title: Sprawa T-254/17: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – Intermarché Casino Achats/Komisja [Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Postępowanie administracyjne – Decyzja nakazująca przeprowadzenie kontroli – Zarzut niezgodności z prawem art. 20 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 – Prawo do skutecznego środka prawnego – Równość broni – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do nienaruszalności miru domowego – Poszlaki o wystarczająco poważnym charakterze – Poszlaki udziału w podejrzewanych naruszeniach – Proporcjonalność]

text:
               30.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/31

      Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – Intermarché Casino Achats/Komisja
      (Sprawa T-254/17) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Postępowanie administracyjne - Decyzja nakazująca przeprowadzenie kontroli - Zarzut niezgodności z prawem art. 20 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Prawo do skutecznego środka prawnego - Równość broni - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do nienaruszalności miru domowego - Poszlaki o wystarczająco poważnym charakterze - Poszlaki udziału w podejrzewanych naruszeniach - Proporcjonalność)
      (2020/C 414/50)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Intermarché Casino Achats (Paryż, Francja) (przedstawiciele: Y. Utzschneider i J. Jourdan, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin, A. Dawes i I. Rogalski, pełnomocnicy, wspierani przez F. Ninane, adwokat)

         Interwenient na poparcie żądań strony pozwanej: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert, S. Petrova i O. Segnana, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 1056 final z dnia 9 lutego 2017 r. nakazującej stronie skarżącej jak również wszystkim spółkom pośrednio lub bezpośrednio przez nią kontrolowanych poddanie się kontroli na podstawie art. 20 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (sprawa AT.40466 – Tute 1).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność art. 1 lit. b) decyzji Komisji C(2017) 1056 final z dnia 9 lutego 2017 r. nakazującej stronie skarżącej jak również wszystkim spółkom pośrednio lub bezpośrednio przez nią kontrolowanych poddanie się kontroli na podstawie art. 20 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (sprawa AT.40466 – Tute 1).

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Intermarché Casino Achats, Komisja Europejska i Rada Unii Europejskiej ponoszą własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


title: Sprawa T-255/17: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – Les Mousquetaires i ITM Entreprises/Komisja [Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Postępowanie administracyjne – Decyzje nakazujące przeprowadzenie kontroli – Zarzut niezgodności z prawem art. 20 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 – Prawo do skutecznego środka prawnego – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do nienaruszalności miru domowego – Poszlaki o wystarczająco poważnym charakterze – Proporcjonalność – Skarga o stwierdzenie nieważności – Zarzuty dotyczące przebiegu kontroli – Odmowa ochrony poufności danych dotyczących życia prywatnego – Niedopuszczalność]

text:
               30.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/32

      Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – Les Mousquetaires i ITM Entreprises/Komisja
      (Sprawa T-255/17) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Postępowanie administracyjne - Decyzje nakazujące przeprowadzenie kontroli - Zarzut niezgodności z prawem art. 20 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Prawo do skutecznego środka prawnego - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do nienaruszalności miru domowego - Poszlaki o wystarczająco poważnym charakterze - Proporcjonalność - Skarga o stwierdzenie nieważności - Zarzuty dotyczące przebiegu kontroli - Odmowa ochrony poufności danych dotyczących życia prywatnego - Niedopuszczalność)
      (2020/C 414/51)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Les Mousquetaires (Paryż, Francja) i ITM Entreprises (Paryż) (przedstawiciele: adwokaci N. Jalabert-Doury, B. Chemama i K. Mebarek)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin, A. Dawes i I. Rogalski, pełnomocnicy, wspierani przez adwokat F. Ninane)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert, S. Petrova i O. Segnana, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, tytułem głównym – decyzji Komisji C(2017) 1361 final z dnia 21 lutego 2017 r. nakazującej spółce Les Mousquetaires oraz wszystkim spółkom kontrolowanym przez nią bezpośrednio lub pośrednio poddanie się kontroli zgodnie z art. 20 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (sprawa AT.40466 – Tute 1) oraz decyzji Komisji C(2017) 1360 final z dnia 21 lutego 2017 r. nakazującej spółce Les Mousquetaires oraz wszystkim spółkom kontrolowanym przez nią bezpośrednio lub pośrednio poddanie się kontroli zgodnie z art. 20 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (sprawa AT.40467 – Tute 2) i tytułem pomocniczym – decyzji Komisji C(2017) 1057 final z dnia 9 lutego 2017 r. nakazującej spółce Intermarché oraz wszystkim spółkom kontrolowanym przez nią bezpośrednio lub pośrednio poddanie się kontroli zgodnie z art. 20 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (sprawa AT.40466 – Tute 1) oraz decyzji Komisji C(2017) 1061 final z dnia 9 lutego 2017 r. nakazującej spółce Intermarché oraz wszystkim spółkom kontrolowanym przez nią bezpośrednio lub pośrednio poddanie się kontroli zgodnie z art. 20 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (sprawa AT.40467 – Tute 2), a po drugie, decyzji, na mocy której Komisja, z jednej strony, zajęła i skopiowała dane zapisane na urządzeniach do komunikacji i przechowywania danych, zawierających dane dotyczące życia prywatnego użytkowników tych urządzeń, a z drugiej strony, oddaliła przedstawione przez skarżące żądanie zwrotu tych danych.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność art. 1 lit. b) decyzji Komisji C(2017) 1057 final z dnia 9 lutego 2017 r. nakazującej spółce Intermarché oraz wszystkim spółkom kontrolowanym przez nią bezpośrednio lub pośrednio poddanie się kontroli zgodnie z art. 20 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (sprawa AT.40466 – Tute 1) oraz art. 1 lit. b) decyzji Komisji C(2017) 1361 final z dnia 21 lutego 2017 r. nakazującej spółce Les Mousquetaires oraz wszystkim spółkom kontrolowanym przez nią bezpośrednio lub pośrednio poddanie się kontroli zgodnie z art. 20 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (sprawa AT.40466 – Tute 1).

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Les Mousquetaires, ITM Entreprises, Komisja Europejska i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


title: Sprawa T-380/17: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – HeidelbergCement i Schwenk Zement/Komisja [Konkurencja – Koncentracje – Rynek cementu szarego w Chorwacji – Decyzja uznająca koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym i z porozumieniem EOG – Uczestniczące przedsiębiorstwa – Rynek właściwy – Istotna część rynku wewnętrznego – Ocena wpływu koncentracji na konkurencję – Zobowiązania – Prawo do obrony – Częściowe odesłanie do organów krajowych]

text:
               30.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/33

      Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – HeidelbergCement i Schwenk Zement/Komisja
      (Sprawa T-380/17) (1)

      (Konkurencja - Koncentracje - Rynek cementu szarego w Chorwacji - Decyzja uznająca koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym i z porozumieniem EOG - Uczestniczące przedsiębiorstwa - Rynek właściwy - Istotna część rynku wewnętrznego - Ocena wpływu koncentracji na konkurencję - Zobowiązania - Prawo do obrony - Częściowe odesłanie do organów krajowych)
      (2020/C 414/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: HeidelbergCement AG (Heidelberg, Niemcy) i Schwenk Zement KG (Ulm, Niemcy) (przedstawiciele: U. Denzel, C. von Köckritz, P. Pichler, U. Soltész, M. Raible i G. Wecker, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Dawes, H. Leupold i T. Vecchi, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Duna-Dráva Cement Kft. (Vác, Węgry) (przedstawiciele: C. Bán i Á Papp, adwokaci)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 1650 final z dnia 5 kwietnia 2017 r. uznającej koncentrację za niezgodną z rynkiem wewnętrznym oraz z porozumieniem EOG (sprawa M.7878 – HeidelbergCement/Schwenk/Cemex Hungary/Cemex Croatia).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  HeidelbergCement AG i Schwenk Zement KG pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Duna-Dráva Cement Kft. pokrywa własne koszty związane z wnioskiem o przystąpienie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 249 z 31.7.2017.


title: Sprawa T-77/18 i T-567/18: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – VE / ESMA [Służba publiczna – Personel tymczasowy – Umowa na czas nieokreślony – Sprawozdanie z oceny – Postępowanie w sprawie oceny 2016 – Zarzut niezgodności z prawem przewodnika na temat oceny – Oczywisty błąd w ocenie – Ocena działalności w charakterze przedstawiciela personelu – Nieprawidłowość proceduralna – Rozwiązanie umowy o pracę – Niezadowalające wyniki pracy w okresie dwóch lat]

text:
               30.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/33

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – VE / ESMA
      (Sprawa T-77/18 i T-567/18) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Umowa na czas nieokreślony - Sprawozdanie z oceny - Postępowanie w sprawie oceny 2016 - Zarzut niezgodności z prawem przewodnika na temat oceny - Oczywisty błąd w ocenie - Ocena działalności w charakterze przedstawiciela personelu - Nieprawidłowość proceduralna - Rozwiązanie umowy o pracę - Niezadowalające wyniki pracy w okresie dwóch lat)
      (2020/C 414/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: VE (przedstawiciele: adwokatki L. Levi i N. Flandin)

         Strona pozwana: Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (przedstawiciele: A. Lorenzet i N. Vasse, pełnomocnicy, których wspierali adwokaci D. Waelbroeck i A. Duron)

         Przedmiot

      Złożone na podstawie art. 270 TFUE wnioski o stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny strony skarżącej za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2016 r., decyzji z dnia 14 listopada 2017 r. o rozwiązaniu z nią umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego i decyzji oddalających zażalenia na te decyzje, oraz o zadośćuczynienie krzywdzie doznanej przez stronę skarżącą.

         Sentencja

                  1)

                  Sprawy T-77/18 i T-567/18 zostają połączone do celów wydania wyroku.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność sprawozdania z oceny VE za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2016 r.

                  3)

                  Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 14 listopada 2017 r. o rozwiązaniu z VE umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego.

                  4)

                  W pozostałym zakresie skargi zostają oddalone.

                  5)

                  Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.


title: Sprawa T-18/19: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – Brown / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Urzędnik będący w chwili wstąpienia do służby obywatelem Zjednoczonego Królestwa – Wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii – Uzyskanie obywatelstwa państwa zatrudnienia w trakcie kariery zawodowej – Utrata dodatku zagranicznego – Równość traktowania – Zasada niedyskryminacji – Artykuł 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego]

text:
               30.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/34

      Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – Brown / Komisja
      (Sprawa T-18/19) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Urzędnik będący w chwili wstąpienia do służby obywatelem Zjednoczonego Królestwa - Wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii - Uzyskanie obywatelstwa państwa zatrudnienia w trakcie kariery zawodowej - Utrata dodatku zagranicznego - Równość traktowania - Zasada niedyskryminacji - Artykuł 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego)
      (2020/C 414/54)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Colin Brown (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat I. Van Damme)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr i D. Milanowska, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE zmierzająca, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) Komisji z dnia 19 marca 2018 r. w sprawie odebrania skarżącemu prawa do dodatku zagranicznego oraz zwrotu kosztów podróży, i po drugie, do przywrócenia tych świadczeń od dnia 1 grudnia 2017 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Colin Brown i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 72 z 25.2.2019.


title: Sprawa T-264/19: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – nanoPET Pharma / EUIPO – Miltenyi Biotec (viscover) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy viscover – Brak złej wiary – Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Artykuł 53 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 60 ust. 2 lit. c) rozporządzenia 2017/1001]

text:
               30.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/35

      Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – nanoPET Pharma / EUIPO – Miltenyi Biotec (viscover)
      (Sprawa T-264/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy viscover - Brak złej wiary - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Artykuł 53 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 60 ust. 2 lit. c) rozporządzenia 2017/1001)
      (2020/C 414/55)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: nanoPET Pharma GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Onken i A. Schulz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Miltenyi Biotec BV & Co. KG, dawniej Miltenyi Biotec GmbH (Bergisch Gladbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Schork)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 stycznia 2019 r. (sprawa R 1288/2017-5), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między nanoPET Pharma a Miltenyi Biotec.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  nanoPET Pharma GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.


title: Sprawa T-289/19: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Arbuzov / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie – Zamrożenie środków finansowych – Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie – Spoczywający na Radzie obowiązek zweryfikowania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej]

text:
               30.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/35

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Arbuzov / Rada
      (Sprawa T-289/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Spoczywający na Radzie obowiązek zweryfikowania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej)
      (2020/C 414/56)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Sergej Arbuzov (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: adwokat M. Mleziva)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: R. Pekař i P. Mahnič, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/354 z dnia 4 marca 2019 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2019, L 64, s. 7) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/352 z dnia 4 marca 2019 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2019, L 64, s. 1) w zakresie, w jakim na mocy tych aktów nazwisko skarżącego pozostawiono w wykazie osób, podmiotów i organów, do których stosują się te środki ograniczające.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2019/354 z dnia 4 marca 2019 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/352 z dnia 4 marca 2019 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim nazwisko Sergeja Arbuzova zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie te środki ograniczające.

                  2)

                  Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 246 z 22.7.2019.


title: Sprawa T-475/20: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2020 r. – LE / Komisja Europejska

text:
               30.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/36

      Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2020 r. – LE / Komisja Europejska
      (Sprawa T-475/20)
      (2020/C 414/57)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: LE (przedstawiciel: adwokat M. Straus)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2020) 3988 final z dnia 9 czerwca 2020 r. oraz decyzji i not debetowych jej dotyczących, a także ich wykonania i wdrożenia przez Komisję i ewentualne upoważnione organy zgodnie z art. 299 TFUE;

                  —

                  rozstrzygnięcie sprawy lub orzeczenie wszelkich innych środków, które Sąd uzna za słuszne i odpowiednie, oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Upływ czasu i brak oceny istotnych okoliczności faktycznych:

                              —

                              Komisja poświęciła ponad pięć lat na sporządzanie raportów, w braku całkowitej przejrzystości, i nie zezwoliła stronie skarżącej na złożenie dodatkowych wniosków i/lub nie uwzględniła jej wniosków o udzielenie informacji lub o przedstawienie uzasadnienia. Sprawozdania Komisji były niekompletne, niedokładne i niezgodne z przepisami regulującymi ocenę, weryfikację i kontrolę subsydiów.

                  2.

                  Równe traktowanie i przejrzystość:

                              —

                              rozwiązanie umowy nie zostało oparte na żadnej ważnej przesłance, a Komisja pominęła okoliczność, że umowa nie przewidywała jej zakończenia.

                  3.

                  Zasady dobrego rządzenia:

                              —

                              Komisja nie działała zgodnie z zasadą dobrego rządzenia, to jest odpowiedzialnego prowadzenia spraw publicznych i rozsądnego zarządzenia zasobami publicznymi.

                  4.

                  Brak dostatecznego uzasadnienia i równego traktowania:

                              —

                              decyzja i decyzja jej dotycząca nie zawierają rzetelnego i dokładnego uzasadnienia, brak im przejrzystości i otwarcia. Podjęte zostały również działania niezgodne z zasadą równego traktowania.

                  5.

                  Zasada dobrej administracji:

                              —

                              Komisja ograniczyła się do systematycznego odwoływania się do swoich poprzednich decyzji, które były w równym stopniu pozbawione uzasadnienia i nieoparte na zasadzie dobrej administracji i innych wspomnianych zasadach. W konsekwencji zasady znajdujące zastosowanie do procesu decyzyjnego nie były wystarczająco respektowane.

                  6.

                  Brak informacji:

                              —

                              strona skarżąca nie otrzymała jakichkolwiek raportów ani sprawozdań, zwłaszcza kompletnej kopii sprawozdania z audytu, a tym samym nie była w stanie zweryfikować przedstawionych obliczeń, stwierdzeń i uzasadnienia.


title: Sprawa T-579/20: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2020 r. – Genekam Biotechnology/Komisja

text:
               30.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/37

      Skarga wniesiona w dniu 21 września 2020 r. – Genekam Biotechnology/Komisja
      (Sprawa T-579/20)
      (2020/C 414/58)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Genekam Biotechnology AG (Duisburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat S. Hertwig)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2020) 5548 final z dnia 7 sierpnia 2020 r. w zakresie, w jakim dochodzi ona kwoty ponad sumę 39 827,83 EUR wraz z odsetkami za zwłokę;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga zmierza do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2020) 5548 final z dnia 7 sierpnia 2020 r. w sprawie ściągnięcia od spółki Genekam Biotechnology AG dłużnej przez nią kwoty 119 659,55 EUR.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia traktatów na podstawie art. 263 akapit drugi TFUE w związku z brakiem legitymacji czynnej Komisji Europejską.

                              —

                              Komisja Europejska nie posiadała legitymacji czynnej. Zgodnie ze stanowiącą tytuł wykonawczy decyzją Komisji Europejskiej C(2020) 5548 wersja ostateczna z dnia 7 sierpnia 2020 r. oraz załącznikiem II, część B, sekcja 2, II.19.3 do umowy o dotację, Komisja działała w imieniu funduszu gwarancyjnego dla uczestników lub jako jego „podmiot wykonawczy”. Tym samym sama Komisja Europejska nie jest podmiotem uprawnionym z tytułu wierzytelności, a zatem nie jest uprawniona do żądania zapłaty na swoją rzecz.

                  2.

                  Zarzut drugi: naruszenie umów w rozumieniu art. 263 ust. 2 TFUE z powodu naruszenia zasady legalności administracji.

                              —

                              Funduszowi gwarancyjnemu nie przysługuje jakiekolwiek uprawnienie do wydania zaskarżonej decyzji stanowiącej tytuł wykonawczy. Artykuł 299 TFUE uprawnia Komisję, ale nie fundusz gwarancyjny, do działania w drodze decyzji stanowiącej tytuł wykonawczy. Ponadto art. 299 TFUE nie jest sam w sobie wystarczającą podstawą do wydawania wykonalnych decyzji. Uprawnienia zainteresowanych instytucji do przyjmowania takich aktów muszą wynikać z innych przepisów.

                  3.

                  Zarzut trzeci: naruszenie traktatów na podstawie art. 263 ust. 2 TFUE z powodu braku roszczenia do żądania zwrotu zgodnie z załącznikiem II część B sekcja 2 pkt II.20 umowy o udzielenie dotacji.

                              —

                              Zdaniem skarżącej pozwana nie jest uprawniona na podstawie postanowień umowy o dotację do odzyskania wydatków od pierwszego roku realizacji projektu wskazanego przez skarżącą. Koszty te są bowiem kwalifikowalne, a zatem muszą zostać uznane.

                              —

                              Nie można natomiast również zakwestionować faktu, że skarżąca nie jest uprawniona do zwrotu kosztów po wycofaniu się z projektu FIBROGELNET, ponieważ udział skarżącej w projekcie FIBROGELNET był uzasadniony licznymi naruszeniami norm proceduralnych dotyczących wycofania się beneficjenta z konsorcjum zgodnie z załącznikiem II część B sekcja 2 II.35. i następne, a koordynator wielokrotnie potwierdzał koszty ponoszone przez skarżącą jako wydatki kwalifikowalne zgodnie z załącznikiem II część B sekcja 2 pkt II.14 umowy o dotację, jeszcze przed rzekomym wycofaniem się z projektu. Skarżąca mogła zatem powołać się na ich otrzymanie zgodne z prawem.


title: Sprawa T-580/20: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2020 r. – KC / Komisja

text:
               30.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/38

      Skarga wniesiona w dniu 7 października 2020 r. – KC / Komisja
      (Sprawa T-580/20)
      (2020/C 414/59)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: KC (przedstawiciel: adwokat L. Frölich)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zasądzenie od Unii Europejskiej na rzecz skarżącej zapłaty odszkodowania za szkodą majątkową (odsetki oddzielnie) w wysokości 330 000 EUR dziennie począwszy od dnia 1 czerwca 2020 r. (włącznie) aż do daty przyjęcia przez Komisję Europejską decyzji, w ramach sprawy (poufne) (1), stosownie do postanowień i zasad wyroków w sprawach Dilly’s Wellnesshotel C-493/14 z dnia 21 czerwca 2016 r. oraz Eesti Pagar AS C-349/17 z dnia 5 marca 2019 r.;

                  —

                  zasądzenie od Unii Europejskiej na rzecz skarżącej odszkodowania za utratę szansy w wysokości 680 000 EUR dziennie począwszy od dnia 1 czerwca 2020 r. aż do daty przyjęcia przez Komisję Europejską decyzji, w ramach sprawy (poufne), stosownie do postanowień i zasad wyroków w sprawach Dilly’s Wellnesshotel C-493/14 z dnia 21 czerwca 2016 r. oraz Eesti Pagar AS C-349/17 z dnia 5 marca 2019 r,

                  —

                  zasądzenie od Unii Europejskiej na rzecz skarżącej zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w wysokości 10 354 869,92 EUR,

                  —

                  zasądzenie, że wskazane wyżej rekompensaty zostaną powiększone o odsetki za zwłokę naliczane od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku aż do dnia całkowitej zapłaty, według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny (EBC) do jego głównych operacji refinansowania, powiększonej o dwa punkty procentowe,

                  —

                  obciążenie Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut oparty na trzech łącznych przesłankach określonych w orzecznictwie, a wynikających z wyroku z dnia 8 listopada 2011 r., Idromacchine i in./Komisja, T-88/09, EU:T:2011:641, zmierzający do pociągnięcia do odpowiedzialności Unii Europejskiej na podstawie art. 340 akapit 2 TFUE. Zarzut ten dzieli się na trzy części.

                  1.

                  W pierwszej części zarzutu skarżąca podnosi, iż w swojej skardze do Komisji Europejskiej zawiadomiła o niezgłoszonych interwencjach państwa francuskiego przybierających formę kapitału inwestycyjnego w ramach funduszu zarządzanego przez spółkę prawa prywatnego dysponującą prawami wyłącznymi lub specjalnymi w rozumieniu art. 106 ust. 1 TFUE. Uważa ona, iż Komisja nie uwzględniła postanowień i zasad określonych w wyrokach sprawach Dilly’s Wellnesshotel C-493/14 z dnia 21 czerwca 2016 r. oraz Eesti Pagar AS C-349/17 z dnia 5 marca 2019 r. Zdaniem skarżącej Komisja naruszyła, po pierwsze, zasadę „lex posteriori derogat legi priori”, po drugie, hierarchię norm określoną w art. 288 TFUE i po trzecie, zasadę „lex specialis derogat legi generali”. Wreszcie, Komisja naruszyła prawa proceduralne skarżącej nie wszczynając formalnego postepowania, przewidzianego przez art. 108 ust. 2 TFUE, w rozsądnym terminie.

                  2.

                  W drugiej części zarzutu skarżąca podnosi, że pozbawiono ją decydujących i niezbędnych skutków prawnych wynikających z wszczęcia formalnej procedury, które pozwoliłoby jej uzasadnić przed sądami krajowymi istnienie obowiązku odzyskania rozpatrywanej bezprawnie przyznanej pomocy. Zdaniem skarżącej pozwoliłoby to jej na uzyskanie środków tymczasowych pozwalających zmierzyć się z pilnym problemem braku wystarczających dochodów.

                  3.

                  W trzeciej części zarzutu skarżąca podnosi, iż bezpośredni i pewny charakter poniesionej szkody został wykazany na tej podstawie, że niezgodne z prawem zachowanie Komisji przeszkodziło jej w uzyskaniu wypłaty odszkodowania od władz francuskich, która pozwoliłaby jej na zapłatę jej zobowiązań bankowych, co spowodowało szkodę majątkową, utratę szansy oraz krzywdę, których zrekompensowanie należy do Unii.

         (1)  Nieujawnione informacje poufne.


title: Sprawa T-582/20: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2020 r. – Ighoga Region 10 i in./Komisja

text:
               30.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/39

      Skarga wniesiona w dniu 17 września 2020 r. – Ighoga Region 10 i in./Komisja
      (Sprawa T-582/20)
      (2020/C 414/60)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Interessengemeinschaft der Hoteliers und Gastronomen Region 10 e.V. (Ighoga Region 10) (Ingolstadt, Niemcy), MJ i MK (przedstawiciel: Rechtsanwalt A. Bartosch)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 28 kwietnia 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.48582 (2017/FC) – Niemcy – domniemana pomoc państwa na rzecz Maritim-Gruppe i KHI Immobilien GmbH (Ingolstadt);

                  —

                  Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga opiera się na jednym zarzucie, w drodze którego skarżąca dochodzi naruszenia przysługujących jej praw procesowych jako stronie zgodnie z art. 1 lit. h) rozporządzenia nr 2015/1589 (1) z powodu odmowy wszczęcia przez pozwaną formalnego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE przeciwko Niemcom.
      Jedyny zarzut jest podzielony na cztery części w sposób następujący.

                  1.

                  Po pierwsze, skarżący twierdzą, że poważne trudności związane z bezpośrednimi korzyściami, z jakich korzysta grupa Maritim w związku z prowadzeniem Centrum Kongresowego w Ingolstadt („CC-IN”) i hoteli nie zostały pokonane, ponieważ

                              —

                              strona pozwana nie przeprowadziła niezależnej kontroli procedury przetargowej dotyczącej funkcjonowania Centrum Kongresowego Ingolstadt, pomimo istnienia konkretnych dowodów podważających prawidłowość procedury przetargowej dotyczącej funkcjonowania Centrum Kongresowego Ingolstadt;

                              —

                              strona pozwana w ramach badania adekwatności warunków dzierżawy na rynku zastosowała niedopuszczalny pod względem prawnym standard;

                              —

                              dodatkowo strona pozwana zastosowała niewłaściwe kryterium dla celów tego badania adekwatności warunków dzierżawy na rynku; oraz

                              —

                              wreszcie, strona pozwana odmówiła zastosowania odpowiedniego poziomu odniesienia dla oceny adekwatności rynku.

                  2.

                  Po drugie, skarżący podnoszą, że nie zostały przezwyciężone poważne trudności dotyczące pośrednich korzyści grupy Maritim, ponieważ strona pozwana całkowicie zignorowała etap skargi administracyjnej i w rezultacie popełniła liczne błędy w ocenie stanu faktycznego.

                  3.

                  Po trzecie, skarżący twierdzą, że poważne trudności nie zostały pokonane z powodu całkowitego braku jakiegokolwiek badania przedmiotu skargi, a mianowicie rzekomej nadmiernej kompensacji finansowania CC-IN.

                  4.

                  Po czwarte, skarżący podnoszą, że nie zostały przezwyciężone poważne trudności wynikające z błędnej oceny kryterium pomocy międzypaństwowej, ponieważ

                              —

                              strona pozwana zbadała tę przesłankę faktyczną w odniesieniu do niewłaściwej działalności gospodarczej;

                              —

                              czyniąc to, przyjęła za podstawę błędną przesłankę prawną;

                              —

                              całkowicie zignorowała dowody przedstawione w skardze na poparcie ich twierdzenia, że należało wyjść z założenia spełnienia kryterium międzypaństwowego; oraz

                              —

                              w końcu zastosowała niewłaściwe i błędne merytorycznie kryteria.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-588/20: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2020 r. – MP / Komisja

text:
               30.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/40

      Skarga wniesiona w dniu 25 września 2020 r. – MP / Komisja
      (Sprawa T-588/20)
      (2020/C 414/61)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: MP (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej z dnia 9 lutego 2020 r. w sprawie wniosku o ustalenie uprawnień emerytalnych na podstawie zasad obowiązujących przed 1 stycznia 2014 r., utrzymanej w mocy decyzją z dnia 12 lutego 2020 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzut naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 21 i 22 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-602/20: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2020 r. – MS / Komisja

text:
               30.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/41

      Skarga wniesiona w dniu 30 września 2020 r. – MS / Komisja
      (Sprawa T-602/20)
      (2020/C 414/62)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: MS (przedstawiciel: adwokat M. Medla)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, określonej w decyzji wydanej w sprawie zażalenia;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skargę skierowano przeciwko decyzji PMO 4, TFT IN, 0425863600, Komisji Europejskiej, PMO – Urząd Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych, PMO 4 – Emerytury i renty oraz relacje z byłymi urzędnikami i pracownikami, z dnia 3 grudnia 2019 r., uściślonej w decyzji HR.E.2/NX/sb/Ares Komisji Europejskiej, DG HR – Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa, DIR E – Zagadnienia prawne i umowy o partnerstwie, biuro 2 – Odwołania i prowadzenie spraw, z dnia 30 czerwca 2020 r., w której oddalono zażalenie skarżącego na zaskarżoną decyzję.
      Skarga jest oparta na jedynym zarzucie, dotyczącym naruszenia art. 11 ust. 2 akapit drugi załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (1) w związku z art. 7 ust. 1 akapit drugi decyzji z dnia [28 kwietnia] 2004 r. ustanawiającej ogólne przepisy wykonawcze do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, dotyczących przeniesienia uprawnień emerytalnych.
      Strona pozwana błędnie oparła obliczenie liczby lat uprawniających do emerytury, jakie należy uwzględnić, na wartości faktycznie przeniesionego kapitału, zaktualizowanej według rocznej stopy procentowej 3,9 % w dacie wniosku o przeniesienie uprawnień. Przeciwnie, strona pozwana powinna była oprzeć to obliczenie na wartości uprawnień emerytalnych określonej przez organ zarządzający krajowym systemem emerytalnym w dacie wniosku o przeniesienie uprawnień. Miałoby to skutkować ustaleniem o ponad 20 % wyższej liczby lat uprawniających do emerytury, jakie należy uwzględnić.

         (1)  Rozporządzenie nr 31 (EWG) 11 (EWEA) ustanawiające regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.U. 1962, L 45, s. 1385).


title: Sprawa T-607/20: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2020 r. – Austrian Power Grid i in./ACER

text:
               30.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/42

      Skarga wniesiona w dniu 30 września 2020 r. – Austrian Power Grid i in./ACER
      (Sprawa T-607/20)
      (2020/C 414/64)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Austrian Power Grid AG (Wiedeń, Austria) i siedem innych skarżących (przedstawiciele: M. Levitt, adwokat, B. Byrne i D. Jubrail, Solicitors)

         Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących;

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji ACER nr 03/2020 z dnia 24 stycznia 2020 r. oraz art. 3 ust. 3, art. 3 ust. 5 lit. b), art. 4 ust. 6, art. 6, art. 11 ust. 1 lit. c), art. 11 ust. 2 lit. c) i art. 12 ram wdrażania dla europejskiej platformy wymiany energii bilansującej z rezerw odbudowy częstotliwości z aktywacją automatyczną;

                  —

                  obciążenie ACER kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W niniejszej skardze skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji komisji odwoławczej ACER z dnia 16 lipca 2020 r. w sprawie A-002–2020 (wersja skonsolidowana), oddalającej odwołania od decyzji ACER nr 03/2020 z dnia 24 stycznia 2020 r. w sprawie ram wdrażania dla europejskiej platformy wymiany energii bilansującej z rezerw odbudowy częstotliwości z aktywacją automatyczną oraz, w stosownym przypadku, decyzji ACER nr 03/2020 i załącznika I do tej decyzji.
      Na poparcie skargi skarżące podnoszą trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza prawo, ponieważ komisja odwoławcza ACER sformułowała wniosek, iż pozwana była uprawniona do uzupełnienia i zmiany przepisów aktu wykonawczego, rozporządzenia (UE) 2017/2195 (1), wydając decyzję odbiegającą od uzgodnionego stanowiska krajowych organów regulacyjnych, z naruszeniem zasady przyznania kompetencji i rozporządzenia ACER.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza prawo, ponieważ komisja odwoławcza ACER nie zastosowała prawidłowo wymogów dotyczących projektu i funkcjonowania europejskiej platformy wymiany energii bilansującej z rezerw odbudowy częstotliwości z aktywacją automatyczną, potwierdzając dokonaną przez ACER zmianę przepisów aktu wykonawczego, rozporządzenia (UE) 2017/2195.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zasadę dobrej administracji, prawo do obrony i obowiązek uzasadnienia, zaś komisja odwoławcza pozwanej nie wywiązuje się z obowiązków prawnych ciążących na niej jako komisji odwoławczej.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) 2017/2195 z dnia 23 listopada 2017 r. ustanawiające wytyczne dotyczące bilansowania (Dz.U. 2017, L 312, s. 6).


title: Sprawa T-611/20: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2020 r. – Airoldi Metalli / Komisja

text:
               30.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/43

      Skarga wniesiona w dniu 2 października 2020 r. – Airoldi Metalli / Komisja
      (Sprawa T-611/20)
      (2020/C 414/65)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Airoldi Metalli SpA (Molteno, Włochy) (przedstawiciele: M. Campa, D. Rovetta, G. Pandey, V. Villante oraz M. Pirovano, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji 2020/1215 z dnia 21 sierpnia 2020 r. poddającego rejestracji przywóz elementów wyciskanych z aluminium pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej;

                  —

                  zarządzenie środków organizacji postepowania i zażądanie od Komisji przedstawienia wewnętrznych dokumentów i analiz związanych z pracami przygotowawczymi do kwestionowanego rozporządzenia oraz odpowiedniej rejestracji przewozu;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w ramach niniejszego postepowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 10 ust. 4 oraz art. 14 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, jak również oczywistego błędu w ocenie w ramach przeglądu i oceny dowodów przedłożonych przez skarżącego w postępowaniu antydumpingowym w celu zarządzenia rejestracji przywozu. Strona skarżącą podnosi, że Komisja oparła swoje ustalenia co do obowiązku rejestracji przywozu przewidzianego przez zaskarżone rozporządzenie na dowodach i danych, które nie były rzetelne i niereprezentatywne dla rynku Unii Europejskiej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie istotnych faktów, w tym znaczeniu, że Komisja nie oceniła w należyty sposób występowania istotnych przesłanek do zarządzenia rejestracji przywozu.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz prawa strony skarżącej do bycia wysłuchanym, jak również naruszenie obowiązku przedstawienia uzasadnienia oraz art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Strona skarżąca podnosi, że jej prawo do bycia wysłuchanym zostało naruszone, ponieważ nie przedstawiono jej odpowiedniej metodologii oceny występowania dumpingu i nie mogła się ona ustosunkować do tej metodologii. Strona skarżąca podnosi także, iż zaskarżone rozporządzenie jest wadliwe, gdyż zawiera niekompletne uzasadnienie ze względu na brak jasnego objaśnienia metodologii oceny dumpingu, a także niepodanie dlaczego i w jaki sposób Komisja uznała za rzetelne dowody przedłożone przez skarżącego w postępowaniu antydumpingowym, które na pierwszy rzut oka są wyraźnie nierzetelne.


title: Sprawa T-617/20: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2020 r. – Standardkessel Baumgarte Holding / EUIPO (Standardkessel)

text:
               30.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/44

      Skarga wniesiona w dniu 5 października 2020 r. – Standardkessel Baumgarte Holding / EUIPO (Standardkessel)
      (Sprawa T-617/20)
      (2020/C 414/66)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Standardkessel Baumgarte Holding GmbH (Duisburg, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwältin J. Vogtmeier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Standardkessel – zgłoszenie nr 18 017 986

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 lipca 2020 r. w sprawie R 2665/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-623/20: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2020 r. – Sun West i in. / Komisja

text:
               30.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/45

      Skarga wniesiona w dniu 9 października 2020 r. – Sun West i in. / Komisja
      (Sprawa T-623/20)
      (2020/C 414/67)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Sun West (Saint-Allouestre, Francja), JB Solar (Saint-Allouestre), Azimut56 (Saint-Allouestre) (przedstawiciel: adwokat S. Manna)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżące wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji SA.40349 (2020/MI2) B2/AD/MKL/D*2020/091023 z dnia 28 lipca 2020 r. odrzucającej skargę z dnia 2 marca 2020 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej producentom fotowoltaiki rozporządzeniami taryfowymi z dnia 10 lipca 2006 r. oraz 12 stycznia i 31 sierpnia 2020 r, ponieważ:

                              —

                              skarżące powinny zostać uznane za „zainteresowane strony” w rozumieniu art. 1 lit. h) rozporządzenia UE 2015/1589, i z tego względu zgodnie z art. 24 ust. 2 rozporządzenia UE 2015/1589 mają prawo złożyć do Komisji skargę w celu ujawnienia pomocy niezgodnej z prawem;

                              —

                              Komisja jest zobowiązana bez zbędnej zwłoki rozpocząć badanie wstępne w odniesieniu do każdej skargi dotyczącej pomocy niezgodnej z prawem zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia UE 2015/1589;

                              —

                              Komisja jest zobowiązana wyegzekwować stosowanie postanowień TFUE dotyczących pomocy państwa i nie może tego zaniechać;

                              —

                              skarżące użyły wzoru formularza z art. 33 rozporządzenia UE 2015/1589.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 1 lit. h) rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9). Skarżące podnoszą w tym względzie, że przysługuje im status „zainteresowanych stron”.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 24 ust. 2 rozporządzenia 2015/1589. Skarżące uważają, że jako skarga strony zainteresowanej @@[sprecyzować zarzut]

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 12 ust. 12 rozporządzenia 2015/1589, ponieważ Komisja była zobowiązana, zgodnie z tym przepisem, bez zbędnej zwłoki rozpocząć badanie wstępne w odniesieniu do każdej skargi dotyczącej pomocy niezgodnej z prawem.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 107, 108 i 109 TFUE oraz rozporządzenia 2015/1589. Skarżące uważają, że Komisja jest zobowiązana wyegzekwować stosowanie postanowień Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dotyczących pomocy państwa i nie może zaniechać zbadania skargi ujawniającej pomoc niezgodną z prawem.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 33 rozporządzenia 2015/1589. Skarżące twierdzą w tym względzie, że użyły wzoru formularza z art. 33 rozporządzenia 2015/1589.


title: Sprawa T-626/20: Skarga wniesiona w dniu 12 października 2020 r. – Landwärme/Komisja

text:
               30.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/46

      Skarga wniesiona w dniu 12 października 2020 r. – Landwärme/Komisja
      (Sprawa T-626/20)
      (2020/C 414/68)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Landwärme GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Bonhage i M. Frank)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej C(2020) 4489 final z dnia 29 czerwca 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.56125 (2020/N) – „Sweden Prolongation and modification of scheme SA.49893 (2018/N)/Tax exemption for non-food based biogas and bio-propane in heat generation” oraz decyzji Az. SA.56908 (2020/N) – „Sweden Prolongation and modification of biogas scheme for motor fuel in Sweden”;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem pomocy

                              —

                              Pomoc przyznana przez Królestwo Szwecji na biogaz do produkcji ciepła i na wykorzystanie jako paliwo pozwala na jej łączenie z pomocą przyznaną przez inne państwa członkowskie UE. Taka kombinacja prowadzi do nadmiernej kompensacji w przypadku importu biogazu. Pomoc jest zatem niezgodna z prawem, a decyzje Komisji ją zatwierdzające są nieważne.

                  2.

                  Zarzut drugi: błędne skorzystanie ze swobody uznania.

                              —

                              W 2019 r. skarżąca zwróciła uwagę Komisji na problem połączenia pomocy Królestwa Szwecji z pomocą innych państw członkowskich UE. Komisja nie uwzględniła tego wniosku w swojej ocenie. Poza twierdzeniem skarżącej, Komisja nie uwzględniła również obszernych, publicznie dostępnych informacji na ten temat. Ponieważ Komisja nie dokonała ustaleń i nie oceniła kontekstu gospodarczego pomocy przyznanej przez Królestwo Szwecji na rzecz biogazu do produkcji ciepła i wykorzystania jako paliwa, ma miejsce błędne skorzystanie ze swobody. Decyzje Komisji zatwierdzające pomoc są zatem nieważne.

                  3.

                  Zarzut trzeci: brak uzasadnienia

                              —

                              W swoich decyzjach zatwierdzających pomoc Komisja nie zajmuje się kwestią połączenia pomocy przyznanej przez Królestwo Szwecji z pomocą przyznaną przez inne państwa członkowskie UE. Stanowi to uchybienie w zakresie uzasadnienia i naruszenie art. 296 ust. 2 TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. W związku z tym decyzje zatwierdzające Komisji są nieważne.

                  4.

                  Zarzut czwarty: obowiązek wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego

                              —

                              Ze względu na warunki rynkowe, które od czasu pierwotnego zezwolenia zmieniły się zasadniczo, Komisja była zobowiązana do uwiarygodnienia swojej oceny zgodnie z prawem dotyczącym pomocy państwa w ramach formalnego postępowania wyjaśniającego za pomocą informacji rynkowych. Ponadto była ona zobowiązana do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego, ponieważ napotkała poważne trudności w ocenie pomocy przyznanej przez Królestwo Szwecji. Zdaniem skarżącej niewszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego stanowi naruszenie art. 4 ust. 4 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (1). Decyzje Komisji zatwierdzające pomoc są zatem nieważne.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa C-681/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Brescia – Włochy) – JH / KG [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 2008/104/WE – Praca tymczasowa – Artykuł 5 ust. 5 – Równość traktowania – Środki niezbędne, aby uniknąć nadużywania pracy tymczasowej – Obowiązek zapobiegania przez państwa członkowskie stosowaniu kolejnych okresów skierowania – Brak określenia ograniczeń w uregulowaniach krajowych – Wymóg wykładni zgodnej]

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/2

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Brescia – Włochy) – JH / KG
      (Sprawa C-681/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2008/104/WE - Praca tymczasowa - Artykuł 5 ust. 5 - Równość traktowania - Środki niezbędne, aby uniknąć nadużywania pracy tymczasowej - Obowiązek zapobiegania przez państwa członkowskie stosowaniu kolejnych okresów skierowania - Brak określenia ograniczeń w uregulowaniach krajowych - Wymóg wykładni zgodnej)
      (2020/C 423/02)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale ordinario di Brescia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: JH

         Strona pozwana: KG

         Sentencja

      Artykuł 5 ust. 5 zdanie pierwsze dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, w którym nie ograniczono liczby kolejnych okresów skierowania, jakie ten sam pracownik tymczasowy może ukończyć w tym samym przedsiębiorstwie użytkowniku, oraz nie uzależniono zgodności z prawem korzystania z pracy tymczasowej od wskazania powodów o charakterze technicznym lub związanych z wymogami produkcji lub organizacji lub z zastępstwem uzasadniających to korzystanie. Z drugiej strony przepis ten należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie niepodejmowaniu przez państwo członkowskie żadnego środka w celu zachowania tymczasowego charakteru pracy tymczasowej oraz uregulowaniu krajowemu, w którym nie przewidziano żadnego środka zmierzającego do uniknięcia stosowania kolejnych okresów skierowania tego samego pracownika tymczasowego do tego samego przedsiębiorstwa użytkownika w celu obejścia przepisów dyrektywy 2008/104 jako całości.

         (1)  Dz.U. C 35 z 28.1.2019.


title: Sprawa C-732/18 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 17 września 2020 r. – PAO Rosneft Oil Company, dawniej NK Rosneft OAO, RN-Shelf-Arctic OOO, AO RN-Shelf-Far East, dawniej RN-Shelf-Dalniy Vostok ZAO, RN-Exploration OOO, Tagulskoe OOO / Rada Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytaniii i Irlandii Północnej, Komisja Europejska [Odwołanie – Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Federacji Rosyjskiej destabilizujące sytuację na Ukrainie – Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Umieszczenie nazw skarżących w wykazie podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające]

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/3

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 17 września 2020 r. – PAO Rosneft Oil Company, dawniej NK Rosneft OAO, RN-Shelf-Arctic OOO, AO RN-Shelf-Far East, dawniej RN-Shelf-Dalniy Vostok ZAO, RN-Exploration OOO, Tagulskoe OOO / Rada Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytaniii i Irlandii Północnej, Komisja Europejska
      (Sprawa C-732/18 P) (1)

      (Odwołanie - Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Federacji Rosyjskiej destabilizujące sytuację na Ukrainie - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie nazw skarżących w wykazie podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające)
      (2020/C 423/03)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: PAO Rosneft Oil Company, dawniej NK Rosneft OAO, RN-Shelf-Arctic OOO, AO RN-Shelf-Far East, dawniej RN-Shelf-Dalniy Vostok ZAO, RN-Exploration OOO, Tagulskoe OOO (przedstawiciel: L. Van den Hende, advocaat)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M.-M. Joséphidès i B. Driessen, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo L. Havas, J. Norris i A. Tizzano, następnie L. Havas i J. Norris, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Rosneft Oil Company PAO, RN-Shelf-Arctic OOO, RN-Shelf-Far East AO, RN-Exploration OOO i Tagulskoe OOO pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 93 z 11.3.2019.


title: Sprawa C-778/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Association française des usagers de banques / Ministre de l'Économie et des Finances [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego – Dyrektywa 2007/64/WE – Artykuł 45 – Dyrektywa (UE) 2015/2366 – Artykuł 55 – Wypowiedzenie umowy ramowej – Dyrektywa 2014/17/UE – Umowy konsumenckie o kredyt związane z nieruchomościami mieszkalnymi – Artykuł 12 ust. 1, art. 12 ust. 2 lit. a) i art. 12 ust. 3 – Sprzedaż wiązana – Sprzedaż łączona – Dyrektywa 2014/92/UE – Rachunki płatnicze – Artykuły 9 – 14 – Przeniesienie rachunku – Zobowiązanie do otrzymywania wypłaty wynagrodzenia na rachunek płatniczy prowadzony przez kredytodawcę (umiejscowienia dochodów) przez okres wskazany w umowie kredytowej w zamian za zindywidualizowane korzyści – Czas trwania obowiązku – Utrata zindywidualizowanej korzyści w przypadku wcześniejszego zamknięcia rachunku]

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/3

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Association française des usagers de banques / Ministre de l'Économie et des Finances
      (Sprawa C-778/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego - Dyrektywa 2007/64/WE - Artykuł 45 - Dyrektywa (UE) 2015/2366 - Artykuł 55 - Wypowiedzenie umowy ramowej - Dyrektywa 2014/17/UE - Umowy konsumenckie o kredyt związane z nieruchomościami mieszkalnymi - Artykuł 12 ust. 1, art. 12 ust. 2 lit. a) i art. 12 ust. 3 - Sprzedaż wiązana - Sprzedaż łączona - Dyrektywa 2014/92/UE - Rachunki płatnicze - Artykuły 9 – 14 - Przeniesienie rachunku - Zobowiązanie do otrzymywania wypłaty wynagrodzenia na rachunek płatniczy prowadzony przez kredytodawcę (umiejscowienia dochodów) przez okres wskazany w umowie kredytowej w zamian za zindywidualizowane korzyści - Czas trwania obowiązku - Utrata zindywidualizowanej korzyści w przypadku wcześniejszego zamknięcia rachunku)
      (2020/C 423/04)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d'État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Association française des usagers de banques

         Strona przeciwna: Ministre de l'Économie et des Finances

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 12 ust. 2 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/17/UE z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie konsumenckich umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi i zmieniającej dyrektywy 2008/48/WE i 2013/36/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych, które pozwalają kredytodawcy nałożyć na kredytobiorcę przy zawieraniu umowy o kredyt związany z nieruchomością mieszkalną, w zamian za przyznanie zindywidualizowanej korzyści, obowiązek umiejscowienia całości wynagrodzenia lub podobnych dochodów na rachunku płatniczym otwartym u kredytodawcy, niezależnie od kwoty, harmonogramu i okresu spłaty kredytu. Natomiast przepis ten należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych, zgodnie z którymi okres wymaganego umiejscowienia dochodów, jeżeli nie dotyczy ono całości wynagrodzenia kredytobiorcy, może wynosić dziesięć lat lub cały okres obowiązywania umowy o kredyt, jeżeli jest on krótszy.

                  2)

                  Pojęcie „opłat” w rozumieniu art. 45 ust. 2 dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniającej dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylającej dyrektywę 97/5/WE, art. 55 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniającej dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylającej dyrektywę 2007/64/WE oraz art. 12 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/92/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie porównywalności opłat związanych z rachunkami płatniczymi, przenoszenia rachunku płatniczego oraz dostępu do podstawowego rachunku płatniczego należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono utraty zindywidualizowanej korzyści zaoferowanej kredytobiorcy przez kredytodawcę w zamian za otwarcie u niego rachunku bankowego w celu umiejscowienia dochodów przy zawieraniu umowy o kredyt, spowodowanej zamknięciem tego rachunku.

         (1)  Dz.U. C 54 z 11.2.2019.


title: Sprawa C-813/18 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 15 października 2020 r. – Deza, a.s. przeciwko Komisja Europejska, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji, Europejska Agencja Chemikaliów [Odwołanie – Środowisko naturalne – Rozporządzenie (WE) nr 1272/2008 – Klasyfikacja, oznakowanie i pakowanie niektórych substancji i mieszanin – Rozporządzenie (UE) 2017/776 – Klasyfikacja antrachinonu – Substancja o domniemanym potencjalnym działaniu rakotwórczym dla ludzi – Błędy w wykładni i zastosowaniu rozporządzenia nr 1272/2008 oraz zasady pewności prawa – Przeinaczenie okoliczności faktycznych i dowodów – Zakres kontroli]

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/5

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 15 października 2020 r. – Deza, a.s. przeciwko Komisja Europejska, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji, Europejska Agencja Chemikaliów
      (Sprawa C-813/18 P) (1)

      (Odwołanie - Środowisko naturalne - Rozporządzenie (WE) nr 1272/2008 - Klasyfikacja, oznakowanie i pakowanie niektórych substancji i mieszanin - Rozporządzenie (UE) 2017/776 - Klasyfikacja antrachinonu - Substancja o domniemanym potencjalnym działaniu rakotwórczym dla ludzi - Błędy w wykładni i zastosowaniu rozporządzenia nr 1272/2008 oraz zasady pewności prawa - Przeinaczenie okoliczności faktycznych i dowodów - Zakres kontroli)
      (2020/C 423/06)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Deza, a.s. (przedstawiciel: P. Dejl, advokát)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lindenthal, K. Mifsud-Bonnici i Z. Malůšková, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciel: S. Hartikainen, pełnomocnik), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: początkowo H. Eklinder, H. Shev, C. Meyer-Seitz, J. Lundberg i A. Falk, następnie H. Eklinder, H. Shev i C. Meyer-Seitz, pełnomocnicy), Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: A. Hautamäki i M. Heikkilä, pełnomocnicy

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Deza, a.s. zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Republika Finlandii, Królestwo Szwecji i Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 93 z 11.03.2019.


title: Sprawa C-335/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – E. sp. z o.o. sp. k. / Minister Finansów [Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 90 – Obniżenie podstawy opodatkowania VAT – Całkowite lub częściowe niewywiązanie się z płatności ceny – Warunki określone przez przepisy krajowe do celów skorzystania z prawa do obniżenia podatku – Warunek, zgodnie z którym dłużnik nie może być w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji – Warunek, zgodnie z którym wierzyciel i dłużnik muszą być podatnikami VAT]

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/7

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – E. sp. z o.o. sp. k. / Minister Finansów
      (Sprawa C-335/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 90 - Obniżenie podstawy opodatkowania VAT - Całkowite lub częściowe niewywiązanie się z płatności ceny - Warunki określone przez przepisy krajowe do celów skorzystania z prawa do obniżenia podatku - Warunek, zgodnie z którym dłużnik nie może być w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji - Warunek, zgodnie z którym wierzyciel i dłużnik muszą być podatnikami VAT)
      (2020/C 423/10)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: E. sp. z o.o. sp. k.

         Strona przeciwna: Minister Finansów

         Sentencja

      Artykuł 90 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które uzależniają obniżenie podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej (VAT) od warunku, by w dniu dostawy towaru lub świadczenia usług, a także w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej mającej na celu skorzystanie z tego obniżenia dłużnik był zarejestrowany jako podatnik VAT i nie był w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji, zaś wierzyciel był w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej nadal zarejestrowany jako podatnik VAT.

         (1)  Dz.U. C 280 z 19.8.2019.


title: Sprawa C-396/19 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 października 2020 r. – Europejski Bank Centralny / Espírito Santo Financial Group SA w stanie upadłości [Odwołanie – Decyzja 2004/258/WE – Artykuł 4 ust. 1 lit. a) – Protokół w sprawie statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (EBC) – Artykuł 10 ust. 4 – Dostęp do dokumentów EBC – Decyzja Rady Prezesów – Poufność posiedzeń i obrad organów EBC – Wyniki obrad – Częściowa odmowa dostępu – Naruszenie ochrony interesu publicznego – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/8

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 października 2020 r. – Europejski Bank Centralny / Espírito Santo Financial Group SA w stanie upadłości
      (Sprawa C-396/19 P) (1)

      (Odwołanie - Decyzja 2004/258/WE - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) - Protokół w sprawie statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (EBC) - Artykuł 10 ust. 4 - Dostęp do dokumentów EBC - Decyzja Rady Prezesów - Poufność posiedzeń i obrad organów EBC - Wyniki obrad - Częściowa odmowa dostępu - Naruszenie ochrony interesu publicznego - Obowiązek uzasadnienia)
      (2020/C 423/11)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: F. Malfrère i M. Ioannidis, pełnomocnicy, wspierani przez H.G. Kamanna, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Espírito Santo Financial Group SA w stanie upadłości (przedstawiciele: D. Duarte de Campos i S. Estima Martins, advogados)

         Sentencja

                  1)

                  Punkt 1 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 marca 2019 r. w sprawie Espírito Santo Financial Group/EBC (T-730/16, nieopublikowany, EU:T:2019:161) zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd stwierdził nieważność decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z dnia 31 sierpnia 2016 r. o częściowej odmowie dostępu do określonych dokumentów dotyczących decyzji EBC z dnia 1 sierpnia 2014 r. w sprawie Banco Espírito Santo SA, w zakresie, w jakim decyzją tą EBC odmówił mu dostępu do kwoty kredytu wskazanej w wyciągach z protokołu posiedzenia Rady Prezesów EBC z dnia 28 lipca 2014 r.

                  2)

                  Punkt 3 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 marca 2019 r. w sprawie Espírito Santo Financial Group/EBC (T-730/16, niepublikowany, EU:T:2019:161) zostaje uchylony w zakresie dotyczącym kosztów postępowania.

                  3)

                  W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

                  4)

                  Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez Espírito Santo Financial Group SA w stanie upadłości zostaje oddalona w zakresie, w jakim zażądano w niej stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z dnia 31 sierpnia 2016 r. o częściowej odmowie dostępu do określonych dokumentów dotyczących decyzji EBC z dnia 1 sierpnia 2014 r. w sprawie Banco Espírito Santo SA, w zakresie, w jakim decyzją tą EBC odmówił mu dostępu do kwoty kredytu wskazanej w wyciągach z protokołu posiedzenia Rady Prezesów EBC z dnia 28 lipca 2014 r.

                  5)

                  Espírito Santo Financial Group SA w stanie upadłości zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, połową kosztów poniesionych przez Europejski Bank Centralny zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w ramach niniejszego odwołania.

                  6)

                  Europejski Bank Centralny pokrywa połowę własnych kosztów poniesionych zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w ramach niniejszego odwołania.

         (1)  Dz.U. C 319 z 23.9.2019.


title: Sprawa C-447/19 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 października 2020 r. – Close SA, Cegelec SA / Parlament Europejski [Odwołanie – Skarga o stwierdzenie nieważności – Zamówienia publiczne na roboty budowlane – Postępowanie przetargowe – Roboty budowlane w zakresie rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu – Zakres obowiązku instytucji zamawiającej w zakresie informowania oferenta, który nie uzyskał zamówienia – Uzasadnienie]

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/9

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 października 2020 r. – Close SA, Cegelec SA / Parlament Europejski
      (Sprawa C-447/19 P) (1)

      (Odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Postępowanie przetargowe - Roboty budowlane w zakresie rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu - Zakres obowiązku instytucji zamawiającej w zakresie informowania oferenta, który nie uzyskał zamówienia - Uzasadnienie)
      (2020/C 423/12)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Close SA, Cegelec SA (przedstawiciele: M. Rikkers i J.-L. Teheux, avocats)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Paladini i B. Schäfer, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Close SA i Cegelec SA zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 312 z 16.9.2019.


title: Sprawa C-529/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Potsdam – Niemcy) – Möbel Kraft GmbH & Co. KG / ML [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 2011/83/UE – Artykuł 16 lit. c) – Prawo odstąpienia od umowy – Wyjątki – Towary wyprodukowane według specyfikacji konsumenta lub wyraźnie zindywidualizowane – Towary, których produkcję przedsiębiorca rozpoczął]

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/9

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Potsdam – Niemcy) – Möbel Kraft GmbH & Co. KG / ML
      (Sprawa C-529/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2011/83/UE - Artykuł 16 lit. c) - Prawo odstąpienia od umowy - Wyjątki - Towary wyprodukowane według specyfikacji konsumenta lub wyraźnie zindywidualizowane - Towary, których produkcję przedsiębiorca rozpoczął)
      (2020/C 423/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Potsdam

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Möbel Kraft GmbH & Co. KG

         Strona pozwana: ML

         Sentencja

      Artykuł 16 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, należy interpretować w ten sposób, że na przewidziany w tym przepisie wyjątek od prawa odstąpienia od umowy można powołać się przeciwko konsumentowi, który poza lokalem przedsiębiorstwa zawarł umowę dotyczącą sprzedaży towaru, który powinien być wyprodukowany według specyfikacji konsumenta, niezależnie od tego, czy przedsiębiorca rozpoczął produkcję tego towaru.

         (1)  Dz.U. C 348 z 14.11.2019.


title: Sprawa C-543/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Jebsen & Jessen (GmbH & Co.) KG / Hauptzollamt Hamburg [Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 – Artykuł 78 – Artykuł 236 ust. 1 – Procedura przywozu – Kontrola zgłoszenia celnego – Polityka handlowa – Antydumping – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/82 – Ostateczne cło antydumpingowe – Zobowiązania cenowe – Zwolnienie – Artykuł 2 ust. 1 – Warunek przedstawienia faktury w ramach zobowiązania – Brak wskazania elementu wymienionego w załączniku do rozporządzenia wykonawczego 2015/82]

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/10

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Jebsen & Jessen (GmbH & Co.) KG / Hauptzollamt Hamburg
      (Sprawa C-543/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Artykuł 78 - Artykuł 236 ust. 1 - Procedura przywozu - Kontrola zgłoszenia celnego - Polityka handlowa - Antydumping - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/82 - Ostateczne cło antydumpingowe - Zobowiązania cenowe - Zwolnienie - Artykuł 2 ust. 1 - Warunek przedstawienia faktury w ramach zobowiązania - Brak wskazania elementu wymienionego w załączniku do rozporządzenia wykonawczego 2015/82)
      (2020/C 423/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Jebsen & Jessen (GmbH & Co.) KG

         Strona przeciwna: Hauptzollamt Hamburg

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/82 z dnia 21 stycznia 2015 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu cytrynowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 oraz częściowych przeglądów okresowych na podstawie art. 11 ust. 3 tego drugiego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że przywóz towarów nie może zostać zwolniony z cła antydumpingowego ustanowionego w art. 1 tego rozporządzenia wykonawczego, jeżeli faktura niezbędna do uzyskania takiego zwolnienia wskazuje w oświadczeniu, o którym mowa w pkt 9 wyliczenia zawartego w załączniku do tego rozporządzenia wykonawczego, nie decyzję wykonawczą Komisji (UE) 2015/87 z dnia 21 stycznia 2015 r. przyjmującą zobowiązania zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu kwasu cytrynowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, lecz decyzję Komisji 2008/899/WE z dnia 2 grudnia 2008 r. przyjmującą zobowiązania zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym w odniesieniu do przywozu kwasu cytrynowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.

                  2)

                  Faktura w ramach zobowiązania, zawierająca wszystkie elementy wymienione w załączniku do rozporządzenia wykonawczego 2015/82, nie może zostać przedstawiona w celu uzyskania zwolnienia przewidzianego w art. 2 ust. 1 tego rozporządzenia wykonawczego w ramach procedury ustanowionej w art. 236 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r., zainicjowanej w celu otrzymania zwrotu ceł antydumpingowych.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.


title: Sprawa C-556/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Société Eco TLC / Ministre d’État, ministre de la Transition écologique et solidaire, Ministre de l’Économie et des Finances [Odesłanie prejudycjalne – Pomoc państwa – Artykuł 107 ust. 1 TFUE – Pojęcie „zasobów państwowych” – Rozszerzona odpowiedzialność producentów – Organizacja ekologiczna upoważniona przez organy publiczne do pobierania wkładów finansowych od podmiotów wprowadzających do obrotu określone produkty w celu zapewnienia w ich imieniu realizacji spoczywającego na nich ustawowego obowiązku przetwarzania odpadów pochodzących z tych produktów – Wsparcie finansowe wypłacane przez organizację ekologiczną na rzecz sortowni, z którymi zawarte zostały umowy]

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/11

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Société Eco TLC / Ministre d’État, ministre de la Transition écologique et solidaire, Ministre de l’Économie et des Finances
      (Sprawa C-556/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - Pojęcie „zasobów państwowych” - Rozszerzona odpowiedzialność producentów - Organizacja ekologiczna upoważniona przez organy publiczne do pobierania wkładów finansowych od podmiotów wprowadzających do obrotu określone produkty w celu zapewnienia w ich imieniu realizacji spoczywającego na nich ustawowego obowiązku przetwarzania odpadów pochodzących z tych produktów - Wsparcie finansowe wypłacane przez organizację ekologiczną na rzecz sortowni, z którymi zawarte zostały umowy)
      (2020/C 423/16)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Société Eco TLC

         Strona pozwana: Ministre d’État, ministre de la Transition écologique et solidaire, Ministre de l’Économie et des Finances

         przy udziale: Fédération des entreprises du recyclage

         Sentencja

      Artykuł 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że dyspozycja normy, zgodnie z którą organizacja ekologiczna będąca podmiotem prawa prywatnego o celu niezarobkowym, upoważniona przez organy publiczne, otrzymuje od podmiotów wprowadzających do obrotu pewną kategorię produktów, na podstawie zawartej z nimi w tym celu umowy, wkłady finansowe w zamian za świadczenie usługi polegającej na zapewnianiu w imieniu tych podmiotów przetwarzania odpadów pochodzących z tych produktów oraz przekazuje podmiotom odpowiedzialnym za sortowanie tych odpadów i ich odzysk subwencje, których wysokość jest ustalona w upoważnieniu w świetle celów środowiskowych i społecznych, nie stanowi interwencji państwa lub przy użyciu zasobów państwowych w rozumieniu tego postanowienia, pod warunkiem że wsparcie to nie pozostaje stale pod kontrolą publiczną, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.


title: Sprawa C-623/19 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 września 2020 r. – Alfamicro – Sistemas de computadores, Sociedade Unipessoal, Lda / Komisja Europejska [Odwołanie – Skarga o stwierdzenie nieważności – Decyzja o odzyskaniu długu – Tytuł egzekucyjny – Powaga rzeczy osądzonej – Wydanie decyzji stanowiącej tytuł egzekucyjny w rozumieniu art. 299 TFUE w celu odzyskania subwencji przyznanych w drodze umowy – Umowa subwencyjna zawarta w ramach programu ramowego w zakresie badań, rozwoju i konkurencyjności (CIP) (2007-2013)]

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/12

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 września 2020 r. – Alfamicro – Sistemas de computadores, Sociedade Unipessoal, Lda / Komisja Europejska
      (Sprawa C-623/19 P) (1)

      (Odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja o odzyskaniu długu - Tytuł egzekucyjny - Powaga rzeczy osądzonej - Wydanie decyzji stanowiącej tytuł egzekucyjny w rozumieniu art. 299 TFUE w celu odzyskania subwencji przyznanych w drodze umowy - Umowa subwencyjna zawarta w ramach programu ramowego w zakresie badań, rozwoju i konkurencyjności (CIP) (2007-2013))
      (2020/C 423/17)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Alfamicro – Sistemas de computadores, Sociedade Unipessoal, Lda (przedstawiciele: G. Gentil Anastácio, D. Pirra Xarepe i M. Stock da Cunha, advogados)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Rechena i J. strada de Solà, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Alfamicro – Sistemas de computadores, Sociedade Unipessoal, Lda zostaje obciążona kosztami.

         (1)  Dz.U. C 348 z 14.10.2019.


title: Sprawa C-629/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark – Austria) – Sappi Austria Produktions-GmbH & Co KG, Wasserverband „Region Gratkorn – Gratwein” / Landeshauptmann von Steiermark [Odesłanie prejudycjalne – Środowisko – Odpady – Dyrektywa 2008/98/WE – Artykuł 2 ust. 2 lit. a), art. 3 pkt 1 i art. 6 ust. 1 – Ścieki – Osady ściekowe – Zakres stosowania – Pojęcie „odpadów” – Utrata statusu odpadu – Proces odzysku lub recyklingu]

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/12

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark – Austria) – Sappi Austria Produktions-GmbH & Co KG, Wasserverband „Region Gratkorn – Gratwein” / Landeshauptmann von Steiermark
      (Sprawa C-629/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko - Odpady - Dyrektywa 2008/98/WE - Artykuł 2 ust. 2 lit. a), art. 3 pkt 1 i art. 6 ust. 1 - Ścieki - Osady ściekowe - Zakres stosowania - Pojęcie „odpadów” - Utrata statusu odpadu - Proces odzysku lub recyklingu)
      (2020/C 423/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Steiermark

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Sappi Austria Produktions-GmbH & Co KG, Wasserverband „Region Gratkorn-Gratwein”

         Strona pozwana: Landeshauptmann von Steiermark

         Sentencja

      Artykuł 2 ust. 2 lit. a), art. 3 pkt 1 i art. 6 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że osady ściekowe wytwarzane podczas wspólnego oczyszczania, w oczyszczalni ścieków, ścieków przemysłowych i bytowych lub komunalnych, które są spalane w spalarni odpadów resztkowych do celów odzysku energii z produkcji pary wodnej, należy uznać za niestanowiące odpadów, jeżeli przed ich spaleniem są już spełnione warunki ustanowione w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2008/98. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy tak jest w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym.

         (1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.


title: Sprawa C-720/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Düsseldorf – Niemcy) – GR / Stadt Duisburg [Odesłanie prejudycjalne – Układ stowarzyszeniowy EWG – Turcja – Decyzja nr 1/80 – Artykuł 7 akapit pierwszy – Prawo pobytu członków rodziny tureckiego pracownika należącego do legalnego rynku pracy państwa członkowskiego – Nadanie obywatelstwa danemu członkowi rodziny w przyjmującym państwie członkowskim – Zachowanie prawa pobytu – Prawa nabyte]

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/13

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Düsseldorf – Niemcy) – GR / Stadt Duisburg
      (Sprawa C-720/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Układ stowarzyszeniowy EWG – Turcja - Decyzja nr 1/80 - Artykuł 7 akapit pierwszy - Prawo pobytu członków rodziny tureckiego pracownika należącego do legalnego rynku pracy państwa członkowskiego - Nadanie obywatelstwa danemu członkowi rodziny w przyjmującym państwie członkowskim - Zachowanie prawa pobytu - Prawa nabyte)
      (2020/C 423/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: GR

         Strona pozwana: Stadt Duisburg

         Sentencja

      Artykuł 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia z dnia 19 października 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją należy interpretować w ten sposób, że członek rodziny pracownika tureckiego, który nabył prawa przewidziane w tym przepisie nie traci korzyści z tych praw, gdy nabywa obywatelstwo przyjmującego państwa członkowskiego, tracąc jednocześnie swoje poprzednie obywatelstwo.

         (1)  Dz.U. C 19 z 20.1.2020.


title: Sprawa C-654/19: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 1 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg – Austria) – FP Passenger Service GmbH / Austrian Airlines AG [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Odszkodowanie dla pasażerów lotniczych w przypadku dużego opóźnienia lotu – Prawo do odszkodowania w przypadku opóźnienia – Rozmiar opóźnienia – Czas otwarcia drzwi samolotu w miejscu docelowym – Rzeczywisty czas przylotu – Planowy czas przylotu – Pytanie, w którego przedmiocie Trybunał już orzekał, lub odpowiedź na pytanie możliwa do wywiedzenia w sposób jednoznaczny z orzecznictwa]

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/14

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 1 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg – Austria) – FP Passenger Service GmbH / Austrian Airlines AG
      (Sprawa C-654/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Odszkodowanie dla pasażerów lotniczych w przypadku dużego opóźnienia lotu - Prawo do odszkodowania w przypadku opóźnienia - Rozmiar opóźnienia - Czas otwarcia drzwi samolotu w miejscu docelowym - Rzeczywisty czas przylotu - Planowy czas przylotu - Pytanie, w którego przedmiocie Trybunał już orzekał, lub odpowiedź na pytanie możliwa do wywiedzenia w sposób jednoznaczny z orzecznictwa)
      (2020/C 423/21)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Korneuburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FP Passenger Service GmbH

         Strona pozwana: Austrian Airlines AG

         Sentencja

      Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, należy interpretować w świetle wyroku z dnia 4 września 2014 r., Germanwings (C-452/13, EU:C:2014:2141), w ten sposób, że dla celów określenia rozmiarów opóźnienia, którego doświadczyli pasażerowie w chwili przylotu, należy obliczyć czas, jaki upłynął między planowym czasem przylotu a rzeczywistym czasem przylotu, a więc chwilą, w której co najmniej jedne z drzwi samolotu otwierają się, przy założeniu, że w owym momencie pasażerowie mają prawo opuścić maszynę.

         (1)  Dz.U. C 406 z 2.12.2019.


title: Sprawa C-334/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Veszprémi Törvényszék (Węgry) w dniu 23 lipca 2020 r. – Amper Metal Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Veszprémi Törvényszék (Węgry) w dniu 23 lipca 2020 r. – Amper Metal Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-334/20)
      (2020/C 423/22)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Veszprémi Törvényszék.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Amper Metal Kft.

         Druga strona postępowania: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy należy lub można interpretować art. 168 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) (zwanej dalej „dyrektywą VAT”) w ten sposób, że zgodnie ze wspomnianym przepisem z uwagi na znajdujące się w nim wyrażenia „wykorzystywane są” nie można odmówić odliczenia VAT z tytułu transakcji objętej zakresem zastosowania dyrektywy VAT z tego względu, że w ocenie organu administracji podatkowej usługa świadczona przez wystawcę faktury w ramach transakcji dokonanej pomiędzy niezależnymi stronami nie jest „korzystna” dla opodatkowanej działalności odbiorcy faktury, ponieważ:

                              —

                              wartość usługi (usługi reklamowej) świadczonej przez stronę wystawiającą fakturę jest nieproporcjonalna do korzyści (wartość obrotu/wzrost wartości obrotu) przysporzonej tą usługą jej odbiorcy, lub

                              —

                              wspomniana usługa (usługa reklamowa) nie przysporzyła żadnej wartości obrotu jej usługobiorcy?

                  2)

                  Czy art. 168 lit. a) dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że zgodnie ze wspomnianym przepisem można odmówić odliczenia VAT z tytułu transakcji objętej zakresem stosowania dyrektywy VAT z tego względu, że w ocenie organu administracji podatkowej usługa wyświadczona przez wystawcę faktury w ramach transakcji dokonanej przez niezależne strony ma nieproporcjonalną wartość, ponieważ usługa (usługa reklamowa) jest droga i jej cena jest nadmierna w stosunku do innej lub innych porównywalnych usług?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.