title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 czerwca 2005 r. w sprawach połączonych C-189/02 P, C-202/02 P, C-205/02 P do C-208/02 P i C-213/02 P Dansk Rørindustri A/S i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i in. (Odwołanie — Konkurencja — Rury ciepłownicze (rury preizolowane) — Art. 85 ust. 1 Traktatu WE (obecnie art. 81 ust. 1 WE) — Porozumienie — Bojkot — Kary pieniężne — Wytyczne dotyczące obliczania kwoty kar pieniężnych — Niedziałanie prawa wstecz — Uzasadnione oczekiwania — Legalność — Komunikat w sprawie współpracy — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 28 czerwca 2005 r.
   w sprawach połączonych C-189/02 P, C-202/02 P, C-205/02 P do C-208/02 P i C-213/02 P Dansk Rørindustri A/S i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i in. (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Rury ciepłownicze (rury preizolowane) - Art. 85 ust. 1 Traktatu WE (obecnie art. 81 ust. 1 WE) - Porozumienie - Bojkot - Kary pieniężne - Wytyczne dotyczące obliczania kwoty kar pieniężnych - Niedziałanie prawa wstecz - Uzasadnione oczekiwania - Legalność - Komunikat w sprawie współpracy - Obowiązek uzasadnienia)
   (2005/C 205/01)
   Język postępowania: duński, niemiecki i angielski
   W sprawach połączonych C-189/02 P, C-202/02 P, C-205/02 P do C-208/02 P i C-213/02 P, mających za przedmiot odwołania w trybie art. 49 Statutu WE Trybunału Sprawiedliwości, wniesione w dniu 17 maja 2002 r. w pierwszej, 29 maja 2002 r. w drugiej, 3 czerwca 2002 r. w kolejnych czterech i 5 czerwca 2002 r. w ostatniej sprawie, Dansk Rørindustri A/S, z siedzibą w Fredericia (Dania), (adwokaci: K. Dyekjær-Hansen i K. Høegha) (C-189/02 P), Isoplus Fernwärmetechnik Vertriebsgesellschaft mbH, z siedzibą w Rosenheim (Niemcy), Isoplus Fernwärmetechnik Gesellschaft mbH, z siedzibą w Hohenberg (Austria), Isoplus Fernwärmetechnik GmbH, z siedzibą w Sondershausen (Niemcy), (adwokat: P. Krömer) (C-202/02 P), KE KELIT Kunststoffwerk GmbH, z siedzibą w Linz (Austria), (adwokat: W. Löbl) (C-205/02 P), LR af 1998 A/S, poprzednio Løgstør Rør A/S, z siedzibą w Løgstør (Dania), (adwokaci: D. Waelbroeck i H. Peytz) (C-206/02 P), Brugg Rohrsysteme GmbH, z siedzibą w Wunstorf (Niemcy), (adwokaci: T. Jestaedt, H.-C. Salger i M. Sura) (C-207/02 P), LR af 1998 (Deutschland) GmbH, poprzednio Lögstör Rör (Deutschland) GmbH, z siedzibą w Fulda (Niemcy), (adwokat: H.-J. Hellmann) (C-208/02 P), ABB Asea Brown Boveri Ltd, z siedzibą w Zurichu (Szwajcaria), (adwokaci: A. Weitbrecht, J. Ruiz Calzado i M. Bay) (C-213/02 P), Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: W. Mölls, P. Oliver i H. Støvlbæk, wspierani przez adwokatów: A. Böhlke (C-189/02 P, C-202/02 P, C-205/02 P i C-208/02 P) i R. Thompson (C-206/02 P i C-213/02 P), HFB Holding für Fernwärmetechnik Beteiligungsgesellschaft mbH & Co. KG, HFB Holding für Fernwärmetechnik Beteiligungsgesellschaft mbH Verwaltungsgesellschaft, (adwokat: P. Krömer) (C-202/02 P), Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans (sprawozdawca) i R. Silva de Lapuerta, prezesi izb, C. Gulmann, R. Schintgen, N. Colneric, S. von Bahr i J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza i M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 28 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Sprawy C-189/02 P, C-202/02 P, C-205/02 P do C-208/02 P i C-213/02 P zostają połączone do celów niniejszego wyroku.

               2)

               Odwołania zostają oddalone.

               3)

               Dansk Rørindustri A/S, Isoplus Fernwärmetechnik Vertriebsgesellschaft mbH, Isoplus Fernwärmetechnik Gesellschaft mbH, Isoplus Fernwärmetechnik GmbH, KE KELIT Kunststoffwerk GmbH, LR af 1998 A/S, Brugg Rohrsysteme GmbH, LR af 1998 (Deutschland) GmbH i ABB Asea Brown Boveri Ltd zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.03.2004.


title: Sprawa F-90/13: Skarga wniesiona w dniu 18 września 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/40

         Skarga wniesiona w dniu 18 września 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-90/13)
   2014/C 24/74
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: L. Mansullo, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej wniosek skarżącego o naprawienie szkody poniesionej w związku z rzekomym naruszeniem jego prawa do poufności, spowodowanym przesłaniem przez pozwaną pisma dotyczącego jego sytuacji do adwokata, który go nie reprezentował.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji, bez względu na jej formę, oddalającej wniosek z dnia 26 października 2012 r., przekazany przez skarżącego Komisji, która go prawidłowo otrzymała;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, bez względu na jej formę, oddalającej wniosek z dnia 4 lipca 2012 r., przekazany przez skarżącego Komisji, która go prawidłowo otrzymała;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, bez względu na jej formę, oddalającej zażalenie z dnia 26 września 2012 r., złożone na decyzję oddalającą wniosek z dnia 9 marca 2012 r., przekazane przez skarżącego Komisji, która je prawidłowo otrzymała;

               —

               stwierdzenie nieważności pisma z dnia 12 listopada 2012 r., zawierającego w prawym górnym rogu strony wzmiankę „HR.D.2/MB/ac/Ares (2012) 1332162”;

               —

               stwierdzenie nieważności pisma z dnia 27 września 2012 r., zawierającego w prawym górnym rogu pierwszej z dwóch stron wzmiankę „Ref. Ares (2012) 1131229 — 27.09.2012”;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, bez względu na jej formę, oddalającej zażalenie z dnia 10 marca 2013 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, bez względu na jej formę, oddalającej zażalenie z dnia 2 stycznia 2013 r.;

               —

               o ile zajdzie potrzeba, stwierdzenie nieważności pisma z dnia 29 kwietnia 2013 r., zawierającego w prawym górnym rogu pierwszej z trzech stron wzmiankę „Ref. Ares (2013) 977767 — 29.04.2013”;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 10 000 EUR, wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty w wysokości 10 % rocznie, z roczną kapitalizacją od dnia 28 lutego 2013 r. do dnia faktycznej zapłaty tej kwoty;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 25 000 EUR, wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty w wysokości 10 % rocznie, z roczną kapitalizacją od dnia 5 listopada 2012 r. do dnia faktycznej zapłaty tej kwoty;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-373/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 30 kwietnia 2015 r. w sprawie T-259/13 Francja/Komisja, wniesione w dniu 15 lipca 2015 r. przez Republikę Francuską

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/48

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 30 kwietnia 2015 r. w sprawie T-259/13 Francja/Komisja, wniesione w dniu 15 lipca 2015 r. przez Republikę Francuską
   (Sprawa C-373/15 P)
   (2015/C 294/59)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Francuska (przedstawiciele: F. Alabrune, G. de Bergues, D. Colas i C. Candat, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie części wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 30 kwietnia 2015 r. w sprawie T-259/13 Francja/Komisja;

               —

               definitywne rozstrzygnięcie sporu poprzez stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2013/123/UE wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1) w zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania określone wydatki dokonane przez Republikę Francuską, dotyczące osi 2 francuskiego programu rozwoju obszarów wiejskich w odniesieniu do lat finansowych 2008 i 2009, lub odesłanie sprawy do Sądu w celu rozstrzygnięcia sporu;

               —

               rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów w orzeczeniu kończącym postepowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania rząd francuski podnosi trzy zarzuty skierowane przeciwko zaskarżonemu wyrokowi.
   W ramach zarzutu pierwszego rząd francuski utrzymuje, ze Sąd naruszył prawo, nie podnosząc z urzędu zarzutu naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, w sytuacji gdy Komisja wydala sporną decyzję po upływie rozsądnego terminu.
   W zarzucie drugim, podniesionym posiłkowo, rząd francuski twierdzi, że Sąd naruszył prawo, uznając, że Komisja nie naruszyła art. 10 i 14 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (2) (zwanego dalej „rozporządzeniem 1975/2006”), nakładając na władze francuskie obowiązek przeliczania zwierząt podczas kontroli na miejscu przeprowadzanych w ramach środków pomocy „Indemnités compensatoires des handicaps naturels” (dodatki wyrównawcze z tytułu niekorzystnych warunków naturalnych, „pomoc ICHN”).
   W ramach podniesionego posiłkowo zarzutu trzeciego rząd francuski utrzymuje, że Sąd naruszył prawo, uznając, ze kontrole na miejscu przeprowadzone w ramach zarządzania identyfikacją bydła lub premiami za owce nie stanowią kontroli na miejscu w rozumieniu art. 12 i nast. rozporządzenia 1975/2006.
   W konsekwencji zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony w zakresie, w jakim oddalono w nim pierwszy zarzut zmierzający do stwierdzenia nieważności, podniesiony przez rząd francuski przeciwko spornej decyzji Komisji.

      (1)  Dz.U. L 67, s. 20.

      (2)  Dz.U. L 368, s. 74.


title: Sprawa T-463/16: Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2016 r. – Republika Portugalska/Komisja

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/44

         Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2016 r. – Republika Portugalska/Komisja
   (Sprawa T-463/16)
   (2016/C 392/58)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo, P. Estêvão i J. Saraiva de Almeida, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/1059 z dnia 20 czerwca 2016 r., notyfikowanej w dniu 21 czerwca 2016 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowanej jako dokument nr C(2016) 3753], w części, w jakiej wyłącza z finansowania Unii Europejskiej kwotę 8 984 891,60 EUR dotyczącą wydatków zadeklarowanych przez Republikę Portugalską dziedzinie zasady wzajemnej zgodności w latach 2011, 2012 i 2013;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku uzasadnienia i naruszenia art. 11 rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW (Dz.U. 2006, L 171, s. 90).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. 2009, l 30, S. 16) i art. 54 lit. c) akapit drugi oraz art. 71 rozporządzenia komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. 2009, L 316, s. 65).

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 26 i 53 rozporządzenia (WE) nr 1122/2009.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący braku uzasadnienia.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady „ne bis in idem”.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności oraz art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. 2005, L 209, s. 1).


title: Sprawa C-457/05: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Wiesbaden — Niemcy) — Schutzverband der Spirituosen-Industrie eV przeciwko Diageo Deutschland GmbH (Swobodny przepływ towarów — Dyrektywa 75/106/EWG — Zbliżanie ustawodawstw państw członkowskich — Płyny w opakowaniach jednostkowych — Konfekcjonowanie opakowań jednostkowych o danej objętości — Artykuł 5 ust. 3 lit. b) i d) — Baileys Minis — Sprzedaż w opakowaniach jednostkowych o objętości nominalnej 0,071 l)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/10

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Wiesbaden — Niemcy) — Schutzverband der Spirituosen-Industrie eV przeciwko Diageo Deutschland GmbH
   (Sprawa C-457/05) (1)

   (Swobodny przepływ towarów - Dyrektywa 75/106/EWG - Zbliżanie ustawodawstw państw członkowskich - Płyny w opakowaniach jednostkowych - Konfekcjonowanie opakowań jednostkowych o danej objętości - Artykuł 5 ust. 3 lit. b) i d) - Baileys Minis - Sprzedaż w opakowaniach jednostkowych o objętości nominalnej 0,071 l)
   (2007/C 315/16)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landgericht Wiesbaden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Schutzverband der Spirituosen-Industrie eV

      Strona pozwana: Diageo Deutschland GmbH
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landgericht Wiesbaden — Wykładnia art. 28 i 30 WE — Ważność art. 5 ust. 3 lit. b) akapit 2 zd. 2 w związku z art. 5 ust. 3 lit. d) oraz z załącznikiem III sekcja 4 dyrektywy Rady 75/106/EWG z dnia 19 grudnia 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do objętościowego uzupełniania niektórych płynów w opakowaniach jednostkowych (Dz.U. L 042, str. 31) z późn. zm. — Zakaz sprzedaży w pozostałych państwach członkowskich napojów alkoholowych w opakowaniu o objętości 0,071 litra, legalnie wytwarzanych i wprowadzanych do obrotu w Irlandii i w Zjednoczonym Królestwie — Baileys Minis
   Sentencja
   Artykuł 5 ust. 3 lit. d) dyrektywy Rady 75/106/EWG z dnia 19 grudnia 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do objętościowego uzupełniania niektórych płynów w opakowaniach jednostkowych, zmienionej aktem dotyczącym warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że opakowania jednostkowe o objętości nominalnej 0,071 l, zawierające produkty wymienione w załączniku III sekcja 4 do tej dyrektywy, legalnie produkowane i sprzedawane w Irlandii lub w Zjednoczonym Królestwie mogą być również sprzedawane w pozostałych państwach członkowskich.
   Artykuł 5 ust. 3 lit. b) akapit drugi, ostatnie zdanie dyrektywy 75/106 zmienionej ww. aktem, w związku z ust. 3 lit. d) tego artykułu jest nieważny w zakresie, w jakim wyklucza objętość nominalną 0,071 l spośród zharmonizowanych nominalnych objętości wspólnotowych, znajdujących się w załączniku III sekcja 4 kolumna I do tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2007.


title: Sprawa T-215/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 marca 2007 r. — SIGLA przeciwko OHIM — Elleni Holding (VIPS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VIPS — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy VIPS — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Artykuł 74 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Zasada dyspozycyjności — Prawo do obrony)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/36

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 marca 2007 r. — SIGLA przeciwko OHIM — Elleni Holding (VIPS)
   (Sprawa T-215/03) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VIPS - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy VIPS - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Artykuł 74 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Zasada dyspozycyjności - Prawo do obrony)
   (2007/C 95/71)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: SIGLA SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Armijo Chávarri)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: I. de Medrano Caballero i G. Schneider, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Elleni Holding BV (Alphen aan de Rijn, Niderlandy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 kwietnia 2003 r. (sprawa R 1127/2000-3) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między SIGLA SA a Elleni Holding BV.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 kwietnia 2003 r. (sprawa R 1127/2000-3).

               2)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) pokrywa koszty poniesione przez skarżącą.

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.8.2003.


title: Sprawy połączone T-407/06 i T-408/06: Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Zhejiang Aokang Shoes i Wenzhou Taima Shoes przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz obuwia o skórzanych cholewkach pochodzącego z Chin i z Wietnamu — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Indywidualne traktowanie — Kontrola wyrywkowa — Prawo do obrony — Równość traktowania — Szkoda — Uzasadnione oczekiwania — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/37

         Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Zhejiang Aokang Shoes i Wenzhou Taima Shoes przeciwko Radzie
   (Sprawy połączone T-407/06 i T-408/06) (1)

   (Dumping - Przywóz obuwia o skórzanych cholewkach pochodzącego z Chin i z Wietnamu - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Indywidualne traktowanie - Kontrola wyrywkowa - Prawo do obrony - Równość traktowania - Szkoda - Uzasadnione oczekiwania - Obowiązek uzasadnienia)
   2010/C 113/58
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zhejiang Aokang Shoes Co., Ltd (Yongjia, Chiny) (sprawa T-407/06); i Wenzhou Taima Shoes Co., Ltd (Wenzhou, Chiny) (sprawa T-408/06) (przedstawiciele: I. MacVay, solicitor, R. Thompson, QC i K. Beal, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez adwokata G. Berrischa)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i T. Scharf, pełnomocnicy); Confédération européenne de l’industrie de la chaussure (CEC) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo P. Vlaemminck, G. Zonnekeyn i S. Verhulst, następnie P. Vlaemminck i A. Hubert, adwokaci); BA.LA. di Lanciotti Vittorio & C. Sas (Monte Urano, Włochy) oraz szesnastu innych interwenientów, których nazwy wymienione są w załączniku (przedstawiciele: G. Celona, P. Tabellini i C. Cavaliere, adwokaci)

      Przedmiot spraw

   Wnioski o stwierdzenie nieważności części rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz.U. L 275, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczy skarżących.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Zhejiang Aokang Shoes Co., Ltd i Wenzhou Taima Shoes Co., Ltd pokrywają własne koszty, jak również koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska, Confédération européenne de l’industrie de la chaussure (CEC), BA.LA. di Lanciotti Vittorio & C. Sas oraz szesnastu pozostałych interwenientów, których nazwy wymieniono w załączniku, pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa C-150/06 P: Postanowienie Trybunału z dnia 13 marca 2007 r. — Arizona Chemical BV, Eastman Belgium BVBA, Cray Valley Iberica, SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejkich, Republice Finlandii (Odwołanie — Dyrektywa 67/548/EWG — Odmowa zmiany zaklasyfikowania kalafonii, dotychczas sklasyfikowanej jako substancja niebezpieczna — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Naruszenie prawa do skutecznej ochrony sądowej — Skarga o odszkodowanie — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/21

         Postanowienie Trybunału z dnia 13 marca 2007 r. — Arizona Chemical BV, Eastman Belgium BVBA, Cray Valley Iberica, SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejkich, Republice Finlandii
   (Sprawa C-150/06 P) (1)

   (Odwołanie - Dyrektywa 67/548/EWG - Odmowa zmiany zaklasyfikowania kalafonii, dotychczas sklasyfikowanej jako substancja niebezpieczna - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Naruszenie prawa do skutecznej ochrony sądowej - Skarga o odszkodowanie - Odwołanie oczywiście bezzasadne)
   (2007/C 96/37)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Arizona Chemical BV, Eastman Belgium BVBA, Cray Valley Iberica, SA (przedstawiciele: C. Mereu i K. Van Maldegem, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: X. Lewis i F. Simonetti, pełnomocnicy), Republika Finlandii
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 14 grudnia 2005 r. w sprawie T-369/03 Arizona Chemical B.V. i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, w którym Sąd Pierwszej Instancji uznał za niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji D(2003)430245 z dnia 20 sierpnia 2003 r. w sprawie nieuwzględnienia wniosku skarżącej o wycofanie substancji zwanej kalafonią z listy substancji niebezpiecznych, umieszczonej w załączniku I do dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz.U. Dz 196, str. 1).
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Arizona Chemical BV, Eastman Belgium BVBA i Cray Valley Iberica SA zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 121 z 20.5.2006.


title: Sprawa C-165/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky — Słowacja) — Daňové riaditeľstvo Slovenskej republiky przeciwko Profitube spol. sro (Szósta dyrektywa VAT — Stosowanie — Wspólnotowy kodeks celny — Towary pochodzące z państwa trzeciego objęte procedurą składu celnego na terytorium państwa członkowskiego — Przetworzenie towarów w ramach procedury uszlachetniania czynnego z zastosowaniem systemu zawieszeń — Sprzedaż towarów i ponowne objęcie procedurą składu celnego — Pozostawanie towarów w tym samym składzie celnym podczas wszystkich procesów i transakcji — Dostawa towarów dokonana odpłatnie na terytorium kraju — Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego w zakresie podatku VAT)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/12

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky — Słowacja) — Daňové riaditeľstvo Slovenskej republiky przeciwko Profitube spol. sro
   (Sprawa C-165/11) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Stosowanie - Wspólnotowy kodeks celny - Towary pochodzące z państwa trzeciego objęte procedurą składu celnego na terytorium państwa członkowskiego - Przetworzenie towarów w ramach procedury uszlachetniania czynnego z zastosowaniem systemu zawieszeń - Sprzedaż towarów i ponowne objęcie procedurą składu celnego - Pozostawanie towarów w tym samym składzie celnym podczas wszystkich procesów i transakcji - Dostawa towarów dokonana odpłatnie na terytorium kraju - Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego w zakresie podatku VAT)
   2013/C 9/17
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Najvyšší súd Slovenskej republiky

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca Daňové riaditeľstvo Slovenskej republiky

      Strona pozwana: Profitube spol. sro

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Najvyšší súd Slovenskej republiky — Wykładnia art. 3 ust. 3, art. 37 ust. 2, art. 79, 84, 98, 114 i 166 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1), art. 2, 3 art. 5 ust. 1 art. 7, 10, 16 i 33a szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) oraz art. 1 pkt 7 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 253, s. 1) — Towary umieszczone po ich przywozie z państwa trzeciego w publicznym składzie celnym położonym w państwie członkowskim, w celu ich późniejszego przetworzenia w tym składzie celnym w procedurze uszlachetniania czynnego z zastosowaniem systemu zawieszeń a następnie sprzedane w tym samym składzie celnym przez podmiot, który dokonał ich przetworzenia innej spółce z tego samego państwa bez wprowadzenia do swobodnego obrotu i objęte ponownie procedurą składu celnego — Możliwość stosowania systemu podatku VAT — Pojęcie odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju — Pojęcie nadużycia prawa — Zwoje ze stali przetworzone w kształtowniki ze stali

      Sentencja

   W sytuacji gdy towary pochodzące z państwa trzeciego zostały objęte procedurą składu celnego w państwie członkowskim, następnie przetworzone w ramach procedury uszlachetniania czynnego z zastosowaniem systemu zawieszeń, po czym zostały sprzedane i ponownie objęte procedurą składu celnego, przy czym podczas tych wszystkich procesów i transakcji pozostawały w tym samym składzie celnym położonym na terytorium tego państwa członkowskiego, sprzedaż tych towarów podlega podatkowi od wartości dodanej na mocy art. 2 pkt 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2004/66/WE z dnia 26 kwietnia 2004 r., chyba że wspomniane państwo członkowskie skorzystało z przysługującej mu na mocy art. 16 ust. 1 wskazanej dyrektywy możliwości zwolnienia jej z podatku od wartości dodanej, czego ustalenie należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 194 z 2.7.2011.


title: Sprawa F-114/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. — Bowles, Larue i Whitehead przeciwko EBC (Służba publiczna — Personel EBC — Ogólna waloryzacja wynagrodzeń — Sposób obliczania — Dane wstępne — Kryzys gospodarczy i finansowy — Szczególne okoliczności — Akt niekorzystny — Rozliczenie wynagrodzenia — Akt tymczasowy)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/26

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. — Bowles, Larue i Whitehead przeciwko EBC
   (Sprawa F-114/10) (1)

   (Służba publiczna - Personel EBC - Ogólna waloryzacja wynagrodzeń - Sposób obliczania - Dane wstępne - Kryzys gospodarczy i finansowy - Szczególne okoliczności - Akt niekorzystny - Rozliczenie wynagrodzenia - Akt tymczasowy)
   2012/C 138/53
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Carlos Bowles, Emmanuel Larue i Sarah Whitehead (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: E. Carlini i M. López Torres, pełnomocnicy, adwokat B. Wägenbaur)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozliczeń wynagrodzenia skarżących za styczeń 2010 r. i kolejne miesiące w zakresie w jakim obejmują one podwyższenie wynagrodzenia o 2 % w następstwie postępowania w sprawie waloryzacji wynagrodzeń za 2010 r. a także naprawienie szkody poniesionej przez skarżących.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Banku Centralnego o podwyższeniu wynagrodzeń C. Bowlesa, E. Larue'a i S. Whitehead o 2 % ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2010 r., co wynika z ich rozliczeń wynagrodzenia za styczeń 2010 r. i kolejne miesiące.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Europejski Bank Centralny zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 19.2.2011, s. 37.


title: Sprawa C-110/16: Postanowienie Trybunału dziewiąta izba) z dnia 8 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Lg Costruzioni Srl/Area – Azienda Regionale per l’edilizia abitativa (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienie publiczne na roboty budowlane — Dyrektywa 2004/18/CE — Artykuł 7 — Ocena i weryfikacja możliwości technicznych wykonawców — Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/12

         Postanowienie Trybunału dziewiąta izba) z dnia 8 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Lg Costruzioni Srl/Area – Azienda Regionale per l’edilizia abitativa
   (Sprawa C-110/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienie publiczne na roboty budowlane - Dyrektywa 2004/18/CE - Artykuł 7 - Ocena i weryfikacja możliwości technicznych wykonawców - Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Oczywista niedopuszczalność))
   (2017/C 249/17)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lg Costruzioni Srl

      Strona pozwana: Area – Azienda Regionale per l’edilizia abitativa

      Przy udziale: TE.SV.AM. Srl, Alvit Srl, Igit SpA, Planarch Srl, Francesco Auteri

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Consiglio di Stato (radę stanu, Włochy) postanowieniem z dnia 19 stycznia 2016 r., jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 175 z 17.5.2016.


title: Sprawa F-9/13: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               27.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/20

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-9/13)
   2013/C 215/28
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o przystąpieniu do potrącenia kwot odpowiadających kosztom, których pokrycie przez Komisję zostało orzeczone przez Sąd w sprawie T-176/04 i kosztom, których pokrycie ciąży na skarżącym na mocy postanowienia w sprawie T-241/03

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności pisma z dnia 6 marca 2012 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o przystąpieniu do odzyskania w drodze potrącenia kwoty 1 600 EUR, do której skarżący jest uprawniony względem Komisji z kwotą 4 875 EUR, którą skarżący jest jej zdaniem Komisji dłużny, co skarżący kwestionuje;

               —

               stwierdzenie, w niezbędnym zakresie, nieważności decyzji oddalającej zażalenie wniesione w dniu 23 czerwca 2012 r., przekazane przez skarżącego Komisji i otrzymane przez nią nie wcześniej aniżeli w dniu 23 czerwca 2012 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności pisma z dnia 27 sierpnia 2012 r., otrzymanego przez skarżącego w dniu 9 października 2012 r.;

               —

               zasądzenie od Komisji zwrotu skarżącemu wszelkich kosztów postępowania poniesionych przez niego w ramach postępowania w niniejszej instancji.


title: Sprawa C-217/07: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/13

         Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-217/07)
   (2007/C 155/24)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: W. Wils i P. Dejmek, w charakterze pełnomocników)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując środków prawnych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. (1) w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, oraz dyrektywę 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz certyfikację w zakresie bezpieczeństwa (Dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa kolei),
               oraz do
               dyrektywy 2004/50/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającej dyrektywę Rady 96/48/WE w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości i dyrektywę 2001/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnej,
               a przynajmniej nie informując Komisji o tych środkach, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tych dyrektyw;

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji tych dyrektyw do prawa krajowego upłynął w dniu 30 kwietnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 164, str. 44.

      (2)  Dz.U. L 164, str. 114.


title: Sprawa C-162/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 26 marca 2007 r. — Ampliscientifica Srl, Amplifin SpA przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 26 marca 2007 r. — Ampliscientifica Srl, Amplifin SpA przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate
   (Sprawa C-162/07)
   (2007/C 140/17)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte suprema di cassazione (Włochy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ampliscientifica Srl, Amplifin SpA

      Strona pozwana: Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 ust. 4 akapit ostatni szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (1) z dnia 17 maja 1977 r. należy interpretować jako przepis, który nie jest wystarczająco dokładny i który pozwala państwom członkowskim na stosowanie systemu tam przewidzianego w szczególnych przypadkach powiązań gospodarczych, finansowych lub prawnych pomiędzy różnymi podmiotami, czy też jako przepis wystarczająco dokładny, który w sytuacji, gdy państwo członkowskie postanowiło ustanowić taki system, zobowiązuje to państwo, by przewidziało ono jego stosowanie we wszystkich przypadkach, w których występują więzi tam opisane?

               2)

               Niezależnie od odpowiedzi na poprzednie pytanie, czy ustanowienie ograniczeń czasowych w tym rozumieniu, że przesłanką stosowania systemu jest istnienie powiązań przez znaczny okres czasu, podczas gdy zainteresowane podmioty nie mają możliwości przeprowadzenia dowodu na okoliczność istnienia uzasadnionego względu gospodarczego, dla którego powstała więź, stanowi środek dysproporcjonalny w odniesieniu do celów dyrektywy i zakazu nadużywania prawa; czy w każdym razie takie uregulowanie należy uznać za sprzeczne z zasadą neutralności podatku VAT?

      (1)  Dz.U. L 145, str. 1


title: Sprawa C-391/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Hamburg z dnia  30 sierpnia 2005 r.  w sprawie Jan de Nul N.V. przeciwko Hauptzollamt Oldenburg

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Hamburg z dnia 30 sierpnia 2005 r. w sprawie Jan de Nul N.V. przeciwko Hauptzollamt Oldenburg
   (Sprawa C-391/05)
   (2006/C 10/24)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 31 października 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Hamburg (Niemcy) z dnia 30 sierpnia 2005 r. w sprawie Jan de Nul N.V. przeciwko Hauptzollamt Oldenburg.
   Finanzgericht Hamburg zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Jak należy rozumieć pojęcie „wody terytorialne Wspólnoty” w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. c) akapit pierwszy dyrektywy 92/81 (1) w odróżnieniu od pojęcia „wodne drogi śródlądowe” w rozumieniu art. 8 ust. 2 lit. b) dyrektywy 92/81?

               2)

               Czy użytkowanie pogłębiarki ssącej z pomieszczeniem na urobek (tzw. Hopperbagger, pogłębiarka ssąca) na wodach terytorialnych Wspólnoty należy w całości uważać za żeglugę w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. c) akapit pierwszy dyrektywy 92/81, czy też należy wyodrębnić różne rodzaje czynności podczas wykonywania jednego zadania?

      (1)  Dz.U. L 316, str. 12


title: Sprawa C-113/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 6 marca 2015 r.. – Breitsamer und Ulrich GmbH & Co. KG/Landeshauptstadt München

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 6 marca 2015 r.. – Breitsamer und Ulrich GmbH & Co. KG/Landeshauptstadt München
   (Sprawa C-113/15)
   (2015/C 198/22)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bayerischer Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Breitsamer und Ulrich GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Landeshauptstadt München

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w przypadku opakowań jednostkowych porcji miodu, które [są zawarte] w opakowaniu zbiorczym opatrzonym różnymi elementami w zakresie etykietowania, włącznie ze wskazaniem państwa pochodzenia i które jako takie nie są sprzedawane jako opakowania jednostkowych porcji konsumentom finalnym oraz nie są przekazywane oddzielnie do zakładów żywienia zbiorowego, chodzi o „paczkowane środki spożywcze” w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2000/13 (1) oraz art. 2 ust. 2 lit. e) rozporządzenia nr 1169/2011 (2), które podlegają obowiązkowi etykietowania albo czy [Or. 3] tego rodzaju opakowania jednostkowych porcji miodu nie stanowią paczkowanych środków spożywczych z uwagi na brak przymiotu pojedynczej sztuki przeznaczonej do prezentacji konsumentowi finalnemu?

               2)

               Czy na to pytanie należy udzielić innej odpowiedzi w wypadku, gdy te opakowania jednostkowych porcji są sprzedawane w zakładach żywienia zbiorowego nie tylko w ramach przygotowanych już gotowych posiłków opłacanych ryczałtowo, lecz także oddzielnie?

      (1)  Dyrektywa 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych, Dz.U. L 109, s. 29.

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004, Dz.U. L 304, s. 18.


title: Sprawa T-567/13: Postanowienie Sądu z dnia 7 maja 2014 r. – Sharp przeciwko OHIM (BIG PAD) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BIG PAD — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/32

         Postanowienie Sądu z dnia 7 maja 2014 r. – Sharp przeciwko OHIM (BIG PAD)
   (Sprawa T-567/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BIG PAD - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
   2014/C 212/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sharp KK (Osaka, Japonia) (przedstawiciele: adwokaci G. Macias Bonilla, G. Marín Raigal, P. López Ronda i E. Armero)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 sierpnia 2013 r. (sprawa R 2131/2012-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego BIG PAD jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Sharp KK zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa T-420/08: Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — SAZAS przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Podział rynku geograficznego — Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania — Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych — Dowód — Domniemanie niewinności)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/32

         Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — SAZAS przeciwko Komisji
   (Sprawa T-420/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Podział rynku geograficznego - Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania - Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych - Dowód - Domniemanie niewinności)
   2013/C 156/56
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Združenje skladateljev, avtorjev in založnikov za zaščito avtorskih pravic Slovenije (SAZAS) (Trzin, Słowenia) (przedstawiciel: M. Favart, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i A. Biolan, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: International Confederation of Societies of Authors and Composers (CISAC) (Neuilly-sur-Seine, Francja) (przedstawiciele: J.-F. Bellis i K. Van Hove, adwokaci); i European Broadcasting Union (EBU) (Grand-Saconnex, Szwajcaria) (przedstawiciele: D. Waelbroeck, adwokat i D. Slater, sollicitor)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 3 decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) w zakresie, w jakim dotyczy on Združenje skladateljev, avtorjev in založnikov za zaščito avtorskih pravic Slovenije (SAZAS).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa C-243/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 6 marca 2012 r. w sprawie T-64/06 FLS Plast A/S przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 16 maja 2012 r. przez FLS Plast A/S

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 6 marca 2012 r. w sprawie T-64/06 FLS Plast A/S przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 16 maja 2012 r. przez FLS Plast A/S
   (Sprawa C-243/12 P)
   2012/C 319/02
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: FLS Plast A/S (przedstawiciel: adwokat M. Thill-Tayara)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               a)

               W pierwszej kolejności uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Unii Europejskiej z dnia 6 marca 2012 r. w sprawie T-64/06 oraz rozstrzygnięcie sprawy poprzez stwierdzenie nieważności art. 1 lit. h) oraz art. 2 lit. f) decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 30 listopada 2005 r. w sprawie COMP/F/38354 — Worki przemysłowe (zwanej dalej „sporną decyzją”), w zakresie, w jakim dotyczy ona wnoszącej odwołanie;

               b)

               w drugiej kolejności uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Unii Europejskiej z dnia 6 marca 2012 r. w sprawie T-64/06 w zakresie, w jakim oddalono w nim zarzuty wnoszącej odwołanie zmierzające do obniżenia kwoty grzywny, za zapłatę której wnoszącą odwołanie obciążono w spornej decyzji odpowiedzialnością solidarną, oraz rozstrzygnięcie sprawy poprzez zmianę art. 2 lit. f) spornej decyzji i znaczące obniżenie tej kwoty, w wykonaniu nieograniczonego prawa do orzekania.

               c)

               w każdym razie przyznanie wnoszącej odwołanie wynoszącej 50 % obniżki kwoty, za której zapłatę wnoszącą odwołanie obciążono odpowiedzialnością solidarną, tytułem zadośćuczynienia za przewlekłość postępowania;

               d)

               obciążenie Komisji Europejskiej poniesionymi przez wnoszącą odwołanie kosztami obsługi prawnej oraz innymi kosztami i wydatkami związanymi z niniejszą sprawą.

      Zarzuty i główne argumenty

         W uzasadnieniu żądań podniesionych w pierwszej kolejności wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty, w ramach których twierdzi, że:

               (i)

               Sąd zastosował błędne kryterium prawne oceny odpowiedzialności wnoszącej odwołanie;

               (ii)

               Sąd nie zbadał, czy Komisja dopełniła ciążącego na niej obowiązku uzasadnienia, gdy oddaliła argumenty i dowody przedstawione przez wnoszącą odwołanie w celu obalenia domniemania odpowiedzialności spółki dominującej.

         W uzasadnieniu żądań podniesionych w drugiej kolejności wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty, w ramach których twierdzi, że:

               (i)

               przy kontroli braku zakwestionowania faktów przedstawionych przez wnoszącą odwołanie na podstawie komunikatu Komisji z 1996 r. dotyczącego nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach kartelowych, Sąd błędnie nie położył kresu naruszaniu przez Komisję Europejską zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i równego traktowania, a także nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku uzasadnienia;

               (ii)

               Sąd naruszył prawo poprzez niezastosowanie zasady proporcjonalności i legalności przy kontroli kwoty grzywny, za zapłatę której wnoszącą odwołanie obciążono w spornej decyzji odpowiedzialnością solidarną, wskutek czego nie obniżył odpowiednio tej kwoty;

               (iii)

               Sąd naruszył art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, a także art. 41 i 47 europejskiej karty praw podstawowych, przez to, że nie wydał wyroku w rozsądnym terminie.


title: Sprawa C-259/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 10 maja 2016 r. – Confederazione Generale Italiana dei Trasporti e della Logistica (Confetra) i in./Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Ministero dello Sviluppo Economico

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 10 maja 2016 r. – Confederazione Generale Italiana dei Trasporti e della Logistica (Confetra) i in./Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Ministero dello Sviluppo Economico
   (Sprawa C-259/16)
   (2016/C 343/30)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Confederazione Generale Italiana dei Trasporti e della Logistica (Confetra), Associazione Nazionale Imprese Trasporti Automobilistici, Società Fercam SpA, Associazione non Riconosciuta Alsea, Associazione Fedit, Società Carioni Spedizioni Internazionali Srl, Federazione Nazionale delle Imprese di Spedizioni Internazionali – Fedespedi, Società Tnt Global Express SpA

      Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Ministero dello Sviluppo Economico

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo Unii Europejskiej a w szczególności art. 2 pkt 1 i 1a) oraz art. 6 dyrektywy 97/67/WE (1) ujednoliconej i zmienionej dyrektywą 2008/6/WE (2) stoją na przeszkodzie dla stosowania przepisu krajowego a konkretnie art. 2 lit. a) i f) rozporządzenia ustawodawczego nr [261]/1999 oraz art. 1 ust. 1 lit. g) i r) w związku z lit. i) „Regulaminu w dziedzinie uprawnień do publicznego oferowania usług pocztowych”, o którym mowa w załączniku A do decyzji AGCOM 129/15/CONS z dnia 23 marca 2015 r. i związanego z nim „Uregulowania procedur wydawania uprawnień do publicznego oferowania usług pocztowych”, o którym mowa w rozporządzeniu Ministero dello Sviluppo economico [włoskiego ministerstwa rozwoju gospodarczego] z dnia 29 lipca 2015 r. w zakresie w jakim przepisy te włączają w zakres usług pocztowych także usługi przewozu drogowego, spedycji i ekspresowe usługi kurierskie?

               2)

               Czy prawo Unii Europejskiej a w szczególności art. 9 ust. 1 i [2] dyrektywy 97/67/WE ujednoliconej i zmienionej dyrektywą 2008/6/WE oraz zasady proporcjonalności i racjonalności stoją na przeszkodzie dla stosowania przepisu krajowego, a konkretnie art. 6 ust. 1 rozporządzenia ustawodawczego nr [261]/1999 oraz art. 8 „Regulaminu w dziedzinie uprawnień do publicznego oferowania usług pocztowych”, o którym mowa w załączniku A do decyzji AGCOM 129/15/CONS z dnia 23 marca 2015 r. i związanego z nim „Uregulowania procedur wydawania uprawnień do publicznego oferowania usług pocztowych”, o którym mowa w rozporządzeniu Ministero dello Sviluppo economico z dnia 29 lipca 2015 r., w zakresie w jakim przepisy te wymagają od operatorów świadczących usługi przewozu drogowego, spedycji i ekspresowe usługi kurierskie uzyskania ogólnego zezwolenia na zasadach wykraczających poza to co konieczne w celu zagwarantowania podstawowych wymagań w dziedzinie świadczenia usług pocztowych?

               3)

               Czy prawo Unii Europejskiej a w szczególności art. 7 ust. 4 i art. 9 ust. 2 dyrektywy 97/67/WE ujednoliconej i zmienionej dyrektywą 2008/6/WE stoją na przeszkodzie dla stosowania przepisu krajowego a konkretnie art. 6 ust. 1a i art. 10 ust. 2 rozporządzenia ustawodawczego nr 261/1999 oraz art. 11 ust. 1 lit. f) i art. 15 ust. 2 „Regulaminu w dziedzinie uprawnień do publicznego oferowania usług pocztowych”, o którym mowa w załączniku A do decyzji AGCOM 129/15/CONS z dnia 23 marca 2015 r. i związanego z nim „Uregulowania procedur wydawania uprawnień do publicznego oferowania usług pocztowych”, o którym mowa w rozporządzeniu Ministero dello Sviluppo economico z dnia 29 lipca 2015 r., w zakresie w jakim przepisy te nakładają na operatorów świadczących usługi przewozu drogowego, spedycji i ekspresowe usługi kurierskie obowiązek uiszczania składek na rzecz funduszu kompensacyjnego usługi powszechnej?

               4)

               Czy prawo Unii Europejskiej a w szczególności art. 9 ust. 2 dyrektywy 97/67/WE ujednoliconej i zmienionej dyrektywą 2008/6/WE stoją na przeszkodzie dla stosowania przepisu krajowego a konkretnie art. 6 i 10 rozporządzenia ustawodawczego nr 261/1999 oraz art. 11 ust. 1 lit. f) i art. 15 ust. 2 „Regulaminu w dziedzinie uprawnień do publicznego oferowania usług pocztowych”, o którym mowa w załączniku A do decyzji AGCOM 129/15/CONS z dnia 23 marca 2015 r. i art. 9 związanego z nim „Uregulowania procedur wydawania uprawnień do publicznego oferowania usług pocztowych”, o którym mowa w rozporządzeniu Ministero dello Sviluppo economico z dnia 29 lipca 2015 r. w zakresie w jakim przepisy te nie zawierają żadnej oceny w odniesieniu do przypadków, w których uiszczanie składki na fundusz kompensujący koszty usługi powszechnej można uznać za odpowiednie i nie przewidują zróżnicowanych sposobów stosowania, związanych z subiektywną sytuacją podmiotów uiszczających składki i rynków?

      (1)  Dyrektywa 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (Dz.U., L 15, s. 14).

      (2)  Dyrektywa 2008/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego 2008 r. zmieniająca dyrektywę 97/67/WE w odniesieniu do pełnego urzeczywistnienia rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty (Dz.U. L 52, s. 3).


title: Sprawa T-142/15: Postanowienie Sądu z dnia 20 kwietnia 2016 r. – DHL Express (Francja)/EUIPO – Chronopost (WEBSHIPPING)

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/35

         Postanowienie Sądu z dnia 20 kwietnia 2016 r. – DHL Express (Francja)/EUIPO – Chronopost (WEBSHIPPING)
   (Sprawa T-142/15) (1)

   (2016/C 222/44)
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 171 z 26.5.2015.


title: Sprawa C-525/12: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/35

         Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-525/12)
   2013/C 26/67
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve i G. Wilms, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (ramowa dyrektywa wodna), a w szczególności z jej art. 2 pkt 38 i art. 9, z tego powodu, że wyłącza niektóre usługi ze stosowania wykładni pojęcia „usługi wodne”;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja uważa, że usługi wodne obejmują pobór, piętrzenie, magazynowanie, uzdatnianie i dystrybucję wód powierzchniowych lub podziemnych również do celów wytwarzania energii elektrycznej z siły wodnej, żeglugi i ochrony przeciwpowodziowej. Poza tym do usług wodnych należy też zużycie własne.
   Stosowanie pojęcia „usługi wodne” przez pozwaną jest sprzeczne z art. 9 ramowej dyrektywy wodnej (RDW). Wyłącza ona z zakresu stosowania pojęcia usług wodnych w rozumieniu dyrektywy usługi wodne takie jak spiętrzenia dokonywane dla celów wytwarzania energii elektrycznej z siły wodnej, żeglugi i ochrony przeciwpowodziowej. Tak wąska wykładnia jest niezgodna z RDW, podważa skuteczność jej art. 9 i zagraża tym samym realizacji celów tej dyrektywy.
   Prawdą jest, że państwa członkowskie dysponują pewnym zakresem uznania przy wyłączaniu usług wodnych ze zwrotu kosztów na podstawie art. 9 RDW. Mogą one uwzględniać w pierwszej kolejności społeczne, ekologiczne i gospodarcze skutki zwrotu kosztów oraz warunki geograficzne i klimatyczne. Ponadto państwo członkowskie może na podstawie art. 9 ust. 4 RDW postanowić, by nie stosować przepisów art. 9 ust. 1 akapit drugi RDW do polityki opłat wodnych i zwrotu kosztów za usługi wodne. Warunkiem tego jest, by chodziło o istniejącą praktykę w państwie członkowskim i by nie narażało to założeń tej dyrektywy i realizacji jej celów.
   Całkowite wyłączenie usług wodnych o znacznym zakresie, tak jak dokonuje tego pozwana, wykracza jednak daleko poza ten zakres uznania.


title: Sprawa T-150/16: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2017 r. – Ecolab USA/EUIPO (ECOLAB) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy ECOLAB — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Równe traktowanie — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/39

         Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2017 r. – Ecolab USA/EUIPO (ECOLAB)
   (Sprawa T-150/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy ECOLAB - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Równe traktowanie - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 283/59)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ecolab USA, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci V. Töbelmann i C. Menebröcker)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: H. O’Neill i K. Doherty, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 stycznia 2016 r. (sprawa R 644/2015-4) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską słownego znaku towarowego ECOLAB.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ecolab USA, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


title: Sprawa C-500/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria centrale, sezione di Bologna — Włochy) — Ufficio IVA di Piacenza przeciwko Belvedere Costruzioni Srl (Podatki — Podatek VAT — Artykuł 4 ust. 3 TUE — Szósta dyrektywa — Artykuły 2 i 22 — Automatyczne zakończenie postępowania przed sądem trzeciej instancji w sprawach podatkowych)

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria centrale, sezione di Bologna — Włochy) — Ufficio IVA di Piacenza przeciwko Belvedere Costruzioni Srl
   (Sprawa C-500/10) (1)

   (Podatki - Podatek VAT - Artykuł 4 ust. 3 TUE - Szósta dyrektywa - Artykuły 2 i 22 - Automatyczne zakończenie postępowania przed sądem trzeciej instancji w sprawach podatkowych)
   2012/C 151/11
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Commissione tributaria centrale, sezione di Bologna

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ufficio IVA di Piacenza

      Strona pozwana: Belvedere Costruzioni Srl

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Commissione tributaria centrale, sezione di Bologna — Podatek od wartości dodanej — Artykuły 2 i 22 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Obowiązek zapewnienia przez państwa członkowskie skutecznego poboru podatku VAT — Uregulowania krajowe przewidujące pod pewnymi warunkami zakończenie postępowania przed sądem bez wydania orzeczenia co do istoty w trzeciej instancji i uprawomocnienie w związku z tym orzeczenia wydanego w drugiej instancji — Rzekoma rezygnacja z poboru zharmonizowanego podatku

      Sentencja

   Artykuł 4 ust. 3 TUE oraz art. 2 i 22 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie stosowaniu w dziedzinie podatku od wartości dodanej przepisu prawa krajowego o charakterze wyjątkowym, takiego jak w sprawie przed sądem krajowym, przewidującego automatyczne zakończenie postępowania przed sądem do spraw podatkowych trzeciej instancji, jeżeli skarga w pierwszej instancji została wniesiona ponad dziesięć lat, a w praktyce ponad 14 lat przed wejściem w życie owego przepisu, zaś organ podatkowy przegrał zarówno w pierwszej, jak w drugiej instancji, i uprawomocnienie w związku z tym orzeczenia wydanego w drugiej instancji oraz wygaśnięcie zobowiązania podatkowego, którego organ dochodził.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa T-587/10: Wyrok Sądu z dnia 10 lipca 2012 r. — Interspeed przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Stosunki zewnętrzne — Wystosowane przez Europejską Agencję Odbudowy zaproszenie do składania ofert dotyczące prac na przejściu granicznym w Preševie (Serbia), finansowanie tych prac i inne powiązane środki — Brak związku przyczynowego)

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/13

         Wyrok Sądu z dnia 10 lipca 2012 r. — Interspeed przeciwko Komisji
   (Sprawa T-587/10) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Stosunki zewnętrzne - Wystosowane przez Europejską Agencję Odbudowy zaproszenie do składania ofert dotyczące prac na przejściu granicznym w Preševie (Serbia), finansowanie tych prac i inne powiązane środki - Brak związku przyczynowego)
   2012/C 250/24
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Holding kompanija Interspeed a.d. (Belgrad, Serbia) (przedstawiciel: adwokat M. Bošnjak)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i B. Rous, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie naprawienia domniemanej szkody będącej skutkiem prac realizowanych na przejściu granicznym w Preševie (Serbia) na podstawie umowy finansowanej przez Europejską Agencję Odbudowy.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Holding kompanija Interspeed a.d. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 89 z 19.3.2011.


title: Sprawa C-337/15 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 kwietnia 2017 r. – Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich/Staelen (Odwołanie — Odpowiedzialność pozaumowna Unii Europejskiej — Rozpatrywanie przez Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich skargi dotyczącej administrowania listą odpowiednich kandydatów, sporządzoną w wyniku konkursu otwartego — Naruszenie obowiązku staranności — Pojęcie „wystarczająco istotnego” naruszenia normy prawa Unii — Krzywda — Utrata zaufania do urzędu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich)

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/8

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 kwietnia 2017 r. – Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich/Staelen
   (Sprawa C-337/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Odpowiedzialność pozaumowna Unii Europejskiej - Rozpatrywanie przez Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich skargi dotyczącej administrowania listą odpowiednich kandydatów, sporządzoną w wyniku konkursu otwartego - Naruszenie obowiązku staranności - Pojęcie „wystarczająco istotnego” naruszenia normy prawa Unii - Krzywda - Utrata zaufania do urzędu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich))
   (2017/C 168/08)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich (przedstawiciele: początkowo G. Grill, następnie L. Papadias, P. Dyrberg, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Claire Staelen (przedstawiciel: adwokat V. Olona)

      Sentencja

               1)

               Żądanie przedstawione przez Claire Staelen w odpowiedzi na odwołanie, mające na celu zasądzenie od Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich na jej rzecz odszkodowania w wysokości 50 000 EUR, jest niedopuszczalne.

               2)

               Punkty 1, 3 i 4 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 29 kwietnia 2015 r., Staelen/Rzecznik (T 217/11, EU:T:2015:238), zostają uchylone.

               3)

               Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich wypłaci Claire Staelen zadośćuczynienie w wysokości 7 000 EUR.

               4)

               Claire Staelen zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich poniesionymi w związku z odwołaniem wzajemnym, odrzuconym postanowieniem z dnia 29 czerwca 2016 r., Rzecznik/Staelen (C 337/15 P, niepublikowanym, EU:C:2016:670).

               5)

               Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich zostaje obciążony swoimi kosztami, a także kosztami Claire Staelen poniesionymi w postępowaniu zarówno w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa T-269/10: Wyrok Sądu z dnia 26 września 2012 r. — LIS przeciwko Komisji (Dumping — Przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką pochodzących z Chin — Wniosek o zwrot pobranych należności celnych — Artykuł 11 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 11 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009) — Przesłanki — Dowód)

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/14

         Wyrok Sądu z dnia 26 września 2012 r. — LIS przeciwko Komisji
   (Sprawa T-269/10) (1)

   (Dumping - Przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką pochodzących z Chin - Wniosek o zwrot pobranych należności celnych - Artykuł 11 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 11 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009) - Przesłanki - Dowód)
   2012/C 343/22
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: LIS GmbH Licht Impex Service (Mettmann, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K.P. Langenkamp, G. Hebrant i G. Holler)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 2198 wersja ostateczna z dnia 12 kwietnia 2010 r. w sprawie wniosków o zwrot cła antydumpingowego nałożonego na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               LIS GmbH Licht Impex Service zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 234 z 28.8.2010.


title: Sprawa T-357/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2008 r. — Focus Magazin Verlag przeciwko OHIM — Editorial Planeta (FOCUS Radio) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FOCUS Radio — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe FOCUS MILENIUM — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2008 r. — Focus Magazin Verlag przeciwko OHIM — Editorial Planeta (FOCUS Radio)
   (Sprawa T-357/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FOCUS Radio - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe FOCUS MILENIUM - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2009/C 32/62)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Focus Magazin Verlag GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci B. Müller, R. Schweizer i T. Schwarz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Editorial Planeta, SA (Barcelona, Hiszpania)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 czerwca 2007 r. (sprawa R 269/2005-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Editorial Planeta, SA a Focus Magazin Verlag GmbH
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Focus Magazin Verlag GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa C-217/09: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 17 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte — Włochy) — Maurizio Polisseni przeciwko Azienda Sanitaria Locale N. 14 V.C.O., Antonio Giuliano (Artykuł 104 § 3, regulaminu postępowania przed Trybunałem — Artykuł 49 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Zdrowie publiczne — Apteki — Odległość — Zaopatrzenie ludności w produkty lecznicze — Zezwolenie na prowadzenie — Rozmieszczenie geograficzne aptek — Ustanowienie limitów na podstawie kryterium gęstości zaludnienia — Minimalna odległość między aptekami)

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/2

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 17 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte — Włochy) — Maurizio Polisseni przeciwko Azienda Sanitaria Locale N. 14 V.C.O., Antonio Giuliano
   (Sprawa C-217/09) (1)

   (Artykuł 104 § 3, regulaminu postępowania przed Trybunałem - Artykuł 49 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Zdrowie publiczne - Apteki - Odległość - Zaopatrzenie ludności w produkty lecznicze - Zezwolenie na prowadzenie - Rozmieszczenie geograficzne aptek - Ustanowienie limitów na podstawie kryterium gęstości zaludnienia - Minimalna odległość między aptekami)
   2011/C 120/02
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Maurizio Polisseni

      Strona pozwana: Azienda Sanitária Locale N. 14 V.C.O. Omegna, António Giuliano

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale del Piemonte — Wykładnia art. 43, 152 i 153 WE — Otwarcie nowej apteki — Przepisy krajowe uzależniające wydanie pozwolenia na przeniesienie siedziby apteki od poszanowania wymogu zachowania minimalnej odległości między poszczególnymi aptekami.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi on zasadniczo na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak przepisy będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym, narzucającym limity w odniesieniu do zakładania aptek, które stanowią, że:

                           —

                           w każdym rejonie farmaceutycznym na jednostkę zaludnienia wynoszącą od 4 000 do 5 000 mieszkańców można utworzyć co do zasady jedną aptekę;

                           —

                           poszczególne apteki muszą pozostawać w minimalnej odległości od istniejących już aptek, wynoszącej zgodnie z ogólną zasadą 200 m.

               2)

               Jednakże art. 49 TFUE stoi na przeszkodzie powyższym przepisom krajowym, o ile podstawowe zasady 4 000 do 5 000 mieszkańców lub 200 m uniemożliwiają w jakimkolwiek rejonie o szczególnych cechach demograficznych utworzenie wystarczającej liczby aptek mogących zapewnić odpowiednią opiekę farmaceutyczną, a zadanie sprawdzenia, czy tak jest, należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009.


title: Sprawa C-141/14: Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Bułgarii

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/18

         Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Bułgarii
   (Sprawa C-141/14)
   2014/C 159/24
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. White, P. Michajłowa, C. Hermes)

      Strona pozwana: Republika Bułgarii

      Żądania strony skarżącej

   Komisja Europejska wnosi, aby Trybunał orzekł, że:

               —

               nie włączając w całości terenów ornitologicznie istotnego miejsca do obszaru specjalnej ochrony „Kaliakra”, Republika Bułgarii nie zakwalifikowała jako obszaru specjalnej ochrony najodpowiedniejszych pod względem ilości i powierzchni terenów w celu ochrony gatunków biologicznych określonych w załączniku I do dyrektywy 2009/147/WE (1) oraz ochrony regularnie występujących gatunków wędrownych, niewymienionych w załączniku I, na lądowym i morskim obszarze geograficznym, w odniesieniu do którego stosuje się dyrektywę 2009/147/WE. W konsekwencji w ten sposób Republika Bułgarii uchybiła swoim zobowiązaniom określonym w art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy 2009/147/WE.

               —

               Zatwierdzając przedsięwzięcia spółek AES Geo Enerdżi OOD, Uindtech OOD, Brestiom OOD, Disib OOD, Eko Enerdżi OOD i Łongman inwestmynt OOD w odniesieniu do terenu ornitologicznie istotnego miejsca „Kaliakra”, którego nie zakwalifikowano jako obszaru specjalnej ochrony, a powinno ono było zostać zakwalifikowane jako obszar specjalnej ochrony, Republika Bułgarii uchybiła swoim zobowiązaniom określonym w art. 4 ust. 4 dyrektywy 2009/147/WE w świetle jego wykładni dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach C-96/98 i C-374/98.

               —

               Zatwierdzając przedsięwzięcia (spółek Kaliakra uind pauyr AD, EWN Enertrag Kawarna OOD, CID-Atłas EOOD, Wertikał-Petkow i s-ie OOD oraz pole golfowe i kurort spa spółki Trejszyn klifs gołf end spa rezort OOD) na terenie obszaru specjalnej ochrony „Kaliakra”, na terenie mającym znaczenie dla Unii „Kompleks Kaliakra” oraz na terenie obszaru specjalnej ochrony „Belite Skali”, Republika Bułgarii uchybiła swoim zobowiązaniom określonym w art. 6 ust. 2 dyrektywy 92/43/EWG (2) w świetle jej wykładni dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach C-117/03 i C-244/05, ponieważ nie przyjęła odpowiednich środków w celu uniknięcia pogorszenia stanu siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, jak również w celu uniknięcia niepokojenia gatunków, dla których zostały wyznaczone takie obszary.

               —

               Nie oceniając w sposób odpowiedni skumulowanych skutków przedsięwzięć (spółek AES Geo Enerdżi OOD, Uindtech OOD, Brestiom OOD, Disib OOD, Eko Enerdżi OOD i Łongman inwestmynt OOD) zatwierdzonych dla terenów ornitologicznie istotnego miejsca „Kaliakra”, którego nie zakwalifikowano jako obszaru specjalnej ochrony, Republika Bułgarii uchybiła swoim zobowiązaniom określonym w art. 2 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 i 3 oraz w związku z załącznikiem III pkt 1 lit. b) dyrektywy 2011/92/UE (3).

               —

               Republika Bułgarii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Republika Bułgarii nie zakwalifikowała terenów obszaru specjalnej ochrony „Kaliakra” w granicach ornitologicznie istotnego miejsca „Kaliakra”, co stanowi naruszenie dyrektywy w sprawie ochrony dzikiego ptactwa.
   Zatwierdzając szereg przedsięwzięć związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej na obszarze specjalnej ochrony „Kaliakra”, na obszarze specjalnej ochrony „Belite skali” oraz na terenie mającym znaczenie dla Unii „Kompleks Kaliakra”, Republika Bułgarii uchybiła zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, dyrektywy w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory oraz z dyrektywy w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, ponieważ dopuściła do zniszczenia lub istotnego pogorszenia stanu priorytetowych unikalnych siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków oraz do niepokojenia gatunków, a także nie wzięła pod uwagę skumulowanych skutków dużej liczby przedsięwzięć.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, Dz.U. L 20, s. 7.

      (2)  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, Dz.U. L 206, s. 7 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 15, t. 2, s. 102.

      (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, Dz.U. L 26, s. 1.


title: Sprawa C-354/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 31 lipca 2007 r. — IFB Stroder Srl przeciwko Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 31 lipca 2007 r. — IFB Stroder Srl przeciwko Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA)
   (Sprawa C-354/07)
   (2007/C 247/12)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: IFB Stroder Srl

      Strona pozwana: Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA)
   Pytania prejudycjalne

               1)

               W dalszej części, po przepisach zawartych w art. 2 i 3 (1), które dotyczą relacji między władzami państwa członkowskiego i przedsiębiorstwami farmaceutycznymi — przewidując określenie ceny produktu leczniczego lub podjęcie decyzji co do jej podniesienia na wniosek tych [ostatnich], ale pod warunkiem zatwierdzenia przez właściwe władze, czyli w wyniku dialogu między samym przedsiębiorstwem a władzami właściwymi w zakresie kontroli wydatków na produkty lecznicze — art. 4 ust. 1 reguluje sytuację, „gdy ceny na wszystkie produkty lecznicze lub na pewne ich grupy zostały zamrożone”, określając takie zamrożenie cen jako ogólny środek, którego utrzymanie uzależnione jest od kontroli, przeprowadzanej co najmniej raz do roku, w świetle kryteriów makroekonomicznych występujących w państwie członkowskim.
               Przepis przyznaje właściwym władzom 90-dniowy terminy na podjęcie decyzji, stanowiąc, że po jego upływie ogłaszają one czy i jakie obniżki lub podwyżki cen zostaną wprowadzone.
               Należy rozstrzygnąć kwestie,
               czy przepis ten w części, która odnosi się do „[ewentualnych obniżek cen]”, należy rozumieć w ten sposób, że oprócz ogólnego środka w postaci zamrożenia cen na wszystkie produkty lecznicze lub niektóre ich grupy, można zastosować inny ogólny środek w postaci obniżenia cen na wszystkie produkty lecznicze lub niektóre ich grupy, czy też „[ewentualne obniżenie cen]” odnosi się wyłącznie do produktów leczniczych, których ceny zostały zamrożone;

               2)

               czy art. 4 ust. 1, w części w której zobowiązuje właściwe władze państwa członkowskiego do sprawdzenia co najmniej raz do roku, w przypadku zamrożenia cen, czy warunki makroekonomiczne usprawiedliwiają utrzymanie niezmienionych zamrożonych cen, należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w odpowiedzi na pytanie pierwsze zostanie uznane, że dopuszcza się obniżenie cen, możliwe jest odwołanie się do takiego środka wielokrotnie w ciągu roku oraz wielokrotnie w ciągu kilku la (od 2002 r. do 2010 r.);

               3)

               czy w rozumieniu wspomnianego art. 4, interpretowanego w świetle założeń przyjętych zgodnie z głównym celem środków kontroli cen produktów leczniczych, jakim jest „wspieranie zdrowia publicznego poprzez zapewnienie odpowiedniego zaopatrzenia w produkty lecznicze dostępne po umiarkowanych cenach oraz unikanie różnic we wspomnianych środkach mogących wpływać na handel produktami leczniczymi wewnątrz Wspólnoty lub zakłócać go” — można uznać, że przyjęcie środków, które odwołują się do „przewidywanej” a nie „ustalonej” kwoty wydatków jest zgodne z prawem wspólnotowym (pytanie obejmuje obydwa przypadki);

               4)

               czy wymogi dotyczące przestrzegania progów wydatków na produkty lecznicze, które każde państwo członkowskie jest uprawnione ustalić, powinny być szczególnie związane z samymi wydatkami na produkty lecznicze czy też państwo członkowskie jest uprawnione do uwzględnienia również danych dotyczących innych wydatków związanych ze zdrowiem;

               5)

               czy wynikające z dyrektywy zasady przejrzystości i uczestnictwa przedsiębiorstw zainteresowanych zamrożeniem lub ogólnym obniżeniem cen produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że powinno się przewidzieć w każdej sytuacji możliwości odstępstwa od narzuconej ceny (art. 4 ust. 2) oraz rzeczywisty udział przedsiębiorstwa przedstawiającego wniosek, w wyniku czego władze administracyjne w przypadku ewentualnej odmowy są zobowiązane taką odmowę uzasadnić.

      (1)  Dyrektywa Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotycząca przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (Dz.U. L 40, str. 8).


title: Sprawa T-470/16: Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2016 r. – X-cen-tek/EUIPO (przedstawienie trójkąta)

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/20

         Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2016 r. – X-cen-tek/EUIPO (przedstawienie trójkąta)
   (Sprawa T-470/16)
   (2016/C 383/28)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: X-cen-tek GmbH & Co. KG (Wardenburg, Niemcy) (pełnomocnik: adwokat H. Hillers)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (przedstawienie trójkąta) – zgłoszenie nr 14 167 654

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 czerwca 2016 r. w sprawie R 2565/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-58/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio Nazionale Forense (Włochy) w dniu 4 lutego 2013 r. — Angelo Alberto Torresi przeciwko Consiglio dell’Ordine degli Avvocati di Macerata

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio Nazionale Forense (Włochy) w dniu 4 lutego 2013 r. — Angelo Alberto Torresi przeciwko Consiglio dell’Ordine degli Avvocati di Macerata
   (Sprawa C-58/13)
   2013/C 147/08
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio Nazionale Forense

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Angelo Alberto Torresi

      Strona pozwana: Consiglio dell’Ordine degli Avvocati di Macerata

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 dyrektywy 98/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. mającej na celu ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika w państwie członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych (1), w świetle ogólnego zakazu nadużywania prawa i art. 4 ust. 2 TUE dotyczącego poszanowania tożsamości narodowych, należy interpretować w taki sposób, że zobowiązuje on krajowe organy administracji do wpisania na listę prawników z innych państw członkowskich obywateli włoskich, którzy dopuścili się zachowań stanowiących nadużycie prawa Unii, oraz czy powyższy przepis wyklucza praktykę krajową umożliwiającą wspomnianym organom oddalenie wniosku o wpis na listę prawników z innych państw członkowskich, jeżeli występują obiektywne okoliczności pozwalające na stwierdzenie nadużycia prawa Unii, z zastrzeżeniem, po pierwsze, poszanowania zasady proporcjonalności i niedyskryminacji, a po drugie, prawa wszczęcia postępowania sądowego przez osobę zainteresowaną w przypadku ewentualnego naruszenia prawa przedsiębiorczości, a zatem kontroli sądowej działalności organów administracji?

               2)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy interpretowany w ten sposób art. 3 dyrektywy 98/5/WE należy uznać za nieważny w świetle art. 4 ust. 2 TUE, w zakresie w jakim pozwala on na obejście przepisów państwa członkowskiego, które uzależniają dostęp do zawodu prawnika od zdania egzaminu państwowego, jeżeli przepis wprowadzający taki egzamin jest zawarty w konstytucji tego państwa i należy do podstawowych zasad ochrony odbiorców usług świadczonych w ramach działalności zawodowej i prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości?

      (1)  Dz.U. L 77, s. 36.


title: Sprawa T-702/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 30 września 2016 r. przez José Barrosa Trutę, Marca Forliego, Calogera Galantego, Bernarda Gradela od wyroku wydanego w dniu 20 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-126/15, Barroso Truta i in./Trybunał

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/30

      Odwołanie wniesione w dniu 30 września 2016 r. przez José Barrosa Trutę, Marca Forliego, Calogera Galantego, Bernarda Gradela od wyroku wydanego w dniu 20 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-126/15, Barroso Truta i in./Trybunał
      (Sprawa T-702/16 P)
      (2016/C 441/35)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: José Barroso Truta (Bofferdange, Luksemburg), Marc Forli (Lexy, Francja), Calogero Galante (Aix-Sur-Cloie, Belgia), Bernard Gradel (Konacker, Francja) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Druga strona postępowania: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

         Żądania

      Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-126/15, Barroso Truta i in./TSUE;

            wydanie orzeczenia, rozstrzygając, że,

                  —

                  Trybunał Sprawiedliwości wypłaci 61 121,08 EUR na rzecz J. Barrosy Truty, 129 440,98 EUR na rzecz M. Forliego, 76 324,29 EUR na rzecz C. Galantego oraz 99 565,13 EUR na rzecz B. Gradela, jakiemukolwiek funduszowi lub zakładowi ubezpieczeń wskazanemu przez wnoszących odwołanie;

                  —

                  ewentualnie, Trybunał Sprawiedliwości wypłaci ww. kwoty wnoszącym odwołanie, przy czym kwoty te zostaną powiększone o odsetki naliczone według stawki 3,1 % w stosunku rocznym, począwszy od dnia przeniesienia uprawnień emerytalnych do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej;

            obciążenie Trybunału Sprawiedliwości kosztami postępowania w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa, jakiego dopuścił się Sąd do spraw Służby Publicznej, gdy stwierdził, że skarga o odszkodowanie była niedopuszczalna z uwagi na to, iż skarżący nie dopełnili wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, które powinno jakoby rozpocząć się złożeniem zażalenia, a następnie powinna była zostać wniesiona potencjalna skarga o stwierdzenie nieważności na decyzje w sprawie doliczenia lat uprawniających do emerytury w systemie emerytalnym instytucji Unii.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa, jakie popełnił SSP, gdy stwierdził, że organ upoważniony do zawierania umów o pracę nie dopuścił się zawinionego działania w związku z przekazaniem propozycji doliczenia lat uprawniających do emerytury, które okazały się jednak niekompletne, a nawet nieprawidłowe, ponieważ były zaadresowane do członków personelu kontraktowego z grupy funkcyjnej I.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa, jakie popełnił SSP, gdy stwierdził, że szkoda dochodzona przez skarżących była hipotetyczna.


title: Sprawa C-640/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 14 grudnia 2011 r. — E.ON Generación, S. L., Iberdrola, S.A., Administración del Estado

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 14 grudnia 2011 r. — E.ON Generación, S. L., Iberdrola, S.A., Administración del Estado
   (Sprawa C-640/11)
   2012/C 39/23
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: E.ON Generación, S. L., Iberdrola, S.A., Administración del Estado

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 10 dyrektywy 2003/87/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się stosowaniu krajowych przepisów, takich jak analizowane w niniejszej sprawie, których celem i skutkiem jest obniżenie wynagrodzenia za działalność związaną z produkcją energii elektrycznej o kwotę odpowiadającą wartości bezpłatnie przydzielonych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych w odpowiednim okresie?

      (1)  Dz.U. L 275, s. 32.


title: Sprawa T-244/08: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2011 r. — Konsum Nord przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Cena sprzedaży gruntu — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Kryterium rozważnego inwestora — Określenie ceny rynkowej)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/18

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2011 r. — Konsum Nord przeciwko Komisji
   (Sprawa T-244/08) (1)

   (Pomoc państwa - Cena sprzedaży gruntu - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Kryterium rozważnego inwestora - Określenie ceny rynkowej)
   2012/C 32/33
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Konsum Nord ekonomisk förening (Umeå, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci U. Öberg i I. Otken Eriksson)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Giolito, P. Dejmek i J. Enegren, następnie C. Giolito i L. Parpala, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 30 stycznia 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 35/06 (ex NN 37/2006) udzielonej przez Szwecję na rzecz stowarzyszenia Konsum Jämtland ekonomisk förening (Dz.U. L 126, s. 3).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 30 stycznia 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 35/06 (ex NN 37/2006) udzielonej przez Szwecję na rzecz stowarzyszenia Konsum Jämtland ekonomisk förening.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Konsum Nord ekonomisk förening.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.