title: Sprawa C-378/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 7 sierpnia 2014 r. – Bundesagentur für Arbeit – Familienkasse Sachsen przeciwko Tomislawowi Trapkowskiemu

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 7 sierpnia 2014 r. – Bundesagentur für Arbeit – Familienkasse Sachsen przeciwko Tomislawowi Trapkowskiemu
      (Sprawa C-378/14)
      (2014/C 395/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca rewizję: Bundesagentur für Arbeit – Familienkasse Sachsen

         Druga strona postępowania: Tomislaw Trapkowski

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy w przypadku, w którym osoba mieszkająca w jednym państwie członkowskim (w kraju) jest uprawniona do zasiłku na dzieci, które zamieszkują w innym państwie członkowskim (za granicą) wraz z drugim, żyjącym z tą osobą w separacji małżonkiem, należy stosować art. 60 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 987/2009 (1) z tym skutkiem, że fikcja, zgodnie z którą do celów stosowania art. 67 i 68 rozporządzenia nr 883/2004 (2) uwzględnia się – w szczególności w odniesieniu do prawa danej osoby do ubiegania się o takie świadczenia – sytuację całej rodziny, tak jak gdyby wszystkie osoby zainteresowane podlegały ustawodawstwu danego państwa członkowskiego i miały miejsce zamieszkania w tym państwie, sprawia, iż prawo do zasiłku na dzieci przysługuje wyłącznie małżonkowi zamieszkującemu w innym państwie członkowskim (za granicą) z uwagi na to, że prawo krajowe pierwszego państwa członkowskiego (w kraju) stanowi, iż w przypadku kilku osób uprawnionych do zasiłku na dzieci prawo do ubiegania się o ten zasiłek ma ten rodzic, który przyjął dziecko do swojego gospodarstwa domowego?

                  2.

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
                  Czy w okolicznościach faktycznych przedstawionych w pytaniu pierwszym art. 60 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia nr 987/2009 należy interpretować w ten sposób, że rodzicowi mieszkającemu w jednym państwie członkowskim (w kraju) przysługuje prawo do zasiłku na dzieci na podstawie prawa krajowego z uwagi na to, że zamieszkujący w innym państwie członkowskim (za granicą) drugi rodzic nie złożył wniosku o przyznanie zasiłku na dzieci?

                  3.

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi na pytanie drugie w okolicznościach przedstawionych w pytaniu pierwszym w ten sposób, że niezłożenie przez rodzica zamieszkującego w innym państwie członkowskim UE wniosku o przyznanie zasiłku na dzieci prowadzi do przejścia prawa do tego zasiłku na rodzica mieszkającego w kraju:
                  Po jakim czasie należy przyjąć, że zamieszkujący w innym państwie członkowskim UE rodzic nie „wykonuje” prawa do ubiegania się o zasiłek na dzieci w rozumieniu art. 60 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia nr 987/2009 z tym skutkiem, że przysługuje ono rodzicowi mieszkającemu w kraju?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, Dz.U. L 284, s. 1.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, Dz.U. L 166, s. 1.


title: Sprawa T-213/12 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 4 września 2012 r. — Elitaliana przeciwko Eulex Kosovo (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienia publiczne — Postępowanie przetargowe — Odrzucenie oferty — Wniosek o zawieszenie wykonania — Niedopełnienie wymogów formalnych — Niedopuszczalność)

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/10

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 4 września 2012 r. — Elitaliana przeciwko Eulex Kosovo
   (Sprawa T-213/12 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienia publiczne - Postępowanie przetargowe - Odrzucenie oferty - Wniosek o zawieszenie wykonania - Niedopełnienie wymogów formalnych - Niedopuszczalność)
   2012/C 319/19
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Elitaliana SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: R. Colagrande, adwokat)

      Strona pozwana: Eulex Kosovo (Prisztina, Republika Kosowa) (przedstawiciel: G. Brosadola Pontotti, solicitor)

      Przedmiot

   Wniosek o zwieszenie wykonania decyzji Eulex Kosovo odrzucającej ofertę, jaką skarżąca przedstawiła w ramach postępowania obejmującego udzielenie zamówienia publicznego, zatytułowanego „EuropeAid/131516/D/SER/XK — Wsparcie przez helikoptery misji Eulex w Kosowie (PROC/272/11)” i przyznającej to zamówienia innemu oferentowi

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-150/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 29 stycznia 2014 r. w sprawie T-47/13 Goldsteig Käsereien Bayerwald GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Christinowi Viewegowi, wniesione w dniu 31 marca 2014 r. przez Goldsteig Käsereien Bayerwald GmbH

text:
               20.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 29 stycznia 2014 r. w sprawie T-47/13 Goldsteig Käsereien Bayerwald GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Christinowi Viewegowi, wniesione w dniu 31 marca 2014 r. przez Goldsteig Käsereien Bayerwald GmbH
   (Sprawa C-150/14 P)
   2014/C 372/02
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Goldsteig Käsereien Bayerwald GmbH (przedstawiciel: S. Biagosch, avocat)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Christin Vieweg
   Postanowieniem z dnia 4 września 2014 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dziewiąta izba) odrzucił odwołanie i obciążył wnoszącą odwołanie jej własnymi kosztami.


title: Sprawa C-661/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Belgia) — Martin y Paz Diffusion SA przeciwko Davidowi Depuydtowi, Fabriek van Maroquinerie Gauquie NV (Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Artykuł 5 — Zgoda właściciela znaku towarowego na używanie przez osobę trzecią oznaczenia identycznego z tym znakiem — Zgoda udzielona w ramach wspólnego korzystania ze znaku — Przysługująca temu właścicielowi możliwość zakończenia wspólnego korzystania i powrotu do wyłącznego używania jego znaku)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/17

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Belgia) — Martin y Paz Diffusion SA przeciwko Davidowi Depuydtowi, Fabriek van Maroquinerie Gauquie NV
   (Sprawa C-661/11) (1)

   (Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Artykuł 5 - Zgoda właściciela znaku towarowego na używanie przez osobę trzecią oznaczenia identycznego z tym znakiem - Zgoda udzielona w ramach wspólnego korzystania ze znaku - Przysługująca temu właścicielowi możliwość zakończenia wspólnego korzystania i powrotu do wyłącznego używania jego znaku)
   2013/C 344/28
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Martin y Paz Diffusion SA

      Strona pozwana: David Depuydt, Fabriek van Maroquinerie Gauquie NV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation — Wykładnia art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, s. 1) — Uprawnienia właściciela zarejestrowanego znaku towarowego w sytuacji trwałego współkorzystania ze znaku towarowego z osobą trzecią w ramach współwłasności obejmującej część towarów oznaczonych znakiem towarowym oraz udzielonej przez właściciela znaku towarowego tej osobie trzeciej nieodwołalnej zgody na korzystanie z wspomnianego znaku towarowego — Przepis krajowy zakazujący właścicielowi znaku towarowego wykonywania swego prawa w sposób nieprawidłowy lub stanowiący nadużycie — Zakaz wykorzystywania znaku towarowego przez właściciela na szkodę osoby trzeciej — Sankcja

      Sentencja

   Artykuł 5 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, zmienionej Porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r., stoi na przeszkodzie temu, by właściciel znaków towarowych, który w ramach współkorzystania z osobą trzecią zgodził się na używanie przez tę osobę trzecią oznaczeń identycznych z jego znakami towarowymi w odniesieniu do określonych towarów należących do klas, dla których znaki te zostały zarejestrowane, i który nie zgadza się już na taką formę ich wykorzystania, był pozbawiony wszelkiej możliwości przeciwstawienia tej osobie trzeciej praw wyłącznych przysługujących mu z tytułu wspomnianych znaków oraz samodzielnego wykonywania tych praw wyłącznych w odniesieniu do towarów identycznych z tymi należącymi do rzeczonej osoby trzeciej.

      (1)  Dz.U. C 89 z 24.3.2012.


title: Sprawa T-13/09: Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2009 r. — Storck przeciwko OHIM (kształt myszy z czekolady)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/47

         Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2009 r. — Storck przeciwko OHIM (kształt myszy z czekolady)
   (Sprawa T-13/09)
   (2009/C 69/103)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: August Storck KG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Goldenbaum, T. Melchert, I. Rohr)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 12 listopada 2008 r. (R 185/2006-4);

               —

               obciążenie Urzędu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający mysz z czekolady dla towarów z klasy 30 (zgłoszenie nr 4 490 447)

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy wykazuje wymagane minimum charakteru odróżniającego.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa C-478/09: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/39

         Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-478/09)
   2010/C 24/68
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: S. La Pergola i M. Karanasou Apostolopoulou)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2007/63/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. zmieniającej dyrektywy Rady 78/855/EWG oraz 82/891/EWG w odniesieniu do wymogu sprawozdania niezależnego biegłego w przypadku łączenia spółek akcyjnych lub ich podziału a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2007/63/WE do prawa wewnętrznego upłynął w dniu 31 grudnia 2008 r.

      (1)  Dz. U. L 300 z 17.11.2007, s. 47.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia  27 października 2005 r.  w sprawie C-165/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Swobodny przepływ osób — Pracownicy — Małżonkowie — Wymóg pozwolenia na pracę dla małżonka pochodzącego z państwa trzeciego)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 27 października 2005 r.
   w sprawie C-165/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Swobodny przepływ osób - Pracownicy - Małżonkowie - Wymóg pozwolenia na pracę dla małżonka pochodzącego z państwa trzeciego)
   (2005/C 330/13)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C- C-165/05, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 8 kwietnia 2005 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: G. Rozet) przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (pełnomocnik S. Schreiner), Trybunał (czwarta izba) w składzie: J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), pełniący obowiązki prezesa, K. Lenaerts i E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 27 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nakładając w ramach swojego ustawodawstwa obowiązek uzyskania pozwolenia na pracę przez obywateli państw trzecich będących małżonkami pracowników migrujących Unii Europejskiej i nie doprowadzając do zgodności swego ustawodawstwa z prawem wspólnotowym, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 11 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty

               2.

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.05.2005


title: Sprawa C-169/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Civil Division) (England and Wales) w dniu  29 marca 2006 r.  — The Queen on the application of Northern Foods plc/ The Secretary of State for the Environment, Food and Rural Affairs

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Civil Division) (England and Wales) w dniu 29 marca 2006 r. — The Queen on the application of Northern Foods plc/ The Secretary of State for the Environment, Food and Rural Affairs
   (Sprawa C-169/06)
   (2006/C 121/16)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Court of Appeal (Civil Division) (England and Wales)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: The Queen on the application of Northern Foods plc

      Strona pozwana: The Secretary of State for the Environment, Food and Rural Affairs

      Uczestnik: The Melton Mowbray Pork Pie Association
   Pytania prejudycjalne
   Jeśli opis produktu zawarty we wniosku o rejestrację „Melton Mowbray Pork Pie”jako chronionego oznaczenia geograficznego (ch.o.g.) złożonym zgodnie z rozporządzeniem Rady 2081/92/EWG w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (zwanym dalej „rozporządzeniem”) definiuje obszar geograficzny, o którym mowa w art. 4 ust. 2 lit. c) jako
   „Miasto Melton Mowbray i jego okolice o wytyczonych w następujący sposób granicach:

               —

               na północy przez A52 od M1 i A1, i włącznie z miastem Nottingham;

               —

               na wschodzie przez A1 od A52 do A45, włącznie z miastami Grantham i Stamford;

               —

               na zachodzie przez M1 od A52 do A45; oraz

               —

               na południu przez A45 od M1 do A1, włącznie z miastem Northampton”, to

               1)

               czy mogą zostać spełnione wymogi art. 2 ust. 2 lit. b) rozporządzenia, jeśli będące przedmiotem wniosku o rejestrację ch.o.g. znajdzie zastosowanie do produktów produkowanych i/lub przetwarzanych i/lub wytwarzanych w miejscach innych niż te, których nazwa figuruje w ch.o.g.

               2)

               w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, jakie kryteria należy zastosować przy wyznaczaniu obszaru geograficznego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 lit.b) i w art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia?


title: Sprawa F-12/13: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2013 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/40

         Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2013 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-12/13)
   2013/C 108/94
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego oddalającej wniesioną przez skarżącą skargę na mobbing.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 8 maja 2012 r. oddalającej wniesioną przez skarżącą skargę do komitetu doradczego ds. mobbingu i zapobiegania mu w miejscu pracy, stwierdzającej, że nie podlegała ona mobbingowi ze strony jej dawnego kierownika wydziału;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 29 października 2012 r. oddalającej zażalenie złożone w dniu 6 sierpnia 2012 r. na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawy połączone C-247/11 P i C-253/11 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 kwietnia 2014 r. – Areva przeciwko Alstom SA, T&D Holding, dawniej Areva T&D Holding SA, Alstom Grid SAS, dawniej Areva T&D SA, Alstom Grid AG, dawniej Areva T&D AG i Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek projektów dotyczących rozdzielnic z izolacją gazową — Możliwość przypisania spółkom dominującym zachowania o znamionach naruszenia ich spółek zależnych — Obowiązek uzasadnienia — Odpowiedzialność solidarna za zapłatę grzywny — Pojęcie przedsiębiorstwa — Solidarność określana mianem „faktycznej”  — Zasady pewności prawa oraz indywidualizacji kar i sankcji — Zasady proporcjonalności i równego traktowania)

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 kwietnia 2014 r. – Areva przeciwko Alstom SA, T&D Holding, dawniej Areva T&D Holding SA, Alstom Grid SAS, dawniej Areva T&D SA, Alstom Grid AG, dawniej Areva T&D AG i Komisji Europejskiej
   (Sprawy połączone C-247/11 P i C-253/11 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek projektów dotyczących rozdzielnic z izolacją gazową - Możliwość przypisania spółkom dominującym zachowania o znamionach naruszenia ich spółek zależnych - Obowiązek uzasadnienia - Odpowiedzialność solidarna za zapłatę grzywny - Pojęcie przedsiębiorstwa - Solidarność określana mianem „faktycznej” - Zasady pewności prawa oraz indywidualizacji kar i sankcji - Zasady proporcjonalności i równego traktowania))
   2014/C 175/03
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Areva (przedstawiciele: adwokaci A. Schild, C. Simphal i E. Estellon) (C-247/11 P), Alstom SA, T&D Holding SA, Alstom Grid SAS i Alstom Grid AG (C-253/11 P) (przedstawiciele: adwokaci J. Derenne, A. Müller-Rappard i M. Lagrue)

      Druga strona postępowania: Alstom SA, T&D Holding, dawniej Areva T&D Holding SA, Alstom Grid SAS, dawniej Areva T&D SA, Alstom Grid AG, dawniej Areva T&D AG (przedstawiciele: adwokaci J. Derenne, A. Müller-Rappard i M. Lagrue), Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i N. von Lingen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołania od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 3 marca 2011 r. w sprawach połączonych T-117/07 i T-121/07 Areva i in. przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił w części skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.899) – Rozdzielnice z izolacją gazową – Naruszenie prawa do obrony – Naruszenie obowiązku uzasadnienia – Odpowiedzialność solidarna za zapłatę grzywny – Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia

      Sentencja

               1)

               Uchyla się pkt 3 tiret drugie sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 3 marca 2011 r. w sprawach połączonych T-117/07 i T-121/07 Areva i in. przeciwko Komisji.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 2 lit. c) decyzji Komisji C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/F/38.899 – Rozdzielnice z izolacją gazową).

               3)

               Za naruszenia stwierdzone w art. 1 lit. b)–f) decyzji C(2006) 6762 wersja ostateczna nakłada się grzywnę w wysokości 27 795 000 EUR na spółkę Alstom SA, solidarnie ze spółką Alstom Grid SAS, oraz grzywnę w wysokości 20 400 000 EUR na spółkę Areva SA, spółkę T&D Holding SA i spółkę Alstom Grid AG solidarnie ze spółką Alstom Grid SAS.

               4)

               W pozostałym zakresie odwołania zostają oddalone.

               5)

               Komisja Europejska zostaje obciążona, poza własnymi kosztami dotyczącymi zarówno postępowania pierwszej instancji, jak i odwołań, jedną piątą kosztów poniesionych przez spółki Areva SA, Alstom SA, T&D Holding SA, Alstom Grid SAS i Alstom Grid AG w związku z postępowaniem pierwszej instancji i odwołaniami.

               6)

               Spółki Areva SA, Alstom SA, T&D Holding SA, Alstom Grid SAS i Alstom Grid AG pokrywają cztery piąte własnych kosztów związanych z postępowaniem pierwszej instancji i odwołaniami.

      (1)  Dz.U. C 211 z 16.7.2011.


title: Sprawy połączone T-246/04 i T-71/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 lutego 2007 r. — Wunenburger przeciwko Komisji (Urzędnicy — Sprawozdanie z oceny — Postępowanie w sprawie oceny za okres 1997/1999 i za okres 1999/2001 — Sprawozdanie z przebiegu kariery — Postępowanie w sprawie oceny za okres 2001/2002 — Skarga o uchylenie — Dopuszczalność — Skarga o odszkodowanie — Prawo do obrony)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 lutego 2007 r. — Wunenburger przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-246/04 i T-71/05) (1)

   (Urzędnicy - Sprawozdanie z oceny - Postępowanie w sprawie oceny za okres 1997/1999 i za okres 1999/2001 - Sprawozdanie z przebiegu kariery - Postępowanie w sprawie oceny za okres 2001/2002 - Skarga o uchylenie - Dopuszczalność - Skarga o odszkodowanie - Prawo do obrony)
   (2007/C 82/71)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Jacques Wunenburger (Zagrzeb, Chorwacja) (przedstawiciel: É. Boigelot, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid, H. Krämer i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wnioski o unieważnienie projektów sprawozdań z oceny skarżącego za okres 1997/1999 i za okres 1999/2001 oraz sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego w zakresie postępowania w sprawie oceny za okres 2001/2002 oraz wnioski o naprawienie rzekomej szkody.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja z dnia 11 września 2003 r. w sprawie sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. zostaje uchylona.

               2)

               Komisja wypłaci skarżącemu kwotę 2 500 EUR, oprócz kwoty 2 500 EUR już wypłaconej przez organ powołujący, za zwłokę w sporządzeniu sprawozdań z oceny za okres 1997/1999 i za okres 1999/2001 oraz kwotę w wysokości symbolicznego 1 EUR za zwłokę w sporządzeniu sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej za okres 2001/2002.

               3)

               W pozostałym zakresie skargi zostają oddalone.

               4)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.8.2004 r.


title: Sprawa C-13/09: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 26 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/86/WE — Wymagania dotyczące możliwości śledzenia — Powiadamianie o poważnych i niepożądanych reakcjach i zdarzeniach — Wymagania techniczne dotyczące kodowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/15

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 26 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-13/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/86/WE - Wymagania dotyczące możliwości śledzenia - Powiadamianie o poważnych i niepożądanych reakcjach i zdarzeniach - Wymagania techniczne dotyczące kodowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2010/C 24/24
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Cattabriga i S. Mortoni, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Calmieri, pełnomocnik, oraz F. Arena, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia, w przewidzianym terminie, przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/86/WE z dnia 24 października 2006 r. wykonującej dyrektywę 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie wymagań dotyczących możliwości śledzenia, powiadamiania o poważnych i niepożądanych reakcjach i zdarzeniach oraz niektórych wymagań technicznych dotyczących kodowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich (Dz. U L 294, s. 32)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając, w przewidzianym terminie, przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/86/WE z dnia 24 października 2006 r. wykonującej dyrektywę 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie wymagań dotyczących możliwości śledzenia, powiadamiania o poważnych i niepożądanych reakcjach i zdarzeniach oraz niektórych wymagań technicznych dotyczących kodowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa T-412/09: Postanowienie Sądu z dnia 1 grudnia 2010 r. — CEA przeciwko Komisji

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/57

         Postanowienie Sądu z dnia 1 grudnia 2010 r. — CEA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-412/09) (1)

   ()
   2011/C 30/103
   Język postępowania: francuski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa T-230/08: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2008 r. — Asenbaum Fine Arts przeciwko OHIM (WIENER WERKSTÄTTE)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/48

         Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2008 r. — Asenbaum Fine Arts przeciwko OHIM (WIENER WERKSTÄTTE)
   (Sprawa T-230/08)
   (2008/C 223/84)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Asenbaum Fine Arts Ltd. (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat P. Vögel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               zmiana decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 10 kwietnia 2008 r. (sprawa R 1573/2006-4) poprzez uwzględnienie w całości odwołania wniesionego przez skarżącą w dniu 29 listopada 2006 r. lub, ewentualnie, uwzględnienie go w odniesieniu do klas 6, 11 [z wyłączeniem lamp (elektrycznych), lamp oświetleniowych, lamp sufitowych i lamp stojakowych], 14 (z wyłączeniem bombonierek), 16, 20, 21 (z wyłączeniem bombonierek) i 34,
               w dalszej kolejności, tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do OHIM celem zakończenia przezeń postępowania;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „WIENER WERKSTÄTTE” dla towarów z klas 6, 11, 14, 16, 20, 21 i 34 (zgłoszenie nr 4 133 501).

      Decyzja eksperta: oddalenie wniosku o rejestrację.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy nie jest ani opisowy ani pozbawiony charakteru odróżniającego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa C-253/05: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/4

         Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-253/05)
   (2005/C 229/09)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 15 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europesjkich wpłynęła skarga przeciwko Królestwu Niderlandów wniesiona przez Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez Minasa Konstantinidisa i Pietera Van Nuffela, działających w charakterze pełnomocników.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy dyrektywy 94/62/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, ustanawiając, za pomocą Convenant Verpakkingen III, ograniczenia we wprowadzaniu na rynek niderlandzki opakowań napojów spełniających podstawowe wymogi tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Ustawodawstwo niderlandzkie ustanawia ograniczenie w wewnątrzwspónotowej wymianie, wprowadzonych już do obrotu w innym Państwie Członkowskim, piwa, napojów orzeźwiających i wody w opakowania plastikowych lub szklanych jednorazowego użytku. Zdaniem Komisji jest to sprzeczne z art. 18 dyrektywy 94/62, zgodnie z którym „Państwa Członkowskie nie utrudniają wprowadzania do obrotu na ich terytorium opakowań spełniających wymogi niniejszej dyrektywy”.
   Zakłada się, że opakowania wprowadzone już do obrotu w innym Państwie Członkowskim spełniają podstawowe wymogi dyrektywy. Nie można zatem utrudniać ich sprzedaży na rynku krajowym.

      (1)  Dz.U. L 365, str. 10.


title: Sprawa C-385/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Conseil d'Etat z dnia  19 października 2005 r.  w sprawie Confédération Générale du Travail, Confédération Française Démocratique du Travail (CFDT), Confédération Française de l'Encadrement C.G.C. (C.F.E.-C.G.C.), Confédération Française des Travailleurs Chrétiens (C.F.T.C.) i Confédération Générale du Travail — Force Ouvrière przeciwko Premier ministre i Ministre de l'Emploi, de la Cohésion sociale et du Logement

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Conseil d'Etat z dnia 19 października 2005 r. w sprawie Confédération Générale du Travail, Confédération Française Démocratique du Travail (CFDT), Confédération Française de l'Encadrement C.G.C. (C.F.E.-C.G.C.), Confédération Française des Travailleurs Chrétiens (C.F.T.C.) i Confédération Générale du Travail — Force Ouvrière przeciwko Premier ministre i Ministre de l'Emploi, de la Cohésion sociale et du Logement
   (Sprawa C-385/05)
   (2005/C 330/20)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 24 października 2005 r. r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Conseil d'Etat (Francja) z dnia 19 października 2005 r. w sprawie Confédération Générale du Travail, Confédération Française Démocratique du Travail (CFDT), Confédération Française de l'Encadrement C.G.C. (C.F.E.-C.G.C.), Confédération Française des Travailleurs Chrétiens (C.F.T.C.) i Confédération Générale du Travail — Force Ouvrière przeciwko Premier ministre i Ministre de l'Emploi, de la Cohésion sociale et du Logement
   Conseil d'Etat zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Mając na względzie cel dyrektywy 2002/14/WE z dnia 11 marca 2002 r. (1), którym zgodnie z jej art. 1 ust. 1 jest uchwalenie ogólnych ram ustanawiających minimalne wymagania w zakresie prawa do informacji i konsultacji z pracownikami w przedsiębiorstwach i zakładach we Wspólnocie, czy powierzenie Państwom Członkowskim określenia progu zatrudnionych pracowników, o którym mowa w dyrektywie, powinno być uważane za umożliwienie tym państwom uwzględniania w sposób zróżnicowany poszczególnych kategorii pracowników dla celów stosowania tych progów?

               2)

               W jakim stopniu dyrektywa 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. (2) można rozumieć w ten sposób, że dopuszcza mechanizm prawny skutkujący tym, że niektóre zakłady, zatrudniające zazwyczaj powyżej 20 pracowników, są choćby czasowo zwolnione z obowiązku tworzenia reprezentacji pracowników z tego powodu, że istnieją przepisów dotyczące sposobu obliczania liczby pracowników wyłączające uwzględnianie w tym rachunku określonych ich kategorii dla celów stosowania przepisów regulujących taką reprezentację?

      (1)  Dyrektywa 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiająca ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej – Wspólna deklaracja Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji w sprawie reprezentacji pracowniczej (Dz.U. L 80, str.29)

      (2)  Dyrektywa Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (Dz.U. L 225, str.16)


title: Sprawa T-478/09: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (BRICO CENTER)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/66

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (BRICO CENTER)
   (Sprawa T-478/09)
   2010/C 24/117
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: ATB Norte, SL (Burgos, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci P. López Ronda, G. Macías Bonilla, H.L. Curtis-Oliver i G. Marín Raigal)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bricocenter Italia Srl [Rozzano Milanofiori (Mediolan), Włochy]

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 września 2009 r. w sprawie R 1009/2008-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej (OHIM) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Bricocenter Italia S.r.l.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „BRICOCENTER” (zgłoszenie nr 4 934 501) dla usług z klasy 35

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzne wspólnotowe znaki towarowe zawierające elementy słowne „CENTROS DE BRICOLAGE BRICOCENTRO” (nr 3 262 623) i „ATB CENTROS DE BRICOLAGE BRICOCENTRO” (nr 989 046) dla usług z klas 35, 37 i 39

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu w całości

      Podniesione zarzuty: Błędne wykładnia i zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-309/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Confederazione Generale Italiana del Lavoro (CGIL), Istituto Nazionale Confederale Assistenza (INCA)/Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell'Interno, Ministero dell'Economia e delle Finanze (Odesłanie prejudycjalne — Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi — Dyrektywa 2003/109/WE — Przepisy krajowe — Wydanie i odnowienie zezwolenia na pobyt — Przesłanka — Obowiązkowy wkład finansowy — Kwota ośmiokrotnie wyższa niż wymagana do uzyskania krajowego dokumentu tożsamości — Naruszenie zasad dyrektywy 2003/109/WE)

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Confederazione Generale Italiana del Lavoro (CGIL), Istituto Nazionale Confederale Assistenza (INCA)/Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell'Interno, Ministero dell'Economia e delle Finanze
   (Sprawa C-309/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi - Dyrektywa 2003/109/WE - Przepisy krajowe - Wydanie i odnowienie zezwolenia na pobyt - Przesłanka - Obowiązkowy wkład finansowy - Kwota ośmiokrotnie wyższa niż wymagana do uzyskania krajowego dokumentu tożsamości - Naruszenie zasad dyrektywy 2003/109/WE))
   (2015/C 354/09)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Confederazione Generale Italiana del Lavoro (CGIL), Istituto Nazionale Confederale Assistenza (INCA)

      Strona pozwana: Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell'Interno, Ministero dell'Economia e delle Finanze

      Sentencja

   Dyrektywa Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, zmieniona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2011 r. stoi na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych takich jak będące przedmiotem postępowania głównego, które nakładają na obywateli państw trzecich wnoszących o wydanie lub odnowienie zezwolenia na pobyt w danym państwie członkowskim obowiązek uiszczenia opłaty, której wysokość waha się od 80 EUR do 200 EUR, ponieważ taka opłata jest nieproporcjonalna w stosunku do celu wyznaczonego tą dyrektywą i może stanowić przeszkodę dla korzystania z praw przyznanych w tym akcie.

      (1)  Dz.U. C 339 z 29.9.2014.


title: Sprawa C-363/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 września 2015 r. – Parlament Europejski/Rada Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Europol — Wykaz państw trzecich i organizacji, z którymi Europol zawiera porozumienia — Określenie podstawy prawnej — Właściwe ramy prawne w związku z wejściem w życie traktatu z Lizbony — Postanowienia przejściowe — Wtórna podstawa prawna — Rozróżnienie między aktami ustawodawczymi a środkami wykonawczymi — Konsultacja z Parlamentem — Inicjatywa państwa członkowskiego lub Komisji)

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/16

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 września 2015 r. – Parlament Europejski/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-363/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Europol - Wykaz państw trzecich i organizacji, z którymi Europol zawiera porozumienia - Określenie podstawy prawnej - Właściwe ramy prawne w związku z wejściem w życie traktatu z Lizbony - Postanowienia przejściowe - Wtórna podstawa prawna - Rozróżnienie między aktami ustawodawczymi a środkami wykonawczymi - Konsultacja z Parlamentem - Inicjatywa państwa członkowskiego lub Komisji))
   (2015/C 363/19)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: F. Drexler, A. Caiola i M. Pencheva, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Sitbon, K. Pleśniak i K. Michoel, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil i J. Škeřík, pełnomocnicy), Węgry (przedstawiciele: M. Z. Fehér, G. Szima i M. Bóra, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami postępowania.

               3)

               Republika Czeska i Węgry pokrywają swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 329 z 22.9.2014.


title: Sprawa T-360/10: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2010 r. — Tecnimed przeciwko OHIM — Ecobrands (ZAPPER-CLICK)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/24

         Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2010 r. — Tecnimed przeciwko OHIM — Ecobrands (ZAPPER-CLICK)
   (Sprawa T-360/10)
   2011/C 55/45
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tecnimed Srl (Vedano Olona, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Franzosi i V. Piccarreta)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Ecobrands Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 czerwca 2010 r. w sprawie R 1795/2008-4;

               —

               potwierdzenie decyzji Wydziału Sprzeciwów Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 października 2010 r.; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy „ZAPPER-CLICK” dla towarów z klas 5, 9 i 10 — wspólnotowy znak towarowy nr 3870284

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Ecobrands Ltd

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: zarejestrowany we Włoszech słowny znak towarowy nr 747249 „CLICK” dla towarów z klasy 10; zarejestrowany we Włoszech słowny znak towarowy nr 927574 „MOUSTI CLICK” dla towarów z klasy 10; zarejestrowany we Włoszech słowny znak towarowy nr 801404 „ECO-CLICK” dla towarów z klasy 10; zarejestrowany we Włoszech słowny znak towarowy nr 801405 „ZANZA CLICK” dla towarów z klasy 10; słowny międzynarodowy znak towarowy nr 825425 „MOUSTI CLICK” dla towarów z klasy 10; chroniony w Wielkiej Brytanii niezarejestrowany słowny znak towarowy „CLICK”; chroniony w Wielkiej Brytanii niezarejestrowany słowny znak towarowy „ZANZA CLICK”

      Decyzja Wydziału Unieważnień: częściowe unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: naruszenie i błędna wykładnia art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na niesłuszne wyłącznie „złej wiary”. Naruszenie i błędna wykładnia zasady 38 ust. 2, zasady 39 ust. 2 i 3 oraz zasady 96 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 ze względu na niesłuszne powiązanie przez Izbę Odwoławczą niedopuszczalności podstawy wszczęcia postępowania z rzekomym nieprzetłumaczeniem dokumentów i nieuznanie, że skarżąca przedstawiła tłumaczenie. Błędne zastosowanie art. 53 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na nadużycie władzy przez Izbę Odwoławczą. Naruszenie i błędna wykładania art. 53 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na niesłuszne stwierdzenie przez Izbę Odwoławczą, że należało wykluczyć zawłaszczenie, gdyż rozpatrywane znaki towarowe nie były identyczne. Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. c) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na niesłuszne wykluczenie przez Izbę Odwoławczą zaistnienia bezprawnego używania nazwy i niesłuszne stwierdzenie, że w aktach sprawy brak jest dowodów dotyczących sposobów przedstawienia towaru na rynku.


title: Sprawa C-24/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 listopada 2010 r. w sprawie T-113/08 Hiszpania przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 17 stycznia 2011 r. przez Królestwo Hiszpanii

text:
               26.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/6

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 listopada 2010 r. w sprawie T-113/08 Hiszpania przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 17 stycznia 2011 r. przez Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-24/11 P)
   2011/C 95/10
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uwzględnienie odwołania i uchylenie wyroku Sądu z dnia 12 listopada 2010 r. w sprawie T–113/08 Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej

               —

               anulowanie w całości korekt finansowych dotyczących pomocy na rzecz produkcji oliwy z oliwek przyznanej w decyzji Komisji 2008/68/WE (1) z dnia 20 grudnia 2007 r.; lub tytułem żądania ewentualnego anulowanie korekt finansowych w sektorze produkcji oliwy z oliwek dotyczących wydatków, na które zostały wypłacone zaliczki przed dniem 24 listopada 2002 r.; lub tytułem dalszego żądania ewentualnego anulowanie korekt finansowych w sektorze produkcji oliwy z oliwek dotyczących wydatków, na które zostały wypłacone zaliczki przed dniem 15 lipca 2000 r.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Wewnętrzna sprzeczność w rozumowaniu Sądu i naruszenie art. 8 rozporządzenia nr 1663/95 (2) ze względu na wyrażenie zgody, aby Komisja oparła swą korektę finansową na nieprawidłowościach, które nie zostały wskazane w piśmie AGR 16844 informującym o wynikach dochodzenia HO/2002/91/ES.

               2)

               Naruszenie art. 36 i 53 statutu Trybunału z uwagi na niewystarczające uzasadnienie wyroku ze względu na to, że nie wskazano w nim ani w konsekwencji nie orzeczono w przedmiocie zasadniczego zarzutu podniesionego przez Królestwo Hiszpanii w protokole z rozprawy dotyczącego określenia dies ad quem terminu dwudziestu czterech miesięcy przewidzianego w art. 5 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 729/70 (3) i w art. 7 rozporządzenia nr 1258/1999 (4).

               3)

               Naruszenie terminu dwudziestu czterech miesięcy ustanowionego w art. 5 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 729/70 i w art. 7 rozporządzenia nr 1258/1999:

                           —

                           W pierwszej kolejności ze względu na obliczenie tego terminu od daty pisma AGR 16844, podczas gdy nie wskazano w nim wszystkich powodów, na których oparto dokonanie korekty finansowej.

                           —

                           W drugiej kolejności ze względu na oparcie się na wyroku Trybunału (5), który nie ma zastosowania w takim sektorze jak sektor produkcji oliwy z oliwek w celu uznania, że datą decydującą o obliczeniu wspomnianego terminu dwudziestu czterech miesięcy jest dzień wypłaty salda a nie dzień wypłaty zaliczki.

      (1)  Decyzja Komisji 2008/68/WE z dnia 20 grudnia 2007 r. wyłączająca z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), (Dz.U. L 18, s. 12).

      (2)  Rozporządzenie Komisji z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR (Dz.U. L 158, s. 6).

      (3)  Rozporządzenie Rady z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 94, s. 13).

      (4)  Rozporządzenie Rady z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 160, s. 103).

      (5)  Z dnia19 czerwca 2003 r. w sprawie C–329/00 Hiszpania przeciwko Komisji, Rec. s. I-6103.


title: Sprawa C-70/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Alexander Hengartner, Rudolf Gasser przeciwko Landesregierung Vorarlberg (Umowa między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób — Dzierżawa terenu łowieckiego — Podatek regionalny — Pojęcie działalności gospodarczej — Zasada równego traktowania)

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Alexander Hengartner, Rudolf Gasser przeciwko Landesregierung Vorarlberg
   (Sprawa C-70/09) (1)

   (Umowa między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób - Dzierżawa terenu łowieckiego - Podatek regionalny - Pojęcie działalności gospodarczej - Zasada równego traktowania)
   2010/C 246/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Alexander Hengartner, Rudolf Gasser

      Strona pozwana: Landesregierung Vorarlberg

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof (Austria) — Wykładnia art. 43 WE — Pojęcie działalności gospodarczej — Prowadzone w celu niezarobkowym polowanie o charakterze sportowym — Sprzedaż dziczyzny w celu pokrycia części kosztów związanych z polowaniem — Brak zysków

      Sentencja

   Postanowienia umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób, podpisanej w Luksemburgu w dniu 21 czerwca 1999 r., nie stoją na przeszkodzie temu, aby, w kontekście poboru podatku należnego za świadczenie usługi takiej jak oddanie do dyspozycji prawa do polowania, obywatel jednej z umawiających się stron był traktowany na terytorium drugiej umawiającej się strony jako usługobiorca w sposób odmienny niż osoby mające główne miejsce zamieszkania na tym terytorium, obywatele Unii oraz osoby, które prawo Unii Europejskiej traktuje w ten sam sposób.

      (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa C-522/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 28 listopada 2008 r. — Telekomunikacja Polska S.A. w Warszawie/Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 28 listopada 2008 r. — Telekomunikacja Polska S.A. w Warszawie/Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej
   (Sprawa C-522/08)
   (2009/C 69/32)
   Język postępowania: polski
   Sąd krajowy
   Naczelny Sąd Administracyjny
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Telekomunikacja Polska S.A. w Warszawie

      Strona pozwana: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo wspólnotowe zezwala Państwom Członkowskim na wprowadzenie zakazu adresowanego do wszystkich przedsiębiorców świadczących usługi telekomunikacyjne, uzależniania zawarcia umowy o świadczenie usług od zakupu innej usługi (sprzedaż łączona), w szczególności, czy tego rodzaju środek nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów Dyrektyw pakietu telekomunikacyjnego (dyrektywa nr 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (1); dyrektywa nr 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (2); dyrektywa nr 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (3) oraz dyrektywa nr 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (4))?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy w świetle prawa wspólnotowego krajowy organ regulacyjny jest właściwy do kontroli przestrzegania zakazu określonego w art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy z 16 lipca 2004 r. — Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.)?

      (1)  Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 7—20; Polskie wydanie specjalne Rozdział 13 Tom 29 P. 323—336.

      (2)  Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 21—32; Polskie wydanie specjalne Rozdział 13 Tom 29 P. 337—348.

      (3)  Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 33—50; Polskie wydanie specjalne Rozdział 13 Tom 29 P. 349—366.

      (4)  Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 51—77; Polskie wydanie specjalne Rozdział 13 Tom 29 P. 367—393.


title: Sprawa C-283/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Zala Megyei Bíróság (Republika Węgierska) w dniu 29 czerwca 2006 r. — KÖGÁZ Rt., E-ON IS Hungary Kft., E-ON DÉDÁSZ Rt., Schneider Electric Hungária Rt., TESCO Áruházak Rt., OTP Garancia Biztosító Rt., OTP Bank Rt., ERSTE Bank Hungary Rt i Vodafon Magyarország Mobil Távközlési Rt. przeciwko Zala Megyei Közigazgatási Hivatal Vezetője

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Zala Megyei Bíróság (Republika Węgierska) w dniu 29 czerwca 2006 r. — KÖGÁZ Rt., E-ON IS Hungary Kft., E-ON DÉDÁSZ Rt., Schneider Electric Hungária Rt., TESCO Áruházak Rt., OTP Garancia Biztosító Rt., OTP Bank Rt., ERSTE Bank Hungary Rt i Vodafon Magyarország Mobil Távközlési Rt. przeciwko Zala Megyei Közigazgatási Hivatal Vezetője
   (Sprawa C-283/06)
   (2006/C 212/38)
   Język postępowania: węgierski
   Sąd krajowy
   Zala Megyei Bíróság.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: KÖGÁZ Rt., E-ON IS Hungary Kft., E-ON DÉDÁSZ Rt., Schneider Electric Hungária Rt., TESCO Áruházak Rt., OTP Garancia Biztosító Rt., OTP Bank Rt., ERSTE Bank Hungary Rt i Vodafon Magyarország Mobil Távközlési Rt.

      Strona pozwana: Zala Megyei Közigazgatási Hivatal Vezetője.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozdział 4 pkt 3 lit. a) załącznika X do „aktu przystąpienia” (Aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (1)), który stanowi, że „Węgry mogą stosować, do 31 grudnia 2007 roku włącznie, obniżenie należnych podatków lokalnych dla przedsiębiorców [czytaj podatków od działalności gospodarczej] do 2 % przychodów netto, przyznawanych przez samorządy terytorialne w ograniczonym czasie na podstawie artykułów 6 i 7 ustawy C z 1990 roku w sprawie podatków lokalnych […]”, należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           chodzi o wyjątek o charakterze przejściowym, który umożliwia Węgrom utrzymanie podatku od działalności gospodarczej, lub też

                           —

                           że akt przystąpienia, przewidując możliwość dalszego stosowania obniżeń w podatku od działalności gospodarczej, przyznał Węgrom (przejściowe) prawo do dalszego stosowania podatku o charakterze podatku od działalności gospodarczej?

               2)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, tutejszy sąd kieruje ponadto następujące pytanie:
               W świetle prawidłowej wykładni szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (2) na podstawie jakich kryteriów uznaje się, iż dany podatek nie ma charakteru podatku obrotowego w rozumieniu art. 33 szóstej dyrektywy?

      (1)  Dz.U. L 236, str. 846.

      (2)  Dz.U. L 145, str. 1.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 kwietnia 2005 r. w sprawie T- 395/03 Sophie Van Weyenbergh przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Ponowne otwarcie wewnętrznego konkursu — Niewpisanie na listę odpowiednich kandydatów)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/18

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 26 kwietnia 2005 r.
   w sprawie T- 395/03 Sophie Van Weyenbergh przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Ponowne otwarcie wewnętrznego konkursu - Niewpisanie na listę odpowiednich kandydatów)
   (2005/C 171/31)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-395/03 Sophie Van Weyenbergh, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkała w Tervuren (Belgia), reprezentowana przez adwokata C. Mourato, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: H. Tserepa-Lacombe i H. Kraemer, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot po pierwsze wniosek o uchylenie decyzji komisji konkursowej w konkursie wewnętrznym COM/TB/99 o niewpisaniu skarżącej na listę odpowiednich kandydatów stworzoną w wyniku tego konkursu i po drugie wniosek o odszkodowanie, Sąd Pierwszej Instancji (sędzia: J. Pirrung); sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 26 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja poniesie własne koszty oraz połowę kosztów skarżącej, natomiast skarżąca poniesie drugą połowę własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004


title: Sprawa F-104/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 15 kwietnia 2010 r. — Angelidis przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Urzędnicy — Wolne stanowisko — Wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność decyzji o powołaniu — Nowe ogłoszenie o wolnym stanowisku — Uzasadnione oczekiwania — Zasada ekspektatywy rozwoju kariery urzędników — Równość traktowania — Zasada dobrej administracji — Obowiązek staranności — Oczywisty błąd w ocenie — Nadużycie władzy)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/52

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 15 kwietnia 2010 r. — Angelidis przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-104/08) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Wolne stanowisko - Wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność decyzji o powołaniu - Nowe ogłoszenie o wolnym stanowisku - Uzasadnione oczekiwania - Zasada ekspektatywy rozwoju kariery urzędników - Równość traktowania - Zasada dobrej administracji - Obowiązek staranności - Oczywisty błąd w ocenie - Nadużycie władzy)
   2010/C 148/92
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Angel Angelidis (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

      Strona pozwana: Parlement Europejski (przedstawiciele: C. Burgos i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze, unieważnienie ogłoszenia o wolnym stanowisku nr 12564 dotyczącego obsadzenia stanowiska dyrektora Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Wewnętrznej Unii — Dyrekcji D ds. Budżetu Parlamentu Europejskiego, i rozpoczętego w wyniku tego ogłoszenia postępowania rekrutacyjnego. Po drugie, stwierdzenie nieważności decyzji o odrzuceniu kandydatury skarżącego na stanowisko dyrektora ds. Budżetu Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Wewnętrznej i o powołaniu na to stanowisko innego kandydata. Wreszcie, żądanie odszkodowania za poniesioną przez skarżącego szkodę materialną i zadośćuczynienia za doznaną przez niego krzywdę oraz żądanie powołania go do grupy zaszeregowania dyrektora tytularnego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Zasądza się od Parlamentu Europejskiego na rzecz A. Angelidisa kwotę 1 000,00 EUR.

               2)

               Skargę oddala się w pozostałym zakresie.

               3)

               Parlament Europejski pokrywa własne koszty i jedną trzecią kosztów poniesionych przez A. Angelidisa.

               4)

               A. Angelidis pokrywa dwie trzecie własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009, s. 77.


title: Sprawa T-291/16: Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2016 r. – Anta (Chiny)/EUIPO (Przedstawienie dwóch narysowanych linii)

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/35

         Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2016 r. – Anta (Chiny)/EUIPO (Przedstawienie dwóch narysowanych linii)
   (Sprawa T-291/16)
   (2016/C 279/50)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Anta (China) Co. Ltd (Jinjiang City, Chiny) (przedstawiciel: adwokaci A. Franke i K. Hammerstingl)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie dwóch narysowanych linii) – zgłoszenie nr 13 581 483

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie R 1292/2015-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-8/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 marca 2009 r. – Piccoli przeciwko OHIM (Kształt muszli) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt muszli — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Brak uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94)

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/26

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 marca 2009 r. – Piccoli przeciwko OHIM (Kształt muszli)
   (Sprawa T-8/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Kształt muszli - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Brak uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94)
   2009/C 90/41
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: G.M. Piccoli Srl (Alzano Lombardo, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Giudici i S. Caselli)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 września 2007 r. (sprawa R 530/2007-1) dotyczącą zgłoszenia trójwymiarowego oznaczenia w kształcie muszli jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               G.M. Piccoli Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa C-425/13: Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/17

         Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-425/13)
   2013/C 274/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Valero Jordana, F. Castillo de la Torre, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 zdanie drugie oraz sekcji A addendum/załącznika do decyzji Rady upoważniającej do podjęcia rokowań w sprawie powiązania systemu handlu emisjami UE z systemem handlu emisjami w Australii albo ewentualnie

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady i utrzymanie w mocy skutków zaskarżonej decyzji w razie stwierdzenia jej nieważności w całości oraz

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzut pierwszy: naruszenia art. 13 ust. 2 TUE, art. 218 ust. 2-4 TFUE i art. 295 TFUE oraz zasady równowagi instytucjonalnej. Komisja podnosi, że Rada naruszyła art. 218 TFUE ze względu na to, że jednostronnie narzuciła Komisji szczegółową procedurę powodująca powstanie ex novo uprawnień po stronie Rady i obowiązków po stronie Komisji, nieznajdujących podstawy prawnej w przytoczonym postanowieniu. Rada naruszyła również art. 13 ust. 2 TUE w związku z art. 218 ust. 4 TFUE oraz zasadę równowagi instytucjonalnej, ponieważ rozszerzyła swoje uprawnienia, nadane jej na mocy traktatów, ze szkodą dla Komisji i Parlamentu Europejskiego.
   Zarzut drugi: naruszenia art. 13 ust. 2 TUE i art. 218 TFUE oraz zasady równowagi instytucjonalnej, ze względu na to, że zaskarżona decyzja stanowi, iż szczegółowe stanowiska negocjacyjne Unii opracowuje specjalny komitet lub Rada. Artykuł 218 ust. 4 TFUE nadaje zaś specjalnemu komitetowi rolę wyłącznie konsultacyjną.


title: Sprawa C-72/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof 's-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 10 lutego 2014 r. – X przeciwko Directeur van het onderdeel Belastingregio Belastingdienst/X van de rijksbelastingdienst

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof 's-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 10 lutego 2014 r. – X przeciwko Directeur van het onderdeel Belastingregio Belastingdienst/X van de rijksbelastingdienst
   (Sprawa C-72/14)
   2014/C 142/21
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof 's-Hertogenbosch

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: X

      Druga strona postępowania: Directeur van het onderdeel Belastingregio Belastingdienst/X van de rijksbelastingdienst

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W wyroku w sprawie Fitzwilliam (1) Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że zaświadczenie E-101, wydane przez właściwy organ państwa członkowskiego wiąże organy ubezpieczeń społecznych innych państw członkowskich, także wtedy gdy zaświadczenie to jest merytorycznie nieprawidłowe. Czy rozstrzygnięcie to obowiązuje również w przypadkach takich jak niniejszy, w którym normy kolizyjne rozporządzenia (2) nie znajdują zastosowania?

               2)

               Czy dla treści odpowiedzi na to pytanie ma znaczenie, że zamiarem właściwego organu nie było wydanie zaświadczenia E-101, jednak z powodów natury administracyjnej z rozmysłem użył dokumentów, które ze względu na ich formę i treść przypominały zaświadczenie E-101, przy czym podatnik uznał i racjonalnie rzecz biorąc mógł uznać, że takie zaświadczenie otrzymał?

      (1)  Wyrok z dnia 10 lutego 2000 r. w sprawie C-202/97 FTS (Rec. s. I-883).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego w stosunku do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2)


title: Sprawa C-93/17: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/10

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka
   (Sprawa C-93/17)
   (2017/C 129/12)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar i B. Stromsky)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie podejmując środków w celu wykonania wyroku Trybunału z dnia 28 czerwca 2012 r., Komisja/Grecja, C-485/10, EU:C:2012:395, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie tego wyroku i art. 260 ust. 1 TFUE;

               —

               zasądzenie od Republiki Greckiej zapłaty na rzecz Komisji na rachunek „Zasoby własne Unii Europejskiej” okresowej kary pieniężnej w wysokości 34 974 EUR za każdy dzień opóźnienia w wykonaniu wyroku Trybunału z dnia 28 czerwca 2012 r., Komisja/Grecja, C-485/10, EU:C:2012:395, począwszy od dnia ogłoszenia wyroku, który zapadnie w niniejszej sprawie, do dnia wykonania wyroku z dnia 28 czerwca 2012 r.;

               —

               nakazanie Republice Greckiej zapłaty na rzecz Komisji na rachunek „Zasoby własne Unii Europejskiej” ryczałtu uzyskanego poprzez pomnożenie dziennej kwoty w wysokości 3 828 EUR przez liczbę dni, które upłyną od dnia ogłoszenia wyroku z dnia 28 czerwca 2012 r. do dnia zakończenia naruszenia lub, w braku położenia kresu naruszeniu, do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W dniu 2 lipca 2008 r. Komisja wydała decyzję 2009/610/WE dotyczącą pomocy C 16/04 (ex NN 29/04, CP 71/02 i CP 133/05) przyznanej przez Grecję przedsiębiorstwu Hellenic Shipyards SA. W decyzji tej Komisja uznała za niezgodne ze wspólnym rynkiem niektóre rodzaje pomocy przyznanej Hellenic Shipyards i nakazała odzyskanie tej pomocy wraz z odsetkami liczonymi do dnia całkowitego odzyskania pomocy państwa.
   W dniu 8 października 2010 r. Komisja wniosła do Trybunału skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE (sprawa C-485/10). W dniu 28 czerwca 2012 r. Trybunał orzekł, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszelkich środków koniecznych do wykonania decyzji Komisji 2009/610/WE z dnia 2 lipca 2008 r. dotyczącej pomocy C 16/04 (ex NN 29/04, CP 71/02 i CP 133/05) przyznanej przez Grecję przedsiębiorstwu Hellenic Shipyards SA oraz nie przedstawiając Komisji Europejskiej w wyznaczonym terminie informacji wymienionych w art. 19 tej decyzji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2, 3, 5, 6, 8, 9 i 11–19 owej decyzji.
   W zakresie, w jakim Republika Grecka nie podjęła środków w celu wykonania wyroku Trybunału z dnia 28 czerwca 2012 r., uchybiła ona zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie tego wyroku i art. 260 ust. 1 TFUE.


title: Sprawa C-674/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 29 grudnia 2011 r. — Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer), dawniej Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l’horticulture (VINIFLHOR) przeciwko Société Agroprovence

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 29 grudnia 2011 r. — Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer), dawniej Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l’horticulture (VINIFLHOR) przeciwko Société Agroprovence
   (Sprawa C-674/11)
   2012/C 89/13
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Wnoszący skargę kasacyjną: Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer), dawniej Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l’horticulture (VINIFLHOR)

      Druga strona postępowania: Société Agroprovence

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W jaki sposób państwo członkowskie może skorzystać z możliwości przewidzianej w art. 2 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez państwa członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (1), dotyczącej rozszerzenia okresów objętych kontrolą „na okresy (…) poprzedzające lub następujące po okresie 12-miesięcznym”, biorąc pod uwagę, po pierwsze, potrzebę ochrony interesów finansowych Wspólnoty i, po drugie, zasadę pewności prawa i konieczność wykluczenia sytuacji, w której organy kontrolne dysponowałyby nieokreślonymi kompetencjami?

               2)

               W szczególności:

                           —

                           Czy okres objęty kontrolą musi, w każdym wypadku — pod rygorem wadliwości kontroli, na którą podmiot kontrolowany może się powołać przeciwko decyzji pokontrolnej — zakończyć się na dwunastomiesięcznym okresie poprzedzającym okres „kontroli”, w czasie którego wykonywane są czynności kontrolne?

                           —

                           W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie poprzedzające, w jaki sposób należy rozumieć wyraźnie przewidzianą w rozporządzeniu możliwość, by rozszerzyć okres objęty kontrolą na okresy „następujące po okresie 12-miesięcznym”?

                           —

                           W wypadku odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie, czy okres objęty kontrolą musi jednakże — pod rygorem wadliwości kontroli, na którą podmiot kontrolowany może się powołać przeciwko decyzji pokontrolnej — obejmować dwunastomiesięczny okres, kończący się w okresie objętym kontrolą, poprzedzającym okres, w którym odbywa się kontrola, czy też kontrola może obejmować jedynie okres, który kończy się przed rozpoczęciem poprzedniego okresu kontroli?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez państwa członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej i uchylające dyrektywę 77/435/EWG (Dz.U. L 388, s. 18).


title: Sprawa C-475/08: Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/13

         Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-475/08)
   (2009/C 32/22)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Patakia i B. Schima, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że:
               poprzez niewyznaczenie operatorów systemu, tak jak wymaga tego art. 7 dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE (1)

               poprzez nieprzewidzenie jedynie dostępu regulowanego, ale także dostępu negocjowanego podmiotów trzecich do sieci, wbrew art. 18 dyrektywy 3003/55/WE w związku z art. 25 ust. 2 tej dyrektywy,
               poprzez niedokonanie transpozycji art. 22 ust. 3 lit. d) i e) oraz ust. 4 dyrektywy 2003/55/WE,
               Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojej skargi Komisja podnosi trzy podstawowe zarzuty.
   Na wstępie Komisja zarzuca stronie pozwanej, iż nie wyznaczyła operatorów systemów przesyłowych, magazynowania oraz terminali skroplonego gazu ziemnego, tak jak wymagają tego art. 7 i 11 dyrektywy 2003/55/WE.
   Następnie zarzucono stronie pozwanej, iż stworzyła stan braku pewności prawa dla nowych podmiotów, które mogą wejść na rynek, w ten sposób, że stworzyła wrażenie, iż dostęp negocjowany do sieci stanowi alternatywę wobec dostępu regulowanego. Tymczasem z art. 18 i 25 ust. 2 dyrektywy 2003/55/WE jasno wynika, iż dostęp regulowany stanowi jedyną możliwość dostępu do sieci dla osób trzecich oraz że jedynie urząd regulacji jest odpowiedzialny za ustalanie lub zatwierdzanie co najmniej metodologii użytej do obliczania albo określania taryf przed ich wejściem w życie.
   Na koniec Komisja podnosi, iż wyłączając nowe wielkie instalacje gazu ziemnego spod zakresu stosowania dyrektywy strona pozwana nie transponowała w sposób prawidłowy art. 22 ust. 3 lit. d) dyrektywy w zakresie obowiązku publikacji decyzji oraz art. 22 ust. 3 lit. e) tejże dyrektywy w odniesieniu do obowiązku konsultacji z innymi państwami członkowskimi lub innymi urzędami regulacji zainteresowanymi kwestią gazociągów międzysystemowych łączących te infrastruktury. Ponadto strona pozwana nie ustanowiła w ustawodawstwie krajowym obowiązku bezzwłocznego zawiadomienia Komisji o decyzji w przedmiocie takiego wyłączenia jak również o innych użytecznych informacjach jej dotyczących, tak jak wymaga tego art. 22 ust. 4 dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 176, s. 57.


title: Sprawa T-203/03.): Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  5 października 2005 r.  — Rasmussen przeciwko Komisji. (Urzędnicy — Nieprawdziwe oświadczenia o kosztach podróży służbowej — Postępowanie dyscyplinarne — Nagana — System językowy — Tajemnica lekarska)

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/21

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 października 2005 r. — Rasmussen przeciwko Komisji.
   Sprawa T-203/03.) (1)

   (Urzędnicy - Nieprawdziwe oświadczenia o kosztach podróży służbowej - Postępowanie dyscyplinarne - Nagana - System językowy - Tajemnica lekarska)
   (2005/C 296/45)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Lars Bo Rasmussen (Hellerup, Dania) [Przedstawiciele: G. Bouneou i F. Frabetti, avocats]

      Strona pozwana:
      Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: początkowo J. Currall i V. Joris, następnie V. Joris i M. Patkova, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 1 lipca 2002 r. nakładającej na skarżącego dyscyplinarną karę nagany z powodu nieprawdziwych oświadczeń o kosztach podróży służbowej, żądanie zwrotu kwot pobranych jako nadpłacone na podstawie art. 85 regulaminu pracowniczego, a także zadośćuczynienia za krzywdę, jaką skarżący w swoim mniemaniu poniósł
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Skarżący poniesie swoje własne koszty oraz połowę kosztów Komisji

               3)

               Komisja poniesie połowę swoich własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.08.2003


title: Sprawa T-17/16: Postanowienie Sądu z dnia 31 maja 2017 r. – MS/Komisja (Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie — Decyzja Komisji o zakończeniu „porozumienia o współpracy i członkostwie w Team Europe” — Odpowiedzialność umowna — Brak klauzuli arbitrażowej — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/27

         Postanowienie Sądu z dnia 31 maja 2017 r. – MS/Komisja
   (Sprawa T-17/16) (1)

   ((Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie - Decyzja Komisji o zakończeniu „porozumienia o współpracy i członkostwie w Team Europe” - Odpowiedzialność umowna - Brak klauzuli arbitrażowej - Oczywista niedopuszczalność))
   (2017/C 256/32)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: MS (przedstawiciele: początkowo: L. Levi i M. Vandenbussche, następnie: L. Levi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Martínez del Peral, C. Ehrbar i A.C. Simon, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 268 TFUE żądanie o zasądzenie od Komisji zapłaty odszkodowania i zadośćuczynienia w następstwie wydania przez nią decyzji z dnia 10 kwietnia 2013 r., w drodze której Komisja postanowiła zakończyć współpracę ze stroną skarżącą w ramach sieci prelegentów Team Europe.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               MS zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 326 z 5.9.2016.


title: Sprawa C-157/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zamówienia publiczne na dostawy — Dyrektywa 93/36/EWG — Udzielanie zamówień publicznych bez uprzedniej publikacji ogłoszenia — Lekkie helikoptery dla policji i krajowej straży pożarnej)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-157/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zamówienia publiczne na dostawy - Dyrektywa 93/36/EWG - Udzielanie zamówień publicznych bez uprzedniej publikacji ogłoszenia - Lekkie helikoptery dla policji i krajowej straży pożarnej)
   (2008/C 301/08)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: X. Lewis i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I. Braguglia, pełnomocnik, G. Fiengo, adwokat)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy (Dz.U. L 199, s. 1) — Niewykazanie przyczyn mogących umożliwić zamawiającemu zastosowanie procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o przetargu — Lekkie helikoptery nabyte na potrzeby policji i straży pożarnej
   Sentencja

               1)

               Wydając dekret ministra spraw wewnętrznych nr 558/A/04/03/RR z dnia 11 lipca 2003 r., który zezwala na odstępstwo od przepisów wspólnotowych dotyczących zamówień publicznych na dostawy w odniesieniu do nabycia lekkich helikopterów przeznaczonych na potrzeby policji i krajowej straży pożarnej, mimo niewystąpienia żadnej z przesłanek mogących uzasadniać takie odstępstwo, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy, a w szczególności na mocy jej art. 2 ust. 1 lit. b), art. 6 i 9.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006.


               5.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/11

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Fürstliches Obergericht, Liechtenstein, w dniu 19 maja 2015 r. w sprawie Abuelo Insua Juan Bautista przeciwko Liechtensteinische Invalidenversicherung
   (Sprawa E-13/15)
   (2015/C 366/09)
   W dniu 29 maja 2015 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek złożony do Trybunału EFTA w dniu 19 maja 2015 r. przez Fürstliches Obergericht, Liechtenstein (Książęcy Sąd Apelacyjny) dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie Abuelo Insua Juan Bautista przeciwko Liechtensteinische Invalidenversicherung w odniesieniu do następujących kwestii:

               1.

               Czy w związku z tym, że zgodnie z art. 87 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 987/2009 ustalenia instytucji miejsca pobytu lub zamieszkania są wiążące dla instytucji będącej dłużnikiem, osobie otrzymującej lub ubiegającej się o świadczenia zabrania się podważania tych ustaleń w postępowaniu prowadzonym przez instytucję będącą dłużnikiem?

               2.

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie: czy taki wiążący charakter ma również zastosowanie w postępowaniu sądowym, które zgodnie z krajowymi przepisami proceduralnymi następuje po postępowaniu prowadzonym przez instytucję będącą dłużnikiem?


title: Sprawa C-294/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts w dniu 15 czerwca 2010 r. — Andrejs Eglītis i Edvards Ratnieks przeciwko Latvijas Republika Ekonomikas ministrija

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts w dniu 15 czerwca 2010 r. — Andrejs Eglītis i Edvards Ratnieks przeciwko Latvijas Republika Ekonomikas ministrija
   (Sprawa C-294/10)
   ()
   2010/C 221/46
   Język postępowania: łotewski

      Sąd krajowy

   Augstākās tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Andrejs Eglītis i Edvards Ratnieks

      Strona pozwana: Latvijas Republika Ekonomikas ministrija

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że przewoźnik lotniczy, aby można było uznać, iż podjął wszelkie racjonalne środki w celu uniknięcia nadzwyczajnych okoliczności, ma obowiązek odpowiedniego rozplanowania swoich zasobów, tak aby można było wykonać przewidziany lot po ustaniu wcześniej nieprzewidzianych nadzwyczajnych okoliczności, to znaczy w określonej chwili po przewidzianej godzinie wylotu?

               2)

               W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy art. 6 ust. 1 ww. rozporządzenia ma zastosowanie przy określaniu minimalnej rezerwy czasu, którą powinien przewidzieć przewoźnik przy rozplanowywaniu swych zasobów we właściwym czasie, jako ewentualne przewidywalne opóźnienie, na wypadek wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności?

      (1)  Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa C-488/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam (Niderlandy) w dniu 23 września 2011 r. — D.F. Asbeek Brusse i K. de Man Garabito tegen Jahani BV

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam (Niderlandy) w dniu 23 września 2011 r. — D.F. Asbeek Brusse i K. de Man Garabito tegen Jahani BV
   (Sprawa C-488/11)
   2012/C 13/06
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Gerechtshof te Amsterdam (Niderlandy).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Strona skarżąca: D.F. Asbeek Brusse
   K. de Man Garabito
   Strona pozwana: Jahani BV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy podmiot prowadzący działalność gospodarczą w sektorze wynajmu lokali mieszkalnych, wynajmujący mieszkanie osobie prywatnej należy uznać za sprzedawcę, bądź usługodawcę w rozumieniu [dyrektywy 93/13] (1)? Czy umowa najmu zawarta pomiędzy podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w sektorze wynajmu a nieprowadzącym takiej działalności najemcą jest objęta zakresem zastosowania tej dyrektywy?

               2)

               Czy okoliczność, że art. 6 dyrektywy 93/13 należy uznać za normę równoważną z krajowymi przepisami, mającymi w ramach krajowego porządku prawnego rangę podstawowych zasad porządku prawnego, oznacza, że w sporze pomiędzy podmiotami prywatnymi krajowe przepisy transponujące dotyczące nieuczciwych postanowień mają rangę podstawowych zasad porządku prawnego, tak że sąd krajowy zarówno w pierwszej instancji, jak i w instancji odwoławczej, jest upoważniony i zobowiązany do oceny postanowienia umowy z urzędu (a w związku z tym wykraczając poza granice środka odwoławczego) w świetle krajowych przepisów transponujących i do stwierdzenia nieważności tego postanowienia, jeżeli dojdzie do wniosku, że postanowienie to jest nieuczciwe?

               3)

               Czy z praktyczną skutecznością prawa wspólnotowego zgodne jest, aby sąd krajowy zamiast niezastosowania postanowienia umowy dotyczącego kary umownej, które należy uznać za nieuczciwe w rozumieniu dyrektywy 93/13, jedynie obniżył karę umowną na podstawie przepisów krajowych, gdy podmiot prywatny co prawda powołał się na kompetencję sądu do obniżenia kary umownej, lecz nie na możliwość unieważnienia tego postanowienia?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków [postanowień] w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29)


title: Sprawa F-109/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 17 marca 2016 r. – GZ/Parlament

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/56

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 17 marca 2016 r. – GZ/Parlament
   (Sprawa F-109/15) (1)

   (2016/C 156/78)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015, s. 36.


title: Sprawa C-481/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 25 października 2012 r. — Juvelta UAB przeciwko Lietuvos prabavimo rūmai

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 25 października 2012 r. — Juvelta UAB przeciwko Lietuvos prabavimo rūmai
   (Sprawa C-481/12)
   2013/C 9/53
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Juvelta UAB

      Druga strona postępowania: Lietuvos prabavimo rūmai

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 34 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on uregulowania krajowego stanowiącego, iż w celu sprzedaży na rynku państwa członkowskiego Unii Europejskiej wyrobów ze złota przywiezionych z innego państwa członkowskiego, których wprowadzenie na rynek tego państwa członkowskiego (wywozu) jest dozwolone, wyroby te muszą być ocechowane znakiem niezależnego urzędu probierczego upoważnionego przez państwo członkowskie, który potwierdza, że wyrób go noszący został skontrolowany przez ten urząd, i w którym podane są informacje zrozumiałe dla konsumentów państwa członkowskiego przywozu dotyczące próby wyrobu, w razie gdy takie informacje dotyczące próby są podane w oddzielnym i dodatkowym znaku lub oznaczeniu wykonanym na tym samym wyrobie ze złota?

               2)

               Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze jest istotne, że — tak jak w rozpatrywanym przypadku — dodatkowe oznaczenie dotyczące próby wyrobów ze złota, które jest podane na wyrobach i jest zrozumiałe dla konsumentów państwa członkowskiego przywozu (na przykład oznaczenie trzema cyframi arabskimi „585”), nie zostało dokonane przez niezależny urząd probierczy upoważniony przez państwo członkowskie Unii Europejskiej, ale informacje podane w tym oznaczeniu odpowiadają co do treści informacjom widniejącym w oznaczonej na tym samym wyrobie cesze niezależnego urzędu probierczego upoważnionego przez państwo członkowskiego wywozu (na przykład stosowane przez państwo wywozu oznaczenie cyfrą arabską „3” oznacza w szczególności na mocy ustawodawstwa tego państwa próbę 585)?