title: Sprawa T-200/06: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2006 r. — IBERDROLA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/9

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2006 r. — IBERDROLA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-200/06)
   (2006/C 237/17)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: IBERDROLA (Bilbao, Hiszpania) (Przedstawiciele: J. Alfaro Aguila-Real, P. Liñán Hernández, S. Martínez Lage, H. Brokelmann i J. Ruiz Calzado, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji Europejskiej z dnia 25 kwietnia 2006 r. (Sprawa nr COMP/M.4110 — E.ON/Endesa), w której uznano za zgodną ze wspólnym rynkiem koncentrację, w wyniku której przedsiębiorstwo E.ON AG przejmie całkowitą kontrolę nad udziałami w przedsiębiorstwie ENDESA SA.
   Skarżąca podnosi, że jej zdaniem w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono poważnych istniejących zagrożeń polegających na tym, że koncentracja zrodzi skoordynowane skutki w zakresie konkurencji panującej między głównymi podmiotami obecnymi na szczeblu ogólnoeuropejskim. Zbadania tych zagrożeń nie wolno pominąć przy przedsięwzięciu o takiej wielkości i takich cechach, mającym wpływ na przedsiębiorstwa dominujące na dwóch spośród głównych krajowych rynków energetycznych.
   Na poparcie swoich żądań skarżąca utrzymuje, że pozwana:

               —

               naruszyła zasadę dobrej administracji ze względu na to, że przeprowadziła tendencyjne i niewystarczające badanie działania właściwych rynków i wpływu przedsięwzięcia na te rynki,

               —

               naruszyła prawo ze względu na to, że przeprowadziła analizę przedsięwzięcia w oparciu o statyczną wizję rynków, wbrew rozporządzeniu w sprawie koncentracji oraz orzecznictwu wspólnotowemu,

               —

               przy analizie zgłoszonej koncentracji uchybiła zobowiązaniu zapewnienia spójnego stosowania przepisów dotyczących kontroli koncentracji i nadużyć pozycji dominującej, zezwalając na nią nie zbadawszy pochodzenia środków przeznaczonych przez przedsiębiorstwo E.ON na zakup przedsiębiorstwa ENDESA, w celu stwierdzenia, czy taka koncentracja mogła być wynikiem nadużycia pozycji dominującej,

               —

               przyjmując wniosek, że rachunkowość w zakresie tego przedsięwzięcia nie budzi poważnych zastrzeżeń i wydając decyzję o zezwoleniu na nie na pierwszym etapie popełniła szereg oczywistych błędów w ocenie i pominęła istotne okoliczności. Należy tu podkreślić, że chociaż zaskarżona decyzja została wydana na podstawie nowego rozporządzenia w sprawie koncentracji, nakładającego obowiązek przeprowadzenia analizy o bardziej wyszukanych i surowych kryteriach, to jednak:

                           —

                           pominięto w niej całkowicie negatywny wpływ, jaki będzie miało przedsięwzięcie na proces integracji hurtowych rynków krajowych, który zakończy się osiągnięciem jednolitego europejskiego rynku gazu i elektryczności,

                           —

                           niewystarczająco oceniono wpływ planowanego przedsięwzięcia na powstający ogólnoeuropejski rynek dostaw elektryczności dla międzynarodowych przedsiębiorstw,

                           —

                           uznano, że pomimo swojego nastawienia na rynek ogólnoeuropejski i siły gospodarczej przedsiębiorstwo E.ON nie jest potencjalnym znaczącym konkurentem dla przedsiębiorstwa ENDESA na hiszpańskich rynkach produkcji elektryczności i zaopatrzenia w gaz,

                           —

                           stwierdzono, że poprzez to przedsięwzięcie nie zostanie wzmocnione przedsiębiorstwo dominujące na rynku niemieckim i że zniknięcie z tego rynku przedsiębiorstwa ENDESA, które niedawno się na nim pojawiło, nie zmieni sytuacji w zakresie konkurencji.

         Wreszcie, skarżąca podnosi naruszenie obowiązku uzasadnienia aktów prawnych.


title: Sprawa C-170/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 28 stycznia 2015 r. w sprawie T-655/13, Enercon GmbH/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 14 kwietnia 2015 r. przez Enercon GmbH

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/6

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 28 stycznia 2015 r. w sprawie T-655/13, Enercon GmbH/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 14 kwietnia 2015 r. przez Enercon GmbH
   (Sprawa C-170/15 P)
   (2016/C 136/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Enercon GmbH (przedstawiciel: R. Böhm, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2016 r. Trybunał (szósta izba) w części odrzucił odwołanie i w pozostałym zakresie je oddalił, a także nakazał wnoszącej odwołanie pokrycie własnych kosztów.


title: Sprawa C-36/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Minister Finansów/Posnania Investment SA [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 2 ust. 1 lit. a) — Artykuł 14 ust. 1 — Transakcje podlegające opodatkowaniu — Pojęcie „odpłatnej dostawy towarów” — Przeniesienie nieruchomości na rzecz państwa lub jednostki samorządu terytorialnego w celu spłaty zobowiązania podatkowego — Wyłączenie]

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Minister Finansów/Posnania Investment SA
   (Sprawa C-36/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 2 ust. 1 lit. a) - Artykuł 14 ust. 1 - Transakcje podlegające opodatkowaniu - Pojęcie „odpłatnej dostawy towarów” - Przeniesienie nieruchomości na rzecz państwa lub jednostki samorządu terytorialnego w celu spłaty zobowiązania podatkowego - Wyłączenie])
   (2017/C 239/12)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Minister Finansów

      Strona pozwana: Posnania Investment SA

      Sentencja

   Artykuł 2 ust. 1 lit. a) i art. 14 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że przeniesienie własności nieruchomości przez podatnika podatku od wartości dodanej na rzecz Skarbu Państwa państwa członkowskiego lub jednostki samorządu terytorialnego takiego państwa, następujące, tak jak w postępowaniu głównym, tytułem zapłaty zaległości podatkowych, nie stanowi odpłatnej dostawy towarów podlegającej podatkowi od wartości dodanej.

      (1)  Dz.U. C 145 z 25.4.2016.


title: Sprawa C-584/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 27 września 2012 r. w sprawie T-357/09 Pucci International przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) przy udziale El Corte Inglés (Emidio Tucci), wniesione w dniu 13 grudnia 2012 r. przez El Corte Inglés, S.A.

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 27 września 2012 r. w sprawie T-357/09 Pucci International przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) przy udziale El Corte Inglés (Emidio Tucci), wniesione w dniu 13 grudnia 2012 r. przez El Corte Inglés, S.A.
   (Sprawa C-584/12 P)
   2013/C 63/17
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: El Corte Inglés, S.A. (przedstawiciele: J.L. Rivas Zurdo i E. Seijo Veiguela, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Emilio Pucci International BV

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu z dnia 27 września 2012 r. w sprawie T-357/09;

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez El Corte Inglés, S.A.;

               —

               obciążenie Emilio Pucci International BV kosztami poniesionymi przez El Corte Inglés, S.A.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca sprzeciw nie przedstawiła dowodu używania w odniesieniu do okularów, tak jak zostało to stwierdzone przez izbę odwoławczą OHMI. To właśnie to kryterium, a nie uznanie wykorzystywania za rzeczywiste, ze względu na pojawianie się znaku towarowego na fotografiach albo obok nich, zostało przyjęte przez Sąd w pkt 31 wyroku w sprawie T-39/10 (1). Sąd w zaskarżonym wyroku nie powinien zatem był uznawać za dowiedzionego używania w odniesieniu do okularów należących do klasy 9 ww. znaku towarowego nr 274991.
   Z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (2) oraz orzecznictwa w przedmiocie jego zastosowania wynika wymóg dokonania oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w sposób globalny, przy uwzględnieniu wszystkich istotnych okoliczności danego przypadku. Druga Izba Odwoławcza OHIM doszła do wniosku, że charakter, przeznaczenie i użycie towarów były odmienne, odpowiednio wspierając swą argumentację (pkt 102 spornej decyzji). Kosmetyki i wyroby jubilerskie mogą mieć związek z obszernym i jednocześnie bardzo różnorodnym sektorem mody, ale to nie oznacza, że pozostają one w związku z produktami należącymi do klas 18, 24 i 25 czy też, że należy je uznać za podobne do tych produktów.
   Rozciągnięcie skutków art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (3) na inne towary należące do klasy 9 (okulary), 14 (wyroby jubilerskie, biżuteria i zegarki) i na papier toaletowy (klasa 16) nie jest dostatecznie uzasadnione i oparte zostało na domniemaniach niepopartych przez skarżącą w sprawie T-357/09 (4) żadnymi dowodami. Ma to w tym względzie znaczenie tym bardziej, że, jak nawet wskazane zostało w pkt 70 i 71 zaskarżonego wyroku, nie można przyjąć niepopartych niczym hipotez czy też zastosowania per se w odniesieniu do znaków cieszących się powszechną renomą, ponieważ należy powołać się na prawdopodobieństwo przyszłego wprowadzenia w błąd oraz udowodnić je, czego skarżąca nie uczyniła.

      (1)  Wyrok z dnia 27 września 2012 r. El Corte Inglés przeciwko OHIM–Pucci International (PUCCI), dotychczas nieopublikowany w Zbiorze.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

      (4)  Wyrok z dnia 27 września 2012 r. w sprawie Pucci International/OHIM–El Corte Inglés (Emidio Tucci), T-357/09, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze.


title: Sprawa C-517/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  8 czerwca 2006 r.  (wniosek College van Beroep voor het bedrijfsleven o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Niderlandy) — Visserijbedrijf D.J. Koornstra & Zn. VOF przeciwko Productschap Vis (Opłata od przewozu krewetek łodzią rybacką zarejestrowaną w państwie członkowskim, przeznaczona na finansowanie urządzeń do sortowania i obierania krewetek w tym państwie członkowskim — Artykuł 25 WE — Opłata o skutku równoważnym do cła — Artykuł 90 WE — Podatki wewnętrzne)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 czerwca 2006 r. (wniosek College van Beroep voor het bedrijfsleven o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Niderlandy) — Visserijbedrijf D.J. Koornstra & Zn. VOF przeciwko Productschap Vis
   (Sprawa C-517/04) (1)

   (Opłata od przewozu krewetek łodzią rybacką zarejestrowaną w państwie członkowskim, przeznaczona na finansowanie urządzeń do sortowania i obierania krewetek w tym państwie członkowskim - Artykuł 25 WE - Opłata o skutku równoważnym do cła - Artykuł 90 WE - Podatki wewnętrzne)
   (2006/C 178/06)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   College van Beroep voor het bedrijfsleven
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Visserijbedrijf D.J. Koornstra & Zn. VOF

      Strona pozwana: Productschap Vis
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — College van Beroep voor het bedrijfsleven — Zgodność z prawem wspólnotowym, a w szczególności z art. 25 WE i 90 WE, opłaty nakładanej w państwie członkowskim na przedsiębiorstwa, od przewozu łodziami zarejestrowanymi w tym państwie — Opłata należna od takiego przedsiębiorstwa również przy przewozie krewetek do innego miejsca we Wspólnocie — Opłata służąca finansowaniu sortowania i obierania krewetek w tym państwie — Opłata o skutku równoważnym — Opłata mająca zastosowanie do przedsiębiorstw lub produktów?
   Sentencja
   Opłata nakładana przez organizację prawa publicznego państwa członkowskiego, na podstawie identycznych kryteriów na produkty krajowe przeznaczone na rynek krajowy lub na wywóz do innych państw członkowskich, stanowi opłatę o skutku równoważnym do cła wywozowego zabronioną przez art. 23 WE i 25 WE, jeżeli wpływy z tej opłaty służą finansowaniu działalności, z której korzystają wyłącznie produkty krajowe przeznaczone na rynek krajowy, i jeżeli korzyści wynikające z przeznaczenia wpływów z tej opłaty całkowicie kompensują obciążenie tych produktów. Natomiast, jeżeli korzyści wynikające z przeznaczenia wpływów z opłaty na rzecz produktów krajowych, które są przetwarzane lub sprzedawane na rynku krajowym, jedynie częściowo kompensują ich obciążenie, opłata ta stanowi naruszenie zakazu dyskryminacji przewidzianego w art. 90 WE.

      (1)  Dz.U. C 69 z 19.3.2005


title: Sprawa C-621/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 23 listopada 2015 r. – W i in./Sanofi Pasteur MSD SNC, Caisse primaire d'assurance maladie des Hauts-de-Seine, Caisse Carpimko

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 23 listopada 2015 r. – W i in./Sanofi Pasteur MSD SNC, Caisse primaire d'assurance maladie des Hauts-de-Seine, Caisse Carpimko
   (Sprawa C-621/15)
   (2016/C 048/25)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: W i in.

      Strona pozwana: Sanofi Pasteur MSD SNC, Caisse primaire d'assurance maladie des Hauts-de-Seine, Caisse Carpimko

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 dyrektywy Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe (1) sprzeciwia się, w zakresie odpowiedzialności laboratoriów farmaceutycznych za produkowanie przez nie szczepionki, środkowi dowodowemu polegającemu na tym, że sąd orzekający co do istoty, może, wykonując swe niezależne uprawnienia ocenne, uznać, iż powołane przez powoda okoliczności faktyczne stanowią poważne, precyzyjne i spójne domniemania mogące być dowodem wady szczepionki i istnienia związku przyczynowego między tą szczepionki a chorobą, bez względu na stwierdzenie, że badania medyczne nie wykazują związku miedzy szczepieniem a wystąpieniem choroby?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy art. 4 ww. dyrektywy 85/374 sprzeciwia się systemowi domniemań, zgodnie z którym istnienie związku przyczynowego między wadą przypisaną szczepionce a szkodą poniesioną przez osobę poszkodowaną będzie zawsze uważane za wykazane, jeżeli zostaną spełnione określone przesłanki związku przyczynowego?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 4 ww. dyrektywy 85/374 należy interpretować w ten sposób, że ciążący na osobie poszkodowanej obowiązek przedstawienia dowodu na istnienie związku przyczynowego między przypisaną szczepionce wadą a poniesioną przez nią szkodą, może zostać uznany za spełniony jedynie wówczas, gdy związek ten został wykazany naukowo?

      (1)  Dz.U. L 210, s. 29.


title: Sprawa C-225/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – Ville dﾀﾙOttignies-Louvain-la-Neuve, Michel Tillieut, Willy Gregoire, Marc Lacroix przeciwko Région wallonne (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Odpady — Dyrektywa 75/442/EWG — Artykuł 7 ust. 1 — Plan gospodarowania — Odpowiednie miejsca i urządzenia do unieszkodliwiania odpadów — Pojęcie planu gospodarowania odpadami — Dyrektywa 1999/31/WE — Artykuły 8 i 14 — Składowiska posiadające zezwolenie lub działające już w dniu transpozycji tej dyrektywy)

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/13

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – Ville d’Ottignies-Louvain-la-Neuve, Michel Tillieut, Willy Gregoire, Marc Lacroix przeciwko Région wallonne
   (Sprawa C-225/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Odpady - Dyrektywa 75/442/EWG - Artykuł 7 ust. 1 - Plan gospodarowania - Odpowiednie miejsca i urządzenia do unieszkodliwiania odpadów - Pojęcie planu gospodarowania odpadami - Dyrektywa 1999/31/WE - Artykuły 8 i 14 - Składowiska posiadające zezwolenie lub działające już w dniu transpozycji tej dyrektywy))
   2014/C 175/15
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ville d’Ottignies-Louvain-la-Neuve, Michel Tillieut, Willy Gregoire, Marc Lacroix

      Strona pozwana: Région wallonne

      Przy udziale: Shanks SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Conseil d’État – Wykładnia art. 7 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 194, s. 39), a także art. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197, s. 30) – Unieszkodliwianie odpadów – Pojęcie planu gospodarowania odpadami – Przepisy krajowe niezezwalające na prowadzenie składowiska odpadów końcowych poza lokalizacjami przewidzianymi w tym planie gospodarowania odpadami – Ustanawiający odstępstwo przepis umożliwiający odnowienie, już po wejściu tego planu gospodarowania odpadami w życie, zezwoleń na prowadzenie składowisk odpadów końcowych, które zostały udzielone jeszcze przed wejściem tego planu w życie – Pojęcie planu i programu

      Sentencja

   Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, zmienionej decyzją Komisji 96/350/WE z dnia 24 maja 1996 r., należy interpretować w taki sposób, iż krajowy przepis normatywny taki jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, który stanowi – w drodze odstępstwa od zasady, zgodnie z którą nie można zezwolić na utworzenie składowiska odpadów końcowych poza miejscami przewidzianymi w planie gospodarowania odpadami, którego sporządzenia wymaga ten przepis – że składowiska odpadów końcowych, których dotyczy zezwolenie wydane przed wejściem w życie tego planu, mogą po tej dacie być przedmiotem nowych zezwoleń dotyczących tych samych co wcześniej nieruchomości, nie stanowi „planu gospodarowania odpadami” w rozumieniu tego przepisu dyrektywy po zmianach.
   Artykuł 8 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów, zmienionej dyrektywą Rady 2011/97/UE z dnia 5 grudnia 2011 r., nie sprzeciwia się jednak krajowemu przepisowi normatywnemu takiemu jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, który może mieć podstawę prawną w art. 14 tej dyrektywy i znajdować zastosowanie do składowisk odpadów posiadających zezwolenie lub już działających w momencie transpozycji tej dyrektywy, jeśli tylko spełnione są pozostałe warunki, o których mowa w tym art. 14, czego sprawdzenie należy z kolei do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa F-137/14: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2014 r. – ZZ/Komisja

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/54

         Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2014 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-137/14)
   (2015/C 034/67)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Komisja

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) z dnia 29 stycznia 2014 r. w sprawie rozwiązania wiążącej ją ze skarżącym umowy o pracę na czas nieokreślony oraz żądanie zadośćuczynienia za doznaną przez skarżącego krzywdę i odszkodowania za poniesioną przez niego szkodę niematerialną.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji ESDZ, doręczonej skarżącemu pismem ESDZ z dnia 29 stycznia 2014 r., na mocy której wiążąca ją ze skarżącym umowa o pracę miała wygasnąć w dniu 31 sierpnia 2014 r. o północy na podstawie siedmiomiesięcznego wypowiedzenia,

               —

               zasądzenie od ESDZ na rzecz skarżącego zadośćuczynienia w stosownej wysokości, pozostawionej Sądowi do oceny, tytułem naprawienia krzywdy i szkody niemajątkowej, jakich doznał ze względu na decyzję ww. w pierwszym punkcie żądań,

               —

               zasądzenie od ESDZ na rzecz skarżącego odszkodowania za całą szkodę poniesioną przez skarżącego, w szczególności poprzez wypłatę całego zaległego wynagrodzenia i zwrotu wszystkich kosztów poniesionych przez skarżącego z uwagi na niezgodne z prawem działanie ESDZ (po odliczeniu kwot pobieranego przez niego zasiłku dla bezrobotnych lub w razie potrzeby, dochodów generowanych z własnej pracy),
               pomocniczo, w wypadku gdyby ze względów faktycznych lub prawnych skarżący nie został przywrócony do pracy w swojej służbie lub nie był już zatrudniany przez ESDZ na wcześniejszych warunkach, zasądzenie od ESDZ na rzecz skarżącego odszkodowania za poniesioną przez skarżącego szkodę ze względu na nieprawidłowe zwolnienie go z pracy, poprzez wypłatę odszkodowania w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy aktualnie oczekiwanymi dochodami a dochodami, jakie pobierałby, gdyby nie doszło do rozwiązania z nim umowy o pracę, uwzględniając świadczenia emerytalne i inne świadczenia, o jakie mógłby się ubiegać,

               —

               obciążenie ESDZ kosztami postępowania.


title: Sprawa F-79/15: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2015 r. – ZZ/EBC

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/57

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2015 r. – ZZ/EBC
   (Sprawa F-79/15)
   (2015/C 279/73)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego kończącej postępowanie w przedmiocie uznania zawodowego podłoża choroby skarżącego i żądanie odszkodowania oraz zadośćuczynienia za podnoszone przez skarżącego, odpowiednio, poniesioną szkodę i doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               zasądzenie od Europejskiego Banku Centralnego zapłaty na rzecz strony skarżącej kwoty 30  000 EUR z tytułu poniesionych szkód i krzywd;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Centralnego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-63/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Lietuvos Vyriausiasis Administracinis Teismas z dnia  20 grudnia 2005 r.  w sprawie Profisa przeciwko Muitinės departamentas prie Lietuvos respublikos finansų ministerijos

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Lietuvos Vyriausiasis Administracinis Teismas z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie Profisa przeciwko Muitinės departamentas prie Lietuvos respublikos finansų ministerijos
   (Sprawa C-63/06)
   (2006/C 86/26)
   język postępowania: litewski
   W dniu 3 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Lietuvos Vyriausiasis Administracinis Teismas z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie Profisa przeciwko Muitinės departamentas prie Lietuvos respublikos finansų ministerijos.
   Lietuvos Vyriausiasis Administracinis Teismas zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy, mając na uwadze rozbieżności pomiędzy różnymi wersjami językowymi dyrektywy Rady 92/83/EWG (1) z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych, art. 27 ust. 1, lit. f) tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek zwolnienia z akcyzy alkoholu etylowego przywiezionego na obszar celny Wspólnot Europejskich, zawartego w wyrobach czekoladowych przeznaczonych do bezpośredniego użycia, gdy zawartość alkoholu w tych produktach nie przekracza 8,5 litra na 100 kg produktu?

      (1)  Dz.U. L 316, str. 21.


title: Sprawy połączone C-145/06 i C-146/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria di secondo grado di Trento — Włochy) — Fendt Italiana Srl przeciwko Agenzia Dogane Ufficio Dogane di Trento (Dyrektywa 2003/96/WE — Wspólnotowe przepisy ramowe dotyczące opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej — Zakres zastosowania dyrektywy — Oleje mineralne — Oleje smarowe przeznaczone do innych celów niż jako paliwo silnikowe lub grzewcze — Wyłączenie — Uchylenie dyrektywy 92/81/EWG — Krajowa regulacja podatkowa)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria di secondo grado di Trento — Włochy) — Fendt Italiana Srl przeciwko Agenzia Dogane Ufficio Dogane di Trento
   (Sprawy połączone C-145/06 i C-146/06) (1)

   (Dyrektywa 2003/96/WE - Wspólnotowe przepisy ramowe dotyczące opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej - Zakres zastosowania dyrektywy - Oleje mineralne - Oleje smarowe przeznaczone do innych celów niż jako paliwo silnikowe lub grzewcze - Wyłączenie - Uchylenie dyrektywy 92/81/EWG - Krajowa regulacja podatkowa)
   (2007/C 199/17)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Commissione tributaria di secondo grado di Trento
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fendt Italiana Srl

      Strona pozwana: Agenzia Dogane Ufficio Dogane di Trento
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Commissione tributaria di secondo grado di Trento — Wykładnia dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. L 283, str. 51) — Zgodność z prawem wspólnotowym ustawy krajowej przewidującej opodatkowanie olejów smarowych przeznaczonych do innych celów niż jako paliwo silnikowe lub grzewcze
   Sentencja
   Dyrektywę Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, zmienioną dyrektywą Rady 2004/75/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, takich jak rozważane w sprawie przed sądem krajowym, które przewidują pobieranie podatku konsumpcyjnego od olejów smarowych w przypadku, gdy są one przeznaczone, oferowane do sprzedaży lub wykorzystywane do innych celów niż jako paliwo silnikowe lub grzewcze.

      (1)  Dz.U. C 143 z 17.6.2006.


title: Sprawa T-38/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/62

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-38/06) (1)

   (2008/C 301/110)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006.


title: Sprawa T-358/11: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2011 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/44

         Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2011 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-358/11)
   2011/C 252/96
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: P. Marchini, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności następujących aktów: decyzji wykonawczej C(2011) 2517 przyjętej przez Komisję Europejską w dniu 15 kwietnia 2011 r. o wyłączeniu finansowania przez Unię Europejską kosztów poniesionych przez Włochy w ramach Sekcji Gwarancji EFOGR dotyczących „Przechowywania publicznego — cukier” w roku finansowym 2006 (ryczałtowa korekta o 10 % w odniesieniu do kwoty 171 418,00 EUR), 2007 (ryczałtowa korekta o 10 % w odniesieniu do kwoty 182 006,00 EUR), 2008 (ryczałtowa korekta o 10 % w odniesieniu do kwoty 111 062,00 EUR), 2009 (ryczałtowa korekta o 10 % w odniesieniu do kwoty 34 547,00 EUR), „Wzrostu kosztów przechowywania o 35 %” w roku finansowym 2006 (ryczałtowa korekta o 5 % w odniesieniu do kwoty 781 044,00), „Spóźnionych kontroli stanu zapasów”, uznanych w załączniku, o którym mowa w art. 1 tej decyzji za niezgodne z przepisami prawa UE; pisma Dyrekcji Generalnej ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich, Dyrekcji J. Audyt wydatków na cele rolne Komisji Europejskiej nr ARES (2011) 2287 z dnia 3 stycznia 2011 r. i załączonego do niego pkt 2, w których przedstawiono ostateczne powody zajęcia stanowiska w następstwie sprawozdania organu pojednawczego w sprawie 10/IT/435 będących aktami, w oparciu o które została wydana powyższa decyzja; pisma Dyrekcji Generalnej ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich, Dyrekcji J. Audyt wydatków na cele rolne Komisji Europejskiej nr ARES (2010) 57525 z dnia 3 lutego 2010 r. oraz załącznika do niego zawierającego powody wyłączenia finansowania, będących aktami, w oparciu o które została wydana powyższa decyzja;

               —

               posiłkowo, uwzględnienie zarzutu niezgodności z prawem rozporządzenia (WE) nr 915/2006.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnych wymogów formalnych (art. 296 TFUE, dawniej: art. 253 TWE) poprzez brak wystarczającej analizy ryczałtowej korekty wydatków „Wzrost kosztów przechowywania o 35 %” w roku finansowym 2006, 2007, 2008 i 2009.
               Zdaniem rządu włoskiego, Komisja nie zbadała w sposób należyty dowodów przedstawionych przez A.g.e.a. [Agenzia per le erogazioni in agricoltura (agencja ds. płatności rolnych)] i wykazujących, że badanie rynku zostało przeprowadzone oraz że znane były przyczyny wzrostu cen za wynajem silosów, które wynikały właśnie z trudnej sytuacji jaka w 2005 r. panowała na rynku wynajmu przestrzeni na magazynowanie zapasów cukru.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnych wymogów formalnych (art. 296 TFUE, dawniej: art. 253 TWE) pod kątem braku uzasadnienia w odniesieniu do ryczałtowej korekty wydatków „Wzrost kosztów przechowywania o 35 %” w roku finansowym 2006, 2007, 2008 i 2009.
               Według tego zarzutu Komisja nie przedstawiła powodów, ze względu na które zaświadczenia urzędników Agea i taryfikator jednego z głównych przedsiębiorstw zajmujących się magazynowaniem nie zostały uznane za dokumenty dowodowe mogące wykazać, że ogół przedsiębiorstw cukrowniczych wnioskował o podwyższenie cen w skali do 50 %.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia i błędnej interpretacji art. 8 rozporządzenia (WE) nr 884/2006 i załącznika I do tego rozporządzenia oraz art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2148/96 w wersji zmienionej załącznikiem do rozporządzenia Komisji (WE) nr 915/2006 a także naruszenia zasady pewności prawa, zasady retroaktywności przepisów oraz zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań w odniesieniu do ryczałtowej korekty o 5 % w roku finansowym 2006 za „Spóźnione kontrole stanu zapasów”.
               Rząd włoski utrzymuje, iż Komisja naruszyła przepisy przejściowe zawarte w załączniku I do rozporządzenia nr 884/2006, pkt A/II/5. Ponieważ Agea przeprowadziła już wspomniane czynności w ramach kontroli wewnętrznych na podstawie przepisów krajowych i poinformowała o nich służby Komisji w trakcie inspekcji w maju 2007 r. poprzez przekazanie wszystkich rejestrów załadunku i rozładunku oraz protokołów przepisy przejściowe powinny były znaleźć zastosowanie z takim skutkiem, że nie powinna była zostać nałożona kara na państwo włoskie, które z uwagi na obiektywne trudności organizacyjne w odniesieniu do koordynacji z Agecontrol miało prawo przekazać jedynie dokument mający charakter streszczenia w lutym 2007 r. Rząd włoski zarzuca naruszenie zasad: pewności prawa, zakazu retroaktywności przepisów, ochrony uzasadnionych oczekiwań a także zasady proporcjonalności z tego względu, iż natychmiastowe zastosowanie obowiązku sporządzenia wykazu zapasów w odniesieniu do czynności, które w chwili wejścia w życie ww. rozporządzeń w dniach 23 i 24 czerwca 2006 r. (a w szczególności załącznika do rozporządzenia nr 915/2006) i krótko przed zamknięciem rachunków dotyczących EFOGR za 2006 r. stanowi naruszenie powyższych zasad.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia istotnych wymogów formalnych (art. 296 TFUE, dawniej: art. 253 TWE) pod kątem braku uzasadnienia w odniesieniu do ryczałtowej korekty o 5 % w roku finansowym 2006 za „Spóźnione kontrole stanu zapasów”.
               Zdaniem rządu włoskiego, Komisja nie uzasadniła w sposób należyty braku uwzględnienia propozycji organu pojednawczego, zgodnie z którą nowe przepisy dotyczące terminu na sporządzenie wykazu zapasów zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 915/2006 miały stosować się jedynie do przepływów cukru, które nastąpiły po wejściu w życie tych przepisów a nie ze skutkiem wstecznym do całego roku finansowego 2006, co skutkowałoby obniżeniem ryczałtowej korekty w stosunku odpowiadającym upływowi czasu (ok. 8 miesięcy).

               5)

               Zarzut piąty dotyczący niezgodności z prawem rozporządzenia nr 915/2006.
               Rząd włoski podniósł zarzut niezgodności z prawem tego rozporządzenia w zakresie w jakim nałożyło ono obowiązek prowadzenia wykazu końcowych zapasów w roku finansowym 2004-5 (30 września 2005 r.), początkowych zapasów w roku finansowym 2005-6 (1 października 2005 r.) i końcowych zapasów w roku finansowym 2005-6 (30 września 2006 r.) w trakcie roku finansowego 2006 na zaledwie trzy miesiące przed nowym terminem sporządzenia wykazów. Zdaniem skarżącej, nakazanie w drodze rozporządzenia działań dotyczących faktów, które miały miejsce w przeszłości i już nie istnieją oraz następnie nałożenie sankcji za brak podjęcia takich działań mającej postać ryczałtowej korekty jest sprzeczne z ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia istotnych wymogów formalnych (art. 296 TFUE, dawniej: art. 253 TWE) pod kątem braku uzasadnienia i braku przedstawienia dowodów.
               Zdaniem rządu włoskiego, Komisja dopuściła się błędnej interpretacji okoliczności faktycznych zarządzając dokonanie ryczałtowej korekty w oparciu o błędne założenie DG AGRI, że Agea nie przeprowadziła kontroli wwozu i wywozu cukru oraz że „doszło do przepływu około 127 000 ton cukru (bez oficjalnego zbadania wagi)”. Ponadto rząd włoski zarzuca również brak przedstawienia dowodów w odniesieniu do okoliczności, że „nie przeprowadzono corocznej kontroli stanu zapasów […] kiedy przystępowano do operacji magazynowania” oraz okoliczności, że „około 127 000 ton cukru zostało przemieszczonych (bez oficjalnego sprawdzenia wagi) między 30 września 2006 r. (dniem, do którego wykaz miał zostać sporządzony) a lutym 2007 r.”. W istocie, wobec dokumentów dowodowych przedstawionych przez Agea a mianowicie ksiąg zawierających informacje na temat liczb dotyczących przepływu i magazynowania cukru w odniesieniu do każdego depozytu, które przekazane zostały służbom Komisji, służby te nie mogą przyjąć przeciwnego stanowiska nie przedstawiając w tym względzie dowodów.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia istotnych wymogów formalnych (art. 296 TFUE, dawniej: art. 253 TWE) pod kątem braku uzasadnienia i braku przedstawienia dowodów w odniesieniu do podniesionego niebezpieczeństwa wyrządzenia Funduszowi szkody.
               Zdaniem rządu włoskiego, decyzja obarczona jest brakiem uzasadnienia ze względu na pominięcie analizy praktycznego skutku kontroli przeprowadzonych przez Agea w odniesieniu do wwozu i wywozu cukru oraz jego miesięcznych zapasów.


title: Sprawa T-516/08: Postanowienie Sądu z dnia 24 marca 2010 r. — Eriksen przeciwko Komisji (Skarga o odszkodowanie — Konsekwencje dla zdrowia publicznego wypadku jądrowego w Thulé (Grenlandia) — Dyrektywa 96/29/Euratom — Niepodjęcie przez Komisję środków wobec państwa członkowskiego — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/34

         Postanowienie Sądu z dnia 24 marca 2010 r. — Eriksen przeciwko Komisji
   (Sprawa T-516/08) (1)

   (Skarga o odszkodowanie - Konsekwencje dla zdrowia publicznego wypadku jądrowego w Thulé (Grenlandia) - Dyrektywa 96/29/Euratom - Niepodjęcie przez Komisję środków wobec państwa członkowskiego - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
   2010/C 134/58
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Heinz Helmuth Eriksen (Ebeltoft, Dania) (przedstawiciel: adwokat I. Anderson)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. White i M. Patakia, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie zmierzająca do uzyskania naprawienia szkody poniesionej wskutek zarzucanego niepodjęcia przez Komisję środków niezbędnych w celu zobowiązania Królestwa Danii do ustanowienia przepisów ustawowych i administracyjnych umożliwiających mu zastosowanie się do dyrektywy Rady 96/29/Euratom z dnia 13 maja 1996 r. ustanawiającej podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego (Dz.U. L 159, s. 1) oraz do zastosowania tych przepisów do pracowników narażonych na skutki wypadku jądrowego w Thulé (Grenlandia).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Heinz Helmuth Eriksen zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa C-207/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego, złożony przez Commissione Tributaria Provinciale, Novara (Włochy) mocą postanowienia z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie Paolo Vergani przeciwko Agenzia delle Entrate, Ufficio locale Arona

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego, złożony przez Commissione Tributaria Provinciale, Novara (Włochy) mocą postanowienia z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie Paolo Vergani przeciwko Agenzia delle Entrate, Ufficio locale Arona
   (Sprawa C-207/04)
   (2004/C 179/13)
   Dnia 10 maja 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony mocą postanowienia Commissione Tributaria Provinciale, Novara (Włochy), wydanego dnia 26 kwietnia 2004 r., w sprawie Paolo Vergani przeciwko Agenzia delle Entrate, Ufficio locale Arona.
   Commissione Tributaria Provinciale zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:

      „Czy art. 17 ust. 4 bis D.P.R. 917/86 narusza, jest sprzeczny lub w inny sposób stwarza nierówne warunki traktowania kobiet i mężczyzn zakazane przez art. 141 (wcześniej art. 119) Traktatu o Unii Europejskiej i dyrektywę 76/207/EWG (1), przyznając na takich samych warunkach ulgę podatkową, obejmującą odprawy z tytułu dobrowolnego zakończenia stosunku pracy oraz kwoty wypłacane przy okazji odejścia na emeryturę, w postaci stawki opodatkowania obniżonej o połowę (50  %) dla kobiet, które ukończyły 50 rok życia i dla mężczyzn, którzy ukończyli 55 rok życia?

      (1)  Dz.U. L 39 z 14.2.1976, str. 40.


title: Sprawa C-201/05: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — The Test Claimants in the CFC and Dividend Group Litigation przeciwko The Test Claimants in the CFC and Dividend Group Litigation (Artykuł 104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu — Swoboda przedsiębiorczości — Swobodny przepływ kapitału — Opodatkowanie bezpośrednie — Podatek dochodowy od osób prawnych — Dywidendy z akcji otrzymane przez spółkę będącą rezydentem od spółki nie będącej rezydentem — Uregulowania dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) — Sytuacja dotycząca państw trzecich — Kwalifikacja skarg wniesionych przeciwko administracji podatkowej — Odpowiedzialność państwa członkowskiego za naruszenia prawa wspólnotowego)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/13

         Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — The Test Claimants in the CFC and Dividend Group Litigation przeciwko The Test Claimants in the CFC and Dividend Group Litigation
   (Sprawa C-201/05) (1)

   (Artykuł 104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu - Swoboda przedsiębiorczości - Swobodny przepływ kapitału - Opodatkowanie bezpośrednie - Podatek dochodowy od osób prawnych - Dywidendy z akcji otrzymane przez spółkę będącą rezydentem od spółki nie będącej rezydentem - Uregulowania dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) - Sytuacja dotycząca państw trzecich - Kwalifikacja skarg wniesionych przeciwko administracji podatkowej - Odpowiedzialność państwa członkowskiego za naruszenia prawa wspólnotowego)
   (2008/C 209/18)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Justice (Chancery Division)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: The Test Claimants in the CFC and Dividend Group Litigation

      Strona pozwana: Commissioners of Inland Revenue
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – High Court of Justice (Chancery Division) – Wykładnia art. 43, 49 i 56 WE – Krajowe ustawodawstwo podatkowe – Podatek dochodowy od osób prawnych – Zwolnienie – Dywidendy wypłacane spółce mającej siedzibę na terytorium krajowym przez inne spółki – Odmienna sytuacja w zależności od państwa, w którym mają siedzibę inne spółki
   Sentencja

               1)

               Artykuł 43 WE nie sprzeciwia się przepisom państwa członkowskiego, które zwalniają od podatku dochodowego od osób prawnych dywidendy otrzymane przez spółkę będącą rezydentem od innej spółki będącej rezydentem, a przewidują opodatkowanie tym podatkiem dywidend otrzymanych przez spółkę będącą rezydentem od spółki nie będącej rezydentem, w której spółka będąca rezydentem posiada udział pozwalający jej na sprawowanie rzeczywistego wpływu na decyzje tej spółki i określanie jej działalności, przyznając w tym ostatnim przypadku ulgę podatkową z tytułu rzeczywiście zapłaconego podatku przez spółkę dokonującą wypłat w państwie członkowskim jej siedziby, o ile stawka podatkowa dotycząca dywidend zagranicznych nie jest wyższa od stawki podatkowej stosowanej do dywidend krajowych oraz o ile ulga podatkowa jest co najmniej równa kwocie zapłaconej w państwie członkowskim spółki dokonującej wypłat, a nie wyższa od kwoty opodatkowania stosowanej w państwie członkowskim spółki otrzymującej wypłaty.
               Artykuł 56 WE nie sprzeciwia się przepisom państwa członkowskiego, które zwalniają od podatku dochodowego od osób prawnych dywidendy otrzymane przez spółkę będącą rezydentem od innej spółki będącej rezydentem, a przewidują opodatkowanie tym podatkiem dywidend otrzymanych przez spółkę będącą rezydentem od spółki nie będącej rezydentem, w której spółka będąca rezydentem posiada co najmniej 10 % praw głosu, przyznając w tym ostatnim przypadku ulgę podatkową z tytułu rzeczywiście zapłaconego podatku przez spółkę dokonującą wypłat w państwie członkowskim jej siedziby, o ile stawka podatkowa dotycząca dywidend zagranicznych nie jest wyższa od stawki podatkowej stosowanej do dywidend krajowych oraz o ile ulga podatkowa jest co najmniej równa kwocie zapłaconej w państwie członkowskim spółki dokonującej wypłat, a nie wyższa od kwoty opodatkowania stosowanej w państwie członkowskim spółki otrzymującej wypłaty.
               Artykuł 56 WE sprzeciwia się przepisom państwa członkowskiego, które zwalniają od podatku dochodowego od osób prawnych dywidendy, jakie spółka będąca rezydentem otrzymuje od innej spółki będącej rezydentem, a przewidują opodatkowanie dywidend, jakie spółka będąca rezydentem otrzymuje od spółki nie będącej rezydentem, w której posiada ona mniej niż 10 % praw głosu, bez jednoczesnego przyznania tej spółce ulgi podatkowej z tytułu podatku rzeczywiście zapłaconego przez spółkę dokonującą wypłat w państwie jej siedziby.

               2)

               Artykuł 56 WE należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się przepisom państwa członkowskiego, które zezwalają na zwolnienie z podatku dochodowego od osób prawnych pewnych dywidend otrzymanych od spółek, które są rezydentami przez towarzystwa ubezpieczeniowe będące rezydentami, lecz wyłączają takie zwolnienie w przypadku analogicznych dywidend otrzymanych od spółek nie będących rezydentami, o ile oznacza to mniej korzystne traktowanie tych ostatnich dywidend.

               3)

               Artykuły 43 WE i 48 WE należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwiają się one uwzględnieniu w podstawie opodatkowania spółki będącej rezydentem z siedzibą w państwie członkowskim dochodu osiągniętego przez KSZ w innym państwie członkowskim, jeżeli dochód ten podlega tam niższemu poziomowi opodatkowania niż stosowany w pierwszym państwie, chyba że takie uwzględnienie dotyczy jedynie czysto sztucznych struktur, których celem jest uniknięcie podatku krajowego, który w normalnych okolicznościach byłby należny.
               Należy zatem zaniechać stosowania takiej formy opodatkowania, jeżeli okaże się, na podstawie elementów obiektywnych i możliwych do sprawdzenia przez osoby trzecie, że niezależnie od istnienia motywów natury podatkowej, rzeczona KSZ rzeczywiście ma siedzibę w przyjmującym państwie członkowskim i faktycznie wykonuje tam działalność gospodarczą.
               Jednakże art. 43 WE i 48 WE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się przepisom podatkowym państwa członkowskiego, które przewidują pewne wymogi w zakresie zgodności, gdy spółka będąca rezydentem zamierza skorzystać ze zwolnienia z podatków wcześniej zapłaconych od zysków tej kontrolowanej spółki, w państwie, w którym jest ona rezydentem, o ile wymogi te mają na celu weryfikację istnienia siedziby kontrolowanej spółki zagranicznej i faktycznego charakteru jej działalności gospodarczej, bez nakładania zbyt daleko idących utrudnień administracyjnych.

               4)

               Artykuły 56 WE, 57 WE oraz 58 WE należy interpretować w ten sposób, iż nie sprzeciwiają się one przepisom państwa członkowskiego, które przyznają przywilej podatkowy w ramach podatku dochodowego od osób prawnych w odniesieniu do pewnych dywidend otrzymanych od spółek będących rezydentami przez spółki będące rezydentami, lecz wyłączają taki przywilej w przypadku dywidend otrzymanych od spółek mających siedzibę w państwie trzecim, w szczególności, gdy przyznanie rzeczonego przywileju jest uzależnione od warunków, których spełnienie może zostać zweryfikowane przez właściwe organy tego państwa członkowskiego jedynie w drodze uzyskania informacji od państwa siedziby spółki dokonującej wypłaty.

               5)

               W braku uregulowania wspólnotowego wewnętrzny porządek prawny każdego z państw członkowskich powinien wskazywać sądy właściwe oraz zasady proceduralne dotyczące wnoszenia skarg mających na celu zapewnienie ochrony uprawnień, które jednostki wywodzą z prawa wspólnotowego, w tym rodzaje żądań wnoszonych przez osoby poszkodowane do sądów krajowych. Sądy krajowe są jednakże zobowiązane zagwarantować, by jednostki miały do dyspozycji skuteczny środek zaskarżenia umożliwiający im uzyskanie zwrotu nienależnie pobranego podatku oraz kwot zapłaconych na rzecz tego państwa członkowskiego lub pobranych przez to państwo w bezpośrednim związku z tym podatkiem. W odniesieniu do innych szkód, jakie dany podmiot poniósł z powodu naruszenia prawa wspólnotowego, które można przypisać państwu członkowskiemu, jest ono zobowiązane do naprawienia szkód wyrządzonych jednostkom, gdy spełnione są przesłanki wymienione w pkt 51 ww. wyroku w sprawach połączonych Brasserie du Pêcheur i Factortame, co nie wyklucza, że na gruncie prawa krajowego odpowiedzialność państwa może być uzależniona od mniej restrykcyjnych przesłanek.
               Jeśli okaże się, że przepisy państwa członkowskiego stanowią ograniczenie swobody przedsiębiorczości zakazane w art. 43 WE lub ograniczenie swobodnego przepływu kapitału zakazane na mocy art. 56 WE, sąd krajowy może w celu ustalenia podlegającej naprawieniu szkody zbadać, czy osoby poszkodowane zachowały należytą staranność w celu uniknięcia lub ograniczenia szkody oraz czy w szczególności wykorzystały we właściwym czasie wszystkie dostępne im środki prawne. Jednak w celu zapobieżenia temu, by wykonywanie uprawnień, które art. 43 WE przyznaje jednostkom, było niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, sąd krajowy może zbadać, czy stosowanie tych przepisów, ewentualnie w związku z właściwymi postanowieniami umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, w każdym przypadku prowadziłoby do nieuwzględnienia żądań skarżących przez organy podatkowe danego państwa członkowskiego w sprawie rozpatrywanej przed sądem krajowym.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.7.2005.


title: Sprawa C-145/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Bułgarii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 1999/31/WE — Artykuł 14 — Składowanie odpadów — Odpady inne niż odpady niebezpieczne — Niezgodność istniejących składowisk odpadów)

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Bułgarii
   (Sprawa C-145/14) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 1999/31/WE - Artykuł 14 - Składowanie odpadów - Odpady inne niż odpady niebezpieczne - Niezgodność istniejących składowisk odpadów))
   (2015/C 311/11)
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Petrowa i E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Bułgarii (przedstawiciele: E. Petranowa i D. Drambozowa, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Nie podjąwszy niezbędnych środków, aby począwszy od dnia 16 lipca 2009 r. składowiska odpadów innych niż odpady niebezpieczne istniejące na jej terytorium funkcjonowały nadal wyłącznie, pod warunkiem że spełniają one wymogi określone w dyrektywie Rady z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów, Republika Bułgarii uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 14 lit. a)–c) tej dyrektywy.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska i Republika Bułgarii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 159 z 26.5.2014.


title: Sprawa T-409/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2009 r. — Cohausz przeciwko OHIM — Izquierdo Faces (acopat) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Graficzny wspólnotowy znak towarowy acopat — Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe COPAT — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak rzeczywistego używania wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 56 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/61

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2009 r. — Cohausz przeciwko OHIM — Izquierdo Faces (acopat)
   (Sprawa T-409/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Graficzny wspólnotowy znak towarowy acopat - Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe COPAT - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak rzeczywistego używania wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 56 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2009/C 267/107
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Helge B. Cohausz (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo I. Friedhoff, następnie S. von Petersdorff-Campen i H. Timmann, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również, interwenient przed Sądem: José Izquierdo Faces (Bilbao, Hiszpania) (przedstawiciel: H. Bock, adwokat)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 września 2007 r. (sprawa R 289/2006-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia pomiędzy Helge B. Cohausz i José Izquierdo Faces.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Helge B. Cohausz zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 8 z 12.1.2008.


title: Sprawy połączone C-402/05 P i C-415/05 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 września 2008 r. — Yassin Abdullah Kadi, Al Barakaat International Foundation przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Wspólnot Europejskich, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) — Szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami — Narody Zjednoczone — Rada Bezpieczeństwa — Rezolucje przyjęte na podstawie rozdziału VII Karty Narodów Zjednoczonych — Wykonanie we Wspólnocie — Wspólne stanowisko 2002/402/WPZiB — Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 — Środki dotyczące osób i podmiotów ujętych w wykazie sporządzonym przez organ Narodów Zjednoczonych — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych — Komitet Rady Bezpieczeństwa utworzony na podstawie rezolucji Rady Bezpieczeństwa 1267 (1999) (Komitet ds. Sankcji) — Ujęcie tych osób i podmiotów w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Kompetencja Wspólnoty — Łączona podstawa prawna z art. 60 WE, 301 WE i 308 WE — Prawa podstawowe — Prawo do poszanowania własności, prawo do bycia wysłuchanym i prawo do skutecznej kontroli sądowej)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 września 2008 r. — Yassin Abdullah Kadi, Al Barakaat International Foundation przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Wspólnot Europejskich, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawy połączone C-402/05 P i C-415/05 P) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) - Szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami - Narody Zjednoczone - Rada Bezpieczeństwa - Rezolucje przyjęte na podstawie rozdziału VII Karty Narodów Zjednoczonych - Wykonanie we Wspólnocie - Wspólne stanowisko 2002/402/WPZiB - Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 - Środki dotyczące osób i podmiotów ujętych w wykazie sporządzonym przez organ Narodów Zjednoczonych - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych - Komitet Rady Bezpieczeństwa utworzony na podstawie rezolucji Rady Bezpieczeństwa 1267 (1999) (Komitet ds. Sankcji) - Ujęcie tych osób i podmiotów w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Kompetencja Wspólnoty - Łączona podstawa prawna z art. 60 WE, 301 WE i 308 WE - Prawa podstawowe - Prawo do poszanowania własności, prawo do bycia wysłuchanym i prawo do skutecznej kontroli sądowej)
   (2008/C 285/03)
   Języki postępowania: angielski i szwedzki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Yassin Abdullah Kadi (przedstawiciele: I. Brownlie, D. Anderson QC, P. Saini, barrister, G. Martin, solicitor), Al Barakaat International Foundation (przedstawiciele: L. Silbersky et T. Olsson, advokater)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop, E. Finnegan i E. Karlsson, pełnomocnicy), Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Brown, J. Enegren i P.J. Kuijper, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: R. Caudwell, E. Jenkinson, S. Behzadi-Spencer, pełnomocnicy i C. Greenwood QC, A. Dashwood, barrister)

      Interwenienci popierający Radę Unii Europejskiej: Królestwo Hiszpanii, (przedstawiciel: J. Rodríguez Cárcamo, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, E. Belliard i S. Gasri, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele H.G. Sevenster i M. de Mol, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający Komisję Wspólnot Europejskich: Republika Francuska, (przedstawiciele: G. de Bergues, E. Belliard i S. Gasri, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 21 września 2005 r. w sprawie T-315/01 Yassin Abdullah Kadi przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Yassina Abdullaha Kadiego, w którym Sąd a) orzekł, że nie ma potrzeby rozpatrywania skargi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 2062/2001 z dnia 19 października 2001 r. zmieniającego po raz trzeci rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazującego wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniającego zakaz lotów i rozszerzającego zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 337/2000 (DZ.U. L 277, str. 25) w zakresie, w jakim dodaje ono nazwisko skarżącego do wykazu osób i podmiotów, w odniesieniu do których stosuje się zamrożenie funduszy zarządzone we wspomnianym rozporządzeniu oraz b) oddalił jako nieuzasadnioną skargę zakresie stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylającego rozporządzenie nr 467/2001 (Dz.U. L 139, str. 9) w zakresie, w jakim wymienione akty dotyczą skarżącego
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 21 września 2005 r. w sprawie T-306/01 Ahmed Ali Yusuf i Al Barakaat International Foundation przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich (T-306/01), w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylającego rozporządzenie nr 467/2001
   Sentencja

               1)

               Wyroki Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 21 września 2005 r. w sprawach T-315/01 Kadi przeciwko Radzie i Komisji oraz T-306/01 Yusuf i Al Barakaat International Foundation przeciwko Radzie i Komisji zostają uchylone.

               2)

               Rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie jest nieważne w zakresie, w jakim dotyczy Y.A. Kadiego i Al Barakaat International Foundation.

               3)

               Skutki rozporządzenia nr 881/2002, w zakresie, w jakim dotyczy Y.A. Kadiego i Al Barakaat International Foundation, zostają utrzymane w mocy na okres nieprzekraczający trzech miesięcy, licząc od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku.

               4)

               Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich ponoszą, poza własnymi kosztami, również po połowie kosztów poniesionych przez Y.A. Kadiego i Al Barakaat International Foundation, tak w pierwszej instancji, jak w związku z niniejszymi postępowaniami odwoławczymi.

               5)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej ponosi swoje własne koszty postępowania w pierwszej instancji, jak i związane z niniejszymi postępowaniami odwoławczymi.

               6)

               Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska oraz Królestwo Niderlandów ponoszą swoje własne koszty

      (1)  Dz.U. C 36 z 11.2.2006.

      Dz.U. C 48 z 25.2.2006.


title: Sprawa T-306/14: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Polymer-Chemie przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/55

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Polymer-Chemie przeciwko Komisji
   (Sprawa T-306/14)
   2014/C 223/57
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Polymer-Chemie GmbH (Sobernheim, Niemcy) (przedstawiciele: D. Greinacher, J. Martin i B. Scholtka, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia przeciwko Republice Federalnej Niemiec przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych i gazu kopalnianego oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)] w zakresie, w jakim Komisja uznała w niej przewidziany w § 40 i 41 ustawy EEG system szczególnych wypłat wyrównawczych za pomoc państwa w rozumieniu art. 107 TFUE;

               —

               obciążenie Komisji poniesionymi kosztami zgodnie z art. 87 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 TFUE
               Skarżąca podnosi, że Komisja błędne uznała wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych za pomocą systemu dopłat, a także – szczególne wypłaty wyrównawcze mające na celu ograniczenie dopłaty EEG za pomoc i z tego względu nie powinna była przeprowadzać formalnego postępowania wyjaśniającego.

                           —

                           W związku z tym skarżąca twierdzi, że przy wstępnej analizie tego, czy system szczególnych wypłat wyrównawczych stanowi pomoc Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie ze względu na to, iż ten stanowiący wyjątek od zasady pobierania dopłaty EEG system szczególnych wypłat wyrównawczych nie przysparza odbiorcom energochłonnym żadnej korzyści, której nie uzyskaliby oni w normalnych warunkach rynkowych.

                           —

                           Skarżąca podnosi także, że środek ten nie wiąże się z wykorzystaniem zasobów państwowych. Ze względu na to, że dochód z opłaty EEG nie stanowi zasobów państwowych, przewidziany w przypadku odbiorców energochłonnych system szczególnych wypłat wyrównawczych również jest pozbawiony związku z tymi zasobami.

                           —

                           Skarżąca podnosi następnie, że ten system szczególnych wypłat wyrównawczych nie zakłóca konkurencji. Przywraca on jedynie warunki konkurencji, jaka istniałaby, gdyby nie pobierano dopłaty EEG.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
               Skarżąca podnosi, że wydając zaskarżoną decyzję Komisja naruszyła zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań. Niemieckie przepisy w przedmiocie wsparcia energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych były już przedmiotem pogłębionej analizy przeprowadzanej w kontekście tego, czy stanowi ono pomoc państwa. Po jej przeprowadzeniu w 2002 r. Komisja doszła do wniosku, że przepisy te nie przewidują przeniesienia zasobów państwowych. Ponieważ ustawa EEG 2012 nie przewidywała w tym względzie żadnych istotnych zmian, podmioty gospodarcze, których ona dotyczyła, nie czuły się zobowiązane do oczekiwania na wyniki kolejnej analizy, lecz mogły w uzasadniony sposób oczekiwać zgodności tych nowych przepisów z prawem.

               3.

               Zarzut trzeci: nadużycie władzy
               Wreszcie skarżąca podnosi, że Komisja nadużyła przyznanego jej w art. 107 i 108 TFUE swobodnego uznania. Wszczęcie postępowania wyjaśniającego ma na celu przede wszystkim zasadniczą harmonizację wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych. Ten podstawowy cel przyświeca również przyjęciu nowej wersji wytycznych dotyczących pomocy państwa dla środowiska i energii, w których Komisja po raz pierwszy ustanowiła szczegółowe zasady wspierania energii ze źródeł odnawialnych. Aby dokonać takiej harmonizacji, Komisja powinna była przeprowadzić postępowanie przewidziane w art. 116 i 117 TFUE.


title: Sprawa C-129/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht des Landes Sachsen-Anhalt (Niemcy) w dniu 8 marca 2012 r. — Magdeburger Mühlenwerke GmbH przeciwko Finanzamt Magdeburg

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht des Landes Sachsen-Anhalt (Niemcy) w dniu 8 marca 2012 r. — Magdeburger Mühlenwerke GmbH przeciwko Finanzamt Magdeburg
   (Sprawa C-129/12)
   2012/C 174/23
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht des Landes Sachsen-Anhalt

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Magdeburger Mühlenwerke GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt Magdeburg

      Pytanie prejudycjalne

   Czy decyzja Komisji C(1998) 1712 z dnia 20 maja 1998 r. (1) pozostawiła ustawodawcy niemieckiemu zakres swobody implementacyjnej przy formułowaniu § 2 zdanie drugie pkt 4 Investitionszulagengesetz (InvZulG 1996) w brzmieniu nadanym przez Steuerentlastungsgesetz 1999 z dnia 19 grudnia 1998 r., taki że swoboda ta obejmuje system wsparcia leżących w jego zakresie inwestycji, w przypadku których wiążąca decyzja inwestycyjna została podjęta przed upływem terminu wykonania decyzji Komisji względnie przed opublikowaniem zamierzonych środków w Bundessteuerblatt (BStBl), ale dostawa przedmiotu inwestycji oraz ustalenie wysokości dopłaty i jej wypłata następują po tym?

      (1)  Decyzja Komisji 1999/183/WE z dnia 20 maja 1998 r. w sprawie pomocy państwa na przetwórstwo i obrót produktami rolnymi, która może być udzielana przez Niemcy na podstawie istniejących regionalnych systemów pomocy (Dz.U. 1999, L 60, s. 61).


title: Sprawa C-471/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien (Austria) w dniu 15 października 2014 r. – Seattle Genetics Inc.

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien (Austria) w dniu 15 października 2014 r. – Seattle Genetics Inc.
   (Sprawa C-471/14)
   (2014/C 462/26)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Wien

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnioskodawca: Seattle Genetics Inc.

      Druga strona postępowania: Österreichisches Patentamt

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy data pierwszego zezwolenia na obrót produktem we Wspólnocie jest określona zgodnie art. 13 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 (1) z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych na mocy prawa wspólnotowego, czy też przepis ten wskazuje na datę, w której zezwolenie staje się skuteczne zgodnie z prawem danego państwa członkowskiego?

               2)

               W wypadku gdy Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej potwierdzi, że datę, o której mowa w pytaniu pierwszym, określa prawo wspólnotowe: jaką datę należy brać w tym względzie pod uwagę – datę zezwolenia czy datę notyfikacji?

      (1)  Dz.U. L 152, s. 1.


title: Sprawa C-37/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 14 listopada 2012 r. w sprawie T-135/09, Nexans France SAS, Nexans SA przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 24 stycznia 2013 r. przez Nexans France SAS, Nexans SA

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 14 listopada 2012 r. w sprawie T-135/09, Nexans France SAS, Nexans SA przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 24 stycznia 2013 r. przez Nexans France SAS, Nexans SA
   (Sprawa C-37/13 P)
   2013/C 101/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Nexans France SAS, Nexans SA (przedstawiciele: M. Powell, solicitor, J.P. Tran-Thiet, avocat, G. Forwood, barrister, adwokat A. Rogers)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w części, w jakiej oddalił on część drugą pierwszego zarzutu skarżącej dotyczącego tego, że zakres geograficzny decyzji w sprawie kontroli był nadmiernie szeroki i niewystarczająco precyzyjny;

               —

               na podstawie posiadanych przez Trybunał informacji stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie kontroli, w części, w jakiej jej zakres geograficzny był nadmiernie szeroki, niewystarczająco uzasadniony i niewystarczająco precyzyjny lub, tytułem żądania ewentualnego, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd zgodnie z oceną prawną zawartą w wyroku Trybunału;

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w części, w jakiej nakazuje on, by Nexans pokryła własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Komisję w postępowaniu przed Sądem oraz obciąża Komisję kosztami postępowania poniesionymi przez Nexans w postępowaniu przed Sądem w wysokości, jaką Trybunał uznał za stosowną,

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez Nexans.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd błędnie oddalił ich skargę o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie kontroli, w części, w jakiej była niewystarczająco precyzyjna, jej zakres geograficzny był nadmiernie szeroki oraz stosowała się do podejrzewanych porozumień lub uzgodnionych praktyk, które mają „prawdopodobnie zasięg światowy”. Wnoszący odwołanie twierdzą również, że Sąd błędnie rozstrzygnął o kosztach.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawach połączonych C-37/02 i C-38/02 (wniosek Tribunale amministrativo regionale per il Veneto o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Di Lenardo Adriano Srl et Dilexport Srl przeciwko Ministero del Commercio con l'Estero (Banany — Wspólna organizacja rynków — Rozporządzenie (WE) nr 896/2001 — Wspólny system wymiany z państwami trzecimi — Pierwszy import — Ważność — Ochrona uzasadnionego zaufania — Retroaktywność — Kompetencja w zakresie wprowadzania w życie)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 15 lipca 2004 r.
   w sprawach połączonych C-37/02 i C-38/02 (wniosek Tribunale amministrativo regionale per il Veneto o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Di Lenardo Adriano Srl et Dilexport Srl przeciwko Ministero del Commercio con l'Estero (1)

   (Banany - Wspólna organizacja rynków - Rozporządzenie (WE) nr 896/2001 - Wspólny system wymiany z państwami trzecimi - Pierwszy import - Ważność - Ochrona uzasadnionego zaufania - Retroaktywność - Kompetencja w zakresie wprowadzania w życie)
   (2004/C 228/06)
   Język postępowania: włoski
   W sprawach C-37/02 i C-38/02, których przedmiotem był skierowany do Trybunału, na mocy art. 234 WE, przez Tribunale amministrativo regionale per il Veneto (Włochy), wniosek o wydanie, w ramach zawisłego przed tym sądem sporu między Di Lenardo Adriano Srl (C-37/02), Dilexport Srl (C-38/02) a Ministero del Commercio con l'Estero, orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie ważności art. 1, 3, 4, 5, 6 oraz 31 rozporządzenia Komisji (WE) nr 896/2001 z dnia 7 maja 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do uzgodnień dotyczących przywozu bananów do Wspólnoty (Dz.U. L 126, str. 6), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, J. – P. Puissochet i R. Schintgen (sprawozdawca), F. Macken i N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 15 lipca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:
   Analiza pytań prejudycjalnych nie wykazała istnienia jakichkolwiek czynników, z którymi mogłoby się wiązać naruszenie ważności art. 1, 3, 4, 5, 6 oraz 31 rozporządzenia Komisji (WE) nr 896/2001 z dnia 7 maja 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do uzgodnień dotyczących przywozu bananów do Wspólnoty.

      (1)  Dz.U. C 97 z 20.4.2002.


title: Sprawa C-626/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawach połączonych T-373/10, T-374/10, T-382/10 i T-402/10 Villeroy & Boch Austria GmbH i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 29 listopada 2013 r. przez Villeroy & Boch Austria GmbH

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawach połączonych T-373/10, T-374/10, T-382/10 i T-402/10 Villeroy & Boch Austria GmbH i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 29 listopada 2013 r. przez Villeroy & Boch Austria GmbH
   (Sprawa C-626/13 P)
   2014/C 39/18
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Villeroy & Boch Austria GmbH (przedstawiciele: A Reidlinger i J. Weichbrodt, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawach połączonych T-373/10, T-374/10, T-382/10 i T-402/10 w zakresie, w jakim oddala on skargę i dotyczy wnoszącej odwołanie;

               —

               posiłkowo, stwierdzenie nieważności części art. 1 decyzji drugiej strony postępowania C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 lipca 2010 r. w brzmieniu ustalonym zaskarżonym wyrokiem, w zakresie, w jakim dotyczy on wnoszącej odwołanie;

               —

               posiłkowo, obniżenie w odpowiedni sposób kwoty grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie w art. 2 decyzji z dnia 23 lipca 2010 r.;

               —

               także posiłkowo, odesłanie sprawy do Sądu w celu ponownego jej rozstrzygnięcia;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               W ramach zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie utrzymuje, że oceny Sądu odnoszące się do istnienia domniemanego naruszenia w Austrii są błędne pod względem prawnym. Według wnoszącej odwołanie Sąd oparł swój wyrok na twierdzeniach i uzasadnieniu, które nie były wcześniej przedmiotem zaskarżonej decyzji ani zarzutów. Ponadto wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że pominął lub błędnie przedstawił niektóre z podniesionych przez nią argumentów.

               2)

               W ramach zarzutu drugiego wnosząca odwołanie twierdzi, że Sad dokonał kwalifikacji prawnej szeregu praktyk jako jednolitego, złożonego i ciągłego naruszenia (single, complex and continuous infringement), podczas gdy praktyki te były niezależne zarówno pod względem prawnym, jak i faktycznym. Taka kwalifikacja nie jest uzasadniona ze względu na brak komplementarnego charakteru zbadanych łącznie praktyk. Według wnoszącej odwołanie pojęcie prawne jednolitego, złożonego i ciągłego naruszenia — w świetle zastosowanego przez Sąd podejścia — narusza zasadę sprawiedliwego procesu.

               3)

               W ramach zarzutu trzeciego wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył prawo, dokonując tzw. „lekkiej kontroli” (light review) i twierdzi, że nie wykonał on należycie swych kompetencji kontrolnych, a tym samym nie zapewnił poszanowania przyznanej w prawie Unii gwarancji ochrony prawnej.

               4)

               Wreszcie w ramach zarzutu czwartego wnosząca odwołanie podnosi, że potwierdzona przez Sąd grzywna jest w każdym razie nieproporcjonalna. Zważywszy na fakt, że niektóre okoliczności obciążające nie zostały uwzględnione przez Sąd i że inne okoliczności obciążające także nie powinny być zostać uwzględnione z uwagi na błędne pod względem prawnym uzasadnienie, nie można uznać za proporcjonalne ani dopuszczalne utrzymania maksymalnej sankcji prawnej nałożonej przez Sąd (czyli 10 % obrotu grupy przedsiębiorstw). Ponieważ większość okoliczności faktycznych przedstawionych w celu wykazania naruszenia okazała się nieprawdziwa, nie można uznać — zważywszy na oczywisty brak dowodów i związku przyczynowego, a także brak możliwości przypisania badanych praktyk — że popełnione zostało trwające 10 lat jednolite, złożone i ciągłe naruszenie, w odniesieniu do trzech grup produktów, w sześciu różnych państwach, ale, co najwyżej, że zaistniały pojedyncze naruszenia o zasięgu lokalnym, a takie naruszenia w żadnym wypadku nie usprawiedliwiają wymierzenia tak dotkliwej sankcji. W rozpatrywanej sprawie nie można mówić o zaistnieniu ciężkiego czy bardzo ciężkiego naruszenia, czego Sąd nie wziął pod uwagę, naruszając w ten sposób poważnie kryteria oceny, które powinien był zinterpretować.


title: Sprawa C-1/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 2 stycznia 2013 r. — Cartier Parfums — Lunettes SAS, Axa Corporate Solutions Assurance SA przeciwko Ziegler France SA, Montgomery Transports SARL, Inko Trade SRO, Jaroslave Mateja, Groupama Transport

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 2 stycznia 2013 r. — Cartier Parfums — Lunettes SAS, Axa Corporate Solutions Assurance SA przeciwko Ziegler France SA, Montgomery Transports SARL, Inko Trade SRO, Jaroslave Mateja, Groupama Transport
   (Sprawa C-1/13)
   2013/C 63/22
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca Cartier Parfums — Lunettes SAS, Axa Corporate Solutions Assurance SA

      Strona pozwana: Ziegler France SA, Montgomery Transports SARL, Inko Trade SRO, Jaroslave Mateja, Groupama Transport

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 27 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że jurysdykcja sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo zostaje stwierdzona, bądź jeżeli żadna ze stron nie podniosła braku jego jurysdykcji, bądź sąd ten ustalił swą jurysdykcję na mocy decyzji niewzruszalnej z jakiegokolwiek powodu, w szczególności wyczerpania środków prawnych?

      (1)  Dz.U. 2001, L 12, s. 1.


20150731047617032015/C 270/513502015TC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150630414111Sprawa T-350/15: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2015 r. – Perry Ellis International Group/OHIM – CG (P)
 ---documentbreak--- C2702015PL4110120150630PL0051411411Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2015 r. – Perry Ellis International Group/OHIM – CG (P)
   (Sprawa T-350/15)2015/C 270/51Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Perry Ellis International Group Holdings Limited (Nassau, Bahamy) (przedstawiciele: adwokaci O. Günzel i V. Ahmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: CG verwaltungsgesellschaft mbH (Gevelsberg, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy w kolorze czarnym i białym zawierający element słowny „P” – zgłoszenie nr 10 889 723

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 kwietnia 2015 r. w sprawie R 2441/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie strony pozwanej i CG verwaltungsgesellschaft mbH kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawy połączone od C-334/06 do C-336/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 czerwca 2008 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Verwaltungsgericht Chemnitz — Niemcy) — Matthias Zerche (C-334/06), Manfred Seuke (C-336/06) przeciwko Landkreis Mittweida oraz Steffen Schubert (C-335/06) przeciwko Landkreis Mittlerer Erzgebirgskreis (Dyrektywa 91/439/EWG — Wzajemne uznawanie praw jazdy — Cofnięcie prawa jazdy przez państwo członkowskie z powodu uﾼywania narkotyków lub alkoholu — Nowe prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim — Odmowa uznania uprawnienia do kierowania pojazdami w pierwszym państwie członkowskim — Miejsce zamieszkania niezgodne z dyrektywą 91/439/EWG)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 czerwca 2008 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Verwaltungsgericht Chemnitz — Niemcy) — Matthias Zerche (C-334/06), Manfred Seuke (C-336/06) przeciwko Landkreis Mittweida oraz Steffen Schubert (C-335/06) przeciwko Landkreis Mittlerer Erzgebirgskreis
   (Sprawy połączone od C-334/06 do C-336/06) (1)

   (Dyrektywa 91/439/EWG - Wzajemne uznawanie praw jazdy - Cofnięcie prawa jazdy przez państwo członkowskie z powodu używania narkotyków lub alkoholu - Nowe prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim - Odmowa uznania uprawnienia do kierowania pojazdami w pierwszym państwie członkowskim - Miejsce zamieszkania niezgodne z dyrektywą 91/439/EWG)
   (2008/C 209/08)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Chemnitz
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strony skarżące: Matthias Zerche (C-334/06), Manfred Seuke (C-336/06), Steffen Schubert (C-335/06)

      Strony pozwane: Landkreis Mittweida, Landkreis Mittlerer Erzgebirgskreis
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Chemnitz — Wykładnia art. 1 ust. 2 i art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 2001 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U. L 237, s. 1) — Odmowa uznania ważności prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie po upływie okresu zakazu wobec posiadacza, wobec którego zastosowano środek polegający na cofnięciu prawa jazdy w kraju ze względu na kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości, ponieważ zainteresowany nie mógł przedłożyć opinii medyczno-psychologicznej wymaganej w celu uzyskania nowego prawa jazdy w państwie miejsca zamieszkania — Nadużycie prawa
   Sentencja
   Artykuł 1 ust. 2, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r. należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby państwo członkowskie, w okolicznościach takich jak mające miejsce w postępowaniach przed sądem krajowym, odmówiło uznania na swoim terytorium uprawnienia do kierowania wynikającego z prawa jazdy wydanego później przez inne państwo członkowskie poza okresem zakazu ubiegania się o nowe prawo jazdy nałożonego na zainteresowaną osobę, a zatem ważności tego prawa jazdy, dopóki jego posiadacz nie spełni warunków wymaganych w tym pierwszym państwie członkowskim do wydania nowego prawa jazdy w następstwie cofnięcia wcześniejszego prawa jazdy, w tym badania zdolności do kierowania potwierdzającego, że nie istnieją już powody uzasadniające to cofnięcie.
   W tych samych okolicznościach przepisy te nie sprzeciwiają się temu, aby państwo członkowskie odmówiło uznania na swoim terytorium uprawnienia do kierowania wynikającego z prawa jazdy wydanego później przez inne państwo członkowskie, jeżeli na podstawie figurujących w nim wzmianek lub innych niepodważalnych informacji pochodzących z państwa członkowskiego wydającego wiadome jest, że gdy to prawo jazdy zostało wydane, jego posiadacz, wobec którego na terytorium pierwszego państwa członkowskiego zastosowano środek polegający na cofnięciu poprzedniego prawa jazdy, nie miał normalnego miejsca zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego wydającego.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006.


title: Sprawa C-301/10: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/21

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-301/10)
   ()
   2010/C 246/36
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán, A.-A. Gilly, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie zapewniając, by systemy zbierania w Whitburn oraz Beckton i Crossness w Londynie spełniały wymogi odpowiednich systemów zbierania, zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 i załącznika I A do dyrektywy Rady 91/271 z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (1) oraz nie zapewniając, by ścieki w oczyszczalniach ścieków Beckton, Crossness i Mogden w Londynie, były poddawane właściwemu oczyszczaniu zgodnie z art. 4 ust. 1 i 3, art. 10 i załącznikiem I B do tej dyrektywy, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom państwa członkowskiego ciążącym na nim na mocy tych przepisów.

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na mocy art. 3 ust. 1 i 2 oraz załącznika I A do dyrektywy Rady 91/271 z dnia 21 maja 1991 r., dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, Zjednoczone Królestwo jest zobowiązane zapewnić, by wszystkie aglomeracje o równoważnej liczbie mieszkańców ponad 15 000 zostały wyposażone, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2000 r., w systemy zbierania oraz by systemy te spełniały wymogi załącznika I A do tej dyrektywy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 3 oraz załącznikiem I B do tej dyrektywy Zjednoczone Królestwo jest zobowiązane zapewnić również by wprowadzane do systemu zbierania ścieki komunalne ze wszystkich aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców ponad 15 000, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2000 r., przed odprowadzeniem były poddawane wtórnemu oczyszczaniu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu oraz by zrzuty z oczyszczalni ścieków komunalnych spełniały wymogi, jakim powinny odpowiadać zrzuty z oczyszczalni do wód, do których odprowadzane są ścieki.
   Z uwagi na fakt, że funkcjonujący w Zjednoczonym Królestwie system zbierania łączy zbiór ścieków komunalnych oraz odprowadzanie wody deszczowej na obszarze Londynu, system ten winien być zaprojektowany w taki sposób, by zapewnić, że zbierana woda będzie gromadzona i przekazywana do oczyszczania zgodnie z wymogami dyrektywy. Zjednoczone Królestwo nie zapewniło, by systemy zbierania zostały zaprojektowane i wykonane w taki sposób, by zbierały ogół ścieków komunalnych wytwarzanych przez aglomeracje, które obsługują i przekazywały je do oczyszczania. Wydolność systemu zbierania musi być wystarczająca, by uwzględniać naturalne warunki klimatyczne i zmiany pór roku. Zjednoczone Królestwo naruszyło wymogi dyrektywy nie zapewniając odpowiednich systemów zbierania i urządzeń oczyszczania na obszarach Londynu i Whitburn, dopuszczając do przedostawania się nadmiaru nieczyszczonych ścieków do środowiska.

      (1)  Dz.U. L 135, s. 40.


title: Sprawa C-132/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Właściwość Trybunału — Statut Szkół Europejskich — Porozumienie w sprawie siedziby z 1962 r. — Konwencje z 1957 r. i z 1994 r. — Klauzula arbitrażowa — Artykuł 10 WE — Finansowanie szkół europejskich — Koszty umeblowania i pomocy dydaktycznych)

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-132/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Właściwość Trybunału - Statut Szkół Europejskich - Porozumienie w sprawie siedziby z 1962 r. - Konwencje z 1957 r. i z 1994 r. - Klauzula arbitrażowa - Artykuł 10 WE - Finansowanie szkół europejskich - Koszty umeblowania i pomocy dydaktycznych)
   2010/C 317/15
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-P. Keppenne i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwu Belgii (przedstawiciel: J.-C. Halleux, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 1 akapit trzeci porozumienia podpisanego w dniu 12 października 1962 r. między Zarządem Szkół Europejskich a Królestwem Belgii (zwanego dalej „porozumieniem w sprawie siedziby”) oraz art. 10 WE — Odmowa pokrycia kosztów umeblowania i pomocy dydaktycznych dla szkół europejskich przez władze belgijskie — Uzasadnienie wynikające z krajowego porządku prawnego — Brak późniejszych działań lub deklaracji stron w rozumieniu art. 31 ust. 3 lit. a) i b) Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów, które kwestionowałyby porozumienie w sprawie siedziby

      Sentencja

               1)

               Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do orzekania w przedmiocie skargi Komisji, wniesionej na podstawie art. 226 WE, zarzucającej Królestwu Belgii uchybienie zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy porozumienia w sprawie siedziby zawartego w dniu 12 października 1962 r. między Zarządem Szkół Europejskich a Królestwem Belgii w związku z art. 10 WE.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa T-162/14: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2014 r. – Canadian Solar Emea i in. przeciwko Radzie

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/58

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2014 r. – Canadian Solar Emea i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-162/14)
   2014/C 135/77
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Canadian Solar Emea GmbH (Monachium, Niemcy); Canadian Solar Manufacturing (Changshu), Inc. (Changshu, Chiny); Canadian Solar Manufacturing (Luoyang), Inc. (Luoyang, Chiny); Csi Cells Co. Ltd (Suzhou, Chiny); and Csi Solar Power (Chiny), Inc. (Suzhou) (przedstawiciele: A. Willems, S. De Knop i J. Charles, lawyers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1238/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 325, s. 1) w zakresie mającym zastosowanie do skarżących;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, iż instytucje naruszyły art. 5 ust. 10 i art. 5 ust. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (1), ponieważ nałożyły środki antydumpingowe na moduły fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego i główne komponenty wysyłane z Chińskiej Republiki Ludowej, podczas gdy zawiadomienie o wszczęciu postępowania wspominało jedynie o modułach fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentach pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, iż instytucje naruszyły art. 1 i 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009, ponieważ nałożyły środki antydumpingowe na moduły fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego i główne komponenty nieobjęte dochodzeniem antydumpingowym.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, iż instytucje naruszyły art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009, ponieważ zastosowały metodologię nierynkową w celu obliczenia marginesu dumpingu dla produktów z państw posiadających gospodarkę rynkową.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, iż instytucje naruszyły art. 1 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009, ponieważ przeprowadziły jedno dochodzenie dla dwóch różnych produktów (a mianowicie modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i ogniw).

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, iż instytucje naruszyły art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009, ponieważ nie zbadały wniosków skarżących o traktowanie na zasadach rynkowych.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, iż instytucje naruszyły art. 3 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009, ponieważ nie zakwalifikowały oddzielnie szkody poniesionej przez przemysł Unii spowodowanej zarówno przez przywóz po cenach dumpingowych jak też inne znane czynniki i w konsekwencji nałożyły stawkę przewyższającą stawkę, jaka była konieczna w celu usunięcia szkody dla przemysłu Unii spowodowanej przez przywóz po cenach dumpingowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51)