title: Sprawa C-60/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 1 lutego 2022 r. – UZ/Bundesrepublik Deutschland

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 1 lutego 2022 r. – UZ/Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-60/22)
      (2022/C 198/34)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Wiesbaden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UZ

         Druga strona postępowania: Bundesrepublik Deutschland

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy nieprzestrzeganie, zaniechanie przestrzegania lub niepełne przestrzeganie przez administratora obowiązku rozliczalności określonego w art. 5 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych (1) (zwanego dalej „RODO”), na przykład z powodu brakującego lub niekompletnego rejestru czynności przetwarzania danych, o którym mowa w art. 30 RODO, lub braku uzgodnień w sprawie wspólnego sposobu postępowania zgodnie z art. 26 RODO, skutkuje tym, że przetwarzanie danych jest niezgodne z prawem w rozumieniu art. 17 ust. 1 lit. d) RODO i art. 18 ust. 1 lit. b) RODO, wobec czego osoba, której dane dotyczą, może żądać usunięcia danych lub ograniczenia przetwarzania?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy istnienie prawa do usunięcia danych lub do ograniczenia przetwarzania skutkuje tym, że przetwarzane dane nie mogą zostać wzięte pod uwagę w postępowaniu sądowym? Czy w każdym razie dotyczy to sytuacji, gdy osoba, której dane dotyczą, sprzeciwia się wykorzystaniu danych w postępowaniu sądowym?

                  3)

                  W razie udzielania odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: Czy naruszenie przez administratora art. 5, 30 lub 26 RODO skutkuje tym, że w odniesieniu do wykorzystywania przetwarzania danych w postępowaniu sądowym sąd krajowy może uwzględnić te dane tylko wtedy, gdy osoba, której dane dotyczą, wyraźnie się na to wykorzystywanie zgodzi?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1; sprostowania: Dz.U. 2018, L 127, s. 2; Dz.U. 2021, L 74, s. 35).


title: Sprawa T-159/22: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2022 r. – Sanetview/EUIPO – 2boca2catering (Las Cebras)

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/62

      Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2022 r. – Sanetview/EUIPO – 2boca2catering (Las Cebras)
      (Sprawa T-159/22)
      (2022/C 198/89)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Sanetview, SLU (Andora, Andora) (przedstawiciele: adwokaci J. Gallego Jiménez, E. Sanz Valls, P. Bauzá Martínez, Y. Hernández Viñes i C. Marí Aguilar)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: 2boca2catering, SL (Sewilla, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego „Las Cebras” – zgłoszenie nr 18 169 269

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 stycznia 2022 r. w sprawie R 1070/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie sprzeciwu wniesionego wobec zgłoszenia do rejestracji zakwestionowanego znaku towarowego i stwierdzenie możliwości niezakłóconego współistnienia rozpatrywanych znaków towarowych;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-220/21: Postanowienie Sądu z dnia 15 marca 2022 r. – Thomas Henry/EUIPO (Spicy Ginger) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Uchylenie zaskarżonej decyzji – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/49

      Postanowienie Sądu z dnia 15 marca 2022 r. – Thomas Henry/EUIPO (Spicy Ginger)
      (Sprawa T-220/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Uchylenie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2022/C 198/72)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca Thomas Henry GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch i N. Willich)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Eberl i D. Hanf, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lutego 2021 r. (sprawa R 435/2020-1), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Spicy Ginger jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Thomas Henry GmbH.

         (1)  Dz.U. C 217 z 7.6.2021.


title: Sprawa T-161/22: Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2022 r. – Ortega Montero/Parlament

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/62

      Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2022 r. – Ortega Montero/Parlament
      (Sprawa T-161/22)
      (2022/C 198/90)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Maria Del Carmen Ortega Montero (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 20 maja 2021 r. w zakresie, w jakim oddalono w niej wnioski zawarte w piśmie prawnika skarżącej z dnia 19 stycznia 2021 r. o stwierdzenie nieważności zmiany regulaminu wewnętrznego komitetu pracowniczego przyjętej w dniu 10 listopada 2020 r., a także przeprowadzonych głosowań i decyzji podjętych na podstawie nowego brzmienia tego regulaminu;

                  —

                  stwierdzenie nieważności, w razie potrzeby, decyzji z dnia 21 grudnia 2021 r. oddalającej zażalenie złożone przez skarżącą w dniu 18 sierpnia 2021 r. na decyzję oddalającą jej wnioski sformułowane w piśmie z dnia 19 stycznia 2021 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności nowych przepisów regulaminu wewnętrznego z 2020 r., a w szczególności zmiany art. 22 przyjętej w dniu 10 listopada 2020 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności głosowania pisemnego przeprowadzonego na podstawie nowego art. 22 regulaminu wewnętrznego z 2020 r. oraz wszystkich decyzji, będących rezultatem tego głosowania, w tym wyniku ostatnich wyborów;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem zmiany regulaminu wewnętrznego z 2020 r. i jego przyjęcia w dniu 10 listopada 2020 r. rano, ze względu, po pierwsze, na to, że zmiana ta narusza ratio legis art. 21 regulaminu wewnętrznego i zasad demokratycznych, które są tam chronione, po drugie, że sam art. 22 nie był przestrzegany przy jego przyjmowaniu i wprowadzaniu w życie, a wreszcie że przyjęte akty nie są jasne pod względem prawnym.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem (ratione temporis) głosowań przeprowadzonych w dniu 10 listopada 2020 r. na podstawie nowego art. 22 regulaminu, jeszcze przed jego wejściem w życie.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący niezgodności z prawem decyzji o zastosowaniu procedury pisemnej do głosowań komitetów konsultacyjnych, międzyinstytucjonalnych i delegacji, które miały zostać przeprowadzone w dniu 10 listopada 2020 r. po południu.


title: Sprawa C-82/20: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 24 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Rodez – Francja) – BNP Paribas Personal Finance SA/AN, CN [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Umowa kredytu hipotecznego denominowanego w walucie obcej (frank szwajcarski) – Artykuł 4 ust. 2 – Główny przedmiot umowy – Warunki narażające kredytobiorcę na ryzyko kursowe – Zasady jawności i przejrzystości – Artykuł 3 ust. 1 – Znacząca nierównowaga – Artykuł 5 – Sformułowanie warunku umownego w sposób jasny i zrozumiały]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/12

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 24 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Rodez – Francja) – BNP Paribas Personal Finance SA/AN, CN
      (Sprawa C-82/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Umowa kredytu hipotecznego denominowanego w walucie obcej (frank szwajcarski) - Artykuł 4 ust. 2 - Główny przedmiot umowy - Warunki narażające kredytobiorcę na ryzyko kursowe - Zasady jawności i przejrzystości - Artykuł 3 ust. 1 - Znacząca nierównowaga - Artykuł 5 - Sformułowanie warunku umownego w sposób jasny i zrozumiały)
      (2022/C 198/18)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de grande instance de Rodez

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: BNP Paribas Personal Finance SA

         Strona pozwana: AN, CN

         Przy udziale: Caisse régionale de crédit agricole mutuel du Languedoc

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy dokonywać w ten sposób, że w ramach umowy kredytu denominowanego w walucie obcej wymóg przejrzystości warunków tej umowy – które przewidują, że waluta obca jest walutą rozliczeniową, a euro jest walutą spłaty, i które skutkują przeniesieniem ryzyka kursowego na kredytobiorcę – jest spełniony, jeżeli przedsiębiorca udzielił konsumentowi informacji wystarczających i dokładnych pozwalających przeciętnemu konsumentowi, właściwie poinformowanemu, dostatecznie uważnemu i rozsądnemu zrozumieć funkcjonowanie w praktyce danego systemu finansowego i dzięki temu ocenić ryzyko negatywnych konsekwencji ekonomicznych, potencjalnie znaczących, takich warunków umownych dla jego zobowiązań finansowych w całym okresie obowiązywania wspomnianej umowy.

                  2)

                  Wykładni art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy dokonywać w ten sposób, że warunki umowy kredytu, które przewidują, że waluta obca jest walutą rozliczeniową, a euro jest walutą spłaty, i które skutkują przeniesieniem ryzyka kursowego, bez określenia górnej granicy, na kredytobiorcę, mogą tworzyć znaczącą nierównowagę wynikających z tej umowy praw i obowiązków stron na niekorzyść konsumenta, jeżeli przedsiębiorca nie mógł racjonalnie spodziewać się, dochowując wymogu przejrzystości względem konsumenta, że konsument zaakceptuje nieproporcjonalne ryzyko kursowe wynikające z takich warunków, przy czym samo stwierdzenie, w odpowiednim przypadku, braku dobrej wiary po stronie przedsiębiorcy nie wystarcza dla stwierdzenia takiej nierównowagi.

         (1)  Data złożenia wniosku: 14.2.2020 r.


title: Sprawa T-162/22: Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2022 r. – OQ/Komisja

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/63

      Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2022 r. – OQ/Komisja
      (Sprawa T-162/22)
      (2022/C 198/91)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: OQ (przedstawiciele: N. Maes i J.-N. Louis, avocats)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie skargi w niniejszej sprawie;

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego Komisji Europejskiej z dnia 19 maja 2021 r. nakładającej na skarżącego karę dyscyplinarną w postaci wydalenia ze służby bez obniżenia praw do emerytury;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego Komisji Europejskiej z dnia 15 grudnia 2021 r. oddalającej zażalenie [poufne] (1) skarżącego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżącego w ramach niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 10 załącznika IX do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) ze względu na to, że zastosowana kara dyscyplinarna jest nieproporcjonalna do wagi popełnionego naruszenia w świetle kryteriów oceny przewidzianych w art. 10 załącznika IX do regulaminu pracowniczego i nie uwzględnia okoliczności łagodzących.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia. Skarżący podnosi, że Komisja nie przychyliła się do opinii komisji dyscyplinarnej – która opowiedziała się za karą w postaci obniżenia stopnia zaszeregowania w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. f) załącznika IX do regulaminu pracowniczego – nie uzasadniając jednak w należyty sposób takiego stanowiska.

         (1)  Dane poufne zostały utajnione.


title: Sprawa T-165/22: Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2022 r. – Saure/Komisja

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/64

      Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2022 r. – Saure/Komisja
      (Sprawa T-165/22)
      (2022/C 198/92)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Hans-Wilhelm Saure (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Partsch)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 7 lutego 2022 r. oddalającej wniosek skarżącego o udzielenie dostępu do dokumentów Komisji, poprzez sporządzenie kopii całej korespondencji Komisji ze spółką AstraZeneca plc lub jej spółkami zależnymi, z urzędem kanclerza federalnego Niemiec lub z federalnym ministerstwem zdrowia, dotyczącej spółki Astra Zeneca plc lub jej spółek zależnych, od dnia 1 kwietnia 2020, w szczególności w przedmiocie ilości szczepionek na Covid-19 oferowanych przez AstraZeneca plc oraz terminów ich dostaw;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: skarżący uważa, iż ma prawo uzyskać dostęp do spornych dokumentów Komisji Europejskiej na podstawie art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1). Komisja naruszyła ten przepis poprzez swoją odmowę.

                  2.

                  Zarzut drugi: prawu uzyskania dostępu skarżącego nie stoi na przeszkodzie podstawa wykluczenia zawarta w art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001. Owa podstawa wykluczenia jest ograniczona w czasie i dotyczy wyłącznie postępowań sądowych w toku oraz doradztwa. Toczące się w Belgii postępowanie przeciwko spółce AstraZeneca o sygnaturze 2021/48/C dotyczy zupełnie innego stanu faktycznego i zostało zakończone już wyrokiem z dnia 18 czerwca 2021 r.

                  3.

                  Zarzut trzeci: prawu uzyskania dostępu skarżącego nie stoi na przeszkodzie podstawa wykluczenia zawarta w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001. Interes publiczny związany z ujawnieniem danych osobowych ma pierwszeństwo.

                  4.

                  Zarzut czwarty: prawu uzyskania dostępu skarżącego nie stoi na przeszkodzie podstawa wykluczenia zawarta w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1049/2001. Żądane informacje nie zawierają tajemnic przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 dyrektywy (UE) 2016/943 (2), ponieważ są one znane i brak jest odpowiednich działań dla utrzymania ich w tajemnicy.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/943 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony niejawnego know-how i niejawnych informacji handlowych (tajemnic przedsiębiorstwa) przed ich bezprawnym pozyskiwaniem, wykorzystywaniem i ujawnianiem (Dz.U. 2016, L 157, s. 1).


title: Sprawa C-98/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Paris (Francja) w dniu 14 lutego 2022 r. – Eurelec Trading SCRL/Ministre de l’Économie et des Finances, Scabel SA, Groupement d’Achat des Centres Édouard Leclerc (GALEC), Association des Centres distributeurs Édouard Leclerc (ACDLEC)

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Paris (Francja) w dniu 14 lutego 2022 r. – Eurelec Trading SCRL/Ministre de l’Économie et des Finances, Scabel SA, Groupement d’Achat des Centres Édouard Leclerc (GALEC), Association des Centres distributeurs Édouard Leclerc (ACDLEC)
      (Sprawa C-98/22)
      (2022/C 198/36)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d'appel de Paris

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: Eurelec Trading SCRL

         Druga strona postępowania: Ministre de l’Économie et des Finances, Scabel SA, Groupement d’Achat des Centres Édouard Leclerc (GALEC), Association des Centres distributeurs Édouard Leclerc (ACDLEC)

         Pytanie prejudycjalne

      Czy „sprawy cywilne i handlowe” zdefiniowane w art. 1 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że obejmują one swym zakresem stosowania powództwo – i wydane w jego wyniku orzeczenie sądowe -, wniesione (i) przez francuskiego ministra gospodarki i finansów na podstawie art. L 442–6 ust. I pkt 2o (dawny) francuskiego kodeksu handlowego przeciwko spółce belgijskiej, (ii) w celu doprowadzenie do stwierdzenia istnienia praktyk ograniczających konkurencję, zobowiązania do ich zaniechania oraz do zasądzenia od podmiotu, któremu praktyki te są zarzucane, grzywny o charakterze cywilnoprawnym, (iii) na podstawie dowodów uzyskanych w ramach wykonywania przez ministra przysługujących mu szczególnych uprawnień dochodzeniowych?

         (1)  Dz.U. 2012, L 351, s. 1.


title: Sprawa C-609/21: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 25 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko IP, DD, ZI, SS, HYA [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Artykuł 4 ust. 3 TUE – Artykuł 267 TFUE – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 47 akapit drugi – Artykuł 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Treść wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Przepis krajowy przewidujący wyłączenie krajowego sądu karnego, pod rygorem uchylenia przyszłego orzeczenia co do istoty, ze względu na zajęcie we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym stanowiska co do stanu faktycznego sprawy – Artykuł 18 TFUE – Artykuł 21 ust. 1 karty praw podstawowych – artykuł 23 Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – Obowiązek informowania przez sądy krajowe swojego państwa członkowskiego o każdym wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym skierowanym do Trybunału]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/13

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 25 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko IP, DD, ZI, SS, HYA
      (Sprawa C-609/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Artykuł 4 ust. 3 TUE - Artykuł 267 TFUE - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 akapit drugi - Artykuł 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Treść wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Przepis krajowy przewidujący wyłączenie krajowego sądu karnego, pod rygorem uchylenia przyszłego orzeczenia co do istoty, ze względu na zajęcie we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym stanowiska co do stanu faktycznego sprawy - Artykuł 18 TFUE - Artykuł 21 ust. 1 karty praw podstawowych - artykuł 23 Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej - Obowiązek informowania przez sądy krajowe swojego państwa członkowskiego o każdym wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym skierowanym do Trybunału)
      (2022/C 198/19)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Spetsializiran nakazatelen sad

         Strony w postępowaniu głównym w sprawie karnej

         IP, DD, ZI, SS, HYA

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 267 TFUE i art. 94 akapit pierwszy lit. a) regulaminu postępowania przed Trybunałem w świetle art. 4 ust. 3 TUE i art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który zobowiązuje sądy orzekające w sprawach karnych do wyłączenia się ze sprawy pod rygorem uchylenia przyszłego orzeczenia co do istoty, jeżeli we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wypowiedziały się one co do stanu faktycznego. Przepis taki powinien być pomijany przez te sądy, jak również przez każdy organ uprawniony do jego stosowania.

                  2)

                  Artykuł 18 TFUE, art. 21 ust. 2 karty praw podstawowych oraz art. 23 Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego zobowiązującemu sąd, który występuje do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, do przekazania kopii tego wniosku organowi właściwemu do zapewnienia reprezentacji tego państwa członkowskiego przed Trybunałem.

         (1)  Data złożenia: 28.9.2021.


title: Sprawa T-400/20: Postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2022 r. – El Corte Inglés/EUIPO – Rudolf Böckenholt (LLOYD’S)

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/65

      Postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2022 r. – El Corte Inglés/EUIPO – Rudolf Böckenholt (LLOYD’S)
      (Sprawa T-400/20) (1)

      (2022/C 198/93)
      Język postępowania: angielski
      Prezes dziewiątej izby zarządziła wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2020.


title: Sprawa T-382/21: Postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2022 r. – the airscreen company/EUIPO – Moviescreens Rental (airscreen) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego airscreen – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy AIRSCREEN – Artykuł 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/50

      Postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2022 r. – the airscreen company/EUIPO – Moviescreens Rental (airscreen)
      (Sprawa T-382/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego airscreen - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy AIRSCREEN - Artykuł 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2022/C 198/73)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: the airscreen company GmbH & Co. KG (Monaster, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch i N. Willich)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Moviescreens Rental GmbH (Damme, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat D. Schulz i P. Stelzig)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 maja 2021 r. (sprawa R 1990/2020-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między the airscreen company a Moviescreens Rental.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  the airscreen company GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 329 z 16.8.2021.


title: Sprawa C-141/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Zivilrechtssachen Graz (Austria) w dniu 28 lutego 2022 r. – TLL The Longevity Labs GmbH/Optimize Health Solutionsmi GmbH i BM

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Zivilrechtssachen Graz (Austria) w dniu 28 lutego 2022 r. – TLL The Longevity Labs GmbH/Optimize Health Solutionsmi GmbH i BM
      (Sprawa C-141/22)
      (2022/C 198/37)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht für Zivilrechtssachen Graz

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: TLL The Longevity Labs GmbH

         Strona pozwana: Optimize Health Solutionsmi GmbH i BM

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 3 ust. 2 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia (UE) 2015/2283 (1) należy interpretować w ten sposób, że „mąka z kiełków gryki o wysokiej zawartości spermidyny” stanowi nową żywność, jeżeli jedynie mąka z kiełków gryki o niezwiększonej zawartości spermidyny była stosowana w znacznym stopniu w Unii Europejskiej do spożycia przez ludzi przed dniem 15 maja 1997 r. lub posiada po tym dniu historię bezpiecznego stosowania żywności, niezależnie od tego, w jaki sposób spermidyna dostaje się do mąki z kiełków gryki?

                  2)

                  W razie odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: Czy art. 3 ust. 2 lit. a) ppkt (vii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2283 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie nowej żywności należy interpretować w ten sposób, że pojęcie procesu produkcji obejmuje również procesy w produkcji podstawowej?

                  3)

                  W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: Czy dla kwestii nowości procesu produkcji w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. a) ppkt (vii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2283 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie nowej żywności ma znaczenie, czy proces produkcji jako taki jeszcze nigdy nie był stosowany w wytwarzaniu jakiejkolwiek żywności lub nie był stosowany w wytwarzaniu żywności podlegającej ocenie?

                  4)

                  W razie odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: Czy kiełkowanie nasion gryki w roztworze substancji odżywczej zawierającej spermidynę jest procesem produkcji podstawowej w odniesieniu do rośliny, do której nie mają zastosowania przepisy dotyczące żywności, w szczególności rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2283 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie nowej żywności, ponieważ roślina przed dokonaniem zbiorów nie jest jeszcze żywnością [art. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 178/2002 (2)]?

                  5)

                  Czy ma znaczenie to, czy substancja odżywcza zawiera spermidynę naturalną czy syntetyczną?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2283 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie nowej żywności, zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 1852/2001 (Dz.U. 2015, L 327, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. 2002, L 31, s. 1)


title: Sprawa T-632/21: Postanowienie Sądu z dnia 1 marca 2022 r. – Agreiter i in./Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Produkt leczniczy stosowany u ludzi – Zmiana warunkowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi Spikevax – Szczepionka mRNA przeciw COVID-19 (ze zmodyfikowanymi nukleozydami) – Brak interesu prawnego – Brak bezpośredniego odziaływania – Niedopuszczalność]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/50

      Postanowienie Sądu z dnia 1 marca 2022 r. – Agreiter i in./Komisja
      (Sprawa T-632/21) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Produkt leczniczy stosowany u ludzi - Zmiana warunkowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi Spikevax - Szczepionka mRNA przeciw COVID-19 (ze zmodyfikowanymi nukleozydami) - Brak interesu prawnego - Brak bezpośredniego odziaływania - Niedopuszczalność)
      (2022/C 198/74)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Karin Agreiter (Mérano, Włochy) i 33 pozostałych skarżących, których nazwiska znajdują się w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: R. Holzeisen, Rechtsanwalt)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Haasbeek i B.-R. Killmann, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      W drodze skragi opartej na art. 263 TFUE skarżący żądają stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej C(2021) 94 (final) z dnia 23 lipca 2021 r. w sprawie zmiany wydanego decyzją C(2021) 94 (final) z dnia 6 stycznia 2021 r. warunkowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi Spikevax – Szczepionka mRNA przeciw COVID-19 (ze zmodyfikowanymi nukleozydami).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Nie ma konieczności orzekania co do wniosku interwencyjnego złożonego przez Moderna Biotech Spain SL.

                  3)

                  Pani Karin Agreiter i 33 pozostałych skarżących, których nazwiska znajdują się w załączniku do postanowienia zostają obciążeni kosztami postępowania.

                  4)

                  Moderna Biotech Spain pokrywa koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 471 z 22.11.2021.


title: Sprawa T-740/21: Postanowienie Sądu z dnia 17 marca 2022 r. – Alcogroup i Alcodis/Komisja

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/65

      Postanowienie Sądu z dnia 17 marca 2022 r. – Alcogroup i Alcodis/Komisja
      (Sprawa T-740/21) (1)

      (2022/C 198/94)
      Język postępowania: francuski
      Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 24 z 17.1.2022.


title: Sprawa C-166/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 25 lutego 2022 r. – Hellfire Massy Residents Association/An Bord Pleanála, The Minister for Housing, Heritage and Local Government, Ireland, The Attorney General

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 25 lutego 2022 r. – Hellfire Massy Residents Association/An Bord Pleanála, The Minister for Housing, Heritage and Local Government, Ireland, The Attorney General
      (Sprawa C-166/22)
      (2022/C 198/38)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court (Irlandia)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Hellfire Massy Residents Association

         Druga strona postępowania: An Bord Pleanála, The Minister for Housing, Heritage and Local Government, Ireland, The Attorney General

         Przy udziale: South Dublin County Council, An Taisce – The National Trust for Ireland, Save the Bride Otters

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Pytanie pierwsze brzmi:
                  Czy ogólne zasady prawa Unii wynikające z nadrzędności porządku prawnego Unii skutkują tym, że przepis krajowego prawa procesowego, zgodnie z którym skarżący w postępowaniu w ramach kontroli sądowej musi w piśmie procesowym wyraźnie wskazać odpowiednie przepisy prawa, nie może uniemożliwiać skarżącemu, który kwestionuje zgodność prawa krajowego z określonym prawem Unii, powoływania się również na doktryny prawne lub instrumenty, które należy uznać za samoistnie istotne dla wykładni takiego prawa Unii, takie jak zasada, zgodnie z którą prawo ochrony środowiska Unii należy interpretować w związku z Konwencją o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska sporządzoną w Aarhus, Dania, w dniu 25 czerwca 1998 r., jako integralną częścią porządku prawnego Unii?

                  2)

                  Pytanie drugie brzmi:
                  Czy art. 12 lub 16 dyrektywy 92/43/EWG (1) lub te przepisy odczytywane w związku z art. 9 ust. 2 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska sporządzonej w Aarhus, Dania, w dniu 25 czerwca 1998 r., lub w związku z zasadą, w myśl której państwa członkowskie muszą podjąć wszelkie wymagane kroki w celu skutecznego wdrożenia dyrektywy, oznaczają, że przepis krajowego prawa procesowego zakładający, iż skarżący nie może podnieść „kwestii hipotetycznej” i „musi mieć rzeczywisty lub faktyczny interes”, zanim będzie mógł wnieść skargę w przedmiocie zgodności prawa krajowego z przepisem prawa Unii, nie może być podstawą dla uniemożliwienia złożenia skargi przez skarżącego, który powołał się na prawo do udziału społeczeństwa w kontekście decyzji administracyjnej i który zamierza następnie kwestionować ważność przepisu prawa krajowego poprzez powołanie się na prawo Unii, przewidując przyszłe szkody w środowisku wynikające z zarzucanego uchybienia w prawie krajowym, w sytuacji gdy istnieje racjonalna możliwość wystąpienia takich szkód w przyszłości, w szczególności ze względu na fakt, że na inwestycję zezwolono na obszarze będącym siedliskiem gatunków podlegających ścisłej ochronie lub że w związku ze stosowaniem podejścia zapobiegawczego zachodzi możliwość, iż inwentaryzacje prowadzone po wydaniu zezwolenia na inwestycję mogą wskazać na konieczność zastosowania odstępstwa na podstawie art. 16 wspomnianej dyrektywy?

                  3)

                  Pytanie trzecie brzmi:
                  Czy art. 12 lub 16 dyrektywy 92/43/EWG lub te przepisy odczytywane w związku z art. 6 ust. 1–9 lub art. 9 ust. 2 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska sporządzonej w Aarhus, Dania, w dniu 25 czerwca 1998 r., lub w związku z zasadą, w myśl której państwa członkowskie muszą podjąć wszelkie wymagane kroki w celu skutecznego wdrożenia dyrektywy, oznaczają, że system odstępstw przewidziany w prawie krajowym w celu wykonania art. 16 dyrektywy nie powinien być równoległy względem systemu zezwoleń na inwestycję i niezależny od niego, ale powinien stanowić zintegrowaną część procesu zatwierdzania, obejmującego decyzję właściwego organu (a nie ocenę ad hoc sformułowaną przez samego inwestora na podstawie ogólnego przepisu prawa karnego) w przedmiocie tego, czy należy wnioskować o przyznanie odstępstwa ze względu na okoliczności stwierdzone po wydaniu zezwolenia na inwestycję lub obejmującego decyzję właściwego organu w przedmiocie rodzaju inwentaryzacji koniecznych na potrzeby ustalenia, czy należy wnioskować o przyznanie takiego odstępstwa?

                  4)

                  Pytanie czwarte brzmi:
                  Czy art. 12 lub art. 16 dyrektywy 92/43/EWG lub te przepisy odczytywane w związku z art. 6 ust. 1–9 lub art. 9 ust. 2 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska sporządzonej w Aarhus, Dania, w dniu 25 czerwca 1998 r. skutkują tym, że w odniesieniu do inwestycji, w przypadku której udzielenie zezwolenia na inwestycję wiązało się z przeprowadzeniem odpowiedniej oceny na podstawie art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43/EWG, i w kontekście możliwości wystąpienia o przyznanie odstępstwa na podstawie art. 16 dyrektywy 92/43/EWG po uzyskaniu zezwolenia na inwestycję konieczne jest przeprowadzenie procedury udziału społeczeństwa zgodnie z art. 6 konwencji z Aarhus?

         (1)  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. 1992, L 206, s. 7).


title: Sprawa T-135/22: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2022 r. – Deckers Outdoor/EUIPO – Chunxian (TULEUGG)

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/51

      Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2022 r. – Deckers Outdoor/EUIPO – Chunxian (TULEUGG)
      (Sprawa T-135/22)
      (2022/C 198/75)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Deckers Outdoor Corp. (Goleta, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci A. Improda i C. Brega)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Guo Chunxian (Mengzhou, Chiny)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy TULEUGG – zgłoszenie nr 18 156 704

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie R 412/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  w konsekwencji odrzucenie zgłoszenia do rejestracji nr 18 156 704 znaku towarowego TULEUGG;

                  —

                  obciążenie EUIPO i G. Chunxiana kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami wcześniejszych postępowań przed Wydziałem Sprzeciwów i Piątą Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-136/22: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2022 r. – Hamoudi/Frontex

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/52

      Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2022 r. – Hamoudi/Frontex
      (Sprawa T-136/22)
      (2022/C 198/76)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Alaa Hamoudi (Turcja) (przedstawiciel: adwokat F. Gatta)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o zasądzenie na jej rzecz od Frontexu kwoty 250 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę dotyczącą każdego z dwóch żądań. W szczególności strona skarżąca wnosi o naprawienie:

                  —

                  krzywdy przez nią poniesionej w wyniku naruszenia praw podstawowych przysługujących jej na mocy art. 1, 2, 3, 4, 18, art. 19 ust. 1 i 2 oraz art. 21 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) w trakcie i w następstwie zastosowanego wobec niej wydalenia zbiorowego z Grecji, które miało miejsce na Morzu Egejskim w dniach 28–29 kwietnia 2020 r.;

                  —

                  poczucia niesprawiedliwości i frustracji wywołanych u niej przez fakt, że autorem lub współautorem zastosowanego wobec niej wydalenia zbiorowego z Grecji, które miało miejsce na Morzu Egejskim w dniach 28–29 kwietnia 2020 r., była agencja Unii Europejskiej.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący zatwierdzenia przez Frontex uruchomienia szybkiej interwencji na Morzu Egejskim z naruszeniem art. 46 ust. 5 rozporządzenia 2019/1896 (1), co stanowi wyraz oczywistego błędu w ocenie, nadużycia władzy, działania bez należytej staranności, a tym samym naruszenie zasady dobrej administracji. W szczególności dyrektor wykonawczy Frontexu zatwierdził uruchomienie szybkiej interwencji na Morzu Egejskim niezgodnie z prawem, z naruszeniem art. 46 ust. 5 rozporządzenia ustanawiającego tę agencję, nie korzystając z przysługujących mu uprawnień dyskrecjonalnych już w odniesieniu do badania możliwości zastosowania tego przepisu do szczególnie zmiennej sytuacji, którą należało uregulować. Tytułem ewentualnym – dyrektor wykonawczy popełnił oczywisty błąd w ocenie, dopuścił się nadużycia władzy i uchybił obowiązkowi działania z należytą starannością uznając, że art. 46 ust. 5 rozporządzenia 2019/1896 nie znajduje zastosowania do sytuacji, którą należało uregulować. Zarówno pierwszy, jak i drugi aspekt krzywdy nie zmaterializowałby się, gdyby nie miało miejsca niezgodne z prawem zaniechanie lub działanie, które należy przypisać Frontexowi.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym Frontex dopuścił się niezgodnego z prawem zaniechania, które może być źródłem odpowiedzialności pozaumownej, nie podejmując działań zgodnie z art. 46 ust. 4 rozporządzenia 2019/1896, z naruszeniem pozytywnych obowiązków ciążących na nim na mocy art. 80 tego rozporządzenia oraz art. 1, 2, 3, 4, 18, art. 19 ust. 1 i 2 oraz art. 21 karty (2), zasady dobrej administracji, dopuszczając się nadużycia władzy i oczywistego błędu w ocenie.
                  Dyrektor wykonawczy Frontexu niezgodnie z prawem nie skorzystał z przysługujących mu uprawnień dyskrecjonalnych w odniesieniu do art. 46 ust. 4 rozporządzenia ustanawiającego tę agencję przed, w trakcie, a nawet po operacji odesłania („pushback”) mającej miejsce w dniach 28–29 kwietnia 2020 r. Tytułem ewentualnym – dyrektor wykonawczy popełnił oczywisty błąd w ocenie, dopuścił się nadużycia władzy i uchybił obowiązkowi działania z należytą starannością uznając, że art. 46 ust. 4 rozporządzenia 2019/1896 nie znajduje zastosowania do sytuacji, którą należało uregulować. Zarówno pierwszy, jak i drugi aspekt krzywdy nie zmaterializowałby się, gdyby nie miało miejsca zaskarżone niezgodne z prawem zaniechanie po stronie Frontexu.

                  3.

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym Frontex dopuścił się niezgodnego z prawem czynu w związku z operacją odesłania („pushback”) mającą miejsce w dniach 28–29 kwietnia 2020 r., które może być źródłem odpowiedzialności pozaumownej, naruszając prawa podstawowa przysługujące stronie skarżącej mocy art. 1, 2, 3, 4, 18, art. 19 ust. 1 i 2 oraz art. 21 karty.
                  Niezgodne z prawem zastosowane wobec strony skarżącej wydalenie zbiorowe, które miało miejsce w dniach 28–29 kwietnia 2020 r., należy przypisać Frontexowi, jego „prawdziwemu autorowi”, ponieważ zostało ono przeprowadzone zgodnie z prawnie wiążącym planem operacyjnym szybkiej interwencji na Morzu Egejskim sporządzonym przez dyrektora operacyjnego Frontexu. Tytułem ewentualnym – Frontex ponosi odpowiedzialność za pomoc i wspieranie przeprowadzenia niezgodnego z prawem wydalenia zbiorowego zastosowanego wobec strony skarżącej, które miało miejsce w dniach 28–29 kwietnia 2020 r. Zarówno pierwszy, jak i drugi aspekt krzywdy nie zmaterializowałby się, gdyby nie miało miejsca zaskarżone niezgodne z prawem działanie Frontexu.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1896 z dnia 13 listopada 2019 r. w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej oraz uchylenia rozporządzeń (UE) nr 1052/2013 i (UE) 2016/1624

         (2)  Dz. U. 2021, C 326, s. 391.


title: Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej złożony przez Trygderetten (krajowy sąd ds. ubezpieczeń społecznych) w dniu 26 stycznia 2022 r. w sprawie A przeciwko Arbeids- og velferdsdirektoratet (Sprawa E-2/22) 2022/C 210/13

text:
               25.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 210/32

      Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej złożony przez Trygderetten (krajowy sąd ds. ubezpieczeń społecznych) w dniu 26 stycznia 2022 r. w sprawie A przeciwko Arbeids- og velferdsdirektoratet
      (Sprawa E-2/22)
      (2022/C 210/13)
      W dniu 27 stycznia 2022 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek z dnia 26 stycznia 2022 r., w którym Trygderetten (krajowy sąd ds. ubezpieczeń społecznych) zwraca się o wydanie opinii doradczej w sprawie A przeciwko Arbeids- og velferdsdirektoratet, dotyczącej następujących kwestii:

                  1)

                  Czy świadczenie takie jak świadczenie przejściowe (norw. overgangsstønad) – zob. akapit pierwszy sekcji 15-5 krajowej ustawy o powszechnym ubezpieczeniu w związku ze zdaniem pierwszym akapitu drugiego – jest objęte zakresem przedmiotowym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 (1) zgodnie z:

                              a)

                              art. 3 ust. 1, w szczególności lit. j), lub

                              b)

                              art. 3 ust. 3 w związku z art. 70?

                  2)

                  Czy dla wydania opinii w sprawie pytania 1) jakiekolwiek znaczenie ma fakt, że aby utrzymać prawo do świadczenia w momencie ukończenia przez najmłodsze dziecko pierwszego roku życia należy spełniać wymóg działalności zawodowej – zob. sekcja 15-6 krajowej ustawy o powszechnym ubezpieczeniu?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1).


title: Sprawa C-561/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige Ondernemingsrechtbank Brussel – Belgia) – Q, R, S/United Airlines, Inc. [Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów – Lot łączony obejmujący dwa etapy – Duże opóźnienie w miejscu docelowym powstałe na drugim etapie tego lotu między dwoma lotniskami położonymi na terenie państwa trzeciego – Ważność owego rozporządzenia w świetle prawa międzynarodowego]

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/12

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige Ondernemingsrechtbank Brussel – Belgia) – Q, R, S/United Airlines, Inc.
      (Sprawa C-561/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów - Lot łączony obejmujący dwa etapy - Duże opóźnienie w miejscu docelowym powstałe na drugim etapie tego lotu między dwoma lotniskami położonymi na terenie państwa trzeciego - Ważność owego rozporządzenia w świetle prawa międzynarodowego)
      (2022/C 213/14)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Nederlandstalige Ondernemingsrechtbank Brussel

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Q, R, S

         Strona pozwana: United Airlines, Inc.

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 ust. 1 lit. a) w związku z art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, należy interpretować w ten sposób, że pasażer lotu łączonego, składającego się z dwóch etapów i będącego przedmiotem jednej rezerwacji u przewoźnika wspólnotowego, rozpoczynającego się na lotnisku znajdującym się na terytorium państwa członkowskiego i kończącego się na lotnisku znajdującym się w kraju trzecim, poprzez inne lotnisko w tym kraju trzecim, jest uprawniony do odszkodowania od przewoźnika lotniczego z kraju trzeciego, który wykonał cały ów lot, działając w imieniu tego przewoźnika wspólnotowego, jeżeli pasażer ten dotarł do miejsca docelowego z ponad trzygodzinnym opóźnieniem powstałym na drugim etapie tego lotu.

                  2)

                  Analiza drugiego pytania prejudycjalnego nie wykazała istnienia jakiejkolwiek okoliczności, która mogłaby podważyć ważność rozporządzenia nr 261/2004 w świetle zasady międzynarodowego prawa zwyczajowego, zgodnie z którą każde państwo posiada całkowitą i wyłączną suwerenność w przestrzeni powietrznej nad swoim terytorium.

         (1)  Dz.U. C 128 z 12.4.2021.


title: Sprawa C-568/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – J/H Limited [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Zakres stosowania – Artykuł 2 lit. a) – Pojęcie „orzeczenia” – Nakaz zapłaty wydany w innym państwie członkowskim po przeprowadzeniu, w ramach postępowania kontradyktoryjnego, uproszczonego badania orzeczenia wydanego w państwie trzecim – Artykuł 39 – Wykonalność orzeczenia w państwach członkowskich]

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/13

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – J/H Limited
      (Sprawa C-568/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Zakres stosowania - Artykuł 2 lit. a) - Pojęcie „orzeczenia” - Nakaz zapłaty wydany w innym państwie członkowskim po przeprowadzeniu, w ramach postępowania kontradyktoryjnego, uproszczonego badania orzeczenia wydanego w państwie trzecim - Artykuł 39 - Wykonalność orzeczenia w państwach członkowskich)
      (2022/C 213/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: J

         Strona przeciwna: H Limited

         Sentencja

      Artykuł 2 lit. a) i art. 39 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że nakaz zapłaty wydany przez sąd państwa członkowskiego na podstawie prawomocnych wyroków wydanych w państwie trzecim stanowi orzeczenie i jest wykonalny w innych państwach członkowskich, jeżeli został wydany w wyniku przeprowadzenia postępowania kontradyktoryjnego w państwie członkowskim pochodzenia orzeczenia, w którym stwierdzono również jego wykonalność, przy czym charakter orzeczenia nie pozbawia osoby, przeciwko której wystąpiono o wykonanie orzeczenia, możliwości domagania się, zgodnie z art. 46 rzeczonego rozporządzenia, odmowy jego wykonania ze względu na wystąpienie jednej z podstaw odmowy wymienionych w art. 45 tego rozporządzenia.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.


title: Sprawa C-645/20: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – V A, Z A/TP [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (UE) nr 650/2012 – Artykuł 10 – Jurysdykcja dodatkowa w sprawach spadkowych – Miejsce zwykłego pobytu zmarłego w chwili śmierci w państwie niezwiązanym rozporządzeniem (UE) nr 650/2012 – Zmarły mający obywatelstwo państwa członkowskiego i posiadający majątek w tym państwie członkowskim – Obowiązek sądu tego państwa członkowskiego, do którego wniesiono sprawę, dotyczący zbadania z urzędu, czy spełnione są przesłanki posiadania przez ów sąd jurysdykcji dodatkowej – Ustanowienie kuratora spadku]

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/14

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – V A, Z A/TP
      (Sprawa C-645/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 650/2012 - Artykuł 10 - Jurysdykcja dodatkowa w sprawach spadkowych - Miejsce zwykłego pobytu zmarłego w chwili śmierci w państwie niezwiązanym rozporządzeniem (UE) nr 650/2012 - Zmarły mający obywatelstwo państwa członkowskiego i posiadający majątek w tym państwie członkowskim - Obowiązek sądu tego państwa członkowskiego, do którego wniesiono sprawę, dotyczący zbadania z urzędu, czy spełnione są przesłanki posiadania przez ów sąd jurysdykcji dodatkowej - Ustanowienie kuratora spadku)
      (2022/C 213/16)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: V A, Z A

         Strona przeciwna: TP

         Sentencja

      Artykuł 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego należy interpretować w ten sposób, że sąd państwa członkowskiego musi brać pod rozwagę z urzędu, czy posiada jurysdykcję na podstawie przewidzianej w tym przepisie zasady ustalania jurysdykcji dodatkowej, jeżeli – po tym, jak wniesiono do niego sprawę w oparciu o ustanowioną w art. 4 tego rozporządzenia zasadę ustalania jurysdykcji ogólnej – sąd ów stwierdzi, że nie ma jurysdykcji na podstawie tego ostatniego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 53 z 15.2.2021.


title: Sprawa C-668/20: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Y GmbH/Hauptzollamt [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna taryfa celna – Nomenklatura scalona – Klasyfikacja towarów – Pozycje 1302, 3301 i 3302 – Wyekstrahowany olej żywiczny z wanilii – Podatki akcyzowe – Dyrektywa 92/83/EWG – Zwolnienia – Artykuł 27 ust. 1 lit. e) – Pojęcie „substancji smakowo aromatycznej” – Dyrektywa 92/12/EWG – Komitet ds. Podatków Akcyzowych Komisji Europejskiej – Kompetencje]

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/14

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Y GmbH/Hauptzollamt
      (Sprawa C-668/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Nomenklatura scalona - Klasyfikacja towarów - Pozycje 1302, 3301 i 3302 - Wyekstrahowany olej żywiczny z wanilii - Podatki akcyzowe - Dyrektywa 92/83/EWG - Zwolnienia - Artykuł 27 ust. 1 lit. e) - Pojęcie „substancji smakowo aromatycznej” - Dyrektywa 92/12/EWG - Komitet ds. Podatków Akcyzowych Komisji Europejskiej - Kompetencje)
      (2022/C 213/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Y GmbH

         Strona przeciwna: Hauptzollamt

         Sentencja

                  1)

                  Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/1754 z dnia 6 października 2015 r., należy interpretować w ten sposób, że towar składający się w około 85 % z etanolu, w 10 % z wody i w 4,8 % z resztkowej masy suchej, w którym średnia zawartość waniliny wynosi 0,5 % i który na potrzeby standaryzacji jest uzyskiwany poprzez rozcieńczanie wodą i etanolem produktu pośredniego, który sam jest ekstraktem ze strąków wanilii otrzymywanym za pomocą etanolu, jest objęty podpozycją 1302 19 05 tej nomenklatury.

                  2)

                  Artykuł art. 27 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych należy interpretować w ten sposób, że olej żywiczny z wanilii objęty podpozycją 1302 19 05 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87, zmienionym rozporządzeniem wykonawczym 2015/1754, należy uznać za „substancję smakowo aromatyczną” w rozumieniu tego przepisu, pod warunkiem że stanowi on składnik, który nadaje specyficzny smak lub zapach określonemu produktowi.

         (1)  Dz.U. C 72 z 1.3.2021.


title: Sprawy połączone C-102/21 i C-103/21: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht, Autonome Sektion für die Provinz Bozen – Włochy) – KW (C-102/21), SG (C-103/21)/Autonome Provinz Bozen [Odesłanie prejudycjalne – Pomoc przyznawana przez państwa – System pomocy na budowę małych elektrowni wodnych – Chaty alpejskie i górskie bez sieci elektroenergetycznej – Zatwierdzenie przez Komisję Europejską – Upływ]

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/15

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht, Autonome Sektion für die Provinz Bozen – Włochy) – KW (C-102/21), SG (C-103/21)/Autonome Provinz Bozen
      (Sprawy połączone C-102/21 i C-103/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pomoc przyznawana przez państwa - System pomocy na budowę małych elektrowni wodnych - Chaty alpejskie i górskie bez sieci elektroenergetycznej - Zatwierdzenie przez Komisję Europejską - Upływ)
      (2022/C 213/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht, Autonome Sektion für die Provinz Bozen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: KW (C-102/21), SG (C-103/21)

         Druga strona postępowania: Autonome Provinz Bozen

         Sentencja

                  1)

                  Zatwierdzenie systemu pomocy na rzecz budowy mikroelektrowni wodnych wynikające z decyzji Komisji C(2012) 5048 final z dnia 25 lipca 2012 r. dotyczącej pomocy państwa SA.32113 (2010/N) – Włochy: System pomocy dotyczący oszczędzania energii, systemów ogrzewania i elektryfikacji w Górnej Adydze/Południowym Tyrolu nie obowiązywało już, gdy Autonome Provinz Bozen (autonomiczna prowincja Bolzano) przyznała wsparcie KW i SG.

                  2)

                  Artykuł 108 ust. 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że do Komisji Europejskiej nie należy zażądanie, aby państwo członkowskie odzyskało pomoc niezgodną z prawem w rozumieniu art. 1 lit. f) rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 217 z 7.6.2021.


title: Sprawa C-150/21: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi – Polska) – Postępowanie dotyczące uznania i wykonania kary o charakterze pieniężnym nałożonej na D.B. [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Wzajemne uznawanie – Decyzja ramowa 2005/214/WSiSW – Wykonanie kar o charakterze pieniężnym – Artykuł 1 lit. a) ppkt (ii) – Orzeczenie o wymierzeniu kary o charakterze pieniężnym wydane przez organ administracyjny – Orzeczenie, od którego przysługuje odwołanie do prokuratora podlegającego instrukcjom ministra sprawiedliwości – Późniejsze odwołanie do sądu właściwego także w sprawach karnych]

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/16

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi – Polska) – Postępowanie dotyczące uznania i wykonania kary o charakterze pieniężnym nałożonej na D.B.
      (Sprawa C-150/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Wzajemne uznawanie - Decyzja ramowa 2005/214/WSiSW - Wykonanie kar o charakterze pieniężnym - Artykuł 1 lit. a) ppkt (ii) - Orzeczenie o wymierzeniu kary o charakterze pieniężnym wydane przez organ administracyjny - Orzeczenie, od którego przysługuje odwołanie do prokuratora podlegającego instrukcjom ministra sprawiedliwości - Późniejsze odwołanie do sądu właściwego także w sprawach karnych)
      (2022/C 213/19)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona, przeciwko której toczy się postępowanie: D.B.

         przy udziale: Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty

         Sentencja

      Artykuł 1 lit. a) ppkt (ii) decyzji ramowej Rady 2005/214/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania do kar o charakterze pieniężnym, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że prawomocne orzeczenie nakładające karę o charakterze pieniężnym na osobę fizyczną wydane przez organ wydającego państwa członkowskiego inny niż sąd w związku z popełnieniem przestępstwa lub wykroczenia w świetle prawa tego państwa członkowskiego stanowi „orzeczenie” w rozumieniu tego przepisu, w przypadku gdy uregulowanie tego państwa członkowskiego przewiduje, że odwołanie od tego orzeczenia rozpatruje najpierw prokurator podlegający zwierzchnictwu ministra sprawiedliwości, a następnie zainteresowany może wnieść sprawę do sądu właściwego także w sprawach karnych po wydaniu przez prokuratora decyzji oddalającej to odwołanie, o ile dostęp do tego sądu nie podlega warunkom, które czynią go niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym.

         (1)  Dz.U. C 329 z 16.8.2021.


title: Sprawa C-249/21: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Bottrop – Niemcy) – Fuhrmann-2-GmbH/B. [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 2011/83/UE – Artykuł 8 ust. 2 – Umowy zawierane na odległość przy użyciu środków elektronicznych – Ciążące na przedsiębiorcy obowiązki w zakresie informowania – Aktywacja przycisku lub podobnej funkcji w celu złożenia zamówienia z obowiązkiem zapłaty – Jednoznaczne sformułowanie równoważne z wyrażeniem „zamówienie z obowiązkiem zapłaty” – Uwzględnienie wyłącznie tekstu umieszczonego na przycisku lub podobnej funkcji w celu dokonania oceny równoważności takiego sformułowania]

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/16

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Bottrop – Niemcy) – Fuhrmann-2-GmbH/B.
      (Sprawa C-249/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2011/83/UE - Artykuł 8 ust. 2 - Umowy zawierane na odległość przy użyciu środków elektronicznych - Ciążące na przedsiębiorcy obowiązki w zakresie informowania - Aktywacja przycisku lub podobnej funkcji w celu złożenia zamówienia z obowiązkiem zapłaty - Jednoznaczne sformułowanie równoważne z wyrażeniem „zamówienie z obowiązkiem zapłaty” - Uwzględnienie wyłącznie tekstu umieszczonego na przycisku lub podobnej funkcji w celu dokonania oceny równoważności takiego sformułowania)
      (2022/C 213/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Bottrop

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Fuhrmann-2-GmbH

         Strona pozwana: B.

         Sentencja

      Artykuł 8 ust. 2 akapit drugi dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, należy interpretować w ten sposób, że w celu ustalenia – w kontekście procesu składania zamówienia dotyczącego zawarcia umowy na odległość przy użyciu środków elektronicznych – czy sformułowanie umieszczone na przycisku zamówienia lub podobnej funkcji, takie jak sformułowanie „Sfinalizuj rezerwację”, jest „równoważne” z wyrażeniem „zlecenie z obowiązkiem zapłaty” w rozumieniu tego przepisu, należy oprzeć się wyłącznie na treści sformułowania umieszczonego na tym przycisku lub podobnej funkcji.

         (1)  Dz.U. C 297 z 26.7.2021.


title: Sprawa C-484/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n° 20 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 6 sierpnia 2021 r. – F C C y M A B/Caixabank S.A., uprzednio Bankia S.A.

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 20 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 6 sierpnia 2021 r. – F C C y M A B/Caixabank S.A., uprzednio Bankia S.A.
      (Sprawa C-484/21)
      (2022/C 213/21)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia no 20 de Barcelona

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: F C C i M A B

         Strona pozwana: Caixabank S.A., uprzednio Bankia S.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy okoliczność, że bieg terminu przedawnienia roszczenia dotyczącego skutków finansowych nieuczciwego warunku, takiego jak warunek dotyczący kosztów, rozpoczyna się przed stwierdzeniem nieważności tego warunku z powodu jego nieuczciwego charakteru, jest zgodna z art. 38 [karty praw podstawowych Unii Europejskiej], zasadą skuteczności prawa Unii oraz z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 13/93 (1)?

                  2.

                  Czy ustalenie, że bieg terminu przedawnienia nieuczciwego warunku rozpoczyna się w dniu, w którym sąd uprawniony do tworzenia orzecznictwa, taki jak Tribunal Supremo (sąd najwyższy, Hiszpania), wskazuje, iż dany warunek jest nieuczciwy, niezależnie od tego, czy dany konsument zna treść tego orzeczenia, czy też nie, jest zgodne z art. 38 [karty praw podstawowych Unii Europejskiej], zasadą skuteczności prawa Unii oraz z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 13/93?

                  3.

                  Czy ustalenie w umowie długoterminowej, że bieg terminu przedawnienia roszczenia o zwrot kosztów poniesionych w celu ustanowienia hipoteki rozpoczyna się w chwili dokonania zapłaty – biorąc pod uwagę, że nieuczciwy warunek wyczerpał w tym momencie swoje skutki i nie istnieje ryzyko, że warunek ten zostanie ponownie zastosowany – jest zgodne z art. 38 [karty praw podstawowych Unii Europejskiej], zasadą skuteczności prawa Unii oraz z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 13/93?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa C-784/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 13 października 2021 r. w sprawie T-429/20, Sedus Stoll AG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 15 grudnia 2021 r. przez Wolfganga Kappesa

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/18

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 13 października 2021 r. w sprawie T-429/20, Sedus Stoll AG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 15 grudnia 2021 r. przez Wolfganga Kappesa
      (Sprawa C-784/21 P)
      (2022/C 213/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Wolfgang Kappes (przedstawiciele: B. Schneiders, J. Schneiders, T. Pfeifer, N. Gottschalk, Rechtsanwälte)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Sedus Stoll AG, Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2022 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył wnoszącego odwołanie jego własnymi kosztami.


title: Sprawa C-785/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 13 października 2021 r. w sprawie T-436/20, Sedus Stoll AG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 15 grudnia 2021 r. przez Wolfganga Kappesa

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/18

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 13 października 2021 r. w sprawie T-436/20, Sedus Stoll AG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 15 grudnia 2021 r. przez Wolfganga Kappesa
      (Sprawa C-785/21 P)
      (2022/C 213/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Wolfgang Kappes (przedstawiciele: B. Schneiders, J. Schneiders, T. Pfeifer, N. Gottschalk, Rechtsanwälte)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Sedus Stoll AG, Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2022 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył wnoszącego odwołanie jego własnymi kosztami.


title: Sprawa C-810/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 20 grudnia 2021 r. – Bankia SA/WE i XA

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 20 grudnia 2021 r. – Bankia SA/WE i XA
      (Sprawa C-810/21)
      (2022/C 213/24)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Audiencia Provincial de Barcelona

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Bankia SA

         Strona pozwana: WE i XA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przy wystąpieniu z powództwem o uznanie skutków restytucyjnych stwierdzenia nieważności warunku umownego obciążającego kredytobiorcę kosztami zawarcia umowy, obwarowanie wniesienia powództwa dziesięcioletnim terminem przedawnienia – którego bieg rozpoczyna się z chwilą, w której warunek wyczerpuje swoje skutki wraz z uregulowaniem ostatniej płatności i w której to chwili konsument dowiaduje się o okolicznościach faktycznych świadczących o nieuczciwym charakterze warunku – jest zgodne z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/2013 (1), czy też konieczne jest, aby konsument dysponował dodatkowymi informacjami na temat oceny prawnej tych okoliczności faktycznych?
                  Jeżeli konieczna jest wiedza odnośnie do oceny prawnej okoliczności faktycznych, to czy rozpoczęcie biegu terminu powinno być uzależnione od istnienia utrwalonego orzecznictwa dotyczącego nieważności warunku, czy też sąd krajowy może wziąć pod uwagę inne okoliczności?

                  2)

                  Ponieważ powództwo restytucyjne podlega długiemu, dziesięcioletniemu terminowi przedawnienia, w której chwili konsument powinien być w stanie powziąć wiadomość o nieuczciwym charakterze warunku umownego i o prawach przyznanych mu na mocy dyrektywy: przed rozpoczęciem biegu terminu przedawnienia, czy też przed jego upływem?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa C-811/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 20 grudnia 2021 r. – Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA/TB i UK

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 20 grudnia 2021 r. – Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA/TB i UK
      (Sprawa C-811/21)
      (2022/C 213/25)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Audiencia Provincial de Barcelona

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA

         Strona pozwana: TB i UK

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przy wystąpieniu z powództwem o uznanie skutków restytucyjnych stwierdzenia nieważności warunku umownego obciążającego kredytobiorcę kosztami zawarcia umowy, obwarowanie wniesienia powództwa dziesięcioletnim terminem przedawnienia – którego bieg rozpoczyna się z chwilą, w której warunek wyczerpuje swoje skutki wraz z uregulowaniem ostatniej płatności i w której to chwili konsument dowiaduje się o okolicznościach faktycznych świadczących o nieuczciwym charakterze warunku – jest zgodne z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/2013 (1), czy też konieczne jest, aby konsument dysponował dodatkowymi informacjami na temat oceny prawnej tych okoliczności faktycznych?
                  Jeżeli konieczna jest wiedza odnośnie do oceny prawnej okoliczności faktycznych, to czy rozpoczęcie biegu terminu powinno być uzależnione od istnienia utrwalonego orzecznictwa dotyczącego nieważności warunku, czy też sąd krajowy może wziąć pod uwagę inne okoliczności?

                  2)

                  Ponieważ powództwo restytucyjne podlega długiemu, dziesięcioletniemu terminowi przedawnienia, w której chwili konsument powinien być w stanie powziąć wiadomość o nieuczciwym charakterze warunku umownego i o prawach przyznanych mu na mocy dyrektywy: przed rozpoczęciem biegu terminu przedawnienia, czy też przed jego upływem?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa C-812/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 20 grudnia 2021 r. – Banco Santander, SA/OG.

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 20 grudnia 2021 r. – Banco Santander, SA/OG.
      (Sprawa C-812/21)
      (2022/C 213/26)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Audiencia Provincial de Barcelona

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Banco Santander, SA

         Strona pozwana: OG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przy wystąpieniu z powództwem o uznanie skutków restytucyjnych stwierdzenia nieważności warunku umownego obciążającego kredytobiorcę kosztami zawarcia umowy, obwarowanie wniesienia powództwa dziesięcioletnim terminem przedawnienia – którego bieg rozpoczyna się z chwilą, w której warunek wyczerpuje swoje skutki wraz z uregulowaniem ostatniej płatności i w której to chwili konsument dowiaduje się o okolicznościach faktycznych świadczących o nieuczciwym charakterze warunku – jest zgodne z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/2013 (1), czy też konieczne jest, aby konsument dysponował dodatkowymi informacjami na temat oceny prawnej tych okoliczności faktycznych?
                  Jeżeli konieczna jest wiedza odnośnie do oceny prawnej okoliczności faktycznych, to czy rozpoczęcie biegu terminu powinno być uzależnione od istnienia utrwalonego orzecznictwa dotyczącego nieważności warunku, czy też sąd krajowy może wziąć pod uwagę inne okoliczności?

                  2)

                  Ponieważ powództwo restytucyjne podlega długiemu, dziesięcioletniemu terminowi przedawnienia, w której chwili konsument powinien być w stanie powziąć wiadomość o nieuczciwym charakterze warunku umownego i o prawach przyznanych mu na mocy dyrektywy: przed rozpoczęciem biegu terminu przedawnienia, czy też przed jego upływem?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa T-445/21: Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Copal Tree Brands/EUIPO – Sumol + Compal Marcas (COPALLI) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego COPALLI – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy COMPAL – Względna podstawa odmowy rejestracji – Naruszenie renomy – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego]

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/39

      Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Copal Tree Brands/EUIPO – Sumol + Compal Marcas (COPALLI)
      (Sprawa T-445/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego COPALLI - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy COMPAL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Naruszenie renomy - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego)
      (2022/C 213/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Copal Tree Brands, Inc. (Oakland, Kalifornie, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat B. Niemann Fadani)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: T. Frydendahl i D. Gája, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Sumol + Compal Marcas SA (Carnaxide, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat A. de Sampaio)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 maja 2021 r. (affaire R 1581/2020-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sumol + Compal Marcas a Copal Tree Brands.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Copal Tree Brands, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 368 z 13.9.2021.


title: Sprawa T-368/21: Postanowienie Sądu z dnia 24 marca 2022 r. – Di Taranto/Prokuratura Europejska [Skarga o stwierdzenie nieważności – Prawo instytucjonalne – Wzmocniona współpraca w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej – Rozporządzenie (UE) 2017/1939 – Powoływanie delegowanych prokuratorów europejskich w Prokuraturze Europejskiej – Pochodna niezgodność z prawem – Kandydaci wskazani przez Republikę Włoską – Wskazanie zakwestionowane przed sądem krajowym – Niedopuszczalność]

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/39

      Postanowienie Sądu z dnia 24 marca 2022 r. – Di Taranto/Prokuratura Europejska
      (Sprawa T-368/21) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Prawo instytucjonalne - Wzmocniona współpraca w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej - Rozporządzenie (UE) 2017/1939 - Powoływanie delegowanych prokuratorów europejskich w Prokuraturze Europejskiej - Pochodna niezgodność z prawem - Kandydaci wskazani przez Republikę Włoską - Wskazanie zakwestionowane przed sądem krajowym - Niedopuszczalność)
      (2022/C 213/54)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Alessandro Di Taranto (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Pellegrino)

         Strona pozwana: Prokuratura Europejska (przedstawiciele: L. De Matteis i T. Gut, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji nr 34 kolegium Prokuratury Europejskiej z dnia 3 maja 2021 r. o powołaniu piętnastu prokuratorów europejskich delegowanych do Prokuratury Europejskiej w Republice Włoskiej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Alessandro Di Taranto zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 368 z 13.9.2021.


title: Sprawa T-764/21 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 23 lutego 2022 r. – Atesos medical i in./Komisja [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Wyroby medyczne – Dyrektywa 93/42/EWG – Rozporządzenie (UE) 2017/745 – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru]

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/40

      Postanowienie prezesa Sądu z dnia 23 lutego 2022 r. – Atesos medical i in./Komisja
      (Sprawa T-764/21 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wyroby medyczne - Dyrektywa 93/42/EWG - Rozporządzenie (UE) 2017/745 - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
      (2022/C 213/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Atesos medical AG (Aarau, Szwajcaria) i siedmiu innych skarżących, których nazwy zawiera załącznik do postanowienia (przedstawiciele: adwokaci M. Meulenbelt, B. Natens oraz I. Willemyns)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Sanfrutos Cano, C. Hödlmayr i C. Vollrath, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie zawieszenia wykonania niepublikowanej decyzji strony pozwanej, której data wydania jest nieznana, niesłusznie stwierdzającej wygaśnięcie wyznaczenia Schweizerische Vereinigung für Qualitäts – und Management Systeme jako jednostki dokonującej oceny zgodności wyrobów medycznych na mocy dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych (Dz.U. 1993, L 169, s. 1) i usunięcie tego podmiotu z bazy danych jednostek notyfikowanych ze skutkiem od dnia 28 września 2021 r.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-22/22 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 31 marca 2022 r. – AL/Rada [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Służba publiczna – Urzędnicy – Postępowanie dyscyplinarne – Wydalenie ze służby – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Pilny charakter – Fumus boni iuris – Wyważenie interesów]

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/40

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 31 marca 2022 r. – AL/Rada
      (Sprawa T-22/22 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Służba publiczna - Urzędnicy - Postępowanie dyscyplinarne - Wydalenie ze służby - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Pilny charakter - Fumus boni iuris - Wyważenie interesów)
      (2022/C 213/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: AL (przedstawiciel: adwokat R. Rata)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i M. Alver, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 278i 279 TFUE żądanie, po pierwsze, zawieszenia wykonania decyzji Rady z dnia 27 września 2021 r. nakładającej na skarżącego karę dyscyplinarną w postaci wydalenia ze służby ze skutkiem od dnia 1 października 2021 r., a po drugie, przywrócenia skarżącego do pracy jako urzędnika na wcześniej zajmowane przez niego stanowisko i wcześniej pełnione funkcje.

         Sentencja

                  1)

                  Zawiesza się wykonanie decyzji Rady dnia 27 września 2021 r. nakładającej na skarżącego karę dyscyplinarną w postaci wydalenia ze służby ze skutkiem od dnia 1 października 2021 r.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-125/22 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – RT France/Rada [Środki tymczasowe – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie – Zawieszenie działalności niektórych mediów w zakresie rozpowszechniania – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru – Wyważenie wchodzących w grę interesów]

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/41

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – RT France/Rada
      (Sprawa T-125/22 R)
      (Środki tymczasowe - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie - Zawieszenie działalności niektórych mediów w zakresie rozpowszechniania - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru - Wyważenie wchodzących w grę interesów)
      (2022/C 213/57)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: RT France (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciel: E. Piwnica, avocat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Lejeune, R. Meyer i S. Emmerechts, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie zawieszenia wykonania decyzji Rady (WPZiB) 2022/351 z dnia 1 marca 2022 r. w sprawie zmiany decyzji 2014/512/WPZiB dotyczącej środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2022, L 65, s. 5) oraz rozporządzenia Rady (UE) 2022/350 z dnia 1 marca 2022 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Rady (UE) nr 833/2014 dotyczącego środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2022, L 65, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Stwierdza się bezprzedmiotowość wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze interwenienta złożonych przez Komisję Europejską, Królestwo Belgii, Republikę Francuską i Rzeczpospolitą Polską.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie, za wyjątkiem kosztów poniesionych przez Komisję Europejską, Królestwo Belgii, Republikę Francuską i Rzeczpospolitą Polską. Podmioty te pokrywają koszty poniesione w związku ze złożeniem wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze interwenienta.


title: Sprawa T-164/22: Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2022 r. – Ryanair/Komisja

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/42

      Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2022 r. – Ryanair/Komisja
      (Sprawa T-164/22)
      (2022/C 213/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida, F.-C. Laprévote, V. Blanc, D. Pérez de Lamo i S. Rating,)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (UE) z dnia 22 grudnia 2021 r. w sprawie pomocy państwa SA.100121 (2021/N) – Portugalia – COVID-19: Odszkodowanie dla TAP II;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący błędnego zastosowania przez Komisję art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE i oczywistego błędu w ocenie przy kontroli proporcjonalności pomocy do szkody wyrządzonej pandemią COVID-19.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że decyzja narusza konkretne postanowienia TFUE i ogólne zasady prawa Unii, które leżały u podstaw liberalizacji unijnego transportu lotniczego od końca lat 1980. (to jest niedyskryminacji, swobody świadczenia usług i swobody przedsiębiorczości).

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego pomimo istnienia „poważnych trudności” i naruszyła prawa proceduralne strony skarżącej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez Komisję obowiązku uzasadnienia, ciążącego na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.


title: Sprawa T-181/22: Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2022 r. – Pharol, SGPS, SA/Komisja

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/42

      Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2022 r. – Pharol, SGPS, SA/Komisja
      (Sprawa T-181/22)
      (2022/C 213/59)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Pharol, SGPS, SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: N. Mimoso Ruiz i L. Bettencourt Nunes, advogados)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie interesu prawnego skarżącej we wniesieniu niniejszej skargi zmierzającej do stwierdzenia nieważności na podstawie art. 263 TFUE;

                  —

                  uznanie niniejszej skargi za złożoną zgodnie z prawem i dopuszczalną na podstawie art. 263 TFUE;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji C(2022) 324 final z dnia 25 stycznia 2022 r. zmieniającej decyzję C(2013) 306 z dnia 23 stycznia 2013 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (AT.39839 – Telefónica e Portugal Telecom) zgodnie z art. 264 TFUE;

                  —

                  pomocniczo i na podstawie art. 264 TFUE z poniżej wskazanych powodów, o obniżenie grzywny zastosowanej wobec skarżącej na podstawie art. 1 zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania i kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.
      Zarzut pierwszy dotyczący stanu faktycznego i prawnego ustalonego w wyroku Sądu. Skarżąca podnosi, że decyzja C(2022) 324 final z dnia 25 stycznia 2022 r. zmieniająca decyzję C(2013) 306 z dnia 23 stycznia 2013 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (AT.39839 – Telefónica e Portugal Telecom) oznacza nową wykładnię klauzuli o niekonkurowaniu, co stanowi naruszenie ustalonego stanu faktycznego i prawnego i powagi rzeczy osądzonej wyroku Sądu, z czym wiąże się konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.
      Zarzut drugi dotyczy naruszenia istotnych wymogów formalnych i praw do obrony Phorol, ponieważ nie wydano komunikatu o zastrzeżeniach. Skarżąca podnosi, że w zakresie, w jakim Komisja dokonała nowej wykładni klauzuli o niekonkurowaniu, co miało wpływ na wnioski dotyczące zakresu naruszenia, powinna ona była wydać nowy komunikat o zastrzeżeniach, czego brak stanowi naruszenia istotnych wymogów formalnych i prawa do obrony skarżącej, uzasadniając stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.
      Zarzut trzeci dotyczy błędu w ustaleniach wartości sprzedaży związanych z naruszeniem. Skarżąca podnosi w szczególności, że istotnym elementem w ocenie istnienia potencjalnej konkurencji dla celów precyzyjnego ustalenia sprzedaży bezpośrednio lub pośrednio związanych z naruszeniem powinna być rzeczywista możliwość wejścia na dany rynek, to znaczy brak istnienia ograniczeń w wejściu, a jeżeli tak jest, to istnienie rzeczywistych i konkretnych możliwości wejścia przedsiębiorstwa na każdy z rynków, przy czym nie wystarcza stwierdzenie braku bezpośrednich przeszkód, którego dokonała Komisja w zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa T-185/22: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2022 r. – Ryanair/Komisja

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/43

      Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2022 r. – Ryanair/Komisja
      (Sprawa T-185/22)
      (2022/C 213/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida, F.-C. Laprévote, V. Blanc, D. Pérez de Lamo i S. Rating,)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (UE) z dnia 22 grudnia 2021 r. w sprawie pomocy państwa SA.100121 (2021/N) – Portugalia – COVID-19: Odszkodowanie dla TAP III;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący błędnego zastosowania przez Komisję art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE i oczywistego błędu w ocenie przy kontroli proporcjonalności pomocy do szkody wyrządzonej pandemią COVID-19.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że decyzja narusza konkretne postanowienia TFUE i ogólne zasady prawa Unii, które leżały u podstaw liberalizacji unijnego transportu lotniczego od końca lat 1980. (to jest niedyskryminacji, swobody świadczenia usług i swobody przedsiębiorczości).

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego pomimo istnienia „poważnych trudności” i naruszyła prawa proceduralne strony skarżącej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez Komisję obowiązku uzasadnienia, ciążącego na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.