title: Sprawa T-272/00: Postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2013 r. — Barbini i in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Obniżenie wysokości składek na zabezpieczenie społeczne przyznane na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecja i Chioggia — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie wypłaconej pomocy — Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna i częściowo oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/15

         Postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2013 r. — Barbini i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-272/00) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Obniżenie wysokości składek na zabezpieczenie społeczne przyznane na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecja i Chioggia - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie wypłaconej pomocy - Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna i częściowo oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)
   2013/C 86/24
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Alfredo Barbini Srl (Murano, Włochy); Aureliano Toso Srl (Murano); AVMazzega Srl (Murano); Barovier & Toso vetrerie artistiche riunite Srl (Murano); Carlo Moretti Srl (Murano); Effetre SpA (Resana, Włochy); Ferro & Lazzarini Srl (Murano); Formia Srl (Murano); Gino Cenedese & Figlio (Murano); La Murrina (Murano); Mazzuccato International Srl (Murano); Nason & Moretti Srl, (Murano); Tfz Internazionale Srl (Murano); V. Nason & C. Srl (Murano); Venini SpA (Murano); Vetreria de Majo Srl (Murano); oraz Vetreria LAG Srl (Murano) (przedstawiciele: A. Vianello, M. Merola i A. Sodano, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: V. Di Bucci, pełnomocnik, wspierany przez A. Dal Ferra, adwokata)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Włoska (przedstawiciele: początkowo U. Leanza, następnie I. Braguglia, następnie R. Adam, a wreszcie I. Bruni, pełnomocnicy, wspierani przez G. Aiella i P. Gentiliego, avvocati dello Stato)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995 (Dz.U. 2000, L 150, s. 50).

      Sentencja

               1)

               Podniesiony przez Komisję zarzut niedopuszczalności zostaje pozostawiony do rozstrzygnięcia w wyroku.

               2)

               Skarga w części zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna, a w pozostałej części zostaje oddalona jako w sposób oczywisty pozbawiona podstawy prawnej.

               3)

               Alfredo Barbini Srl, Aureliano Toso Srl, AVMazzega Srl, Barovier & Toso vetrerie artistiche riunite Srl, Carlo Moretti Srl, Effetre SpA, Ferro & Lazzarini Srl, Formia Srl, Gino Cenedese & Figlio, La Murrina, Mazzuccato International Srl, Nason & Moretti Srl, Tfz Internazionale Srl, V. Nason & C. Srl, Venini SpA, Vetreria de Majo Srl i Vetreria LAG Srl pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

               4)

               Republika Włoska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 355 z 9.12.2000


title: Sprawa T-165/13 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 8 maja 2013 r. — Talanton przeciwko Komisji (Środek tymczasowy — Klauzula arbitrażowa — Umowy zawarte w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007-2013) — Koszty podlegające subwencjonowaniu — Zwrot wypłaconych kwot — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/82

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 8 maja 2013 r. — Talanton przeciwko Komisji
   (Sprawa T-165/13 R)
   (Środek tymczasowy - Klauzula arbitrażowa - Umowy zawarte w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007-2013) - Koszty podlegające subwencjonowaniu - Zwrot wypłaconych kwot - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   2013/C 225/182
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Talanton AE — Symvouleftiki-Ekpaideftiki Etaireia Dianomon, Parochis Ypiresion Marketigk kai Dioikisis Epicheiriseon (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: M. Angelopoulos i K. Damis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Cordewener i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie zawieszenia wykonania szeregu aktów dotyczących zwrotu kwot wypłaconych skarżącej w wykonaniu umów zawartych w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007-2013)

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Skład izb i przydział sędziów do izb

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/3

         Skład izb i przydział sędziów do izb
   (2008/C 272/03)
   Decyzją z dnia 30 listopada 2005 r. (1) Sąd postanowił, że będzie obradować w trzech izbach i w pełnym składzie. Decyzją z dnia 24 września 2008 r. Sąd wybrał na prezesów izb, na okres od dnia 30 października 2008 r. do dnia 30 września 2011 r., sędziów H. KANNINENA i S. GERVASONIEGO. Decyzją z dnia 30 września 2008 r. Sąd dokonał następującego przydziału sędziów do izb, na okres od dnia 1 października 2008 r. do dnia 30 września 2011 r.:
   pierwsza izba
   S. GERVASONI, prezes izby,
   H. KREPPEL i H. TAGARAS, sędziowie,
   druga izba
   H. KANNINEN, prezes izby,
   I. BORUTA i S. VAN RAEPENBUSCH, sędziowie,
   trzecia izba, obradująca w składzie trzech sędziów
   P. MAHONEY, Prezes Sądu;
   H. KREPPEL, I. BORUTA, H. TAGARAS i S. VAN RAEPENBUSCH, sędziowie.
   W trzeciej izbie Prezes zasiadać będzie na zmianę albo z sędziami I. BORUTĄ i H. TAGARASEM, albo z sędziami H. KREPPELEM i S. VAN RAEPENBUSCHEM, z uwzględnieniem powiązania spraw.

      (1)  Dz.U. 2005, C 322, s. 16.


title: Sprawa C-461/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 listopada 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Don Bosco Onroerend Goed BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Szósta dyrektywa VAT — Wykładnia art. 13 część B lit. g) oraz art. 4 ust. 3 lit. a) — Dostawa działki zajętej przez częściowo rozebrany budynek, na którego miejscu wzniesiona ma być nowa konstrukcja — Zwolnienie z podatku VAT)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/13

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 listopada 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Don Bosco Onroerend Goed BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-461/08) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Wykładnia art. 13 część B lit. g) oraz art. 4 ust. 3 lit. a) - Dostawa działki zajętej przez częściowo rozebrany budynek, na którego miejscu wzniesiona ma być nowa konstrukcja - Zwolnienie z podatku VAT)
   2010/C 24/21
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Don Bosco Onroerend Goed BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Wykładnia art. 4 ust. 3 lit. a) w związku z art. 13 B lit. g) dyrektywy 77/388/EWG: Szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Opodatkowanie dostawy budynku lub części budynku i gruntu, na którym on stoi, dokonanej przed pierwszym zasiedleniem — Dostawa częściowo rozebranego budynku z uwagi na zastąpienie go nowym budynkiem, który ma zostać wybudowany

      Sentencja

   Artykuł 13 część B lit. g) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku w związku z art. 4 ust. 3 lit. a) tej dyrektywy powinien być interpretowany w ten sposób, że przewidzianym w pierwszym z tych przepisów zwolnieniem z podatku VAT nie jest objęta dostawa działki, na której wciąż stoi stary budynek, który ma zostać rozebrany w celu wzniesienia na jego miejscu nowej konstrukcji i którego rozbiórka, do jakiej zobowiązał się sprzedający, rozpoczęła się przed tą dostawą. Takie transakcje dostawy i rozbiórki stanowią w świetle podatku VAT transakcję jednolitą mającą na celu jako całość dostawę nie tyle istniejącego budynku i gruntu, na którym stoi, co niezabudowanej działki, niezależnie od stanu zaawansowania robót rozbiórkowych starego budynku w momencie rzeczywistej dostawy działki.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/1

         2010/C 63/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 51 z 27.2.2010.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 37 z 13.2.2010.

      Dz.U. C 24 z 30.1.2010.

      Dz.U. C 11 z 16.1.2010.

      Dz.U. C 312 z 19.12.2009.

      Dz.U. C 297 z 5.12.2009.

      Dz.U. C 282 z 21.11.2009.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-458/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätten Szwecja w dniu 16 listopada 2006 r. — Skatteverket przeciwko Gourmet Classic Ltd

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/44

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätten Szwecja w dniu 16 listopada 2006 r. — Skatteverket przeciwko Gourmet Classic Ltd
   (Sprawa C-458/06)
   (2006/C 326/89)
   Język postępowania: szwedzki
   Sąd krajowy
   Regeringsrätten
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Skatteverket

      Strona pozwana: Gourmet Classic Ltd
   Pytanie prejudycjalne
   Czy alkohol zawarty w winie przeznaczonym do gotowania może zostać zakwalifikowany jako alkohol etylowy w rozumieniu pierwszego tiret art. 20 dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych? (1)

      (1)  Dz.U L 316 z 31.10.1992, str. 21.


title: Sprawa T-93/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 czerwca 2008 r. — Mülhens przeciwko OHIM — Spa Monopole (MINERAL SPA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MINERAL SPA — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SPA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Renoma — Czerpanie nienależnej korzyści z renomy wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/20

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 czerwca 2008 r. — Mülhens przeciwko OHIM — Spa Monopole (MINERAL SPA)
   (Sprawa T-93/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MINERAL SPA - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SPA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Renoma - Czerpanie nienależnej korzyści z renomy wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 197/34)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Mülhens GmbH & Co. KG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: T. Schulte-Beckhausen i S. Maaßen, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV (Spa, Belgia) (przedstawiciele: L. de Brouwer, É. Cornu, E. de Gryse i D. Moreau, adwokaci)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 stycznia 2006 r. (sprawa R 825/2004-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Spa Monopole, compagnie fermière SA/NV a Mülhens GmbH & Co. KG.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mülhens GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006.


title: Wykreślenie sprawy T-69/97

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/64

         Wykreślenie sprawy T-69/97 (1)

   (2005/C 217/134)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2005 r. Prezes piątej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-69/97, M. V. Diederen przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 142 z 10.5.1997


title: Sprawa C-195/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywy 75/442/EWG i 91/156/EWG — Pojęcie odpady — Pozostałości żywności pochodzące z przemysłu rolno-spożywczego przeznaczone na paszę — Resztki pochodzące z gastronomii przeznaczone dla schronisk dla zwierząt domowych)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-195/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywy 75/442/EWG i 91/156/EWG - Pojęcie „odpady’ - Pozostałości żywności pochodzące z przemysłu rolno-spożywczego przeznaczone na paszę - Resztki pochodzące z gastronomii przeznaczone dla schronisk dla zwierząt domowych)
   (2008/C 51/12)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Konstantinidis, pełnomocnik i adwokat G. Bambara)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I.M. Braguglia, pełnomocnik i adwokat G. Fiengo)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 194, str. 39) w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. (Dz.U. L 78, str. 32) — Ustawa krajowa wyłączająca niektóre odpady z zakresu zastosowania dyrektywy
   Sentencja

               1)

               Republika Włoska,

                           —

                           ustanawiając obowiązujące na terytorium całego kraju wytyczne, ujęte w szczególności w okólniku ministra środowiska w sprawie wyjaśnień interpretacyjnych dotyczących pojęcia odpadów z dnia 28 czerwca 1999 r. oraz w komunikacie ministra zdrowia formułującym wytyczne dotyczące wymogów higieniczno-sanitarnych dotyczących wykorzystania w produkcji pasz, materiałów i produktów ubocznych pochodzących z produkcji lub handlu w przemyśle rolno-spożywczym z dnia 22 lipca 2002 r., które wyłączają z zakresu stosowania przepisów o odpadach pozostałości żywności pochodzące z przemysłu rolno-spożywczego przeznaczone do produkcji pasz oraz

                           —

                           wyłączając na mocy art. 23 ustawy nr 179/2002 stanowiącej przepisy w dziedzinie środowiska z dnia 31 lipca 2002 r. z zakresu stosowania przepisów o odpadach resztki pochodzące z gastronomii, będące wynikiem przygotowania wszelkiego typu posiłków o stałej konsystencji, gotowanych lub surowych, nieprzekazane sieciom zaopatrzeniowym i przeznaczone dla schronisk dla zwierząt domowych,

                     Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.7.2005.


title: Sprawa F-60/15: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2015 r. – ZZ/OHIM

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/48

         Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2015 r. – ZZ/OHIM
   (Sprawa F-60/15)
   (2015/C 213/78)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat N. Lhoëst)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji prezesa OHIM-u z dnia 4 czerwca 2014 r. o rozwiązaniu ze skarżącym umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego oraz żądanie przywrócenia do pracy w OHIM, jeśli to możliwe, a jeśli nie, to godziwej rekompensaty finansowej za niezgodne z prawem rozwiązanie z nim umowy, a także żądanie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji prezesa OHIM-u z dnia 4 czerwca 2014 r. o rozwiązaniu ze skarżącym umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego;

               —

               W konsekwencji, nakazanie przywrócenia skarżącego do pracy i zasądzenie od pozwanej odszkodowania w postaci wypłaty skarżącemu wynagrodzenia za okres od chwili, gdy rozwiązanie z nim umowy stało się skuteczne, a dniem przywrócenia go do pracy z racji stwierdzenia nieważności decyzji; oraz (ii) odtworzenia ścieżki rozwoju jego kariery zawodowej, niesłusznie wstrzymanego decyzją o rozwiązaniu z nim umowy;

               —

               Pomocniczo, w razie gdyby przywrócenie skarżącego do pracy rodziło poważne trudności w praktyce lub wydawało się nadmierne w świetle sytuacji osób trzecich, zasądzenie od pozwanej godziwej rekompensaty finansowej za niezgodne z prawem rozwiązanie z nim umowy, z uwzględnieniem nie tylko utraty wynagrodzenia w przeszłości, lecz również utraty przez niego szansy, poważnej, pozostania w służbie w OHIM-ie do chwili przejścia na emeryturę, na umowie na czas nieokreślony, oraz awansowania na ścieżce kariery zawodowej;

               —

               W każdym razie, zasądzenie od pozwanej zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, szacowanego ex aequo et bono na 15  000 EUR;

               —

               obciążenie OHIM-u kosztami postępowania.


title: Sprawa C-91/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de primera instancia n°60 de Madrid (Hiszpania) w dniu 15 lutego 2016 r. – Caixabank S.A./Héctor Benlliure Santiago

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de primera instancia no60 de Madrid (Hiszpania) w dniu 15 lutego 2016 r. – Caixabank S.A./Héctor Benlliure Santiago
   (Sprawa C-91/16)
   (2016/C 175/07)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia no 60 de Madrid

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Caixabank S.A.

      Strona pozwana: Héctor Benlliure Santiago

      Pytanie prejudycjalne

   Czy domaganie się stanowiących wynagrodzenie banku odsetek w uzgodnionej umownie wysokości w sytuacji, w której należałoby się domagać odsetek za zwłokę, stanowi działanie zgodne z dyrektywą 93/13 (1), czy też, przeciwnie, oznacza ono zabronioną w orzecznictwie TSUE zmianę warunków umownych?

      (1)  Dyrektywa 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, Dz.U. 1993, L 95, s. 29.


               30.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/10

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
   (Sprawa E-6/15)
   (2015/C 143/11)
   Skarga przeciwko Królestwu Norwegii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 16 lutego 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, Xaviera Lewisa i Clémence Perrin, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, Rue Belliard 35, 1040 Bruksela, Belgia.
   Skarżący występuje do Trybunału EFTA o:

               1.

               Orzeczenie, że poprzez utrzymywanie w mocy akapitu drugiego sekcji 20-1 oraz sekcję 22-3 ustawy o planowaniu i budownictwie w związku z sekcjami od 9-1 do 9-4 oraz 11-1 kodeksu budowlanego, które nakładają na przedsiębiorstwa wykonujące prace budowlane obowiązek uzyskania zezwolenia władz lokalnych przed rozpoczęciem prac, Norwegia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 16 aktu przywołanego w pkt 1 załącznika X do Porozumienia EOG (dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym) lub art. 36 Porozumienia EOG;

               2.

               Obciążenie Królestwa Norwegii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Przedmiotowa sprawa dotyczy nakładania na przedsiębiorstwa, które chcą wykonywać usługi budowlane w Norwegii, obowiązku uzyskania zezwolenia władz lokalnych przed rozpoczęciem prac, zgodnie z prawem norweskim (akapit drugi sekcji 20-1 oraz sekcja 22-3 ustawy o planowaniu i budownictwie w związku z sekcjami od 9-1 do 9-4 oraz 11-1 kodeksu budowlanego). Zezwolenie takie należy uzyskać przed rozpoczęciem każdego projektu budowlanego.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że przedmiotowe wymaganie stanowi ograniczenie, którego nie można uzasadnić na podstawie art. 16 ust. 1 i 3 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym („dyrektywa usługowa”), lub że taki środek stanowi ograniczenie swobody świadczenia usług przewidzianej w art. 36 Porozumienia EOG, którego nie można uzasadnić na podstawie art. 33 Porozumienia EOG.

               —

               Norwegia twierdzi, że taki system zezwoleń zasadniczo nie jest sprzeczny z dyrektywą usługową, ponieważ można go uzasadnić na podstawie art. 16 ust. 1 i 3 tej dyrektywy.


title: Sprawa T-496/12: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2012 r. — European Drinks przeciwko OHIM — Alexandrion Grup Romania (DRACULA BITE)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/57

         Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2012 r. — European Drinks przeciwko OHIM — Alexandrion Grup Romania (DRACULA BITE)
   (Sprawa T-496/12)
   2013/C 26/116
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Drinks SA (Ștei, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat V. von Bomhard)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: SC Alexandrion Grup Romania Srl (Pleasa, Rumunia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 września 2012 r. w sprawie R 682/2011-4; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: SC Alexandrion Grup Romania Srl

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „DRACULA BITE” dla towarów i usług z klas 33, 35 i 39 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 7588288

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: European Drinks SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Rumunii pod nr 34847 graficzny znak towarowy „Dracula” dla towarów i usług z klas 33 i 35

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 42 ust. 2 i art. 42 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 207/2003.


title: Sprawa C-138/04: Skarga wniesiona dnia 15 marca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Danii

text:
               26.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/1

         Skarga wniesiona dnia 15 marca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Danii
   (Sprawa C-138/04)
   (2004/C 168/01)
   Dnia 15 marca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Królestwu Danii sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez R. Lyala i T. Ficha, działających w charakterze pełnomocników.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że Królestwo Danii, nie zezwalając osobom przenoszącym na stałe ich miejsce zamieszkania do Danii na korzystanie ze zwolnienia przewidzianego w art. 1 ust. 1 dyrektywy 83/183/EWG w odniesieniu do „podatku od rejestracji”, odpowiadającemu w rzeczywistości podatkowi konsumpcyjnemu, uchybiło zobowiązaniom na nim ciążącym na mocy art. 249 WE oraz dyrektywy 83/183/EWG (1).

               2.

               o obciążenie Królestwa Danii kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Podatek od rejestracji nakładany jest w trakcie pierwszej rejestracji danego samochodu w Danii, tym samym są nim objęte również osoby, które w ramach przenoszenia ich głównego miejsca zamieszkania z innego państwa do Danii, przywożą na stałe swe samochody w celu ich używania w Danii.

               —

               Komisja jest zdania, że podatek od rejestracji stanowi zarazem „podatek konsumpcyjny” nakładany zwykle na majątek prywatny, przywożony na stałe z innego Państwa Członkowskiego przez osoby fizyczne, od którego każde Państwo Członkowskie, zgodnie z art. 1 ust. 1 dyrektywy, zobowiązane jest przyznać zwolnienie.

         Podatek od rejestracji stanowi bez wątpienia „podatek konsumpcyjny”, jako że jest nakładany na towar konsumpcyjny, oblicza się go według wartości ekonomicznej tego towaru i jest pobierany tylko raz.
   Nie budzi wątpliwości również fakt, że jest on „nakładany zwykle na majątek prywatny, przywożony na stałe […] przez osoby fizyczne”. Okoliczność, że podatek zostaje nakładany wyłącznie w trakcie rejestracji samochodu nie zmienia faktu, że rejestracja stanowi niezbędny warunek korzystania z samochodu na duńskich drogach. Przywóz pojazdu przez osobę przenoszącą swe miejsce zamieszkania może mieć za cel jedynie korzystanie z niego w sposób zgodny z jego przeznaczeniem.

               —

               Komisja jest ponadto zdania, że podatek od rejestracji nie może zostać uznany za jedną ze „szczególnych i/ lub okresowych opłat i podatków związanych z korzystaniem z takiego majątku na terenie danego kraju”, które dyrektywa, w art. 1 ust. 2, wyłącza z zakresu zwolnienia.

         Wyjątek ten ma zastosowanie wyłącznie do podatków związanych z samym korzystaniem z danego majątku oraz do podatków, które mogą być nakładane w celu zapewnienia dokonywania płatności za świadczenia ściśle związane z korzystaniem z tego majątku.
   Art. 1 ust. 2 podaje trzy przykłady podatków niewchodzących w zakres zwolnienia, a mianowicie „opłaty związane z rejestracją samochodu, podatki drogowe i abonament telewizyjny”. Wspólną cechę tych przykładów stanowi okoliczność, iż nie należą one do podatków konsumpcyjnych, lecz odnoszą się do ciągłego korzystania z danego majątku i przyczyniają się do zapewnienia aby władze publiczne nie ponosiły kosztów związanych z korzystaniem z tego majątku.
   Odniesienie do podatków nakładanych w trakcie rejestracji samochodów musi więc, zdaniem Komisji, zostać zinterpretowane jako dotyczące wyłącznie podatków związanych z samą rejestracją pojazdu.
   Ten punkt widzenia znajduje poparcie w analizie innych wersji językowych art. 1 dyrektywy. Poza tekstami niemieckim i duńskim, które posługują się tym samym terminem zarówno w ust. 1, jak i w ust. 2, a mianowicie odpowiednio „Abgaben” i „afgifter”, wszystkie pozostałe wersje językowe używają w ust. 1 i 2 różnych terminów, a mianowicie odpowiednio „taxes” i „droits” po francusku, „taxes” i „fees” po angielsku, itd. Oczywistym jest, że terminy „droits” i „fees” mogą się odnosić tylko do płatności za świadczenia.
   W żadnym wypadku nie można uznać podatku od rejestracji za płatność za świadczenie, jako że jest on obliczany na podstawie wartości pojazdu, obecnie 105 % wartości, do wysokości 57 400 DKK (odpowiadającej kwocie 7 735 EUR) i 180 % wartości rezydualnej samochodu w chwili rejestracji, z uwzględnieniem VAT-u.

      (1)  Dyrektywa Rady 83/183/EWG z dnia 28 marca 1983 r. w sprawie zwolnień od podatku stosowanych do przywozu na stałe z Państw Członkowskich majątku prywatnego osób fizycznych (Dz.U. L 105 z 23.4.1983, str. 64).


title: Sprawa T-313/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lutego 2008 r. — Otsuka Chemical przeciwko EFSA

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/46

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lutego 2008 r. — Otsuka Chemical przeciwko EFSA
   (Sprawa T-313/06) (1)

   (2008/C 92/92)

      Język postępowania: angielski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa C-51/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 19 listopada 2009 r. w sprawie T-298/06 Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 1 lutego 2010 r. przez Agencję Wydawniczą Technopol sp. z o.o.

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/17

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 19 listopada 2009 r. w sprawie T-298/06 Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 1 lutego 2010 r. przez Agencję Wydawniczą Technopol sp. z o.o.
   (Sprawa C-51/10 P)
   2010/C 113/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. (przedstawiciele: A. von Mühlendahl, H. Hartwig, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie T-298/2006;

               —

               przekazanie sprawy do Sądu celem ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 (1), ponieważ przy ocenie zdolności rejestracyjnej jej znaku towarowego błędnie zastosował kryteria prawne.
   Wnosząca odwołanie podnosi również, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył art. 7 ust. 1 lit. c) lub art. 76 rozporządzenia nr 40/94, ponieważ nie wziął w pełni pod uwagę praktyki OHIM w zakresie rejestracji znaków towarowych składających się z liczb lub wskazówki dotyczącej zawartości danej publikacji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, s. 1).


title: Sprawa T-316/10: Postanowienie Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. — HIM przeciwko Komisji

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/21

         Postanowienie Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. — HIM przeciwko Komisji
   (Sprawa T-316/10) (1)

   2011/C 113/44
   Język postępowania: francuski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010.


title: Sprawa C-615/13 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2015 r. – ClientEarth, Pesticide Action Network Europe (PAN Europe)/Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), Komisja Europejska [Odwołanie — Dostęp do dokumentów instytucji Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Artykuł 4 ust. 1 lit. b) — Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 — Artykuł 8 — Wyjątek od prawa dostępu — Ochrona danych osobowych — Pojęcie „danych osobowych” — Przesłanki przekazania danych osobowych — Nazwisko autora każdej z uwag w przedmiocie projektu wytycznych Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) dotyczących dokumentacji naukowej do załączenia do wniosków o wprowadzenie do obrotu produktów ochrony roślin — Odmowa dostępu]

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2015 r. – ClientEarth, Pesticide Action Network Europe (PAN Europe)/Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), Komisja Europejska
   (Sprawa C-615/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Dostęp do dokumentów instytucji Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Artykuł 4 ust. 1 lit. b) - Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 - Artykuł 8 - Wyjątek od prawa dostępu - Ochrona danych osobowych - Pojęcie „danych osobowych” - Przesłanki przekazania danych osobowych - Nazwisko autora każdej z uwag w przedmiocie projektu wytycznych Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) dotyczących dokumentacji naukowej do załączenia do wniosków o wprowadzenie do obrotu produktów ochrony roślin - Odmowa dostępu])
   (2015/C 311/05)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: ClientEarth, Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) (przedstawiciel: P. Kirch, avocat)

      Druga strona postępowania: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) (przedstawiciele: D. Detken, C. Pintado i R. Van der Hout, advocaat), Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Martenczuk i L. Pignataro-Nolin, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania drugiej strony postępowania: Europejski Inspektor Ochrony Danych (EIOD) (przedstawiciele: A. Buchta i M. Pérez Asinari, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Wydany przez Sąd Unii Europejskiej wyrok ClientEarth i PAN Europe/EFSA (T-214/11, EU:T:2013:483) zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) z dnia 12 grudnia 2011 r.

               3)

               Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez ClientEarth i Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) w ramach postępowania odwoławczego i postępowania w pierwszej instancji.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty poniesione w ramach postępowania odwoławczego i postępowania w pierwszej instancji.

               5)

               Europejski Inspektor Ochrony Danych (EIOD) pokrywa własne koszty poniesione w ramach postępowania odwoławczego.

      (1)  Dz.U. C 71 z 8.3.2014.


title: Sprawa T-100/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 marca 2008 r. — Giannini przeciwko Komisji (Służba publiczna — Otwarty konkurs — Niewpisanie na listę rezerwową — Nieprawidłowości w przebiegu egzaminów mogące zafałszować ich wynik — Równość traktowania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o zadośćuczynienie)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 marca 2008 r. — Giannini przeciwko Komisji
   (Sprawa T-100/04) (1)

   (Służba publiczna - Otwarty konkurs - Niewpisanie na listę rezerwową - Nieprawidłowości w przebiegu egzaminów mogące zafałszować ich wynik - Równość traktowania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o zadośćuczynienie)
   (2008/C 107/37)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Giannini (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: G. Vandersanden i L. Levi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo L. Lozano Palacios i M. Velardo, pełnomocnicy, następnie G. Berscheid, pełnomocnik, wspierany przez M. Genton, adwokata)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursu COM/A/9/01 przeprowadzanego w celu utworzenia listy rezerwowej administratorów (A7/A6) w dziedzinach ekonomii i statystyki (Dz.U. C 240 A, str. 12) o niewpisaniu skarżącego na listę rezerwową tego konkursu, a po drugie żądanie zadośćuczynienia
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Komisja pokryje swoje własne koszty oraz trzy czwarte kosztów poniesionych przez Massimo Gianniniego

               3)

               M. Giannini pokryje jedną czwartą swoich własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004.


title: Sprawa C-403/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 października 2007 r. — Parlament Europejski przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja Komisji zatwierdzająca projekt bezpieczeństwa granic na Filipinach — Decyzja wydana na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 443/92 — Uprawnienia wykonawcze Komisji — Granice)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/8

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 października 2007 r. — Parlament Europejski przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-403/05) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja Komisji zatwierdzająca projekt bezpieczeństwa granic na Filipinach - Decyzja wydana na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 443/92 - Uprawnienia wykonawcze Komisji - Granice)
   (2007/C 315/13)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (Przedstawiciele: R. Passos, E. Waldherr, K. Lindahl i G. Mazzini, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: C. Tufvesson i A. Bordes, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (Przedstawiciel: J. M. Rodrigues Cárcamo, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o zarządzeniu finansowania projektu dotyczącego bezpieczeństwa granic Filipin (ASIA/2004/016-924; linia budżetowa 19 10 02) wydanej w wykonaniu rozporządzenia Rady (EWG) nr 443/92 z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie finansowej i technicznej pomocy dla rozwijających się krajów Azji i Ameryki Łacińskiej oraz o współpracy gospodarczej z tymi krajami (Dz.U. L 52, str. 1)
   Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Wspólnot Europejskich zatwierdzającej projekt w sprawie bezpieczeństwa granic Republiki Filipin finansowanego z linii 19 10 02 budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Philippine Border Management Project, nr ASIA/2004/016-924).

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Hiszpanii pokryje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.1.2006.


title: Sprawa T-286/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 6 czerwca 2011 r. przez Luigiego Marcuccio od postanowienia wydanego w dniu 16 marca 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-21/10 Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/35

         Odwołanie wniesione w dniu 6 czerwca 2011 r. przez Luigiego Marcuccio od postanowienia wydanego w dniu 16 marca 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-21/10 Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-286/11 P)
   2011/C 232/62
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz tytułem żądania głównego:

               —

               uwzględnienie wszystkich żądań przedstawionych w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji;

         tytułem żądania pomocniczego:

               —

               odesłanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej aby w odmiennym składzie wydał ponowne rozstrzygnięcie w przedmiocie wszystkich żądań przedstawionych przez wnoszącego odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi 2 zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący całkowitego braku uzasadnienia w przedmiocie żądania odszkodowawczego

                           —

                           w tym względzie podniesiono dokonanie nienależytej interpretacji okoliczności faktycznych oraz dokonanie nieracjonalnej interpretacji i nieracjonalne zastosowanie przepisów prawa dotyczących odpowiedzialności odszkodowawczej instytucji UE a także pojęcia obowiązku uzasadnienia spoczywającego na wszystkich instytucjach UE, w tym sądach Unii Europejskiej i pojęcia bezprawnego zachowania instytucji UE.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem rozstrzygnięcia sądu rozpatrującego sprawę w pierwszej instancji w przedmiocie kosztów postępowania

                           —

                           w tym względzie podniesiono w szczególności, że obciążenie strony procesowej kosztami postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej na podstawie art. 94 regulaminu postępowania może nastąpić wyłącznie w oparciu o okoliczności bezpośrednio związane z daną sprawą a nie o domniemane zachowanie tejże strony w innych sprawach.


title: Sprawa T-126/12: Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2013 r. — Interroll przeciwko OHIM (Inspired by efficiency) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego „Inspired by efficiency” — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/76

         Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2013 r. — Interroll przeciwko OHIM (Inspired by efficiency)
   (Sprawa T-126/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego „Inspired by efficiency” - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 225/169
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Interroll Holding AG (Sant' Antonio, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci R. Böhm i N. Ehlers)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Poch, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 stycznia 2012 r. (sprawa R 1280/2011-1) dotyczącej zgłoszenia oznaczenia słownego „Inspired by efficiency” jako wspólnotowego znaku towarowego

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Interroll Holding AG pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 157 z 2.6.2012.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie T- 371/03 Vincenzo Le Voci przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Urzędnicy — Wewnętrzny konkurs — Niedopuszczenie do egzaminów ustnych — Naruszenie ogłoszenia o konkursie — Nieprawidłowości w przeprowadzeniu egzaminu, które mogły mieć wpływ na jego wynik — Zasada równego traktowania i niedyskryminacji — Zasada dobrej administracji)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/15

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 14 lipca 2005 r.
   w sprawie T- 371/03 Vincenzo Le Voci przeciwko Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Urzędnicy - Wewnętrzny konkurs - Niedopuszczenie do egzaminów ustnych - Naruszenie ogłoszenia o konkursie - Nieprawidłowości w przeprowadzeniu egzaminu, które mogły mieć wpływ na jego wynik - Zasada równego traktowania i niedyskryminacji - Zasada dobrej administracji)
   (2005/C 229/30)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-371/03, Vincenzo Le Voci, urzędnik Rady Unii Europejskiej, zamieszkały w Brukseli (Belgia), reprezentowany przez adwokatów G. van der Wala i E. Oude Elferinka, przeciwko Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnicy: M. Sims i F. Anton), mającej za przedmiot wniosek o unieważnienie konkursu wewnętrznego Rada/A/270 lub, ewentualnie, uchylenie decyzji jury konkursu o niedopuszczeniu skarżącego do egzaminów ustnych w ramach ww. konkursu, Sąd Pierwszej Instancji (trzecia izba), w składzie M. Jaeger, prezes, V. Tilli i O. Czúcz, sędziowie; sekretarz: C. Kristensen, administrator, wydał w dniu 14 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Skarga zostaje oddalona.

               2.

               Każda ze stron ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.1.2004


title: Sprawa C-442/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 26 sierpnia 2011 r. — Novartis AG przeciwko Actavis UK Ltd

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 26 sierpnia 2011 r. — Novartis AG przeciwko Actavis UK Ltd
   (Sprawa C-442/11)
   2011/C 311/44
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Novartis AG

      Strona pozwana: Actavis UK Ltd

      Pytania prejudycjalne

   Jeżeli dodatkowe świadectwo ochronne zostało wydane dla produktu zdefiniowanego w rozporządzeniu (WE) nr 469/2009 (1) w odniesieniu do aktywnego składnika, to czy prawa przyznane świadectwem na podstawie art. 5 tego rozporządzenia w odniesieniu do przedmiotu zdefiniowanego w art. 4 rozporządzenia zostały naruszone:

               (i)

               przez produkt leczniczy zawierający ten aktywny składnik (w tym wypadku valsartan) w połączeniu z jednym lub większą liczbą innych aktywnych składników (w tym wypadku hydrochlorotiazydem); czy

               (ii)

               jedynie przez produkt leczniczy zawierający ten aktywny składnik (w tym wypadku valsartan) jako jedyny aktywny składnik?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 152, s. 1).


title: Sprawa F-70/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 grudnia 2012 r. — Parrika przeciwko ESDZ

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/33

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 grudnia 2012 r. — Parrika przeciwko ESDZ
   (Sprawa F-70/12) (1)

   2013/C 38/66
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 258 z 25.8.2012, s. 29.


               29.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/31

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Fürstlicher Oberster Gerichtshof, Liechtenstein, dnia 9 lipca 2015 r. w sprawie Rainer Armbruster przeciwko Swiss Life (Liechtenstein) AG
   (Sprawa E-16/15)
   (2016/C 357/11)
   W dniu 9 lipca 2015 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął listowny wniosek opatrzony datą 9 lipca 2015 złożony przez Fürstlicher Oberster Gerichtshof, Liechtenstein (Sąd Najwyższy, Liechtenstein) dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie Rainer Armbruster przeciwko Swiss Life (Liechtenstein) AG w następujących kwestiach:

               1.

               Czy wykładni art. 36 ust. 2 dyrektywy 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącej ubezpieczeń na życie należy dokonywać w ten sposób, że wymogi informacyjne określone w powyższym artykule oraz w załączniku III pkt A a)11 i a)12 oraz pkt B b)2 w przypadku polis ubezpieczenia na życie z funduszem kapitałowym (tj. polis wyrażonych w jednostkach funduszów inwestycyjnych) muszą zostać spełnione również w przypadku, gdy osoba nabyła taką polisę w drodze czynności prawnej od innej osoby za zgodą ubezpieczyciela poprzez przeniesienie umowy (tzw. „polisy z drugiej ręki”)?

         Jeśli Trybunał udzieli odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, występuje się z prośbą o odpowiedź na dodatkowe pytanie o następującej treści:

               2.

               Czy wykładni art. 36 ust. 2 dyrektywy 2002/83/WE dotyczącej ubezpieczeń na życie należy dokonywać w ten sposób, że w przypadku gdy polisa ubezpieczenia na życie z funduszem kapitałowym została nabyta w drodze prawnego przeniesienia umowy, obowiązuje jedynie ogólny wymóg informacyjny w stosunku do nowego ubezpieczonego, czy też zakład ubezpieczeń jest również zobowiązany dostarczyć nowemu posiadaczowi polisy szczegółowych informacji dotyczących produktu ubezpieczeniowego, który ma być przez niego zakupiony, w szczególności w odniesieniu do wszelkich różnic między profilami ryzyka obecnego ubezpieczającego i przejmującego umowę?

               3.

               Czy przepisy dotyczące obowiązków ubezpieczyciela na mocy załącznika III pkt B b)2 do dyrektywy 2002/83/WE dotyczącej ubezpieczeń na życie zostały skutecznie transponowane do prawa krajowego, nawet jeżeli prawo krajowe przewiduje – w załączniku 4 II 2) Versicherungsaufsichtsgesetz (ustawa o nadzorze ubezpieczeniowym, VersAG) – że w przypadku ubezpieczenia na życie z funduszem kapitałowym w okresie obowiązywania umowy ubezpieczenia należy podać informacje na temat jednostek będących podstawą polisy ubezpieczeniowej oraz charakteru aktywów w nich zawartych jedynie w przypadku, gdy zmiany w dostarczanych informacjach wynikają ze „zmian w przepisach”, a nie także „w przypadku zmiany warunków ubezpieczenia” (załącznik III pkt B) b)2 do dyrektywy 2002/83/WE)?


title: Sprawa T-249/13: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2013 r. — MHCS przeciwko OHIM — Ambra (DORATO)

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/39

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2013 r. — MHCS przeciwko OHIM — Ambra (DORATO)
   (Sprawa T-249/13)
   2013/C 207/65
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: MHCS (Epernay, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Boutron, N. Moya Fernández i L-E. Balleydier)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Ambra S.A. (Warszawa, Polska)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi oraz załączników do niej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej;

               —

               obciążenie OHIM oraz interwenienta kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy przedstawiający etykietę na szyjkę butelki oraz element słowny „DORATO” — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 131 228

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzne znaki towarowe przedstawiające etykietę na szyjkę butelki dla towarów z klasy 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenia art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa C-394/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 31 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Komisija za zasztita ot diskriminacija — Bułgaria) — Waleri Chariew Bełow przeciwko CEZ Elektro Byłgarija AD i in. (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 267 TFUE — Pojęcie „sądu krajowego” — Brak właściwości Trybunału)

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 31 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Komisija za zasztita ot diskriminacija — Bułgaria) — Waleri Chariew Bełow przeciwko CEZ Elektro Byłgarija AD i in.
   (Sprawa C-394/11) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 267 TFUE - Pojęcie „sądu krajowego” - Brak właściwości Trybunału)
   2013/C 86/06
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Komisija za zasztita ot diskriminacija

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Waleri Chariew Bełow

      Strona pozwana: CEZ Elektro Byłgarija AD, Lidija Georgiewa Dimitrowa, Rozelina Dimitrowa Kostowa, Kremena Stojanowa Stojanowa, CEZ Razpredelenije Byłgarija AD, Iwan Kovarżczik, Atanas Antonow Dandarow, Irżi Postołka, Władimir Marek, Dyrżawna komisija po energijno i wodno regulirane

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Komisija za zasztita ot diskriminacija — Wykładnia art. 2 ust. 1 lit. a) i b), art. 3 ust. 1 lit. h) i art. 8 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (Dz.U. L 180, s. 22) oraz art. 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i motywu 29 oraz art. 1 i art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie efektywności końcowego wykorzystania energii i usług energetycznych oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/76/EWG (Dz.U. L 114, s. 64) oraz art. 3 ust. 5 dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE — Oświadczenia dotyczące operacji unieszkodliwiania i gospodarowania odpadami (Dz.U. L 176, s. 37), a także art. 3 ust. 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211, s. 55) — Praktyka administracyjna polegająca na przyznaniu przedsiębiorstwu dystrybucyjnemu swobody w umieszczaniu w dzielnicach romskich liczników prądu na ulicach na słupach energetycznych na wysokości niedostępnej dla odbiorców, co uniemożliwia odbiorcom w tych dzielnicach odczyt ich licznika prądu, podczas gdy liczniki prądu są umieszczone na dostępnej wysokości poza dzielnicami romskimi — Prawo lub interes odbiorcy prądu, by mógł on regularnie kontrolować wskazania licznika prądu — Ciężar dowodu w zakresie dyskryminacji

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania przedstawione mu przez Komisija za zasztita ot diskriminacija postanowieniem odsyłającym z dnia 19 lipca 2011 r.

      (1)  Dz.U. C 298 z 8.10.2011.


title: Sprawa C-345/12: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 13 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/91/WE — Charakterystyka energetyczna budynków — Artykuł 7 ust. 1 i 2, art. 9, art. 10 oraz art. 15 ust. 1 — Nieprawidłowa transpozycja — Brak transpozycji w przewidzianym terminie — Dyrektywa 2010/31/UE — Artykuł 29)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/38

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 13 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-345/12) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/91/WE - Charakterystyka energetyczna budynków - Artykuł 7 ust. 1 i 2, art. 9, art. 10 oraz art. 15 ust. 1 - Nieprawidłowa transpozycja - Brak transpozycji w przewidzianym terminie - Dyrektywa 2010/31/UE - Artykuł 29)
   2013/C 225/64
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Montaguti i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik wspierany przez A. De Stefana, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w przewidzianym terminie wszystkich przepisów niezbędnych do zastosowania się do art. 7 ust. 1 i 2, art. 10 oraz art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (Dz.U. L 1, s. 65) w związku z art. 29 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (Dz.U. L 153, s. 13)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając obowiązku dostarczenia świadectwa charakterystyki energetycznej w wypadku sprzedaży lub wynajmu budynku zgodnie z art. 7 i 10 dyrektywy 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków i nie notyfikując Komisji Europejskiej środków transpozycji art. 9 dyrektywy 2002/91, Republika Włoska uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 7 ust. 1 i 2, art. 10, a także art. 15 ust. 1 tej dyrektywy w związku z art. 29 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa C-439/10: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 7 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău — Rumunia) — SC DRA SPEED SRL przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Bacău i Administrația Finanțelor Publice Bacău (Odesłanie prejudycjalne — Brak opisu stanu faktycznego — Niedopuszczalność)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/17

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 7 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău — Rumunia) — SC DRA SPEED SRL przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Bacău i Administrația Finanțelor Publice Bacău
   (Sprawa C-439/10) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Brak opisu stanu faktycznego - Niedopuszczalność)
   2011/C 63/32
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Curtea de Apel Bacău

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SC DRA SPEED SRL

      Strony pozwane: Direcția Generală a Finanțelor Publice Bacău i Administrația Finanțelor Publice Bacău

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Curtea de Apel Secția Bacău Secția Comercială, Contencios Administrativ și Fiscal — Rejestracja używanych pojazdów uprzednio zarejestrowanych w innym państwie członkowskim — Podatek środowiskowy obciążający pojazdy samochodowe podczas ich pierwszej rejestracji w państwie członkowskim — Zgodność przepisów krajowych z art. 110 TFUE — Dyskryminacja w stosunku do używanych pojazdów uprzednio zarejestrowanych na terytorium tego państwa członkowskiego i niepodlegających temu podatkowi przy późniejszej sprzedaży i nowej rejestracji

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, przedstawiony w dniu 1 września 2010 r. przez Curtea de Apel Bacău, jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa T-664/16: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2014 r. – PJ/EUIPO Erdmann & Rossi (Erdmann & Rossi)

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/22

         Skarga wniesiona w dniu 14 września 2014 r. – PJ/EUIPO Erdmann & Rossi (Erdmann & Rossi)
   (Sprawa T-664/16)
   (2017/C 070/31)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: PJ (przedstawiciel: adwokat B. Schürmann)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Erdmann & Rossi GmbH (Berlin, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Erdmann & Rossi” – unijny znak towarowy nr 10 310 481

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 lipca 2016 r. w sprawie R 1670/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania w przedmiocie skargi oraz postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Unieważnień.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 52, 56, 63, 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasad 50, 55, 94 rozporządzenia nr 2868/95;

               —

               Naruszenie art. 12 rozporządzenia nr 216/69;

               —

               Naruszenie art. 6 EKPC;

               —

               Naruszenie art. 47 i 46 karty praw podstawowych.


title: Sprawa C-172/06: Postanowienie prezesa siódmej izby Trybunału z dnia 13 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/24

         Postanowienie prezesa siódmej izby Trybunału z dnia 13 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-172/06) (1)

   (2007/C 199/39)

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006.


title: Sprawa T-249/11: Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2013 r. — Sanco przeciwko OHIM — Marsalman (Przedstawienie kurczaka) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego kurczaka — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy przedstawiający kurczaka — Względna podstawa odmowy rejestracji — Podobieństwo towarów i usług — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               22.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/8

         Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2013 r. — Sanco przeciwko OHIM — Marsalman (Przedstawienie kurczaka)
   (Sprawa T-249/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego kurczaka - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy przedstawiający kurczaka - Względna podstawa odmowy rejestracji - Podobieństwo towarów i usług - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 178/14
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Sanco, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Segura Roda)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Marsalman, SL (Barcelona, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 lutego 2011 r. (sprawa R 1073/2010-2), dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Sanco, SA, a Marsalman, SL,

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 17 lutego 2011 r. (sprawa R 1073/2010-2).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 204 z 9.7.2011.


title: Sprawa T-392/10: Wyrok Sądu z dnia 24 maja 2011 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (EURO AUTOMATIC CASH) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego EURO AUTOMATIC CASH — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/23

         Wyrok Sądu z dnia 24 maja 2011 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (EURO AUTOMATIC CASH)
   (Sprawa T-392/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego EURO AUTOMATIC CASH - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 204/41
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Euro-Information — Européenne de traitement de l’information (Strasburg, Francja) (przestawciel: adwokat A. Grolée)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 czerwca 2010 r. (sprawa R 892/2010-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego EURO AUTOMATIC CASH jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Euro-Information — Européenne de traitement de l’information zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa C-700/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije – Słowenia) – LEK Farmacevtska Družba d.d./Republika Slovenija (Odesłanie prejudycjalne — Nomenklatura scalona — Klasyfikacja towarów — Suplementy diety objęte pozycją taryfową 2106 — Substancja czynna jako podstawowy składnik — Ewentualna klasyfikacja do działu 30 Nomenklatury scalonej — Prezentacja i sprzedaż wyrobów jako produktów leczniczych)

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/9

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije – Słowenia) – LEK Farmacevtska Družba d.d./Republika Slovenija
   (Sprawa C-700/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Nomenklatura scalona - Klasyfikacja towarów - Suplementy diety objęte pozycją taryfową 2106 - Substancja czynna jako podstawowy składnik - Ewentualna klasyfikacja do działu 30 Nomenklatury scalonej - Prezentacja i sprzedaż wyrobów jako produktów leczniczych))
   (2017/C 046/12)
   Język postępowania: słoweński

      Sąd odsyłający

   Vrhovno sodišče Republike Slovenije

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: LEK Farmacevtska Družba d.d.

      Strona pozwana: Republika Slovenija

      Sentencja

               1)

               Pozycję 3004 Nomenklatury scalonej Wspólnej taryfy celnej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r., należy interpretować w ten sposób, iż nie powinny być do niej automatycznie klasyfikowane produkty objęte zakresem pojęcia „produkt leczniczy” w rozumieniu dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą 2011/62/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2011 r.

               2)

               Nomenklaturę scaloną Wspólnej taryfy celnej, zawartą w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87, zmienionego rozporządzeniem nr 1006/2011, należy interpretować w ten sposób, że produkty takie jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, mające korzystny wpływ na ogólny stan zdrowia, których podstawowy składnik jest substancją czynną wchodzącą w skład suplementów diety klasyfikowanych do pozycji CN 2106, choć są prezentowane przez producenta jako produkty lecznicze i w tym charakterze wprowadzane do obrotu i sprzedawane, są tą pozycją objęte.

      (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.


               27.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/18

         Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 29 października 2013 r. o wydanie opinii doradczej w sprawie Casino Admiral AG przeciwko Wolfgang Egger, złożony przez Sąd Najwyższy Księstwa Liechtensteinu
   (Sprawa E-24/13)
   2014/C 88/15
   W dniu 8 listopada 2013 r. do kancelarii Trybunału wpłynął wniosek z dnia 6 listopada 2013 r., złożony do Trybunału EFTA przez Sąd Najwyższy Księstwa Liechtensteinu (Staatsgerichtshof des Fürstentums Liechtenstein) o wydanie, w sprawie Casino Admiral AG przeciwko Wolfgang Egger, opinii doradczej dotyczącej następujących kwestii:

               1)

               Jakie są ogólne wymogi określone w prawie EOG oraz w prawie unijnym (w szczególności art. 43 i 49 WE oraz obowiązek zachowania przejrzystości wynikający z tych artykułów) w odniesieniu do procedury udzielania koncesji na prowadzenie kasyna?

               2)

               Czy w prawie EOG lub w prawie unijnym określono wymóg ustalenia w momencie ogłoszenia zaproszenia do składania ofert przez organ zamierzający udzielić koncesji, w jaki sposób zamierza on uzupełnić i sprecyzować w większym stopniu wymogi określone w akcie oraz w rozporządzeniu?

               3)

               W szczególności, czy – w kontekście stosownej procedury przetargowej – istnieje wymóg wcześniejszego powiadomienia o względnym znaczeniu kryteriów w procedurze udzielania koncesji w trakcie trwania tej procedury? Jeżeli odpowiedź na to pytanie jest pozytywna, jakie wymogi nakłada prawo EOG oraz prawo europejskie w odniesieniu do istoty informacji, które muszą zostać przedstawione w tym powiadomieniu?

               4)

               Czy wymogi określone w prawie EOG oraz w prawie europejskim zostały spełnione w przypadku przedmiotowej sprawy?

               5)

               Jeżeli Sąd EFTA stwierdzi, że procedura przetargowa nie spełniła wymogów określonych w prawie EOG i w prawie europejskim:

                           a)

                           Czy w prawie EOG i w prawie europejskim ustanowiono konkretne konsekwencje prawne w przypadku błędów proceduralnych tego rodzaju?

                           b)

                           Czy możliwe jest naprawienie błędów proceduralnych tego rodzaju? Jeżeli tak, to na jakich warunkach?

                           c)

                           Czy w omawianej sprawie spełniono wymogi określone w odniesieniu do unieważnienia całej procedury przetargowej i procedury udzielania koncesji?


title: Sprawa T-25/14: Postanowienie Sądu z dnia 4 maja 2015 r. – Hiszpania/Komisja

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/41

         Postanowienie Sądu z dnia 4 maja 2015 r. – Hiszpania/Komisja
   (Sprawa T-25/14) (1)

   (2015/C 213/67)
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 61 z 1.3.2014.


title: Sprawa C-429/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Halle — Niemcy) — Günter Fuß przeciwko Stadt Halle (Saale) (Polityka społeczna — Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników — Dyrektywy 93/104/WE i 2003/88/WE — Organizacja czasu pracy — Strażacy zatrudnieni w sektorze publicznym — Artykuł 6 lit. b) dyrektywy 2003/8/WE — Maksymalny tygodniowy czas pracy — Przekroczenie — Naprawienie szkody wyrządzonej z powodu naruszenia prawa Unii — Przesłanki istnienia prawa do odszkodowania — Szczegółowe zasady proceduralne — Obowiązek złożenia wcześniejszego wniosku do pracodawcy — Forma i zakres naprawienia szkody — Dodatkowy czas wolny lub odszkodowanie pieniężne — Zasady równoważności i skuteczności)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Halle — Niemcy) — Günter Fuß przeciwko Stadt Halle (Saale)
   (Sprawa C-429/09) (1)

   (Polityka społeczna - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Dyrektywy 93/104/WE i 2003/88/WE - Organizacja czasu pracy - Strażacy zatrudnieni w sektorze publicznym - Artykuł 6 lit. b) dyrektywy 2003/8/WE - Maksymalny tygodniowy czas pracy - Przekroczenie - Naprawienie szkody wyrządzonej z powodu naruszenia prawa Unii - Przesłanki istnienia prawa do odszkodowania - Szczegółowe zasady proceduralne - Obowiązek złożenia wcześniejszego wniosku do pracodawcy - Forma i zakres naprawienia szkody - Dodatkowy czas wolny lub odszkodowanie pieniężne - Zasady równoważności i skuteczności)
   2011/C 30/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Halle — Niemcy

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Günter Fuß

      Strona pozwana: Stadt Halle (Saale)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Halle — Wykładnia dyrektywy Rady 93/104/EWG z dnia 23 listopada 1993 r. (Dz.U. L 307, s. 18) i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/88/EG z dnia 4 listopada 2003 r. (Dz.U. L 299, s. 9) dotyczących niektórych aspektów organizacji czasu pracy, a w szczególności art. 6 lit. b), art. 16 lit. b) i art. 19 akapit drugi dyrektywy 2003/88/WE — Uregulowanie krajowe przewidujące, z naruszeniem tych dyrektyw, czas pracy przekraczający 48 godzin tygodniowo dla urzędników pracujących w zawodowej interwencyjnej służbie straży pożarnej — Prawo urzędnika, którego czas pracy przekracza jego maksymalny wymiar, do rekompensaty w postaci czasu wolnego lub odszkodowania finansowego

      Sentencja

               1)

               Pracownik, który — tak jak G. Fuß w sprawie przed sądem krajowym — pracował jako strażak zatrudniony w służbie interwencyjnej w sektorze publicznym w wymiarze przekraczającym średni tygodniowy czas pracy przewidziany w art. 6 lit. b) dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy, może powoływać się na prawo Unii w celu dochodzenia odpowiedzialności władz odpowiedniego państwa członkowskiego i uzyskania wyrównania szkody poniesionej z powodu naruszenia powyższego przepisu.

               2)

               Prawo Unii sprzeciwia się regulacji krajowej, takiej jak analizowana w sprawie przed sądem krajowym, która:

                           —

                           uzależnia prawo pracownika z sektora publicznego do uzyskania wyrównania szkody poniesionej z powodu naruszenia przez władze państwa członkowskiego zasady prawa Unii, w tym przypadku art. 6 lit. b) dyrektywy 2003/88, od przesłanki dotyczącej pojęcia winy, wykraczającej poza wystarczająco istotne naruszenie prawa Unii, przy czym ustalenie, czy taka przesłanka rzeczywiście wynika z regulacji krajowej, jest zadaniem sądu krajowego, oraz która

                           —

                           uzależnia prawo pracownika zatrudnionego w sektorze publicznym do uzyskania wyrównania szkody poniesionej z powodu naruszenia przez władze państwa członkowskiego art. 6 lit. b) dyrektywy 2003/88 od obowiązku złożenia wcześniejszego wniosku do pracodawcy o przestrzeganie tego przepisu.

               3)

               Wyrównanie przez władze państwa członkowskiego szkody wyrządzonej przez nie jednostkom w następstwie naruszenia prawa Unii musi być odpowiednie do poniesionej szkody. Wobec braku przepisów prawa Unii w tej dziedzinie prawo krajowe danego państwa członkowskiego ma, po pierwsze, określać — z poszanowaniem zasad równoważności i skuteczności — czy szkoda poniesiona przez pracownika, takiego jak G. Fuß w sprawie przed sądem krajowym, z powodu naruszenia prawa Unii winna być wyrównana przez przyznanie pracownikowi bądź dodatkowego czasu wolnego od pracy, bądź odszkodowania finansowego, oraz po drugie ustanawiać zasady dotyczące sposobu obliczania tego wyrównania. Okresy rozliczeniowe, o których mowa w art. 16–19 dyrektywy 2003/99, nie mają w tym zakresie znaczenia.

               4)

               Odpowiedzi udzielone na pytania sądu krajowego są takie same, niezależnie od tego czy okoliczności faktyczne toczącego się przed nim sporu objęte są regulacją przepisów dyrektywy Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy, zmienionej dyrektywą 2000/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 2000 r., czy też dyrektywy 2003/88.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010 r.


title: Sprawa C-359/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus miesto apylinkės teismas (Litwa) w dniu 23 lipca 2014 r. – ERGO Insurance SE działająca przez jej oddział na Litwie ERGO Insurance SE przeciwko If P&C Insurance AS działającej przez jej oddział If P&C Insurance AS

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus miesto apylinkės teismas (Litwa) w dniu 23 lipca 2014 r. – ERGO Insurance SE działająca przez jej oddział na Litwie ERGO Insurance SE przeciwko If P&C Insurance AS działającej przez jej oddział If P&C Insurance AS
   (Sprawa C-359/14)
   2014/C 329/11
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Vilniaus miesto apylinkės teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: ERGO Insurance SE, działająca przez jej oddział na Litwie ERGO Insurance SE

      Strona pozwana: If P&C Insurance AS, działająca przez jej oddział If P&C Insurance AS

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (1), który stanowi, że „jeżeli nie można ustalić prawa właściwego zgodnie z ust. 1 lub 2, umowa podlega prawu państwa, z którym wykazuje najściślejszy związek” należy interpretować w ten sposób, że przepis ten oznacza, iż w okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie należy stosować prawo niemieckie?

               2)

               W wypadku udzielenia na pierwsze pytanie odpowiedzi przeczącej, czy zasadę ustanowioną w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (Rzym II) (2) należy interpretować w ten sposób, iż oznacza ona, że w okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie, prawo mające zastosowanie w sporze pomiędzy ubezpieczycielem traktora i ubezpieczycielem przyczepy należy ustalać zgodnie z prawem państwa, w którym powstała szkoda wynikająca z wypadku drogowego?

      (1)  Dz.U. 177,s. 6.

      (2)  Dz.U. L 199,s. 40.


title: Sprawa T-574/11: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2011 r. — Unipol Banca przeciwko OHIM — Union Investment Privatfonds (unicard)

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/23

         Skarga wniesiona w dniu 31 października 2011 r. — Unipol Banca przeciwko OHIM — Union Investment Privatfonds (unicard)
   (Sprawa T-574/11)
   2012/C 6/42
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Unipol Banca SpA (Bolonia, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Costa i P. Creta)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Union Investment Privatfonds GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 13 lipca 2011 r. przez Drugą Izbę Odwoławczą OHIM w sprawie nr R 0597/2010-2 dotyczącej sprzeciwu wniesionego w dniu 14 kwietnia 2010 r. przez Union Investment Privatfonds GmbH; i w konsekwencji

               —

               uwzględnienie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 005240080 dokonanego w dniu 18 lipca 2006 r. i obejmującego oznaczenie unicard również w odniesieniu do usług należących do klasy 36 Porozumienia nicejskiego;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „unicard” (zgłoszenie nr 5240080) dla usług należących do klasy 36

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Union Investment Privatfonds GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne niemieckie znaki towarowe „UNIFONDS” (nr 991995), „UNIGLOBAL” (nr 991996) i „UniGarant” (nr 301383065) dla usług należących do klasy 36

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego
   Podniesione zarzuty: Nieprawidłowe zastosowanie i interpretacja art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-372/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 kwietnia 2008 r. — Dimos Kerateas przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin — Niedopuszczalność)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/37

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 kwietnia 2008 r. — Dimos Kerateas przeciwko Komisji
   (Sprawa T-372/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin - Niedopuszczalność)
   (2008/C 171/69)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Dimos Kerateas (Grecja) (przedstawiciele: A. Papakonstantinou i M. Chaïntarlis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Triantafyllou i A. Steiblytė, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2004) 5611 z dnia 22 grudnia 2004 r. dotyczącej przyznania pomocy finansowej Funduszu Spójności na realizację przedsięwzięcia gospodarki odpadami w regionie Attyka (Grecja)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Dimos Kerateas zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa C-484/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I (Niemcy) w dniu 3 listopada 2014 r. – Tobias Mc Fadden/Sony Music Entertainment Germany GmbH

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I (Niemcy) w dniu 3 listopada 2014 r. – Tobias Mc Fadden/Sony Music Entertainment Germany GmbH
   (Sprawa C-484/14)
   (2015/C 046/25)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht München I

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Tobias Mc Fadden

      Strona pozwana: Sony Music Entertainment Germany GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1

                  Pytanie pierwsze:

               Czy art. 12 ust. 1 pierwszy człon zdania dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego, w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) (1) w związku z art. 2 lit. a) dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego, w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) w związku z art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34/WE zmienionej dyrektywą 94/48/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że „normalnie za wynagrodzeniem” oznacza, iż sąd krajowy musi stwierdzić, czy

                           a.

                           dana osoba, która powołuje się na właściwość usługodawcy, oferuje konkretną usługę normalnie świadczoną za wynagrodzeniem,
                           lub

                           b.

                           istnieją w ogóle dostawcy na rynku, którzy oferują te lub porównywalne usługi za wynagrodzeniem.
                           lub

                           c.

                           większość tych lub porównywalnych usług oferowana jest za wynagrodzeniem?

               2

                  Pytanie drugie:

               Czy art. 12 ust. 1 pierwszy człon zdania dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego, w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) należy interpretować w ten sposób, że „dostarczanie dostępu do sieci telekomunikacyjnej” oznacza, iż zgodne z dyrektywą zapewnienie dostępu zależy jedynie od tego, że próba się powiedzie, w ten sposób, że dostęp do sieci telekomunikacyjnej (np. Internetu) jest dostarczony?

               3

                  Pytanie trzecie:

               Czy art. 12 ust. 1 pierwszy człon zdania dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego, w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) w związku z art. 2 lit. b) dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego, w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) należy interpretować w ten sposób, że dla „świadczenia” w rozumieniu art. 2 lit. b) dyrektywy 2000/31 WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego, w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) wystarczającym jest, że usługa w społeczeństwie informacyjnym faktycznie zostanie udostępniona, tj. w konkretnym przypadku zostanie udostępnione niezabezpieczone Wi-Fi czy np. wymagane jest oprócz tego również „promowanie”?

               4

                  Pytanie czwarte:

               Czy art. 12 ust. 1 pierwszy człon zdania dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego, w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) należy interpretować w ten sposób, że „nie był odpowiedzialny za przekazywane informacje” oznacza, iż wszelkie roszczenia o zaniechanie, odszkodowanie, zapłatę kosztów upomnienia oraz opłat sądowych osoby, której dotyczy naruszenie praw autorskich, przeciwko dostawcy dostępu były co do zasady lub w każdym razie w odniesieniu do pierwszego stwierdzonego naruszenia praw autorskich wykluczone?

               5

                  Pytanie piąte:

               Czy art. 12 ust. 1 pierwszy człon zdania w związku z art. 12 ust. 3 dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego, w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie nie mogą zezwolić sądowi krajowemu, aby wydał on w postępowaniu głównym zarządzenie przeciwko dostawcy dostępu, zgodnie z którym zaniecha on w przyszłości umożliwiania osobom trzecim ściągania poprzez konkretne łącze internetowe określonego utworu chronionego prawem autorskim poprzez internetową giełdę wymiany?

               6

                  Pytanie szóste:

               Czy art. 12 ust. 1 pierwsza połowa zdania dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego, w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie przed sądem odsyłającym należy zastosować regulację z art. 14 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2000/31/WE odpowiednio do roszczenia o zaniechanie?

               7

                  Pytanie siódme:

               Czy art. 12 ust. 1 pierwszy człon zdania dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego, w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) w związku z art. 2 lit b) dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego, w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) należy interpretować w ten sposób, że wymagania stawiane usługodawcy są spełnione w przypadku, gdy usługodawcą jest każdą osoba fizyczna lub prawna, która dostarcza usługi społeczeństwa informacyjnego?

               8

                  Pytanie ósme:

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie 7, jakie dodatkowe wymagania należy ustanowić względem usługodawcy w ramach interpretacji art. 2 lit. b) dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego, w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym)?

               9

                  Pytanie dziewiąte:

                           a)

                           Czy art. 12 ust. 1 pierwszy człon zdania dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego, w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) przy uwzględnieniu obowiązującego podstawowego prawa ochrony własności intelektualnej, które wynika z prawa własności (art. 17 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej), a także przy uwzględnieniu zawartych w poniższych dyrektywach regulacji dotyczących ochrony własności intelektualnej, przede wszystkim prawa autorskiego:

                                       —

                                       Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym,

                                       —

                                       Dyrektywa 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej,

                                 a także przy uwzględnieniu wolności wypowiedzi i informacji oraz praw podstawowych Unii Europejskiej w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej (art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)
                           należy interpretować w ten sposób, że nie jest on sprzeczny z orzeczeniem sądu krajowego w postępowaniu głównym, jeżeli w tym orzeczeniu dostawca dostępu, ponosząc koszty, zostanie zobowiązany do tego, aby w przyszłości zaniechać umożliwiania osobom trzecim ściągania przez konkretne łącze internetowe określonego utworu chronionego prawem autorskim lub jego części poprzez internetową giełdę wymiany i tym samym dostawcy dostępu zostanie pozostawiony wybór co do tego, jakich konkretnie środków technicznych użyć, aby spełnić to zarządzenie?

                           b)

                           Czy obowiązuje to również wtedy, gdy dostawca dostępu może spełnić zakaz sądowy faktycznie tylko w ten sposób, że zablokuje łącze internetowe lub zabezpieczy je hasłem, lub też skontroluje bieżącą odnośną komunikację pod kątem tego, czy określony utwór chroniony prawem autorskim jest ponownie bezprawnie przekazywany, przy czym jest to pewne od samego początku, a nie wychodzi na jaw dopiero w ramach postępowania egzekucyjnego lub postępowania o ukaranie?

      (1)  Dz.U. L 178, s. 1.

      (2)  Dyrektywa 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniająca dyrektywę 98/34/WE ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, Dz.U. L 217, s. 18.


title: Sprawa T-191/16: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2016 r. – Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro/Komisja

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/33

         Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2016 r. – Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro/Komisja
   (Sprawa T-191/16)
   (2016/C 251/39)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: E. Tzannini, dikigoros)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie niniejszej skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu, czyli decyzji Komisji Europejskiej C(2016) 1080 z dnia 16 lutego 2016 r. dotyczącej odzyskania kwoty 109 415,20 EUR, powiększonej o odsetki, od LITO HOSPITAL FOR WOMEN AE;

               —

               stwierdzenie, że czas pracy jej personelu poświęcony na wykonanie projektu odpowiada czasowi pracy wskazanemu w okolicznościach faktycznych przedstawionych w skardze;

               —

               wzięcie pod uwagę jej argumentów w przypadku uznania przez Sąd, że należy zwrócić kwoty wskazane w piśmie z dnia 5 listopada 2009 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu także w części dotyczącej trzeciej transzy, która nie została wypłacona;

               —

               potrącenie kwot podlegających ewentualnie zwrotowi ze wspomnianą nigdy niewypłaconą trzecią transzą, która pozostaje w zawieszeniu od dziesięciu lat;

               —

               uznanie niniejszej skargi za zdarzenie, które przerywa przedawnienie uprawnienia do wypłaty trzeciej raty; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję Europejską przepisu prawa i niemożliwości przyjęcia przez Komisję Europejską aktu podlegającego zaskarżeniu w niniejszym przypadku na podstawie art. 263 TFUE.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący nieuwzględnienia przez Komisję Europejską dowodów, które zostały jej przedstawione.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący nieuwzględnienia przez Komisję Europejską argumentów dotyczących okoliczności faktycznych, które zostały przedstawione w toku całego postępowania.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący nieuczciwego charakteru postanowienia umownego, które przewiduje jeden jedyny środek dowodowy w celu wykazania wykonanej pracy.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący przedawnienia wierzytelności żądanej przez Komisję.