title: Sprawa T-3/22: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2022 r. – ZHPLK/Komisja

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/47

      Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2022 r. – ZHPLK/Komisja
      (Sprawa T-3/22)
      (2022/C 84/67)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Zheshartsky LPK OOO (Żeszart, Rosja) (przedstawiciele: P. Vander Schueren i E. Gergondet, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności skargi;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/1930 z dnia 8 listopada 2021 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz sklejki z drewna brzozowego pochodzącej z Rosji (1) (zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”), w zakresie w jakim dotyczy strony skarżącej, oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie i działała z naruszeniem art. 2 ust. 10 i art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia (UE) 2016/1036 (2) (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) dokonując dostosowania jej ceny eksportowej o kwotę wypłaconych Trade House prowizji od sprzedaży krajowej zamiast dostosowania wartości normalnej o pełną kwotę tych prowizji.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie i działała z naruszeniem art. 2 ust. 10 lit. e) rozporządzenia podstawowego oraz pomocniczo art. 2 ust. 2 lit. k) rozporządzenia podstawowego nie uwzględniając zwrotu kosztów transportu w ramach dostosowania ceny eksportowej.

                  3.

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym skarżąca pomocniczo podnosi, że strona pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie, działała z naruszeniem art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego oraz naruszyła obowiązek uzasadnienia nie uwzględniając zwrotu kosztów transportu przy ustalaniu kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych poniesionych przez skarżącą na rynku krajowym.

                  4.

                  Zarzut czwarty, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie, naruszyła obowiązek uzasadnienia oraz naruszyła prawo do dobrej administracji uwzględniając sklejkę o kształcie kwadratowym w definicji produktu objętego postępowaniem oraz pomocniczo, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie, naruszyła obowiązek uzasadnienia, naruszyła prawo do dobrej administracji i działała z naruszeniem art. 3 ust. 2 i 6 rozporządzenia podstawowego nie dokonując odrębnej oceny sklejki o kształcie kwadratowym w ramach ustalania szkody i związku przyczynowego.

                  5.

                  Zarzut piąty, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie i działała z naruszeniem art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego oraz naruszyła prawo do dobrej administracji ustalając dane dotyczące przywozu w oparciu o niewiarygodne dane.

                  6.

                  Zarzut szósty, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie, działała z naruszeniem art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego oraz naruszyła prawo do dobrej administracji nie uwzględniając w swej ocenie związku przyczynowego różnych segmentów rynku ani wpływu innych znanych czynników wywołujących szkodę.

         (1)  Dz.U. 2021, L 394, s. 7.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21).


title: Sprawa T-5/22: Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2022 r. – Puma/EUIPO – Brooks Sports (Przedstawienie szewrona)

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/49

      Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2022 r. – Puma/EUIPO – Brooks Sports (Przedstawienie szewrona)
      (Sprawa T-5/22)
      (2022/C 84/68)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. González-Bueno Catalán de Ocón)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Brooks Sports, Inc. (Seattle, Waszyngton, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego (Przedstawienie szewrona) – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 441 912

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 października 2021 r. w sprawie R 910/2021-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-7/22: Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2022 r. – FFI Female Financial Invest/EUIPO – MLP Finanzberatung SE (Financery)

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/49

      Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2022 r. – FFI Female Financial Invest/EUIPO – MLP Finanzberatung SE (Financery)
      (Sprawa T-7/22)
      (2022/C 84/69)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: FFI Female Financial Invest GmbH (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Gramsch)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: MLP Finanzberatung SE (Wiesloch, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Financery – zgłoszenie nr 18 041 007

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 października 2021 r. w sprawie R 1820/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-8/22: Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2022 r – Topcart/EUIPO – Carl International (TC CARL)

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/50

      Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2022 r – Topcart/EUIPO – Carl International (TC CARL)
      (Sprawa T-8/22)
      (2022/C 84/70)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Topcart GmbH (Wiesbaden, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Hoffmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Carl International (Limonest, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego TC CARL – zgłoszenie nr 15 519 283

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 października 2021 r. w sprawie R 2561/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-9/22: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2022 r. – Olimp Laboratories/EUIPO (VITA-MIN MULTIPLE SPORT)

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/51

      Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2022 r. – Olimp Laboratories/EUIPO (VITA-MIN MULTIPLE SPORT)
      (Sprawa T-9/22)
      (2022/C 84/71)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Olimp Laboratories sp. z o.o. (Dębica, Polska) (przedstawiciel: M. Kondrat, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego VITA-MIN MULTIPLE SPORT – zgłoszenie nr 18 115 249

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 listopada 2021 r. w sprawie R 771/2020-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Urząd;
                  lub

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie, iż w odniesieniu do znaku „VITA-MIN MULTIPLE SPORT” dla towarów objętych zgłoszeniem w klasie 5 klasyfikacji nicejskiej nie zachodzi bezwzględna podstawa odmowy rejestracji na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) RZTUE w postaci braku jakiegokolwiek charakteru odróżniającego i opisowego charakteru oznaczenia;

                  —

                  zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b i c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 103 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa.


title: Sprawa T-10/22: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2022 r. – Wajos/EUIPO (Kształt butelki)

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/51

      Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2022 r. – Wajos/EUIPO (Kształt butelki)
      (Sprawa T-10/22)
      (2022/C 84/72)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Wajos GmbH (Dohr, Niemcy) (przedstawiciele: N. Böhmer i J. Schneiders, adwokaci)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowy (Kształt butelki) – zgłoszenie nr 14 886 097

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 października 2021 r. w sprawie R 2958/2019-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie powagi rzeczy osądzonej;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. e) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-15/22: Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2022 r. – Motel One/EUIPO – Apartment One (APART MENT ONE SLEEP CLEVER.)

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/52

      Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2022 r. – Motel One/EUIPO – Apartment One (APART MENT ONE SLEEP CLEVER.)
      (Sprawa T-15/22)
      (2022/C 84/73)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Motel One GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Hartmann, S. Fröhlich i H. Lerchl)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Apartment One GbR (Grasbrunn, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego APART MENT ONE SLEEP CLEVER. – zgłoszenie nr 18 009 642

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 października 2021 r. w sprawie R 564/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;


title: Sprawa T-17/22: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2022 r. – Bertalan Tóth/Komisja

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/53

      Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2022 r. – Bertalan Tóth/Komisja
      (Sprawa T-17/22)
      (2022/C 84/74)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Bertalan Tóth (Pecz, Węgry) (przedstawiciele: Á. Baratta i B. Czudar, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu ds. Nadużyć Finansowych (OLAF) o odmowie dostępu do dokumentu zatytułowanego „Rapport final de l’Office européen de lutte antifraude (OLAF) OF/2015/0034/B4 relatif aux activités d’éclairage public de Élios Innovatív Zrt”, ponieważ nie wypowiedziano się w terminie określonym w art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001 (1) odnośnie do złożonego przez stronę skarżącą wniosku o zezwolenie na dostęp,

                  —

                  Obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niewykonania obowiązku uzasadnienia

                              —

                              OLAF nie wykonał obowiązku uzasadnienia, odmawiając bez uzasadnienia tego w sposób zgodny z prawem dostępu do dokumentu zatytułowanego „Rapport final de l’Office européen de lutte antifraude (OLAF) OF/2015/0034/B4 relatif aux activités d’éclairage public de Élios Innovatív Zrt”.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że nieuwzględnienie wniosku o dostęp do dokumentów, nie jest zgodne z prawem

                              —

                              OLAF odmówił uznania wniosku o dostęp, nie powołując się na żaden z wyjątków przewidzianych w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001, który uzasadniałby odmowę uznania wniosku o dostęp.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).


title: Sprawa T-18/22: Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2022 r. – Nemport Liman İşletmeleri Ve Özel Antrepo Nakliye Ticaret/EUIPO – Newport Europe (NEMPORT LİMAN İŞLETMELERİ)

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/53

      Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2022 r. – Nemport Liman İşletmeleri Ve Özel Antrepo Nakliye Ticaret/EUIPO – Newport Europe (NEMPORT LİMAN İŞLETMELERİ)
      (Sprawa T-18/22)
      (2022/C 84/75)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nemport Liman İşletmeleri Ve Özel Antrepo Nakliye Ticaret AŞ (Izmir, Turcja) (przedstawiciel: adwokat V. Martín Santos)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Newport Europe BV (Moerdijk, Niderlandy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego NEMPORT LİMAN İŞLETMELERİ – zgłoszenie nr 18 101 775

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 listopada 2021 r. w sprawie R 562/2021-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, tak aby sporny znak towarowy został przyznany w całości;

                  —

                  obciążenie skarżącej/interwenienta lub EUIPO kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszym odwołaniem oraz wszystkimi kosztami postępowania wynikającymi z decyzji EUIPO.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-38/22: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2022 r. – Romedor Pharma/EUIPO – Perfect Care Distribution (CERVIRON Perfect Care)

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/25

      Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2022 r. – Romedor Pharma/EUIPO – Perfect Care Distribution (CERVIRON Perfect Care)
      (Sprawa T-38/22)
      (2022/C 138/29)
      Język skargi: rumuński

         Strony

         Strona skarżąca: Romedor Pharma SRL (Focşani, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat E. Dicu)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Perfect Care Distribution (Bukareszt, Rumunia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy CERVIRON PERFECT CARE – unijny znak towarowy nr 18 064 805

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 listopada 2021 r. w sprawie R 521/2021-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie skargi w postaci, w jakiej została sformułowana i uzasadniona;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i w konsekwencji, uwzględnienie wniosku o unieważnienie unijnego znaku towarowego nr 18 064 805.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie przepisów art. 60 ust. 1 lit. c) w związku z art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-39/22: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2022 r. – OA/Parlament

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/25

      Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2022 r. – OA/Parlament
      (Sprawa T-39/22)
      (2022/C 138/30)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: OA (przedstawiciele: adwokaci G. Rossi i F. Regaldo)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za zasadną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności obu zaskarżonych decyzji, z wyjątkiem jej części drugiej, w której pozwany uwzględnił zarzuty skarżącego dotyczące wieku emerytalnego;

                  —

                  stwierdzenie, że wysokość emerytury skarżącego powinna zostać obliczona na podstawie średniej wszystkich wynagrodzeń skarżącego otrzymanych przez wnioskodawcę w okresie od 24 czerwca 2010 r. do 31 marca 2021 r. (reguła proporcjonalności);

                  —

                  stwierdzenie, że przy obliczaniu wysokości emerytury skarżącego należy uwzględnić również okres pracy w instytucji od 27 lipca 2004 r. do 1 lipca 2009 r.;

                  —

                  na wypadek, gdyby Sąd nie uwzględnił żądań sformułowanych w pkt 2, 3 i 4 powyżej, zobowiązanie pozwanego do naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego w kwocie określonej zgodnie z formułą, o której mowa w paragrafie 74 skargi lub w innej kwocie, którą Sąd uzna za słuszną i sprawiedliwą; oraz

                  —

                  w każdym wypadku obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi osiem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym w zaskarżonych decyzjach ustalono z góry pewne szczegółowe zasady obliczania wysokości uprawnień emerytalnych skarżącego, w związku z czym skarga jest dopuszczalna.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym w zaskarżonych decyzjach dokonano błędnej interpretacji orzecznictwa Trybunału dotyczącego dopuszczalności.

                  3.

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym decyzja, o wydanie której wniósł skarżący, nie ma negatywnych skutków dla pozwanego, nawet w przypadku przyszłych zmian statusu zawodowego skarżącego.

                  4.

                  Zarzut czwarty, zgodnie z którym okres służby pełnionej przez skarżącego w latach 2004–2009 powinien zostać uznany za okres służby pełnionej w instytucji.

                  5.

                  Zarzut piąty, zgodnie z którym ponowne ustalenie wieku emerytalnego powinno prowadzić do wskazania wieku 63 lat, bez uszczerbku dla możliwości odwołania się od przyszłej decyzji pozwanego.

                  6.

                  Zarzut szósty, zgodnie z którym należy zastosować regułę proporcjonalności.

                  7.

                  Zarzut siódmy, w ramach którego skarżący domaga się ewentualnego częściowego niestosowania art. 77 ust. 2 regulaminu pracowniczego, w związku z użyciem w nim słów „ostatniego” i „ostatniej”, w celu naprawienia naruszeń zasad równości i proporcjonalności.

                  8.

                  Zarzut ósmy, w ramach którego skarżący domaga odszkodowania.


title: Sprawa C-765/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Padova (Włochy) w dniu 13 grudnia 2021 r. – D.M./Azienda Ospedale-Università di Padova

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Padova (Włochy) w dniu 13 grudnia 2021 r. – D.M./Azienda Ospedale-Università di Padova
      (Sprawa C-765/21)
      (2022/C 138/08)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale ordinario di Padova

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: D.M.

         Strona pozwana: Azienda Ospedale-Università di Padova

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy warunkowe pozwolenia wydane przez Komisję na podstawie pozytywnej opinii EMA, dotyczące szczepionek znajdujących się obecnie na rynku, można uznać za nadal ważne zgodnie z art. 4 rozporządzenia nr 507/2006 (1) w świetle faktu, że w kilku państwach członkowskich [np. we Włoszech – zatwierdzenie przez AIFA (Agenzia Italiana del Farmaco – włoską agencję leków) protokołu leczenia z użyciem przeciwciał monoklonalnych lub przeciwwirusowych] zostały zatwierdzone alternatywne metody leczenia COVID SARS 2, które są skuteczne i zdaniem strony powodowej mniej niebezpieczne dla zdrowia i to również w świetle art. 3 i 35 karty nicejskiej?

                  2)

                  Czy w przypadku pracowników służby zdrowia, względem których prawo państwa członkowskiego nałożyło obowiązek szczepienia, szczepionki zatwierdzone przez Komisję w formie warunkowej na mocy i do celów rozporządzenia nr 507/2006 mogą być stosowane do celów obowiązkowych szczepień, nawet jeśli wspomniani pracownicy byli już zakażeni i w związku z tym uzyskali już naturalną odporność, a więc mogą wystąpić o zastosowanie względem nich odstępstwa od obowiązku?

                  3)

                  Czy w przypadku pracowników służby zdrowia, względem których prawo państwa członkowskiego nałożyło obowiązek szczepienia, szczepionki zatwierdzone przez Komisję warunkowo na mocy i do celów rozporządzenia nr 507/2006 mogą być stosowane do celów obowiązkowych szczepień bez zastosowania jakiejkolwiek procedury ostrożnościowej, czy też ze względu na warunkowość pozwolenia pracownicy ci mogą sprzeciwić się zaszczepieniu, przynajmniej dopóki właściwy organ służby zdrowia konkretnie i z uzasadnioną pewnością nie wykluczy, po pierwsze, że nie ma przeciwwskazań w tym sensie, po drugie zaś, że wynikające z tego korzyści przewyższają te pochodzące z innych dostępnych obecnie leków? Czy w takim wypadku właściwe organy służby zdrowia muszą postępować zgodnie z art. 41 karty nicejskiej?

                  4)

                  Czy w przypadku szczepionki zatwierdzonej przez Komisję w formie warunkowej jakiekolwiek niepoddanie się jej przez personel medyczny służby zdrowia, względem którego prawo państwa nakłada obowiązek szczepienia, może automatycznie prowadzić do zawieszenia w miejscu pracy bez wynagrodzenia, czy też należy przewidzieć stopniowalność sankcji zgodnie z podstawową zasadą proporcjonalności?

                  5)

                  Czy w przypadku gdy prawo krajowe dopuszcza formy „dépeçage”, weryfikacja możliwości wykorzystania pracownika w alternatywnej formie musi nastąpić z poszanowaniem zasady kontradyktoryjności na podstawie i dla celów art. 41 karty nicejskiej, z wynikającym z tego prawem do odszkodowania, w przypadku gdyby weryfikacji takiej nie przeprowadzono?

                  6)

                  Czy w świetle rozporządzenia nr 953/21 (2), które zakazuje wszelkiej dyskryminacji między osobami, które przyjęły szczepionkę, a osobami, które nie chciały lub nie mogły jej przyjąć z powodów medycznych, zgodne z prawem jest uregulowanie prawa krajowego, takie jak wynikające z art. 4 ust. 11 decreto-legge nr 44/2021, który zezwala pracownikom służby zdrowia zwolnionym z obowiązku szczepienia na wykonywanie swoich czynności w kontakcie z pacjentem, aczkolwiek przestrzegając środków bezpieczeństwa nałożonych przez obowiązujące prawo, podczas gdy pracownik służby zdrowia, który podobnie jak strona powodowa – jako naturalnie odporny w następstwie zakażenia – nie chce poddać się szczepieniu bez wnikliwych badań lekarskich, zostaje automatycznie zawieszony we wszelkich czynnościach zawodowych bez prawa do wynagrodzenia?

                  7)

                  Czy uregulowanie państwa członkowskiego, które zobowiązuje wszystkich pracowników służby zdrowia do szczepionki przeciwko Covid – warunkowo zatwierdzonej przez Komisję – nawet jeśli pochodzą z innego państwa członkowskiego i przebywają we Włoszech w celu wykonywania prawa do swobodnego świadczenia usług i swobody przedsiębiorczości, jest zgodne z rozporządzeniem UE 2021/953 oraz z zawartymi w nim zasadami proporcjonalności i niedyskryminacji?

         (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 507/2006 z dnia 29 marca 2006 r. w sprawie warunkowego dopuszczenia do obrotu produktów leczniczych stosowanych u ludzi wchodzących w zakres rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2006, L 92, s. 6).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/953 z dnia 14 czerwca 2021 r. w sprawie ram wydawania, weryfikowania i uznawania interoperacyjnych zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 (unijne cyfrowe zaświadczenie COVID) w celu ułatwienia swobodnego przemieszczania się w czasie pandemii COVID-1 (Dz.U. 2021, L 211, s. 1).


title: Sprawa T-49/22: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2022 r. – Rumunia/Komisja

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/26

      Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2022 r. – Rumunia/Komisja
      (Sprawa T-49/22)
      (2022/C 138/31)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Strona skarżąca: Rumunia (przedstawiciele: E. Gane i L. Bațagoi, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji 2021/2020 w części, w której wyłącza ona z finansowania Unii Europejskiej wydatki w łącznej wysokości 178 320 110,85 EUR poniesione przez akredytowaną agencję płatniczą w Rumunii i zadeklarowane w ramach EFRG i EFRROW, które stanowią ryczałtowe korekty finansowe (5 % i 2 %) zastosowane ze względu na naruszenie prawa Unii w odniesieniu do płatności obszarowych na lata składania wniosków 2017 i 2018 (lata budżetowe 2018 i 2019) (1);

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący nieodpowiedniego wykonania przez Komisję uprawnienia do wyłączenia pewnych kwot z finansowania Unii na podstawie art. 52 rozporządzenia nr 1306/2013 (2).
                  Komisja w niewłaściwy sposób przeprowadziła procedurę rozliczania zgodności w odniesieniu do lat składania wniosków 2017 i 2018:
                  Komisja popełniła błąd, uznając, że wystąpiła nieprawidłowość dotycząca kontroli administracyjnych obejmujących płatności z tytułu zazieleniania, mająca wpływ na fundusze. Nawet przy założeniu, że taka nieprawidłowość wystąpiła, zachowanie instytucji Unii – w szczególności wyjątkowo niejasne sformułowanie ustaleń i zbieżność w czasie dochodzeń z 2017 r. i 2018 r. – uniemożliwiło przedstawienie odpowiednich obliczeń skutków z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 34 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia nr 908/2014 (3). W tym kontekście Komisja odmówiła, bez uzasadnienia i z naruszeniem art. 34 ust. 6 tego rozporządzenia, przeanalizowania danych i obliczeń przedstawionych przez władze rumuńskie we wniosku o polubowne załatwienie sprawy w odniesieniu do dochodzenia z 2018 r. (wniosek z dnia 5 lutego 2020 r.). W żadnym wypadku Komisja nie powinna była zastosować korekt ryczałtowych w wysokości 5 %.
                  Zachowanie instytucji Unii w ramach dochodzenia z 2018 r. w odniesieniu do nieprawidłowości dotyczących aktualizacji LPIS (4)– jakości i prawidłowej identyfikacji działek referencyjnych w LPIS-GIS (5), w szczególności fakt, że w jej ostatecznym stanowisku dotyczącym dochodzenia z 2017 r. wyjaśniono istotne aspekty (stanowisko przekazane w dniu 20 grudnia 2019 r.), uniemożliwiło ustalenie zakresu tych nieprawidłowości i przedstawienie odpowiednich obliczeń skutków z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 34 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia nr 908/2014. W tym kontekście Komisja odmówiła, bez uzasadnienia i z naruszeniem art. 34 ust. 6 tego rozporządzenia, przeanalizowania danych i obliczeń przedstawionych przez władze rumuńskie we wniosku o polubowne załatwienie sprawy w odniesieniu do dochodzenia z 2018 r. (wniosek z dnia 5 lutego 2020 r.).
                  Zachowanie instytucji Unii w ramach dochodzenia z 2018 r. w odniesieniu do nieprawidłowości dotyczącej maksymalnej powierzchni kwalifikującej się do objęcia pomocą obszarową finansowaną przez EFRROW, które polegało na narzuceniu własnej metody obliczania, nie może zastąpić analizy danych i obliczeń przedstawionych przez władze rumuńskie w dniu 10 czerwca 2019 r. Ponadto zachowanie to uniemożliwiło władzom rumuńskim zidentyfikowanie w terminie przewidzianym w art. 34 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia nr 908/2014 koniecznych dostosowań danych i obliczeń. W tym kontekście Komisja odmówiła, bez uzasadnienia i z naruszeniem art. 34 ust. 6 tego rozporządzenia, przeanalizowania danych i obliczeń przedstawionych przez władze rumuńskie we wniosku o polubowne załatwienie sprawy w odniesieniu do dochodzenia z 2018 r. (wniosek z dnia 5 lutego 2020 r.).
                  Komisja niesłusznie uznała, że wystąpiła nieprawidłowość dotycząca przeprowadzenia wystarczającej liczby kontroli na miejscu w ramach systemu płatności z tytułu zazieleniania, odwołując się błędnie do danych i statystyk kontrolnych przekazanych na podstawie art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 809/2014 (6). Nawet przy założeniu, że taka nieprawidłowość wystąpiła, Komisja nie powinna była zastosować korekt ryczałtowych w wysokości 5 %.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.
                  Rumunia uważa, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z zasadą proporcjonalności, ponieważ zastosowanie korekt ryczałtowych w wysokości 5 % w odniesieniu do płatności z tytułu EFRG i w wysokości 2 % w odniesieniu do płatności z EFFROW w odniesieniu do lat składania wniosków 2017 i 2018 (lata budżetowe 2018 i 2019) doprowadziło do zawyżenia straty finansowej Unii wynikającej ze stwierdzonych nieprawidłowości, ponieważ stawki wynoszące 5 % i 2 % nie uwzględniły charakteru i wagi naruszenia ani jego skutków finansowych dla budżetu Unii.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
                  Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ponieważ nie uzasadniła w sposób wymagany prawem z jednej strony istnienia nieprawidłowości oraz odrzucenia argumentów i obliczeń przedstawionych przez władze rumuńskie, a z drugiej strony braku zastosowania art. 34 ust. 6 rozporządzenia nr 908/2014 w odniesieniu do specyfiki procedury rozliczania zgodności, która dotyczyła lat składania wniosków 2017 i 2018.

         (1)  Dz.U. 2021, L 413, s. 10.

         (2)  Dz.U. 2013, L 347, s. 549.

         (3)  Dz.U. 2014, L 255, s. 59.

         (4)  System identyfikacji działek rolnych.

         (5)  System identyfikacji działek rolnych – System informacji geograficznej.

         (6)  Dz.U. 2014, L 227, s. 69.


title: Sprawa C-768/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 14 grudnia 2021 r. – TR/Land Hessen

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 14 grudnia 2021 r. – TR/Land Hessen
      (Sprawa C-768/21)
      (2022/C 138/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Wiesbaden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: TR

         Strona przeciwna: Land Hessen

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 57 ust. 1 lit. a) i f) i art. 58 ust. 2 lit. a)–j) w związku z art. 77 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/679 (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku stwierdzenia przez organ nadzorczy, iż przetwarzanie danych narusza prawa osoby, której dane dotyczą, organ ten jest zawsze zobowiązany do interwencji zgodnie z art. 58 ust. 2 tego rozporządzenia?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1)


title: Sprawa C-33/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshofs (Austria) w dniu 14 stycznia 2022 r. – Österreichische Datenschutzbehörde

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshofs (Austria) w dniu 14 stycznia 2022 r. – Österreichische Datenschutzbehörde
      (Sprawa C-33/22)
      (2022/C 138/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshofs

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: Österreichische Datenschutzbehörde

         Druga strona postępowania rewizyjnego: WK, Präsident des Nationalrats

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy działalność komisji śledczej powołanej przez parlament państwa członkowskiego w ramach wykonywania przysługującego mu prawa do kontroli władzy wykonawczej wchodzi, niezależnie od przedmiotu dochodzenia, w zakres stosowania prawa Unii w rozumieniu art. 16 ust. 2 zdanie pierwsze TFUE, wobec czego do przetwarzania danych osobowych przez parlamentarną komisję śledczą państwa członkowskiego ma zastosowanie rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych; RODO) (1)?

            W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                  2)

                  Czy działalność komisji śledczej powołanej przez parlament państwa członkowskiego w ramach wykonywania przysługującego mu prawa do kontroli władzy wykonawczej, której przedmiotem dochodzenia są działania policyjnego organu ochrony państwa, a więc działania związane z ochroną bezpieczeństwa narodowego w rozumieniu motywu 16 RODO, jest objęta odstępstwem określonym w art. 2 ust. 2 lit. a) RODO?

            W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie:

                  3)

                  Jeżeli – tak jak w niniejszej sprawie – państwo członkowskie ustanowiło tylko jeden organ nadzorczy, o którym mowa w art. 51 ust. 1 RODO, czy jego właściwość w zakresie skarg, o których mowa w art. 77 ust. 1 w związku z art. 55 ust. 1 RODO, wynika już bezpośrednio z RODO?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).


title: Sprawa T-58/22: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2022 r. – Labaš/EUIPO (FRESH)

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/28

      Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2022 r. – Labaš/EUIPO (FRESH)
      (Sprawa T-58/22)
      (2022/C 138/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Miroslav Labaš (Koszyce, Słowacja) (przedstawiciel: M. Vasil, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie do rejestracji słownego unijnego znaku towarowego „FRESH” – zgłoszenie nr 18 311 155

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 listopada 2021 r. w sprawie R 610/2021-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

                  —

                  tytułem ewentualnym stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części dotyczącej klas 35 i 39 wskazanych w zgłoszeniu do rejestracji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej;

                  —

                  brak określenia bezpośredniego związku między oznaczeniem FRESH a niedopuszczalnością jego rejestracji dla towarów i usług z klas 35 i 39.


title: Sprawa C-770/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 13 grudnia 2021 r. – OGL-Food Trade Lebensmittelvertrieb GmbH/Direktor na Teritoriałna direkcija „Mitnica Płowdiw” przy Agencija „Mitnici”

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 13 grudnia 2021 r. – OGL-Food Trade Lebensmittelvertrieb GmbH/Direktor na Teritoriałna direkcija „Mitnica Płowdiw” przy Agencija „Mitnici”
      (Sprawa C-770/21)
      (2022/C 138/10)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administratiwen syd Sofija-grad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: OGL-Food Trade Lebensmittelvertrieb GmbH

         Strona przeciwna: Direktor na Teritoriałna direkcija „Mitnica Płowdiw” przy Agencija „Mitnici”

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy należy przyjąć, mając na względzie art. 70 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 (1) z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny w związku z art. 75 ust. 5 akapit pierwszy i art. 75 ust. 6 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/891 (2) z dnia 13 marca 2017 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw, uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do kar, które mają być stosowane w tych sektorach, a także zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011, że dla oceny spełnienia przesłanki określonej w art. 70 ust. 3 lit. d) wspomnianego kodeksu – by „kupujący i sprzedający nie [byli] ze sobą powiązani” w związku ze stosowaniem wartości transakcyjnej produktów dla celów celnych w ramach konkretnej deklaracji celnej dotyczącej importu warzyw – istotne są:

                              —

                              dane dotyczące wzajemnych relacji między stronami w ramach importu produktów i sprzedaży tych produktów na pierwszym poziomie handlowym w Unii Europejskiej – w odniesieniu do trwałych i powtarzających się dostaw produktów tego samego rodzaju, o znacznej ilości i wartości – które wyłączają wniosek o przypadkowości wzajemnych relacji w ramach konkretnego importu stanowiącego przedmiot oceny;

                              —

                              dane dotyczące faktur wystawionych w odniesieniu do dostaw, zapłaty ceny, zaksięgowania faktur w księgowości i w dziennikach VAT importera, odpowiednio, wykonania prawa do odliczenia w ramach konkretnego importu;

                              —

                              deklarowana wartość transakcyjna w ramach konkretnego importu stanowiącego przedmiot oceny, która jest znacznie wyższa w porównaniu ze standardową wartością w przywozie tego produktu określoną przez Komisję dla celów stosowania ceł importowych w sektorze warzyw, a równocześnie ten sam produkt został sprzedany ze stratą w Unii Europejskiej;

                              —

                              okoliczność, że importer nie przedstawił umowy handlowej w odniesieniu do konkretnego importu, wymaganej przez organy celne, lub dokumentu odnoszącego się do innego rodzaju związku prawnego między kontrahentami?

                        Na wypadek gdyby wskazane okoliczności były istotne, czy umożliwiają one określenie przedsiębiorców będących importerem i eksporterem, odpowiednio, importerem i kupującym na pierwszym poziomie handlowym w Unii Europejskiej, jako „prawnie uznanych wspólników w działalności gospodarczej”, odpowiednio, podmioty powiązane w rozumieniu art. 127 ust. 1 lit. b) i art. 142 ust. 4 lit. b) rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 (3) z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny?
                  Jeśli wskazane okoliczności są istotne, lecz nie są wystarczające do stwierdzenia, że przedsiębiorcy są podmiotami powiązanymi, to czy dla celów kontroli, o której mowa w art. 75 ust. 6 rozporządzenia delegowanego 2017/891, powstaje obowiązek dokonania oceny, czy relacje między przedsiębiorcami nie wywarły wpływu przy określeniu wyższej ceny produktu w ramach konkretnego importu, aby zapobiec uchyleniu się od zapłaty cła i utracie dochodów podatkowych w budżecie Unii Europejskiej, mając na względzie również dalszą sprzedaż ze stratą na pierwszym poziomie handlowym w Unii Europejskiej?

                  2.

                  Czy z art. 47 akapit pierwszy i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej interpretowanych w związku z określonym w art. 44 ust. 1 rozporządzenia 952/2013 prawem do wniesienia skargi przez importera oraz obowiązkiem uzasadnienia przez organy celne decyzji określonej w art. 29 w związku z art. 22 ust. 7 wspomnianego kodeksu, a także okoliczności w sprawie – mając na względzie, że w postępowaniu dotyczącym zaskarżenia w trybie sądowym wydanej decyzji sąd pierwszej instancji z urzędu ma obowiązek zbadać zgodność z prawem tej decyzji i, na niewskazanych w skardze podstawach, gromadzić nowe dowody i z urzędu wyznaczyć biegłego – wynika, że:

                              —

                              spełnienie przesłanki określonej w art. 70 ust. 3 lit. d) rozporządzenia 952/2013, zgodnie z którą „kupujący i sprzedający nie są ze sobą powiązani lub powiązanie między nimi nie miało wpływu na cenę”, może być ustalone po raz pierwszy w postępowaniu przed sądem, czy też organ celny ma obowiązek dokonać stwierdzenia w tej kwestii jeszcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji?

                              —

                              Gdy importer miał procesową możliwość, lecz nie oświadczył wyraźnie, że określi wartość importowanych produktów zgodnie z metodą dedukcyjną wskazaną w art. 74 ust. 2 lit. c) rozporządzenia 952/2013, to ze względu na konkretnie wskazany prekluzyjny termin tego określenia dojdzie do naruszenia art. 75 ust. 5 i 6 rozporządzenia delegowanego 2017/891, gdy wartość ta zostanie określona po raz pierwszy w postępowaniu dotyczącym zaskarżenia tej decyzji przed sądem, biorąc również pod uwagę zarzuty importera, zgodnie z którymi cena sprzedaży produktu w Unii Europejskiej jest bliska deklarowanej wartości transakcyjnej?

                  3.

                  Czy z art. 75 ust. 5 akapit czwarty rozporządzenia delegowanego 2017/891 – zgodnie z którym „importer udostępnia […] wszystkie dokumenty konieczne do przeprowadzenia odpowiednich kontroli celnych w odniesieniu do sprzedaży i zbytu każdego produktu z danej partii”, w kontekście wykładni dokonanej w pkt 1 sentencji wyroku Trybunału z dnia 11 marca 2020 r., BV, С-160/18, EU:C:2020:190, w związku z wykazaniem deklarowanej wartości transakcyjnej, o której mowa w art. 70 ust. 1 unijnego kodeksu celnego – w okolicznościach niniejszej sprawy wynika, że przepis ten:

                              —

                              zobowiązuje organy celne, odpowiednio w wypadku zaskarżenia sąd, do uwzględnienia okoliczności, że produkt importowy – warzywa – został sprzedany ze stratą w Unii Europejskiej, jako poważnej wskazówki, że wskazana cena importowa została sztucznie zawyżona, w tym przy uwzględnieniu oceny powiązania tych podmiotów, które miało wywrzeć wpływ na deklarowaną wartość transakcyjną, w tym w celu zapobieżenia uchylaniu się od zapłaty cła i utracie dochodów podatkowych?

                              —

                              Zobowiązuje importera do przedstawienia umowy lub innego równoważnego dokumentu wykazującego podlegającą zapłacie cenę produktu przy jego sprzedaży w celu wywozu na obszar celny Unii, czy też wystarcza wykazanie dokonanej zapłaty deklarowanej wartości produktu przy imporcie? Lub

                              —

                              zobowiązuje importera do przedstawienia wyłącznie dokumentów wyraźnie wskazanych w art. 75 ust. 5 akapit czwarty rozporządzenia delegowanego 2017/891, jako dowodów dotyczących deklarowanej wartości transakcyjnej przy imporcie warzyw, i z tego względu okoliczności związane ze sprzedażą tego samego produktu ze stratą w Unii Europejskiej nie są istotne dla oceny, o której mowa w art. 75 ust. 6 tego rozporządzenia, związanej z nieuznaniem wartości transakcyjnej i określeniem cła importowego?

                  4.

                  Czy z art. 75 ust. 5 i 6 rozporządzenia delegowanego 2017/891 i z wykładni dokonanej w wyroku z dnia 16 czerwca 2016 r., EURO 2004. Hungary, С-291/15, EU:C:2016:455, w okolicznościach w postępowaniu głównym, wynika, że wartość celna przy imporcie warzyw z państw trzecich nie może być określona według deklarowanej wartości transakcyjnej, gdy:

                              —

                              deklarowana wartość transakcyjna produktu jest znacznie wyższa w porównaniu ze standardową wartością w przywozie tego produktu, określaną przez Komisję dla celów stosowania ceł importowych w sektorze warzyw;

                              —

                              organ celny nie kwestionuje ani w żaden inny sposób nie podaje w wątpliwość autentyczności faktur i dokumentów dotyczących zapłaty ceny produktu, przedstawionych jako dowody faktycznej zapłaty ceny w ramach importu;

                              —

                              importer, w odpowiedzi na wezwanie organu celnego, nie przedstawił: umowy lub innego równoważnego dokumentu wykazującego podlegającą zapłacie cenę produktu przy jego sprzedaży w celu wywozu na obszar celny Unii, w tym dodatkowych dowodów na ustalenie okoliczności gospodarczych związanych z produktem uzasadniających wyższą wartość przy jego zakupie od eksportera – wykazujących status bioproduktu lub jakość ekstra konkretnej partii warzyw?

         (1)  Dz.U. 2013, L 269, s. 1.

         (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/891 z dnia 13 marca 2017 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw, uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do kar, które mają być stosowane w tych sektorach, a także zmieniające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 (Dz.U. 2017, L 138, s. 4).

         (3)  Dz.U. 2015, L 343, s. 558.


title: Sprawa T-67/22: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2022 r. – Guma Holdings v EUIPO – X-Trade Brokers Dom Maklerski (XTRADE)

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/28

      Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2022 r. – Guma Holdings v EUIPO – X-Trade Brokers Dom Maklerski (XTRADE)
      (Sprawa T-67/22)
      (2022/C 138/33)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Guma Holdings LTD (Limassol, Cypr) (przedstawiciele: adwokaci M. Oleksyn i M. Stępkowski)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: X-Trade Brokers Dom Maklerski S.A. (Warszawa, Polska)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy XTRADE w kolorach ciemnoszarym, jasnoszarym, niebieskim, różnych odcieniach niebieskiego – zgłoszenie nr 13 061 387

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 listopada 2021 r. w sprawie R 981/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zmiana zaskarżonej decyzji o odrzucenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku w całości;

                  —

                  nakazanie EUIPO i interwenientowi zapłaty własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez stronę skarżącą, w tym kosztów związanych z postępowaniem przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (1);

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 i art. 60 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 16 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 lit. d) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625.

         (1)  Dz.U. 2012 C 326, s. 391.


title: Sprawa C-75/22: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Czeska

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/19

      Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Czeska
      (Sprawa C-75/22)
      (2022/C 138/23)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati, M. Mataija, M. Salyková, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Czeska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie, że Republika Czeska, nie dokonując prawidłowej transpozycji art. 3 ust. 1 lit. g) i h), art. 6 lit. b), art. 7 ust. 3, art. 21 ust. 6, art. 31 ust. 3, art. 45 ust. 2 lit. c), f) i części lit. e), art. 45 ust. 3, art. 50 ust. 1 w związku z pkt 1 lit. d) i e) załącznika VII oraz art. 51 ust. 1 dyrektywy 2005/36/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/55/UE (2), uchybiła zobowiązaniom wynikającym dla niej z tych przepisów dyrektywy;

                  —

                  obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Artykuł 3 ust. 1 lit. g) i h) – Komisja twierdzi, że Republika Czeska nie wykonała zawartych w tych przepisach dyrektywy zobowiązań polegających na określeniu statusu prawnego osób odbywających nadzorowaną praktykę oraz osób przygotowujących się do testu umiejętności.

         Artykuł 6 ust. b) – Komisja zarzuca Republice Czeskiej, że nie zwolniła usługodawców z rejestracji w publicznej instytucji ubezpieczenia społecznego przyjmującego państwa członkowskiego w celu dokonywania z ubezpieczycielem rozliczeń związanych ze świadczeniem usług na rzecz osób ubezpieczonych.

         Artykuł 7 ust. 3 – Zdaniem Komisji nie dokonano jasnej transpozycji tego przepisu dyrektywy, który umożliwia architektom i lekarzom weterynarii używanie tytułu zawodowego występującego w przyjmującym państwie członkowskim, jeśli chodzi o architektów i lekarzy weterynarii.

         Artykuł 21 ust. 6 i art. 31 ust. 3 – Komisja uważa, że Republika Czeska nie dokonała prawidłowej transpozycji tych przepisów dotyczących kształcenia pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną w związku z zawodem pielęgniarki ogólnej.

         Artykuł 45 ust. 2 lit. c), f) i część lit. e) – Komisja twierdzi, że Republika Czeska nie dokonała prawidłowej transpozycji tych przepisów dyrektywy, ponieważ nie zapewniła farmaceutom dostępu do rodzajów działalności przewidzianych w owych przepisach.

         Artykuł 45 ust. 3 – Komisja uważa, że Republika Czeska nie dokonała prawidłowej transpozycji tego przepisu dyrektywy, ponieważ nie zapewniła farmaceutom, którzy uzyskali kwalifikacje zawodowe w innym państwie członkowskim, dostępu do minimalnego wykazu czynności, który to dostęp może zostać uzależniony jedynie od zdobycia dodatkowego doświadczenia zawodowego.

         Artykuł 50 ust. 1 w związku z pkt 1 lit. d) i e) załącznika VII – Zdaniem Komisji te przepisy dyrektywy nie zostały prawidłowo przetransponowane, ponieważ Republika Czeska nie przewidziała, że termin do dostarczenia wymaganych dokumentów przez rodzime państwo członkowskie wynosi dwa miesiące.

         Artykuł 51 ust. 1 – Komisja zarzuca Republice Czeskiej, że nie dokonała prawidłowej transpozycji tego przepisu dyrektywy, ponieważ nie przewidziała, że termin do potwierdzenia otrzymania wniosku o uznanie kwalifikacji zawodowych oraz do zawiadomienia wnioskodawcy w stosownym wypadku o konieczności dostarczenia brakujących dokumentów wynosi jeden miesiąc.

         (1)  Dz.U. L 255, 30.9.2005, s. 22.

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/55/UE z dnia 20 listopada 2013 r. zmieniająca dyrektywę 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych i rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym; Dz.U. 2013, L 354, s. 132.


title: Sprawa C-773/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 6 października 2021 r. w sprawie T-43/20, AV i AW/Parlament, wniesione w dniu 9 grudnia 2021 r. przez AV, AW

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/12

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 6 października 2021 r. w sprawie T-43/20, AV i AW/Parlament, wniesione w dniu 9 grudnia 2021 r. przez AV, AW
      (Sprawa C-773/21 P)
      (2022/C 138/11)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: AV, AW (przedstawiciel: J. Martins, avocat)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uznanie odwołania za dopuszczalne i zasadne;

                  —

                  Uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  Rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z żądaniami skarżących w pierwszej instancji, w tym obciążenia strony pozwanej kosztami postępowania, lub ewentualnie

                  —

                  Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym.

         Zarzuty i główne argumenty

                  —

                  Naruszenie prawa do obrony i obowiązku uzasadnienia;

                  —

                  Błędna ocena faktów i przeinaczenie dowodów, co doprowadziło do naruszenia prawa przez Sąd przy ocenie stanu faktycznego;

                  —

                  Naruszenie prawa przy w interpretacji mających zastosowanie przepisów prawa.


title: Sprawa C-806/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 21 grudnia 2021 r. – postępowanie karne przeciwko TF

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 21 grudnia 2021 r. – postępowanie karne przeciwko TF
      (Sprawa C-806/21)
      (2022/C 138/15)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strona w postępowaniu głównym

      TF

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy osoby fizyczne i prawne – uczestniczące we wprowadzaniu do obrotu substancji sklasyfikowanych w taki sposób, że udział ten stanowi czyn zabroniony, podlegający karze na podstawie art. 2 ust. 1 zdanie prowadzające i lit. d) decyzji ramowej 2004/757 (1) – należy uznać za „podmioty gospodarcze” w rozumieniu art. 2 lit. d) rozporządzenia nr 273/2004 (2)?
                  Jeśli odpowiedź na pytanie pierwsze będzie twierdząca:

                  2)

                              a.

                              Czy zachowania podmiotu gospodarczego, o których mowa w pytaniu pierwszym, stanowią „okoliczności” w rozumieniu art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 273/2004?

                              b.

                              Czy zachowania takie jak odbiór, przewóz i składowanie substancji sklasyfikowanych stanowią „okoliczności” w rozumieniu art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 273/2004, jeżeli nie mają one na celu dostarczenia tych substancji osobie trzeciej?

         (1)  Decyzja ramowa Rady 2004/757/WSiSW z dnia 25 października 2004 r. ustanawiająca minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami, Dz.U. 2004, L 335, s. 8.

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych, Dz.U. 2004, L 47, s. 1.


title: Sprawa T-70/22: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2022 r. – Novasol/ECHA

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/29

      Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2022 r. – Novasol/ECHA
      (Sprawa T-70/22)
      (2022/C 138/34)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Novasol (Kraainem, Belgia) (przedstawiciele: C. Alter i G. Bouton, adwokaci)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, decyzji ECHA SME D (2021)8531-DC z dnia 25 listopada 2021 r., w której ECHA uznała, że skarżącej nie można uznać za MŚP i że nie kwalifikuje się ona do skorzystania z opłat ulgowych dla średniego przedsiębiorstwa, o co ubiegała się w chwili składania wniosku;

                  —

                  obciążenie ECHA wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że ECHA naruszyła prawo w zaskarżonej decyzji, ponieważ dokonała błędnej wykładni przepisów prawnych mających zastosowanie do oceny wielkości małych i średnich przedsiębiorstw (zwanych dalej „MŚP”), zawartych w rozporządzeniu REACH (1), w zaleceniu 2003/361 (2) i w rozporządzeniu nr 340/2008 (3).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, ponieważ zaskarżona decyzja opiera się na błędnej interpretacji istnienia okoliczności faktycznych, od których uzależnione jest zakwalifikowanie przedsiębiorstwa jako MŚP, mimo że ECHA posiadała wszystkie informacje niezbędne do oceny wielkości skarżącej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i zasady dobrej administracji, ponieważ pomimo szczegółowych i udokumentowanych uwag przedstawionych przez skarżącą w celu określenia rozmiarów przedsiębiorstwa ECHA w ogóle nie uwzględniła przedstawionych argumentów.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2007, L 136, s. 3).

         (2)  Zalecenie Komisji w sprawie definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (Dz.U. 2003, L 124, s. 36).

         (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 340/2008 z dnia 16 kwietnia 2008 r. w sprawie opłat i należności wnoszonych na rzecz Europejskiej Agencji Chemikaliów na mocy rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (Dz.U. 2008, L 107, s. 6).


title: Sprawa C-82/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 1 grudnia 2021 r. w sprawie T- 230/21, Jalkh/Parlament, wniesione w dniu 7 lutego 2022 r. przez Jeana-François Jalkha.

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/21

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 1 grudnia 2021 r. w sprawie T- 230/21, Jalkh/Parlament, wniesione w dniu 7 lutego 2022 r. przez Jeana-François Jalkha.
      (Sprawa C-82/22 P)
      (2022/C 138/24)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Jean-François Jalkh (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 1 grudnia 2021 r. w sprawie T-230/21, Jalkh/Parlament;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego P9_TA(2021)0092 z dnia 25 marca 2021 r. w przedmiocie wniosku o uchylenie immunitetu skarżącego [2020/2110 (IMM)];

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty na poparcie odwołania.
      Zarzut pierwszy oparty jest na naruszeniu zasady, zgodnie z którą „Postępowanie karne wstrzymuje postępowanie administracyjne i postępowanie cywilne”. Zdaniem wnoszącego odwołanie Sąd popełnił oczywisty błąd w ocenie, w wyniku którego pominął w swojej analizie przepisy prawa obowiązujące w Unii oraz orzecznictwo państwa Unii, które mogły i powinny były zostać uwzględnione w przypadku wnoszącego odwołanie, w celu zawieszenia postępowania w sprawie uchylenia jego immunitetu, mając na uwadze zawiadomienie złożone przeciwko X wraz z wniesieniem powództwa adhezyjnego, które wpłynęło w dniu 15 grudnia 2020 r. do sędziego śledczego w Brukseli z racji sporządzania fałszywych dokumentów i posługiwania się nimi.
      Drugi zarzut dotyczy oczywistego błędu w ocenie prawa Unii poprzez pominięcie okoliczności naruszenia przez Parlament Europejski, za pośrednictwem jego Komisji Prawnej (JURI), art. 7 komunikatu 0011/2019 z dnia 19 listopada 2019 r.
      Zdaniem wnoszącego odwołanie Sąd popełnił oczywisty błąd w ocenie prawa Unii i jego zasad ogólnych, takich jak zasada równego traktowania i zasada dobrej administracji, które miały szczególne znaczenie dla postępowania, ponieważ wnoszący odwołanie twierdził, że napisane odręcznie sformułowanie „très attentive” („szczególna uwaga”) uzupełaniające sporządzony na maszynie zwrot grzecznościowy figurujący w piśmie ministra sprawiedliwości z dnia 16 czerwca 2020 r. należy uznać za ujawniające gorliwość rządu francuskiego do wykorzystania przedmiotowego postępowania sądowego w debacie politycznej i jako takie za stanowiące fumus persecutionnis.

      Zarzut trzeci oparty jest na naruszeniu art. 9 protokołu w sprawie immunitetów. Zdaniem wnoszącego odwołanie Sąd uznaje, że zarzucane fakty, a mianowicie wykorzystanie przez Jeana-François Jalkha jego budżetu przeznaczonego na koszty zatrudnienia asystentów parlamentarnych, są objęte immunitetem przewidzianym w art. 9 protokołu, lecz poprzestaje na ogólnym stwierdzeniu, aby oddalić zarzut bez wyjaśnienia powodów swojego działania.


title: Sprawa C-776/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 15 grudnia 2021 r. – EV/Alltours Flugreisen GmbH

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 15 grudnia 2021 r. – EV/Alltours Flugreisen GmbH
      (Sprawa C-776/21)
      (2022/C 138/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EV

         Strona pozwana: Alltours Flugreisen GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dla wystąpienia nieuniknionych i nadzwyczajnych okoliczności w miejscu docelowym w rozumieniu art. 12 ust. 2 zdanie pierwsze dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych, zmieniającej rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE oraz uchylającej dyrektywę Rady 90/314/EWG (1) (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie imprez turystycznych”) jest wystarczające, że docelowy obszar imprezy został zaklasyfikowany jako obszar ryzyka przez krajowy specjalny organ utworzony w celu ochrony przed chorobami zakaźnymi, a warunki zaklasyfikowania jako obszar ryzyka nie były jednocześnie spełnione w miejscu zamieszkania?

                  2)

                  Czy podróżny musi mieć możliwość dokonania prognozy w momencie odstąpienia od imprezy turystycznej w rozumieniu art. 12 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy w sprawie imprez turystycznych, że w miejscu docelowym lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie w dniu wyjazdu lub w terminie imprezy będzie występowało odziaływanie w znaczącym stopniu?

                  3)

                  Czy odstąpienie musi nastąpić bezpośrednio przed imprezą, czy też oświadczenie o odstąpieniu może zostać złożone w każdym momencie między rezerwacją imprezy i rozpoczęciem imprezy, jeżeli w momencie odstąpienia nie miał miejsca brak jakichkolwiek poszlak wskazujących na możliwość wystąpienia nadzwyczajnej okoliczności?

         (1)  Dz.U. 2015, L 326, s. 1.


title: Sprawa T-13/22: Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2022 r. – Alexandra Loutsou/EUIPO (POLIS LOUTRON)

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/22

      Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2022 r. – Alexandra Loutsou/EUIPO (POLIS LOUTRON)
      (Sprawa T-13/22)
      (2022/C 138/25)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Alexandra Loutsou (Saloniki, Grecja) (przedstawiciel: adwokat S. Psomakakis)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „POLIS LOUTRON” – zgłoszenie nr 18 144 809

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 października 2021 r. w sprawie R 544/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie zasadności i uwzględnienie odwołania złożonego do Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO w dniu 20 października 2021 r. w sprawie R 544/2020-1, dotyczącego zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 18 144 809;

                  —

                  częściowe stwierdzenie nieważności decyzji nr L 110 z dnia 8 listopada 2019 r. zawierającej uzasadnienie odmowy rejestracji unijnego znaku towarowego nr 18 144 809, a tym samym uwzględnienie zgłoszenia rejestracji w całości i ochrony znaku towarowego jako oznaczenia odróżniającego dla towarów i usług skarżącej na terytorium Unii Europejskiej w odniesieniu do zgłoszonych klas klasyfikacji;

                  —

                  częściowe stwierdzenie nieważności decyzji nr L 13 z dnia 20 stycznia 2020 r. zawierającej uzasadnienie odmowy rejestracji unijnego znaku towarowego nr 18 144 809, a tym samym uwzględnienie zgłoszenia rejestracji w całości i ochrony znaku towarowego jako oznaczenia odróżniającego dla towarów i usług skarżącej na terytorium Unii Europejskiej w odniesieniu do zgłoszonych klas klasyfikacji;

                  —

                  nakazanie pozwanej administracji Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej objęcia ochroną znaku towarowego „polis loutron” dla wszystkich zgłoszonych klas i dla wszystkich zgłoszonych towarów i usług;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

      W zaskarżonej decyzji błędnie zinterpretowano i zastosowano przepisy art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej w zakresie, w jakim sporny znak towarowy nie ma charakteru opisowego i nie jest pozbawiony charakteru odróżniającego, a zatem nie istnieją podstawy odmowy rejestracji, które mogłyby uniemożliwić rejestrację znaku towarowego w odniesieniu do zgłoszonych klas oraz towarów i usług objętych tymi klasami.


title: Sprawa C-797/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 15 grudnia 2021 r. – J.JA./K.P.

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 15 grudnia 2021 r. – J.JA./K.P.
      (Sprawa C-797/21)
      (2022/C 138/13)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Sofijski rajonen syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnioskodawca: J.JA.

         Druga strona postępowania: K.P.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE należy interpretować w ten sposób, że środki prawne niezbędne do skutecznej ochrony sądowej nie zostały zapewnione obywatelom ze względu na naruszenie niezależności sądu, gdy w danym państwie członkowskim Unii Europejskiej dopuszczalne jest delegowanie sędziów na nieograniczony okres za ich zgodą do sądu wyższej instancji na podstawie decyzji organu zarządzającego władzy sądowniczej, który jest niezależny od pozostałych organów państwowych, jeśli przewidziano warunki przyjęcia decyzji o zakończeniu delegowania, a także ochronę sądową przed tą ostatnią decyzją, lecz bez możliwości zakończenia jej obowiązywania, gdy postępowanie jest zawisłe – i według jakich kryteriów należy ocenić konkretnie, że dopuszczalne jest delegowanie bez terminu?

                  2)

                  Czy odpowiedź na pytanie pierwsze byłaby odmienna, jeśli obiektywne warunki wydania decyzji o zakończeniu delegowania przewidziano w ustawie i podlegają one kontroli sądowej, lecz nie przewidziano takich warunków podlegających kontroli sądowej przy wydaniu decyzji dotyczących wyboru sędziego, który zostanie delegowany?

                  3)

                  Na wypadek udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi, że w podobnych warunkach delegowanie sędziów jest dopuszczalne, jeśli przestrzega się obiektywnych reguł, czy przy ocenie kwestii, w jakim zakresie krajowy reżim prawny narusza wymóg istnienia wystarczających niezbędnych środków skutecznej ochrony prawnej, o którym mowa w art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE, należy wziąć pod uwagę nie tylko określone w ustawie kryteria, lecz również sposób ich stosowania przez właściwe krajowe organy administracji i organy sądowe?

                  4)

                  Czy decyzję Komisji 2006/929/WE z dnia 13 grudnia 2006 r. w sprawie ustanowienia mechanizmu współpracy i weryfikacji postępów Bułgarii w realizacji określonych założeń w zakresie reformy systemu sądownictwa oraz walki z korupcją i przestępczością zorganizowaną należy interpretować w ten sposób, że zmienia ona odpowiedź na poprzedzające trzy pytania, jeśli ustalono istnienie krajowej praktyki w zakresie delegowania, która była uregulowana w sposób podobny do aktualnie obowiązujących uregulowań, i było to powodem przedstawienia uwag w ramach mechanizmu współpracy oraz przeprowadzenia weryfikacji określonej w przytoczonej decyzji?

                  5)

                  Jeśli zostanie ustalone, że przewidziane krajowe reguły dotyczące delegowania sędziów ewentualnie naruszają obowiązek zapewnienia środków niezbędnych do zapewnienia skutecznej ochrony sądowej, zgodnie z art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE, czy to ostatnie postanowienie traktatu należy interpretować w ten sposób, że wyłącza ono stosowanie wiążących wskazówek skierowanych do krajowego sądu przez sąd wyższej instancji, w którego składzie zasiadał delegowany sędzia, i na jakich warunkach? W szczególności, czy wadą dotknięte są wskazówki, które nie dotyczą istoty sporu sądowego, lecz zawierają wskazania dotyczące tego, jakie czynności procesowe należy podjąć?


title: Sprawa T-24/22: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2022 r. – Bensoussan/EUIPO – Lulu’s Fashion Lounge (LOULOU STUDIO)

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/23

      Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2022 r. – Bensoussan/EUIPO – Lulu’s Fashion Lounge (LOULOU STUDIO)
      (Sprawa T-24/22)
      (2022/C 138/26)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ugo Bensoussan (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokaci V. Bouchara i A. Maier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Lulu’s Fashion Lounge LLC (Chico, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „LOULOU STUDIO” – zgłoszenie nr 18 048 245

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 listopada 2021 r. w sprawie R 480/2021-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie skargi;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  nakazanie EUIPO i spółce LULU’S FASHION LOUNGE LLC pokrycia własnych kosztów oraz, łącznie, kosztów poniesionych przez Uga Bensoussana, w tym kosztów poniesionych w postępowaniu przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-74/22: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2022 r. – Siemens/Parlament

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/30

      Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2022 r. – Siemens/Parlament
      (Sprawa T-74/22)
      (2022/C 138/35)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Siemens SAS (Saint-Denis, Francja) (przedstawiciel: adwokat E. Berkani)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu,
      tytułem żądania głównego, o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności dwóch decyzji z dnia 8 grudnia 2021 r. o odrzuceniu ofert złożonych przez utworzone na potrzeby przetargu joint venture, którego członkiem była spółka Siemens, SAS, w odniesieniu do części 1 i 2 zamówienia;

                  —

                  stwierdzenie nieważności dwóch decyzji: o udzieleniu części 1 zamówienia spółce Santerne Alsace i o udzieleniu części 2 zamówienia spółce Detection Electronique Française (DEF);
                  posiłkowo o:

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego obowiązkiem zapłaty kwoty 1 967 994 EUR na rzecz spółki Siemens SAS tytułem odszkodowania za szkody wynikające z utraty możliwości uzyskania części 1 i 2 spornego zamówienia;
                  w każdym wypadku o:

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na dwie decyzje Parlamentu Europejskiego z dnia 8 grudnia 2021 r. o odrzuceniu ofert złożonych przez skarżącą w odniesieniu do części 1 i 2 zamówienia w ramach procedury przetargowej nr 06A70/2021/M004 dotyczącej modernizacji systemu przeciwpożarowego w budynkach Parlamentu Europejskiego w Strasburgu, podnosi ona dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy niezgodności z prawem odrzucenia ofert złożonych przez spółkę Siemens SAS w odniesieniu do części 1 i 2 zamówienia. Skarżąca podnosi w tym względzie, po pierwsze, że przy ocenie ofert przez Parlament Europejski dopuszczono się oczywistego błędu w ocenie, a po drugie, że w wyniku przekazania przez Parlament spółce Siemens SAS wadliwego narzędzia do przeprowadzania symulacji, odgrywającego decydującą rolę przy opracowywaniu ofert, naruszono zasadę przejrzystości.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy powstania po stronie Parlamentu odpowiedzialności pozaumownej. Skarżąca domaga się zrekompensowania szkody wynikającej z utraty możliwości uzyskania części 1 i 2 zamówienia.


title: Sprawa C-805/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 20 grudnia 2021 r. – postępowanie karne przeciwko ZhU i RD

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 20 grudnia 2021 r. – postępowanie karne przeciwko ZhU i RD
      (Sprawa C-805/21)
      (2022/C 138/14)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Specializiran nakazatelen syd

         Strony w postępowaniu głównym

      ZhU i RD

         Pytania prejudycjalne

      Czy wykładnia prawa krajowego, zgodnie z którą pojazd mechaniczny, który posłużył do przechowywania towarów akcyzowych (papierosów) bez banderoli w znacznych ilościach, nie jest narzędziem służącym do popełnienia przestępstwa, jest zgodna z art. 2 pkt 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i 2014/42/UE (1) z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej, ewentualnie z art. 1 tiret trzecie decyzji ramowej Rady 2005/212/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie konfiskaty korzyści, narzędzi i mienia pochodzących z przestępstwa?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i 2014/42/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej (Dz.U. 2014, L 127, s. 39).


title: Sprawa T-77/22: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2022 r. – Asesores Comunitarios/Komisja

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/31

      Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2022 r. – Asesores Comunitarios/Komisja
      (Sprawa T-77/22)
      (2022/C 138/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Asesores Comunitarios SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: J. Monrabà Bagan, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji C(2021) 8946 final z dnia 3 grudnia 2021 r. w sprawie odmowy ujawnienia planu odbudowy i zwiększania odporności Hiszpanii; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że pozwana błędnie zastosowała art. 4 ust. 1 lit. a) tiret czwarte rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1), naruszając interes publiczny w odniesieniu do polityki finansowej i ekonomicznej. Skarżąca podnosi ponadto, że w zaskarżonej decyzji nie przedstawiono prawidłowo okoliczności faktycznych dotyczących hipotetycznego zagrożenia dla stabilności gospodarczej Królestwa Hiszpanii wynikającego z ujawnienia skarżącej planu odbudowy i zwiększania odporności tego państwa członkowskiego.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że pozwana błędnie zastosowała art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, uznając, iż publiczne ujawnienie objętych wnioskiem dokumentów naruszyłoby prywatność oraz integralność osób fizycznych wymienionych w tych dokumentach.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że pozwana błędnie zastosowała art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, uznając, iż publiczne ujawnienie objętych wnioskiem dokumentów poważnie naruszyłoby trwający proces podejmowania decyzji.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że pozwana błędnie zastosowała art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, uznając, iż nie wykazano istnienia nadrzędnego interesu publicznego w ujawnieniu objętych wnioskiem dokumentów, który przeważałby nad potrzebą ochrony trwającego procesu podejmowania decyzji.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43–48).


title: Sprawa C-809/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Noord-Holland, zittingsplaats Haarlem (Niderlandy) w dniu 21 grudnia 2021 r. – Nokia Solutions and Networks Oy/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane, kantoor Eindhoven

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Noord-Holland, zittingsplaats Haarlem (Niderlandy) w dniu 21 grudnia 2021 r. – Nokia Solutions and Networks Oy/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane, kantoor Eindhoven
      (Sprawa C-809/21)
      (2022/C 138/16)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Noord-Holland, zittingsplaats Haarlem

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Nokia Solutions and Networks Oy

         Druga strona postępowania: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane, kantoor Eindhoven

         Pytanie prejudycjalne

      Czy naruszenie prawa Unii jako przesłanka roszczenia o odsetki, które Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wywodzi z prawa Unii, występuje również wtedy, gdy na skutek kontroli po przywozie zgłoszeń celnych złożonych po dniu 1 maja 2016 r. organ państwa członkowskiego ustali należność celną z naruszeniem wiążących prawnie przepisów prawa Unii, a sąd państwa członkowskiego stwierdzi to naruszenie prawa Unii?


title: Sprawa C-820/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 28 grudnia 2021 r. – Vinal AD/Direktor na Agencija „Mitnici”

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 28 grudnia 2021 r. – Vinal AD/Direktor na Agencija „Mitnici”
      (Sprawa C-820/21)
      (2022/C 138/17)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administratiwen syd Sofija-grad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Vinal AD

         Strona przeciwna: Direktor na Agencija „Mitnici”

         Pytania prejudycjalne

      Jak należy interpretować art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 2008/118/WE (1) z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG, w części, w której przewidziano w nim, że zezwolenie na otwarcie i prowadzenie składu podatkowego jest wydawane na warunkach, jakie organy mają prawo określić w celu zapobiegania wszelkim ewentualnym przypadkom uchylania się od opodatkowania lub nadużyciom; jaka powinna być treść tych warunków, przy uwzględnieniu konieczności osiągnięcia celów związanych z zapobieganiem przypadkom uchylania się od opodatkowania lub nadużyciom?
      Jak należy interpretować zakaz dyskryminacji określony w motywie 10 preambuły dyrektywy 2008/118/WE?
      Jak należy interpretować wskazane przepisy i czy powinny one być interpretowane w ten sposób, że przyznano w nich prawną możliwość określenia w prawie krajowym przepisów takich jak przepisy zawarte w art. 53 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 47 ust. 1 pkt 5 ZADS w zakresie, w jakim w tych ostatnich przepisach przewidziano cofnięcie zezwolenia bezwarunkowo, na przyszłość, bezterminowo i bez ograniczenia w czasie – obok kary nałożonej już za ten sam czyn?

         (1)  Dyrektywa Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego (Dz.U. 2009, L 9, s. 12).


title: Sprawa T-80/22: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2022 r. – OF/Komisja

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/32

      Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2022 r. – OF/Komisja
      (Sprawa T-80/22)
      (2022/C 138/37)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: OF (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  tytułem głównym

                              —

                              stwierdzenie nieważności decyzji PMO.1 z dnia 13 kwietnia 2021 r. odmawiającej przedłużenia wypłacania dodatków rodzinnych z tytułu utrzymywania dzieci małżonka;

                              —

                              stwierdzenie nieważności decyzji PMO.1 z dnia 10 maja 2021 r. w sprawie wdrożenia art. 85, wydanej na podstawie decyzji z dnia 13 kwietnia 2021 r.;

                              —

                              stwierdzenie nieważności w wymaganym zakresie decyzji oddalającej zażalenie z dnia 12 listopada 2021 r.;

                  —

                  posiłkowo

                              —

                              zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania za szkody psychiczne i materialne wynikające z błędu administracyjnego popełnionego przez administrację w wysokości 56 504,61 EUR;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postepowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie żądania mającego na celu stwierdzenie nieważności decyzji PMO.1 z dnia 13 kwietnia 2021 r. odmawiającej przedłużenia wypłacania dodatków rodzinnych z tytułu utrzymywania dzieci małżonka skarżąca podnosi cztery zarzuty.
      Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa i błędu faktycznego, błędnego i wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia, zaostrzenia ciężaru dowodu, nieuwzględnia szczególnych okoliczności sprawy i naruszenia pojęcia „utrzymania”.
      Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady przewidywalności, pewności prawa i jednolitego stosowania w czasie regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) oraz braku wystarczającego uzasadnienia.
      Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji, dyskryminacji pozytywnej, niezgodnego z prawem odrzucenia zalegalizowanego zaświadczenia, naruszenia obowiązku dbałości i prawa każdej osoby do bycia wysłuchaną przed wydaniem decyzji mającej wpływ na jej interesy lub sytuację.
      Zarzut czwarty dotyczący oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do sytuacji skarżącej oraz tego, czy utrzymywanie dzieci małżonka faktycznie ma miejsce.
      Na poparcie żądania mającego na celu stwierdzenie nieważności decyzji PMO.1 z dnia 10 maja 2021 r. w sprawie wdrożenia art. 85, wydanej na podstawie decyzji z dnia 13 kwietnia 2021 r., skarżąca podnosi dwa zarzuty.
      Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym.
      Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 85 regulaminu pracowniczego i warunków wdrożenia zwrotu nadpłaconych kwot.


title: Sprawa C-191/21: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 10 lutego 2022 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Lyon – Francja) – Ministre de l’Économie, des Finances et de la Relance/Les Anges d’Eux SARL, Echo 5 SARL, Cletimmo SAS [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 392 – System opodatkowania marży – Zakres stosowania – Dostawy budynków i terenów budowlanych zakupionych w celu odsprzedaży – Podatnik, który nie miał prawa do odliczenia przy nabyciu nieruchomości – Odsprzedaż podlegająca VAT – Pojęcie „terenów budowlanych”]

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/4

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 10 lutego 2022 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Lyon – Francja) – Ministre de l’Économie, des Finances et de la Relance/Les Anges d’Eux SARL, Echo 5 SARL, Cletimmo SAS
      (Sprawa C-191/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 392 - System opodatkowania marży - Zakres stosowania - Dostawy budynków i terenów budowlanych zakupionych w celu odsprzedaży - Podatnik, który nie miał prawa do odliczenia przy nabyciu nieruchomości - Odsprzedaż podlegająca VAT - Pojęcie „terenów budowlanych”)
      (2022/C 138/04)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour administrative d'appel de Lyon

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ministre de l’Économie, des Finances et de la Relance

         Strona pozwana: Les Anges d’Eux SARL, Echo 5 SARL, Cletimmo SAS

         Sentencja

      Artykuł 392 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że wyklucza on stosowanie systemu opodatkowania marży do transakcji dostaw terenów budowlanych, jeżeli tereny nabyte jako zabudowane stały się w okresie od chwili ich nabycia do chwili ich odsprzedaży przez podatnika terenami budowlanymi, lecz nie wyklucza on stosowania tego systemu do transakcji dostaw terenów budowlanych, jeżeli w okresie pomiędzy chwilą ich nabycia a chwilą ich odsprzedaży przez podatnika charakter tych terenów uległ zmianie, takiej jak podział na działki.

         (1)  Data wpływu: 25/03/2021.