/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil (Francja) w dniu 12 lutego 2016 r. – ArcelorMittal Atlantique et Lorraine/Ministre de l’Écologie, du Développement durable et de l'Énergie

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil (Francja) w dniu 12 lutego 2016 r. – ArcelorMittal Atlantique et Lorraine/Ministre de l’Écologie, du Développement durable et de l'Énergie
   (Sprawa C-80/16)
   (2016/C 136/24)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal administratif de Montreuil

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ArcelorMittal Atlantique et Lorraine

      Strona pozwana: Ministre de l’Écologie, du Développement durable et de l'Énergie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy Komisja Europejska, wyłączając w swej decyzji 2011/278/UE (1) z wartości wskaźnika emisyjności dla ciekłego metalu emisje związane z gazami odlotowymi poddanymi recyklingowi w ramach produkcji energii elektrycznej, naruszyła art. 10a ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE (2) dotyczący zasad ustalania wskaźników ex ante, a w szczególności cel w postaci skutecznego odzyskiwania energii z gazów odlotowych oraz możliwość przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w przypadku produkcji energii elektrycznej w oparciu o gazy odlotowe?

               2)

               Czy opierając się w powyższej decyzji na danych pochodzących z BREF żelazo i stal oraz z LDSD 2007 celem określenia wskaźnika emisyjności dla ciekłego metalu, Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek uwzględnienia najbardziej dokładnych i aktualnych dostępnych dowodów naukowych lub zasadę dobrej administracji?

               3)

               Czy uwzględnienie przez Komisję Europejską w decyzji 2011/278/UE, jeśli miało ono miejsce, zakładu produkującego jednocześnie rudę spiekaną oraz granulat rudy żelaza wśród instalacji referencyjnych celem określenia wskaźnika emisyjności dla rudy spiekanej może mieć ten skutek, że wartość tego wskaźnika będzie niezgodna z prawem?

               4)

               Czy Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia wynikający z art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, gdy nie wyjaśniła w sposób szczegółowy w tej decyzji powodów swojego wyboru?

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 130, s. 1).

      (2)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32).


title: Sprawa C-687/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 maja 2016 r. w sprawie T-750/14, Ivo-Kermartin GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 30 grudnia 2016 r. przez Capella EOOD

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 maja 2016 r. w sprawie T-750/14, Ivo-Kermartin GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 30 grudnia 2016 r. przez Capella EOOD
   (Sprawa C-687/16 P)
   (2017/C 249/23)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Capella EOOD (przedstawiciel: adwokat C. Pfitzer)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dziesiąta izba) postanowieniem z dnia 7 czerwca 2017 r. odrzucił odwołanie i obciążył wnoszącą odwołanie własnymi kosztami.


title: Sprawa C-465/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 27 września 2010 r. — Ministre de l’Intérieur, de l’Outre-mer et des Collectivités territoriales przeciwko Chambre de commerce et d’industrie de l’Indre

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 27 września 2010 r. — Ministre de l’Intérieur, de l’Outre-mer et des Collectivités territoriales przeciwko Chambre de commerce et d’industrie de l’Indre
   (Sprawa C-465/10)
   ()
   2010/C 346/50
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ministre de l'Intérieur, de l'Outre-mer et des Collectivités territoriales

      Strona pozwana: Chambre de commerce et d'industrie (CCI) de l'Indre

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W odniesieniu do podstawy prawnej, z której wynikałby obowiązek odzyskania pomocy wypłaconej CCI:
               Czy w przypadku gdy instytucja zamawiająca będąca beneficjentem subwencji wypłaconych w ramach EFRR nie przestrzegała jednej lub kilku zasad udzielania zamówień publicznych w celu wykonania subwencjonowanego działania, podczas gdy nie podważono, że działanie kwalifikuje się do finansowania z tego funduszu i że zostało ono wykonane, istnieje przepis prawa wspólnotowego, w szczególności w rozporządzeniach Rady (EWG) nr 2052/88 z dnia 24 czerwca 1988 r. (1) i nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. (2), tworzący obowiązek odzyskania subwencji? W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy taki obowiązek powstaje w przypadku każdego uchybienia zasadom udzielania zamówień publicznych, czy wyłącznie w przypadku niektórych z nich? W tym ostatnim przypadku, jakich?

               2)

               W przypadku odpowiedzi co najmniej częściowo twierdzącej na pierwsze pytanie, jeśli chodzi o zasady odzyskiwania pomocy nienależnie wypłaconej:

                           a)

                           Czy naruszenie przez instytucję zamawiającą będącą beneficjentem pomocy w ramach EFRR jednej lub kilku zasad udzielania zamówień publicznych w zakresie wyboru usługodawcy zobowiązanego do wykonania subwencjonowanego działania stanowi nieprawidłowość w rozumieniu rozporządzenia nr 2988/95 (3)? Czy okoliczność, że właściwy organ krajowy nie może pominąć w momencie podejmowania decyzji o przyznaniu pomocy wnioskowanej w ramach EFRR faktu, że podmiot będący beneficjentem naruszył zasady dotyczące udzielania zamówień publicznych, dokonując jeszcze przed przyznaniem pomocy wyboru usługodawcy zobowiązanego do wykonania działania finansowanego z tej pomocy, może mieć wpływ na kwalifikację danego zachowania jako nieprawidłowość w rozumieniu rozporządzenia nr 2988/95?

                           b)

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2a) i skoro, jak orzekł Trybunał Sprawiedliwości (wyrok z dnia 29 stycznia 2009 r. w sprawach połączonych od C-278/07 do C-280/07 Hauptzollamt Hamburg-Jonas przeciwko Josef Vosding Schlacht-, Kühl- und Zerlegebetrieb GmbH & Co.) okres przedawnienia określony w art. 3 rozporządzenia nr 2988/95 ma zastosowanie do środków administracyjnych takich jak żądanie zwrotu pomocy nienależnie przyznanej podmiotowi w następstwie popełnionych przez niego nieprawidłowości:

                                       —

                                       czy okres ten rozpoczyna swój bieg w dniu wypłaty pomocy beneficjentowi, czy też w dniu wykorzystania przez beneficjenta subwencji pobranej w celu wynagrodzenia usługodawcy wybranego z naruszeniem jednej lub kilku zasad dotyczących udzielania zamówień publicznych?

                                       —

                                       czy należy uznać, że okres ten ulega przerwaniu w wyniku przekazania beneficjentowi subwencji przez właściwy organ krajowy sprawozdania z kontroli stwierdzającego nieprzestrzeganie zasad udzielania zamówień publicznych i nakazującego w konsekwencji organowi krajowemu odzyskanie wypłaconych sum?

                                       —

                                       czy w przypadku gdy państwo członkowskie korzysta z przyznanej mu w art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 możliwości zastosowania dłuższego okresu przedawnienia, w szczególności gdy stosuje się we Francji okres określony w prawie cywilnym przewidziany w dniu wystąpienia faktów będących przedmiotem sporu w art. 2262 kodeksu cywilnego, na mocy którego: „Wszystkie roszczenia, zarówno rzeczowe jak i osobiste, przedawniają się po trzydziestu latach […]”, zgodność takiego okresu z prawem wspólnotowym, zwłaszcza z zasadą proporcjonalności, należy oceniać w świetle maksymalnego okresu przedawnienia przewidzianego w tym akcie krajowym służącym jako podstawa prawna dla wniosku administracji krajowej o zwrot, czy też w świetle okresu rzeczywiście zastosowanego w danym przypadku?

                           c)

                           W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie 2a), czy interesy finansowe Wspólnoty stoją na przeszkodzie temu, by w celu wypłacenia pomocy takiej jak ta, która jest przedmiotem niniejszego sporu, sąd stosował przepisy krajowe dotyczące cofnięcia decyzji tworzących prawa, zgodnie z którymi, poza przypadkami nieistnienia, uzyskania w wyniku oszustwa lub wniosku beneficjenta, administracja może cofnąć indywidualną decyzję tworzącą prawa, jeśli jest bezprawna, wyłącznie w ciągu czterech miesięcy od wydania tej decyzji, przy czym jednak indywidualna decyzja administracyjna może, zwłaszcza gdy odnosi się do wypłaty pomocy, zawierać warunki rozwiązujące, których spełnienie umożliwia cofnięcie danej pomocy bez względu na okres, jaki upłynął od momentu jej udzielenia — biorąc po uwagę, że Conseil d’Etat orzekła, że należy uznać, iż ten przepis krajowy może być powołany przez beneficjenta pomocy niesłusznie przyznanej na podstawie aktu wspólnotowego tylko wtedy, gdy był on w dobrej wierze?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2052/88 z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie zadań funduszy strukturalnych i ich skuteczności oraz w sprawie koordynacji działań funduszy między sobą i z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 185, s. 9).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie zadań funduszy strukturalnych i ich skuteczności oraz w sprawie koordynacji działań funduszy między sobą i z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1).


title: Sprawa C-417/16 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 maja 2017 r. – August Storck KG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Graficzny znak towarowy — Przedstawienie kwadratowego opakowania w kolorach białym i niebieskim — Charakter odróżniający)

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/14

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 maja 2017 r. – August Storck KG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   (Sprawa C-417/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Graficzny znak towarowy - Przedstawienie kwadratowego opakowania w kolorach białym i niebieskim - Charakter odróżniający))
   (2017/C 213/16)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: August Storck KG (przedstawiciele: I. Rohr i P. Goldenbaum, Rechtsanwältinnen)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               Spółka August Storck KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 428 z 21.11.2016.


title: Sprawa C-195/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Zala Megyei Biróság w dniu 10 kwietnia 2007 r. — OTP Bank Rt. i Merlin Gerin Zala Kft. przeciwko Zala Megyei Közigazgatási Hivatal

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Zala Megyei Biróság w dniu 10 kwietnia 2007 r. — OTP Bank Rt. i Merlin Gerin Zala Kft. przeciwko Zala Megyei Közigazgatási Hivatal
   (Sprawa C-195/07)
   (2007/C 129/19)
   Język postępowania: węgierski
   Sąd krajowy
   Zala Megyei Biróság
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: OTP Bank Rt. i Merlin Gerin Zala Kft.

      Strona pozwana: Zala Megyei Közigazgatási Hivatal
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ust. 3 lit. a) pkt 4 załacznika X do „Aktu o przystąpieniu” (1) (Aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej), znajdującego zastosowanie na podstawie art. 24 powołanego Aktu o przystąpieniu, który stanowi, że „Węgry mogą stosować, do 31 grudnia 2007 roku włącznie, obniżenie należnych podatków lokalnych dla przedsiębiorców [czytaj podatków od działalności gospodarczej] do 2 % przychodów netto, przyznawanych przez samorządy terytorialne w ograniczonym czasie na podstawie artykułów 6 i 7 ustawy C z 1990 roku w sprawie podatków lokalnych […]”, należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           chodzi o wyjątek o charakterze przejściowym, który umożliwia Węgrom utrzymanie podatku od działalności gospodarczej, lub też

                           —

                           Akt o przystąpieniu przewidując możliwość dalszego stosowania obniżeń w podatku od działalności gospodarczej, przyznał Węgrom (przejściowe) prawo do dalszego stosowania tego rodzaju podatku od działalności gospodarczej?

               2)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie, tut. sąd kieruje ponadto następujące pytanie:
               W świetle prawidłowej wykładni szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (2), na podstawie jakich kryteriów uznaje się, iż dany podatek nie ma charakteru podatku obrotowego w rozumieniu art. 33 szóstej dyrektywy?

      (1)  Dz.U. 2003 L 236, str. 846.

      (2)  Dz.U. 1977 L 145, str. 1.


title: Sprawa C-338/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 7 czerwca 2017 r. – Virginie Marie Gabriel Guigo/Fond „Garantirani wzemanja na rabotnicite i służitelite”

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 7 czerwca 2017 r. – Virginie Marie Gabriel Guigo/Fond „Garantirani wzemanja na rabotnicite i służitelite”
   (Sprawa C-338/17)
   (2017/C 269/16)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Wyrchowen administratiwen syd

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Virginie Marie Gabriel Guigo

      Strona przeciwna: Fond „Garantirani wzemanja na rabotnicite i służitelite”

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 151 i 153 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 3, 4, 11 i 12 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE (1) z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy należy interpretować w ten sposób, że dopuszczają one przepis krajowy taki jak art. 4 ust. 1 Zakon za garantiranite wzemanja na rabotnicite i służitelite pri nesystojatelnost na rabotodatelja (ustawy o gwarantowanych należnościach pracowników w wypadku upadłości pracodawcy), na mocy którego z zakresu ochrony dotyczącej należności za pracę wyłączono osoby, których stosunki prawne zostały rozwiązane przed określonym trzymiesięcznym terminem przed wpisem postanowienia o wszczęciu postępowania upadłościowego pracodawcy?

               2)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy zasadę autonomii procesowej państw członkowskich, nakreśloną zasadami równoważności, skuteczności i proporcjonalności w kontekście zamierzonego w art. 151 i 153 TFUE i w dyrektywie 2008/94/WE celu socjalnego, należy interpretować w ten sposób, że dopuszczają one jako zgodny środek krajowy taki jak art. 25 Zakon za garantiranite wzemanja na rabotnicite i służitelite pri nesystojatelnost na rabotodatelja, na mocy którego z upływem dwumiesięcznego terminu od daty wpisu postanowienia o wszczęciu postępowania upadłościowego wygasa również uprawnienie do dochodzenia oraz uprawnienie do otrzymania gwarantowanych należności, jeżeli w prawie wewnętrznym państwa istnieje przepis taki jak art. 358 ust. 1 pkt 3 Kodeks na truda (kodeksu pracy), na mocy którego termin do dochodzenia należności za pracę jest trzyletni, licząc od daty, w której należało wypłacić należność, a otrzymanych po tym terminie płatności nie uważa się za nienależnie uiszczone?

               3)

               Czy art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza on podobne rozróżnienie z jednej strony między pracownikami z niezaspokojonymi należnościami, których stosunki prawne zostały rozwiązane przed ustalonym trzymiesięcznym terminem przed wpisem postanowienia o wszczęciu postępowania upadłościowego pracodawcy, ponadto przy uwzględnieniu tych, których stosunki prawne zostały rozwiązane w ustalonym trzymiesięcznym okresie, a z drugiej strony pracownikami mającymi w wypadku rozwiązania ich stosunków pracy prawo do ochrony w odniesieniu do niezaspokojonych należności w trzyletnim terminie od daty, w której należało wypłacić należność, zgodnie z art. 358 ust. 1 pkt 3 Kodeks na truda?

               4)

               Czy art. 4 w związku z art. 3 dyrektywy 2008/94/WE i z zasadą proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że dopuszczają one przepis taki jak art. 25 Zakon za garantiranite wzemanja na rabotnicite i służitelite pri nesystojatelnost na rabotodatelja, na mocy którego automatycznie i bez możliwości indywidualnej oceny istotnych okoliczności z upływem dwumiesięcznego terminu od daty wpisu postanowienia o wszczęciu postępowania upadłościowego wygasa również uprawnienie do dochodzenia oraz uprawnienie do otrzymania gwarantowanych należności za pracę?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy, Dz.U. 2008, L 283, s. 36.


title: Sprawa T-110/05: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2005 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskiej

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/31

         Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2005 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskiej
   (Sprawa T-110/05)
   (2005/C 115/56)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 4 marca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Republiki Włoskiej, reprezentowanej przez Giacoma Aiello, Avvocato dello Stato, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskiej.
   Republika Włoska wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia w zakresie, w jakim nie przewiduje ono żadnych specjalnych środków wspierania rynku mięsa drobiowego w rozumieniu art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 w odniesieniu do kurcząt zgładzonych z powodu niemożności ich chowania w strefach dotkniętych ptasią grypą i objętych środkami weterynaryjnymi ograniczającymi obrót;

               2)

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty:
   Rząd Republiki Włoskiej zaskarżył do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich rozporządzenie Komisji (WE) nr 2102/2004 z dnia 9 grudnia 2004 r. dotyczące niektórych szczególnych środków wspierania rynku jaj we Włoszech (1), w zakresie, w jakim nie przewiduje ono żadnych specjalnych środków wspierania rynku mięsa drobiowego w rozumieniu art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 (2) w odniesieniu do kurcząt zgładzonych z powodu niemożności ich chowania w strefach dotkniętych ptasią grypą i objętych środkami weterynaryjnymi ograniczającymi obrót.
   Na poparcie swej skargi rząd włoski powołuje się na:

               1)

               naruszenie zasady niedyskryminacji między towarami wspólnotowymi, o której mowa w art. 34 ust. 2 WE, skoro Włochom zostały przyznane specjalne środki wspierania rynku jedynie w odniesieniu do rynku jaj, zaś zanegowane im zostały analogiczne środki w odniesieniu do rynku mięsa drobiowego, co doprowadziło do dyskryminacji między włoskimi producentami drobiu w stosunku do producentów holenderskich, a w konsekwencji stanowi naruszenie art. 34 ust. 2 Traktatu WE;

               2)

               nadużycie władzy i oczywisty błąd w ocenie Komisji, która odmawiając przyjęcia specjalnych środków wspierania rynku również w odniesieniu do jednodniowych kurcząt zgładzonych z powodu niemożności ich chowania w strefach dotkniętych ptasią grypą przekroczyła swe uprawnienia przyznane jej przez rozporządzenie podstawowe w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego i dopuściła się błędu zarówno w ocenie sytuacji włoskiego rynku drobiowego, jak i pozostających w jej dyspozycji danych dotyczących struktury produkcji;

               3)

               naruszenie i niewłaściwą wykładnię art. 14 rozporządzenia nr 2777/75, gdzie nieuzasadniona odmowa Komisji w zakresie przyznania specjalnych środków wspierania rynku również w odniesieniu do jednodniowych kurcząt zgładzonych z powodu niemożności ich chowania jest skutkiem owej błędnej wykładni art. 14 rozporządzenia nr 2777/75;

         Na koniec skarżąca zarzuca naruszenie obowiązku uzasadnienia aktów prawnych.

      (1)  Dz.U. WE L 365 z 10.12.2004, str. 10.

      (2)  Dz.U. WE L 282 z 1.11.1975, str. 77.


title: Sprawa C-185/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank's-Gravenhage (Niderlandy) w dniu 29 kwietnia 2008 r. — Latchways plc i Eurosafe Solutions BV przeciwko Kedge Safety Systems BV i Consolidated Nederland BV

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank's-Gravenhage (Niderlandy) w dniu 29 kwietnia 2008 r. — Latchways plc i Eurosafe Solutions BV przeciwko Kedge Safety Systems BV i Consolidated Nederland BV
   (Sprawa C-185/08)
   (2008/C 197/10)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Rechtbank 's-Gravenhage
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Latchways plc i Eurosafe Solutions BV

      Strona pozwana: Kedge Safety Systems BV i Consolidated Nederland BV
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy urządzenia kotwiczące klasy A 1 w rozumieniu normy europejskiej EN 795 (które powinny pozostawać stale na miejscu) są objęte wyłącznie zakresem stosowania dyrektywy 89/106/EWG (1)?

               2.

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy te urządzenia kotwiczące — ewentualnie jako część składowa wyposażenia ochrony osobistej — są objęte zakresem stosowania dyrektywy 89/686/EWG (2)?

               3.

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytania pierwsze i drugie: czy — także w świetle załącznika II do dyrektywy 89/686/EWG, a w szczególności pkt 3.1.2.2. tego załącznika — należy dokonać oceny, czy wyposażenie ochrony osobistej, które jest objęte zakresem stosowania tej dyrektywy, spełnia samo w sobie podstawowe wymogi tej dyrektywy czy należy również w tym kontekście uwzględnić kwestię, czy urządzenie kotwiczące, z którym zostaje połączone dane wyposażenie ochronne, jest bezpieczne w przewidywalnych warunkach użytkowania w rozumieniu załącznika II?

               4.

               Czy prawo wspólnotowe, a w szczególności dyrektywa [decyzja] 93/465/EWG (3) pozwalają na fakultatywne umieszczenie na urządzeniu kotwiczącym, o którym mowa w pytaniu pierwszym, znaku CE jako dowodu jego zgodności z dyrektywą 89/686/EWG lub dyrektywą 89/106/EWG?

               5.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej w całości lub w części na pytanie czwarte: jaką procedurę lub jakie procedury należy zastosować w celu ustalenia zgodności wobec dyrektywy 89/686/EWG lub dyrektywy 89/106/EWG?

               6.

               Czy w odniesieniu do urządzeń kotwiczących, o których mowa w pytaniu pierwszym, normę europejską EN 795 należy traktować jako prawo wspólnotowe podlegające wykładni Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich?

               7.

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie szóste: czy normę europejską EN 795 należy interpretować w ten sposób, że urządzenie kotwiczące, o którym mowa w pytaniu pierwszym, powinno zostać przetestowane (przez jednostkę notyfikowaną) w przewidywalnych warunkach użytkowania (takich jak temperatury zewnętrzne, warunki atmosferyczne, starzenie się samego urządzenia kotwiczącego lub materiałów, przy użyciu których jest ono umocowywane bądź konstrukcji dachowej)?

               8.

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie siódme: czy testy powinny zostać przeprowadzone zgodnie z ograniczeniami zastosowania (określonymi w instrukcji obsługi)?

      (1)  Dyrektywa Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych (Dz.U. 1989, L 40, str. 12).

      (2)  Dyrektywa Rady 89/686/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do wyposażenia ochrony osobistej (Dz.U. L 399, str. 18).

      (3)  Decyzja Rady 93/465/EWG z dnia 22 lipca 1993 r. dotycząca modułów stosowanych w różnych fazach procedur oceny zgodności oraz zasad umieszczania i używania oznakowania zgodności CE, które mają być stosowane w dyrektywach harmonizacji technicznej (Dz.U. L 220, str. 23).


title: Sprawa T-534/15: Postanowienie Sądu z dnia 28 marca 2017 r. – LG Electronics/EUIPO – Cyrus Wellness Consulting (Viewty GT) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie zgłoszenia do rejestracji — Umorzenie postępowania)

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/18

         Postanowienie Sądu z dnia 28 marca 2017 r. – LG Electronics/EUIPO – Cyrus Wellness Consulting (Viewty GT)
   (Sprawa T-534/15) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie zgłoszenia do rejestracji - Umorzenie postępowania))
   (2017/C 178/24)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LG Electronics, Inc. (Seul, Republika Korei) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Cyrus Wellness Consulting GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Wulff i U. Hildebrandt)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 czerwca 2015 r. (sprawy połączone R 1937/2014-2 i R 1564/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Cyrus Wellness Consulting GmbH a LG Electronics, Inc.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               LG Electronics, Inc., pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Cyrus Wellness Consulting GmbH.

      (1)  Dz.U. C 371 z 9.11.2015.


title: Sprawa C-237/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 1 lipca 2009 r. — Państwo belgijskie przeciwko Nathalie de Fruytier

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 1 lipca 2009 r. — Państwo belgijskie przeciwko Nathalie de Fruytier
   (Sprawa C-237/09)
   2009/C 220/39
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Państwo belgijskie

      Strona pozwana: Nathalie de Fruytier

      Pytanie prejudycjalne

   Czy prowadzona samodzielnie działalność polegającą na transporcie organów i próbek pochodzących od ludzi do szpitali i laboratoriów stanowi dostarczanie organów ludzkich, krwi i mleka ludzkiego zwolnione z podatku od wartości dodanej na podstawie art. 13 część A ust.1 lit. d) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1997 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku? (1)?

      (1)  Dz.U. L 145, s. 1.


title: Sprawa F-73/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2011 r. — Coedo Suárez przeciwko Radzie (Służba publiczna — Urzędnicy — Skarga o odszkodowanie — Dorozumiana decyzja o oddaleniu żądania odszkodowania a następnie przyjęcie wyraźnej decyzji o oddaleniu tego żądania — Przekroczenie terminu na złożenie zażalenia na dorozumianą decyzję o oddaleniu żądania — Niedopuszczalność)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/50

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2011 r. — Coedo Suárez przeciwko Radzie
   (Sprawa F-73/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Skarga o odszkodowanie - Dorozumiana decyzja o oddaleniu żądania odszkodowania a następnie przyjęcie wyraźnej decyzji o oddaleniu tego żądania - Przekroczenie terminu na złożenie zażalenia na dorozumianą decyzję o oddaleniu żądania - Niedopuszczalność)
   2011/C 282/94
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Angel Coedo Suárez (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, A. Blot i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: K. Zieleśkiewicz i M. Bauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji strony pozwanej o oddaleniu wniosku o wyrównanie strat poniesionych przez skarżącego oraz żądanie naprawienia szkody i zadośćuczynienia za krzywdę.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010, s. 63.


title: Sprawa C-259/07: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/22

         Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-259/07)
   (2007/C 183/39)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Kukovec oraz K. Nyberg)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/51/WE (1) z dnia 7 września 2005 r. zmieniającej załącznik XX do dyrektywy 2004/17/WE (2) i załącznik VIII do dyrektywy 2004/18/WE (3) Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zamówień publicznych, a w każdym razie nie przekazując tych przepisów do wiadomości Komisji, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy przywołanej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 31 stycznia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 257, str. 127.

      (2)  Dz.U. L 134, str. 1.

      (3)  Dz.U. L 134, str. 114.


title: Sprawa T-151/10: Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2010 r. — Bank Nederlandse Gemeenten przeciwko Komisji

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/43

         Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2010 r. — Bank Nederlandse Gemeenten przeciwko Komisji
   (Sprawa T-151/10)
   2010/C 148/72
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Bank Nederlandse Gemeenten NV (Haga, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat B. Drijber)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 9963 wersja ostateczna z dnia 15 grudnia 2009 r. w części, w której Komisja uznaje, że możliwość zaciągania przez spółki mieszkalnictwa społecznego pożyczek w Bank Nederlandse Gemeenten NV stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga ma na celu stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2009) 9963 wersja ostateczna z dnia 15 grudnia 2009 r. w sprawie pomocy państwa E 2/2005 i N 642/2009 (Niderlandy) — pomoc istniejąca i pomoc specjalna na projekty dla spółek mieszkalnictwa społecznego.
   Po pierwsze, skarżąca twierdzi, iż zaskarżona decyzja narusza art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ wniosek Komisji, że pożyczki udzielane przez skarżącą stanowią pomoc państwa, opiera się na nieprawidłowej wykładni przesłanki możliwości przypisania.
   Po drugie, skarżąca podnosi, iż zaskarżona decyzja narusza art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ Komisja oparła się na nieprawidłowej ocenie okoliczności faktycznych, aby wyciągnąć wniosek, że pożyczki udzielane przez skarżącą nie odpowiadają warunkom rynkowym i mają zatem preferencyjny charakter.
   Po trzecie, skarżąca powołuje się na naruszenie obowiązku uzasadnienia i obowiązku należytej staranności, gdyż mimo przedstawienia przez władze niderlandzkie argumentów na temat pożyczek udzielanych przez skarżącą, Komisja bez jakiegokolwiek badania uznała, że pożyczki stanowią pomoc państwa.


title: Sprawa C-246/13 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawach połączonych od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00 Albergo Quatro Fontane i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 2 maja 2013 r. przez Manutencoop Soc. coop., dawniej Manutencoop Soc. coop. arl e Astrocoop Universale Pulizie, Manutenzioni e Trasporti Soc. coop. rl

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/25

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawach połączonych od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00 Albergo Quatro Fontane i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 2 maja 2013 r. przez Manutencoop Soc. coop., dawniej Manutencoop Soc. coop. arl e Astrocoop Universale Pulizie, Manutenzioni e Trasporti Soc. coop. rl
   (Sprawa C-246/13 P)
   2013/C 207/39
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Manutencoop Soc. coop., dawniej Manutencoop Soc. coop. arl e Astrocoop Universale Pulizie, Manutenzioni e Trasporti Soc. coop. rl (przedstawiciele: A. Vianello, A. Bortoluzzi i A. Veronese, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Comitato „Venezia vuole vivere”

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie lub zmiana postanowienia Sądu (czwarta izba) z dnia 20 lutego 2013 r., notyfikowanego w dniu 25 lutego 2013 r., wydanego w sprawach T-280/00 i T-285/00;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania zostały podniesione dwa zarzuty.
   Po pierwsze, zdaniem wnoszącego odwołanie w postanowieniu Sądu w sposób niezgodny z prawem zostały zastosowane zasady wyrażone przez Trybunał Sprawiedliwości w „wyroku w sprawie Comitato Venezia vuole vivere” dotyczące obowiązku uzasadnienia decyzji Komisji w dziedzinie pomocy państwa. W szczególności Sąd nie zastosował się do orzeczenia wydanego przez Trybunał Sprawiedliwości, zgodnie z którym decyzja Komisji musi „zawierać w sobie wszystkie elementy istotne do jej wykonania przez władze krajowe”. Chociaż zaskarżona decyzja nie zawierała wszystkich elementów istotnych do jej wykonania przez władze krajowe, Sąd nie stwierdził żadnych nieprawidłowości metody przyjętej przez Komisję w spornej decyzji, co w konsekwencji naruszyło prawo.
   Po drugie, wnoszący odwołanie podnosi, że w postanowieniu Sądu w sposób niezgodny z prawem zostały zastosowane zasady wyrażone przez Trybunał Sprawiedliwości w „wyroku w sprawie Comitato Venezia vuole vivere” dotyczące rozkładu ciężaru dowodu odnośnie do przesłanek z art. 107 ust. 1 TFUE. Zgodnie z przytoczonymi przez Trybunał w wyroku w sprawie „Comitato Venezia vuole vivere” zasadami dotyczącymi zwrotu pomocy do państwa członkowskiego, a nie do konkretnego beneficjenta, należy wykazanie w indywidualnym przypadku wystąpienia przesłanek art. 107 ust. 1 TFUE. W niniejszej sprawie Komisja w spornej decyzji nie wyjaśniła jednak „szczegółowych zasad” takiej analizy. W konsekwencji Republika Włoska, nie dysponując w celu zwrotu elementami istotnymi do wykazania, że przyznane ulgi stanowią pomoc państwa, postanowiła zażądać od przedsiębiorstw, które otrzymują pomoc w postaci zwolnienia ze składek na ubezpieczenie społeczne, wykazania, że rozpatrywane ulgi nie zakłócają konkurencji ani nie wpływają na handel między państwami członkowskimi, a jeżeli dowód ten nie zostanie przeprowadzony, obowiązuje domniemanie, że udzielona ulga może zakłócać konkurencję i wpływać na handel między państwami członkowskimi.


title: Sprawa T-300/15: Postanowienie Sądu z dnia 11 stycznia 2016 r. – Oase/OHIM – Compo France (AlGo) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/45

         Postanowienie Sądu z dnia 11 stycznia 2016 r. – Oase/OHIM – Compo France (AlGo)
   (Sprawa T-300/15) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 098/59)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Oase GmbH (Hörstel, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Weeg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: H. Kunz, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Compo France SAS (Roche-Lez-Beaupré, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Meyer)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 lutego 2015 r. (sprawa R 1409/2013-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Compo France SAS a Oase GmbH.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Oase GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). Compo France SAS pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2015.


title: Sprawa T-330/04: Skarga wniesiona dnia 9 sierpnia 2004 r. przez Jörga-Michaela Fetzera przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/19

         Skarga wniesiona dnia 9 sierpnia 2004 r. przez Jörga-Michaela Fetzera przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa T-330/04)
   (2004/C 284/39)
   Język postępowania: niemiecki
   Dnia 9 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Parlamentowi Europejskiemu przez Jörga-Michaela Fetzera, zamieszkałego w Tübingen (Republika Federalna Niemiec), reprezentowanego przez Matthiasa Bauera, Rechtsanwalt.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie, że strona przeciwna naruszyła prawa skarżącego przy konkursie PE/96/A (administratorzy);

               —

               dopuszczenie skarżącego do drugiego etapu konkursu porównywalnego do konkursu PE/96/A;

               —

               ewentualnie, zasądzenie od strony przeciwnej odpowiedniego odszkodowania, co najmniej w wysokości jednego miesięcznego wynagrodzenia netto.

         Zarzuty i główne argumenty
   W czerwcu 2002 r. skarżący zgłosił się do konkursu Parlamentu Europejskiego PE/96/A. W formularzu, który należało wypełnić, skarżący podał, że posiada upośledzenie polegające na zmniejszeniu do 2 % zwykłej siły wzroku. Zdaniem skarżącego, nie pozwolono mu na pisanie rozprawki na komputerze, wskazując, że w warunkach konkursu nie przewidziano środków wyrównujących niekorzystne położenie niepełnosprawnych. Skarżącemu nie udzielono ponadto żądanego przedłużenia czasu egzaminu.
   Skarżący twierdzi, że z powodu trudności spowodowanych niepełnosprawnością nie mógł on podczas egzaminu, nawet w przybliżeniu, przeczytać wszystkich pytań i wybrać prawidłowych odpowiedzi w wymaganym czasie. Skarżący podnosi, że należałby do 180 najlepszych kandydatów i byłby w związku z tym dopuszczony do następnego etapu konkursu, gdyby zostały mu zapewnione żądane środki wyrównujące niekorzystne położenie. Dlatego też, skarżący wnosi o stwierdzenie, że odmowa udzielenia skarżącemu żądanych środków wyrównujących niekorzystne położenie nastąpiła niezgodnie z prawem.


title: Sprawa C-593/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 30 września 2010 r. w sprawie T-85/09, Yassin Abdullah Kadi przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 16 grudnia 2010 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 30 września 2010 r. w sprawie T-85/09, Yassin Abdullah Kadi przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 16 grudnia 2010 r. przez Radę Unii Europejskiej
   (Sprawa C-593/10 P)
   2011/C 72/16
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop, E. Finnegan i R. Szostak, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Yassin Abdullah Kadi, Komisja Europejska, Republika Francuska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału:

               —

               o uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w sprawie T-85/09;

               —

               o oddalenie jako niezasadnego żądania Yassina Abdullaha Kadiego mającego na celu stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji nr 1190/2008 (1) w zakresie, w jakim go dotyczy;

               —

               o obciążenie Yassina Abdullaha Kadiego kosztami postępowań przed Sądem i Trybunałem Sprawiedliwości.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszym odwołaniu Rada zamierza podważyć kilka ustaleń Sądu. Rada podnosi, że:

               —

               Sąd naruszył prawo, uznając, że zaskarżone rozporządzenie nie korzysta z immunitetu jurysdykcyjnego;

         Subsydiarnie Rada podnosi, że:

               —

               Sąd błędnie zinterpretował i zastosował orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, uznając, że kontrola, którą należy przeprowadzić, powinna być „pełna i dokładna” oraz wymagając przekazania dowodów uzasadniających decyzję wskazanej osobie lub podmiotowi, jak również sądom Unii w celu zapewnienia przestrzegania prawa do obrony tej osoby lub podmiotu; a także

               —

               Sąd naruszył prawo, nie biorąc należycie pod uwagę utworzenia biura rzecznika rezolucją 1904(2004) Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych

      (1)  Dz.U. L 322, s. 25.


title: Sprawa C-381/07: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 6 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Association nationale pour la protection des eaux et rivières — TOS przeciwko Ministère de l'écologie, du développement et de l'aménagement durables (Zanieczyszczenie środowiska wodnego — Dyrektywa 2006/11/WE — Artykuł 6 — Substancje niebezpieczne — Zrzuty — Wcześniejsze zezwolenie — Ustalenie norm emisji — System zgłoszeń — Hodowle ryb)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/5

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 6 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Association nationale pour la protection des eaux et rivières — TOS przeciwko Ministère de l'écologie, du développement et de l'aménagement durables
   (Sprawa C-381/07) (1)

   (Zanieczyszczenie środowiska wodnego - Dyrektywa 2006/11/WE - Artykuł 6 - Substancje niebezpieczne - Zrzuty - Wcześniejsze zezwolenie - Ustalenie norm emisji - System zgłoszeń - Hodowle ryb)
   (2008/C 327/07)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil d'État
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Association nationale pour la protection des eaux et rivières — TOS

      Strona pozwana: Ministère de l'écologie, du développement et de l'aménagement durables
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État — Wykładnia art. 6 dyrektywy 2006/11/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lutego 2006 r. w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne odprowadzane do środowiska wodnego Wspólnoty (Dz.U. L 64, s. 52) — Wymóg uzyskania zezwolenia określającego normy emisji w stosunku do wszystkich zrzutów, które mogą zawierać substancje niebezpieczną — Zgodność przepisów krajowych zastępujących w odniesieniu do hodowli ryb wymóg uprzedniego uzyskania zezwolenia systemem zgłoszeń, któremu towarzyszy odwołanie do znajdujących zastosowanie środowiskowych norm jakości oraz prawo sprzeciwu organu administracyjnego wobec rozpoczęcia ich działalności lub prawo nałożenia na dane urządzenia limitów zrzutów
   Sentencja
   Artykułu 6 dyrektywy 2006/11/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lutego 2006 r. w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne odprowadzane do środowiska wodnego Wspólnoty nie można interpretować w ten sposób, że po przyjęciu, w oparciu o ten przepis programów obniżenia zanieczyszczenia wód, zawierających środowiskowe normy jakości, wolno państwom członkowskim wprowadzić dla niektórych urządzeń uznanych za mało szkodliwe system, którego częścią jest odwołanie do tych norm oraz prawo sprzeciwu organu administracyjnego wobec rozpoczęcia ich działalności lub prawo nałożenia na dane urządzenia limitów zrzutów.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa T-272/09: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2009 r. — Pineapple Trademarks Pty Ltd przeciwko OHIM

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/37

         Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2009 r. — Pineapple Trademarks Pty Ltd przeciwko OHIM
   (Sprawa T-272/09)
   2009/C 220/79
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pineapple Trademarks Pty Ltd (Burleigh Heads, Australia) (przedstawiciel: N. Saunders, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Angel Custodio Dalmau Salmons (Barcelona, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 marca 2009 r. w sprawie R 383/2008-1 oraz przekazanie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego OHIM celem prowadzenia postępowania; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Pineapple Trademarks Pty Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „KUSTOM” dla towarów należących do klas 18, 25 i 28

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Angel Custodio Dalmau Salmons

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy „CUSTO” dla towarów należących do klas 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w stosunku do wszystkich spornych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza naruszyła prawo stwierdzając istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku spornych znaków towarowych; naruszenie prawa do obrony strony skarżącej poprzez stwierdzenie przez Izbę Odwoławczą podobieństw fonetycznych i koncepcyjnych pomiędzy kolidującymi ze sobą znakami towarowymi, które nie zostały potwierdzone żadnym istotnym dowodem natomiast stronie skarżącej nie umożliwiono przedstawienia uwag.


title: Sprawa C-157/09: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 43 WE — Swoboda przedsiębiorczości — Notariusze — Warunek przynależności państwowej — Artykuł 45 WE — Udział w wykonywaniu władzy publicznej)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/3

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-157/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 43 WE - Swoboda przedsiębiorczości - Notariusze - Warunek przynależności państwowej - Artykuł 45 WE - Udział w wykonywaniu władzy publicznej)
   2012/C 32/04
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Støvlbæk i W. Rels, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: D.J.M. de Grave i M.A.M. de Ree, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Słowenii (przedstawiciel: T. Mihelič, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 WE i 45 WE — Dostęp do zawodu notariusza i jego wykonywanie — Warunek przynależności państwowej — Udział w wykonywaniu władzy publicznej

      Sentencja

               1)

               Nakładając warunek przynależności państwowej w odniesieniu do dostępu do zawodu notariusza, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 43 WE.

               2)

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Republika Słowenii pokrywa własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Sprawa T-116/14: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Bunge Argentina przeciwko Radzie

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/33

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Bunge Argentina przeciwko Radzie
   (Sprawa T-116/14)
   2014/C 129/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bunge Argentina SA (Buenos Aires, Argentyna) (przedstawiciele: J. Bellis i R. Luff, lawyers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. L 315, s. 2) w zakresie, w jakim dotyczy ono strony skarżącej; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący dopuszczenia się przez instytucje oczywistego błędu w ocenie stanu faktycznego poprzez stwierdzenie, że miało miejsce zakłócanie cen nasion soi i oleju sojowego uzasadniające zastosowanie art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (1).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, tak jak został zinterpretowany przez instytucje w niniejszej sprawie, nie może mieć zastosowania do przywozów z państwa będącego członkiem WTO, ponieważ jest to niezgodne z Porozumieniem antydumpingowym WTO.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że ocena szkody nie uwzględnia czynników, które przerywają związek przyczynowy między podnoszoną szkodą a przywozami uważanymi za dumpingowe z naruszeniem art. 3 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51)


title: Sprawa T-695/14: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2014 r. – Omega przeciwko OHIM (Przedstawienie obrazka w kolorach czarnym i białym)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/57

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2014 r. – Omega przeciwko OHIM (Przedstawienie obrazka w kolorach czarnym i białym)
   (Sprawa T-695/14)
   2014/C 409/78
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Omega International GmbH (Bad Oldesloe, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Becker)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 lipca 2014 r. w sprawie R 1037/2014-5 i zarejestrowanie znaku towarowego pod numerem zgłoszenia 1 2 1 74  215 w charakterze znaku towarowego;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający obrazek w kolorach czarnym i białym dla towarów i usług z klas 3, 5, 32 i 33 – zgłoszenie nr 1 2 1 74  215

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Oznaczenie jest zdolne do tego, by pozwolić przeciętnie zainteresowanemu konsumentowi na odróżnienie towaru.


title: Sprawa C-173/04 P: Odwołanie złożone dnia 8 kwietnia 2004 r. (telefaks z dnia 6 kwietnia 2004 r.) przez Deutsche SiSi-Werke GmbH & Co. Betriebs KG od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 28 stycznia 2004 r. w sprawach połączonych T-146/02 do T-153/02, Deutsche SiSi-Werke GmbH & Co. Betriebs KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).

text:
               12.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/5

         Odwołanie złożone dnia 8 kwietnia 2004 r. (telefaks z dnia 6 kwietnia 2004 r.) przez Deutsche SiSi-Werke GmbH & Co. Betriebs KG od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 28 stycznia 2004 r. w sprawach połączonych T-146/02 do T-153/02, Deutsche SiSi-Werke GmbH & Co. Betriebs KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   (Sprawa C-173/04 P)
   (2004/C 156/09)
   Dnia 8 kwietnia 2004 r. (telefaks z dnia 6 kwietnia 2004 r.) Deutsche SiSi-Werke GmbH & Co. Betriebs KG złożyła do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 28 stycznia 2004 r. w sprawach połączonych T-146/02 do T-153/02, Deutsche SiSi-Werke GmbH & Co. Betriebs KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory). Wnosząca odwołanie jest reprezentowana przez przez Anje Franke Rechtsanwältin, Grünecker Kinkeldey Stockmair & Schwanhäusser, Maximilianstr. 56, D-80538 Monachium we współpracy z Martinem Aufenangerem, rzecznikiem patentowym, Maximilianstr. 56, D-80538 Monachium.
   Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               1.

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 28 stycznia 2004 r. w sprawach połączonych T-146/02 do T-153/02 (1);

               2.

               obciążenie pozwanego oraz pozwanego w postępowaniu odwoławczym kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i zasadnicze argumenty:
   Odwołanie opiera się na naruszeniu prawa wspólnotowego przez Sąd Pierwszej Instancji.

               —

               Sąd Pierwszej Instancji błędnie ocenił sektor produktów a w konsekwencji formy opakowań, które powinny służyć jako porównanie przy ocenie charakteru odróżniającego zgłoszonego znaku, zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 40/94. Sąd Pierwszej Instancji nie opiera swojej oceny na formach opakowań istniejących na rynku dla konkretnie zgłoszonych produktów, tj. „napoje owocowe, soki owocowe”, lecz ogólnie na formach istniejących dla „płynnych produktów spożywczych”. Nie została uwzględniona kwestia, w jakim zakresie zgłoszone znaki odróżniają się w stosunku do przeciętnych opakowań przeznaczonych do napojów. Sąd Pierwszej Instancji przeprowadził swoją analizę wyłącznie pod kątem fikcyjnych podstawowych form zgłoszonych znaków jak również możliwego wykorzystania w przyszłości kartonów dla „napojów owocowych, soków owocowych”.

               —

               Opierając się na tej podstawie oceny, Sąd Pierwszej Instancji stawia wymagania zbyt wygórowane jeśli chodzi o formę zgłoszonego znaku, mając na względzie mały stopień wymaganego charakteru odróżniającego.

               —

               Sąd Pierwszej Instancji przy badaniu interesu ogólnego w ramach art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 40/94 opiera się wyłącznie na interesie ogólnym potencjalnych konkurentów, nie uwzględniając sytuacji faktycznej, tj. że wnosząca odwołanie stosuje stojące opakowania kartonowe od dziesiątek lat bez przypadku imitacji. Interes ogólny konsumentów został całkowicie pominięty.

      (1)  Nie opublikowane jeszcze w Zbiorze Orzecznictwa.


title: Sprawa T-702/14: Postanowienie Sądu z dnia 27 stycznia 2015 r. – Hamas/Rada

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/44

         Postanowienie Sądu z dnia 27 stycznia 2015 r. – Hamas/Rada
   (Sprawa T-702/14) (1)

   (2015/C 089/53)
   Język postępowania: francuski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 395 z 10.11.2014.


title: Sprawa T-510/14: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2014 r. – Staywell Hospitality Group przeciwko OHIM – Sheraton International IP (PARK REGIS)

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/47

         Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2014 r. – Staywell Hospitality Group przeciwko OHIM – Sheraton International IP (PARK REGIS)
   (Sprawa T-510/14)
   2014/C 303/55
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Staywell Hospitality Group Pty Ltd (Sydney, Australia) (przedstawiciel: D. Farnsworth, Solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Sheraton International IP LLC (Stamford, Stany Zjednoczone Ameryki)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej z dnia 30 kwietnia 2014 r. w sprawach R 240/2013-5 i R 303/2013-5, w zakresie w jakim dotyczy ona sprawy R 240/2013-5, oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej własnymi kosztami oraz kosztami strony skarżącej.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „PARK REGIS” dla usług z klas 35, 36 i 43 – Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 4 88  933

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Sheraton International IP LLC

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzne i słowne znaki towarowe „ST. REGIS” dla usług z klas 36, 42 i 43, rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego „ST. REGIS” dla usług z klasy 36 oraz powszechnie znane w Unii Europejskiej graficzne i słowne znaki towarowe „ST. REGIS”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołań

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-518/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Niedersächsisches Finanzgericht – Niemcy) – Senatex GmbH/Finanzamt Hannover-Nord [Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 167, art. 178 lit. a), art. 179 i art. 226 pkt 3 — Odliczenie podatku naliczonego — Wystawianie faktur bez numeru podatkowego lub numeru identyfikacyjnego do celów podatku VAT — Przepisy państwa członkowskiego wykluczające korektę faktury ze skutkiem ex tunc]

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Niedersächsisches Finanzgericht – Niemcy) – Senatex GmbH/Finanzamt Hannover-Nord
   (Sprawa C-518/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 167, art. 178 lit. a), art. 179 i art. 226 pkt 3 - Odliczenie podatku naliczonego - Wystawianie faktur bez numeru podatkowego lub numeru identyfikacyjnego do celów podatku VAT - Przepisy państwa członkowskiego wykluczające korektę faktury ze skutkiem ex tunc])
   (2016/C 419/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Niedersächsisches Finanzgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Senatex GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt Hannover-Nord

      Sentencja

   Artykuł 167, art. 178 lit. a), art. 179 i art. 226 pkt 3 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którymi to przepisami korekta faktur dotycząca obowiązkowych danych, a mianowicie numeru identyfikacyjnego do celów podatku od wartości dodanej, nie wywołuje skutków wstecznych, czyli zgodnie z którymi wykonywane na podstawie skorygowanej faktury prawo do odliczenia nie odnosi się do roku, w którym ta faktura została pierwotnie wystawiona, lecz do roku, w którym faktura ta została skorygowana.

      (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015.


title: Sprawa T-250/13: Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2015 r. – Naazneen Investments/OHIM – Energy Brands (SMART WATER) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy SMART WATER — Rzeczywiste używanie — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/36

         Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2015 r. – Naazneen Investments/OHIM – Energy Brands (SMART WATER)
   (Sprawa T-250/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy SMART WATER - Rzeczywiste używanie - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 146/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Naazneen Investments Ltd (Limassol, Cypr) (przedstawiciele: adwokaci P. Goldenbaum, I. Rohr i T. Melchert)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Pohlmann, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Energy Brands, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, i D. Stone, solicitor)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 lutego 2013 r. (sprawa R 1101/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Energy Brands, Inc. a Naazneen Investments Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Naazneen Investments Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa C-395/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 15 lipca 2016 r. – DOCERAM GmbH/CeramTec GmbH

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 15 lipca 2016 r. – DOCERAM GmbH/CeramTec GmbH
   (Sprawa C-395/16)
   (2016/C 419/35)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: DOCERAM GmbH

      Strona pozwana: CeramTec GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy cechy postaci produktu wynikają wyłącznie z jego funkcji technicznej w rozumieniu art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (1), co powoduje wyłączenie spod ochrony, także wtedy, gdy postać nie ma żadnego znaczenia dla projektu produktu, a jedynym czynnikiem decydującym o projekcie jest (techniczna) funkcjonalność?

               2.

               W wypadku udzielenia przez Trybunał odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Z jakiego punktu widzenia należy oceniać, czy poszczególne cechy postaci produktu zostały wybrane tylko ze względu na funkcjonalność. Czy „obiektywny obserwator” jest decydujący i jeżeli tak, to jak należy go zdefiniować?

      (1)  Dz.U. L 3, s. 1.


title: Sprawa C-528/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 21 listopada 2014 r. – X, inna strona: Staatssecretaris van Financiën

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 21 listopada 2014 r. – X, inna strona: Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-528/14)
   (2015/C 056/07)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: X

      Strona przeciwna: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie nr 1186/2009 (1) dopuszcza możliwość, by osoba fizyczna miała miejsce zamieszkania równocześnie zarówno w państwie członkowskim, jak i w kraju trzecim, a jeżeli tak, to czy przewidziane w art. 3 zwolnienie z należności celnych stosuje się wtedy do mienia osobistego, które zostało przemieszczone do Unii Europejskiej w ramach opuszczenia miejsca zamieszkania w kraju trzecim?

               2)

               Jeżeli rozporządzenie nr 1186/2009 wyklucza podwójne miejsce zamieszkania, a rozważenie wszystkich okoliczności nie wystarcza do określenia jednego miejsca zamieszkania, na podstawie jakiej reguły lub z pomocą jakich kryteriów należy wtedy określić do celów stosowania tego rozporządzenia, w jakim kraju zainteresowany posiada miejsce zamieszkania w przypadku takim jak niniejszy, w którym w kraju trzecim posiada on zarówno więzy osobiste, jak i zawodowe, a w państwie członkowskim więzy osobiste?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz.U. L 324, s. 23).


title: Sprawa C-111/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Athinon (Grecja) w dniu 7 marca 2017 r. – O.L./P.Q.

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Athinon (Grecja) w dniu 7 marca 2017 r. – O.L./P.Q.
   (Sprawa C-111/17)
   (2017/C 144/42)
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Monomeles Protodikeio Athinon

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnioskodawca: O.L.

      Strona przeciwna: P.Q.

      Pytanie prejudycjalne

   Jaką wykładnię należy nadać terminom „zwykły pobyt” w rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/2003 dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, w przypadku niemowlęcia urodzonego ze względów losowych lub z powodu siły wyższej w miejscu innym niż to, które jego rodzice, wykonujący nad nim wspólnie odpowiedzialność rodzicielską, zaplanowali dla niego jako miejsce zwykłego pobytu, które to niemowlę jest od tego czasu bezprawnie zatrzymywane przez jedno z rodziców w państwie, w którym się urodziło, lub zostało uprowadzone do państwa trzeciego? W szczególności, czy fizyczna obecność jest w każdym przypadku koniecznym i oczywistym warunkiem określenia zwykłego pobytu danej osoby, zwłaszcza noworodka?