title: Sprawa T-485/12: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2021 r. – BNetzA / ACER

text:
               4.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 401/15

      Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2021 r. – BNetzA / ACER
      (Sprawa T-485/12)
      (2021/C 401/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Bundesnetzagentur für Elektrizität, Gas, Telekommunikation, Post und Eisenbahnen (BNetzA) (Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte U. Karpenstein i K. Reiter)

         Strona pozwana: Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Odwoławczej pozwanej nr A-001–2021 (wersja skonsolidowana) z dnia 28 maja 2021 r. (zaskarżona decyzja),

                  —

                  posiłkowo, na wypadek gdyby Sąd nie stwierdził nieważności decyzji w całości, stwierdzenie nieważności w takim zakresie, w jakim potwierdzono wymienione poniżej części i postanowienia decyzji pozwanej nr 30/2020 z dnia 30 listopada 2020 r.:

                              (i)

                              artykuł 1 ust. 1 zd. 2, art. 2 ust. 2 lit. j) i art. 3 załącznika I;

                              (ii)

                              artykuł 7 załącznika I;

                              (iii)

                              artykuł 12 ust. 2 załącznika I;

                              (iv)

                              wszystkie części i postanowienia, które wyraźnie odnoszą się do postanowień wymienionych w ppkt od (i) do (iii).

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności rozszerzenia metody podziału kosztów na elementy sieci inne niż elementy sieci międzystrefowej z wymogami art. 16 ust. 13 rozporządzenia (UE) 2019/943 (1) i art. 74 rozporządzenia (UE) 2015/1222 (2). W każdym wypadku brak jest niezbędnej podstawy prawnej. Co najmniej zakres stosowania metody podziału kosztów został błędnie wyprowadzony z wymogów bezpieczeństwa operacyjnego i zasady „zanieczyszczający płaci”.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że zakaz nettingu (kompensowania) narusza w szczególności art. 16 ust. 11 i 13 rozporządzenia (UE) 2019/943 oraz że powoduje on, iż metoda podziału kosztów jest wewnętrznie sprzeczna.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że określenie przez pozwaną tymczasowego poziomu tolerancji dla legalnych przepływów kołowych w oparciu o jej własne normy jest formalnie i materialnie sprzeczne z prawem Unii. Z formalnego punktu widzenia pozwana narusza kompetencje operatorów systemów przesyłowych i krajowych organów regulacyjnych w zakresie ustalania poziomu tolerancji. Ponadto określono w nim tymczasowy poziom tolerancji, mimo że brakuje analizy poziomu uzasadnionych przepływów kołowych przez operatorów systemów przesyłowych, wymaganej na mocy art. 16 ust. 13 pkt 2 rozporządzenia (UE) 2019/943. Istotnie, metoda podziału kosztów narusza określony w art. 16 ust. 13 pkt 2 rozporządzenia (UE) 2019/943 wymóg ustalenia indywidualnych poziomów tolerancji dla „każdej poszczególnej granicy obszaru rynkowego” poprzez ustalenie jednolitego poziomu tolerancji rozdzielonego równomiernie pomiędzy strefy obszaru rynkowego powodujące przepływy kołowe. Przynajmniej tymczasowo ustalony poziom tolerancji nie ma niezbędnej podstawy prawnej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że uprzywilejowanie przepływów kołowych w stosunku do przepływów wewnętrznych, na których opiera się metoda podziału kosztów, przy ustalaniu przyczyn ograniczeń sieci narusza art. 16 ust. 13 rozporządzenia (UE) 2019/943. Ponadto stwarza on niewłaściwe zachęty. Jest ona również niezgodna z zasadą sprawiedliwości i zasadą niedyskryminacji.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że metoda podziału kosztów jest sprzeczna z prawem Unii, przynajmniej w jej wymaganym ujęciu całościowym. Szeroki zakres stosowania, zakaz kompensowania, błędny poziom tolerancji i priorytetowe traktowanie przepływów kołowych poprzez przepływy wewnętrzne są ze sobą powiązane i wzajemnie się potęgują. Przynajmniej w ujęciu całościowym doprowadziły one do naruszenia zasady „zanieczyszczający płaci”, zakazu dyskryminacji i wymogu sprawiedliwości. Ponadto metoda podziału kosztów, przynajmniej w swoim ogólnym skutku, jest niezgodna z celem Unii, jakim jest zwiększenie udziału energii odnawialnych. Metoda podziału kosztów jest ogólnie nieproporcjonalna, a w każdym razie pozbawiona niezbędnej podstawy prawnej.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że zawarty w metodologii podziału kosztów bezwarunkowy obowiązek operatorów systemów przesyłowych do opracowania i przedstawienia organom regulacyjnym do zatwierdzenia propozycji zmian w terminie dwunastu miesięcy od wdrożenia metodologii podziału kosztów narusza art. 16 ust. 13 rozporządzenia (UE) 2019/943 oraz art. 74 ust. 6 lit. b) w związku z art. 9 ust. 13 rozporządzenia (UE) 2015/1222.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/943 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie rynku wewnętrznego energii elektrycznej (Dz.U. 2019, L 158, S. 54).

         (2)  Rozporządzenie Komisji (UE) 2015/1222 z dnia 24 lipca 2015 r. ustanawiające wytyczne dotyczące alokacji zdolności przesyłowych i zarządzania ograniczeniami przesyłowymi (Dz.U. 2015, L 197, S. 24).


title: Sprawa T-491/21: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2021 r. – Węgry / Komisja

text:
               4.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 401/17

      Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2021 r. – Węgry / Komisja
      (Sprawa T-491/21)
      (2021/C 401/18)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: Z. Fehér i G. Koós)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2021/988 z dnia 16 czerwca 2021 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1) w części dotyczącej Węgier i wyłączającej się z finansowania unijnego na lata budżetowe 2016–2019 wsparcie z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) powołując się na brak kluczowego mechanizmu kontroli (rozwój obszarów wiejskich – EFRROW – Działania w zakresie leśnictwa), oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Zdaniem rządu węgierskiego Komisja błędnie interpretuje art. 30 rozporządzenia 1306/2013/UE (2) i art. 28 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 809/2014/UE (3). Argumentacja zawarta w pkt 3.4.2. dokumentu wyjaśniającego Komisji zatytułowanego „Metody obliczania kwoty wsparcia rozwoju obszarów wiejskich w celu wykluczenia podwójnego finansowania”, zmienionego w lutym 2017 r., nie jest zgodna z tymi przepisami. Dokument wyjaśniający nie jest prawnie wiążący, a zawarta w nim interpretacja jest również niezgodna z prawem UE.
      Na poparcie swojej skargi rząd węgierski podnosi zasadniczo jeden zarzut. W ocenie tego rządu art. 30 rozporządzenia 1306/2013/UE oraz art. 28 ust. 1 lit. b rozporządzenia 809/2014/UE nie wymagają wprowadzenia odpowiednich kontroli podwójnego finansowania powstałego jako ewentualna konsekwencja środków przyznanych na zazielenienie i zalesienie, gdyż na podstawie obecnie obowiązujących przepisów unijnych nie istnieje uzasadnione ryzyko podwójnego finansowania w odniesieniu do środków przyznanych z tych dwóch tytułów finansowania.
      W celu poparcia tego stanowiska rząd węgierski zamierza najpierw wykazać, że wydatki finansowane na zalesianie i zazielenienie osiągnęły zupełnie inny cel finansowania. Następnie rząd węgierski stwierdza w swoim wniosku, że kontekst tych dwóch dotacji jest również zupełnie inny. Kryteria kwalifikacyjne dla poszczególnych dotacji są różne, a koszty kwalifikowane również nie mogą być utożsamiane.
      Rząd węgierski podnosi wreszcie, że Komisja Europejska błędnie interpretuje zakres ogólnego zakazu podwójnego finansowania zawartego w art. 30 rozporządzenia 1306/2013/UE i nie bierze pod uwagę, że obecnie obowiązujące przepisy unijne nie wymagają wyraźnie, aby finansowanie przyznane na zalesianie i zazielenienie powodowało podwójne finansowanie.

         (1)  Dz.U. 2021, L 218, s. 9.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549).

         (3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. 2014, L 227, S. 69).


title: Sprawa T-505/21: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2021 r. – Tinnus Enterprises / EUIPO – Mystic Products Import & Export (Urządzenia do przesyłu cieczy)

text:
               4.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 401/19

      Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2021 r. – Tinnus Enterprises / EUIPO – Mystic Products Import & Export (Urządzenia do przesyłu cieczy)
      (Sprawa T-505/21)
      (2021/C 401/20)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Tinnus Enterprises LLC (Plano, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat T. Wuttke)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mystic Products Import & Export, SL (Badalona, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy 1 431 829–0010

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 czerwca 2021 r. w sprawie R 1003/2018-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji poprzez:

                              —

                              uwzględnienie odwołania strony skarżącej;

                              —

                              oddalenie złożonego przez wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru wniosku ICD 10 296 mającego na celu unieważnienie prawa do zakwestionowanego wzoru;

                              —

                              obciążenie wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Unieważnień.

                  —

                  obciążenie wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru kosztami poniesionymi przez stroną skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie zasad określonych w wyroku z dnia 24 marca 2021 r., Lego/EUIPO Delta Sport Handelskontor (Klocek stanowiący część zestawu konstrukcyjnego) (T-515/19, niepublikowany, EU:T:2021:155);

                  —

                  Naruszenie zasad określonych w wyroku z dnia 8 marca 2018 r., DOCERAM (C-395/16, EU:C:2018:172);

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

                  —

                  Błędna interpretacja zgłoszenia patentowego EP 3 005 948 A2 i złożonego przez skarżącą zbiorowego zgłoszenia wzorów nr 1 431 829–0001–0010.


title: Sprawa T-495/21: Skarga wniesiona w dniu 13 sierpnia 2021 r. – Hiszpania / Komisja

text:
               4.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 401/18

      Skarga wniesiona w dniu 13 sierpnia 2021 r. – Hiszpania / Komisja
      (Sprawa T-495/21)
      (2021/C 401/19)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: L. Aguilera Ruiz i M.J. Ruiz Sánchez, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2021/988 z dnia 16 czerwca 2021 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1) [notyfikowanej jako dokument nr C(2021) 4118] w zakresie dotyczącym Królestwa Hiszpanii w odniesieniu do dochodzenia odnoszącego się do agencji płatniczej dla Kraju Basków w sprawie AA/2018/003/ES/RLF odnośnie dla kwoty netto 2 056 473,43 EUR.

                  —

                  Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zastosowana korekta ryczałtowa w kwocie netto 2 056 473,43 EUR jest niezgodna z art. 5 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 (2) oraz z art. 28 i 29 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 809/2014 (3). Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie niedociągnięć w kluczowym mechanizmie kontroli skuteczności kontroli krzyżowych i jakości systemu identyfikacji działek rolnych.
                  Komisja pomyliła stwierdzone jednorazowe rozbieżności między procesem weryfikacji na ekranie fotointerpretacji w odniesieniu do systemu identyfikacji działek rolnych a późniejszymi inspekcjami na miejscu dotyczącymi czterech wybranych losowo działek z wynikami zaplanowanych kontroli na miejscu odpowiadających inspekcjom działek o współczynniku proporcjonalnej kwalifikowalności w latach 2016, 2017 i 2018, dokonanych w ramach planu działań mających na celu poprawę aktualizacji systemu identyfikacji działek rolnych. Mimo że chodzi o działania odrębne i niezależne od siebie, Komisja dochodzi do wspólnego wniosku za pomocą ekstrapolacji wyników dwóch działań w celu zastosowania spornej korekty, którą skarżąca uważa za nieprawidłową i nieproporcjonalną.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję wytycznych w sprawie obliczania korekt finansowych w ramach procedur rozliczenia zgodności i rozliczenia finansowego rachunków [C(2015) 3675 z dnia 8 czerwca 2015 r.], z którego wynika, że zastosowana korekta ryczałtowa jest nieuzasadniona, ponieważ nie wystąpiły niedociągnięcia w kontrolach krzyżowych, a ryzyko dla funduszu ze względu na niedociągnięcia w kontrolach na miejscu określono liczbowo w postępowaniu. Skarżąca oprócz tego, że utrzymuje, iż nie wystąpiło żadne niedociągnięcie w kontrolach krzyżowych stanowiące ryzyko dla funduszu, które uzasadniałoby zastosowaną korektę, uważa, że w odniesieniu do kontroli na miejscu Komisja zastosowała korektę ryczałtową w niewłaściwy sposób, gdyż ryzyko dla funduszu wyodrębniono i określono liczbowo w postępowaniu.

         (1)  Dz.U. 2021, L 218, s. 9.

         (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. 2014, L 181, s. 48).

         (3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. 2014, L 227, s. 69).


title: Sprawa C-445/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski syd (Bułgaria) w dniu 15 lipca 2021 r. – „EUROBANK BULGARIA” AD / NI, RZ, „DMD DEVELOPMENTS” OOD

text:
               11.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 412/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski syd (Bułgaria) w dniu 15 lipca 2021 r. – „EUROBANK BULGARIA” AD / NI, RZ, „DMD DEVELOPMENTS” OOD
      (Sprawa C-445/21)
      (2021/C 412/03)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Sofijski gradski syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa:„EUROBANK BULGARIA” AD

         Strona pozwana: NI, RZ, „DMD DEVELOPMENTS” OOD

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pojęcie „konsumenta” wskazane w art. 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 (1) z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować przy uwzględnieniu jego znaczenia określonego w dyrektywie Rady 87/102/EWG (2) z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego, czy też ma ono samodzielne znaczenie?

                  2)

                  Czy przy badaniu statusu „konsumenta” rozstrzygający jest cel wynikający ze zgodnego z prawem skutku umowy, w niniejszym wypadku umożliwiającego osiągnięcie przyszłego zysku (zamierzenia inwestycyjnego), czy też miarodajny jest związek umowy z wykonywaną przez osobę fizyczną działalnością gospodarczą lub zawodową w chwili zawarcia umowy?

                  3)

                  Czy pojęcie „umowy pożyczki spłacanej ratami” wskazane w art. 17 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować jako odnoszące się jedynie do umowy dotyczącej towarów (fizycznych rzeczy ruchomych), czy też obejmuje ono każdą umowę pożyczki, w tym również umowę o kredyt bankowy w celu zakupu nieruchomości mieszkalnej?

                  4)

                  Jeśli rozporządzenie nr 1215/2012 w odniesieniu do pojęcia „miejsca zamieszkania” określonego w art. 62 ust. 1 odsyła do prawa państwa sądu rozpatrującego sprawę, czy możliwe jest wywiedzenie z rozporządzenia nr 1215/2012 autonomicznych kryteriów (na przykład formalnej cechy związanej z określonym terytorium) w celu ustalenia istnienia miejsca zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego, którego sąd rozpatruje powództwo wniesione przeciwko konsumentowi?

                  5)

                  W zakresie, w jakim umowa o kredyt w celu zakupu lokalu mieszkalnego może być zakwalifikowana jako konsumencka w rozumieniu art. 17 ust. 1 lit. c), co należy rozumieć pod pojęciem „zwykłego pobytu”, o którym mowa w art. 19 pkt 3 rozporządzenia nr 1215/2012, a w szczególności czy może być ono związane z ośrodkiem interesów życiowych konsumenta?

                  6)

                  Na wypadek gdyby rozporządzenie nr 1215/2012 ustanawiało autonomiczne kryteria dotyczące pojęcia „miejsca zamieszkania” w celu zagwarantowania jego skuteczności, czy na podstawie tego pojęcia należy określić również jurysdykcję?

         (1)  Dz.U. 2012, L 351, s. 1.

         (2)  Dz.U. 1987, L 42, s. 48.


title: Sprawa C-463/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 28 lipca 2021 r. – Global Starnet Ltd / Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Dogane e dei Monopoli, Presidenza del Consiglio dei Ministri

text:
               11.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 412/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 28 lipca 2021 r. – Global Starnet Ltd / Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Dogane e dei Monopoli, Presidenza del Consiglio dei Ministri
      (Sprawa C-463/21)
      (2021/C 412/04)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Global Starnet Ltd

         Strona przeciwna: Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Dogane e dei Monopoli, Presidenza del Consiglio dei Ministri

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wprowadzenie przepisu takiego jak przepis zawarty w art. 1 ust. 649 ustawy 190/14, który obniża prowizje i opłaty w odniesieniu do konkretnej i ograniczonej kategorii podmiotów, a mianowicie podmiotów urządzających gry rozgrywane na automatach do gier, a nie w odniesieniu do wszystkich podmiotów sektora gier jest zgodne z wykonywaniem swobody przedsiębiorczości zagwarantowanej w art. 49 TFEU i z korzystaniem swobody świadczenia usług zagwarantowanej w art. 56 TFUE?

                  2)

                  Czy wprowadzenie ww. przepisu zawartego w art. 1 ust. 649 ustawy 190/14, który wyłącznie z przyczyn ekonomicznych obniżył opłaty uzgodnione w umowie koncesyjnej zawartej między przedsiębiorstwem a włoskimi organami publicznymi w okresie obowiązywania tej umowy jest zgodne z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań w ramach prawa Unii?


title: Sprawa C-485/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rayonen sad Nessebar (Bułgaria) w dniu 5 sierpnia 2021 r. – „S.V.” OOD / E. Ts. D.

text:
               11.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 412/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rayonen sad Nessebar (Bułgaria) w dniu 5 sierpnia 2021 r. – „S.V.” OOD / E. Ts. D.
      (Sprawa C-485/21)
      (2021/C 412/05)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Rayonen sad Nessebar

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa:„S.V.” OOD

         Strona pozwana: E. Ts. D.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy osoby fizyczne będące właścicielami lokali w budynku mieszkalnym stanowiącym współwłasność są „konsumentami” [w rozumieniu art. 2 lit. b) dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich oraz art. 2 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE (2) z dnia 25 października 2011 r.] w odniesieniu do stosunków prawnych, które nawiązują w zakresie zarządzania i utrzymania części wspólnych budynku mieszkalnego?

                  2)

                  Czy status osób fizycznych będących właścicielami lokali w budynku stanowiącym współwłasność jako „konsumentów” zależy od rodzaju nawiązanego przez nie stosunku prawnego (indywidualna umowa o zarządzanie i utrzymanie części wspólnych, umowa na podstawie art. 2 ZUES, zarząd sprawowany przez ogólne zgromadzenie współwłaścicieli)?

                  3)

                  Czy z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. zgodne są przepisy, które pozwalają na odmienne traktowanie (w zakresie statusu „konsumenta”) właścicieli budynku stanowiącego współwłasność w zależności od tego, czy zawarli oni indywidualną umowę o zarządzanie i utrzymanie części wspólnych budynku mieszkalnego czy też nie (w tym ostatnim przypadku ich organem zarządzającym jest zgromadzenie ogólne współwłaścicieli)?

         (1)  Dz.U. 1993, L 95, s. 29.

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2011, L 304, s. 64).


title: Sprawa C-505/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Liège (Belgia) w dniu 18 sierpnia 2021 r. – FU / Agence fédérale pour l’Accueil des demandeurs d’asile (Fedasil)

text:
               11.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 412/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Liège (Belgia) w dniu 18 sierpnia 2021 r. – FU / Agence fédérale pour l’Accueil des demandeurs d’asile (Fedasil)
      (Sprawa C-505/21)
      (2021/C 412/06)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal du travail de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FU

         Strona pozwana: Agence fédérale pour l’Accueil des demandeurs d’asile (Fedasil)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 27 ust. 3 rozporządzenia nr 604/2013 (zwanego dalej „rozporządzeniem Dublin III”) (1), w odpowiednim przypadku w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje, że wniosek o zawieszenie wykonania w trybie zwykłym złożony razem ze skargą o stwierdzenie nieważności decyzji o przekazaniu wnioskodawcy do państwa uznanego za właściwe do rozpatrzenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej nie zawiesza wykonania przekazania do chwili wydania orzeczenia w przedmiocie rzeczonego wniosku o zawieszenie wykonania?

                  2)

                  Czy art. 27 ust. 3 rozporządzenia Dublin III, w odpowiednim przypadku w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje, że wniosek o zawieszenie wykonania decyzji o przekazaniu wnioskodawcy do państwa uznanego za właściwe do rozpatrzenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej zawiesza wykonanie przekazania do chwili wydania orzeczenia w przedmiocie rzeczonego wniosku o zawieszenie wykonania jedynie pod warunkiem, że wniosek o zawieszenie wykonania został złożony w trybie szczególnie pilnym, jeżeli wobec wnioskodawcy zastosowano środek w postaci wydalenia lub zawrócenia na granicy podlegający natychmiastowemu wykonaniu, w szczególności gdy przebywa on w areszcie lub został postawiony do dyspozycji służb państwowych, oraz o ile nie wystąpił wcześniej o zawieszenie wykonania tego środka w trybie zwykłym w tym samym czasie, gdy żądał stwierdzenia jego nieważności?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180, s. 31).


title: Sprawa T-645/20: Postanowienie Sądu z dnia 28 lipca 2021 r. – Dual Star Logistic i in. / Parlament i Rada [Skarga o stwierdzenie nieważności – Transport drogowy – Rozporządzenie (UE) 2020/1055 – Warunki związane z wymogiem posiadania siedziby przedsiębiorstw – Powrót pojazdów do bazy eksploatacyjnej w państwie członkowskim pochodzenia w terminie maksymalnie ośmiu miesięcy – Organizacja zawodowa – Legitymacja czynna – Brak indywidualnego oddziaływania – Niedopuszczalność]

text:
               11.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 412/10

      Postanowienie Sądu z dnia 28 lipca 2021 r. – Dual Star Logistic i in. / Parlament i Rada
      (Sprawa T-645/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Transport drogowy - Rozporządzenie (UE) 2020/1055 - Warunki związane z wymogiem posiadania siedziby przedsiębiorstw - Powrót pojazdów do bazy eksploatacyjnej w państwie członkowskim pochodzenia w terminie maksymalnie ośmiu miesięcy - Organizacja zawodowa - Legitymacja czynna - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2021/C 412/09)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dual Star Logistic SRL (Bukareszt, Rumunia), Eliton Trans SRL (Piteşti, Rumunia), Agexim Spedition SRL (Piteşti), SC A & C International Road Cargo SRL (Piteşti), Uniunea Naţională a Transportatorilor Rutieri din România (UNTRR) (Bukareszt) (przedstawiciele: R. Martens, avocat)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: R. van de Westelaken i A. Tamás, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Norberg, L. Vétillard i S. Emmerechts, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1055 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, (WE) nr 1072/2009 i (UE) nr 1024/2012 w celu dostosowania ich do zmian w transporcie drogowym (Dz.U. 2020, L 249, s. 17).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku Rumunii o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

                  3)

                  Dual Star Logistic SRL, Eliton Trans SRL, Agexim Spedition SRL, SC A & C International Road Cargo SRL i Uniunea Naţională a Transportatorilor Rutieri din România (UNTRR) pokrywają własne koszty, a także koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej, z wyjątkiem kosztów związanych ze złożeniem wniosków o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta.

                  4)

                  Dual Star Logistic, Eliton Trans, Agexim Spedition, SC A & C International Road Cargo, Uniunea Naţională a Transportatorilor Rutieri din România (UNTRR), Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej a także Rumunia pokrywają własne koszty związanych ze złożeniem wniosków o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 9 z 11.1.2021.


title: Sprawa T-646/20: Postanowienie Sądu z dnia 28 lipca 2021 r. – NG i in. / Parlament i Rada [Skarga o stwierdzenie nieważności – Transport drogowy – Rozporządzenie (UE) 2020/1054 – Okres odpoczynku kierowcy – Brak możliwości spędzenia niektórych okresów odpoczynku w pojeździe – Powrót do bazy operacyjnej pracodawcy lub do miejsca zamieszkania w celu spędzenia tam niektórych okresów odpoczynku – Stowarzyszenie zawodowe – Legitymacja procesowa – Brak indywidualnego oddziaływania – Niedopuszczalność]

text:
               11.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 412/11

      Postanowienie Sądu z dnia 28 lipca 2021 r. – NG i in. / Parlament i Rada
      (Sprawa T-646/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Transport drogowy - Rozporządzenie (UE) 2020/1054 - Okres odpoczynku kierowcy - Brak możliwości spędzenia niektórych okresów odpoczynku w pojeździe - Powrót do bazy operacyjnej pracodawcy lub do miejsca zamieszkania w celu spędzenia tam niektórych okresów odpoczynku - Stowarzyszenie zawodowe - Legitymacja procesowa - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2021/C 412/10)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: NG i 17innych skarżących, których nazwiska i nazwy wymieniono w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: adwokat R. Martens)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: R. van de Westelaken i A. Tamás, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Norberg, L. Vétillard i S. Emmerechts, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 ust. 6 lit. c) i d) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz.U. 2020, L 249, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  NG i inni skarżący, których nazwiska i nazwy wymieniono w załączniku do niniejszego postanowienia zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 433 z 14.12.2020.


title: Sprawa T-760/20: Postanowienie Sądu z dnia 10 sierpnia 2021 r. – Jakeliūnas / ESMA [Skarga o stwierdzenie nieważności i o bezczynność – Wniosek o wszczęcie postępowania wyjaśniającego – Odmowa przewodniczącego ESMA – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Niedopuszczalność – Wniosek o wydanie nakazu – Brak właściwości]

text:
               11.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 412/12

      Postanowienie Sądu z dnia 10 sierpnia 2021 r. – Jakeliūnas / ESMA
      (Sprawa T-760/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności i o bezczynność - Wniosek o wszczęcie postępowania wyjaśniającego - Odmowa przewodniczącego ESMA - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność - Wniosek o wydanie nakazu - Brak właściwości)
      (2021/C 412/11)
      Język postępowania: litewski

         Strony

         Strona skarżąca: Stasys Jakeliūnas (Wilno, Litwa) (przedstawiciel: adwokat R. Paukštė)

         Strona pozwana: Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (przedstawiciele: G. Filippa, F. Barzanti i E. Siracusa, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      W istocie, po pierwsze, oparte na art. 265 TFUE żądanie stwierdzenia, że Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych niezgodnie z prawem powstrzymał się od wszczęcia postępowania wyjaśniającego w sprawie naruszenia dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) (Dz.U. 2003, L 96, s. 16), a po drugie, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności zawartej w piśmie przewodniczącego ESMA z dnia 20 października 2020 r. decyzji o odmowie wszczęcia wspomnianego postępowania wyjaśniającego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Stasys Jakeliūnas zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 72 z 1.3.2021.


title: Sprawa T-52/21: Postanowienie Sądu z dnia 29 lipca 2021 r. – ClientEarth / Komisja [Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Konwencja z Aarhus – Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 – Dokumenty będące w posiadaniu Komisji dotyczące systemu kontroli ustanowionego w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa – Rozporządzenie (WE) nr 1224/2009 – Dorozumiana odmowa udzielenia dostępu – Wyraźna decyzja wydana po wniesieniu skargi – Umorzenie postępowania]

text:
               11.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 412/12

      Postanowienie Sądu z dnia 29 lipca 2021 r. – ClientEarth / Komisja
      (Sprawa T-52/21) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Konwencja z Aarhus - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Dokumenty będące w posiadaniu Komisji dotyczące systemu kontroli ustanowionego w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa - Rozporządzenie (WE) nr 1224/2009 - Dorozumiana odmowa udzielenia dostępu - Wyraźna decyzja wydana po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 412/12)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ClientEarth AISBL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat O.W. Brouwer)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Spina i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparty na art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji z dnia 16 listopada 2020 r. oddalającej ponowny wniosek o udzielenie dostępu do wielu dokumentów dotyczących systemu kontroli ustanowionego w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 128 z 12.4.2021.


title: Sprawa T-272/21 R: Postanowienie wiceprezesa Sądu z dnia 30 lipca 2021 r. – Puigdemont i Casamajó i in / Parlament [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Prawo instytucjonalne – Poseł do Parlamentu Europejskiego – Przywileje i immunitety – Uchylenie immunitetu parlamentarnego posła do Parlamentu Europejskiego – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru]

text:
               11.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 412/13

      Postanowienie wiceprezesa Sądu z dnia 30 lipca 2021 r. – Puigdemont i Casamajó i in / Parlament
      (Sprawa T-272/21 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Prawo instytucjonalne - Poseł do Parlamentu Europejskiego - Przywileje i immunitety - Uchylenie immunitetu parlamentarnego posła do Parlamentu Europejskiego - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
      (2021/C 412/13)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Carles Puigdemont i Casamajó (Waterloo, Belgia), Antoni Comín i Oliveres (Louvain, Belgia), Clara Ponsatí i Obiols (Louvain) (przedstawiciele: adwokaci P. Bekaert, G. Boye, J. Costa i Rosselló i S. Bekaert)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Lorenz, N. Görlitz i T. Lukácsi, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: S. Centeno Huerta, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie zawieszenia wykonania decyzji Parlamentu P9_TA(2021)0059, P9_TA(2021)0060 i P9_TA(2021)0061 z dnia 9 marca 2021 r. dotyczącej wniosku o uchylenie immunitetu skarżącym.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Postanowienie z dnia 2 czerwca 2021 r. Puigdemont i Casamajó i in./Parlament (T-272/21 R), zostaje uchylone.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach stron głównych nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

                  4)

                  Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.


title: Sprawa T-441/21: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2021 r. – UBS Group i UBS / Komisja

text:
               11.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 412/13

      Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2021 r. – UBS Group i UBS / Komisja
      (Sprawa T-441/21)
      (2021/C 412/14)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: UBS Group AG (Zurych, Szwajcaria), UBS AG (Zurych) (przedstawiciele: adwokaci D. Wood i I. Ioannidis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną oraz stwierdzenie nieważności Komisji C(2021) 3489 final z dnia 20 maja 2021 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (AT.40324 – Europejskie obligacje skarbowe); lub tytułem ewentualnym obniżenie kwoty grzywny do wysokości 51,3 mln EUR zgodnie z metodologią opartą na wartości obrotów netto USB; lub obniżenie grzywny do wysokości 60,6 mln EUR zgodnie z metodologią opartą na skorygowanej wartości obrotów netto USB; lub też obniżenie grzywny o przynajmniej 65 % jako konsekwencję błędów i nieścisłości stwierdzonych w metodologii przyjętej przez Komisję; a także

                  —

                  nakazanie Komisji pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez USB.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja nie zastosowała mających ogólne zastosowanie reguł Unii w zakresie obliczania obrotu instytucji finansowych, a zatem naruszyła zasady ogólne równego traktowania i uzasadnionych oczekiwań.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja błędnie odstąpiła od wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (1), skutkiem czego grzywna została ustalona w sposób arbitralny i niewystarczająco uzasadniony, z naruszeniem stosownego orzecznictwa i prawa USB do obrony.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia w przedmiocie dokonanego przez nią wyboru metodologii.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja nie wykorzystała najlepszych dostępnych danych do obliczenia obrotów UBS.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja zastosowała własną metodologię w sposób istotnie wadliwy, a sama ta metodologia jest dotknięta wieloma istotnymi nieścisłościami i błędami, które spowodowały nałożenie na UBS dysproporcjonalnie wysokiej grzywny.

         (1)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).


title: Sprawa T-442/21: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2021 r. – Thomas i Julien / Rada

text:
               11.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 412/14

      Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2021 r. – Thomas i Julien / Rada
      (Sprawa T-442/21)
      (2021/C 412/15)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Rhiannon Thomas (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Michaël Julien (Weybridge, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat J. Fouchet)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności umowy handlowej podpisanej w dniu 30 grudnia 2020 r. przez Radę Unii Europejskiej i rząd Zjednoczonego Królestwa oraz decyzji nr 2021/689 o jej podpisaniu podjętej przez Radę Unii Europejskiej w dniu 29 kwietnia 2021 r. w zakresie, w jakim zatwierdzają one art. Comprov16 i w zakresie, w jakim nie zachowują one swobody przepływu obywateli brytyjskich mających bliskie więzi rodzinne i majątkowe na terytorium Unii Europejskiej zgodnie z art. VSTV 1;

                  —

                  obciążenie Unii Europejskiej całością kosztów postępowania, w tym wynagrodzeniem adwokata w wysokości 5 000 EUR.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady państwa prawa przez Umowę o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony (zwaną dalej „Umową”). W tym względzie skarżący podnoszą, że art. COMPROV.16 tej Umowy wyłącza możliwość zaskarżenia przed sądem, a w szczególności przed sądem Unii, prawie wszystkich postanowień.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia praw podstawowych osób, które zachowały bliskie więzi rodzinne i majątkowe w Unii Europejskiej. Zarzut ten dzieli się na trzy części:

                              —

                              Pierwsza część zarzutu dotyczy naruszenia prawa skarżących do pewności prawa, ponieważ stabilna sytuacja, z której korzystali oni w sposób pokojowy i nieskrępowany przez dziesięciolecia, została zastąpiona sytuacją niestabilną.

                              —

                              Druga część zarzutu dotyczy naruszenia zasady równości, ponieważ Umowa zrównuje bardzo różne sytuacje, co prowadzi do dyskryminacji ze względu na przynależność państwową.

                              —

                              Trzecia część zarzutu dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności, ponieważ Umowa nie uwzględnia konsekwencji obowiązku posiadania wizy długoterminowej dla sytuacji skarżących, w szczególności w odniesieniu do ich życia prywatnego i rodzinnego.


title: Sprawa T-448/21: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – Saure / Komisja

text:
               11.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 412/15

      Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – Saure / Komisja
      (Sprawa T-448/21)
      (2021/C 412/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Hans-Wilhelm Saure (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: C. Partsch, Rechtsanwalt)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności odmowy udzielenia przez Komisję wglądu, o który skarżący wniósł do dokumentów Komisji z dnia 2 czerwca 2021 r. poprzez sporządzenie kopii całości komunikacji Komisji

                              a)

                              z firmą BioNTech SE,

                              b)

                              z urzędem kanclerskim Niemiec na temat firmy BioNTech SE i jej produktów,

                              c)

                              z federalnym ministrem zdrowia Niemiec na temat zakupu szczepionek służących zwalczaniu pandemii koronawirusa,

                        w każdym wypadku od dnia 1 kwietnia 2020 r., a w szczególności odnośnie do ilości szczepionek oferowanych przez BioNTech i ich terminów dostawy, w zakresie, w jakim nie udzieliła ona wglądu stronie skarżącej lub udzieliła go jedynie w części;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: stronie skarżącej przysługuje prawo dostępu do przedmiotowych dokumentów Komisji Europejskiej zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1).

                  2.

                  Zarzut drugi: art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 nie sprzeciwia się prawu dostępu do przedmiotowych informacji. Zażądane informacje są niezbędne zarówno dla bezpieczeństwa narodowego, spokoju i porządku publicznego, dobra gospodarczego kraju, obrony porządku, jak i ochrony zdrowia. Dlatego ewentualne naruszenie prywatności i integralności osoby fizycznej jest dopuszczalne. Wreszcie, udostępnienie zażądanych informacji leży w istotnym interesie publicznym.

                  3.

                  Zarzut trzeci: art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 nie sprzeciwia się prawu dostępu do przedmiotowych informacji. Przepis ten nie daje żadnej podstawy do wyłączenia, gdyż przewiduje on jedynie podstawę wyłączenia, która jest ograniczona czasowo i odnosi się tylko do udzielania bieżących porad. Wniosek o udzielenie informacji złożony przez stronę skarżącą dotyczy natomiast wyłącznie zakończonych już procesów.

                  4.

                  Zarzut czwarty: art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 nie sprzeciwia się prawu dostępu do przedmiotowych informacji. Przepis ten chroni jedynie bieżący proces podejmowania decyzji. Przedmiotem wniosku skarżącego o udzielenie dostępu są natomiast dokumenty dotyczące negocjacji prowadzonych przez pozwaną w sprawie dostaw szczepionek. Negocjacje te zostały już zakończone. Poza tym istnieje nadrzędny interes publiczny w ujawnieniu spornych informacji, gdyż od tygodni jest ono w całej Europie przedmiotem dyskusji i relacji dotyczących nabycia szczepionek przez UE.

                  5.

                  Zarzut piąty: art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 nie sprzeciwia się prawu dostępu do przedmiotowych informacji. Ujawnienie informacji nie narusza interesów handlowych jakiejkolwiek osoby fizycznej lub prawnej. Żądane informacje nie zawierają tajemnic przedsiębiorstwa w rozumieniu dyrektywy (UE) 2016/943 (2).

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/943 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony niejawnego know-how i niejawnych informacji handlowych (tajemnic przedsiębiorstwa) przed ich bezprawnym pozyskiwaniem, wykorzystywaniem i ujawnianiem (Dz.U. 2016, L 157, s. 1).


title: Sprawa T-455/21: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2021 r. – Nomura International i Nomura Holdings / Komisja

text:
               11.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 412/16

      Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2021 r. – Nomura International i Nomura Holdings / Komisja
      (Sprawa T-455/21)
      (2021/C 412/17)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nomura International plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Nomura Holdings, Inc. (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: adwokat W. Howard, M. Demetriou i C. Thomas, barristers at law, oraz N. Seay i S. Whitfield, solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności, w całości lub w części, art. 1 tiret czwarte decyzji Komisji z dnia 20 maja 2021 r. w sprawie AT.40324 (Europejskie obligacje skarbowe) dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (zwanej dalej „decyzją”), a także uchylenie, w całości lub w części, ustalenia przez Komisję odpowiedzialności skarżących;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności, w całości lub w części, art. 2 tiret drugie decyzji oraz uchylenie, w całości lub w części, nałożonej na skarżących grzywny;

                  —

                  posiłkowo, istotne obniżenie, według uznania Sądu, grzywny nałożonej na skarżących na mocy art. 2 tiret drugie decyzji;

                  —

                  nakazanie Komisji pokrycia kosztów poniesionych przez skarżących.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa poprzez ustalenie, że skarżący brali udział w naruszeniu „ze względu na cel” art. 101 ust. 1 TFUE i art. 53 porozumienia EOG.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący błędu w ocenie stanu faktycznego lub prawnego w zakresie dokonanej przez Komisję kwalifikacji kontaktów będących przedmiotem oceny oraz, w konsekwencji, ustalenia, że kontakty te miały charakter antykonkurencyjny.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący błędu w ocenie stanu faktycznego lub prawnego w zakresie domniemanej długości okresu naruszenia popełnionego przez skarżących.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący popełnienia błędu w ocenie stanu faktycznego lub prawego poprzez uznanie, że w okresie od 18 stycznia 2011 r. do 28 listopada 2011 r. istniało jednolite i ciągłe naruszenie.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych i traktatów w zakresie odpowiedzialności, w tym w zakresie przedstawienia przez Komisję jej ustaleń, sposobu, w jaki zakwalifikowała odpowiednie kontakty, i naruszenia zasady równego traktowania przy określaniu czasu trwania uczestnictwa skarżących.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący popełnienia błędu w ocenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie wskaźnika zastępczego w celu obliczenia wartości sprzedaży opartego na założeniach, które są w rzeczywistości nieprawdziwe, którego użycie nie zostało uzasadnione przez Komisję; ponadto przyjęta metodologia, nawet zgodnie z jej własnymi zasadami, jest wadliwa.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasad ogólnych proporcjonalności, równego traktowania oraz indywidualizacji kar w zakresie obliczenia grzywny skarżących w oparciu o przyjęty przez Komisję wskaźnik zastępczy dotyczący wartości sprzedaży.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący naruszenia prawa do obrony i obowiązku uzasadnienia w związku z przedstawieniem przez Komisję wskaźnika zastępczego dotyczącego wartości sprzedaży.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący błędów w ocenie stanu faktycznego i naruszenia zasady równego traktowania w zakresie ustalenia wagi udziału skarżących w podnoszonym naruszeniu.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty dotyczący nieuznania ograniczonej roli skarżących w podnoszonym naruszeniu za okoliczność łagodzącą przy obliczaniu nałożonej na skarżących grzywny.


title: Sprawa T-460/21: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2021 r. – MCO (IP) / EUIPO – C8 (C2 CYPRUS CASINOS)

text:
               11.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 412/17

      Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2021 r. – MCO (IP) / EUIPO – C8 (C2 CYPRUS CASINOS)
      (Sprawa T-460/21)
      (2021/C 412/18)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: MCO (IP) Holdings Ltd (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciel: A. Roughton, barrister at law)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: C8 (Issy les Moulineaux, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy C2 CYPRUS CASINOS –zgłoszenie nr 17 867 693

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 maja 2021 r. w sprawie R 908/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i dopuszczenie znaku towarowego (zgłoszenie EUIPO nr 017867693) do rejestracji;

                  —

                  nakazanie EUIPO pokrycia własnych kosztów;

                  —

                  nakazanie C8 pokrycia własnych kosztów;

                  —

                  nakazanie EUIPO pokrycia kosztów poniesionych przez MCO(IP) Holdings Limited.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Błędne zastosowanie zasady współzależności, które doprowadziło do nieprawidłowej odmowy rejestracji spornego oznaczenia;

                  —

                  Błędne zastosowanie zasady współzależności, które doprowadziło do nieprawidłowego oddalenia odwołania przez Izbę Odwoławczą;

                  —

                  Błędne zastosowanie współzależności poprzez uwzględnienie sprzeciwu i, w konsekwencji, nieprawidłową odmowę rejestracji spornego oznaczenia.


title: Sprawa T-461/21: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2021 r. – MCO (IP) / EUIPO – C8 (C2)

text:
               11.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 412/18

      Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2021 r. – MCO (IP) / EUIPO – C8 (C2)
      (Sprawa T-461/21)
      (2021/C 412/19)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: MCO (IP) Holdings Ltd (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciel: A. Roughton, BL)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: C8 (Issy-les-Moulineaux, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego C2 – zgłoszenie nr 17 867 689

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 maja 2021 r. w sprawie R 909/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i dopuszczenie znaku towarowego (zgłoszenie EUIPO nr 017867689) do rejestracji;

                  —

                  obciążenie EUIPO jego własnymi kosztami postępowania;

                  —

                  obciążenie C8 jej własnymi kosztami postępowania;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez MCO(IP) Holdings Limited.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  błędne zastosowanie zasady współzależności prowadzące do nieprawidłowego odrzucenia rejestracji oznaczenia;

                  —

                  błędne zastosowanie zasady współzależności prowadzące do nieprawidłowego oddalenia odwołania przez Izbę Odwoławczą;

                  —

                  błędne zastosowanie zasady współzależności poprzez uwzględnienie sprzeciwu i w konsekwencji błędne odrzucenie rejestracji oznaczenia.


title: Sprawa T-470/21: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – Klymenko / Rada

text:
               11.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 412/19

      Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – Klymenko / Rada
      (Sprawa T-470/21)
      (2021/C 412/20)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Oleksandr Viktorovych Klymenko (Moskwa, Rosja) (przedstawiciel: adwokat M. Cessieux)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi wniesionej przez skarżącego za dopuszczalną;

                  —

                  uznanie, że poprzez przyjęcie środków ograniczających wobec skarżącego – bez względu na to, czy stwierdzono ich nieważność, czy nie – w ramach:

                              —

                              decyzji Rady (WPZiB) 2021/394 i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/391 z dnia 4 marca 2021 r.;

                              —

                              decyzji Rady (WPZiB) 2020/373 i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/370 z dnia 5 marca 2020 r.;

                              —

                              decyzji Rady (WPZiB) 2019/354 i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/352 z dnia 4 marca 2019 r.;

                              —

                              decyzji Rady (WPZiB) 2018/33 i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/326 z dnia 5 marca 2018 r.;

                              —

                              decyzji Rady (WPZiB) 2017/381 i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/374 z dnia 3 marca 2017 r.;

                              —

                              decyzji Rady (WPZiB) 2016/318 i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/311 z dnia 4 marca 2016 r.;

                              —

                              decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/357 z dnia 4 marca 2015 r.

                  —

                  Rada Unii Europejskiej doprowadziła do powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej;

                  —

                  uznanie, że w konsekwencji Unia Europejska jest zobowiązania do naprawienia wynikającej z tego dla skarżącego szkody;

                  —

                  zasądzenie od Rady Unii Europejskiej wypłaty odszkodowania z tytułu szkody wynikającej z naruszenia godności i reputacji w wysokości 50 000 EUR wraz z odsetkami ustawowymi oraz wszelkimi innymi uzasadnionymi kwotami;

                  —

                  zasądzenie od Rady Unii Europejskiej skarżącemu kwoty odpowiadającej 500 EUR za każdy miesiąc, podczas którego jego nazwisko było umieszczone w spornych wykazach, z tytułu krzywdy wynikającej z trudności, które dotknęły jego życia codziennego, oraz z uszczerbku na zdrowiu wraz z odsetkami ustawowymi oraz wszelkimi innymi uzasadnionymi kwotami;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niewystarczającego uzasadnienia stanowiącego naruszenie zasady poszanowania prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący błędu w ocenie wynikającego z naruszenia przez Radę obowiązku wykazania zasadności przyjętych środków ograniczających.


title: Sprawa T-479/21: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2021 r. – Haswani / Rada

text:
               11.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 412/20

      Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2021 r. – Haswani / Rada
      (Sprawa T-479/21)
      (2021/C 412/21)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: George Haswani (Yabroud, Syria) (przedstawiciel: adwokat G. Karouni)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności, w zakresie w jakim dane akty prawne dotyczą skarżącego:

                              —

                              decyzji Rady (WPZiB) 2021/855 z dnia 27 maja 2021 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB;

                              —

                              rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/848 z dnia 27 maja 2021 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii;

                        a w konsekwencji,

                  —

                  nakazanie usunięcia nazwiska George’a Haswaniego z załączników do ww. aktów;

                  —

                  zasądzenie od Rady zapłaty kwoty 100 000 EUR z tytułu zadośćuczunienia;

                  —

                  na podstawie art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona strona przegrywająca sprawę. M. Haswani żąda, by Rada pokryła własne koszty oraz koszty poniesione przez niego, które wykaże w toku postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa do obrony i rzetelnego procesu. Skarżący zarzuca Radzie naruszenie prawa do obrony, a w szczególności prawa do bycia wysłuchanym, zanim podjęła decyzję o utrzymaniu go na liście sankcji.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia. Skarżący zarzuca Radzie, że poprzestała na niejasnych i ogólnikowych rozważaniach, nie podając szczegółowo i konkretnie powodów, dla których uznała, korzystając z przysługującego jej uznania, że skarżący powinien zostać objęty rozpatrywanymi środkami ograniczającymi.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący zasady proporcjonalności w ramach realizacji praw podstawowych. Skarżący uważa w tym względzie, że zastosowane wobec niego środki są nieproporcjonalne w świetle deklarowanego celu i stanowią niewspółmierną ingerencję w wolność prowadzenia działalności gospodarczej i prawo własności, gdyż środki te dotyczą całej działalności gospodarczej bez dalszych kryteriów.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący oczywistego błędu w ocenie i braku dowodów. Skarżący podnosi, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem skuteczność kontroli sądowej wymaga w szczególności, by tytułem kontroli legalności podstaw decyzji o utrzymaniu danej osoby na listach osób objętych sankcjami sąd Unii upewnił się, że decyzja ta opiera się na wystarczająco solidnych podstawach faktycznych. Tymczasem twierdzenia Rady dotyczące zarówno „bliskich powiązań z reżimem”, jak i rzekomej roli pośrednika w transakcjach naftowych między reżimem a Państwem Islamskim są pozbawione jakichkolwiek podstaw i powinny być ostatecznie odrzucone.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący żądania odszkodowawczego w zakresie naprawiania poniesionych szkód.


title: Sprawa T-481/21: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2021 r. – Foz / Rada

text:
               11.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 412/21

      Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2021 r. – Foz / Rada
      (Sprawa T-481/21)
      (2021/C 412/22)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Samer Foz (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciel: adwokat L. Cloquet)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZIB) 2021/855 z dnia 27 maja 2021 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (1) w zakresie dotyczącym skarżącego;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/848 z dnia 27 maja 2021 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (2) w zakresie dotyczącym skarżącego; oraz

                  —

                  obciążenie Rady całością kosztów postępowania, w tym kosztów poniesionych przez skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi jeden zarzut. Skarżący twierdzi, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych przyjmując, że skarżący popiera syryjski reżim i jest jego beneficjentem oraz uznając, że jest on prominentnym przedsiębiorcą działającym w Syrii.

         (1)  Decyzja Rady (WPZIB) 2021/855 z dnia 27 maja 2021 r. zmieniająca decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2021 L 188, s. 90).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2021/848 z dnia 27 maja 2021 r. wykonujące rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2021 L 188, s. 18).


title: Sprawa T-483/21: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2021 r. – Polskie sieci elektroenergetyczne / ACER

text:
               11.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 412/22

      Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2021 r. – Polskie sieci elektroenergetyczne / ACER
      (Sprawa T-483/21)
      (2021/C 412/23)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Polskie sieci elektroenergetyczne S.A. (Konstancin-Jeziorna, Polska) (przedstawiciele: S. Goldberg, A. Galos i E. White, lawyers)

         Strona pozwana: Agencja UE ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Odwoławczej ACER A-007–2021 z dnia 28 maja 2021 r. (wersja skonsolidowana) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją Komisji Odwoławczej” utrzymującej w mocy decyzję ACER 33/2020 z dnia 30 listopada 2020 r. (zwaną dalej „decyzją ACER”) określającą metodologię koordynacji bezpieczeństwa operacyjnego w regionie wyznaczania zdolności przesyłowych Core (zwanej dalej „metodologią KBOR”);

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa, jakiego miała dopuścić się Komisja Odwoławcza ACER przyjmując, że agencja ta była uprawniona do wyjścia poza ściśle określony mandat do zatwierdzania opracowywanej przez OSP metodologii, o którym mowa w art. 16 ust. 3 i 6 rozporządzenia 2017/1485 (1), i że była ona uprawniona do opracowania środków znacząco rozszerzających zakres koordynacji regionalnej.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący nieprzedstawienia przez Komisję Odwoławczą ACER odpowiedniego uzasadnienia i, z tego względu, naruszenia art. 296 TFUE.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa ze względu na to, że Komisja Odwoławcza ACER stwierdziła, iż przyjęta przez Agencję metodologia KBOR nie jest sprzeczna z art. 35 ust. 5 rozporządzenia 2019/943 (2) oraz art. 40 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2019/944 (3).

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia prawa ze względu na to, że Komisja Odwoławcza ACER przyjęła, iż metodologia KBOR pozostaje bez wpływu na możliwość używania przez OSP modelu dysponowania centralnego.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia prawa, jakiego miała się dopuścić Komisja Odwoławcza ACER ze względu na to, że stwierdziła, iż w przyjętej w decyzji ACER metodologii KBOR zdołano określić uczciwe zasady transgranicznej wymiany energii elektrycznej oraz zapewnić spójność zachęt w zakresie zarządzania ograniczeniami i inwestycji w sprzętowe środki zaradcze takie jak przesuwniki fazowe (PSTs).

                  6.

                  Zarzut szósty, dotyczący naruszenia prawa, jakiego miała się dopuścić Komisja Odwoławcza ACER ze względu na to, że stwierdziła, iż przyjęta w decyzji ACER metodologia KBOR nie stoi na przeszkodzie utrzymaniu ograniczeń służących bezpieczeństwu operacyjnemu, w szczególności zaś ograniczeń napięcia, zakładając w ten sposób, że metodologia KBOR jest spójna z odpowiednimi przepisami prawa.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1485 z dnia 2 sierpnia 2017 r. ustanawiające wytyczne dotyczące pracy systemu przesyłowego energii elektrycznej (Dz.U. 2017, L 220, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/943 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie rynku wewnętrznego energii elektrycznej (Dz.U. 2019, L 158, s. 54).

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego I Rady (UE) 2019/944 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej oraz zmieniająca dyrektywę 2012/27/UE (Dz.U. 2019, L 158, s. 125).


title: Sprawa T-484/21: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2021 r. – Polskie sieci elektroenergetyczne / ACER

text:
               11.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 412/23

      Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2021 r. – Polskie sieci elektroenergetyczne / ACER
      (Sprawa T-484/21)
      (2021/C 412/24)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Polskie sieci elektroenergetyczne S.A. (Konstancin-Jeziorna, Polska) (przedstawiciele: S. Goldberg, A. Galos i E. White, lawyers)

         Strona pozwana: Agencja UE ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Odwoławczej ACER A-001–2021 z dnia 28 maja 2021 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją Komisji Odwoławczej” utrzymującej w mocy decyzję ACER 30/2020 z dnia 30 listopada 2020 r. (zwaną dalej „decyzją ACER”) w sprawie przedstawionego przez OSP w regionie wyznaczania zdolności przesyłowych Core wniosku dotyczącego metodologii podziału kosztów redysponowania i zakupów przeciwnych (zwanej dalej „metodologią PKRZP”);

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący następujących naruszeń prawa: naruszenia prawa, jakiego miała dopuścić się Komisja Odwoławcza ACER stwierdzając, że art. 16 ust. 13 rozporządzenia 2019/942 (1) nie ogranicza uprawnień przysługujących tej Agencji i że była ona uprawniona do przyjęcia środków stanowiących sankcję z tytułu transakcji transregionalnych zawieranych w sposób niegodny z tym artykułem; naruszenia prawa, jakiego miała dopuścić się Komisja Odwoławcza ACER nie uwzględniając ograniczeń uprawnień przysługujących tej agencji na mocy art. 9 ust. 11 rozporządzenia Komisji 2015/1222 (2) oraz naruszenia przez Komisję Odwoławczą ACER prawa ze względu na stwierdzenie, że uprawnienia ACER zostały jej „przyznane” na mocy art. 6 ust. 10 rozporządzenia 2019/942 (3).

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący nieprzedstawienia przez Komisję Odwoławczą ACER odpowiedniego uzasadnienia i, z tego względu, naruszenia art. 296 TFUE.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa ze względu na to, że Komisja Odwoławcza ACER stwierdziła, iż rozkład przepływów nie jest sprzeczny z art. 2 metodologii PKRZP.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia prawa ze względu na to, że Komisja Odwoławcza ACER stwierdziła, iż rozkład przepływów w przyjętej przez ACER metodologii PKRZP [przeszacowanie przepływów kołowych (Loop Flow – LF) w importujących obszarach rynkowych] nie pozostaje w sprzeczności z art. 74 ust. 6 lit. c) i i) rozporządzenia Komisji 2015/1222.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia prawa ze względu na to, że Komisja Odwoławcza ACER stwierdziła, iż wartość pułapu przepływów kołowych (LF), ustalona przez ACER na 10 %, nie jest zbyt wysoka, co narusza zasadę „zanieczyszczający płaci”, o której mowa w art. 16 ust. 13 rozporządzenia 2019/943.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/943 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie rynku wewnętrznego energii elektrycznej (Dz.U. 2019, L 158, s. 54).

         (2)  Rozporządzenie Komisji (UE) 2015/1222 z dnia 24 lipca 2015 r. ustanawiające wytyczne dotyczące alokacji zdolności przesyłowych i zarządzania ograniczeniami przesyłowymi (Dz.U. 2015, L 197, s. 24).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/942 ustanawiające Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (Dz.U. 2019, L 159, s. 22)


title: Sprawa T-489/21: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2021 r. – Hiszpania / Komisja

text:
               11.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 412/24

      Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2021 r. – Hiszpania / Komisja
      (Sprawa T-489/21)
      (2021/C 412/25)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: S. Centeno Huerta, pełnomocnik)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 czerwca 2021 r. w sprawie pomocy państwa SA.28599 (C 23/10) (ex NN 36/10, ex CP 163/09) przyznanej przez Królestwo Hiszpanii na rzecz wdrożenia naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych (poza regionem Kastylia-La Mancha);

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przysługującego Królestwu Hiszpanii prawa do bycia wysłuchanym, przewidzianego w art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) (1), oraz naruszenia art. 4 ust. 4 w związku z art. 6 rozporządzenia 2015/1589 (2) poprzez przesunięcie na Królestwo Hiszpanii ciężaru dowodu w odniesieniu do kryterium selektywności.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 266 TFUE polegającego na tym, że Komisja przekroczyła swe kompetencje w związku z wykonaniem wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r., C-70/16 P, a także naruszenia zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, a w szczególności zasady „reformatio in peius” i art. 47 karty.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji przewidzianej w art. 41 karty poprzez nieuzasadnione opóźnienie o 3 lata i 6 miesięcy spełnienia ustanowionego we wskazanym wyroku obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do kryterium selektywności.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE poprzez niewłaściwą analizę kryterium selektywności skutkującą odwróceniem ciężaru dowodu.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589 poprzez zakwalifikowanie badanego środka jako „systemu pomocy”.

                  6.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE poprzez wprowadzenie mylących i sprzecznych kryteriów ilościowych na potrzeby określenia korzyści w zaskarżonej decyzji.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na brak korzyści po stronie wskazanych beneficjentów i błąd w ocenie przy określaniu beneficjenta.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący naruszenia art. 107 TFUE poprzez popełnienie błędu w ocenie przy badaniu zgodności.

         (1)  Dz.U. 2016, C 202, s. 389.

         (2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-497/21: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2021 r. – Girardi / EUIPO

text:
               11.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 412/25

      Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2021 r. – Girardi / EUIPO
      (Sprawa T-497/21)
      (2021/C 412/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Giovanna Paola Girardi (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat G. Macías Bonilla)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności powiadomienia wydanego w dniu 14 czerwca 2021 r. przez Wydział ds. Operacji w postępowaniu 50057C i we wszystkich innych postępowaniach, w których zgłaszający / uprawniony ma siedzibę poza Unią Europejską, zgodnie z którym skarżąca nie może reprezentować klientów mających siedzibę poza Unią Europejską;

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem wprowadzonej w wytycznych EUIPO zmiany praktyki dotyczącej zawodowego reprezentowania przez hiszpańskich prawników przed EUIPO (załącznik 1, sekcja 5, część A);

                  —

                  obciążenie Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia traktatów, w zakresie w jakim EUIPO naruszyło zasady pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań, proporcjonalności i niedyskryminacji powiadamiając skarżącą o nieprawidłowości dotyczącej jej uprawnienia do występowania jako przedstawiciel przed EUIPO polegającej na tym, że w Hiszpanii „abogados” mogą reprezentować jedynie klientów mających siedzibę w Unii Europejskiej, natomiast klienci mający siedzibę poza Unią Europejską powinni być reprezentowani przez przedstawiciela mającego status „Agente Oficial de la Propiedad Industrial”.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 120 rozporządzenia (UE) 2017/1001 (1).

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący braku kompetencji EUIPO do pozbawienia hiszpańskich adwokatów przysługującego im od 1996 r. prawa do pełnej i bezwarunkowej praktyki przed EUIPO.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017 L 154, s. 1).


title: Sprawa T-506/21: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2021 r. – Saure / Komisja

text:
               11.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 412/25

      Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2021 r. – Saure / Komisja
      (Sprawa T-506/21)
      (2021/C 412/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Hans-Wilhelm Saure (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: C. Partsch, Rechtsanwalt)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o odmowie udzielenia wglądu, o który strona skarżąca wniosła w odniesieniu do dokumentów Komisji z dnia 9 czerwca 2021 r. poprzez sporządzenie kopii wszystkich protokołów, streszczeń, not, notatek, akt dotyczących posiedzeń, negocjacji, uchwał, propozycji, zapisów, korespondencji elektronicznej i listowej, protokołów telefonicznych – w szczególności w odniesieniu do Advance Purchase Agreements – i konkretnych umów z przedsiębiorstwami farmaceutycznymi na dostawę szczepionek przeciw Covid19 w celu zwalczania epidemii koronawirusa sporządzonych przez tzw. „Steering Committee” oraz „Joint Negotiations Team”. Pod Advance Purchase Agreements rozumie się każdą umowę na zakup, dostawę, zabezpieczenie, rezerwację lub opracowanie szczepionek przeciw Covid19 dla państw członkowskich UE przez Komisję;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: stronie skarżącej przysługuje prawo dostępu do przedmiotowych dokumentów Komisji Europejskiej zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1). Odmowa Komisji narusza ten przepis.

                  2.

                  Zarzut drugi: prawu dostępu strony skarżącej nie sprzeciwiają się żadne podstawy wyłączenia. W szczególności jej wnioskowi nie sprzeciwia się art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001. Ujawnienie zażądanych informacji jest niezbędne dla licznych celów leżących w interesie publicznym. Dlatego ewentualne naruszenie prywatności i integralności osoby fizycznej jest dopuszczalne. Ponadto ryzyko naruszenia powinno zostać wykazane w sposób konkretny i rzeczywisty. Pozwana nie wypełniła jednak tego obowiązku wykazania.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).


title: Sprawa T-512/21: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2021 r. – Epsilon Data Management / EUIPO – Epsilon Technologies (EPSILON TECHNOLOGIES)

text:
               11.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 412/26

      Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2021 r. – Epsilon Data Management / EUIPO – Epsilon Technologies (EPSILON TECHNOLOGIES)
      (Sprawa T-512/21)
      (2021/C 412/28)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Epsilon Data Management LLC (Plano, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci J. Lindemans i J. Bussé)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Epsilon Technologies, SL (Sant Cugat del Valles, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy EPSILON TECHNOLOGIES – unijny znak towarowy nr 8 914 855

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 czerwca 2021 r. w sprawach połączonych R 1611/2020-5 i R 1839/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną, wraz ze wszystkimi załączonymi dokumentami i odpowiednimi kopiami;

                  —

                  uwzględnienie skargi, stwierdzenie nieważności i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie wygaśnięcia prawa do spornego unijnego znaku towarowego nr 8 914 855 ze względu na brak używania;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Nieudowodnienie rzeczywistego używania spornego unijnego znaku towarowego [art. 18 ust. 1 lit. a) i art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001].


title: Sprawa T-516/21: Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2021 r. – Włochy / Komisja

text:
               11.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 412/27

      Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2021 r. – Włochy / Komisja
      (Sprawa T-516/21)
      (2021/C 412/29)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: G. Palmieri, pełnomocnik)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności, z niżej przedstawionych względów, decyzji wykonawczej Komisji 2021/988 z dnia 16 czerwca 2021 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1) (decyzji ad hoc nr 66) notyfikowanej jako dokument C(2021) 4118;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący błędnej wykładni rozporządzenia (UE) nr 1383/2015 (2) (motyw 5) i art. 53 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 639/2014 (3), zmienionego rozporządzeniem (UE) nr 1383/2015, jak również naruszenia art. 1 rozporządzenia (UE) nr 1383/2015 i zasad racjonalności, niedyskryminacji i proporcjonalności w związku z przetwarzaniem informacji przekazanych z opóźnieniem do skomputeryzowanej bazy danych w odniesieniu do środków, które przewidują okres przetrzymania.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący błędnej wykładni rozporządzenia (UE) nr 1383/2015 (motyw 5) i art. 53 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 639/2014, zmienionego rozporządzeniem (UE) nr 1383/2015, jak również naruszenia art. 1 rozporządzenia (UE) nr 1383/2015 i zasad racjonalności, niedyskryminacji i proporcjonalności w związku z przetwarzaniem informacji przekazanych z opóźnieniem do skomputeryzowanej bazy danych w odniesieniu do środków, które nie przewidują okresu przetrzymania.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący błędnej wykładni rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 (4) (art. 7) w odniesieniu do terminu przekazywania informacji do skomputeryzowanej bazy danych.

         (1)  Dz.U. 2021, L 218, s. 9.

         (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/1383 z dnia 28 maja 2015 r. zmieniające rozporządzenie delegowane (UE) nr 639/2014 w odniesieniu do warunków kwalifikowalności dotyczących wymogów w zakresie identyfikacji i rejestracji zwierząt na potrzeby wsparcia związanego z wielkością produkcji na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 (Dz.U. 2015, L 214, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 639/2014 z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia (Dz.U. 2014, L 181, s. 1).

         (4)  Rozporządzenie (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97 (Dz.U. 2000, L 204, s. 1).


title: Sprawa T-523/21: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2021 r. – Shatrov / Rada

text:
               11.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 412/28

      Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2021 r. – Shatrov / Rada
      (Sprawa T-523/21)
      (2021/C 412/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Alexander Evgenevich Shatrov (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciele: adwokaci G. Lansky i A. Egger)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie na podstawie art. 263 TFUE nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2021/1002 z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie wykonania decyzji 2012/642/WPZiB dotyczącej środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi (Dz.U. 2021, L 219I, s. 70) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/997 z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. 2021, L 219I, s. 3), w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego.

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania na mocy art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi oczywisty błąd w ocenie. Jego zdaniem Rada w szczególności naruszyła ciążące na niej obowiązki weryfikacyjne w ten sposób, że nie przedstawiła konkretnych dowodów w celu uzasadnienia ważności umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie ujętym w zaskarżonych aktach prawnych.


title: Sprawa T-524/21: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2021 r. – Saure / Komisja

text:
               11.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 412/28

      Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2021 r. – Saure / Komisja
      (Sprawa T-524/21)
      (2021/C 412/31)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Hans-Wilhelm Saure (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Partsch)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2021 r. oddalającej wniosek skarżącego o udzielenie dostępu do dokumentów Komisji, poprzez sporządzenie kopii całej korespondencji Komisji ze spółką AstraZeneca plc lub jej spółkami zależnymi, z urzędem kanclerza federalnego Niemiec lub z federalnym ministerstwem zdrowia, dotyczącej spółki Astra Zeneca plc lub jej spółek zależnych, od dnia 1 kwietnia 2020, w szczególności w przedmiocie ilości szczepionek na Covid-19 oferowanych przez AstraZeneca plc oraz terminów ich dostaw;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: skarżący uważa, iż ma prawo uzyskać dostęp do spornych dokumentów Komisji Europejskiej na podstawie art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1). Komisja naruszyła te przepis poprzez swoją odmowę.

                  2.

                  Zarzut drugi: prawu uzyskania dostępu przez skarżącemu nie stoi na przeszkodzie art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001. Wyjątek ten jest ograniczony w czasie i dotyczy wyłącznie postępowań sądowych w toku oraz doradztwa. Toczące się w Belgii postępowanie przeciwko spółce AstraZeneca o sygnaturze 2021/48/C dotyczy zupełnie innego stanu faktycznego i zostało zakończone już wyrokiem z dnia 18 czerwca 2021 r. Przesłanki naruszenia zasad podstawowych równości broni i należytego sprawowania wymiaru sprawiedliwości nie zostały również spełnione, gdyż wszystkie postępowania, do których mogłoby się to odnosić, zostały już zakończone.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).


title: Wyrok Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. w sprawie E-10/20 ADCADA Immobilien AG PCC w stanie upadłości przeciwko Urzędowi Nadzoru Finansowego (Finanzmarktaufsicht) (Rozporządzenie (UE) 2017/1129 - Ochrona inwestorów - Pojęcie „oferty publicznej papierów wartościowych” - Ujawnienie informacji - Obowiązek opublikowania prospektu emisyjnego - Wyłączenia) 2021/C 417/04

text:
               14.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 417/23

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 18 czerwca 2021 r.
      w sprawie E-10/20
      ADCADA Immobilien AG PCC w stanie upadłości przeciwko Urzędowi Nadzoru Finansowego (Finanzmarktaufsicht)

            (Rozporządzenie (UE) 2017/1129 - Ochrona inwestorów - Pojęcie „oferty publicznej papierów wartościowych” - Ujawnienie informacji - Obowiązek opublikowania prospektu emisyjnego - Wyłączenia)

      (2021/C 417/04)
      W sprawie E-10/20, ADCADA Immobilien AG PCC w stanie upadłości przeciwko Urzędowi Nadzoru Finansowego (Finanzmarktaufsicht) - WNIOSEK skierowany do Trybunału przez Komisję Odwoławczą Urzędu Nadzoru Rynku Finansowego (Beschwerdekommission der Finanzmarktaufsicht) na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, dotyczący wykładni rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1129 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie prospektu, który ma być publikowany w związku z ofertą publiczną papierów wartościowych lub dopuszczeniem ich do obrotu na rynku regulowanym oraz uchylenia dyrektywy 2003/71/WE, w szczególności jego art. 1 ust. 4 lit. b) i art. 2 lit d), Trybunał, w składzie Páll Hreinsson, prezes (sędzia sprawozdawca), Per Christiansen i Bernd Hammermann (sędziowie), wydał w dniu 18 czerwca 2021 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

                  1.

                  „To, czy przedstawiono wystarczające informacje na temat warunków oferty i papierów wartościowych, które mają być oferowane, aby umożliwić inwestorowi podjęcie decyzji o zakupie i subskrypcji tych papierów wartościowych zgodnie z art. 2 lit. d) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1129 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie prospektu, który ma być publikowany w związku z ofertą publiczną papierów wartościowych lub dopuszczeniem ich do obrotu na rynku regulowanym, należy oceniać indywidualnie dla każdego przypadku.
                  W okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym, z zastrzeżeniem weryfikacji przez organ odsyłający, mamy do czynienia z »ofertą publiczną papierów wartościowych« w rozumieniu art. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) 2017/1129.

                  2.

                  Dla oceny, czy ma miejsce »oferta publiczna papierów wartościowych« w rozumieniu art. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) 2017/1129, może mieć znaczenie fakt, że komunikat zawiera pewne wyraźnie widoczne informacje wskazujące, że dalsze informacje można uzyskać gdzie indziej, a pełne warunki dotyczące obligacji nie są dostępne w internecie lub ogólnie dostępne w inny sposób. Jeżeli jednak komunikat zawiera już wystarczające informacje dla celów art. 2 lit. d), zawarcie takiego oświadczenia lub fakt, że pełne warunki dotyczące obligacji nie są dostępne w internecie lub ogólnie dostępne w inny sposób, nie będą mogły zmienić jego kwalifikacji jako »oferta publiczna papierów wartościowych«.

                  3.

                  Co do zasady istotne dla celów art. 1 ust. 4 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1129 jest to, że informacja dotycząca oferty papierów wartościowych jest przekazywana potencjalnym nabywcom wyłącznie na żądanie, przy jednoczesnym zapewnieniu, że informacja przekazywana jest jedynie maksymalnie 149 osobom fizycznym lub prawnym z każdego państwa EOG, które nie są inwestorami kwalifikowanymi. Jednakże, aby możliwe było skorzystanie ze zwolnienia przewidzianego w art. 1 ust. 4 lit. b), oferta papierów wartościowych musi być faktycznie skierowana do mniej niż 150 osób fizycznych lub prawnych z każdego państwa EOG, innych niż inwestorzy kwalifikowani. Ograniczenie przewidziane w tym przepisie nie może być obchodzone poprzez rozpowszechnianie oferty w państwie EOG za pośrednictwem różnych środków przekazu.”.