title: Sprawa T-638/15: Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2017 r. – Alcohol Countermeasure Systems (International)/EUIPO – Lion Laboratories (ALCOLOCK) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy ALCOLOCK — Słowny znak towarowy Zjednoczonego Królestwa ALCOLOCK — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 53 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego]

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/33

         Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2017 r. – Alcohol Countermeasure Systems (International)/EUIPO – Lion Laboratories (ALCOLOCK)
   (Sprawa T-638/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy ALCOLOCK - Słowny znak towarowy Zjednoczonego Królestwa ALCOLOCK - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 53 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego])
   (2017/C 151/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alcohol Countermeasure Systems (International) Inc. (Toronto, Kanada) (przedstawiciele: adwokaci E. Baud i P. Marchiset)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Lion Laboratories Ltd (Barry, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 sierpnia 2015 r. (sprawa R 1323/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Lion Laboratories a Alcohol Countermeasure Systems (International).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Alcohol Countermeasure Systems (International) Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 16 z 18.1.2016.


title: Sprawa T-364/14: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2014 r. – Penny-Markt przeciwko OHIM – Boquoi Handels (B! O)

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/32

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2014 r. – Penny-Markt przeciwko OHIM – Boquoi Handels (B! O)
   (Sprawa T-364/14)
   2014/C 261/56
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Penny-Markt GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Kinkeldey, S. Brandstätter i A. Wagner)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Boqoui Handels OHG (Straelen, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 marca 2014 r. w sprawie R 1201/2013-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „B! O” dla towarów z klas 29, 30, 31 i 32 – wspólnotowy znak towarowy nr 1 0 0 38  008

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Boquoi Handels OHG

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny krajowy i wspólnotowy znak towarowy „bo” dla towarów i usług z klas 5, 16, 21, 29, 31, 32, 33 i 35

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-405/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 10 maja 2016 r. w sprawie T-47/15, Republika Federalna Niemiec/Komisja Europejska, wniesione w dniu 19 lipca 2016 r. przez Republikę Federalną Niemiec

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 10 maja 2016 r. w sprawie T-47/15, Republika Federalna Niemiec/Komisja Europejska, wniesione w dniu 19 lipca 2016 r. przez Republikę Federalną Niemiec
   (Sprawa C-405/16 P)
   (2016/C 326/30)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze oraz R. Kanitz, pełnomocnicy, wspierani przez T. Lübbiga, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Sądu (trzecia izba) z dnia 10 maja 2016 r. w sprawie T-47/15,

               —

               Obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie opiera się na trzech zarzutach:
   1. Zarzut pierwszy
   Zaskarżony wyrok Sądu stanowi błędne zastosowanie przesłanki istnienia pomocy na podstawie art. 107 ust. 1 TFUE przy okazji wykładni pojęcia „zasobów państwowych” i „kontroli” państwa nad środkami finansowymi przedsiębiorstw prywatnych. W zaskarżonym wyroku niesłusznie przyjęto założenie, że „organy państwowe” Republiki Federalnej Niemiec na podstawie niemieckiej Erneuerbare-Energien-Gesetz (ustawa o odnawialnych źródłach energii) sprawują „kontrolę” i tym samym wykonują uprawnienia w zakresie administrowania środkami pieniężnymi operatorów systemu przesyłowego oraz przedsiębiorstw zaopatrzenia w energię elektryczną związanych z istniejącym w Niemczech systemem wsparcia dla energii pochodzącej z odnawialnych źródeł. Sąd prawidłowo powinien był uznać, że Erneuerbare-Energien-Gesetz jedynie kształtuje umowne stosunki cywilno prawne między poszczególnymi przedsiębiorstwami niemieckiego rynku energii elektrycznej, niemniej jednak nie uzasadnia jakiejkolwiek kontroli państwowej nad środkami pieniężnymi tych przedsiębiorstw.
   2. Zarzut drugi
   Wnosząca odwołanie sprzeciwia się temu, że Sąd niesłusznie przyjął, iż niemiecka Erneuerbare-Energien-Gesetz przyznaje energochłonnym odbiorcom jako konsumentom finalnym korzyść o charakterze pomocy państwa. W ten sposób Sąd dokonuje niewłaściwej oceny orzecznictwa z zakresu skompensowania strukturalnych niekorzystnych warunków oraz odnośnie do kryterium selektywności w prawie pomocy państwa.
   3. Zarzut trzeci
   Wreszcie, wnosząca odwołanie zarzuca niedostateczne uzasadnienie wyroku zarówno pod względem pozycji operatorów przesyłowych jak i przedsiębiorstw zaopatrzenia w energię elektryczną.


title: Sprawa T-394/06: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2006 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/32

         Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2006 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-394/06)
   (2007/C 42/55)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: G. Aiello, Avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji K(2006) 4324 z dnia 3 października 2006 r., notyfikowanej tego samego dnia, w zakresie, w jakim wyłącza z finansowania wspólnotowego i obciąża budżet Republiki Włoskiej konsekwencjami finansowymi, które należy wyciągnąć w ramach rozliczenia wydatków sfinansowanych z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji, z powodu nieprawidłowości, których dopuściły się niektóre podmioty.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga Republiki Włoskiej skierowana jest przeciw wyłączeniu z finansowania wspólnotowego i obciążenia budżetu Republiki Włoskiej konsekwencjami finansowymi 157 przypadków nieprawidłowości opiewających na kwotę ogółem 310 849 495,98 euro, na które rzekomo nie zareagowała z należytą starannością wszczynając procedurę odzyskania kwot.
   W uzasadnieniu swojego żądania skarżąca, która kwestionuje jakiekolwiek zaniedbanie z jej strony, podnosi:

               —

               naruszenie lub błędne zastosowanie art. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 595/91 z dnia 4 marca 1991 r. dotyczącego nieprawidłowości i odzyskiwania kwot niesłusznie wypłaconych w związku z finansowaniem wspólnej polityki rolnej oraz organizacji systemu informacyjnego w tej dziedzinie i uchylającego rozporządzenie (EWG) 283/71 (1);

               —

               naruszenie lub błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (2) i rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (3).

      (1)  Dz.U. L 67 z 14.3.1999, str. 11.

      (2)  Dz.U. L 94 z 28.4.1970, str. 13.

      (3)  Dz.U. L 160 z 26.6.1999, str. 103.


title: Sprawa C-215/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 22 maja 2008 r. — E. Friz GmbH przeciwko Carsten von der Heyden

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 22 maja 2008 r. — E. Friz GmbH przeciwko Carsten von der Heyden
   (Sprawa C-215/08)
   (2008/C 209/33)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: E. Friz GmbH

      Strona pozwana: Carsten von der Heyden
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepis art. 1 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy Rady 85/577/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa (1) powinien być interpretowany w ten sposób, że obejmuje on przystąpienie konsumenta do spółki osobowej, spółki osobowej prawa handlowego, związku lub spółdzielni, jeśli cel przystąpienia nie polega przede wszystkim na uzyskaniu członkostwa w spółce, związku lub spółdzielni, lecz — co jest szczególnie częste w przypadku członkostwa w zamkniętym funduszu rynku nieruchomości — stanowi inną drogę do lokaty kapitału lub pozyskania świadczeń będących typowym przedmiotem umów zamiany?

               2)

               Czy przepis art. 5 ust. 2 dyrektywy Rady 85/577/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa powinien być interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się on krajowym (wynikającym z orzecznictwa) skutkom prawnym w rozumieniu art. 7 dyrektywy, który stanowi, że takie oświadczenie konsumenta o przystąpieniu wykonane poza lokalem przedsiębiorstwa w przypadku odwołania przystąpienia do spółki prowadzi do tego, że odwołujący konsument, w momencie kiedy odwołanie staje się skuteczne, posiada roszczenie przeciwko spółce, związkowi lub spółdzielni o zapłatę należności z tytułu podziału majątku na skutek wystąpienia, tj. otrzymuje kwotę odpowiadającą wartości jego udziału w spółce, związku lub spółdzielni w momencie wystąpienia z (możliwym) skutkiem, że ze względu na rozwój gospodarczy spółki, związku lub spółdzielni zwrócona zostanie kwota mniejsza niż wartość jego wkładu bądź powstanie obowiązek dopłaty przekraczający wartość jego wkładu, gdyż mienie do podziału będzie wykazywało wartość ujemną?

      (1)  Dz. U. L 372, str. 31.


title: Sprawa T-776/16: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2016 r. – Isocell/EUIPO – iCell (iCell.)

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/45

         Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2016 r. – Isocell/EUIPO – iCell (iCell.)
   (Sprawa T-776/16)
   (2017/C 014/54)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Isocell GmbH (Neumarkt am Wallersee, Niemcy) (przedstawiciel: C. Thiele, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: iCell AB (Älvdalen, Szwecja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: iCell AB

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „iCell.” – zgłoszenie nr 12 877 676

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 września 2016 r. w sprawie R 2496/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie sprzeciwu w całości i odrzucenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 12 877 676;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-103/12: Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2016 r. – T & L Sugars i Sidul Açúcares/Komisja [Pozaumowna odpowiedzialność — Rolnictwo — Cukier — Nadzwyczajne środki — Zaopatrzenie rynku Unii — Rok gospodarczy 2011/2012 — Norma prawna przyznająca uprawnienia jednostkom — Wystarczająco istotne naruszenie — Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 — Zasada niedyskryminacji — Proporcjonalność — Pewność prawa — Uzasadnione oczekiwania — Obowiązek staranności i zasada dobrej administracji]

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/20

         Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2016 r. – T & L Sugars i Sidul Açúcares/Komisja
   (Sprawa T-103/12) (1)

   ([Pozaumowna odpowiedzialność - Rolnictwo - Cukier - Nadzwyczajne środki - Zaopatrzenie rynku Unii - Rok gospodarczy 2011/2012 - Norma prawna przyznająca uprawnienia jednostkom - Wystarczająco istotne naruszenie - Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 - Zasada niedyskryminacji - Proporcjonalność - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Obowiązek staranności i zasada dobrej administracji])
   (2017/C 022/26)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: T & L Sugars Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Sidul Açúcares, Unipessoal Lda (Santa Iria de Azóia, Portugalia) (przedstawiciele: początkowo D. Waelbroeck, adwokat, i D. Slater, solicitor, następnie D. Waelbroeck)

      Interwenienci popierający żądania strony skarżącej: DAI – Sociedade de Desenvolvimento Agro-Industrial, SA (Coruche, Portugalia) (przedstawiciel: M. Mendes Pereira, adwokat), RAR – Refinarias de Açúcar Reunidas, SA (Porto) (przedstawiciel: M. Mendes Pereira, adwokat), Lemarco SA, (Bukareszt, Rumunia), Lemarco Cristal Srl (Urziceni) i Zaharul Liesti SA (Lieşti) (przedstawiciele: L.I. Van de Waart i D. Gruia Dufaut, adwokaci) i SFIR Società Fondiaria Industriale Romagnola SpA (Cesena, Włochy) i SFIR Raffineria di Brindisi SpA (Cesena) (przedstawiciele: P. Buccarelli i M. Todino, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. Rossi i N. Donnelly, następnie P. Rossi i P. Ondrůšek, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Sitbon i A. Westerhof Löfflerová, pełnomocnicy) i Comité européen des fabricants de sucre (CEFS) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: C. Pitschas, adwokat)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie oparte na art. 263 TFUE mające na celu stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1239/2011 z dnia 30 listopada 2011 r. otwierającego stały przetarg na przywóz cukru objętego kodem CN 1701 z zastosowaniem obniżonej stawki celnej w roku gospodarczym 2011/2012 (Dz.U. 2011, L 318, s. 4), rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1240/2011 z dnia 30 listopada 2011 r. ustanawiającego nadzwyczajne środki w odniesieniu do udostępniania cukru pozakwotowego i izoglukozy pozakwotowej na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej w roku gospodarczym 2011/2012 (Dz.U. 2011, L 318, s. 9), rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1281/2011 z dnia 8 grudnia 2011 r. w sprawie minimalnej stawki cła ustalanej w związku z pierwszym częściowym zaproszeniem do składania ofert w ramach postępowania o udzielenie zamówienia otwartego rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 1239/2011 (Dz.U. 2011, L 327, s. 60), rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1308/2011 z dnia 14 grudnia 2011 r. ustalającego współczynnik przydziału, odrzucającego dalsze wnioski i zamykającego okres składania wniosków w odniesieniu do dostępnych ilości pozakwotowego cukru do sprzedania na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej w roku gospodarczym 2011/2012 (Dz.U. 2011, L 332, s. 8), rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1316/2011 z dnia 15 grudnia 2011 r. w sprawie minimalnej stawki cła ustalanej w związku z drugim częściowym zaproszeniem do składania ofert w ramach postępowania o udzielenie zamówienia otwartego rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 1239/2011 (Dz.U. 2011, L 334, s. 16), rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1384/2011 z dnia 22 grudnia 2011 r. w sprawie minimalnej stawki cła ustalanej w związku z trzecim częściowym zaproszeniem do składania ofert w ramach postępowania o udzielenie zamówienia otwartego rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 1239/2011 (Dz.U. 2011, L 343, s. 33), rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 27/2012 z dnia 12 stycznia 2012 r. w sprawie minimalnej stawki cła na cukier ustalanej w związku z czwartym częściowym zaproszeniem do składania ofert w ramach postępowania o udzielenie zamówienia otwartego rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 1239/2011 (Dz.U. 2012, L 9, s. 12) i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 57/2012 z dnia 23 stycznia 2012 r. zawieszającego przetarg otwarty rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 1239/2011 (Dz.U. 2012, L 19, s. 12) i, po drugie, żądanie oparte na art. 268 TFUE mające na celu uzyskanie odszkodowania za szkodę, jaką mieli ponieść skarżący w następstwie przyjęcia tych aktów i odmowy podjęcia przez Komisję niezbędnych środków w celu przywrócenia zaopatrzenia w surowy cukier trzcinowy.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               T & L Sugars Ltd i Sidul Açúcares, Unipessoal Lda pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Rada Unii Europejskiej, DAI – Sociedade de Desenvolvimento Agro-Industrial, SA, RAR – Refinarias de Açùcar Reunidas, SA, Lemarco SA, Lemarco Cristal Srl, Zaharul Liesti SA, SFIR – Società Fondiaria Industriale Romagnola SpA i SFIR Raffineria di Brindisi SpA oraz Comité européen des fabricants de sucre (CEFS) pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 151 z 26.5.2012.


title: Sprawa C-566/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nyíregyházi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 10 listopada 2016 r. – Dávid Vámos/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nyíregyházi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 10 listopada 2016 r. – Dávid Vámos/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság
   (Sprawa C-566/16)
   (2017/C 104/35)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Nyíregyházi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dávid Vámos

      Strona przeciwna: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság

      Pytania prejudycjalne

   Czy uregulowanie krajowe, zgodnie z którym organ podatkowy może w ramach kontroli podatkowej a posteriori wykluczyć możliwość dokonania wyboru zwolnienia podmiotowego, na tej podstawie, że podatnik ma tę możliwość tylko w momencie zgłoszenia podjęcia działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu, jest niezgodne z prawem Unii?


title: Sprawa C-275/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Belgia) w dniu 21 lipca 2009 r. — Brussels Hoofdstedelijk Gewest i in. przeciwko Vlaamse Gewest, inne strony postępowania: Brussels International Airport Company NV, obecnie The Brussels Airport Company NV

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Belgia) w dniu 21 lipca 2009 r. — Brussels Hoofdstedelijk Gewest i in. przeciwko Vlaamse Gewest, inne strony postępowania: Brussels International Airport Company NV, obecnie The Brussels Airport Company NV
   (Sprawa C-275/09)
   2009/C 267/51
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Brussels Hoofdstedelijk Gewest i in.

      Strona pozwana: Vlaamse Gewest

      Inne strony postępowania: Brussels International Airport Company NV, obecnie The Brussels Airport Company NV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jeśli dla prac nad infrastrukturą portu lotniczego z głównym pasem startowym o długości 2 100 m lub więcej z jednej strony oraz dla eksploatacji takiego portu lotniczego z drugiej strony przewidziane są różne pozwolenia, a ostatnie pozwolenie — pozwolenie środowiskowe — wydane zostaje wyłącznie na określony czas, czy pojęcie „budowa” w rozumieniu pkt 7 lit. a) załącznika do dyrektywy Rady 85/337/EWG (1) z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, w brzmieniu nadanym dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r., należy rozumieć w ten sposób, że ocenę oddziaływania na środowisko należy przeprowadzić nie tylko dla prac nad infrastrukturą, lecz również dla eksploatacji portu lotniczego?

               2)

               Czy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dotyczy także przedłużenia pozwolenia środowiskowego dla portu lotniczego, tj. w przypadku, w którym przedłużenie nie jest związane z przebudową ani rozszerzeniem eksploatacji, podobnie jak w przypadku gdy taka przebudowa albo rozszerzenie są zamierzone?

               3)

               Czy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach przedłużenia pozwolenia środowiskowego dla portu lotniczego należy ocenić inaczej, jeśli taka ocena oddziaływania na środowisko została już wcześniej przeprowadzona, mianowicie przy okazji wydania pozwolenia na eksploatację, albo port lotniczy w momencie wprowadzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przez prawodawcę krajowego lub wspólnotowego był już eksploatowany?

      (1)  Dz.U. L 175, s. 40.


title: Sprawa C-495/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Patent- und Markensenat (Austria) w dniu 14 listopada 2007 r. — Silberquelle GmbH przeciwko Maselli-Strickmode GmbH

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Patent- und Markensenat (Austria) w dniu 14 listopada 2007 r. — Silberquelle GmbH przeciwko Maselli-Strickmode GmbH
   (Sprawa C-495/07)
   (2008/C 22/51)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberster Patent- und Markensenat (Austria)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Silberquelle GmbH

      Strona pozwana: Maselli-Strickmode GmbH
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 10 ust. 1 i art. 12 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (1) należy interpretować w ten sposób, że znak towarowy jest rzeczywiście używany, jeżeli jest on wykorzystywany dla towarów (w tym przypadku napojów bezalkoholowych), które właściciel znaku oferuje nabywcom innych sprzedawanych przez niego towarów (w tym przypadku tekstyliów) nieodpłatnie przy zawarciu umowy sprzedaży?

      (1)  Dz.U. L 40, str. 1.


title: Sprawa T-285/12: Wyrok Sądu z dnia 2 października 2013 r. — Cartoon Network przeciwko OHIM — Boomerang TV (BOOMERANG) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego „BOOMERANG” — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy „BoomerangTV” — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/55

         Wyrok Sądu z dnia 2 października 2013 r. — Cartoon Network przeciwko OHIM — Boomerang TV (BOOMERANG)
   (Sprawa T-285/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego „BOOMERANG” - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy „BoomerangTV” - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 344/97
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Cartoon Network, Inc. (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: I. Starr, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: I. Harrington, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Boomerang TV, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Canela Giménez)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 kwietnia 2012 r. (sprawa R 699/2011-2) dotyczącej postępowania w przedmiocie sprzeciwu pomiędzy Bommerang TV, SA a The Cartoon Network, Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               The Cartoon Network, Inc. pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 273 z 8.9.2012.


title: Sprawa C-572/11: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 4 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Weliko Tyrnowo — Bułgaria) — Menidżyrski biznes reszenija OOD przeciwko Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Weliko Tyrnowo pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite (Dyrektywa 2006/112/WE — Podatek VAT — Prawo do odliczenia — Odmowa — Podatek wykazany na fakturze — Faktyczne dokonanie transakcji podlegającej opodatkowaniu — Brak — Dowód — Zasady neutralności podatkowej i ochrony uzasadnionych oczekiwań)

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/2

         Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 4 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Weliko Tyrnowo — Bułgaria) — Menidżyrski biznes reszenija OOD przeciwko Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Weliko Tyrnowo pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite
   (Sprawa C-572/11) (1)

   (Dyrektywa 2006/112/WE - Podatek VAT - Prawo do odliczenia - Odmowa - Podatek wykazany na fakturze - Faktyczne dokonanie transakcji podlegającej opodatkowaniu - Brak - Dowód - Zasady neutralności podatkowej i ochrony uzasadnionych oczekiwań)
   2013/C 304/02
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd Weliko Tyrnowo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Menidżyrski biznes reszenija OOD

      Strona pozwana: Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Weliko Tyrnowo pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administratiwen syd Weliko Tyrnowo — Wykładnia art. 203 w związku z art. 168 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Odliczenie podatku naliczonego — Odmowa prawa do odliczenia podatku VAT po stronie usługobiorcy na podstawie braku faktycznych dowodów dostawy w odniesieniu do faktur — Analiza tych faktur w ramach kontroli podatkowej u dostawcy, która nie doprowadziła do korekty należnego podatku VAT — Zasada neutralności podatkowej

      Sentencja

   Artykuł 168 lit. a) i art. 203 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz zasady neutralności podatkowej i ochrony uzasadnionych oczekiwań należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, aby odbiorcy faktury odmówiono odliczenia podatku od wartości dodanej wykazanego na tej fakturze, jeżeli transakcje, których ona dotyczy, nie zostały faktycznie dokonane, i to mimo wyeliminowania zagrożenia utraty wpływów podatkowych na tej podstawie, iż wystawca rzeczonej faktury odprowadził wykazany na niej podatek od wartości dodanej. Do sądu odsyłającego należy dokonanie — zgodnie z przepisami krajowymi dotyczącymi przeprowadzania dowodów — całościowej oceny wszystkich elementów i okoliczności faktycznych rozpatrywanego przezeń sporu w celu ustalenia, czy jest tak w wypadku transakcji, których dotyczą faktury będące przedmiotem postępowania głównego.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa C-536/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 14 października 2013 r. — Gazprom OAO, druga strona postępowania: Republika Litewska

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 14 października 2013 r. — Gazprom OAO, druga strona postępowania: Republika Litewska
   (Sprawa C-536/13)
   2013/C 377/14
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: Gazprom OAO

      Druga strona postępowania: Republika Litewska, reprezentowana przez Ministerstwo Energetyki Republiki Litewskiej

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w sytuacji, gdy sąd polubowny wydaje anti-suit injunction, a tym samym zakazuje stronie podnoszenia określonych żądań przed sądem państwa członkowskiego, który zgodnie z regułami jurysdykcji ustanowionymi w rozporządzeniu nr 44/2001 (1) jest właściwy do rozpoznania sprawy cywilnej co do istoty, sąd państwa członkowskiego może odmówić uznania takiego orzeczenia sądu polubownego z tego względu, że ogranicza ono prawo tego sądu do samodzielnego ustalenia, czy jest on właściwy do rozpoznania sprawy zgodnie regułami jurysdykcji ustanowionymi w rozporządzeniu nr 44/2001?

               2)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy dotyczy to również w sytuacji, w której anti-suit injunction wydany przez sąd polubowny nakazuje stronie postępowania ograniczenie jej żądań w sprawie rozpoznawanej w innym państwie członkowskim i w której sąd tego państwa członkowskiego jest właściwy do rozpoznania tej sprawy zgodnie z regułami jurysdykcji ustanowionymi w rozporządzeniu nr 44/2001?

               3)

               Czy sąd krajowy, zmierzając do zapewnienia przestrzegania zasady pierwszeństwa prawa Unii Europejskiej oraz pełnej skuteczności rozporządzenia nr 44/2001, może odmówić uznania orzeczenia sądu polubownego, jeżeli orzeczenie takie ogranicza prawo sądu krajowego do wydania orzeczenia w przedmiocie swej właściwości i kompetencji w sprawie objętej zakresem zastosowania rozporządzenia nr 44/2001?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. L 12, s. 1.


title: Sprawy połączone C-24/12 i C-27/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – X BV (C-24/12), TBG Limited (C-27/12) przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Swobodny przepływ kapitału — Ograniczenia — Wypłata dywidend z państwa członkowskiego do należących do niego krajów i terytoriów zamorskich — Zakres stosowania prawa Unii — Szczególny reżim UE-KTZ)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – X BV (C-24/12), TBG Limited (C-27/12) przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawy połączone C-24/12 i C-27/12) (1)

   ((Swobodny przepływ kapitału - Ograniczenia - Wypłata dywidend z państwa członkowskiego do należących do niego krajów i terytoriów zamorskich - Zakres stosowania prawa Unii - Szczególny reżim UE-KTZ))
   2014/C 253/03
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X BV (C-24/12), TBG Limited (C-27/12)

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Hoge Raad der Nederlanden – Wykładnia art. 63 i art. 64 TFUE – Terytorialny zakres zastosowania – Przepływ kapitału z państwa członkowskiego do jednego z jego krajów lub terytoriów zamorskich – Kwestia, czy kraj lub terytorium zamorskie należy uznać za państwo trzecie

      Sentencja

   Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ono środkowi podatkowemu państwa członkowskiego, który realizując w sposób skuteczny i proporcjonalny cel zwalczania uchylania się od opodatkowania, ogranicza przepływ kapitału pomiędzy owym państwem członkowskim a należącymi do niego krajami lub terytoriami zamorskimi.

      (1)  Dz.U. C 98 z 31.03.2012.


title: Sprawa T-119/08: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2008 r. — Republika Cypryjska przeciwko Komisji

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/29

         Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2008 r. — Republika Cypryjska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-119/08)
   (2008/C 142/53)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciel: P. Kliridis)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia EuropeAid/125672/C/SER/CY dotyczącego udzielenia zamówienia zatytułowanego „Technical Assistance on animal husbandry”, opublikowanego wyłącznie w języku angielskim w dniu 27 grudnia 2007 r. lub zbliżonej dacie na stronie internetowej http://ec.europa.eu/europaid/tender/data/ oraz stwierdzenie nieważności pkt 5 i 28.2 tego ogłoszenia;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez skarżącą są identyczne lub podobne do tych podniesionych w sprawach T-91/08, T-92/08 i T-93/08 Republika Cypryjska przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-499/04: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2004 r. przez Hammarplast AB przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/36

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2004 r. przez Hammarplast AB przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-499/04)
   (2005/C 57/61)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 23 grudnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Hammarplast z siedzibą w Tingsryd (Szwecja) reprezentowanej przez R. Almaraz Palmero, lawyer, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również Steninge Slott AB z siedzibą w Märsta (Szwecja).
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               stwierdzenie nieważności decyzji drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 października 2004 r. w sprawie R 394/2003-2;

               2)

               nakazanie OHIM wydania odmowy rejestracji pojęcia STENINGE SLOTT jako wspólnotowego znaku towarowego dla towarów objętych klasą 21, który został dopuszczony do rejestracji;

               3)

               obciążenie OHIM oraz interwenienta Steninge Slott AB kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji, włącznie z kosztami postępowania przed drugą Izbą Odwoławczą.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Steninge Slott AB

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy „STENINGE SLOTT” dla towarów objętych klasą 21 (wyroby wzornicze ze szkła itp.)

               Właściciel znaku lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Skarżąca

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Krajowy znak towarowy „STENINGE KERAMIK” dla towarów objętych tą samą klasą

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odmowa rejestracji

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uwzględnienie odwołania

               Podniesione zarzuty:

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 (1)

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1)


title: Sprawa T-254/15: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2015 r. – Aldi Einkauf/OHIM – Dyado Liben (Casale Fresco)

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/37

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2015 r. – Aldi Einkauf/OHIM – Dyado Liben (Casale Fresco)
   (Sprawa T-254/15)
   (2015/C 245/43)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Aldi Einkauf GmbH & Co. oHG (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i N. Bertram)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Dyado Liben OOD (Sofia, Bułgaria)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Casale Fresco” – zgłoszenie nr 010 886 604

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11.03.2015 w sprawie R 1138/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawy połączone T-273/06 i T-297/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2009 r. — ISD Polska i in. przeciwko Komisji (Pomoc państwa — System pomocy na restrukturyzację przyznanej przez Rzeczpospolitą Polską producentowi stali — Decyzja uznająca pomoc za częściowo niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Protokół nr 8 w sprawie restrukturyzacji polskiego hutnictwa żelaza i stali — Skarga o stwierdzenie nieważności — Legitymacja procesowa — Termin na wniesienie skargi — Dopuszczalność — Uzasadnione oczekiwania — Artykuł 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 — Stopa oprocentowania zwrotu pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem — Obowiązek ścisłej współpracy z państwem członkowskim — Metoda składana obliczania stopy procentowej — Artykuł 9 ust. 4 i artykuł 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 794/2004)

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/17

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2009 r. — ISD Polska i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-273/06 i T-297/06) (1)

   (Pomoc państwa - System pomocy na restrukturyzację przyznanej przez Rzeczpospolitą Polską producentowi stali - Decyzja uznająca pomoc za częściowo niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Protokół nr 8 w sprawie restrukturyzacji polskiego hutnictwa żelaza i stali - Skarga o stwierdzenie nieważności - Legitymacja procesowa - Termin na wniesienie skargi - Dopuszczalność - Uzasadnione oczekiwania - Artykuł 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 - Stopa oprocentowania zwrotu pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem - Obowiązek ścisłej współpracy z państwem członkowskim - Metoda składana obliczania stopy procentowej - Artykuł 9 ust. 4 i artykuł 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 794/2004)
   2009/C 193/23
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca w sprawie T-273/06: ISD Polska sp. z o.o. (Warszawa, Polska) i Industrial Union of Donbass Corp. (Donieck, Ukraina) (przedstawiciele: początkowo adwokaci C. Rapin oraz E. Van den Haute, a następnie adwokaci C. Rapin, E. Van den Haute oraz C. Pétermann)

      Strona skarżąca w sprawie T-297/06: ISD Polska sp. z o.o. (dawniej Majątek Hutniczy sp. z o.o.) (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: początkowo adwokaci C. Rapin oraz E. Van den Haute, a następnie adwokaci C. Rapin, E. Van den Haute oraz C. Pétermann)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Giolito i A. Stobiecka — Kuik, pełnomocnicy)

      Przedmiot spraw

   Skargi o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 2006/937/WE z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie pomocy państwa nr C 20/04 (ex NN 25/04) na rzecz Huty Częstochowa SA (Dz.U. 2006, L 366, s. 1), w zakresie w jakim uznaje ona niektóre środki pomocowe za niezgodne ze wspólnym rynkiem i nakazuje Rzeczypospolitej Polskiej ich odzyskanie.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               ISD Polska sp. z o.o. i Industrial Union of Donbass Corp. pokrywają koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa T-289/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lutego 2008 r. — BUPA i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc państwa — System wyrównywania ryzyka ustanowiony przez Irlandię na rynku prywatnych ubezpieczeń zdrowotnych — Program pomocowy — Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym — Artykuł 86 ust. 2 WE — Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Zasady konieczności i proporcjonalności)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/25

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lutego 2008 r. — BUPA i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-289/03) (1)

   (Pomoc państwa - System wyrównywania ryzyka ustanowiony przez Irlandię na rynku prywatnych ubezpieczeń zdrowotnych - Program pomocowy - Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym - Artykuł 86 ust. 2 WE - Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Zasady konieczności i proporcjonalności)
   (2008/C 79/48)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: British United Provident Association Ltd (BUPA) (Londyn, Zjednoczone Królestwo); BUPA Insurance Ltd (Londyn) oraz BUPA Ireland Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: N. Green, QC, K. Bacon i J. Burke, barristers, oraz adwokat B. Amory)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo N. Khan oraz J. Flett, a następnie N. Khan oraz T. Scharf, działający w charakterze pełnomocników)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Królestwo Niderlandów (przedstawiciel: N. Bel, działający w charakterze pełnomocnika), Irlandia (przedstawiciel: D. O'Hagan, działający w charakterze pełnomocnika i wspierany przez G. Hogan, SC, oraz E. Regan, barrister) oraz Voluntary Health Insurance bard (Dublin) (przedstawiciele: D. Collins, G. Fitzgerald i D. Clarke, solicitors, oraz P. Gallagher, S.C.)
   Przedmiot sprawy
   Wniesiona między innymi przez BUPA Ireland Ltd, spółkę świadczącą w Irlandii usługi prywatnych ubezpieczeń zdrowotnych, skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2003) 1322 wersja ostateczna z dnia 13 maja 2003 r., wydanej na podstawie art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [88 WE] (Dz.U. L 83, str.1), o niewnoszeniu zastrzeżeń w sprawie ustanowionego na irlandzkim rynku prywatnych ubezpieczeń zdrowotnych systemu wyrównywania ryzyka (pomoc państwa N 46/2003 Irlandia).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               British United Provident Association Ltd (BUPA), BUPA Insurance Ltd i BUPA Ireland Ltd pokrywają swoje własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję oraz Voluntary Health Insurance Board.

               3)

               Irlandia i Królestwo Niderlandów ponoszą swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 264 z 1.11.2003.


title: Sprawa T-34/06: Skarga wniesiona w dniu  24 stycznia 2006 r.  — Universal przeciwko Komisji

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/51

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2006 r. — Universal przeciwko Komisji
   (Sprawa T-34/06)
   (2006/C 60/94)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Universal Corp. (Richmond, Stany Zjednoczone) [Przedstawiciel(-e): A. Riesenkampff, T. Reher, M. Holzhäuser, C. Swaak, M. Mollica, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji C(2005) 4012 wersja ostateczna z dnia 20 października 2005 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 ust. 1 Traktatu WE (Sprawa COMP/C.38.281/B.2 — Surowiec tytoniowy — Włochy) w zakresie, w jakim odnosi się ona do skarżącej,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że kilka przedsiębiorstw, w tym skarżąca oraz jedna z jej spółek zależnych, naruszyły art. 81 ust. 1 Traktatu WE wskutek zawarcia porozumień i uzgodnionych praktyk w sektorze surowca tytoniowego we Włoszech. Na tej podstawie nałożyła ona na skarżącą grzywnę solidarnie z jej spółką zależną.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi, po pierwsze, że w zaskarżonej decyzji Komisja przyjęła — nie podając żadnego wyjaśnienia ani obiektywnego uzasadnienia — diametralnie przeciwne stanowisko w porównaniu ze stanowiskiem przyjętym przez nią w sprawie surowca tytoniowego w Hiszpanii, która dotyczyła takiej samej relacji spółka dominująca — spółka zależna, takiego samego okresu czasu, tego samego surowca, takich samych cen zakupu, takiego samego braku zaangażowania lub wiedzy skarżącej. Z tego względu skarżąca uważa, że Komisja nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku uzasadnienia, naruszyła zasadę równego traktowania i postąpiła wbrew uzasadnionym oczekiwaniom skarżącej, nakładając na nią grzywnę za naruszenie prawa przez jej spółkę zależną.
   Następnie skarżąca podnosi, że Komisja nie dowiodła w sposób wymagany przez prawo, że skarżąca miała decydujący wpływ na zachowanie spółki zależnej. W tych okolicznościach twierdzi ona, że Komisja błędnie uznała, że wymóg przedstawiania sprawozdań i akceptacji przez nią niektórych aktów potwierdzają, że wywierała decydujący wpływ handlowy na jej spółkę zależną, podczas gdy taka sytuacja nie miała miejsca z uwagi na bardzo zdecentralizowaną strukturę i organizację skarżącej.


title: Sprawa C-215/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen kasacionen syd – Bułgaria) – Wasiłka Iwanowa Gogowa/Ilia Dimitrow Iliew (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Zakres stosowania — Artykuł 1 ust. 1 lit. b) — Przyznawanie, wykonywanie, przekazywanie, pełne lub częściowe pozbawienie odpowiedzialności rodzicielskiej — Artykuł 2 — Pojęcie „odpowiedzialności rodzicielskiej” — Spór pomiędzy rodzicami dotyczący podróży ich dziecka i wydania mu paszportu — Prorogacja jurysdykcji — Artykuł 12 — Warunki — Uznanie jurysdykcji sądów, przed którymi wszczęto postępowanie — Brak stawiennictwa pozwanego — Brak podniesienia zarzutu braku jurysdykcji przez przedstawiciela pozwanego ustanowionego z urzędu przez sądy, przed którymi wszczęto postępowanie)

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/11

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen kasacionen syd – Bułgaria) – Wasiłka Iwanowa Gogowa/Ilia Dimitrow Iliew
   (Sprawa C-215/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Zakres stosowania - Artykuł 1 ust. 1 lit. b) - Przyznawanie, wykonywanie, przekazywanie, pełne lub częściowe pozbawienie odpowiedzialności rodzicielskiej - Artykuł 2 - Pojęcie „odpowiedzialności rodzicielskiej” - Spór pomiędzy rodzicami dotyczący podróży ich dziecka i wydania mu paszportu - Prorogacja jurysdykcji - Artykuł 12 - Warunki - Uznanie jurysdykcji sądów, przed którymi wszczęto postępowanie - Brak stawiennictwa pozwanego - Brak podniesienia zarzutu braku jurysdykcji przez przedstawiciela pozwanego ustanowionego z urzędu przez sądy, przed którymi wszczęto postępowanie))
   (2015/C 414/14)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Wyrchowen kasacionen syd (Bułgaria)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa:
      Wasiłka Iwanowa Gogowa

      Strona pozwana:
      Ilia Dimitrow Iliew

      Sentencja

               1)

               Powództwo, za pomocą którego jedno z rodziców wnosi do sądu o konwalidowanie braku zgody drugiego z rodziców na odbycie przez ich dziecko podróży poza granice państwa członkowskiego jego zwykłego pobytu i wydanie mu paszportu na jego nazwisko jest objęte przedmiotowym zakresem stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, i to mimo iż orzeczenie wydane na zakończenie owego postępowania musi zostać uwzględnione przez organy państwa członkowskiego, którego dziecko jest obywatelem w ramach postępowania administracyjnego dotyczącego wydania owego paszportu.

               2)

               Artykuł 12 ust. 3 lit. b) rozporządzenia nr 2201/2003 należy interpretować w ten sposób, że jurysdykcja sądów, do których wpłynął pozew względnie wniosek z zakresu odpowiedzialności rodzicielskiej nie może być uważana za „wyraźnie lub w inny jednoznaczny sposób uznaną przez wszystkie strony postępowania” w rozumieniu owego przepisu z tego tylko powodu, że kurator procesowy pozwanego, ustanowiony przez sąd z urzędu w związku z niemożnością doręczenia pozwanemu pisma wszczynającego postępowanie, nie podniósł zarzutu braku jurysdykcji tych sądów.

      (1)  Dz.U. C 236 z 20.7.2015.


title: Sprawa T-47/16 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 sierpnia 2017 r. – Sigma Orionis/REA [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Klauzula arbitrażowa — Program ramowy Horyzont 2020 w zakresie badań naukowych i innowacji — Decyzja o zawieszeniu płatności i rozwiązaniu umów dotacji po przeprowadzeniu audytu finansowego — Kwoty dochodzone od REA w ramach wykonania umów dotacji — Żądanie odszkodowania — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru — Wyważenie interesów]

text:
               9.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/14

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 sierpnia 2017 r. – Sigma Orionis/REA
   (Sprawa T-47/16 R)
   ([Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Klauzula arbitrażowa - Program ramowy Horyzont 2020 w zakresie badań naukowych i innowacji - Decyzja o zawieszeniu płatności i rozwiązaniu umów dotacji po przeprowadzeniu audytu finansowego - Kwoty dochodzone od REA w ramach wykonania umów dotacji - Żądanie odszkodowania - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru - Wyważenie interesów])
   (2017/C 338/13)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Sigma Orionis SA (Valbonne, Francja) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA) (przedstawiciele: S. Payan-Lagrou i V. Canetti, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

      Przedmiot

   Przedstawione na podstawie art. 278 i 279 TFUE żądanie zobowiązania REA do natychmiastowej zapłaty należności z tytułu umowy dotacji „FET-Event”.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-481/11: Skarga wniesiona w dniu 6 września 2011 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/25

         Skarga wniesiona w dniu 6 września 2011 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-481/11)
   2011/C 319/53
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności załącznika I część 2 część VI lit. D tiret piąte do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw oraz,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady hierarchii norm prawnych

                           —

                           Skarżąca podnosi, że zaskarżone rozporządzenie jest sprzeczne z przepisami art. 113 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (1).

               2)

               Zarzut drugi dotyczący nadużycia władzy

                           —

                           Skarżąca twierdzi, że Komisja wydając zaskarżony akt, podjęła działanie w znacznej mierze w celu innym niż wskazany, odstępując od obowiązującej normy przyjętej przez Europejską Komisję Gospodarczą Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG/ONZ).

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia

                           —

                           skarżąca podnosi, że zaskarżony akt oparto na wieloznacznych podstawach, które uzasadniają decyzję przeciwstawną do ostatecznie wydanej.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady równości

                           —

                           skarżąca podnosi, że zaskarżony akt niesłusznie poddaje owoce cytrusowe bardziej rygorystycznym warunkom zbytu niż pozostałe owoce i warzywa.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności

                           —

                           skarżąca podnosi, że zaskarżony akt nakłada bardziej rygorystyczne warunki znakowania opierając się na niedokładnych, niewłaściwych przyczynach w celu uzasadnienia ostatecznie wydanej decyzji.

      (1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1/49; ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) nr 513/2010 z dnia 15 czerwca 2010 r. (Dz.U. L 150, 16.6.2010, s. 40) i rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1234/2010 z dnia 15 grudnia 2010 r. (Dz.U. L 346, z 30.12.2010, s. 11).


title: Sprawa C-551/10 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 listopada 2012 r. — Éditions Odile Jacob SAS przeciwko Komisji, Lagardère SCA (Odwołanie — Koncentracje przedsiębiorstw na rynku księgarskim — Rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 — Umowa w przedmiocie przeniesienia aktywów — Chybione elementy uzasadnienia)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/8

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 listopada 2012 r. — Éditions Odile Jacob SAS przeciwko Komisji, Lagardère SCA
   (Sprawa C-551/10 P) (1)

   (Odwołanie - Koncentracje przedsiębiorstw na rynku księgarskim - Rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 - Umowa w przedmiocie przeniesienia aktywów - Chybione elementy uzasadnienia)
   2013/C 9/10
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Éditions Odile Jacob SAS (przedstawiciele: O. Fréget, M. Struys, M. Potel i L. Eskenazi, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, O. Beynet i S. Noë, pełnomocnicy), Lagardère SCA (przedstawiciele: A. Winckler, F. de Bure i J.-B. Pinçon, adwokaci)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 13 września 2010 r. w sprawie T-279/04 Éditions Jacob przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił wniesioną przez Odile Jacob skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/422/WE z dnia 7 stycznia 2004 r. uznającej koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem i z funkcjonowaniem Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (sprawa COMP/M.2978 — Lagardère/Natexis/VUP) — Oczywisty błąd w ocenie — Naruszenie zasad pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz równości traktowania

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Éditions Odile Jacob SAS zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 46 z 12.2.2011.


title: Sprawa T-527/13: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/66

         Skarga wniesiona w dniu 30 września 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-527/13)
   2013/C 344/121
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: S. Fiorentino, P. Grasso, avvocati dello Stato, i G. Palmieri, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2013) 4046 wersja ostateczna z dnia 17 lipca 2013 r., notyfikowanej 18 lipca 2013 r., w sprawie pomocy państwa SA.33726 (11/C) [ex SA.33726 (11/NN)] udzielonej przez Włochy (odroczenie płatności opłat od mleka we Włoszech)

               —

               posiłkowo — stwierdzenie nieważności ww. decyzji w części [art. 2 lit. b), c) i d)], w której rozszerza obowiązek odzyskania pomocy na pomoc objętą decyzją Rady nr 2003/530/WE;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Rząd włoski zaskarżył decyzję Komisji C(2013) 4046 wersja ostateczna z dnia 17 lipca 2013 r., notyfikowaną 18 lipca 2013 r., w sprawie pomocy państwa SA.33726 (11/C) [ex SA.33726 (11/NN)] udzielonej przez Włochy (odroczenie płatności opłat od mleka we Włoszech).
   W decyzji tej Komisja Europejska:

               —

               stwierdziła, że odroczenie płatności raty opłat od mleka przypadającej na dzień 31 grudnia 2010 r., przyznane we Włoszech w grudniu 2010 r., stanowi między innymi pod względem sposobu jego zastosowania pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem;

               —

               stwierdziła, że brak poszanowania warunków określonych w decyzji Rady 2003/530/WC, wynikający z odroczenia wspomnianej płatności, stanowi pomoc niezgodną z rynkiem wewnętrznym;

               —

               nakazała Włochom, by od beneficjentów odroczenia płatności odzyskały kwoty wspomnianej niezgodnej pomocy wraz z odsetkami.

         Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 3 ust. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/2007 z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 traktatu WE w odniesieniu do pomocy de minimis w sektorze produkcji rolnej (Dz.U. L 337, s. 35).

                           —

                           W zaskarżonej decyzji zastosowano ten przepis w oparciu o błędne założenie, że istniejąca pomoc, zatwierdzona decyzją Rady nr 2003/530/WE, stanowi kwotę maksymalną, jaką można było przyznać producentom mleka, wobec czego każdy późniejszy środek pomocowy, choćby był objęty systemem de minimis (i choćby był wielkości absolutnie minimalnej wielkości), ipso iure powoduje w wyniku kumulacji wysokość pomocy przekraczającą pomoc maksymalną.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1535/2007, art. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1) i art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 794/2004 w sprawie wykonania rozporządzenia nr 659/1999 (Dz.U. L 140, s. 1) oraz dotyczący braku uzasadnienia.

                           —

                           W zaskarżonej decyzji zastosowano wspomniany art. 3 ust. 2 — który dotyczy łącznej pomocy objętej systemem de minimis — w przypadku, w którym pomoc de minimis dochodziła do pomocy istniejącej. Ponadto w decyzji błędnie zakwalifikowano kwestionowany środek jako zmianę istniejącej pomocy zgodnie z art. 1 lit. c) rozporządzenia nr 659/1999. W rzeczywistości półroczne odroczenie terminu jednej z rat rocznych stanowiło odrębny środek i nie powodowało bynajmniej istotnej zmiany istniejącej pomocy. Poza tym nie stanowiło ono podwyżki wyższej niż 20 % pierwotnej istniejącej pomocy i nie wpływało na ocenę zgodności takiego systemu. W każdym razie Komisja nie dała wystarczającego uzasadnienia tych kwestii.


title: Sprawa C-329/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Sezione Terza (Włochy) w dniu 5 lipca 2010 r. — ENI SpA przeciwko Autorità per l’Energia Elettrica e il Gas i Cassa Conguaglio per il Settore Elettrico

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Sezione Terza (Włochy) w dniu 5 lipca 2010 r. — ENI SpA przeciwko Autorità per l’Energia Elettrica e il Gas i Cassa Conguaglio per il Settore Elettrico
   (Sprawa C-329/10)
   ()
   2010/C 346/40
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Sezione Terza

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: ENI SpA

      Strona pozwana: Autorità per l'Energia Elettrica e il Gas i Cassa Conguaglio per il Settore Elettrico

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 23, 43, 49 i 56 traktatu oraz art. 11 ust. 2 i 6 i art. 24 dyrektywy 54/2003 (1) sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów krajowych, o których nie powiadomiono Komisji Europejskiej i które wymagają od niektórych producentów energii elektrycznej, mających w pewnych okolicznościach zasadnicze znaczenie dla zaspokajania potrzeb w zakresie usług dysponowania energią, przedstawienia na rynku giełdowym energii elektrycznej ofert, zgodnie z programem określonym jednostronnie przez operatora sieci, i które uniemożliwiają swobodne ustalenie przez producentów wynagrodzenia za te oferty, uzależniając je od parametrów, które nie zostały określone wcześniej zgodnie z „przejrzystymi, niedyskryminacyjnymi procedurami opartymi na warunkach rynkowych”?

      (1)  Dz.U. L 176, s. 37


title: Sprawa F-4/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 12 marca 2009 r. – Hambura przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Nabór — Postępowanie w sprawie naboru — Niedopuszczenie do udziału — Ogłoszenie o naborze PE/95/S — Niewykorzystanie formularza zgłoszeniowego zawartego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej — Dopuszczalność — Uprzednie postępowanie administracyjne)

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/39

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 12 marca 2009 r. – Hambura przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-4/08) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Nabór - Postępowanie w sprawie naboru - Niedopuszczenie do udziału - Ogłoszenie o naborze PE/95/S - Niewykorzystanie formularza zgłoszeniowego zawartego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - Dopuszczalność - Uprzednie postępowanie administracyjne)
   2009/C 102/57
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Johannes Hambura (Soultzbach, Francja) (przedstawiciel: S. Hambura, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr i K. Zejdová, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Dyrekcji Generalnej Personel z dnia 5 grudnia 2007 r. o niedopuszczeniu skarżącego do udziału w konkursie i stwierdzenie nieważności konkursu PE/95/S w odniesieniu do lekarzy oraz ponowne jego przeprowadzenie z uwzględnieniem dostępnych w internecie formularzy zgłoszeniowych

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               J. Hambura zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008, s. 50


title: Sprawa T-338/13: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2013 r. — Energa Power Trading przeciwko Komisji

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/37

         Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2013 r. — Energa Power Trading przeciwko Komisji
   (Sprawa T-338/13)
   2013/C 252/62
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Energa Power Trading Promitheias kai Emporias Energeias AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: S. Pappas, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie, że Komisja uchybiła swym obowiązkom wynikającym z traktatu, ponieważ nie określiła swego stanowiska w odniesieniu do skargi wniesionej w dniu 9 grudnia 2010 r. dotyczącej pomocy państwa, którą władze greckie bezprawnie przyznały DEI, mimo iż formalnie się do niej o to zwrócono; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, w którego ramach twierdzi, że Komisja zaniechała działania w odniesieniu do pomocy państwa rzekomo bezprawnie przyznanej DEI.
   Nie zajmując, pomimo formalnego wezwania, pozytywnego lub negatywnego stanowiska po upływie ponad 28 miesięcy (a w każdym razie ponad 26 miesięcy) w odniesieniu do skargi skarżącej, w której zarzuca ona bezprawne przyznanie DEI pomocy państwa, Komisja nie zakończyła wstępnego dochodzenia w rozsądnym czasie. Jako że wspomnianego opóźnienia nie można uzasadnić nadzwyczajnymi okolicznościami Komisja zaniechała działania, pomimo iż przysługiwała jej wyłączna kompetencja z uwagi na co naruszyła odpowiednie postanowienia traktatu (a mianowicie art. 106, 107, i 265 TFUE) oraz rozporządzenie Rady nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE.


title: Sprawa T-203/13 P: Postanowienie Sądu z dnia 27 listopada 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście niedopuszczalnej — Skarga wniesiona faksem w terminie do wniesienia skargi, podpisana za pomocą pieczątki odwzorowującej podpis adwokata — Złożenie oryginału po terminie — Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/33

         Postanowienie Sądu z dnia 27 listopada 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-203/13 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście niedopuszczalnej - Skarga wniesiona faksem w terminie do wniesienia skargi, podpisana za pomocą pieczątki odwzorowującej podpis adwokata - Złożenie oryginału po terminie - Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu - Odwołanie oczywiście bezzasadne)
   2014/C 45/55
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 28 stycznia 2013 r. w sprawie F-92/12 Marcuccio przeciwko Komisji.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 156 z 1.6.2013.


title: Sprawa T-393/06: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2006 r. — Makhteshim Agan Holding i in. przeciwko Komisji

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/36

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2006 r. — Makhteshim Agan Holding i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-393/06)
   (2007/C 20/56)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Makhteshim Agan Holding BV (Amsterdam, Niderlandy), Makhteshim Agan Italia Srl (Bergamo, Włochy) i Magan Italia Srl (Bergamo, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i K. Van Maldegem)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji D/531125 Komisji z dnia 12 października 2006 r.;

               —

               nakazanie pozwanej zastosowania się do ciążących na niej obowiązków wynikających z prawa wspólnotowego oraz dokonania oceny i wykorzystania wszelkich dostępnych danych, w tym uzyskanych na podstawie badań na ludziach, w celu zapewnienia włączenia azynfosu metylowego do załącznika I do dyrektywy;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W skardze skierowanej do Sądu Pierwszej Instancji skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji D/531125 zawartej w piśmie z dnia 12 października 2006 r. i adresowanej do agencji państwa członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy odpowiedzialnego, w ramach dyrektywy 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (zwanej dalej „dyrektywą” (1)), za dokonanie oceny substancji czynnej azynfosu metylowego; w piśmie tym pozwana wskazuje, że nie podejmie decyzji w sprawie zezwolenia na dopuszczenie do obrotu i włączenia omawianej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy oraz że w braku akceptacji na poziomie wspólnotowym w terminie ustalonym w art. 8 ust. 2 dyrektywy nie będzie już podstawy prawnej dla utrzymania tej substancji na rynku.
   Skarżące twierdzą, że zaskarżona decyzja stanowi de facto i de jure zakaz obejmujący azynfos metylowy, gdyż jednoznacznie wskazuje, że nie zostanie podjęta żadna decyzja w sprawie włączenia tej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy i że jej celem jest doprowadzenie, przez bezczynność pozwanej aż do upływu terminu wyznaczonego do udzielenia zezwolenia na dopuszczenie do obrotu, do zakazu wprowadzania azynfosu metylowego do obrotu.
   Skarżące podnoszą następnie, że zaskarżona decyzja narusza ich prawo do tego, aby omawiana substancja została poddana rzetelnemu badaniu, w świetle przedłożonych przez nie badań naukowych przeprowadzonych zgodnie z regułami sztuki. Co więcej, pozbawiając skarżące prawa do ponownej rejestracji ich produktów i kontynuowania wprowadzania ich do obrotu w państwach członkowskich pozwana miała naruszyć zasadę proporcjonalności oraz ich prawo podstawowe wykonywania zawodu, naruszając tym samym ich prawo własności.
   Ponadto, skarżące utrzymują, że zaskarżona decyzja jest dotknięta poważnymi brakami proceduralnymi. W szczególności brak inicjatywy ze strony pozwanej w zakresie propozycji włączenia azynfosu metylowego do załącznika I do dyrektywy oraz zakaz wprowadzania do obrotu, do którego zamierza doprowadzić przez swoją bezczynność, naruszają art. 5 ust. 2 decyzji Rady nr 1999/468/WE (2) i art. 8 ust. 2 dyrektywy.
   Wreszcie, jeżeli Sąd miałby uznać, że zaskarżona decyzja nie jest aktem podlegającym zaskarżeniu na mocy art. 230 akapit czwarty WE, skarżące twierdzą, że ich skarga powinna i tak zostać uznana za dopuszczalną na mocy art. 232 WE, gdyż bezczynność pozwanej jest niezgodna z prawem.

      (1)  Dz.U. 1991 L 230, str. 1.

      (2)  Decyzja Rady z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji, Dz.U. L 184, str. 23.


title: Sprawa T-188/09: Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2009 r. — Galileo International Technology przeciwko OHIM — Residencias Universitarias (GALILEO)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/53

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2009 r. — Galileo International Technology przeciwko OHIM — Residencias Universitarias (GALILEO)
   (Sprawa T-188/09)
   2009/C 180/98
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Galileo International Technology LLC (Bridgetown, Barbados) (przedstawiciele: M. Blair i K. Gilbert, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Residencias Universitarias, SA (Valencia, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie R 471/2005-4; oraz

               —

               obciążenie OHIM i Residencias Universitarias, SA własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Galileo International Technology LLC

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „GALILEO” dla towarów i usług z klas 9, 39, 41 i 42

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Residencias Universitarias, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: hiszpańskie rejestracje graficznego znaku towarowego „GALILEO GALILEI” dla towarów i usług należących odpowiednio do klas 39, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady 207/2009) ze względu na popełnienie przez Izbę Odwoławczą błędu proceduralnego wynikającego z art. 63 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 40/94 (obecnie art. 65 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 207/2009) polegającego na nieprzekazaniu sprawy do Wydziału Sprzeciwów do ponownego rozpoznania; naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 ze względu na błędną ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd i błędne stwierdzenie, że skarżąca nie zakwestionowała argumentacji Wydziału Sprzeciwów w tym względzie; Izba Odwoławcza dokonała ponadto błędnej oceny podobieństwa i prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd pomiędzy rozpatrywanymi znakami towarowymi i nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia dla swoich ustaleń.


title: Sprawa C-541/07: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/38

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-541/07)
   (2008/C 22/67)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: M. Patakia)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że zakazując na mocy dekretu ministerstwa transportu z dnia 3 marca 2004 r. nr 12078/1343, interpretowanego na podstawie okólnika z dnia 28 lipca 2004 r. nr 45007/4795 wydanego przez dyrekcję ds. bezpieczeństwa drogowego i środowiska naturalnego, stosowania w ogólny sposób na szybach samochodowych powłok na szyby wyprodukowanych lub sprzedawanych zgodnie z prawem na rynku innych państw członkowskich Unii Europejskiej, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 28 i art. 30 WE;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Po otrzymaniu skargi Komisja zbadała greckie ustawodawstwo zakazujące stosowania powłok na szyby na przedniej szybie pojazdu i w sposób ogólny na szybach samochodowych.

               2.

               Komisja twierdzi, że zakaz nie jest objęty zakresem zastosowania dyrektywy 92/22/EWG zmienionej dyrektywą 2001/92/WE i, w braku harmonizacji na poziomie wspólnotowym, powinien być zbadany w kontekście art. 28 i 30 WE.

               3.

               Taki zakaz stanowi środek o skutku równoważnym do ograniczenia ilościowego w swobodnym przepływie towarów, sprzeczny z art. 28 WE zważywszy, że stanowi przeszkodę w sprzedaży w Grecji takich powłok, które są produkowane i sprzedawane zgodnie z prawem w innych państwach członkowskich.

               4.

               Ponadto Komisja zauważa, że władze greckie nie zdołały przedstawić dostatecznych dowodów świadczących, że środek był uzasadniony i proporcjonalny.

               5.

               W szczególności nie zostało wykazane, że istnieją kryteria pozwalające stwierdzić w toku kontroli, czy omawiane powłoki spełniają określone minimalne wymogi, zgodnie z tym co twierdzą władze greckie.

               6.

               W rezultacie Komisja twierdzi, że omawiane ustawodawstwo stanowi naruszenie art. 28 WE, które nie może być uzasadnione na podstawie art. 30 WE ani nadrzędnymi względami interesu publicznego w rozumieniu orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.


title: Sprawa T-323/09: Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2010 r. — Komisja przeciwko Irish Electricity Generating (Klauzula arbitrażowa — Umowa zawarta w ramach specjalnego programu badań i rozwoju technologicznego, obejmującego prezentację, w dziedzinie energii nienuklearnej (1994-1998) — Niewykonanie umowy — Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki — Odsetki za zwłokę — Postępowanie zaoczne)

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/14

         Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2010 r. — Komisja przeciwko Irish Electricity Generating
   (Sprawa T-323/09) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Umowa zawarta w ramach specjalnego programu badań i rozwoju technologicznego, obejmującego prezentację, w dziedzinie energii nienuklearnej (1994-1998) - Niewykonanie umowy - Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki - Odsetki za zwłokę - Postępowanie zaoczne)
   2011/C 38/23
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A.M. Rouchaud-Joët i F. Mirza, pełnomocnicy, wspierani przez U. O’Dwyer i A. Martin, solicitors)

      Strona pozwana: Irish Electricity Generating Co. Ltd (Waterford, Irlandia)

      Przedmiot

   Skarga oparta na klauzuli arbitrażowej mająca na celu zasądzenie od Irish Electricity Generating Co. Ltd zwrotu kwoty 180 664,70 EUR odpowiadającej części kwot, które Komisja wypłaciła temu przedsiębiorstwu tytułem zaliczki w ramach umowy WE/178/97/IE/GB, wraz z odsetkami za zwłokę.

      Sentencja

               1)

               Irish Electricity Generating Co. Ltd zwróci Komisji Europejskiej kwotę główną w wysokości 180 664,70 EUR, powiększoną o odsetki za zwłokę w wysokości:

                           —

                           5,56 % rocznie począwszy od dnia 25 sierpnia 2003 r. do daty wydania niniejszego wyroku;

                           —

                           irlandzkiej ustawowej rocznej stopy oprocentowania, określonej obecnie w art. 26 Debtors (Ireland) Act, 1840 (irlandzkiej ustawy o dłużnikach), zmienionej, w granicach stopy wynoszącej 5,56 % rocznie, począwszy od daty wydania niniejszego wyroku aż do dnia całkowitej spłaty długu.

               2)

               Irish Electricity Generating zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 256 z 24.10.2009.


title: Sprawa F-40/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 19 czerwca 2013 r. — CF przeciwko EASA (Służba publiczna — Były członek personelu tymczasowego — Umowa na czas określony — Rozwiązanie umowy o pracę podczas zwolnienia chorobowego — Artykuł 16 WZIPW — Artykuł 48 lit. b) WZIPW — Mobbing)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/46

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 19 czerwca 2013 r. — CF przeciwko EASA
   (Sprawa F-40/12) (1)

   (Służba publiczna - Były członek personelu tymczasowego - Umowa na czas określony - Rozwiązanie umowy o pracę podczas zwolnienia chorobowego - Artykuł 16 WZIPW - Artykuł 48 lit. b) WZIPW - Mobbing)
   2013/C 252/80
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CF (Bierges, Belgia) (przedstawiciel: adwokat A. Schwend)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) (przedstawiciele: F. Manuhutu, pełnomocnik wspierany przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rozwiązania ze stroną skarżącą umowy o pracę oraz żądanie naprawienia szkody poniesionej rzekomo w wyniku tego rozwiązania oraz podnoszonego mobbingu.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 24 maja 2011 r., w której organ upoważniony do zawierania umów zatrudnienia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego rozwiązał zawartą z CF umowę o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego.

               2)

               Zasądza się od Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego na rzecz CF kwotę 88 189,76 EUR tytułem naprawienia szkody.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               4)

               Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona trzema czwartymi kosztów poniesionych przez CF.

               5)

               CF pokrywa jedną czwartą swoich kosztów.

      (1)  Dz.U. C 184 z 23.6.2012, s. 24.


title: Sprawa T-111/07: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2010 r. — Agrofert Holding przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące postępowania odnoszącego się do koncentracji przedsiębiorstw — Odmowa dostępu)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/35

         Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2010 r. — Agrofert Holding przeciwko Komisji
   (Sprawa T-111/07) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące postępowania odnoszącego się do koncentracji przedsiębiorstw - Odmowa dostępu)
   2010/C 221/54
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Agrofert Holding a.s. (Pyšelská, Republika Czeska) (przedstawiciele: adwokaci R. Pokorný i D. Šalek)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo X. Lewis i P. Costa de Oliveira, następnie P. Costa de Oliveira i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: początkowo A. Kruse i S. Johannesson, następnie S. Johannesson, pełnomocnicy); Republika Finlandii (przedstawiciele: J. Himmanen, A. Guimaraes-Purokoski, M. J. Heliskoski i M. Pere, pełnomocnicy); i Królestwo Danii (przedstawiciel: B. Weis Fogh, pełnomocnik)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Polski Koncern Naftowy Orlen SA (Płock, Polska) (przedstawiciele: adwokaci S. Sołtysiński, K. Michałowska i M. Olechowski)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Komisji z dnia 2 sierpnia 2006 r. odmawiającej skarżącej dostępu do dokumentów dotyczących postępowania w sprawie zgłoszenia i zgłoszenia uprzedniego transakcji przejęcia Unipetrol przez Polski Koncern Naftowy Orlen SA (COMP/M.3543), a po drugie, decyzji Komisji z dnia 13 lutego 2007 r. D(2007) 1360 potwierdzającej tę odmowę.

      Sentencja

               1)

               Żądania dotyczące stwierdzenia nieważności odpowiedzi udzielonej przez Komisję Europejską w dniu 2 sierpnia 2006 r. oraz żądania mające na celu nakazanie jej przez Sąd przedstawienia żądanych dokumentów są niedopuszczalne.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 13 lutego 2007 r. D(2007) 1360 odmawiającej dostępu do dokumentów sprawy COMP/M.3543, dotyczącej koncentracji Polskiego Koncernu Naftowego Orlen SA i Unipetrol, wymienianych między Komisją i zgłaszającymi stronami oraz między Komisją i osobami trzecimi, a także dostępu do dokumentów wewnętrznych i opinii prawnych sporządzonych w tej sprawie.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania

               4)

               Królestwo Szwecji, Republika Finlandii, Królestwo Danii i Polski Koncern Naftowy Orlen ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.


title: Sprawa F-47/06: Skarga wniesiona w dniu  8 maja 2006 r.  — Aimi i in. przeciwko Komisji

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/25

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2006 r. — Aimi i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-47/06)
   (2006/C 154/59)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Nicola Aimi (Evere, Belgia) i inni [Przedstawiciele: A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie indywidualnych decyzji dotyczących oddalenia wniosków skarżących o przyjęcie przez organ powołujący przepisów przejściowych zapewniających, w ramach postępowania w sprawie awansu w 2005 r. i w latach następnych, równość traktowania oraz prawa nabyte.

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnoszą, że poprzez oddalenie wniosków o przyjęcie przepisów przejściowych uwzględniających ich szczególną sytuację wynikającą ze stworzenia dodatkowych grup zaszeregowania strona pozwana naruszyła ich oczekiwania co do rozwoju kariery, na tych samych warunkach co ich kolegów należących do tej samej kategorii, jak również ich prawa nabyte w zakresie, w jakim perspektywa ich kariery została poddana znaczącym zmianom.
   Ponadto skarżący podnoszą brak właściwego uzasadnienia w związku z tym, że strona pozwana nie odpowiedziała na zarzuty i argumenty wysuwane we wnioskach i zażaleniach.


title: Sprawa C-520/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez House of Lords (Zjednoczone Królestwo) w dniu 20 grudnia 2006 r. — Striger i in. Przeciwko Her Majesty's Revenue and Customs

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez House of Lords (Zjednoczone Królestwo) w dniu 20 grudnia 2006 r. — Striger i in. Przeciwko Her Majesty's Revenue and Customs
   (Sprawa C-520/06)
   (2007/C 56/33)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   House of Lords (Zjednoczone Królestwo)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stringer i in.

      Strona pozwana: Her Majesty's Revenue and Customs
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE (1) należy interpretować w taki sposób, iż pracownikowi przebywającemu na urlopie zdrowotnym, którego czas trwania jest nieokreślony przysługuje prawo do (i) wyznaczenia pewnego przyszłego okresu jako coroczny płatny urlop i do (ii) skorzystania z corocznego płatnego urlopu, w którymkolwiek z tych przypadków w trakcie okresu, który w przeciwnym razie zostałby zakwalifikowany jako urlop zdrowotny?

               2)

               Jeżeli państwo członkowskie skorzysta z przysługujących mu uprawnień dyskrecjonalnych i zastąpi minimalny okres corocznego płatnego urlopu wypłatą ekwiwalentu pieniężnego przy ustaniu stosunku pracy na podstawie art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88/WE w okolicznościach, kiedy pracownik przebywał na urlopie zdrowotnym w trakcie całego lub części roku urlopowego, w którym stosunek pracy ustał, to czy art. 7 ust. 2 nakłada jakiekolwiek wymogi lub określa jakiekolwiek kryteria co do tego, czy taki ekwiwalent ma zostać wypłacony lub też w jaki sposób należy go obliczyć?

      (1)  Dz.U. L 299, str. 9.


title: Sprawa C-604/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-80/14, PT Musim Mas/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/35

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-80/14, PT Musim Mas/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej
   (Sprawa C-604/16 P)
   (2017/C 030/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: H. Marcos Fraile, pełnomocnik, N. Tuominen, avocat)

      Druga strona postępowania: PT Perindustrian dan Perdagangan Musim Semi Mas (PT Musim Mas), Komisja Europejska, European Biodiesel Board (EBB)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 września 2016 r., doręczonego Radzie w dniu 16 września 2016 r., w sprawie T-80/14, PT Musim Mas/Rada Unii Europejskiej;

               —

               oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia wniesionej przez stronę skarżącą w pierwszej instancji, oraz

               —

               obciążenie strony skarżącej poniesionymi przez Radę kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

         Tytułem żądania ewentualnego:

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               w przypadku przekazania sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania – rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

                  Po pierwsze, Sąd zastosował błędne kryterium prawne w celu ustalenia, czy Rada dysponowała dowodami pozwalającymi na stwierdzenie, że krajowe ceny surowców zawarte w zapisach księgowych danych eksporterów indonezyjskich podlegały dostatecznym wahaniom, aby uzasadnić ich pominięcie i skorzystanie z metodologii przewidzianej w art. 2 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia podstawowego (1). W ten sposób Sąd nałożył na instytucję zbyt duży ciężar dowodu.

               2.

                  Po drugie, wniosek Sądu, że dowody przedstawione przez instytucje nie były wystarczające, aby wykazać, że miały miejsce znaczące wahania cen surowców w Indonezji w wyniku systemu zróżnicowanego podatku wywozowego nie został wystarczająco uzasadniony.

               3.

                  Po trzecie, sentencja zaskarżonego wyroku uchylająca cła antydumpingowe w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej, jest nieproporcjonalna w stosunku do jedynego zarzutu nieważności uznanego przez Sąd i powoduje negatywne skutki dla stwierdzenia niezgodności z prawem.

               4.

               Rada wykaże, że zaskarżony wyrok jest obarczony licznymi błędami co do prawa mającymi wpływ na jego ważność. Ponadto Rada podnosi, że fakty stanowiące podstawę zarzutu drugiego strony skarżącej są wystarczająco ustalone, a zatem Trybunał może orzec w przedmiocie tego zarzutu i oddalić skargę.

               5.

               W związku z powyższym Rada uprzejmie zwraca się o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia wniesionej przez stronę skarżącą w pierwszej instancji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 343, s. 51) (zwane dalej „rozporządzeniem podstawowym”).


title: Sprawy połączone T-433/11 i T-98/12: Postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2014 r. – Makhlouf przeciwko Radzie

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/66

         Postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2014 r. – Makhlouf przeciwko Radzie
   (Sprawy połączone T-433/11 i T-98/12) (1)

   2014/C 253/90
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie spraw połączonych.

      (1)  Dz.U. C 290 z 1.10.2011.


title: Sprawa T-24/13: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2013 r. — Cactus przeciwko OHIM — Del Rio Rodríguez (CACTUS OF PEACE CACTUS DE LA PAZ)

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/20

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2013 r. — Cactus przeciwko OHIM — Del Rio Rodríguez (CACTUS OF PEACE CACTUS DE LA PAZ)
   (Sprawa T-24/13)
   2013/C 101/43
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cactus SA (Bertrange, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat K. Manhaeve)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Isabel Del Rio Rodriguez (Malaga, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 19 października 2012 r.,

               —

               obciążenie strony pozwanej — i w razie potrzeby — solidarnie Isabel Del Rio Rodríguez kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Isabel Del Rio Rodríguez

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „CACTUS OF PEACE CACTUS DE LA PAZ” dla towarów i usług z klas 31, 39 i 44 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8 489 643

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy „CACTUS” zarejestrowany pod nr. 963 694 dla towarów i usług z klas 2, 3, 5, 6, 7, 8, 9, 11, 16, 18, 20, 21, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 39, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu i częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu w całości

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 76 ust.1 i 2 oraz art. 75 rozporządzenia Rady nr 207/2009.