title: Sprawa C-542/09: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/31

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-542/09)
   2010/C 63/50
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Rozet i M. van Beek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów

      Żądania strony skarżącej

               1)

               stwierdzenie, że wymagając od pracowników migrujących i członków ich rodzin, pozostających na ich utrzymaniu, aby spełniali oni wymóg zamieszkiwania [w kraju], tzw. zasada „3 lata z 6”, tak aby w ramach WSF (1) zostali oni wzięci pod uwagę w odniesieniu do finansowania studiów za granicą, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 45 TFUE i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68 (2).

               2)

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Jako że Niderlandy do dnia dzisiejszego nie podjęły jeszcze wszystkich środków mających na celu zażegnanie stosowania wymogu zamieszkiwania, tzw. zasady „3 lata z 6”, którego spełnienie jest wymagane od pracowników migrujących oraz członków ich rodzin, pozostających na ich utrzymaniu, aby w ramach WSF zostali on wzięci pod uwagę w odniesieniu do finansowania studiów za granicą, Komisja dochodzi do wniosku, że Niderlandy uchybiły zobowiązaniom, ciążącym na nich na mocy art. 45 TFUE i rozporządzenia nr 1612/68.

      (1)  Wet Studiefinanciering 2000 [ustawa o finansowaniu studiów z 2000 r.].

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, s. 2)


title: Sprawa C-587/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Vogtländische Straßen-, Tief- und Rohrleitungsbau GmbH Rodewisch (VSTR) przeciwko Finanzamt Plauen (Podatki — Podatek od wartości dodanej — Dostawa towarów — Opodatkowanie transakcji łańcuchowych — Odmowa zwolnienia z powodu braku numeru identyfikacji dla celów podatku VAT nabywcy)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Vogtländische Straßen-, Tief- und Rohrleitungsbau GmbH Rodewisch (VSTR) przeciwko Finanzamt Plauen
   (Sprawa C-587/10) (1)

   (Podatki - Podatek od wartości dodanej - Dostawa towarów - Opodatkowanie transakcji łańcuchowych - Odmowa zwolnienia z powodu braku numeru identyfikacji dla celów podatku VAT nabywcy)
   2012/C 366/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vogtländische Straßen-, Tief- und Rohrleitungsbau GmbH Rodewisch (VSTR)

      Strona pozwana: Finanzamt Plauen

      przy udziale: Bundesministerium der Finanzen

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Dostawa towarów — Opodatkowanie transakcji łańcuchowych — Nabycie towarów przez przedsiębiorstwo z siedzibą w jednym państwie członkowskim od innego przedsiębiorstwa z siedzibą w państwie trzecim, niezarejestrowanego do celów VAT, które zakupiło u przedsiębiorstwa z siedzibą w innym państwie członkowskim towary przesłane bezpośrednio przez dostawcę do przedsiębiorstwa nabywającego — Sytuacja, w której dostawca przedstawia numer identyfikacyjny VAT do celów podatku VAT nabywcy

      Sentencja

   Artykuł 28c część A lit. a) akapit pierwszy szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 98/80/WE z dnia 12 października 1998 r. powinien być interpretowany w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, aby organ podatkowy państwa członkowskiego uzależniał zwolnienie z podatku od wartości dodanej dostawy wewnątrzwspólnotowej od przekazania przez dostawcę numeru identyfikacji podatkowej dla celów podatku od wartości dodanej nabywcy z zastrzeżeniem jednak, że odmowa przyznania korzystania z tego zwolnienia nie będzie opierała się na jednym tylko powodzie, iż obowiązek ten nie został wykonany, jeżeli dostawca działający w dobrej wierze nie może po podjęciu wszystkich środków, które w sposób rozsądny mogą być od niego wymagane, przekazać tego numeru identyfikacji, przy czym przedstawia wskazówki, które mogą w sposób wystarczający udowodnić, że nabywca jest podatnikiem działającym w takim charakterze w danej transakcji.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa F-96/10: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2010 r. — Andrecs i in. przeciwko Komisji

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/63

         Skarga wniesiona w dniu 5 października 2010 r. — Andrecs i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-96/10)
   ()
   2011/C 30/123
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Stefan Robert Andrecs (Bruksela, Belgia) i inni (przedstawiciel: adwokat L. Vogel)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej waloryzującej wynagrodzenia, emerytury i inne uposażenie skarżących ze skutkiem od dnia 1 lipca 2009 r., wyrażonej w ich rozliczeniach wynagrodzenia, w ramach corocznej waloryzacji wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników w oparciu o rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji, którą organ powołujący ustalił nową wysokość wynagrodzeń, emerytur i innych uposażeń skarżących wynikających z regulaminu pracowniczego, wyrażonej między innymi w odcinkach wynagrodzenia R 6/2009 i 01/2010 zainteresowanych, oraz stwierdzenie nieważności decyzji, którą w dniu 24 czerwca 2010 r. organ powołujący oddalił zażalenie skarżących z dnia 29 marca 2010 r. w zakresie, w jakim te decyzje odmawiają skarżącym wzrostu wynagrodzeń, emerytur i innych uposażeń wynikających z regulaminu pracowniczego do wysokości 3,70 % ich pierwotnej wysokości i oddalają ich wniosek o przyznanie odsetek obliczonych od kwot, których wierzycielami pozostają, w stosunku ustalonym przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, powiększonym o dwa punkty procentowe, od dnia wymagalności rozpatrywanych kwot do dnia pełnej zapłaty;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-267/07: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Słowenii

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/18

         Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Słowenii
   (Sprawa C-267/07)
   (2007/C 170/32)
   Język postępowania: słoweński
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: N. Yerrel i D. Kukovec, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Słowenii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/50/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającej dyrektywę Rady 96/48/WE w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości i dyrektywę 2001/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnej, a przynajmniej nie informując o nich Komisji, Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Słowenii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin dostosowania prawa krajowego do dyrektywy 2004/50/WE upłynął dnia 29 kwietnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. 164, str. 114.


title: Sprawa C-346/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 sierpnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/14

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 sierpnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-346/10) (1)

   2011/C 340/24
   Język postępowania: grecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.


title: Sprawy połączone C-187/05 do C-190/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Areios Pagos — Grecja) — G. Agorastoudis przeciwko Goodyear Hellas ABEE (Zwolnienia grupowe — Dyrektywa 75/129/EWG — Artykuł 1 ust. 2 lit. d) — Zaprzestanie działalności zakładu w wyniku decyzji sądowej — Zaprzestanie działalności zakładu z woli samego pracodawcy)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Areios Pagos — Grecja) — G. Agorastoudis przeciwko Goodyear Hellas ABEE
   (Sprawy połączone C-187/05 do C-190/05) (1)

   (Zwolnienia grupowe - Dyrektywa 75/129/EWG - Artykuł 1 ust. 2 lit. d) - Zaprzestanie działalności zakładu w wyniku decyzji sądowej - Zaprzestanie działalności zakładu z woli samego pracodawcy)
   (2006/C 326/20)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Areios Pagos
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Georgios Agorastoudis i in. (C-187/05), Ioannis Pannou i in. (C-188/05), Kostandinos Kotsabougioukis i in. (C-189/05), Georgios Akritopoulos i in. (C-190/05)

      Strona pozwana: Goodyear Hellas ABEE

      Przy udziale: Geniki Synomospondia Ergaton Elladas (GSEE), Ergatoypalliliko kentro Thessalonikis (C-187/05 i C-189/05)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Areios Pagos — Wykładnia art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 75/129/EWG z dnia 17 lutego 1975 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (Dz.U. L 48, z 1975, str. 29) — Niestosowanie dyrektywy do pracowników dotkniętych zaprzestaniem działalności zakładu wskutek orzeczenia sądowego — Zakres
   Sentencja
   Wykładni dyrektywy Rady 75/129/EWG z dnia 17 lutego 1975 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych należy dokonywać w ten sposób, że ma ona zastosowanie w przypadku zwolnień grupowych wynikających z definitywnego zakończenia funkcjonowania przedsiębiorstwa lub zakładu z woli samego pracodawcy, przy braku uprzedniego orzeczenia sądowego, i takiego zastosowania dyrektywy nie wyklucza odstępstwo, o którym stanowi art. 1 ust. 2 lit. d) tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 171 z 9.7.2005 r.


title: Przydział nowego sędziego do izb

text:
               18.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/21

         Przydział nowego sędziego do izb
   (2006/C 42/07)
   Na posiedzeniu w dniu 17 stycznia 2006 r. Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich podjął decyzję o przydzieleniu L. Baya Larsena do drugiej i piątej izby.
   W związku z tym skład drugiej i piątej izby jest następujący:
   II izba
   C. W. A. Timmermans, prezes izby
   J. Makarczyk, R. Schintgen, R. Silva de Lapuerta, P. Kūris, G. Arestis, J. Klučka i L. Bay Larsen, sędziowie.
   V izba
   J. Makarczyk, prezes izby
   R. Schintgen, R. Silva de Lapuerta, P. Kūris, G. Arestis, J. Klučka i L. Bay Larsen, sędziowie


title: Sprawa T-721/14: Postanowienie Sądu z dnia 27 października 2015 r. – Belgia/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Usługi gier hazardowych online — Ochrona konsumentów i graczy oraz ochrona nieletnich przed tymi grami — Zalecenie Komisji — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/25

         Postanowienie Sądu z dnia 27 października 2015 r. – Belgia/Komisja
   (Sprawa T-721/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Usługi gier hazardowych online - Ochrona konsumentów i graczy oraz ochrona nieletnich przed tymi grami - Zalecenie Komisji - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność))
   (2015/C 429/32)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Belgii (przedstawiciele: L. Van den Broeck i M. Jacobs, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów P. Vlaemmincka oraz B. Van Voorena)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Tserepa Lacombe i F. Wilman, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności zalecenia Komisji 2014/478/UE z dnia 14 lipca 2014 r. w sprawie zasad ochrony konsumentów i graczy korzystających z usług hazardowych online i w sprawie ochrony nieletnich przed grami hazardowymi online (Dz.U. L 214, s. 38)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Umarza się postępowanie w zakresie dotyczącym wniosków Republiki Greckiej i Republiki Portugalskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów.

               3)

               Królestwo Belgii pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Królestwo Belgii, Republika Grecka, Republika Portugalska i Komisja pokrywają własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014.


title: Sprawa C-4/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 6 stycznia 2014 r. — Christophe Bohez przeciwko Ingrid Wiertz

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 6 stycznia 2014 r. — Christophe Bohez przeciwko Ingrid Wiertz
      (Sprawa C-4/14)
      (2014/C 71/21)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Christophe Bohez

         Strona pozwana: Ingrid Wiertz

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 (1) należy interpretować w ten sposób, że sprawy dotyczące wykonania kary pieniężnej (astreinte) ustanowionej celem zabezpieczenia zobowiązania głównego w ramach sporu w przedmiocie prawa do opieki nad dzieckiem i prawa do kontaktów z dzieckiem nie są objęte zakresem stosowania rozporządzenia?

                  2)

                  Jeżeli wskazane powyżej sprawy są objęte zakresem stosowania rozporządzenia (WE) nr 44/2001, czy art. 49 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że kara pieniężna ustanowiona za każdy dzień, zasadniczo wykonywalna w państwie członkowskim pochodzenia w ustanowionej wysokości, w sytuacji gdy jej ostateczna wysokość może się jednak zmienić w związku z wnioskiem lub argumentacją przedstawioną przez dłużnika kary pieniężnej, jest wykonywalna w państwie członkowskim dopiero wówczas, gdy jej wysokość została osobno i ostatecznie określona w państwie członkowskim pochodzenia?

                  3)

                  Jeżeli wskazane powyżej sprawy nie są objęte zakresem stosowania rozporządzenia (WE) nr 44/2001, czy art. 47 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/2003 (2) należy interpretować w ten sposób, że środki wykonawcze i zabezpieczające dotyczące opieki nad dzieckiem i prawa do kontaktów z dzieckiem należą do procedury wykonania w rozumieniu tego przepisu, do której zastosowanie ma prawo państwa członkowskiego wykonania, czy też mogą one stanowić część orzeczenia w sprawie opieki nad dzieckiem i prawa do kontaktów z dzieckiem, które na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2201/2003 podlega wykonaniu w owym innym państwie członkowskim?

                  4)

                  Jeżeli wniesiono o wykonanie kary pieniężnej w innym państwie członkowskim, czy należy wymagać, by wysokość podlegającej wykonaniu kary pieniężnej została osobno i ostatecznie określona w państwie członkowskim, w którym wydano orzeczenie, również wówczas, gdy przy wykonaniu nie ma zastosowania rozporządzenie (WE) nr 2201/2003?

                  5)

                  Jeżeli kara pieniężna ustanowiona dla celów wykonania prawa do kontaktów z dzieckiem (astreinte) jest wykonalna w innym państwie członkowskim bez osobnego, ostatecznego określenia wysokości kary pieniężnej podlegającej wykonaniu w państwie członkowskim pochodzenia:

                              a)

                              czy wykonanie wymaga jednak, aby dokonać kontroli, czy prawo do kontaktów dzieckiem zostało uniemożliwione z przyczyn, których uwzględnienie było konieczne w kontekście praw dziecka oraz

                              b)

                              który sąd jest wówczas właściwy do dokonania kontroli owych okoliczności, a dokładniej,

                                          (i)

                                          czy właściwość sądu państwa członkowskiego wykonania jest zawsze ograniczona do dokonania kontroli, czy podniesione uniemożliwienie wykonania prawa do kontaktów z dzieckiem wynika z przyczyn wskazanych w sposób wyraźny w orzeczeniu zapadłym w sprawie głównej, czy też

                                          (ii)

                                          z praw dziecka chronionych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej wynika, że sąd państwa wykonania ma szersze uprawnienie lub obowiązek w zakresie kontroli, czy prawo do kontaktów z dzieckiem zostało uniemożliwione z przyczyn, których uwzględnienie było konieczne dla ochrony praw dziecka?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338, s. 1).


title: Sprawa T-386/14: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – FIH Holding i FIH Erhvervsbank/Komisja (Pomoc państwa — Sektor bankowy — Pomoc przyznana bankowi duńskiemu FIH w formie przeniesienia aktywów o obniżonej wartości do nowej spółki zależnej i późniejszego ich odkupu przez duńską spółkę stabilności finansowej — Pomoc państwa na rzecz banków w okresie kryzysu gospodarczego — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym — Pojęcie pomocy — Kryterium prywatnego inwestora — Kryterium prywatnego wierzyciela — Obliczenie kwoty pomocy — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/37

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – FIH Holding i FIH Erhvervsbank/Komisja
   (Sprawa T-386/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Sektor bankowy - Pomoc przyznana bankowi duńskiemu FIH w formie przeniesienia aktywów o obniżonej wartości do nowej spółki zależnej i późniejszego ich odkupu przez duńską spółkę stabilności finansowej - Pomoc państwa na rzecz banków w okresie kryzysu gospodarczego - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie pomocy - Kryterium prywatnego inwestora - Kryterium prywatnego wierzyciela - Obliczenie kwoty pomocy - Obowiązek uzasadnienia))
   (2016/C 402/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: FIH Holding A/S (Kopenhaga, Dania) i FIH Erhvervsbank A/S (Kopenhaga) (przedstawiciel: adwokat O. Koktvedgaard)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i P.J. Loewenthal, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie na podstawie art. 263 TFUE stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2014/884/UE z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.34445 (12/C) wdrożonej przez Danię na rzecz przeniesienia aktywów związanych z nieruchomościami z FIH do duńskiej spółki stabilności finansowej (Dz.U. 2014, L 357, s. 89)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2014/884/UE z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.34445 (12/C) wdrożonej przez Danię na rzecz przeniesienia aktywów związanych z nieruchomościami z FIH do duńskiej spółki stabilności finansowej.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa T-494/13: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2013 r. — Sales & Solutions przeciwko OHIM — Inceda Holding (watt)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/60

         Skarga wniesiona w dniu 16 września 2013 r. — Sales & Solutions przeciwko OHIM — Inceda Holding (watt)
   (Sprawa T-494/13)
   2013/C 344/111
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sales & Solutions (Frankfurt nad Menem) (przedstawiciel: adwokat K. Gründig-Schnelle)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Inceda Holding (Kolonia, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności wydanej w postępowaniu odwoławczym zaskarżonej decyzji R 1192/2012-4 Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 lipca 2013 r.;

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania, włącznie z kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy „watt” dla usług z klas 35, 39 i 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 3 820 313

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Inceda Holding

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b), c) i d) rozporządzenia nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie spornego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009.


title: Sprawa T-96/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 marca 2009 r. — Telecom Italia Media przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Dotacje do zakupu dekoderów cyfrowych — Telekomunikacja — Decyzja Komisji uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Decyzja o odstąpieniu od odzyskania pomocy od przedsiębiorstwa, które zaskarżyło decyzję Komisji w ramach skargi o stwierdzenie nieważności, podjęta przez państwo członkowskie w toku postępowania — Utrata interesu w działaniu — Umorzenie postępowania)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/35

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 marca 2009 r. — Telecom Italia Media przeciwko Komisji
   (Sprawa T-96/07) (1)

   (Pomoc państwa - Dotacje do zakupu dekoderów cyfrowych - Telekomunikacja - Decyzja Komisji uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Decyzja o odstąpieniu od odzyskania pomocy od przedsiębiorstwa, które zaskarżyło decyzję Komisji w ramach skargi o stwierdzenie nieważności, podjęta przez państwo członkowskie w toku postępowania - Utrata interesu w działaniu - Umorzenie postępowania)
   2009/C 113/72
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Telecom Italia Media (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: F. Bassan i S. Venturini, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Righini, G. Conte i B. Martenczuk, pełnomocnicy)

      Interwenien popierający stronę pozwaną: Sky Italia Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: F. González Díaz i D. Gerard, adwokaci)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2007/374/WE z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie pomocy państwa C 52/2005 (ex NN 88/2005, ex CP 101/2004), przyznanej przez Republikę Włoską w postaci dotacji do zakupu dekoderów cyfrowych (Dz.U. L 147, s. 1).

      Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron ponosi swe własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 117 z 29.5.2007.


title: Sprawa T-403/16: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2016 r. – Stada Arzneimittel/EUIPO – Vivatech (Immunostad)

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/51

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2016 r. – Stada Arzneimittel/EUIPO – Vivatech (Immunostad)
   (Sprawa T-403/16)
   (2016/C 335/68)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Stada Arzneimittel AG (Bad Vilbel, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kaase i J. Plate)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Vivatech (Paryż, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Immunostad” – unijny znak towarowy nr 9 552 225

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 kwietnia 2016 r. w sprawie R 863/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania poniesionymi w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-113/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 września 2016 r. – Republika Federalna Niemiec/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej [Skarga o stwierdzenie nieważności — Wybór podstawy prawnej — Artykuł 43 ust. 2 TFUE lub art. 43 ust. 3 TFUE — Wspólna organizacja rynków produktów rolnych — Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 — Artykuł 7 — Rozporządzenie (UE) nr 1370/2013 — Artykuł 2 — Środki dotyczące ustalania cen — Progi referencyjne — Cena interwencyjna]

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/2

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 września 2016 r. – Republika Federalna Niemiec/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-113/14) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Wybór podstawy prawnej - Artykuł 43 ust. 2 TFUE lub art. 43 ust. 3 TFUE - Wspólna organizacja rynków produktów rolnych - Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 - Artykuł 7 - Rozporządzenie (UE) nr 1370/2013 - Artykuł 2 - Środki dotyczące ustalania cen - Progi referencyjne - Cena interwencyjna])
   (2016/C 402/02)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze, A. Lippstreu i A. Wiedmann, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: M. Holt, C. Brodie i J. Kraehling, pełnomocnicy, wspierani przez A. Batesa, barrister), Republika Czeska (M. Smolek, J. Škeřík, J. Vláčil i D. Hadroušek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L.G. Knudsen i R. Kaškina, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: G. Maganza, J.-P. Hix i S. Barbagallo, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 1370/2013 z dnia 16 grudnia 2013 r. określającego środki dotyczące ustalania niektórych dopłat i refundacji związanych ze wspólną organizacją rynków produktów rolnych.

               3)

               Skutki art. 7 rozporządzenia nr 1308/2013 i art. 2 rozporządzenia nr 1370/2013 zostają utrzymane w mocy do czasu wejścia w życie w rozsądnym terminie, nieprzekraczającym pięciu miesięcy od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku, nowej regulacji opartej na właściwej podstawie prawnej, to jest na podstawie art. 43 ust. 3 TFUE.

               4)

               Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej zostają obciążone kosztami postępowania.

               5)

               Republika Czeska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 129 z 28.4. 2014.


title: Sprawa C-247/10 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 listopada 2012 r. — Zhejiang Aokang Shoes Co., Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Wenzhou Taima Shoes Co., Ltd, Komisji Europejskiej, Confédération européenne de l'industrie de la chaussure (CEC), BA.LA. di Lanciotti Vittorio & C. Sas (Odwołanie — Dumping — Rozporządzenie (WE) nr 1472/2006 — Przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chin i Wietnamu — Rozporządzenie (WE) nr 384/96 — Artykuł 2 ust. 7 lit. b) — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Artykuł 9 ust. 6 — Indywidualne traktowanie — Artykuł 17 ust. 3 — Kontrola wyrywkowa — Artykuł 20 ust. 5 — Prawo do obrony)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 listopada 2012 r. — Zhejiang Aokang Shoes Co., Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Wenzhou Taima Shoes Co., Ltd, Komisji Europejskiej, Confédération européenne de l'industrie de la chaussure (CEC), BA.LA. di Lanciotti Vittorio & C. Sas
   (Sprawa C-247/10 P) (1)

   (Odwołanie - Dumping - Rozporządzenie (WE) nr 1472/2006 - Przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chin i Wietnamu - Rozporządzenie (WE) nr 384/96 - Artykuł 2 ust. 7 lit. b) - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Artykuł 9 ust. 6 - Indywidualne traktowanie - Artykuł 17 ust. 3 - Kontrola wyrywkowa - Artykuł 20 ust. 5 - Prawo do obrony)
   2013/C 9/05
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zhejiang Aokang Shoes Co., Ltd (przedstawiciel: M. Sánchez Rydelski, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix i R. Szostak, pełnomocnicy, wspierani przez G. Berrischa, Rechtsanwalt i N. Chesaites, Barrister), Wenzhou Taima Shoes Co., Ltd, Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i T. Scharf, pełnomocnicy), Confédération européenne de l'industrie de la chaussure (CEC), BA.LA. di Lanciotti Vittorio & C. Sas

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 4 marca 2010 r. w sprawach połączonych T-407/06 Zhejiang Aokang Shoes Co., Ltd i T-408/06 Wenzhou Taima Shoes Co., przeciwko Radzie Unii Europejskiej, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności części rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz.U. L 275, s.1)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 4 marca 2010 r. w sprawach połączonych T-407/06 Zhejiang Aokang Shoes i T-408/06 Wenzhou Taima Shoes przeciwko Radzie zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu w zakresie w jakim dotyczy Zhejiang Aokang Shoes Co. Ltd.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania poniesionymi przez Zhejiang Aokang Shoes Co. Ltd. zarówno w pierwszej instancji jak i w ramach niniejszego postępowania.

               4)

               Komisja pokrywa własne koszty poniesione zarówno w pierwszej instancji jak i w ramach niniejszego postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa T-515/11: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2014 r. – Telefónica de España i Telefónica Móviles España przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Publiczna usługa radiofonii i telewizji — Planowana przez Hiszpanię pomoc na rzecz RTVE — Zmiana systemu finansowania — Zastąpienie przychodów z reklamy przez nowe podatki od operatorów telewizyjnych i telekomunikacyjnych — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym — Prawa procesowe — Nowa pomoc — Zmiana istniejącego systemu pomocy — Środek podatkowy stanowiący sposób finansowania pomocy — Istnienie konicznego związku pomiędzy podatkiem i pomocą — Bezpośredni wpływ przychodu z podatku na wysokość pomocy — Proporcjonalność — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/29

         Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2014 r. – Telefónica de España i Telefónica Móviles España przeciwko Komisji
   (Sprawa T-515/11) (1)

   ((Pomoc państwa - Publiczna usługa radiofonii i telewizji - Planowana przez Hiszpanię pomoc na rzecz RTVE - Zmiana systemu finansowania - Zastąpienie przychodów z reklamy przez nowe podatki od operatorów telewizyjnych i telekomunikacyjnych - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Prawa procesowe - Nowa pomoc - Zmiana istniejącego systemu pomocy - Środek podatkowy stanowiący sposób finansowania pomocy - Istnienie konicznego związku pomiędzy podatkiem i pomocą - Bezpośredni wpływ przychodu z podatku na wysokość pomocy - Proporcjonalność - Obowiązek uzasadnienia))
   2014/C 292/34
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Telefónica de España, SA (Madryt, Hiszpania) i Telefónica Móviles España, SA (Madryt) (przedstawiciele: adwokaci F. González Díaz i F. Salerno)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Valero Jordana i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo M. Muñoz Pérez, następnie S. Centeno Huerta i N. Díaz Abad, następnie N. Díaz Abad i wreszcie M. Sampol Pucurull, abogados del Estado) oraz Corporación de Radio y Televisión Española, SA (RTVE) (Madryt) (przedstawiciele: adwokaci A. Martínez Sánchez, A. Vázquez-Guillén Fernández de la Riva i J. Rodríguez Ordóñez)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2011/1/UE z dnia 20 lipca 2010 r., w sprawie programu pomocy państwa C 38/09 (ex NN 58/09), który Hiszpania zamierza wdrożyć na rzecz Corporación de Radio y Televisión Española (RTVE) (Dz.U. 2011, L 1, s. 9)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Telefónica de España, SA, i Telefónica Móviles España, SA, pokrywają własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską oraz przez Corporación de Radio y Televisión Española, SA (RTVE).

               3)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Sprawa F-56/07: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2007 r. — Gerochristos przeciwko Parlamentowi

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/44

         Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2007 r. — Gerochristos przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-56/07)
   (2007/C 183/86)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Ioannis Gerochristos (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: E. Boigelot, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 26 września 2006 r. dotyczącej powołania skarżącego na urzędnika w okresie próbnym w ramach grupy funkcyjnej administratorów w grupie zaszeregowania AD 6, stopień 3;

               —

               stwierdzenie nieważności późniejszej decyzji Parlamentu dotyczącej zatrzymania kwoty 994,95 EUR z wynagrodzenia podstawowego skarżącego i zasądzenie jej zwrotu przy okazji kolejnej wypłaty wynagrodzenia po wydaniu przez Sąd wyroku stwierdzającego nieważność decyzji;

               —

               zasądzenie od Parlamentu na rzecz skarżącego kwoty 25.000 EUR tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania za szkody materialne oraz uszczerbek dla kariery skarżącego, z zastrzeżeniem podwyższenia bądź obniżenia jej wysokości w trakcie postępowania;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący jest laureatem konkursu ogólnego EPSO A/18/04 (1), o którym ogłoszenie zostało opublikowane przed wejściem w życie rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniającego Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (2). W chwili powołania na urzędnika w grupie zaszeregowania AD 6 był członkiem personelu tymczasowego w grupie zaszeregowania AST 8.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi po pierwsze naruszenie obowiązku uzasadnienia ustanowionego w art. 25 ust. 2 Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), ponieważ administracja nigdy nie przedstawiła mu powodów, dla których został on zaszeregowany do grupy AD 6, ani dla których zatrzymano kwotę 994,95 EUR z jego wynagrodzenia podstawowego.
   Po drugie skarżący podnosi, po pierwsze, naruszenie art. 31 regulaminu pracowniczego, art. 2 i 8 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego oraz postanowień ogłoszenia o konkursie, a po drugie, zarzut niezgodności z prawem w związku z art. 13 ust. 1 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego.
   Po trzecie skarżący podnosi, że administracja naruszyła zasady równego traktowania i niedyskryminacji, w szczególności, ponieważ skarżący uważa, że został potraktowany gorzej aniżeli inni członkowie personelu tymczasowego oraz urzędnicy, którzy zostali zaszeregowani korzystniej na podstawie art. 5 ust. 2 i 4 załącznika XIII do regulaminu, względnie innych przepisów przyjętych przez Biuro Parlamentu w dniu 13 lutego 2006 r.
   Po czwarte skarżący podnosi naruszenie zasad pewności prawa oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań, w szczególności, ponieważ ogłoszenie o konkursie dotyczyło utworzenia rezerwowej listy administratorów należących do grupy zaszeregowania A7/A6.
   Po piąte skarżący podnosi naruszenie zasad dobrego administrowania i starannego działania.
   W końcu skarżący podnosi, że zatrzymując kwotę z jego wynagrodzenia podstawowego administracja naruszyła art. 85 regulaminu pracowniczego.

      (1)  Dz.U. C 96 A z 21.4.2004, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 124 z 27.4.2004, s. 1.


title: Sprawa C-350/12 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 lipca 2014 r. – Rada Unii Europejskiej przeciwko Sophie in ’t Veld (Odwołanie — Dostęp do dokumentów instytucji — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Artykuł 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie, art. 4 ust. 2 tiret drugie i art.4 ust. 6 — Opinia służby prawnej Rady w odniesieniu do rozpoczęcia negocjacji celem zawarcia umowy międzynarodowej — Wyjątki od prawa dostępu — Ochrona interesu publicznego w zakresie stosunków międzynarodowych — Ochrona opinii prawnych — Decyzja w sprawie częściowej odmowy dostępu)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 lipca 2014 r. – Rada Unii Europejskiej przeciwko Sophie in ’t Veld
   (Sprawa C-350/12 P) (1)

   ((Odwołanie - Dostęp do dokumentów instytucji - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie, art. 4 ust. 2 tiret drugie i art. 4 ust. 6 - Opinia służby prawnej Rady w odniesieniu do rozpoczęcia negocjacji celem zawarcia umowy międzynarodowej - Wyjątki od prawa dostępu - Ochrona interesu publicznego w zakresie stosunków międzynarodowych - Ochrona opinii prawnych - Decyzja w sprawie częściowej odmowy dostępu))
   2014/C 292/03
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: P. Berman, B. Driessen i C. Fekete, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Sophie in ’t Veld (przedstawiciele: O. Brouwer, E. Raedts i J. Blockx, advocaaten), Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders i P. Costa de Oliveira, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania Sophie in ’t Veld: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Lorenz i N. Görlitz, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Parlament Europejski i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 303 z 6.10.2012.


title: Sprawa T-595/13: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2013 r. — BSH Bosch und Siemens Hausgeräte przeciwko OHIM — LG Electronics (compressor technology)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/21

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2013 r. — BSH Bosch und Siemens Hausgeräte przeciwko OHIM — LG Electronics (compressor technology)
   (Sprawa T-595/13)
   2014/C 39/36
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Biagosch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: LG Electronics, Inc. (Seul, Korea)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 września 2013 r. (sprawa R 1176/2012-1);

               —

               nakazanie OHIM pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „compressor technology” dla towarów z klasy 7, 9 i 11 — zgłoszenie nr 7 420 151

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: LG Electronics, Inc.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne znak towarowe „KOMPRESSOR PLUS” i „KOMPRESSOR” dla towarów z klas 7 i 11

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009


title: Sprawa T-133/13: Wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2015 r. – Pro-Aqua International/OHIM – Rexair (WET DUST CAN’T FLY) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy WET DUST CAN’T FLY — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/16

         Wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2015 r. – Pro-Aqua International/OHIM – Rexair (WET DUST CAN’T FLY)
   (Sprawa T-133/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy WET DUST CAN’T FLY - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 081/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pro-Aqua International GmbH (Ansbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Raible)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: M. Rajh i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Rexair LLC (Troy, Michigan, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Bayer)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 grudnia 2012 r. (sprawa R 211/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Pro-Aqua International GmbH a Rexair LLC.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Pro-Aqua International GmbH zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013.


title: Sprawa C-424/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 25 lipca 2013 r. — Zuchtvieh-Export GmbH przeciwko Stadt Kempten

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 25 lipca 2013 r. — Zuchtvieh-Export GmbH przeciwko Stadt Kempten
   (Sprawa C-424/13)
   2013/C 336/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bayerischer Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Zuchtvieh-Export GmbH

      Strona pozwana: Stadt Kempten

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2005/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że właściwe władze miejsca wyjazdu w przypadku długotrwałego przewozu domowych nieparzystokopytnych oraz gatunków domowego bydła, owiec, kóz i świń, w którym miejsce wyjazdu znajduje się w państwie członkowskim Unii, a miejsce przeznaczenia w państwie trzecim, mogą ostemplować dziennik podróży złożony przez organizatora zgodnie z art. 14 ust. 1 lit. c) tylko w sytuacji, gdy dziennik ów spełnia wymogi przewidziane w art. 14 ust. 1 lit. a) ii) dla całej trasy przewozu z miejsca wyjazdu do miejsca przeznaczenia, a więc także dla odcinków położonych w całości poza terytorium Unii?

               2)

               Czy art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2005/WE należy interpretować w ten sposób, że właściwe zgodnie z tym przepisem władze miejsca wyjazdu mogą w myśl art. 14 ust. 1 lit. b) rozporządzenia zobowiązać organizatora przewozu do zmiany planowania przewidzianych długotrwałych przewozów w taki sposób, aby przepisy tego rozporządzenia były przestrzegane dla całego przewozu od miejsca wyjazdu do miejsca przeznaczenia, także jeśli poszczególne odcinki trasy położone są wyłącznie w państwach trzecich?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97, Dz.U. 2005 L 3, s. 1.


title: Sprawa C-87/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 28 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n o 3 de Valladolid — Hiszpania) — Vicente Pascual García przeciwko Confederación Hidrográfica del Duero

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/29

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 28 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 3 de Valladolid — Hiszpania) — Vicente Pascual García przeciwko Confederación Hidrográfica del Duero
   (Sprawa C-87/06) (1)

   (2008/C 171/47)

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 121 z 20.5.2006.


title: Sprawa C-329/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt Dinslaken przeciwko Geroldowi Meindlowi (Swoboda przedsiębiorczości — Artykuł 52 traktatu WE (po zmianie art. 43 WE) — Osoba wykonująca działalność na własny rachunek — Podatek dochodowy — Małżonkowie, których pożycie nie uległo trwałemu rozkładowi — Odmowa wspólnego rozliczenia — Oddzielne miejsce zamieszkania małżonków — Świadczenia kompensujące utratę wynagrodzenia na rzecz małżonka niebędącego rezydentem — Dochody niepodlegające opodatkowaniu w państwie członkowskim miejsca zamieszkania małżonka)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt Dinslaken przeciwko Geroldowi Meindlowi
   (Sprawa C-329/05) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 52 traktatu WE (po zmianie art. 43 WE) - Osoba wykonująca działalność na własny rachunek - Podatek dochodowy - Małżonkowie, których pożycie nie uległo trwałemu rozkładowi - Odmowa wspólnego rozliczenia - Oddzielne miejsce zamieszkania małżonków - Świadczenia kompensujące utratę wynagrodzenia na rzecz małżonka niebędącego rezydentem - Dochody niepodlegające opodatkowaniu w państwie członkowskim miejsca zamieszkania małżonka)
   (2007/C 56/11)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Finanzamt Dinslaken

      Strona pozwana: Herold Meindl

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Christine Meindl-Berger
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 43 traktatu WE — Ustawodawstwo krajowe w dziedzinie podatku dochodowego — Odmowa wspólnego rozliczenia małżonków z uzasadnieniem, że dochody uzyskane w innym państwie członkowskim przekroczyły określone progi, mimo że dochody te nie podlegają opodatkowaniu
   Sentencja
   Artykuł 52 traktatu (obecnie, po zmianie, art. 43 WE) stoi na przeszkodzie temu, by podatnikowi, który jest rezydentem, państwo członkowskie, w którym ma on miejsce zamieszkania odmówiło wspólnego opodatkowania wraz z jego małżonkiem, z którym pożycie nie uległo trwałemu rozkładowi i który ma miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, z uzasadnieniem, że małżonek ten uzyskał w tym innym państwie członkowskim zarówno więcej niż 10 % dochodów gospodarstwa domowego oraz ponad 24 000 DEM w sytuacji, gdy dochody uzyskane przez owego małżonka w tym innym państwie członkowskim nie podlegają tam opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

      (1)  Dz.U. C 271 z 29.10.2005.


title: Sprawa C-301/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — PAGO International GmbH przeciwko Tirolmilch registrierte Genossenschaft mbH (Znaki towarowe — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 9 ust.1 lit. c) — Znak towarowy cieszący się renomą we Wspólnocie — Geograficzny zasięg renomy.)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — PAGO International GmbH przeciwko Tirolmilch registrierte Genossenschaft mbH
   (Sprawa C-301/07) (1)

   (Znaki towarowe - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 9 ust.1 lit. c) - Znak towarowy cieszący się renomą we Wspólnocie - Geograficzny zasięg renomy.)
   2010/C 24/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: PAGO International GmbH

      Strona pozwana: Tirolmilch registrierte Genossenschaft mbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof — Wykładnia art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1) — Prawa właściciela znaku towarowego cieszącego się renomą we Wspólnocie — Znak towarowy cieszący się renomą tylko w jednym państwie członkowskim — Ochrona znaku towarowego w całej Wspólnocie lub tylko w jednym państwie członkowskim

      Sentencja

   Artykuł 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego należy interpretować w ten sposób, iż aby wspólnotowy znak towarowy mógł korzystać z ochrony przewidzianej w tym przepisie, musi być znany znaczącej części kręgu odbiorców zainteresowanych towarami lub usługami, których on dotyczy, na istotnej części obszaru Wspólnoty Europejskiej, oraz że w świetle okoliczności postępowania przed sądem krajowym obszar przedmiotowego państwa członkowskiego można uznać za stanowiący istotną część obszaru Wspólnoty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 22.9.2007.


title: Sprawa T-359/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 5 lipca 2007 r. w sprawie F-26/06 Bertolete i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 września 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/31

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 5 lipca 2007 r. w sprawie F-26/06 Bertolete i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 września 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-359/07 P)
   (2007/C 283/57)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i L. Lozano Palacios,pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: M. Bertolete (Wolowé-Saint-Lambert, Belgia), A. P. Cunha Correia (Koekelberg, Belgia), M. Lichteveld (Wavre, Belgia), M. Mozelsio (Enghien, Belgia), F. Orlando (Anderlecht, Belgia), F. Pendville (Etterbeek, Belgia), B. Simons (Bocholt, Belgia), D. Sneessens (Auderghem, Belgia), S. Voisin (Forest, Belgia)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez Sąd do spraw Służby Publicznej w dniu 5 lipca 2007 r. w sprawie F-26/06;

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej;

               —

               pozostawienie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów [Sądowi do spraw Służby Publicznej];

               —

               ewentualnie uchylenie wyroku wydanego przez Sąd do spraw Służby Publicznej w dniu 5 lipca 2007 r. w sprawie F-26/06 i wydanie rozstrzygnięcia w sprawie, uwzględniając żądania pozwanej w postępowaniu w pierwszej instancji oraz oddalenie skargi w sprawie F-26/06; obciążenie drugiej strony postępowania odwoławczego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wyrokiem z dnia 5 lipca 2007 r. wydanym w sprawie F-26/06 Bertolette i in. przeciwko Komisji Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdził nieważność decyzji, w których Komisja określiła grupy zaszeregowania i wynagrodzenie skarżących na podstawie umów o pracę zawartych z nimi w charakterze pracowników kontraktowych. Skarżący, którzy uprzednio byli pracownikami najemnymi prawa belgijskiego, zostali zatrudnieni w charakterze opiekunek przedszkolnych w następstwie zmiany Warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich.
   Pierwszy zarzut podniesiony przez Komisję w uzasadnieniu odwołania dotyczy naruszenia prawa przez Sąd do spraw Służby Publicznej w związku z błędną oceną zakresu zasady równego traktowania dokonaną przez Sąd w wykładni przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie, w szczególności w odniesieniu do prezentowanej przez Komisję koncepcji objęcia dodatków rodzinnych pojęciem wynagrodzenia.
   Drugi zarzut dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia, jako że Sąd do spraw Służby Publicznej nie orzekł w przedmiocie pojęcia wynagrodzenia.


title: Sprawa C-313/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Paris (Francja) w dniu 25 czerwca 2015 r. – Eco-Emballages SA/Sphère France SAS, Schweitzer SAS, Carrefour Import SAS, Tissue France SCA, SCA Hygiène Products SAS, WEPA Troyes SAS, Industrie Cartarie Tronchetti SpA, Industrie Cartarie Tronchetti Ibérica, SL, Kimberly-Clark SAS, Gopack SAS, Delipapier, CMC France SARL, Paul Hartmann SA, Wepa Lille SAS, Industrie Cartarie Tronchetti France SAS, Melitta France SAS, Cofresco Frischhalteprodukte GmbH & Co. KG, Scamark SAS, Système U Centrale Nationale SAS

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/38

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Paris (Francja) w dniu 25 czerwca 2015 r. – Eco-Emballages SA/Sphère France SAS, Schweitzer SAS, Carrefour Import SAS, Tissue France SCA, SCA Hygiène Products SAS, WEPA Troyes SAS, Industrie Cartarie Tronchetti SpA, Industrie Cartarie Tronchetti Ibérica, SL, Kimberly-Clark SAS, Gopack SAS, Delipapier, CMC France SARL, Paul Hartmann SA, Wepa Lille SAS, Industrie Cartarie Tronchetti France SAS, Melitta France SAS, Cofresco Frischhalteprodukte GmbH & Co. KG, Scamark SAS, Système U Centrale Nationale SAS
   (Sprawa C-313/15)
   (2015/C 294/49)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de commerce de Paris

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Eco-Emballages SA

      Strona pozwana: Sphère France SAS, Schweitzer SAS, Carrefour Import SAS, Tissue France SCA, SCA Hygiène Products SAS, WEPA Troyes SAS, Industrie Cartarie Tronchetti SpA, Industrie Cartarie Tronchetti Ibérica, SL, Kimberly-Clark SAS, Gopack SAS, Delipapier, CMC France SARL, Paul Hartmann SA, Wepa Lille SAS, Industrie Cartarie Tronchetti France SAS, Melitta France SAS, Cofresco Frischhalteprodukte GmbH & Co. KG, Scamark SAS, Système U Centrale Nationale SAS

      Pytanie prejudycjalne

   Czy pojęcie opakowania zdefiniowane w art. 3 dyrektywy 94/62/WE, zmienionej dyrektywą 2004/12/WE (1), obejmuje „wałki do nawijania” (rolki, tuby, cylindry), wokół których nawijane są giętkie tworzywa, takie jak papier, folie z tworzywa sztucznego, sprzedawane konsumentom?

      (1)  Dyrektywa 2004/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. zmieniająca dyrektywę 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz.U. L 47, s. 26).


title: Sprawa C-513/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 11 lipca 2013 r. w sprawie T-358/08 Hiszpania przeciwko Komisji, wniesione w dniu 25 września 2013 r. przez Królestwo Hiszpanii

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 11 lipca 2013 r. w sprawie T-358/08 Hiszpania przeciwko Komisji, wniesione w dniu 25 września 2013 r. przez Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-513/13 P)
   2013/C 336/24
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uwzględnienie niniejszego odwołania i uchylenie wyroku Sądu z dnia 11 lipca 2013 r. w sprawie T-358/08 Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 3249 z dnia 25 czerwca 2008 r. w sprawie zmniejszenia pomocy przyznanej Królestwu Hiszpanii z Funduszu Spójności na projekt nr 96/11/61/018 „Saneamiento de Zaragoza” decyzją Komisji C(96) 2095 z dnia 26 lipca 1996 r.,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

                     Naruszenie prawa dotyczące skutków terminu przewidzianego w art. H ust. 2 załącznika II do rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/94 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiającego Fundusz Spójności

                   (1). Po upływie wskazanego terminu Komisja nie może już podjąć żadnego środka korekty finansowej, gdyż ma obowiązek dokonania płatności, a zastosowana korekta jest niezgodna z prawem.

               2)

                     Naruszenie prawa polegające na interpretacji pojęcia obiektu budowlanego, zgodnie z którą cała sieć stanowi jeden obiekt budowlany w rozumieniu art. 1 lit. c) dyrektyw Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane

                   (2). Zaskarżony wyrok zrywa z linią orzeczniczą zapoczątkowaną wyrokiem z dnia 5 października 2000 r. w sprawie C-16/98 Komisja przeciwko Francji, Rec. s. 8315, gdyż nie uwzględnia wymogu istnienia ciągłości geograficznej wszystkich obiektów budowlanych i ich współzależności, czyli konieczności istnienia wzajemnego powiązania w celu świadczenia usług.

      (1)  Dz.U. L 130, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 199, s. 54.


title: Sprawa T-671/15 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 4 grudnia 2015 r. – E-Control/ACER (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Opinia w sprawie zgodności decyzji krajowych organów regulacyjnych zatwierdzających metody alokacji transgranicznej zdolności przesyłowej — Wniosek o zawieszenie wykonania — Uchybienie wymogom formalnym — Niedopuszczalność)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/51

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 4 grudnia 2015 r. – E-Control/ACER
   (Sprawa T-671/15 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Opinia w sprawie zgodności decyzji krajowych organów regulacyjnych zatwierdzających metody alokacji transgranicznej zdolności przesyłowej - Wniosek o zawieszenie wykonania - Uchybienie wymogom formalnym - Niedopuszczalność))
   (2016/C 048/59)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Energie-Control Austria für die Regulierung der Elektrizitäts- und Erdgaswirtschaft (E-Control) (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat F. Schuhmacher)

      Strona pozwana: Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania opinii Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki nr 09/2015 z dnia 23 września 2015 r. w sprawie zgodności decyzji krajowych organów regulacyjnych zatwierdzających metody alokacji transgranicznej zdolności przesyłowej energii elektrycznej w Europie Środkowej i Wschodniej z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 714/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1228/2003) (Dz.U. 2009, L 211, s. 15) oraz z wytycznymi w sprawie zarządzania i alokacji dostępnej zdolności przesyłowej połączeń wzajemnych między systemami krajowymi, zawartymi w Załączniku I do tego rozporządzenia

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-585/15: Wyrok Sądu z dnia 8 czerwca 2016 r. – Monster Energy/EUIPO (GREEN BEANS) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego GREEN BEANS — Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego — Niedochowanie terminu na wniesienie skargi do Sądu)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/43

         Wyrok Sądu z dnia 8 czerwca 2016 r. – Monster Energy/EUIPO (GREEN BEANS)
   (Sprawa T-585/15) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego GREEN BEANS - Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego - Niedochowanie terminu na wniesienie skargi do Sądu))
   (2016/C 270/48)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Monster Energy Company (Corona, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat P. Brownlow)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 lipca 2015 r. (sprawa R 3002/2014-2), dotyczącą rejestracji słownego znaku towarowego GREEN BEANS jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Monster Energy Company zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 406 z 7.12.2015.


title: Sprawa C-364/11: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság — Węgry) — Mostafa Abed El Karem El Kott, Chadi Amin A Radi, Hazem Kamel Ismail przeciwko Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal (Dyrektywa 2004/83/WE — Minimalne normy dotyczące warunków przyznania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej — Bezpaństwowcy pochodzenia palestyńskiego, którzy rzeczywiście korzystali z pomocy Agencji Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA) — Prawo tych bezpaństwowców do uznania ich za uchodźców na podstawie art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83 — Przesłanki stosowania — Ustanie pomocy UNRWA „z jakichkolwiek powodów” — Dowód — Konsekwencje dla osób ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy — Uprawnienie, aby ipso facto stać się beneficjentami [tej] dyrektywy — Automatyczne uznanie za „uchodźcę” w rozumieniu art. 2 lit. c) tej dyrektywy i nadanie statusu uchodźcy na podstawie jej art. 13)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/8

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság — Węgry) — Mostafa Abed El Karem El Kott, Chadi Amin A Radi, Hazem Kamel Ismail przeciwko Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal
   (Sprawa C-364/11) (1)

   (Dyrektywa 2004/83/WE - Minimalne normy dotyczące warunków przyznania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej - Bezpaństwowcy pochodzenia palestyńskiego, którzy rzeczywiście korzystali z pomocy Agencji Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA) - Prawo tych bezpaństwowców do uznania ich za uchodźców na podstawie art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83 - Przesłanki stosowania - Ustanie pomocy UNRWA „z jakichkolwiek powodów” - Dowód - Konsekwencje dla osób ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy - Uprawnienie, aby ipso facto stać się beneficjentami [tej] dyrektywy - Automatyczne uznanie za „uchodźcę” w rozumieniu art. 2 lit. c) tej dyrektywy i nadanie statusu uchodźcy na podstawie jej art. 13)
   2013/C 46/14
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mostafa Abed El Karem El Kott, Chadi Amin A Radi, Hazem Kamel Ismail

      Strona pozwana: Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal

      Przy udziale: ENSZ Menekültügyi Főbiztossága

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Fővárosi Bíróság — Wykładnia art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz.U. L 304, s. 2 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 7, s. 96) — Bezpaństwowiec pochodzenia palestyńskiego korzystający z ochrony Agencji Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA) — Prawo tego bezpaństwowca do powoływania się ipso facto na dyrektywę w przypadku ustania ochrony zapewnianej przez ten organ — Warunki na jakich można przyjąć, iż ochrona ta ustała — Pojęcie „bycia beneficjentem systemu dyrektywy”

      Sentencja

               1)

               Artykuł 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony, oraz zawartości przyznawanej ochrony należy interpretować w ten sposób, że ustanie ochrony lub pomocy organu lub agencji Narodów Zjednoczonych innych niż UNHCR „z jakichkolwiek powodów” odnosi się też do sytuacji, w której osoba, która rzeczywiście korzystała z tej ochrony lub pomocy, przestaje z niej korzystać z przyczyn pozostających poza jej kontrolą i niezależnych od jej woli. Właściwe organy krajowe państwa odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu złożonego przez taką osobę winne są ustalić, na podstawie indywidualnej oceny każdego wniosku, czy osoba ta została zmuszona do opuszczenia obszaru działań tego organu lub tej agencji, co ma miejsce w przypadku gdy bezpieczeństwo osobiste tej osoby było poważnie zagrożone, zaś właściwa agencja nie miała możliwości zapewnienia jej na tym obszarze warunków do życia zgodnych z zadaniami, których wykonanie zostało jej powierzone.

               2)

               Artykuł 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy właściwe organy państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosków o azyl ustaliły, iż wnioskodawca spełnia wymóg ustania ochrony lub pomocy Agencji Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA), uprawnienie, aby „ipso facto stać się beneficjentami [tej] dyrektywy” implikuje konieczność uznania wnioskodawcy przez to państwo członkowskie za uchodźcę w rozumieniu art. 2 lit. c) tej dyrektywy i automatycznego przyznania mu statusu uchodźcy, pod warunkiem że do wnioskodawcy tego nie znajdują zastosowania art. 12 ust. 1 lit. b), art. 12 ust. 2 lub art. 12 ust. 3 tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa C-159/06: Skarga wniesiona w dniu  21 marca 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich Republice Finlandii

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/33

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich Republice Finlandii
   (Sprawa C-159/06)
   (2006/C 131/62)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: U. Wölker, F. Simonetti i K. Nyberg, działający w charakterze pełnomocników]

      Strona pozwana: Republika Finlandii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, w odniesieniu do prowincji Åland, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 21 lipca 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 197,21.7.2001, str. 30


title: Sprawa T-161/04: Skarga wniesiona dnia 26 kwietnia 2004 r. przez Gregorio Valero Jordanę przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               26.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/12

         Skarga wniesiona dnia 26 kwietnia 2004 r. przez Gregorio Valero Jordanę przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-161/04)
   (2004/C 168/24)
   Język postępowania: hiszpański
   Dnia 26 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Gregorio Valero Jordanę, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez Massimo Merolę, letrado, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji:

               —

               o uchylenie decyzji z dnia 10 lutego 2004 r., którą Komisja Europejska odmówiła skarżącemu dostępu do listy rezerwowej konkursu ogólnego A7/A6 COM/A/637 oraz indywidualnych decyzji o mianowaniu urzędników na stopień A6 począwszy od dnia 5 października 1995 r.;

               —

               o zasądzenie kosztów od Komisji Wspólnot Europejskich.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący w niniejszej sprawie nie zgadza się z decyzją pozwanej, odmawiającej mu dostępu do listy rezerwowej konkursu ogólnego A7/A6 COM/A/637, jak również indywidualnych decyzji o mianowaniu urzędników na stopień A6 począwszy od dnia 5 października 1995 r.
   Na poparcie swoich roszczeń skarżący podnosi przede wszystkim błędne powołanie się na wyjątek przewidziany w art. 4 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (1). Wyjątek ten odnosi się do prywatności i integralności osoby fizycznej, w szczególności w odniesieniu do ustawodawstwa Wspólnoty związanego z ochroną danych osobowych. W tym względzie skarżący stoi na stanowisku, że nie można uznać, by udostępnienie żądanych dokumentów mogło zaszkodzić prywatności osób, które są w nich wymienione, albowiem status urzędnika publicznego nie mieści się w zakresie prywatności osoby fizycznej.
   Z drugiej strony, doszło do naruszenia art. 5 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (2) w zakresie, w jakim indywidualne decyzji o mianowaniu urzędników są publiczne.
   Strona skarżąca podnosi również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia i naruszenie zasady dobrej administracji.

      (1)  Dz.U. L 145 z 31.5.2001, str. 43.

      (2)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, str. 1.


title: Sprawa T-275/16: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2016 r. – Mubarak i in./Rada

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/57

         Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2016 r. – Mubarak i in./Rada
   (Sprawa T-275/16)
   (2016/C 270/64)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gamal Mohamed Hosni Elsayed Mubarak (Kair, Egipt), Alaa Mohamed Hosni Elsayed Mubarak (Kair), Heidy Mahmoud Magdy Hussein Rasekh (Kair), Khadiga Mahmoud El Gammal (Kair) (przedstawiciele: B. Kennelly i J. Pobjoy, Barristers, oraz G. Martin i M. Rushton, Solicitors)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZIB) 2016/411 z dnia 18 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2011/172/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2016 L 74, s. 40), w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących;

               —

               stwierdzenie niemożności stosowania wobec skarżących art. 1 ust. 1 decyzji Rady 2011/172/WPZiB z dnia 21 marca 2011 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2011 L 76, s. 63) i art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011 z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2011 L 76, s. 4) i w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2016/411 w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących,

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym skarżący twierdzą, że Rada nie zidentyfikowała właściwej podstawy prawną w odniesieniu do art. 1 ust. 1 decyzji 2011/172/WPZiB (zwanej dalej „decyzją”) i art. 2 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 270/2011 (zwanego dalej „rozporządzeniem”). Nie ma dowodu na to, że Rada dokonała jakiegokolwiek przeglądu podstawy prawnej art. 1 ust. 1 decyzji, przyjmując decyzję (WPZIB) 2016/411 (zwaną dalej „podważaną decyzją”), pomimo ciążącego na niej na mocy art. 5 decyzji wyraźnego obowiązku w tym zakresie. Fakt, że art. 1 ust. 1 mógł mieć właściwą podstawę prawną w momencie, kiedy był przyjmowany po raz pierwsze w dniu 21 marca 2011 r., nie zapewnia temu przepisowi trwałej podstawy prawnej do 2016 r. i później.

               2.

               Zarzut drugi, w którym skarżący twierdzą, że Rada naruszyła ich prawa zagwarantowane w art. 6 w związku z art. 2 i 3 TUE oraz w art. 47 i 48 Karty praw podstawowych poprzez założenie, że postępowanie sądowe w Egipcie było zgodne z podstawowymi prawami człowieka.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym skarżący podnoszą, że Rada popełniła oczywiste błędy w ocenie poprzez stwierdzenie, że zostało spełnione określone w art. 1 ust. 1 decyzji i w art. 2 ust. 1 rozporządzenia kryterium umieszczenia nazwisk skarżących w wykazie.

               4.

               Zarzut czwarty, w którym skarżący twierdzą, że Rada nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia dla ponownego umieszczenia ich nazwisk w wykazie.

               5.

               Zarzut piąty, w którym skarżący podnoszą, że Rada naruszyła ich prawo do obrony, prawo do dobrej administracji i prawo do skutecznej kontroli sądowej. W szczególności Rada nie zbadała w pełni i bezstronnie, czy domniemane powody mające uzasadniać ponowne umieszczenie nazwisk skarżących w wykazie są zasadne w świetle oświadczeń złożonych przez skarżących przed ponownym umieszczeniem ich nazwisk w wykazie.

               6.

               Zarzut szósty, w którym skarżący twierdzą, że Rada naruszyła, bez uzasadnienia lub w sposób nieproporcjonalny, ich prawa podstawowe, w tym ich prawo do ochrony własności i reputacji. Wpływ decyzji Rady (WPZiB) 2016/411 na skarżących jest daleko idący, zarówno w odniesieniu do ich własności jak i reputacji na całym świcie. Rada nie wykazała, że zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych skarżących jest związane z jakimkolwiek słusznym celem lub takim celem uzasadnione, a tym bardziej, że jest do takiego celu proporcjonalne.


title: Sprawa T-477/07: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2007 r. — Cofra przeciwko Komisja Wspólnot Europejskich

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/43

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2007 r. — Cofra przeciwko Komisja Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-477/07)
   (2008/C 64/69)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Cofra srl (Barletta, Włochy) (przedstawiciel: A. Calabrese, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 października 2007 r. SG/E/3/MIB/mbp D(2007) 8992,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do powołanych w sprawie T-417/07 Lodato Gennaro & Co.


title: Sprawa C-551/03 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  6 kwietnia 2006 r.  — General Motors BV (dawniej General Motors Nederland BV i Opel Nederland BV) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Artykuł 81 WE — Rozporządzenia (EWG) nr 123/85 i (WE) nr 1475/95 — Dystrybucja pojazdów silnikowych marki Opel — Podział rynku — Ograniczenia wywozu — Restrykcyjny system premiowy — Grzywna — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 kwietnia 2006 r. — General Motors BV (dawniej General Motors Nederland BV i Opel Nederland BV) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-551/03 P) (1)

   (Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Artykuł 81 WE - Rozporządzenia (EWG) nr 123/85 i (WE) nr 1475/95 - Dystrybucja pojazdów silnikowych marki Opel - Podział rynku - Ograniczenia wywozu - Restrykcyjny system premiowy - Grzywna - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien)
   (2006/C 143/10)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: General Motors BV (dawniej General Motors Nederland BV i Opel Nederland BV)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: W. Mölls i A. Whelan, pełnomocnicy, wspierani przez J. Flynna]
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 21 października 2003 r. w sprawie T-368/00 General Motors Nederland i Opel Nederland przeciwko Komisji — Częściowa nieważność decyzji Komisji C(2000)2707 z dnia 20 września 2000 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/36.356 — Opel) i obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               General Motors BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.3.2004


title: Sprawa C-234/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  16 mars 2006 r.  (wniosek Landesgericht Innsbruck o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Rosmarie Kapferer przeciwko Schlank & Schick GmbH (Jurysdykcja w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Wykładnia art. 15 — Jurysdykcja w sprawach dotyczących umów zawartych pomiędzy konsumentami — Przyrzeczenie nagrody — Reklama wprowadzająca w błąd — Orzeczenie sądowe rozstrzygające o jurysdykcji — Powaga rzeczy osądzonej — Wznowienie postępowania przed sądem odwoławczym — Pewność prawa — Pierwszeństwo prawa wspólnotowego — Artykuł 10 WE)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/14

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 mars 2006 r. (wniosek Landesgericht Innsbruck o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Rosmarie Kapferer przeciwko Schlank & Schick GmbH
   (Sprawa C-234/04) (1)

   (Jurysdykcja w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Wykładnia art. 15 - Jurysdykcja w sprawach dotyczących umów zawartych pomiędzy konsumentami - Przyrzeczenie nagrody - Reklama wprowadzająca w błąd - Orzeczenie sądowe rozstrzygające o jurysdykcji - Powaga rzeczy osądzonej - Wznowienie postępowania przed sądem odwoławczym - Pewność prawa - Pierwszeństwo prawa wspólnotowego - Artykuł 10 WE)
   (2006/C 131/25)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landesgericht Innsbruck
   Strony postępowania przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Rosmarie Kapferer

      Strona pozwana: Schlank & Schick GmbH
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landesgericht Innsbruck — Wykładnia art. 10 WE — Obowiązek sądu odwoławczego zbadania prawomocnego wyroku sądu pierwszej instancji w przedmiocie jurysdykcji w przypadku naruszenia prawa wspólnotowego — Wykładnia art. 15 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz. U. 2001 L 12, str. 1) — Krajowe ustawodawstwo ochrony konsumentów ustanawiające prawo do nagrody rzekomo wygranej przez adresata wprowadzającej w błąd reklamy
   Sentencja wyroku
   Zasada współpracy zawarta w art. 10 WE nie zobowiązuje sądu krajowego do zaprzestania stosowania krajowych przepisów proceduralnych w celu zbadania i uchylenia prawomocnego orzeczenia sądowego, jeżeli okaże się, że narusza ono prawo wspólnotowe.

      (1)  Dz. U. C 251 z 09.10.2004.


               9.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/13

         Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2013 r. przez Míla ehf. przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-1/13)
   2013/C 132/08
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 13 lutego 2013 r. przez przedsiębiorstwo Míla ehf., reprezentowane przez Espena I. Bakkena, adwokata, i Thomasa Nordby'ego, adwokata, z kancelarii Arntzen de Besche Advokatfirma AS, Bygdøy allé 2, 0204 Oslo, Norwegia.
   Skarżący występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 410/12/COL;

               2)

               obciążenie Urzędu kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 410/12/COL z dnia 21 listopada 2012 r. o zakończeniu sprawy bez wszczynania formalnego postępowania wyjaśniającego, dotyczącej tego, czy subsydiowaną dzierżawę przez Vodafone światłowodów wcześniej obsługiwanych w imieniu NATO należy uznać za pomoc państwa.

               —

               Zaskarżona decyzja została podjęta w następstwie skargi wniesionej przez Míla ehf. dotyczącej domniemanej niezgodnej z prawem pomocy państwa przyznanej przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych Islandii poprzez subsydiowaną dzierżawę dwóch światłowodów wcześniej obsługiwanych przez NATO. W decyzji Urząd Nadzoru EFTA stwierdził, że umowa dzierżawy między Agencją Obrony Ministerstwa Spraw Zagranicznych Islandii a Og fjarskipti (zwanym dalej „Vodafone”) z dnia 1 lutego 2010 r. dotycząca wykorzystania i eksploatacji światłowodu nie wiązała się z pomocą państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG i zamknął sprawę bez dalszego postępowania wyjaśniającego.

               —

               Skarżący twierdzi między innymi, że:

                           —

                           zaskarżona decyzja oparta jest na niewłaściwej ocenie faktów oraz nieprawidłowym zastosowaniu odpowiedniego orzecznictwa,

                           —

                           Urząd Nadzoru EFTA nie wszczął formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie przyznanej pomocy, oraz

                           —

                           Urząd Nadzoru EFTA nie podał wystarczającego uzasadnienia swoich wniosków.


title: Sprawa C-518/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Paris — Francja) — Fundación Gala-Salvador Dalí, Visual Entidad de Gestión de Artistas Plásticos przeciwko Société Auteurs dans les arts graphiques et plastiques, Juanowi-Leonardowi Bonetowi Domenechowi, Eulalii-Maríi Bas Dalí, Maríi del Carmen Domenech Biosce, Antoniowi Domenechowi Biosce, Anie-Maríi Busquets Bonet, Mónice Busquets Bonet (Zbliżanie ustawodawstw — Własność intelektualna — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Prawo autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki — Dyrektywa 2001/84/WE — Osoby uprawnione do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży po śmierci autora dzieła — Pojęcie następców prawnych — Przepisy krajowe utrzymujące przez okres 70 lat po śmierci autora zastrzeżenie prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży wyłącznie na rzecz spadkobierców ustawowych autora, z wyłączeniem spadkobierców i zapisobierców testamentowych — Zgodność z dyrektywą 2001/84)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Paris — Francja) — Fundación Gala-Salvador Dalí, Visual Entidad de Gestión de Artistas Plásticos przeciwko Société Auteurs dans les arts graphiques et plastiques, Juanowi-Leonardowi Bonetowi Domenechowi, Eulalii-Maríi Bas Dalí, Maríi del Carmen Domenech Biosce, Antoniowi Domenechowi Biosce, Anie-Maríi Busquets Bonet, Mónice Busquets Bonet
   (Sprawa C-518/08) (1)

   (Zbliżanie ustawodawstw - Własność intelektualna - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Prawo autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki - Dyrektywa 2001/84/WE - Osoby uprawnione do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży po śmierci autora dzieła - Pojęcie następców prawnych - Przepisy krajowe utrzymujące przez okres 70 lat po śmierci autora zastrzeżenie prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży wyłącznie na rzecz spadkobierców ustawowych autora, z wyłączeniem spadkobierców i zapisobierców testamentowych - Zgodność z dyrektywą 2001/84)
   2010/C 148/10
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de grande instance de Paris

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fundación Gala-Salvador Dalí, Visual Entidad de Gestión de Artistas Plásticos

      Strona pozwana: Société Auteurs dans les arts graphiques et plastiques, Juan-Leonardo Bonet Domenech, Eulalia-María Bas Dalí, María del Carmen Domenech Biosca, Antonio Domenech Biosca, Ana-María Busquets Bonet, Mónica Busquets Bonet

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de grande instance de Paris — Wykładnia art. 6 i 8 ust. 2 i 3 dyrektywy 2001/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie prawa autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki (Dz.U. L 272, s. 32) — Osoby uprawnione do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży po śmierci autora — Zgodność przepisów krajowych utrzymujących przez okres 70 lat zastrzeżenie prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży wyłącznie na rzecz spadkobierców ustawowych autora, z wyłączeniem spadkobierców i zapisobierców testamentowych

      Sentencja

   Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 2001/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie prawa autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie istnieniu przepisu prawa krajowego takiego jak będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, który zastrzega korzystanie z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży dzieła wyłącznie na rzecz spadkobierców ustawowych twórcy, z wyłączeniem spadkobierców testamentowych. Natomiast w ramach stosowania przepisu krajowego dokonującego transpozycji art. 6 ust. 1 dyrektywa 2001/84 sąd krajowy jest zobowiązany w pełni uwzględnić wszystkie właściwe normy kolizyjne regulujące przejście tego prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży w drodze spadku.

      (1)  Dz.U. C 32 z 7.2.2009.


title: Sprawa T-454/17: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2017 r. – „Pro NGO!”/Komisja

text:
               2.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/11

         Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2017 r. – „Pro NGO!”/Komisja
   (Sprawa T-454/17)
   (2017/C 330/13)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca:„Pro NGO!” (Non-Governmental-Organisations/organizacje pozarządowe) e.V. (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: M. Scheid, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji ARES (2017) 2484833 z dnia 16 maja 2017 r., oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący niepełnego zbadania stanu faktycznego istotnego dla wydania decyzji

                           —

                           Skarżący zarzuca, że pozwana ani nie uwzględniła, iż zewnętrzny audytor, Ernst & Young, a posteriori zmienił pierwotne ustalenia, ani też, iż koordynatorka projektu oświadczyła, że sama przedłożyła dokumenty.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oceny stanu faktycznego w sprzeczności z innymi sprawozdaniami

                           —

                           Ponadto pozwana dopuściła się błędu w ocenie zgodnego z umową zachowania skarżącego w sprzeczności z ustaleniami w Final Audit Report oraz w sprawozdaniu OLAF.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym

                           —

                           Wreszcie dopiero wiele lat po wszczęciu postępowania umożliwiono skarżącemu wgląd do decydujących dokumentów, przy czym zostały one częściowo utajnione.

                           —

                           Ponadto nie istnieje prawne zobowiązanie skarżącego do organizowania przetargów lub przestrzegania regulacji przetargowych w konkretnym projekcie.

                           —

                           Skarżący nie ponosi też odpowiedzialności za działania partnera projektu Unii Europejskiej.


               20.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/10

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Hæstiréttur Íslands w dniu 8 października 2013 r. w sprawie Íslandsbanki hf. przeciwko Gunnarowi V. Engilbertssonowi
   (Sprawa E-22/13)
   2014/C 81/09
   W dniu 9 października 2013 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, złożony do Trybunału EFTA w dniu 8 października 2013 r. przez Hæstiréttur Íslands (Sąd Najwyższy Islandii), dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie Íslandsbanki hf. przeciwko Gunnarowi V. Engilbertssonowi w odniesieniu do następujących kwestii:

               1)

               Czy z przepisami dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich zgodne jest to, że ustawodawstwo w państwie, które jest stroną Porozumienia EOG, zezwala na zawieranie w umowach pożyczek między konsumentami i dostawcami na finansowanie zakupów nieruchomości przepisów stanowiących, że ratalne spłaty pożyczki mają być związane z ustalonym z góry indeksem?

               2)

               Jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie jest taka, że indeksacja spłat pożyczek zaciągniętych w celu finansowania zakupów nieruchomości jest zgodna z przepisami dyrektywy 93/13/EWG, wówczas drugie pytanie brzmi następująco: czy dyrektywa ogranicza uprawnienia danego państwa EOG do ustalania, za pomocą ustawodawstwa lub regulacji administracyjnych, jakie czynniki mogą wywoływać zmiany w określonym z góry indeksie i jakich metod należy użyć do mierzenia tych zmian?

               3)

               Jeżeli odpowiedź na drugie pytanie jest taka, że dyrektywa 93/13/EWG nie ogranicza uprawnień państwa członkowskiego, o których mowa w tym pytaniu, wówczas trzecie pytanie brzmi następująco: czy warunek umowy jest postrzegany jako wynegocjowany indywidualnie w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy, kiedy: a) obligacja, którą konsument podpisuje zaciągając pożyczkę, zawiera zapis, że jego zobowiązanie jest indeksowane, a wskaźnik bazowy, który ma być użyty przy obliczaniu zmian w cenach, jest określony na obligacji; b) obligacji towarzyszy harmonogram płatności przedstawiający szacunkowe i szczegółowe płatności, które mają zostać uiszczone w odpowiednich terminach, harmonogram zawiera zapis, że szacunki mogą zmieniać się w zależności od przepisów obligacji dotyczących indeksacji; c) zarówno konsument, jak i dostawca podpisują harmonogram płatności w tym samym czasie i w związku z podpisaniem obligacji przez konsumenta?

               4)

               Czy metoda obliczania zmian cen w umowach dotyczących pożyczek na finansowanie zakupów nieruchomości jest uważana za wyraźnie wyjaśnioną konsumentowi w rozumieniu ust. 2 lit. d) załącznika do dyrektywy 93/13/EWG, w okolicznościach opisanych w trzecim pytaniu?

               5)

               Czy podczas wdrażania art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG państwo, które jest stroną Porozumienia EOG, ma możliwość zapisania w ustawodawstwie krajowym, że nieuczciwe warunki umowy w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy można uznać za niewiążące dla konsumenta lub że takie warunki zawsze powinny być dla niego niewiążące?