title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 października 2014 r.#Traum EOOD przeciwko Direktor na Direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna.#Odesłanie prejudycjalne – Podatki – VAT – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 138 ust. 1 – Zwolnienia związane z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi – Nabywca niezarejestrowany do celów VAT – Obowiązek wykazania przez sprzedawcę autentyczności podpisu nabywcy lub jego przedstawiciela – Zasady proporcjonalności, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań – Bezpośrednia skuteczność.#Sprawa C-492/13.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (piąta izba)
      z dnia 9 października 2014 r. (
            *1
         )
      „Odesłanie prejudycjalne — Podatki — VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 138 ust. 1 — Zwolnienia związane z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi — Nabywca niezarejestrowany do celów VAT — Obowiązek wykazania przez sprzedawcę autentyczności podpisu nabywcy lub jego przedstawiciela — Zasady proporcjonalności, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań — Bezpośrednia skuteczność”
      W sprawie C‑492/13
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Administratiwen syd Warna (Bułgaria) postanowieniem z dnia 2 września 2013 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 13 września 2013 r., w postępowaniu:

         Traum EOOD

      przeciwko

         Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite,

      TRYBUNAŁ (piąta izba),
      w składzie: T. von Danwitz (sprawozdawca), prezes izby, C. Vajda, A. Rosas, E. Juhász i D. Šváby, sędziowie,
      rzecznik generalny: N. Wahl,
      sekretarz: A. Calot Escobar,
      uwzględniając pisemny etap postępowania,
      rozważywszy uwagi przedstawione:

               —

               w imieniu Direktora na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite przez D. Żełjazkowa, działającego w charakterze pełnomocnika,

               —

               w imieniu Komisji Europejskiej przez S. Petrową oraz L. Lozano Palacios, działające w charakterze pełnomocników,

         podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący

         Wyrok

               1

               Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 138 ust. 1 i art. 139 ust. 1 akapit drugi dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1), zmienionej dyrektywą Rady 2010/88/UE z dnia 7 grudnia 2010 r. (Dz.U. L 326, s. 1) (zwanej dalej „dyrektywą 2006/112”).

               2

               Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Traum EOOD (zwanym dalej „Traum”) a Direktorem na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite (dyrektorem dyrekcji „Odwołania oraz praktyka podatkowa i zabezpieczenia społeczne”, Warna, przy centralnym zarządzie narodowej agencji przychodów skarbowych i z tytułu składek zabezpieczenia społecznego) w przedmiocie decyzji korygującej odmawiającej przyznania Traum korzystania ze zwolnienia z podatku od wartości dodanej (zwanego dalej „podatkiem VAT”) z tytułu transakcji, jaką Traum zaklasyfikował jako „wewnątrzwspólnotową dostawę towarów”.

         Ramy prawne

         Prawo Unii

               3

               Artykuł 131 dyrektywy 2006/112/WE stanowi:
               „Zwolnienia przewidziane w rozdziałach 2–9 stosuje się bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych i na warunkach ustalanych przez państwa członkowskie w celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tych zwolnień oraz zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania i nadużyć”.

               4

               Znajdujący się w rozdziale 4, zatytułowanym „Zwolnienia związane z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi”, w tytule IX tej dyrektywy, art. 138 ust. 1 stanowi:
               „Państwa członkowskie zwalniają dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza terytorium danego państwa, ale na terytorium Wspólnoty, przez sprzedawcę, przez nabywcę lub na ich rzecz, dokonane dla innego podatnika lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem, działających w takim charakterze w państwie członkowskim innym niż państwo rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów”.

               5

               Zgodnie z brzmieniem art. 139 ust. 1 dyrektywy:
               „Zwolnienie przewidziane w art. 138 ust. 1 nie ma zastosowania do dostaw towarów dokonywanych przez podatników korzystających ze zwolnienia dla małych przedsiębiorstw przewidzianego w art. 282–292.
               Zwolnienie to nie ma również zastosowania do dostaw towarów dokonywanych na rzecz podatników lub osób prawnych niebędących podatnikami, w przypadku których wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów nie podlegają opodatkowaniu VAT zgodnie z art. 3 ust. 1”.

         Prawo bułgarskie

               6

               Artykuł 7 ust. 1 Zakon za danyk wyrchu dobawenata stojnost (ustawy o podatku od wartości dodanej, DW nr 63 z dnia 4 sierpnia 2006 r.), w brzmieniu mającym zastosowanie do sprawy w postępowaniu przed sądem krajowym (zwanej dalej „ZDDS”), stanowi:
               „Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów oznacza dostawę towarów, które zostają przewiezione z terytorium krajowego na terytorium innego państwa członkowskiego przez sprzedawcę, osobę zarejestrowaną zgodnie z niniejszą ustawą dla celów VAT lub na jego rachunek lub na rachunek nabywcy, jeżeli nabywca jest podatnikiem lub osobą prawną niepodlegającą opodatkowaniu, zarejestrowaną do celów podatku VAT w innym państwie członkowskim”.

               7

               Artykuł 45 rozporządzenia wykonawczego do ZDDS stanowi:
               „Aby móc wykazać wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, dostawca musi posiadać następujące dokumenty:
               1.   dokument dostawy:

                        a)

                        faktura dostawy, na której – jeżeli nabywca jest zarejestrowany do celów podatku VAT w innym państwie członkowskim – został wskazany przyznany przez państwo członkowskie numer identyfikacji podatkowej nabywcy, pod którym towar został mu dostarczony;

                        b)

                        protokół zgodnie z art. 117 ust. 2 [ZDDS] – w przypadkach dostawy wewnątrzwspólnotowej zgodnie z art. 7 ust. 4 [ZDDS];

                  […]
               2.   dokumenty poświadczające wysyłkę lub przewóz towarów z terytorium kraju do innego państwa członkowskiego:

                        a)

                        dokument przewozowy lub pisemne potwierdzenie nabywcy lub osoby przez niego upoważnionej, które potwierdzają, że towary zostały nabyte na terytorium innego państwa członkowskiego, jeżeli przewóz został dokonany na rachunek dostawcy lub nabywcy, lecz przez osobę trzecią […].

                  […]”.

         Postępowanie główne i pytania prejudycjalne

               8

               We wrześniu i październiku 2009 r. Traum prowadził działalność w zakresie ogólnych usług budowlanych w zakresie budynków i obiektów budowlanych. W deklaracji VAT za okres od 1 września do 31 października 2009 r. Traum zgłosił dokonanie wewnątrzwspólnotowej dostawy uchwytów do noży i półfabrykatów, zwolnionych z podatku VAT, na rzecz spółki Evangelos gaitadzis z siedzibą w Grecji, wystawiając dokumenty przewidziane w art. 45 rozporządzenia wykonawczego do ZDDS, to znaczy dwie faktury zawierające grecki numer VAT spółki Evangelos gaitadzis, protokół dostawy, międzynarodowe listy przewozowe oraz podpisany protokół odbioru towarów.

               9

               Po dokonaniu w dniu 7 października 2009 r. kontroli w elektronicznej bazie danych systemu wymiany informacji w dziedzinie podatku VAT (VIES) („VAT Information Exchange System”, zwanej dalej „bazą danych VIES”) bułgarski organ administracji podatkowej w dniu 2 listopada 2009 r. wydał decyzję w sprawie nałożenia i zwrotu podatku względem Traum. W decyzji tej organ ten wskazał, że kontrola w bazie danych VIES wykazała, że spółka Evangelos gaitadzis była zarejestrowana dla celów podatku VAT i posiadała ważny numer VAT od dnia 15 listopada 2005 r.

               10

               Z kolei spółka Evangelos gaitadzis ani nie zgłosiła wewnątrzwspólnotowego nabycia, ani nie zapłaciła VAT w Grecji.

               11

               Podczas kolejnej kontroli podatkowej bułgarski organ podatkowy ponownie odwołał się do bazy danych VIES i stwierdził przy tej okazji, że spółka Evangelos gaitadzis nie była już zarejestrowana dla celów podatku VAT od dnia 15 stycznia 2006 r. W związku z tym w dniu 17 maja 2011 r. rzeczony organ podatkowy wydał decyzję korygującą wobec Traum, opodatkowując transakcje sprzedaży na rzecz spółki Evangelos gaitadzis podatkiem TVA z tego powodu, iż spółka ta nie była zarejestrowana dla celów podatku VAT w innym państwie członkowskim, tak że warunek zwolnienia dotyczący posiadania statusu podatnika przez nabywcę, przewidziany w art. 7 ust. 1 ZDDS nie został spełniony.

               12

               Po wniesieniu odwołania administracyjnego od owej decyzji korygującej do Direktora, Traum przedstawił przy tej okazji decyzję w sprawie nałożenia i zwrotu podatku wydaną przez bułgarski organ podatkowy, która wskazywała, że spółka Evangelos gaitadzis posiadała w chwili dokonania transakcji ważny numer identyfikacji dla celów VAT.

               13

               Decyzją z dnia 5 sierpnia 2011 r. Direktor utrzymał w mocy decyzję korygującą, opierając się na braku dowodu przewozu towarów z terytorium bułgarskiego oraz na brak pisemnego potwierdzenia otrzymania towarów przez nabywcę. Direktor twierdzi, że przedstawione potwierdzenie otrzymania spornych towarów i protokół dostawy nie zawierają ani informacji dotyczących dokładnego adresu odbioru tego towaru, ani tożsamości, funkcji i upoważnienia osoby przyjmującej w ramach spółki Evangelos gaitadzis, tak że dokumenty te nie stanowią dowodów.

               14

               Na poparcie swojej skargi na ową decyzje Direktora do Administratiwen syd Warna (sądu administracyjnego w Warnie) Traum podniósł, że przedstawił bułgarskiemu organowi podatkowemu wszystkie dokumenty wymagane zarówno przez ZDDS, jak również przez rozporządzenie wykonawcze do ZDDS, udowadniając istnienie dostawy wewnątrzwspólnotowej. Ponadto twierdzi on, że dokonał owych transakcji w dobrej wierze, po sprawdzeniu numeru identyfikacji dla celów VAT spółki Evangelos gaitadzis w bazie danych VIES przed zawarciem spornych transakcji.

               15

               Sąd odsyłający podnosi, że w dziedzinie stosowania art. 7 ust. 1 ZDDS, dotyczącego środków dowodowych na dokonanie transportu wewnątrzwspólnotowego towarów i ich otrzymania w innym państwie członkowskim orzecznictwo bułgarskie zawiera sprzeczne orzeczenia w dziedzinie mocy dowodowej międzynarodowych listów przewozowych. W tym zakresie zastanawia się on nad tym, czy warunki przedstawiania dowodów stosowane na podstawie prawa bułgarskiego są zgodne z prawem Unii.

               16

               W tych okolicznościach Administratiwen syd Warna postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

                        „1)

                        Czy należy uznać, że warunek zwolnienia z podatku przewidziany w art. 138 ust. 1 dyrektywy [VAT] jest spełniony i nie ma zastosowania wyjątek przewidziany w art. 139 ust. 1 zdanie drugie [tej dyrektywy] w sprawie takiej jak w postępowaniu głównym, w której stwierdzono, że okoliczność, iż nabywca towarów nie ma statusu »osoby zarejestrowanej dla celów VAT«, została wskazana [w bazie danych VIES] po dokonaniu dostawy [lub dokonano spóźnionego wpisu statusu »osoby nie będącej już zarejestrowaną dla celów podatku VAT«, co wynika z informacji uzyskanych przez bułgarski organ podatkowy], a skarżąca twierdzi, że wykazała należytą staranność, zwracając się do [tej bazy danych] z wnioskami o informacje [żądając z tej bazy informacji], które jednak nie zostały udokumentowane?

                        2)

                        Czy praktyka administracyjna i orzecznictwo krajowe nakładające na sprzedawcę (wysyłającego, według umowy transportu) obowiązek wykazania autentyczności podpisu nabywcy oraz tego, że podpis ten jest podpisem osoby reprezentującej spółkę będącą nabywcą lub jednego z jej pracowników pełniącego odpowiednią funkcję lub osoby upoważnionej, są sprzeczne z zasadami neutralności podatkowej, proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań?

                        3)

                        Czy w przypadku takim jak w postępowaniu głównym art. 138 ust. 1 dyrektywy [VAT] ma bezpośredni skutek i czy sąd krajowy może stosować go bezpośrednio?”.

         W przedmiocie pytań prejudycjalnych

         W przedmiocie dopuszczalności

               17

               Direktor podważa dopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, podnosząc, że sąd odsyłający przedstawił okoliczności faktyczne sprawy głównej w błędny sposób. Zdaniem Direktora sąd odsyłający niesłusznie uznał za udowodnioną okoliczność, iż towar został przewieziony do Grecji i przekazany spółce Evangelos gaitadzis.

               18

               W tym zakresie należy przypomnieć, po pierwsze, że sąd odsyłający ograniczył się do wskazania Trybunałowi dokumentów, jakie Traum przedstawił w celu wykazania istnienia wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, bez ustalenia, że towary rzeczywiście zostały przewiezione do Grecji lub przekazane nabywcy, oraz po drugie, że pytania przedstawione Trybunałowi dotyczą, przeciwnie, wymogów dowodowych, od jakich państwa członkowskie mogą uzależnić zwolnienie z podatku VAT z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej.

               19

               Ponadto z utrwalonego orzecznictwa wynika, że w ramach postępowania przewidzianego w art. 267 TFUE, opartego na całkowitym rozdziale zadań sądów krajowych i Trybunału, ten ostatni jest upoważniony wypowiadać się w zakresie wykładni lub ważności aktu prawa Unii wyłącznie na podstawie stanu faktycznego przedstawionego mu przez sąd krajowy (zob. wyroki: WWF i in., C‑435/97, EU:C:1999:418, pkt 31; a także Endress, C‑209/12, EU:C:2013:864, pkt 19 i przytoczone tam orzecznictwo). Jeżeli chodzi w szczególności o rzekome luki i błędy w ustaleniu stanu faktycznego zawarte w postanowieniu odsyłającym, to wystarczy przypomnieć, że to nie do Trybunału, lecz do sądu odsyłającego należy ustalenie okoliczności faktycznych, jakie leżą u podstaw sporu, i wyciagnięcie z nich konsekwencji w celu wydania orzeczenia, do wydania którego został wezwany (wyrok PreussenElektra, C‑379/98, EU:C:2001:160, pkt 40).

               20

               Z powyższego wynika, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest dopuszczalny.

         W przedmiocie pytań pierwszego i drugiego

               21

               Przez pytanie pierwsze i drugie, które należy rozpatrywać łącznie, sąd odsyłający zmierza do ustalenia, czy art. 138 ust. 1 i art. 139 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym organ podatkowy państwa członkowskiego odmawia korzystania z prawa do zwolnienia z podatku VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy na tej podstawie, że nabywca nie był zarejestrowany dla celów podatku VAT w innym państwie członkowskim, a dostawca nie wykazał ani autentyczności podpisu znajdującego się na dokumentach przedstawionych na poparcie deklaracji rzekomo zwolnionej dostawy ani upoważnienia do reprezentacji osoby, która podpisała te dokumenty w imieniu nabywcy.

               22

               W celu udzielenia odpowiedzi na te pytania należy przypomnieć, że dostawa wewnątrzwspólnotowa, która stanowi odpowiednik nabycia wspólnotowego, jest zwolniona z podatku VAT, jeżeli spełnia warunki ustalone w art. 138 ust. 1 dyrektywy VAT (wyrok Mecsek-Gabona C‑273/11, EU:C:2012:547, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo).

               23

               Na podstawie tego przepisu państwa członkowskie zwalniają dostawę towarów wysyłanych lub przewożonych z ich terytorium, lecz w obrębie Unii Europejskiej, przez sprzedawcę lub nabywcę lub przez osobę prawną niepodlegającą opodatkowaniu, która działa w takim charakterze w państwie członkowskim innym niż państwo rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów.

               24

               Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zwolnienie z podatku VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów może być stosowane jedynie wówczas, gdy prawo do dysponowania tym towarem jak właściciel zostało przeniesione na nabywcę, gdy dostawca wykaże, że rzeczony towar został wysłany lub przewieziony do innego państwa członkowskiego oraz że w wyniku owej wysyłki lub przewozu ten sam towar opuścił fizycznie terytorium państwa członkowskiego wysyłki (zob. w szczególności wyrok Teleos i in., C‑409/04, EU:C:2007:548, pkt 42).

               25

               Ponadto, jak to wynika z art. 139 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT, zwolnienie z tego podatku uzależnione zostało od warunku, iż dostawa nie została dokonana przez podatnika lub osobę prawną niepodlegającą opodatkowaniu, których wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów nie podlegają podatkowi VAT na podstawie art. 3 ust. 1 tej dyrektywy.

               26

               Tymczasem pytania przedstawione przez sąd odsyłający dotyczą warunków dowodowych, jakie mogą zostać nałożone na dostawcę w celu wykazania, że zostały spełnione warunki zwolnienia z podatku VAT w trakcie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

               27

               W tym zakresie z orzecznictwa Trybunału wynika, że w braku w dyrektywie 2006/112 konkretnego przepisu dotyczącego dowodów, jakich podatnicy zobowiązani są dostarczyć w celu skorzystania ze zwolnienia z podatku VAT, to do państw członkowskich należy określenie, zgodnie z art. 131 dyrektywy 2006/112, przesłanek warunkujących zwolnienie przez te państwa dostaw wewnątrzwspólnotowych w celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tychże zwolnień oraz w celu zapobiegania ewentualnym oszustwom, unikaniu opodatkowania oraz nadużyciom. Niemniej jednak przy wykonywaniu swoich kompetencji państwa członkowskie powinny przestrzegać ogólnych zasad prawa, które stanowią część unijnego porządku prawnego, do których należą między innymi zasada pewności prawa oraz zasada proporcjonalności (wyrok Mecsek-Gabona, EU:C:2012:547, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo).

               28

               Zasada pewności prawa, której konsekwencją jest zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań, wymaga, aby, po pierwsze, przepisy prawne były jasne i precyzyjne, oraz po drugie, aby ich stosowanie było przewidywalne dla wszystkich podmiotów prawa (wyrok Plantanol, C‑201/08, EU:C:2009:539, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo).

               29

               Należy przypomnieć, że zasada ta jest szczególnie rygorystyczna, jeżeli chodzi o uregulowanie, które może wiązać się ze zmianami finansowymi w celu umożliwienia zainteresowanym dokładnego poznania nakładanych przez to uregulowanie obowiązków. Z powyższego wynika, że konieczne jest, aby podatnicy znali swoje obowiązki podatkowe przed zawarciem transakcji (zob. wyrok Teleos i in., EU:C:2007:548, pkt 48 i przytoczone orzecznictwo).

               30

               W tym kontekście Trybunał wyjaśnił, że obowiązki, jakie ciążą na podatniku w dziedzinie dowodów, powinny być określone w zależności od warunków określonych wyraźnie w tym względzie przez prawo krajowe oraz przez zwyczajową praktykę przyjętą dla podobnych czynności (zob. wyrok Mecsek-Gabona, EU:C:2012:547, pkt 38).

               31

               W ten sposób, sprzeczna z zasadą pewności prawa byłaby sytuacja, w której państwo członkowskie, które określiło przesłanki stosowania zwolnienia z podatku VAT dostawy wewnątrzwspólnotowej, w szczególności ustalając wykaz dokumentów, jakie należy przedstawić właściwym organom, i które początkowo przyjęło dokumenty przedstawione przez dostawcę w charakterze dowodów na przysługiwanie mu prawa do zwolnienia, mogłoby później zobowiązać dostawcę do rozliczenia podatku VAT związanego z tą dostawą, w przypadku gdy okazuje się, że ze względu na oszustwo popełnione przez nabywcę, o którym zbywca nie wiedział i nie mógł się dowiedzieć, towary w rzeczywistości nie opuściły terytorium państwa członkowskiego dostawy (zob. wyrok Teleos i in., EU:C:2007:548, pkt 50).

               32

               W rzeczywistości bowiem w takiej sytuacji, zgodnie z orzecznictwem Trybunału, pomimo że brak jest najwidoczniej jakiegokolwiek namacalnego dowodu pozwalającego stwierdzić, że dane towary rzeczywiście zostały przewiezione poza terytorium państwa członkowskiego dostawy, okoliczność zobowiązywania podatnika do przedstawiania takiego dowodu nie gwarantuje prawidłowego i prostego stosowania zwolnień z podatku VAT. Przeciwnie, taki obowiązek stawia tego podatnika w sytuacji braku pewności co do możliwości zastosowania zwolnienia dostawy wewnątrzwspólnotowej lub co do konieczności wliczenia podatku VAT do ceny sprzedaży (zob. wyroki: Teleos i in., EU:C:2007:548, pkt 49, 51; a także Mecsek-Gabona, EU:C:2012:547, pkt 41).

               33

               W niniejszej sprawie z postanowienia odsyłającego wynika, że bułgarski organ podatkowy wydał decyzję w sprawie nałożenia i zwrotu podatku VAT, opierając się na dokumentach przedstawionych przez Traum zgodnie z art. 45 rozporządzenia wykonawczego do ZDDS, przy czym nie domagał się dowodu na autentyczność podpisu nabywcy znajdującego się na dokumentach lub przedstawienia upoważnienia osoby, która złożył podpis. Dopiero w wyniku kontroli podatkowej organ ten sformułował te wymogi, które zdaniem sądu odsyłającego stanowią „dodatkowe warunki”.

               34

               Tymczasem sprzeczne z zasadą pewności prawa byłoby odmówienie korzystania z prawa do zwolnienia z podatku VAT z tytułu spornych w postępowaniu głównym transakcji z tego powodu, iż dostawca nie przedstawił takich dodatkowych dowodów w trakcie późniejszej kontroli tych transakcji, podczas gdy dokumenty przedstawione przez Traum na poparcie jego deklaracji były zgodne z wykazem dokumentów, które powinny zostać przedstawione bułgarskiemu organowi podatkowemu, ustalonym w art. 45 rozporządzenia wykonawczego do ZDDS, i zostały początkowo zaakceptowane przez ten organ jako dowody wykazujące prawo do zwolnienia, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

               35

               Jeżeli chodzi o odmowę zwolnienia z podatku VAT z tytułu spornej w postępowaniu głównym dostawy z tego powodu, że nabywca nie był zarejestrowany dla celów podatku VAT w innym państwie członkowskim w chwili dostawy, to oczywiście prawdą jest, że nadanie numeru identyfikacji dla celów podatku VAT stanowi dowód posiadania statusu podatnika dla celów stosowania tego podatku i ułatwienia kontroli podatkowej transakcji wewnątrzwspólnotowych (zob. podobnie wyrok Mecsek-Gabona, EU:C:2012:547, pkt 60).

               36

               Niemniej jednak z uwagi na to, że obowiązek sprawdzania, czy dany podmiot jest podatnikiem, spoczywa na właściwym organie krajowym, zanim ten ostatni nada podatnikowi numer identyfikacyjny VAT, ewentualna nieprawidłowość takiego rejestru nie powinna prowadzić do pozbawienia podmiotu gospodarczego, który oparł się na danych ujętych w tymże rejestrze, prawa do zwolnienia, z którego podmiot ów miałby możność skorzystać. W ten sposób Trybunał orzekł, że sprzeczne z zasadą proporcjonalności byłoby uznanie dostawcy za zobowiązanego do zapłaty podatku VAT z tego tylko powodu, iż nastąpiło retroaktywne wykreślenie numeru identyfikacji dla celów podatku VAT nabywcy (zob. podobnie wyrok Mecsek-Gabona, EU:C:2012:547, pkt 63, 64).

               37

               W ramach postępowania głównego Traum przedstawił bułgarskiemu organowi podatkowemu dwie faktury zawierające grecki numer identyfikacji dla celów podatku VAT spółki Evangelos gaitadzis w celu wykazania istnienia swego prawa do zwolnienia z podatku VAT zgodnie z art. 45 ust. 1 lit. a) rozporządzenia wykonawczego do ZDDS. Informacje te zostały potwierdzone po sprawdzeniu przez ów organ w bazie danych VIES, w decyzji o nałożeniu i zwrocie podatku z dnia 2 listopada 2009 r. W związku z tym rzeczony organ administracyjny początkowo uznał i zaakceptował, że zgodnie z warunkiem przewidzianym w art. 7 ust. 1 ZDDS nabywca był podatnikiem podatku VAT w innym państwie członkowskim. Dopiero w wyniku późniejszej kontroli podatkowej ten sam organ stwierdził, że ostatni z wymienionych warunków nie został spełniony.

               38

               Jeżeli chodzi o okoliczność podniesioną w pisemnych uwagach przez Direktora, zgodnie z którą Traum mógł wykazać w inny sposób, że spółka Evangelos gaitadzis była podatnikiem działającym w takim charakterze w innym państwie członkowskim, w którym wspólnotowe nabycie podlegało podatkowi VAT, to z postanowienia odsyłającego wynika, że wymóg ten nie został przewidziany przez sporne uregulowanie krajowe, a ponadto nie został on sformułowany przed wydaniem decyzji o nałożeniu i zwrocie podatku przez bułgarski organ podatkowy, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

               39

               W pisemnych uwagach Direktor podnosi również, że Traum nie działał w dobrej wierze oraz że nie przedstawił wymaganego dowodu na dochowanie należytej staranności w celu zapewnienia się o autentyczności dokumentów przedstawionych na poparcie jego wniosku o zwolnienie z podatku VAT. Podnosi on także, że istnieje możliwość, iż spółka Evangelos gaitadzis popełniła oszustwo wobec greckiego organu podatkowego. W tym zakresie Direktor podnosi w szczególności, że z uwagi na odpowiedź udzieloną przez przewoźników w trakcie kontroli podatkowej, jakiej została poddana sporna w postępowaniu głównym dostawa, wątpliwe jest, by przedstawione dokumenty przewozowe odpowiadały rzeczywistej sytuacji.

               40

               Tymczasem postanowienie odsyłające nie zawiera wskazówek pozwalających na stwierdzenie, że sporna w postępowaniu głównym dostawa brała udział w oszustwie podatkowym lub że Traum nie działał w dobrej wierze w kontekście ewentualnego oszustwa popełnionego przez nabywcę.

               41

               W tym zakresie należy przypomnieć, że w postępowaniu wszczętym na podstawie art. 267 TFUE Trybunał nie jest właściwy w zakresie badania i oceny stanu faktycznego postępowania głównego. Do sądu odsyłającego należy zatem dokonanie ogólnej oceny całokształtu danych i okoliczności faktycznych tej sprawy w celu ustalenia, czy Traum działał w dobrej wierze i podjął wszelkie kroki, jakich w sposób racjonalny można od niego wymagać, w celu upewnienia się, że dokonywana transakcja nie prowadziła do oszustwa podatkowego (zob. podobnie wyrok Mecsek-Gabona, EU:C:2012:547, pkt 53).

               42

               W przypadku gdyby sąd odsyłający doszedł na podstawie obiektywnych okoliczności do wniosku, że Traum wiedział lub powinien był wiedzieć, że dokonywana przez niego transakcja brała udział w oszustwie podatkowym popełnionym przez nabywcę oraz że nie podjął on wszelkich rozsądnych kroków w celu uniknięcia tego oszustwa, można będzie mu odmówić skorzystania z prawa do zwolnienia z podatku VAT (zob. podobnie wyrok Mecsek-Gabona, EU:C:2012:547, pkt 54).

               43

               Z uwagi na powyższe okoliczności na pytania pierwsze i drugie należy odpowiedzieć, że art. 138 ust. 1 i 139 ust. 1 akapit drugi dyrektywy TVA powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym organ podatkowy państwa członkowskiego odmawiał korzystania z prawa do zwolnienia z podatku VAT z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej z tego powodu, że nabywca nie był zarejestrowany dla celów podatku VAT w innym państwie członkowskim oraz że dostawca nie wykazał ani autentyczności podpisu znajdującego się na dokumentach przedstawionych na poparcie deklaracji rzekomo zwolnionej dostawy, ani upoważnienia osoby, która podpisała dokumenty w imieniu nabywcy, podczas gdy dokumenty uzasadniające prawo do zwolnienia przedstawione przez dostawcę na poparcie jego deklaracji były zgodne z ustalonym przez prawo krajowe wykazem dokumentów, jakie powinny zostać przedstawione temu organowi, i początkowo zostały zaakceptowane przez ten organ jako dowód uzasadniający, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

         W przedmiocie pytania trzeciego

               44

               Przez pytanie trzecie sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia tego, czy art. 138 ust. 1 dyrektywy VAT powinien być interpretowany w ten sposób, że jest on bezpośrednio skuteczny, tak że podatnicy mogą powoływać się na niego przed sądami krajowymi wobec państw członkowskich w celu uzyskania zwolnienia z podatku VAT z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej.

               45

               Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału we wszystkich wypadkach, gdy przepisy dyrektywy są z punktu widzenia ich treści bezwarunkowe i wystarczająco precyzyjne, jednostki mogą powoływać się na nie przed sądami krajowymi przeciwko państwu, niezależnie od charakteru, w jakim owo państwo występuje (zob. wyroki: Portgás, C‑425/12, EU:C:2013:829, pkt 18, 23; a także Association de médiation sociale, C‑176/12, EU:C:2014:2, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo).

               46

               W niniejszej sprawie art. 138 ust. 1 dyrektywy VAT przewiduje obowiązek zwolnienia przez państwa członkowskie dostaw towarów spełniających wymienione w nim warunki.

               47

               O ile art. 131 tej dyrektywy pozostawia państwom członkowskim określone swobodne uznanie przy przyjmowaniu warunków zwolnienia z podatku VAT przewidzianych w art. 138 w celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tych zwolnień, to jednak okoliczność ta nie ma wpływu na precyzyjny i bezwarunkowy charakter obowiązku zwolnienia przewidzianego przez ostatni z wymienionych artykułów (zob. analogicznie wyrok Association de médiation sociale, EU:C:2014:2, pkt 33).

               48

               Z powyższego wynika, iż art. 138 ust. 1 dyrektywy VAT powinien być intepretowany w ten sposób, że jest on bezpośrednio skuteczny, tak że podatnicy mogą się na niego powoływać przed sądami krajowymi wobec państw członkowskich w celu uzyskania zwolnienia z podatku VAT z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej.

         W przedmiocie kosztów

               49

               Dla stron postępowania głównego niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

               Z powyższych względów Trybunał (piąta izba) orzeka, co następuje:

                              1)

                              Artykuł 138 ust. 1 i art. 139 ust. 1 akapit drugi dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/88/UE z dnia 7 grudnia 2010 r., powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym organ podatkowy państwa członkowskiego odmawiał korzystania z prawa do zwolnienia z podatku VAT z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej z tego powodu, że nabywca nie był zarejestrowany dla celów podatku VAT w innym państwie członkowskim oraz że dostawca nie wykazał, ani autentyczności podpisu znajdującego się na dokumentach przedstawionych na poparcie deklaracji rzekomo zwolnionej dostawy, ani upoważnienia osoby, która podpisała dokumenty w imieniu nabywcy, podczas gdy dokumenty uzasadniające prawo do zwolnienia przedstawione przez dostawcę na poparcie jego deklaracji były zgodne z ustalonym przez prawo krajowe wykazem dokumentów, jakie powinny zostać przedstawione temu organowi, i początkowo zostały zaakceptowane przez ten organ jako dowód uzasadniający, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

                              2)

                              Artykuł 138 ust. 1 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2010/88, powinien być intepretowany w ten sposób, że jest on bezpośrednio skuteczny, tak że podatnicy mogą się na niego powoływać przed sądami krajowymi wobec państw członkowskich w celu uzyskania zwolnienia z podatku od wartości dodanej z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej.

                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: bułgarski.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 marca 2006 r. # Mülhens GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Słowny znak towarowy ZIRH - Sprzeciw właściciela wspólnotowego znaku towarowego SIR. # Sprawa C-206/04 P.

text:
      Sprawa C‑206/04 P
      Mülhens GmbH & Co. KG
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
      Odwołanie – Wspólnotowy znak towarowy – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Słowny znak towarowy ZIRH – Sprzeciw właściciela wspólnotowego znaku towarowego SIR
      Opinia rzecznika generalnego D. Ruiza-Jaraba Colomera przedstawiona w dniu 10 listopada 2005 r.
      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 marca 2006 r.
      Streszczenie wyroku
      1.     Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))
      2.     Odwołanie – Zarzuty – Błąd w ustaleniach faktycznych – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych
            przedstawionych Sądowi – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia
      (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy)
      1.     Przy ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenie w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego
         znaku towarowego w odniesieniu do dwóch oznaczeń, które nie są podobne pod względem wizualnym i koncepcyjnym, lecz wykazują
         w niektórych krajach podobieństwo pod względem brzmieniowym, nie można wykluczyć, że samo podobieństwo brzmieniowe znaków
         towarowych może stworzyć prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu tego przepisu. Jednakże istnienie takiego prawdopodobieństwa
         winno zostać stwierdzone w ramach oceny całościowej, obejmującej koncepcyjne, wizualne i brzmieniowe podobieństwa rozpatrywanych
         oznaczeń. Ocena ewentualnego podobieństwa brzmieniowego stanowi jedynie jeden z czynników w ramach tej całościowej oceny,
         z takim skutkiem, iż prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd nie istnieje bezwzględnie w każdym przypadku ustalenia samego
         podobieństwa brzmieniowego dwóch oznaczeń.

      Ponadto wspomniana całościowa ocena zakłada, że występujące między dwoma oznaczeniami różnice koncepcyjne i wizualne mogą
         znosić istniejące między nimi podobieństwa brzmieniowe, o ile przynajmniej jedno z tych oznaczeń posiada dla właściwego kręgu
         odbiorców jasne i określone znaczenie, tak że odbiorcy ci mogą je odczytać w sposób natychmiastowy.

      (por. pkt 19–22, 35)
      2.     Z art. 225 ust. 1 akapit drugi WE i art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości wynika, że odwołanie ogranicza
         się do kwestii prawnych. A zatem jedynie Sąd jest właściwy do ustalenia i oceny istotnego stanu faktycznego, jak również do
         oceny środków dowodowych. Ocena tego stanu faktycznego i środków dowodowych nie stanowi zatem – z zastrzeżeniem przypadków
         ich przeinaczenia – kwestii prawnej,  która jako taka podlega  kontroli Trybunału w postępowaniu odwoławczym.

      (por. pkt 28, 41)
WYROK TRYBUNAŁU (pierwsza izba)
      z dnia 23 marca 2006 r.(*)

      Odwołanie – Wspólnotowy znak towarowy – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Słowny znak towarowy ZIRH – Sprzeciw właściciela wspólnotowego znaku towarowego SIR
      W sprawie C‑206/04 P
      mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości, wniesione w dniu 6 maja 2004 r.,
      Mülhens GmbH & Co. KG, z siedzibą w Kolonii (Niemcy), reprezentowana przez T. Schultego‑Beckhausena i C. Musiola, Rechtsanwälte,

      wnosząca odwołanie,
      w której pozostałymi uczestnikami postępowania są
      Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowany przez S. Laitinen i A. von Mühlendahla, działających w charakterze pełnomocników,

      strona pozwana w pierwszej instancji
      Zirh International Corp., z siedzibą w Nowym Jorku (Stany Zjednoczone), reprezentowana przez L. Koukera, Rechtsanwalt,

      interwenient w pierwszej instancji,
      TRYBUNAŁ (pierwsza izba),
      w składzie: P. Jann, prezes izby, N. Colneric, J. N. Cunha Rodrigues, M. Ilešič (sprawozdawca) i E. Levits, sędziowie,
      rzecznik generalny: D. Ruiz‑Jarabo Colomer,
      sekretarz: M. Ferreira, główny administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 6 października 2005 r.,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 10 listopada 2005 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1       Mülhens GmbH & Co. KG żąda w odwołaniu uchylenia wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 3 marca 2004 r.
         w sprawie T‑355/02 Mülhens przeciwko OHIM – Zirh International (ZIRH), Rec. str. II‑791 (zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”),
         na mocy którego Sąd oddalił jej skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach
         Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 1 października 2002 r. (sprawa R 247/2001‑3), odrzucającej sprzeciw
         wniesiony przez wnoszącą odwołanie wobec wniosku o rejestrację słownego oznaczenia „ZIRH” (zwanej dalej „sporną decyzją”).

       Ramy prawne
      2       Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994,
         L 11, str. 1) przewiduje:

      „W wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego, zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli:
      […]
      b)       z powodu identyczności lub podobieństwa do wcześniejszego znaku towarowego, identyczności lub podobieństwa towarów lub usług
         istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej [odbiorców] na terytorium, na którym wcześniejszy znak towarowy
         jest chroniony; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również prawdopodobieństwo skojarzenia z wcześniejszym znakiem
         towarowym”.

      3       Artykuł 8 ust. 2 tego rozporządzenia brzmi następująco:
      „Do celów ust. 1 „wcześniejsze znaki towarowe” oznaczają:
      a)      znaki towarowe następujących rodzajów, w odniesieniu do których data złożenia wniosku o rejestrację jest wcześniejsza od daty
         wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego, biorąc pod uwagę, w odpowiednim przypadku, prawo pierwszeństwa w odniesieniu
         do tych znaków towarowych:

      […]
      i)      wspólnotowe znaki towarowe […]
      […]”.
      4       Brzmienie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 jest w zasadzie identyczne z brzmieniem art. 4 ust. 1 lit. b) pierwszej
         dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących
         się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, str. 1).

       Okoliczności powstania sporu
      5       W dniu 21 września 1999 r. Zirh International Corp. (zwana dalej „Zirh Corp”) wniosła do OHIM o rejestrację w charakterze
         wspólnotowego znaku towarowego oznaczenia słownego „ZIRH” dla towarów i usług należących do klas 3, 5 i 42 w rozumieniu Porozumienia
         nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r.,
         zrewidowanego i zmienionego (zwanego dalej „porozumieniem nicejskim”).

      6       W dniu 24 maja 2000 r., na podstawie art. 42 rozporządzenia nr 40/94, wnosząca odwołanie wniosła sprzeciw wobec rejestracji
         znaku towarowego dla wszystkich towarów i usług objętych zgłoszeniem. Sprzeciw ten został oparty na istnieniu wcześniejszego
         znaku towarowego, tj. znaku towarowego o charakterze mieszanym, słowno‑graficznym, składającego się z elementu słownego „SIR”
         i towarzyszącej mu figury heraldycznej, który został zarejestrowany dla towarów należących do klasy 3 w rozumieniu porozumienia
         nicejskiego i odpowiadających następującemu opisowi: „produkty perfumeryjne, olejki eteryczne, kosmetyki, płyny do pielęgnacji
         włosów, pasty do zębów, mydła” (zwanego dalej „wcześniejszym znakiem towarowym”).

      7       Sprzeciw ten został odrzucony decyzją Wydziału Sprzeciwów OHIM z dnia 29 czerwca 2001 r., który uznał między innymi, że nawet
         jeśli dane towary i usługi są sprzedawane za pośrednictwem tych samych kanałów dystrybucji lub w tych samych punktach sprzedaży,
         to występujące między tymi dwoma znakami różnice w oczywisty sposób przeważają nad podobieństwem brzmieniowym, mogącym zaistnieć
         między tymi znakami w niektórych oficjalnych językach Unii Europejskiej, a zatem w odniesieniu do wspomnianych znaków towarowych
         nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      8       W dniu 10 lipca 2001 r. wnosząca odwołanie wniosła odwołanie od tej decyzji do Drugiej Izby Odwoławczej OHIM, która w drodze
         spornej decyzji oddaliła to odwołanie, utrzymując w mocy decyzję Wydziału Sprzeciwów i przejmując przedstawione w niej uzasadnienie.

       Przebieg postępowania przed Sądem i zaskarżony wyrok
      9       W dniu 4 grudnia 2002 r. wnosząca odwołanie złożyła w sekretariacie Sądu skargę na sporną decyzję, wnosząc o stwierdzenie
         jej nieważności na podstawie jedynego zarzutu, opartego na naruszeniu pojęcia wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1
         lit. b) rozporządzenia nr 40/94.

      10     Na wstępie Sąd przypomniał w pkt 33–43 zaskarżonego wyroku przepisy i orzecznictwo znajdujące zastosowanie do zagadnienia
         prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego.

      11     Następnie Sąd dokonał całościowej oceny wszystkich istotnych czynników, ze szczególnym uwzględnieniem odróżniających i dominujących
         elementów znaków, na podstawie której stwierdził, że istniejące między nimi podobieństwo brzmieniowe w dużym stopniu zostało
         zniesione. Sąd wyraził się w tym zakresie w sposób następujący:

      „44      Jeśli chodzi o wizualne porównanie spornych znaków, należy stwierdzić, po pierwsze, że nawet jeśli słowne elementy tych dwóch
         znaków towarowych zawierają takie same drugą i trzecią literę, a mianowicie litery »ir«, to wykazują one istotne różnice wizualne.
         W istocie pierwsze litery znaków, którymi są odpowiednio »s« i »z«, różnią się od siebie. Poza tym wspomniane elementy słowne
         składają się z różnej liczby liter, ponieważ w zgłoszonym znaku towarowym po literach »ir« następuje litera »h«. Ponadto oznaczeniu
         słownemu wcześniejszego znaku towarowego towarzyszy figura heraldyczna, podczas gdy zgłoszony znak towarowy składa się wyłącznie
         z oznaczenia słownego zapisanego zwykłymi literami. W konsekwencji w ramach wizualnej oceny całości omawianych oznaczeń istnienie
         elementów charakterystycznych dla każdego z tych oznaczeń sprawia, że wywierane przez każde z tych oznaczeń całościowe wrażenie
         jest odmienne.

      45      W zakresie podobieństwa fonetycznego OHIM nie zaprzecza, że zawarte w tych dwóch znakach elementy słowne wykazują podobieństwa
         w niektórych oficjalnych językach Unii Europejskiej. W istocie, jak to słusznie wskazuje OHIM w pkt 26 odpowiedzi na skargę,
         w licznych państwach członkowskich wcześniejszy znak towarowy będzie prawdopodobnie wymawiany po angielsku, ponieważ »sir«
         jest znanym słowem angielskim, które może być znane również odbiorcom niemówiącym po angielsku. Nawet jeśli zgłoszony wspólnotowy
         znak towarowy można wymawiać w różny sposób w różnych językach, to należy stwierdzić, jak to przyznaje OHIM, że omawiane znaki
         towarowe są podobne pod względem fonetycznym, przynajmniej w krajach anglojęzycznych i w Hiszpanii, z uwagi na to, że różnice
         między nimi nie są szczególnie zauważalne w wymowie angielskiej i hiszpańskiej. W krajach tych należy więc uznać te znaki
         za podobne pod względem fonetycznym.

      46      Skarżąca nie kwestionuje oceny dokonanej przez OHIM w zakresie koncepcyjnego porównania spornych znaków towarowych. W istocie,
         jak to słusznie podnosi OHIM, brak jest podobieństwa koncepcyjnego, ponieważ wydaje się prawdopodobne, że przeciętny konsument
         w państwach członkowskich pomyśli o angielskim słowie »sir« z uwagi na szeroką znajomość tego słowa w Europie. Ponieważ słowo
         »zirh« nie posiada jasnego znaczenia w żadnym z jedenastu oficjalnych języków Unii Europejskiej, odbiorcy będą postrzegać
         słowo »zirh« jako neologizm. Wobec tego należy stwierdzić, że pod względem koncepcyjnym te dwa znaki towarowe nie wykazują
         podobieństw.

      47      W konsekwencji należy stwierdzić, że znaki towarowe SIR i ZIRH nie są podobne ani pod względem wizualnym, ani pod względem
         koncepcyjnym. Pod względem fonetycznym omawiane znaki towarowe są podobne w niektórych krajach. W tym zakresie warto zaznaczyć,
         że zgodnie z orzecznictwem nie można wykluczyć, że samo podobieństwo fonetyczne znaków towarowych może stworzyć prawdopodobieństwo
         wprowadzenia w błąd [wyrok Trybunału z dnia 22 czerwca 1999 r. w sprawie C‑342/97 Lloyd Schuhfabrik Meyer, Rec. str. I‑3819,
         pkt 28, oraz wyrok Sądu z dnia 15 stycznia 2003 r. w sprawie T‑99/01 Mystery Drinks przeciwko OHIM – Karlsberg Brauerei (MYSTERY),
         Rec. str. II‑43, pkt 42).

      48      Jak to zostało już przypomniane powyżej w pkt 39 i 42, należy dokonać całościowej oceny wszystkich istotnych czynników występujących
         w danym przypadku w oparciu o całościowe wrażenie wywierane przez omawiane znaki, ze szczególnym uwzględnieniem ich elementów
         odróżniających i dominujących.

      49      Zgodnie bowiem z orzecznictwem Sądu podobieństwa fonetyczne mogą zostać zniesione przez występujące między omawianymi znakami
         różnice koncepcyjne. Takie zniesienie wymaga, by przynajmniej jeden z omawianych znaków towarowych posiadał dla właściwego
         kręgu odbiorców jasne i określone znaczenie, tak aby odbiorcy ci mogli odczytać je w sposób natychmiastowy [wyrok Sądu z dnia
         14 października 2003 r. w sprawie T‑292/01 Phillips‑Van Heusen przeciwko OHIM – Pash Textilvertrieb und Einzelhandel (BASS),
         Rec. str. II‑4335, pkt 54].

      50      W niniejszym przypadku odnosi się to do słownego elementu wcześniejszego znaku towarowego SIR, jak to zostało wskazane już
         w pkt 46. Analizy tej nie podważa fakt, że to oznaczenie słowne nie opisuje którejkolwiek z właściwości towarów, dla których
         dokonana została rejestracja tego znaku. W istocie okoliczność ta nie stoi na przeszkodzie, aby właściwy krąg odbiorców w sposób
         natychmiastowy odczytał znaczenie tego słownego elementu wcześniejszego znaku towarowego. Dla zniesienia w dużym stopniu istniejących
         pomiędzy tymi znakami podobieństw fonetycznych wystarczy, aby jeden z omawianych znaków nie posiadał takiego znaczenia lub
         posiadał wyłącznie odmienne znaczenie (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie BASS, pkt 54).

      51      W niniejszym przypadku zniesienie to potwierdza fakt, że znaki towarowe SIR i ZIRH wykazują również różnice wizualne. W tym
         kontekście należy wskazać, na co także zwrócił szczególną uwagę OHIM, że stopień podobieństwa fonetycznego tych dwóch znaków
         ma ograniczone znaczenie w przypadku towarów, które są sprzedawane w taki sposób, że przy zakupie właściwy krąg odbiorców
         zapoznaje się zwykle z oznaczającym je znakiem towarowym również w sposób wzrokowy (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie BASS,
         pkt 55).

      52      Wbrew temu, co utrzymuje skarżąca, ma to miejsce w przypadku towarów rozpatrywanych w niniejszej sprawie. W istocie argumenty
         skarżącej, zgodnie z którymi sprzedaży towarów opatrzonych wcześniejszym znakiem towarowym nie dokonuje się wyłącznie na podstawie
         ich wyglądu, a istotny kanał sprzedaży towarów skarżącej stanowią perfumerie, salony fryzjerskie i kosmetyczne, nie podważa
         tego wniosku.

      53      W tym zakresie należy odnotować, iż skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że jej towary są zwykle sprzedawane w taki sposób,
         że odbiorcy nie zapoznają się w sposób wzrokowy ze znakiem towarowym. Skarżąca ogranicza się bowiem jedynie do twierdzenia,
         że tradycyjnym kanałem sprzedaży są perfumerie, salony fryzjerskie i kosmetyczne, tak więc konsument nie ma bezpośredniego
         dostępu do towaru i może się z nimi zapoznać jedynie za pośrednictwem sprzedawcy.

      54      Zakładając nawet, że perfumerie, salony fryzjerskie i kosmetyczne mogą stanowić istotne kanały sprzedaży towarów skarżącej,
         bezsporne jest, że również w takich miejscach towary są zwykle umieszczane na półkach w sposób umożliwiający konsumentom wzrokowe
         zapoznanie się z nimi. W konsekwencji nawet jeśli nie można wykluczyć, że omawiane towary mogą być również sprzedawane na
         ustne zamówienie, tego sposobu nie można uznać za zwyczajowy sposób sprzedaży tych towarów”.

      12     W związku z tym Sąd uznał w pkt 55 zaskarżonego wyroku, że stopień podobieństwa rozpatrywanych znaków towarowych nie jest
         wystarczająco wysoki, aby stwierdzić, iż właściwy krąg odbiorców może sądzić, że przedmiotowe towary pochodzą z tego samego
         przedsiębiorstwa lub ewentualnie z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo, i w konsekwencji oddalił skargę.

       Odwołanie
      13     Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o uchylenie zaskarżonego wyroku i spornej decyzji oraz obciążenie OHIM kosztami postępowania.
         Na poparcie odwołania podnosi ona jedyny zarzut, składający się z dwóch części i oparty na naruszeniu art. 8 ust. 1 lit. b)
         rozporządzenia nr 40/94. W każdej z dwóch części podnosi ona dwa odrębne argumenty.

      14     OHIM i Zirh Corp. wnoszą o oddalenie odwołania i obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami postępowania.
       W przedmiocie pierwszej części jedynego zarzutu (prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)
       Argument pierwszy
       Argumentacja stron
      15     Wnosząca odwołanie utrzymuje, że częściowe podobieństwo i częściowa identyczność rozpatrywanych towarów i usług, z jednej
         strony, i podobieństwo brzmieniowe omawianych znaków towarowych, z drugiej strony, prowadzą do stwierdzenia prawdopodobieństwa
         wprowadzenia w błąd w odniesieniu do tych znaków. Zdaniem wnoszącej odwołanie, która powołuje się w tym względzie na pkt 28
         ww. wyroku w sprawie Lloyd Schuhfabrik Meyer, art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 zakłada, że oczywiste podobieństwo
         w zakresie jednego z kryteriów odnoszących się do zmysłów stwarza prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. W niniejszym przypadku
         to prawdopodobieństwo wynika z podobieństwa brzmieniowego.

      16     OHIM nie zaprzecza dokonanej przez wnoszącą odwołanie analizie podobieństwa znaków towarowych. Stwierdza on jednak, iż znaczenie
         ww. wyroku w sprawie Lloyd Schuhfabrik Meyer ogranicza się wyłącznie do dopuszczenia możliwości, że podobieństwo brzmieniowe
         może wystarczać, aby stwierdzić prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

       Ocena Trybunału
      17     Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z motywem siódmym rozporządzenia nr 40/94 ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia
         w błąd zależy od wielu czynników, a w szczególności od rozpoznawalności znaku towarowego na rynku, mogącego powstać skojarzenia
         ze znakiem używanym lub zarejestrowanym, stopnia podobieństwa między znakiem towarowym a oznaczeniem i między oznaczonymi
         towarami lub usługami.

      18     Istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia odbiorców w błąd winno być zatem oceniane całościowo, z uwzględnieniem wszystkich
         istotnych czynników występujących w danym przypadku (zob. podobnie w odniesieniu do dyrektywy 89/104 wyroki z dnia 11 listopada
         1997 r. w sprawie C‑251/95 SABEL, Rec. str. I‑6191, pkt 22, oraz z dnia 22 czerwca 2000 r. w sprawie C‑425/98 Marca Mode,
         Rec. str. I‑4861, pkt 40).

      19     Taka całościowa ocena w zakresie wizualnego, brzmieniowego lub koncepcyjnego podobieństwa rozpatrywanych znaków towarowych
         winna być oparta na całościowym wrażeniu wywieranym przez te znaki, przy szczególnym uwzględnieniu ich elementów odróżniających
         i dominujących (zob. w szczególności w odniesieniu do dyrektywy 89/104 ww. wyrok w sprawie SABEL, pkt 23 oraz ww. wyrok w sprawie
         Lloyd Schuhfabrik Meyer, pkt 25).

      20     W tym zakresie, po dokonaniu oceny całościowego wrażenia wywieranego przez te dwa oznaczenia, Sąd stwierdził w pkt 47 zaskarżonego
         wyroku, że oznaczenia te nie są podobne pod względem wizualnym i koncepcyjnym, jakkolwiek w niektórych krajach wykazują one
         podobieństwo pod względem brzmieniowym, nie wykluczając zarazem, że samo to podobieństwo może stworzyć prawdopodobieństwo
         wprowadzenia w błąd.

      21     Nie można wykluczyć, że samo podobieństwo brzmieniowe znaków towarowych może stwarzać prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd
         w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (zob. w odniesieniu do dyrektywy 89/104 ww. wyrok w sprawie Lloyd
         Schuhfabrik Meyer, pkt 28). Jednakże należy przypomnieć, że istnienie takiego prawdopodobieństwa winno zostać stwierdzone
         w ramach oceny całościowej, obejmującej koncepcyjne, wizualne i brzmieniowe podobieństwa rozpatrywanych oznaczeń. Ocena ewentualnego
         podobieństwa brzmieniowego stanowi jedynie jeden z czynników w ramach tej całościowej oceny.

      22     W konsekwencji z pkt 28 ww. wyroku w sprawie Lloyd Schuhfabrik Meyer nie można wywieść, że prawdopodobieństwo wprowadzenia
         w błąd istnieje bezwzględnie w każdym przypadku ustalenia samego podobieństwa brzmieniowego dwóch oznaczeń.

      23     A zatem w ramach całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd Sąd prawidłowo przeprowadził analizę całościowego
         wrażenia wywieranego przez te dwa oznaczenia w zakresie obejmującym ich ewentualne podobieństwa koncepcyjne, wizualne i brzmieniowe.

      24     Wynika z tego, że pierwszy argument pierwszej części jedynego zarzutu należy oddalić jako bezzasadny.
       Argument drugi
       Argumentacja stron
      25     Zdaniem wnoszącej odwołanie podobieństwo brzmieniowe wystarcza, aby ustalić istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd,
         jeżeli towary opatrzone danym znakiem towarowym nie są nabywane wyłącznie po wzrokowym zapoznaniu się z nimi. W licznych sklepach
         konsumenci nie mają możliwości samodzielnego zapoznania się z omawianymi towarami, tak więc są oni w nich zmuszeni do wyraźnego
         poproszenia o nie sprzedawcy. Ponadto towary te są bardzo często nabywane przez telefon. Zdaniem wnoszącej odwołanie konsument,
         który w takich przypadkach może zapoznać się ze znakiem towarowym „SIR” jedynie fonetycznie, nie zna wizualnych cech towarów
         opatrzonych tym znakiem.

      26     Zdaniem OHIM podobieństwo brzmieniowe nie jest w niniejszym przypadku rozstrzygające, ponieważ omawiane towary są zwykle nabywane
         po wzrokowym zapoznaniu się z nimi. W jego przekonaniu towary te są sprzedawane w taki sposób, że przy zakupie właściwy krąg
         odbiorców postrzega znak towarowy jako wizualnie odróżniający wspomniane towary. Wobec tego, nawet jeśli można by się odnieść
         do tych towarów ustnie, to OHIM stwierdza, że kanał dystrybucji wymagający ustnego poproszenia o nie nie stanowi typowej lub
         przeciętnej sytuacji zakupu tego towaru. W konsekwencji stwierdza on, że w niniejszym przypadku brak jest jakiegokolwiek prawdopodobieństwa
         wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.

       Ocena Trybunału
      27     Jeśli chodzi o drugi argument przedstawiony przez wnoszącą odwołanie, odnoszący się do sposobów sprzedaży omawianych towarów,
         należy stwierdzić, że odwołanie ma w rzeczywistości na celu skłonienie Trybunału do zastąpienia oceny stanu faktycznego dokonanej
         przez Sąd własną oceną.

      28     Zawarte w pkt 52–54 zaskarżonego wyroku rozstrzygnięcie Sądu, zgodnie z którym omawiane towary są sprzedawane zwykle w sposób
         umożliwiający właściwemu kręgowi odbiorców wzrokowe zapoznanie się z nimi, stanowi ocenę o charakterze faktycznym, która nie
         podlega kontroli Trybunału w postępowaniu odwoławczym. Z art. 225 ust. 1 akapit drugi WE i art. 58 akapit pierwszy statutu
         Trybunału Sprawiedliwości wynika bowiem, że odwołanie ogranicza się do kwestii prawnych. A zatem jedynie Sąd jest właściwy
         do ustalenia i oceny istotnego stanu faktycznego, jak również do oceny środków dowodowych. Ocena tego stanu faktycznego i środków
         dowodowych nie stanowi zatem – z zastrzeżeniem przypadków ich przeinaczenia – kwestii prawnej podlegającej jako taka kontroli
         Trybunału w postępowaniu odwoławczym (zob. wyrok z dnia 15 września 2005 r. w sprawie C‑37/03 P BioID przeciwko OHIM, Zb.Orz.
         str. I‑7975, pkt 43 oraz wskazane w nim orzecznictwo).

      29     Ponieważ wnosząca odwołanie nie podniosła, że miało miejsce jakiekolwiek przeinaczenie stanu faktycznego lub przedstawionych
         Sądowi środków dowodowych, drugi argument pierwszej części jedynego zarzutu należy odrzucić jako niedopuszczalny.

      30     W konsekwencji należy stwierdzić, że w zakresie pierwszej części jedynego zarzutu Sąd nie naruszył skutków art. 8 ust. 1 lit. b)
         rozporządzenia nr 40/94.

      31     Z powyższych rozważań wynika, że pierwszą część jedynego zarzutu należy w części oddalić jako bezzasadną i w części odrzucić
         jako niedopuszczalną.

       W przedmiocie drugiej części jedynego zarzutu (zniesienie podobieństwa brzmieniowego)
       Argument pierwszy
       Argumentacja stron
      32     Wnosząca odwołanie utrzymuje, że przedstawiony w pkt 48 i 49 zaskarżonego wyroku punkt wyjścia dla rozumowania Sądu jest błędny.
         Zdaniem wnoszącej odwołanie bowiem podobieństwo brzmieniowe nie może zostać zniesione przez różnice wizualne i koncepcyjne.

      33     OHIM twierdzi, że skoro w ww. wyroku w sprawie Phillips‑Van Heusen przeciwko OHIM – Pash Textilvertrieb und Einzelhandel (BASS),
         pkt 54, Trybunał dopuścił sposób rozumowania Sądu, zgodnie z którym występujące między dwoma znakami towarowymi różnice wizualne
         i koncepcyjne mogą znosić podobieństwa brzmieniowe, o ile przynajmniej jeden z tych znaków posiada dla właściwego kręgu odbiorców
         jasne i określone znaczenie, tak że odbiorcy ci mogą je odczytać w sposób natychmiastowy, to winien on znaleźć zastosowanie
         w niniejszej sprawie.

      –       Ocena Trybunału
      34     Jak to już zostało przypomniane w pkt 19 niniejszego wyroku, całościowa ocena w zakresie wizualnego, brzmieniowego lub koncepcyjnego
         podobieństwa rozpatrywanych znaków towarowych winna opierać się na całościowym wrażeniu wywieranym przez te znaki, ze szczególnym
         uwzględnieniem ich elementów odróżniających i dominujących.

      35     Wspomniana całościowa ocena zakłada, że występujące między dwoma oznaczeniami różnice koncepcyjne i wizualne mogą znosić istniejące
         między nimi podobieństwa brzmieniowe, o ile przynajmniej jedno z tych oznaczeń posiada dla właściwego kręgu odbiorców jasne
         i określone znaczenie, tak że odbiorcy ci mogą je odczytać w sposób natychmiastowy (zob. podobnie wyrok z dnia 12 stycznia
         2006 r. w sprawie C‑361/04 P Ruiz‑Picasso i in. przeciwko OHIM, Zb.Orz. str. I‑643, pkt 20).

      36     W konsekwencji, po słusznym wskazaniu w pkt 48 i 49 zaskarżonego wyroku, że całościowa ocena uwzględnia również ocenę odróżniających
         i dominujących elementów omawianych oznaczeń oraz że podobieństwa brzmieniowe mogą zostać zniesione przez występujące między
         tymi oznaczeniami różnice koncepcyjne, Sąd mógł, nie naruszając skutków art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, orzec,
         iż stopień podobieństwa omawianych oznaczeń nie jest wystarczający, aby stwierdzić, że właściwy krąg odbiorców może uznać,
         że dane towary pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub ewentualnie z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo.

      37     Wynika z tego, że pierwszy argument drugiej części jedynego zarzutu należy oddalić jako bezzasadny.
       Argument drugi
       Argumentacja stron
      38     Wnosząca odwołanie utrzymuje, że podstawowe znaczenie znaku towarowego „SIR” ukazuje się wyraźnie jedynie wtedy, gdy jest
         on wymawiany tak jak w języku angielskim. Wymawiany w innych oficjalnych językach Unii Europejskiej nie posiada on jakiegokolwiek
         znaczenia i stanowi oznaczenie czysto fantazyjne. Wobec tego zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd nie mógł stwierdzić, że w niniejszym
         przypadku jeden z omawianych znaków towarowych posiada jasne i określone znaczenie, tak aby uznać, że podobieństwo brzmieniowe
         zostało zniesione przez występujące między tymi znakami różnice koncepcyjne i wizualne. Sąd naruszył zatem prawo w zakresie
         wykładni art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.

      39     OHIM stwierdza, że graficzny znak towarowy „SIR” posiada jasne i określone znaczenie w rozumieniu ww. wyroku Sądu w sprawie
         Phillips‑Van Heusen przeciwko OHIM – Pash Textilvertrieb und Einzelhandel (BASS), pkt 54. Tak więc Sąd nie naruszył prawa
         w zakresie wykładni art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.

       Ocena Trybunału
      40     W zakresie drugiego argumentu przedstawionego przez wnoszącą odwołanie, odnoszącego się do oceny występujących między omawianymi
         oznaczeniami różnic koncepcyjnych i wizualnych, należy stwierdzić, że odwołanie ma w rzeczywistości na celu skłonienie Trybunału
         do zastąpienia oceny stanu faktycznego dokonanej przez Sąd własną oceną.

      41     W tym względzie wystarczy wskazać, że zawarte w pkt 50 i 51 zaskarżonego wyroku rozstrzygnięcie Sądu, zgodnie z którym występujące
         między omawianymi oznaczeniami różnice koncepcyjne i wizualne znoszą ich podobieństwo brzmieniowe, stanowi ocenę o charakterze
         faktycznym, która nie podlega kontroli Trybunału w postępowaniu odwoławczym. Z art. 225 ust. 1 akapit drugi WE i art. 58 akapit
         pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości wynika bowiem, że odwołanie ogranicza się do kwestii prawnych. A zatem jedynie
         Sąd jest właściwy do ustalenia i oceny istotnego stanu faktycznego, jak również do oceny środków dowodowych. Ocena tego stanu
         faktycznego i środków dowodowych nie stanowi zatem – z zastrzeżeniem przypadków ich przeinaczenia – kwestii prawnej, która
         jako taka podlega kontroli Trybunału w postępowaniu odwoławczym (zob. ww. wyrok w sprawie BioID przeciwko OHIM, pkt 43 oraz
         wskazane w nim orzecznictwo).

      42     Ponieważ wnosząca odwołanie nie podniosła, że miało miejsce jakiekolwiek przeinaczenie stanu faktycznego lub przedstawionych
         Sądowi środków dowodowych, drugi argument drugiej części jedynego zarzutu należy odrzucić jako niedopuszczalny.

      43     W konsekwencji należy stwierdzić, że w zakresie drugiej części jedynego zarzutu Sąd nie naruszył skutków art. 8 ust. 1 lit. b)
         rozporządzenia nr 40/94.

      44     Z powyższych rozważań wynika, że drugą część jedynego zarzutu należy w części oddalić jako bezzasadną i w części odrzucić
         jako niedopuszczalną.

      45     Ponieważ żadna z części jedynego zarzutu podniesionego przez wnoszącą odwołanie nie jest zasadna, zarzut ten należy oddalić.
       W przedmiocie kosztów
      46     Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu Trybunału, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 118 regulaminu,
         kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ wnosząca odwołanie przegrała
         sprawę, należy – zgodnie z żądaniem OHIM i Zirh Corp. – obciążyć ją kosztami postępowania.

      Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:
      1)      Odwołanie zostaje oddalone.
      2)      Mülhens GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.
      Podpisy
      * Język postępowania: angielski.