title: Sprawa T-533/10 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 9 czerwca 2011 r. — DTS Distribuidora de Televisión Digital przeciwko Komisji (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Zmiana modelu finansowania hiszpańskiego publicznego nadawcy RTVE rozpowszechniającego programy radiowe i telewizyjne — Decyzja Komisji uznająca nowy model finansowania za zgodny ze wspólnym rynkiem — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/17

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 9 czerwca 2011 r. — DTS Distribuidora de Televisión Digital przeciwko Komisji
   (Sprawa T-533/10 R)
   (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Zmiana modelu finansowania hiszpańskiego publicznego nadawcy RTVE rozpowszechniającego programy radiowe i telewizyjne - Decyzja Komisji uznająca nowy model finansowania za zgodny ze wspólnym rynkiem - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   2011/C 219/26
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: DTS Distribuidora de Televisión Digital, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: H. Brokelmann i M. Ganino, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Valero Jordana i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J. Rodríguez Cárcamo, abogado del Estado); oraz Corporación de Radio y Televisión Española, SA (RTVE) (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: A. Martínez Sánchez, A. Vázquez-Guillén Fernández de la Riva i J. Rodríguez Ordóñez, adwokaci)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji 2011/1/UE z dnia 20 lipca 2010 r. w sprawie programu pomocy państwa C 38/09 (ex NN 58/09), który Hiszpania zamierza wdrożyć na rzecz RTVE (Dz.U. 2011, L 1, s. 9).

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-3/07: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/5

         Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-3/07)
   (2007/C 69/08)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: pełnomocnicy M. Condou-Durande oraz R. Troosters)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/110/WE z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie pomocy w przypadkach tranzytu do celów deportacji drogą powietrzną (1), a w każdym razie nie przekazując ich do wiadomości Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2003/110/WE upłynął w dniu 5 grudnia 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 321 z 6.12.2003, str. 26.


title: Sprawa C-61/06: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 10 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/28

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 10 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-61/06) (1)

   (2007/C 183/48)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/1

         2010/C 113/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 100 z 17.4.2010.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 80 z 27.3.2010.

      Dz.U. C 63 z 13.3.2010.

      Dz.U. C 51 z 27.2.2010.

      Dz.U. C 37 z 13.2.2010.

      Dz.U. C 24 z 30.1.2010.

      Dz.U. C 11 z 16.1.2010.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-14/10: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — CheckMobile przeciwko OHIM (carcheck) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego carcheck — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/27

         Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — CheckMobile przeciwko OHIM (carcheck)
   (Sprawa T-14/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego carcheck - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 145/45
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: CheckMobile GmbH — The Process Solution Company (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Lodigkeit)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 listopada 2009 r. (sprawa R 595/2009-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego carcheck jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               CheckMobile GmbH — The Process Solution Company zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa C-5/13: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 10 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Törvényszék – Węgry) – Ferenc Tibor Kovács przeciwko Vas Megyei Rendőr-főkapitányság (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 45 TFUE — Swoboda przepływu pracowników — Ustawodawstwo krajowe przewidujące, pod karą grzywny, ciążący na osobie prowadzącej pojazd zaopatrzony w tablice rejestracyjne innego państwa obowiązek wykazania na miejscu w trakcie kontroli policyjnej, że jest w pełni uprawniona do korzystania z pojazdu)

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/8

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 10 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Törvényszék – Węgry) – Ferenc Tibor Kovács przeciwko Vas Megyei Rendőr-főkapitányság
   (Sprawa C-5/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 45 TFUE - Swoboda przepływu pracowników - Ustawodawstwo krajowe przewidujące, pod karą grzywny, ciążący na osobie prowadzącej pojazd zaopatrzony w tablice rejestracyjne innego państwa obowiązek wykazania na miejscu w trakcie kontroli policyjnej, że jest w pełni uprawniona do korzystania z pojazdu))
   2014/C 102/09
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Szombathelyi Törvényszék

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ferenc Tibor Kovács

      Druga strona postępowania: Vas Megyei Rendőr-főkapitányság

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Szombathelyi Törvényszék – Wykładnia zasad swobodnego przepływu osób, zakazu dyskryminacji, jak również prawa do rzetelnego procesu – Ustawodawstwo krajowe dotyczące ruchu drogowego przewidujące, że po drogach na terytorium krajowym mogą poruszać się pojazdy zaopatrzone w dokument stwierdzający dopuszczenie do ruchu i tablice rejestracyjne wydane przez organy węgierskie, oraz że spełnienie warunków pozwalających na zwolnienie z rygorów tego przepisu może być wykazane jedynie podczas kontroli – Spoczywający na osobie zamieszkałej w państwie członkowskim A i pracującej w państwie członkowskim B, której pracodawca udostępnił należący do niego pojazd zaopatrzony w tablice rejestracyjne państwa członkowskiego B, obowiązek wykazania w trakcie kontroli policyjnej, że jest w pełni uprawniona do korzystania z pojazdu w państwie członkowskim A – Brak możliwości dostarczenia przez prowadzącego pojazd dowodu tego uprawnienia na późniejszym etapie, w trakcie postępowania administracyjnego.

      Sentencja

   Artykuł 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak omawiane w postępowaniu głównym, które przewiduje, że co do zasady po drogach tego państwa członkowskiego mogą poruszać się jedynie pojazdy zaopatrzone w dokument stwierdzający dopuszczenie do ruchu i tablice rejestracyjne wydane przez to państwo członkowskie oraz że rezydent tego państwa członkowskiego, który pragnie powołać się na odstępstwo od tej zasady oparte na fakcie, że korzysta z pojazdu udostępnionego mu przez pracodawcę mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, musi być w stanie wykazać na miejscu w trakcie kontroli policyjnej, iż spełnia warunki zastosowania tego odstępstwa przewidziane owym uregulowaniem krajowym, pod rygorem natychmiastowego i nieodwołalnego nałożenia grzywny w wysokości równej tej stosowanej w przypadku naruszenia obowiązku rejestracji pojazdu.

      (1)  Dz.U. C 114 z 20.4.2013.


title: Sprawa C-317/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 10 lipca 2007 r. — Lahti Energia Oy

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 10 lipca 2007 r. — Lahti Energia Oy
   (Sprawa C-317/07)
   (2007/C 211/48)
   Język postępowania: fiński
   Sąd krajowy
   Korkein hallinto-oikeus
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Wnosząca odwołanie: Lahti Energia Oy

      Inni uczestnicy postępowania: Lahden ympäristölautakunta, Hämeen ympäristökeskus, Salpausselän luonnonystävät ry
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 3 pkt 1 dyrektywy 2000/76/WE (1) należy interpretować w taki sposób, że dyrektywa ta nie znajduje zastosowania do spalania odpadów gazowych?

               2.

               Czy gazownię, w której w wyniku pirolizy powstaje gaz z odpadów, należy uważać za spalarnię w rozumieniu art. 3 pkt 4 dyrektywy 2000/76/WE, nawet jeżeli nie ma w niej linii spalania?

               3.

               Czy spalanie powstałego w gazowni i oczyszczonego po procesie zgazowania gazu generatorowego w kotle elektrowni należy uważać za proces, który objęty jest art. 3 dyrektywy 2000/76/WE? Czy ma przy tym znaczenie, że oczyszczony gaz generatorowy zastępuje paliwa kopalne, a emisje elektrowni na wytworzoną jednostkę energii przy wykorzystaniu powstałego z odpadów i oczyszczonego gazu generatorowego są mniejsze niż przy wykorzystaniu innych paliw? Czy dla wykładni zakresu stosowania dyrektywy 2000/76/WE ma znaczenie, że gazownia i elektrownia ze względów techniczno-funkcjonalnych i z uwzględnieniem ich wzajemnej odległości tworzą jedną instalację lub że powstały i oczyszczony w gazowni gaz generatorowy może być transportowany i wykorzystany gdzie indziej np. w celu produkcji energii, jako paliwo lub do innych celów?

               4.

               W jakich warunkach można uznać wyprodukowany w gazowni oczyszczony gaz generatorowy za produkt, tak aby nie był on już objęty przepisami dotyczącymi odpadów?

      (1)  Dyrektywa 2000/76/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie spalania odpadów (Dz.U. L 332, str. 91).


title: Sprawa T-132/06: Skarga wniesiona w dniu  12 maja 2006 r.  — Gorostiaga Atxalandabaso przeciwko Parlamentowi

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/28

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2006 r. — Gorostiaga Atxalandabaso przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-132/06)
   (2006/C 165/56)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Koldo Gorostiaga Atxalandabaso (Saint Pierre-d'Irube, Francja) (przedstawiciel: D. Rouget, avocat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności spornej decyzji Sekretarza Generalnego z dnia 22 marca 2006 r.;

               —

               nakazanie stronie pozwanej pokrycia jej własnych kosztów, jak również kosztów poniesionych przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty
   W dniu 22 grudnia 2005 r. w ramach skargi wniesionej przez skarżącego, byłego posła do Parlamentu Europejskiego, Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wydał wyrok (sprawa T-146/04 Koldo Gorostiaga Atxalandabaso przeciwko Parlamentowi (1)), którym uchylił, z powodu uchybień proceduralnych, decyzję Sekretarza Generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 24 lutego 2004 r. dotyczącą ściągnięcia kwot przekazanych skarżącemu tytułem zwrotu kosztów i diet poselskich, w zakresie w jakim stanowiła ona, że ściągnięcie kwoty stanowiącej dług skarżącego nastąpi w drodze potrącenia. W dalszej części skarga została oddalona. W następstwie tego wyroku Sekretarz Generalny Parlamentu wydał w dniu 22 marca 2006 r. nową decyzję o ściągnięciu w drodze potrącenia kwot przekazanych skarżącemu. Mowa tu o zaskarżonej decyzji.
   W uzasadnieniu skargi o stwierdzenie nieważności, skarżący podnosi, po pierwsze, zarzut naruszenia powagi rzeczy osądzonej, gdyż procedura wydania zaskarżonej decyzji, jego zdaniem, jest niezgodna z wyrokiem Trybunału z dnia 22 grudnia 2005 r. Drugi zarzut dotyczy rzekomego naruszenia Przepisów dotyczących zwrotu posłom do Parlamentu Europejskiego kosztów i diet, a mianowicie art. 27 ust. 3 i 4. Ponadto skarżący powołuje się na wystąpienie siły wyższej, skutkującej pozbawieniem go dostępu do jego dokumentów księgowych, a także wydaniem przez władze jednego z państw członkowskich decyzji odmownej w zakresie dokonania zwrotu należności, która została zapłacona w innym postępowaniu. Skarżący powołuje się również na naruszenie podstawowych wymogów proceduralnych, bowiem przy wydaniu zaskarżonej decyzji procedury konsultacyjne nie zostały zastosowane w sposób właściwy. Skarżący utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza zasady obiektywizmu, bezstronności, równości i niedyskryminacji. Ponadto, podnosi on zarzuty dotyczące naruszenia obowiązku uzasadnienia, a także niezastosowania się do przepisów dotyczących powiadamiania o podjętej decyzji przez instytucje, co stanowi naruszenie Kodeksu dobrej praktyki administracyjnej. Wreszcie skarżący na poparcie swojej skargi powołuje się na zarzut nadużycia władzy i błędnej oceny stanu faktycznego.

      (1)  Dotychczas nieopublikowany w Zbiorze


title: Sprawa T-385/06: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2006 r. — Aalberts Industries i in. przeciwko Komisji

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/33

         Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2006 r. — Aalberts Industries i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-385/06)
   (2007/C 20/50)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Aalberts Industries NV (Utrecht, Niderlandy), Aquatis France (La Chapelle St. Mesmin, Francja) oraz Simplex Armaturen + Fittings GmbH & Co. KG (Argenbühl-Eisenharz, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Wesseling i M. van der Woude)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1, 2 lit. a) i 3;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 lit. b) ust. 2 w zakresie dotyczącym spółek Aquatis i Simplex;

               —

               ewentualnie, istotne obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżące;

               —

               w każdym razie, obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące wnoszą o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 4180 wersja ostateczna z dnia 20 września 2006 r. w sprawie COMP/F-1/38.121 — Złącza, w której Komisja stwierdziła, że skarżące wraz z innymi przedsiębiorstwami naruszyły art. 81 WE i art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym poprzez ustalanie cen, uzgadnianie cenników, uzgadnianie zniżek i rabatów, uzgadnianie mechanizmu wprowadzania podwyżek cen, przydział rynków krajowych, przydział klientów oraz wymianę innych informacji handlowych.
   Na poparcie swej skargi skarżące podnoszą pięć zarzutów mających na celu wykazanie, że decyzja Komisji została oparta na oczywistych błędach w ocenie i naruszeniach art. 81 WE oraz ogólnych zasad dotyczących dobrej administracji.
   W pierwszej kolejności skarżące podnoszą, że spółka Alberts nie wywierała decydującego wpływu na handlowe zachowania jej spółek zależnych Aquatis i Simplex Armaturen + Fittings oraz że spółka Alberts obaliła domniemanie tego decydującego wpływu. Spółka Alberts nie powinna zatem ponosić odpowiedzialności za zarzucane spółkom Aquatis i Simplex Armaturen + Fittings naruszenia.
   Po drugie skarżące podnoszą, że niektóre dokumenty i oświadczenia świadczące przeciw skarżącym wykraczają poza sporny okres, ponieważ odnoszą się one do zdarzeń po 1 kwietnia 2004 r., natomiast inne dowody nie mogą być wykorzystane przeciw skarżącym, ponieważ nie były zawarte w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów skierowanym do skarżących, a nawet gdyby były, to zdaniem skarżących wspomniane dokumenty i oświadczenia, ujęte indywidualnie bądź łącznie, nie wykazują naruszenia art. 81 WE z ich strony.
   Po trzecie skarżące utrzymują, że dowody wskazane przez Komisję nie wykazują w sposób wystarczający pod względem prawnym, że cały kartel funkcjonował po przeprowadzeniu kontroli w kwietniu 2001 r. Skarżące dodają, że zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia dotyczącego związku między rynkowym zachowaniem skarżących i zarzucaną zmową.
   W czwartej kolejności skarżące podnoszą, że grzywna powinna zostać obniżona, ponieważ Komisja niewłaściwie zastosowała wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien i popełniła błędy przy obliczaniu grzywny poprzez bezprawne ustalenie początkowej kwoty grzywny, biorąc pod uwagę, że zarzucane naruszenie nie może zostać uznane za „bardzo poważne”, rzeczywiste oddziaływanie naruszenia na rynek nie zostało prawidłowo uwzględnione, a rozmiar właściwego rynku geograficznego ustalono błędnie jako EOG.
   Skarżące twierdzą ponadto, że Komisja naruszyła art. 253 WE, ponieważ zaskarżona decyzja nie zawiera żadnego uzasadnienia w zakresie nałożenia dodatkowej grzywny w kwocie 2,04 mln EUR w odniesieniu do skarżących spółek Aquatis France i Simplex Amaturen + Fittings.
   Po piąte skarżące stwierdzają, że Komisja naruszyła art. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1) oraz zasadę równości broni poprzez przerzucenie ciężaru dowodu na skarżące w drodze oparcia się wyłącznie na twierdzeniach uzyskanych w ramach współpracy oraz nie wykorzystując jej uprawnień w zakresie ustalania faktów. Skarżące podnoszą następnie, że Komisja naruszyła art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 773/2004 (2) poprzez zawarcie w zaskarżonej decyzji zarzutów, które nie zostały postawione skarżącym w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, str. 1)

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 traktatu WE (Dz.U. 2004, L 123, str. 18).


title: Sprawa C-475/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 22 października 2012 r. — UPC DTH Sárl przeciwko Nemzeti Média- és Hírközlési Hatóság Elnökhelyettese

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 22 października 2012 r. — UPC DTH Sárl przeciwko Nemzeti Média- és Hírközlési Hatóság Elnökhelyettese
   (Sprawa C-475/12)
   2013/C 26/38
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Törvényszék (dawny Fővárosi Bíróság)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: UPC DTH Sárl.

      Strona pozwana: Nemzeti Média- és Hírközlési Hatóság Elnökhelyettese.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 lit. c) dyrektywy ramowej, to znaczy dyrektywy 2002/21/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, zmienionej przez dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE (2) z dnia 25 listopada 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że jako usługę łączności elektronicznej należy uznać usługę, poprzez którą usługodawca gwarantuje za wynagrodzeniem warunkowy dostęp do pakietu programów, obejmującego jednocześnie usługi programów radiowych i telewizyjnych transmitowanych przez satelitę?

               2)

               Czy Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, iż do usługi opisanej w pytaniu pierwszym znajduje zastosowanie zasada swobody świadczenia usług pomiędzy państwami członkowskimi w zakresie, w jakim chodzi o usługę świadczoną z Luksemburga na terytorium Węgier?

               3)

               Czy Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w przypadku usługi opisanej w pierwszym pytaniu państwo przeznaczenia, na który skierowana jest usługa, ma prawo ograniczenia świadczenia tego rodzaju usług poprzez postanowienie, że usługodawca ma obowiązek zarejestrować się w państwie członkowskim oraz że powinien mieć formę oddziału lub autonomicznej osoby prawnej, wymagając, aby taki rodzaj usług mógł być świadczony jedynie po wcześniejszym utworzeniu oddziału lub autonomicznej osoby prawnej?

               4)

               Czy Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że postępowania administracyjne dotyczące usług opisanych w pierwszym pytaniu, niezależnie od państwa członkowskiego, w którym działa lub jest zarejestrowana spółka świadcząca usługę, powinny podlegać organowi administracyjnemu państwa członkowskiego właściwemu ze względu na miejsce świadczenia usługi?

               5)

               Czy art. 2 lit. c) dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. (dyrektywy ramowej) należy interpretować w ten sposób, ze usługę opisaną w pierwszym pytaniu należy zaklasyfikować jako usługę łączności elektronicznej, czy tez usługę tę należy zaklasyfikować jako usługę warunkowego dostępu świadczoną z wykorzystaniem systemu dostępu warunkowego określonego w art. 2 ust. f) dyrektywy ramowej?

               6)

               Na podstawie powyższego, czy właściwe przepisy należy interpretować w ten sposób, że usługodawca usługi opisanej w pytaniu pierwszym powinien zostać zaklasyfikowany jako świadczący usługi łączności elektronicznej zgodnie z uregulowaniem wspólnotowym?

      (1)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 108, s. 33)

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE z dnia 25 listopada 2009 r. zmieniająca dyrektywy 2002/21/WE w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, 2002/19/WE w sprawie dostępu do sieci i usług łączności elektronicznej oraz wzajemnych połączeń oraz 2002/20/WE w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (Dz.U. L 337, s. 37).


title: Sprawa T-282/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  23 lutego 2006 r.  — Cementbouw Handel & Industrie przeciwko Komisji (Konkurencja — Kontrola koncentracji przedsiębiorstw — Artykuły 2, 3 i 8 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 — Pojęcie koncentracji — Stworzenie pozycji dominującej — Zezwolenie obwarowane dotrzymaniem pewnych zobowiązań — Zasada proporcjonalności)

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/10

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 lutego 2006 r. — Cementbouw Handel & Industrie przeciwko Komisji
   (Sprawa T-282/02) (1)

   (Konkurencja - Kontrola koncentracji przedsiębiorstw - Artykuły 2, 3 i 8 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 - Pojęcie koncentracji - Stworzenie pozycji dominującej - Zezwolenie obwarowane dotrzymaniem pewnych zobowiązań - Zasada proporcjonalności)
   (2006/C 96/18)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Cementbouw Handel & Industrie BV (Le Cruquius, Niderlandy) [Przedstawiciel(-e): W. Knibbeler, O. Brouwer i P. Kreijger, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel(-e): początkowo A. Nijenhuis, K. Wiedner i W. Mölls, a następnie A. Nijenhuis, É. Gippini Fournier i A. Whelan, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/756/WE z dnia 26 czerwca 2002 r. dotyczącej postępowania na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89, uznającej koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem i Porozumieniem o EOG (sprawa COMP/M.2650 — Haniel/Cementbouw/JV [CVK]) (Dz.U. 2003, L 282, str. 1, sprostowanie w Dz.U. 2003 L 285, str. 52),
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               1)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.11.2002


title: Sprawa T-401/06: Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Brosmann Footwear (HK) i in. przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz obuwia o skórzanych cholewka pochodzącego z Chin i Wietnamu — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Traktowanie indywidualne — Kontrola wyrywkowa — Poparcie skargi przez przemysł wspólnotowy — Definicja danego produktu — Równość traktowania — Szkoda — Uzasadnione oczekiwania — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/37

         Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Brosmann Footwear (HK) i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-401/06) (1)

   (Dumping - Przywóz obuwia o skórzanych cholewka pochodzącego z Chin i Wietnamu - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Traktowanie indywidualne - Kontrola wyrywkowa - Poparcie skargi przez przemysł wspólnotowy - Definicja danego produktu - Równość traktowania - Szkoda - Uzasadnione oczekiwania - Obowiązek uzasadnienia)
   2010/C 113/57
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Brosmann Footwear (HK) Ltd (Kowloon, Chiny); Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd (Zhongshan, Chiny); Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd (Guangzhou, Chiny); i Risen Footwear (HK) Co., Ltd (Kowloon, Chiny) (przedstawiciele: L. Ruessmann i A. Willems, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez adwokata G. Berrischa)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i T. Scharf, pełnomocnicy); i Confédération européenne de l’industrie de la chaussure (CEC) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo P. Vlaemminck, G. Zonnekeyn i S. Verhulst, następnie P. Vlaemminck i A. Hubert, adwokaci)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie nieważności części rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodząc[ego] z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz.U. L 275, s. 1), w zakresie w jakim dotyczy skarżącej.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Brosmann Footwear (HK) Ltd, Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd i Risen Footwear (HK) Co., Ltd pokrywają własne koszty, jak również koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska i Confédération européenne de l’industrie de la chaussure (CEC) pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa T-335/12: Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2017 r. – T & L Sugars i Sidul Açúcares/Komisja

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/60

         Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2017 r. – T & L Sugars i Sidul Açúcares/Komisja
   (Sprawa T-335/12) (1)

   (2017/C 144/81)
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa C-509/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bergamo — Włochy) — Luigi Scarpelli przeciwko NEOS Banca SpA (Dyrektywa 87/102/EWG — Ochrona konsumentów — Kredyt konsumencki — Niewykonanie umowy sprzedaży)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/13

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bergamo — Włochy) — Luigi Scarpelli przeciwko NEOS Banca SpA
   (Sprawa C-509/07) (1)

   (Dyrektywa 87/102/EWG - Ochrona konsumentów - Kredyt konsumencki - Niewykonanie umowy sprzedaży)
   2009/C 141/21
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Bergamo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Luigi Scarpelli

      Strona pozwana: NEOS Banca SpA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Bergamo — Wykładnia art. 11 ust. 2 dyrektywy Rady 87/102/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego (Dz. U., L 42, s. 48) — Kredyt konsumencki — Prawo konsumenta do wniesienia skargi przeciwko kredytodawcy w przypadku niewykonania umowy sprzedaży rzeczy finansowanej z kredytu

      Sentencja

   Wykładni art. 11 ust. 2 dyrektywy Rady 87/102/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że w sytuacji takiej jak w postępowaniu przed sądem krajowym, istnienie umowy pomiędzy kredytodawcą a dostawcą, na której postawie kredyt jest przyznawany wyłącznie przez tego kredytodawcę klientom tego dostawcy nie stanowi niezbędnej przesłanki do tego, aby klienci mieli prawo do podjęcia środków prawnych przeciwko kredytodawcy w przypadku niewykonania zobowiązań ciążących na dostawcy celem dochodzenia roszczenia o rozwiązanie umowy kredytu oraz następnie zwrot kwot uiszczonych już na rzecz kredytodawcy.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008


title: Sprawa T-135/04: Skarga wniesiona dnia 8 kwietnia 2004 r. przez GfK Aktiengesellschaft przeciwko Urzędowi Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/16

         Skarga wniesiona dnia 8 kwietnia 2004 r. przez GfK Aktiengesellschaft przeciwko Urzędowi Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego
   (Sprawa T-135/04)
   (2004/C 190/27)
   Język postępowania do określenia na mocy art. 131§2 regulaminu – język, w którym została wniesiona skarga: niemiecki
   Dnia 8 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (Znaki towarowe i Wzory) przez GfK Aktiengesellschaft z siedzibą w Norymberdze (Niemcy) reprezentowaną przez U. Brückmanna i R. Langego, Rechtsanwälte. Drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą była BUS-Betreuungs- und Unternehmensberatungs-GmbH z siedzibą w Monachium (Niemcy).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 4 lutego 2004 r. (sprawa odwoławcza R 327/2003-1);

               —

               odrzucenie sprzeciwu interwenienta z dnia 6 października 2000 r. z niemieckiego słownego znaku towarowego „BUD Betreuungsverbund für Unternehmer und Selbständige e.V.” (numer rejestru DE 1 127 415);

               —

               obciążenie pozwanego Urzędu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający znak towarowy:

               Strona skarżąca

               Zgłoszony znak towarowy:

               Słowny znak towarowy „Online Bus” dla usług z klasy 35 (m.in. sporządzanie statystyk w dziedzinie gospodarki, marketingu, badań i analiz rynkowych, doradztwa gospodarczego, doradztwo w zakresie organizacji)

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na który powołano się w sprzeciwie

               BUS-Betreuungs-und Unternehmensberatungs-GmbH

               Sporny znak towarowy lub oznaczenie:

               Niemiecki graficzny znak towarowy „BUS” dla usług z klasy 35, 40, 41 i 42 (m.in. doradztwo gospodarcze, w szczególności doradztwo w zakresie organizacji i zarządzania)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie odwołania

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               interwenient nie udowodnił używania spornego znaku towarowego i sprzeciw na mocy art. 43 ust. 2 zdanie 2 Rozporządzenia (WE) nr 40/94 należało odrzucić.

               Uzasadnienie skargi:

                           —

                           interwenient nie udowodnił używania spornego znaku towarowego i sprzeciw na mocy art. 43 ust. 2 zdanie 2 Rozporządzenia (WE) nr 40/94 należało odrzucić.

                           —

                           między przeciwstawianymi sobie znakami towarowymi nie istnieje, z braku podobieństwa do wcześniejszego znaku towarowego, prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) Rozporządzenia (WE) nr 40/94.


title: Sprawa F-111/06: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2006 r. — Giannopoulos przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/48

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2006 r. — Giannopoulos przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa F-111/06)
   (2006/C 281/86)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Nikos Giannopoulos (Wezembeek-Oppem, Belgia) (przedstawiciele: S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji o zaszeregowaniu skarżącego wynikającej z decyzji o powołaniu z dnia 18 listopada 2003 r., w zakresie skarżącego w decyzja ta zaszeregowuje skarżącego do grupy A7;

               —

               w razie potrzeby uchylenie decyzji organu powołującego oddalającej zażalenie skarżącego;

               —

               poinstruowanie organu powołującego o konsekwencjach uchylenia zaskarżonych decyzji, w szczególności i) zmiana zaszeregowania skarżącego do grupy A6 z mocą wsteczną od dnia 18 listopada 2003 r., odzwierciedlająca wyjątkowy charakter jego kwalifikacji i specyficznych potrzeb służby; ii) zmiana sklasyfikowania skarżącego na stopień grupy zaszeregowania odzwierciedlający jego doświadczenie zawodowe i w każdym przypadku odpowiadający temu, który został przyznany skarżącemu w dniu jego zatrudnienia; iii) wypłacenie na rzecz skarżącego kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy wynagrodzeniem odpowiadającym grupie zaszeregowania i stopniowi, na które skarżący został zaszeregowany a wynagrodzeniem odpowiadającym grupie zaszeregowania i stopniowi, na które skarżący powinien był zostać zaszeregowany powiększonego o ustawowe odsetki za zwłokę, naliczone od dnia, w którym różnica w wynagrodzeniu stanie się wymagalna;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, będący laureatem konkursu ogólnego EUR/A/127 (1) służącemu stworzeniu listy rezerwowej na stanowiska administratorów w grupach zaszeregowania A7/A6 został zatrudniony przez Sekretariat Generalny Rady i zaszeregowany do grupy A7. Po tym jak w lipcu 2005 r. skarżący uzyskał informacje, iż inni laureaci konkursu na stanowiska w grupach zaszeregowania A7/A6, którzy zostali zatrudnieni przez Sekretariat Generalny zostali zaszeregowani do grupy A6, względnie zostali zaszeregowani do tej grupy w wyniku wewnętrznej kontroli administracyjnej pierwotnych decyzji o zaszeregowaniu i zmiany ich zaszeregowania, skarżący złożył wniosek o zmianę jego zaszeregowania. Wniosek ten, podobnie jak późniejsze zażalenie, zostały oddalone przez administrację.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi po pierwsze zarzut dotyczący naruszenia art. 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego, mianowicie oczywisty błąd w ocenie i naruszenie prawa, ponieważ kryteria sformułowane w orzecznictwie, związane z wyjątkowym charakterem jego kwalifikacji i specyficznymi potrzebami służby nie zostały uznane. Następnie skarżący podnosi zarzut drugi, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i zarzut trzeci dotyczący nieposzanowania zasady równego traktowania, ponieważ 10 spośród 15 laureatów konkursu, których sytuacja prawna i faktyczna nie wykazuje istotnych różnic względem sytuacji skarżącego, zostało zaszeregowanych, czy to w decyzji pierwotnej, czy też w decyzji wydanej w wyniku kontroli, do grupy A6, podczas gdy skarżący został zaszeregowany do grupy A7.

      (1)  Dz.U. C 125 A z 23.4.98, str. 10


title: Sprawa T-356/10: Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2010 r. — Nike International przeciwko OHIM — Deichmann (VICTORY RED)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/55

      Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2010 r. — Nike International przeciwko OHIM — Deichmann (VICTORY RED)
      (Sprawa T-356/10)
      ()
      (2010/C 288/103)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nike International Ltd (Oregon, USA.) (przedstawiciel: adwokat M. De Justo Bailey)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Deichmann SE (Essen, Niemcy)

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 maja 2010 r. w sprawie R 1309/2009-2;

                  —

                  obciążenie pozwanego kosztami postępowania;

                  —

                  w razie gdyby druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą wstąpiła do sprawy w charakterze interwenienta — obciążenie jej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca.

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „VICTORY RED” dla towarów należących do klas 18 i 28.

         Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą.

         Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zgłoszenie niemieckiego znaku towarowego nr 30318528 słownego znaku towarowego „Victory” dla towarów należących do klas 18, 25 i 28; zgłoszenie międzynarodowego znaku towarowego nr 819143 słownego znaku towarowego „Victory” dla towarów należących do klas 18, 25 i 28.

         Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich kwestionowanych towarów i oddalenie wniosku o rejestrację w całości.

         Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

         Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie oceniła prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, w szczególności podobieństwo oznaczeń.


title: Sprawa T-382/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Izar Construcciones Navales przeciwko Komisji

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/43

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Izar Construcciones Navales przeciwko Komisji
   (Sprawa T-382/03) (1)

   (2006/C 281/77)

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.1.2004.


title: Sprawa T-444/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 20 sierpnia 2013 r. przez Europejską Agencję Leków (EMA) od wyroku wydanego w dniu w dniu 26 czerwca 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawach połączonych F-135/11, F-51/12 i F-110/12 BU przeciwko EMA

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/40

         Odwołanie wniesione w dniu 20 sierpnia 2013 r. przez Europejską Agencję Leków (EMA) od wyroku wydanego w dniu w dniu 26 czerwca 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawach połączonych F-135/11, F-51/12 i F-110/12 BU przeciwko EMA
   (Sprawa T-444/13 P)
   2013/C 325/67
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Europejska Agencja Leków (EMA) (przedstawiciele: T. Jabłoński i N. Rampal Olmedo, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

      Druga strona postępowania: BU (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawach połączonych F-135/11, F-51/12 i F-110/12 w zakresie w jakim stwierdza nieważność decyzji EMA o nieprzedłużeniu umowy ze stroną przeciwną w postępowaniu odwoławczym i obciąża EMA kosztami poniesionymi przez BU w sprawach F-135/11 i F-51/12;

               —

               uwzględnienie przedstawionych w pierwszej instancji żądań strony wnoszącej odwołanie, to jest oddalenie skargi jako w całości bezzasadnej;

               —

               obciążenie strony przeciwnej w postępowaniu odwoławczym kosztami niniejszego postępowania, jak również postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia przez SSP zakazu orzekania ultra vires, i polegający na tym, że SSP uznał się za właściwy do ustalenia, czy powody, którymi kierowała się administracja przy odmowie przedłużenia umowy mogą podważać kryteria i warunki bazowe ustalone przez prawodawcę w regulaminie pracowniczym urzędników Unii Europejskiej, służące zapewnieniu personelowi kontraktowemu, w dalszej perspektywie, możliwości uzyskania pewnej stabilności zatrudnienia (pkt 57-62 zaskarżonego wyroku). EMA podnosi, że właściwość, którą przypisuje sobie SSP, nie ma żadnej podstawy prawnej.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący przypadków naruszenia prawa przez SSP przy wykładni art. 8 akapit pierwszy warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (WZIP), polegających na tym, że SSP uznał, iż właściwy organ miał obowiązek ustalenia, czy istnieje stanowisko pracy, na którym z pożytkiem mógłby zostać zatrudniony lub na które z pożytkiem mógłby zostać przeniesiony członek personelu kontraktowego, którego umowa dobiega końca.

               3)

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa polegającego na przeinaczeniu przez SSP pojęcia interesu służby, jako że wykładnia tego pojęcia przez SSP tworzy domniemanie, zgodnie z którym zatrudnienie zainteresowanego jest kontynuowane, chyba że właściwy organ będzie umiał wykazać, że nie istnieje stanowisko pracy, na którym z pożytkiem mógłby zostać zatrudniony lub na które z pożytkiem mógłby zostać przeniesiony członek personelu kontraktowego, którego umowa dobiega końca.

               4)

               Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia prawa przy obciążeniu EMA kosztami postępowania w sprawie F-51/12, w której skarga została odrzucona jako niedopuszczalna.


title: Sprawa T-12/07: Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2007 r. — Polimeri Europa przeciwko Komisji

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/37

         Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2007 r. — Polimeri Europa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-12/07)
   (2007/C 56/69)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Polimeri Europa SpA (Brindisi, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Siragusa, F.M. Moretti oraz L.Nascimbene)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w całości i wszystkich aktów nierozdzielnie z nią związanych oraz w wyniku tego nakazanie Komisji podjęcia działań w celu odzyskania kopii jawnej wersji pisma w sprawie przedstawienia zarzutów przekazanej Michelin;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji COMP/F2/D (2006) 1095, przyjętej w dniu 6 listopada 2006 r. w ramach postępowania ustanowionego na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/F38.638 BR/ESBR), na mocy której skarżąca przekazała spółce Manufacture Française des Pneumatiques Michelin (MFPM) kopię jawnej wersji nowego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów przyjętego w dniu 6 kwietnia 2006 r. MFPM została dopuszczona do postępowania administracyjnego w charakterze zainteresowanej strony trzeciej i poproszona o przedłożenie ewentualnych uwag.
   Na poparcie swoich zarzutów skarżąca podnosi:

               —

               Naruszenie przysługującego skarżącej prawa do obrony. Skarżąca twierdzi w tym względzie, że Komisja zataiła, aż do dnia przyjęcia decyzji, rzeczywiste cele i charakter udziału Michelin w postępowaniu, ograniczając w ten sposób możliwości obrony skarżącej i wpływając w niekorzystny sposób na jej sytuację procesową.

               —

               Niezgodność z prawem decyzji, z uwagi na przyjętą dla niej podstawę prawną, w szczególności art. 6 rozporządzenia nr 773/2004 (1). Skarżąca zauważa w tej kwestii, że nie można uznać Michelin za składającego skargę do Komisji, ponieważ przedstawiony przez Michelin formularz C nie jest aktem inicjującym postępowanie wszczęte w wyniku skargi w rozumieniu art. 7 rozporządzenia nr 1/2003 (2). Wynika z tego, że decyzja jest wadliwa z uwagi na naruszenie wskazanego przepisu w związku z art. 7 rozporządzenia nr 773/2004.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 traktatu WE (Dz. U. L 123, z 27.4.2004, str. 18).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz. U. L 1, z 4.1.2003, str. 1).


               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/4

         Wyznaczenie izby do właściwej rozpoznawania spraw, o których mowa w art. 104b regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości
   2010/C 317/07
   Na posiedzeniu w dniu 28 września 2010 r. Trybunał Sprawiedliwości wyznaczył na okres roku, do dnia 6 października 2011 r., pierwszą izbę Trybunału na izbę, która zgodnie z art. 9 § 1 akapit drugi regulaminu postępowania będzie rozpoznawać sprawy, o których mowa w art. 104b tego regulaminu.


title: Sprawa F-116/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pełny skład) z dnia 24 czerwca 2008 r. — Cerafogli i Paolo Poloni przeciwko BCE (Służba publiczna — Pracownicy EBC — Wynagrodzenie — Metoda corocznej waloryzacji wynagrodzeń — Wykonanie wyroku sądu wspólnotowego — Akt potwierdzający — Niedopuszczalność)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/68

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pełny skład) z dnia 24 czerwca 2008 r. — Cerafogli i Paolo Poloni przeciwko BCE
   (Sprawa F-116/05) (1)

   (Służba publiczna - Pracownicy EBC - Wynagrodzenie - Metoda corocznej waloryzacji wynagrodzeń - Wykonanie wyroku sądu wspólnotowego - Akt potwierdzający - Niedopuszczalność)
   (2008/C 209/123)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Maria Concetta Cerafogli i Paolo Poloni (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: G. Vandersanden i L. Levi, avocats)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: F. Malfrère i K. Sugar, działający w charakterze pełnomocników, wspierani przez H.-G. Kamann, avocat)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności odcinków wynagrodzenia skarżących z lipca 2001 r. sporządzonych przez Europejski Bank Centralny w maju 2005 r. w ramach wykonania wyroku Sądu z dnia 20 listopada 2003 r. wydanego w sprawie T-63/02 Cerafogli i Poloni przeciwko EBC i po drugie, żądanie odszkodowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 48 z 25.2.2005 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod numerem T-431/05 a następnie przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005).


title: Sprawa T-393/09: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2009 r. — NEC Display Solutions Europe przeciwko OHIM — Nokia (NaViKey)

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/26

         Skarga wniesiona w dniu 2 października 2009 r. — NEC Display Solutions Europe przeciwko OHIM — Nokia (NaViKey)
   (Sprawa T-393/09)
   2009/C 297/38
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: NEC Display Solutions Europe GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Munzinger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Nokia Corp. (Helsinki, Finlandia)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 czerwca 2009 r. w sprawie R 1143/2008-2;

               —

               oddalenie sprzeciwu wniesionego przez Nokia Corp. wobec rejestracji rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą przed Izbą Odwoławczą;

               —

               obciążenie Nokia Corp. kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stroną skarżącą przed Izbą Odwoławczą, w razie gdyby w niniejszej sprawie Nokia Corp. występowała w charakterze interwenienta.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „NaViKey” dla towarów z klasy 9

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Nokia Corp.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy „NAVI” dla towarów i usług z klas 9 i 38; zarejestrowany w Finlandii słowny znak towarowy „NAVI” dla towarów z klasy 9

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na to, że Izba Odwoławcza: i) popełniła błąd, określając właściwy krąg odbiorców, którego postrzeganie należy wziąć pod uwagę; ii) popełniła błąd, dokonując oceny podobieństwa między rozpatrywanymi znakami towarowymi i objętymi nimi towarami; i iii) nie uwzględniła tego, że Nokia Corp. nie jest uprawniona do zakazywania używania późniejszych znaków towarowych zawierających element „NAVI” w wyniku braku charakteru odróżniającego lub niskiego stopnia charakteru odróżniającego i z tego względu nie jest uprawniona do powoływania się na art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 w celu uzyskania odrzucenia wniosku o rejestrację rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego; naruszenie art. 75 rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na nieuzasadnienie przez Izbę Odwoławczą jej ustalenia, że w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-260/09 P: Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2010 r. — OHIM przeciwko Simõesowi Dos Santosowi (Odwołanie — Odwołanie wzajemne — Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2003 r. — Sprowadzenie do zera i ponowne obliczanie kapitału punktów za osiągnięcia — Wykonanie wyroku Sądu — Powaga rzeczy osądzonej — Podstawa prawna — Brak mocy wstecznej — Uzasadnione oczekiwania — Szkoda materialna — Utrata szansy na awans — Krzywda)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/24

         Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2010 r. — OHIM przeciwko Simõesowi Dos Santosowi
   (Sprawa T-260/09 P) (1)

   (Odwołanie - Odwołanie wzajemne - Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2003 r. - Sprowadzenie do zera i ponowne obliczanie kapitału punktów za osiągnięcia - Wykonanie wyroku Sądu - Powaga rzeczy osądzonej - Podstawa prawna - Brak mocy wstecznej - Uzasadnione oczekiwania - Szkoda materialna - Utrata szansy na awans - Krzywda)
   2011/C 13/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: I. de Medrano Caballero, pełnomocnik, wspierany przez adwokata D. Waelbroecka)

      Druga strona postępowania: Manuel Simões Dos Santos (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Creus Carreras)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 5 maja 2009 r. w sprawie F-27/08 Simões Dos Santos przeciwko OHIM, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Punkty 2–5 sentencji wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 5 maja 2009 r. w sprawie F-27/08 Simões Dos Santos przeciwko OHIM, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, zostają uchylone.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie i odwołanie wzajemne zostają oddalone.

               3)

               Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa C-14/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Euro Park Service, wstępująca w prawa i obowiązki spółki Cairnbulg Nanteuil/Ministre des finances et des comptes publics (Odesłanie prejudycjalne — Podatki bezpośrednie — Spółki różnych państw członkowskich — Wspólny system opodatkowania — Łączenie przez przejęcie — Uprzednie zatwierdzenie organu podatkowego — Dyrektywa 90/434/EWG — Artykuł 11 ust. 1 lit. a) — Oszustwo podatkowe lub unikanie opodatkowania — Swoboda przedsiębiorczości)

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Euro Park Service, wstępująca w prawa i obowiązki spółki Cairnbulg Nanteuil/Ministre des finances et des comptes publics
   (Sprawa C-14/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki bezpośrednie - Spółki różnych państw członkowskich - Wspólny system opodatkowania - Łączenie przez przejęcie - Uprzednie zatwierdzenie organu podatkowego - Dyrektywa 90/434/EWG - Artykuł 11 ust. 1 lit. a) - Oszustwo podatkowe lub unikanie opodatkowania - Swoboda przedsiębiorczości))
   (2017/C 144/15)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Euro Park Service, wstępująca w prawa i obowiązki spółki Cairnbulg Nanteuil

      Strona pozwana: Ministre des finances et des comptes publics

      Sentencja

               1)

               Ponieważ art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw członkowskich nie dokonuje wyczerpującej harmonizacji, prawo Unii dopuszcza dokonanie oceny zgodności regulacji krajowej tego rodzaju co regulacja rozpatrywana w postępowaniu głównym w świetle prawa pierwotnego, pomimo że regulacja ta została przyjęta w celu transpozycji do prawa krajowego możliwości przewidzianej w tym przepisie.

               2)

               Artykuł 49 TFUE i art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy 90/434 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym tego rodzaju co rozpatrywane w postępowaniu głównym, które w przypadku operacji połączenia transgranicznego poddają udzielenie korzyści podatkowych mających zastosowanie do takiej operacji zgodnie z dyrektywą – w niniejszym przypadku odroczenie opodatkowania zysków kapitałowych związanych z majątkiem wniesionym do spółki z siedzibą w innym państwie członkowskim przez spółkę francuską – procedurze uprzedniego zatwierdzenia, w ramach której celem uzyskania owego zatwierdzenia podatnik powinien wykazać, że dana operacja jest uzasadniona względami ekonomicznymi, że jej zasadniczym celem lub jednym z zasadniczych celów nie jest oszustwo podatkowe lub unikanie opodatkowania i że zasady przeprowadzenia transakcji pozwalają zapewnić opodatkowanie w przyszłości zysków kapitałowych, od których podatek został odroczony, podczas gdy w ramach krajowej operacji połączenia tego rodzaju odroczenie jest udzielane bez poddania podatnika tego rodzaju procedurze.

      (1)  Dz.U. C 106 z 21.3.2016.


title: Sprawa T-466/04: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2004 r. przez Elisabettę Dami przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/18

         Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2004 r. przez Elisabettę Dami przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-466/04)
   (2005/C 69/35)
   Język skargi: francuski
   Do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot europejskich wpłynęła w dniu 19 listopada 2004 r. skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) wniesiona przez Elisabettę Dami, zamieszkałą w Mediolanie (Włochy) reprezentowaną przez adwokatów Paolo Guido Beduschiego i Silvię Giudici.
   The Stilton Cheese Makers Association była również stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               ustalenie, że pismo z dnia 4 czerwca 2004 r. adresowane do Urzędu i podpisane wspólnie nie stanowi oświadczenia mającego na celu zakończenie postępowania spornego przed Izbą Odwoławczą, lecz zwykły wniosek o przedłużenie terminu;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji drugiej Izby Odwoławczej urzędu z dnia 20 września 2004 r. w sprawie R 973/2002-2 i odesłanie sprawy przed Izbę Odwoławczą;

               —

               obciążenie Urzędu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               Wnioskodawca wspólnotowego znaku towarowego:

               Skarżąca

               Wspólnotowy znak towarowy:

               Znak słowny GERONIMO STILTON dla towarów lub usług objętych klasą 16 (książki itp.), 25 (odzież itp.), 28 (zabawki itp.), 29 (mięso itp.), 30 (ciasto itp.) i 41 (nauczanie itp.) – wniosek nr 1 345 503

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia powołanego w sprzeciwie:

               The Stilton Cheese Makers Association

               Znak towarowy lub oznaczenie powołane w sprzeciwie:

               Krajowy słowny znak towarowy STILTON; oznaczenia pochodzenia geograficznego WHITE STILTON CHEESE i BLUE STILTON CHEESE

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Sprzeciw przyjęty dla klas 29 i 30

               Decyzja Izba Odwoławczej:

               Izba Odwoławcza uznała, że po modyfikacji opisu towarów objętych wnioskiem zgodnie ze wspólnym pismem stron z dnia 4 czerwca 2004 r. sprzeciw został cofnięty i postępowanie w związku z tym zakończone. Jedyną kwestią do rozstrzygnięcia pozostał zdaniem Izby podział kosztów i Izba postanowiła, że każda ze stron poniesie swoje własne opłaty urzędowe i koszty postępowania.

               Podnoszone zarzuty:

               Na poparcie skargi skarżąca podnosi, że pismo z dnia 4 czerwca 2004 r. zawierało jedynie wniosek o zawieszenie postępowania, by umożliwić stronom rozstrzygnięcie między nimi kwestii, jakie towary poza nabiałem i serami z klasy 29 należy wykreślić z wniosku, aby mogło dojść do cofnięcia sprzeciwu. Izba Odwoławcza popełniła zdaniem skarżącej błąd, uznając, że skarżąca poprzez przyłączenie się do wniosku o zawieszenie postępowania zgodziła się z żądaniami wnoszącego sprzeciw.


title: Sprawa T-620/15: Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2015 r. – Orthema Service/OHIM (Gehen wie auf Wolken)

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/32

         Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2015 r. – Orthema Service/OHIM (Gehen wie auf Wolken)
   (Sprawa T-620/15)
   (2016/C 007/43)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Orthema Service GmbH (Rotkreuz, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Gail)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Gehen wie auf Wolken” – zgłoszenie nr 13 121 868

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1.09.2015 w sprawie R 404/2015-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-140/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 12 marca 2007 r. — Hecht-Pharma GmbH przeciwko Staatliches Gewerbeaufsichtsamt Lüneburg

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 12 marca 2007 r. — Hecht-Pharma GmbH przeciwko Staatliches Gewerbeaufsichtsamt Lüneburg
   (Sprawa C-140/07)
   (2007/C 117/23)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesverwaltungsgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hecht-Pharma GmbH

      Strona pozwana: Staatliches Gewerbeaufsichtsamt Lüneburg
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepis dotyczący wątpliwości zawarty w art. 2 ust. 2 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie produktów leczniczych stosowanych u ludzi (1) zmienionej dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia z dnia 31 marca 2004 r. (2) oznacza, że dyrektywę 2001/83/WE należy stosować w odniesieniu do produktu, który może zostać zaklasyfikowany jako produkt leczniczy, ale którego właściwości jako produktu leczniczego nie stwierdzono w sposób pozytywny? Jaki zakres prawdopodobieństwa i odpowiednio zakres rozpoznania merytorycznego jest ewentualnie niezbędny, by uzasadniać zastosowanie dyrektywy 2001/83/WE?

               2)

               Czy produkt, który nie jest produktem leczniczym „ze względu na sposób prezentacji”, może być uważany za produkt leczniczy „ze względu na działanie ”w rozumieniu art. 1 pkt 2 dyrektywy 2001/83/WE zmienionej dyrektywą 2004/27/WE z powodu składnika, który przy określonym dozowaniu może wywołać zmiany fizjologiczne, ale którego dozowanie w rozpatrywanym produkcie — przy zaleconym spożyciu — jest niższe? Czy kwestię tę należy przyporządkować do cechy „działania farmakologicznego ”czy „zmiany funkcji fizjologicznych u człowieka”?

               3)

               Czy po wprowadzeniu nowej definicji produktu leczniczego w dyrektywie 2004/27/WE w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich przy zaklasyfikowaniu produktu jako produktu leczniczego obok właściwości farmakologicznych mają jeszcze znaczenie określone jako istotne cechy „sposób użycia, zasięg jego dystrybucji, wiedza na jego temat wśród konsumentów oraz ryzyko związane z jego zastosowaniem ”(wyrok z dnia 9 czerwca 2005 r. w sprawie C-211/03, Rec. str. I-5141, 5217, pkt 51)?

      (1)  Dz.U. L 311, str. 67.

      (2)  Dz.U. L 136, str. 34.


title: Sprawa T-468/09: Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2009 r. — JSK International Architekten und Ingenieure przeciwko ECB

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/61

         Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2009 r. — JSK International Architekten und Ingenieure przeciwko ECB
   (Sprawa T-468/09)
   2010/C 24/108
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: JSK International Architekten und Ingenieure GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Steiff i K. Heuvels)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieskuteczności decyzji ECB z dnia 6 sierpnia 2009 r. o przyznaniu zamówienia publicznego i decyzji organu kontrolnego ECB w przedmiocie zażalenia z dnia 14 września 2009 r.;

               —

               stwierdzenie, że w miejsce uchylonej decyzji o przyznaniu zamówienia, zamówienie to należy przyznać skarżącej, względnie należy cofnąć postępowanie do stadium zaproszenia do składania ofert z udziałem JSK czy też ewentualnie wszcząć je na nowo;

               —

               tytułem zarzutu posiłkowego — jedynie dla przypadku udzielenia odpowiedzi odmownej na żądania 1 i 2 — przyznanie skarżącej odszkodowania w wysokości utraconych korzyści, które wstępnie szacowane są na 900 000 EUR, względnie w wysokości kosztów sporządzenia oferty, które wstępnie szacowane są na 80 000 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami sądowymi i związanymi z nimi kosztami pozasądowymi (wynagrodzenie adwokatów, opłaty);

               —

               umożliwienie skarżącej pełnego dostępu do akt, który do tej pory był jej odmawiany.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z żądaniami, skarżąca zwraca się z jednej strony przeciwko decyzji komitetu ECB do spraw przyznawania zamówień publicznych z dnia 6 sierpnia 2009 r. o odrzuceniu oferty skarżącej złożonej w ramach zamówienia na prace koordynacyjne i budowlane dotyczące nowego budynku ECB we Frankfurcie nad Menem (kierownik budowy T109) i z drugiej strony przeciwko decyzji organu kontrolnego ECB z dnia 14 września 2009 r. o oddaleniu zażalenia skarżącej na uprzednio wspomnianą decyzję. Tytułem zarzutu posiłkowego skarżąca wnosi o przyznanie jej odszkodowania.
   Celem uzasadnienia skargi skarżąca podnosi po pierwsze, że decyzja o przyznaniu zamówienia publicznego jest obarczona błędami z uwagi na konflikt interesów. W tym względzie zarzuca ona naruszenie zasady dobrej administracji w rozumieniu art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
   Po drugie, skarżąca podnosi, że nieuwzględnienie jej oferty stanowi naruszenie prawa i kwestionuje wykluczenie tej oferty z uwagi na jej niepełność i niską jakość.
   Wreszcie, skarżąca zarzuca naruszenie prawa proceduralnego z zakresu przejrzystości i ochrony prawnej oraz naruszenie prawa dostępu do akt.


title: Sprawa C-12/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour du travail de Liège (Belgia) — Mono Car Styling SA w likwidacji przeciwko Dervisowi Odemisowi i in. (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Dyrektywa 98/59/WE — Artykuły 2 i 6 — Procedura informowania pracowników i konsultacji z nimi w razie zwolnień grupowych — Obowiązki pracodawcy — Prawo do wniesienia środka zaskarżenia przez pracowników — Wymóg wykładni zgodnej)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour du travail de Liège (Belgia) — Mono Car Styling SA w likwidacji przeciwko Dervisowi Odemisowi i in.
   (Sprawa C-12/08) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Dyrektywa 98/59/WE - Artykuły 2 i 6 - Procedura informowania pracowników i konsultacji z nimi w razie zwolnień grupowych - Obowiązki pracodawcy - Prawo do wniesienia środka zaskarżenia przez pracowników - Wymóg wykładni zgodnej)
   2009/C 220/11
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour du travail de Liège (Belgia)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mono Car Styling SA w likwidacji

      Strona pozwana: Dervis Odemis i in.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour du travail de Liège (Belgia) — Wykładnia art. 2, 3 i 6 dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (Dz.U. L 225, str. 16) — Prawidłowość procedury informacji i konsultacji personelu w przypadku zwolnień — Brak pisemnej informacji dotyczącej, miedzy innymi, przyczyn planowanego zwolnienia, liczby i kategorii zwalnianych pracowników oraz przewidywanych kryteriów wyboru tych pracowników — Wpływ braku zgłoszenia zastrzeżeń przez przedstawicieli pracowników na prawo pracowników do wystąpienia z indywidualnym powództwem w celu zakwestionowania prawidłowości procedury zwolnienia — Zakres obowiązywania wymogu wykładni zgodnej

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 6 dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych w związku z art. 2 tej dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie istnieniu przepisów krajowych, które ustanawiają procedury mające na celu umożliwienie zarówno przedstawicielom pracowników, jak i pracownikom traktowanym indywidualnie poddania kontroli przestrzegania obowiązków przewidzianych w dyrektywie, lecz ograniczają indywidualną legitymację procesową pracowników w zakresie możliwych do podniesienia zarzutów i warunkują ją uprzednim zgłoszeniem zastrzeżeń przez przedstawicieli pracowników, jak również uprzednim poinformowaniem pracodawcy przez zainteresowanego pracownika o tym, iż pracownik ten kwestionuje fakt, że procedura informacji i konsultacji była przestrzegana.

               2)

               Okoliczność, iż przepisy krajowe, które ustanawiają procedury umożliwiające przedstawicielom pracowników poddanie kontroli przestrzegania przez pracodawcę ogółu obowiązków informacji i konsultacji ustanowionych w dyrektywie 98/59, obwarowują jednocześnie ograniczeniami i warunkami legitymację czynną każdego indywidualnego pracownika, którego dotyczy zwolnienie grupowe, nie jest wystarczająca, by naruszyć zasadę skutecznej ochrony sądowej.

               3)

               Wykładnii art. 2 dyrektywy 98/59 należy dokonywać w ten sposób, że stoi na przeszkodzie istnieniu przepisu krajowego, który ogranicza obowiązki pracodawcy zamierzającego przeprowadzić zwolnienia grupowe w porównaniu z obowiązkami ustanowionymi w tymże art. 2. Stosując prawo krajowe, sąd krajowy powinien — na podstawie zasady wykładni zgodnej prawa krajowego — uwzględnić całość jego norm i interpretować je w najszerszym możliwym zakresie w świetle brzmienia i celu danej dyrektywy, aby osiągnąć rezultat przez nią przewidziany. W konsekwencji powinien zapewnić, w ramach swoich kompetencji, by obowiązki pracodawcy zamierzającego przeprowadzić zwolnienia grupowe nie zostały ograniczone w odniesieniu do obowiązków ustanowionych w art. 2 tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008.


title: Sprawa T-173/16: Postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2017 r. – Wöhlke/EUIPO – Danielle Roches (ALIQUA)

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/62

         Postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2017 r. – Wöhlke/EUIPO – Danielle Roches (ALIQUA)
   (Sprawa T-173/16) (1)

   (2017/C 144/93)
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 232 z 27.6.2016.


title: Sprawa F-146/06: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2006 r. — Speiser przeciwko Parlamentowi

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/42

         Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2006 r. — Speiser przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-146/06)
   (2007/C 56/80)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Michael Alexander Speiser (Neu-Isenburg, Niemcy) (przedstawiciel: F. Theumer)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji strony pozwanej nr 115521 z dnia 11 września 2006 r. oddalającej zażalenie skarżącego z dnia 31 marca 2006 r. wniesione w oparciu o art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego w przedmiocie przyznania dodatku zagranicznego;

               —

               zobowiązanie strony pozwanej do wypłaty dodatku zagranicznego w oparciu o art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego ze skutkiem wstecznym od dnia 3 października 2005 r.;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, który w dniu 3 października 2005 r. objął funkcję członka personelu tymczasowego w grupie politycznej PPE-ED, kwestionuje oddalenie jego wniosku o wypłatę dodatku zagranicznego. Jego zdaniem dostarczył on wymagane dowody i zaświadczenia dla przyznania mu tego dodatku i spełnił wszystkie ku temu przesłanki.


title: Sprawa T-770/14: Postanowienie Sądu z dnia 19 lipca 2016 r. – Włochy/Komisja [EFRR — Rozporządzenie (WE) nr 1083/2006 — Programie współpracy transgranicznej „Włochy-Malta 2007–2013” — Nieprzestrzeganie terminów — Automatyczne umorzenie — Proporcjonalność — Zasada współpracy — Zasada partnerstwa — Siła wyższa — Obowiązek uzasadnienia — Skarga pozbawiona w oczywisty sposób podstawy prawnej]

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/46

         Postanowienie Sądu z dnia 19 lipca 2016 r. – Włochy/Komisja
   (Sprawa T-770/14) (1)

   ([EFRR - Rozporządzenie (WE) nr 1083/2006 - Programie współpracy transgranicznej „Włochy-Malta 2007–2013” - Nieprzestrzeganie terminów - Automatyczne umorzenie - Proporcjonalność - Zasada współpracy - Zasada partnerstwa - Siła wyższa - Obowiązek uzasadnienia - Skarga pozbawiona w oczywisty sposób podstawy prawnej])
   (2016/C 335/60)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri i P. Gentili, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B.-R. Killmann i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE i zmierzające z jednej strony – do stwierdzenia nieważności noty Komisji Ares (2014) 2975571, z dnia 11 września 2014 r., w której Komisja poinformowała Republikę Włoską o automatycznym umorzeniu z dniem 31 grudnia 2013 r. zobowiązań Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) w odniesieniu do części środków objętych programem współpracy transgranicznej „Włochy – Malta 2007-2013”, a z drugiej strony – uznania wydatków dotyczących projektów ImaGenX, Simit i PIM Energethica za dopuszczalne w ramach finansowania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2015.


title: Sprawa C-552/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Commune de Sausheim przeciwko Pierre Azelvandre (Dyrektywa 2001/18/WE — Zamierzone uwolnienie organizmów genetycznie zmodyfikowanych — Miejsce uwolnienia — Poufność)

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Commune de Sausheim przeciwko Pierre Azelvandre
   (Sprawa C-552/07) (1)

   (Dyrektywa 2001/18/WE - Zamierzone uwolnienie organizmów genetycznie zmodyfikowanych - Miejsce uwolnienia - Poufność)
   2009/C 90/07
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Commune de Sausheim

      Strona pozwana: Pierre Azelvandre

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Conseil d’Etat (Francja) – Wykładnia art. 19 dyrektywy Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych (Dz.U. L 117, str. 1) i art.4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/4/WE z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska (Dz.U L 41, str. 26) – Pojęcie „miejsca uwalniania” organizmów genetycznie zmodyfikowanych (GMO) – Uwalnianie ograniczone do konkretnej działki ewidencyjnej czy dotyczące większego obszaru geograficznego (gmina, kanton, departament)? – W pierwszym przypadku możliwość odmowy udostępnienia oznaczeń ewidencyjnych danej działki z powodów związanych z ochroną porządku publicznego i bezpieczeństwem osób i mienia

      Sentencja

               1)

               „Miejsce uwolnienia” w rozumieniu art. 25 ust. 4 tiret pierwsze dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG jest ustalane na podstawie każdej informacji dotyczącej uwolnienia przedstawionej przez zgłaszającego właściwym organom państwa członkowskiego, na terytorium którego ma nastąpić owo uwolnienie, w ramach procedur przewidzianych w art. 6–8, 13, 17, 20 lub 23 tej dyrektywy.

               2)

               Zastrzeżenie dotyczące ochrony porządku publicznego lub innych interesów chronionych przez prawo nie może zostać podniesione przeciwko udostępnieniu informacji wymienionych w art. 25 ust. 4 dyrektywy 2001/18.

      (1)  Dz.U. C 37 z 09.02.2008.


title: Sprawa T-331/10: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2010 r. — Yoshida Metal Industry przeciwko OHIM — Pi-Design (Powierzchnia pokryta czarnymi krążkami)

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/27

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2010 r. — Yoshida Metal Industry przeciwko OHIM — Pi-Design (Powierzchnia pokryta czarnymi krążkami)
   (Sprawa T-331/10)
   ()
   2010/C 274/42
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Yoshida Metal Industry Co., Ltd (Niigata, Japonia) (przedstawiciele: adwokaci S. Verea, K. Muraro i M. Balestriero)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Pi-Design AG, (Triengen, Szwajcaria)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 maja 2010 r. w sprawie R 1235/2008-1;

               —

               utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 21 lipca 2008 r. dotyczącej wspólnotowego znaku towarowego nr 1371244;

               —

               potwierdzenie ważności rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 1371244;

               —

               obciążenie strony pozwanej i Pi-Design AG kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Graficzny znak towarowy przedstawiający powierzchnię pokrytą czarnymi krążkami dla towarów z klas 8 i 21 — wspólnotowy znak towarowy nr 1371244

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Pi-Design AG

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Strona domagająca się unieważnienia prawa do znaku opiera swój wniosek na bezwzględnych podstawach odmowy rejestracji określonych w art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że postanowienia tych artykułów znajdują zastosowanie w przypadku zakwestionowanego wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa F-40/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 2 maja 2016 r. – Schmidt/Komisja

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/48

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 2 maja 2016 r. – Schmidt/Komisja
   (Sprawa F-40/14) (1)

   (2016/C 222/72)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 292 z 1.9.2014, s. 60.


title: Sprawa C-315/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto (Portugalia) w dniu 1 lipca 2010 r. — Companhia Siderúrgica Nacional, Csn Caymann Ltd przeciwko Unifer Steel SL, BNP Paribas (Szwajcaria), Colepccl SA, Banco Português de Investimento SA (BPI)

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto (Portugalia) w dniu 1 lipca 2010 r. — Companhia Siderúrgica Nacional, Csn Caymann Ltd przeciwko Unifer Steel SL, BNP Paribas (Szwajcaria), Colepccl SA, Banco Português de Investimento SA (BPI)
   (Sprawa C-315/10)
   ()
   2010/C 260/06
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Tribunal da Relação do Porto.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Companhia Siderúrgica Nacional, Csn Caymann Ltd.

      Strona pozwana: Unifer Steel SL, BNP Paribas (Suisse), Colepccl SA, Banco Português de Investimento SA (BPI).

      Pytania prejudycjalne

   Czy okoliczność, iż portugalskie sądy orzekły o braku swojej jurysdykcji z powodu przynależności państwowej do rozpoznania pozwu dotyczącego wierzytelności handlowej, stanowi przeszkodę dla istnienia związku pomiędzy pozwami, o którym mowa w art. 6 pkt 1 i art. 28 rozporządzenia nr 44/2001 (1), jeżeli przed sądami portugalskimi wniesiono inny pozew oparty na skardze pauliańskiej, w którym pozwanymi są zarówno dłużnik, jak i osoba trzecia będąca nabywcą, w niniejszej sprawie wierzytelności, jak również sami depozytariusze wierzytelności przeniesionej na osobę trzecią będącą nabywcą, przy czym depozytariusze ci mają siedzibę w Portugalii, w celu objęcia ich wszystkich ewentualną powagą rzeczy osądzonej?
   W przypadku odpowiedzi przeczącej, czy można zastosować do niniejszej sprawy art. 6 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001?

      (1)  Rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1)


title: Sprawa T-833/14: Postanowienie Sądu z dnia 6 kwietnia 2016 r. – Søndagsavisen/Komisja

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/45

         Postanowienie Sądu z dnia 6 kwietnia 2016 r. – Søndagsavisen/Komisja
   (Sprawa T-833/14) (1)

   (2016/C 191/59)
   Język postępowania: duński
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa C-295/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Darmstadt (Niemcy) w dniu 28 maja 2013 r. — Rechtsanwalt H (syndyk masy upadłości G.T. GmbH) przeciwko H. K.

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Darmstadt (Niemcy) w dniu 28 maja 2013 r. — Rechtsanwalt H (syndyk masy upadłości G.T. GmbH) przeciwko H. K.
   (Sprawa C-295/13)
   (2013/C 226/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Darmstadt

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Rechtsanwalt H (syndyk masy upadłości G.T. GmbH)

      Strona pozwana: H. K.

      Pytania prejudycjalne

   Pytania dotyczące wykładni art. 1 ust. 2 lit. b), art. 5 pkt 1 lit. a) i art. 5 pkt 1 lit. b) art. 5 pkt 3 Konwencji o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych z dnia 30.10.2007 r. (1) (zwanej dalej „konwencją z Lugano II”) oraz art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (2) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1346/2000”):

               1)

               Czy sądy państwa członkowskiego, na terytorium którego wszczęto postępowanie upadłościowe dotyczące majątku dłużnika, są właściwe do rozpoznania powództwa syndyka masy upadłości przeciwko prezesowi dłużnika o zwrot płatności, których dokonano po wystąpieniu niewypłacalności spółki lub po stwierdzeniu jej nadmiernego zadłużenia?

               2)

               Czy sąd państwa członkowskiego, na terytorium którego wszczęto postępowanie upadłościowe dotyczące majątku dłużnika, jest właściwy do rozpoznania powództwa syndyka masy upadłości przeciwko prezesowi dłużnika o zwrot płatności, których dokonano po wystąpieniu niewypłacalności spółki lub po stwierdzeniu jej nadmiernego zadłużenia, jeżeli prezes zarządu nie ma miejsca zamieszkania w państwie członkowskim Unii Europejskiej, lecz w państwie będącym stroną konwencji z Lugano II?

               3)

               Czy powództwo, o którym mowa w pkt 1, podlega art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1346/2000?

               4)

               Jeżeli powództwo, o którym mowa w pkt 1, nie jest objęte art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1346/2000 lub jeżeli właściwość sądu w tym zakresie nie obejmuje prezesa zarządu mającego miejsce zamieszkania w państwie będącym stroną konwencji z Lugano II:
               czy sprawa dotyczy upadłości w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) konwencji z Lugano II?

               5)

               W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 4:

                           a)

                           Czy sąd państwa członkowskiego, na terytorium którego dłużnik ma siedzibę, jest właściwy zgodnie z art. 5 pkt 1 lit. a) konwencji z Lugano II do rozpoznania powództwa, o którym mowa w pkt 1?

                                       α)

                                       Czy przedmiotem powództwa, o którym mowa w pkt 1, jest roszczenie wynikające z umowy w rozumieniu art. 5 pkt 1 lit. a) konwencji z Lugano II?

                                       ß)

                                       Czy przedmiotem powództwa, o którym mowa w pkt 1, jest roszczenie wynikające z umowy o świadczenie usług w rozumieniu art. 5 pkt 1 lit. b) konwencji z Lugano II?

                           b)

                           Czy przedmiotem powództwa, o którym mowa w pkt 1, jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego albo roszczenia wynikające z takiego czynu, czy też roszczenia wynikające z takiego czynu, które stanowią przedmiot postępowania w rozumieniu art. 5 pkt 3 konwencji z Lugano II?

      (1)  Dz.U. 2009, L 147, s. 5.

      (2)  Dz.U. 2000, L 160, s. 1.


title: Sprawa T-80/10: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2010 r. — Bell & Ross przeciwko OHIM — Klockgrossisten i Norden (Przedstawienie zegarka)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/57

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2010 r. — Bell & Ross przeciwko OHIM — Klockgrossisten i Norden (Przedstawienie zegarka)
   (Sprawa T-80/10)
   2010/C 113/88
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bell & Ross BV (Zoetermeer, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat S. Guerlain)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Klockgrossisten i Norden AB (Upplands Väsby, Szwecja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej z dnia 9 grudnia 2009 r. w sprawie R 1285/2008-3, doręczonej przedstawicielom spółki BELL & ROSS BV w dniu 16 grudnia 2009 r. z powodu:

                           —

                           naruszenia przepisów art. 91 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych;

                           —

                           naruszenia przepisów art. 63 i 57 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych oraz art. 6 Europejskiej konwencji praw człowieka;

                           —

                           naruszenia przepisów art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: wzór wspólnotowy 342 951 (Zegarki)

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Klockgrossisten i Norden AB

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie wzoru wspólnotowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 6, 63, 57 i 91 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych.


title: Sprawa T-290/09: Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2009 r. — Omnicare przeciwko OHIM — Astellas Pharma (dawniej Yamanouchi Pharma) (OMNICARE)

text:
               10.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/7

         Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2009 r. — Omnicare przeciwko OHIM — Astellas Pharma (dawniej Yamanouchi Pharma) (OMNICARE)
   (Sprawa T-290/09)
   2009/C 244/12
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Omnicare, Inc. (Covington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: M. Edenborough, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Astellas Pharma GmbH (dawniej Yamanouchi Pharma GmbH) (Heidelberg, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 maja 2009 r. w sprawie R 402/2008-4; i

               —

               zwrot skarżącej kosztów poniesionych w niniejszym postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „OMNICARE” dla usług z klasy 42

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Astellas Pharma GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Niemczech znak towarowy „OMNICARE” dla usług z klas 35, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędne uznanie przez Izbę Odwoławczą, że: a) sporne znaki towarowe były podobne; b) miało miejsce rzeczywiste używanie znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie; c) usługi, dla których wykazano rzeczywiste używanie, były podobne; i d) w rezultacie w przypadku spornych znaków towarowych istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Wyrok Trybunału z dnia 30 marca 2012 r. w sprawie E-7/11 – Grund, elli- og hjúkrunarheimili przeciwko Islandzkiej Agencji Leków (Lyfjastofnun) (Dyrektywa 2001/83/WE – Swobodny przepływ osób – Farmaceutyki – Przywóz równoległy – Sprawozdania z kontroli – Ochrona zdrowia publicznego – Uzasadnienie – Wymogi językowe dotyczące etykietowania i ulotek załączonych do opakowań)

text:
               11.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 307/24

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 30 marca 2012 r.
   w sprawie E-7/11
   Grund, elli- og hjúkrunarheimili przeciwko Islandzkiej Agencji Leków (Lyfjastofnun)
   (Dyrektywa 2001/83/WE – Swobodny przepływ osób – Farmaceutyki – Przywóz równoległy – Sprawozdania z kontroli – Ochrona zdrowia publicznego – Uzasadnienie – Wymogi językowe dotyczące etykietowania i ulotek załączonych do opakowań)
   2012/C 307/10
   W sprawie E-7/11 między Grund, elli- og hjúkrunarheimili a Islandzką Agencją Leków (Lyfjastofnun) – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd rejonowy w Reykjaviku), dotyczący wykładni dyrektywy 2001/83/WE oraz art. 11 i 13 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, prezes, Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) oraz Páll Hreinsson, sędziowie, wydał w dniu 30 marca 2012 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1)

               Organy krajowe mogą ustanowić wymóg uzyskania pozwolenia na przywóz równoległy w odniesieniu do przywozu realizowanego przez instytucje ochrony zdrowia, takie jak skarżący, produktów leczniczych z Norwegii do użytku przez pacjentów pozostających pod opieką tej instytucji, które uzyskały krajowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu w Norwegii i które są identyczne lub zasadniczo podobne do produktów, które uzyskały krajowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu w Islandii.
               Takie pozwolenie musi być wydane w ramach procedury ograniczonej do kontroli, czy odnośne produkty lecznicze uzyskały ważne pozwolenie na dopuszczenie do obrotu w państwie EOG wywozu oraz czy produkt jest identyczny lub zasadniczo podobny do produktów, które uzyskały pozwolenie na dopuszczenie do obrotu w państwie EOG przywozu.
               W tym kontekście krajowe organy nie mogą żądać od podmiotów dokonujących przywozu równoległego, takich jak skarżący, przedłożenia sprawozdań z kontroli produkcji. Taka praktyka nie znajduje uzasadnienia w art. 13 EOG.

               2)

               Jeśli produkt leczniczy nie jest przeznaczony do bezpośredniego dostarczenia pacjentowi, prawo właściwych organów do przyznania wyłączeń zgodnie z art. 63 ust. 3 dyrektywy 2001/83/WE jest ograniczone ogólnymi zasadami określonymi w przepisach EOG. Z prawa tego nie wolno korzystać w sposób nieproporcjonalny, arbitralny lub stanowiący nadużycie, w szczególności w sposób protekcjonistyczny.


title: Sprawa C-29/09 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 5 listopada 2008 r. w sprawie T-213/08, Marinova przeciwko Université Libre de Bruxelles i Komisji, wniesione w dniu 21 stycznia 2009 r. przez Danielę Marinovą

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/24

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 5 listopada 2008 r. w sprawie T-213/08, Marinova przeciwko Université Libre de Bruxelles i Komisji, wniesione w dniu 21 stycznia 2009 r. przez Danielę Marinovą
   (Sprawa C-29/09 P)
   2009/C 267/44
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Daniela Marinova (przedstawiciel: adwokat G. Georgiev)

      Druga strona postępowania: Université Libre de Bruxelles, Komisja Wspólnot Europejskich
   Postanowieniem z dnia 1 lipca 2009 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.