title: Sprawa C-450/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 3 de Gerona – Hiszpania) – WA/Instituto Nacional de la Seguridad Social (Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 79/7/EWG – Równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego – Artykuł 4 ust. 1 i 2 – Artykuł 7 ust. 1 – Obliczanie wysokości świadczeń – Dyrektywa 2006/54/WE – Równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy – Przepisy prawa krajowego przewidujące prawo do dodatku emerytalnego lub rentowego w przypadku kobiet mających przynajmniej dwoje dzieci biologicznych lub przysposobionych i otrzymujących rentę składkową z tytułu całkowitej niezdolności do pracy – Nieprzyznanie tego prawa mężczyznom znajdującym się w identycznej sytuacji – Sytuacja porównywalna – Dyskryminacja bezpośrednia ze względu na płeć – Odstępstwa – Brak)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/7

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 3 de Gerona – Hiszpania) – WA/Instituto Nacional de la Seguridad Social
      (Sprawa C-450/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 79/7/EWG - Równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego - Artykuł 4 ust. 1 i 2 - Artykuł 7 ust. 1 - Obliczanie wysokości świadczeń - Dyrektywa 2006/54/WE - Równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy - Przepisy prawa krajowego przewidujące prawo do dodatku emerytalnego lub rentowego w przypadku kobiet mających przynajmniej dwoje dzieci biologicznych lub przysposobionych i otrzymujących rentę składkową z tytułu całkowitej niezdolności do pracy - Nieprzyznanie tego prawa mężczyznom znajdującym się w identycznej sytuacji - Sytuacja porównywalna - Dyskryminacja bezpośrednia ze względu na płeć - Odstępstwa - Brak)
      (2020/C 54/08)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Social no 3 de Gerona

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: WA

         Strona pozwana: Instituto Nacional de la Seguridad Social

         Sentencja

      Dyrektywę Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, który ze względu na wkład demograficzny kobiet w system zabezpieczenia społecznego ustanawia prawo do dodatku rentowego w przypadku kobiet mających przynajmniej dwoje dzieci biologicznych lub przysposobionych i otrzymujących rentę składkową z tytułu trwałej niezdolności do pracy w ramach krajowego systemu zabezpieczenia społecznego, podczas gdy znajdujący się w identycznej sytuacji mężczyźni nie mają prawa do takiego dodatku.

         (1)  Dz.U. C 399 z 5.11.2018.


title: Sprawa C-625/19 PPU: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam - Niderlandy) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko XD (Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Europejski nakaz aresztowania – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Artykuł 6 ust. 1 – Pojęcie „wydającego nakaz organu sądowego” – Kryteria – Europejski nakaz aresztowania wydany przez prokuraturę państwa członkowskiego w celu przeprowadzenia postępowania karnego)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/12

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam - Niderlandy) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko XD
      (Sprawa C-625/19 PPU) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Artykuł 6 ust. 1 - Pojęcie „wydającego nakaz organu sądowego” - Kryteria - Europejski nakaz aresztowania wydany przez prokuraturę państwa członkowskiego w celu przeprowadzenia postępowania karnego)
      (2020/C 54/15)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Amsterdam

         Strona w postępowaniu głównym

      XD

         Sentencja

      Wykładni decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy dokonywać w ten sposób, że wymogi wynikające ze skutecznej ochrony sądowej, z której korzystać powinna osoba, przeciwko której wydano europejski nakaz aresztowania w celu przeprowadzenia postępowania karnego, są spełnione, jeżeli zgodnie z ustawodawstwem wydającego nakaz państwa członkowskiego przesłanki wydania tego nakazu, a w szczególności jego proporcjonalny charakter, podlegają w tym państwie członkowskim kontroli sądowej.

         (1)  Dz.U. C 382 z 11.11.2019.


title: Sprawa C-263/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag – Niderlandy) – Nederlands Uitgeversverbond, Groep Algemene Uitgevers/Tom Kabinet Internet BV, Tom Kabinet Holding BV, Tom Kabinet Uitgeverij BV (Odesłanie prejudycjalne – Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym – Dyrektywa 2001/29/WE – Artykuł 3 ust. 1 – Prawo do publicznego udostępniania – Podawanie do publicznej wiadomości – Artykuł 4 – Prawo do rozpowszechniania – Wyczerpanie – Książki elektroniczne (e-booki) – Wirtualny rynek „używanych” książek elektronicznych)

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/5

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag – Niderlandy) – Nederlands Uitgeversverbond, Groep Algemene Uitgevers/Tom Kabinet Internet BV, Tom Kabinet Holding BV, Tom Kabinet Uitgeverij BV
      (Sprawa C-263/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 3 ust. 1 - Prawo do publicznego udostępniania - Podawanie do publicznej wiadomości - Artykuł 4 - Prawo do rozpowszechniania - Wyczerpanie - Książki elektroniczne (e-booki) - Wirtualny rynek „używanych” książek elektronicznych)
      (2020/C 61/05)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Den Haag

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Nederlands Uitgeversverbond, Groep Algemene Uitgevers

         Strona pozwana: Tom Kabinet Internet BV, Tom Kabinet Holding BV, Tom Kabinet Uitgeverij BV.

         Sentencja

      Dostarczanie publiczności książki elektronicznej poprzez pobranie, dla celów stałego użytku, mieści się w pojęciu „publicznego udostępniania”, a dokładniej w pojęciu „podawania do publicznej wiadomości […] utworów [autorów] w taki sposób, że osoby postronne mają do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie”, w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym.

         (1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018.


title: Wyrok Trybunału z dnia 4 lutego 2020 r. w sprawie E-5/19 Postępowanie karne przeciwko F i G (Dyrektywa 2003/6/WE – Manipulacje na rynku – Harmonizacja – Transakcje rzeczywiste – Fałszywe i wprowadzające w błąd sygnały – Utrzymanie cen na nienaturalnym lub sztucznym poziomie – Uzasadnione powody – Rozpowszechnianie informacji) 2020/C 132/07

text:
               23.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/9

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 4 lutego 2020 r.
      w sprawie E-5/19
      Postępowanie karne przeciwko F i G

            (Dyrektywa 2003/6/WE – Manipulacje na rynku – Harmonizacja – Transakcje rzeczywiste – Fałszywe i wprowadzające w błąd sygnały – Utrzymanie cen na nienaturalnym lub sztucznym poziomie – Uzasadnione powody – Rozpowszechnianie informacji)

      (2020/C 132/07)
      W sprawie E-5/19, postępowanie karne przeciwko F i G – WNIOSEK skierowany do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Sąd Apelacyjny Borgarting (Borgarting lagmannsrett) dotyczący wykładni dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku), Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), Per Christiansen i Bernd Hammermann (sędziowie), wydali w dniu 4 lutego 2020 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

                  1.

                  Wykonane i właściwie zgłoszone na rynku transakcje związane z całkowitym przeniesieniem kosztów i ryzyka pomiędzy niezależnymi stronami mogą dawać fałszywe lub wprowadzające w błąd sygnały dotyczące podaży, popytu lub ceny instrumentów finansowych w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) tiret pierwsze dyrektywy 2003/6/WE. Ocena, czy zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. a) tiret pierwsze dyrektywy 2003/6/WE doszło do manipulacji na rynku, musi opierać się na obiektywnych czynnikach i uwzględniać wyniki transakcji i ich skutki. Rzeczywiste zainteresowanie kupnem i sprzedażą danego papieru wartościowego może jednak uzasadniać ustalenie takich obiektywnych czynników w toku badania, czy w z związku z transakcją odebrać można fałszywe lub wprowadzające w błąd sygnały.

                  2.

                  Nie jest zgodne z art. 1 ust. 2 lit. a) tiret drugie dyrektywy 2003/6/WE ustalenie na podstawie indywidualnych dla inwestora dokonującego transakcji przesłanek, czy cena jest na „nienaturalnym” bądź „sztucznym” poziomie.
                  Ustalenia, czy cena jest „nienaturalna” lub „sztuczna” w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) tiret drugie dyrektywy 2003/6/WE można dokonać na podstawie indywidualnej transakcji. Do sądu odsyłającego należy dokonanie oceny i określenie, które sygnały i czynniki są dla niej istotne. Czynniki takie mogą obejmować porównanie z podanymi wcześniej cenami oraz zmianami zasad obrotu i warunków rynkowych, zarówno w odniesieniu do rynku właściwego, jak i instrumentu finansowego i jego emitenta.
                  Cena może być utrzymana w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) tiret drugie dyrektywy 2003/6/WE w transakcji dotyczącej papierów wartościowych, które nie są sprzedawane w ramach mechanizmu aukcyjnego, powstały jednak w drodze bezpośrednich negocjacji między dwoma z kilku domów maklerskich. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy cena została utrzymana, zważywszy na czynniki takie, jak charakter i rodzaj danego rynku, w tym rodzaje i ceny instrumentów finansowych będących przedmiotem obrotu na rynku; czy rynek i odpowiedni instrument finansowy charakteryzują się niską płynnością w obrocie handlowym, a także na informacje dostępne uczestnikom rynku, w tym sposoby udostępniania informacji na temat transakcji.

                  3.

                  Przyczyny związane z ujawnieniem sytuacji na rynku w odniesieniu do podaży, popytu i ceny instrumentów finansowych lub czerpania korzyści z niepewności innych inwestorów w tym względzie mogą, co do zasady, stanowić uzasadnione powody w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) akapit drugi dyrektywy 2003/6/WE. Przewiduje się, że nie są one sprzeczne z celami dyrektywy. Do sądu krajowego należy ocena zachowania inwestora jako całości. Również do sądu krajowego należy stwierdzenie istnienia przyjętej praktyki rynkowej, mającej zastosowanie do danego rynku i danego instrumentu finansowego. Zarówno warunek uzasadnionego powodu, jak i zgodności transakcji z przyjętą praktyką rynkową muszą być spełnione, aby inwestor mógł skorzystać z prawa do odpowiedzi na skargę w związku z art. 1 ust. 2 lit. a) akapit drugi.

                  4.

                  Nie jest zgodne z art. 1 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2003/6/WE uznanie informacji za rozpowszechnione, jeżeli w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, inwestor udzielił informacji dotyczących potencjalnej transakcji pośrednikowi, aby mógł on przekazać je jednemu lub kilku innym inwestorom na rynku, lub pośrednik faktycznie przekazał takie informacje.


title: Sprawa T-76/19: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Pontinova / EUIPO – Ponti & Partners (pontinova) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego pontinova – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy PONTI – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Właściwy krąg odbiorców – Podobieństwo usług – Podobieństwo oznaczeń – Całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/37

      Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Pontinova / EUIPO – Ponti & Partners (pontinova)
      (Sprawa T-76/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego pontinova - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy PONTI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Właściwy krąg odbiorców - Podobieństwo usług - Podobieństwo oznaczeń - Całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd)
      (2020/C 215/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pontinova AG (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat L. Röh)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Ponti & Partners, SLP (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat R. Guerras Mazón)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 listopada 2018 r. (sprawa R 566/2018-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ponti & Partners a Pontinova.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Pontinova AG pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 122 z 1.4.2019.


title: Sprawa C-78/18: Wyrok Trybunału (wielka izba izba) z dnia 18 czerwca 2020 r. – Komisja Europejska przeciwko Węgry [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dopuszczalność – Artykuł 63 TFUE – Swobodny przepływ kapitału – Istnienie ograniczenia – Ciężar dowodu – Dyskryminacja pośrednia związana z pochodzeniem kapitału – Artykuł 12 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Prawo do swobodnego zrzeszania się – Przepisy krajowe nakładające obwarowane sankcją obowiązki w zakresie rejestracji, zgłaszania i jawności na organizacje pozarządowe otrzymujące wsparcie finansowe z innych państw członkowskich lub z państw trzecich – Artykuł 7 karty praw podstawowych – Prawo do poszanowania życia prywatnego – Artykuł 8 ust. 1 karty praw podstawowych – Prawo do ochrony danych osobowych – Przepisy krajowe nakładające obowiązek ujawnienia informacji o osobach udzielających wsparcia finansowego stowarzyszeniom i o kwocie tego wsparcia – Uzasadnienie – Nadrzędny wzgląd interesu ogólnego – Przejrzystość finansowania stowarzyszeń – Artykuł 65 TFUE – Porządek publiczny – Bezpieczeństwo publiczne – Zwalczanie prania pieniędzy, finansowania terroryzmu i przestępczości zorganizowanej – Artykuł 52 ust. 1 karty praw podstawowych]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba izba) z dnia 18 czerwca 2020 r. – Komisja Europejska przeciwko Węgry
      (Sprawa C-78/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dopuszczalność - Artykuł 63 TFUE - Swobodny przepływ kapitału - Istnienie ograniczenia - Ciężar dowodu - Dyskryminacja pośrednia związana z pochodzeniem kapitału - Artykuł 12 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Prawo do swobodnego zrzeszania się - Przepisy krajowe nakładające obwarowane sankcją obowiązki w zakresie rejestracji, zgłaszania i jawności na organizacje pozarządowe otrzymujące wsparcie finansowe z innych państw członkowskich lub z państw trzecich - Artykuł 7 karty praw podstawowych - Prawo do poszanowania życia prywatnego - Artykuł 8 ust. 1 karty praw podstawowych - Prawo do ochrony danych osobowych - Przepisy krajowe nakładające obowiązek ujawnienia informacji o osobach udzielających wsparcia finansowego stowarzyszeniom i o kwocie tego wsparcia - Uzasadnienie - Nadrzędny wzgląd interesu ogólnego - Przejrzystość finansowania stowarzyszeń - Artykuł 65 TFUE - Porządek publiczny - Bezpieczeństwo publiczne - Zwalczanie prania pieniędzy, finansowania terroryzmu i przestępczości zorganizowanej - Artykuł 52 ust. 1 karty praw podstawowych)
      (2020/C 271/02)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo V. Di Bucci, L. Havas, L. Malferrari i K. Talabér-Ritz, następnie V. Di Bucci, L. Havas i L. Malferrari, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Królwstwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk, C. Meyer-Seitz i H. Shev, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Przyjmując przepisy a külföldről támogatott szervezetek átláthatóságáról szóló 2017. évi LXXVI. törvény (ustawy LXXVI z 2017 r. o przejrzystości organizacji otrzymujących wsparcie zagraniczne), które nakładają obowiązki w zakresie rejestracji, zgłaszania i jawności na określone kategorie organizacji społeczeństwa obywatelskiego korzystających bezpośrednio lub pośrednio ze wsparcia zagranicznego przekraczającego określony próg i które przewidują możliwość stosowania sankcji wobec organizacji niewywiązujących się z tych obowiązków, Węgry wprowadziły dyskryminujące i nieuzasadnione ograniczenia w odniesieniu do darowizn zagranicznych przekazywanych organizacjom społeczeństwa obywatelskiego, z naruszeniem zobowiązań, które na nich ciążą na mocy art. 63 TFUE oraz art. 7, 8 i 12 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  2)

                  Węgry zostają obciążone kosztami postępowania.

                  3)

                  Królestwo Szwecji pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 211 z 18.6.2018.


title: Sprawa C-702/18 P: Wyrok Trybunału (siódmy izba) z dnia 18 czerwca 2020 r. – Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe „Primart” Marek Łukasiewicz / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Bolton Cile España, SA [Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PRIMART Marek Łukasiewicz – Wcześniejszy krajowy znak towarowy PRIMA – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 76 ust. 1 – Zakres kontroli sprawowanej przez Sąd Unii Europejskiej]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/6

      Wyrok Trybunału (siódmy izba) z dnia 18 czerwca 2020 r. – Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe „Primart” Marek Łukasiewicz / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Bolton Cile España, SA
      (Sprawa C-702/18 P) (1)

      (Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PRIMART Marek Łukasiewicz - Wcześniejszy krajowy znak towarowy PRIMA - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 76 ust. 1 - Zakres kontroli sprawowanej przez Sąd Unii Europejskiej)
      (2020/C 271/08)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe „Primart” Marek Łukasiewicz (przedstawiciel: J. Skołuda, radca prawny)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik), Bolton Cile España, SA (przedstawiciele: F. Celluprica, F. Fischetti i F. De Bono, avvocati)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 września 2018 r., Primart/EUIPO – Bolton Cile España (PRIMART Marek Łukasiewicz) (T-584/17, niepublikowany, EU:T:2018:530), zostaje uchylony.

                  2)

                  Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 82 z 4.3.2019.


title: Sprawa C-378/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ústavný súd Slovenskej republiky – Słowacja) – postępowanie wszczęte przez Prezident Slovenskej republiky [Odesłanie prejudycjalne – Rynek wewnętrzny energii elektrycznej – Dyrektywa 2009/72/WE – Artykuł 35 ust. 4 i 5 – Niezależność organów regulacyjnych – Ustawodawstwo krajowe przekazujące rządowi uprawnienie głowy państwa w zakresie mianowania prezesa urzędu regulacyjnego – Uczestnictwo ministerstw krajowych w postępowaniu taryfowym]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/18

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ústavný súd Slovenskej republiky – Słowacja) – postępowanie wszczęte przez Prezident Slovenskej republiky
      (Sprawa C-378/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rynek wewnętrzny energii elektrycznej - Dyrektywa 2009/72/WE - Artykuł 35 ust. 4 i 5 - Niezależność organów regulacyjnych - Ustawodawstwo krajowe przekazujące rządowi uprawnienie głowy państwa w zakresie mianowania prezesa urzędu regulacyjnego - Uczestnictwo ministerstw krajowych w postępowaniu taryfowym)
      (2020/C 271/25)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Ústavný súd Slovenskej republiky

         Strona w postępowaniu głównym

      Prezident Slovenskej republiky

         Przy udziale: Národná rada Slovenskej republiky, Vláda Slovenskej republiky

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 35 ust. 4 i 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przepisom państwa członkowskiego, zgodnie z którymi rząd tego państwa jest właściwy do powoływania i odwoływania prezesa krajowego organu regulacyjnego, o ile spełnione są wszystkie wymogi przewidziane w tych przepisach, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

                  2)

                  Artykuł 35 ust. 4 i 5 dyrektywy 2009/72 należy interpretować w ten sposób, iż nie sprzeciwia się on przepisom państwa członkowskiego, które w celu zagwarantowania ochrony interesu publicznego przewidują uczestnictwo przedstawicieli ministerstw tego państwa w niektórych postępowaniach taryfowych przed krajowym organem regulacyjnym, pod warunkiem że zagwarantowana jest niezależność decyzyjna tego organu, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 238 z 15.7.2019.


title: Sprawa C-229/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 29 maja 2020 r. – P / „K” EOOD

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 29 maja 2020 r. – P / „K” EOOD
      (Sprawa C-229/20)
      (2020/C 271/35)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Sofijski rajonen syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: P

         Strona pozwana:„K” EOOD

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 3 lit. g) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE (1) z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG należy interpretować w ten sposób, że koszty usług dodatkowych uzgodnionych w związku z umową o kredyt konsumencki – takie jak opłaty za możliwość odroczenia i obniżenia rat – stanowią część rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania w ramach kredytu?

                  2)

                  Czy art. 10 ust. 2 lit. g) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że nieprawidłowe wskazanie rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania w umowie o kredyt zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem (kredytobiorcą) należy uznać za brak wskazania rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania w umowie o kredyt, a sąd krajowy powinien wyciągnąć konsekwencje przewidziane w prawie krajowym na wypadek niewskazania rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania w umowie o kredyt konsumencki?

                  3)

                  Czy art. 22 ust. 4 dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że przewidziana w prawie krajowym sankcja nieważności umowy o kredyt konsumencki, w ramach której zwrotowi podlega jedynie wypłacona kwota główna, jest proporcjonalna w wypadkach, w których umowa o kredyt konsumencki nie zawiera dokładnego wskazania rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania?

                  4)

                  Czy art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG (2) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że przewidzianą w dodatkowym porozumieniu do umowy o kredyt konsumencki – zawartym odrębnie i dodatkowo w stosunku do umowy głównej – opłatę za pakiet usług dodatkowych należy uznać za część głównego przedmiotu umowy i, odpowiednio, w odniesieniu do niej nie ma zastosowania ocena dotycząca nieuczciwości?

                  5)

                  Niezależnie od odpowiedzi na pytanie trzecie, czy art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG w związku z pkt 1 lit. o) załącznika do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że warunek zawarty w umowie o usługi dodatkowe związane z kredytem konsumenckim – w której przewidziano abstrakcyjną możliwość odraczania i rozkładania płatności przez konsumenta, za co powinien on uiścić opłatę, nawet jeśli nie skorzysta z takiej możliwości – jest nieuczciwy?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG, Dz.U. 2008, L 133, s. 66.

         (2)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, Dz.U. 1993, L 95, s. 29.


title: Sprawa C-236/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Emilia Romagna (Włochy) w dniu 4 czerwca 2020 r. – PG / Ministero della Giustizia, CSM – Consiglio Superiore della Magistratura, Presidenza del Consiglio dei Ministri

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Emilia Romagna (Włochy) w dniu 4 czerwca 2020 r. – PG / Ministero della Giustizia, CSM – Consiglio Superiore della Magistratura, Presidenza del Consiglio dei Ministri
      (Sprawa C-236/20)
      (2020/C 271/36)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per la Emilia Romagna

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: PG

         Strona przeciwna: Ministero della Giustizia, CSM – Consiglio Superiore della Magistratura, Presidenza del Consiglio dei Ministri

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 20, 21, 31, 33 i 34 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, dyrektywa 1999/70/WE (1) dotycząca pracy na czas określony (klauzula 2 i 4), dyrektywa 1997/81/WE (2) dotycząca pracy w niepełnym wymiarze godzin (klauzula 4), dyrektywa 2003/88/WE dotycząca czasu pracy (art. 7), dyrektywa 2000/78/WE (3) [art. 1, 2 ust. 2 lit. a)] dotycząca równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy stoją na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowań krajowych, takich jak włoskie uregulowania zawarte w ustawie 374/91 z [późniejszymi zmianami] i dekrecie ustawodawczym 92/2016, zgodnie z utrwaloną wykładnią przyjętą w orzecznictwie, na podstawie których sędziowie pokoju jako sędziowie honorowi, nie tylko nie są zrównani pod względem uposażenia, zabezpieczenia społecznego i ochrony socjalnej z sędziami zawodowymi, ale są całkowicie wyłączeni z jakiejkolwiek formy zabezpieczenia społecznego i ochrony socjalnej gwarantowanej pracownikowi sektora publicznego?

                  2)

                  Czy wspólnotowe zasady dotyczące autonomii i niezależności sędziów, a w szczególności art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie stosowaniu uregulowań krajowych takich jak włoskie uregulowania, zgodnie z którymi sędziowie pokoju jako sędziowie honorowi, nie tylko nie są zrównani pod względem uposażenia, zabezpieczenia społecznego i ochrony socjalnej z sędziami zawodowymi, ale są całkowicie wyłączeni z jakiejkolwiek formy zabezpieczenia społecznego i ochrony socjalnej gwarantowanej pracownikowi sektora publicznego?

                  3)

                  Czy klauzula 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) podpisanego w dniu 18 marca 1999 r., zawartego w załączniku do dyrektywy 1999/70/WE, stoi na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowań krajowych, takich jak włoskie uregulowania, zgodnie z którymi, powołanie na czas określony sędziów pokoju jako sędziów honorowych, ustanowione początkowo na 8 lat (cztery plus cztery) może zostać systematycznie przedłużone na kolejne 4 lata, nie przewidując przy tym – zamiast przekształcenie w stosunek pracy na czas nieokreślony – żadnej skutecznej i odstraszającej sankcji?

         (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 175, s. 43).

         (2)  Dyrektywa Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotycząca Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców /UNICE/, Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych /CEEP/ oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych /ETUC/ (Dz.U. 1998, L 14, s. 9).

         (3)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2000, L 303, s. 16).


title: Sprawa C-260/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 2 kwietnia 2020 r. w sprawie T-383/17, Hansol Paper/Komisja, wniesione w dniu 11 czerwca 2020 r. przez Komisję Europejską

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/30

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 2 kwietnia 2020 r. w sprawie T-383/17, Hansol Paper/Komisja, wniesione w dniu 11 czerwca 2020 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-260/20 P)
      (2020/C 271/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland i A. Demeneix, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Hansol Paper Co. Ltd, European Thermal Paper Association (ETPA)

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku, oddalenie skargi w pierwszej instancji oraz obciążenie Hansol Paper Co. Ltd kosztami postępowania;

            lub, tytułem żądania ewentualnego,

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      W zaskarżonym wyroku Sąd stwierdził nieważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/763 z dnia 2 maja 2017 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów lekkiego papieru termoczułego pochodzących z Republiki Korei (1) w zakresie w jakim dotyczy ono Hansol Paper Co. Ltd,.
      Komisja na poparcie odwołania podnosi trzy zarzuty.
      Zdaniem Komisji Sąd:

                  —

                  przeinaczył dowody oraz dokonał nieprawidłowej wykładni ram prawnych mających zastosowanie do danych mogących służyć Komisji jako podstawa przy konstruowaniu ceny eksportowej zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego (2);

                  —

                  dokonał nieprawidłowej wykładni art. 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do określenia wartości normalnej przy braku sprzedaży krajowej; oraz

                  —

                  dokonał nieprawidłowej wykładni art. 3 rozporządzenia podstawowego przy definiowaniu marginesu podcięcia cenowego w przypadku wywozu do Unii za pośrednictwem powiązanych podmiotów.

         (1)  Dz.U. 2017, L 114, s. 3.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21).


title: Sprawa T-511/18: Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2020 r. – XH / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Postępowanie w sprawie awansu (2017) – Decyzja o nieawansowaniu – Jasność i precyzyjność zarzutu skargi – Zasada zgodności – Zakwestionowanie aktów ostatecznych – Dopuszczalność – Artykuł 45 regulaminu pracowniczego – Sprawozdanie cząstkowe z okresu próbnego – Sprawozdanie z okresu próbnego – Sprawozdanie z oceny – Okoliczności brane pod uwagę przy porównywaniu osiągnięć – Prawidłowość postępowania – Odpowiedzialność – Krzywda]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/33

      Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2020 r. – XH / Komisja
      (Sprawa T-511/18) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu (2017) - Decyzja o nieawansowaniu - Jasność i precyzyjność zarzutu skargi - Zasada zgodności - Zakwestionowanie aktów ostatecznych - Dopuszczalność - Artykuł 45 regulaminu pracowniczego - Sprawozdanie cząstkowe z okresu próbnego - Sprawozdanie z okresu próbnego - Sprawozdanie z oceny - Okoliczności brane pod uwagę przy porównywaniu osiągnięć - Prawidłowość postępowania - Odpowiedzialność - Krzywda)
      (2020/C 271/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: XH (przedstawiciel: adwokat E. Auleytner)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Radu Bouyon i L. Vernier, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji opublikowanej w biuletynie Informacje administracyjne nr 25–2017 z dnia 13 listopada 2017 r. o nieumieszczeniu nazwiska skarżącej na liście urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu (2017) oraz stwierdzenia nieważności decyzji R/96/18 z dnia 7 czerwca 2018 r. oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 10 lutego 2018 r., a po drugie, naprawienia szkód, które skarżąca miała ponieść w wyniku tych decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji o nieawansowaniu XH do grupy zaszeregowania AD 6 w ramach postępowania w sprawie awansu (2017), która wynika z opublikowania w biuletynie Informacje administracyjne nr 25–2017 z dnia 13 listopada 2017 r. listy urzędników awansowanych do tej grupy zaszeregowania.

                  2)

                  Zasądza się od Komisji Europejskiej na rzecz XH kwotę 2 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez nią krzywdę.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 131 z 8.4.2019.


title: Sprawa T-737/18: Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2020 r. – Siberia Oriental / CPVO (Siberia) [Odmiany roślin – Wniosek o zmianę daty wygaśnięcia wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin dla odmiany Siberia gatunku Lilium L. – Odwołanie do Izby Odwoławczej CPVO – Niedopuszczalność – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 75 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 – Skuteczna ochrona sądowa – Artykuł 67 ust. 1 i art. 87 rozporządzenia nr 2100/94 – Sprostowanie oczywistych pomyłek – Artykuł 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 874/2009]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/34

      Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2020 r. – Siberia Oriental / CPVO (Siberia)
      (Sprawa T-737/18) (1)

      (Odmiany roślin - Wniosek o zmianę daty wygaśnięcia wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin dla odmiany Siberia gatunku Lilium L. - Odwołanie do Izby Odwoławczej CPVO - Niedopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 - Skuteczna ochrona sądowa - Artykuł 67 ust. 1 i art. 87 rozporządzenia nr 2100/94 - Sprostowanie oczywistych pomyłek - Artykuł 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 874/2009)
      (2020/C 271/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Siberia Oriental BV (‘t Zand, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat T. Overdijk)

         Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (przedstawiciele: M. Ekvad, F. Mattina i O. Lamberti, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Izby Odwoławczej CPVO z dnia 15 października 2018 r. (sprawa A 009/2017) dotyczącą wniosku o zmianę daty wygaśnięcia wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin dla odmiany Siberia gatunku Lilium L.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Siberia Oriental BV pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO).

         (1)  Dz.U. C 54 z 11.2.2019.


title: Sprawa T-406/20: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2020 r. – Landesbank Baden-Württemberg / SRB

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/52

      Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2020 r. – Landesbank Baden-Württemberg / SRB
      (Sprawa T-406/20)
      (2020/C 271/64)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Landesbank Baden-Württemberg (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Berger i K. Helle)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 15 kwietnia 2020 r. w sprawie obliczenia składek ex ante do jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/2020/24), wraz z załącznikami, w zakresie, w jakim ta decyzja wraz z załącznikami I i II dotyczy składki ciążącej na skarżącej, oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów, które zasadniczo są identyczne jak zarzuty wniesione w sprawie T-405/20, DZ Hyp/SRB, lub do nich podobne.


title: Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 27 marca 2020 r. o wydanie opinii doradczej wniesiony przez Norges Høyesterett w sprawie Anniken Jenny Lindberg przeciwko rządowi Norwegii (Sprawa E-3/20) 2020/C 275/02

text:
               20.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 275/2

      Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 27 marca 2020 r. o wydanie opinii doradczej wniesiony przez Norges Høyesterett w sprawie Anniken Jenny Lindberg przeciwko rządowi Norwegii
      (Sprawa E-3/20)
      (2020/C 275/02)
      W dniu 14 kwietnia 2020 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek z dnia 27 marca 2020 r., w którym Norges Høyesterett (Sąd Najwyższy Norwegii) zwraca się o wydanie opinii doradczej w sprawie Anniken Jenny Lindberg przeciwko rządowi Norwegii w odniesieniu do następujących kwestii:
      Art. 21 dyrektywy w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych.

         1.
         Czy art. 21 ust. 1 dyrektywy w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych należy interpretować w ten sposób, że państwo przyjmujące może w każdym przypadku wezwać wnioskodawcę do przedłożenia zarówno odpowiednich „dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji”, o których mowa w kolumnie 2. pkt 5.3.2 załącznika V do dyrektywy, jak i określonych „zaświadczeń”, które państwo rodzime może ująć w kolumnie 4. w odniesieniu do danego zawodu, czy też termin „stosowny” należy interpretować w ten sposób, że państwo przyjmujące musi ustalić, czy w danym przypadku należy wymagać określonych świadectw?
         Jeżeli termin „stosowny” należy rozumieć jako zobowiązujący państwo przyjmujące do ustalenia, czy w danym przypadku należy wymagać określonych świadectw:

         2.

            Jaka jest ocena prawna i jakie czynniki będą z prawnego punktu widzenia istotne dla ustalenia, czy „stosownym” jest wymaganie wymienionych świadectw?

         3.

            Czy znaczenie ma fakt, że sam dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji stanowi dokumentację kształcenia spełniającego minimalne kryteria określone w art. 34 ust. 2 dyrektywy i że świadectwo, które nie może zostać przedłożone, dotyczy praktyki podyplomowej?

      Prawa wynikające z części głównej Porozumienia EOG

         1.
         Czy państwo przyjmujące jest zobowiązane do rozpatrzenia wniosku o uznanie zgodnie z art. 28 i 31 Porozumienia EOG, jeżeli wnioskodawca, który zdobył w państwie członkowskim wykształcenie specjalistyczne spełniające zharmonizowane minimalne wymogi w zakresie kształcenia, nie spełnia kryteriów uznania zgodnie z art. 21 lub art. 10 dyrektywy w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych?
         Jeżeli tak:

         2.

            Jaka jest ocena prawna i jakie czynniki są z prawnego punktu widzenia istotne dla ustalenia, czy takiemu wnioskodawcy mogą przysługiwać dodatkowe prawa na podstawie art. 28 lub art. 31 Porozumienia EOG?

         3.

            Jakie znaczenie ma fakt, że wnioskodawca nie posiada zaświadczenia o odbyciu praktyki podyplomowej, wymienionego przez państwo rodzime w kolumnie 4. pkt 5.3.2 załącznika V do dyrektywy w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, jeżeli państwo przyjmujące nie wymaga odbycia podyplomowej praktyki przez wykształconych w nim wnioskodawców, a wykształcenie zdobyte przez wnioskodawcę uznaje się za równoważne z wykształceniem oferowanym w państwie przyjmującym?

         4.

            Czy można wymagać przyznania wnioskodawcy pełnych praw w państwie przyjmującym, jeżeli dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, jakie jest on w stanie przedłożyć, nie dają mu odpowiednich praw zawodowych w państwie rodzimym?


title: Sprawa C-787/18: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 26 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen – Szwecja) – Skatteverket / Sögård Fastigheter AB [Odesłanie prejudycjalne – Przepisy krajowe przewidujące korektę odliczeń podatku od wartości dodanej (VAT) przez podatnika innego niż ten, który dokonał wstępnego odliczenia – Sprzedaż przez spółkę na rzecz osób fizycznych nieruchomości oddawanej w najem przez tę spółkę oraz przez poprzednią spółkę będącą właścicielem – Ustanie opodatkowania VAT przy sprzedaży nieruchomości osobom fizycznym]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/3

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 26 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen – Szwecja) – Skatteverket / Sögård Fastigheter AB
      (Sprawa C-787/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przepisy krajowe przewidujące korektę odliczeń podatku od wartości dodanej (VAT) przez podatnika innego niż ten, który dokonał wstępnego odliczenia - Sprzedaż przez spółkę na rzecz osób fizycznych nieruchomości oddawanej w najem przez tę spółkę oraz przez poprzednią spółkę będącą właścicielem - Ustanie opodatkowania VAT przy sprzedaży nieruchomości osobom fizycznym)
      (2021/C 35/03)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Högsta förvaltningsdomstolen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Skatteverket

         Strona przeciwna: Sögård Fastigheter AB

         Sentencja

      Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidując na podstawie art. 188 ust. 2 tej dyrektywy, że zbywca nieruchomości nie jest zobowiązany do dokonania korekty odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej, jeżeli nabywca będzie wykorzystywać tę nieruchomość wyłącznie w celu dokonania transakcji dających prawo do odliczenia, zobowiązują również nabywcę do dokonania korekty tego odliczenia w odniesieniu do pozostałego okresu korekty w momencie kolejnego zbycia przez niego danej nieruchomości osobie trzeciej, która nie będzie wykorzystywać nieruchomości do takich transakcji.

         (1)  Dz.U. C 72 z 25.2.2019.


title: Sprawa C-815/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Federatie Nederlandse Vakbeweging / Van den Bosch Transporten BV, Van den Bosch Transporte GmbH, Silo-Tank kft (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 96/71/WE – Artykuł 1 ust. 1 i 3 oraz art. 2 ust. 1 – Delegowanie pracowników w ramach świadczenia usług – Kierowcy ciężarówek w transporcie międzynarodowym – Zakres stosowania – Pojęcie „pracownika delegowanego” – Przewozy kabotażowe – Artykuł 3 ust. 1, 3 i 8 – Artykuł 56 TFUE – Swoboda świadczenia usług – Umowy zbiorowe uznane za powszechnie stosowane)

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Federatie Nederlandse Vakbeweging / Van den Bosch Transporten BV, Van den Bosch Transporte GmbH, Silo-Tank kft
      (Sprawa C-815/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 96/71/WE - Artykuł 1 ust. 1 i 3 oraz art. 2 ust. 1 - Delegowanie pracowników w ramach świadczenia usług - Kierowcy ciężarówek w transporcie międzynarodowym - Zakres stosowania - Pojęcie „pracownika delegowanego” - Przewozy kabotażowe - Artykuł 3 ust. 1, 3 i 8 - Artykuł 56 TFUE - Swoboda świadczenia usług - Umowy zbiorowe uznane za powszechnie stosowane)
      (2021/C 35/04)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Federatie Nederlandse Vakbeweging

         Strona pozwana: Van den Bosch Transporten BV, Van den Bosch Transporte GmbH, Silo-Tank kft

         Sentencja

                  1)

                  Dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług należy interpretować w ten sposób, że ma ona zastosowanie do transnarodowego świadczenia usług w sektorze transportu drogowego.

                  2)

                  Artykuł 1 ust. 1 i 3 oraz art. 2 ust. 1 dyrektywy 96/71 należy interpretować w ten sposób, że pracownik, który jest zatrudniony jako kierowca w sektorze międzynarodowego transportu drogowego, w ramach umowy czarteru między zatrudniającym go przedsiębiorstwem mającym siedzibę w jednym państwie członkowskim a przedsiębiorstwem mającym siedzibę w innym państwie członkowskim niż to, w którym zainteresowany zwyczajowo pracuje, jest pracownikiem delegowanym na terytorium innego państwa członkowskiego w rozumieniu tych przepisów, jeżeli wykonywanie jego pracy wykazuje, w trakcie przedmiotowego ograniczonego okresu, wystarczający związek z tym terytorium. Istnienie takiego związku jest ustalane w ramach całościowej oceny elementów takich jak charakter czynności wykonywanych przez danego pracownika na rzeczonym terytorium, stopień powiązania czynności tego pracownika z terytorium każdego państwa członkowskiego, w którym pracownik ten wykonuje pracę, a także udział, jaki te czynności stanowią w całości usługi transportowej.
                  Okoliczność, że kierowca ciężarówki w transporcie międzynarodowym, który został przekazany przez przedsiębiorstwo mające siedzibę w jednym państwie członkowskim do dyspozycji przedsiębiorstwa mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, otrzymuje instrukcje związane z jego zadaniami, rozpoczyna lub kończy te zadania w siedzibie tego drugiego przedsiębiorstwa, nie wystarczy sama w sobie, by uznać, że kierowca ten został delegowany na terytorium tego innego państwa członkowskiego w rozumieniu dyrektywy 96/71, jeżeli wykonywanie pracy przez tego kierowcę nie wykazuje, na podstawie innych czynników, wystarczającego związku z tym terytorium.

                  3)

                  Artykuł 1 ust. 1 i 3 oraz art. 2 ust. 1 dyrektywy 96/71 należy interpretować w ten sposób, że istnienie powiązania w ramach grupy pomiędzy przedsiębiorstwami będącymi stronami umowy wynajmu pracowników nie ma jako takie znaczenia dla oceny, czy nastąpiło delegowanie pracowników.

                  4)

                  Artykuł 1 ust. 1 i 3 oraz art. 2 ust. 1 dyrektywy 96/71 należy interpretować w ten sposób, że pracownika, który jest zatrudniony jako kierowca w sektorze transportu drogowego i który, w ramach umowy czarteru między zatrudniającym go przedsiębiorstwem z siedzibą w jednym państwie członkowskim a przedsiębiorstwem znajdującym się w innym państwie członkowskim, wykonuje przewóz kabotażowy na terytorium państwa członkowskiego innego niż to, w którym zwyczajowo pracuje, należy, co do zasady, uznać za delegowanego na terytorium państwa członkowskiego, na którym odbywa się ten przewóz. Czas trwania przewozu kabotażowego jest elementem pozbawionym znaczenia dla oceny, czy nastąpiło takie delegowanie, bez uszczerbku dla ewentualnego zastosowania art. 3 ust. 3 tej dyrektywy.

                  5)

                  Artykuł 3 ust. 1 i 8 dyrektywy 96/71 należy interpretować w ten sposób, że kwestię, czy dana umowa zbiorowa została uznana za powszechnie stosowaną, należy oceniać w świetle właściwego prawa krajowego. Pojęciu, o którym mowa w tych przepisach, odpowiada układ zbiorowy pracy, który nie został uznany za powszechnie stosowany, lecz którego przestrzeganie jest warunkiem, w odniesieniu do przedsiębiorstw nim objętych, wyłączenia z obowiązku stosowania innego układu zbiorowego pracy, który jako taki został uznany za powszechnie stosowany i którego postanowienia są zasadniczo identyczne z postanowieniami tego innego układu zbiorowego pracy.

         (1)  Dz.U. C 122 z 1.4.2019.


title: Sprawa C-823/18 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 listopada 2020 r. – Komisja Europejska / GEA Group AG [Odwołanie – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejskie rynki stabilizatorów termicznych na bazie cyny, epoksydowanego oleju sojowego i estrów – Ustalanie cen, podział rynków i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych – Zastosowanie pułapu 10 % obrotu w odniesieniu do jednego z podmiotów tworzących przedsiębiorstwo – Stwierdzenie nieważności decyzji zmieniającej grzywnę ustaloną w pierwotnej decyzji stwierdzającej naruszenie – Grzywny – Pojęcie „przedsiębiorstwa” – Odpowiedzialność solidarna za zapłatę grzywny – Zasada równego traktowania – Data wymagalności grzywny w przypadku zmiany]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/5

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 listopada 2020 r. – Komisja Europejska / GEA Group AG
      (Sprawa C-823/18 P) (1)

      (Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejskie rynki stabilizatorów termicznych na bazie cyny, epoksydowanego oleju sojowego i estrów - Ustalanie cen, podział rynków i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Zastosowanie pułapu 10 % obrotu w odniesieniu do jednego z podmiotów tworzących przedsiębiorstwo - Stwierdzenie nieważności decyzji zmieniającej grzywnę ustaloną w pierwotnej decyzji stwierdzającej naruszenie - Grzywny - Pojęcie „przedsiębiorstwa” - Odpowiedzialność solidarna za zapłatę grzywny - Zasada równego traktowania - Data wymagalności grzywny w przypadku zmiany)
      (2021/C 35/05)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo T. Christoforou, P. Rossi i V. Bottka, a następnie P. Rossi i V. Bottka, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: GEA Group AG (przedstawiciele: C. Wagner i I. du Mont, Rechtsanwälte)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 18 października 2018 r., GEA Group/Komisja (T-640/16, EU:T:2018:700), zostaje uchylony.

                  2)

                  Sprawa T-640/16 zostaje przekazana do ponownego rozpoznania Sądowi Unii Europejskiej.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 93 z 11.3.2019.


title: Sprawa C-44/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Repsol Petróleo, SA / Administración General del Estado [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2003/96/WE – Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej – Artykuł 21 ust. 3 – Brak zdarzenia powodującego powstanie zobowiązania podatkowego – Zużycie produktów energetycznych na terenie zakładu, w którym zostały wyprodukowane, do wytworzenia końcowych produktów energetycznych, przy czym w sposób nieunikniony uzyskiwane są również produkty nieenergetyczne]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/5

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Repsol Petróleo, SA / Administración General del Estado
      (Sprawa C-44/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2003/96/WE - Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej - Artykuł 21 ust. 3 - Brak zdarzenia powodującego powstanie zobowiązania podatkowego - Zużycie produktów energetycznych na terenie zakładu, w którym zostały wyprodukowane, do wytworzenia końcowych produktów energetycznych, przy czym w sposób nieunikniony uzyskiwane są również produkty nieenergetyczne)
      (2021/C 35/06)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Repsol Petróleo, SA

         Strona przeciwna: Administración General del Estado

         Sentencja

      Artykuł 21 ust. 3 zdanie pierwsze dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy zakład produkujący produkty energetyczne przeznaczone do wykorzystania jako paliwo do ogrzewania lub paliwo silnikowe zużywa produkty energetyczne, które sam wytworzył, oraz gdy w wyniku tego procesu uzyskuje również w sposób nieunikniony produkty nieenergetyczne, z których czerpie wartość ekonomiczną, część zużycia prowadząca do uzyskania takich produktów nieenergetycznych nie jest objęta przewidzianym w tym przepisie wyjątkiem od zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od produktów energetycznych.

         (1)  Dz.U. C 155 z 6.5.2019.


title: Sprawa C-49/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 listopada 2020 r. – Komisja Europejska / Republika Portugalska [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Łączność elektroniczna – Usługa powszechna i prawa użytkowników związane z sieciami i usługami łączności elektronicznej – Dyrektywa 2002/22/WE – Sieci i usługi – Artykuł 13 – Finansowanie obowiązku świadczenia usługi powszechnej – Mechanizm podziału – Zasady przejrzystości, najmniejszego zakłócania rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/6

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 listopada 2020 r. – Komisja Europejska / Republika Portugalska
      (Sprawa C-49/19) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Łączność elektroniczna - Usługa powszechna i prawa użytkowników związane z sieciami i usługami łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/22/WE - Sieci i usługi - Artykuł 13 - Finansowanie obowiązku świadczenia usługi powszechnej - Mechanizm podziału - Zasady przejrzystości, najmniejszego zakłócania rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności)
      (2021/C 35/07)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo L. Nicolae, P. Costa de Oliveira i G. Braga da Cruz, następnie L. Nicolae i G. Braga da Cruz, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, P. Barros da Costa i J. Marques, pełnomocnicy, których wspierał D. Silva Morais, advogado.)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 112 z 25.3.2019.


title: Sprawa C-62/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti – Rumunia) – Star Taxi App SRL / Unitatea Administrativ Teritorială Municipiul Bucureşti prin Primar General, Consiliul General al Municipiului Bucureşti [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 56 TFUE – Stosowanie – Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym – Dyrektywa 2000/31/WE – Artykuł 2 lit. a) – Pojęcie „usług społeczeństwa informacyjnego” – Artykuł 3 ust. 2 i 4 – Artykuł 4 – Stosowanie – Dyrektywa 2006/123/WE – Usługi – Rozdziały III (Swoboda przedsiębiorczości dla usługodawców) i IV (Swobodny przepływ usług) – Stosowanie – Artykuł 9 i 10 – Dyrektywa (UE) 2015/1535 – Artykuł 1 ust. 1 lit. e) i f) – Pojęcie „zasady dotyczącej usług” – Pojęcie „przepisów technicznych” – Artykuł 5 ust. 1 – Brak uprzedniego powiadomienia – Skuteczność – Działalność polegająca na umożliwieniu nawiązywania za pośrednictwem aplikacji na smartfony kontaktów między osobami chcącymi przebyć trasę miejską a kierowcami taksówek posiadającymi zezwolenie – Kwalifikacja – Uregulowanie krajowe, które poddaje tę działalność systemowi uprzedniego zezwolenia]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/7

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti – Rumunia) – Star Taxi App SRL / Unitatea Administrativ Teritorială Municipiul Bucureşti prin Primar General, Consiliul General al Municipiului Bucureşti
      (Sprawa C-62/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 56 TFUE - Stosowanie - Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym - Dyrektywa 2000/31/WE - Artykuł 2 lit. a) - Pojęcie „usług społeczeństwa informacyjnego” - Artykuł 3 ust. 2 i 4 - Artykuł 4 - Stosowanie - Dyrektywa 2006/123/WE - Usługi - Rozdziały III (Swoboda przedsiębiorczości dla usługodawców) i IV (Swobodny przepływ usług) - Stosowanie - Artykuł 9 i 10 - Dyrektywa (UE) 2015/1535 - Artykuł 1 ust. 1 lit. e) i f) - Pojęcie „zasady dotyczącej usług” - Pojęcie „przepisów technicznych” - Artykuł 5 ust. 1 - Brak uprzedniego powiadomienia - Skuteczność - Działalność polegająca na umożliwieniu nawiązywania za pośrednictwem aplikacji na smartfony kontaktów między osobami chcącymi przebyć trasę miejską a kierowcami taksówek posiadającymi zezwolenie - Kwalifikacja - Uregulowanie krajowe, które poddaje tę działalność systemowi uprzedniego zezwolenia)
      (2021/C 35/09)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Bucureşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Star Taxi App SRL

         Strona przeciwna: Unitatea Administrativ Teritorială Municipiul Bucureşti prin Primar General, Consiliul General al Municipiului Bucureşti

         Przy udziale: IB, Camera Naţională a Taximetriştilor din România, D’Artex Star SRL, Auto Cobălcescu SRL, Cristaxi Service SRL

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 lit. a) dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym), który odsyła do art. 1 ust. 1 lit. b) dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, należy interpretować w ten sposób, że „usługę społeczeństwa informacyjnego” w rozumieniu tych przepisów stanowi usługa pośrednictwa polegająca na umożliwieniu nawiązywania za pomocą aplikacji na smartfony, za wynagrodzeniem, kontaktów między osobami chcącymi przebyć trasę miejską a kierowcami taksówek posiadającymi zezwolenie, w przypadku której świadczący ową usługę zawarł w tym celu umowy o świadczenie usług z kierowcami w zamian za zapłatę miesięcznego abonamentu, ale nie przekazuje im zamówień, nie określa ceny za kurs ani nie zapewnia jej poboru od zainteresowanych osób, które uiszczają ją bezpośrednio u kierowcy taksówki, a ponadto nie sprawuje kontroli nad jakością pojazdów i ich kierowców ani nad ich zachowaniem.

                  2)

                  Artykuł 1 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2015/1535 należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie organu władzy lokalnej, które uzależnia świadczenie usługi pośrednictwa, której przedmiotem jest umożliwienie nawiązywania za pomocą aplikacji na smartfony, za wynagrodzeniem, kontaktów między osobami chcącymi przebyć trasę miejską a kierowcami taksówek posiadającymi zezwolenie i która podlega kwalifikacji jako „usługa społeczeństwa informacyjnego” w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2015/1535, od uzyskania uprzedniego zezwolenia, co jest już wymagane od innych podmiotów świadczących usługi rezerwacji taksówek, nie stanowi „przepisu technicznego” w rozumieniu owego art. 1 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2015/1535.

                  3)

                  Artykuł 56 TFUE, art. 3 ust. 2 i 4 dyrektywy 2000/31 oraz art. 16 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że nie mają one zastosowania do sporu, w którym wszystkie istotne okoliczności ograniczają się do terytorium jednego państwa członkowskiego.
                  Artykuł 4 dyrektywy 2000/31 należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do uregulowania państwa członkowskiego, które uzależnia świadczenie usługi pośrednictwa, której przedmiotem jest umożliwienie nawiązywania za pomocą aplikacji na smartfony, za wynagrodzeniem, kontaktów między osobami chcącymi przebyć trasę miejską a kierowcami taksówek posiadającymi zezwolenie i która podlega kwalifikacji jako „usługa społeczeństwa informacyjnego” w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 2000/31, który odsyła do art. 1 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2015/1535, od uzyskania uprzedniego zezwolenia, co jest już wymagane od innych podmiotów świadczących usługi rezerwacji taksówek.
                  Artykuł 9 i 10 dyrektywy 2006/123 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które uzależnia świadczenie usługi pośrednictwa, której przedmiotem jest umożliwienie nawiązywania za pomocą aplikacji na smartfony, za wynagrodzeniem, kontaktów między osobami chcącymi przebyć trasę miejską a kierowcami taksówek posiadającymi zezwolenie, od uzyskania uprzedniego zezwolenia na wykonywanie ich działalności, jeżeli warunki uzyskania tego zezwolenia nie odpowiadają wymogom przewidzianym w tych artykułach, w szczególności ze względu na ustanowienie obowiązków technicznych nieodpowiednich dla danej usługi, co podlega zweryfikowaniu przez sąd krajowy.

         (1)  Dz.U. C 164 z 13.5.2019.


title: Sprawy połączone C-225/19 i C-226/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 listopada 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Rechtbank Den Haag zittingsplaats Haarlem – Niderlandy) – R.N.N.S. (C-225/19), K.A. (C-226/19) / Minister van Buitenlandse Zaken [Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Wspólnotowy kodeks wizowy – Rozporządzenie (WE) nr 810/2009 – Artykuł 32 ust. 1 – 3 – Decyzja o odmowie wydania wizy – Załącznik VI – Standardowy formularz – Uzasadnienie – Zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego, zdrowia publicznego lub dla stosunków międzynarodowych jednego lub kilku państw członkowskich – Artykuł 22 – Procedura zasięgania opinii organów centralnych innych państw członkowskich – Sprzeciw wobec wydania wizy – Odwołanie od decyzji o odmowie wydania wizy – Zakres kontroli sądowej – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Prawo do skutecznego środka prawnego]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/10

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 listopada 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Rechtbank Den Haag zittingsplaats Haarlem – Niderlandy) – R.N.N.S. (C-225/19), K.A. (C-226/19) / Minister van Buitenlandse Zaken
      (Sprawy połączone C-225/19 i C-226/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Wspólnotowy kodeks wizowy - Rozporządzenie (WE) nr 810/2009 - Artykuł 32 ust. 1 – 3 - Decyzja o odmowie wydania wizy - Załącznik VI - Standardowy formularz - Uzasadnienie - Zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego, zdrowia publicznego lub dla stosunków międzynarodowych jednego lub kilku państw członkowskich - Artykuł 22 - Procedura zasięgania opinii organów centralnych innych państw członkowskich - Sprzeciw wobec wydania wizy - Odwołanie od decyzji o odmowie wydania wizy - Zakres kontroli sądowej - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Prawo do skutecznego środka prawnego)
      (2021/C 35/11)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Den Haag zittingsplaats Haarlem

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: R.N.N.S. (C-225/19), K.A. (C-226/19)

         Strona pozwana: Minister van Buitenlandse Zaken

         Sentencja

      Artykuł 32 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks wizowy, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r., w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że po pierwsze nakłada na państwo członkowskie, które wydało ostateczną decyzję o odmowie wydania wizy na podstawie art. 32 ust. 1 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 810/2009, zmienionego rozporządzeniem nr 610/2013, z powodu sprzeciwu wobec wydania wizy wyrażonego przez inne państwo członkowskie, obowiązek wskazania w tej decyzji tożsamości państwa członkowskiego, które wyraziło taki sprzeciw, konkretnej podstawy odmowy opartej na tym sprzeciwie, w stosownym wypadku wraz z istotą powodów wspomnianego sprzeciwu, jak również wskazania organu, do którego osoba ubiegająca się o wizę może się zwrócić, by poznać dostępne w tym innym państwie członkowskim środki odwoławcze, a po drugie, że w sytuacji gdy przeciwko tej samej decyzji zostaje wniesione odwołanie na podstawie art. 32 ust. 3 rozporządzenia nr 810/2009, zmienionego rozporządzeniem nr 610/2013, sądy państwa członkowskiego, które podjęło tę ostatnią decyzję, nie mogą badać materialnej zgodności z prawem sprzeciwu wobec wydania wizy wyrażonego przez inne państwo członkowskie.

         (1)  Dz.U. C 187 z 3.6.2019.


title: Sprawa C-269/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj – Rumunia) – Banca B. SA / A.A.A. [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Dyrektywa 93/13/EWG – Skutki stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku – Zastąpienie nieuczciwego warunku – Sposób obliczania zmiennej stopy procentowej – Dopuszczalność – Wezwanie stron do podjęcia negocjacji]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/10

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj – Rumunia) – Banca B. SA / A.A.A.
      (Sprawa C-269/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Dyrektywa 93/13/EWG - Skutki stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku - Zastąpienie nieuczciwego warunku - Sposób obliczania zmiennej stopy procentowej - Dopuszczalność - Wezwanie stron do podjęcia negocjacji)
      (2021/C 35/12)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Cluj

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Banca B. SA

         Druga strona postępowania: A.A.A.

         Sentencja

      Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że w następstwie stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunków określających mechanizm ustalania zmiennej stopy procentowej w umowie kredytowej takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym oraz w sytuacji gdy umowa ta nie może dalej obowiązywać po usunięciu z niej danych nieuczciwych warunków, gdy unieważnienie rzeczonej umowy powodowałoby szczególnie szkodliwe konsekwencje dla konsumenta i gdy nie istnieje żaden przepis prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym, sąd krajowy powinien podjąć, z pełnym uwzględnieniem prawa krajowego, wszelkie niezbędne środki mające na celu ochronę konsumenta przed szczególnie szkodliwymi konsekwencjami, jakie może wywrzeć unieważnienie owej umowy. W okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym nic nie stoi na przeszkodzie w szczególności temu, aby sąd krajowy wezwał strony do podjęcia negocjacji w celu ustalenia sposobu obliczania stopy procentowej, o ile określi on ramy tych negocjacji, a ich celem będzie ustanowienie rzeczywistej równowagi między prawami i obowiązkami stron umowy, z uwzględnieniem w szczególności leżącego u podstaw dyrektywy 93/13 celu ochrony konsumenta.

         (1)  Dz.U. C 238 z 15.7.2019.


title: Sprawa C-302/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Istituto nazionale della previdenza sociale / WS [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2011/98/UE – Prawa pracowników z państw trzecich posiadających jedno zezwolenie – Artykuł 12 – Prawo do równego traktowania – Zabezpieczenie społeczne – Uregulowanie państwa członkowskiego wyłączające dla celów ustalenia praw do świadczenia rodzinnego członków rodziny posiadacza jednego zezwolenia, którzy nie przebywają na terytorium tego państwa członkowskiego]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/11

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Istituto nazionale della previdenza sociale / WS
      (Sprawa C-302/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2011/98/UE - Prawa pracowników z państw trzecich posiadających jedno zezwolenie - Artykuł 12 - Prawo do równego traktowania - Zabezpieczenie społeczne - Uregulowanie państwa członkowskiego wyłączające dla celów ustalenia praw do świadczenia rodzinnego członków rodziny posiadacza jednego zezwolenia, którzy nie przebywają na terytorium tego państwa członkowskiego)
      (2021/C 35/13)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: Istituto nazionale della previdenza sociale

         Druga strona postępowania: WS

         Sentencja

      Artykuł 12 ust. 1 lit. e) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw dla pracowników z państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, na mocy którego do celów ustalenia praw do świadczenia z zabezpieczenia społecznego nie uwzględnia się członków rodziny posiadacza jednego zezwolenia w rozumieniu art. 2 lit. c) tej dyrektywy, którzy przebywają nie na terytorium tego państwa członkowskiego, lecz w państwie trzecim, mimo że uwzględnia się członków rodziny obywatela wspomnianego państwa członkowskiego, którzy przebywają w państwie trzecim.

         (1)  Dz.U. C 288 z 26.8.2019.


title: Sprawa C-303/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Istituto nazionale della previdenza sociale / VR [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2003/109/WE – Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi – Artykuł 11 – Prawo do równego traktowania – Zabezpieczenie społeczne – Uregulowanie państwa członkowskiego wyłączające dla celów ustalenia praw do świadczenia rodzinnego członków rodziny rezydenta długoterminowego, którzy nie zamieszkują na terytorium tego państwa członkowskiego]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/12

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Istituto nazionale della previdenza sociale / VR
      (Sprawa C-303/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2003/109/WE - Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi - Artykuł 11 - Prawo do równego traktowania - Zabezpieczenie społeczne - Uregulowanie państwa członkowskiego wyłączające dla celów ustalenia praw do świadczenia rodzinnego członków rodziny rezydenta długoterminowego, którzy nie zamieszkują na terytorium tego państwa członkowskiego)
      (2021/C 35/14)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: Istituto nazionale della previdenza sociale

         Druga strona postępowania VR

         Sentencja

      Artykuł 11 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, na mocy którego do celów ustalenia praw do świadczenia z zabezpieczenia społecznego nie uwzględnia się członków rodziny rezydenta długoterminowego w rozumieniu art. 2 lit. b) tej dyrektywy, którzy zamieszkują nie na terytorium tego państwa członkowskiego, lecz w państwie trzecim, mimo że uwzględnia się członków rodziny obywatela wspomnianego państwa członkowskiego, którzy zamieszkują w państwie trzecim, jeśli owo państwo członkowskie nie wyraziło zamiaru powołania się na odstępstwo od równego traktowania dozwolone w art. 11 ust. 2 wspomnianej dyrektywy, dokonując jej transpozycji do prawa krajowego.

         (1)  Dz.U. C 288 z 26.8.2019.


title: Sprawa C-311/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – BONVER WIN, a.s. / Ministerstvo financí ČR [Odesłanie prejudycjalne – Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Przepisy krajowe zakazujące prowadzenia działalności w zakresie gier losowych w niektórych miejscach – Możliwość zastosowania art. 56 TFUE – Istnienie elementu transgranicznego]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/12

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – BONVER WIN, a.s. / Ministerstvo financí ČR
      (Sprawa C-311/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swoboda świadczenia usług - Ograniczenia - Przepisy krajowe zakazujące prowadzenia działalności w zakresie gier losowych w niektórych miejscach - Możliwość zastosowania art. 56 TFUE - Istnienie elementu transgranicznego)
      (2021/C 35/15)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Nejvyšší správní soud

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BONVER WIN, a.s.

         Strona pozwana: Ministerstvo financí ČR

         Sentencja

      Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie do sytuacji spółki mającej siedzibę w danym państwie członkowskim, która utraciła zezwolenie na prowadzenie gier losowych w następstwie wejścia w życie w tym państwie członkowskim uregulowania określającego miejsca, w których dozwolone jest organizowanie takich gier, mającego zastosowanie bez rozróżnienia do wszystkich usługodawców prowadzących działalność na terytorium tego państwa członkowskiego, bez względu na to, czy ci usługodawcy świadczą usługi obywatelom danego państwa członkowskiego czy obywatelom innych państw członkowskich, w sytuacji gdy część jej klienteli pochodzi z państwa członkowskiego innego niż państwo jej siedziby.

         (1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.


title: Sprawa C-320/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Ingredion Germany GmbH / Bundesrepublik Deutschland [Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – Dyrektywa 2003/87/WE – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – Artykuł 3 lit. h) – Nowe instalacje – Artykuł 10a – Przejściowy system przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji – Decyzja 2011/278/UE – Artykuł 18 ust. 1 lit. c) – Poziom działalności związanej z paliwami – Artykuł 18 ust. 2 akapit drugi – Wartość odpowiedniego współczynnika wykorzystania zdolności produkcyjnych]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/13

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Ingredion Germany GmbH / Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-320/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Artykuł 3 lit. h) - Nowe instalacje - Artykuł 10a - Przejściowy system przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji - Decyzja 2011/278/UE - Artykuł 18 ust. 1 lit. c) - Poziom działalności związanej z paliwami - Artykuł 18 ust. 2 akapit drugi - Wartość odpowiedniego współczynnika wykorzystania zdolności produkcyjnych)
      (2021/C 35/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Berlin

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ingredion Germany GmbH

         Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

         Sentencja

      Artykuł 18 ust. 2 decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady należy interpretować w ten sposób, że do celów przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji nowym instalacjom odpowiedni współczynnik wykorzystania zdolności produkcyjnych jest ograniczony do wartości poniżej 100 %.

         (1)  Dz.U. C 246 z 22.7.2019.


title: Sprawa C-352/19 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 grudnia 2020 r. – Région de Bruxelles-Capitale / Komisja Europejska [Odwołanie – Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 – Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/2324 – Odnowienie zatwierdzenia substancji czynnej glifosat – Artykuł 263 TFUE – Legitymacja procesowa jednostki regionalnej – Bezpośrednie oddziaływanie]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/13

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 grudnia 2020 r. – Région de Bruxelles-Capitale / Komisja Europejska
      (Sprawa C-352/19 P) (1)

      (Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 - Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/2324 - Odnowienie zatwierdzenia substancji czynnej glifosat - Artykuł 263 TFUE - Legitymacja procesowa jednostki regionalnej - Bezpośrednie oddziaływanie)
      (2021/C 35/17)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Région de Bruxelles-Capitale (przedstawiciel: A. Bailleux, adwokat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: X. Lewis, F. Castillo de la Torre, I. Naglis i F. Castilla Contreras, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Region stołeczny Bruksela zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 220 z 1.7.2019.


title: Sprawa C-372/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez ondernemingsrechtbank Antwerpen – Belgia) – Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers CVBA (SABAM) / Weareone.World BVBA, Wecandance NV [Odesłanie prejudycjalne – Konkurencja – Artykuł 102 TFUE – Nadużycie pozycji dominującej – Pojęcie „niesłusznych cen” – Organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi – Sytuacja faktycznego monopolu – Pozycja dominująca – Nadużycie – Wykonywanie utworów muzycznych na festiwalach muzycznych – Tabela opłat oparta na przychodach brutto ze sprzedaży biletów wstępu – Rozsądny związek ze świadczeniem organizacji zbiorowego zarządzania – Ustalenie faktycznie wykonanej części repertuaru muzycznego organizacji zbiorowego zarządzania]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/14

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez ondernemingsrechtbank Antwerpen – Belgia) – Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers CVBA (SABAM) / Weareone.World BVBA, Wecandance NV
      (Sprawa C-372/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Konkurencja - Artykuł 102 TFUE - Nadużycie pozycji dominującej - Pojęcie „niesłusznych cen” - Organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi - Sytuacja faktycznego monopolu - Pozycja dominująca - Nadużycie - Wykonywanie utworów muzycznych na festiwalach muzycznych - Tabela opłat oparta na przychodach brutto ze sprzedaży biletów wstępu - Rozsądny związek ze świadczeniem organizacji zbiorowego zarządzania - Ustalenie faktycznie wykonanej części repertuaru muzycznego organizacji zbiorowego zarządzania)
      (2021/C 35/18)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      ondernemingsrechtbank Antwerpen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers CVBA (SABAM)

         Strona pozwana: Weareone.World BVBA, Wecandance NV

         Sentencja

      Artykuł 102 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stanowi nadużycia pozycji dominującej w rozumieniu tego artykułu nałożenie przez organizację zbiorowego zarządzania posiadającą faktyczny monopol w danym państwie członkowskim na organizatorów wydarzeń muzycznych za prawo do publicznego udostępniania utworów muzycznych tabeli opłat, w której:

                  —

                  opłaty należne z tytułu prawa autorskiego są obliczane na podstawie taryfy stosowanej do przychodów brutto ze sprzedaży biletów wstępu, przy czym od przychodów nie można odjąć wszystkich opłat związanych z organizacją festiwalu, które nie mają związku z wykonywanymi na nim utworami muzycznymi, o ile w świetle wszystkich istotnych okoliczności danego przypadku opłaty rzeczywiście nałożone przez organizację zarządzającą na podstawie tej tabeli nie mają charakteru wygórowanego w stosunku między innymi do rodzaju i zakresu wykorzystania utworów, wartości ekonomicznej wygenerowanej tym wykorzystaniem i wartości ekonomicznej świadczeń tej organizacji zarządzającej, co powinien zweryfikować sąd krajowy, i

                  —

                  stosowany jest stopniowany system ryczałtowy w celu określenia pośród wykonanych utworów muzycznych ich części pochodzącej z repertuaru tej organizacji, o ile nie istnieje inna metoda, która pozwala na dokładniejsze zidentyfikowanie i określenie liczbowe wykorzystania tych utworów i może zrealizować ten sam uzasadniony cel, a mianowicie ochronę interesów autorów, kompozytorów i wydawców muzycznych, nie prowadząc jednak przy tym do nieproporcjonalnego wzrostu kosztów związanych z zarządzaniem umowami i monitorowaniem wykorzystania utworów muzycznych chronionych prawem autorskim; zbadanie tej kwestii należy do sądu krajowego w świetle konkretnego rozpatrywanego przezeń przypadku i z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności, w tym dostępności i wiarygodności dostarczonych danych, a także istniejących narzędzi technologicznych.

         (1)  Dz.U. C 270 z 12.8.2019.


title: Sprawa C-445/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – Viasat Broadcasting UK Ltd / TV2/Danmark A/S, Królestwo Danii [Odesłanie prejudycjalne – Pomoc państwa – Publiczna spółka nadawcza – Artykuł 106 ust. 2 TFUE – Usługi w ogólnym interesie gospodarczym – Pomoc zgodna z rynkiem wewnętrznym – Artykuł 108 ust. 3 TFUE – Zgłoszenie – Brak – Obowiązek zapłacenia przez beneficjenta odsetek za okres niezgodności tej pomocy z prawem – Obliczenie odsetek – Kwoty podlegające uwzględnieniu]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/15

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – Viasat Broadcasting UK Ltd / TV2/Danmark A/S, Królestwo Danii
      (Sprawa C-445/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Publiczna spółka nadawcza - Artykuł 106 ust. 2 TFUE - Usługi w ogólnym interesie gospodarczym - Pomoc zgodna z rynkiem wewnętrznym - Artykuł 108 ust. 3 TFUE - Zgłoszenie - Brak - Obowiązek zapłacenia przez beneficjenta odsetek za okres niezgodności tej pomocy z prawem - Obliczenie odsetek - Kwoty podlegające uwzględnieniu)
      (2021/C 35/19)
      Język postępowania: duński

         Sąd odsyłający

      Østre Landsret

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Viasat Broadcasting UK Ltd

         Strona pozwana: TV2/Danmark A/S, Królestwo Danii

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 108 ust. 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że ciążący na sądach krajowych obowiązek zasądzenia od beneficjenta pomocy państwa, która została wprowadzona w życie z naruszeniem tego postanowienia, zapłaty odsetek za okres niezgodności tej pomocy z prawem ma zastosowanie również wtedy, gdy Komisja w drodze decyzji końcowej stwierdza, że owa pomoc jest zgodna z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 106 ust. 2 TFUE.

                  2)

                  Artykuł 108 ust. 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że ciążący na sądach krajowych obowiązek zasądzenia od beneficjenta pomocy państwa, która została wprowadzona w życie z naruszeniem tego postanowienia, zapłaty odsetek za okres niezgodności tej pomocy z prawem ma zastosowanie również do pomocy, którą beneficjent ten przekazał przedsiębiorstwom z nim powiązanym, oraz do pomocy, która została mu wypłacona przez przedsiębiorstwo kontrolowane przez państwo.

         (1)  Dz.U. C 270 z 12.8.2019.


title: Sprawa C-510/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel – Belgia) – postępowanie karne przeciwko AZ [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Europejski nakaz aresztowania – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Artykuł 6 ust. 2 – Pojęcie „wykonującego nakaz organu sądowego” – Artykuł 27 ust. 2 – Zasada szczególności – Artykuł 27 ust. 3 lit. g) i art. 27 ust. 4 – Odstępstwo – Ściganie za „inne przestępstwo” niż to, które było podstawą przekazania – Zgoda wykonującego nakaz organu sądowego – Zgoda prokuratury wykonującego nakaz państwa członkowskiego]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/16

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel – Belgia) – postępowanie karne przeciwko AZ
      (Sprawa C-510/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Artykuł 6 ust. 2 - Pojęcie „wykonującego nakaz organu sądowego” - Artykuł 27 ust. 2 - Zasada szczególności - Artykuł 27 ust. 3 lit. g) i art. 27 ust. 4 - Odstępstwo - Ściganie za „inne przestępstwo” niż to, które było podstawą przekazania - Zgoda wykonującego nakaz organu sądowego - Zgoda prokuratury wykonującego nakaz państwa członkowskiego)
      (2021/C 35/20)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof van beroep te Brussel

         Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      AZ

         przy udziale: Openbaar Ministerie, YU, ZV

         Sentencja

                  1)

                  Pojęcie „wykonującego nakaz organu sądowego” w rozumieniu art. 6 ust. 2 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., stanowi autonomiczne pojęcie prawa Unii, które należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono organy państwa członkowskiego, które niekoniecznie będąc sędziami lub sądami, uczestniczą w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych w tym państwie członkowskim, przy wykonywaniu swoich obowiązków związanych z wydaniem europejskiego nakazu aresztowania działają w sposób niezależny oraz wykonują swoje funkcje w ramach procedury odpowiadającej wymogom skutecznej ochrony sądowej.

                  2)

                  Artykuł 6 ust. 2, a także art. 27 ust. 3 lit. g) i art. 27 ust. 4 decyzji ramowej 2002/584, zmienionej decyzją ramową 2009/299, należy interpretować w ten sposób, że prokurator państwa członkowskiego uczestniczący w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości, który może w ramach wykonywania swoich uprawnień decyzyjnych otrzymywać indywidualne instrukcje ze strony władzy wykonawczej, nie stanowi „wykonującego nakaz organu sądowego” w rozumieniu tych przepisów.

         (1)  Dz.U. C 312 z 16.9.2019.


title: Sprawa C-767/19: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 3 grudnia 2020 r. – Komisja Europejska / Królestwo Belgii [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywy 2009/72/WE i 2009/73/WE – Rynek wewnętrzny energii elektrycznej i gazu ziemnego – Skuteczny rozdział między, z jednej strony, zarządzaniem systemami przesyłowymi energii elektrycznej i gazu oraz, z drugiej strony, działalnością w zakresie dostawy i wytwarzania – Ustanowienie niezależnych krajowych organów regulacyjnych]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/16

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 3 grudnia 2020 r. – Komisja Europejska / Królestwo Belgii
      (Sprawa C-767/19) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywy 2009/72/WE i 2009/73/WE - Rynek wewnętrzny energii elektrycznej i gazu ziemnego - Skuteczny rozdział między, z jednej strony, zarządzaniem systemami przesyłowymi energii elektrycznej i gazu oraz, z drugiej strony, działalnością w zakresie dostawy i wytwarzania - Ustanowienie niezależnych krajowych organów regulacyjnych)
      (2021/C 35/21)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet i Y.G. Marinova, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: L. Van den Broeck, M. Jacobs i C. Pochet, pełnomocnicy, których wspierał G. Block, avocat)

         Sentencja

                  1)

                  Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE poprzez niedokonanie prawidłowej transpozycji:

                              —

                              art. 9 ust. 1 lit. a), odpowiednio, dyrektywy 2009/72 i dyrektywy 2009/73;

                              —

                              art. 37 ust. 4 lit. a) i b) dyrektywy 2009/72 oraz art. 41 ust. 4 lit. a) i b) dyrektywy 2009/73; a także

                              —

                              art. 37 ust. 6 lit. a)–c) i art. 37 ust. 9 dyrektywy 2009/72 oraz art. 41 ust. 6 lit. a)–c) i art. 41 ust. 9 dyrektywy 2009/73.

                  2)

                  Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 10 z 13.1.2020.