title: Sprawa C-373/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg – Niemcy) – H. T./Land Baden-Württemberg (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Granice, azyl i imigracja — Dyrektywa 2004/83/WE — Artykuł 24 ust. 1 — Minimalne normy dotyczące warunków nadania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej — Cofnięcie zezwolenia na pobyt — Przesłanki — Pojęcie „[ważnych względów bezpieczeństwa narodowego] lub porządku publicznego” — Udział osoby posiadającej status uchodźcy w działaniach organizacji znajdującej się w utworzonym przez Unię Europejską wykazie organizacji terrorystycznych)

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg – Niemcy) – H. T./Land Baden-Württemberg
   (Sprawa C-373/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Granice, azyl i imigracja - Dyrektywa 2004/83/WE - Artykuł 24 ust. 1 - Minimalne normy dotyczące warunków nadania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej - Cofnięcie zezwolenia na pobyt - Przesłanki - Pojęcie „[ważnych względów bezpieczeństwa narodowego] lub porządku publicznego” - Udział osoby posiadającej status uchodźcy w działaniach organizacji znajdującej się w utworzonym przez Unię Europejską wykazie organizacji terrorystycznych))
   (2015/C 279/05)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: H. T.

      Strona pozwana: Land Baden-Württemberg

      Sentencja

               1)

               Wykładni dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości [treści] przyznawanej ochrony należy dokonywać w ten sposób, że zezwolenie na pobyt, które zostało przyznane uchodźcy, może zostać cofnięte albo na podstawie art. 24 ust. 1 tej dyrektywy, w sytuacji, gdy istnieją ważne względy bezpieczeństwa narodowego lub porządku publicznego w rozumieniu tego przepisu, albo na podstawie art. 21 ust. 3 wspomnianej dyrektywy, gdy istnieją powody zastosowania odstępstwa od zasady non-refoulement przewidzianej w art. 21 ust. 2 tej samej dyrektywy.

               2)

               Wsparcie udzielane organizacji terrorystycznej wpisanej do wykazu załączonego do wspólnego stanowiska Rady z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu (2001/931/WPZiB) może stanowić „[ważne względy bezpieczeństwa narodowego] lub porządku publicznego” w rozumieniu art. 24 ust. 1 dyrektywy 2004/83, nawet gdy przesłanki z art. 21 ust. 2 tej dyrektywy art. 21 ust. 2 nie zostały spełnione. Aby przyznane uchodźcy zezwolenie na pobyt mogło zostać cofnięte na podstawie art. 24 ust. 1 tej dyrektywy z tego względu, że uchodźca ten wspiera taką organizację terrorystyczną, właściwe organy są jednak zobowiązane przeprowadzić, pod kontrolą sądów krajowych, indywidualną ocenę konkretnych okoliczności faktycznych dotyczących działań zarówno organizacji, jak i uchodźcy. W sytuacji, gdy państwo członkowskie postanawia wydalić uchodźcę, któremu cofnięto zezwolenie na pobyt, lecz zawiesza wykonanie tej decyzji, niezgodne ze wspomnianą dyrektywą jest pozbawienie go dostępu do świadczeń gwarantowanych na mocy jej rozdziału VII, chyba że znajdzie zastosowanie wyjątek wyraźnie przewidziany w tej samej dyrektywie.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa C-152/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 października 2006 r. – Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/95/WE — Substancje niebezpieczne — Sprzęt elektryczny i elektroniczny — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/20

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 października 2006 r.– Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-152/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/95/WE - Substancje niebezpieczne - Sprzęt elektryczny i elektroniczny - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2006/C 326/40)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Konstantinidis i K. Nyberg, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Finlandii (przedstawiciel: E. Bygglin, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Niezapewnienie w odniesieniu do prowincji autonomicznej Åland w wyznaczonym terminie transpozycji dyrektywy 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz.U. L 37, str. 19)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w odniesieniu do Wysp Alandzkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dokonania transpozycji dyrektywy 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Finlandii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006.


title: Sprawa C-205/17: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2017 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/16

         Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2017 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-205/17)
   (2017/C 195/21)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve i E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie podejmując wszystkich środków zapewniających wykonanie wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r., Komisja/Hiszpania (C-343/10, EU:C:2011:260), Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 260 ust. 1 TFUE;

               —

               zobowiązanie Królestwa Hiszpanii do zapłaty na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w wysokości 171 217,2 EUR za każdy dzień opóźnienia w wykonaniu wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r., Komisja/Hiszpania (C-343/10, EU:C:2011:260), od dnia wydania wyroku w niniejszym postępowaniu do dnia wykonania wyroku w sprawie C-343/10;

               —

               zobowiązanie Królestwa Hiszpanii do zapłaty na rzecz Komisji ryczałtu w wysokości 19 303,9 EUR dziennie, od dnia ogłoszenia wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r., Komisja/Hiszpania (C-343/10, EU:C:2011:260) do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie albo do dnia pełnego wykonania wyroku w sprawie C-343/10, jeśli nastąpi ono wcześniej;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja uważa, że Królestwo Hiszpanii nie podjęło wszystkich środków zapewniających wykonanie wyroku Trybunału w odniesieniu do braku systemów zbierania ścieków komunalnych aglomeracji Valle de Güimar, zgodnie z art. 3 dyrektywy 91/271 (1) i do braku oczyszczania ścieków komunalnych aglomeracji Alhurín el Grande, Barbate, Isla Cristina, Matalascañas, Tarifa, Valle de Güimar, Peníscola, Aguiño-Carreira-Ribeira, Estepona (San Pedro de Alcántara), Coín, Nerja, Gijón-Este, Noreste (Valle Guerra), Benicarló, Teulada-Moraira, Vigo i Santiago, zgodnie z art. 4 ust. 1, art. 4 ust. 3 i ewentualnie art. 4 ust. 4 dyrektywy 91/271.

      (1)  Dyrektywa Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotycząca oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. 1991, L 135, s. 40)


title: Sprawa C-166/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Oviedo (Hiszpania) w dniu 5 kwietnia 2011 r. — Angel Lorenzo González Alonso przeciwko Nationale Nederlanden Vida Cia De Seguros y Reaseguros S.A.E

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Oviedo (Hiszpania) w dniu 5 kwietnia 2011 r. — Angel Lorenzo González Alonso przeciwko Nationale Nederlanden Vida Cia De Seguros y Reaseguros S.A.E
   (Sprawa C-166/11)
   2011/C 173/14
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Audiencia Provincial de Oviedo.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ángel Lorenzo González Alonso.

      Strona pozwana: Nationale Nederlanden Vida Cia De Seguros y Reaseguros S.A.E.

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 3 ust. 2 lit. d) dyrektywy Rady 85/577/EWG (1) z dnia 20 grudnia 1985 r. wsprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa należy interpretować w sposób ścisły, tak że w konsekwencji nie będzie ona obejmować umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa handlowego, w której oferuje się ubezpieczenie na życie w zamian za składkę pieniężną, która ma być inwestowana w zmiennych proporcjach w inwestycje o stałym oprocentowaniu, w inwestycje o oprocentowaniu zmiennym oraz w produkty inwestycji finansowych danego przedsiębiorstwa?

      (1)  Dz.U. L 372, s. 31.


title: Sprawa T-65/06: Skarga wniesiona w dniu  24 lutego 2006 r.  — FLSmidth przeciwko Komisji

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/25

         Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2006 r. — FLSmidth przeciwko Komisji
   (Sprawa T-65/06)
   (2006/C 96/43)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: FLSmidth & Co. A/S (Valby, Dania) [Przedstawiciel: adwokat J.-E. Svensson]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005)4634 z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE w sprawie COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe, w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

               —

               ewentualnie, ustalenie kwoty grzywny nałożonej solidarnie na skarżącą na podstawie art. 2 tej decyzji na 0 EUR w odniesieniu do skarżącej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że skarżąca naruszyła art. 81 WE, uczestnicząc w serii porozumień i uzgodnionych praktyk w sektorze plastikowych worków przemysłowych w Belgii, Francji, Niemczech, Luksemburgu, Niderlandach i Hiszpanii, polegających na ustalaniu cen i wspólnych modeli określania cen, podziale rynków i przyznawaniu kontyngentów sprzedaży, przydzielaniu klientów, negocjacji i zamówień, uzgodnionym składaniu ofert w niektórych przetargach oraz wymianie indywidualnych informacji.
   Naruszenie popełnione przez skarżącą dotyczyło działań innej spółki, a mianowicie Trioplast Wittenheim SA („TW”), której uczestnictwo w tym kartelu zostało stwierdzone. Inna spółka, a mianowicie FLS Plast, której spółką holdingową była skarżąca, posiadała udziały w TW, a przez większość okresu, za który skarżąca została pociągnięta do odpowiedzialności, miała w TW, swojej spółce-córce, 100 % udziałów. Grzywna została nałożona na TW, a skarżąca i FLS Plast zostały solidarnie pociągnięte do odpowiedzialności za część tej grzywny.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi po pierwsze, że Komisja błędnie zastosowała przesłanki odpowiedzialności spółki-matki oraz nie przedstawiła dowodów istnienia po stronie skarżącej okoliczności mogących potwierdzić przypuszczenie wywierania wpływu na TW przez spółkę-matkę. Skarżąca twierdzi również, że w każdym razie Komisja błędnie zastosowała przepisy prawa, ponieważ w sytuacji tego rodzaju jak w niniejszej sprawie, gdzie — zdaniem Komisji — spółka TW zaczęła uczestniczyć w kartelu na długo przed nabyciem tej spółki przez spółkę-córkę skarżącej i w dalszym ciągu uczestniczyła nim po jej zbyciu, stosuje się surowsze kryteria. W każdym razie skarżąca jest zdania, że wykazała, iż spółka TW samodzielnie decydowała o swoich działaniach rynkowych i nie wykonywała poleceń wydawanych jej przez skarżącą.
   Skarżąca podnosi ponadto, że przypisanie jej odpowiedzialności jest dyskryminujące, nieproporcjonalne i arbitralne, ponieważ w przypadku wszystkich pozostałych grup objętych decyzją nie przypisano odpowiedzialności działającej spółce-córce, spółce-matce oraz spółce-matce tej ostatniej, jak stało się w przypadku TW i skarżącej. Ponadto, chociaż spółka TW uprzednio należała do innej grupy, Komisja nie pociągnęła do odpowiedzialności żadnego z członków tej grupy za uczestnictwo TW w kartelu. Skarżąca twierdzi wreszcie, że pociągnięto ją do odpowiedzialności w nieproporcjonalnym stopniu, ponieważ uczyniono ją odpowiedzialną za 85,7 % grzywny nałożonej na TW, chociaż posiadała udziały w tej spółce tylko przez osiem z dwudziestu lat, w których spółka TW rzekomo brała udział w kartelu.
   Skarżąca przedstawia powyższe argumenty również na poparcie swego podniesionego tytułem ewentualnym żądania,obniżenia nałożonej na nią grzywny. Stwierdza ona ponadto, że nałożona na nią grzywna jest nadmierna, ponieważ, pomimo nieponoszenia przez nią odpowiedzialności, Komisja nie ustaliła odrębnej podstawowej kwoty grzywny dla skarżącej.. Skarżąca twierdzi również, że Komisja naruszyła prawo, nie uwzględniając na jej korzyść niektórych okoliczności łagodzących.
   Skarżąca podnosi wreszcie, że Komisja dopuściła się kolejnych naruszeń prawa, pociągając TW do odpowiedzialności za okres od 1982 r. do 1988 r., nakładając na TW grzywnę, która jest nieproporcjonalna, nadmierna oraz przekracza górny pułap grzywny w wysokości 10 % obrotów, jak również nie umożliwiając skarżącej, jako stronie odpowiedzialnej subsydiarnie, skorzystania z obniżki przyznanej stronie ponoszącej główną odpowiedzialność, czyli TW, lub przynajmniej nie przyznając skarżącej niezależnego obniżenia grzywny na podstawie komunikatu w sprawie współpracy.


title: Sprawa T-95/08: Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2010 r. — Włochy przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — System pomocy produkcyjnej w sektorze przetworów owocowo-warzywnych — Nadzwyczajne środki wsparcia w sektorze wołowiny — System premii tytoniowych)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/23

         Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2010 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-95/08) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - System pomocy produkcyjnej w sektorze przetworów owocowo-warzywnych - Nadzwyczajne środki wsparcia w sektorze wołowiny - System premii tytoniowych)
   2011/C 13/43
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Aiello i G. Palmieri, avvocati dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Jimeno Fernández i D. Nardi, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata F. Ruggeriego Laderchiego)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji 2008/68/WE z dnia 20 grudnia 2007 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. 2008, L 18, s. 121), w zakresie w jakim wyłącza ona niektóre wydatki poniesione przez Republikę Włoską w sektorach: przetworów owocowo-warzywnych, wołowiny i surowca tytoniowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa T-137/09: Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2009 r. — Nike International przeciwko OHIM — Muñoz Molina (R10)

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/19

         Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2009 r. — Nike International przeciwko OHIM — Muñoz Molina (R10)
   (Sprawa T-137/09)
   2009/C 129/34
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Nike International Ltd (Oregón, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. de Justo Bailey)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Aurelio Muñoz Molina (Santa Pola, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               zmiana zaskarżonej decyzji w części dotyczącej niedopuszczalności odwołania poprzez stwierdzenie jego dopuszczalności i nakazanie Izbie Odwoławczej, by w konsekwencji rozpatrzyła je co do istoty,

               —

               posiłkowo — stwierdzenie naruszenia przez Izbę Odwoławczą i Wydział Sprzeciwów art. 73 rozporządzenia nr 40/94 i innych właściwych przepisów oraz nakazanie ich zastosowania z mocą wsteczną w celu uzupełnienia braku umożliwienia skarżącej (Nike International Ltd) skorygowania uchybień jako cesjonariusz wcześniejszego prawa lub przynajmniej prawidłowego doręczenia decyzji pełnomocnikowi wcześniejszego właściciela (DL Sports & Marketing Ltda.).

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Aurelio Muñoz Molina

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „R10” (zgłoszenie nr 4813713) dla towarów i usług z klas 18, 25 i 35
   Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca
   Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: niezarejestrowany hiszpański znak towarowy „R10”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu z powodu braków formalnych, a w szczególności z uwagi na naruszenie postanowień art. 58 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) i zasady 49 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (2).

      Decyzja Izby Odwoławczej: odrzucenie odwołania z powodu niedopuszczalności

      Podniesione zarzuty: Błędna ocena wymogów dopuszczalności odwołania w niniejszej sprawie, naruszenie obowiązku uzasadnienia i brak „in audita altera partem”.

      (1)  DO 1994, L 11, pag. 1.

      (2)  DO 1995 L 303, pag. 1


title: Sprawa C-26/08: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/13

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-26/08)
   (2008/C 92/23)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Simonsson i H. Krämer, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku (1), nie sporządzając i wykonując planów odbioru i zagospodarowania odpadów dla wszystkich swoich portów,

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 28 grudnia 2002 r.

      (1)  Dz.U. L 332, str. 81.


title: Sprawa C-101/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 7 lipca 2016 r. w sprawie T-82/14, Copernicus-Trademarks/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 23 lutego 2017 r. przez Verus Eood

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 7 lipca 2016 r. w sprawie T-82/14, Copernicus-Trademarks/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 23 lutego 2017 r. przez Verus Eood
   (Sprawa C-101/17 P)
   (2017/C 195/15)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Verus Eood (przedstawiciel: C. Pfitzer, Rechtsanwalt)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Maquet

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego w sprawie T-82/14 w całości;
               posiłkowo: uchylenie wyroku wydanego w sprawie T-82/14 i odesłanie sprawy do poprzedniej instancji ze względu na przeinaczenie w wyroku okoliczności faktycznych;

               —

               obciążnie drugiej strony postępowania kosztami poniesionymi we wszystkich instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi następujące zarzuty:

               1)

               Naruszenie rozporządzenia nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. (1), w szczególności art. 52 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego);

               2)

               Naruszenie rozporządzenia nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r., w szczególności art. 75 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego);

               3)

               Naruszenie rozporządzenia nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r., w szczególności art. 76 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego);

               4)

               Naruszenie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w odniesieniu do „zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze”;

               5)

               Naruszenie „katalogu praw podstawowych” Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej;

               6)

               Naruszenie prawa międzynarodowego, mianowicie Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej;

               7)

               Naruszenie prawa międzynarodowego, mianowicie porozumienia TRIPS (Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej);

               8)

               Naruszenie art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

               9)

               Naruszenie art. 17 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

               10)

               Naruszenie art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

               11)

               Naruszenie art. 17 „Powszechnej deklaracji praw człowieka z 1948 r.”;

               12)

               Naruszenie europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC) i protokołów dodatkowych do tej konwencji, w szczególności art. 1 protokołu nr 1;

               13)

               Naruszenie art. 6 EKPC – prawo do rzetelnego procesu sądowego, w szczególności w świetle zafałszowanych, nieprawdziwych (ustaleń) okoliczności faktycznych, insynuacji, fałszywych oskarżeń, oczerniania, pomówień i zniesławień.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-258/99: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  20 września 2005 r.  — Makro Cash & Carry Nederland przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Komunikat Komisji w sprawie pomocy de minimis — Stacje paliw — Niebezpieczeństwo kumulacji pomocy — Pomoc wchodząca w zakres komunikatu — Interes prawny)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/22

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 września 2005 r. — Makro Cash & Carry Nederland przeciwko Komisji
   (Sprawa T-258/99) (1)

   (Pomoc państwa - Komunikat Komisji w sprawie pomocy de minimis - Stacje paliw - Niebezpieczeństwo kumulacji pomocy - Pomoc wchodząca w zakres komunikatu - Interes prawny)
   (2005/C 330/55)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Makro Cash & Carry Nederland (Amsterdam, Niderlandy) [Przedstawiciel(-e): I. Cath, K. Tattersall i R. Blaauboer, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel(-e): początkowo G. Rozet i H. Speyart — pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów: J.C.M. van der Beeka i L. Hancher, a następnie G. Rozet i H. van Vliet — pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 1999/705/WE z dnia 20 lipca 1999 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niderlandy na rzecz 633 niderlandzkich stacji paliw znajdujących się w pobliżu granicy z Niemcami (Dz.U. L 280, str. 87)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżąca ponosi koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 34 z 5.2.2000.


title: Sprawa T-274/14: Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2015 r. – Lech-Stahlwerke/Komisja

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/38

         Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2015 r. – Lech-Stahlwerke/Komisja
   (Sprawa T-274/14) (1)

   (2015/C 155/49)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa T-33/17: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2017 r. – Amicus Therapeutics UK i Amicus Therapeutics/EMA

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/51

         Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2017 r. – Amicus Therapeutics UK i Amicus Therapeutics/EMA
   (Sprawa T-33/17)
   (2017/C 104/72)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Amicus Therapeutics UK Ltd (Gerrards Cross, Zjednoczone Królestwo) oraz Amicus Therapeutics, Inc. (Cranbury, New Jersey, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciele: L. Tsang, J. Mulryne, Solicitors, oraz F. Campbell, Barrister)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA)

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, doręczonej skarżącym w dniu 14 grudnia 2016 r. w sprawie ujawnienia raportu z badania klinicznego AT1001-011 zgodnie z rozporządzeniem 1049/2001/WE;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, przekazanie decyzji stronie pozwanej w celu ponownego rozpatrzenia jej, po wcześniejszym umożliwieniu skarżącym przedstawienia uwag w odniesieniu do określonych części raportu z badania klinicznego, które mają być zredagowane przed ujawnieniem; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym odnośny raport z badania klinicznego objęty jest ogólnym domniemaniem poufności do celów art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001, w świetle: i) struktury i brzmienia istotnych przepisów Unii w tej dziedzinie; ii) obowiązku ciążącego na instytucjach Unii w zakresie wykonania obowiązków na mocy art. 39 ust. 3 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej; oraz iii) wagi praw podstawowych przysługujących skarżącym w zakresie ochrony prywatności i własności.

               2.

               Zarzut drugi, podniesiony posiłkowo, zgodnie z którym jedynym zgodnym z prawem wynikiem odpowiedniego wyważenia interesów zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001, byłaby decyzja o nieujawnianiu raportu z badania klinicznego w świetle: i) szczególnego znaczenia prywatnego interesu skarżących w nieujawnieniu z uwagi na szkodliwy skutek takiego ujawnienia w odniesieniu do podstawowych praw w zakresie własności i handlu; oraz ii) jedynie nieprecyzyjnego i ogólnikowego interesu publicznego w ujawnieniu, z uwagi na brak dostatecznie pilnej publicznej potrzeby uzasadniającej ujawnienie.


title: Sprawa T-234/17: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2017 r. – Siberian Vodka/EUIPO – Friedr. Schwarze (DIAMOND ICE)

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/38

         Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2017 r. – Siberian Vodka/EUIPO – Friedr. Schwarze (DIAMOND ICE)
   (Sprawa T-234/17)
   (2017/C 195/51)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Siberian Vodka AG (Herisau, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat O. Bischof)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Friedr. Schwarze GmbH & Co. KG (Oelde, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego „DIAMOND ICE” – rejestracja międzynarodowa nr 1 211 695

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 lutego 2017 r. w sprawie R 1171/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 8 lutego 2017 r. wydanej w postępowaniu odwoławczym R 1171/2016-4;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-511/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 marca 2017 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga, interwenient: Republika Francuska

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/18

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 marca 2017 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga, interwenient: Republika Francuska
   (Sprawa C-511/16) (1)

   (2017/C 161/25)
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 441 z 28.11.2016.


title: Sprawa C-397/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 20 sierpnia 2014 r. – Polkomtel Sp. z o.o. przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 20 sierpnia 2014 r. – Polkomtel Sp. z o.o. przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej
   (Sprawa C-397/14)
   (2014/C 431/14)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Najwyższy

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Polkomtel Sp. z o.o.

      Strona pozwana: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej

      Uczestnik postępowania: Telekomunikacja Polska S.A. w Warszawie (obecnie Orange Polska S.A. w Warszawie)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 28 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (1), w brzmieniu pierwotnym, należy interpretować w ten sposób, że dostęp do numerów niegeograficznych należy zapewnić nie tylko użytkownikom końcowym z innych Państw Członkowskich, ale także użytkownikom końcowym z Państwa Członkowskiego danego operatora publicznej sieci łączności z tym skutkiem, że ocena realizacji tego obowiązku przez krajowy organ regulacyjny podlegałaby wymogom wynikającym z zasady efektywności prawa unijnego oraz zasady prounijnej wykładni prawa krajowego?

               2)

               W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 1, czy art. 28 dyrektywy 2002/22 w związku z art. 16 Karty Praw Podstawowych należy interpretować w ten sposób, że do realizacji obowiązku, o którym mowa w pierwszym z tych przepisów, może zostać wykorzystany tryb postępowania przewidziany dla krajowych organów regulacyjnych wart. 5 ust. 1 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) (2)?

               3)

               Czy art. 8 ust. 3 dyrektywy 2002/19 w związku z art. 28 dyrektywy 2002/22 i art. 16 Karty Praw Podstawowych, bądź art. 8 ust. 3 dyrektywy 2002/19 w związku z art. 5 ust. 1 dyrektywy 2002/19 i art. 16 Karty Paw Podstawowych należy interpretować w ten sposób, że w celu zapewnienia użytkownikom końcowym krajowego operatora publicznej sieci łączności dostępu do usług wykorzystujących numery niegeograficzne świadczonych w sieci innego krajowego operatora, krajowy organ regulacyjny może określić zasady rozliczania operatorów z tytułu rozpoczęcia połączenia poprzez wprowadzenie stawek za zakańczanie połączenia ustalonych dla jednego z tych operatorów w zależności od ponoszonych kosztów na podstawie art. 13 dyrektywy 2002/19, w sytuacji gdy operator proponował zastosowanie takiej stawki w toku zakończonych fiaskiem negocjacji prowadzonych w wykonaniu obowiązku określonego w art. 4 dyrektywy 2002/19?

      (1)  Dz.U. L 108 s.51; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 13 Tom 029 P. 367 – 393

      (2)  Dz.U. L 108 s.7; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 13 Tom 029 P. 323 – 336


title: Sprawa T-29/09: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2009 r. — Easycamp przeciwko OHIM — Oase Outdoors (EASYCAMP)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/50

         Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2009 r. — Easycamp przeciwko OHIM — Oase Outdoors (EASYCAMP)
   (Sprawa T-29/09)
   (2009/C 69/109)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Easycamp BV (Amersfoort, Niderlandy) (przedstawiciel: C. Beijer, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Oase Outdoors ApS (Give, Dania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 października 2008 r. wydanej w sprawach połączonych R 853/2007-1 i R 916/2007-1;

               —

               zezwolenie stronie skarżącej na dalsze używanie wspólnotowego znaku towarowego — zgłoszenie nr 3 188 943 dla usług z klasy 43; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „EASYCAMP” dla usług z klas 39, 41 i 43

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Oase Outdoors ApS

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny znak towarowy „easycamp” zarejestrowany w Danii pod nr 199 903 355 dla towarów z klas 18, 20, 22, 24, 25 i 28; graficzny znak towarowy „easycamp” zarejestrowany w Niemczech pod nr 39 910 614 dla towarów z klas 18, 20, 22, 24, 25 i 28; graficzny znak towarowy „easycamp” zarejestrowany w Beneluksie pod nr 944 316 dla towarów z klas 18, 20, 22, 24, 25 i 28; graficzny znak towarowy „easycamp” zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie pod nr 2 191 370 dla towarów z klas 18, 20, 22, 24, 25 i 28; używane w Danii i Zjednoczonym Królestwie niezarejestrowane oznaczenie „easycamp”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, że Izba Odwoławcza błędnie uznała, iż istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych.


title: Sprawa T-49/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 22 listopada 2007 r. w sprawie F-67/05 Michaïl przeciwko Komisji, wniesione w dniu 18 stycznia 2008 r. przez Christosa Michaïla

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/28

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 22 listopada 2007 r. w sprawie F-67/05 Michaïl przeciwko Komisji, wniesione w dniu 18 stycznia 2008 r. przez Christosa Michaïla
   (Sprawa T-49/08 P)
   (2008/C 107/47)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Christos Michaïl (przedstawiciel: Ch. Meïdanis, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-67/05 w części, w której Sąd odmówił przyznania skarżącemu zadośćuczynienia z tytułu krzywdy doznanej w wyniku działań i zaniechań administracji;

               —

               orzeczenie w przedmiocie zadośćuczynienia na rzecz wnoszącego odwołanie w wysokości 120,000 EUR;

               —

               orzeczenie w przedmiocie kosztów zgodnie z przepisami prawa.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie podnosi, że w zaskarżonym wyroku Sąd do spraw Służby Publicznej (zwany dalej „SSP”) błędnie rozstrzygnął w przedmiocie wniesionej przez niego skargi, w której wnoszący odwołanie wnosił o stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu jego kariery zawodowej za rok 2003 i decyzji organu powołującego, oddalającej zażalenie wniesione przez niego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego.
   W szczególności wnoszący odwołanie podnosi okoliczność, że SSP niesłusznie odmówił przyznania mu zadośćuczynienia z tytułu krzywdy, której wnoszący odwołanie doznał w związku z zatrudnieniem w Dyrekcji Generalnej Rolnictwo (DG AGRI) po zlikwidowaniu Dyrekcji Generalnej Kontrola Finansowa, w której był wcześniej zatrudniony. Zdaniem wnoszącego odwołanie SSP dokonał błędnego zastosowania prawa wspólnotowego ze względu na błędną ocenę dowodów i sprzeczne uzasadnienia.
   Wnoszący odwołanie podnosi, że SSP popełnił błąd odmawiając orzeczenia w przedmiocie jego żądania, w przeciwnym wypadku, że wyrok SSP nie został dostatecznie uzasadniony i w konsekwencji, że narusza on podstawowe prawa proceduralne skarżącego oraz prawo wspólnotowe.


title: Sprawa F-9/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 28 października 2010 r. — Vicente Carbajosa i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkursy otwarte EPSO/AD/116/08 oraz EPSO/AD/117/08 w dziedzinie zwalczania nadużyć finansowych — Akt niekorzystny — Wykluczenie kandydatów w oparciu o wyniki uzyskane na testach wstępnych — Brak właściwości EPSO)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/37

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 28 października 2010 r. — Vicente Carbajosa i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-9/09) (1)

   (Służba publiczna - Konkursy otwarte EPSO/AD/116/08 oraz EPSO/AD/117/08 w dziedzinie zwalczania nadużyć finansowych - Akt niekorzystny - Wykluczenie kandydatów w oparciu o wyniki uzyskane na testach wstępnych - Brak właściwości EPSO)
   2011/C 13/71
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Isabel Vicente Carbajosa i in. (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej sporządzenia i publikacji ogłoszenia o konkursach EPSO/AD/116/08 i EPSO/AD/117/08 i decyzji dotyczących oceny testów preselekcyjnych i egzaminów pisemnych oraz oceny egzaminów ustnych.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) o nieumieszczeniu w ramach konkursu EPSO/AD/117/08 nazwiska I. Vicente Carbajosy oraz w ramach konkursu EPSO/AD/116/08 nazwisk N. Lehtinen i M. Menchén na liście osób zaproszonych do przedstawienia pełnej kandydatury.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009, s. 37.


title: Sprawa C-226/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Oldenburg — Niemcy) — Stadt Papenburg przeciwko Bundesrepublik Deutschland (Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Decyzja państwa członkowskiego dotycząca wydania zgody na projekt wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty sporządzony przez Komisję — Interesy i aspekty, które należy uwzględnić)

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Oldenburg — Niemcy) — Stadt Papenburg przeciwko Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-226/08) (1)

   (Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Decyzja państwa członkowskiego dotycząca wydania zgody na projekt wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty sporządzony przez Komisję - Interesy i aspekty, które należy uwzględnić)
   2010/C 63/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Oldenburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stadt Papenburg

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Oldenburg — Wykładnia art. 2 ust. 3, art. 4 ust. 2 akapit pierwszy, a także art. 6 ust. 3 i 4 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, s. 7) — Interesy gospodarcze gminy związane z eksploatacją portu rzecznego, chronione konstytucyjnie, które mogą zostać naruszone w trwały sposób poprzez potencjalne zgłoszenie danego terenu jako terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty — Interesy i aspekty, które powinno uwzględnić dane państwo członkowskie przy podejmowaniu decyzji o udzieleniu zgody na sporządzony przez Komisję projekt wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty.

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 4 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, zmienionej dyrektywą Rady 2006/105/WE z dnia 20 listopada 2006 r., należy dokonać w ten sposób, że nie zezwala on państwu członkowskiemu na odmowę udzielenia zgody ze względów innych niż dotyczące ochrony przyrody na włączenie jednego lub kilku terenów do sporządzonego przez Komisję Europejską projektu wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty.

               2)

               Wykładni art. 6 ust. 3 i 4 dyrektywy 92/43, zmienionej dyrektywą 2006/105, należy dokonywać w ten sposób, że bieżące prace konserwacyjne w kanale żeglugowym estuariów, które nie są związane z zagospodarowaniem terenu lub do zagospodarowania konieczne, a które zostały zatwierdzone zgodnie z prawem krajowym jeszcze przed upływem terminu transpozycji dyrektywy 92/43, zmienionej dyrektywą 2006/105, muszą, o ile są przedsięwzięciem i mogą oddziaływać na dany teren w sposób istotny, zostać poddane ocenie oddziaływania na środowisko zgodnie tymi przepisami w przypadku ich kontynuowania po włączeniu danego terenu do wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty w rozumieniu art. 4 ust. 2 akapit trzeci tej dyrektywy.
               Jeżeli ze względu w szczególności na powtarzalność, charakter i wymogi wykonywania tych prac mogą one być traktowane jako jedna operacja, szczególnie, gdy mają na celu utrzymanie pewnej głębokości kanału żeglugowego przy pomocy regularnych i koniecznych do tego celu prac pogłębiania, te prace konserwacyjne mogą być uznane za jedno i to samo przedsięwzięcie w rozumieniu art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43, zmienionej dyrektywą 2006/105.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008


title: Sprawa C-364/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 października 2012 r. — Węgry przeciwko Republice Słowackiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 259 TFUE — Obywatelstwo Unii Europejskiej — Artykuł 21 TFUE — Dyrektywa 2004/38/WE — Prawo do przemieszczania się na terytorium państw członkowskich — Prezydent Węgier — Zakaz wjazdu na terytorium Republiki Słowackiej — Stosunki dyplomatyczne między państwami członkowskimi)

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 października 2012 r. — Węgry przeciwko Republice Słowackiej
   (Sprawa C-364/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 259 TFUE - Obywatelstwo Unii Europejskiej - Artykuł 21 TFUE - Dyrektywa 2004/38/WE - Prawo do przemieszczania się na terytorium państw członkowskich - Prezydent Węgier - Zakaz wjazdu na terytorium Republiki Słowackiej - Stosunki dyplomatyczne między państwami członkowskimi)
   2012/C 379/03
   Język postępowania: słowacki

      Strony

      Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér i E. Orgován, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Tokár, D. Maidani i S. Boelaert, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Artykuł 259 TFUE — Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 18 ust. 1 WE, art. 3 ust. 2 TUE, art. 21 ust. 1 TFUE oraz dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (Dz.U. L 158, s. 77) — Nadużycie prawa Unii — Zakaz wjazdu na terytorium Republiki Słowackiej skierowany do prezydenta Republiki Węgierskiej, który zamierzał udać się tam na zaproszenie organizacji społecznej — Zakaz wjazdu oparty m.in. na dyrektywie 2004/38/WE — Zastosowanie przepisów prawa Unii dotyczących swobody przemieszczania się osób do głów państw członkowskich oraz do innych osobistości reprezentujących państwa członkowskie

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Węgry zostają obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa T-306/13: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2013 r. — Silicium España Laboratorios przeciwko OHIM — LLR-G5 (LLRG5)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/22

         Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2013 r. — Silicium España Laboratorios przeciwko OHIM — LLR-G5 (LLRG5)
   (Sprawa T-306/13)
   (2013/C 226/29)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Silicium España Laboratorios, SL (Vila-Seca, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat C. Sueiras Villalobos)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: LLR-G5Ltd (Castlebar, Irlandia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 marca 2013 r. (sprawa R 383/2012-1) w zakresie, w jakim decyzja ta unieważnia prawo do wspólnotowego znaku towarowego nr 3384625 „LLRG5” z powodu używania go w złej wierze;

               —

               utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie 4174 C;

               —

               obciążenie OHIM kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez Silicium w związku z niniejszym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „LLRG5” — wspólnotowy znak towarowy nr 3 384 625

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: powody określone w art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji i unieważnienie prawa do znaku

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia rady nr 207/2009


title: Sprawa T-27/07: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2007 r. — US Steel Košice przeciwko Komisji

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/25

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2007 r. — US Steel Košice przeciwko Komisji
   (Sprawa T-27/07)
   (2007/C 69/54)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: US Steel Košice sro (Košice, Słowacja) (przedstawiciele: E. Vermulst, lawyer, C. Thomas, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 listopada 2006 r. w sprawie krajowego planu rozdzielania pozwoleń na emisje gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Słowację zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 29 listopada 2006 r. w sprawie krajowego planu rozdzielania pozwoleń na emisje gazów cieplarnianych w latach 2008-2012 notyfikowanego przez Słowację zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE (1).
   Po pierwsze zaskarżona decyzja narusza załącznik XIV tytuł 4 pkt 2 lit. a) Aktu przystąpienia z 2003 r. (2), stwierdzając niesłusznie, że przesłankami określonymi w tym przepisie są samodzielne zobowiązania, znajdujące zastosowanie do 2009 r. niezależnie od tego, czy Słowacja udzieli skarżącej kolejnego zwolnienia podatkowego, które może bez uszczerbku dla art. 87 i 88 WE stosować wobec skarżącej do końca roku podatkowego 2009. Decyzja narusza w konsekwencji również załącznik III kryterium 4 dyrektywy 2003/87, zgodnie z którym krajowy plan rozdzielania powinien być spójny z pozostałym prawodawstwem wspólnotowym oraz instrumentami polityki.
   Po drugie zaskarżona decyzja narusza zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ Komisja przy wielu okazjach przyczyniała się do oczekiwania skarżącej, że limity produkcyjne zgodnie z załącznikiem XIV tytuł 4 pkt 2 lit. a) Aktu przystąpienia nie będą znajdowały zastosowania, jak tylko skarżąca straci zwolnienia podatkowe.
   Po trzecie zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, ponieważ zamiast realizacji ograniczonych kompetencji określonych w art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87 Komisja dokonała całkowicie samodzielnego obliczenia odpowiednich emisji całkowitych w Słowacji i narzuciła je Republice Słowackiej. W ten sposób Komisja przejęła uprawnienia państw członkowskich określone w art. 9 i 11 dyrektywy 2003/87.
   Po czwarte zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, ponieważ oparta została na sztywnym obliczeniu matematycznym, które zostało narzucone bez konsultacji społecznych i które nie uwzględniło znanych czynników wpływających na emisje, specyficznych dla Słowacji w okresie 2008-2012. W ten sposób naruszone zostały zarówno art. 9 ust. 1 i art. 11 ust. 2 dyrektywy 2003/87, załącznik III kryteria 1, 2 i 3 tej dyrektywy, jak również zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań. Skarżąca twierdzi, że jeżeli Komisji przysługiwał zakres swobodnej oceny, to popełniła ona przy tej ocenie oczywisty błąd.
   W końcu zaskarżona decyzja jest wadliwa z powodu nadużycia władzy, ponieważ kierowała się ona chęcią osiągnięcia niedoboru pozwoleń w celu podniesienia ich cen.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie i zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, str. 32).

      (2)  Akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. 2003, L 236, str. 33).


title: Sprawa C-581/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln (Niemcy) w dniu 13 grudnia 2010 r. — Emeka Nelson, Bill Chinazo Nelson, Brian Cheimezie Nelson przeciwko Deutsche Lufthansa AG

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln (Niemcy) w dniu 13 grudnia 2010 r. — Emeka Nelson, Bill Chinazo Nelson, Brian Cheimezie Nelson przeciwko Deutsche Lufthansa AG
   (Sprawa C-581/10)
   2011/C 72/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Amtsgericht Köln

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Emeka Nelson, Bill Chinazo Nelson, Brian Cheimezie Nelson

      Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo do odszkodowania uregulowane w art. 7 rozporządzenia (1) stanowi niekompensacyjne roszczenie odszkodowawcze w rozumieniu art. 29 zdanie drugie Konwencji z dnia 28 maja 1999 r. o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego (konwencji montrealskiej)?

               2)

               W jakim stosunku pozostaje zgodnie z orzeczeniem Trybunału z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-402/07 prawo do odszkodowania oparte na art. 7 w sytuacji, gdy pasażer znajduje się w miejscu docelowym nie wcześniej niż trzy godziny po planowym czasie przylotu, do uregulowanego w art. 19 konwencji montrealskiej roszczenia odszkodowawczego za opóźnienie, z uwzględnieniem wyłączenia zgodnie z art. 29 zdanie drugie konwencji montrealskiej?

               3)

               Czy metoda dokonywania wykładni, na której oparte zostało orzeczenie Trybunału z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-402/07 i która dopuszcza rozszerzenie zakresu prawa do odszkodowania na podstawie art. 7 rozporządzenia na przypadki opóźnienia, jest zgodna z metodą dokonywania wykładni rozporządzenia, którą Trybunał zastosował w swoim orzeczeniu z dnia 10 stycznia 2008 r. w sprawie C-344/04?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 [Tekst mający znaczenie dla EOG] Dz.U. L 46, s. 1


title: Sprawa C-447/06: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 17 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság — Republika Węgier) — Vodafone Magyarország Mobil Távközlési Zrt., Innomed Medical Orvostechnikai Rt. przeciwko Magyar Állam, Budapest Főváros Képviselő-testülete, Esztergom Város Önkormányzat Képviselő-testülete

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/29

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 17 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság — Republika Węgier) — Vodafone Magyarország Mobil Távközlési Zrt., Innomed Medical Orvostechnikai Rt. przeciwko Magyar Állam, Budapest Főváros Képviselő-testülete, Esztergom Város Önkormányzat Képviselő-testülete
   (Sprawa C-447/06) (1)

   (2007/C 96/61)

      Język postępowania: węgierski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-517/11: Postanowienie Sądu z dnia 17 lipca 2012 r. — United States Polo Association przeciwko OHIM — Polo/Lauren (Przedstawienie dwóch graczy polo) (Wspólnotowy znak towarowy — Częściowa odmowa rejestracji — Wycofanie zgłoszenia — Umorzenie postępowania)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/31

         Postanowienie Sądu z dnia 17 lipca 2012 r. — United States Polo Association przeciwko OHIM — Polo/Lauren (Przedstawienie dwóch graczy polo)
   (Sprawa T-517/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Częściowa odmowa rejestracji - Wycofanie zgłoszenia - Umorzenie postępowania)
   2012/C 287/58
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: United States Polo Association (Lexington, Kentucky, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci P. Goldenbaum, I. Rohr i T. Melchert)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: The Polo/Lauren Company, LP (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Granado Carpenter i M. Polo Carreño)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 czerwca 2011 r. (sprawa R 1170/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy United States Polo Association a The Polo/Lauren Company, LP.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę pozwaną i interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 355 z 3.12.2011.


title: Sprawa C-334/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Meiningen (Niemcy) w dniu 24 sierpnia 2009 r. — Frank Scheffler przeciwko Landkreis Wartburgkreis

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/42

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Meiningen (Niemcy) w dniu 24 sierpnia 2009 r. — Frank Scheffler przeciwko Landkreis Wartburgkreis
   (Sprawa C-334/09)
   2009/C 267/73
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Meiningen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Frank Scheffler

      Strona pozwana: Landkreis Wartburgkreis

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zgodnie z art. 1 ust. 2 oraz art. 8 ust. 2 i ust. 4 dyrektywy 91/439/EWG (1) państwo członkowskie ma prawo skorzystać z uprawnienia przysługującego mu na podstawie art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/439/EWG do stosowania wobec posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie własnych przepisów krajowych w zakresie ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnień do kierowania pojazdami w związku z opinią w przedmiocie zdolności do kierowania pojazdami przedłożoną przez posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie, gdy opinia ta została wprawdzie sporządzona po wydaniu prawa jazdy i ponadto opiera się na badaniu zainteresowanego przeprowadzonym po tej dacie, jednak odnosi się do okoliczności powstałych przed wydaniem prawa jazdy?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy (91/439/EWG); Dz.U. L 237, s. 1


title: Sprawa T-198/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 maja 2007 r. — Mebrom przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Przywóz bromku metylu do Unii Europejskiej — Opóźnienie w przygotowaniu strony internetowej służącej do składania wniosków o pozwolenia na przywóz i kontyngenty oraz uzyskiwania tych pozwoleń i kontyngentów — Artykuł 6 i 7 rozporządzenia 2037/2000 — Szkoda w postaci utraconych korzyści — Rzeczywiście poniesiona szkoda)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 maja 2007 r. — Mebrom przeciwko Komisji
   (Sprawa T-198/05) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Przywóz bromku metylu do Unii Europejskiej - Opóźnienie w przygotowaniu strony internetowej służącej do składania wniosków o pozwolenia na przywóz i kontyngenty oraz uzyskiwania tych pozwoleń i kontyngentów - Artykuł 6 i 7 rozporządzenia 2037/2000 - Szkoda w postaci utraconych korzyści - Rzeczywiście poniesiona szkoda)
   (2007/C 155/43)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Mebrom NV (Rieme-Ertvelde, Belgia) (przedstawiciele: C. Mereu i K. Van Maldegem, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker i X. Lewis, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o naprawienie szkody poniesionej w świetle twierdzeń skarżącej wskutek nieustanowienia przez Komisję systemu pozwalającego skarżącej na przywóz do Unii Europejskiej w styczniu i lutym 2005 r. bromku metylu do zastosowań krytycznych,
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 182, 32.7.2005.


title: Sprawa C-502/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  16 lutego 2006 r.  (wniosek Bundesverwaltungsgericht o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Ergün Torun przeciwko Stadt Augsburg (Układ o stowarzyszeniu EWG-Turcja — Swobodny przepływ pracowników — Artykuł 7 akapit drugi decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia — Pełnoletnie dziecko pracownika tureckiego, które ukończyło naukę zawodu w przyjmującym państwie członkowskim — Skazanie — Wpływ na prawo pobytu)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/16

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lutego 2006 r. (wniosek Bundesverwaltungsgericht o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Ergün Torun przeciwko Stadt Augsburg
   (Sprawa C-502/04) (1)

   (Układ o stowarzyszeniu EWG-Turcja - Swobodny przepływ pracowników - Artykuł 7 akapit drugi decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia - Pełnoletnie dziecko pracownika tureckiego, które ukończyło naukę zawodu w przyjmującym państwie członkowskim - Skazanie - Wpływ na prawo pobytu)
   (2006/C 143/29)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesverwaltungsgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
   Strona skarżąca: Ergün Torun

      Strona pozwana: Stadt Augsburg
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego — Bundesverwaltungsgericht — Wykładnia art. 6, 7 i 14 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG-Turcja — Obywatel turecki, członek rodziny pracownika tureckiego, legalnie zatrudniony na rynku pracy państwa członkowskiego, skazany na karę trzech lat pozbawienia wolności bez zawieszenia jej wykonania — Utrata prawa pobytu
   Sentencja
   Pełnoletnie dziecko tureckiego pracownika migrującego zatrudnionego legalnie w Państwie Członkowskim od ponad trzech lat, które ukończyło naukę zawodu w tym państwie i które spełnia warunki określone w art. 7 akapit drugi decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia wydanej przez Radę Stowarzyszenia ustanowioną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, traci prawo pobytu odpowiadające prawu do przyjęcia dowolnej oferty pracy przyznanemu tym przepisem tylko w przypadkach przewidzianych w art. 14 ust. 1 tej decyzji lub w przypadku opuszczenia terytorium przyjmującego Państwa Członkowskiego na znaczny okres czasu bez uzasadnionego powodu.

      (1)  Dz.U. C 31 z 05.02.2005


title: Sprawa C-520/11: Skarga wniesiona w dniu 11 października 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/15

         Skarga wniesiona w dniu 11 października 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-520/11)
   2011/C 362/22
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Jimeno Fernández i D. Bianchi, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

   Komisja Europejska wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że poprzez niewykonanie decyzji Komisji 2009/726/WE, wzywającej Francję do zawieszenia stosowania środków zakazujących wprowadzania na jej terytorium mleka i produktów mlecznych do celów spożywczych z gospodarstw, w których potwierdzono przypadek trzęsawki klasycznej, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust.3 TUE i art. 288 TFUE;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W dniu 25 lutego Francja W dniu 25 lutego 2009 r. Francja wydała rozporządzenie w sprawie zakazu przywozu na terytorium Francji mleka i produktów mlecznych przeznaczonych do spożycia przez człowieka, pochodzących od owiec i kóz stanowiących ryzyko w zakresie przenośnych encefalopatii gąbczastych.
   Komisja przedstawiła sprawę Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt (SCOFCAH) w celu rozszerzenia, poprawienia lub odwołania wspomnianych tymczasowych krajowych środków ochronnych.
   Na podstawie dostępnych opinii naukowych oraz wyjaśnień SCOFCAH, w dniu 24 września 2009 r. Komisja uznała, że przyjęte przez Francję tymczasowe krajowe środki ochronne wykraczają poza zakres niezbędny do uniknięcia poważnego ryzyka dla zdrowia ludzi, nawet przy uwzględnieniu zasady ostrożności, i wydała, na podstawie art. 54 ust. 2 rozporządzenia 178/2002 (1), decyzję 2009/726/WE (2), wzywając Francję do zawieszenia stosowania tych środków.
   Republika Francuska wniosła skargę o stwierdzenie nieważności tej decyzji, nie wystąpiła jednak z wnioskiem o zawieszenie jej wykonania.
   Komisja uważa, ze Republika Francuska, poprzez niewykonanie wspomnianej decyzji, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust. 3 TUE i art. 288 TFUE.
   Po pierwsze, zgodnie z art. 4 ust. 3 TUE, państwa członkowskie podejmują wszelkie środki ogólne lub szczególne właściwe dla zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających z traktatów lub aktów instytucji Unii.
   Po drugie, art. 288 TFUE stanowi, że decyzja wiąże swoich adresatów w całości w celu zapewnienia jej pełnej skuteczności.
   Wreszcie, ponieważ skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez Republikę Francuską przeciwko decyzji 2009/726/WE nie ma skutku zawieszającego i Republika Francuska nie wniosła o zawieszenie jej wykonania, zastosowanie zaskarżonej decyzji nie zostało zawieszone.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31, s. 1).

      (2)  Decyzja Komisji z dnia 24 września 2009 r. w sprawie tymczasowych środków ochronnych przedsięwziętych przez Francję w odniesieniu do wprowadzania na jej terytorium mleka i produktów mlecznych z gospodarstwa, w którym potwierdzono przypadek trzęsawki klasycznej (Dz.U. L 258, s. 27).


title: Sprawa F-127/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 17 października 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Artykuł 34 §§ 1 i 6 regulaminu postępowania — Skarga wniesiona faksem w terminie do wniesienia skargi powiększonym o dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość — Skarga wniesiona pocztą w ciągu dziesięciu kolejnych dni — Brak identyczność pomiędzy jedną a drugą — Przekroczenie terminu do wniesienia skargi)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/35

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 17 października 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
      (Sprawa F-127/12)
      (Służba publiczna - Artykuł 34 §§ 1 i 6 regulaminu postępowania - Skarga wniesiona faksem w terminie do wniesienia skargi powiększonym o dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość - Skarga wniesiona pocztą w ciągu dziesięciu kolejnych dni - Brak identyczność pomiędzy jedną a drugą - Przekroczenie terminu do wniesienia skargi)
      (2014/C 71/69)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, avocat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji odmownej w sprawie odszkodowania za szkodę poniesioną z uwagi na opóźnione przesłanie dokumentu zwanego „bill of lading” dotyczącego transportu rzeczy osobistych skarżącego z Luandy (Angola), gdzie był zatrudniony, do Włoch.

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

                  2)

                  Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty postępowania.


title: Sprawa C-343/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Torino — Włochy) — Bavaria NV, Bavaria Italia s.r.l. przeciwko Bayerischer Brauerbund eV (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Ocena ważności — Dopuszczalność — Rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 i (WE) nr 1347/2001 — Ważność — Nazwa rodzajowa — Współistnienie znaku towarowego i chronionego oznaczenia geograficznego)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Torino — Włochy) — Bavaria NV, Bavaria Italia s.r.l. przeciwko Bayerischer Brauerbund eV
   (Sprawa C-343/07) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Ocena ważności - Dopuszczalność - Rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 i (WE) nr 1347/2001 - Ważność - Nazwa rodzajowa - Współistnienie znaku towarowego i chronionego oznaczenia geograficznego)
   2009/C 205/04
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte d'appello di Torino

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bavaria NV, Bavaria Italia s.r.l.

      Strona pozwana: Bayerischer Brauerbund eV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte d'appello di Torino — Ważność rozporządzenia Rady (WE) nr 1347/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. uzupełniającego załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 208, s. 1) — W razie ważności, istnienie szkody wyrządzonej rejestracją chronionego oznaczenia geograficznego „Bayerisches Bier” w zakresie ważności i korzystania z wcześniejszych znaków towarowych zawierających słowo „Bavaria”

      Sentencja

               1)

               Badanie pierwszego pytania przedstawionego przez sąd krajowy nie wykazało żadnych okoliczności mogących wpłynąć na ważność rozporządzenia Rady (WE) nr 1347/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. uzupełniającego załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92.

               2)

               Wykładni rozporządzenia nr 1347/2001 należy dokonywać w ten sposób, że nie ma ono wpływu na ważność i możliwość korzystania, o których mowa w jednej z sytuacji wskazanych w art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych, przez osoby trzecie z istniejących znaków towarowych, w których zawarte jest słowo „Bavaria”, zarejestrowanych w dobrej wierze przed datą złożenia wniosku o rejestrację chronionego oznaczenia geograficznego „Bayerisches Bier”, pod warunkiem że do tych znaków towarowych nie mają zastosowania podstawy nieważności lub wygaśnięcia, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. c) i g) oraz art. 12 ust. 2 lit. b) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych.

      (1)  Dz.U. C 247 z 20.10.2007.


title: Sprawa F-17/16: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2016 r. – ZZ/Komisja

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/53

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2016 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-17/16)
   (2016/C 191/77)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO), o nieuwzględnieniu złożonego po terminie wniosku o ponowne rozpatrzenie decyzji o niedopuszczeniu skarżącego do następnego etapu konkursu otwartego EPSO/AST-SC/03/15 – 3, oraz stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji o nieuwzględnieniu tego wniosku.

      Żądania strony skarżącej

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności doręczonej mailem decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO), z dnia 17 sierpnia 2015 r. o nieuwzględnieniu złożonego w dniu 13 sierpnia 2015 r. wniosku o ponowne rozpatrzenie decyzji wydanej przez komisję konkursową konkursu otwartego EPSO/AST-SC/03/15 – 3 o niedopuszczeniu skarżącego do następnego etapu tego konkursu;

               —

               Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EPSO/AST-SC/03/15 – 3 o nieuwzględnieniu wniosku skarżącego z dnia 13 sierpnia 2015 r. o ponowne rozpatrzenie decyzji o niedopuszczeniu skarżącego do następnego etapu tego konkursu;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-144/11: Postanowienie Trybunału z dnia 8 września 2011 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Giudice di pace di Mestre — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Asadowi Abdallahowi (Odesłanie prejudycjalne — Brak przedstawienia stanu faktycznego sporu przed sądem krajowym — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/5

         Postanowienie Trybunału z dnia 8 września 2011 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Giudice di pace di Mestre — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Asadowi Abdallahowi
   (Sprawa C-144/11) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Brak przedstawienia stanu faktycznego sporu przed sądem krajowym - Oczywista niedopuszczalność)
   2011/C 340/10
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Giudice di pace di Mestre

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Asad Abdallah

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Giudice di pace di Mestre — Bezpośrednie stosowanie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348, s. 98) — Wykładnia art. 2 wspomnianej dyrektywy — Przepisy krajowe przewidujące grzywnę w wysokości od 5 000 do 10 000 EUR dla cudzoziemca, który nielegalnie wjechał na terytorium kraju lub który przebywa na nim nielegalnie oraz możliwość zastąpienia przez sąd tej grzywny wydaleniem na okres nieprzekraczający pięciu lat w przypadku skazania w procesie karnym

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Mestre (Włochy) postanowieniem z dnia 16 marca 2011 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 152 z 21.5.2011.


title: Sprawa T-236/14: Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Kronotex i Kronoply/Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/59

         Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Kronotex i Kronoply/Komisja
   (Sprawa T-236/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 294/71)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Kronotex GmbH & Co. KG (Heiligengrabe, Niemcy); i Kronoply GmbH (Heiligengrabe, Niemcy) (przedstawiciele: H. Janssen i G.-R. Engel, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez A. Luke i C. Maurera, adwokatów)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku o dopuszczenie Urzędu Nadzoru EFTA do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Kronetex GmbH & Co. KG i Kronoply GmbH pokrywają koszty własne, a także poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa T-173/16: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2016 r. – Wöhlke/EUIPO – Danielle Roches (ALIQUA)

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/22

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2016 r. – Wöhlke/EUIPO – Danielle Roches (ALIQUA)
   (Sprawa T-173/16)
   (2016/C 232/30)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Christoph Wöhlke (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat V. Rust-Sorge)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Danielle Roches SARL (Paryż, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „ALIQUA” – zgłoszenie nr 12 079 381

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 stycznia 2016 r. w sprawie R 905/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 65 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-157/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof, Niemcy) — Finanzamt für Körperschaften III in Berlin przeciwko Krankenheim Ruhesitz am Wannsee-Seniorenheimstatt GmbH (Swoboda przedsiębiorczości — Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) — Przepisy podatkowe — Traktowanie pod względem podatkowym strat poniesionych przez stały zakład położony w jednym z państw członkowskich EOG i należący do spółki mającej swoją statutową siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof, Niemcy) — Finanzamt für Körperschaften III in Berlin przeciwko Krankenheim Ruhesitz am Wannsee-Seniorenheimstatt GmbH
   (Sprawa C-157/07) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) - Przepisy podatkowe - Traktowanie pod względem podatkowym strat poniesionych przez stały zakład położony w jednym z państw członkowskich EOG i należący do spółki mającej swoją statutową siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej)
   (2008/C 313/08)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof, Niemcy
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Finanzamt für Körperschaften III in Berlin

      Strona pozwana: Krankenheim Ruhesitz am Wannsee-Seniorenheimstatt GmbH
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 31 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (Dz.U. 1994, L 1, s. 1) — Konwencja w sprawie unikania podwójnego opodatkowania przewidująca opodatkowanie dochodów osiągniętych przez oddział w państwie, w którym znajduje się jego siedziba — Odliczenie od podlegającego opodatkowaniu dochodu spółki dominującej strat osiągniętych przez jej oddział — Niemożliwość przeniesienia przez odział strat na kolejny okres — Ponowne doliczenie całego odliczenia strat oddziału przez państwo siedziby spółki dominującej
   Sentencja
   Artykuł 31 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. nie sprzeciwia się krajowemu systemowi podatkowemu, który po tym jak dopuścił uwzględnienie strat poniesionych przez stały zakład położony w innym państwie członkowskim, w którym znajduje się siedziba spółki, której podlega ów zakład, przy obliczaniu podatku dochodowego tej spółki, przewidział podatkowe doliczenie rzeczonych strat w chwili, gdy ów stały zakład osiągnie zyski, podczas gdy państwo, w którym znajduje się ten stały zakład nie przyznaje żadnego prawa do przenoszenia strat poniesionych przez stały zakład należący do spółki mającej siedzibę w innym państwie, a na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy dwoma zainteresowanymi państwami dochody takiego podmiotu są zwolnione z podatku w państwie, w którym spółka, do której należy ten podmiot, ma swoją siedzibę.

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie C-278/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Swobodny przepływ pracowników — Konkursy mające na celu rekrutację nauczycieli włoskich szkół publicznych — Nieuwzględnienie lub uwzględnienie w niewystarczającym stopniu doświadczenia zawodowego uzyskanego w innych Państwach Członkowskich — Art. 39 WE — Art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 12 maja 2005 r.
   w sprawie C-278/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Swobodny przepływ pracowników - Konkursy mające na celu rekrutację nauczycieli włoskich szkół publicznych - Nieuwzględnienie lub uwzględnienie w niewystarczającym stopniu doświadczenia zawodowego uzyskanego w innych Państwach Członkowskich - Art. 39 WE - Art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68)
   (2005/C 182/13)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-278/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M.-J. Jojczy) przeciwko Republice Włoskiej (pełnomocnik: I. M. Braguglia, wspierany przez G. De Bellisa, avvocato dello Stato), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, (sprawozdawca), prezes izby, C. Gulmann, R. Schintgen, G. Arestis i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 12 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie uwzględniając, a przynajmniej nie czyniąc tego w sposób identyczny, dla celów udziału obywateli wspólnotowych w konkursach mających na celu rekrutację nauczycieli włoskich szkół publicznych doświadczenia zawodowego uzyskanego przez tych obywateli w toku wykonywania zawodu nauczyciela w zależności od tego, czy miało ono miejsce na terytorium kraju, czy w innym Państwie Członkowskim, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 39 WE i art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty.

               2.

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  JO C 213 z 06.09.2003.


title: Sprawa T-451/17 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 sierpnia 2017 r. – Verband der Deutschen Biokraftstoffindustrie/Komisja [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Obliczanie poziomu emisji gazów cieplarnianych — Biodiesel — Komunikat Komisji Europejskiej BK/abd/ener.c.1(2017)2122195 — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru]

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/13

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 sierpnia 2017 r. – Verband der Deutschen Biokraftstoffindustrie/Komisja
   (Sprawa T-451/17 R)
   ([Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Obliczanie poziomu emisji gazów cieplarnianych - Biodiesel - Komunikat Komisji Europejskiej BK/abd/ener.c.1(2017)2122195 - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru])
   (2017/C 357/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Verband der Deutschen Biokraftstoffindustrie e. V. (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Stein, P. Friton i H.-J. Prieß)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Becker, J.-F. Brakeland i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego złożony na postawie art. 278 i 279 TFUE, zmierzający do zarządzenia zawieszenia wykonania komunikatu Komisji z dnia 27 kwietnia 2017 r. BK/abd/ener.c.1(2017)2122195.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-388/15: Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2017 r. – J & Joy/EUIPO – Joy-Sportswear (JN-JOY) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Słowny unijny znak towarowy JN-JOY — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy joy SPORTSWEAR — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów — Podobieństwo oznaczeń — Kryteria oceny — Złożony znak towarowy — Artykuł 8 ust. 1 pkt b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/31

         Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2017 r. – J & Joy/EUIPO – Joy-Sportswear (JN-JOY)
   (Sprawa T-388/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Słowny unijny znak towarowy JN-JOY - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy joy SPORTSWEAR - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów - Podobieństwo oznaczeń - Kryteria oceny - Złożony znak towarowy - Artykuł 8 ust. 1 pkt b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 151/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: J & Joy SA (Waremme, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Maqua, C. Pirenne i C. Smits)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Joy-Sportswear GmbH (Ottensoos, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Kiphuth)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 kwietnia 2015 r. (sprawa R 1353/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Joy-Sportswear a J & Joy.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               J & Joy SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 381 z 16.11.2015.


title: Sprawa F-92/15: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/83

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-92/15)
   (2015/C 294/100)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Tymen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji w sprawie ponownego ustalenia stopnia trwałej częściowej niepełnosprawności skarżącego, a po drugie, decyzji częściowo oddalającej zażalenie skarżącego, oraz żądanie naprawienia szkody majątkowej i zadośćuczynienia krzywdzie.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 6 października 2014 r. w zakresie, w jakim ustalono w niej stopień trwałej częściowej niepełnosprawności skarżącego na jedynie 68,5 %;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 18 marca 2015 r. oddalającej częściowo zażalenie skarżącego z dnia 13 stycznia 2015 r.;

               —

               Nakazanie naprawienia szkody finansowej skarżącego;

               —

               Nakazanie zadośćuczynienia krzywdzie skarżącego szacowanej na 1 10  000 eur;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-506/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Waldshut-Tiengen — Landwirtschaftsgericht — Niemcy) — Rico Graf, Rudolf Engel przeciwko Landratsamt Waldshut — Landwirtschaftsamt (Umowa między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób — Równość traktowania — Osoby prowadzące działalność na własny rachunek na terenach przygranicznych — Umowa dzierżawy gruntów rolnych — Struktura rolna — Uregulowanie państwa członkowskiego pozwalające sprzeciwić się umowie, jeżeli produkty wytworzone na terytorium krajowym przez przygranicznych rolników szwajcarskich są przeznaczone do wywozu do Szwajcarii jako zwolnione z opłat celnych)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Waldshut-Tiengen — Landwirtschaftsgericht — Niemcy) — Rico Graf, Rudolf Engel przeciwko Landratsamt Waldshut — Landwirtschaftsamt
   (Sprawa C-506/10) (1)

   (Umowa między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób - Równość traktowania - Osoby prowadzące działalność na własny rachunek na terenach przygranicznych - Umowa dzierżawy gruntów rolnych - Struktura rolna - Uregulowanie państwa członkowskiego pozwalające sprzeciwić się umowie, jeżeli produkty wytworzone na terytorium krajowym przez przygranicznych rolników szwajcarskich są przeznaczone do wywozu do Szwajcarii jako zwolnione z opłat celnych)
   2011/C 347/09
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Amtsgericht Waldshut-Tiengen — Landwirtschaftsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Rico Graf, Rudolf Engel

      Strona pozwana: Landratsamt Waldshut -Landwirtschaftsamt

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Amtsgericht Waldshut-Tiengen — Landwirtschaftsgericht — Wykładnia Umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób, podpisanej w Luksemburgu w dniu 21 czerwca 1999 r. (Dz.U. 2002 L 114, s. 6) — Sprzeciw właściwego organu państwa członkowskiego wobec umowy dzierżawy dotyczącej obszarów rolnych położonych w tym państwie i zawartej z rolnikiem szwajcarskim mającym siedzibę gospodarstwa w Szwajcarii — Przepisy krajowe dopuszczające taki sprzeciw, z uwagi na zakłócenie konkurencji, dla obszarów służących produkcji rolnej, której wytwory są przeznaczone do wywozu jako zwolnione z opłat celnych poza rynek wewnętrzny

      Sentencja

   Zasada równości traktowania zawarta w art. 15 ust. 1 załącznika I do umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób, podpisanej w Luksemburgu w dniu 21 czerwca 1999 r. stoi na przeszkodzie istnieniu uregulowania państwa członkowskiego, takiego jak w sprawie przed sądem krajowym, które przewiduje, że właściwy organ tego państwa członkowskiego może sprzeciwić się umowie dzierżawy gruntów dotyczącej terenu położonego w określonej strefie terytorium tego państwa członkowskiego, zawartej między mieszkańcem tego państwa członkowskiego a mieszkańcem strefy przygranicznej drugiej umawiającej się strony z tego powodu, że wydzierżawiony teren służy produkcji rolnej, której wytwory są przeznaczone do wywozu jako zwolnione z opłat celnych poza rynek wewnętrzny Unii, i że skutkiem tego jest zakłócenie konkurencji, jeżeli stosowanie tego uregulowania oddziaływa na znacznie większą liczbę obywateli drugiej umawiającej się strony niż obywateli państwa członkowskiego, na którego terytorium to uregulowanie obowiązuje. Do sądu krajowego należy wyjaśnienie, czy ta okoliczność ma miejsce

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.