title: Sprawa T-403/13: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2013 r. — APRAM przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/28

         Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2013 r. — APRAM przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-403/13)
   2013/C 367/52
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: APRAM — Administração dos Portos da Região Autónoma da Madeira, SA (Funchal, Portugalia) (przedstawiciel: M. Gorjão Henriques, abogado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 i 2 decyzji Komisji Europejskiej C(2013) 1870 final z dnia 27 marca 2013 r., zmniejszającej wymiar pomocy przyznanej z Funduszu Spójności na rzecz projektu „Rozbudowa infrastruktury portowej w porcie Caniçal w regionie autonomicznym Madery”, Madera, Portugalia;

               —

               uznanie za niemające zastosowania w niniejszej sprawie rozporządzenia (WE) nr 16/2003 (1), a w szczególności jego art. 7 z powodu naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, naruszenia rozporządzenia (WE) nr 1164/94 (2) czy też, w każdym razie, ze względu na naruszenie ogólnych zasad unijnego prawa;

               —

               stwierdzenie, że Komisja Europejska zobowiązana jest do uiszczenia salda należnych kwot.
               Tytułem żądania ewentualnego:

                           a)

                           stwierdzenie przedawnienia możliwości wszczęcia postępowania w przedmiocie odzyskania już wypłaconych kwot i prawa do zatrzymania salda pozostałych do wypłaty kwot.

                           b)

                           stwierdzenie obowiązku zmniejszenia korekty zastosowanej przez Komisję Europejską w odniesieniu do nieprawidłowości mogących powodować całkowity brak wypłaty należnych kwot i odzyskanie całości kosztów poniesionych po dniu 3 czerwca 2003 r., lecz zafakturowanych w okresie od czerwca 2002 r. do lutego 2003 r.

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.
   1.   Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu zasad kwalifikowalności kosztów

   Skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w zakresie zastosowania traktatu, konkretnie przepisy dotyczące kwalifikowalności kosztów finansowania z funduszy europejskich, a mianowicie art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1164/94 i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 16/2003. W tym względzie strony nie zgadzają się co do kwestii tego, czy wydatki poniesione na początku okresu kwalifikowalnego czy też już po nim kwalifikują się do finansowania ze środków europejskich, jeśli zostały one zafakturowane we wcześniejszej dacie.
   2.   Zarzut drugi oparty na niezgodności z prawem art. 7 rozporządzenia (WE) nr 16/2003 z powodu naruszenia istotnych wymogów proceduralnych i naruszenia normy hierarchicznie wyższej

   Skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza również prawo w zakresie, w jakim została ona oparta na rozporządzeniu (WE) nr 16/2003, które jest natomiast niezgodne z prawem ze względu na to, iż nie zostało ono przyjęte przez kolegium komisarzy, ani w trybie upoważnienia, ani w ramach procedury pisemnej, ani też w ramach innej zgodnej z regulaminem wewnętrznym Komisji Europejskiej (3) procedury uproszczonej, ani też ze względu na nieuwzględnienie art. 18 tego regulaminu, a także w zakresie, w jakim Komisja dokonała niezgodnej z rozporządzeniem (WE) nr 1164/94 wykładni art. 7 rozporządzenia (WE) nr 16/2003.
   3.   Zarzut trzeci oparty na naruszeniu zasady pomocniczości

   Zasada pomocniczości w tym przypadku oznacza, że należy ustanowić przepisy krajowe regulujące kwalifikowalność wydatków z uwagi na to, iż spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna jest dziedziną, w której Unia dzieli kompetencje z państwami członkowskimi, a także jest ona ramami, w których należy przestrzegać tej zasady. Rozporządzenie (WE) nr 16/2003 narusza wspomnianą zasadę ze względu na to, że nie tylko nie powołuje się ono na tą zasadę, lecz również nie uzasadnia konieczności wprowadzonego ze względu na tę zasadę systemu.
   4.   Zarzut czwarty oparty na naruszeniu zasad uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa oraz na spoczywającym na administracji obowiązku nieprzeczenia sobie

   Zdaniem skarżącej Komisja Europejska przyjęła praktykę administracyjną w zakresie wykładni rozpatrywanej normy właśnie w sposób proponowany przez APRAM.
   Skarżąca dodaje, że przyjęta wykładnia pochodziła z zatwierdzonych przez Komisję Europejską źródeł, została podana do wiadomości Republiki Portugalskiej i innych państw członkowskich i nabrała utrwalonego charakteru, efektem czego państwo portugalskie mogło się zgodnie z prawem spodziewać kwalifikowalności faktur otrzymanych przed złożeniem do Komisji Europejskiej kompletnego wniosku i zapłaconych po tej dacie. Skarżąca wskazuje, że na takim stanowisku stanęły również odpowiednie władze krajowe. Z tego właśnie względu po stronie APRAM powstały uzasadnione oczekiwania co do rzeczywistej kwalifikowalności tych wydatków.
   Zdaniem skarżącej przyjęcie wykładni bronionej obecnie przez Komisję narusza w oczywisty sposób zasadę pewności prawa, ponieważ ze względu na jej brak przewidywalności wynikają z niej dla APRAM znaczne obciążenia finansowe.
   5.   Zarzut piąty oparty na naruszeniu zasady proporcjonalności

   Skarżąca wskazuje, że choć prawdą jest, iż zgodnie z art. H załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1164/94 Komisja Europejska może dokonywać korekt finansowych, które uzna za konieczne, co może oznaczać całkowite lub częściowe cofnięcie przyznanej projektowi pomocy, to jednak winna ona również przestrzegać zasady proporcjonalności z uwzględnieniem okoliczności danego przypadku — takich jak rodzaj nieprawidłowości i zakres ewentualnych konsekwencji finansowych ewentualnych braków systemów służących zarządzaniu i kontroli — tak, aby nie przyjąć środka, który okazałby się nieproporcjonalny. Niezrozumiałym jest zatem, jak można było się nosić z zamiarem całkowitego cofnięcia przyznanej pomocy w sytuacji, gdy wynoszące 100 % korekty znajdują zastosowanie tylko wówczas, gdy braki systemów służących zarządzaniu i kontroli są mają taką skalę lub też wykryta nieprawidłowość jest tak poważna, iż stanowi całkowite uchybienie normom wspólnotowym, co skutkuje niezgodnością z prawem wszystkich wypłat. Jeśli sytuacja taka nie ma zaś miejsca, władze proponują stosowanie korekt wynoszących jedynie 5 lub 2 % czy nawet rezygnację z zastosowania korekty.
   Skarżąca stoi na stanowisku, że problemy z wykładnią rozpatrywanego przepisu stanowią ważną okoliczność łagodzącą, którą Komisja Europejska winna zawsze brać pod uwagę. W opisanych okolicznościach istnieją mniej restrykcyjne środki do osiągnięcia realizowanego celu, takie jak zastosowanie mniejszej korekty czy wręcz rezygnacja z jej zastosowania. A zatem, jeśli Komisja postanowi zastosować w odniesieniu do przyznanej pomocy korektę — z czym skarżąca się nie zgadza — korekta ta w żadnym przypadku nie może przekraczać 5 %, a wręcz powinna być niższa czy też należy zrezygnować z jej zastosowania.
   6.   Zarzut szósty oparty na przedawnieniu

   Skarżąca twierdzi, że w każdym razie możliwość żądania odzyskania wydatków sprzed dnia 3 czerwca 2003 r. uległa już przedawnieniu ze względu na to, iż ostatni dowód księgowy pochodzi z dnia 28 lutego 2003 r., czyli trzech miesięcy i dwóch dni przed rozpatrywaną datą. Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. (4) możliwość wszczęcia postępowania przedawnia się po upływie czterech lat licząc od daty, w której doszło do nieprawidłowości.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 16/2003 z dnia 6 stycznia 2003 r. ustanawiające specjalne szczegółowe zasady dla wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/94 w zakresie kwalifikowania wydatków w kontekście środków częściowo finansowanych przez Fundusz Spójności (Dz.U. L 2, s. 7).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1164/94 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiające Fundusz Spójności (Dz.U. L 130, s. 1).

      (3)  Dz.U. L 308 z 8.12.2000, s. 26.

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1).


title: Sprawa C-171/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia 26 stycznia 2005 r. w sprawie T-193/02 L. Piau przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, popieranej przez Międzynarodową Federację Związków Piłki Nożnej (FIFA) wniesione przez L. Piau w dniu 15 kwietnia 2005 r.

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/5

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia 26 stycznia 2005 r. w sprawie T-193/02 L. Piau przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, popieranej przez Międzynarodową Federację Związków Piłki Nożnej (FIFA) wniesione przez L. Piau w dniu 15 kwietnia 2005 r.
   (Sprawa C-171/05 P)
   (2005/C 155/10)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 15 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zostało wniesione przez L. Piau, reprezentowanego przez adwokata M. Fauconneta, odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia 26 stycznia 2005 r. w sprawie T-193/02 L. Piau przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich popieranej przez Międzynarodową Federację Związków Piłki Nożnej (FIFA).
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               1.

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji w sprawie T-193/02;

               2.

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 15 kwietnia 2002 r.;

               3.

               jako że stan postępowania na to pozwala oraz w oparciu o art. 61 akapit pierwszy Statutu Trybunału Sprawiedliwości, wydanie przez Trybunał orzeczenia ostatecznego w sprawie

               4.

               obciążenie FIFA kosztami postępowania w sprawie T-193/02 oraz w sprawie niniejszego odwołania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               1.

               Naruszenie praw wnoszącego odwołanie
               Sąd Pierwszej Instancji, nie podnosząc z urzędu naruszenia art. 253 WE przez Komisję, która nie uzasadniła oddalenia wniosku wnoszącego odwołanie opartego o art. 49 WE, naruszył przyznane mu kompetencje. Ponadto Sąd Pierwszej Instancji naruszył art. 6 ust. 1 europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, ponieważ pominął niektóre zarzuty wnoszącego odwołanie.

               2.

               Naruszenie art. 81 Traktatu WE
               Wobec braku materialnego dowodu co do koniecznej reglamentacji zawodu i dowodów pokazujących postęp ekonomiczny lub techniczny regulaminu FIFA w sprawie działalności agentów zawodników, Sąd Pierwszej Instancji pozbawił swe orzeczenie podstawy prawnej. Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo oceniając, że nie było wspólnotowego interesu w uwzględnieniu skargi i tym samym wyrok pozbawiony jest podstawy prawnej i ma miejsce naruszenie art. 81 Traktatu WE.

               3.

               Naruszenie art. 82 Traktatu WE
               Wobec braku dochodzenia Komisji w sprawie pozycji dominującej FIFA i w sprawie ewentualnego jej nadużycia, Sąd Pierwszej Instancji nie był uprawniony do zastąpienia Komisji do celu orzeczenia po stwierdzeniu istnienia pozycji dominującej, że nie ma jej nadużycia, dopuszczając się naruszenia prawa i orzecznictwa, a także art. 82 Traktatu WE.

               4.

               Sprzeczny i niewystarczający charakter rozumowania Sądu Pierwszej Instancji równający się brakowi uzasadnienia w odniesieniu do utrzymywania się skutków antykonkurencyjnych.

               5.

               Naruszenie prawa w odniesieniu do równoważności „dyplomów FIFA”.

               6.

               Naruszenie ogólnej zasady pewności prawnej.

               7.

               Naruszenie prawa w odniesieniu do zadań i kompetencji Komisji.

               8.

               Naruszenie art. 39 Traktatu WE.

               9.

               Naruszenie art. 49 Traktatu WE.

               10.

               Naruszenie prawa w zdefiniowaniu interesu wspólnotowego.


title: Sprawa T-204/09: Wyrok Sądu z dnia 5 maja 2011 r. — Olymp Bezner przeciwko OHIM — Bellido (OLYMP) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego OLYMP — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy OLIMPO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/21

         Wyrok Sądu z dnia 5 maja 2011 r. — Olymp Bezner przeciwko OHIM — Bellido (OLYMP)
   (Sprawa T-204/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego OLYMP - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy OLIMPO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 186/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Olymp Bezner GmbH & Co. KG (Bietigheim-Bissingen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Eck i J. Dönch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Miguel Bellido, SA (Manzanares, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 marca 2009 r. (sprawa R 598/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Miguel Bellido, SA a Olymp Bezner GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Olymp Bezner GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie C-283/02: Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o stwierdzenie nieważności — Produkty sektora wina — Rozporządzenie (WE) nr 753/2002 — Opis, oznaczanie, prezentacja i ochrona produktów — Ochrona dodatkowych tradycyjnych terminów — Nieprawidłowa klasyfikacja tradycyjnych terminów — Języki, w których mogą być sporządzone etykiety — Zasada równego traktowania)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 3 marca 2005 r.
   w sprawie C-283/02: Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Produkty sektora wina - Rozporządzenie (WE) nr 753/2002 - Opis, oznaczanie, prezentacja i ochrona produktów - Ochrona dodatkowych tradycyjnych terminów - Nieprawidłowa klasyfikacja tradycyjnych terminów - Języki, w których mogą być sporządzone etykiety - Zasada równego traktowania)
   (2005/C 106/03)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-283/02, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 25 lipca 2002 r., Republika Włoska (pełnomocnik: I. M. Braguglia oraz adwokat M. Fiorilli) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: A. Alves Vieira, V. Di Bucci i M. Nolin), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann (sprawozdawca), R. Schintgen, P. Kūris i G. Arestis, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 3 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Skarga zostaje oddalona.

               2.

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 233 z 28.09.2002.


title: Wykreślenie sprawy C-501/03

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/23

         Wykreślenie sprawy C-501/03 (1)

   (2005/C 93/45)

      (Język postępowania: szwedzki)

   Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-501/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.01.2004


title: Sprawa C-496/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove — Słowacja) — Spoločenstvo vlastníkov bytov MYJAVA przeciwko Podtatranská vodárenská prevádzková spoločnosť, a.s.

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/58

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove — Słowacja) — Spoločenstvo vlastníkov bytov MYJAVA przeciwko Podtatranská vodárenská prevádzková spoločnosť, a.s.
   (Sprawa C-496/12) (1)

   2013/C 225/124
   Język postępowania: słowacki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013.


title: Sprawa C-346/12 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 13 czerwca 2013 r. — DMK Deutsches Milchkontor GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Lactimilk SA (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Słowny wspólnotowy znak towarowy MILRAM — Sprzeciw właściciela wcześniejszych, graficznego i słownego, krajowych znaków towarowych RAM)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/46

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 13 czerwca 2013 r. — DMK Deutsches Milchkontor GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Lactimilk SA
   (Sprawa C-346/12 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Słowny wspólnotowy znak towarowy MILRAM - Sprzeciw właściciela wcześniejszych, graficznego i słownego, krajowych znaków towarowych RAM)
   2013/C 225/80
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: DMK Deutsches Milchkontor GmbH (przedstawiciel: W. Berlit, Rechtsanwalt)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: A. Pohlmann, pełnomocnik), Lactimilk SA (przedstawiciel: P. Casamitjana Lleonart, abogado)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie T-546/10 NORDMILCH przeciwko OHIM — LACTIMILK (MILRAM), na mocy którego Sąd oddalił skargę na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 września 2010 r. (sprawy połączone R 1041/2009-4 i R 1053/2009-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Lactimilk SA a Nordmilch AG — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Błędna ocena podobieństwa spornych znaków towarowych — Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1.)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               DMK Deutsches Milchkontor GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa T-388/05: Skarga wniesiona w dniu  20 października 2005 r.  — Grünheid przeciwko Komisji

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/26

         Skarga wniesiona w dniu 20 października 2005 r. — Grünheid przeciwko Komisji
   (Sprawa T-388/05)
   (2006/C 10/51)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Sabine Grünheid (Overijse, Belgia) [Przedstawiciel(-e): E. Boigelot, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji z dnia 6 października 2004 r., ogłoszonej w dniu 18 listopada 2004 r. w zakresie, w jakim dotyczy klasyfikacji skarżącej do grupy zaszeregowania A*8, jak również uchylenie wszystkich aktów po niej następujących lub z nią związanych;

               —

               uchylenie poprawionej decyzji z dnia 6 lipca 2005 r., ogłoszonej w dniu 12 lipca 2005 r., oddalającej zażalenie skarżącej, które zostało odnotowane w dniu 18 lutego 2005 r. pod sygnaturą R/162/05;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, zatrudniona w charakterze urzędnika przez Komisję w 2003 r., kwestionuje na podstawie tej skargi ostateczną klasyfikację do byłej grupy zaszeregowania A7, obecnie A*8. Uważa ona, że w świetle doświadczeń zawodowych nabytych przed tym zatrudnieniem, które miałyby wynosić ponad 12 lat, powinna była zostać zaklasyfikowana do grupy zaszeregowania A6, obecnie A*10.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi naruszenie art. 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 maja 2004 r., decyzji Komisji dotyczących kryteriów stosowanych przy powołaniu do grupy zaszeregowania, wytycznych administracyjnych dotyczących klasyfikacji nowych urzędników, jak również podnosi oczywisty błąd w ocenie. Skarżąca twierdzi ponadto, że doszło do naruszenia zasady równości traktowania, gdyż Komisja w przeszłości dokonywała klasyfikacji urzędników posiadających kwalifikacje niższe lub takie same jak skarżąca do wyższych grup zaszeregowania. Wreszcie skarżąca podnosi naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań oraz obowiązku staranności.


title: Sprawa T-717/15: Postanowienie Sądu z dnia 7 kwietnia 2016 r. – Drugsrus/EMA

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/32

         Postanowienie Sądu z dnia 7 kwietnia 2016 r. – Drugsrus/EMA
   (Sprawa T-717/15) (1)

   (2016/C 200/46)
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa T-256/13: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               22.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/17

         Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-256/13)
   2013/C 178/28
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: W. Ferrante avvocato dello Stato, G. Palmieri, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności pisma nr Ares (2013) 237719 z dnia 22 marca 2013 r. Dyrekcji Generalnej ds. Edukacji i Kultury Komisji dotyczącego «Agreement N. ADEC 2007.0266 — Reimbursement. Review after appeal», które zostało wysłane w dniu 25 lutego 2013 i doręczone Agenzia nazionale per i Giovani [krajowej agencji ds. młodzieży] w dniu 6 marca 2013 r. (nr ANG/2741/AMS) z wezwaniem do zwrotu kwoty wynoszącej ogółem 1 486 485,90 EUR w części dotyczącej kwot 52 036,24 EUR i 183 729,72 EUR oraz pisma z dnia 28 lutego 2013 r. nr 267064 Dyrekcji Generalnej ds. Edukacji i Kultury Komisji Europejskiej skierowanego do Presidenza del Consiglio dei Ministri — Capo Dipartimento della Gioventù e del Servizio civile nazionale [kancelarii prezesa rady ministrów — naczelnika departamentu młodzieży i krajowej służby cywilnej], w którym wysłano «Final evolution conclusions» z «2011 Declaration of Assurance».

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy żądania zwrotu Komisji pewnych kwot pieniężnych wynoszących ogółem 1 486 485,90 EUR, na które składa się między innymi kwota 52 036,24 EUR obejmująca wydatki Agenzia Nazionale per i Giovani poniesione na działania w celu kształcenia i oceny woluntariuszy EVS (wolontariat europejski) w ramach programu „Młodzież w działaniu” za rok 2007 i uznana za niekwalifikującą się oraz kwota 183 729,72 EUR obejmująca sumy nieodzyskane przez Agenzia Nazionale per i Giovani w związku z żądaniami zwrotu skierowanymi do beneficjentów tego programu za lata 2000-2004.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 3.2.1 w związku z art. 5.2.2 ostatni ustęp ‘Grant Agreement n. 2007 — 0266/001 — 001 for the operational implementation of the Youth in action programme’ zawartego pomiędzy Komisją Europejską i Agenzia Nazionale per i Giovani.
               W tym względzie skarżąca twierdzi, że jakkolwiek górny limit pro capita na każdego stażystę został rzeczywiście przekroczony ze względów organizacyjnych i ze względu na ograniczenia czasowe, to żądanie zwrotu środków, które zostały w rzeczywistości wydane na cele objęte „Grant Agreement n. 2007 — 0266/001 — 001” nie wydaje się uzasadnione i zgodne z realizowanym przez decyzję 1719/2006/WE celem rozwijania współpracy w sektorze młodzieży w Unii Europejskiej.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 10.2 Załącznika II do Agreement N. 2003 — 1805/001 — 001 zawartego pomiędzy Komisją Europejską i Agenzia Nazionale per i Giovani.
               W tym względzie skarżąca twierdzi, że władze włoskie w praktyce podjęły wszystkie stosowne działania w celu odzyskania omawianych sum. Ponadto Komisja nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia w odniesieniu do oczywistego nierównego traktowania dwóch takich samych sytuacji dotyczących kwot podlegających odzyskaniu po pierwsze za lata 2000-2004, w których przypadku odmówiono udzielenia zezwolenia na zrzeczenie się i po drugie za lata 2005-2006, w których przypadku zezwolenie to zostało wydane.


title: Sprawa T-577/11: Postanowienie Sądu z dnia 6 maja 2013 r. — Ethniko kai Kapodistriako Panepistimio Athinon przeciwko ECDC (Skarga o stwierdzenie nieważności — Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Świadczenie na rzecz ECDC usług systematycznego badania i udzielania porad ekspertów dotyczących efektywności typowania molekularnego patogenów wirusowych dla zdrowia publicznego — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna i częściowo oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/23

         Postanowienie Sądu z dnia 6 maja 2013 r. — Ethniko kai Kapodistriako Panepistimio Athinon przeciwko ECDC
   (Sprawa T-577/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Świadczenie na rzecz ECDC usług systematycznego badania i udzielania porad ekspertów dotyczących efektywności typowania molekularnego patogenów wirusowych dla zdrowia publicznego - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna i częściowo oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)
   2013/C 189/47
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ethniko kai Kapodistriako Panepistimio Athinon (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: S. Garipis, avocat)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) (przedstawiciel: R. Trott, pełnomocnik wspierany przez D. Waelbroecka i E. Bourtzalasa, avocats)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji ECDC z dnia 25 sierpnia 2011 r. odrzucającej ofertę przedłożoną przez stronę skarżącą w ramach postępowania przetargowego PROC/2001/041 dotyczącego systematycznego badania i udzielania porad ekspertów dotyczących efektywności typowania molekularnego patogenów wirusowych dla zdrowia publicznego (Dz.U. 2011/S 109-179085).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ethniko kai Kapodistriako Panepistimio Athinon pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC).

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa T-315/17: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2017 r. – Hebberecht/ESDZ

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/31

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2017 r. – Hebberecht/ESDZ
   (Sprawa T-315/17)
   (2017/C 249/48)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Chantal Hebberecht (Addis-Abeba, Etiopia) (przedstawiciel: adwokat B. Maréchal)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem żądania głównego,

                           —

                           uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) (Ares (2017) 615970 – 03/02/2017) w zakresie odmowy przedłużenia misji Ch. Hebberecht na rok jako szefa delegatury UE w Federalnej Demokratycznej Republice Etiopii;

                           —

                           zasądzenie od ESDZ na rzecz skarżącej ryczałtowej kwoty 250 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

               —

               tytułem żądania posiłkowego,

                           —

                           zasądzenie od ESDZ na rzecz skarżącej ryczałtowej kwoty 200 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

               —

               tytułem dalszego żądania posiłkowego,

                           —

                           zasądzenie od ESDZ na rzecz skarżącej ryczałtowej kwoty 150 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

               —

               tytułem dalszego żądania posiłkowego,

                           —

                           zasądzenie od ESDZ na rzecz skarżącej ryczałtowej kwoty 100 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

               —

               tytułem dalszego żądania posiłkowego,

                           —

                           zasądzenie od ESDZ na rzecz skarżącej ryczałtowej kwoty 50 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

               —

               obciążenie ESDZ kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji w zakresie, w jakim strona skarżąca twierdzi, że decyzja o nieprzedłużeniu jej misji jako szefa delegatury Unii Europejskiej („UE”) w Federalnej Demokratycznej Republice Etiopii („Etiopia”) wydaje się być bezpośrednio związana z falą agresji i dyskryminacji o charakterze antysemickim.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady interesu służby, podczas gdy przedłużenie dla strony skarżącej byłoby uzasadnione na podstawie licznych okoliczności uwzględniających interes służby, takich jak:

                           —

                           utrzymanie delegatury zarządzanej i zorganizowanej w sposób efektywny, z wykwalifikowanym, zmotywowanym i wydajnym personelem pod przewodnictwem doświadczonego szefa delegatury;

                           —

                           utrzymanie szefa delegatury mającego 28-letnie doświadczenie w stosunkach dyplomatycznych, politycznych i ekonomicznych oraz we współpracy w państwie mającym status specjalnego partnera UE, jakim jest Etiopia;

                           —

                           przyczynianie się do utrzymania stabilności w państwie i uniknięcie jego rozpadu z powodu rozpoczęcia wojny domowej;

                           —

                           przyczynianie się do zatrzymanie obecnego przepływu migracyjnego oraz powstrzymanie jego wzrostu.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady równości traktowania, jako że inni urzędnicy znajdujący się w tej samej sytuacji co strona skarżąca, uzyskali jej zdaniem przedłużenie na podstawie uzasadnienia identycznego z przedstawionym przez tę ostatnią we wniosku o przedłużenie o rok. W tym względzie, strona skarżąca podnosi również nieposzanowanie pozytywnych przepisów dotyczących dyskryminacji, przewidzianych przez regulamin pracowniczy w celu osiągnięcia równości; przy czym za tym argumentem przemawia okoliczność, że nowy szef delegatury powołany w celu zastąpienia skarżącej jest mężczyzną.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady ciągłości służby, która jest kluczowym kryterium decyzji w sprawie przedłużenia, jako że pięć innych osób również odchodzi [z delegatury], w tym kierownik ds. współpracy i kierownik ds. rozwoju obszarów wiejskich i bezpieczeństwa żywności, a są to dwa kluczowe stanowiska w obszarze współpracy i rozwoju. Strona skarżąca podnosi zatem, że w tych okolicznościach przedłużenie jej misji szefa delegatury na rok przyczyniłoby się do ciągłości służby oraz kształcenia przyszłych współpracowników.


title: Sprawa T-504/11: Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2013 r. — Hartmann przeciwko OHIM — Protecsom (DIGNITUDE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DIGNITUDE — Wcześniejsze słowne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe Dignity — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/17

         Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2013 r. — Hartmann przeciwko OHIM — Protecsom (DIGNITUDE)
   (Sprawa T-504/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DIGNITUDE - Wcześniejsze słowne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe Dignity - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 79/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Paul Hartmann AG (Heidenheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Aicher)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Protecsom SAS (Valognes, Francja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 lipca 2011 r. (sprawa R 1197/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Paul Hartmann AG a Protecsom SAS.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Paul Hartmann AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 340 z 19.11.2011.


title: Sprawa T-163/16: Wyrok Sądu z dnia 18 maja 2017 r. – Reisswolf/EUIPO (secret.service.) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego secret.service. — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Badanie stanu faktycznego z urzędu — Artykuł 76 rozporządzenia nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/20

         Wyrok Sądu z dnia 18 maja 2017 r. – Reisswolf/EUIPO (secret.service.)
   (Sprawa T-163/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego secret.service. - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Artykuł 76 rozporządzenia nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 221/26)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Reisswolf Akten- und Datenvernichtung GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Ebert Weidenfeller)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 lutego 2016 r. (sprawa R 1820/2015-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego secret.service. jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Reisswolf Akten- und Datenvernichtung GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 200 z 6.6.2016.


title: Sprawa F-41/07: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2007 r. — Fernandez García i García Rato przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/46

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2007 r. — Fernandez García i García Rato przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa F-41/07)
   (2007/C 140/74)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Brígida Fernandez García (Luksemburg, Luksemburg) i Karolina García Rato (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji o powołaniu skarżących na urzędników Wspólnot Europejskich w części, w której dokonują one ich zaszeregowania na podstawie art. 13 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego;

               —

               obciążenie Trybunału Sprawiedliwości kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące, będące laureatami konkursu CJ/LA/25 (1), do którego ogłoszenie opublikowano przed dniem 1 maja 2004 r., zatrudnione zostały po wejściu w życie rozporządzenia Rady nr 723/2004 (WE, Euratom) z dnia 22 marca 2004 r. w sprawie zmiany regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich oraz warunków zatrudnienia innych pracowników. (2)

   W swej skardze skarżące podnoszą przede wszystkim, że zaskarżone decyzje naruszają ramy prawne ustanowione przez ogłoszenie o konkursie. Na podstawie bowiem art. 13 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego zatrudniono je o jedną grupę niżej niż grupa wskazana w ogłoszeniu o konkursie.
   Skarżące uważają dalej, że zaskarżone decyzje naruszają art. 5, 29 i 31 regulaminu pracowniczego, a także zasadę równego traktowania i niedyskryminacji. Zaszeregowanie bowiem laureatów tego samego konkursu lub konkursów na tym samym poziomie odbywało się na różnym poziomie w zależności od tego czy zatrudnienie następowało przed czy po wejściu w życie rozporządzenia nr 723/2004.
   Ponadto skarżące powołują naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań ponieważ słusznie oczekiwały, że zostaną zatrudnione w grupie wskazanej w ogłoszeniu o konkursie na obsadzenie stanowisk, w którym zgłosiły swe kandydatury.

      (1)  Dz.U. C 182 A z 31.7.2002 r., str. 8

      (2)  Dz.U. L 124 z 27.4.2004 r. str. 1.


title: Sprawa C-206/05: Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/4

         Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-206/05)
   (2005/C 229/08)
   Język postępowania: szwedzki
   W dniu 11 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Friedricha Erlbachera i Knuta Simonssona, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwu Szwecji.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 3 dyrektywy Rady z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie zootechnicznych i genealogicznych warunków handlu wewnątrzwspólnotowego koniowatymi poprzez ustanowienie w przepisach krajowych obowiązku dokonania w Szwecji oceny wartości genetycznej samców jako przesłanki ich użycia do krycia klaczy należących do innych właścicieli,
               ponadto, stwierdzenie, że Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE poprzez ustanowienie w przepisach krajowych obowiązku dokonania w Szwecji oceny wartości genetycznej samców jako przesłanki ich użycia do krycia klaczy należących do innych właścicieli,

               2.

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Komisja jest zdania, że przewidziany w prawodawstwie Szwedzkim obowiązek dokonania w Szwecji oceny wartości genetycznej samców jako przesłanki ich użycia do krycia klaczy należących do innych właścicieli, stanowi utrudnienie wewnątrzwspólnotowego handlu koniowatymi.
   Okoliczność, że ani dyrektywa 90/427/EWG, ani jakakolwiek decyzja wydana na podstawie tej dyrektywy nie określa sposobu przeprowadzenia oceny wartości genetycznej, nie oznacza, że Państwo Członkowskie może ustanowić takie przesłanki. Szwedzki wymóg dokonania oceny wartości genetycznej nie może być również uzasadniony ochroną zdrowia i życia zwierząt na podstawie art. 30 WE. Komisja jest zdania, że wymóg dokonania oceny wartości genetycznej ustanowiony przez Królestwo Szwecji ma raczej na celu poprawę właściwości rasy, a nie ochronę zdrowia i życia koniowatych.


title: Sprawa T-9/14: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2014 r. — Mogyi przeciwko OHMI (Just crunch it…)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/25

      Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2014 r. — Mogyi przeciwko OHMI (Just crunch it…)
      (Sprawa T-9/14)
      (2014/C 71/47)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Mogyi Kft. (Csávoly, Węgry) (przedstawiciel: adwokat Zs. Klauber)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  nakazanie publikacji zgłoszenia znaku towarowego poza częścią dotyczącą „chleba, wyrobów cukierniczych i słodyczy” (klasa 30) oraz „ziaren i produktów rolnych” (klasa 31)

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „Just crunch it…” dla towarów i usług z klas 29, 30, 31 i 35 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 716 711

         Decyzja eksperta: częściowe odrzucenie zgłoszenia

         Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uchylenie zaskarżonej decyzji decyzją nr R 1922/2012-1

         Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009


title: Sprawa C-57/07: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/18

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-57/07)
   (2007/C 95/31)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: M. Condou-Durande, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2003/86/WE do prawa krajowego upłynął w dniu 3 października 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 251, str. 12.


title: Sprawa C-366/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 listopada 2015 r. – Komisja Europejska/Rumunia

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/11

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 listopada 2015 r. – Komisja Europejska/Rumunia
   (Sprawa C-366/15) (1)

   (2016/C 078/17)
   Język postępowania: rumuński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 346 z 19.10.2015.


title: Sprawa T-5/17: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2017 r. – Sharif/Rada

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/46

         Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2017 r. – Sharif/Rada
   (Sprawa T-5/17)
   (2017/C 053/56)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ammar Sharif (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: B. Kennelly, QC, i J. Pobjoy, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2016/1897 z dnia 27 października 2016 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2016, L 293, s. 36, zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/1893 z dnia 27 października 2016 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2016, L 293, s. 25, zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”) w zakresie, w jakim stosują się one do skarżącego;

               —

               stwierdzenie zgodnie z art. 277 TFUE, że art. 28 ust. 2 lit. a) decyzji Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2013, L 147, s. 14) i art. 15 ust. 1a lit. a) rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 (Dz.U. 2012, L 16, s. 1) nie mają zastosowania w zakresie, w jakim stosują się do skarżącego, oraz w konsekwencji stwierdzenie nieważności w zakresie, w jakim stosują się do skarżącego, zaskarżonej decyzji i zaskarżonego rozporządzenia;

               —

               zasądzenie odszkodowania na rzecz strony skarżącej na podstawie art. 340 akapit drugi TFUE z tytułu szkód wynikających z pozaumownej odpowiedzialności Unii za niezgodne z prawem działania Rady; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Rada popełniła oczywiste błędy w ocenie, uznając, iż zostało spełnione w odniesieniu do skarżącego kryterium umieszczenia w wykazie ujęte w art. 28 decyzji 2013/255/WPZiB i w art. 15 rozporządzenia nr 36/2012.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada naruszyła bez uzasadnienia lub w sposób nieproporcjonalny prawa podstawowe skarżącego, w tym jego prawo do ochrony własności, reputacji i prowadzenia działalności gospodarczej. Wpływ zaskarżonych środków na skarżącego jest daleko idący, zarówno w odniesieniu do jego własności, jak i reputacji na całym świcie. Rada nie wykazała, że zamrożenie aktywów i zasobów gospodarczych skarżącego jest związane z jakimkolwiek słusznym celem lub takim celem uzasadnione, a tym mniej, że jest do takiego celu proporcjonalne.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy tego, że jeśli wbrew głównemu argumentowi skarżącego kryterium umieszczenia w wykazie należy interpretować w ten sposób, iż obejmuje każdego czołowego przedsiębiorcę w Syrii bez względu na to, czy przedsiębiorca ten jest w jakikolwiek sposób powiązany lub związany z reżimem syryjskim, oraz bez względu na to, czy osoba ta czerpie korzyści z reżimu syryjskiego lub wspiera go, skarżący wnosi o stwierdzenie, że art. 28 ust. 2 lit. a) decyzji 2013/255/WPZiB i art. 15 ust. 1a lit. a) rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 nie mają zastosowania w zakresie, w jakim stosują się do skarżącego, na tej postawie, że kryterium umieszczenia w wykazie jest nieproporcjonalne do poza tym uzasadnionych celów tych aktów.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 maja 2005 r. w sprawie T-272/02 Comune di Napoli przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) — Budowa linii metra w Neapolu (Włochy) — Zakończenie wspólnotowej pomocy finansowej — Skarga o stwierdzenie nieważności — Uzasadnione oczekiwania — Sprawiedliwość — Uzasadnienie)

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/23

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 31 maja 2005 r.
   w sprawie T-272/02 Comune di Napoli przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) - Budowa linii metra w Neapolu (Włochy) - Zakończenie wspólnotowej pomocy finansowej - Skarga o stwierdzenie nieważności - Uzasadnione oczekiwania - Sprawiedliwość - Uzasadnienie)
   (2005/C 193/35)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-272/02 Comune di Napoli (Włochy), reprezentowana przez adwokatów M. Merolę, C. Tesaura, G. Taralla i E. Baronego, przeciwsko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: L. Flynn i A. Aresu, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji wynikającej z pisma skierowanego w dniu 11 czerwca 2002 r. do włoskiego ministerstwa gospodarki i finansów w sprawie zakończenia pomocy finansowej przyznanej w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) (pomoc nr 850503066) i dorozumiane odrzucenie wniosku o sprostowanie rozliczenia odnoszącego się do innej pomocy finansowej przyznanej w ramach EFRR (pomoc nr 850503067), Sąd (piąta izba), w składzie: P. Lindh, prezes, R. García-Valdecasas i J. D. Cooke, sędziowie; sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 31 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda strona ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 261 z 26.10.2002


title: Sprawa C-339/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 7 lipca 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Lucowi Vanderborghtowi, oskarżyciel posiłkowy: Verbond der Vlaamse Tandartsen VZW

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 7 lipca 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Lucowi Vanderborghtowi, oskarżyciel posiłkowy: Verbond der Vlaamse Tandartsen VZW
   (Sprawa C-339/15)
   (2015/C 311/35)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Nederlandstalige Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Oskarżony: Luc Vanderborght

      Oskarżyciel posiłkowy: Verbond der Vlaamse Tandartsen VZW

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywę 2005/29/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie ustawie krajowej, w której całkowicie zakazano wszystkim podmiotom wszelkiej reklamy leczenia ust lub zębów, takiej jak art. 1 belgijskiej Wet van 15 april 1958 betreffende de publiciteit inzake tandverzorging (ustawy z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie reklamy w dziedzinie leczenia zębów)?

               2)

               Czy zakaz reklamy leczenia ust lub zębów stanowi „przepis prawny dotyczący aspektów produktów związanych z bezpieczeństwem i zdrowiem” w rozumieniu art. 3 ust. 3 dyrektywy 2005/29/WE?

               3)

               Czy dyrektywę 2005/29/WE należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak art. 8d Koninklijk Besluit van 1 juni 1934 houdende reglement op de beoefening der tandheelkunde (rozporządzenia królewskiego z dnia 1 czerwca 1934 r. w sprawie leczenia zębów), w którym ściśle określono wymogi dyskrecji, które musi spełniać szyld gabinetu lekarza dentysty wystawiony na widok publiczny?

               4)

               Czy dyrektywę 2000/31/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie ustawie krajowej – w której całkowicie zakazano wszystkim podmiotom wszelkiej reklamy leczenia ust lub zębów, w tym reklamy handlowej drogą elektroniczną (poprzez witrynę internetową) – takiej jak art. 1 belgijskiej Wet van 15 april 1958 betreffende de publiciteit inzake tandverzorging?

               5)

               Jak należy interpretować pojęcie „usług społeczeństwa informacyjnego” zdefiniowane w art. 2 lit. a) dyrektywy 2000/31/WE, który odsyła do art. 1 ust. 2 dyrektywy 98/34/WE (3) zmienionej dyrektywą 98/48/WE (4)?

               6)

               Czy art. 49 i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które w celu ochrony zdrowia publicznego nakłada całkowity zakaz reklamy opieki stomatologicznej?

      (1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22).

      (2)  Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) (Dz.U. L 178, s. 1).

      (3)  Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. L 204, s. 37).

      (4)  Dyrektywa 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniająca dyrektywę 98/34/WE ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.U. L 217, s. 18).


title: Sprawa C-438/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour d'appel de Bruxelles (dziewiąta izba), wydanym dnia 14 października 2004 r., w sprawie Mobistar SA przeciwko Institut belge des services postaux et des télécommunications (w skrócie IBPT), w obecności Belgacom Mobile SA oraz Base SA

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour d'appel de Bruxelles (dziewiąta izba), wydanym dnia 14 października 2004 r., w sprawie Mobistar SA przeciwko Institut belge des services postaux et des télécommunications (w skrócie IBPT), w obecności Belgacom Mobile SA oraz Base SA
   (Sprawa C-438/04)
   (2005/C 6/46)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 19 października 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour d'appel de Bruxelles (dziewiąta izba) (Belgia) wydanym w dniu 14 października 2004 r. w sprawie Mobistar SA przeciwko Institut belge des services postaux et des télécommunications (Belgijski instytut usług pocztowych i telekomunikacji – w skrócie IBPT), w obecności Belgacom Mobile SA oraz Base SA.
   Cour d'appel de Bruxelles (dziewiąta izba) zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
   W zakresie usługi przenoszenia numerów przewidzianej w art. 30 dyrektywy 2002/22/WE (1) (dyrektywa o usłudze powszechnej):

               1)

               Czy art. 30 ust. 2 dyrektywy o usłudze powszechnej, który przewiduje, że krajowe organy regulacyjne zapewniają, aby ceny połączeń wzajemnych związane z zapewnieniem przenoszenia numerów były zorientowane na koszty, dotyczy tylko kosztów ruchu telefonicznego do przeniesionego numeru czy także wziętych na siebie przez operatorów kosztów związanych z realizacją wniosku o przeniesienie numeru?

               2)

               Jeżeli art. 30 ust. 2 dyrektywy dotyczy tylko kosztów połączeń wzajemnych związanych z ruchem telefonicznym do przeniesionego numeru, to czy wykładnia tego artykułu powinna być dokonywana w sposób następujący:

                           a)

                           że pozostawia on operatorom swobodę negocjowania ekonomicznych warunków (świadczenia) usługi oraz że zabrania on Państwom Członkowskim narzucania ex ante warunków ekonomicznych przedsiębiorstwom, na których ciąży obowiązek zapewnienia usługi przenoszenia numerów w zakresie świadczeń związanych z realizacją wniosku o przeniesienie numeru?

                           b)

                           że nie zabrania on Państwom Członkowskim narzucania ex ante ekonomicznych warunków (świadczenia) tej usługi operatorom, którzy zostali wskazani jako posiadający znaczącą pozycję na danym rynku?

               3)

               Jeżeli wykładnia art. 30 ust. 2 dyrektywy powinna być dokonywana w ten sposób, że narzuca ona wszystkim operatorom obowiązek zorientowania na koszty w zakresie kosztów przeniesienia numeru, to czy wykładnia tego artykułu powinna być dokonywana w taki sposób, że jest z nim sprzeczny:

                           a)

                           krajowy środek normatywny, który narzuca określoną metodę w zakresie wyceny?

                           b)

                           krajowy środek, który określa ex ante podział kosztów pomiędzy operatorów?

                           c)

                           krajowy środek, który upoważnia krajowy organ regulacyjny do określenia ex ante dla wszystkich operatorów i na określony czas maksymalnej sumy opłat, których dotychczasowy operator może wymagać od nowego operatora?

                           d)

                           krajowy środek, który zezwala dotychczasowemu operatorowi na stosowanie cen ustalonych przez krajowy organ regulacyjny, zwolniwszy go od obowiązku udowodnienia, że stosowane przezeń ceny są zorientowane na własne koszty?

         W zakresie prawa odwołania się przewidzianego w art. 4 dyrektywy 2002/21/WE (2) (dyrektywa ramowa):
   Czy wykładnia art. 4 ust. 1 dyrektywy ramowej powinna być dokonywana w taki sposób, że organ wyznaczony do rozpoznania odwołania powinien być w stanie dysponować wszelkimi informacjami potrzebnymi do należytego rozważenia istoty sporu, w tym także informacjami poufnymi, na podstawie których krajowy organ regulacyjny podjął decyzję będącą przedmiotem odwołania?

      (1)  Dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 51).

      (2)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 33).


title: Wyrok Trybunału (drugiej izby) z dnia 2 grudnia 2004 r. w sprawie C-226/03 P: José Martí Peix SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Rybołóstwo — Pomoc finansowa Wspólnoty — Zmniejszenie pomocy — Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 — Art. 1 i 3 — Przedawnienie)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (drugiej izby)
   z dnia 2 grudnia 2004 r.
   w sprawie C-226/03 P: José Martí Peix SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Odwołanie - Rybołóstwo - Pomoc finansowa Wspólnoty - Zmniejszenie pomocy - Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 - Art. 1 i 3 - Przedawnienie)
   (2005/C 19/07)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-226/03 P, mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, złożone w dniu 22 maja 2003 r. José Martí Peix SA, z siedzibą w Huelva (Hiszpania) (adwokaci: J.-R. García-Gallardo Gil-Fournier oraz D. Domínguez Pérez), w której drugim uczestnikiem postępowania jest Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: S. Pardo Quintillán, adwokat: J. Guerra Fernández), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A Timmermans, prezes izby, J.-P. Puissochet i N. Colneric (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: M. Múgica Azarmendi, główny administrator, wydał w dniu 2 grudnia 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               José Martí Peix S.A. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 213 z 6.9.2003.


title: Sprawa C-472/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 24 października 2007 r. — Association générale de l'industrie du médicament ASBL, Bayer SA, Pfizer SA, Servier Benelux SA, Sanofi-Aventis Belgium SA przeciwko państwu belgijskiemu

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 24 października 2007 r. — Association générale de l'industrie du médicament ASBL, Bayer SA, Pfizer SA, Servier Benelux SA, Sanofi-Aventis Belgium SA przeciwko państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-472/07)
   (2008/C 22/41)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil d'État
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Association générale de l'industrie du médicament ASBL, Bayer SA, Pfizer SA, Servier Benelux SA, Sanofi-Aventis Belgium SA

      Strona pozwana: państwo belgijskie
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ze względu na fakt, że termin transpozycji dyrektywy Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (89/105/EWG) (1) upłynął w dniu 31 grudnia 1989 r., art. 4 ust. 1 tej dyrektywy należy uznać za bezpośrednio stosowany w wewnętrznych porządkach prawnych państw członkowskich?

               2)

               Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. można interpretować w ten sposób, że wznowienie na rok, po trwającej 18 miesięcy przerwie, ogólnego zamrożenia cen refundowanych produktów leczniczych, które trwało 8 lat, zwalnia państwo członkowskie z przeprowadzenia, przy okazji wspomnianego wznowienia, badania warunków makroekonomicznych, na które to zamrożenie ma wpływ?

               3)

               Czy pojęcie przeglądu warunków makroekonomicznych, o którym mowa w art. 4 ust. 1 wymienionej powyżej dyrektywy Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. należy rozumieć jako oznaczające tylko badanie utrzymywania kontroli nad wydatkami na zdrowie publiczne, czy też obejmuje ono również warunki makroekonomiczne sektora przemysłu farmaceutycznego, którego produkty mogą być poddane ogólnemu zamrożeniu cen?

               4)

               Czy pojęcie przeglądu warunków makroekonomicznych, o którym mowa w art. 4 ust. 1 wymienionej powyżej dyrektywy Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. może być oparte na ogólnej przesłance lub przesłankach, takiej jak na przykład zapewnienie równowagi w sektorze opieki zdrowotnej, czy też musi ono zostać oparte na bardziej precyzyjnych kryteriach?

      (1)  Dz.U. L 40, str. 8.


title: Sprawa C-156/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bergamo (Włochy) w dniu 1 kwietnia 2011 r. — Procura della Repubblica przeciwko Ibrahimowi Musicowi

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bergamo (Włochy) w dniu 1 kwietnia 2011 r. — Procura della Repubblica przeciwko Ibrahimowi Musicowi
   (Sprawa C-156/11)
   2011/C 269/36
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Bergamo

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Ibrahim Music
   Na mocy postanowienia z dnia 21 czerwca 2011 r. Trybunał wykreślił sprawę z rejestru.


title: Sprawa T-615/11: Wyrok Sądu z dnia 26 września 2014 r. – Royal Scandinavian Casino Århus przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności – Pomoc państwa – Gry online – Ustanowienie w Danii w przypadku gier online opłat niższych niż te mające zastosowanie w przypadku kasyn i salonów gier – Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym – Pomoc przeznaczona na rozwój pewnych rodzajów działalności – Brak indywidualnego oddziaływania – Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych – Niedopuszczalność)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/33

      Wyrok Sądu z dnia 26 września 2014 r. – Royal Scandinavian Casino Århus przeciwko Komisji
      (Sprawa T-615/11) (1)

      ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Gry online - Ustanowienie w Danii w przypadku gier online opłat niższych niż te mające zastosowanie w przypadku kasyn i salonów gier - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Pomoc przeznaczona na rozwój pewnych rodzajów działalności - Brak indywidualnego oddziaływania - Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych - Niedopuszczalność))
      (2014/C 395/38)
      Język postępowania: duński

         Strony

         Strona skarżąca: Royal Scandinavian Casino Århus I/S (Århus, Dania) (przedstawiciel: B. Jacobi, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo M. Afonso i C. Barslev, a następnie M. Afonso i L. Grønfeldt, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Królestwo Danii (przedstawiciele: początkowo C. Vang, następnie V. Pasternak Jørgensen, a wreszcie C. Thorning, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata K. Lundgaarda Hansena); Republika Malty (przedstawiciele: P. Grech i A. Buhagiar, pełnomocnicy); Betfair Group plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i Betfair International Ltd (Santa Venera, Malta) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer i A. Pliego Selie); European Gaming and Betting Association (EGBA) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci C.-D. Ehlermann, J. C. Heithecker i J. Ylinen)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2012/140/UE z dnia 20 września 2011 r. w sprawie środka C 35/10 (ex N 302/10), który Dania zamierza wdrożyć w formie podatków od gier hazardowych oferowanych w internecie w ramach duńskiej ustawy w sprawie podatków od gier hazardowych (Dz.U. 2012, L 68, s. 3).

         Sentencja

                  1.

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2.

                  Royal Scandinavian Casino Århus I/S pokrywa, oprócz własnych kosztów, również koszty poniesione przez Komisję Europejską, Betfair Group plc, Betfair International Ltd i European Gaming and Betting Association (EGBA).

                  3.

                  Królestwo Danii i Republika Malty pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012.


title: Sprawa F-110/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 5 grudnia 2012 r. — Lebedef i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Artykuł 64 regulaminu pracowniczego — Artykuł 3 ust. 5 akapit pierwszy załącznika XI do regulaminu pracowniczego — Współczynnik korygujący — Akt niekorzystny — Równość traktowania)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/31

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 5 grudnia 2012 r. — Lebedef i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-110/11) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Artykuł 64 regulaminu pracowniczego - Artykuł 3 ust. 5 akapit pierwszy załącznika XI do regulaminu pracowniczego - Współczynnik korygujący - Akt niekorzystny - Równość traktowania)
   2013/C 38/60
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Giorgio Lebedef i in. (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności odcinków wynagrodzenia skarżących za grudzień 2010 r. oraz odcinków wynagrodzenia za kolejne miesiące, w zakresie w jakim w odcinkach tych nie skorygowano dostosowania wynagrodzeń w oparciu o odrębny współczynnik korygujący dla ich miejsca zatrudnienia.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               G.Lebedef, T. Jones, J. Gonzales Gonzales i M. Lebedef-Caponi pokrywają własne koszty oraz zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

               3)

               Rada Unii Europejskiej, występująca w charakterze interwenienta, pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 6 z 7.1.2012, s. 26.


title: Sprawa C-369/09 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 marca 2011 r. – ISD Polska sp. z o.o., Industrial Union of Donbass Corp., ISD Polska sp. z o.o. (dawniej Majątek Hutniczy sp. z o.o.) przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — Decyzja Komisji — Stwierdzenie niezgodności pomocy ze wspólnym rynkiem — Nakaz odzyskania pomocy — Zasady pewności prawa i niedziałania prawa wstecz — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań — Ustalenie „właściwego” charakteru stopy procentowej mającej zastosowanie do odzyskania pomocy)

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 marca 2011 r. – ISD Polska sp. z o.o., Industrial Union of Donbass Corp., ISD Polska sp. z o.o. (dawniej Majątek Hutniczy sp. z o.o.) przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-369/09 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Decyzja Komisji - Stwierdzenie niezgodności pomocy ze wspólnym rynkiem - Nakaz odzyskania pomocy - Zasady pewności prawa i niedziałania prawa wstecz - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Ustalenie „właściwego” charakteru stopy procentowej mającej zastosowanie do odzyskania pomocy)
   2011/C 152/07
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ISD Polska sp. z o.o., Industrial Union of Donbass Corp., ISD Polska sp. z o.o. (dawniej Majątek Hutniczy sp. z o.o.) (przedstawiciele: C. Rapin i E. Van den Haute, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Gippini Fournier i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 1 lipca 2009 r. w sprawach połączonych T 273/06 i T 297/06 ISD Polska i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargi wniesione przez skarżące mające na celu stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 2006/937/WE z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie pomocy państwa C 20/04 na rzecz Huty Częstochowa SA (Dz.U. L 366, s. 1) w zakresie, w jakim Komisja uznała niektóre przypadki pomocy za niezgodne ze wspólnym rynkiem i nakazała Rzeczypospolitej Polskiej jej odzyskanie – Zasady pewności prawa i niedziałania wstecz aktów wspólnotowych – Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań – Ustalenie „właściwego” charakteru stopy procentowej mającej zastosowanie do odzyskania pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               ISD Polska sp. z o.o. i Industrial Union of Donbass Corp. zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa T-324/05: Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2005 r. — Estonia przeciwko Komisji

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/24

         Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2005 r. — Estonia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-324/05)
   (2005/C 271/48)
   Język postępowania: estoński
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Estonii [Przedstawiciel: Lembit Uibo, pełnomocnik rządu]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 832/2005 (Dz.U. L 138 z 1.6.2005, str. 3)
   Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 31 maja 2005 r. w sprawie określenia nadwyżkowych ilości cukru, izoglukozy i fruktozy dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (1).
   Skarżąca podnosi następujące argumenty:

               —

               Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych przy wydaniu rozporządzenia WE nr 832/2005, naruszenie zasady kolegialności, ponieważ do członka Komisji Fischera Boela zwrócono się o ustalenie przed wydaniem rozporządzenia ilości cukru, która miała zostać wyeliminowana z rynku.

               —

               Odnośnie do rozporządzeń wykonawczych do Traktatu WE niezgodność rozporządzenia WE nr 832/2005 z rozporządzeniem WE nr 60/2004, który stanowi jego podstawę prawną, ponieważ:

                           a)

                           rozporządzenie (WE) nr 832/2005 jest sprzeczne z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 60/2004, ponieważ przy określeniu nadwyżkowych ilości cukru uwzględnia ilości cukru składowane w gospodarstwach domowych;

                           b)

                           Komisja niezgodnie z art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 60/2004 nie wzięła pod uwagę szczególnych okoliczności, w których w Estonii powstały zapasy.

               —

               Naruszenie obowiązku uzasadnienia, o którym mowa w art. art. 253 WE, ponieważ nie ma w rozporządzeniu nr 832/2005 uzasadnienia, dlaczego zapasy cukru w gospodarstwach domowych zostały zaliczone do nadwyżkowych ilości cukru oraz dlaczego okoliczności, w których powstały zapasy nie zostały uwzględnione.

               —

               Naruszenie zasady dobrej administracji, ponieważ Komisja przy wydaniu rozporządzenia (WE) nr 832/2005 nie uwzględniła szczególnych okoliczności, w których w Estonii powstały zapasy, między innymi przyczynienia się Unii Europejskiej do zwiększenia importu cukru.

               —

               Naruszenie zasady dobrej wiary, ponieważ nie podjęte zostały żadne środki, aby zapobiec zwiększeniu eksportu z Unii Europejskiej do Estonii, natomiast podjęte zostały środki przeciwko środkom zaradczym Estonii.

               —

               Naruszenie zasady niedyskryminacji, ponieważ wskutek określenia nadwyżek cukru zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 832/2005 Estonia znalazła się w gorszej sytuacji w porównaniu z tzw. starymi Państwami Członkowskimi, a ewentualne środki wykonawcze do rozporządzenia (WE) nr 832/2005 skutkowałyby dyskryminacją estońskich przedsiębiorstw i gospodarstw domowych w porównaniu z odpowiednimi grupami lub przedsiębiorstwami w starych Państwach Członkowskich.

               —

               Naruszenie praw własności przedsiębiorstw lub gospodarstw domowych, ponieważ ewentualne środki wykonawcze do rozporządzenia (WE) nr 832/2005 nakładałyby na nie ograniczenia, co nie byłoby usprawiedliwione uzasadnionymi celami i stanowiłoby nieproporcjonalną ingerencję w ich prawa.

               —

               Naruszenie zasady proporcjonalności, ponieważ wynikające z rozporządzenia (WE) nr 832/2005 zobowiązanie do wyeliminowania z rynku ilości cukru, odpowiadającej ilościom cukru zgromadzonego w gospodarstwach domowych, nie służy żadnemu prawnie uzasadnionemu celowi i stanowi nieproporcjonalną ingerencję w ich prawa.

      (1)  Dz.U. L 138 z 1.06.2005, str. 3.


title: Sprawa T-699/15: Wyrok Sądu z dnia 21 czerwca 2017 r. – City Train/EUIPO (CityTrain) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego CityTrain — Termin do wniesienia skargi — Nieprzewidywalne okoliczności — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/21

         Wyrok Sądu z dnia 21 czerwca 2017 r. – City Train/EUIPO (CityTrain)
   (Sprawa T-699/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego CityTrain - Termin do wniesienia skargi - Nieprzewidywalne okoliczności - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 256/22)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: City Train GmbH (Regensburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Adori)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. Kunz, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 września 2015 r. (sprawa R 843/2015-4) dotyczącą zgłoszenia oznaczenia graficznego CityTrain w charakterze unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               City Train GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.


title: Sprawa T-442/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 8 lipca 2010 r. w sprawie F-126/06, Magazzu przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 września 2010 r. przez Salvatore Magazzu

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/36

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 8 lipca 2010 r. w sprawie F-126/06, Magazzu przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 września 2010 r. przez Salvatore Magazzu
   (Sprawa T-442/10 P)
   ()
   2010/C 328/61
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Salvatore Magazzu (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego w sprawie F-126/06 Salvatore Magazzu przeciwko Komisji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 13 grudnia 2005 r. w części zaszeregowującej skarżącego jako urzędnika w okresie próbnym do grupy zaszeregowania A*6 stopień 2, począwszy od dnia 1 stycznia 2006 r.;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do spraw Służby Publicznej do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty, na które powołuje się skarżący, są zasadniczo identyczne lub podobne jak w sprawie T-441/10 P Kurrer przeciwko Komisji


title: Sprawa C-140/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van — Belgia) — Greenstar-Kanzi Europe NV przeciwko Jeanowi Hustinowi, Jo Goossensowi (Rozporządzenie (WE) nr 2100/94, zmienione rozporządzeniem (WE) nr 873/2004 — Wykładnia art. 11 ust. 1, art. 13 ust. 1 – . 3, art. 16, 27, 94 i 104 — Zasada wyczerpania wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin — Umowa licencyjna — Powództwo o naruszenie przeciwko osobie trzeciej — Naruszenie przez licencjobiorcę umowy licencyjnej w jego stosunkach z osobami trzecimi)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van — Belgia) — Greenstar-Kanzi Europe NV przeciwko Jeanowi Hustinowi, Jo Goossensowi
   (Sprawa C-140/10) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 2100/94, zmienione rozporządzeniem (WE) nr 873/2004 - Wykładnia art. 11 ust. 1, art. 13 ust. 1 – . 3, art. 16, 27, 94 i 104 - Zasada wyczerpania wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin - Umowa licencyjna - Powództwo o naruszenie przeciwko osobie trzeciej - Naruszenie przez licencjobiorcę umowy licencyjnej w jego stosunkach z osobami trzecimi)
   2011/C 362/10
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van Cassatie van België

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Greenstar-Kanzi Europe NV

      Strona pozwana: Jean Hustin, Jo Goossens

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van Cassatie van België — Wykładnia art. 11 ust. 1, art. 13 ust. 1, 2 i 3, art. 16, 27, 94 i 104 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (Dz.U. L 227, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 873/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 162, s. 38) — Powództwa cywilne — Powództwo wniesione przez posiadacza wspólnotowego prawa do ochrony lub przez licencjobiorcę przeciwko osobie, która podjęła określone działania w odniesieniu do materiału ze zbioru odmiany chronionej, nie przestrzegając ograniczeń uzgodnionych w umowie licencyjnej zawartej z posiadaczem prawa do ochrony

      Sentencja

               1)

               Artykuł 94 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 873/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r., w związku z art. 11 ust. 1, art. 13 ust. 1–3, art. 16, 27 i 104 tego rozporządzenia, w okolicznościach takich jak w postępowaniu przed sądem krajowym, należy interpretować w ten sposób, że posiadacz lub licencjobiorca może wnieść powództwo o naruszenie przeciwko osobie trzeciej, która otrzymała materiał za pośrednictwem innego licencjobiorcy, który naruszył warunki lub ograniczenia wymienione w umowie licencyjnej zawartej uprzednio przez tego licencjobiorcę z posiadaczem, pod warunkiem że rozpatrywane warunki lub ograniczenia dotyczą bezpośrednio zasadniczych elementów rozważanej ochrony odmian roślin, co powinno zostać zbadane przez sąd krajowy.

               2)

               W odniesieniu do oceny naruszenia nie ma znaczenia, czy osoba trzecia, która podjęła działania dotyczące sprzedanego lub zbytego materiału, była powiadomiona lub powinna była być powiadomiona o warunkach lub ograniczeniach nałożonych w umowie licencyjnej.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa C-182/03 i C-217/03: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 czerwca 2006 r. — Królestwo Belgii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc państwa — Istniejący system pomocy — System podatkowy dotyczący centrów koordynacyjnych mających siedzibę w Belgii — Skarga stowarzyszenia — Dopuszczalność — Decyzja Komisji uznająca, że ten system nie stanowi pomocy państwa — Zmiana oceny Komisji — Artykuł 87 ust. 1 WE — Ochrona uzasadnionych oczekiwań — Ogólna zasada równości traktowania)

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/1

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 czerwca 2006 r. — Królestwo Belgii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-182/03 (1) i C-217/03) (2)

   (Pomoc państwa - Istniejący system pomocy - System podatkowy dotyczący centrów koordynacyjnych mających siedzibę w Belgii - Skarga stowarzyszenia - Dopuszczalność - Decyzja Komisji uznająca, że ten system nie stanowi pomocy państwa - Zmiana oceny Komisji - Artykuł 87 ust. 1 WE - Ochrona uzasadnionych oczekiwań - Ogólna zasada równości traktowania)
   (2006/C 212/01)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Belgii (Przedstawiciele: adwokaci A. Snoecx, E. Dominkovits, pełnomocnicy, B. van de Walle de Ghelcke, J. Wouters i P. Kelley) (sprawa C-182/03)
   Forum 187 ASBL: (reprezentowana przez A. Suttona i J. Killicka, barristers) (sprawa C-217/03)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele A. Sutton i J. Killick, barristers) (sprawa C-217/03)
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/757/WE z dnia 17 lutego 2003 r. w sprawie systemu pomocy ustanowionego przez Belgię na korzyść centrów koordynacyjnych mających siedzibę w Belgii, w zakresie, w jakim nie zezwala ona na przedłużenie ważnych zezwoleń centrów.
   Sentencja

               1)

               Należy stwierdzić nieważność decyzji Komisji 2003/757/WE z dnia 17 lutego 2003 r. w sprawie systemu pomocy ustanowionego przez Belgię na korzyść centrów koordynacyjnych mających siedzibę w Belgii, ponieważ nie przewiduje ona środków przejściowych w stosunku do centrów koordynacyjnych, których wniosek o przedłużenie zezwolenia nie został rozpatrzony w dniu notyfikacji zaskarżonej decyzji lub których zezwolenie wygasało wraz z notyfikacją tej decyzji lub tuż po niej.

               2)

               W pozostałej części skarga Forum 187 ASBL zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona wszystkimi kosztami postępowania w sprawie C-182/03 i połową kosztów poniesionych przez Forum 187 ASBL w sprawie C-217/03.

               4)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona wszystkimi kosztami postępowania w sprawie C-182/03 R i C-217/03 R.

      (1)  Dz.U. C 135 z 7.6.2003

      (2)  (T-276/02 – Dz.U. C 289 z 23.11.2002)


title: Sprawa T-551/10: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2013 r. — Fri-El Acerra przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Przewidywana dotacja na zakup i przekształcenie elektrociepłowni w elektrownię wykorzystującą biopaliwa — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Stosowanie w czasie wytycznych w dziedzinie pomocy państwa na cele regionalne — Uzasadnione oczekiwania — Efekt zachęty)

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/21

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2013 r. — Fri-El Acerra przeciwko Komisji
   (Sprawa T-551/10) (1)

   (Pomoc państwa - Przewidywana dotacja na zakup i przekształcenie elektrociepłowni w elektrownię wykorzystującą biopaliwa - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Stosowanie w czasie wytycznych w dziedzinie pomocy państwa na cele regionalne - Uzasadnione oczekiwania - Efekt zachęty)
   2013/C 313/38
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Fri-El Acerra Srl (Acerra, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Todino i P. Fattori)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Grespan i P. Manzini, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2011/110/UE z dnia 15 września 2010 r. w sprawie pomocy państwa C-8/09 (ex N 357/08), której Włochy zamierzają udzielić na rzecz Fri-El Acerra Srl (Dz.U. 2011, L 46, s. 28).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Fri-El Acerra Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011


title: Sprawa F-124/14: Skarga wniesiona w dniu 27 października 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/59

         Skarga wniesiona w dniu 27 października 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-124/14)
   (2015/C 007/76)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci J.-N. Louis, R. Metz i D. Verbeke)

      Strona pozwana: Komisja

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o niepodwyższeniu wynagrodzenia skarżącego, będącego członkiem personelu kontraktowego, w związku ze zwiększeniem tygodniowego wymiaru czasu pracy do 40 godzin w wyniku wejścia w życie, w dniu 1 stycznia 2014 r., nowego regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności rozliczenia wynagrodzenia skarżącego za styczeń 2014 r., jak również za kolejne miesiące w zakresie, w jakim nie przewidują dodatkowej kwoty miesięcznej obliczonej zgodnie z art. 6 i 7 ogólnych przepisów wykonawczych nr 1287 z dnia 27 kwietnia 2005 r. i z uwzględnieniem zwiększenia wymiaru czasu pracy.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-334/16 P P: Odwołanie wniesione w dniu 20 czerwca 2016 r. przez FN, FP i FQ od wyroku wydanego w dniu 11 kwietnia 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-41/15 DISS II FN i in./CEPOL

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/45

         Odwołanie wniesione w dniu 20 czerwca 2016 r. przez FN, FP i FQ od wyroku wydanego w dniu 11 kwietnia 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-41/15 DISS II FN i in./CEPOL
   (Sprawa T-334/16 P P)
   (2016/C 305/61)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: FN (Budapeszt, Węgry), FP (Bratysława, Słowacja), FQ (Les Fonts Benitachell, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Druga strona postępowania: Europejskie Kolegium Policyjne (CEPOL)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 11 kwietnia 2016 r. F-41/15 DISS II, FN i in./CEPOL, a w konsekwencji,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji CEPOL nr 17/2014/DIR z dnia 23 maja 2014 r. o przeniesieniu CEPOL-u do Budapesztu (Węgry) z dniem 1 października 2014 r., informującej wnoszących odwołanie, że „niezastosowanie się do tego polecenia będzie uważane za wypowiedzenie ze skutkiem na dzień 30 września 2014 r.”,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji CEPOL-u z dnia 28 listopada 2014 r. oddalających zażalenia wnoszących odwołanie, wniesione w okresie 8–21 sierpnia 2014 r., na decyzję z dnia 23 maja 2014 r.,

               —

               nakazanie CEPOL-owi naprawienia szkody i krzywdy doznanych przez wnoszących odwołanie,

               —

               obciążenie CEPOL-u kosztami poniesionymi przez wnoszących odwołanie w niniejszym odwołaniu oraz w sprawie F-41/15 DISS II.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnoszą trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa przy stosowaniu art. 47 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (WZIP).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa przy wykładni warunków umownych wiążących wnoszących odwołanie i CEPOL oraz praw nabytych wnoszących odwołanie, przeinaczenia okoliczności faktycznych, naruszenia obowiązku uzasadnienia, naruszenia zasady równego traktowania oraz naruszenia prawa przy stosowaniu zasady dobrej administracji i staranności.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa w ocenie żądania odszkodowawczego wnoszących odwołanie.


title: Sprawa C-16/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 8 listopada 2006 r. w sprawie T-357/04 Chetcuti przeciwko Komisji, wniesione w dniu 22 stycznia 2007 r. przez Margueritę Chetcuti

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/13

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 8 listopada 2006 r. w sprawie T-357/04 Chetcuti przeciwko Komisji, wniesione w dniu 22 stycznia 2007 r. przez Margueritę Chetcuti
   (Sprawa C-16/07 P)
   (2007/C 82/25)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Marguerite Chetcuti (przedstawiciel: M.-A. Lucas, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia 8 listopada 2006 r. w sprawie T-357/04 Chetcuti przeciwko Komisji;

               —

               uwzględnienie żądań wnoszącej odwołanie wniesionych przed Sądem, a zatem:

                           —

                           uchylenie decyzji komisji konkursowej z dnia 22 czerwca 2004 r. odrzucającej w oparciu o pkt III ogłoszenia o konkursie COM/PA/04 z dnia 6 kwietnia 2004 r. kandydaturę wnoszącej odwołanie;

                           —

                           uchylenie późniejszych aktów podjętych w ramach postępowania konkursowego, w szczególności listy uczestników konkursu spełniających warunki ustalone w ogłoszeniu o konkursie, sporządzonej przez komisję konkursową, decyzji Komisji ustalającej na tej podstawie liczbę stanowisk, które należy obsadzić, listy odpowiednich kandydatów sporządzonej przez komisję konkursową po zakończeniu jej prac oraz decyzji o powołaniu podjętych na tej podstawie przez organ powołujący (AIPN);

                           —

                           obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Trybunałem.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca na poparcie swojego odwołania podnosi jeden zarzut, dotyczący błędnej interpretacji przez Sąd pojęcia konkursu wewnętrznego w rozumieniu art. 4 i 29 ust. 1 lit. b) regulaminu pracowniczego, w brzmieniu obowiązującym wówczas, gdy opublikowano ogłoszenie o konkursie, jak również celu wyznaczonego naborowi przez art. 27 i 4 ust. 1 oraz naruszenia zasady równości traktowania lub co najmniej naruszenia obowiązku uzasadnienia.
   W ramach tego zarzutu skarżąca podnosi zasadniczo, że z orzecznictwa Trybunału i Sądu wynika, że wyrażenie „konkurs wewnętrzny w instytucji ”dotyczy wszystkich osób zatrudnionych w tej instytucji na podstawie stosunku prawa publicznego, w tym członków personelu pomocniczego, i że Sąd błędnie zinterpretował to orzecznictwo, jak również zakres sformułowania „konkurs wewnętrzny”, gdyż skupił się na głównym celu tego konkursu, określonym raczej na podstawie subiektywnych kwalifikacji niż na samym charakterze, określonym na podstawie obiektywnych warunków dopuszczenia do konkursu i wymienionych w ogłoszeniu o konkursie.
   Skarżąca twierdzi następnie, że o ile nie można zaprzeczyć temu, że organ powołujący dysponuje szerokim zakresem uznania przy określaniu w ogłoszeniu o konkursie warunków dopuszczenia do niego, o tyle korzystanie z tego uznania powinno zawsze być zgodne z wymogami stanowiska, które ma zostać obsadzone oraz z interesem służby tak, by nie mogła być przyjęta teza o wykluczeniu członków personelu pracowniczego z uwagi na to, że w odróżnieniu od urzędników i członków personelu tymczasowego, nie musieli oni przy zatrudnieniu udowodnić posiadanych przez siebie najwyższych kompetencji, wydajności i uczciwości. Dowód posiadania takich cech powinien w istocie wynikać po prostu z pozytywnego wyniku egzaminów preselekcyjnych i selekcyjnych przewidzianych w ogłoszeniu o konkursie. Tak samo powinno być w przypadku dowodu na zdolność do wypełniania zadań objętych stanowiskami, które mają być obsadzone.
   Pomocniczo, skarżąca podnosi, że wyrok, o którego uchylenie wnosi, jest niewystarczająco uzasadniony, gdyż Sąd nie odpowiedział na jej argument dotyczący wewnętrznej sprzeczności w ogłoszeniu o konkursie, które wykluczało kandydaturę członków personelu pomocniczego, lecz dla potrzeb obliczania stażu pracy dopuszczało staż pracy nabyty w charakterze członka personelu pomocniczego w pewnych grupach funkcyjnych.