title: Sprawa T-320/13: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2013 r. — DelSolar (Wujiang) przeciwko Komisji

text:
               27.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/19

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2013 r. — DelSolar (Wujiang) przeciwko Komisji
   (Sprawa T-320/13)
   2013/C 215/27
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: DelSolar (Wujiang) Ltd (Wujiang, Chiny) (przedstawiciele: L. Catrain González, lawyer, E. Wright i H. Zhu, Barristers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 513/2013 (1) w zakresie w jakim ma ono zastosowanie do skarżącej;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy tego, że Komisja Europejska dopuściła się oczywistego błędu co do prawa poprzez rozszerzenie zakresu trzeciego tiret art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51) („rozporządzenia podstawowego”) oraz poprzez badanie domniemanych znaczących wahań, które — ze względu na to, że nie wynikają z przejścia od byłego nierynkowego systemu gospodarki — wyraźnie nie wchodzą w zakres trzeciego tiret art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy tego, że Komisja Europejska błędnie uznała, iż koszty produkcji i ogólna sytuacja finansowa skarżącej podlegały znaczącym wahaniom wynikającym z przejścia od byłego nierynkowego systemu gospodarki, o których mowa w art. 2 ust. 7 lit. c) tiret trzecie rozporządzenia podstawowego.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy tego, że Komisja Europejska dopuściła się błędu w ocenie w świetle okoliczności, że ani otrzymane nieznaczne subsydia, ani preferencyjny system podatkowy uzyskany przez skarżącą i jej spółkę zależną Delta Greentech (China) Co. Ltd. (łącznie zwane dalej „DelSolar Group”) nie „[wynikają] z przejścia od byłego nierynkowego systemu gospodarki”.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że decyzja Komisji Europejskiej odrzucająca wniosek skarżącej o traktowanie na zasadach rynkowych tylko na podstawie preferencyjnego systemu podatkowego i nieznacznych subsydiów jest nieproporcjonalna i niekonieczna.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 513/2013 z dnia 4 czerwca 2013 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw i płytek) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej i zmieniające rozporządzenie (UE) nr 182/2013 poddające rejestracji przywóz tych produktów pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 152, s. 5.).


title: Sprawa C-457/04: Skarga wniesiona dnia 29 października 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalii

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/30

         Skarga wniesiona dnia 29 października 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalii
   (Sprawa C-457/04)
   (2005/C 6/55)
   Dnia 29 października 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Republice Portugalii sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez Antónia Caeirosa i Gregoria Valera Jordanę, występujących w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               —

               na pierwszym miejscu, stwierdzenie, że Republika Portugalii poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy 2003/17/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 marca 2003 r. zmieniającej dyrektywę 98/70/WE odnoszącą się do jakości benzyny i olejów napędowych, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 akapit pierwszy wyżej wymienionej dyrektywy 2003/17/WE;

               —

               tytułem subsydiarnym, stwierdzenie, że Republika Portugalii poprzez brak niezwłocznego poinformowania Komisji o takich przepisach, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 akapit pierwszy wyżej wymienionej dyrektywy 2003/17/WE.

               —

               obciążenie kosztami postępowania Republiki Portugalii.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2003/17/WE upłynął dnia 30 czerwca 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 76, str. 10.


title: Sprawa C-472/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 25 czerwca 2015 r. w sprawie T-305/13, SACE i Sace BT/Komisja, wniesione w dniu 4 września 2015 r. przez Servizi assicurativi del commercio estero SpA (SACE) i przez Sace BT SpA

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/19

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 25 czerwca 2015 r. w sprawie T-305/13, SACE i Sace BT/Komisja, wniesione w dniu 4 września 2015 r. przez Servizi assicurativi del commercio estero SpA (SACE) i przez Sace BT SpA
   (Sprawa C-472/15 P)
   (2015/C 381/23)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Servizi assicurativi del commercio estero SpA (SACE), Sace BT SpA (przedstawiciele: M. Siragusa i G. Rizza, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Włoska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   SACE zwraca się do Trybunału o uwzględnienie niniejszego odwołania i uchylenie rozstrzygnięcia Sądu zawartego w sentencji zaskarżonego wyroku oraz o uwzględnienie, bez przekazywania sprawy do Sądu, żądań przedstawionych przez wnoszące odwołanie w pierwszej instancji, a mianowicie o:

               —

               stwierdzenie nieważności in toto decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 marca 2013 r. C(2013) 1501 wersja ostateczna w sprawie środków SA.23425 wdrożonych przez Włochy w 2004 i 2009 r. na rzecz SACE BT S.p.A.;

               —

               tytułem ewentualnym stwierdzenie częściowej nieważności tej decyzji w zakresie ograniczonym do uwzględnionego zarzutu lub zarzutów;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania a w tym kosztami w postępowaniu w przedmiocie środka tymczasowego T-305/13 R.

      Zarzuty i główne argumenty

         Zarzut pierwszy dotyczący możliwości przypisania państwu włoskiemu spornych środków: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE świetle interpretacji tego postanowienia przez Trybunał w wyroku „Stardust Marine” (sprawa C-482/99); oczywiście błędna interpretacja motywu 177 lit. b) pkt i) uzasadnienia decyzji; ustalenie okoliczności faktycznych których faktyczna nieprawdziwość wynika z dokumentów zawartych w aktach sprawy i zniekształcenie treści decyzji; nielogiczne uzasadnienie; niesłuszne uzupełnienie uzasadnienia zaskarżonej decyzji; błędne zastosowanie zasady wedle której zgodność z prawem decyzji w dziedzinie pomocy państwa należy oceniać w świetle informacji jakie Komisja mogła posiadać w momencie jej wydania, w związku z dwoma pismami ministerstwa gospodarki i finansów (zwanego dalej „MGF”) skierowanymi do SACE S.p.A. przedstawionymi przez rząd włoski w załączniku do jego uwag interwenienta.

               —

               W zaskarżonym wyroku ustanowiona została następująca zasada: okoliczność, że sporna transakcja realizuje interesy przedsiębiorstwa publicznego pokrywające się z interesem ogólnym nie musi wcale oznaczać, iż przedsiębiorstwo to mogło wydać swą decyzję z pominięciem wymogów stawianych przez organy władzy publicznej. Według Sądu, nic nie stoi na przeszkodzie temu, aby państwo mogło nakazać przedsiębiorstwu publicznemu przeprowadzenie operacji o charakterze komercyjnym, którą, choć spełnia ona jednocześnie w danym przypadku kryterium prywatnego inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej, można niewątpliwie przypisać państwu. W konsekwencji od Komisji nie wymaga się, aby dla spełnienia wymogu możliwości przypisania, wykazała że zachowanie publicznego przedsiębiorstwa byłoby inne gdyby działało ono w sposób autonomiczny. Rozumując w ten sposób Sąd odszedł od zasad ustanowionych w wyroku „Stardust Marine”. Z jego wyroku wynika, że sama okoliczność, iż państwo kontroluje przedsiębiorstwo publiczne, które to podlega szczególnym zasadom organizacyjnym, wystarcza, aby stwierdzić, że organy władzy publicznej zawsze i w każdym razie są z definicji zaangażowane w wydawanie decyzji w sprawie interwencji na rzecz spółek zależnych rzeczonego przedsiębiorstwa. W przypadku takim jak w niniejszej sprawie, możliwość przypisania środka państwu będzie mogła zostać wykluczona jedynie, jeżeli dowiedzione zostanie, iż zarząd spółki dominującej podjął decyzję o treści takiej, iż uniemożliwia ona równoległą realizację również interesów o znaczeniu ogólnym. W niniejszej sprawie, taką decyzją mogła być jedynie likwidacja SACE BT, której zresztą Komisja z definicji nie przeciwstawiłaby się. Jeżeli natomiast środek przyjęty przez publiczne przedsiębiorstwo może w teorii odpowiadać również celowi leżącemu w interesie ogólnym lub został przyjęty z uwzględnieniem również tego interesu, należy domniemywać, że zarząd postanowił tak, ponieważ decydując nie mógł nie uwzględnić wymogów organów władzy publicznej i nie jest dozwolone ani możliwe dowiedzenie czego innego;

               —

               Ogólne poszlaki wskazujące na możliwość przypisania środków państwu członkowskiemu wykorzystane przez Komisję i zaakceptowane przez Sąd nie mówi nic o stopniu autonomii, z jaką zarząd SACE S.p.A. kierował i kieruje przedsiębiorstwem: i to nie tylko w wypadku uwzględnienia każdej z nich oddzielnie, lecz także gdy rozważane są łącznie. Poszlaki te nie pozwalały na wykazanie niczego innego niż okoliczność, że w 2009 r. państwo włoskie sprawowało kontrolę nad spółką SACE S.p.A. ze względu na posiadanie jej wszystkich akcji. Wyrok „Stardust Marine” wymaga jednak, aby poszlaki wykorzystywane w celu wykazania zaangażowania państwa były ściśle związane z danymi środkami, uwzględniając ich zakres, treść i zawarte ustanowione w nich warunki. W zaskarżonym wyroku wyraźnie uznano, że poszlaki wskazujące na możliwość przypisania środka państwu członkowskiemu wykorzystane w decyzji – z których wszystkie (z wyjątkiem jednej) odnoszą się do działalności SACE w zakresie ubezpieczania ryzyk niezbywalnych, w którym to sektorze SACE BT nie jest obecna – dotyczą natomiast ogólnego kontekstu w jakim działa SACE S.p.A, nie zaś okoliczności przypadku i kontekstu w jakim przyjęto sporne środki. Pomimo tego Sąd nie stwierdził, że poszlaki te ze swej istoty są nieodpowiednie, aby bezpośrednio uzasadniać domniemanie rzeczywistego zaangażowania państwa w przyjmowanie omawianych środków. W ten sposób Sąd przesunął akcent, w ramach badania możliwości przypisania środka, na całość stosunków pomiędzy państwem i przedsiębiorstwami odpowiadającymi modelowi spółek z udziałem publicznym – określanymi wprost przez ustawę we włoskim porządku prawnym jako spółki akcyjne – co doprowadziło do pozbawienia wszelkiego znaczenia szczególnego przedmiotu, szczególnego charakteru i szczególnej treści rozważanych środków a także faktycznych przyczyn ich przyjęcia. W rzeczywistości poszlaki wykorzystane przez Komisje wskazują, że bardzo nieprawdopodobne jest, aby doszło do jakiegokolwiek zaangażowania państwa w przyjmowanie spornych środków

               —

               Natomiast w ramach analizy wymogu, aby możliwe było przypisanie środka państwu, Sąd nie uwzględnił bezspornego wniosku, iż na mocy ustawy MGF nie sprawuje zarządu spółek, w których ma udziały, i nie koordynuje ich działań, jak podniosła SACE w skardze, przytaczając właściwe przepisy. Ponadto Sąd nieprawidłowo zastosował zasadę, zgodnie z którą zgodność z prawem decyzji w dziedzinie pomocy państwa należy oceniać w świetle informacji jakie Komisja mogła posiadać w momencie jej wydania, w zawiązku z dwoma pismami MGF skierowanymi do SACE S.p.A przedstawionymi przez państwo włoskie w załączniku do jego uwag interwenienta. Rzeczone pisma potwierdzają bowiem jedynie zasadę autonomii zarządu w stosunkach pomiędzy MGF i SACE S.p.A., która była dobrze znana Komisji, chociażby ze względu na to, iż rząd włoski wielokrotnie przedstawiał ją tejże instytucji w toku procedury pogłębionego badania na postawie art. 108 ust. 2 TFUE. Na powyższe dwa dokumenty powołano się więc jedynie w celu potwierdzenia przedstawionych już uwag i nie wprowadzają one żadnych znaczących zmian w istotnych elementach badanych środków.

         Zarzut drugi dotyczący braku korzyści rzekomo przyznanej SACE BT przez sporny środek: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE i nieprawidłowego zastosowania kryterium prywatnego inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej; stwierdzenia okoliczności faktycznych, których nieprawdziwy charakter wynika z dokumentów w aktach sprawy; przeinaczenia argumentu zgodnie, z którym SACE S.p.A. skorzystała z dorozumianego podwyższenia o 5/12 pobranej stawki prowizji w stosunku do stawki zapłaconej przez SACE BT prywatnym reasekuratorom; błędnej kwalifikacji tego argumentu jako niedopuszczalnego „nowego zarzutu”.

               —

               Wykazując oczywiście ograniczoną znajomość i zrozumienie dynamiki sektora ubezpieczeniowego, a zwłaszcza reasekuracji nadwyżki strat (Excess of Loss (zwanej dalej „XoL”)), Sąd podobnie jak wcześniej Komisja, popełnił poważne i oczywiste błędy stwierdzając okoliczności faktyczne, których nieprawdziwość wynika z dokumentów w aktach sprawy. Wystawienie na ryzyko reasekuratora nadwyżki szkodowości nie wzrasta, gdy udział reasekuratora w pokryciu reasekuracyjnym jest bardzo wysoki: jest tak bowiem wyższemu udziałowi w umowie XoL odpowiada pobrana opłata proporcjonalna. Ponadto nie występuje zwiększenie ryzyka, w wypadku gdy zbywający wpada w trudności finansowe, ponieważ w umowie XoL ryzyko głównej straty dla reasekuratora nie jest związane z trudnościami zbywającej spółki, pomimo ryzyka niewypłacalności nabywców ubezpieczonych. Należy dodać, że ryzyko upadłości zbywającej SACE BT, również w wypadku trudności finansowych w ogóle nie istniało zważywszy, że uiszczenie na rzecz spółki dominującej opłaty za podpisanie umowy reasekuracyjnej odbyło się w jednej racie i zawczasu, a gdyby do niego nie doszło pokrycie reasekuracyjne po prostu nie zostałoby aktywowane. Omawiana umowa XoL nie dotyczyła jedynie 25 % ryzyka reasekurowanego przez SACE BT, z uwagi na co nieprawdą jest że – jak stwierdzono w wyroku – druga umowa przewidująca inną opłatę mogła zostać wynegocjowana z SACE S.p.A. w odniesieniu do salda pokrycia reasekuracyjnego. Wreszcie Sąd zupełnie przeinaczył argument, wedle którego – jako że SACE S.p.A. przystąpiła do umowy, a więc i do pokrycia reasekuracyjnego ryzyka, dopiero w dniu 5 czerwca 2009 r., chociaż jako wynagrodzenie otrzymała opłatę obliczoną w wymiarze rocznym – rzeczona spółka skorzystała faktycznie z dorozumianego podwyższenia o 5/12 stawki opłaty pobranej w porównaniu do stawki zapłaconej przez SACE BT prywatnym reasekuratorom uwzględniając okres ryzyka, który już upłynął bez wystąpienia szkód. Zważywszy, że okoliczności te wynikają z zaskarżonej decyzji, Sąd naruszył prawo stwierdzając, że nie zostały one podane do wiadomości Komisji podczas postępowania administracyjnego. Jako że SACE poprzestała na sformułowaniu – w kontekście jej drugiego zarzutu i w drodze jego rozszerzenia – argumentu dalszego dowodu na brak istotnego ryzyka wystąpienia korzyści, Sąd błędnie zakwalifikował omawiany argument jako niedopuszczalny nowy zarzut.

         Zarzut trzeci dotyczący braku korzyści rzekomo przyznanej SACE BT przez trzeci i czwarty sporny środek: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE i nieprawidłowe zastosowanie kryterium prywatnego inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej; niesłuszne uzupełnienie uzasadnienia zaskarżonej decyzji

               —

               Zarząd SACE S.p.A. działał w sposób zupełnie analogiczny do zarządów innych podmiotów prywatnych, które zważywszy na wysoki poziom niepewności i pilności jakim cechował się rynek w 2009 r. dokonały analogicznych zastrzyków kapitałowych w spółki zależne pomimo braku prognoz dotyczących przyszłych przepływów pieniężnych uzasadniających pod względem rachunkowym oczekiwania co do odpowiednich dochodów tychże spółek przynajmniej w długim okresie. Taki obiektywny rezultat, który wynikał ze zwykłej obserwacji dynamiki rynku w danym momencie historycznym, powinien był przeważyć w stosunku do jakiegokolwiek względu o charakterze teoretycznym lub spekulatywnym w ramach stosowania przez Komisję kryterium prywatnego inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej. Co więcej w decyzji nie wymieniono żadnego konkretnego przypadku prywatnej spółki działającej w zwykłych warunkach rynkowych, która wobec poważnych trudności wynikających z kryzysu, została przez swych akcjonariuszy poddana likwidacji a nie rekapitalizacji. Niezrozumiałe jest, a w każdym razie Sąd nie wyjaśnił, dlaczego SACE miałaby być zobowiązana do oceny ex ante przyszłej dochodowości SACE BT i do przekazania Komisji odpowiednich elementów wstępnej oceny, mimo że z danych rynkowych wynikało, iż prywatni inwestorzy nie uczynili tego. Wreszcie, zważywszy że Komisja uznała w toku swego pogłębionego dochodzenia, iż nie musiała oceniać z należytą uwagą argumentów poniesionych przez SACE w celu zastosowania kryterium empirycznego w kontekście kryterium prywatnego inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej, Sąd błędnie orzekł, że instytucja ta miała prawo odrzucić je, biorąc pod uwagę teoretyczną możliwość, iż transakcje kapitałowe dokonane przez podmioty prywatne były z kolei uznane za niezgodne z kryterium prywatnego inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej albowiem obejmowały elementy pomocy.


title: Sprawa T-131/12: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2012 r. — Spa Monopole przeciwko OHIM — Orly International (SPARITUAL)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/24

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2012 r. — Spa Monopole przeciwko OHIM — Orly International (SPARITUAL)
   (Sprawa T-131/12)
   2012/C 165/41
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV (Spa, Belgia) (przedstawiciele: L. De Brouwer, E. Cornu i É. De Gryse, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Orly International, Inc. (Van Nuys, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie R 2396/2010-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SPARITUAL” dla towarów należących do klasy 3 — Zgłoszony znak towarowy nr 3631884

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowane dla Beneluksu słowne znaki towarowe „SPA” i „Les Thermes de Spa” dla towarów i usług z klas 3, 32 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i odrzucenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 przy ocenie renomy słownego znaku towarowego „SPA” w klasie 32 oraz naruszenie art. 8 ust. 5 tegoż rozporządzenia 2007/2009 przy ocenie prawdopodobieństwa czerpania nienależnej korzyści z renomy znaku towarowego „SPA”.


title: Sprawa T-483/10: Skarga wniesiona w dniu 8 października 2010 r. — The Pukka Luggage Company przeciwko OHIM — Jesus Miguel Azpiroz Arruti (PUKKA)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/50

         Skarga wniesiona w dniu 8 października 2010 r. — The Pukka Luggage Company przeciwko OHIM — Jesus Miguel Azpiroz Arruti (PUKKA)
   (Sprawa T-483/10)
   ()
   2010/C 328/78
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Pukka Luggage Company Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: K.E. Gilbert i M.H. Blair, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Jesús Miguel Azpiroz Arruti (San Sebastián, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie R 1175/2008-4;

               —

               ewentualnie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym stwierdzenia, że sprzeciw należy uwzględnić w odniesieniu do „bagażu”;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym stwierdzenia, że sprzeciw należy uwzględnić w odniesieniu do „twardych walizek, twardych kufrów wózkowych”;

               —

               nakazanie stronie pozwanej i drugiej stronie w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą pokrycia kosztów własnych oraz kosztów poniesionych przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „PUKKA” dla towarów z klasy 18 — zgłoszenie nr 4061545

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Jesús Miguel Azpiroz Arruti

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Hiszpańska rejestracja nr 1570450 graficznego znaku towarowego „PUKAS” dla towarów z klasy 18; graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 19802 „PUKAS” zarejestrowany dla towarów i usług z klas 25, 28 i 39

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie oceniła podobieństwo towarów i podobieństwo spornego znaku towarowego do wcześniejszego znaku towarowego.


title: Sprawa T-233/08: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2008 r. — MPDV Mikrolab przeciwko OHIM (ROI ANALYZER)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/49

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2008 r. — MPDV Mikrolab przeciwko OHIM (ROI ANALYZER)
   (Sprawa T-233/08)
   (2008/C 223/86)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: MPDV Mikrolab GmbH, Mikroprozessordatenverarbeitung und Mikroprozessorlabor (Mosbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Göpfert)

      Strona pozwana:Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 kwietnia 2008 r. w sprawie R 1525/2006-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ROI ANALYZER” dla towarów i usług z klas 9, 35 i 42 (zgłoszenie nr 4 866 042).

      Decyzja eksperta: częściowe oddalenie wniosku o rejestrację.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy nie jest pozbawiony charakteru odróżniającego i nie występuje w odniesieniu do niego wymóg dostępności.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, s. 1).


title: Sprawa F-129/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 17 grudnia 2015 r. – Morin/Komisja

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/102

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 17 grudnia 2015 r. – Morin/Komisja
   (Sprawa F-129/15) (1)

   (2016/C 048/121)
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015, s. 44.


title: Sprawa C-504/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 8 listopada 2012 r. — Uwe Schönefeld przeciwko Land Berlin

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 8 listopada 2012 r. — Uwe Schönefeld przeciwko Land Berlin
   (Sprawa C-504/12)
   2013/C 26/56
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Uwe Schönefeld

      Strona pozwana: Land Berlin

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pierwotne lub wtórne prawo Unii Europejskiej, w tym wypadku przede wszystkim dyrektywę 2000/78/WE (1), należy interpretować w taki sposób, iż szerokorozumiany zakaz nieuzasadnionej dyskryminacji ze względu na wiek obejmuje także przepisy krajowe dotyczące wynagradzania urzędników krajów związkowych?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1: Czy w wyniku wykładni pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej można stwierdzić, iż przepis krajowy, w myśl którego, na wysokość podstawowego wynagrodzenia urzędnika w momencie jego zatrudnienia zasadniczy wpływ ma jego wiek, a wzrost wynagrodzenia uzależniony jest przede wszystkim od okresu trwania stosunku pracy urzędnika, stanowi bezpośrednią lub pośrednią dyskryminację ze względu na wiek?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej również na pytanie 2: Czy wykładnia pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie uzasadnieniu takiego przepisu prawa krajowego, którego ustawowo przewidzianym celem jest wynagradzanie doświadczenia zawodowego?

               4)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzących na powyższe pytania: Czy w wyniku wykładni pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej można stwierdzić, że ustawa przejściowa, mocą której urzędnicy pozostający w stosunku pracy zostają zaszeregowani w ramach nowego systemu na podstawie samej kwoty ich wynagrodzenia podstawowego uzyskanego w dniu wejścia w życie przepisów przejściowych zgodnie ze starą (o charakterze dyskryminującym) regulacją dotyczącą wynagradzania urzędników i na podstawie której to kwoty oblicza się dalszy awans do wyższych grup zaszeregowania, niezależnie od rzeczywistego okresu doświadczenia zawodowego urzędnika wyłącznie na podstawie okresu doświadczenia zdobytego od momentu wejścia w życie ustawy przejściowej, stanowi — trwające do momentu odpowiedniego uzyskania najwyższej grupy zaszeregowania — kontynuację istniejącej dyskryminacji ze względu na wiek?

               5)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej również na pytanie 4: Czy wykładnia pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie uzasadnieniu tego trwającego w sposób nieograniczony nierównego traktowaniu z celem ustawodawczym, na podstawie którego w drodze ustawy przejściowej ochronie powinny podlegać nie (tylko) istniejące prawa nabyte, lecz (również) oczekiwanie prognozowanego na podstawie starej regulacji dotyczącej wynagradzania urzędników wzrostu dochodu w danej grupie zaszeregowania?
               Czy trwającą dyskryminację urzędników pozostających w stosunku pracy można w ten sposób uzasadnić, że alternatywna regulacja (indywidualne zaszeregowanie również urzędników pozostających w stosunku pracy w oparciu okres doświadczenia) byłaby związana z podwyższonym nakładem administracyjnym?

               6)

               W przypadku zaprzeczenia uzasadnieniu w pytaniu 5: Czy w świetle wykładni pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej do momentu wdrożenia wolnej od dyskryminacji regulacji wynagradzania urzędników również dla urzędników pozostających w stosunku pracy, dopuszczalny jest inny skutek prawny niż przyznanie urzędnikom pozostającym w stosunku pracy ze skutkiem wstecznym oraz nieprzerwanie wynagrodzenia według najwyższego stopnia w ich grupie zaszeregowania?
               Czy skutek prawny w postaci naruszenia zakazu dyskryminacji wynika tutaj z pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej, w tym wypadku przede wszystkim z dyrektywy 2000/78/WE, lub czy roszczenie to wynika jedynie z przewidzianej prawem europejskim odpowiedzialności odszkodowawczej państwa z tytułu nieprawidłowej transpozycji zasad wytyczonych przez prawo Unii?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303 s. 16).


title: Sprawa C-522/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu  22 listopada 2007 r. — Dinter GmbH przeciwko Hauptzollamt Düsseldorf

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 22 listopada 2007 r. — Dinter GmbH przeciwko Hauptzollamt Düsseldorf
   (Sprawa C-522/07)
   (2008/C 37/13)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Düsseldorf
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dinter GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Düsseldorf
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy uwagę dodatkową 5b) do działu 20 Nomenklatury Scalonej (1) należy interpretować w ten sposób, że pod pojęciem soków owocowych z dodatkiem cukru rozumie się również soki owocowe, które wprawdzie faktycznie nie zawierają dodatku cukru, lecz, w przypadku których zawartość dodanego cukru jest pod względem obliczeniowym ustalana na podstawie uwagi dodatkowej 5a) do działu 20 Nomenklatury Scalonej?

               2.

               Czy uwagę dodatkową 5b) do działu 20 Nomenklatury Scalonej należy interpretować w ten sposób, że użyte tam określenie „sok owocowy w jego naturalnym stanie” jest za pomocą sformułowania „otrzymany z owoców lub z rozcieńczenia skoncentrowanego soku” jedynie bliżej objaśniane, faktycznie jednak ma zastosowanie do wszystkich rodzajów soków owocowych (niesfermentowanych i niezawierających dodatku alkoholu) w każdym stanie ich przedstawienia?

               3.

               W przypadku odpowiedzi twierdzących na oba powyższe pytania: Czy uwaga dodatkowa 5b) do działu 20 Nomenklatury Scalonej jest ważna?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 327, str. 1).


title: Sprawa T-102/11: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2011 r. — American Express Marketing & Development przeciwko OHIM (IP ZONE)

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/15

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2011 r. — American Express Marketing & Development przeciwko OHIM (IP ZONE)
   (Sprawa T-102/11)
   2011/C 130/27
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: American Express Marketing & Development Corp. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci V. Spitz, A. Gaul, T. Golda i S. Kirschstein-Freund)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 grudnia 2010 r. w sprawie R 1125/2010-2;

               —

               posiłkowo, zmiana decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 grudnia 2010 r. w sprawie R 1125/2010-2 i orzeczenie, że odwołanie jest uzasadnione;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „IP ZONE” dla usług z klasy 42

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na stwierdzenie przez Izbę Odwoławczą, że znak towarowy nie wykazuje wymaganego charakteru odróżniającego i jest opisowy w odniesieniu do rozpatrywanych usług.


title: Sprawa C-383/15 P: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 20 stycznia 2016 r. – Skype Ultd/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Sky plc, dawniej British Sky Broadcasting Group plc, Sky IP International Ltd (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Umorzenie postępowania)

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/5

         Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 20 stycznia 2016 r. – Skype Ultd/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Sky plc, dawniej British Sky Broadcasting Group plc, Sky IP International Ltd
   (Sprawa C-383/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 136/07)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Skype Ultd (przedstawiciele: A. Carboni, M. Browne, solicitors)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik), Sky plc, dawniej British Sky Broadcasting Group plc, Sky IP International Ltd (przedstawiciele: D. Rose i J. Curry, solicitors)

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie odwołania zostaje umorzone.

               2)

               Skype Ultd zostaje obciążona kosztami niniejszego postępowania.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.


title: Sprawa T-710/16: Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2017 r. – La Patrouille/EUIPO – Alpha Industries (AEROBATIX)

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/34

         Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2017 r. – La Patrouille/EUIPO – Alpha Industries (AEROBATIX)
   (Sprawa T-710/16) (1)

   (2017/C 178/53)
   Język postępowania: francuski
   Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 462 z 12.12.2016.


title: Sprawa C-470/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/9

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-470/10) (1)

   2011/C 173/21
   Język postępowania: portugalski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa T-199/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 30 marca 2011 r. przez Guido Stracka od wyroku wydanego w dniu 20 stycznia 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-132/07 Strack przeciwko Komisji

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/30

         Odwołanie wniesione w dniu 30 marca 2011 r. przez Guido Stracka od wyroku wydanego w dniu 20 stycznia 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-132/07 Strack przeciwko Komisji
   (Sprawa T-199/11 P)
   2011/C 232/54
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Guido Strack (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenhorn)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 20 stycznia 2011 r. w sprawie F-132/07 i uwzględnienie żądań przedstawionych przez skarżącego w tamtej sprawie;

               —

               uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 17 września 2009 r. w sprawie F-132/07, ponieważ oddala wniosek skarżącego o ogłoszenie wyroku zaocznie;

               —

               uchylenie decyzji Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej o przydzieleniu drugiej izbie sprawy F-132/07, początkowo była przydzielona pierwszej izbie;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 lipca 2007 r. oraz dorozumianych decyzji uzupełniających z dnia 9 sierpnia 2007 r. i z dnia 11 września 2007 r., jak również decyzji z dnia 9 listopada 2007 r., w zakresie w jakim oddalają wnioski przedstawione przez wnoszącego odwołanie w dniu 9 kwietnia 2007 r., 11 maja 2007 r. i 11 października 2007 r. o zezwolenie na publikację dokumentów (w świetle mających zastosowanie przepisów prawnych, w szczególności art. 17, 17a, 19 i 24 regulaminu pracowniczego, w tym również przepisy dotyczące praw autorskich oraz ochrony danych) oraz na złożenie skargi na (byłych) komisarzy i urzędników Komisji;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz wnoszącego odwołanie kwoty w wysokości co najmniej 10 000 EUR tytułem odszkodowania za szkodę niematerialną, obejmującą zarówno uszczerbek na zdrowiu jak i krzywdę, jakich doznał;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania;

               —

               ponadto, powołując się na utrwalone orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w tym zakresie, wnoszący odwołanie żąda odszkodowania w wysokości, której dokładne ustalenie pozostawia Sądowi, lecz co najmniej 2 000 EUR, z uwagi na przewlekłość postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwadzieścia zarzutów.

               —

               Podnosi on między innymi: brak właściwości organu, który wydał zaskarżone decyzje, niezgodną z prawem odmowę ogłoszenia wyroku zaocznie, niezgodny z prawem charakter przedłużania nałożonych na Komisję terminów, niepołączenie sprawy, choć wymagały tego okoliczności, z innymi sprawami, w których toczy się postępowanie pomiędzy tymi samymi stronami, błędne przedstawienie okoliczności faktycznych w sprawozdaniu na rozprawę oraz w zaskarżonym wyroku, stronniczość sprawozdawcy, naruszenie systemu językowego Sądu i dyskryminację wnoszącego odwołanie ze względu na język oraz brak tłumaczenia dokumentów postępowania.

               —

               Ponadto, wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej naruszył prawo i przedstawił niewystarczające uzasadnienie wyroku. Dotyczy to w szczególności wykładni i zastosowania art. 11, 17, 17a, 19, 25, oraz 90 i nast. Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, art. 6, 10 i 13 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, art. 11, 41, 47 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.


               28.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/9

         Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-4/14)
   (2014/C 163/08)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 13 stycznia 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Gjermunda Mathisena i Auður Ýr Steinarsdóttir, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, Rue Belliard 35, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1.

               orzeczenie, że nie przyjmując środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego przywołanego w pkt 4 rozdziału XXIX załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2007/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 maja 2007 r. w sprawie wprowadzania do obrotu wyrobów pirotechnicznych), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia, lub nie powiadamiając niezwłocznie Urzędu Nadzoru EFTA o przyjęciu takich środków, Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 21 tego aktu prawnego i art. 7 Porozumienia EOG;

               2.

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię przed dniem 26 sierpnia 2013 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 26 czerwca 2013 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy 2007/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 maja 2007 r. w sprawie wprowadzania do obrotu wyrobów pirotechnicznych („akt prawny”), przywołanej w pkt 4 rozdziału XXIX załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 21 aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG poprzez nieprzyjęcie lub niepowiadomienie Urzędu Nadzoru EFTA niezwłocznie o przyjęciu środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego w wyznaczonym terminie.


title: Sprawa C-604/14 PP: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 stycznia 2016 r. – Alcoa Trasformazioni Srl/Komisja Europejska, Republika Włoska (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Pomoc państwa — Pomoc przyznana przez Republikę Włoską na rzecz d’Alcoa Trasformazioni Srl — Zwrot przez Fundusz Wyrównawczy części kosztów energii elektrycznej zafakturowanej na tę spółkę przez jej dostawcę — Niezgodność ze wspólnym rynkiem — Korzyść — Obowiązek Komisji Europejskiej przeprowadzenia oceny gospodarczej)

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/2

         Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 stycznia 2016 r. – Alcoa Trasformazioni Srl/Komisja Europejska, Republika Włoska
   (Sprawa C-604/14 PP) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Pomoc państwa - Pomoc przyznana przez Republikę Włoską na rzecz d’Alcoa Trasformazioni Srl - Zwrot przez Fundusz Wyrównawczy części kosztów energii elektrycznej zafakturowanej na tę spółkę przez jej dostawcę - Niezgodność ze wspólnym rynkiem - Korzyść - Obowiązek Komisji Europejskiej przeprowadzenia oceny gospodarczej))
   (2016/C 136/02)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Alcoa Trasformazioni Srl (przedstawiciele: O. W. Brouwer, advocaat, T. Salonico i M. Siragusa, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i É. Gippini Fournie, pełnomocnicy), Republika Włoska

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Alcoa Trasformazioni Srl zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.03.2015.


title: Sprawa C-89/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 22 lutego 2013 r. — Luigi D'Aniello i in. przeciwko Poste Italiane SpA

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 22 lutego 2013 r. — Luigi D'Aniello i in. przeciwko Poste Italiane SpA
   (Sprawa C-89/13)
   2013/C 156/29
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Napoli

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Luigi D'Aniello i in.

      Strona pozwana: Poste Italiane SpA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepis prawa wewnętrznego, który w zastosowaniu dyrektywy 1999/70/WE (1) przewiduje dla przypadku niezgodnego z prawem zawieszenia wykonania umowy o pracę zawierającej nieważną klauzulę określającą termin jej trwania odmienne i zdecydowanie mniej daleko idące konsekwencje ekonomiczne niż w przypadku niezgodnego z prawem zawieszenia wykonania umowy o pracę ogólnego prawa cywilnego zawierającej nieważną klauzulę określającą termin jej trwania jest sprzeczny z zasadą równoważności?

               2)

               Czy okoliczność, że w zakresie stosowania sankcji jej skuteczność przynosi korzyść nadużywającemu pracodawcy, ze szkodą dla pracownika dotkniętego nadużyciem, w ten sposób, że czas trwania postępowania działa bezpośrednio na szkodę pracownika z korzyścią dla pracodawcy oraz okoliczność, że z trwaniem postępowania zmniejsza się proporcjonalnie skuteczność przywrócenia, do takiego stopnia, iż zostaje prawie wyeliminowana są zgodne z prawem UE?

               3)

               Czy w zakresie stosowania prawa UE w rozumieniu art. 51 Karty Nicejskiej to, że czas trwania postępowania działa bezpośrednio na szkodę pracownika z korzyścią dla pracodawcy oraz to, że z trwaniem postępowania zmniejsza się proporcjonalnie skuteczność przywrócenia, do takiego stopnia, iż zostaje prawie wyeliminowana, jest zgodne z art. 47 Karty [praw podstawowych] i art. 6 EKPC?

               4)

               Czy mając na uwadze informacje zawarte w art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2000/78/WE (2) i w art. 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/54/WE (3) pojęcie warunków pracy ujęte w klauzuli 4 dyrektywy 1999/70/WE obejmuje także konsekwencje niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy?

               5)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy różnica w zakresie zwykłych konsekwencji przewidzianych w wewnętrznym porządku prawnym w odniesieniu do niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy na czas nieokreślony i na czas określony jest uzasadniona w rozumieniu klauzuli 4?

               6)

               Czy ogólne zasady obowiązującego prawa Unii takie jak zasady pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań, równości broni w postępowaniu, skutecznej ochrony sądowej, dostępu do niezależnego sądu i bardziej ogólnie sprawiedliwego procesu, zagwarantowane w art. 6 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (ze zmianami wynikającymi z art. 1 ust. 8 traktatu lizbońskiego, do którego odsyła art. 46 Traktatu o Unii Europejskiej) w związku z art. 6 europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. oraz z art. 46, 47 i 52 ust. 3 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, przyjętej w Nicei dnia 7 grudnia 2000 r., włączonej do traktatu lizbońskiego należy interpretować w ten sposób, iż stoją na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo włoskie po istotnym upływie czasu przepisu prawnego (takiego jak art. 32 ust. 7 ustawy nr 183/10 w rozumieniu wynikającym z przepisu formułującego wykładnię autentyczną zawartego w art. 1 ust. 13 ustawy nr 92/12), który zmienia konsekwencje toczących się postępowań, działając bezpośrednio na szkodę pracownika z korzyścią dla pracodawcy oraz temu, że z trwaniem postępowania zmniejsza się proporcjonalnie skuteczność przywrócenia, do takiego stopnia, iż zostaje prawie wyeliminowana?

               7)

               W razie uznania przez Trybunał Sprawiedliwości, że przytoczone zasady nie mają rangi podstawowych zasad porządku prawnego Unii Europejskiej dla celów ich horyzontalnego i ogólnego zastosowania a więc stwierdzenia jedynie niezgodności przepisu takiego jak art. 32 ust. 5-7 ustawy nr 183/10 (w rozumieniu wynikającym z art. 1ust. 13, ustawy nr 92/2012) z obowiązkami ustanowionymi w dyrektywie 1999/70/WE i Karcie Nicejskiej, czy spółkę, taką jak pozwana należy uznać za organ państwowy dla celów bezpośredniego wertykalnego zastosowania prawa UE a w szczególności klauzuli 4 dyrektywy 1999/70/WE i Karty Nicejskiej?;

               8)

               W razie udzielenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej odpowiedzi twierdzącej na pytania pierwsze, drugie, trzecie lub czwarte, czy zasada lojalnej współpracy, jako zasada leżąca u podstaw Unii Europejskiej, pozwala na niestosowanie przepisu formułującego wykładnię autentyczną takiego jak art. 1 ust. 13 ustawy nr 92/12, który uniemożliwia poszanowanie zasad wynikających z odpowiedzi udzielonych na pytania od pierwszego do czwartego?

      (1)  Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43).

      (2)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16).

      (3)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana) (Dz.U. L 204, s. 23).


title: Sprawa T-562/12: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2012 r. — Dalli przeciwko Komisji

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/24

         Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2012 r. — Dalli przeciwko Komisji
   (Sprawa T-562/12)
   2013/C 46/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: John Dalli (St. Julians, Malta) (przedstawiciele: L. Levi, A. Alamanou i S. Rodrigues, prawnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności ustnej decyzji przewodniczącego Komisji Europejskiej z dnia 16 października 2012 r. w przedmiocie natychmiastowej dymisji skarżącego.

               —

               Zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego zadośćuczynienia za krzywdę i odszkodowania za szkodę.

               —

               Obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 245 i 247 TFUE w związku z tym, że zaskarżona decyzja została przyjęta przez niewłaściwy organ.

               2)

               Pomocniczo: zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 17 ust. 6 TUE oraz ogólnej zasady pewności prawa w związku z tym, że zaskarżona decyzja nie może skutkować ważną dymisją skarżącego.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący oczywistych błędów i naruszeń przepisów proceduralnych w związku z tym, że dla zaskarżonej decyzji brak jest uzasadnionych podstaw, oraz że stwierdzenia OLAF, na których opiera się owa decyzja zostały poczynione w wyniku procedury niezgodnej z prawem.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia praw do obrony w związku z tym, że skarżący nie miał możliwości dokonania analizy i oceny zarzucanych mu okoliczności faktycznych.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności w związku z tym, że skarżący nie miał możliwości stwierdzenia jakie są zgodne z prawem cele zaskarżonej decyzji, i czy rozpatrzono zastosowanie jakiegokolwiek innego, mniej restrykcyjnego środka.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 kwietnia 2005 r. w sprawie C-329/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2000/43/WE — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/13

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 28 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-329/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2000/43/WE - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   (2005/C 143/18)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-329/04 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 29 lipca 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: D. Martin i H. Kreppel) przeciwko Republice Federalnej Niemiec (pełnomocnik: C.-D. Quassowski), Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, P. Kūris i J. Klučka (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 28 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie ustanawiając w przepisanym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 239 z 25.9.2004.


title: Sprawa F-5/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 czerwca 2015 r. – CX/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Kara dyscyplinarna — Wydalenie ze służby — Nieprzesłuchanie zainteresowanego urzędnika przez organ powołujący — Nieprzestrzeganie prawa do bycia wysłuchanym)

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 czerwca 2015 r. – CX/Komisja
   (Sprawa F-5/14) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Kara dyscyplinarna - Wydalenie ze służby - Nieprzesłuchanie zainteresowanego urzędnika przez organ powołujący - Nieprzestrzeganie prawa do bycia wysłuchanym))
   (2015/C 245/58)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CX (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie wydalenia skarżącego ze służby na podstawie art. 9 ust. 1 lit. h) załącznika IX do regulaminu pracowniczego bez obniżenia uprawnień emerytalnych w związku z wewnętrznym dochodzeniem wszczętym w następstwie dochodzenia OLAF wobec pewnego przedsiębiorstwa oraz żądanie zadośćuczynienia za rzekomo doznaną krzywdę i naprawienia rzekomo poniesionej szkody.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 16 października 2013 r., w drodze której Komisja Europejska nałożyła na CX karę w postaci wydalenia ze służby bez obniżenia pro tempore uprawnień emerytalnych.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez CX, w tym kosztami związanymi z postępowaniem o zastosowanie środka tymczasowego w sprawie F-5/14 R.

      (1)  Dz.U. C 85 z 22.3.2014, s. 27.


title: Sprawa T-22/11: Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2011 r. — Westfälisch-Lippischer Sparkassen- und Giroverband przeciwko Komisji

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/21

         Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2011 r. — Westfälisch-Lippischer Sparkassen- und Giroverband przeciwko Komisji
   (Sprawa T-22/11) (1)

   2012/C 39/41
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011


title: Sprawa T-401/07: Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2007 r. — Caixa Geral de Depósitos przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/17

         Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2007 r. — Caixa Geral de Depósitos przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-401/07)
   (2008/C 8/33)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Caixa Geral de Depósitos (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci Nuno Mimoso Ruiz, Francisca Ponce de Leão Paulouro i Carla Farinhas)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE oraz wniesionej jednocześnie i łącznie skargi z tytułu art. 238 WE na podstawie klauzuli arbitrażowej przewidzianej w art. 18 umowy zawartej w dniu 15 listopada 1995 r. pomiędzy Komisją i CGD, za dopuszczalne;

               —

               stwierdzenie, na podstawie art. 230 WE, nieważności art. 1 decyzji C(2007) 3772 z dnia 31 lipca 2007 r.;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej, na podstawie art. 238 WE, niezależnie od tego czy skarga wniesiona na podstawie art. 230 WE zostanie uwzględniona, kwoty 1 925 858,61 EUR wraz z odsetkami za zwłokę, naliczanymi według 7 % stopy ustawowej (Portaria nr 263/99 z dnia 12 kwietnia 1999 r.) za okres od dnia 7 marca 2003 r (data złożenia wniosku) do dnia 30 kwietnia 2003 r. i według 4 % stopy ustawowej (Portaria nr 291/03 z dnia 8 kwietnia 2003 r.) za okres od dnia 1 maja 2003 r. do całkowitej zapłaty;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Nawet jeśli teoretycznie państwo może odstąpić od żądania zwrotu przez CGD kwoty zażądanej przez Komisję, to zaskarżona decyzja wyklucza z założenia uwolnienie salda należnego przez samą Komisję na rzecz CGD.
   Ponieważ w zaskarżonej decyzji Komisja nie rozróżnia pomiędzy pozycją prawną państwa oraz pozycją prawną skarżącej, CGD ma interes prawny w stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji, która choć jest skierowana do Republiki Portugalskiej to dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie. Zaskarżona decyzja jest obarczona następującymi wadami:

               —

               Brak uzasadnienia: w zaskarżonej decyzji nie podaje się żadnego wyjaśnienia co tego w jaki sposób Komisja ustaliła kwotę pomocy EFRR, która została przez nią założona i która teraz, według Komisji, powinna zostać jej zwrócona. Poza tym uzasadnienie jest niespójne, zawiera pominięcia, nieścisłości i błędy.

               —

               Błąd co do okoliczności faktycznych: zaskarżona decyzja wychodzi z założenia, że dotacje na spłatę odsetek z tytułu pożyczki, która stanowi przedmiot grantu ogólnego, są wypłacane beneficjentom przez pośrednika podczas gdy jest inaczej a mianowicie są one potrącane z odsetek należnych przez beneficjentów na rzecz CGD.

               —

               Błąd co do prawa, naruszenie zasad prawa dotyczących stosowania traktatu WE i naruszenie umowy zawartej pomiędzy Komisją i CGD: okoliczność, że w dniu 31 grudnia 2001 r. pomoc EFRR odpowiadała 82 % całkowitej sumy dotacji na spłatę należnych odsetek nie jest w tym przypadku sprzeczna z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 (1). Prawdą jest, że art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 (2) zawiera odniesienie do zaliczek lub do płatności ostatecznych dotyczących „faktycznie poniesionych wydatków” ale istnieją obciążenia finansowe (nie płatności) odnoszące się do dotacji na spłatę odsetek, które pojawią się dopiero po dniu 31 grudnia 2001 r. Zobowiązania płatnicze odpowiadające przepływom dotacji EFRR na spłatę odsetek (nienależnych) mogą być poświadczone Komisji jako faktycznie poniesione i wypłacone wydatki EFRR. Dowodem na to, że wydatki lub obciążenia finansowe są faktycznie poniesione nie jest wypłacenie zaliczki tytułem dotacji końcowym beneficjentom, ale ustalenie — czy innymi słowy „zobowiązanie do pokrycia” — obciążeń, które wynikają z umów kredytowych, które mają charakter obowiązujący i które są do tej pory wykonane. Nie ma żadnego wymogu „wypłaty dotacji na spłatę odsetek” nienależnych w dniu 31 grudnia 2001 r. ani, pomocniczo, otwarcia specjalnego konta w celu złożenia na nim wkładu państwa członkowskiego.

               —

               Naruszenie zasad proporcjonalności, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań: w pkt 19 i 26 zaskarżonej decyzji Komisja tłumaczy dwie alternatywne przesłanki uznania wydatków za faktycznie poniesione przed dniem 31 grudnia 2001 r. treścią wytycznych ujawnionych podczas posiedzenia Komitetu ds. Rozwoju i Rekonwersji Regionów (CDCR) w dniu 29 maja 2002 r. choć wytyczne te były przekazane CDCR po dniu 31 grudnia 2001 r. Skarżąca przyznaje, że wytyczne te mogą przyczynić się do zagwarantowania zamknięcia grantów ogólnych przeznaczonych na dotowanie spłaty odsetek oraz tego, że odsetki należne przez pożyczkobiorcę są pomniejszone o wspomniane dotacje. Jednakże decyzje wykonawcze oraz umowy zawarte w tym celu powinny także być zgodne z tymi rozwiązaniami, co nie ma miejsca w przypadku decyzji SGAIA i omawianej umowy. W tych wytycznych Komisja przyznaje, że istnieją inne metody pozwalające na uwzględnienie omawianych wydatków. Jedną z nich jest „zobowiązanie do całkowitego pokrycia” sfinansowania dotacji na spłatę nienależnych odsetek po zamknięciu programu. A to właśnie to „zobowiązanie do pokrycia” ma miejsce, gdy CGD nie może wymagać od beneficjentów większej spłaty niż odsetki pomniejszone o dotację. Zaskarżona decyzja pomija zatem rozwiązania w większym stopniu zgodne z SGAIA, bardziej wykonalne oraz mniej niekorzystne dla pośrednika i dla beneficjentów, które zarazem pozwalają także na zagwarantowanie odnośnych interesów. Poza tym, Republika Portugalska i CGD miały uzasadnione oczekiwanie, żeby grant podlegał innym warunkom niż te, które wynikają z wytycznych, o który zostały one powiadomione dopiero po zamknięciu programu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2052/88 z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie zadań funduszy strukturalnych i ich skuteczności oraz w sprawie koordynacji działań funduszy między sobą i z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 185, str. 9).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374, str. 1).


title: Sprawy połączone C-478/08 i C-479/08: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 9 marca 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale della Sicilia — Włochy) — Buzzi Unicem SpA i in. (Art. 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Zasada „zanieczyszczający płaci” — Dyrektywa 2004/35/WE — Odpowiedzialność za środowisko naturalne — Zastosowanie ratione temporis — Zanieczyszczenia powstałe przed datą przewidzianą na transpozycję tej dyrektywy i kontynuowane po tej dacie — Uregulowania krajowe obciążające kosztami naprawienia szkód wynikających z tego zanieczyszczenia wiele przedsiębiorstw — Wymóg winy lub niedbalstwa — Wymóg związku przyczynowego — Środki naprawcze — Obowiązek konsultowania się z zainteresowanymi przedsiębiorstwami — Załącznik II do tej dyrektywy)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/10

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 9 marca 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale della Sicilia — Włochy) — Buzzi Unicem SpA i in.
   (Sprawy połączone C-478/08 i C-479/08) (1)

   (Art. 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Zasada „zanieczyszczający płaci” - Dyrektywa 2004/35/WE - Odpowiedzialność za środowisko naturalne - Zastosowanie ratione temporis - Zanieczyszczenia powstałe przed datą przewidzianą na transpozycję tej dyrektywy i kontynuowane po tej dacie - Uregulowania krajowe obciążające kosztami naprawienia szkód wynikających z tego zanieczyszczenia wiele przedsiębiorstw - Wymóg winy lub niedbalstwa - Wymóg związku przyczynowego - Środki naprawcze - Obowiązek konsultowania się z zainteresowanymi przedsiębiorstwami - Załącznik II do tej dyrektywy)
   2010/C 134/16
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale della Sicilia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Buzzi Unicem SpA, ISAB Energy srl, Raffinerie Mediterranee SpA (ERG) (C-478/08), Dow Italia Divisione Commerciale Srl (C-479/08)

      Strona pozwana: Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero della Salute, Ministero Ambiente e Tutela del Territorio e del Mare, Ministero delle Infrastrutture, Ministero dei Trasporti, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Interno, Regione Siciliana, Assessorato Regionale Territorio ed Ambiente (Sicilia), Assessorato Regionale Industria (Sicilia), Prefettura di Siracusa, Istituto Superiore di Sanità, Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Vice Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Agenzia Protezione Ambiente e Servizi Tecnici (APAT), Agenzia Regionale Protezione Ambiente (ARPA Sicilia), Istituto Centrale Ricerca Scientifica e Tecnologica Applicata al Mare, Subcommissario per la Bonifica dei Siti Contaminati, Provincia Regionale di Siracusa, Consorzio ASI Sicilia Orientale Zona Sud, Comune di Siracusa, Comune d’Augusta, Comune di Melilli, Comune di Priolo Gargallo, Azienda Unità Sanitaria Locale N8, Sviluppo Italia Aree Produttive SPA, Sviluppo Italia SpA (C-478/08), Ministero Ambiente e Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dello Sviluppo economico, Ministero della Salute, Regione siciliana, Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia)(C-479/08)

      przy udziale: ENI Divisione Exploration and Production SpA, ENI SpA, Edison SpA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale della Sicilia — Wykładnia art. 174 WE oraz dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (Dz. U. L 143, s. 56) i zasady „zanieczyszczający płaci” — Przepisy krajowe przyznające organom administracji kompetencje do nakazania podmiotom gospodarczym wprowadzenia środków naprawczych niezależnie od dochodzenia mogącego ustalić podmiot odpowiedzialny za dane zanieczyszczenia

      Sentencja

               1)

               W razie powstania zanieczyszczenia środowiska naturalnego takiego jak będące przedmiotem postępowań przed sądem krajowym:

                           —

                           w przypadku gdy wymogi zastosowania ratione temporis lub ratione materiae dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu nie są spełnione, należy wówczas zastosować prawo krajowe z poszanowaniem postanowień traktatu i bez uszczerbku dla innych aktów prawa wtórnego;

                           —

                           dyrektywa 2004/35 nie sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, które umożliwiają właściwym władzom działającym na jej podstawie przyjęcie domniemania, że istnieje związek przyczynowy — także w przypadku zanieczyszczeń o charakterze rozproszonym — między działalnością podmiotów gospodarczych a stwierdzonym zanieczyszczeniem ze względu na położenie należących do nich urządzeń w pobliżu strefy zanieczyszczenia. Jednakże zgodnie z zasadą „zanieczyszczający płaci” dla przyjęcia domniemania istnienia takiego związku przyczynowego władze te winny dysponować wiarygodnymi przesłankami mogącymi uzasadniać to domniemanie, takimi jak położenie urządzeń należących do danego podmiotu gospodarczego w pobliżu miejsca stwierdzonego zanieczyszczenia i istnienie powiązania między wykrytymi substancjami zanieczyszczającymi a składnikami wykorzystywanymi przez ten podmiot w ramach jego działalności;

                           —

                           artykuł 3 ust. 1, art. 4 ust. 5 i art. 11 ust. 2 dyrektywy 2004/35 należy interpretować w ten sposób, że gdy właściwe władze podejmą decyzję zobowiązującą do podjęcia środków zaradczych zmierzających do naprawienia szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu podmioty gospodarcze, których działalność objęta jest zakresem załącznika III do tej dyrektywy, władze te nie muszą wykazywać winy, niedbalstwa ani tym bardziej zamiaru działania po stronie podmiotów gospodarczych, których działalność wyrządziła w ich ocenie szkodę środowisku naturalnemu. Jednakże, po pierwsze, władze te powinny zbadać uprzednio przyczyny stwierdzonego zanieczyszczenia, przy czym dysponują one w tym względzie zakresem uznania co do wyboru procedur koniecznych do zastosowania środków oraz czasu trwania takiego badania; po drugie, władze te powinny wykazać, zgodnie z krajowymi regułami dotyczącymi postępowania dowodowego, istnienie związku przyczynowego między działalnością podmiotów gospodarczych zobowiązanych do podjęcia środków zaradczych a powstaniem zanieczyszczenia;

                           —

                           w zakresie, w jakim obowiązek naprawienia szkody ciąży na podmiotach gospodarczych jedynie ze względu na ich przyczynienie się do powstania zanieczyszczenia bądź zagrożenia zanieczyszczeniem, właściwe władze powinny, co do zasady, ustalić stopień przyczynienia się przez każdy z tych podmiotów gospodarczych do zanieczyszczenia, któremu starają się zaradzić oraz uwzględnić ich odpowiedni udział w obliczaniu kosztów działań zaradczych, którymi te władze obciążają omawiane podmioty gospodarcze, bez uszczerbku dla art. 9 dyrektywy 2004/35.

               2)

               Artykuł 7 i art. 11 ust. 4 dyrektywy 2004/35 w związku z załącznikiem II do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           właściwe władze są uprawnione do istotnej zmiany środków zaradczych zmierzających do naprawienia szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu, które zastosowano po przeprowadzeniu postępowania kontradyktoryjnego przy współpracy z zainteresowanymi podmiotami gospodarczymi i które zostały już wdrożone lub których wdrażanie zostało rozpoczęte. Jednakże w celu wydania takiej decyzji:

                                       —

                                       władze te zobowiązane są do wysłuchania podmiotów gospodarczych, wobec których środki te zostały zastosowane, chyba że ze względu na skalę zagrożenia dla środowiska naturalnego konieczne jest natychmiastowe podjęcie działań przez właściwe władze;

                                       —

                                       władze te winny także zachęcać w szczególności osoby, na których terenie będą realizowane środki zaradcze, do przedstawiania swoich uwag, które zostaną uwzględnione;

                                       —

                                       władze te winny uwzględnić kryteria wskazane w pkt 1.3.1 załącznika II do dyrektywy 2004/35 oraz wskazać w swej decyzji powody uzasadniające dokonany wybór, a także, w stosownym wypadku, okoliczności, które pozwalają uzasadnić, że przeprowadzenie szczegółowej analizy w oparciu o te kryteria było niecelowe lub niemożliwe, na przykład ze względu na skalę zagrożenia dla środowiska naturalnego;

                           —

                           w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniach przed sądem krajowym dyrektywa 2004/35 nie sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, które umożliwiają właściwym władzom uzależnienie wykonywania przed podmioty gospodarcze, których dotyczą środki zaradcze w dziedzinie środowiska naturalnego, ich prawa do wykorzystywania terenów od wykonania robót nakazanych przez te władze, i to nawet jeśli wspomniane środki nie dotyczą bezpośrednio tych terenów ze względu na fakt, że zostały one już wcześniej poddane rekultywacji lub nie były nigdy zanieczyszczone. Jednakże przepisy takie winny być uzasadnione celem, jakim jest zapobieżenie pogorszeniu stanu środowiska naturalnego tam, gdzie wspomniane środki są wdrażane bądź — zgodnie z zasadą ostrożności — celem zapobieżenia wystąpieniu lub ponownemu pojawieniu się innych szkód w środowisku naturalnym na należących do tych podmiotów gospodarczych terenach przylegających do całości brzegu morskiego, którego dotyczą środki zaradcze.

      (1)  Dz.U. C 19 z 24.1.2009


title: Sprawa T-159/09: Wyrok Sądu z dnia 18 czerwca 2012 r. — Biofrescos przeciwko Komisji Europejskiej (Unia celna — Mrożone krewetki pochodzące z Indonezji — Nieważne świadectwa pochodzenia — Pobór a posteriori należności celnych przywozowych — Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych — Artykuł 220 ust. 2 lit. b) i art. 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/17

         Wyrok Sądu z dnia 18 czerwca 2012 r. — Biofrescos przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-159/09) (1)

   (Unia celna - Mrożone krewetki pochodzące z Indonezji - Nieważne świadectwa pochodzenia - Pobór a posteriori należności celnych przywozowych - Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych - Artykuł 220 ust. 2 lit. b) i art. 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92)
   2012/C 227/23
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Biofrescos — Comércio de Produtos Alimentares, Lda (Linda-a-Velha, Portugalia) (przedstawiciel: A. de Magalhães Menezes, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, P. Guerra e Andrade i L. Bouyon, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga zmierzająca do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 72 wersja ostateczna z dnia 16 stycznia 2009 r. stwierdzającej, iż należy przystąpić do poboru a posteriori należności celnych przywozowych oraz że w tym konkretnym przypadku nieuzasadnione jest umorzenie tych należności

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Biofrescos — Comércio de Produtos Alimentares, Lda zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie T- 370/03 Jacques Wunenburger przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Stanowisko dyrektora w Biurze Współpracy Komisji EuropeAid — Ogłoszenie o wakacie — Odrzucenie kandydatury — Skarga o uchylenie — Interes prawny — Uzasadnienie — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/37

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 5 lipca 2005 r.
   w sprawie T- 370/03 Jacques Wunenburger przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Stanowisko dyrektora w Biurze Współpracy Komisji EuropeAid - Ogłoszenie o wakacie - Odrzucenie kandydatury - Skarga o uchylenie - Interes prawny - Uzasadnienie - Oczywisty błąd w ocenie)
   (2005/C 217/83)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-370/03 Jacques Wunenburger, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Zagrzebiu (Chorwacja), reprezentowany przez É. Boigelota, avocat, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall i G. Berscheid, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot, po pierwsze, wniosek o uchylenie decyzji Komisji odmawiającej mianowania skarżącego na stanowisko dyrektora Dyrekcji Afryka, Karaiby Pacyfik Biura Współpracy EuropeAid, oraz po drugie decyzję o mianowaniu innego kandydata na to stanowisko, Sąd Pierwszej Instancji (pierwsza izba), w składzie J.D. Cooke, prezes, R. García-Valdecasas i I. Labucka sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator,wydał w dniu 5 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.1. 2004


title: Sprawa C-522/15 P: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 18 grudnia 2015 r. – Komisja Europejska/Siderurgica Latina Martin SpA (SLM), Ori Martin SA

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/23

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 18 grudnia 2015 r. – Komisja Europejska/Siderurgica Latina Martin SpA (SLM), Ori Martin SA
   (Sprawa C-522/15 P) (1)

   (2016/C 136/32)
   Język postępowania: włoski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 406 z 7.12.2015.


title: Sprawa C-576/15: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 5 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Administrativen sad Weliko Tyrnowo – Bułgaria) – Маya Маrinova ET/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Weliko Tyrnowo pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite (Odesłanie prejudycjalne — Opodatkowanie — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 2 ust. 1 lit. a) — Artykuł 9 ust. 1 — Artykuł 14 ust. 1 — Artykuły 73, 80 i 273 — Zasada neutralności podatkowej i zasada proporcjonalności — Oszustwo podatkowe — Nieprawidłowości w ewidencji księgowej — Ukrywanie dostaw i dochodów — Określenie podstawy opodatkowania)

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/5

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 5 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Administrativen sad Weliko Tyrnowo – Bułgaria) – Маya Маrinova ET/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Weliko Tyrnowo pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite
      (Sprawa C-576/15) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Opodatkowanie - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 2 ust. 1 lit. a) - Artykuł 9 ust. 1 - Artykuł 14 ust. 1 - Artykuły 73, 80 i 273 - Zasada neutralności podatkowej i zasada proporcjonalności - Oszustwo podatkowe - Nieprawidłowości w ewidencji księgowej - Ukrywanie dostaw i dochodów - Określenie podstawy opodatkowania))
      (2016/C 441/07)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administrativen sad Weliko Tyrnowo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Маya Маrinova ET

         Strona pozwana: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Weliko Tyrnowo pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite

         Sentencja

      Artykuł 2 ust. 1 lit. a), art. 9 ust. 1, art. 14 ust. 1 oraz art. 73 i 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, a także zasadę neutralności podatkowej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak przepisy sporne w postępowaniu głównym, na mocy których w wypadku nieobecności w magazynie podatnika dostarczonych mu towarów i niezaksięgowaniu przez podatnika dotyczących ich dokumentów podatkowych organ podatkowy może domniemywać, że rzeczony podatnik dokonał dalszej sprzedaży tych towarów osobom trzecim, i określić podstawę opodatkowania sprzedaży rzeczonych towarów w zależności od okoliczności faktycznych, jakie są mu znane, według zasad nieprzewidzianych przez tę dyrektywę. Do sądu odsyłającego należy jednak kontrola, czy przepisy krajowe nie wykraczają poza to co konieczne w celu zapewnienia prawidłowego poboru podatku VAT i zapobiegania oszustwom.

         (1)  Dz.U. C 25.1.2016.


title: Sprawa C-85/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Telefónica Móviles España, SA przeciwko Administración del Estado, Secretaría de Estado de Telecomunicaciones (Usługi telekomunikacyjne — Dyrektywa 97/13/WE — Zezwolenia ogólne i indywidualne — Opłaty i należności stosowane do przedsiębiorstw posiadających indywidualne zezwolenia — Artykuł 11 ust. 2 — Wykładnia — Przepisy krajowe nieprzewidujące szczególnego przeznaczenia opłaty — Podniesienie opłaty w odniesieniu do systemów cyfrowych bez dokonania jej zmiany w odniesieniu do systemów analogowych pierwszej generacji — Zgodność)

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Telefónica Móviles España, SA przeciwko Administración del Estado, Secretaría de Estado de Telecomunicaciones
   (Sprawa C-85/10) (1)

   (Usługi telekomunikacyjne - Dyrektywa 97/13/WE - Zezwolenia ogólne i indywidualne - Opłaty i należności stosowane do przedsiębiorstw posiadających indywidualne zezwolenia - Artykuł 11 ust. 2 - Wykładnia - Przepisy krajowe nieprzewidujące szczególnego przeznaczenia opłaty - Podniesienie opłaty w odniesieniu do systemów cyfrowych bez dokonania jej zmiany w odniesieniu do systemów analogowych pierwszej generacji - Zgodność)
   2011/C 139/16
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Telefónica Móviles España, SA

      Strona pozwana: Administración del Estado, Secretaría de Estado de Telecomunicaciones

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Supremo — Wykładnia art. 11 ust. 2 dyrektywy 97/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych przepisów ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji [zezwoleń] w dziedzinie usług telekomunikacyjnych (Dz.U. L 117, s. 15) — Opłaty stosowane wobec przedsiębiorstw posiadających indywidualne zezwolenia — Nakładanie ciężarów pieniężnych innych niż dozwolone przez dyrektywę na cele nieprzewidziane w tej dyrektywie — Penalizacja bardziej zaawansowanych technologii w stosunku do technologii przestarzałych

      Sentencja

   Przewidziane w art. 11 ust. 2 dyrektywy 97/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych przepisów ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji [zezwoleń] w dziedzinie usług telekomunikacyjnych wymogi, zgodnie z którymi opłata nałożona na operatorów usług telekomunikacyjnych z tytułu wykorzystywania rzadkich zasobów powinna mieć na celu zapewnienie optymalnego wykorzystania takich zasobów i uwzględniać konieczność sprzyjania rozwojowi innowacyjnych usług i konkurencji, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniom krajowym, które przewidują nałożenie opłaty na operatorów usług telekomunikacyjnych posiadających indywidualne zezwolenie na wykorzystywanie częstotliwości radiowych, nie przewidując szczególnego przeznaczenia przychodów uzyskanych z tytułu tej opłaty, i które w istotny sposób podwyższają wysokość tej opłaty w odniesieniu do określonej technologii, w odniesieniu do innej technologii pozostawiając tę opłatę niezmienioną.

      (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 grudnia 2004 r. w sprawie C-48/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2000/76/WE — Spalanie odpadów — Brak transpozycji)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 2 grudnia 2004 r.
   w sprawie C-48/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2000/76/WE - Spalanie odpadów - Brak transpozycji)
   (2005/C 19/12)
   Język postępowania: portugalski
   W sprawie C-48/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: A. Caeiros i M. Konstantinidis) przeciwko Republice Portugalii (pełnomocnicy: L. Fernandes i F. Andrade), Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, N. Colneric, E. Levits (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 2 grudnia 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/76/WE z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie spalania odpadów Republika Portugalii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy rzeczonej dyrektywy, w szczególności jej art. 21 ust. 1.

               2)

               Republika Portugalii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.3.2004.


title: Sprawa C-8/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia  25 października 2005 r.  w sprawie T-298/02 Anna Herrero Romeu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Annę Herrero Romeu w dniu  9 stycznia 2006 r.

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/27

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 25 października 2005 r. w sprawie T-298/02 Anna Herrero Romeu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Annę Herrero Romeu w dniu 9 stycznia 2006 r.
   (Sprawa C-8/06 P)
   (2006/C 60/50)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 9 stycznia 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Anny Herrero Romeu, reprezentowanej przez R. García-Gallardo Gil-Fourniera, D. Domíngueza Péreza i A. Sayaguésa Torresa, avocats, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 25 paździenika 2005 r. w sprawie T-298/02 Anna Herrero Romeu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               1.

               uznanie odwołania za dopuszczalne;

               2.

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (pierwsza izba) z dnia 25 października 2005 r.;

               3.

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania przed Trybunałem oraz kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji

         Zarzuty i główne argumenty
   Odwołanie jest oparte wyłącznie na jednym zarzucie: naruszeniu prawa wspólnotowego przez Sąd w pkt 23-44 zaskarżonego wyroku. Wnosząca odwołanie twierdzi w szczególności, że Sąd dokonał błędnej wykładni pojęcia „sytuacje wynikające z pracy wykonywanej dla innego państwa” występującego w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie załącznika VII do regulaminu pracowniczego.


title: Sprawa T-63/06: Skarga wniesiona w dniu  16 lutego 2006 r.  — Eyropaïki Dynamiki przeciwko EMCDDA

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/45

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2006 r. — Eyropaïki Dynamiki przeciwko EMCDDA
   (Sprawa T-63/06)
   (2006/C 86/84)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Eyropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) [Przedstawiciel: N. Korogiannakis, lawyer]

      Strona pozwana: Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii, na mocy której nie wybrano oferty skarżącej i udzielono zamówienia wybranemu oferentowi,

               —

               obciążenie Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii kosztami związanymi z niniejszym postępowaniem oraz zasądzenie odszkodowania za szkodę poniesioną w związku z procedurą udzielania zamówienia.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca złożyła ofertę w odpowiedzi na zaproszenie pozwanego urzędu do ubiegania się o zamówienie na usługi programowania i konsultacji (Dz.U. 2005/S 187-183846). Skarżąca kwestionuje decyzję, na mocy której odrzucono jej ofertę i udzielono zamówienia innemu oferentowi.
   Na poparcie swej skargi, skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza zasadę niedyskryminacji i jawności oraz przepisy dyrektywy 92/50 (1) i rozporządzenia finansowego (2). Skarżąca twierdzi, że jej oferta została odrzucona na podstawie kryteriów, które nie zostały wskazane w ogłoszeniu o zamówieniu. Podnosi ona ponadto, że pozwany urząd nie zwrócił się do skarżącej o udzielenie wyjaśnień i naruszył w związku z tym zasadę dobrej administracji. Wreszcie, skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja zawiera oczywiste błędy w ocenie.

      (1)  Dyrektywa Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, str. 1)

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, str. 1)


title: Sprawa T-434/12: Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2014 r. — Steiff przeciwko OHIM (Metka materiałowa z metalowym guzikiem pośrodku ucha pluszowej maskotki) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego tworzonego przez metkę materiałową z metalowym guzikiem pośrodku ucha pluszowej maskotki — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/36

         Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2014 r. — Steiff przeciwko OHIM (Metka materiałowa z metalowym guzikiem pośrodku ucha pluszowej maskotki)
   (Sprawa T-434/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego tworzonego przez metkę materiałową z metalowym guzikiem pośrodku ucha pluszowej maskotki - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2014/C 52/67
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Margarete Steiff GmbH (Giengen an der Brenz, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Fissl)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Pohlmann, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 lipca 2012 r. (sprawa R 1693/2011-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia tworzonego przez metkę materiałową z metalowym guzikiem pośrodku ucha pluszowej maskotki jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Margarete Steiff GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 366 z 24.11.2012.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 czerwca 2004 r. w sprawie T-317/01, M+M Gesellschaft für Unternehmensberatung und Informationssysteme mbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego M+M EUROdATA — Wcześniejszy słowny znak towarowy EURODATA TV — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/16

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 30 czerwca 2004 r.
   w sprawie T-317/01, M+M Gesellschaft für Unternehmensberatung und Informationssysteme mbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego M+M EUROdATA - Wcześniejszy słowny znak towarowy EURODATA TV - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2004/C 239/32)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-317/01 M+M Gesellschaft für Unternehmensberatung und Informationssysteme mbH z siedzibą we Frankfurcie nad Menem (Niemcy), reprezentowana przez M. Treisa, adwokata, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: S. Laitinen i U. Pfleghar), w której drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była Mediametrie SA z siedzibą w Paryżu (Francja), reprezentowana początkowo przez adwokata D. Dupuis-Latoura, a następnie przez adwokata S. Szilvasiego, mającej za przedmiot skargę wniesioną na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 października 2001 r. w sprawie R 698/2000-1, dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Mediametrie SA a M+M Gesellschaft für Unternehmensberatung und Informationssysteme mbH, Sąd (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, A. W. H. Meij oraz N. J. Forwood, sędziowie; sekretarz: D. Christensen, administrator, wydał w dniu 30 czerwca 2004 r. wyrok, który zawiera następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 października 2001 r. w sprawie R 698/2000-1 z wyjątkiem części powyższej decyzji dotyczącej przekazania sprawy do Wydziału Sprzeciwów w celu rejestracji znaku towarowego w odniesieniu do towarów i usług objętych zgłoszeniem i należących do klas 9, 16 i 42.

               2)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez skarżącą.

               3)

               Interwenient uboczny ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 56 z 2.3.2002.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie C-299/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2002/77/WE — Rynki sieci i usług łączności elektronicznej — Brak transpozycji w terminie)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/13

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 14 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-299/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2002/77/WE - Rynki sieci i usług łączności elektronicznej - Brak transpozycji w terminie)
   (2005/C 143/17)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-299/04 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 14 lipca 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: T. Christoforou i K. Mojzesowicz) przeciwko Republice Greckiej (pełnomocnik: N. Dafniou), Trybunał (szósta izba), w składzie: A. Borg Barthet, prezes izby, J.-P. Puissochet i J. Malenovský (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2002/77/WE z dnia 16 września 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2.

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 228 z 11.09.2004.


title: Sprawa C-645/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia nr 34 de Barcelona – Hiszpania) – Cajas Rurales Unidas, Sociedad Cooperativa de Crédito/Evaristo Méndez Sena, Edelmira Pérez Vicente, Daniel Méndez Senas, Victoriana Pérez Bicéntez

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/10

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia nr 34 de Barcelona – Hiszpania) – Cajas Rurales Unidas, Sociedad Cooperativa de Crédito/Evaristo Méndez Sena, Edelmira Pérez Vicente, Daniel Méndez Senas, Victoriana Pérez Bicéntez
   (Sprawa C-645/13) (1)

   (2015/C 056/14)
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 71 z 8.3.2014.