title: Sprawa T-520/20: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2020 r. –Bonicelli / Wspólne Przedsięwzięcie Fusion for Energy

text:
               5.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/24

      Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2020 r. –Bonicelli / Wspólne Przedsięwzięcie Fusion for Energy
      (Sprawa T-520/20)
      (2020/C 329/44)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Tullio Bonicelli (Badalona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat N. Lhoëst)

         Strona pozwana: Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Programu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Fusion for Energy z dnia 24 października 2019 r., ogłoszonej tego samego dnia, zawierającej listę członków personelu awansowanych w postepowaniu w sprawie awansu 2019, w zakresie w jakim nie zawierała ona nazwiska T. Bonicellego;

                  —

                  w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji Fusion for Energy z dnia 8 maja 2020 r. oddalającej zażalenie T. Bonicellego z dnia 22 stycznia 2020 r. na listę członków personelu awansowanych w postepowaniu w sprawie awansu 2019;

                  —

                  obciążenie Fusion for Energy kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący nadużycia władzy oraz naruszenia zasady dobrej administracji. Skarżący podnosi w tym zakresie, że pozwana notorycznie odmawia awansowania urzędników do grupy zaszeregowania AD 14 i uważa, że ta odmowa znacznie wykracza poza uznanie przysługujące organowi powołującemu w postępowaniu w sprawie awansu.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 45 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) i oczywistego błędu w ocenie. Skarżący podnosi, że pozwana nie wykazała przeprowadzenia oceny jego osiągnięć i ich porównania z innymi urzędnikami w grupie zaszeregowania AD 13.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący dyskryminacji skarżącego, który jako kierownik wydziału nie podlega korzystnym przepisom art. 30 ust. 8 i 9 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, a w dodatku cierpi z powodu odmowy awansowania przez pozwaną jakichkolwiek urzędników do grupy zaszeregowania AD 14. W ten sposób niektórzy urzędnicy mający równą grupę zaszeregowania ze skarżącym, lecz niebędący kierownikami wydziału, mogą otrzymywać wyższe wynagrodzenie.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady ekspektatywy rozwoju kariery zawodowej. Skarżący wskazuje w tym względzie na swe znakomite sprawozdania z oceny, osiągnięcia utrzymujące się stale na wysokim poziomie, obowiązki wiążące się z dużą odpowiedzialnością, posługiwanie się przez niego w pracy wieloma językami, staż w grupie zaszeregowania oraz propozycję przełożonego, by przyznano mu awans w postępowaniu w sprawie awansu 2019, a także podobną rekomendację wspólnego komitetu ds. awansów.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący braku uzasadnienia. Skarżący uważa w szczególności, że uzasadnienie oddalenia jego zażalenia przez organ powołujący nie zawiera konkretnych informacji dotyczących jego przypadku, co jest równoznaczne z całkowitym brakiem uzasadnienia.


title: Sprawa T-527/20: Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2020 r. – Aldi / EUIPO (CUCINA)

text:
               5.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/25

      Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2020 r. – Aldi / EUIPO (CUCINA)
      (Sprawa T-527/20)
      (2020/C 329/45)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, C. Fürsen i M. Minkner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy CUCINA – zgłoszenie nr 18 135 080

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 czerwca 2020 r. w sprawie R 463/2020-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-530/20: Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2020 r. – Interfloat i GMB / Komisja

text:
               5.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/26

      Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2020 r. – Interfloat i GMB / Komisja
      (Sprawa T-530/20)
      (2020/C 329/46)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Interfloat Corp. (Ruggell, Liechtenstein) i GMB Glasmanufaktur Brandenburg GmbH (Tschernitz, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Karpenstein i R. Sangi)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2020) 3287 final z dnia 26 maja 2020 r. dotyczącej działań SA.39990 (2016/C) (ex 2016/NN) (ex 2014/FC) (ex 2014/CP) wdrożonych przez Belgię na rzecz Ducatt NV i

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.
      Komisja nie powinna była umarzać formalnego postępowania wyjaśniającego wszczętego w wyniku skargi wniesionej przez skarżących. Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 (1) („rozporządzenie w sprawie pomocy państwa”) przewiduje specjalną i wyczerpująco uregulowaną procedurę formalnego postępowania wyjaśniającego dla zakończenia formalnego postępowania wyjaśniającego. Wymaga ona w szczególności, aby formalne postępowanie wyjaśniające zostało zakończone jedną z czterech form decyzji wymienionych wyczerpująco w art. 9. Umorzenie formalnego postępowania wyjaśniającego przewidziane jest tylko wtedy, gdy zainteresowane państwo członkowskie wycofa swoje zgłoszenie (art. 10). Zaskarżoną decyzją Komisja naruszyła brzmienie, systematykę i cel art. 108 ust. 2 TFUE oraz rozporządzenia w sprawie pomocy państwa a tym samym prawa procesowe skarżących w formalnym postępowaniu wyjaśniającym. Faktycznie brak jest wystarczającego uzasadnienia dla umorzenia postępowania.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa C-50/20 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 21 listopada 2019 r. w sprawie T-727/18, ZW / EBI, wniesione w dniu 29 stycznia 2020 r. przez ZW

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/2

      Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 21 listopada 2019 r. w sprawie T-727/18, ZW / EBI, wniesione w dniu 29 stycznia 2020 r. przez ZW
      (Sprawa C-50/20 P)
      (2020/C 348/02)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: ZW (przedstawiciel: T. Petsas, dikigoros)

         Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI)
      Postanowieniem z dnia 3 września 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) stwierdził, że odwołanie zostaje w części odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne, a w części oddalone jako oczywiście bezzasadne i obciążył wnoszącego odwołanie jego własnymi kosztami.


title: Sprawa C-249/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 2 kwietnia 2020 r. w sprawie T-571/17, UG / Komisja, wniesione w dniu 9 czerwca 2020 r. przez Komisję Europejską

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/3

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 2 kwietnia 2020 r. w sprawie T-571/17, UG / Komisja, wniesione w dniu 9 czerwca 2020 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-249/20 P)
      (2020/C 348/04)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin, L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: UG

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (ósma izba) z dnia 2 kwietnia 2020 r., wydanego w sprawie T-571/17, UG / Komisja;

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  —

                  rozstrzygnięcie o kosztach poniesionych w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Zarzut pierwszy: przeinaczenie okoliczności faktycznych (pkt 64–71 zaskarżonego wyroku)
                  Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, przeinaczenie podlega kontroli Trybunału, jeżeli ocena istniejących dowodów wydaje się oczywiście błędna. Takie przeinaczenie musi w sposób oczywisty wynikać z dokumentów znajdujących się w aktach.
                  W pierwszej części zarzutu Komisja podnosi, że konkluzji Sądu, zgodnie z którą organ upoważniony do zawieranie umów (OUZU) wyznaczył UG zbyt krótki termin na zaradzenie nienależytemu wykonywaniu obowiązków zawodowych, zaprzeczają dowody zawarte w aktach sprawy. OUZU nie wymagał od UG spełnienia wszystkich celów określonych w sprawozdaniu z oceny za 2015 r. oraz przywrócenia w ciągu trzech miesięcy relacji opartych na zaufaniu ze swoimi współpracownikami.
                  Zgodnie z drugą częścią zarzutu, Sąd niesłusznie skoncentrował swoje badanie na kwestii nieusprawiedliwionych nieobecności i nie uwzględnił powtarzającego się charakteru kilku aspektów nienależytego wykonywania obowiązków zawodowych, stwierdzonych w decyzji z dnia 17 października 2016 r. i w piśmie z dnia 8 września 2016 r.

                  2.

                  Zarzut drugi: naruszenie prawa (pkt 72–77 zaskarżonego wyroku)
                  Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji z uwagi na błąd dotyczący okoliczności faktycznych, nie wykazując jednak, że błąd ten był „oczywisty”. Tymczasem OUZU dysponuje szerokim zakresem uznania w odniesieniu do rozwiązania stosunku pracy, a kontrola Sądu ogranicza się do sprawdzenia, czy nie wystąpił oczywisty błąd w ocenie lub nadużycie władzy. Sąd stwierdził w zaskarżonej decyzji błąd, który dotyczył tylko jednego z aspektów nienależytego wykonywania obowiązków zawodowych, na które OUZU zwrócił uwagę UG. Omawiany błąd nie był „oczywisty” i w związku z tym nie mógł doprowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa C-276/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Erfurt (Niemcy) w dniu 24 czerwca 2020 r. – A.G.E. / B AG

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Erfurt (Niemcy) w dniu 24 czerwca 2020 r. – A.G.E. / B AG
      (Sprawa C-276/20)
      (2020/C 348/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Erfurt

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: A.G.E.

         Strona pozwana: B AG

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy prawo Unii, a w szczególności zasada skuteczności i europejskie prawa podstawowe, nakazuje, aby w przypadku naruszenia przez producenta pojazdu lub silnika europejskiego prawa dotyczącego rejestracji pojazdów i europejskich norm emisji spalin faktyczne używanie pojazdu nie było zaliczane na poczet szkody poniesionej przez kupującego? Czy taki zakaz odliczania ma zastosowanie w każdym razie w przypadku, gdy producent wyrządza klientowi szkodę niezgodnie z zasadami współżycia społecznego i umyślnie?

                  2.

                  Czy sąd odsyłający jest niezawisłym i bezstronnym sądem w rozumieniu art. 267 TFUE w związku z art. 19 ust. 1 zdanie trzecie TUE i art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?


title: Sprawa C-296/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 3 lipca 2020 r. – Commerzbank AG / E.O.

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 3 lipca 2020 r. – Commerzbank AG / E.O.
      (Sprawa C-296/20)
      (2020/C 348/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Commerzbank AG

         Strona pozwana: E.O.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 15 ust. 1 lit. c) konwencji z Lugano II (1) należy interpretować w ten sposób, że „prowadzenie” działalności zawodowej lub gospodarczej w państwie związanym konwencją, na którego terytorium konsument ma miejsce zamieszkania, zakłada, że kontrahent konsumenta prowadzi działalność transgraniczną już w momencie podjęcia czynności celem zawarcia umowy i samego jej zawarcia, czy też postanowienie to należy stosować w celu ustalenia sądu właściwego do rozpoznania powództwa również wtedy, gdy strony mają w momencie zawarcia umowy miejsce zamieszkania w rozumieniu art. 59 i 60 konwencji z Lugano II w tym samym państwie związanym konwencją, a element transgraniczny w stosunku prawnym występuje dopiero później poprzez to, że konsument przeniósł się następnie do innego państwa związanego konwencją?

                  2)

                  Jeżeli działalność transgraniczna nie jest konieczna w momencie zawarcia umowy:
                  Czy art. 15 ust. 1 lit. c) konwencji z Lugano II w związku z art. 16 ust. 2 tej konwencji wyklucza zasadniczo określenie sądu właściwego na podstawie art. 5 pkt 1 konwencji z Lugano II, jeżeli konsument przeniósł się do innego państwa związanego konwencją w okresie między zawarciem umowy a wniesieniem powództwa, czy też jest dodatkowo wymagane, aby kontrahent konsumenta prowadził swoją działalność zawodową lub gospodarczą również w nowym państwie zamieszkania lub kierował ją do tego państwa, a umowa wchodziła w zakres tej działalności?

         (1)  Konwencja o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2007, L 339, s. 3).


title: Sprawa C-317/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Mainz (Niemcy) w dniu 16 lipca 2020 r. – KX / PY GmbH

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Mainz (Niemcy) w dniu 16 lipca 2020 r. – KX / PY GmbH
      (Sprawa C-317/20)
      (2020/C 348/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Mainz

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: KX

         Strona pozwana: PY GmbH

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 18 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że reguluje on nie tylko jurysdykcję międzynarodową, lecz zawiera również normę dotyczącą właściwości miejscowej sądów krajowych w sprawach z zakresu umów o podróż, która to norma wiąże sąd, przed którym wytoczono powództwo, jeżeli zarówno konsument jako podróżny, jak i jego kontrahent będący organizatorem podróży mają miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym samym państwie członkowskim, a miejsce przeznaczenia podróży nie znajduje się w owym państwie członkowskim, lecz za granicą („fałszywe sytuacje wewnętrzne”), w związku z czym konsument, niezależnie od krajowych przepisów dotyczących właściwości, może dochodzić od organizatora podróży praw wynikających z umowy przed sądem swojego miejsca zamieszkania?

         (1)  Dz.U. 2012, L 351, s. 1.


title: Sprawa C-318/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 13 lipca 2020 r. –Colt Technology Services SpA, Wind Tre SpA, Telecom Italia SpA, Vodafone Italia SpA / Ministero della Giustizia, Ministero dello sviluppo economico, Ministero dell'Economia e delle Finanze, Procura generale della Repubblica presso la Corte d’appello di Reggio Calabria, Procura della Repubblica presso il Tribunale di Cagliari, Procura della Repubblica presso il Tribunale di Roma, Procura della Repubblica presso il Tribunale di Locri

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 13 lipca 2020 r. –Colt Technology Services SpA, Wind Tre SpA, Telecom Italia SpA, Vodafone Italia SpA / Ministero della Giustizia, Ministero dello sviluppo economico, Ministero dell'Economia e delle Finanze, Procura generale della Repubblica presso la Corte d’appello di Reggio Calabria, Procura della Repubblica presso il Tribunale di Cagliari, Procura della Repubblica presso il Tribunale di Roma, Procura della Repubblica presso il Tribunale di Locri
      (Sprawa C-318/20)
      (2020/C 348/08)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Colt Technology Services SpA, Wind Tre SpA, Telecom Italia SpA, Ministero della Giustizia, Ministero dello sviluppo economico, Ministero dell'Economia e delle Finanze, Vodafone Italia SpA

         Strona pozwana: Ministero della Giustizia, Ministero dello sviluppo economico, Ministero dell'economia e delle finanze, Wind Tre SpA, Procura Generale della Repubblica presso la Corte d’appello di Reggio Calabria, Procura della Repubblica presso il Tribunale di Cagliari, Procura della Repubblica presso il Tribunale di Roma, Procura della Repubblica presso il Tribunale di Locri

         Pytanie prejudycjalne

      Czy zasady ogólne, o których mowa w art. 18, 26 oraz 102 i nast. TFUE, sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, które przy określaniu metod kalkulacji stawki za wykonywanie przez operatorów telekomunikacyjnych czynności przechwytywania zleconych przez organy wymiaru sprawiedliwości nie wymaga przestrzegania zasady pełnego zwrotu kosztów?


title: Sprawa C-322/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 maja 2020 r. w sprawie T-284/19, Wonder Line / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej – De Longhi Benelux (KENWELL), wniesione w dniu 14 lipca 2020 r. przez Wonder Line, SL

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/6

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 maja 2020 r. w sprawie T-284/19, Wonder Line / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej – De Longhi Benelux (KENWELL), wniesione w dniu 14 lipca 2020 r. przez Wonder Line, SL
      (Sprawa C-322/20 P)
      (2020/C 348/09)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Wonder Line, SL (przedstawiciel: E. Manresa Medina, abogado)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem wiceprezes z dnia 26 sierpnia 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości odrzucił odwołanie jako niedopuszczalne i obciążył wnoszącą odwołanie jej własnymi kosztami.


title: Sprawa C-368/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 5 sierpnia 2020 r. – NW / Landespolizeidirektion Steiermark

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 5 sierpnia 2020 r. – NW / Landespolizeidirektion Steiermark
      (Sprawa C-368/20)
      (2020/C 348/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Steiermark

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: NW

         Druga strona postępowania: Landespolizeidirektion Steiermark

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy prawo Unii stoi na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, na mocy których w wyniku wydawania kolejnych rozporządzeń krajowych dochodzi do kumulacji okresów przedłużenia skutkującej przywróceniem kontroli granicznej z przekroczeniem ograniczeń czasowych do dwóch lat, o których mowa w art. 25 i 29 rozporządzenia (UE) 2016/399 (1), i bez odpowiedniej decyzji wykonawczej Rady wydanej na podstawie art. 29 tego rozporządzenia?

                  2)

                  W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:
                  Czy prawo obywateli Unii do swobodnego przemieszczania się ustanowione w art. 21 ust. 1 TFUE i art. 45 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2) należy interpretować – w szczególności w świetle zasady braku odprawy granicznej osób na granicach wewnętrznych przewidzianej w art. 22 rozporządzenia 2016/399 – w ten sposób, że obejmuje ono prawo do tego, by na granicach wewnętrznych nie być poddawanym odprawie granicznej osób, z zastrzeżeniem warunków i odstępstw określonych w traktatach oraz w szczególności we wspomnianym rozporządzeniu?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. 2016, L 77, s. 1).

         (2)  Dz.U. 2012, C 326, s. 391.


title: Sprawa C-369/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 5 sierpnia 2020 r. – NW / Bezirkshauptmannschaft Leibnitz

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 5 sierpnia 2020 r. – NW / Bezirkshauptmannschaft Leibnitz
      (Sprawa C-369/20)
      (2020/C 348/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Steiermark

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: NW

         Druga strona postępowania: Bezirkshauptmannschaft Leibnitz

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy prawo Unii stoi na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, na mocy których w wyniku wydawania kolejnych rozporządzeń krajowych dochodzi do kumulacji okresów przedłużenia skutkującej przywróceniem kontroli granicznej z przekroczeniem ograniczeń czasowych do dwóch lat, o których mowa w art. 25 i 29 rozporządzenia (UE) 2016/399 (1), i bez odpowiedniej decyzji wykonawczej Rady wydanej na podstawie art. 29 tego rozporządzenia?

                  2)

                  Czy prawo obywateli Unii do swobodnego przemieszczania się ustanowione w art. 21 ust. 1 TFUE i art. 45 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2) należy interpretować – w szczególności w świetle zasady braku odprawy granicznej osób na granicach wewnętrznych przewidzianej w art. 22 rozporządzenia 2016/399 – w ten sposób, że obejmuje ono prawo do tego, by na granicach wewnętrznych nie być poddawanym odprawie granicznej osób, z zastrzeżeniem warunków i odstępstw określonych w traktatach oraz w szczególności we wspomnianym rozporządzeniu?

                  3)

                  W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej:
                  Czy art. 21 ust. 1 TFUE i art. 45 ust. 1 karty praw podstawowych w świetle praktycznej skuteczności prawa do swobodnego przemieszczania się należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu uregulowania krajowego, które przewiduje obowiązek okazania paszportu lub dowodu osobistego przy przekraczaniu granicy wewnętrznej pod groźbą kary administracyjnej, również jeżeli dana kontrola na granicy wewnętrznej jest niezgodna z przepisami prawa Unii?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. 2016, L 77, s. 1).

         (2)  Dz.U. 2012, C 326, s. 391.


title: Sprawa C-371/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 7 sierpnia 2020 r. – Peek & Cloppenburg KG, reprezentowana przez Peek & Cloppenburg Düsseldorf Komplementär B.V. / Peek & Cloppenburg KG, reprezentowana przez Van Graaf Management GmbH

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 7 sierpnia 2020 r. – Peek & Cloppenburg KG, reprezentowana przez Peek & Cloppenburg Düsseldorf Komplementär B.V. / Peek & Cloppenburg KG, reprezentowana przez Van Graaf Management GmbH
      (Sprawa C-371/20)
      (2020/C 348/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: Peek & Cloppenburg KG, reprezentowana przez osobiście odpowiadającą wspólniczkę Peek & Cloppenburg Düsseldorf Komplementär B.V.

         Druga strona postępowania rewizyjnego: Peek & Cloppenburg KG, reprezentowana przez osobiście odpowiadającą wspólniczkę Van Graaf Management GmbH..

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy „zapłata” za promocję produktu w rozumieniu pkt 11 zdanie 1 załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE (1) ma miejsce tylko wtedy, gdy świadczenie wzajemne za wykorzystywanie treści redakcyjnych w mediach w celu promocji produktu jest spełniane poprzez zapłatę w pieniądzu, czy też pojęcie „zapłaty” obejmuje każdy rodzaj świadczenia wzajemnego, niezależnie od tego, czy stanowi ono pieniądze, towary lub usługi, lub inne wartości majątkowe?

                  2)

                  Czy pkt 11 zdanie 1 załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE wymaga, aby podmiot prowadzący działalność gospodarczą przyznawał przedsiębiorcy z sektora mediów korzyść o wartości pieniężnej jako świadczenie wzajemne za wykorzystywanie treści redakcyjnej, a jeśli tak, to czy należy przyjąć, że takie świadczenie wzajemne ma miejsce również wtedy, gdy przedsiębiorca z sektora mediów przedstawia relację prasową dotyczącą akcji reklamowej zorganizowanej wspólnie z podmiotem gospodarczym, gdy podmiot ten udostępnił przedsiębiorcy z sektora mediów prawa do materiału zdjęciowego dla celów relacji, obaj przedsiębiorcy uczestniczyli w kosztach i wydatkach związanych z akcją reklamową i akcja reklamowa ma na celu promocję sprzedaży produktów obu przedsiębiorców?

         (1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych) (Dz.U. 2005, L 149, s. 22).


title: Sprawa C-375/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Coimbra (Portugalia) w dniu 10 sierpnia 2020 r. – Liberty Seguros, SA/DR

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Coimbra (Portugalia) w dniu 10 sierpnia 2020 r. – Liberty Seguros, SA/DR
      (Sprawa C-375/20)
      (2020/C 348/14)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal da Relação de Coimbra

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Liberty Seguros, SA

         Strona przeciwna: DR

         Interwenienci: Fundo de Garantia Automóvel, VS, FN, JT, Seguradoras Unidas, SA

         Pytanie prejudycjalne

      Czy prawo Unii, w szczególności dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE (1) stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które zezwalają na powołanie się wobec poszkodowanych osób trzecich i Fundo de Garantia Automóvel [funduszu gwarancyjnego ubezpieczeń samochodowych], na nieważność umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, jeżeli nieważność ta wynika z okoliczności, że ubezpieczający przeznaczył pojazd objęty ubezpieczeniem na odpłatny, nielegalny i niezgodny z prawem przewóz osób i towarów oraz zataił ten cel przed zakładem ubezpieczeń? Czy odpowiedź byłaby taka sama, nawet gdyby pasażerowie wiedzieli o nielegalnym i niezgodnym z prawem charakterze przewozu?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. 2009, L 263, s. 11).


title: Sprawa C-377/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 29 lipca 2020 r. – Servizio Elettrico Nazionale SpA i in. / Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato i in.

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 29 lipca 2020 r. – Servizio Elettrico Nazionale SpA i in. / Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato i in.
      (Sprawa C-377/20)
      (2020/C 348/15)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Servizio Elettrico Nazionale SpA i in.

         Druga strona postępowania: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato i in.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zachowania konkretyzujące nadużywanie pozycji dominującej mogą same w sobie być całkowicie zgodne z prawem i zostać zakwalifikowane jako „nadużycie” wyłącznie ze względu na (potencjalnie) ograniczający skutek generowany na rynku referencyjnym; lub czy muszą one również charakteryzować się szczególnym elementem bezprawności, polegającym na stosowaniu „metod (lub środków) konkurencji innych” niż „normalne”; w tym drugim przypadku, na podstawie jakich kryteriów można ustalić granicę między konkurencją „normalną” i „zakłóconą”?

                  2)

                  Czy funkcją przepisu prawa sankcjonującego nadużywanie jest maksymalizacja dobrobytu konsumentów, co do którego sąd zobowiązany jest ocenić wystąpienie (lub niebezpieczeństwo wystąpienia) jego zmniejszenia; czy też przepis prawa sankcjonujący wykroczenie przeciwko konkurencji ma sam w sobie za zadanie zachowanie konkurencyjnej struktury rynku, aby zapobiec tworzeniu się skupisk siły ekonomicznej uznawanych w każdym przypadku za szkodliwe dla wspólnoty?

                  3)

                  Czy w przypadku nadużywania pozycji dominującej, polegającego na próbach zapobieżenia utrzymaniu się istniejącego poziomu konkurencji lub jej rozwojowi, przedsiębiorstwo dominujące jest w każdym razie uprawnione do udowadniania, że – pomimo abstrakcyjnej przydatności skutku ograniczającego – zachowanie okazało się pozbawione konkretnej naganności; w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy do celów dokonania oceny istnienia nietypowego nadużycia o charakterze wykluczającym, art. 102 TFUE należy interpretować w ten sposób, że na organie ciąży obowiązek szczegółowego zbadania przedstawionych przez stronę analiz ekonomicznych dotyczących konkretnej zdolności zachowania będącego przedmiotem dochodzenia do wykluczenia konkurentów z rynku?

                  4)

                  Czy nadużywanie pozycji dominującej powinno być oceniane jedynie pod kątem jego skutków na rynku (choćby tylko potencjalnych), niezależnie od subiektywnego motywu przedstawiciela; lub czy wykazanie zamiaru ograniczającego stanowi parametr użyteczny (także wyłącznie) dla dokonania oceny bezprawnego zachowania przedsiębiorstwa dominującego; lub czy to wykazanie elementu subiektywnego służy jedynie przerzuceniu ciężaru dowodu na przedsiębiorstwo dominujące (które w tym momencie byłoby obciążone obowiązkiem przedstawienia dowodu na brak wystąpienia skutku wykluczenia)?

                  5)

                  Czy, w sytuacji pozycji dominującej odnoszącej się [do] wielu przedsiębiorstw należących do tej samej grupy kapitałowej, członkostwo w wyżej wymienionej grupie jest wystarczające dla przyjęcia, że nawet przedsiębiorstwa, które nie dopuszczały się nadużyć, przyczyniły się do popełnienia wykroczenia – tak że dla organu wystarczające byłoby wykazanie świadomego paralelizmu, aczkolwiek nie zmowy, przedsiębiorstw działających w ramach zbiorowo dominującej grupy – lub czy (podobnie jak ma to miejsce w przypadku zakazu porozumień) konieczne jest w każdym razie przedstawienie dowodu, nawet pośredniego, na wystąpienie konkretnej sytuacji w zakresie koordynacji i instrumentarium pomiędzy różnymi przedsiębiorstwami grupy zajmującej pozycję dominującą, w szczególności w celu wykazania zaangażowania spółki dominującej?


title: Sprawa C-379/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 11 sierpnia 2020 r. – B/Udlændingenævnet

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 11 sierpnia 2020 r. – B/Udlændingenævnet
      (Sprawa C-379/20)
      (2020/C 348/16)
      Język postępowania: duński

         Sąd odsyłający

      Østre Landsret

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: B

         Druga strona postępowania: Udlændingenævnet

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 13 decyzji Rady Stowarzyszenia nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. (1) w sprawie rozwoju stowarzyszenia, załączonej do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisanego w dniu 12 września 1963 r. w Ankarze przez Republikę Turcji z jednej strony i przez państwa członkowskie EWG oraz Wspólnotę z drugiej strony, który został zawarty, zatwierdzony i ratyfikowany w imieniu tej ostatniej decyzją Rady 64/732/EWG (2) z dnia 23 grudnia 1963 r., stoi na przeszkodzie wprowadzeniu i stosowaniu nowego uregulowania krajowego, w myśl którego połączenie rodziny między aktywnym gospodarczo obywatelem Turcji, który zgodnie z prawem przebywa w odnośnym państwie członkowskim, a jego dzieckiem, które ukończyło 15 rok życia, opiera się na założeniu, że za takim łączeniem przemawiają bardzo szczególne powody, takie jak względy związane z zachowaniem jedności rodziny i najlepszym interesem dziecka?

         (1)  Decyzja Rady Stowarzyszenia nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia (niepublikowana).

         (2)  Decyzja Rady 64/732/EWG z dnia 23 grudnia 1963 r. w sprawie zawarcia Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją (Dz.U. 1964 217, s. 3685).


title: Sprawa C-402/20 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 11 czerwca 2020 r. w sprawie T-561/19, Lípidos Santiga/Komisja, wniesione w dniu 24 sierpnia 2020 r. przez Lípidos Santiga, SA

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/12

      Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 11 czerwca 2020 r. w sprawie T-561/19, Lípidos Santiga/Komisja, wniesione w dniu 24 sierpnia 2020 r. przez Lípidos Santiga, SA
      (Sprawa C-402/20 P)
      (2020/C 348/17)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Lípidos Santiga, SA (przedstawiciel: P. Muñiz Fernández, abogado)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie postanowienia Sądu (czwarta izba) z dnia 11 czerwca 2020 r., Lipidos Santiga/Komisji (sprawa T-561/19), doręczonego wnoszącej odwołanie w dniu 12 czerwca 2020 r., w zakresie, w jakim odrzuca ono skargę jako niedopuszczalną;

                  —

                  uznanie skargi wniesionej przez wnoszącą odwołanie za dopuszczalną i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania co do istoty; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Pierwszy zarzut odwołania: Sąd naruszył prawo, uznając, że na sytuację wnoszącej odwołanie nie ma wpływu wykluczenie przez Unię Europejską biopaliwa z oleju palmowego z rynku UE.

                  A.

                  Nie zbadawszy, czy istnieje rynek biopaliwa z oleju palmowego poza obowiązkowymi celami RED II (1), Sąd uchybił obowiązkowi przedstawienia wystarczającego uzasadnienia.

                  B.

                  Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że zaskarżone przepisy nie powodują wyraźnego zakazu wynikającego z art. 26 ust. 2 RED II dotyczącego stosowania biopaliwa z oleju palmowego.

                  C.

                  Sąd naruszył prawo uznając, że zaskarżone przepisy nie mają bezpośredniego wpływu na wnoszącą odwołanie ze względu na wyjątek niskiego ryzyka pośredniej zmiany użytkowania gruntów.

            Drugi zarzut odwołania: Sąd naruszył prawo, uznając, że państwa członkowskie dysponują zakresem swobodnego uznania przy wprowadzaniu w życie zakazu określonego w art. 26 ust. 2 RED II, który wynika z zaskarżonych przepisów.
      Trzeci zarzut odwołania: Dokonana przez Sąd kwalifikacja prawna skutków zaskarżonych przepisów dla sytuacji wnoszącej odwołanie, jak również wykładnia i zastosowanie kryterium bezpośredniego oddziaływania, są oczywiście błędne.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (Dz.U. 2018, L 328, s. 82).


title: Sprawa T-143/19: Postanowienie Sądu z dnia 3 lipca 2020 r. – Solar Ileias Bompaina / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Pomoc państwa – Podmioty gospodarcze działające na rynku energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych – Umowy sprzedaży energii elektrycznej – Zmiany legislacyjne polegające na ograniczeniu korzyści taryfowych ze skutkiem wstecznym – Skarga do Komisji zarzucająca istnienie pomocy na rzecz dostawców energii elektrycznej – Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym – Status zainteresowanej strony – Ochrona uprawnień procesowych – Niedopuszczalność]

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/13

      Postanowienie Sądu z dnia 3 lipca 2020 r. – Solar Ileias Bompaina / Komisja
      (Sprawa T-143/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Podmioty gospodarcze działające na rynku energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych - Umowy sprzedaży energii elektrycznej - Zmiany legislacyjne polegające na ograniczeniu korzyści taryfowych ze skutkiem wstecznym - Skarga do Komisji zarzucająca istnienie pomocy na rzecz dostawców energii elektrycznej - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Status zainteresowanej strony - Ochrona uprawnień procesowych - Niedopuszczalność)
      (2020/C 348/18)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Solar Ileias Bompaina AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci A. Metaxas i A. Bartosch)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. P. Wojcik i K. Herrmann, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia zasadniczo częściowej nieważności decyzji Komisji C(2018) 6777 final z dnia 10 października 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.38967 (2014/NN-2) – Grecja – Krajowy program pomocy operacyjnej na rzecz instalacji wykorzystujących odnawialne źródła energii oraz wysokosprawnych układów kogeneracyjnych.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Solar Ileias Bompaina AE pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 148 z 29.4.2019.


title: Sprawa T-562/19: Postanowienie Sądu z dnia 2 lipca 2020 r. – Klein / Komisja [Skarga na bezczynność – Wyroby medyczne – Artykuł 8 ust. 1 i 2 dyrektywy 93/42/EWG – Postępowanie w sprawie klauzuli ochronnej – Zgłoszenie przez państwo członkowskie decyzji o zakazie wprowadzania do obrotu wyrobu medycznego – Brak decyzji Komisji – Termin do wniesienia skargi – Niedopuszczalność]

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/13

      Postanowienie Sądu z dnia 2 lipca 2020 r. – Klein / Komisja
      (Sprawa T-562/19) (1)

      (Skarga na bezczynność - Wyroby medyczne - Artykuł 8 ust. 1 i 2 dyrektywy 93/42/EWG - Postępowanie w sprawie klauzuli ochronnej - Zgłoszenie przez państwo członkowskie decyzji o zakazie wprowadzania do obrotu wyrobu medycznego - Brak decyzji Komisji - Termin do wniesienia skargi - Niedopuszczalność)
      (2020/C 348/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Christoph Klein (Großgmain, Austria) (przedstawiciel: adwokat H.J. Ahlt)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A.C. Becker, F. Thiran i G. von Rintelen, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 265 TFUE zmierzająca do stwierdzenia, że Komisja bezprawnie zaniechała podjęcia działań w postępowaniu w sprawie klauzuli ochronnej wszczętym w dniu 7 stycznia 1998 r. przez Republikę Federalną Niemiec i wydania decyzji zgodnie z dyrektywą Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącą wyrobów medycznych (Dz.U. 1993, L 169, s. 1) w odniesieniu do wyrobu Inhaler Broncho Air®.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Christoph Klein zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 337 z 7.10.2019.


title: Sprawa T-616/19: Postanowienie Sądu z dnia 10 lipca 2020 r. – Katjes Fassin / EUIPO – Haribo The Netherlands & Belgium (WONDERLAND) [Skarga o stwierdzenie nieważności – Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego WONDERLAND – Wcześniejszy słowny znak towarowy Beneluksu WONDERMIX – Względne podstawy odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/14

      Postanowienie Sądu z dnia 10 lipca 2020 r. – Katjes Fassin / EUIPO – Haribo The Netherlands & Belgium (WONDERLAND)
      (Sprawa T-616/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego WONDERLAND - Wcześniejszy słowny znak towarowy Beneluksu WONDERMIX - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2020/C 348/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Katjes Fassin GmbH & Co. KG (Emmerich am Rhein, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Schmitz i M. Breuer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Söder, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Haribo The Netherlands & Belgium BV (Breda, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci A. Tiemann i C. Elkemann)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 lipca 2019 r. (sprawa R 2164/2018-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Haribo The Netherlands & Belgium a Katjes Fassin.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona jako prawnie oczywiście bezzasadna.

                  2)

                  Katjes Fassin GmbH & Co. KG pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione w ramach niniejszego postępowania przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Haribo The Netherlands & Belgium BV.

         (1)  Dz.U. C 363 z 28.10.2019.


title: Sprawa T-627/19: Postanowienie Sądu z dnia 14 lipca 2020 r. – Shindler i in. / Komisja [Skarga na bezczynność i o stwierdzenie nieważności – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii – Wnioski o przyjęcie decyzji utrzymującej obywatelstwo Unii w odniesieniu do określonych obywateli Zjednoczonego Królestwa i decyzji w przedmiocie różnych środków dotyczących praw obywateli Zjednoczonego Królestwa – Zajęcie stanowiska przez Komisję – Brak wezwania do działania – Odmowa przyjęcia decyzji utrzymującej obywatelstwo Unii w odniesieniu do określonych obywateli Zjednoczonego Królestwa – Brak interesu prawnego – Skarga oczywiście niedopuszczalna]

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/15

      Postanowienie Sądu z dnia 14 lipca 2020 r. – Shindler i in. / Komisja
      (Sprawa T-627/19) (1)

      (Skarga na bezczynność i o stwierdzenie nieważności - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii - Wnioski o przyjęcie decyzji utrzymującej obywatelstwo Unii w odniesieniu do określonych obywateli Zjednoczonego Królestwa i decyzji w przedmiocie różnych środków dotyczących praw obywateli Zjednoczonego Królestwa - Zajęcie stanowiska przez Komisję - Brak wezwania do działania - Odmowa przyjęcia decyzji utrzymującej obywatelstwo Unii w odniesieniu do określonych obywateli Zjednoczonego Królestwa - Brak interesu prawnego - Skarga oczywiście niedopuszczalna)
      (2020/C 348/22)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Harry Shindler (Porto d’Ascoli, Włochy) oraz pozostałych pięciu skarżących, którzy zostali wymienieni z nazwisk w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: adwokat J. Fouchet)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher, C. Giolito i E. Montaguti, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, żądanie stwierdzenia, na podstawie art. 265 TFUE, że Komisja w sposób niezgodny z prawem zaniechała przyjęcia decyzji utrzymującej, po dacie wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii, obywatelstwo Unii w odniesieniu do określonych obywateli tego państwa, którzy nie mieli w tym momencie obywatelstwa państwa członkowskiego Unii, niezależnie od ewentualnego zawarcia porozumienia ustalającego zasady owego wystąpienia, i decyzji w przedmiocie różnych środków dotyczących praw obywateli Zjednoczonego Królestwa na wypadek wspomnianego wystąpienia bez zawarcia takiego porozumienia, a po drugie, żądanie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, pisma Komisji z dnia 11 września 2019 r. zawierającego odmowę przyjęcia decyzji utrzymującej obywatelstwo Unii w odniesieniu do owych obywateli Zjednoczonego Królestwa.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Harry Shindler i pozostali skarżący, którzy zostali wymienieni z nazwisk w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 383 z 11.11.2019.


title: Sprawa T-640/19: Postanowienie Sądu z dnia 14 lipca 2020 r. – Sasol Germany i in. / ECHA [Skarga o stwierdzenie nieważności – REACH – Substancje wzbudzające szczególnie duże obawy – Ustalenie listy substancji zidentyfikowanych w celu ich ewentualnego umieszczenia w załączniku XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 – Decyzja identyfikująca 4-tert-butylofenol jako substancję spełniającą kryteria włączenia na listę – Zarzut niedopuszczalności – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Akt czysto wykonawczy – Brak interesu prawnego – Niedopuszczalność]

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/16

      Postanowienie Sądu z dnia 14 lipca 2020 r. – Sasol Germany i in. / ECHA
      (Sprawa T-640/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - REACH - Substancje wzbudzające szczególnie duże obawy - Ustalenie listy substancji zidentyfikowanych w celu ich ewentualnego umieszczenia w załączniku XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 - Decyzja identyfikująca 4-tert-butylofenol jako substancję spełniającą kryteria włączenia na listę - Zarzut niedopuszczalności - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt czysto wykonawczy - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność)
      (2020/C 348/23)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sasol Germany GmbH (Hamburg, Niemcy), SI Group – Béthune (Béthune, Francja) BASF SE (Ludwigshafen am Rhein, Niemcy) (przedstawiciele: C. Mereu, P. Sellar i S. Saez Moreno, adwokaci)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (przedstawiciele: M. Heikkilä i W. Broere, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata S. Raesa)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji ED/71/2019 ECHA w zakresie, w jakim włącza ona 4-tert-butylofenol jako substancję wzbudzającą szczególnie duże obawy na listę substancji zidentyfikowanych w celu ewentualnego umieszczenia w załączniku XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2007, L 136, s. 3).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Postępowanie w przedmiocie wniosków Republiki Federalnej Niemiec, Królestwa Szwecji i Komisji Europejskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

                  3)

                  Sasol Germany GmbH, SI Group – Béthune i BASF SE zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA), z wyjątkiem kosztów związanych ze złożeniem wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

                  4)

                  Sasol Germany GmbH, SI Group – Béthune, BASF SE, Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA), Republika Federalna Niemiec, Królestwo Szwecji i Komisja Europejska pokrywają własne koszty związane ze złożeniem wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 406 z 2.12.2019.


title: Sprawa T-715/19: Postanowienie Sądu z dnia 17 lipca 2020 r. – Wagenknecht / Rada Europejska [Skarga na bezczynność – Ochrona interesów finansowych Unii – Zwalczanie nadużyć finansowych – Posiedzenie Rady Europejskiej – Wieloletnie ramy finansowe – Rozporządzenie finansowe – Sytuacja konfliktu interesów, w jakiej miał się znajdować przedstawiciel Republiki Czeskiej uczestniczący w posiedzeniu Rady Europejskiej – Niepodjęcie działań zarzucane Radzie Europejskiej – Artykuł 130 regulaminu postępowania – Interes prawny – Legitymacja procesowa – Zajęcie stanowiska przez Radę Europejską – Położenie kresu bezczynności – Niedopuszczalność – Artykuł 15 ust 2 TUE – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/17

      Postanowienie Sądu z dnia 17 lipca 2020 r. – Wagenknecht / Rada Europejska
      (Sprawa T-715/19) (1)

      (Skarga na bezczynność - Ochrona interesów finansowych Unii - Zwalczanie nadużyć finansowych - Posiedzenie Rady Europejskiej - Wieloletnie ramy finansowe - Rozporządzenie finansowe - Sytuacja konfliktu interesów, w jakiej miał się znajdować przedstawiciel Republiki Czeskiej uczestniczący w posiedzeniu Rady Europejskiej - Niepodjęcie działań zarzucane Radzie Europejskiej - Artykuł 130 regulaminu postępowania - Interes prawny - Legitymacja procesowa - Zajęcie stanowiska przez Radę Europejską - Położenie kresu bezczynności - Niedopuszczalność - Artykuł 15 ust 2 TUE - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2020/C 348/24)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Lukáš Wagenknecht (Pardubice, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat A. Dolejská)

         Strona pozwana: Rada Europejska (przedstawiciele: A. Westerhof Löfflerová, A. Jensen i J. Bauerschmidt, pałnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 265 TFUE żądanie stwierdzenia, że Rada Europejska bezprawnie zaniechała działania w sprawie wniosku skarżącego o wykluczenie premiera Republiki Czeskiej, Andreja Babiša, z posiedzenia Rady Europejskiej z dnia 20 czerwca 2019 r. oraz przyszłych posiedzeń poświęconych negocjacjom w sprawie perspektyw finansowych z uwagi na sytuację konfliktu interesów, do jakiej ma dochodzić w świetle wymogów określonych w art. 325 ust. 1 TFUE oraz art. 61 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. 2018, L 193, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna, a w każdym wypadku jako prawnie oczywiście bezzasadna.

                  2)

                  Lukáš Wagenknecht zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 54 z 17.2.2020.


title: Sprawa T-838/19: Postanowienie Sądu z dnia 15 lipca 2020 r. – Koopman International / EUIPO – Tinnus Enterprises i Mystic Products (Urządzenia do dystrybucji płynów) [Skarga o stwierdzenie nieważności – Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający urządzenia do dystrybucji płynów – Zawieszenie postępowania przed Izbą Odwoławczą – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Czynność przygotowawcza – Niedopuszczalność]

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/18

      Postanowienie Sądu z dnia 15 lipca 2020 r. – Koopman International / EUIPO – Tinnus Enterprises i Mystic Products (Urządzenia do dystrybucji płynów)
      (Sprawa T-838/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający urządzenia do dystrybucji płynów - Zawieszenie postępowania przed Izbą Odwoławczą - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Czynność przygotowawcza - Niedopuszczalność)
      (2020/C 348/25)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Koopman International BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci G. van den Bergh i B. Brouwer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Tinnus Enterprises LLC (Plano, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Odle)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Mystic Products Import & Export, SL (Badalona, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję tymczasową Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 września 2019 r. (sprawa R 1005/2018-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Mystic Products Import & Export i Koopman International a Tinnus Enterprises.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Koopman International BV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Tinnus Enterprises LLC.

         (1)  Dz.U. C 45 z 10.2.2020.


title: Sprawa T-839/19: Postanowienie Sądu z dnia 15 lipca 2020 r. – Koopman International / EUIPO – Tinnus Enterprises i Mystic Products (Urządzenia do dystrybucji płynów) [Skarga o stwierdzenie nieważności – Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający urządzenia do dystrybucji płynów – Zawieszenie postępowania przed Izbą Odwoławczą – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Czynność przygotowawcza – Niedopuszczalność]

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/18

      Postanowienie Sądu z dnia 15 lipca 2020 r. – Koopman International / EUIPO – Tinnus Enterprises i Mystic Products (Urządzenia do dystrybucji płynów)
      (Sprawa T-839/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający urządzenia do dystrybucji płynów - Zawieszenie postępowania przed Izbą Odwoławczą - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Czynność przygotowawcza - Niedopuszczalność)
      (2020/C 348/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Koopman International BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci G. van den Bergh i B. Brouwer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Tinnus Enterprises LLC (Plano, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Odle)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Mystic Products Import & Export, SL (Badalona, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję tymczasową Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 września 2019 r. (sprawa R 1006/2018-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Mystic Products Import & Export i Koopman International a Tinnus Enterprises.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Koopman International BV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Tinnus Enterprises LLC.

         (1)  Dz.U. C 45 z 10.2.2020.


title: Sprawa T-840/19: Postanowienie Sądu z dnia 15 lipca 2020 r. – Koopman International / EUIPO – Tinnus Enterprises i Mystic Products (Urządzenia do dystrybucji płynów) [Skarga o stwierdzenie nieważności – Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający urządzenia do dystrybucji płynów – Zawieszenie postępowania przed Izbą Odwoławczą – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Czynność przygotowawcza – Niedopuszczalność]

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/19

      Postanowienie Sądu z dnia 15 lipca 2020 r. – Koopman International / EUIPO – Tinnus Enterprises i Mystic Products (Urządzenia do dystrybucji płynów)
      (Sprawa T-840/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający urządzenia do dystrybucji płynów - Zawieszenie postępowania przed Izbą Odwoławczą - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Czynność przygotowawcza - Niedopuszczalność)
      (2020/C 348/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Koopman International BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci G. van den Bergh i B. Brouwer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Tinnus Enterprises LLC (Plano, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Odle)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Mystic Products Import & Export, SL (Badalona, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję tymczasową Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 września 2019 r. (sprawa R 1008/2018-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Mystic Products Import & Export i Koopman International a Tinnus Enterprises.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Koopman International BV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Tinnus Enterprises LLC.

         (1)  Dz.U. C 45 z 10.2.2020.


title: Sprawa T-842/19: Postanowienie Sądu z dnia 15 lipca 2020 r. – Koopman International / EUIPO – Tinnus Enterprises i Mystic Products (Urządzenia do dystrybucji płynów) [Skarga o stwierdzenie nieważności – Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający urządzenia do dystrybucji płynów – Zawieszenie postępowania przed Izbą Odwoławczą – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Czynność przygotowawcza – Niedopuszczalność]

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/21

      Postanowienie Sądu z dnia 15 lipca 2020 r. – Koopman International / EUIPO – Tinnus Enterprises i Mystic Products (Urządzenia do dystrybucji płynów)
      (Sprawa T-842/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający urządzenia do dystrybucji płynów - Zawieszenie postępowania przed Izbą Odwoławczą - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Czynność przygotowawcza - Niedopuszczalność)
      (2020/C 348/29)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Koopman International BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci G. van den Bergh i B. Brouwer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Tinnus Enterprises LLC (Plano, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Odle)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Mystic Products Import & Export, SL (Badalona, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję tymczasową Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 września 2019 r. (sprawa R 1010/2018-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Mystic Products Import & Export i Koopman International a Tinnus Enterprises.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Koopman International BV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Tinnus Enterprises LLC.

         (1)  Dz.U. C 45 z 10.2.2020.


title: Sprawa T-377/20 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 lipca 2020 r. – KN / EKES [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Służba publiczna – Członek EKES – Mobbing – Dochodzenie OLAF – Decyzja prezydium EKES – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakterū]

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/21

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 lipca 2020 r. – KN / EKES
      (Sprawa T-377/20 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Służba publiczna - Członek EKES - Mobbing - Dochodzenie OLAF - Decyzja prezydium EKES - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakterū)
      (2020/C 348/30)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: KN (przedstawiciele: adwokaci M. Casado García-Hirschfeld i M. Aboudi)

         Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (przedstawiciele: M. Pascua Mateo, K. Gambino, X. Chamodraka, I. Pouli i A. Carvajal García-Valdecasas, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE po pierwsze, o zawieszenie wykonania decyzji EKES z dnia 9 czerwca 2020 r., na mocy której skarżący został między innymi zwolniony z obowiązku podejmowania wszelkiej działalności w zakresie kierowania i zarządzania personelem oraz po drugie, o tymczasowe zawieszenie przekazania tej decyzji instytucjom Unii Europejskiej i niektórym organom państw członkowskich.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-469/20: Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2020 r. – Niderlandy / Komisja

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/22

      Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2020 r. – Niderlandy / Komisja
      (Sprawa T-469/20)
      (2020/C 348/31)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman, J. Langer i M. de Ree, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2020) final 2998 z dnia 12 maja 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.54537 (2020/NN) – Niderlandy, zakaz wykorzystywania węgla do produkcji energii elektrycznej w Niderlandach;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niewłaściwego zastosowania art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ Komisja uważa, że Vattenfall otrzymał korzyść.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący niewłaściwego zastosowania art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ Komisja wychodzi z założenia, że miało miejsce niewłaściwe rozłożenie ciężaru dowodu.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 296 TFUE, ponieważ Komisja nie przedstawia uzasadnienia twierdzenia jakoby istniały wątpliwości co do prawa do odszkodowania oraz nie stwierdza w jakiej wysokości Vattenfall miałby otrzymać nadpłatę odszkodowania, co czyni decyzję wewnętrznie sprzeczną.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 107 ust. 3 TFUE, ponieważ Komisja uznała odszkodowanie przyznane Vattenfall za zgodne z rynkiem wewnętrznym, nie będąc do tego uprawnioną.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady pewności prawa, ponieważ Komisja nie stwierdza, czy odszkodowanie przyznane Vattenfall stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.


title: Sprawa T-482/20: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2020 r. – LG i in. / Komisja

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/22

      Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2020 r. – LG i in. / Komisja
      (Sprawa T-482/20)
      (2020/C 348/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: LG oraz pięć innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci A. Sigal i M. Teder)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, dorozumianej decyzji Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF-u) z dnia 26 maja 2020 r., oddalającej wniosek skarżących o ochronę poufności informacji wymienianych między skarżącymi a ich zewnętrznym doradcą prawnym, chyba że skarżące wyjaśnią kontekst i treść takiej poufnej wymiany informacji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że prawo skarżących do ochrony poufności informacji wymienianych między adwokatem a klientem jest podstawowym, choć niepisanym prawem wynikającym z prawa Unii, uznanym w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości. Zdaniem skarżących korzystanie z tego prawa nie może być uzależnione od wykazania przez skarżące, że ich poufna wymiana informacji ma istotny związek z samym dochodzeniem, w ramach którego poufność informacji podlega ochronie; byłoby to sprzeczne z celem ochrony poufności informacji wymienianych między adwokatem a klientem.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że prawo skarżących do ochrony poufności informacji wymienianych między adwokatem a klientem wynika zarówno z EKPC jak i z Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności z prawa do poszanowania prywatności zgodnie z art. 8 EKPC (art. 7 karty) oraz prawa do obrony zgodnie z art. 6 EKPC (art. 47 karty). Zdaniem skarżących prawo do ochrony poufności informacji wymienianych między adwokatem a klientem określone w EKPC oraz w karcie nie zależy od celu i treści stosownej wymiany informacji, lecz jedynie od tożsamości ich uczestników.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że nawet jeśli prawo do ochrony poufności informacji wymienianych między adwokatem a klientem określone w EKPC oraz w karcie może zostać ograniczone ze względu na interes publiczny, ograniczenia takie muszą być przewidziane przez prawo. Zdaniem skarżących nie mogą one opierać się na uznaniowej decyzji organu administracyjnego.


title: Sprawa T-519/20: Skarga wniesiona w dniu 13 sierpnia 2020 r. – LP / Parlament

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/23

      Skarga wniesiona w dniu 13 sierpnia 2020 r. – LP / Parlament
      (Sprawa T-519/20)
      (2020/C 348/33)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: LP (przedstawiciele: J. Bosquet i G. Op de Beeck, advocaaten)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej zatrudnienia skarżącego jako akredytowanego asystenta parlamentarnego w Parlamencie Europejskim wydanej przez organ powołujący w dniu 22 października 2019 r. (pierwsza zaskarżona decyzja);

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 14 maja 2020 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego od pierwszej zaskarżonej decyzji (druga zaskarżona decyzja);

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.
      Jedyny zarzut: naruszenie art. 128 ust. 2 lit. c) warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej i art. 41 ust. 1 i 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  —

                  Naruszenie art. 128 ust. 2 lit. c) warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej ze względu na to, że Parlament Europejski dokonał niewłaściwej wykładni rzeczonego artykułu, w myśl której wolny od wszelkich wzmianek wyciąg z rejestru karnego miałby stanowić wymóg. Przywołany przepis nawiązuje natomiast do gwarancji związanych z wykonywaną funkcją, przy czym wzmianka w wyciągu z rejestru karnego ma znaczenie jedynie wtedy gdy jest ona tego rodzaju, że może negować cechę istotną z punktu widzenia wykonywanej funkcji lub tego rodzaju, że może mieć ona wpływ na wykonywanie zawodu w konkretnym przypadku. Uzasadnienia zaskarżonych decyzji są sprzeczne z ww. przepisem, ponieważ strona pozwana stwierdza w drugiej zaskarżonej decyzji, że nie występuje aktualne, rzeczywiste i wystarczająco poważne zagrożenie dla należytego wykonywania obowiązków, jako że mowa jest jedynie o „wątpliwościach” co do integralności moralnej skarżącego.

                  —

                  Naruszenie art. 41 ust. 1 i 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i wyrażonej tam zasady staranności ze względu na to, że podejmując decyzję o ewentualnym zatrudnieniu skarżącego Parlament Europejski nie wziął pod uwagę wszystkich istotnych elementów. Nie zostało wzięte pod uwagę zaufanie jakim obdarza skarżącego członek parlamentu, którego asystentem miałby zostać skarżący, ani fakt, że skarżący jest już asystentem parlamentarnym w parlamencie jednego z krajów związkowych Belgii. Jednocześnie Parlament Europejski nie wziął pod uwagę faktu uznania przez skarżącego własnej winy w jego skardze, uznając, że nie miał on poczucia odpowiedzialności, relatywizując przestępstwo wymienione w wyciągu z rejestru karnego. Zaskarżone decyzje nie zawierają również uzasadnienia.


title: Sprawa T-532/20: Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2020 r. – Phi Group / EUIPO – Gruppo Cadoro (REDELLO)

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/24

      Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2020 r. – Phi Group / EUIPO – Gruppo Cadoro (REDELLO)
      (Sprawa T-532/20)
      (2020/C 348/34)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Phi Group GmbH (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci P. Campolini i L. Bidaine)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Gruppo Cadoro GmbH (Eglisau, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „REDELLO” – zgłoszenie nr 17 929 193

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 czerwca 2020 r. w sprawie R 2677/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie sprzeciwu wobec rejestracji znaku towarowego w całości albo przekazanie sprawy EUIPO do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem wszystkich skutków wynikających z orzeczenia Sądu;

                  —

                  obciążenie drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą wszystkimi kosztami tamtego postępowania;

                  —

                  obciążenie EUIPO, a w stosownym wypadku również interwenienta, kosztami niniejszego postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-535/20: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2020 r. – Müller / EUIPO (TIER SHOP)

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/25

      Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2020 r. – Müller / EUIPO (TIER SHOP)
      (Sprawa T-535/20)
      (2020/C 348/35)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Müller GmbH & Co. KG (Ulm, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Mühlberger)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy TIER SHOP – zgłoszenie nr 18 022 495

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 czerwca 2020 r. w sprawie R 2600/2019-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim odrzucono zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego nr 18 022 495.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-549/20: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2020 r. – Magic Box Int. Toys / EUIPO – KMA Concepts (SUPERZINGS)

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/25

      Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2020 r. – Magic Box Int. Toys / EUIPO – KMA Concepts (SUPERZINGS)
      (Sprawa T-549/20)
      (2020/C 348/36)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Magic Box Int. Toys SLU (Sant Cugat del Vallés, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. Rivas Zurdo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: KMA Concepts Ltd. (Hong Kong, Chiny)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy SUPERZINGS –unijny znak towarowy nr 16 164 204

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 czerwca 2020 r. w sprawie R 2511/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony lub stron przeciwnych kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-550/20: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2020 r. – Sharpston / Rada i Przedstawiciele rządów państw członkowskich

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/26

      Skarga wniesiona w dniu 4 września 2020 r. – Sharpston / Rada i Przedstawiciele rządów państw członkowskich
      (Sprawa T-550/20)
      (2020/C 348/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Eleanor Sharpston (Schoenfels, Luksemburg) (przedstawiciel: N. Forwood, Barrister-at-Law, i J. Flynn, QC)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Przedstawiciele rządów państw członkowskich

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Przedstawicieli rządów państw członkowskich z dnia 2 września 2020 r. o mianowaniu trzech sędziów i rzecznika generalnego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w zakresie, w jakim na jej mocy mianowano Anathasiosa Rantosa rzecznikiem generalnym Trybunału Sprawiedliwości ze skutkiem od dnia 7 września 2020 r.

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa przez błędną wykładnię art. 50 ust. 1 TUE. Ani ten artykuł, ani żadne inne postanowienie prawa pierwotnego Unii nie przewiduje ani nie wymaga automatycznego przerwania mandatu rzecznika generalnego strony skarżącej, który wygasa w dniu 6 października 2021 r. W związku z tym nie było wakującego stanowiska, na które zgodnie z prawem mógłby być powołany A. Rantos.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady niezależności sądownictwa, będącej konstytucyjną zasadą prawa Unii. Świadomie rozstrzygając sporną i kontrowersyjną kwestię dotyczącą mandatu urzędującego członka Trybunału Sprawiedliwości, zaskarżona decyzja narusza ustanowione w prawie pierwotnym Unii (w szczególności w tytule pierwszym Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej) gwarancje w celu przedwczesnego usunięcia członka Trybunału Sprawiedliwości z urzędu.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności oraz braku „nadrzędnych i prawnie uzasadnionych względów”. Żadne z postanowień traktatów ani też sam urząd rzecznika generalnego nie zakładają istnienia związków między rzecznikiem generalnym a jakimkolwiek państwem członkowskim po jego mianowaniu na ten urząd. Każde wygaszenie mandatu jest w związku z tym nieproporcjonalne i nie jest usprawiedliwione „nadrzędnymi i prawnie uzasadnionymi względami”, od wystąpienia których orzecznictwo uzależnia ingerencję w mandat urzędującego członka Trybunału Sprawiedliwości.


title: Sprawa T-117/19: Postanowienie Sądu z dnia 17 lipca 2020 r. – Kahimbi Kasagwe / Rada

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/27

      Postanowienie Sądu z dnia 17 lipca 2020 r. – Kahimbi Kasagwe / Rada
      (Sprawa T-117/19) (1)

      (2020/C 348/38)
      Język postępowania: francuski
      Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa T-350/19: Postanowienie Sądu z dnia 8 lipca 2020 r. – Bontempi I in. /EUIPO – Sand Cph (WhiteSand)

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/27

      Postanowienie Sądu z dnia 8 lipca 2020 r. – Bontempi I in. /EUIPO – Sand Cph (WhiteSand)
      (Sprawa T-350/19) (1)

      (2020/C 348/39)
      Język postępowania: angielski
      Prezes dziesiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 255 z 29.7.2019.


title: Sprawa T-36/20: Postanowienie Sądu z dnia 16 lipca 2020 r. – IF / Parlament

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/27

      Postanowienie Sądu z dnia 16 lipca 2020 r. – IF / Parlament
      (Sprawa T-36/20) (1)

      (2020/C 348/40)
      Język postępowania: angielski
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 114 z 6.4.2020.


title: Sprawa T-145/20: Postanowienie Sądu z dnia 14 lipca 2020 r. – IV / Komisja

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/27

      Postanowienie Sądu z dnia 14 lipca 2020 r. – IV / Komisja
      (Sprawa T-145/20) (1)

      (2020/C 348/41)
      Język postępowania: francuski
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 201 z 15.6.2020.


title: Sprawa C-743/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rēzeknes tiesa – Łotwa) – LSEZ SIA „Elme Messer Metalurgs” / Latvijas Investīciju un attīstības aģentūra [Odesłanie prejudycjalne – Fundusze strukturalne – Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) – Rozporządzenie (WE) nr 1083/2006 – Artykuł 2 pkt 7 – Pojęcie „nieprawidłowości” – Naruszenie przepisu prawa Unii wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego – Działanie na szkodę budżetu ogólnego Unii Europejskiej – Upadłość jedynego partnera handlowego beneficjenta]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/9

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rēzeknes tiesa – Łotwa) – LSEZ SIA „Elme Messer Metalurgs” / Latvijas Investīciju un attīstības aģentūra
      (Sprawa C-743/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Fundusze strukturalne - Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) - Rozporządzenie (WE) nr 1083/2006 - Artykuł 2 pkt 7 - Pojęcie „nieprawidłowości” - Naruszenie przepisu prawa Unii wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego - Działanie na szkodę budżetu ogólnego Unii Europejskiej - Upadłość jedynego partnera handlowego beneficjenta)
      (2020/C 399/11)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Rēzeknes tiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: LSEZ SIA „Elme Messer Metalurgs”

         Strona pozwana: Latvijas Investīciju un attīstības aģentūra

         Sentencja

      Artykuł 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999, zmienionego rozporządzeniem (UE) nr 539/2010 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że za „nieprawidłowość” w rozumieniu tego przepisu może zostać uznana sytuacja, w której beneficjent dotacji pochodzącej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego nie zdołał osiągnąć we właściwym okresie poziomu obrotu przewidzianego w ramach zakwalifikowanej do finansowania operacji ze względu na niewypłacalność swego jedynego partnera handlowego lub zaprzestanie przez niego działalności gospodarczej.

         (1)  Dz.U. C 54 z 11.2.2019.


title: Sprawa C-777/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – WO / Vas Megyei Kormányhivatal [Odesłanie prejudycjalne – Zabezpieczenie społeczne – Ubezpieczenia zdrowotne – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Artykuł 20 – Leczenie planowane – Uprzednia zgoda – Obowiązkowe udzielenie – Przesłanki – Niemożność wystąpienia o uprzednią zgodę przez ubezpieczonego – Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 – Artykuł 26 – Pokrycie kosztów leczenia planowanego poniesionych przez ubezpieczonego – Zasady zwrotu – Dyrektywa 2011/24/UE – Transgraniczna opieka zdrowotna – Artykuł 8 ust. 1 – Opieka zdrowotna, która może wymagać uprzedniej zgody – Zasada proporcjonalności – Artykuł 9 ust. 3 – Rozpatrywanie wniosków o transgraniczną opiekę zdrowotną – Okoliczności, jakie należy uwzględnić – Rozsądny termin – Swoboda świadczenia usług – Artykuł 56 TFUE]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/9

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – WO / Vas Megyei Kormányhivatal
      (Sprawa C-777/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Ubezpieczenia zdrowotne - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 20 - Leczenie planowane - Uprzednia zgoda - Obowiązkowe udzielenie - Przesłanki - Niemożność wystąpienia o uprzednią zgodę przez ubezpieczonego - Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 - Artykuł 26 - Pokrycie kosztów leczenia planowanego poniesionych przez ubezpieczonego - Zasady zwrotu - Dyrektywa 2011/24/UE - Transgraniczna opieka zdrowotna - Artykuł 8 ust. 1 - Opieka zdrowotna, która może wymagać uprzedniej zgody - Zasada proporcjonalności - Artykuł 9 ust. 3 - Rozpatrywanie wniosków o transgraniczną opiekę zdrowotną - Okoliczności, jakie należy uwzględnić - Rozsądny termin - Swoboda świadczenia usług - Artykuł 56 TFUE)
      (2020/C 399/12)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: WO

         Druga strona postępowania: Vas Megyei Kormányhivatal

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 20 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w związku z art. 26 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w świetle art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób że:

                              —

                              opieka medyczna uzyskana w państwie członkowskim innym niż to, w którym ubezpieczony ma miejsce zamieszkania, wyłącznie z jego woli, ze względu na to, że jego zdaniem opieka ta lub opieka o tym samym stopniu skuteczności była niedostępna w państwie członkowskim miejsca zamieszkania w terminie medycznie uzasadnionym, jest objęta pojęciem „leczenia planowanego” w rozumieniu tych przepisów, wobec czego korzystanie z takiego leczenia na warunkach przewidzianych w rozporządzeniu nr 883/2004 podlega co do zasady wydaniu zgody przez właściwą instytucję państwa członkowskiego miejsca zamieszkania;

                              —

                              ubezpieczony, który uzyskał leczenie planowane w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie miejsca zamieszkania, jednak bez uprzedniego wystąpienia o zgodę instytucji właściwej zgodnie z art. 20 ust. 1 tego rozporządzenia, ma prawo do zwrotu kosztów tego leczenia na warunkach przewidzianych we wspomnianym rozporządzeniu, jeżeli:

                                          —

                                          po pierwsze, między datą umówienia wizyty dla celów przeprowadzenia badania lekarskiego i ewentualnego leczenia w innym państwie członkowskim a datą, w której dane świadczenia zostały mu udzielone w tym państwie członkowskim, do którego musiał się udać, ubezpieczony ten znajdował się ze względów związanych w szczególności ze stanem zdrowia lub koniecznością uzyskania tam świadczeń o charakterze pilnym w sytuacji uniemożliwiającej mu wystąpienie do instytucji właściwej o udzielenie takiej zgody lub czekanie na decyzję tej instytucji dotyczącą takiego wniosku oraz

                                          —

                                          po drugie, zostały ponadto spełnione pozostałe przesłanki pokrycia świadczeń rzeczowych na podstawie art. 20 ust. 2 zdanie drugie tego rozporządzenia.

                        Do sądu odsyłającego należy dokonanie niezbędnych ustaleń w tym względzie.

                  2)

                  Artykuł 56 TFUE i art. 8 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które wyklucza – w braku uprzedniej zgody – zwrot, w zakresie gwarantowanym w ramach systemu ubezpieczenia zdrowotnego państwa ubezpieczenia, kosztów konsultacji medycznej poniesionych w innym państwie członkowskim.
                  Artykuł 56 TFUE i art. 8 ust. 1 dyrektywy 2011/24 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które w przypadku gdy ubezpieczony nie był w stanie wystąpić o udzielenie zgody lub nie mógł czekać na decyzję instytucji właściwej dotyczącą złożonego wniosku ze względów związanych ze stanem zdrowia lub koniecznością uzyskania opieki szpitalnej lub opieki medycznej wymagającej użycia wysoce specjalistycznej i kosztownej aparatury medycznej w trybie pilnym, choćby przesłanki takiego pokrycia były poza tym spełnione, wyklucza – w braku uprzedniej zgody – zwrot, w zakresie gwarantowanym w ramach systemu ubezpieczenia zdrowotnego państwa ubezpieczenia, kosztów takiej opieki udzielonej mu w innym państwie członkowskim.

                  3)

                  Artykuł 9 ust. 3 dyrektywy 2011/24 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje 31-dniowy termin na wydanie uprzedniej zgody na pokrycie kosztów opieki transgranicznej i 23-dniowy termin na odmowę jej wydania, umożliwiając jednocześnie instytucji właściwej uwzględnienie indywidualnych okoliczności i pilności danego przypadku.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa C-395/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 19 sierpnia 2020 r. – EP, GM / Corendon Airlines Turistik Hava Tasimacilik A.S.

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 19 sierpnia 2020 r. – EP, GM / Corendon Airlines Turistik Hava Tasimacilik A.S.
      (Sprawa C-395/20)
      (2020/C 399/33)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EP, GM

         Strona pozwana: Corendon Airlines Turistik Hava Tasimacilik A.S.

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy ma miejsce odwołanie lotu w rozumieniu art. 2 lit. l), art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1), gdy obsługujący przewoźnik lotniczy przełoży lot zarezerwowany w ramach imprezy turystycznej o planowanym czasie odlotu 13.20 (czasu miejscowego) na godzinę 16:10 (czasu miejscowego) tego samego dnia?

                  2.

                  Czy zawiadomienie o przełożeniu terminu lotu z godziny 13.20 (czasu miejscowego) na godz. 16.10 (czasu miejscowego) tego samego dnia na dziewięć dni przed rozpoczęciem podróży jest ofertą zmiany planu podróży w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. c) pkt ii) rozporządzenia nr 261/2004, a jeżeli tak to, czy oferta ta musi odpowiadać wymogom z art. 5 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa T-510/18: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Kaddour/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii – Zamrożenie środków finansowych – Błąd w ocenie – Prawo własności – Proporcjonalność – Naruszenie dobrego imienia – Określenie kryteriów umieszczenia w wykazie]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/30

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Kaddour/Rada
      (Sprawa T-510/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Błąd w ocenie - Prawo własności - Proporcjonalność - Naruszenie dobrego imienia - Określenie kryteriów umieszczenia w wykazie)
      (2020/C 399/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Khaled Kaddour (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: V. Davies oraz V. Wilkinson, solicitors, R. Blakeley, barrister i M. Lester, QC)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i T. Haas, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2018, L 131, s. 16) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/774 z dnia 28 maja 2018 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2018, L 131, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Khaled Kaddour pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 373 z 15.10.2018.