title: Sprawa C-414/11: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Polymeles Protodikeio Athinon — Grecja) — Daiichi Sankyo Co. Ltd, Sanofi-Aventis Deutschland GmbH przeciwko DEMO Anonymos Viomichaniki kai Emporiki Etairia Farmakon (Wspólna polityka handlowa — Artykuł 207 TFUE — Handlowe aspekty własności intelektualnej — Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS) — Artykuł 27 — Przedmiot mający zdolność patentową — Artykuł 70 — Ochrona istniejących przedmiotów własności intelektualnej)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Polymeles Protodikeio Athinon — Grecja) — Daiichi Sankyo Co. Ltd, Sanofi-Aventis Deutschland GmbH przeciwko DEMO Anonymos Viomichaniki kai Emporiki Etairia Farmakon
   (Sprawa C-414/11) (1)

   (Wspólna polityka handlowa - Artykuł 207 TFUE - Handlowe aspekty własności intelektualnej - Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS) - Artykuł 27 - Przedmiot mający zdolność patentową - Artykuł 70 - Ochrona istniejących przedmiotów własności intelektualnej)
   2013/C 260/09
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Polymeles Protodikeio Athinon

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Daiichi Sankyo Co. Ltd, Sanofi-Aventis Deutschland GmbH

      Strona pozwana: DEMO Anonymos Viomichaniki kai Emporiki Etairia Farmakon

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Polymeles Protodikeio Athinon — Wykładnia art. 27 i 70 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej („TRIPS”) stanowiącego załącznik do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (Dz.U. L 336, s. 214) — Rozróżnienie między dziedzinami objętymi zakresem prawa wspólnotowego a dziedzinami objętymi zakresem kompetencji państw członkowskich — Dziedzina patentów — Produkty chemiczne i farmaceutyczne

      Sentencja

               1)

               Artykuł 27 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej, stanowiącego załącznik 1C do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO), podpisanego w Marrakeszu w dniu 15 kwietnia 1994 r. i zatwierdzonego decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji porozumień będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994), należy do dziedziny wspólnej polityki handlowej.

               2)

               Artykuł 27 porozumienia TRIPS należy interpretować w ten sposób, że wynalazek w postaci produktu farmaceutycznego, takiego jak związek chemiczny będący składnikiem aktywnym produktu leczniczego, może — w braku odstępstw ustanowionych na podstawie art. 27 ust. 2 i 3 — stanowić przedmiot mający zdolność patentową, jeżeli spełnia on warunki określone w art. 27 ust. 1.

               3)

               Patentu uzyskanego w wyniku zgłoszenia zawierającego opis wynalazku w postaci zarówno procesu wytworzenia produktu farmaceutycznego, jak i tego produktu jako takiego, który został jednak udzielony wyłącznie w odniesieniu do procesu wytworzenia, nie należy, z powodu zasad ustanowionych w art. 27 i 70 porozumienia TRIPS, uważać począwszy od dnia wejścia w życie tego porozumienia za obejmujący wynalazek w postaci tego produktu farmaceutycznego.

      (1)  Dz.U. C 298 z 8.10.2011.


title: Sprawa T-391/12: Skarga wniesiona w dniu 5 września 2012 r. — Lidl Stiftung przeciwko OHIM — Unipapel Industria Comercio y Servicios (UNITED OFFICE)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/31

         Skarga wniesiona w dniu 5 września 2012 r. — Lidl Stiftung przeciwko OHIM — Unipapel Industria Comercio y Servicios (UNITED OFFICE)
   (Sprawa T-391/12)
   2012/C 355/66
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Wolter i S. Paul)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Unipapel Industria Comercio y Servicios, SL (Tres Cantos, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie R 745/2011-1; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy „UNITED OFFICE” dla towarów z klas 9, 16 i 20 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 7454606

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Unipapel Industria Comercio y Servicios, SL

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: wniosek o unieważnienie prawa do znaku został oparty na podstawach określonych w art. 53 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 207/2009 i słownym wspólnotowym znaku towarowym nr 1445832 „UNIOFFICE” dla towarów z klasy 16

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie prawa do zakwestionowanego wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do części towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 15 ust. 1 w związku z art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady nr 207/2009 i zasadą 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia Komisji nr 2868/95;

               —

               naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 207/2009.


title: Sprawa C-404/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Malmö, migrationsdomstolen (Szwecja) w dniu 6 lipca 2017 r. – A/Migrationsverket Förvaltningsprocessenheten Malmö

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Malmö, migrationsdomstolen (Szwecja) w dniu 6 lipca 2017 r. – A/Migrationsverket Förvaltningsprocessenheten Malmö
   (Sprawa C-404/17)
   (2017/C 293/26)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Förvaltningsrätten i Malmö, migrationsdomstolen (Szwecja)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: A

      Strona przeciwna: Migrationsverket Förvaltningsprocessenheten Malmö

      Pytania prejudycjalne

   Czy wniosek zawierający przedstawione przez skarżącego informacje, które uznano za wiarygodne i które stanowią zatem podstawę rozpatrzenia tego wniosku, lecz są niewystarczające, aby wykazać potrzebę udzielenia ochrony międzynarodowej ze względu na to, że informacje dotyczące państwa [pochodzenia] wskazują na to, iż organy zapewniają wystarczającą ochronę, należy uznać za oczywiście bezzasadny w rozumieniu art. 31 ust. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (1)?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. 2013, L 180, s. 60).


title: Sprawa C-159/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Bourges — Francja) — Lidl SNC przeciwko Vierzon Distribution SA (Dyrektywy 84/450/EWG i 97/55/WE — Warunki dopuszczalności reklamy porównawczej — Porównanie cen zbioru produktów spożywczych sprzedawanych przez dwie konkurujące sieci sklepów — Towary zaspokajające te same potrzeby lub mające ten sam cel — Reklama wprowadzająca w błąd — Porównanie dotyczące cechy możliwej do zweryfikowania)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Bourges — Francja) — Lidl SNC przeciwko Vierzon Distribution SA
   (Sprawa C-159/09) (1)

   (Dyrektywy 84/450/EWG i 97/55/WE - Warunki dopuszczalności reklamy porównawczej - Porównanie cen zbioru produktów spożywczych sprzedawanych przez dwie konkurujące sieci sklepów - Towary zaspokajające te same potrzeby lub mające ten sam cel - Reklama wprowadzająca w błąd - Porównanie dotyczące cechy możliwej do zweryfikowania)
   2011/C 13/13
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de commerce de Bourges

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lidl SNC

      Strona pozwana: Vierzon Distribution SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de commerce de Bourges — Wykładnia art. 3a dyrektywy Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących reklamy wprowadzającej w błąd (Dz.U. L 250, s. 17), zmienionej dyrektywą 97/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 października 1997 r. (Dz.U. L 290, s. 18) — Przesłanki dopuszczalności reklamy porównawczej — Porównanie cen stosowanych przez konkurencyjną sieć supermaketów — Towary zaspokajające te same potrzeby lub mające ten sam cel

      Sentencja

   Wykładni art. 3a ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej, zmienionej dyrektywą 97/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 października 1997 r., należy dokonywać w ten sposób, iż sama okoliczność, że produkty spożywcze różnią się pod względem ich zdatności do spożycia i przyjemności, jaką zapewniają konsumentowi w zależności od warunków i miejsca ich wytworzenia oraz ich składników i tożsamości producenta, nie może wykluczyć, aby porównanie takich produktów mogło spełniać wymóg ustanowiony przez rzeczony przepis, zgodnie z którym mają one zaspokajać te same potrzeby lub mieć te same cele, czyli posiadać wystarczający stopień zamienności względem siebie.
   Wykładni art. 3a ust. 1 lit. a) dyrektywy 84/450, zmienionej dyrektywą 97/55, należy dokonywać w ten sposób, iż reklama taka jak ta będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym może wprowadzać w błąd w szczególności w sytuacji:

               —

               gdy przy uwzględnieniu wszystkich istotnych okoliczności danej sprawy, a w szczególności informacji i braku informacji towarzyszących tej reklamie stwierdzono, iż znaczna część konsumentów, do których reklama jest skierowana, podejmuje decyzję o zakupie w błędnym przekonaniu, że dokonany przez reklamującego wybór produktów oddaje ogólny poziom cen reklamującego w stosunku do cen przyjmowanych przez jego konkurenta i że zaoszczędzą oni kwoty adekwatne do tych zachwalanych przez wspomnianą reklamę, regularnie kupując towary bieżącego użytku u reklamującego, zamiast u tego konkurenta lub wreszcie w błędnym przekonaniu, iż wszystkie produkty reklamującego są tańsze od produktów jego konkurenta lub

               —

               gdy stwierdzono że do celów porównania dokonywanego wyłącznie pod kątem ceny wybrano produkty spożywcze, które w rzeczywistości wykazują obiektywne różnice mogące znacząco wpływać na wybór przeciętnego konsumenta, przy czym różnice te nie wynikają z danej reklamy.

         Wykładni art. 3a ust 1 lit. c) dyrektywy 84/450 zmienionej dyrektywą 97/55 należy dokonywać w ten sposób, iż warunek możliwości zweryfikowania, o którym mowa w tym przepisie wymaga w odniesieniu do reklamy takiej jak reklama będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, która porównuje ceny dwóch asortymentów towarów, aby dane towary mogły być precyzyjnie zidentyfikowane na podstawie informacji zawartych w rzeczonej reklamie.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Wyrok Trybunału z dnia 28 stycznia 2015 r. w sprawie E-11/14 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – zaniechanie wdrożenia – dyrektywa 2011/7/UE w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych)

text:
               18.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/5

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 28 stycznia 2015 r.
   w sprawie E-11/14
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – zaniechanie wdrożenia – dyrektywa 2011/7/UE w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych)
   (2015/C 201/05)
   W sprawie E-11/14 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 2 załącznika XII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, tzn. dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych, dostosowanego do Porozumienia protokołem 1, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 12 tego aktu prawnego i art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) oraz Páll Hreinsson, wydał w dniu 28 stycznia 2015 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Islandia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 2 załącznika XII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 12 wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia.

               2.

               Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa T-437/04 i T-441/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  22 lutego 2006 r.  — Standertskjöld-Nordenstam i Heyraud przeciwko Komisji (Urzędnicy — Postępowanie  drugiego etapu  — Postępowanie w sprawie awansu w 2003 r. — Brak wpisu na listę urzędników przedstawionych do awansu do grupy zaszeregowania A3 — Naruszenie art. 45 regulaminu pracowniczego oraz zasady równości traktowania)

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/12

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 lutego 2006 r. — Standertskjöld-Nordenstam i Heyraud przeciwko Komisji
   (Sprawa T-437/04 i T-441/04) (1)

   (Urzędnicy - Postępowanie „drugiego etapu” - Postępowanie w sprawie awansu w 2003 r. - Brak wpisu na listę urzędników przedstawionych do awansu do grupy zaszeregowania A3 - Naruszenie art. 45 regulaminu pracowniczego oraz zasady równości traktowania)
   (2006/C 96/23)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Holger Standertskjöld-Nordenstam (Waterloo, Belgia) [przedstawiciel: T. Demaseure, avocat] i Jean-Claude Heyraud (Bruksela, Belgia) [przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji Komisji o niewpisaniu nazwisk skarżących na listę urzędników uznanych za najbardziej zasługujących na awans do grupy zaszeregowania A3 w ramach postępowania „drugiego etapu” w 2003 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Sprawy T-437/04 i T-441/04 zostały połączone do celów wydania wyroku.

               2)

               Decyzje Komisji o niewpisaniu nazwisk skarżących na listę urzędników uznanych za najbardziej zasługujących na awans do grupy zaszeregowania A3 w ramach postępowania „drugiego etapu” w 2003 r. zostają uchylone.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 6 z 8.1.2005 r.


title: Sprawa C-169/04: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  4 maja 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, London — Zjednoczone Królestwo) — Abbey National plc (interwenient: Inscape Investment Fund) przeciwko Commissioners of Customs & Excise (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 13 część B lit. d) pkt 6 — Zarządzanie funduszami powierniczymi — Zwolnienie od podatku — Pojęcie  zarządzania  — Funkcje depozytariusza — Upoważnienie do wypełniania obowiązków w zakresie zarządzania administracyjnego)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 maja 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, London — Zjednoczone Królestwo) — Abbey National plc (interwenient: Inscape Investment Fund) przeciwko Commissioners of Customs & Excise
   (Sprawa C-169/04) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 13 część B lit. d) pkt 6 - Zarządzanie funduszami powierniczymi - Zwolnienie od podatku - Pojęcie „zarządzania” - Funkcje depozytariusza - Upoważnienie do wypełniania obowiązków w zakresie zarządzania administracyjnego)
   (2006/C 165/07)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   VAT and Duties Tribunal, London
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Abbey National plc (interwenient: Inscape Investment Fund)

      Strona pozwana: Commissioners of Customs & Excise
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — VAT and Duties Tribunal, London — Wykładnia art. 13 część B lit. d pkt 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — Wspólny system podatku od wartości dodanej: jednolita podstawa wymiaru opodatkowania (Dz.U. L 145, str. 1) — Zwolnienie od podatku zarządzania funduszami powierniczymi — Zakres
   Sentencja

               1)

               Pojęcie „zarządzania” funduszami powierniczymi, o którym mowa w art. 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, jest autonomicznym pojęciem prawa wspólnotowego, którego treść nie może być zmieniona przez państwa członkowskie.

               2)

               Artykuł 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy 77/388 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „zarządzani[a] specjalnymi funduszami powierniczymi [zarządzania funduszami powierniczymi]”, o którym mowa w tym przepisie obejmuje usługi w zakresie administracyjnego zarządzania i prowadzenia rachunkowości funduszy świadczone przez podmiot zarządzający będący osobą trzecią, jeżeli tworzą one odrębną całość i — jeśli je oceniać globalnie — wypełniają funkcje specyficzne i istotne dla zarządzania tymi funduszami.
               Natomiast pojęcie to nie obejmuje świadczenia usług odpowiadających obowiązkom wypełnianym przez depozytariusza, takich jak te wymienione w art. 7 ust. 1 i 3 oraz art. 14 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS).

      (1)  Dz.U. C 146 z 29.5.2004


title: Sprawa C-457/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Liège (Belgia) w dniu 23 listopada 2009 r. — Claude Chartry przeciwko État belge

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Liège (Belgia) w dniu 23 listopada 2009 r. — Claude Chartry przeciwko État belge
   (Sprawa C-457/09)
   2010/C 37/05
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de première instance de Liège

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Claude Chartry

      Strona pozwana: État belge

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej podpisany w Maastricht w dniu 7 lutego 1992 r., który wszedł w życie w dniu 1 listopada 1993 r. oraz art. 234 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską stoją na przeszkodzie temu, by uregulowanie krajowe takie jak z dnia 12 lipca 2009 r. zmieniające art. 26 ustawy szczególnej z dnia 6 stycznia 1989 r. o trybunale arbitrażowym nakładało na sąd stwierdzający, że podatnik jest pozbawiony skutecznej ochrony sądowej gwarantowanej przez włączony do prawa wspólnotowego art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności przez inną ustawę, czyli art. 49 ustawy ramowej z dnia 9 lipca 2004 r., obowiązek zwrócenia się w pierwszej kolejności do trybunału konstytucyjnego, bez możliwości zapewnienia przez ten sąd niezwłocznie bezpośredniej stosowalności prawa wspólnotowego w sporze przed nim zawisłym i możliwości dokonania jeszcze kontroli zgodności z konwencją, w sytuacji gdy trybunał konstytucyjny stwierdził zgodność prawa krajowego z prawami podstawowymi zagwarantowanymi w tytule II konstytucji?


title: Sprawa C-221/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State van België (Belgia) w dniu 11 maja 2012 r. — Belgacom NV przeciwko Interkommunale voor Teledistributie van het Gewest Antwerpen (INTEGAN) i in.

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State van België (Belgia) w dniu 11 maja 2012 r. — Belgacom NV przeciwko Interkommunale voor Teledistributie van het Gewest Antwerpen (INTEGAN) i in.
   (Sprawa C-221/12)
   2012/C 243/06
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State van België

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Belgacom NV

      Strona pozwana: Interkommunale voor Teledistributie van het Gewest Antwerpen (INTEGAN), Inter-Media, West-Vlaamse Energie- en Teledistributiemaatschappij (WVEM), Provinicale Brabantse Energiemaatschappij CVBA (PBE)

      Uczestnicy: Telenet NV, Telenet Vlaanderen NV, Telenet Group Holding NV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 TFUE i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwo mające siedzibę w Belgii może powołać się przed sądem belgijskim na podstawowe zasady prawa Unii, w szczególności na obowiązek przejrzystości wywodzony z powyższych artykułów, w związku z porozumieniem niewchodzącym w zakres obowiązywania dyrektyw w sprawie zamówień publicznych, na podstawie którego władze belgijskie przenoszą prawa na inne przedsiębiorstwo belgijskie bez uprzedniego zorganizowania przetargu?

               2)

               Czy dążenie do unikania naruszenia istniejących, jako takich bezspornych i bardzo specyficznych ram umownych między osobą prawną prawa publicznego a niekontrolowanym przez nią prywatnoprawnym przedsiębiorstwem albo zawarcie transakcji lub ugody w celu zakończenia istniejącego sporu o interpretację wskazanych ram umownych — przy czym umowa ta wynika z praw, które zostały przyznane stronom na podstawie tymczasowego orzeczenia sądu w przedmiocie środków tymczasowych, i przy czym dana działalność państwowa bez takiej ugody może ponieść znaczną szkodę i obniżenie wartości, a konsumenci w międzyczasie pozostają bez dostępu do określonych usług — może być uważane za nadrzędny wzgląd interesu ogólnego bądź przynajmniej za obiektywną podstawę uzasadnienia, która uprawnia osoby prawne prawa publicznego do nieorganizowania przetargu i bezpośredniego udzielenia zamówienia w drodze wyjątku i z odstąpieniem od zasady równego uprawnienia i zakazu dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, które są ustanowione w art. 49 TFUE i 56 TFUE?

               3)

               Jeżeli na pytanie drugie może zostać udzielona odpowiedź twierdząca: czy powyższa transakcja lub powyższa ugoda, aby nie ograniczać wskazanych swobód podstawowych zagwarantowanych przez prawo Unii bardziej niż jest to konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu, muszą zostać ograniczone w wymaganym stopniu dla zakończenia powstałego sporu, czy też ze względu na przyszłe różnice zdań, które są racjonalnie i logicznie związane ze sporem, strony mogą zawrzeć wykraczającą ponad to ugodę, która jednocześnie gwarantuje interesy konsumentów i obejmuje maksymalizację wartości danej działalności podlegającej przeniesieniu?


title: Sprawa T-25/12: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2012 r. — 3M Pumps przeciwko OHIM — 3M (3M Pumps)

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/23

         Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2012 r. — 3M Pumps przeciwko OHIM — 3M (3M Pumps)
   (Sprawa T-25/12)
   2012/C 98/38
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: 3M Pumps Srl (Taglio di Po, Włochy) (przedstawiciel: F. Misuraca, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: 3M Company (Saint Paul, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 października 2011 r. w sprawie R 2406/2010-1

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „3M Pumps”, dla produktów i usług należących do klas 7, 16 i 38

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: 3M Company

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „3M”, dla produktów i usług należących do klas 7, 16 i 38

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-367/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — Postępowanie karne przeciwko Normie Kraaijenbrink (Konwencja wykonawcza do układu z Schengen — Artykuł 54 — Zasada ne bis in idem — Pojęcie ten sam czyn — Różne czyny — Ściganie w dwóch umawiających się państwach — Czyny powiązane tym samym zamiarem przestępnym)

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — Postępowanie karne przeciwko Normie Kraaijenbrink
   (Sprawa C-367/05) (1)

   (Konwencja wykonawcza do układu z Schengen - Artykuł 54 - Zasada ne bis in idem - Pojęcie „ten sam czyn’ - Różne czyny - Ściganie w dwóch umawiających się państwach - Czyny powiązane tym samym zamiarem przestępnym)
   (2007/C 235/09)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hof van Cassatie van België
   Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Norma Kraaijenbrink
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van Cassatie van België — Wykładnia art. 54 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Dz.U. 2000, L 239, str. 19) — Zasada ne bis in idem — Czyny odrębne, lecz związane wspólnym zamiarem i z tego względu stanowiące pod względem prawnym jeden czyn — Podobieństwo lub brak podobieństwa czynów w rozumieniu art. 54 — Ujawnienie, po skazaniu w jednym państwie, innych czynów popełnionych w tym samym okresie co czyny ukarane i stanowiące wraz z nim realizację tego samego zamiaru przestępnego — Możliwość ukarania za te dodatkowe czyny — Uwzględnienie kary orzeczonej wcześniej w pierwszym państwie
   Sentencja
   Wykładni art. 54 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. zawartego między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w dniu 19 czerwca 1990 r. w Schengen należy dokonywać w następujący sposób:

               —

               decydujące kryterium dla celów zastosowania tego przepisu stanowi kryterium tożsamości zdarzenia, rozumiane jako istnienie całości, na którą składają się nierozdzielnie ze sobą związane zachowania, niezależnie od kwalifikacji prawnej tych zachowań lub chronionego interesu prawnego;

               —

               różne czyny polegające, w szczególności, z jednej strony na przyjęciu ukrywaniu w jednym z umawiających się państw środków pieniężnych pochodzących z handlu środkami odurzającymi, a z drugiej strony na upłynnieniu w punktach wymiany walut znajdujących się na terytorium innego umawiającego się państwa środków pieniężnych pochodzących również z takiego handlu, nie mogą być uważane za „ten sam czyn” w rozumieniu art. 54 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen jedynie na tej podstawie, że właściwy sąd krajowy stwierdzi, że czyny te są powiązane tym samym zamiarem przestępnym;

               —

               do właściwego sądu krajowego należy ustalenie, czy stopień tożsamości i powiązania wszystkich okoliczności faktycznych, które podlegają porównaniu, pozwala — w świetle wskazanego decydującego kryterium — na stwierdzenie, że chodzi o „ten sam czyn” w rozumieniu art. 54 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen.

      (1)  Dz.U. C 48 z 25.2.2007.


title: Sprawa T-46/10: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2011 r. — Deutsche Lufthansa i in. przeciwko Komisji

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/31

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2011 r. — Deutsche Lufthansa i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-46/10)
   2011/C 80/56
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG (Kolonia, Niemcy), Lufthansa Cargo AG (Kelsterbach, Niemcy) oraz Swiss International Air Lines AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci S. Völcker, F. Louis, E. Arsenidou i A. Israel)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1–4 zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie COMP/39.258 — fracht lotniczy, dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG.
   W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą cztery zarzuty.

               1)

               W ramach zarzutu pierwszego skarżące twierdzą, że zaskarżona decyzja narusza art. 11 ust. 2 oraz art. 11 ust. 1 porozumienia między Wspólnotą Europejską a Szwajcarią, gdyż wzięto w niej pod uwagę kontakty między konkurentami, które miały miejsce w Szwajcarii.

               2)

               W zarzucie drugim skarżące utrzymują, że zaskarżona decyzja narusza art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 3975/87 (1) gdyż wzięto w niej pod uwagę kontakty między konkurentami, które miały miejsce przed dniem 1 maja 2004 r. w państwach spoza EOG, w celu udowodnienia:

                           —

                           naruszenia art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG przez przewoźników europejskich (w tym skarżących) przed dniem 1 maja 2004 r.;

                           —

                           że jednolite i ciągłe naruszenie miało swe źródło przed dniem 1 maja 2004 r., tak aby móc uznać, że naruszenie rozpoczęło się już w tym dniu.

               3)

               W ramach zarzutu trzeciego skarżące utrzymują, że zaskarżona decyzja narusza art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG oraz art. 8 porozumienia między Wspólnotą Europejską a Szwajcarią, gdyż kontakty między konkurentami, które miały miejsce w państwach spoza EOG uznano w niej za część tego samego, jednolitego i ciągłego naruszenia, którego znamiona miały kontakty między konkurentami, mające miejsce na poziomie siedziby głównej.

               4)

               W ramach zarzutu czwartego skarżące twierdzą, że zaskarżona decyzja narusza art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w zakresie, w jakim przyjęto w niej założenie, że kontakty między konkurentami nawiązywane poza EOG same w sobie stanowią naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 EOG, tj. niezależnie od tego, czy stanowią one część tego samego jednolitego i ciągłego naruszenia, wraz z kontaktami między konkurentami nawiązywanymi na szczeblu siedziby głównej. Porozumienia lub uzgodnione praktyki dotyczące przesyłek towarowych dostarczanych do EOG nie ograniczają konkurencji w ramach EOG, ani nie mają wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Ponadto interwencje rządowe w wielu zainteresowanych państwach wykluczają zastosowanie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3975/87 z dnia 14 grudnia 1987 r. ustanawiające procedurę stosowania reguł konkurencji do przedsiębiorstw w sektorze transportu lotniczego (Dz.U. Dz 374, s. 1)


title: Sprawa C-177/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 15 kwietnia 2011 r. – Syllogos Ellinon Poleodomon kai Chorotakton przeciwko 1) Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias kai Dimosion Ergon, 2) Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon i 3) Ypourgos Esoterikon, Dimosias Dioikisis kai Apokentrosis

text:
               2.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 15 kwietnia 2011 r.– Syllogos Ellinon Poleodomon kai Chorotakton przeciwko 1) Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias kai Dimosion Ergon, 2) Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon i 3) Ypourgos Esoterikon, Dimosias Dioikisis kai Apokentrosis
   (Sprawa C-177/11)
   2011/C 194/14
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Syllogos Ellinon Poleodomon kai Chorotakton (Stowarzyszenie greckich specjalistów w dziedzinie urbanistyki i planowania przestrzennego)

      Strona pozwana: 1) Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias kai Dimosion Ergon (minister właściwy ds. środowiska naturalnego, gospodarki przestrzennej i robót publicznych), 2) Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon kai (minister właściwy ds. ds. gospodarki i finansów), 3) Ypourgos Esoterikon, Dimosias Dioikisis kai Apokentrosis (minister właściwy ds. spraw wewnętrznych, administracji publicznej i decentralizacji)

      Pytanie prejudycjalne

      „Czy art. 3 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/42/WE w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197, s. 30), który stanowi, że »ocenę wpływu na środowisko przeprowadza się w odniesieniu do wszystkich planów i programów, które, ze względu na potencjalny wpływ na tereny, zostały uznane za wymagające oceny na podstawie art. 6 lub 7 dyrektywy 92/43/EWG« oznacza, iż obowiązek przeprowadzenia w odniesieniu do określonego planu oceny wpływu na środowisko zależy od wystąpienia w przypadku takiego planu przesłanek dokonania oceny wpływu na środowisko w rozumieniu dyrektywy 92/43/EWG i że w konsekwencji również wspomniany przepis dyrektywy 2001/42 wymaga — podobnie jak rzeczone przepisy dyrektywy 92/43 — stwierdzenia, że plan może potencjalnie powodować znaczący wpływ na określony specjalny obszar ochrony pozostawiając dokonanie stosownej materialnej oceny państwom członkowskim? Czy też w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/42 obowiązek przeprowadzenia zgodnie z nim oceny wpływu na środowisko nie zależy od wystąpienia przesłanek przeprowadzenia oceny wpływu na środowisko w rozumieniu dyrektywy 92/43, czyli od osądu, iż potencjalny wpływ na specjalny obszar ochrony jest znaczny, lecz po to by powstał obowiązek przeprowadzenia takiej oceny wystarcza stwierdzenie, iż określony plan jest w jakiś sposób związany z jednym z terenów, o których mowa w dyrektywie 92/43 a nie koniecznie z specjalnym obszarem ochrony?”


title: Sprawa F-21/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. – Iliopoulou/Europol (Służba publiczna — Personel Europolu — Konwencja o Europolu — regulamin pracowniczy Europolu — Decyzja 2009/371/WSiSW — Zastosowanie WZIP do pracowników Europolu — Nieprzedłużenie umowy o pracę na czas określony w charakterze członka personelu tymczasowego — Odmowa zawarcia umowy o pracę na czas nieokreślony w charakterze członka personelu tymczasowego)

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/49

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. – Iliopoulou/Europol
   (Sprawa F-21/14) (1)

   ((Służba publiczna - Personel Europolu - Konwencja o Europolu - regulamin pracowniczy Europolu - Decyzja 2009/371/WSiSW - Zastosowanie WZIP do pracowników Europolu - Nieprzedłużenie umowy o pracę na czas określony w charakterze członka personelu tymczasowego - Odmowa zawarcia umowy o pracę na czas nieokreślony w charakterze członka personelu tymczasowego))
   (2015/C 034/59)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Hariklia Iliopoulou (Wassenaar, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat J.J. Ghosez)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (przedstawiciele: J. Arnould i D. Neumann, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzedłużeniu na czas nieokreślony umowy skarżącej o pracę na czas określony i zasądzenie od Europolu na jej rzecz kwoty stanowiącej różnicę między wynagrodzeniem, do którego miałaby prawo, gdyby pozostała zatrudniona w jego służbach, a pobieranym przez nią zasiłkiem dla bezrobotnych lub jakimkolwiek innym świadczeniem zastępczym.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Europejski Urząd Policji pokrywa własne koszty postępowania oraz zostaje obciążony połową kosztów poniesionych przez H. Iliopoulou.

               3)

               Hariklia Iliopoulou pokrywa połowę własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014, s. 42.


title: Sprawa T-130/10: Postanowienie Sądu z dnia 16 lutego 2011 r. — Lux Management przeciwko OHIM — Zeis Excelsa (KULTE) (Wspólnotowy znak towarowy — Wniosek o unieważnienie — Porozumienie o współistnieniu znaków towarowych i wycofanie wniosku o unieważnienie — Umorzenie postępowania)

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/13

         Postanowienie Sądu z dnia 16 lutego 2011 r. — Lux Management przeciwko OHIM — Zeis Excelsa (KULTE)
   (Sprawa T-130/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Wniosek o unieważnienie - Porozumienie o współistnieniu znaków towarowych i wycofanie wniosku o unieważnienie - Umorzenie postępowania)
   2011/C 113/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lux Management Holding SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat S. Mas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Zeis Excelsa SpA (Montegranaro, Włochy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 stycznia 2010 r. (sprawa R 712/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia pomiędzy Zeis Excelsa SpA a Lux Management Holding SA.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Lux Management Holding SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010.


title: Sprawa C-353/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 1 sierpnia 2008 r. — A. Menarini Industrie Farmaceutiche Riunite Srl i inni przeciwko Ministero della Salute e Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 1 sierpnia 2008 r. — A. Menarini Industrie Farmaceutiche Riunite Srl i inni przeciwko Ministero della Salute e Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA)
   (Sprawa C-353/08)
   (2008/C 313/17)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: A. Menarini Industrie Farmaceutiche Riunite Srl i inni

      Strona pozwana: Ministero della Salute e Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA)
   Pytania prejudycjalne

               1)

               W dalszej części, po przepisach zawartych w art. 2 i 31 (1), które dotyczą relacji między władzami państwa członkowskiego i przedsiębiorstwami farmaceutycznymi — przewidując określenie ceny produktu leczniczego lub podjęcie decyzji co do jej podniesienia na wniosek tych [ostatnich], ale pod warunkiem zatwierdzenia przez właściwe władze, czyli w wyniku dialogu między samym przedsiębiorstwem a władzami właściwymi w zakresie kontroli wydatków na produkty lecznicze — art. 4 ust. 1 reguluje sytuację, „gdy ceny na wszystkie produkty lecznicze lub na pewne ich grupy zostały zamrożone”, określając takie zamrożenie cen jako ogólny środek, którego utrzymanie uzależnione jest od kontroli, przeprowadzanej co najmniej raz do roku, w świetle kryteriów makroekonomicznych występujących w państwie członkowskim.
               Przepis przyznaje właściwym władzom 90-dniowy terminy na podjęcie decyzji, stanowiąc, że po jego upływie ogłaszają one czy i jakie obniżki lub podwyżki cen zostaną wprowadzone;
               czy przepis ten w części, która odnosi się do „[ewentualnych obniżek cen]”, należy rozumieć w ten sposób, że oprócz ogólnego środka w postaci zamrożenia cen na wszystkie produkty lecznicze lub niektóre ich grupy, można zastosować inny ogólny środek w postaci obniżenia cen na wszystkie produkty lecznicze lub niektóre ich grupy;

               2)

               Czy art. 4 ust. 1, w części w której zobowiązuje właściwe władze państwa członkowskiego do sprawdzenia co najmniej raz do roku, w przypadku zamrożenia cen, czy warunki makroekonomiczne usprawiedliwiają utrzymanie niezmienionych zamrożonych cen, należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w odpowiedzi na pytanie pierwsze zostanie uznane, że dopuszcza się obniżenie cen, możliwe jest odwołanie się do takiego środka wielokrotnie w ciągu roku oraz wielokrotnie w ciągu kilku la (od 2002 r. do 2010 r.);

               3)

               Czy w rozumieniu wspomnianego art. 4, interpretowanego w świetle założeń przyjętych zgodnie z głównym celem środków kontroli cen produktów leczniczych, jakim jest „wspieranie zdrowia publicznego poprzez zapewnienie odpowiedniego zaopatrzenia w produkty lecznicze dostępne po umiarkowanych cenach oraz unikanie różnic we wspomnianych środkach mogących wpływać na handel produktami leczniczymi wewnątrz Wspólnoty lub zakłócać go” — można uznać, że przyjęcie środków, które odwołują się do „przewidywanej” a nie „ustalonej” kwoty wydatków jest zgodne z prawem wspólnotowym (pytanie obejmuje obydwa przypadki);

               4)

               Czy wymogi dotyczące przestrzegania progów wydatków na produkty lecznicze, które każde państwo członkowskie jest uprawnione ustalić, powinny być szczególnie związane z samymi wydatkami na produkty lecznicze czy też państwo członkowskie jest uprawnione do uwzględnienia również danych dotyczących innych wydatków związanych ze zdrowiem.

      (1)  Dyrektywa Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotycząca przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (Dz.U. L 40, s. 8).


title: Sprawa T-248/13: Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2013 r. — FK przeciwko Komisji

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/24

         Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2013 r. — FK przeciwko Komisji
   (Sprawa T-248/13)
   2014/C 9/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: FK (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: E. Grieves, barrister, i J. Carey, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 14/2007 z dnia 10 stycznia 2007 r. zmieniającego po raz 74. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 (Dz.U. L 6, s. 6) w zakresie, w jakim stosuje się ono do skarżącego, i decyzji Komisji z dnia 6 marca 2013 r. o utrzymaniu umieszczenia w wykazie;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja nie została podjęta niezwłocznie bądź w rozsądnym czasie.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja nie dokonała sama w sposób użyteczny oceny, czy skarżący spełniał odpowiednie kryteria. W szczególności skarżący twierdzi, że Komisja: a) nie poszukiwała ani nie uzyskała dowodów stanowiących podstawę dla zarzutów; b) nie upewniła się, czy uzasadnienie jest zbieżne z uzasadnieniem przywołanym przez Komitet ds. Sankcji Organizacji Narodów Zjednoczonych i nie poszukiwała ani nie uzyskała wystarczających szczegółowych danych dotyczących zarzutów, tak aby umożliwić skarżącemu udzielenie odpowiedzi na nie w sposób skuteczny; c) nie dokonała oceny, czy którekolwiek z zarzutów opierają się na materiale uzyskanym w wyniku tortur; i d) nie poszukiwała ani nie uzyskała odpowiedniego materiału odciążającego.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja nie zastosowała poprawnego ciężaru i standardu dowodu.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że przywołane przez Komisję uzasadnienie jest wadliwe prawnie, jako że a) żadne zarzuty nie są wsparte dowodami, wskutek czego nie wykazano, by zarzuty miały mocne podstawy; b) niektóre zarzuty są niewystarczająco dokładne, by umożliwić skarżącemu skuteczne zakwestionowanie zarzutów; c) niektóre zarzuty mają charakter na tyle historyczny lub niejasny, że nie wiążą się racjonalnie z odpowiednimi kryteriami; i d) niektóre zarzuty są niespójne z materiałem odciążającym.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja nie przeprowadziła badania proporcjonalności poprzez wyważenie przysługujących skarżącemu praw podstawowych w odniesieniu do rzeczywistego obecnego zagrożenia, które jakoby stanowi.


title: Sprawa C-511/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 27 października 2010 r. — Finanzamt Hildesheim przeciwko BLC Baumarkt GmbH & Co. KG

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 27 października 2010 r. — Finanzamt Hildesheim przeciwko BLC Baumarkt GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-511/10)
   ()
   2011/C 30/25
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Finanzamt Hildesheim

      Strona pozwana: BLC Baumarkt GmbH & Co. KG

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 17 ust. 5 akapit trzeci szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (1) należy interpretować w ten sposób, że upoważnia on państwa członkowskie do wprowadzenia dla podziału podatku naliczonego od wzniesienia budynku mieszanego użytku w pierwszej kolejności innego kryterium podziału, niż kryterium transakcji?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1)


title: Wyrok Trybunału z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie E-9/10 między – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Dyrektywa 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych)

text:
               19.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/4

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 10 grudnia 2010 r.
   w sprawie E-9/10 między
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu
   (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Dyrektywa 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych)
   (2011/C 148/04)
   W sprawie E-9/10 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu – SKARGA o stwierdzenie, że Księstwo Liechtensteinu, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do pełnego wdrożenia do krajowego porządku prawnego aktu, do którego następuje odniesienie w pkt. 1 załącznika VII do Porozumienia EOG, tzn. dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1430/2007 z dnia 5 grudnia 2007 r. zmieniającym załączniki II i III do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 755/2008 z dnia 31 lipca 2008 r. zmieniającym załącznik II do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do tego Porozumienia, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 63 ust. 1 wspomnianej dyrektywy oraz art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, prezes, Thorgeir Örlygsson oraz Henrik Bull (sędzia sprawozdawca), sędziowie, wydał w dniu 10 grudnia 2010 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1)

               orzeka, że Księstwo Liechtensteinu, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt. 1 załącznika VII do Porozumienia EOG, tzn. dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1430/2007 z dnia 5 grudnia 2007 r. zmieniającym załączniki II i III do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 755/2008 z dnia 31 lipca 2008 r. zmieniającym załącznik II do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do tego Porozumienia, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 63 wspomnianej dyrektywy oraz art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciąża Księstwo Liechtensteinu kosztami postępowania.


title: Sprawa F-30/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 11 maja 2010 r. — Nanopoulos przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Właściwość Sądu do spraw Służby Publicznej — Dopuszczalność — Akt niekorzystny — Odpowiedzialność pozaumowna — Przecieki do prasy — Zasada domniemania niewinności — Krzywda — Decyzja o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego — Oczywisty błąd w ocenie — Obowiązek wspomagania — Artykuł 24 regulaminu pracowniczego)

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/52

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 11 maja 2010 r. — Nanopoulos przeciwko Komisji
   (Sprawa F-30/08) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Właściwość Sądu do spraw Służby Publicznej - Dopuszczalność - Akt niekorzystny - Odpowiedzialność pozaumowna - Przecieki do prasy - Zasada domniemania niewinności - Krzywda - Decyzja o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek wspomagania - Artykuł 24 regulaminu pracowniczego)
   2010/C 209/79
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Fotios Nanopoulos (Itzig, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci V. Christianos, D. Gouloussis i V. Vlassi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i K. Herrmann, następnie J. Currall i K. Herrmann, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów E. Bourtzalasa i I. Antypas)

      Przedmiot sprawy

   Zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego pewnej kwoty tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną z uwagi na naruszenie jego podstawowych praw wymierzone w jego dobre imię i reputację.

      Sentencja wyroku

               1)

               Komisja Europejska zapłaci Fotiosowi Nanopoulosowi kwotę 90 000 EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008, s. 50.


title: Sprawa F-36/12: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2012 r. — ZZ przeciwko EBI

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/23

         Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2012 r. — ZZ przeciwko EBI
   (Sprawa F-36/12)
   2012/C 184/51
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat N. Thieltgen)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej w sprawie wniosku o odszkodowanie dla strony skarżącej i naprawienie szkody, jaką miałaby ona ponieść ze względu na rzekome niezgodne z prawem działanie strony pozwanej.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Zasądzenie od EBI poniższych kwot tytułem naprawienia uszczerbku na zdrowiu, krzywdy i szkody materialnej skarżącej, które wynikają z bezprawnego charakteru działań, jakie można przypisać EBI; wspomniane odszkodowanie powinno zostać powiększone o odsetki;

                           —

                           odnośnie do naruszenia przez EBI obowiązku staranności i ochrony: 114 100 EUR;

                           —

                           odnośnie do naruszenia art. 42 regulaminu: 10 000 EUR;

               —

               obciążenie EBI kosztami postępowania.


title: Sprawa F-24/09: Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2009 r. — Wagner-Leclercq przeciwko Radzie

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/47

         Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2009 r. — Wagner-Leclercq przeciwko Radzie
   (Sprawa F-24/09)
   2009/C 113/101
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Inge Wagner-Leclercq (Edegem, Belgia) (przedstawiciele: S. Rodrigues, C. Bernard-Glanz, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu uprawnionego do mianowania opublikowanej w formie komunikatu dla personelu (CP) nr 75/08 z dnia 24 kwietnia 2008 r. ustanawiającej listę funkcjonariuszy grupy AST (ścieżka kariery I-11) wyznaczonych do awansu w roku 2008.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu uprawnionego do mianowania opublikowanej w formie komunikatu dla personelu (CP) nr 75/08 z dnia 24 kwietnia 2008 r. ustanawiającej listę funkcjonariuszy grupy AST (ścieżka kariery I-11) wyznaczonych do awansu w roku 2008;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji AIPN oddalającej zażalenie skarżącej;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-166/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2009 r. — Ivanov przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Pracownicy miejscowi zapewniający wsparcie administracyjne i techniczne — Odrzucenie kandydatury — Kompetencje Sądu — Przedawnienie terminu do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom — Akt europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich — Skarga w części niedopuszczalna, a w części w sposób oczywisty pozbawiona wszelkiej podstawy prawnej)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/48

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2009 r. — Ivanov przeciwko Komisji
   (Sprawa T-166/08) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Pracownicy miejscowi zapewniający wsparcie administracyjne i techniczne - Odrzucenie kandydatury - Kompetencje Sądu - Przedawnienie terminu do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Akt europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich - Skarga w części niedopuszczalna, a w części w sposób oczywisty pozbawiona wszelkiej podstawy prawnej)
   2009/C 282/92
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Vladimir Ivanov (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Rollinger)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o naprawienie szkody rzekomo poniesionej przez skarżącego w następstwie decyzji Komisji odmawiającej zatrudnienia go w charakterze pracownika miejscowego zapewniającego wsparcie administracyjne i techniczne w przedstawicielstwie Komisji w Sofii (Bułgaria).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Vladimir Ivanov zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz. U. C 183 z 19.7.2008.


title: Sprawa C-9/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Staatssecretaris van Financiën przeciwko D.G. Kiebackowi (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ pracowników — Przepisy podatkowe — Podatki dochodowe — Dochody osiągane na terytorium państwa członkowskiego — Pracownik niebędący rezydentem — Opodatkowanie w państwie zatrudnienia — Przesłanki)

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Staatssecretaris van Financiën przeciwko D.G. Kiebackowi
   (Sprawa C-9/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ pracowników - Przepisy podatkowe - Podatki dochodowe - Dochody osiągane na terytorium państwa członkowskiego - Pracownik niebędący rezydentem - Opodatkowanie w państwie zatrudnienia - Przesłanki))
   (2015/C 279/12)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona przeciwna: D.G. Kieback

      Sentencja

   Artykuł 39 ust. 2 WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie opodatkowując dochody pracownika niebędącego rezydentem, który wykonywał działalność zawodową w tym państwie członkowskim przez część roku, odmówiło przyznania temu pracownikowi korzyści podatkowej uwzględniającej jego sytuację osobistą i rodzinną ze względu na fakt, że chociaż osiągnął on w tym państwie członkowskim wszystkie lub niemal wszystkie swoje dochody tego okresu, to jednak dochody te nie stanowiły zasadniczej części jego dochodów podlegających opodatkowaniu w trakcie całego rozpatrywanego roku. Bez wpływu na tę wykładnię pozostaje okoliczność, że pracownik ten wyjechał w celu wykonywania działalności zawodowej w państwie trzecim, a nie w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 102 z 7.4.2014.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie C-364/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 84/360/EWG — Zanieczyszczenie powietrza — Zakłady przemysłowe — Elektrociepłownia)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 7 lipca 2005 r.
   w sprawie C-364/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 84/360/EWG - Zanieczyszczenie powietrza - Zakłady przemysłowe - Elektrociepłownia)
   (2005/C 217/17)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-364/03 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 22 sierpnia 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: G. Valero Jordana i M. Konstantinidis) przeciwko Republice Greckiej (pełnomocnik: E. Skandalou), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta, R. Schintgen (sprawozdawca), P. Kūris i G. Arestis, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 7 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie określając polityk ani strategii w celu stopniowego przystosowania do najlepszych dostępnych technologii bloków turbin parowych i bloków turbin gazowych elektrociepłowni Dimosia Epicheirisi Ilektrismou (publicznego przedsiębiorstwa energetycznego), znajdującej się w Linoperamacie na Krecie, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 13 dyrektywy Rady 84/360/EWG z dnia 28 czerwca 1984 r. w sprawie zwalczania zanieczyszczeń powietrza z zakładów przemysłowych.

               2.

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 251 z 18.10.2003.


title: Sprawa C-5/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 7 stycznia 2014 r. — Kernkraftwerke Lippe-Ems GmbH przeciwko Hauptzollamt Osnabrück

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 7 stycznia 2014 r. — Kernkraftwerke Lippe-Ems GmbH przeciwko Hauptzollamt Osnabrück
   (Sprawa C-5/14)
   2014/C 85/29
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kernkraftwerke Lippe-Ems GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Osnabrück

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 267 zdanie drugie w związku ze zdaniem pierwszym lit. b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) uprawnia sąd państwa członkowskiego do skierowania do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytań, które stawiane mu są w związku z legalnością ustawy krajowej odnośnie do wykładni prawa Unii, również wtedy, gdy sąd ten z jednej strony nie tylko ma wątpliwości co do zgodności ustawy z prawem Unii, ale z drugiej strony doszedł również do przekonania, że ustawa krajowa jest sprzeczna z konstytucją krajową, i z tego powodu w równoległej sprawie zwrócił się już do sądu konstytucyjnego, który na podstawie prawa krajowego jest wyłącznie uprawniony do stwierdzania niekonstytucyjności ustaw, ale jeszcze nie wydał orzeczenia?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy dyrektywy 2008/118/WE (1) i 2003/96/WE (2) przyjęte w celu harmonizacji podatków akcyzowych w odniesieniu do produktów energetycznych i energii elektrycznej stoją na przeszkodzie wprowadzeniu podatku krajowego nakładanego na paliwa jądrowe, które wykorzystywane są do przemysłowego wytwarzania energii elektrycznej? Czy zależy to od tego, czy można oczekiwać, że podatek krajowy może zostać przerzucony poprzez cenę energii elektrycznej na odbiorcę, i co należy w danym przypadku rozumieć jako przerzucenie?

               3)

               Czy przedsiębiorstwo może się bronić przed podatkiem, który państwo członkowskie nakłada w celu uzyskania dochodów na wykorzystanie paliw jądrowych do przemysłowego wytwarzania energii elektrycznej, podnosząc zarzut, że nałożenie podatku stanowi niezgodną z prawem Unii pomoc państwa w rozumieniu art. 107 TFUE?
               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie:
               Czy niemiecka ustawa o podatku od paliw jądrowych, na podstawie której w celu uzyskania dochodów podatek jest nakładany tylko na przedsiębiorstwa, które wytwarzają przemysłowo energię elektryczną z wykorzystaniem paliw jądrowych, stanowi środek pomocy państwa w rozumieniu art. 107 TFUE? Jakie okoliczności są istotne przy badaniu, czy inne przedsiębiorstwa, na które podatki nie są nakładane w ten sam sposób, znajdują się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej?

               4)

               Czy nałożenie niemieckiego podatku od paliw jądrowych jest sprzeczne z uregulowaniami Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (TEWEA)?

      (1)  Dyrektywa Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylająca dyrektywę 92/12/EWG (Dz.U. 2009, L 9, s. 12).

      (2)  Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. L 283, s. 51).


title: Sprawa T-706/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 3 października 2016 r. przez HB od wyroku wydanego w dniu 21 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-125/15, HB/Komisja

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/30

      Odwołanie wniesione w dniu 3 października 2016 r. przez HB od wyroku wydanego w dniu 21 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-125/15, HB/Komisja
      (Sprawa T-706/16 P)
      (2016/C 454/52)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: HB (Schweich, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania

      Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-125/15, HB/Komisja;
                  Wydanie nowego orzeczenia w sprawie, a w nim

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzyznniu wnoszącej odwołanie awansu w postępowaniu w sprawie awansu 2014;

                  —

                  Zasądzenie od Komisji na rzecz wnoszącej odwołanie zadośćuczynienia za krzywdę w kwocie 15 000 EUR;

                  —

                  Obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd do spraw Służby Publicznej prawa w szeregu przypadków.
      Po pierwsze, wnosząca odwołanie uważa, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo uznając, że organ powołujący dokonał faktycznego porównania osiągnięć, na obiektywnych i równych zasadach, skoro ograniczył się do niewzięcia pod uwagę osiągnięć wnoszącej odwołanie za rok 2013, w braku oceny w sprawozdaniu z oceny za 2013 r., nie starając się uzyskać dostępu do podobnych źródeł informacji lub informacji.
      Po drugie, uważa, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo orzekając, że brak oceny w sprawozdaniu z oceny 2013 należy przypisać wnoszącej odwołanie, i że brak zakwestionowania tego w określonym w regulaminie terminie nie pozwalał organowi powołującemu na ocenę jej osiągnięć za dany rok.
      Po trzecie, zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo orzekając, że nie wykazała ona okoliczności pozwalających domniemywać, że istniała dyskryminacja ze względu na płeć, skoro jej sprawozdanie z oceny pozbawione jest jakiejkolwiek istotnej oceny wyłącznie z powodu jej długotrwałych nieobecności wynikających z urlopu macierzyńskiego i zwolnienia chorobowego z powodu powikłań ciąży.


title: Sprawa C-516/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 15 listopada 2012 r. — CTP przeciwko Regione Campania, Provincia di Napoli

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 15 listopada 2012 r. — CTP przeciwko Regione Campania, Provincia di Napoli
   (Sprawa C-516/12)
   2013/C 26/63
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: CTP — Compagnia Trasporti Pubblici SpA

      Strona pozwana: Regione Campania, Provincia di Napoli

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zgodnie z art. 4 rozporządzenia WE nr 1191/69 (1) prawo do rekompensaty powstaje jedynie w przypadku, gdy w wyniku złożenia odpowiedniego wniosku właściwe władze nie postanawiają znieść zobowiązania z tytułu świadczenia usług, które to zobowiązanie pociąga za sobą niekorzystne skutki gospodarcze dla przedsiębiorstwa transportowego lub też przepis ten ma zastosowanie tylko do tych zobowiązań do świadczenia usług, wobec których rozporządzenie przewiduje zniesienie i nie pozwala na ich utrzymanie?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1191/69 z dnia 26 czerwca 1969 r. w sprawie działania państw członkowskich dotyczącego zobowiązań związanych z pojęciem usługi publicznej w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej, Dz.U. L 156, s. 1.


title: Sprawa C-422/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Trier (Niemcy) w dniu 1 sierpnia 2016 r. – Verband Sozialer Wettbewerb e.V./TofuTown.com GmbH

text:
               26.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Trier (Niemcy) w dniu 1 sierpnia 2016 r. – Verband Sozialer Wettbewerb e.V./TofuTown.com GmbH
   (Sprawa C-422/16)
   (2016/C 350/22)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Trier

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Verband Sozialer Wettbewerb e.V.

      Strona pozwana: TofuTown.com GmbH.

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 78 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 (1) z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1308/2013”) należy w ten sposób interpretować, że definicje, oznaczenia i opisy handlowe w rozumieniu Załącznika VII
                     nie
                   muszą spełniać odpowiednich wymogów tego załącznika, w wypadku gdy odpowiednie definicje, oznaczenia i opisy handlowe są uzupełnione dodatkiem stanowiącym wyjaśnienie wzgl. opis (jak np. „masło tofu” dla produktu czysto roślinnego)?

               2.

               Czy załącznik VII część III pkt 1 rozporządzenia nr 1308/2013 należy w ten sposób rozumieć, że pojęcie „mleko” oznacza wyłącznie zwykłą wydzielinę z wymion – bez żadnych dodatków ani niepoddaną ekstrakcji – otrzymywaną z co najmniej jednego doju albo że pojęcie „mleko” może – w danym wypadku przy dodaniu pojęć wyjaśniających takich jak „mleko sojowe” – być także wykorzystywane w odniesieniu do produktów roślinnych (wegańskich) przy ich sprzedaży?

               3.

               Czy załącznik VII cz. III pkt 2 do art. 78 rozporządzenia nr 1308/2013 należy w ten sposób interpretować, że wymienione tam w pkt 2 a) szczegółowo wymienione oznaczenia, a w szczególności „serwatka”, „śmietanka”, „masło”, „maślanka”, „ser”, „jogurt” albo pojęcie „śmietana” itd. są wyłącznie zastrzeżona dla produktów mlecznych albo czy w zakres przedmiotowy załącznika VII cz. III pkt 2 rozporządzenia nr 1308/2013 mogą również wchodzić czysto roślinne/wegańskie produkty, które zostały wytworzone bez (pochodzenia zwierzęcego) mleka?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 671


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia  17 listopada 2005 r.  w sprawie C-378/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Ochrona pracowników — Zagrożenie dotyczące narażenia na działanie czynników rakotwórczych oraz mutagenów — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/14

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 17 listopada 2005 r.
   w sprawie C-378/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Ochrona pracowników - Zagrożenie dotyczące narażenia na działanie czynników rakotwórczych oraz mutagenów - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2006/C 36/27)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-378/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 2 września 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: D. Martin i V. Kreuschitz) przeciwko Republice Austrii (pełnomocnik: C. Pesendorfer), Trybunał, w składzie: A. Borg Barthet (sprawozdawca) pełniący obowiązki prezesa szóstej izby, U. Lõhmus i A. Ó Caoimh, sędziowie; rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 17 listopada 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do pełnej transpozycji dyrektywy Rady 1999/38/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. zmieniającej po raz drugi dyrektywę 90/394/EWG w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych podczas pracy i rozszerzającej ją o mutageny, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2.

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004 r.


title: Sprawa T-194/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 listopada 2007 r. — Bavarian Lager przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom — Decyzja odmawiająca dostępu — Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania ich danych osobowych — Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 — Pojęcie prywatności)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 listopada 2007 r. — Bavarian Lager przeciwko Komisji
   (Sprawa T-194/04) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom - Decyzja odmawiająca dostępu - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania ich danych osobowych - Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 - Pojęcie prywatności)
   (2007/C 315/62)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: The Bavarian Lager Co. Ltd (Clitheroe, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: poczatkowo J. Pearson i C. Bright, a następnie J. Webber i M. Readings, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: pełnomocnicy C. Docksey i P. Aalto)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 marca 2004 r., oddalającej wniosek złożony przez skarżącą w celu uzyskania dostępu do kompletnego protokołu spotkania, jakie odbyło się w ramach postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom oraz wniosek mający na celu stwierdzenie, że Komisja błędnie zakończyła postępowanie wszczęte przeciwko rządowi Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej na podstawie art. 169 traktatu WE (obecnie art. 226 WE).
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 18 marca 2004 r. oddalającej wniosek złożony przez skarżącą w celu uzyskania dostępu do kompletnego i zawierającego wszystkie nazwiska protokołu spotkania, jakie odbyło się w dniu 11 października 1996 r.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania poniesionymi przez The Bavarian Lager Co. Ltd.

               3)

               Europejski Inspektor Ochrony Danych (EIOD) pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 201 z 7.8.2004.


title: Sprawa T-11/06: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2011 r. — Romana Tabacchi przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Włoski rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen i podział rynku — Uczestnictwo w naruszeniu — Czas trwania naruszenia — Grzywny — Okoliczności łagodzące — Maksymalny pułap 10 % obrotów — Równość traktowania — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/15

         Wyrok Sądu z dnia 5 października 2011 r. — Romana Tabacchi przeciwko Komisji
   (Sprawa T-11/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Włoski rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen i podział rynku - Uczestnictwo w naruszeniu - Czas trwania naruszenia - Grzywny - Okoliczności łagodzące - Maksymalny pułap 10 % obrotów - Równość traktowania - Nieograniczone prawo orzekania)
   2011/C 340/27
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Romana Tabacchi Srl, poprzednio Romana Tabacchi SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: M. Siragusa i G. C. Rizza, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo É. Gippini Fournier i F. Amato, następnie É. Gippini Fournier i V. Di Bucci, i wreszcie É. Gippini Fournier i L. Malferrari, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2005) 4012 wersja ostateczna z dnia 20 października 2005 r. w sprawie postępowania zgodnie z art. 81 ust. 1 [WE] (Sprawa COMP/C.38.281/B.2 — Surowiec tytoniowy — Włochy), oraz, po drugie, wniosek o obniżenie kwoty nałożonej na skarżącą grzywny

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 lit. b) decyzji Komisji C(2005) 4012 wersja ostateczna z dnia 20 października 2005 r. w sprawie postępowania zgodnie z art. 81 ust. 1 [WE] (Sprawa COMP/C.38.281/B.2 — Surowiec tytoniowy — Włochy) w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła w nim, że Romana Tabacchi Srl brała udział w naruszeniu po miesiącu lutym 1999 r.

               2)

               Kwota nałożonej na Romana Tabacchi zostaje ustalona na 1 mln EUR.

               3)

               Komisja pokrywa swe własne koszty oraz koszty poniesione przez Romana Tabacchi.

               4)

               W sprawie T-11/06 R Komisja ponosi swe własne koszty oraz koszty poniesione przez Romana Tabacchi.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawa C-192/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/38

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-192/10) (1)

   ()
   2010/C 346/72
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Sprawa C-286/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Roma (Włochy) w dniu 24 lipca 2009 r. — Ligi Rici przeciwko Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Roma (Włochy) w dniu 24 lipca 2009 r. — Ligi Rici przeciwko Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)
   (Sprawa C-286/09)
   2009/C 233/14
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte d'appello di Roma (Włochy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Luigi Ricci.

      Strona pozwana: Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               „Czy wykładni art. 17, 39 i 42 traktatu i odpowiednich przepisów rozporządzenia nr 1408/71 należy dokonywać w ten sposób zasada sumowania wszystkich okresów ubezpieczeniowych dla celów powstania, nadania i utrzymania uprawnienia do świadczeń — zasada wykonana poprzez przyjęcie przez Radę rozporządzenia nr 1408/71 — znajduje zastosowanie we wszystkich przypadkach, w których niezbędne jest zastosowanie systemu sumowania i metody pro rata, celem uznania uprawnienia do danego świadczenia, z tym skutkiem, że należy uwzględnić w tym celu okresy ubezpieczeniowe uzyskane w ramach przepisów każdego państwa członkowskiego oraz okresy ubezpieczeniowe uzyskane w ramach systemu zabezpieczenia społecznego mającego zastosowanie do pracowników instytucji wspólnotowych.”


title: Sprawa C-122/05: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/15

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-122/05)
   (2005/C 115/27)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 14 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez U. Wölkera i D. Recchię, członków Służby Prawnej Komisji, przeciwko Republice Włoskiej.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/87/WE (1) z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (2), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o tych przepisach Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 31 ust. 1 tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 31 grudnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. nr L 275 z 25.10.2003, str. 32

      (2)  Dz.U. nr L 257 z 10.10.1996, str. 26


title: Sprawa C-502/15: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2015 r. – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/14

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2015 r. – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-502/15)
   (2016/C 016/17)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Mifsud-Bonnici i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że z powodu niewykonania w sposób prawidłowy dyrektywy 91/271/EWG (1) Rady z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych – w odniesieniu do Gowerton i Llanelli, Gibraltar oraz 11 aglomeracji, Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą zgodnie z art. 3, 4, 5 i 10 dyrektywy 91/271/EWG;

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W skardze Komisja wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że Zjednoczone Królestwo nie wykonało w sposób prawidłowy w Gowerton i Llanelli, Gibraltar oraz w 11 aglomeracjach, dyrektywy Rady 91/271/EWG dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych.
   Komisja uznaje w szczególności, że Zjednoczone Królestwo nie zapewniło, by w Gowerton i Llanelli ścieki zbierane w połączonym systemie zbierania ścieków komunalnych oraz wód opadowych były gromadzone i odprowadzane w celu oczyszczenia zgodnie z wymogami art. 3, 4, 10 dyrektywy Rady 91/271/EWG oraz załączników I(A) i I(B) do tej dyrektywy.
   Ponadto Komisja stoi na stanowisku, że wskutek niewprowadzenia wtórnego oczyszczania lub innego równie skutecznego oczyszczania albo wskutek nieprzedstawienia wystarczających dowodów w celu wykazania zgodności w tym zakresie z dyrektywą 91/271/EWG w odniesieniu do trzech aglomeracji oraz wskutek niepoddania ścieków komunalnych na Gibraltarze żadnemu procesowi oczyszczania, Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 4 dyrektywy Rady 91/271/EWG oraz na mocy załączników I(B) i I(D) do tej dyrektywy.
   Wreszcie kolejny zarzut dotyczy tego, że Zjednoczone Królestwo nie dostosowało się w sposób prawidłowy do ciążących na nim zobowiązań wynikających z art. 5 dyrektywy Rady 91/271/EWG oraz z załączników I(B) i I(D) do tej dyrektywy, gdyż nie zapewniło, by ścieki komunalne odprowadzane do systemów zbierania z ośmiu aglomeracji były poddawane bardziej rygorystycznemu oczyszczaniu przed ich odprowadzeniem do obszarów wrażliwych.
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 30 czerwca 1993 r.

      (1)  Dz.U. L 135, s. 40.


               22.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/35

         Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2016 r. przez Míla ehf. przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-7/16)
   (2016/C 347/07)
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 21 czerwca 2016 r. przez Míla ehf., reprezentowaną przez adwokatów Espena Bakken i Atle Erling Lunder, Arntzen de Besche Advokatfirma AS, Bygdøy allé 2, 0204 Oslo, Norwegia.
   Strona skarżąca występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               stwierdzenie nieważności art. 1 i 2 decyzji ESA 061/16/COL;

               2)

               obciążenie Urzędu kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 061/16/COL z dnia 16 marca 2016 r.

               —

               W następstwie wyroku Trybunału EFTA w sprawie E-1/13 Urząd Nadzoru EFTA wszczął formalne postępowanie wyjaśniające w sprawie umowy dzierżawy z dnia 1 lutego 2010 r. pomiędzy Agencją Obrony Ministerstwa Spraw Zagranicznych Islandii oraz przedsiębiorstwem Og fjarskipti zawartej na potrzeby użytkowania i eksploatacji światłowodu. Postępowanie wyjaśniające zakończyło się wydaniem decyzji nr 061/16/COL, w której Urząd Nadzoru EFTA stwierdził, że dzierżawa nie stanowiła pomocy państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG.

               —

               Strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku nieprawidłowego zastosowania art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG.


title: Sprawa T-109/16: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2016 r. – Laboratoire de la mer/EUIPO – Boehringer Ingelheim Pharma (RESPIMER)

text:
               10.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/16

         Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2016 r. – Laboratoire de la mer/EUIPO – Boehringer Ingelheim Pharma (RESPIMER)
   (Sprawa T-109/16)
   (2016/C 165/18)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratoire de la mer (Saint-Malo, Francja) (przedstawiciel: adwokat S. Szilvasi)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co. KG (Ingelheim, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „RESPIMER” – zgłoszenie nr 11 228 004

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 stycznia 2016 r. w sprawie R 3109/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               nakazanie rejestracji unijnego znaku towarowego „RESPIMER” (zgłoszenie nr 11 228 004) dla wszystkich wskazanych towarów z klas 3, 5 i 10;

               —

               zasądzenie od Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co. KG zwrotu skarżącej wszystkich kosztów, jakie poniosła w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów EUIPO, Piątą Izbą Odwoławczą EUIPO oraz przed Sądem.

      Podniesione zarzuty

               —

               Poprzez odmowę uwzględnienia decyzji francuskiego Krajowego Instytutu Własności Przemysłowej dotyczącej tych samych znaków towarowych, Piąta Izba Odwoławcza uchybiła obowiązkowi podania podstawy prawnej swojej decyzji z dnia 21 stycznia 2016 r.;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-236/13: Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2014 r. – CMC France przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środowisko — Dyrektywa 94/62/WE — Opakowania i odpady opakowaniowe — Dyrektywa 2013/2/UE — Rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/56

         Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2014 r. – CMC France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-236/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko - Dyrektywa 94/62/WE - Opakowania i odpady opakowaniowe - Dyrektywa 2013/2/UE - Rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   2014/C 315/94
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CMC France (Châtenois, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.M. Leprêtre i N. Chahid-Nouraï)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i J.F. Brakeland, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności dyrektywy Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniającej załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz.U. L 37, s. 10) w zakresie, w jakim Komisja umieszcza rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał, z wyjątkiem rolek, tub i cylindrów będących częścią urządzeń produkcyjnych i nieużywanych do prezentacji produktów w opakowaniach detalicznych, w wykazie przykładów produktów ilustrujących zastosowanie kryteriów wyjaśniających pojęcie „opakowania”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               CMC France zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.