title: Sprawa F-71/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 5 czerwca 2012 r. — Cantisani przeciwko Komisji (Służba publiczna — Personel kontraktowy — Tłumacz konferencyjny — Artykuły 12a i 24 regulaminu pracowniczego — Mobbing — Konflikt interesów — Żądanie odszkodowawcze)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/30

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 5 czerwca 2012 r. — Cantisani przeciwko Komisji
   (Sprawa F-71/10) (1)

   (Służba publiczna - Personel kontraktowy - Tłumacz konferencyjny - Artykuły 12a i 24 regulaminu pracowniczego - Mobbing - Konflikt interesów - Żądanie odszkodowawcze)
   2012/C 217/63
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Nicola Cantisani (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: S. de Lannoy, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji strony pozwanej o oddaleniu wniosku o udzielenie wsparcia złożonego przez stronę skarżącą w związku z mobingiem oraz żądanie naprawienia szkody i zadośćuczynienia za krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Nicola Cantisani pokryje swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.10., s. 49.


title: Sprawa C-306/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel – Belgia) – LVP NV/Belgische Staat (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna organizacja rynków — Banany — Uregulowania dotyczące przywozu — Mające zastosowanie stawki celne)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/6

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel – Belgia) – LVP NV/Belgische Staat
   (Sprawa C-306/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólna organizacja rynków - Banany - Uregulowania dotyczące przywozu - Mające zastosowanie stawki celne))
   (2015/C 065/08)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: LVP NV

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Sentencja

   Postanowienia Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994, który zawarty jest w załączniku 1 A do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO), podpisanego w Marrakeszu w dniu 15 kwietnia 1994 r. i zatwierdzonego decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień, będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994), nie mogą stworzyć w odniesieniu do jednostek praw, na które mogą się one powoływać bezpośrednio przed sądem krajowym, aby sprzeciwić się stosowaniu określonej w art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1964/2005 z dnia 29 listopada 2005 r. w sprawie stawek celnych w odniesieniu do bananów stawki celnej wynoszącej 176 EUR za tonę.

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa C-18/06: Skarga wniesiona w dniu  17 stycznia 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/28

         Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-18/06)
   (2006/C 60/53)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 17 stycznia 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez pełnomocnika M. Nolina, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Francuskiej.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2004/103/WE z dnia 7 października 2004 r. w sprawie kontroli tożsamości i zdrowia roślin, produktów roślinnych lub innych produktów wymienionych w części B załącznika V do dyrektywy Rady 2000/29/WE, które mogą być przeprowadzane w miejscu innym niż miejsce wprowadzenia do Wspólnoty lub w miejscu znajdującym się w pobliżu oraz określającej wymogi odnoszące się do wymienionych kontroli (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 31 grudnia 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 313 z 12.10.2004, str. 16.


title: Sprawa T-383/16: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2016 r. – Tri Ocean Energy/Rada

text:
               26.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/21

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2016 r. – Tri Ocean Energy/Rada
   (Sprawa T-383/16)
   (2016/C 350/27)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tri Ocean Energy (Kair, Egipt) (przedstawiciele: P. Saini, QC, R. Mehta, Barrister i N. Sheikh, Solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 141, s. 125), w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/840 z dnia 27 maja 2016 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 141, s. 30), w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącego; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku podstawy do umieszczenia nazwy skarżącego w załącznikach do podważanej decyzji i podważanego rozporządzenia, określonej w art. 28 ust. 1 decyzji Rady 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii („pierwotna decyzja”) i w art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii („pierwotne rozporządzenie”).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący niewypełnienia przez Radę obowiązku uzasadnienia zarówno podważanej decyzji jak i podważanego rozporządzenia.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący nieuzasadnionego i nieproporcjonalnego ograniczenia prawa własności skarżącego i jego prawa do reputacji.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący oczywistego błędu w ocenie.


title: Sprawa C-524/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2014 r. w sprawie T-461/12, Hansestadt Lübeck przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 20 listopada 2014 r. przez Komisję Europejską

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2014 r. w sprawie T-461/12, Hansestadt Lübeck przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 20 listopada 2014 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-524/14 P)
   (2015/C 026/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche, R. Sauer, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Hansestadt Lübeck, wcześniej Flughafen Lübeck GmbH

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               stwierdzenie nieważności skargi wniesionej w pierwszej instancji;

                           —

                           posiłkowo: stwierdzenie bezprzedmiotowości skargi wniesionej w pierwszej instancji;

                           —

                           posiłkowo: stwierdzenie bezzasadności czwartego zarzutu skargi, dotyczącego naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE w odniesieniu do kryterium selektywności, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd w odniesieniu do pozostałych części zarzutu czwartego oraz zarzutów od pierwszego do trzeciego i piątego;

               —

               obciążenie skarżącej w pierwszej instancji kosztami w pierwszej instancji i postępowaniu odwoławczym lub posiłkowo w przypadku skierowania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd rozstrzygnięcie o kosztach w obu instancjach w wyroku kończącym postępowanie.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy: brak indywidualnego oddziaływania

   Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja dotyczy indywidualnie Hansestadt Lübeck jako następcy prawnego przedsiębiorstwa publicznego, które prowadziło do dnia 1 stycznia 2013 r. lotnisko w Lubece, gdyż to przedsiębiorstwo publiczne w wyniku przyznania pomocy państwa wykonywało uprawnienia, które zostały przeniesione wyłącznie na nie. Wniosek ten jest oparty na następujących okolicznościach faktycznych: przedsiębiorstwo publiczne składa propozycję zarządzenia w sprawie opłat lotniskowych do organu regulacyjnego kraju związkowego, który jest uprawniony zatwierdzić lub odrzucić to zarządzenie (pkt 29–34 zaskarżonego wyroku).
   Zdaniem Komisji Sąd wprawdzie prawidłowo dokonał ustaleń faktycznych, niemniej uznał przedsiębiorstwo publiczne, które prowadziło do dnia 1 stycznia 2013 r. lotnisko w Lubece, niezgodnie z prawem za organ wydający pozwolenie, który wykonywał własne, przeniesione wyłącznie na niego uprawnienia. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału przy badaniu indywidualnego oddziaływania na podmiot publiczny lub prywatny, który wdraża system pomocy (jak przedsiębiorstwo publiczne, które prowadziło do dnia 1 stycznia 2013 r. lotnisko w Lubece), rozstrzygające jest, czy może ono samo stanowić o swoim zarządzie i polityce czy też robi to państwo (1). Ustalone przez Sąd okoliczności faktyczne pokazują, że uprawnienie to przysługuje państwu, a mianowicie z dwóch powodów. Zarządzenie w sprawie opłat lotniskowych wymaga uprzedniego zatwierdzenia przez organ regulacyjny kraju związkowego. Organ regulacyjny jest ze swej strony związany przepisami federalnymi dotyczącymi opłat lotniskowych. Stąd sam fakt, że operator portu lotniczego musi zaproponować zarządzenie w sprawie opłat lotniskowych, nie oznacza, że sam może stanowić o swoim zarządzie i określać cele realizowane poprzez zarządzenie w sprawie opłat lotniskowych.
   Stwierdzając, że uprawnienie do przeprowadzenia przygotowawczego etapu przyznania pomocy (w tym wypadku zaproponowanie zarządzenia w sprawie opłat lotniskowych organowi regulacyjnemu) stanowi wykonywanie własnej kompetencji w zakresie przyznania pomocy, Sąd naruszył prawo, gdyż dokonał zbyt szerokiej wykładni pojęcia „indywidualnego oddziaływania”.

      Zarzut drugi: brak interesu prawnego

   Sąd przyjął stanowisko, że Hansestadt Lübeck jako następca prawny przedsiębiorstwa publicznego, które prowadziło do dnia 1 stycznia 2013 r. lotnisko w Lubece, również po sprzedaży lotniska w Lubece inwestorowi prywatnemu ma nadal interes prawny. Sąd nie uznał za potrzebne, by ustalić, czy obowiązek uchylenia systemu pomocy ustał w dniu 1 stycznia 2013 r., gdyż zarządzenie w sprawie opłat lotniskowych ze względu na to, że zaprzestano korzystania ze środków państwowych, nie stanowiło już pomocy państwa. Nawet gdyby tak było, skarżąca w pierwszej instancji zachowała zdaniem Sądu interes prawny, gdyż formalne postępowanie wyjaśniające nie zostało jeszcze zakończone, wobec czego zaskarżona decyzja nadal wywiera skutki prawne.
   Pierwszy argument Sądu jest błędny, gdyż również w sytuacji braku ostatecznej decyzji w sprawie zakończenia formalnego postępowania wyjaśniającego zaskarżona decyzja może utracić swój jedyny skutek prawny, a mianowicie obowiązek zawieszenia środka pomocowego na czas trwania dochodzenia, jeżeli ten środek pomocowy ustaje z powodów, które nie mają żadnego związku z formalnym postępowaniem wyjaśniającym (w tym wypadku prywatyzacja lotniska).
   Drugi argument Sądu jest sprzeczny z orzecznictwem, które wymaga istniejącego i aktualnego interesu. W niniejszej sprawie nie zrealizowało się ryzyko zawieszenia środka przed dniem 1 stycznia 2013 r., gdyż lotnisko zostało sprywatyzowane. Hansestadt Lübeck nie wykazało swojego interesu w podtrzymaniu skargi po prywatyzacji lotniska.
   Z tych względów Sąd niezgodnie z prawem stwierdził, że skarżąca miała w pierwszej instancji aktualny interes.

      Trzeci zarzut: Błędna wykładnia pojęcia selektywności w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE

   W celu umożliwienia stwierdzenia, czy zarządzenie w sprawie opłat lotniskowych przedsiębiorstwa publicznego jest selektywne, należy zdaniem Sądu zbadać, czy stosuje się ono niedyskryminacyjnie wobec wszystkich użytkowników i potencjalnych użytkowników towarów lub usług udostępnionych przez to przedsiębiorstwo publiczne (pkt 53 wyroku).
   Ten pogląd jest rażąco sprzeczny z orzecznictwem Trybunału, zgodnie z którym środek nie stanowi ogólnego środka polityki podatkowej lub gospodarczej, a tym samym jest selektywny, jeżeli stosuje się tylko do określonej gałęzi gospodarki lub tylko do określonego przedsiębiorstwa publicznego tej gałęzi gospodarki (2). Trybunał orzekł zatem, że ustalone przez przedsiębiorstwo publiczne preferencyjne taryfy dla towarów i usług są selektywne, nawet gdyby mogli z nich skorzystać wszyscy użytkownicy i potencjalni użytkownicy (3). W opinii w sprawie Deutsche Lufthansa rzecznik generalny Mengozzi zastosował to orzecznictwo do sytuacji dokładnie odpowiadającej niniejszej sprawie, mianowicie w odniesieniu do zarządzenia w sprawie opłat lotniskowych lotniska z rabatami dla określonych dużych użytkowników, i potwierdził selektywność środka (4).

      Zarzut czwarty: braki i sprzeczności w uzasadnieniu

   Uzasadnienie Sądu jest błędne. Po pierwsze, brak jest istotnej części badania selektywności, mianowicie określenia celu realizowanego poprzez zarządzenie w sprawie opłat lotniskowych. W odniesieniu do tego systemu należy bowiem zbadać, jakie przedsiębiorstwo publiczne znajduje się w podobnej sytuacji prawnej i faktycznej. Po drugie, uzasadnienie Sądu jest sprzeczne, gdyż najpierw stosuje orzecznictwo dotyczące selektywności środków podatkowych (pkt 51 i 53 zaskarżonego wyroku) a potem stwierdza, że nie ma ono znaczenia (pkt 57 zaskarżonego wyroku).

      Zarzut piąty: błędne zastosowanie ścisłego kryterium kontroli sądowej do decyzji o wszczęciu postępowania wyjaśniającego

   Sąd wskazuje wprawdzie właściwe kryterium prawne, pomija jednak całkowicie w swoim uzasadnieniu, że w niniejszej sprawie chodzi o decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, która podlega jedynie lekkiej kontroli sądowej, w szczególności w odniesieniu do uzasadnienia (5). W zaskarżonym wyroku brak jest jakiegokolwiek wyjaśnienia co do tego, dlaczego zarządzenie w sprawie opłat lotniskowych w tak oczywisty sposób nie było selektywne, że Komisja nie mogła wszcząć formalnego postępowania wyjaśniającego.

      (1)  Wyrok DEFI/Komisja, 282/85, EU:C:1986:316, pkt 18.

      (2)  Wyroki Włochy/Komisja, C-66/02, EU:C:2005:768, pkt 99, i Unicredito, C-148/04, EU:C:2005:774, pkt 45.

      (3)  Zobacz w szczególności wyrok GEMO, C-126/01, EU:C:2003:622, pkt 35–39.

      (4)  Opinia w sprawie Deutsche Lufthansa, C-284/12, EU:C:2013:442, pkt 47–55.

      (5)  Zobacz ostatnio postanowienie Stahlwerk Bous/Komisja, T-172/14 R, EU:T:2014:558, pkt 39–78 i przytoczone tam orzecznictwo.


title: Sprawa C-117/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 grudnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Artykuł 88 ust. 1 i 2 WE — Pomoc przyznana przez Rzeczpospolitą Polską na zakup gruntów rolnych — Kompetencja Rady Unii Europejskiej — Istniejący system pomocy — Przystąpienie Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej — Pomoc przyznana przed przystąpieniem — Stosowne środki — Nierozerwalny charakter dwóch systemów pomocy — Zmiana okoliczności — Wyjątkowe okoliczności — Kryzys gospodarczy — Oczywisty błąd w ocenie — Zasada proporcjonalności)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 grudnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-117/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Artykuł 88 ust. 1 i 2 WE - Pomoc przyznana przez Rzeczpospolitą Polską na zakup gruntów rolnych - Kompetencja Rady Unii Europejskiej - Istniejący system pomocy - Przystąpienie Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej - Pomoc przyznana przed przystąpieniem - Stosowne środki - Nierozerwalny charakter dwóch systemów pomocy - Zmiana okoliczności - Wyjątkowe okoliczności - Kryzys gospodarczy - Oczywisty błąd w ocenie - Zasada proporcjonalności)
   2014/C 45/03
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, L. Flynn, K. Walkerová i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Sitbon i F. Florindo Gijón, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas i L. Liubertaitė, pełnomocnicy), Węgry (przedstawiciele: G. Koós, M. Fehér oraz K. Szíjjártó, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: M. Szpunar i B. Majczyna, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności — Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2010/10/WE z dnia 20 listopada 2009 r. w sprawie przyznania przez władze Rzeczypospolitej Polskiej pomocy państwa na zakup nieruchomości rolnych w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. (Dz.U. L 4, s. 89) — Brak kompetencji — Nadużycie władzy — Naruszenie zasady lojalnej współpracy między państwami członkowskimi a instytucjami — Oczywisty błąd w ocenie

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Litewska, Węgry i Rzeczpospolita Polska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa T-299/10 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 31 sierpnia 2010 r. — Babcock Noell przeciwko Europejskiemu Wspólnemu Przedsięwzięciu na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienia publiczne — Procedura przetargowa — Odrzucenie oferty — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni juris — Pilny charakter — Wyważenie wchodzących w grę interesów)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/31

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 31 sierpnia 2010 r. — Babcock Noell przeciwko Europejskiemu Wspólnemu Przedsięwzięciu na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej
   (Sprawa T-299/10 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienia publiczne - Procedura przetargowa - Odrzucenie oferty - Wniosek o zawieszenie wykonania - Fumus boni juris - Pilny charakter - Wyważenie wchodzących w grę interesów)
   2010/C 301/53
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Babcock Noell GmbH (Würzburg, Niemcy) (przedstawiciele: M. Werner i C. Elbreht, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej (przedstawiciele: A. Verpont, pełnomocnik, wspierany przez C. Kennedy-Loest, K. Wilsona i C. Thomasa, solicitors, i N. Pourbaixa, adwokata)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania wydanych przez pozwaną w ramach procedury przetargowej decyzji o odrzuceniu ofert skarżącej i udzieleniu innemu oferentowi zamówienia na część D dostawy magnesów do tokomaka ITER (ITER Toroidal Field Coils Winding Packs).

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-12/05 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. — Herbert Meister przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Zatrudnienie — Przeniesienie szefa działu na stanowisko doradcy prawnego wiceprezesa ds. prawnych — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście nieuzasadnione)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/8

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. — Herbert Meister przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-12/05 P) (1)

   (Odwołanie - Zatrudnienie - Przeniesienie szefa działu na stanowisko doradcy prawnego wiceprezesa ds. prawnych - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście nieuzasadnione)
   (2007/C 82/15)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Herbert Meister (przedstawiciel: P. Goergen, adwokat)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: I. de Medrano Caballero, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 28 października 2004 r. w sprawie T-76/03 Meister przeciwko OHIM, na mocy którego oddalona została skarga o stwierdzenie nieważności decyzji OHIM z dnia 22 kwietnia 2002 r. w sprawie mianowania skarżącego, w interesie służby, w ramach zajmowanego przez niego stanowiska, na doradcę prawnego wiceprezesa ds. prawnych
   Sentencja

               1)

               Odwołanie główne oraz odwołanie wzajemne zostają oddalone.

               2)

               H. Meister zostaje obciążony kosztami postępowania związanymi z odwołaniem głównym.

               3)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) zostaje obciążony kosztami postępowania związanymi z odwołaniem wzajemnym.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005.


title: Sprawa T-267/15: Postanowienie Sądu z dnia 7 października 2015 r. – db-Technologies Deutschland/OHMI – MIP Metro (Sigma)

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/65

         Postanowienie Sądu z dnia 7 października 2015 r. – db-Technologies Deutschland/OHMI – MIP Metro (Sigma)
   (Sprawa T-267/15) (1)

   (2015/C 389/74)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  10 stycznia 2006 r.  w sprawie C-302/04 Ynos kft przeciwko Jánosowi Vardze (wniosek Szombathelyi Városi Bíróság o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Artykuł 234 WE — Dyrektywa 93/13/EWG — Konsumenci — Nieuczciwe warunki — Ustawodawstwo krajowe zgodne z dyrektywą po zawarciu przez państwo trzecie układu o stowarzyszeniu ze Wspólnotami Europejskimi i przed przystąpieniem tego państwa do Unii Europejskiej — Brak właściwości Trybunału)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 10 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-302/04 Ynos kft przeciwko Jánosowi Vardze (1) (wniosek Szombathelyi Városi Bíróság o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Artykuł 234 WE - Dyrektywa 93/13/EWG - Konsumenci - Nieuczciwe warunki - Ustawodawstwo krajowe zgodne z dyrektywą po zawarciu przez państwo trzecie układu o stowarzyszeniu ze Wspólnotami Europejskimi i przed przystąpieniem tego państwa do Unii Europejskiej - Brak właściwości Trybunału)
   (2006/C 48/14)
   Język postępowania: węgierski
   W sprawie C-302/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Szombathelyi Városi Bíróság (Węgry) postanowieniem z dnia 10 czerwca 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 14 lipca 2004 r., w postępowaniu: Ynos kft przeciwko Jánosowi Wardze, Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, A. Rosas, K. Schiemann i J. Makarczyk, prezesi izb, C. Gulmann, A. La Pergola, K. Lenaerts, P. Kūris, E. Juhász, G. Arestis, M. Ilešič (sprawozdawca) i A. Ó Caoimh, sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: B. Fülöp, wydał w dniu 10 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   W takich warunkach jak w sporze przed sądem krajowym, którego okoliczności faktyczne miały miejsce przed przystąpieniem państwa do Unii Europejskiej, Trybunał Sprawiedliwości nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania pierwsze i drugie.

      (1)  Dz.U. C 251 z 9.10.2004


title: Sprawa C-591/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 czerwca 2017 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales) Queen’s Bench Division (Administrative Court) – Zjednoczone Królestwo] – The Queen, na wniosek: The Gibraltar Betting and Gaming Association Limited/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, Her Majesty’s Treasury (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 355 ust. 3 TFUE — Status Gibraltaru — Artykuł 56 TFUE — Swoboda świadczenia usług — Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym — Niedopuszczalność)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/7

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 czerwca 2017 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales) Queen’s Bench Division (Administrative Court) – Zjednoczone Królestwo] – The Queen, na wniosek: The Gibraltar Betting and Gaming Association Limited/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, Her Majesty’s Treasury
   (Sprawa C-591/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 355 ust. 3 TFUE - Status Gibraltaru - Artykuł 56 TFUE - Swoboda świadczenia usług - Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym - Niedopuszczalność))
   (2017/C 277/08)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (England & Wales) Queen’s Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: The Queen, na wniosek: The Gibraltar Betting and Gaming Association Limited

      Strona przeciwna: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, Her Majesty’s Treasury

      Sentencja

   Artykuł 355 ust. 3 TFUE w związku z art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że świadczenie usług przez podmioty mające siedzibę w Gibraltarze na rzecz osób mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w Zjednoczonym Królestwie stanowi, w świetle prawa Unii, sytuację, której wszystkie elementy ograniczają się do obrębu jednego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa T-35/15: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2015 r. – Alkarim for Trade and Industry/Rada

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/39

         Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2015 r. – Alkarim for Trade and Industry/Rada
   (Sprawa T-35/15)
   (2015/C 089/47)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alkarim for Trade and Industry LLC (Tal Kurdi, Syria) (przedstawiciele: adwokaci J.-P. Buyle i L. Cloquet)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1105/2014 z dnia 20 października 2014 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w zakresie, w jakim dotyczy ono strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2014/730/WPZiB z dnia 20 października 2014 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii w zakresie, w jakim dotyczy ono strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady całością kosztów postępowania i związanych w nim wydatków, włącznie z kosztami i wydatkami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa do obrony i prawa do rzetelnego procesu w zakresie, w jakim strona skarżąca nie została nigdy wysłuchana przed przyjęciem spornych sankcji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy nieproporcjonalnego naruszenia prawa własności i prawa do wykonywania działalności zawodowej.

               5.

               Zarzut piąty dotyczy niezgodności z prawem zaskarżonych decyzji w zakresie, w jakim nie są spełnione przesłanki określone w art. 32 decyzji 2013/255/WPZiB (1) i art. 14 oraz 26 rozporządzenia nr 36/2012 (2), jako że strona skarżąca nigdy nie uczestniczyła świadomie i z własnej woli w działaniach mających na celu obejście sankcji europejskich czy międzynarodowych.

               6.

               Zarzut szósty dotyczy nadużycia władzy w zakresie, w jakim w oparciu o obiektywne, relewantne i spójne wskazówki należało spodziewać się, że sporne środki zostały przyjęte w celach innych aniżeli powołane (wykluczenie z rynku – faworyzowanie innych uczestników)

               7.

               Zarzut siódmy dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia.

      (1)  Decyzja 2013/255/WPZiB dotycząca środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 147, s. 14).

      (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylające rozporządzenie nr 442/2011 (Dz.U. L 16, s. 1).


title: Sprawa T-282/17: Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2017 r. – UI (*)/Rada

text:
                  21.8.2017

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 277/46

            Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2017 r. –  UI (*1)/Rada
      (Sprawa T-282/17)
      (2017/C 277/68)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca:
          UI (*1) (przedstawiciel: adwokat J. Diaz Cordova)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zobowiązanie strony pozwanej do zatrudnienia go na stanowisku AST/SC 2 w ramach Sekretariatu Generalnego Rady (DG A3).

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący w istocie kwestionuje legalność procedur, których zastosowanie skutkowało według niego niezatrudnieniem go na stanowisku, o które się ubiegał. Skarżący odnosi się w tym względzie w szczególności do sporządzonego przez stronę pozwaną dodatkowego dokumentu, który w jego ocenie nie powinien był zostać wzięty pod uwagę w ramach jego oceny, gdyż został on przedstawiony długo po zakończeniu okresu próbnego. Skarżący twierdzi, że przy ocenie sytuacji skarżącego strona pozwana naruszyła niektóre z jego praw podstawowych, w szczególności prawo do ochrony życia prywatnego, tajemnicy korespondencji oraz prawo do wniesienia zażalenia.

         (*1)  Informacje usunięto w ramach ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych.


title: Sprawa C-79/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich (Austria) w dniu 14 lutego 2017 r. – Gmalieva s.r.o. i in./Landespolizeidirektion Oberösterreich.

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich (Austria) w dniu 14 lutego 2017 r. – Gmalieva s.r.o. i in./Landespolizeidirektion Oberösterreich.
   (Sprawa C-79/17)
   (2017/C 178/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesverwaltungsgericht Oberösterreich

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gmalieva s.r.o., Celik KG, PBW GmbH, Antoaneta Claudia Gruber, Play For Me GmbH, Haydar Demir

      Pozwany organ: Landespolizeidirektion Oberösterreich

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy należy uznać za spójną w rozumieniu art. 56 i nast. TFUE ustanawiającą monopol wewnątrzkrajową regulację w dziedzinie gier losowych w świetle tego, że

                           —

                           przyjmując za podstawę założenie, iż

                           a)

                           wystarczy ustalenie stanu faktycznego i ocena w oparciu o dowody przedstawione przez podmioty państwowe i prywatne strony postępowania jak również dowody powszechnie znane (zob. bliżej w tym zakresie sprawę C-685/15) i

                           b)

                           nie występuje jakiekolwiek związanie stanowiskiem prawnym innych sądów krajowych, które dokonały autonomicznej kontroli spójności (zob. bliżej w tym zakresie sprawę C-589/16) –

                     w postępowaniu sądowym uwzględniającym ww. zastrzeżenia i tym samym opowiadającym w sposób domniemany sformułowanej w art. 6 ust. 1 EKPC wzgl. art. 47 EKPP zasadzie rzetelności, jako podstawę ustalono, że

                           —

                           uzależnienie od gier nie stanowi problemu społecznego wymagającego działania ze strony państwa,

                           —

                           zakazane gry losowe nie są uważane za działanie kryminalne, lecz jedynie (choć często) jako administracyjno-policyjne zakłócenie porządku,

                           —

                           wpływy państwa z gier losowych wynoszą w skali roku ponad 500 mln EUR (= 0,4 % ogólnego budżetu państwa) oraz

                           —

                           środki reklamy posiadaczy koncesji w dużej mierze mają również na celu zachęcenie do gier losowych osób dotychczas nieuczestniczących w takich grach?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy taki system, który ani wyraźnie ustawowo nie określa związanych z nim realizowanych celów, ani spoczywającego na państwu ciężaru dowodu z punktu widzenia faktycznej realizacji tych celów, lecz powierza wypracowanie zasadniczych kryteriów spójności oraz ich kontrolę sądom krajowym w ten sposób, że w efekcie nie jest zagwarantowany w sposób niezawodny sprawiedliwy proces sądowy w rozumieniu art 6 ust. 1 EKPC wzgl. w rozumieniu art. 47 TFUE, należy zakwalifikować jako spójny w rozumieniu art. 56 i nast. TFUE?

               3)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pytania pierwsze lub drugie: Czy taki system należy zakwalifikować jako proporcjonalny w rozumieniu art. 56 i nast. TFUE w świetle ustawowo unormowanych, daleko sięgających wykonawczych uprawnień interwencyjnych o charakterze władczym, które nie wymagają każdorazowo uprzedniego sądowego zezwolenia lub kontroli?

               4)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pytania pierwsze, drugie i trzecie: Czy taki system należy zakwalifikować jako proporcjonalny w rozumieniu art. 56 i nast. TFUE w świetle tego, że samo unormowanie surowych przesłanek dostępu bez równoczesnego określenia liczby dostępnych koncesji spowodowałoby porównywalnie nieznaczną ingerencję w swobodę świadczenia usług?

               5)

               W razie odpowiedzi przeczącej na jedno z powyższych pytań: Czy sąd krajowy, który stwierdził niezgodność z prawem Unii monopolu ustanowionego w GSpG, opierając się na takim założeniu, ma obowiązek stwierdzenia niezdolności z prawem nie tylko środków interwencji ustanowionych w ramach zawisłych przed nim postępowań, lecz ponadto z urzędu w ramach swojej właściwości (np. w drodze wznowienia tych postępowań) także uchylenia z konieczności mających akcesoryjny charakter sankcji, które jednak już weszły w życie (jak np. kary administracyjne)?


title: Sprawa C-482/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti — Sezione Giurisdizionale per la Regione Siciliana — Włochy) — Teresa Cicala przeciwko Regione Siciliana (Krajowe postępowanie administracyjne — Akty administracyjne — Obowiązek uzasadnienia — Możliwość uzupełnienia braku uzasadnienia w toku postępowania sądowego wszczętego w zakresie aktu administracyjnego — Wykładnia art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Brak właściwości Trybunału)

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti — Sezione Giurisdizionale per la Regione Siciliana — Włochy) — Teresa Cicala przeciwko Regione Siciliana
   (Sprawa C-482/10) (1)

   (Krajowe postępowanie administracyjne - Akty administracyjne - Obowiązek uzasadnienia - Możliwość uzupełnienia braku uzasadnienia w toku postępowania sądowego wszczętego w zakresie aktu administracyjnego - Wykładnia art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Brak właściwości Trybunału)
   2012/C 49/16
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte dei Conti — Sezione Giurisdizionale per la Regione Siciliana

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Teresa Cicala

      Strona pozwana: Regione Siciliana

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte dei Conti — Sezione Giurisdizionale per la Regione Siciliana — Wykładnia art. 296 TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Zgodność przepisów krajowych przewidujących możliwość nieuzasadnienia w pewnych okolicznościach aktów wydawanych przez administrację publiczną lub uzupełnienia braku uzasadnienia aktu administracyjnego w toku postępowania sądowego wszczętego w zakresie tego aktu

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania przedstawione mu przez Corte dei conti, sezione giurisdizionale per la Regione Siciliana (Włochy) postanowieniem z dnia 20 września 2010 r.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa T-67/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 grudnia 2008 r. — Ford Motor przeciwko OHIM (FUN) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FUN — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru opisowego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/26

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 grudnia 2008 r. — Ford Motor przeciwko OHIM (FUN)
   (Sprawa T-67/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FUN - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru opisowego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2009/C 19/49)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Ford Motor Co. (Dearborn, Michigan, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: R. Ingerl, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Poch, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 grudnia 2006 r. (sprawa R 1135/2006-2), dotyczącą zgłoszenia słownego znaku towarowego FUN jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 20 grudnia 2006 r. (sprawa R 1135/2006-2).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa C-363/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez The Equality Tribunal (Irlandia) w dniu 30 lipca 2012 r. — Z przeciwko Government Department and the Board of Management of a Community School

text:
               13.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez The Equality Tribunal (Irlandia) w dniu 30 lipca 2012 r. — Z przeciwko Government Department and the Board of Management of a Community School
   (Sprawa C-363/12)
   2012/C 311/06
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   The Equality Tribunal

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Z

      Strona pozwana: Government Department and the Board of Management of a Community School

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Biorąc pod uwagę następujące postanowienia prawa pierwotnego Unii Europejskiej:

                           (i)

                           art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej,

                           (ii)

                           art. 8 i 157 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej lub

                           (iii)

                           art. 21, 23, 33 i 34 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,
                           czy dyrektywę 2006/54/WE (1), a w szczególności jej art. 4 i 14, należy interpretować w ten sposób, że odmowa udzielenia urlopu równoważnego z urlopem macierzyńskim lub urlopem z tytułu adopcji kobiecie, której dziecko genetyczne urodziło się w drodze umowy o macierzyństwo zastępcze i która opiekuje się tym dzieckiem od chwili urodzenia, stanowi dyskryminację ze względu na płeć?

               2)

               W razie odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie, czy dyrektywa 2006/54/WE jest zgodna z wymienionymi postanowieniami prawa pierwotnego Unii Europejskiej?

               3)

               Biorąc pod uwagę następujące postanowienia prawa pierwotnego Unii Europejskiej:

                           (i)

                           art. 10 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej lub

                           (ii)

                           art. 21, 26 i 34 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,
                           czy dyrektywę 2000/78/WE (2), a w szczególności jej art. 3 ust. 1 i art. 5, należy interpretować w ten sposób, że odmowa udzielenia urlopu równoważnego z urlopem macierzyńskim lub urlopem z tytułu adopcji kobiecie, której niepełnosprawność nie pozwala urodzić dziecka, a której dziecko genetyczne urodziło się w drodze umowy o macierzyństwo zastępcze i która opiekuje się tym dzieckiem od chwili urodzenia, stanowi dyskryminację ze względu na niepełnosprawność?

               4)

               W razie odpowiedzi przeczącej na trzecie pytanie, czy dyrektywa 2000/78/WE jest zgodna z wymienionymi postanowieniami prawa pierwotnego Unii Europejskiej?

               5)

               Czy Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych znajduje zastosowanie do wykładni lub badania ważności dyrektywy 2000/78/WE?

               6)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na piąte pytanie, czy dyrektywa 2000/78/WE, a w szczególności jej art. 3 i 5, jest zgodna z art. 5, 6, art. 27 ust. 1 lit. b) i art. 28 ust. 2 lit. b) Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych?

      (1)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana) (Dz.U. L 204, s. 23).

      (2)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16).


title: Sprawa C-33/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 27 listopada 2014 r. w sprawie T-153/11 Cantina Broglie 1/OHIM, wniesione w dniu 26 stycznia 2015 r. przez Cantina Broglie 1 Srl

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 27 listopada 2014 r. w sprawie T-153/11 Cantina Broglie 1/OHIM, wniesione w dniu 26 stycznia 2015 r. przez Cantina Broglie 1 Srl
   (Sprawa C-33/15 P)
   (2015/C 429/10)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Cantina Broglie 1 Srl (przedstawiciel: adwokat A. Rizzoli)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura di Verona
   Postanowieniem z dnia 15 października 2015 r. Trybunał (dziewiąta izba) odrzucił odwołanie i orzekł, aby Cantina Broglie 1 Srl pokryła własne koszty postępowania.


title: Sprawa T-393/11: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2011 r. — Masottina przeciwko OHIM — Bodegas Cooperativas de Alicante (CA’ MARINA)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/35

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2011 r. — Masottina przeciwko OHIM — Bodegas Cooperativas de Alicante (CA’ MARINA)
   (Sprawa T-393/11)
   2011/C 282/68
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Masottina SpA [Conegliano (TV), Włochy] (przedstawiciel: adwokat N. Schaeffer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bodegas Cooperativas de Alicante, działająca jako Coop. V. BOCOPA (Alicante, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 maja 2011 r. w sprawie R 518/2010-1 oraz uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 2 lutego 2010 r.;

               —

               oddalenie sprzeciwu wniesionego przez Bodegas Cooperativas de Alicante, Coop. V. BOCOPA, w którym sprzeciwiła się ona rejestracji znaku towarowego „CA’ MARINA” i dopuszczenie do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 6375216 na rzecz Masottina SpA;

               —

               zasądzenie od Bodegas Cooperativas de Alicante, Coop. V. BOCOPA kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „CA’ MARINA” dla towarów z klasy 33 — zgłoszenie nr 6375216

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Bodegas Cooperativas de Alicante, Coop. V. BOCOPA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy nr 1796374 „MARINA ALTA” dla towarów z klasy 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie zgłoszenia dla wszystkich towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na błędne zastosowanie tego artykułu przez Izbę Odwoławczą: a) w odniesieniu do braku, a przynajmniej niewystarczającego określenia i wyróżnienia znaku towarowego „MARINA ALTA”, b) w zakresie braku istnienia jakiegokolwiek prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku rozpatrywanych oznaczeń oraz c) w zakresie braku stwierdzenia, że w tym wypadku nie występuje identyczność towarów, kanałów dystrybucji i właściwego kręgu odbiorców.


title: Sprawa T-395/04: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2004 r. przez Air One S.p.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/49

         Skarga wniesiona w dniu 5 października 2004 r. przez Air One S.p.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-395/04)
   (2004/C 300/95)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 5 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji wpłynęła skarga Air One S.p.A., reprezentowanej przez Gianlucę Belottiego i Matteo Padellaro przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że Komisja uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy Traktatu WE, nie zajmując stanowiska, choć została do tego formalnie wezwana na podstawie wniesionego w dniu 22 grudnia 2003 r. zawiadomienia dotyczącego bezprawnej pomocy Państwa, którą władze włoskie przyznały przewoźnikowi lotniczemu Ryanair;

               —

               nakazanie Komisji zajęcie stanowiska bez zbędnego opóźnienia w przedmiocie zawiadomienia złożonego przez skarżącą poprzez przyjęcie w tej kwestii formalnego aktu, jak również w przedmiocie wniosków dotyczących środków tymczasowych;

               —

               obciążenie pozwanej w każdym razie wszystkimi kosztami postępowania, nawet jeśli postępowanie stanie się bezprzedmiotowe z powodu przyjęcia przez Komisję odpowiedniego aktu przed wydaniem orzeczenia w niniejszej sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojej skargi na bezczynność skarżąca podnosi, że w piśmie z dnia 22 grudnia 2003 r. przekazała Komisji Europejskiej zawiadomienie o bezprawnej pomocy, z której skorzystał irlandzki przewoźnik lotniczy Ryanair na różnych włoskich lotniskach w postaci wyjątkowo konkurencyjnych taryf lotniskowych i cen usług świadczonych na jego rzecz we włoskich portach lotniczych oraz niekiedy w postaci rzeczywistych zwolnień ze wszelkich kosztów.
   Ze względu na brak weryfikacji ze strony Komisji, Air One wezwał ją formalnie do zajęcia stanowiska na podstawie art. 232 WE w kwestii zawiadomienia. Po bezskutecznym upływie czterech miesięcy Air One postanowił wnieść skargę do Sądu.
   Wobec powyższego należy podkreślić, że termin dziewięciu miesięcy, w ciągu którego nie doszło do weryfikacji ani do podjęcia przez Komisję działań wobec władz włoskich w kwestii rzekomo bezprawnej pomocy i najprawdopodobniej niezgodnej ze wspólnym rynkiem, mimo to, iż otrzymała ona zawiadomienie wraz ze szczegółami dotyczącymi faktów, które w dużej mierze i w analogicznych przypadkach uznane już zostały przez Komisję za pomoc Państwa, może zostać jedynie poddany ocenie Sądu.
   Ponadto, skarżąca uważa za użyteczne zwrócenie uwagi na to, że sporna pomoc została przyznana przedsiębiorstwu należącemu do sektora lotniczego, który stanowi obecnie przedmiot szczególnej uwagi Komisji, także w zakresie pomocy Państwa.


title: Kryteria przydziału spraw do izb

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/28

         Kryteria przydziału spraw do izb
   (2007/C 235/51)
   W dniu 19 września 2007 r., zgodnie z art. 4 załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 12 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, Sąd postanowił utrzymać do dnia 30 września 2008 r. następujące zasady przydziału spraw do izb:

               —

               izbie pierwszej podlegać będą wszystkie sprawy z wyjątkiem spraw dotyczących w głównej mierze zatrudnienia, oceny/awansu i zakończeniem służby, które podlegać będą drugiej izbie;

               —

               pewna liczba spraw będzie przydzielana trzeciej izbie, bez względu to, z jakiej są dziedziny, w sposób automatyczny, z częstotliwością określoną podczas zebrania Sądu w pełnym składzie;

               —

               od powyższych zasad podziału odstąpić można ze względu na powiązanie spraw, a także w celu równomiernego rozłożenia i rozsądnego zróżnicowania pracy w ramach Sądu.


title: Sprawa T-282/16: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2016 r. – Inpost Paczkomaty przeciwko Komisji

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/58

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2016 r. – Inpost Paczkomaty przeciwko Komisji
   (Sprawa T-282/16)
   (2016/C 270/65)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Inpost Paczkomaty sp. z o.o. (Kraków, Polska) (przedstawiciel: T. Proć, radca prawny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (UE) C(2015) 8236 z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie środka pomocy SA.38869 (2014/N), który Polska planuje wdrożyć w celu udzielenia dla Poczty Polskiej rekompensaty kosztu netto obowiązku świadczenia usług powszechnych w latach 2013-2015;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 106 ust. 2 Traktatu, błędnego uznania spełnienia wymogów z pkt 19 (sekcja 2.6 zasad ramowych), naruszenia zasad wynikających z Traktatu i dotyczących udzielania zamówień publicznych oraz błędnej wykładni art. 7 ust. 2 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (Dz.U. L 15, str. 14) („dyrektywa pocztowa”)

                           —

                           Stosowane przez państwa członkowskie sposoby finansowania świadczenia usług powszechnych muszą być zgodne zarówno z wynikającymi z przepisów TFUE o swobodach rynku wewnętrznego zasadami niedyskryminacji, przejrzystości i równego traktowania (implikującymi konkurencyjny wybór podmiotu mającego świadczyć powszechną usługę pocztową), jak też z art. 106 ust. 2 TFUE, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 106 ust. 2 Traktatu, oraz błędnego uznania spełnienia wymogów z pkt 14 (sekcja 2.2) i pkt 60 (sekcja 2.10) zasad ramowych.

                           —

                           Komisja Europejska błędnie przyjęła, że jeżeli nawet obowiązek świadczenia usług publicznych powierzony Poczcie Polskiej odpowiada wymogom określonym w dyrektywie pocztowej, to wyłączony jest wymóg przeprowadzenia konsultacji społecznych lub wykorzystania innych stosowanych instrumentów pozwalających uwzględnić interesy użytkowników i usługodawców, by wykazać należyte rozważenie potrzeb w zakresie usług powszechnych.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 106 ust. 2 Traktatu, błędnego uznania spełnienia wymogów z pkt 52 (sekcja 2.9) zasad ramowych oraz naruszenia art. 7 ust. 1, 3 i 5 dyrektywy pocztowej

                           —

                           Komisja błędnie przyjęła, że fundusz kompensacyjny spełnia wymóg niedyskryminacji w odniesieniu do maksymalnego poziomu jednolitego wskaźnika procentowego wynoszącego 2 % przychodów operatora świadczącego usługi powszechne lub usługi wymienne zobowiązanego do wniesienia wkładu w ten sposób, że wskaźnik ten stosuje się w sposób jednolity do wszystkich uczestników rynku, co ma charakter dyskryminacyjny, gdyż sytuacja operatorów świadczących usługi powszechne i sytuacja operatorów świadczących usługi wymienne nie jest taka sama.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 dyrektywy pocztowej poprzez akceptację przez Komisję Europejską finansowania kosztu usługi powszechnej poprzez liczne prawa wyłączne i specjalne przyznane Poczcie Polskiej

                           —

                           Zgodnie z art. 7 ust. 1 Dyrektywy pocztowej, państwa członkowskie nie udzielają ani nie utrzymują w mocy wyłącznych lub szczególnych praw w zakresie ustanawiania i świadczenia usług pocztowych. Jednocześnie Komisja Europejska wprost akceptuje przyznane Poczcie Polskiej w związku ze świadczeniem przez nią powszechnych usługpocztowych prawa wyłączne i specjalne.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 102 w zw. z art. 106 ust. 1 Traktatu

                           —

                           Nieproporcjonalnie duży obligatoryjny wkład do funduszu kompensacyjnego będzie skutkował „antykonkurencyjnym zamknięciem dostępu do rynku” pocztowego.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 16 i art. 17 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej

                           —

                           Zaskarżona decyzja Komisji powoduje zatwierdzenie takiego schematu (programu) pomocy państwa, który doprowadzi w swoim efekcie do nieproporcjonalnej ingerencji w prawo własności skarżącego oraz do nieproporcjonalnego ograniczenia wolności działalności gospodarczej skarżącego.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, oraz nieposzanowania obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 Traktatu

                           —

                           Komisja nie dokonała właściwych ustaleń faktycznych, często uzasadniając decyzję błędnymi ustaleniami faktycznymi. Co więcej, Komisji należy zarzucić błąd uzasadnienia także z tego powodu, że wbrew własnej praktyce w zakresie wydawania decyzji nie uwzględniła jako okoliczności obciążającej zaniechania przetargu w zakresie oddziaływania na konkurencję.


title: Sprawa C-467/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Livadeias — Grecja) — Panagiotis Koskovolis, Aikaterini Pappa przeciwko Koinotita Kyriakiou Voiotias

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/32

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Livadeias — Grecja) — Panagiotis Koskovolis, Aikaterini Pappa przeciwko Koinotita Kyriakiou Voiotias
   (Sprawa C-467/07) (1)

   2009/C 282/55

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 315 z 22.12.2007.


title: Sprawa C-392/07: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/10

         Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-392/07)
   (2007/C 235/18)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: R. Lyal)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy dyrektywy Rady 2005/19/WE (1) z dnia 17 lutego 2005 r. zmieniającej dyrektywę Rady 90/434/EWG w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich, poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla wykonania tej dyrektywy, w zakresie, w jakim dotyczy ona przeniesienia siedziby przez spółkę europejską [SE] lub przez spółdzielnię europejską [SCE] oraz włączenia SE i SCE na listę spółek, do których znajduje zastosowanie powołana dyrektywa, a w każdym razie poprzez niepoinformowanie Komisji o przyjęciu takich przepisów.

               —

               obciążenie Królestwo Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dostosowanie prawa krajowego do postanowień dyrektywy 2005/19/WE w związku z przeniesieniem siedziby SE lub SCE oraz w związku z lit. a) załącznika do tej dyrektywy upłynął w dniu 1 stycznia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 58, str. 19.


title: Sprawa T-387/10: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2012 r. — Goutier przeciwko OHIM — Euro Data (ARANTAX) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ARANTAX — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ANTAX — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/17

         Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2012 r. — Goutier przeciwko OHIM — Euro Data (ARANTAX)
   (Sprawa T-387/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ARANTAX - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ANTAX - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009)
   2012/C 80/27
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Klaus Goutier (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat E. Happe)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: B. Schmidt, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Euro Data GmbH & Co. KG, Datenverarbeitungsdienst (Saarbrücken, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Wagner)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 lipca 2010 r. (sprawa R 126/2009-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Euro Data GmbH & Co. KG, Datenverarbeitungsdienst a Klausem Goutierem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Klaus Goutier zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie T-200/02 Vassilios Tsarnavas przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Opóźnienie w sporządzeniu sprawozdania z oceny — Wniosek o stwierdzenie nieważności — Wniosek o odszkodowanie — Niedopuszczalność)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/26

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji
   z dnia 8 lipca 2004 r.
   w sprawie T-200/02 Vassilios Tsarnavas przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Opóźnienie w sporządzeniu sprawozdania z oceny - Wniosek o stwierdzenie nieważności - Wniosek o odszkodowanie - Niedopuszczalność)
   (2004/C 262/49)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-200/02, Vassilios Tsarnavas, były urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Brukseli (Belgia), reprezentowany przez N. Lhoëst, adwokata, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: D. Martin, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji dotyczącej częściowego oddalenia sprzeciwu skarżącego oraz wniosek o odszkodowanie w wysokości 12 500 euro tytułem naprawienia szkody rzekomo poniesionej z powodu opóźnienia w sporządzeniu odnoszącego się do skarżącego sprawozdania z oceny za okres od 1 lipca 1997 r. do 30 czerwca 1999 r., Sąd Pierwszej Instancji ( pierwsza izba), w składzie B. Vesterdorf, prezes, E. Martins Ribeiro i I. Labucka, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 8 lipca 2004 r postanowienie, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 202 z 24.8.2002.


title: Sprawa T-489/12: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2012 r. — Planet przeciwko Komisji

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/55

         Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2012 r. — Planet przeciwko Komisji
   (Sprawa T-489/12)
   2013/C 26/111
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Planet AE Anonimi Etairia parochis symvouleftikon ypiresion (spółka akcyjna świadcząca usługi konsultingowe) (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że Komisja Europejska, odrzucając koszty personelu związane z wyższą kadrą kierowniczą skarżącej, naruszyła umowy ONTOGOV, FIT i RACWeb oraz że koszty personelu związane z wyższą kadrą kierowniczą skarżącej przedłożone Komisji w związku ze wspomnianymi umowami w łącznej wysokości 547 653,42 EUR są kwalifikowalne i nie muszą zostać zwrócone przez skarżącą Komisji; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga, oparta na art. 272 i art. 340 akapit pierwszy TFUE, dotyczy odpowiedzialności Komisji wynikającej z umów: a) nr 507237 w sprawie realizacji projektu „Ontology enabled E-Gov Service Configuration” (ONTOGOV), b) nr 027090 w sprawie realizacji projektu „Fostering self-adaptive e-government service improvement using semantic technologies” (FIT) oraz c) nr 045101 w sprawie realizacji projektu „Risk Assessment for Customs in Western Balkans” (RACWeb). W szczególności skarżąca utrzymuje, że chociaż wywiązała się ona w pełni, należycie i z dużym powodzeniem ze swoich zobowiązań umownych, Komisja — z naruszeniem wymienionych powyżej umów i przepisów regulujących postępowanie audytowe — odrzuciła koszty personelu skarżącej, które dotyczyły trzech osób zajmujących wyższe stanowiska kierownicze.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi w szczególności dwa zarzuty:

               —

               Po pierwsze, skarżąca twierdzi, że wcale nie naruszyła swoich zobowiązań umownych dotyczących kosztów personelu, ponieważ a) koszty personelu związane z trzema osobami zajmującymi wyższe stanowiska kierownicze w skarżącej spełniają wszystkie warunki kwalifikowalności zgodnie z postanowieniami umów, o których mowa oraz b) umowy nie zakazują udziału wyższej kadry kierowniczej w finansowanych projektach.

               —

               Po drugie, skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła swoje zobowiązania umowne w trakcie postępowania audytowego, ponieważ a) audyt Komisji został przeprowadzony z naruszeniem greckich i międzynarodowych norm z zakresu audytu; b) żądanie Komisji, by Planet przedłożyła dokumenty, których nie ma ona w ogóle obowiązku przechowywać, stanowi naruszenie omawianych umów i próbę późniejszej jednostronnej zmiany zobowiązań umownych Planet oraz c) wnioski ze spornego audytu są sprzeczne z wnioskami z audytu przeprowadzonego wcześniej przez Komisję w Planet.


title: Sprawa C-388/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Belgia) w dniu 17 lipca 2015 r. – Denis Malcorp i in./Vlaams Gewest, interwenient: Gemeentelijk Havenbedrijf Antwerpen

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Belgia) w dniu 17 lipca 2015 r. – Denis Malcorp i in./Vlaams Gewest, interwenient: Gemeentelijk Havenbedrijf Antwerpen
   (Sprawa C-388/15)
   (2015/C 354/21)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Denis Malcorp, Myriam Rijssens, Guido Van De Walle

      Strona pozwana: Vlaams Gewest

      Interwenient: Gemeentelijk Havenbedrijf Antwerpen

      Pytanie prejudycjalne

   Regionalny plan zabudowy zawiera przepisy urbanistyczne, w których wiążąco uregulowane jest, że rozwój obszarów (w szczególności dla zakładów związanych z portami morskimi i drogami wodnymi, parków logistycznych, infrastruktury dróg wodnych oraz infrastruktury drogowej i transportowej), na których występują walory przyrodnicze (obszar siedliska naturalnego lub siedlisko gatunku, dla którego wyznaczono dany specjalny obszar ochrony), które wnoszą wkład w cele ochronne rozpatrywanych specjalnych obszarów ochrony, jest możliwy dopiero po utworzeniu trwałego siedliska na obszarach występowania gatunków rzadkich lub zagrożonych (wyznaczonych na terenie Natura 2000) i po rozstrzygnięciu rządu flamandzkiego po uprzednim zajęciu stanowiska przez administrację flamandzką odpowiedzialną za ochronę przyrody – które musi być częścią wniosku o udzielenie zezwolenia urbanistycznego w celu wykonania wspomnianych przepisów – że nastąpiło trwałe utworzenie obszarów występowania gatunków rzadkich lub zagrożonych.
   Czy te przepisy urbanistyczne wraz z założonym w nich pozytywnym rozwojem obszaru występowania gatunków rzadkich lub zagrożonych mogą zostać uwzględnione przy określaniu możliwych istotnych oddziaływań lub w ramach oceny oddziaływania w rozumieniu art. 6 ust. 3 dyrektywy siedliskowej (1), czy też te przepisy urbanistyczne można uznać tylko za „środki kompensujące” w rozumieniu art. 6 ust. 4 dyrektywy siedliskowej, o ile spełnione są przesłanki ustanowione w tym przepisie?

      (1)  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, s. 7).


title: Sprawa C-161/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud d'Ostrava w dniu  24 marca 2006 r.  — Skoma-Lux sro przeciwko Celní reditelství Olomouc

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud d'Ostrava w dniu 24 marca 2006 r. — Skoma-Lux sro przeciwko Celní reditelství Olomouc
   (Sprawa C-161/06)
   (2006/C 121/15)
   Język postępowania: czeski
   Sąd krajowy
   Krajský soud d'Ostrava
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
   Strona skarżąca: Skoma-Lux sro.

      Strona pozwana: Celní reditelství Olomouc
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 58 aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, na podstawie którego Republika Czeska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej od dnia 1 maja 2004 r. należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może stosować wobec jednostki rozporządzenie, które w chwili stosowania nie było prawidłowo opublikowane w Dzienniku Urzędowym w języku tego państwa członkowskiego?

               2)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy brak możliwości stosowania danego rozporządzenia wobec jednostki jest kwestią wykładni, czy też kwestią ważności prawa wspólnotowego w rozumieniu art. 234 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską?

               3)

               Gdyby Trybunał Sprawiedliwości miał stwierdzić, że pytanie prejudycjalne dotyczy ważności aktu prawa wspólnotowego w rozumieniu wyroku z dnia 22 października 1989 r. w sprawie 314/85 Foto-Frost, Rec. str. 4199, to czy rozporządzenie nr 2454/93 jest nieważne względem skarżącej i w zakresie jej sporu z organami celnymi Republiki Czeskiej ze względu na brak prawidłowej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zgodnie z art. 58 aktu dotyczącego warunków przystąpienia?


title: Sprawa C-63/12: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/14

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-63/12)
   2012/C 118/22
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall, J.P. Keppenne i D. Martin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/866/UE z dnia 19 grudnia 2011 r. w sprawie wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia Rady dostosowującego ze skutkiem od dnia 1 lipca 2011 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (1);

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja podnosi dwa zarzuty dotyczące załącznika XI do regulaminu pracowniczego urzędników.
   Pierwszy zarzut dotyczy odmowy przyjęcia przez Radę dostosowania wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników w sposób zawnioskowały przez Komisję w dniu 24 listopada 2011 r. z naruszeniem metody regulującej to dostosowanie podczas ośmioletniego okresu, który dobiega końca w dniu 31 grudnia 2012 r. W drodze tego zarzutu Komisja wysuwa główny argument dotyczący nadużycia władzy i naruszenia granic kompetencji Rady, jak również argument pomocniczy, dotyczący naruszenia przesłanek stosowania art. 10 załącznika XI do regulaminu pracowniczego urzędników. Główny argument dotyczy okoliczności, że Rada w rzeczywistości sama zastosowała art. 10, lecz z naruszeniem wymaganych przesłanek instytucjonalnych; Rada naruszyła tym samym, z jednej strony art. 65 regulaminu pracowniczego, a z drugiej — art. 3 i 10 załącznika XI. Poprzez argument pomocniczy Komisja podnosi, że w każdym razie przesłanki merytoryczne do zastosowania art. 10 nie zostały w 2011 r. spełnione, co wynika z dwóch sprawozdań ekonomicznych, które przedstawiła Radzie na jej wniosek. Uważa również, że Rada niewłaściwie uzasadniła swą decyzję.
   Drugi zarzut dotyczy odmowy dostosowania przez Radę współczynników korygujących, które powinny być stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur w zależności od miejsca pracy czy zamieszkania zainteresowanych. Według pierwszego elementu tego zarzutu, omawiana odmowa narusza art. 64 regulaminu pracowniczego, jak również art. 1 i 3 załącznika XI do niego. W drodze drugiego elementu zarzutu Komisja podnosi, że wspomniana odmowa jest pozbawiona jakiegokolwiek uzasadnienia z naruszeniem art. 296 ust. 2 TFUE.

      (1)  Dz.U. L 341, s. 54.


title: Sprawa C-379/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 18 lipca 2011 r. — Caves Krier Frères SARL przeciwko Directeur de l’Administration de l’emploi

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 18 lipca 2011 r. — Caves Krier Frères SARL przeciwko Directeur de l’Administration de l’emploi
   (Sprawa C-379/11)
   2011/C 298/22
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour administrative

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Caves Krier Frères SARL

      Strona pozwana: Directeur de l’Administration de l’emploi

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. L.541-1 akapit pierwszy code du travail, w zakresie w jakim zastrzega na rzecz pracodawców sektora prywatnego prawo zwrotu składek na ubezpieczenie społeczne — część pracodawcy i część pracownika — dla zatrudnionych bezrobotnych mających co najmniej 45 lat, niezależnie od tego, czy pobierają oni świadczenia, pod warunkiem że bezrobotni są zarejestrowani jako osoby poszukujące pracy w biurze pośrednictwa pracy luksemburskiego urzędu pracy od co najmniej jednego miesiąca, podczas gdy ze środka tego nie mogą skorzystać pracodawcy zatrudniający bezrobotnych zarejestrowanych jako osoby poszukujące pracy w odpowiednich instytucjach zagranicznych, jest zgodny z prawem Unii, a w szczególności art. 21 i 45 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?


title: Sprawa C-677/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 7 października 2015 r. w sprawie T-299/11 European Dynamics Luxembourg SA, Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE, European Dynamics Belgium SA/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wniesione w dniu 16 grudnia 2015 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 7 października 2015 r. w sprawie T-299/11 European Dynamics Luxembourg SA, Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE, European Dynamics Belgium SA/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wniesione w dniu 16 grudnia 2015 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-677/15 P)
   (2016/C 090/12)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: N. Bambara, pełnomocnik, adwokaci P. Wytinck i B. Hoorelbeke)

      Druga strona postępowania: European Dynamics Luxembourg SA, Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE, European Dynamics Belgium SA

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               Tytułem głównym

                           —

                           uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu w zakresie, w jakim stwierdza on, że decyzja o udzieleniu zamówienia jest obarczona licznymi wadami istotnych naruszeń prawa, w tym naruszenia zasad równości szans i przejrzystości, oczywistymi błędami w ocenie oraz szeregiem braków uzasadnienia (pkt 1 sentencji zaskarżonego wyroku), oraz w zakresie, w jakim nakazuje on zapłatę przez Unię Europejską na rzecz European Dynamics Luxembourg odszkodowania za utratę szansy przyznania umowy ramowej (pkt 2 sentencji zaskarżonego wyroku),

                           —

                           oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji o udzieleniu zamówienia i żądania odszkodowania wniesionych przez skarżącą w pierwszej instancji;

               —

               Pomocniczo, uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu w zakresie, w jakim stwierdza on, że decyzja o udzieleniu zamówienia jest obarczona licznymi wadami istotnych naruszeń prawa, w tym naruszenia zasad równości szans i przejrzystości, oczywistymi błędami w ocenie oraz szeregiem braków uzasadnienia, oraz w zakresie, w jakim nakazuje on zapłatę przez Unię Europejską na rzecz European Dynamics Luxembourg odszkodowania za utratę szansy przyznania umowy ramowej, oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

               —

               Pomocniczo w drugiej kolejności, uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu w zakresie, w jakim nakazuje on zapłatę przez Unię Europejską na rzecz European Dynamics Luxembourg odszkodowania za utratę szansy przyznania umowy ramowej, oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

               —

               Obciążenie skarżących w pierwszej instancji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Odwołanie oparte jest na czterech głównych zarzutach, a mianowicie że: 1) Sąd naruszył prawo przy wykładni i stosowaniu zasad równości szans i przejrzystości, oraz naruszył obowiązek uzasadnienia zapisany w art. 36 statutu Trybunału, 2) Sąd naruszył prawo przy wykładni i stosowaniu kryterium dotyczącego oczywistych błędów w ocenie, 3) Sąd naruszył prawo przy stosowaniu art. 100 ust. 2 ogólnego rozporządzenia finansowego (1) w związku z art. 296 akapit drugi TFUE, oraz4) Sąd naruszył prawo poprzez przyznanie odszkodowania za utratę szansy.

               2.

                  W zarzucie pierwszym wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, gdyż nie ocenił i ustalił, czy wprowadzenie ważenia kryteriów dla podkryteriów pierwszego z technicznych kryteriów udzielenia zamówienia, których nie podano oferentom przed złożeniem ofert 1) zmieniło kryteria udzielenia zamówienia określone w dokumentacji przetargowej lub ogłoszeniu o zamówieniu, 2) zawierało elementy, które gdyby były wiadome w trakcie przygotowania ofert, mogły mieć na nie wpływ, lub 3) zostało przyjęte ze względu na kwestie mogące powodować dyskryminację wobec jednego z oferentów. W drugiej części pierwszego zarzutu wnoszący odwołanie wykazuje także, że Sąd naruszył obowiązek uzasadnienia określony w art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości, gdyż nie podał żadnego powodu, dlaczego uznał, że wprowadzenie niezapowiedzianych czynników dotyczących ważenia dla podkryteriów stosowanych w pierwszym kryterium udzielenia zamówienia niekorzystnie wpłynęło na szanse skarżących w pierwszej instancji zakwalifikowania się na pierwszym lub drugim miejscu w kaskadzie w spornym przetargu.

               3.

                  W zarzucie drugim wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, bo nie zbadał, czy ustalone oczywiste błędy w ocenie popełnione przez komisje przetargową przy ocenie oferty European Dynamics pod kątem kryteriów pierwszego i drugiego mogły mieć wpływ na wynik końcowy spornej decyzji o udzieleniu zamówienia. Wnoszący odwołanie wskazuje, że Sąd jest obowiązany zbadać, czy ustalone oczywiste błędy w ocenie doprowadziłyby do innego wyniku przetargu w dwóch aspektach. Po pierwsze, Sąd powinien zbadać, czy gdyby te oczywiste błędy w ocenie nie zostały popełnione, to odrzucony oferent uzyskałby wystarczająco dużo punktów, by zakwalifikować się wyżej w kaskadzie. Po drugie, Sąd powinien zbadać, czy ustalone oczywiste błędy mają wpływ na punktację przyznaną dla danego (pod-)kryterium, w razie gdy istnieje szereg innych powodów (nieobarczonych oczywistym błędem w ocenie) na poparcie przyznanej punktacji.

               4.

                  W zarzucie trzecim wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo badając poszczególne uwagi komisji przetargowej z osobna, a nie w szerszym kontekście, i przez to zastosował surowsze kryterium oceny w zakresie obowiązku uzasadnienia niż wynika to z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości. Ponadto Sąd naruszył prawo, bo nie zbadał, czy inne powody (nieobarczone brakiem uzasadnienia) podawane przez OHIM na uzasadnienie punktacji przyznanej w pierwszym kryterium udzielenia zamówienia nie wystarczyłyby na potwierdzenie ważności przyznanej punktacji. Z tego względu Sąd naruszył prawo stwierdzając nieważność zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia art. 100 ust. 2 ogólnego rozporządzenia finansowego w związku z art. 296 TFUE.

               5.

                  W zarzucie czwartym wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo zasądzając odszkodowanie dla pierwszej ze skarżących w pierwszej instancji, ponieważ nie zostało wykazane spełnienie jednej z łącznych przesłanek powstania pozaumownej odpowiedzialności instytucji Unii (tzn. bezprawnego zachowania). Pomocniczo, wnoszący odwołanie podnosi, że nawet gdyby został uwzględniony tylko pierwszy zarzut odwołania OHIM, zaskarżony wyrok należy uchylić w zakresie, w jakim nakazuje zapłatę odszkodowania, gdyż w takim przypadku istnienie związku przyczynowego między pozostałym bezprawnym zachowaniem (oczywistym błędem w ocenie i brakiem uzasadnienia) a podnoszoną szkodą nie jest wykazane. Jeszcze bardziej pomocniczo, wnoszący odwołanie wnosi o uchylenie wyroku ze względu na sprzeczność między wywodami spornego wyroku a drugim akapitem sentencji zaskarżonego wyroku. I już całkiem pomocniczo, wnoszący odwołanie wskazuje, że w każdym razie sentencja zaskarżonego wyroku zawiera błąd merytoryczny, gdyż nakazuje Unii Europejskiej zamiast OHIM-owi naprawienie European Dynamics Luxembourg utraty szansy.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298, s. 1).


title: Sprawa T-492/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 lipca 2008 r. — Jungbunzlauer i in. przeciwko Komisji

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/58

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 lipca 2008 r. — Jungbunzlauer i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-492/04) (1)

   (2008/C 223/102)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005.


title: Sprawa C-176/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Verwaltungsgerichtshof — Austria) — HIT hoteli, igralnice, turizem dd Nova Gorica, HIT LARIX, prirejanje posebnih iger na sreco in turizem dd przeciwko Bundesminister für Finanzen (Artykuł 56 TFUE — Ograniczenie swobody świadczenia usług — Gry losowe — Uregulowanie państwa członkowskiego zakazujące reklamowania kasyn położonych w innych państwach, jeżeli poziom ochrony prawnej graczy w tych państwach nie jest równoważny z poziomem gwarantowanym na szczeblu krajowym — Względy uzasadniające — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Proporcjonalność)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/13

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Verwaltungsgerichtshof — Austria) — HIT hoteli, igralnice, turizem dd Nova Gorica, HIT LARIX, prirejanje posebnih iger na sreco in turizem dd przeciwko Bundesminister für Finanzen
   (Sprawa C-176/11) (1)

   (Artykuł 56 TFUE - Ograniczenie swobody świadczenia usług - Gry losowe - Uregulowanie państwa członkowskiego zakazujące reklamowania kasyn położonych w innych państwach, jeżeli poziom ochrony prawnej graczy w tych państwach nie jest równoważny z poziomem gwarantowanym na szczeblu krajowym - Względy uzasadniające - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Proporcjonalność)
   2012/C 287/21
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: HIT hoteli, igralnice, turizem dd Nova Gorica, HIT LARIX, prirejanje posebnih iger na sreco in turizem dd

      Strona pozwana: Bundesminister für Finanzen

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verfassungsgerichtshof — Wykładnia art. 56 TFUE i nast. — Swoboda świadczenia usług — Gry losowe — Uregulowanie państwa członkowskiego zakazujące reklamowania na jego terytorium kasyn położonych w innych państwach, jeżeli poziom ochrony prawnej graczy w tych państwach nie jest uważany za równoważny z poziomem ochrony gwarantowanym w na szczeblu krajowym

      Sentencja

   Wykładni art. 56 TFUE należy dokonywać w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, na mocy którego reklama mająca na celu promowanie w rzeczonym państwie kasyn znajdujących się w innym państwie członkowskim jest dozwolona tylko wtedy, gdy przepisy prawa przyjęte w tym innym państwie członkowskim w dziedzinie ochrony graczy zapewniają gwarancje zasadniczo równoważne z gwarancjami zapewnianymi przez odpowiednie przepisy prawa obowiązujące w pierwszym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011.


title: Sprawa T-333/17: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2017 r. – Austrian Power Grid i Voralberger Übertragungsnetz/ACER

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/36

         Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2017 r. – Austrian Power Grid i Voralberger Übertragungsnetz/ACER
   (Sprawa T-333/17)
   (2017/C 249/52)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Austrian Power Grid AG (Wiedeń, Austria) i Voralberger Übertragungsnetz GmbH (Bregenz, Austria) (przedstawiciele: adwokaci H. Kristoferitsch S. Huber)

      Strona pozwana: Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (zwana dalej „ACER”)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie w całości decyzji komisji odwoławczej ACER z dnia 17 marca 2017 r., sprawa A-001–2017 (skonsolidowana) oraz stwierdzenie nieważności następujących części i przepisów decyzji ACER nr 06/2016 z dnia 17 listopada 2016 r. w sprawie wniosku operatorów systemu przesyłowego energii elektrycznej dotyczącego ustalenia regionów wyznaczania zdolności przesyłowych:

                           i.

                           artykułu 1 zaskarżonej decyzji w związku z

                                       —

                                       art. 1 ust. 1 c) załącznika I

                                       —

                                       zawartego w art. 2 ust. 2 lit. e) załącznika I słowa „także” oraz tekstu „for the purposes of capacity allocation on the affected bidding zone borders until the requirements described in Article 5(3) of this document are fulfilled” („dla celów alokacji zdolności przesyłowej na granicach odnośnego obszaru rynkowego, dopóki wymogi określone w art. 5 ust. 3 tego dokumentu będą spełnione”);

                           ii.

                           Artykuł 2 zaskarżonej decyzji;

                           iii.

                           Załącznik IV;

                           iv.

                           Załącznik V;

                     posiłkowo
               stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy komisji odwoławczej do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że komisja odwoławcza błędnie uznała, iż ACER jest właściwy, by zmienić wniosek operatorów systemu przesyłowego (zwanych dalej „OSP”).
               Skarżący twierdzą, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, gdyż komisja odwoławcza nie odniosła się do braku właściwości ACER, by zmienić co do istoty wniosek wszystkich OSP dotyczący regionów wyznaczania zdolności przesyłowych (zwanych dalej „RWZP”).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że komisja odwoławcza błędnie uznała, iż ACER był właściwy, by nie uwzględnić żądania wprowadzenia zmiany zgłoszonego przez E-Control.
               Zdaniem skarżących zgłoszone przez austriacki krajowy organ regulacyjny (zwany dalej „KOR”), E-Control, żądanie wprowadzenia zmiany w przedstawionym przez wszystkich OSP projekcie RWZP nie zostało rozpatrzone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9 ust. 12 rozporządzenia dotyczącego alokacji zdolności przesyłowych i zarządzania ograniczeniami przesyłowymi (1). Skarżący twierdzą, że komisja odwoławcza naruszyła prawo, gdy przychyliła się do owego niezgodnego z prawem żądania zgłoszonego na podstawie art. 9 wspomnianego rozporządzenia.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że komisja odwoławcza błędnie uznała, iż ACER jest właściwy do wyznaczenia obszarów rynkowych w trakcie postępowania prowadzonego na podstawie art. 15 rozporządzenia dotyczącego alokacji zdolności przesyłowych i zarządzania ograniczeniami przesyłowymi.
               Zdaniem skarżących wszystkie metody dokonywania wykładni oraz orzecznictwo i wykładnia autentyczna dokonana przez Komisję jasno potwierdzają, że rozdzielenie istniejącego obszaru rynkowego od obowiązku wdrożenia mechanizmu alokacji zdolności przesyłowych może nie być oparte na art. 15 rozporządzenia dotyczącego alokacji zdolności przesyłowych i zarządzania ograniczeniami przesyłowymi. Natomiast, jak twierdzą skarżący, interpretacja, za którą opowiada się ACER i którą popiera komisja odwoławcza jest oparta na niepoprawnej i niekompletnej wykładni prawa i okoliczności faktycznych sprawy.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że komisja odwoławcza błędnie zinterpretowała pojęcie „ograniczeń strukturalnych” oraz zakres przysługującej jej kontroli.
               Zdaniem skarżących w decyzji dotyczącej RWZP, ACER – w celu uzasadnienia przyjętego przez siebie założenia, iż granica niemiecko-austriacka jest strukturalnie ograniczona – przedstawił interpretację ograniczeń strukturalnych, która nie znajduje oparcia ani w rozporządzeniu dotyczącym alokacji zdolności przesyłowych i zarządzania ograniczeniami przesyłowymi, ani w rozporządzeniu (WE) nr 714/2009 (2). Skarżący twierdzą, że akceptując de facto tę błędną interpretację obowiązującego prawa, komisja odwoławcza utrzymała w mocy decyzję, co do istoty niezgodną z prawem. Ponadto, jak twierdzą skarżący, przychylając się do przyjętego przez ACER założenia dotyczącego występowania ograniczeń strukturalnych na granicy niemiecko-austriackiej, komisja odwoławcza błędnie przesunęła ciężar dowodu na skarżących oraz naruszyła ciążący na niej obowiązek dokonania pełnej oceny okoliczności faktycznych sprawy oraz obowiązek uzasadnienia.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że komisja odwoławcza błędnie uznała za proporcjonalne rozdzielenie niemiecko-austriackiego obszaru rynkowego.
               Skarżący twierdzą, że w sposób niebudzący wątpliwości wykazali, iż nakazane przez ACER rozdzielenie niemiecko-austriackiego obszaru rynkowego stanowi nieproporcjonalną ingerencję w ich prawa. Jednakże twierdzą oni, że komisja odwoławcza nie odniosła się w ogóle do argumentów przedstawionych przez nich w odwołaniach. Ponadto skarżący twierdzą, że komisja odwoławcza błędnie uznała za odpowiednie rozdzielenie obszaru rynkowego oraz wprowadzenie mechanizmu alokacji zdolności przesyłowych.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, że komisja odwoławcza błędnie uznała, iż wprowadzenie niemiecko-austriackiego obszaru rynkowego nie ogranicza podstawowych wolności.
               Zdaniem skarżących wykazali oni, iż, wbrew wnioskom, do jakich doszedł ACER oraz komisja odwoławcza, wprowadzenie mechanizmu alokacji zdolności przesyłowych na granicy niemiecko-austriackiej ogranicza swobodny przepływ towarów ustanowiony w art. 34 i 35 TFUE oraz swobodne świadczenie usług (art. 56 TFUE). Skarżący twierdzą, że komisja odwoławcza bardzo krótko i bez uzasadnienia oddaliła ich argumenty i stwierdziła, że ograniczenia ilościowe odnoszące się do dwustronnego handlu energią elektryczną nie budzą żadnych zastrzeżeń w świetle podstawowych wolności. Zdaniem skarżących komisja odwoławcza naruszyła w tym zakresie prawo pierwotne UE oraz obowiązek uzasadnienia.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący tego, że komisja odwoławcza błędnie uznała decyzję ACER dotyczącą RWZP za zgodą z zasadami proceduralnymi.
               Skarżący twierdzą, że wykazali we wniesionych odwołaniach, iż decyzja ACER dotycząca RWZP jest częściowo wadliwa z następujących powodów: (i) ACER przekroczył swoje kompetencje, gdy uznał, że jego opinia o charakterze niewiążącym wydana we wrześniu 2015 r. wywołuje wiążące skutki, ponadto ACER naruszył prawa procesowe skarżących, co do ich istoty, gdyż opinia ta nie była objęta postępowaniem konsultacyjnym; (ii) Dokumenty, na których podstawie ACER przygotował decyzję dotyczącą RWZP nie obejmowały badań technicznych, analiz i dogłębnych ocen: albo ACER przekazał skarżącym znacznie okrojone informacje i tym samym naruszył prawo skarżących do dostępu do akt sprawy zagwarantowane w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, albo ACER w ogóle nie przygotował lub nie poddał konsultacjom technicznych ekspertyz i analiz, celem oparcia decyzji ACER dotyczącej RWZP na prawidłowych elementach faktycznych; (iii) ACER nie uwzględnił obowiązkowych wymogów dotyczących zmian w obszarze rynkowym, o których mowa w art. 33 rozporządzenia dotyczącego alokacji zdolności przesyłowych i zarządzania ograniczeniami przesyłowymi; (iv) decyzja dotycząca RWZP jest oparta na okolicznościach faktycznych, które nie zostały dostatecznie wyjaśnione, przy czym ACER nie przedstawił uwag.
               Zdaniem skarżących, mimo iż ACER w sposób istotny naruszył przewidziane prawem opisane wyżej zasady proceduralne, komisja odwoławcza, również bardzo ogólnie, potwierdziła zgodność z prawem decyzji dotyczącej RWZP, a zatem działała niezgodnie z prawem.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) 2015/1222 z dnia 24 lipca 2015 r. ustanawiające wytyczne dotyczące alokacji zdolności przesyłowych i zarządzania ograniczeniami przesyłowymi (Dz.U. 2015, L 197, s. 24).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 714/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 (Dz.U. 2009 L 211, s. 8).