title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (trzecia izba) z dnia 8 grudnia 2005 r. # Castellblanch, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wniosek o rejestrację wspólnotowego graficznego znaku towarowego zawierającego słowny element "CRISTAL CASTELLBLANCH" - Wcześniejszy krajowy znak towarowy CRISTAL - Rzeczywiste używanie wcześniejszego krajowego znaku towarowego - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 15 ust. 2 lit. a) oraz art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94. # Sprawa T-29/04.

text:
      Sprawa T‑29/04
      Castellblanch, SA
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego      (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Wniosek o rejestrację graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego słowny element „CRISTAL CASTELLBLANCH” – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CRISTAL – Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 15 ust. 2 lit. a) oraz art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 8 grudnia 2005 r.  II ‑ 0000
      Streszczenie wyroku
      1.     Wspólnotowy znak towarowy – Uwagi osób trzecich i sprzeciw – Rozpatrywanie sprzeciwu – Dowód używania wcześniejszego znaku
            towarowego – Jednoczesne używanie kilku oznaczeń
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 15 ust. 2 lit. a) i art. 43 ust. 2 i 3)
      2.     Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Graficzny znak
            towarowy zawierający element słowny „CRISTAL CASTELLBLANCH” i słowny znak towarowy „CRISTAL”
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))
      1.     Przy wykazywaniu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego (krajowego lub wspólnotowego), na który powołano się
         w sprzeciwie wobec zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego, należy przedstawić dowód używania tego wcześniejszego znaku
         wraz z innymi oznaczeniami, jeśli takie używanie nie wpływa na odróżniający charakter tego znaku w postaci, w której został
         on zarejestrowany.

      (por. pkt 30–34)
      2.     Z uwagi na identyczność lub co najmniej duże podobieństwo towarów oraz podobieństwo samych oznaczeń w odczuciu przeciętnego
         konsumenta francuskiego oraz specjalistów i profesjonalistów z sektora winiarskiego i restauracyjnego występuje prawdopodobieństwo
         wprowadzenia w błąd w odniesieniu do oznaczenia graficznego zawierającego element słowny „CRISTAL CASTELLBLANCH”, zgłoszonego do rejestracji w charakterze wspólnotowego znaku towarowego dla „hiszpańskich win musujących
         typu cava”, należących do klasy 33 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, i słownego znaku towarowego CRISTAL, zarejestrowanego
         wcześniej we Francji dla „win pochodzenia francuskiego, mianowicie szampana, win musujących oraz napojów alkoholowych (z wyjątkiem
         piwa)”, należących do tej samej klasy, mimo że nie da się stwierdzić, iż wcześniejszy znak towarowy jest dla „win typu szampan”
         powszechnie rozpoznawany lub cieszy się renomą w całym danym kręgu odbiorców, lecz można to jedynie wykazać w odniesieniu
         do profesjonalistów, wysoko wyspecjalizowanych w omawianej dziedzinie.

      (por. pkt 46, 67, 68)
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (trzecia izba)
      z dnia 8 grudnia 2005 r.*
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Wniosek o rejestrację graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego słowny element „CRISTAL CASTELLBLANCH” – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CRISTAL – Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 15 ust. 2 lit. a) oraz art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94
      W sprawie T‑29/04
      Castellblanch, SA, z  siedzibą w Sant Sadurni d’Anoia (Hiszpania), reprezentowana przez adwokatów F. de Visschera, E. Cornu'a, É. De Gryse'a oraz
         D. Moreau,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez I. de Medrana Caballera, działającego w charakterze pełnomocnika,

      strona pozwana,
      w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest:
      Champagne Louis Roederer SA, z  siedzibą w Reims (Francja), reprezentowana przez adwokata P. Cousina,

      mającej za przedmiot skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 listopada 2003 r. (sprawa R 37/2000-2), dotyczącą postępowania
         w sprawie sprzeciwu między Castellblanch, SA a Champagne Louis Roederer S.A.,

      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH (trzecia izba),

      w składzie: M. Jaeger, prezes, V. Tiili i O. Czúcz, sędziowie,
      sekretarz: K. Andova, administrator,
      po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 26 stycznia 2004 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedziami na skargę złożonymi przez OHIM w sekretariacie Sądu w dniach 4 czerwca i 28 września 2004 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną przez interwenienta w sekretariacie Sądu w dniu 1  czerwca 2004 r.,

      po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 4 lipca 2005 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
       Okoliczności powstania sporu
      1       W dniu 1 kwietnia 1996 r. Castellblanch, SA wniosła do Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
         (OHIM) o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r.
         w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1), z późn. zm.

      2       Zgłoszonym znakiem towarowym jest następujące oznaczenie graficzne (zwane dalej „znakiem towarowym CRISTAL CASTELLBLANCH ”):

      3       Towary, dla których wnosi się o rejestrację znaku, zaliczane są do klasy 33 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego
         międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., w zrewidowanym i zmienionym
         brzmieniu, i odpowiadają następującemu opisowi: „Wina i wina musujące”.

      4       Zgłoszenie opublikowane zostało w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 29/1997 z dnia 24 listopada 1997 r.

      5       W dniu 23 lutego 1998 r. Champagne Louis Roederer SA wniosła na podstawie art. 42 rozporządzenia nr 40/94 sprzeciw wobec rejestracji
         tego znaku wspólnotowego. Sprzeciw uzasadniony był następującymi przypadkami wcześniejszej rejestracji oznaczenia słownego
         CRISTAL:

      –       rejestracja francuska nr 1 114 613 z dnia 27 listopada 1979 r., odnowiona w dniu 13 listopada 1989 r. (nr 1 559 904) oraz
         w dniu 20 grudnia 1991 r. (nr 1 713 576) dla oznaczania „win pochodzenia francuskiego, mianowicie szampana, win musujących
         oraz napojów alkoholowych (z wyjątkiem piwa)” zaliczanych do klasy 33;

      –       międzynarodowa rejestracja nr 451 185, o którą wniesiono w dniu 29 stycznia 1980 r. wywołująca skutki na terenie Austrii,
         w krajach Beneluksu, we Włoszech i w Portugalii dla oznaczania „win pochodzenia francuskiego, mianowicie szampana i win musujących”
         zaliczanych do klasy 33;

      –       rejestracja niemiecka DD 647 501 z dnia 18 kwietnia 1991 r. dla oznaczania „napojów alkoholowych (z wyjątkiem piwa)” zaliczanych
         do klasy 33;

      –       rejestracja brytyjska nr 1 368 211, o którą wniesiono w dniu 22 grudnia 1988 r. dla oznaczania „win typu szampan” zaliczanych
         do klasy 33;

      –       rejestracja irlandzka nr 150 404 z dnia 30 października 1992 r. dla oznaczania „napojów alkoholowych (z wyjątkiem piwa)” zaliczanych
         do klasy 33;

      –       rejestracja duńska VR 06.021 1995 z dnia 15 września 1995 r. dla oznaczania „szampana, win musujących, wina i koniaku” zaliczanych
         do klasy 33.

      6       W uzasadnieniu sprzeciwu wskazywano także na znaki towarowe powszechnie znane w Belgii, Francji, Wielkiej Brytanii i Niemczech
         dla oznaczania „win typu szampan”.

      7       Sprzeciw dotyczył wszystkich towarów objętych wcześniejszą rejestracją oznaczenia CRISTAL i odnosił się do wszystkich towarów
         objętych zgłoszeniem. W uzasadnieniu sprzeciwu powołano się na przyczyny wymienione w art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia
         nr 40/94.

      8       W decyzji z dnia 26 października 1999 r. Wydział Sprzeciwów uwzględnił wniesiony sprzeciw. W uzasadnieniu decyzji powołano
         się wyłącznie na istnienie wcześniejszego francuskiego znaku towarowego (zwanego dalej „wcześniejszym znakiem towarowym”).
         Wydział Sprzeciwów stwierdził po pierwsze, że interwenient przedstawił dostateczne dowody na to, że wcześniejszy znak towarowy
         jest rzeczywiście używany. Po drugie zaś doszedł on do przekonania, że - mając na względzie identyczność towarów i podobieństwo
         konkurujących ze sobą oznaczeń, jak również wysoce odróżniający charakter wcześniejszego znaku towarowego na rynku francuskim
         - wystąpiło ryzyko wprowadzenia w błąd właściwego kręgu odbiorców, czyli konsumentów francuskich.

      9       W dniu 22 grudnia 1999 r. skarżąca odwołała się od decyzji Wydziału Sprzeciwów do OHIM na podstawie art. 57–62 rozporządzenia
         nr 40/94.

      10     W toku postępowania przed Izbą Odwoławczą skarżąca ograniczyła swoje zgłoszenie do następujących produktów zaliczanych do
         klasy 33: „hiszpańskie wina musujące typu cava”.

      11     Mocą decyzji z dnia 17 listopada 2003 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie. Uznała ona,
         że wcześniejszy znak towarowy jest rzeczywiście używany oraz że zarówno towary, jak i konkurujące ze sobą oznaczenia, są do
         siebie podobne i w związku z tym występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia konsumentów francuskich w błąd, obejmujące prawdopodobieństwo
         skojarzenia tych dwóch oznaczeń.

       Żądania stron
      12     Skarżąca wnosi do Sądu o:
      –       stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
      –       obciążenie OHIM kosztami postępowania.
      13     OHIM wnosi do Sądu o:
      –       oddalenie skargi;
      –       obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
      14     Interwenient wnosi do Sądu o:
      –       oddalenie skargi;
      –       obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
       W przedmiocie dopuszczalności dowodu z dokumentów, na które powołano się po raz pierwszy przed Sądem
      15     Skarżąca twierdzi, że nie można dopuścić dowodu z załączników 23–30 do złożonej przez interwenienta odpowiedzi na skargę z uwagi
         na to, że powołano się na nie po raz pierwszy przez Sądem.

      16     Należy zauważyć, że załączniki nr 23 i 24 są kopiami krajowych orzeczeń. Mimo że powołano się na nie po raz pierwszy przed
         Sądem, nie stanowią one dowodów sensu stricto, lecz orzecznictwo krajowe, na które strona ma prawo powoływać się również po
         zakończeniu postępowania przed OHIM.

      17     Załącznik nr 25 jest kopią fragmentu słownika francusko-hiszpańskiego. Nie zostało wykazane, by dokument ten przedstawiony
         został w postępowaniu przed OHIM. Niemniej jednak stanowi on dowód na uwzględnioną w zaskarżonej decyzji okoliczność, że hiszpański
         wyraz „cava” jest odpowiednikiem francuskiego wyrazu „champagne”. A zatem fakt powołania się przez interwenienta na ten słownik
         jest dla przebiegu sprawy obojętny, skoro okoliczność, na którą dowód ten został powołany, stwierdzona została w opisie stanu
         faktycznego w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      18     Jeśli chodzi o załączniki nr 26–29, są to kopie korespondencji wymienionej między sekretariatem Sądu a przedstawicielem interwenienta
         dotyczące niniejszego postępowania i w związku z tym skarżąca nie może twierdzić, iż dowody takie są niedopuszczalne.

      19     Załącznik 30 stanowią fotografie skrzynki, w której są wprowadzane do obrotu butelki oznaczone znakiem towarowym CRISTAL.
         Z akt administracyjnych dotyczących postępowania przed OHIM wynika, że wśród przedstawionych temu urzędowi dokumentów znalazły
         się fotografie tej skrzynki. Dlatego też Sąd może uwzględnić ten załącznik w materiale dowodowym.

      20     W związku z powyższym zarzut niedopuszczalności dowodu z załączników nr 23–30 do odpowiedzi interwenienta na skargę należy
         oddalić.

       Co do istoty sprawy
      21     W uzasadnieniu swojej skargi skarżąca przedstawia dwa zarzuty. Pierwszy z nich dotyczy naruszenia art. 15 ust. 2 lit. a) oraz
         art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94, a także zasady nr 22 pkt 2) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia
         1995 r. wykonującego rozporządzenie nr 40/94 (Dz.U. L 303, str. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem wykonawczym”). Drugi zarzut
         dotyczy naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.

       W przedmiocie zarzutu pierwszego dotyczącego naruszenia art. 15 ust. 2 lit. a) oraz art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94,
            a także zasady nr 22 pkt 2) rozporządzenia wykonawczego
       Uwagi wstępne
      22     W ramach uzasadnienia zarzutu pierwszego interwenient przedstawił „uwagę wstępną” dotyczącą zastosowania art. 43 ust. 2 i 3
         rozporządzenia nr 40/94 oraz zasady 22 pkt 1) rozporządzenia wykonawczego, co OHIM zinterpretował jako zarzut naruszenia tych
         przepisów, który nie został podniesiony w skardze zgodnie z art. 134 § 3 regulaminu Sądu, a który byłby uznany za niedopuszczalny
         z uwagi na to, że nie został przedstawiony w postępowaniu przed OHIM.

      23     Interwenient twierdzi, że skarżąca nigdy nie żądała od niego przedstawienia dowodów używania wcześniejszego znaku towarowego
         zgodnie z art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94. Przedstawienia takich dowodów w zakreślonym przez siebie terminie nie
         zażądał również OHIM na podstawie zasady 22 pkt 1) rozporządzenia wykonawczego. Dlatego też interwenient, powołując się na
         rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Sądu z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie T‑183/02 i T‑184/02 El Corte Inglés przeciwko OHIM
         – González Cabello et Iberia Líneas Aéreas de España (MUNDICOR), dotychczas nieopublikowanym w Zbiorze, twierdzi że wbrew
         temu, co uczyniła Izba Odwoławcza, nie ma konieczności badania, czy przedstawione przez interwenienta dowody z dokumentów
         na okoliczność powszechnej znajomości używania znaku towarowego, do którego przysługują mu prawa, w dostateczny sposób wykazują
         rzeczywiste używanie tego znaku. W związku z powyższym pierwszy z zarzutów podniesionych przez skarżącą należy oddalić.

      24     Wystarczy stwierdzić, że wobec faktu, iż interwenient nie kwestionuje zakresu stosowania zaskarżonej decyzji, w której uwzględniono
         sprzeciw, oraz nie żąda on ani stwierdzenia jej nieważności ani jej zmiany [zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 11 maja 2005 r.
         w sprawie od T‑160/02 do T–162/02 Naipes Heraclio Fournier przeciwko OHIM – France Cartes (Miecz związany z grą w karty, rycerz
         buław i król mieczy), dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 17–20], przedstawiona przezeń uwaga wstępna nie stanowi uzasadnienia
         jego żądań.

      25     Z tego względu uwaga ta nie będzie przedmiotem rozważań Sądu.
       Co do rzekomej zmiany charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego
      26     Skarżąca twierdzi, że interwenient nie wykazał, by wcześniejszy znak towarowy był w rzeczywistym użyciu, i  w związku z tym
         zaskarżona decyzja narusza art. 15 ust. 2 lit. a) oraz art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94, a także zasadę 22 ust. 2
         rozporządzenia wykonawczego. Podnosi ona, że w przypadku znaków towarowych złożonych z wielu elementów - spośród których tylko
         jeden lub tylko niektóre mają odróżniający charakter, pozwalając na rejestrację znaku towarowego jako całości - zmiana takich
         elementów, ich pominięcie lub zastąpienie innymi elementami wywołają co do zasady zmianę charakteru odróżniającego tego znaku
         towarowego. Skarżąca wskazuje w tym względzie na praktykę decyzyjną OHIM.

      27     OHIM i interwenient zaprzeczają twierdzeniom skarżącej utrzymując, że używanie znaku towarowego CRISTAL zostało wykazane.
      28     Sąd przypomina, że w treści motywu dziewiątego rozporządzenia nr 40/94 Rada uznała, że ochrona wcześniejszych znaków towarowych
         da się uzasadnić tylko wówczas, gdy są one rzeczywiście używane. Zgodnie z tym motywem art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94
         stanowi, że zgłaszający wspólnotowy znak towarowy może żądać przedstawienia dowodu na rzeczywiste używanie wcześniejszego
         znaku towarowego na terytorium, na którym jest on chroniony w okresie pięciu lat poprzedzających publikację zgłoszenia wspólnotowego
         znaku towarowego, którego dotyczy postępowanie w sprawie sprzeciwu [wyroki Sądu: z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie T‑39/01
         Kabushiki Kaisha Fernandes przeciwko OHIM – Harrison (HIWATT), Rec. str. II-5233, pkt 34 oraz z dnia 6 października 2004 r.
         w sprawie T–356/02 Vitakraft-Werke Wührmann przeciwko OHIM – Krafft (VITAKRAFT), dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 25].

      29     Zgodnie z zasadą 22 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, dowód używania wcześniejszego znaku towarowego powinien zawierać wskazanie
         miejsca, czasu, zakresu oraz charakteru używania tego znaku.

      30     Należy dodać, że zgodnie z art. 15 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 40/94 w zw. z art. 43 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia,
         przy wykazywaniu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego (krajowego lub wspólnotowego), na który powołano się
         w sprzeciwie wobec zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego, należy przedstawić dowód używania tego znaku również w postaci,
         która różni się pod względem poszczególnych elementów niewpływających na odróżniający charakter tego znaku w postaci, w której
         został on zarejestrowany [zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie T‑156/01 Laboratorios RTB przeciwko OHIM
         – Giorgio Beverly Hills (GIORGIO AIRE), Rec. str. II-2789, pkt 44].

      31     W niniejszej sprawie skarżąca twierdzi, że z przedstawionych przez interwenienta dowodów na okoliczność używania wcześniejszego
         znaku towarowego i posiadanej przezeń renomy wynika, iż znak ten był przez niego używany w innej postaci niż zarejestrowana.
         Znak ten używany był bowiem na butelkach, na których etykietach – zarówno głównej, jak i tej umieszczonej na szyjce – oprócz
         słowa „cristal” występowała często nazwa „Louis Roederer”, symbol składający się z liter „l” i „r” oraz dodatkowe elementy
         graficzne. Zdaniem skarżącej, połączenie słowa „cristal” z nazwą „Louis Roederer”, literami „lr” oraz dodatkowymi elementami
         graficznymi wpływa znacząco na tożsamość wcześniejszego znaku towarowego, w szczególności z uwagi na charakter wysoce odróżniający
         słów „Louis Roederer”, i w związku z tym nie można w takim wypadku mówić o rzeczywistym używaniu wcześniejszego znaku towarowego
         CRISTAL. Dlatego też zgłoszony przez interwenienta sprzeciw, a co za tym idzie również zaskarżona decyzja, są bezzasadne.

      32     Sąd zaznacza przede wszystkim, że - jak zauważa OHIM - skarżąca nie zakwestionowała miejsca, czasu, ani zakresu używania wcześniejszego
         znaku towarowego, lecz jedynie charakter tego używania.

      33     W zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła, iż żadne przepisy dotyczące wspólnotowych znaków towarowych nie wymagają,
         by wnoszący sprzeciw wykazał fakt używania wcześniejszego znaku towarowego w sposób oderwany od innych znaków. Zdaniem Izby
         Odwoławczej może się zdarzyć, że dwa - lub więcej - znaki towarowe używane będą łącznie, lecz w sposób niezależny, wraz z nazwą
         przedsiębiorstwa producenta lub bez tej nazwy. Dzieje się tak w szczególności w sektorze produkcji samochodów i wina.

      34     Z powyższym poglądem należy się zgodzić. W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z sytuacją, w której znak towarowy, do
         którego uprawniony jest interwenient, używany jest w postaci różniącej się od postaci zarejestrowanej, lecz z sytuacją, w której
         kilka oznaczeń jest w jednoczesnym użyciu, co nie wpływa na charakter odróżniający oznaczenia zarejestrowanego. Jak słusznie
         stwierdził OHIM, przy etykietowaniu wyrobów winiarskich jednoczesne umieszczanie na jednym towarze różnych znaków towarowych
         lub wskazówek, w szczególności zaś nazwy producenta oraz nazwy produktu, należy do powszechnie stosowanej praktyki handlowej.

      35     Występujący w niniejszej sprawie znak towarowy CRISTAL pojawia się wyraźnie cztery razy na szyjce butelki wprowadzanej do
         obrotu przez interwenienta oraz dwukrotnie na etykiecie głównej, wraz z symbolem ®. Na szyjce butelki znak ten występuje w oddzieleniu
         od pozostałych elementów. Nadto na skrzynkach, w których wprowadza się do obrotu butelki opatrzone znakiem towarowym CRISTAL,
         znak ten występuje samodzielnie. Podobnie na przedstawionych przez interwenienta fakturach określenie „cristal” występuje
         łącznie z określeniem „1990 coffret”. W związku z powyższym należy stwierdzić, że znak towarowy CRISTAL służy do identyfikacji
         towarów wprowadzanych do obrotu przez interwenienta.

      36     Jeśli chodzi o występujące na etykiecie głównej określenie „Louis Roederer”, wskazuje ono po prostu na nazwę producenta, co
         może wywoływać bezpośrednie skojarzenia miedzy konkretnym przedsiębiorstwem a gamą oferowanych przez nie produktów. To samo
         rozumowanie dotyczy zbitki liter „lr”, na którą składają się inicjały nazwy interwenienta. Jak zauważył OHIM, łączne umieszczenie
         tych elementów na butelce nie osłabia funkcji identyfikacyjnej spełnianej przez znak towarowy CRISTAL w odniesieniu do omawianych
         produktów.

      37     Należy również zgodzić się ze stanowiskiem OHIM, który twierdzi, że połączenie znaku słownego i oznaczenia geograficznego
         „Champagne” nie może być uznane za dodatek mogący wpłynąć na charakter odróżniający znaku towarowego używanego dla oznaczenia
         szampana. W sektorze winiarskim konsumentowi często zależy na określonym pochodzeniu geograficznym towaru oraz określonym
         producencie, z uwagi na to, że renoma towarów ma częstokroć związek z faktem, że są one wytwarzane w określonym regionie geograficznym
         przez określonego producenta win.

      38     W tych okolicznościach należy stwierdzić, że zastosowanie słownego znaku towarowego CRISTAL łącznie z innymi wskazówkami nie
         ma większego znaczenia i że Izba Odwoławcza nie naruszyła ani art. 15 ust. 2 lit. a) ani art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia
         nr 40/94, ani zasady 22 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego.

      39     W konsekwencji pierwszy zarzut skarżącej należy oddalić.
       W przedmiocie zarzutu drugiego dotyczącego naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94
      40     Skarżąca jest zdania, że uwzględniając brak podobieństwa zarówno między towarami, jak i znakami, niewielki charakter odróżniający
         wcześniejszego znaku towarowego oraz pozostałe istotne czynniki, takie jak krajowe decyzje dotyczące tej sprawy oraz bezkonfliktowe
         współistnienie konkurujących ze sobą oznaczeń, należy uznać, że nie występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd co do
         tych oznaczeń.

      41     OHIM i interwenient twierdzą, że Izba Odwoławcza właściwie oceniła  występowanie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
      42     Zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, odmawia się rejestracji wcześniejszego znaku towarowego w wyniku
         wniesionego sprzeciwu jeśli z powodu identyczności lub podobieństwa do wcześniejszego znaku towarowego, identyczności lub
         podobieństwa towarów lub usług istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd odbiorców na terytorium, na którym wcześniejszy
         znak towarowy jest chroniony. Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również prawdopodobieństwo skojarzenia z wcześniejszym
         znakiem towarowym. Poza tym zgodnie z art. 8 ust. 2 lit. a) ii) i iii) rozporządzenia nr 40/94, wcześniejszymi znakami towarowymi
         są znaki towarowe zarejestrowane w Państwie Członkowskim oraz znaki towarowe rejestrowane na mocy międzynarodowych uzgodnień
         obowiązujących w Państwie Członkowskim, których data zgłoszenia jest wcześniejsza od daty wystąpienia ze zgłoszeniem wspólnotowego
         znaku towarowego.

      43     Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd jest to prawdopodobieństwo wystąpienia u odbiorców
         przeświadczenia, że dane towary czy usługi pochodzą od tego samego przedsiębiorstwa lub od przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo.

      44     Z orzecznictwa tego wynika również, że prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd należy oceniać całościowo mając na uwadze sposób
         postrzegania oznaczeń oraz danych towarów lub usług przez właściwy krąg odbiorców oraz przy uwzględnieniu wszystkich istotnych
         czynników występujących w danej sprawie, w szczególności współzależności między podobieństwem oznaczeń a podobieństwem oznaczonych
         towarów lub usług [zob. wyrok sądu z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie T‑162/01 Laboratorios RTB przeciwko OHIM – Giorgio Beverly
         Hills (GIORGIO BEVERLY HILLS), Rec. str. II-2821, pkt 31–33 oraz wskazane tam orzecznictwo].

      45     W niniejszej sprawie znakami towarowymi, na które powołano się w sprzeciwie, są krajowe znaki towarowe zarejestrowane we Francji,
         Niemczech, Wielkiej Brytanii, Irlandii i Danii oraz międzynarodowy znak towarowy chroniony na terenie Austrii, w krajach Beneluksu,
         we Włoszech i w Portugalii. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Wydziału Sprzeciwów oraz zaskarżona decyzja wydane zostały wyłącznie
         w oparciu o francuski wcześniejszy znak towarowy, czego żadna ze stron nie kwestionuje. Dlatego też przeprowadzane przez Sąd
         badanie należy ograniczyć do terytorium Francji.

      46     Właściwy krąg odbiorców stanowią zatem przeciętni konsumenci francuscy, właściwie poinformowani, dostatecznie uważni i rozsądni.
         Do kręgu tego należą także specjaliści i profesjonaliści z sektora winiarskiego i restauracyjnego.

      –       Co do porównania towarów
      47     Skarżąca podkreśla, że korzystanie przez interwenienta z jego znaku towarowego ogranicza się do „win pochodzenia francuskiego,
         mianowicie szampana”, podczas gdy zgłoszony przez skarżącą znak towarowy, w następstwie ograniczenia listy towarów, o których
         mowa w zgłoszeniu, służy do oznaczania „hiszpańskich win musujących typu cava”. Ponadto towary te nie są podobne z uwagi na
         ich różne pochodzenie, różne cechy charakterystyczne, różną cenę szampana i „cavy”, jak również inny krąg odbiorców.

      48     Należy w tym miejscu przypomnieć, że zarówno w decyzji Wydziału Sprzeciwów, jak i w zaskarżonej decyzji, uznano, że fakt używania
         wcześniejszego znaku towarowego dla wszystkich towarów, dla których był on zarejestrowany - a zatem nie tylko dla szampana
         - został wykazany.

      49     Dlatego też należy dokonać porównania „hiszpańskich win musujących typu cava”, o których mowa w zgłoszeniu, z „winami pochodzenia
         francuskiego, mianowicie szampanem i winami musującymi oraz napojami alkoholowymi (z wyjątkiem piwa)”, dla których używa się
         wcześniejszego znaku towarowego.

      50     Przy ocenie podobieństwa towarów lub usług należy mieć na uwadze wszystkie istotne czynniki, które charakteryzują wzajemny
         stosunek tych towarów lub usług. Czynniki te obejmują między innymi ich charakter i przeznaczenie, sposób korzystania z nich,
         jak również to, czy konkurują one ze sobą, czy też się uzupełniają (zob. analogicznie wyrok Sądu z dnia 29 września 1998 r.
         w sprawie C‑39/97 Canon, Rec. str. I‑5507, pkt 23).

      51     Nadto, jeśli do towarów oznaczanych wcześniejszym znakiem towarowym należą towary zawarte w zgłoszeniu znaku towarowego, towary
         te uznawane są za identyczne [zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 23 października 2002 r. w sprawie T‑104/01 Oberhauser przeciwko
         OHIM – Petit Liberto (Fifties), Rec. str. II–4359, pkt 32 i 33].

      52     Należy zaznaczyć, że „wina pochodzenia francuskiego, mianowicie szampan i wina musujące oraz napoje alkoholowe (z wyjątkiem
         piwa)” oraz „hiszpańskie wina musujące typu cava” są towarami tego samego rodzaju, przeznaczonymi do jednakowego użytku i konsumowanymi
         w takich samych warunkach, np. przy okazji przyjęć, a także że sprzedawane są przez te same przedsiębiorstwa lub występują
         na tych samych półkach w wielkich supermarketach, konkurując ze sobą. Mimo że towary, których dotyczy złożone przez skarżącą
         zgłoszenie pochodzą wyłącznie z Hiszpanii, fakt ten nie wystarczy, by wykluczyć podobieństwo tych towarów w toku przeprowadzania
         oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd występuje również wtedy, gdy odbiorcy
         postrzegają dane towary jako wytworzone w różnych miejscach (zob. analogicznie ww. wyrok w sprawie Canon, pkt 29 i 30). Należy
         także przypomnieć, że towarami, do których oznaczania służy wcześniejszy znak towarowy, są nie tylko wina pochodzenia francuskiego,
         lecz również wina musujące w ogólności, które mogą być także wytwarzane w Hiszpanii. Zatem wina musujące obejmują również
         „hiszpańskie wina musujące typu cava” i w związku z tym należy uznać, że towary te są identyczne.

      53     Nawet przy założeniu, że wcześniejszy znak towarowy używany jest wyłącznie do oznaczania szampana, należałoby uznać, że towary
         te są podobne. W związku z tym argument skarżącej dotyczący różnicy w cenie między szampanem marki CRISTAL a sprzedawaną przezeń
         „cavą” jest bezzasadny. Porównania należy bowiem dokonać między szampanem w ogólności a towarami wymienionymi w zgłoszeniu,
         nie zaś między szczególnym towarem, jakim jest szampan marki CRISTAL a tymi towarami. Należy podkreślić, że występują szampany
         dobrej jakości, których cena nie odbiega w stopniu znacznym od ceny „cavy”. Ponadto, jak wskazano wyżej, przy założeniu, że
         konsument francuski wie, że „cava” może być wytwarza tylko w Hiszpanii, fakt wytwarzania jej w różnych innych miejscach jest
         bez znaczenia. Nie można wykluczyć wystąpienia sytuacji, w której jeden producent wytwarza zarówno „cavę”, jak i szampan,
         tylko w różnych miejscach.

      54     W konsekwencji należy uznać, że omawiane towary są identyczne, a przynajmniej, że występuje między nimi duże podobieństwo.
      –       W przedmiocie porównania oznaczeń
      55     Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, jeśli chodzi o podobieństwo wizualne, fonetyczne czy koncepcyjne konkurujących ze sobą
         znaków, całościowej oceny występowania prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, należy dokonywać w oparciu o ogólne wrażenie
         wywoływane przez te oznaczenia, mając w szczególności na względzie ich elementy odróżniające i dominujące [zob. wyrok Sądu
         z dnia 14 października 2003 r. w sprawie T‑292/01 Phillips-Van Heusen przeciwko OHIM – Pash Textilvertrieb und Einzelhandel
         (BASS), Rec. str. II-4335, pkt 47 oraz wskazane tam orzecznictwo].

      56     Skarżąca jest zdania, że porównania oznaczeń należy dokonywać mając na uwadze postać, w jakiej wcześniejszy znak jest używany,
         nie zaś jego postać zarejestrowaną.

      57     Z twierdzeniem skarżącej nie można się zgodzić. Jak słusznie stwierdziła Izba Odwoławcza, porównania oznaczeń należy dokonywać
         przy uwzględnieniu ich postaci zarejestrowanej lub postaci, w której występują one w zgłoszeniu, niezależnie od tego, czy
         używane są same, czy łącznie z innymi znakami lub określeniami. Dlatego też oznaczenia, które należy porównać są następujące:

               CRISTAL

               wcześniejszy znak towarowy

               zgłoszony znak towarowy

         58     Izba Odwoławcza, podobnie jak Wydział Sprzeciwów, stwierdziła, co nastepuje:
      „W decyzji [Wydziału Sprzeciwów] stwierdzono, że mimo pewnych podobieństw między konkurującymi ze sobą oznaczeniami, znaki
         towarowe nie są uważane za podobne pod względem wizualnym. Z drugiej strony występujące różnice fonetyczne nie wystarczają
         do stwierdzenia, że znaki te dostatecznie różnią się między sobą, i w związku z tym uznane zostały za podobne pod względem
         fonetycznym. Wreszcie Wydział Sprzeciwów uznał, że oznaczenia te są do siebie podobne pod względem koncepcyjnym i potwierdził,
         że słowo „cristal” może sugerować, że chodzi o towary, do których identyfikacji służą konkurujące ze sobą oznaczenia, lecz
         że w żadnym wypadku słowo to ich nie opisuje”.

      59     Jeśli chodzi o porównanie oznaczeń na płaszczyźnie wizualnej, należy zauważyć, że wcześniejszy znak towarowy składa się wyłącznie
         z elementu słownego „cristal”, podczas gdy zgłoszony znak jest znakiem graficznym, złożonym z rysunku przedstawiającego zamek
         oraz słów „cristal” i „castellblanch” umieszczonych razem w owalnym kropkowanym obramowaniu. Słowo „castellblanch” napisane
         jest grubą i większą czcionką niż słowo „cristal”. Dlatego też, jak słusznie twierdzi skarżąca, wobec faktu, iż elementy graficzne
         znaku mają drugorzędne znaczenie, uwaga konsumenta skierowana jest przede wszystkim na słowo „castellblanch”. Jednakże, zważywszy
         na centralną pozycję zajmowaną przez słowo „cristal” w zgłoszonym znaku towarowym oraz mając na uwadze okoliczność, że wcześniejszy
         znak towarowy zawiera się całkowicie w zgłoszonym znaku, należy uznać, że między konkurującymi ze sobą oznaczeniami występuje
         pewien stopień podobieństwa.

      60     Jeśli chodzi o porównanie pod względem fonetycznym, to mimo występujących różnic w ilości słów, liter, sylab, samogłosek i spółgłosek,
         na które wskazuje skarżąca, należy stwierdzić, iż między omawianymi znakami towarowymi występuje podobieństwo fonetyczne,
         gdyż znak wcześniejszy zawiera się w całości w zgłoszonym znaku. Ponadto element wspólny obydwu znaków stanowi pierwsze słowo
         zgłoszonego znaku i w związku z tym wymawiany jest jako pierwszy. Dodanie kolejnego słowa „castellblanch” nie znosi tego podobieństwa.
         Wobec faktu, iż słowo „cristal” jest krótkie i charakterystyczne, nie można wykluczyć, że przy składaniu ustnych zamówień
         konsument wypowiada tylko to pierwsze słowo. Określenie „cristal” stanowi zatem element dominujący zgłoszonego znaku towarowego
         z punktu widzenia fonetycznego. Ponadto jest ono identyczne z jedynym elementem wcześniejszego znaku. A zatem należy uznać,
         że między konkurującymi ze sobą oznaczeniami występuje podobieństwo fonetyczne.

      61     Jeśli chodzi o porównanie oznaczeń na płaszczyźnie koncepcyjnej, należy stwierdzić, że są one do siebie podobne. Obydwa zawierają
         bowiem słowo „cristal”, którego znaczenie koncepcyjne nawiązuje do przejrzystości i czystości, i jest czytelne dla właściwego
         kręgu odbiorców. Z kolei słowo „castellblanch” nie posiada jasnego znaczenia dla właściwego kręgu odbiorców. W tych okolicznościach
         słowo „castellblanch” nie może być uznane za element dominujący zgłoszonego znaku towarowego na płaszczyźnie koncepcyjnej.
         Nietrafny jest argument skarżącej, zgodnie z którym w odniesieniu do cech omawianych towarów słowo „cristal” ma charakter
         opisowy lub co najmniej ewokacyjny, co sprawia, że w przypadku zgłoszonego znaku ma ono znaczenie drugorzędne. Okoliczność
         ta nie wpływa na treść koncepcyjną zgłoszonego znaku. Ponadto, nie można wykluczyć, że element ewokacyjny może być postrzegany
         jako element dominujący, w przypadku, gdy pozostałe elementy oznaczenia są od niego mniej charakterystyczne [wyrok Sądu z dnia
         25 maja 2005 r. w sprawie T‑288/03, TeleTech Holdings przeciwko OHIM – Teletech International (TELETECH GLOBAL VENTURES),
         dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 86].

      62     Dlatego też należy stwierdzić, że między konkurującymi ze sobą oznaczeniami występują duże podobieństwa. W dalszej części
         konieczne jest ustalenie, czy w stosunku do omawianych oznaczeń występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      –       W przedmiocie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd
      63     Skarżąca twierdzi, że wcześniejszy znak towarowy ma tylko niewielki charakter odróżniający, z uwagi na to, iż słowo „cristal”
         ma charakter opisowy i ewokacyjny w stosunku do omawianych towarów. Twierdzi ona również, że znak ten nie nabył charakteru
         odróżniającego w drodze używania oraz że na rynku występuje wiele innych znaków towarowych zawierających słowo „cristal”,
         zarejestrowanych dla towarów zaliczanych do klasy 33.

      64     W treści zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza odrzuciła argument, zgodnie z którym słowo „cristal” miałoby stanowić wskazówkę
         opisującą omawiane towary stwierdzając, że jest to wskazówka o charakterze ewokacyjnym, sugerująca krystaliczność win, ale
         w żaden sposób nie opisuje ona towaru. Ponadto Izba Odwoławcza – opierając się w szczególności na wynikach badań w sprawie
         powszechnej znajomości znaku przeprowadzonych w 1999 r we Francji, Zjednoczonym Królestwie i we Włoszech przez francuski Instytut
         Gallupa (zwane dalej „sondażem Gallupa”) – uznała, że wykazano istnienie charakteru wysoce odróżniającego znaku towarowego
         CRISTAL na rynku francuskim.

      65     Z sondażu Gallupa wynika, że zarówno we Francji, jak i we Włoszech oraz w Zjednoczonym Królestwie, znak towarowy CRISTAL jest
         prawie równie powszechnie znany, jak znak Dom Pérignon.

      66     Należy stwierdzić, że w lutym 1999 r. w sondażu Gallupa badano „powszechną znajomość prestiżowych producentów szampana we
         Francji, Włoszech i w Zjednoczonym Królestwie”. Z części zatytułowanej „Kontekst, cele i metodologia” wynika, iż przedstawiciele
         interwenienta chcieli przeprowadzić badanie powszechnej znajomości szampana marki CRISTAL „w hotelach, restauracjach i wśród
         właścicieli ekskluzywnych piwnic” oraz że „dane były uzyskiwane od osób sprawujących pieczę nad winami lub zarządzających
         piwnicami winnymi w hotelach, restauracjach lub u właścicieli ekskluzywnych piwnic”. W każdym z badanych krajów przeprowadzono
         wywiad z setką osób.

      67     Należy zauważyć, że sondaż ten wykazuje powszechną znajomość znaku towarowego CRISTAL jedynie wśród części danego kręgu odbiorców.
         Nie zawiera on badania powszechnej znajomości znaku towarowego CRISTAL wśród przeciętnych konsumentów, lecz jedynie informacje
         na temat takiej znajomości pośród profesjonalistów, wysoko wyspecjalizowanych w omawianej dziedzinie. Również pozostałe dokumenty
         przedstawione przez interwenienta stanowią jedynie dowód powszechnej znajomości tego znaku wśród specjalistów, jako że chodzi
         o fragmenty specjalistycznych gazet z sektora produkcji win. Na podstawie tych dokumentów nie można stwierdzić, że znak towarowy
         CRISTAL jest powszechnie znany przeciętnym konsumentom francuskim.

      68     Jednak mimo że nie da się stwierdzić, iż wcześniejszy znak towarowy jest powszechnie rozpoznawany lub cieszy się renomą w całym
         danym kręgu odbiorców – który stanowią przeciętni konsumenci francuscy, właściwie poinformowani, dostatecznie uważni i rozsądni
         – to jednak należy uznać, że w odniesieniu do konkurujących ze sobą znaków występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd
         z uwagi na identyczność lub co najmniej duże podobieństwo oznaczanych nimi towarów oraz podobieństwo samych oznaczeń. Nie
         ma pod tym względem znaczenia, że wcześniejszy znak ma samoistny charakter wysoce odróżniający.

      69     Przy dokonywaniu oceny występowania prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, należy uwzględnić charakter odróżniający wcześniejszego
         znaku towarowego (zob. analogicznie ww. wyrok w sprawie Canon, pkt 24), lecz jest to tylko jedno z kryteriów takiej oceny.
         Nawet jeśli wcześniejszy znak towarowy ma niewielki charakter odróżniający, może występować ryzyko wprowadzenia w błąd między
         innymi z powodu podobieństwa oznaczeń oraz towarów i usług [zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 16 marca 2005 r. w sprawie T‑112/03
         L'Oréal przeciwko OHIM – Revlon (FLEXI AIR), dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 61].

      70     W każdym razie słowo „cristal” nie opisuje omawianych towarów, lecz może być uznane za element ewokacyjny. Dlatego też należy
         stwierdzić, że znak towarowy CRISTAL ma średni charakter odróżniający, lecz nie jest to niewielki charakter odróżniający,
         jak chce skarżąca.

      71     Jeśli chodzi o argument skarżącej dotyczący występowania również innych znaków towarowych zawierających słowo „cristal” zarejestrowanych
         dla towarów należących do klasy 33, za pomocą którego pragnie ona wykazać, że wcześniejszy znak towarowy ma niewielki charakter
         odróżniający oraz że możliwe jest bezkonfliktowe współistnienie omawianych dwóch znaków, wystarczy stwierdzić, iż nie zostało
         wykazane, by znaki te wywoływały skutki lub były używane w odniesieniu do omawianych towarów, w szczególności zaś do win musujących.

      72     Ponadto, mimo że nie sposób całkowicie wykluczyć, iż w pewnych przypadkach współistnienie na rynku wcześniejszych znaków towarowych
         mogłoby zmniejszyć stwierdzone przez OHIM prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do dwóch konkurujących ze sobą
         znaków, to jednak tego rodzaju okoliczność może być uwzględniona tylko wówczas, gdy przynajmniej w ramach toczącego się przed
         OHIM postępowania dotyczącego względnych podstaw odmowy rejestracji zgłaszający wspólnotowy znak towarowy dostatecznie wykazał,
         iż wymienione wyżej współistnienie opiera się na braku prawdopodobieństwa wprowadzenia właściwego kręgu odbiorców w błąd w odniesieniu
         do wcześniejszych znaków towarowych, na które się powołuje, oraz wskazanego w sprzeciwie wcześniejszego znaku interwenienta,
         a także pod warunkiem, że owe wcześniejsze znaki i znaki konkurujące ze sobą  są identyczne [wyrok Sądu z dnia 11 maja 2005 r.
         w sprawie T‑31/03 Grupo Sada przeciwko OHIM – Sadia (GRUPO SADA) dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 86].

      73     W niniejszej sprawie należy podkreślić, iż na poparcie swojego twierdzenia, zgodnie z którym jej dwa wcześniejsze znaki towarowe
         współistniały na rynku z wcześniejszym znakiem interwenienta, skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania administracyjnego
         żadnego dowodu poza kopiami zdjęć niektórych rejestracji znaków towarowych, na które się powołuje, oraz zaświadczeń o rejestracji.
         Wystarczy stwierdzić, że omawiane wcześniejsze znaki towarowe nie są identyczne z konkurującymi ze sobą znakami występującymi
         w niniejszej sprawie. Ponadto informacje te są niewystarczające, by wykazać, że prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu
         do konkurujących ze sobą znaków zmalało, a tym bardziej, że zostało zniwelowane (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie GRUPO SADA,
         pkt. 87).

      74     Co się zaś tyczy twierdzenia dotyczącego współistnienia wcześniejszego znaku towarowego CRISTAL i znaku krajowego skarżącej
         CRISTAL CASTELLBLANCH, wystarczy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała również, by współistnienie to opierało się na niewystępowaniu
         ryzyka wprowadzenia w błąd. Przeciwnie, z materiału dowodowego wynika, iż znaki skarżącej i interwenienta były wielokrotnie
         w konflikcie, co oznacza, że ich współistnienie nie było bezkonfliktowe.

      75     Jeśli chodzi o wskazane przez strony decyzje krajowe, należy stwierdzić, że wspólnotowy system znaków towarowych jest systemem
         autonomicznym i stanowiącym pewną całość, który ma za zadanie realizację właściwych mu celów i jest stosowany niezależnie
         od systemów krajowych [wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie T‑32/00, Messe München przeciwko OHIM (electronica),
         Rec. str. II-3829, pkt 47].

      76     W tych okolicznościach drugi z zarzutów podniesionych przez skarżącą należy oddalić.
      77     W związku z powyższym skarga podlega oddaleniu w całości.
       W przedmiocie kosztów
      78     Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
         Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem OHIM i interwenienta – obciążyć ją kosztami poniesionymi przez
         te podmioty.

      Z powyższych względów,
      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI (trzecia izba)
      orzeka, co następuje :
      1)      Skarga zostaje oddalona.
      2)      Skarżąca zostaje obciążona kosztami.

               Jaeger

                Tiili

                Czúcz

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 8 grudnia 2005 r.

               Sekretarz

                      Prezes

               E. Coulon

                     M. Jaeger


title: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 22 maja 2007 r. # Adelaida López Teruel przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Urzędnicy - Nieusprawiedliwiona nieobecność. # Sprawa F-99/06.

text:
      WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ (pierwsza izba)

      z dnia 22 maja 2007 r.
      Sprawa F‑99/06
      Adelaida López Teruel
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
      Urzędnicy – Zwolnienie chorobowe – Nieusprawiedliwiona nieobecność – Postępowanie arbitrażowe – Termin na wyznaczenie lekarza niezależnego
      Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której A. Lopez Teruel żąda stwierdzenia nieważności decyzji OHIM
         z dnia 20 października 2005 r. stwierdzającej, że jej nieobecność w pracy od dnia 7 kwietnia 2005 r. była nieusprawiedliwiona,
         i wzywającej ją do niezwłocznego powrotu do pracy.

      Orzeczenie: Stwierdza się nieważność decyzji OHIM z dnia 20 października 2005 r., w zakresie w jakim traktuje nieobecność A. López Teruel
         od dnia 8 lutego do dnia 20 lutego 2005 r. i od dnia 7 kwietnia do dnia 2 sierpnia 2005 r. za nieobecność nieusprawiedliwioną.
         Pozostałe żądania przedstawione w skardze zostają oddalone. OHIM pokryje własne koszty oraz jedną trzecią kosztów poniesionych
         przez skarżącą.

      Streszczenie
      1.      Urzędnicy – Zwolnienie chorobowe – Badania lekarskie
      (regulamin pracowniczy, art. 59 ust. 1 akapit szósty)
      2.      Urzędnicy – Zwolnienie chorobowe – Badania lekarskie
      (regulamin pracowniczy, art. 59 ust. 1 akapity piąty, szósty i siódmy)
      3.      Urzędnicy – Zwolnienie chorobowe – Badania lekarskie
      (regulamin pracowniczy, art. 59 ust. 1 akapit siódmy)
      4.      Urzędnicy – Zasady – Zasada dobrej administracji
      (Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 41)
      1.      Termin pięciu dni przewidziany w art. 59 ust. 1 akapit szósty regulaminu pracowniczego, po którego upływie administracja może,
         w braku porozumienia między urzędnikiem i lekarzem zatrudnionym przy instytucji, jednostronnie wyznaczyć lekarza niezależnego
         powołanego do wydania opinii w przedmiocie wyników badania lekarskiego przeprowadzonego podczas zwolnienia chorobowego, rozpoczyna
         bieg od pierwszego kontaktu lekarza działającego w imieniu urzędnika i lekarza wskazanego przez administrację, przy czym inicjatywa
         podjęcia takiego kontaktu nie jest zastrzeżona tylko dla tego ostatniego. Zważywszy bowiem na to, że brzmienie tego przepisu
         nie pozwala określić z pewnością, jaki był zamiar prawodawcy w odniesieniu do określenia początku biegu tego terminu, należy
         odnieść się do jego ratio legis, jakim jest umożliwienie zwarcia ugody zapewniającej urzędnikowi poszanowanie prawa do obrony
         podczas postępowania arbitrażowego, przy jednoczesnym zagwarantowaniu szybkości postępowania, dlatego też rozpoczęcie biegu
         terminu nie może zależeć od inicjatywy tylko jednej ze stron.

      Termin ten nie ma charakteru instrukcyjnego, lecz wiąże obie strony, a jego upływ nie tylko daje administracji prawo wyboru
         lekarza arbitra z listy niezależnych lekarzy, lecz nakłada na nią taki obowiązek. Nie jest on jednak bezwzględnie wiążący.

      Jeśli postępowanie arbitrażowe zostaje wszczęte z inicjatywy urzędnika, nie może on podnosić w celu zakwestionowania decyzji
         administracji wskazującej jednostronnie lekarza arbitra, że lekarz wskazany do działania w jego imieniu nie wiedział, iż termin
         ten ma charakter wiążący. O ile prawdą jest, że w praktyce może być wskazane przypomnieć lekarzowi spoza instytucji o tak
         krótkim terminie na zawarcie ugody w sprawie wyboru niezależnego lekarza, to jednak instytucja nie dopuszcza się naruszenia
         swoich obowiązków, gdy nie przypomina mu o tym, ponieważ przyjmuje się, że lekarz urzędnika, zgadzając się na działanie w jego
         imieniu w trakcie postępowania arbitrażowego, o którym mowa w regulaminie pracowniczym, przyjął również jego ramy i terminy.

      (zob. pkt 44, 46, 47, 50–52, 54, 97)
      Odesłanie:
      Trybunał: sprawa 4/67 Collignon przeciwko Komisji, 12 grudnia 1967 r., Rec. str. 469, 479
      Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑197/98 Rudolph przeciwko Komisji, 23 marca 2000 r., RecFP str. I‑A‑55, II‑241, pkt 41
      2.      W przypadku gdy opinia niezależnego lekarza potwierdzi wyniki badania lekarskiego zorganizowanego przez instytucję w przypadku
         zwolnienia chorobowego urzędnika, do dnia tego badania nie można traktować jego nieobecności jako nieusprawiedliwionej, i to
         nawet jeśli w opinii tej stwierdza się, że nieobecność była nieusprawiedliwiona już wcześniej. O ile bowiem prawdą jest, że
         zgodnie z art. 59 ust. 1 akapit siódmy zdanie pierwsze regulaminu pracowniczego opinia niezależnego lekarza ma charakter wiążący
         w każdym zakresie, to w dwóch ostatnich zdaniach tego akapitu uściśla się, że nieobecność taką uznaje się za nieobecność nieusprawiedliwioną
         od daty takiego badania.

      Niemniej jednak ponieważ u podstaw tak krótkich terminów na wszczęcie i prowadzenie postępowania arbitrażu medycznego legła
         wola zapewnienia, by wizyta lekarska w ramach arbitrażu odbyła się możliwie najszybciej po badaniu lekarskim zorganizowanym
         przez instytucję, a także mając na względzie obowiązek staranności, który art. 59 ust. 1 akapit piąty, szósty i siódmy regulaminu
         pracowniczego nakłada zarówno na administrację, jak i na urzędnika, w sytuacji gdy administracja nie poinformuje urzędnika
         w rozsądnym terminie o wynikach badania lekarskiego, jego nieobecność może być uznana za nieusprawiedliwioną dopiero od dnia,
         w którym taka informacja została przekazana, a okres oczekiwania na nią nie może być traktowany jako okres nieobecności nieusprawiedliwionej.

      (zob. pkt 61–63, 65–67)
      3.      Orzeczenie lekarskie sensu stricto, zawarte w opinii niezależnego lekarza wydanej w ramach badania lekarskiego przeprowadzanego
         podczas zwolnienia chorobowego, podobnie jak orzeczenia wydane przez komisje lekarskie i do spraw inwalidztwa, należy traktować
         jako ostateczne, jeśli zostały wydane w prawidłowych warunkach. Sąd wspólnotowy, który nie sprawuje kontroli nad takimi orzeczeniami
         lekarskimi, może jedynie zbadać, czy opinia lekarska zawiera uzasadnienie pozwalające na ocenę przesłanek, na których opierają
         się zawarte w niej wnioski, i czy w zrozumiały sposób wskazuje związek między zawartymi w niej ustaleniami lekarskimi i wnioskami,
         do jakich się w niej dochodzi.

      (zob. pkt 74–76)
      Odesłanie:
      Trybunał: sprawa 277/94 Jänsch przeciwko Komisji, 10 grudnia 1987 r., Rec. str. 4923, pkt 15
      Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑165/89 Plug przeciwko Komisji, 27 lutego 1992 r., Rec. str. II‑367, pkt 75; sprawa T‑27/98
         Nardone przeciwko Komisji, 15 grudnia 1999 r., RecFP str. I‑A‑267, II‑1293, pkt 30; sprawa T‑84/98 C przeciwko Radzie, 16 czerwca
         2000 r., RecFP str. I‑A‑113, II‑497, pkt 43; sprawa T‑191/01 Hecq przeciwko Komisji, 12 maja 2004 r., Zb.Orz.SP str. I‑A‑147,
         II‑659, pkt 62

      Sąd do Spraw Służby Publicznej: sprawa F‑39/05 Beau przeciwko Komisji, 28 czerwca 2006 r., Zb.Orz.SP str. I‑A‑1‑51, II‑A‑1‑175,
         pkt 35

      4.      Na podstawie zasady dobrej administracji administracja ma obowiązek, aby rozstrzygając o sytuacji urzędnika, uwzględnić całość
         informacji, które mogą wpłynąć na jej decyzję, a przy tym powinna ona uwzględniać nie tylko interes służby, lecz również interes
         danego urzędnika. Jednakże zasada dobrej administracji nie stanowi sama w sobie źródła uprawnień dla jednostek, z wyjątkiem
         sytuacji gdy jest wyrazem uprawnień szczególnych, jak prawo do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy w racjonalnym
         terminie, prawo do przedstawienia swojego stanowiska, prawo dostępu do dokumentów czy prawo do uzasadnienia decyzji w rozumieniu
         art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

      (zob. pkt 92)
      Odesłanie:
      Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑196/99 Area Cova i in. przeciwko Radzie i Komisji, 6 grudnia 2001 r., Rec. str. II‑3597,
         pkt 43; sprawa T‑11/03 Afari przeciwko EBC, 16 marca 2004 r., RecFP str. I‑A‑65, II‑267, pkt 42; sprawa T‑193/04, Tillack
         przeciwko Komisji, 4 października 2006 r., Rec. str. II-3995, pkt 127


Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 23 kwietnia 1991 r. # Rigsadvokaten przeciwko Nicolai Christian Ryborg. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Højesteret - Dania. # Dyrektywa 83/182. # Sprawa C-297/89.