title: Sprawa C-30/15 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 listopada 2016 r. – Simba Toys GmbH & Co. KG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Seven Towns Ltd (Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Trójwymiarowy znak towarowy w kształcie sześcianu o powierzchniach mających strukturę siatki — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku — Oddalenie wniosku o unieważnienie)

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 listopada 2016 r. – Simba Toys GmbH & Co. KG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Seven Towns Ltd
   (Sprawa C-30/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Trójwymiarowy znak towarowy w kształcie sześcianu o powierzchniach mających strukturę siatki - Wniosek o unieważnienie prawa do znaku - Oddalenie wniosku o unieważnienie))
   (2017/C 014/05)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Simba Toys GmbH & Co. KG (przedstawiciel: O. Ruhl, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Botis i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy), Seven Towns Ltd (przedstawiciele: K. Szamosi i M. Borbás, ügyvédek)

      Sentencja

               1)

               Uchyla się wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 25 listopada 2014 r., Simba Toys/OHIM – Seven Towns (Kształt sześcianu o powierzchniach mających strukturę siatki) (T-450/09, EU:T:2014:983).

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 1 września 2009 r. (sprawa R 1526/2008-2), dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Simba Toys GmbH & Co. KG a Seven Towns Ltd.

               3)

               Seven Towns Ltd i Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Simba Toys GmbH & Co. KG zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji w sprawie T-450/09, jak i w postępowaniu odwoławczym.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa C-64/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto (Portugalia) w dniu 7 lutego 2017 r. — Saey Home & Garden NV/SA/Lusavouga-Máquinas e Acessórios Industriais, S.A.

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto (Portugalia) w dniu 7 lutego 2017 r. — Saey Home & Garden NV/SA/Lusavouga-Máquinas e Acessórios Industriais, S.A.
   (Sprawa C-64/17)
   (2017/C 112/38)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal da Relação do Porto

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Saey Home & Garden NV/SA [pozwana w pierwszej instancji]

      Druga strona postępowania: Lusavouga-Máquinas e Acessórios Industriais, S.A. [powód w pierwszej instancji]

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pozew należy wnieść do sądu belgijskiego zgodnie z ogólną zasadą ustanowioną w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 (1) ze względu na to, że pozwana ma w Belgii centrum interesów gospodarczych i siedzibę?

               2)

               Czy pozew należy wnieść do sądu portugalskiego zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) i c) rozporządzenia nr 1215/2012 (w oparciu o art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia) ze względu na to, że dotyczy on umowy w przedmiocie wyłączności dystrybucji i to w Portugalii winny były zostać wykonane wynikające z tej umowy wzajemne zobowiązania?

               3)

               Czy pozew należy wnieść do sądu hiszpańskiego zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) i c) rozporządzenia nr 1215/2012 (w oparciu o art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia) ze względu na to, że dotyczy on umowy w przedmiocie wyłączności dystrybucji i to w Hiszpanii winny były zostać wykonane wynikające z tej umowy wzajemne zobowiązania?

               4)

               Czy pozew należy wnieść do sądu portugalskiego zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) i b) tiret pierwsze rozporządzenia nr 1215/2012 (w oparciu o art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia) ze względu na to, że dotyczy on umowy ramowej odnoszącej się do wyłączności dystrybucji, która, w zakresie relacji handlowej pomiędzy powodem i pozwaną, dzieli się na szereg umów kupna-sprzedaży, a wszystkie sprzedane towary winny zostać dostarczone w Portugalii, gdzie zostały w istocie dostarczone w dniu 21 stycznia 2014 r.?

               5)

               Czy pozew należy wnieść do sądu belgijskiego zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) i b) tiret pierwsze rozporządzenia nr 1215/2012 (w oparciu o art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia) ze względu na to, że dotyczy on umowy ramowej odnoszącej się do wyłączności dystrybucji, która, w zakresie relacji handlowej pomiędzy powodem i pozwaną, dzieli się na szereg umów kupna-sprzedaży, a wszystkie sprzedane towary zostały dostarczone powodowi przez pozwaną w Belgii?

               6)

               Czy pozew należy wnieść do sądu hiszpańskiego zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) i b) tiret pierwsze rozporządzenia nr 1215/2012 (w oparciu o art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia) ze względu na to, że dotyczy on umowy ramowej odnoszącej się do wyłączności dystrybucji, która, w zakresie relacji handlowej pomiędzy powodem i pozwaną, dzieli się na szereg umów kupna-sprzedaży, a wszystkie sprzedane towary były przeznaczone do sprzedaży w Hiszpanii w ramach działalności prowadzonej w tym kraju?

               7)

               Czy pozew należy wnieść do sądu portugalskiego zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) i b) tiret drugie rozporządzenia nr 1215/2012 (w oparciu o art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia) ze względu na to, że dotyczy on umowy ramowej odnoszącej się do wyłączności dystrybucji, która, w zakresie relacji handlowej pomiędzy powodem i pozwaną, znajduje wyraz w świadczeniu przez powoda na rzecz strony pozwanej usług polegających na dokonywaniu przez powoda transakcji interesujących pośrednio stronę pozwaną?

               8)

               Czy pozew należy wnieść do sądu hiszpańskiego zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) i b) tiret drugie rozporządzenia nr 1215/2012 (w oparciu o art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia) ze względu na to, że dotyczy on umowy ramowej odnoszącej się do wyłączności dystrybucji, która, w zakresie relacji handlowej pomiędzy powodem i pozwaną, znajduje wyraz w świadczeniu przez powoda na rzecz strony pozwanej usług polegających na dokonywaniu przez powoda transakcji interesujących pośrednio stronę pozwaną poprzez prowadzoną w Hiszpanii działalność?

               9)

               Czy pozew należy wnieść do sądu portugalskiego zgodnie z art. 7 ust. 5 rozporządzenia nr 1215/2012 (w oparciu o art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia) ze względu na to, że dotyczy on umowy ramowej odnoszącej się do wyłączności dystrybucji, a spór pomiędzy powodem i pozwaną jest porównywalny do sporu pomiędzy podmiotem udzielającym prawa do sprzedaży a agentem [dystrybutorem] mającym siedzibę w Portugalii?

               10)

               Czy pozew należy wnieść do sądu hiszpańskiego zgodnie z art. 7 ust. 5 rozporządzenia nr 1215/2012 (w oparciu o art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia) ze względu na to, że dotyczy on umowy ramowej odnoszącej się do wyłączności dystrybucji, a spór pomiędzy powodem i pozwaną jest porównywalny do sporu pomiędzy podmiotem udzielającym prawa do sprzedaży a agentem [dystrybutorem], którego należy uznać za mającego siedzibę w Hiszpanii ze względu na to, że to w tym kraju miało dojść do wykonania zobowiązań umownych?

               11)

               Czy pozew należy wnieść do sądu belgijskiego, a konkretnie do sądu w Kortrijk, zgodnie z art. 25 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 (w oparciu o art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia) ze względu na to, że w pkt 20 ogólnych warunków umownych, mających zastosowanie co całej sprzedaży strony pozwanej na rzecz powoda, strony umowy zawarły na piśmie w pełni obowiązującą klauzulę dotyczącą jurysdykcji, zgodnie z którą „wszystkie spory, niezależnie od ich charakteru, będą rozstrzygane wyłącznie przez sądy w Kortrijk” [„any dispute of any nature wathsoever shall be the exclusive jurisdiction of the courts of Kortrijk”]?

               12)

               Czy w zastosowaniu przepisów zawartych w sekcjach 2–7 rozdziału II rozporządzenia nr 1215/2012 (w oparciu o art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia) pozew należy wnieść do sądu portugalskiego ze względu na związki (łączniki), jakie ma z obszarem Portugalii i porządkiem prawnym tego kraju stosunek umowny łączący powoda ze stroną pozwaną?

               13)

               Czy w zastosowaniu przepisów zawartych w sekcjach 2–7 rozdziału II rozporządzenia nr 1215/2012 (w oparciu o art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia) pozew należy wnieść do sądu hiszpańskiego ze względu na związki (łączniki), jakie ma z obszarem Hiszpanii i porządkiem prawnym tego kraju stosunek umowny łączący powoda ze stroną pozwaną?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2012, L 351, s. 1).


title: Sprawa T-615/14: Wyrok Sądu z dnia 10 grudnia 2015 r. – Fútbol Club Barcelona/OHIM (Przedstawienie konturu escudo) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego kontur escudo — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/50

         Wyrok Sądu z dnia 10 grudnia 2015 r. – Fútbol Club Barcelona/OHIM (Przedstawienie konturu escudo)
   (Sprawa T-615/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego kontur escudo - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 038/65)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Fútbol Club Barcelona (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 maja 2014 r. (sprawa R 2500/2013-1) dotyczącą zgłoszenia do rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego kontur escudo jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Fútbol Club Barcelona zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 372 z 20.10.2014.


title: Wyrok Trybunału z dnia 18 kwietnia 2012 r. w sprawie E-15/10 – Posten Norge AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA (Skarga o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Konkurencja – Nadużycie pozycji dominującej – Rynek usług doręczania przesyłek od klientów biznesowych do klientów indywidualnych z odbiorem w punkcie odbioru – System dystrybucyjny – Porozumienia w sprawie wyłączności – Działania mogące wyeliminować konkurentów na rynku – Uzasadnienie – Czas trwania naruszenia – Grzywna)

text:
               11.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 307/25

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 18 kwietnia 2012 r.
   w sprawie E-15/10
   Posten Norge AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Skarga o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Konkurencja – Nadużycie pozycji dominującej – Rynek usług doręczania przesyłek od klientów biznesowych do klientów indywidualnych z odbiorem w punkcie odbioru – System dystrybucyjny – Porozumienia w sprawie wyłączności – Działania mogące wyeliminować konkurentów na rynku – Uzasadnienie – Czas trwania naruszenia – Grzywna)
   2012/C 307/11
   W sprawie E-15/10 Posten Norge AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – WNIOSEK o unieważnienie decyzji nr 322/10/COL z dnia 14 lipca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 54 Porozumienia EOG (sprawa nr 34250 Posten Norge/Privpak) albo unieważnienie lub obniżenie grzywny nałożonej na wnioskodawcę w tej decyzji, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes, sędzia sprawozdawca) oraz Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędziowie), wydał w dniu 18 kwietnia 2012 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym ustala, co następuje:

               1)

               Wysokość grzywny nałożonej w art. 2 decyzji nr 322/10/COL z dnia 14 lipca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 54 Porozumienia EOG (sprawa nr 34250 Posten Norge/Privpak) na Posten Norge AS zostaje ustalona na kwotę 11 112 000 EUR.

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               3)

               Posten Norge AS pokrywa koszty własne oraz 75 % kosztów ESA, koszty Schenker North AB, Schenker Privpak AB i Schenker Privpak AS.

               4)

               ESA pokrywa pozostałe koszty własne.


title: Sprawa C-190/06: Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 11 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles — Belgia) — Belgacom Mobile SA przeciwko Institut belge des services postaux et des télécommunications

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/20

         Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 11 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles — Belgia) — Belgacom Mobile SA przeciwko Institut belge des services postaux et des télécommunications
   (Sprawa C-190/06) (1)

   (2007/C 247/28)

      Język postępowania: francuski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 154 z 1.7.2006.


title: Sprawa T-185/16: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2016 r. – Make up for ever/EUIPO – L’Oréal (MAKE UP FOR EVER PROFESSIONAL)

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/36

         Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2016 r. – Make up for ever/EUIPO – L’Oréal (MAKE UP FOR EVER PROFESSIONAL)
   (Sprawa T-185/16)
   (2016/C 243/39)
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Make up for ever SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Caron)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: L’Oréal (Paryż, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „MAKE UP FOR EVER PROFESSIONAL” – unijny znak towarowy nr 3 371 341

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 lutego 2016 r. w sprawie R 3222/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie ważności graficznego unijnego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „MAKE UP FOR EVER PROFESSIONAL” nr 3 371 341 dla ogółu towarów i usług wskazanych przy składaniu wniosku;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               w razie potrzeby przekazanie sprawy EUIPO w celu jej dalszego prowadzenia;

               —

               obciążenie spółki L’Oréal kosztami wynikającymi z postępowania przed Wydziałem Unieważnień EUIPO, Izbą Odwoławczą EUIPO oraz niniejszej skargi do Sądu.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 .


title: Sprawa F-83/12: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2012 r. — ZZ i in. przeciwko EBI

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/34

         Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2012 r. — ZZ i in. przeciwko EBI
   (Sprawa F-83/12)
   2012/C 295/61
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji o zastosowaniu w stosunku do skarżących premii zgodnie z nowym systemem wyników pracy, w kształcie wynikającym z decyzji Rady Dyrektorów z dnia 14 grudnia 2010 r. oraz decyzji Komitetu Zarządzającego z dni 9 listopada 2010 r. i 16 listopada 2011 r., a po drugie, zasądzenie od pozwanej wypłaty różnicy w wynagrodzeniu oraz odszkodowania.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o zastosowaniu w stosunku do skarżących premii zgodnie z nowym systemem wyników pracy, w kształcie wynikającym z decyzji Rady Dyrektorów z dnia 14 grudnia 2010 r. oraz decyzji Komitetu Zarządzającego z dni 9 listopada 2010 r. i 16 listopada 2011 r., przy czym decyzja indywidualna o zastosowaniu ww. decyzji zawarta jest w rozliczeniu wynagrodzenia z kwietnia 2012 r. a do wiadomości zainteresowanych została podana najwcześniej dnia 22 kwietnia 2012 r.;

               —

               w związku z powyższym,

                           —

                           zasądzenie od strony pozwanej zapłaty kwoty wynikającej z różnicy w wynagrodzeniu wypłaconym na podstawie decyzji Rady Dyrektorów z dnia 14 grudnia 2010 r. oraz decyzji z dni 9 listopada 2010 r. i 16 listopada 2011 r. w stosunku do wynagrodzenia wypłacanego na podstawie poprzedniego systemu premii; powyższą różnicę w wynagrodzeniu należy powiększyć o odsetki za zwłokę liczone od dnia 22 kwietnia 2012 r. do czasu pełnej spłaty. Wysokość odsetek powinna być ustalona na poziomie stawki procentowej EBC powiększonej o 3 punkty;

                           —

                           zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania za szkodę poniesioną ze względu na utratę siły nabywczej, którą szacuje się ex aequo et bono tymczasowo na 1,5% miesięcznego wynagrodzenia poszczególnych skarżących;

               —

               obciążenie EBI kosztami postępowania.


title: Sprawa C-183/14: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 9 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj – Rumunia) – Radu Florin Salomie, Nicolae Vasile Oltean/Direcția Generală a Finanțelor Publice Cluj [Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 167, 168, 179 i 213 — Zmiana kwalifikacji transakcji przez krajową administrację podatkową na działalność gospodarczą objętą podatkiem VAT — Zasada pewności prawa — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań — Przepisy krajowe uzależniające korzystanie z prawa do odliczenia od identyfikacji danego przedsiębiorcy do celów VAT i złożenia deklaracji w zakresie tego podatku]

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/10

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 9 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj – Rumunia) – Radu Florin Salomie, Nicolae Vasile Oltean/Direcția Generală a Finanțelor Publice Cluj
   (Sprawa C-183/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 167, 168, 179 i 213 - Zmiana kwalifikacji transakcji przez krajową administrację podatkową na działalność gospodarczą objętą podatkiem VAT - Zasada pewności prawa - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Przepisy krajowe uzależniające korzystanie z prawa do odliczenia od identyfikacji danego przedsiębiorcy do celów VAT i złożenia deklaracji w zakresie tego podatku])
   (2015/C 294/12)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Cluj

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Radu Florin Salomie, Nicolae Vasile Oltean

      Strona pozwana: Direcția Generală a Finanțelor Publice Cluj

      Sentencja

               1)

               Zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań nie sprzeciwiają się w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym, aby krajowa administracja podatkowa w następstwie kontroli skarbowej podjęła decyzję o objęciu transakcji podatkiem od wartości dodanej oraz nałożyła dodatkowe zobowiązania podatkowe, pod warunkiem, że decyzja ta oparta jest na jasnych i precyzyjnych zasadach, a praktyka tego organu administracji nie była tego rodzaju, że mogła prowadzić do wywołania w świadomości ostrożnego i należycie poinformowanego podmiotu gospodarczego racjonalnego oczekiwania, że taki podatek nie zostanie zastosowany do tych transakcji, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego. Dodatkowe zobowiązania podatkowe nałożone w takich okolicznościach muszą być zgodne z zasadą proporcjonalności.

               2)

               Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej sprzeciwia się w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym przepisom krajowym, na mocy których prawo do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej należnego lub zapłaconego od towarów lub usług wykorzystanych do celów transakcji podlegających opodatkowaniu zostało odmówione podatnikowi, który ma natomiast zapłacić podatek, który powinien był pobrać, wyłącznie z tego względu, że nie był on zarejestrowany do celów podatku od wartości dodanej przy dokonywaniu tych transakcji, i to do czasu gdy nie został on prawidłowo zarejestrowany do celów podatku od wartości dodanej i nie została złożona deklaracja w zakresie należnego podatku.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa C-42/12 P: Postanowienie Trybunału z dnia 29 listopada 2012 r. — Václav Hrbek przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Blacks Outdoor Retail Ltd, dawniej The Outdoor Group Ltd (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Graficzny znak towarowy — Sprzeciw właściciela wcześniejszego znaku towarowego — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne i oczywiście bezzasadne)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/8

         Postanowienie Trybunału z dnia 29 listopada 2012 r. — Václav Hrbek przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Blacks Outdoor Retail Ltd, dawniej The Outdoor Group Ltd
   (Sprawa C-42/12 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Graficzny znak towarowy - Sprzeciw właściciela wcześniejszego znaku towarowego - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne i oczywiście bezzasadne)
   2013/C 108/15
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Václav Hrbek (przedstawiciel: M. Sabatier, avocat)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik), Blacks Outdoor Retail Ltd, dawniej The Outdoor Group Ltd (przedstawiciel: M. S. Malynicz, Barrister)

      Przedmiot

   Odwołanie wniesione od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 15 listopada 2011 r. w sprawie T-434/10 Hrbek przeciwko OHIM — Outdoor Group (Alpine Pro Sportswear & Equipement), Václav Hrbek przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez zgłaszającego graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „ALPINE PRO SPORTSWEAR & EQUIPMENT” dla towarów należących do klas 18, 24, 25 i 28 na decyzję R 1441/2009-2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 8 lipca 2010 r. oddalającą odwołanie wniesione od decyzji Wydziału Sprzeciwów, którą odmówiono częściowo rejestracji tego znaku towarowego w wyniku sprzeciwu wniesionego przez właściciela graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny „alpine” dla towarów z klas 18 i 25 — Wykładnia i zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone i w części oddalone.

               2)

               Václav Hrbek zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 98 z 31.3.2012.


title: Sprawa C-46/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Schleswig-Holsteinisches Verwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 8 lutego 2008 r. — Carmen Media Group Ltd przeciwko Land Schleswig-Holstein i Innenminister des Landes Schleswig-Holstein

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Schleswig-Holsteinisches Verwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 8 lutego 2008 r. — Carmen Media Group Ltd przeciwko Land Schleswig-Holstein i Innenminister des Landes Schleswig-Holstein
   (Sprawa C-46/08)
   (2008/C 128/29)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Schleswig-Holsteinisches Verwaltungsgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Carmen Media Group Ltd

      Strona pozwana: Land Schleswig-Holstein i Innenminister des Landes Schleswig-Holstein
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 49 WE należy dokonywać w ten sposób, że powołanie się na zasadę swobodnego świadczenia usług jest możliwe w sytuacji, gdy usługodawca może, zgodnie z przepisami państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę, świadczyć swe usługi na jego terytorium — niniejszy przypadek dotyczy ograniczenia zezwolenia udzielonego przez Gibraltar do „offshore bookmaking”?

               2)

               Czy wykładni art. 49 WE należy dokonywać w ten sposób, że w sprzeczności z nim stoi istnienie państwowego monopolu na organizację zakładów sportowych i loterii (za wyjątkiem tych o ograniczonym potencjale uzależniającym) którego celem ma być, co do zasady, zwalczanie zagrożenia uzależnieniem od gier w sytuacji, gdy w tym państwie członkowskim prywatni usługodawcy mogą oferować inne gry losowe o znacznym potencjale uzależniającym, a odrębne uregulowania prawne dotyczące, z jednej strony, zakładów sportowych i loterii oraz, z drugiej strony, innych gier losowych, należą do odrębnych kompetencji ustawodawczych krajów związkowych oraz federacji związkowej?
               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na drugie pytanie prejudycjalne:

               3)

               Czy wykładni art. 49 WE należy dokonywać w ten sposób, że stoi z nim w sprzeczności przepis krajowy, który pozostawia uznanie roszczenia o udzielenie zezwolenia na organizację gier losowych i pośrednictwo w nich swobodnemu uznaniu władzy udzielającej zezwoleń także w sytuacji, gdy zostały spełnione określone ustawowo warunki udzielenia zezwolenia?

               4)

               Czy wykładni art. 49 WE należy dokonywać w ten sposób, że stoi z nim w sprzeczności przepis krajowy, który zakazuje organizacji publicznych gier losowych oraz pośrednictwa w nich za pomocą internetu, w sytuacji, gdy jednocześnie — choć tylko przez przejściowy okres jednego roku — ta organizacja i pośrednictwo za pomocą internetu są dozwolone, z zastrzeżeniem przepisów o ochronie młodzieży i graczy, aby, mając na celu proporcjonalne wyrównanie szans dwóch zajmujących się zawodowo pośrednictwem w grach podmiotów, które dotychczas prowadziły swą działalność wyłącznie w internecie, umożliwić dokonanie zmian stosownie do dopuszczalnych, zgodnie z zawartą między krajami związkowymi umową, metod wprowadzania do obrotu?


title: Sprawa C-438/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Lagura Vermögensverwaltung GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Hafen (Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 220 ust. 2 lit. b) — Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych — Uzasadnione oczekiwania — Niemożność weryfikacji prawidłowości świadectwa pochodzenia — Pojęcie „świadectwa wystawionego na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera” — Ciężar dowodu — System ogólnych preferencji taryfowych)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/19

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Lagura Vermögensverwaltung GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Hafen
   (Sprawa C-438/11) (1)

   (Wspólnotowy kodeks celny - Artykuł 220 ust. 2 lit. b) - Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych - Uzasadnione oczekiwania - Niemożność weryfikacji prawidłowości świadectwa pochodzenia - Pojęcie „świadectwa wystawionego na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera” - Ciężar dowodu - System ogólnych preferencji taryfowych)
   2013/C 9/29
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lagura Vermögensverwaltung GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Hafen

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Hamburg — Wykładnia art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r. (Dz.U. L 311, s. 17) — Wywóz towarów z państwa trzeciego do Unii Europejskiej — Weryfikacja następcza dowodu pochodzenia — Niemożność retrospektywnego zweryfikowania prawidłowości treści świadectwa pochodzenia wystawionego przez właściwe władze tego państwa trzeciego — Ochrona ewentualnych uzasadnionych oczekiwań importera

      Sentencja

   Artykuł 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r., powinien być interpretowany w ten sposób, że w sytuacji, w której w związku z zaprzestaniem produkcji przez eksportera właściwe organy państwa trzeciego nie są w stanie zbadać w toku weryfikacji następczej, czy świadectwo pochodzenia — „formularz A” — które wydały, opiera się na prawidłowym przedstawieniu faktów przez eksportera, ciężar dowodu, że owo świadectwo zostało wydane na podstawie prawidłowego przedstawienia faktów przez eksportera, spoczywa na osobie odpowiedzialnej za uiszczenie należności celnych.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa C-409/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság (Węgry) w dniu 1 sierpnia 2011 r. — Gábor Csonka i in. przeciwko państwu bułgarskiemu

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság (Węgry) w dniu 1 sierpnia 2011 r. — Gábor Csonka i in. przeciwko państwu bułgarskiemu
   (Sprawa C-409/11)
   2011/C 347/11
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Fővárosi Bíróság

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gábor Csonka, Tibor Isztli, Dávid Juhász, János Kiss, Csaba Szontágh

      Strona pozwana: państwo bułgarskie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy na dzień, gdy miało miejsce wywołujące szkodę zachowanie powodów, państwo węgierskie wdrożyło dyrektywę 72/166/EWG (1), w szczególności w odniesieniu do obowiązków ustanowionych w art. 3 tej dyrektywy? Czy w związku z tym należy przyjąć, że dyrektywa ta jest bezpośrednio skuteczna w stosunku do powodów?

               2)

               Czy zgodnie z obowiązującymi uregulowaniami wspólnotowymi jednostka, której prawa zostały naruszone z powodu niewdrożenia przez to państwo dyrektywy 72/166/EWG, może wymagać, aby państwo to zastosowało się do przepisów tej dyrektywy, powołując się bezpośrednio na przepisy wspólnotowe przeciwko państwu, które nie wywiązuje się ze swoich obowiązków, w celu uzyskania gwarancji, jakie państwo to powinno było mu zaoferować?

               3)

               Czy zgodnie z obowiązującymi uregulowaniami wspólnotowymi jednostka, której prawa zostały naruszone z powodu niewdrożenia przez dyrektywy 72/166/EWG, może domagać się odszkodowania od państwa z powodu jego bezczynności?

               4)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy na państwie węgierskim ciąży obowiązek naprawienia zaistniałej szkody — bądź powodom, bądź poszkodowanym w wypadkach komunikacyjnych spowodowanych przez powodów?
               Konkretnie dyrektywa zawiera następujący przepis: „Państwa członkowskie podejmą konieczne środki dla zapewnienia, aby wszystkie polisy obowiązkowego ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (…) obejmowały ochroną za tę samą składkę całe terytorium Wspólnoty (w odniesieniu do zaistniałych szkód)”.

               5)

               Czy możliwe jest dochodzenie odpowiedzialności państwa w sytuacji, gdy szkoda wynika z wadliwego ustawodawstwa?

               6)

               Czy 190/2004 (VI.8) Korm. rendelet a gépjármű üzembentartójának kötelező felelősségbiztosításról (dekret rządowy nr 190/2004 (VI.8) z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, zwany dalej „dekretem rządowym nr 190/2004”), obowiązujący do dnia 1 stycznia 2010 r., jest zgodny z przepisami dyrektywy 72/166/EWG, czy też Węgry uchybiły zobowiązaniu do transponowania obowiązków ciążących na nich na mocy tej dyrektywy do prawa węgierskiego

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 103, s. 1)


title: Sprawa T-418/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 marca 2007 r. — Confcooperative, Unione regionale della Cooperazione Friuli-Venezia Giulia Federagricole i in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (WE) nr 1429/2004 — Rolnictwo — Wspólna organizacja rynku wina — Przepisy dotyczące używania nazw odmian winorośli i ich synonimów — Ograniczenie używania w czasie — Osoby prawne — Osoby, których akt dotyczy indywidualnie — Niedopuszczalność)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/35

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 marca 2007 r. — Confcooperative, Unione regionale della Cooperazione Friuli-Venezia Giulia Federagricole i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-418/04) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (WE) nr 1429/2004 - Rolnictwo - Wspólna organizacja rynku wina - Przepisy dotyczące używania nazw odmian winorośli i ich synonimów - Ograniczenie używania w czasie - Osoby prawne - Osoby, których akt dotyczy indywidualnie - Niedopuszczalność)
   (2007/C 96/73)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Confcooperative, Unione regionale della Cooperazione Friuli-Venezia Giulia Federagricole (Udine, Włochy); Friulvini Soc. coop. rl (Zoppola, Włochy); Cantina Produttori di Ramuscello e San Vito Soc. coop. rl (Sesto Al Reghena, Włochy); Cantina Produttori Cormòns — Vini del Collio e dell'Isonzo Soc. coop. rl (Cormòns, Włochy) i Luigi Soini (Cormòns) (przedstawiciel: F. Capelli, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Visaggio i E. Righini, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Węgierska (przedstawiciel: P. Gottfried, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności przepisu ograniczającego od dnia 31 marca 2007 r. prawo używania nazwy „Tocai friulano ”ujętego w postaci uwagi wyjaśniającej w pkt 103 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1429/2004 z dnia 9 sierpnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 753/2002 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 odnośnie opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina (Dz.U. L 263, str. 11)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżąca pokrywa koszty własne i koszty poniesione przez Komisję.

               3)

               Republika Węgierska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004.


title: Sprawa T-297/12: Wyrok Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Zamówienia publiczne na usługi — Ujawnienie przez Komisję osobie trzeciej informacji rzekomo szkodzących reputacji skarżącej — Krzywda — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/31

         Wyrok Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-297/12) (1)

   ((Odpowiedzialność pozaumowna - Zamówienia publiczne na usługi - Ujawnienie przez Komisję osobie trzeciej informacji rzekomo szkodzących reputacji skarżącej - Krzywda - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom))
   2014/C 421/42
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci V. Christianos i S. Paliou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Lejeune i S. Delaude, pełnomocnicy, wspierani przez adwokat E. Petritsi)

      Przedmiot

   Skarga o naprawienie szkody rzekomo poniesionej w wyniku ujawnienia w piśmie z dnia 3 lipca 2007 r. przez Komisję osobom trzecim, informacji dotyczących po pierwsze postępowania administracyjnego prowadzonego przez Komisję w odniesieniu do skarżącej i po drugie polityki skarżącej w zakresie rekrutacji personelu.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 273 z 8.9.2012.


title: Sprawa C-278/04: Skarga wniesiona dnia 29 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/24

         Skarga wniesiona dnia 29 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-278/04)
   (2004/C 228/49)
   Dnia 29 czerwca 2004 r. Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez Geralda Brauna i Arnauda Bordesa, członków Służby Prawnej Komisji, z adresem do doręczeń w Luksemburgu wniosła do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich skargę przeciwko Republice Federalnej Niemiec.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec nie wydając w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w celu transpozycji do prawa krajowego dyrektywy Rady 2001/88/WE z dnia 23 października 2001 r. oraz dyrektywy Komisji 2001/93/WE z dnia 9 listopada 2001 r., obie zmieniające dyrektywę 91/630/EWG (1) ustanawiającą minimalne normy ochrony świń, uchybiła zobowiązaniom, ciążącym na niej na mocy Traktatu WE i tych dyrektyw;

               2)

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin transpozycji dyrektyw 2001/88/WE i 2001/93/WE upłynął w dniu 1 stycznia 2003 r.

      (1)   Dz.U. L 316 z 1.12.2001, str. 1 i 36.


title: Sprawa T-275/14: Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Drahtwerk St. Ingbert i in./Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/63

         Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Drahtwerk St. Ingbert i in./Komisja
   (Sprawa T-275/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 294/76)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Drahtwerk St. Ingbert GmbH (Sankt Ingbert, Niemcy); DWK Drahtwerk Köln GmbH (Kolonia, Niemcy); Kalksteingrube Auersmacher GmbH (Völklingen, Niemcy); Rogesa Roheisengesellschaft Saar mbH (Dillingen, Niemcy); Stahlguss Saar GmbH (Sankt Ingbert); i Zentralkokerei Saar GmbH (Dillingen) (przedstawiciele: S. Altenschmidt i H. Janssen, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez A. Luke i C. Maurera, adwokatów)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku o dopuszczenie Urzędu Nadzoru EFTA do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Drahtwerk St. lngbert GmbH, DWK Drahtwerk Köln GmbH, Kalksteingrube Auersmacher GmbH, Rogesa Roheisengesellschaft Saar mbH, Stahlguss Saar GmbH i Zentralkokerei Saar GmbH pokrywają koszty własne, a także poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa C-510/06 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 marca 2009 r. — Archer Daniels Midland Co. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek glukonianu sodu — Grzywny — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Wspólnotowa polityka konkurencji — Równość traktowania — Obrót, który może zostać wzięty pod uwagę — Okoliczności łagodzące)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 marca 2009 r. — Archer Daniels Midland Co. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-510/06 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek glukonianu sodu - Grzywny - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Wspólnotowa polityka konkurencji - Równość traktowania - Obrót, który może zostać wzięty pod uwagę - Okoliczności łagodzące)
   2009/C 113/05
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Archer Daniels Midland Co. (przedstawiciel: M. Garcia, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Bouquet i X. Lewis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 27 września 2006 r. w sprawie T-329/01 Archer Daniels Midland przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił wniosek o stwierdzenie nieważności art. 1 i 3 decyzji Komisji C (2001) 2931 wersja ostateczna z dnia 2 października 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/36.756 — Glukonian sodu), a tytułem żądania ewentualnego — o obniżenie grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Archer Daniels Midland Co. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Sprawa C-172/12 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 września 2013 r. — EI du Pont de Nemours and Company przeciwko Komisji Europejskiej, DuPont Performance Elastomers LLC i DuPont Performance Elastomers SA (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek kauczuku chloroprenowego — Ustalanie cen i podział rynku — Naruszenie art. 81 WE — Możliwość przypisania stanowiącego naruszenie zachowania spółki zależnej jej spółce dominującej — Wspólna kontrola sprawowana przez dwie spółki dominujące — Decydujący wpływ — Odpowiedzialność solidarna — Przedawnienie — Uzasadniony interes)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/27

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 września 2013 r. — EI du Pont de Nemours and Company przeciwko Komisji Europejskiej, DuPont Performance Elastomers LLC i DuPont Performance Elastomers SA
   (Sprawa C-172/12 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek kauczuku chloroprenowego - Ustalanie cen i podział rynku - Naruszenie art. 81 WE - Możliwość przypisania stanowiącego naruszenie zachowania spółki zależnej jej spółce dominującej - Wspólna kontrola sprawowana przez dwie spółki dominujące - Decydujący wpływ - Odpowiedzialność solidarna - Przedawnienie - Uzasadniony interes)
   2013/C 344/46
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: EI du Pont de Nemours and Company (przedstawiciele: J. Boyce i A. Lyle-Smythe, solicitors)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i A. Biolan, pełnomocnicy), DuPont Performance Elastomers LLC i DuPont Performance Elastomers SA (przedstawiciele: J. Boyce i A. Lyle-Smythe, solicitors)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 2 lutego 2012 r. w sprawie T-76/08 EI du Pont de Nemours i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę zmierzającą do stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2007) 5910 wersja ostateczna z dnia 5 grudnia 2007 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.629 — kauczuk chloroprenowy) dotyczącej kartelu na rynku kauczuku chloroprenowego w Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG), obejmującego podział rynku i ustalanie cen, a tytułem żądania ewentualnego — obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą — Wspólne przedsiębiorstwo — Możliwość przypisania zachowania stanowiącego naruszenie

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               EI du Pont de Nemours and Company zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 194 z 30.6.2012


title: Sprawa T-499/07: Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2010 r. — Bułgaria przeciwko Komisji

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/39

         Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2010 r. — Bułgaria przeciwko Komisji
   (Sprawa T-499/07) (1)

   ()
   2010/C 246/67
   Język postępowania: bułgarski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa C-63/12: Wyrok Trybunału (wielka izba izba) z dnia 19 listopada 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja 2011/866/UE — Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej — Regulamin pracowniczy — Artykuł 65 regulaminu pracowniczego — Metoda dostosowania — Artykuł 3 załącznika XI do regulaminu pracowniczego — Klauzula wyjątkowa — Artykuł 10 załącznika XI do regulaminu pracowniczego — Poważne i nagłe pogorszenie się sytuacji gospodarczej i społecznej — Dostosowanie współczynników korygujących — Artykuł 64 regulaminu pracowniczego — Decyzja Rady — Odmowa przyjęcia projektu Komisji)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba izba) z dnia 19 listopada 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-63/12) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja 2011/866/UE - Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej - Regulamin pracowniczy - Artykuł 65 regulaminu pracowniczego - Metoda dostosowania - Artykuł 3 załącznika XI do regulaminu pracowniczego - Klauzula wyjątkowa - Artykuł 10 załącznika XI do regulaminu pracowniczego - Poważne i nagłe pogorszenie się sytuacji gospodarczej i społecznej - Dostosowanie współczynników korygujących - Artykuł 64 regulaminu pracowniczego - Decyzja Rady - Odmowa przyjęcia projektu Komisji)
   2014/C 39/05
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall, D. Martin i J.P. Keppenne, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i J. Herrmann, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Parlament Europejkski (przedstawiciele: A. Neergaard i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, D. Hadroušek i J. Vláčil, pełnomocnicy), Królestwo Danii (przedstawiciele: V. Pasternak Jørgensen i M. C. Thorning, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i N. Graf Vitzthum, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: N. Díaz Abad i S. Centeno Huerta, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels i M. Bulterman, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: E. Jenkinson i J. Beeko, pełnomocnicy, wspierani przez R. Palmera, barrister)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja Rady 2011/866/UE z dnia 19 grudnia 2011 r. w sprawie wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia Rady dostosowującego ze skutkiem od dnia 1 lipca 2011 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (Dz.U. L 341, s. 54) — Nieprzestrzeganie metody corocznego dostosowania wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników Unii — Odmowa dostosowania współczynników korygujących stosowanych do miejsca zatrudnienia — Nadużycie władzy — Naruszenie art. 64 i 65 regulaminu pracowniczego urzędników, jak również art. 1, 3 i 10 załącznika XI do regulaminu pracowniczego — Naruszenie zasady „patere legem quam ipse fecisti” — Naruszenie zasady równego traktowania — Brak uzasadnienia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Czeska, Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Królestwo Hiszpanii, Królestwo Niderlandów, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Parlament Europejski pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 118 z 21.4.2012.


title: Sprawa C-98/16: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/25

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka
   (Sprawa C-98/16)
   (2016/C 145/31)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Roels i D. Triantafyllou)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Grecka, przyjmując i utrzymując w mocy uregulowanie, które przewiduje preferencyjną stawkę podatkową w odniesieniu do zapisów testamentowych na rzecz organizacji o celu niezarobkowym mających siedzibę w innych państwach członkowskich UE/EOG z zastrzeżeniem wzajemności, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 63 TFUE i art. 40 porozumienia EOG;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Uregulowanie greckie przewiduje obniżoną stawkę podatkową w odniesieniu do zapisów testamentowych na rzecz osób prawnych o celu niezarobkowym (filantropijnym itd.). Niemniej obniżona stawka nie znajduje zastosowania do zapisów testamentowych dokonanych na rzecz tychże zagranicznych osób prawnych, chyba że zainteresowane państwa członkowskie także uznają bardziej korzystne traktowanie w przypadku zapisów testamentowych dokonanych na rzecz greckich osób prawnych o celu niezarobkowym (to znaczy z zastrzeżeniem wzajemności).

               —

               Wspomniane uregulowanie ustanawia dyskryminację ze szkodą dla osób prawnych (o celu niezarobkowym) z innych państw członkowskich UE (i EOG), co stanowi ograniczenie swobodnego przepływu kapitału (art. 63 TFUE).

               —

               Takie ograniczenie nie jest objęte wyjątkami przewidzianymi w art. 65 TFUE.

               —

               Nie może ono być uzasadniane tym, że działalność organizacji o celu niezarobkowym odciąża budżet krajowy (nieakceptowalny powód finansowy).

               —

               Wreszcie zasada wzajemności nie może uzasadniać naruszenia zasady swobodnego przepływu kapitału w drodze dyskryminacji.


title: Sprawa C-464/10: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 14 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Mons — Belgia) — Państwo belgijskie przeciwko Pierrowi Henflingowi, Raphaëlowi Davinowi, Koenraadowi Tanghemu, działającym w charakterze syndyków masy upadłości Tiercé Franco-Belge SA (Podatki — Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 6 ust. 4 — Zwolnienie — Artykuł 13 część B lit. f) — Gry hazardowe — Usługi świadczone przez agenta (buraliste) działającego we własnym imieniu lecz na rachunek zleceniodawcy prowadzącego działalność polegającą na przyjmowaniu zakładów)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/17

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 14 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Mons — Belgia) — Państwo belgijskie przeciwko Pierrowi Henflingowi, Raphaëlowi Davinowi, Koenraadowi Tanghemu, działającym w charakterze syndyków masy upadłości Tiercé Franco-Belge SA
   (Sprawa C-464/10) (1)

   (Podatki - Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 6 ust. 4 - Zwolnienie - Artykuł 13 część B lit. f) - Gry hazardowe - Usługi świadczone przez agenta (buraliste) działającego we własnym imieniu lecz na rachunek zleceniodawcy prowadzącego działalność polegającą na przyjmowaniu zakładów)
   2011/C 269/29
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour d'appel de Mons

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Państwo belgijskie

      Strona pozwana: Pierre Henfling, Raphaël Davin, Koenraad Tanghe, działający w charakterze syndyków masy upadłości Tiercé Franco-Belge SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour d’appel de Mons — Wykładnia art. 6 ust. 4 i art. 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Zwolnienie z podatku usług świadczonych przez agenta działającego w imieniu własnym, ale na rachunek zleceniodawcy organizującego gry i zakłady objęte rzeczoną dyrektywą

      Sentencja

   Wykładni art. 6 ust. 4 i art. 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy dokonywać w ten sposób, że o ile dany podmiot gospodarczy pośredniczy we własnym imieniu, lecz na rachunek innego przedsiębiorstwa prowadzącego działalność polegającą na przyjmowaniu zakładów, w przyjmowaniu zakładów objętych zwolnieniem z podatku od wartości dodanej przewidzianym w owym art. 13 część B lit. f), uważa się na podstawie art. 6 ust. 4, że owo przedsiębiorstwo świadczy na rzecz rzeczonego podmiotu gospodarczego usługę zakładu objętą tym zwolnieniem.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa T-266/08 P: Wyrok Sądu z dnia 2 lipca 2010 r. — Kerstens przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zmiana miejsca pracy — Artykuł 7 regulaminu pracowniczego — Interes służby — Przeinaczenie okoliczności faktycznych i dowodów — Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Sądzie do spraw Służby Publicznej — Prawo do obrony)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/38

         Wyrok Sądu z dnia 2 lipca 2010 r. — Kerstens przeciwko Komisji
   (Sprawa T-266/08 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zmiana miejsca pracy - Artykuł 7 regulaminu pracowniczego - Interes służby - Przeinaczenie okoliczności faktycznych i dowodów - Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Sądzie do spraw Służby Publicznej - Prawo do obrony)
   2010/C 221/61
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Petrus Kerstens (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann i M.G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 8 maja 2008 r. w sprawie F-119/06 Kerstens przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Petrus Kerstens ponosi koszty własne i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję w ramach postępowania w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008.


title: Sprawa F-147/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 4 września 2008 r. — Dragoman przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Niedopuszczenie do egzaminu ustnego)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/55

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 4 września 2008 r. — Dragoman przeciwko Komisji
   (Sprawa F-147/06) (1)

   (Służba publiczna - Konkurs otwarty - Niedopuszczenie do egzaminu ustnego)
   (2008/C 313/99)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Adriana Dragoman (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Mihailescu, następnie G.-F. Dinulescu, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich przedstawiciele: K. Herrmann i M. Velardo, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej w konkursie otwartym EPSO/AD/44/06 CJ służącym utworzeniu listy rezerwowej prawników lingwistów języka rumuńskiego o przyznaniu skarżącej oceny 18/40 z egzaminu pisemnego część b) i o niedopuszczeniu skarżącej do egzaminu ustnego w ramach tego konkursu
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007, s. 48.


title: Sprawa T-163/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 stycznia 2007 r. — BA.LA. di Lanciotti Vittorio i.in. przeciwko Komisji

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/39

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 stycznia 2007 r. — BA.LA. di Lanciotti Vittorio i.in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-163/06) (1)

   (2007/C 56/72)

      Język postępowania: włoski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006.


title: Sprawa T-218/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 września 2008 r. — Neurim Pharmaceuticals (1991) przeciwko OHIM — Eurim-Pharm Arzneimittel (Neurim PHARMACEUTICALS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Neurim PHARMACEUTICALS — Wcześniejsze słowne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe EURIM-PHARM — Język postępowania odwoławczego — Termin — Dopuszczalność odwołania w postępowaniu przed izbą odwoławczą — Zasada proporcjonalności — Kontynuacja postępowania — Przywrócenie do stanu poprzedniego — Artykuły 59, 78 i 78a rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Zasada 48 ust. 1 lit. c), zasada 48 ust. 2, zasada 49 ust. 1 i zasada 96 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/36

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 września 2008 r. — Neurim Pharmaceuticals (1991) przeciwko OHIM — Eurim-Pharm Arzneimittel (Neurim PHARMACEUTICALS)
   (Sprawa T-218/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Neurim PHARMACEUTICALS - Wcześniejsze słowne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe EURIM-PHARM - Język postępowania odwoławczego - Termin - Dopuszczalność odwołania w postępowaniu przed izbą odwoławczą - Zasada proporcjonalności - Kontynuacja postępowania - Przywrócenie do stanu poprzedniego - Artykuły 59, 78 i 78a rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Zasada 48 ust. 1 lit. c), zasada 48 ust. 2, zasada 49 ust. 1 i zasada 96 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)
   (2008/C 285/65)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Neurim Pharmaceuticals (1991) Ltd (Tel Awiw, Izrael) (przedstawiciel: adwokat M. Kinkeldey)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Eurim-Pharm Arzneimittel GmbH (Piding, Niemcy) (przedstawiciel: T. Raab, adwokat)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 czerwca 2006 r. (sprawa R 74/2006-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Eurim-Pharm Arzneimittel GmbH a Neurim Pharmaceuticals (1991) Ltd
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Neurim Pharmaceuticals (1991) Ltd zostaje obciążona kosztami postępowani.

      (1)  Dz.U. C 237 z 30.9.2006.


title: Sprawa C-490/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 27 stycznia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 49 WE — Swoboda świadczenia usług — Brak zwrotu kosztów analiz i badań laboratoryjnych wykonanych w państwach członkowskich innych niż Wielkie Księstwo Luksemburga — Przepisy krajowe nieprzewidujące ich pokrycia w formie zwrotu kosztów poniesionych na takie analizy i badania — Przepisy krajowe uzależniające pokrycie kosztów świadczeń opieki zdrowotnej od przestrzegania warunków przewidzianych przez te przepisy)

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 27 stycznia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-490/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 49 WE - Swoboda świadczenia usług - Brak zwrotu kosztów analiz i badań laboratoryjnych wykonanych w państwach członkowskich innych niż Wielkie Księstwo Luksemburga - Przepisy krajowe nieprzewidujące ich pokrycia w formie zwrotu kosztów poniesionych na takie analizy i badania - Przepisy krajowe uzależniające pokrycie kosztów świadczeń opieki zdrowotnej od przestrzegania warunków przewidzianych przez te przepisy)
   2011/C 80/08
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Rozet oraz E. Traversa, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: C. Schiltz, pełnomocnik, A. Rodesch, adwokat)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 49 WE (art. 56 TFUE) — Ograniczenie swobody świadczenia usług — Przepisy krajowe wyłączające zwrot kosztów analiz i badań laboratoryjnych biologii medycznej wykonanych w innych państwach członkowskich — Pokrycie kosztów wyłącznie w przypadku, gdy takie badania i analizy są wykonywane w laboratorium analitycznym przestrzegającym wszystkich warunków przewidzianych przez przepisy krajowe

      Sentencja

               1)

               Nie przewidując w ramach swoich przepisów dotyczących zabezpieczenia społecznego możliwości pokrycia kosztów analiz i badań laboratoryjnych w rozumieniu art. 24 luksemburskiego kodeksu zabezpieczenia społecznego w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu, wykonanych w innym państwie członkowskim, w formie zwrotu kosztów poniesionych na te analizy i badania, lecz przewidując jedynie bezpośrednie pokrycie kosztów przez kasy chorych, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 49 WE.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska i Wielkie Księstwo Luksemburga pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa C-327/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 2 lipca 2015 r. – TDC A/S/Teleklagenævnet, Erhvervs- og Vækstministeriet

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/40

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 2 lipca 2015 r. – TDC A/S/Teleklagenævnet, Erhvervs- og Vækstministeriet
   (Sprawa C-327/15)
   (2015/C 294/52)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: TDC A/S

      Strona pozwana: Teleklagenævnet, Erhvervs- og Vækstministeriet

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa 2002/22/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (zwana dalej „dyrektywą o usłudze powszechnej”) (1), w tym art. 32, stoi na przeszkodzie ustanowieniu przez państwa członkowskie przepisów, zgodnie z którymi przedsiębiorstwo nie jest uprawnione do skierowania żądania odrębnego pokrycia przez państwo członkowskie kosztów netto świadczenia dodatkowych usług obowiązkowych, które nie są objęte rozdziałem II tej dyrektywy, jeśli przedsiębiorstwo to, świadcząc inne usługi objęte przewidzianym w rozdziale II tej dyrektywy obowiązkiem świadczenia usługi powszechnej, osiąga zysk przekraczający straty związane ze świadczeniem tych dodatkowych usług obowiązkowych?

               2)

               Czy dyrektywa o usłudze powszechnej stoi na przeszkodzie ustanowieniu przez państwa członkowskie przepisów, zgodnie z którymi przedsiębiorstwo jest uprawnione do skierowania żądania pokrycia przez państwo członkowskie kosztów netto świadczenia dodatkowych usług obowiązkowych, które nie są objęte rozdziałem II tej dyrektywy, tylko wtedy, gdy te koszty netto skutkują niesprawiedliwym obciążeniem przedsiębiorstwa?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: czy państwo członkowskie może uznać, że świadczenie dodatkowych usług obowiązkowych, które nie są objęte rozdziałem II [dyrektywy o usłudze powszechnej], nie skutkuje niesprawiedliwym obciążeniem przedsiębiorstwa, jeśli przedsiębiorstwo to jako całość osiągnęło zysk ze świadczenia wszystkich usług, w odniesieniu do których zostało ono zobowiązane do świadczenia usługi powszechnej, wliczając w to również te usługi, które przedsiębiorstwo to świadczyłoby, nie będąc do tego zobowiązane na mocy obowiązku świadczenia usługi powszechnej?

               4)

               Czy dyrektywa o usłudze powszechnej stoi na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo członkowskie przepisów, zgodnie z którymi podstawę obliczania kosztów netto ponoszonych przez wyznaczone przedsiębiorstwo przy świadczeniu usługi powszechnej zgodnie z rozdziałem II tej dyrektywy stanowi różnica pomiędzy całością przychodów i całością kosztów związanych ze świadczeniem tej usługi, wliczając w to również te przychody i koszty, które przedsiębiorstwo to odpowiednio osiągałoby i ponosiło, nie mając obowiązku świadczenia usługi powszechnej?

               5)

               Czy jeśli rozpatrywane uregulowania krajowe (zob. pytania od pierwszego do czwartego) mają zastosowanie do dodatkowych usług obowiązkowych, które winny być świadczone nie tylko w Danii, ale także na Grenlandii, która zgodnie z załącznikiem II do TFUE jest krajem lub terytorium zamorskim, pytania od pierwszego do czwartego mają wówczas także zastosowanie do tej części obowiązku, która odnosi się do Grenlandii, gdzie wykonywanie usługi zostało przez władze duńskie powierzone przedsiębiorstwu z siedzibą w Danii, a przedsiębiorstwo to nie prowadzi na Grenlandii żadnej innej działalności?

               6)

               Jakie znaczenie dla odpowiedzi na pytania od pierwszego do piątego mają art. 107 ust. 1 TFUE oraz art. 108 ust. 3 TFUE, oraz decyzja Komisji z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 TFUE do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym (2)?

               7)

               Jakie znaczenie dla odpowiedzi na pytania od pierwszego do piątego ma zasada jak najmniejszego zakłócania konkurencji na rynku, o której jest mowa m.in. w art. 1 ust. 2, art. 3 ust. 2 dyrektywy o usłudze powszechnej oraz w motywach 4, 18, 23 i 26 preambuły i załączniku IV część B do tej dyrektywy?

               8)

               Jeśli przepisy dyrektywy o usłudze powszechnej stoją na przeszkodzie przyjęciu uregulowań krajowych takich jak te, o których mowa w pytaniach pierwszym, drugim i czwartym, to czy te przepisy lub przeszkody mają bezpośredni skutek?

               9)

               Jakie bardziej szczegółowe czynniki należy uwzględnić przy ocenie, czy krajowy termin na składanie wniosków, jak opisano w pkt 3.17, oraz jego zastosowanie, są zgodne z zasadami lojalnej współpracy, równoważności i skuteczności w prawie Unii?

      (1)  Dz.U. 2002 L 108, s. 51.

      (2)  Dz.U. 2012 L 7, s. 3.


title: Sprawa F-9/08: Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2008 r. — Rosenbaum przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/70

         Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2008 r. — Rosenbaum przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-9/08)
   (2008/C 64/115)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Eckehard Rosenbaum (Bonn, Niemcy) (przedstawiciel: H.-J. Rüber, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego Komisji z dnia 13 lutego 2007 r. dokonującej zaszeregowania skarżącego do grupy AD 6/2;
   stwierdzenie, że należy dokonać zaszeregowania do grupy AD9;

               —

               ewentualnie stwierdzenie, że należy dokonać zaszeregowania do grupy AD8;

               —

               ewentualnie stwierdzenie, że należy dokonać zaszeregowania do grupy AD7;

               —

               nakazanie pozwanej dokonania wyrównania finansowego uszczerbku skarżącego w taki sposób, jak gdyby został prawidłowo zaszeregowany;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

               —

               Przedmiot i opis sporu

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej o zaszeregowaniu skarżącego do grupy AD6/2 w związku z jego zatrudnieniem.


title: Sprawa C-187/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Baris Unal przeciwko Staatssecretaris van Justitie (Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja — Decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia — Artykuł 6 ust. 1 tiret pierwsze — Obywatel turecki — Zezwolenie na pobyt — Łączenie rodzin — Rozstanie partnerów — Cofnięcie zezwolenia na pobyt — Moc wsteczna)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Baris Unal przeciwko Staatssecretaris van Justitie
   (Sprawa C-187/10) (1)

   (Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja - Decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia - Artykuł 6 ust. 1 tiret pierwsze - Obywatel turecki - Zezwolenie na pobyt - Łączenie rodzin - Rozstanie partnerów - Cofnięcie zezwolenia na pobyt - Moc wsteczna)
   2011/C 340/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Baris Unal

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Justitie

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Raad van State — Wykładnia art. 6 ust. 1 tiret pierwsze decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia, przyjętej przez Radę Stowarzyszenia, która została utworzona na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją — Prawo pobytu obywateli tureckich — Zezwolenie na pobyt udzielone obywatelowi tureckiemu w celu umożliwienia mu podjęcia wspólnego zamieszkania z partnerką — Rozstanie partnerów, które nie zostało podane do wiadomości właściwych organów — Cofnięcie zezwolenia na pobyt

      Sentencja

   Artykuł 6 ust. 1 tiret pierwsze decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia, wydanej przez Radę Stowarzyszenia utworzoną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by właściwe organy krajowe cofnęły udzielone pracownikowi tureckiemu zezwolenie na pobyt z mocą wsteczną od dnia, w którym powód udzielenia zezwolenia na pobyt przewidziany przez prawo krajowe już nie istnieje, gdy pracownik ten nie dopuścił się żadnych oszukańczych zachowań i cofnięcie to ma miejsce po upływie rocznego okresu legalnego zatrudnienia, przewidzianego w tymże art. 6 ust. 1 tiret pierwsze.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010


title: Sprawa C-350/09 P: Postanowienie Trybunału z dnia 12 maja 2010 r. — Centre de promotion de l’emploi par la micro-entreprise (CPEM) przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Europejski Fundusz Społeczny — Pomoc finansowa — Cofnięcie)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/15

      Postanowienie Trybunału z dnia 12 maja 2010 r. — Centre de promotion de l’emploi par la micro-entreprise (CPEM) przeciwko Komisji Europejskiej
      (Sprawa C-350/09 P) (1)

      (Odwołanie - Europejski Fundusz Społeczny - Pomoc finansowa - Cofnięcie)
      (2010/C 288/24)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Centre de promotion de l’emploi par la micro-entreprise (CPEM) (przedstawiciel: C. Bonnefoi, adwokat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie T-444/07 CPEM przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę wnoszącego odwołanie o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 4645 z dnia 4 października 2007 r. dotyczącej cofnięcia pomocy przyznanej z Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) mocą decyzji C(1999) 2645 z dnia 17 sierpnia 1999 r. — Mikroprojekty wpływające na wzrost zatrudnienia i spójności społecznej — Naruszenie prawa do obrony i zasady równego traktowania — Nieuwzględnienie pojęcia „współodpowiedzialność” — Naruszenie zasady pewności prawa wynikające z istnienia kilku różnych wersji „przewodnika promotora” — Wątpliwości dotyczące możliwości stosowania rozporządzenia Rady nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1), na którym bazuje decyzja OLAF-u.

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Centre de promotion de l’emploi par la micro-entreprise (CPEM) zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa T-54/06: Wyrok Sądu z dnia 16 listopada 2011 r. — Kendrion przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor worków przemysłowych z plastiku — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Jednostka gospodarcza — Odpowiedzialność solidarna — Proporcjonalność — Równość traktowania — Grzywny — Maksymalna granica 10 % obrotu — Rzeczywista zdolność płatnicza)

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/9

         Wyrok Sądu z dnia 16 listopada 2011 r. — Kendrion przeciwko Komisji
   (Sprawa T-54/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor worków przemysłowych z plastiku - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Jednostka gospodarcza - Odpowiedzialność solidarna - Proporcjonalność - Równość traktowania - Grzywny - Maksymalna granica 10 % obrotu - Rzeczywista zdolność płatnicza)
   2012/C 6/11
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Kendrion NV (Zeist, Niderlandy) (przedstawiciele: na początku P. Glazener i C. Meijer, następnie P. Glazener i L. Haasbeek, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, A. Nijenhuis i S. Noë, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005) 4634 z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe) w zakresie dotyczącym skarżącej w sprawie kartelu na rynku worków przemysłowych z plastiku oraz żądanie uchylenia albo, tytułem żądania ewentualnego, zmniejszenia kwoty grzywny nałożonej na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kendrion NV ponosi koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 czerwca 2005 r. w sprawie T-147/04 Brian Ross przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Skarga o unieważnienie i o odszkodowanie — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Całkowita i trwała nieważność — Interes prawny — Niedopuszczalność)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/22

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 28 czerwca 2005 r.
   w sprawie T-147/04 Brian Ross przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Skarga o unieważnienie i o odszkodowanie - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Całkowita i trwała nieważność - Interes prawny - Niedopuszczalność)
   (2005/C 229/49)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-147/04 Brian Ross, zamieszkały w Morpeth (Zjednoczone Królestwo) reprezentowany przez É. Boigelota przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall i G. Berscheid, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres oceny 2001/2002, oraz wniosek o zasądzenie odszkodowania, Sąd Pierwszej Instancji (trzecia izba), w składzie: M. Jaeger, prezes izby, V. Tiili i O. Czúcz, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 28 czerwca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 168 z 26.6.2004


title: Sprawa F-54/07: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2007 r. — Joseph przeciwko Komisji

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/50

         Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2007 r. — Joseph przeciwko Komisji
   (Sprawa F-54/07)
   (2007/C 199/97)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Anne Joseph (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: N. Lhoëst, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności umowy o pracę ze skarżącą, podpisanej w dniu 20 lipca 2006 r., w zakresie, w jakim okres jej trwania został określony na 15 miesięcy począwszy od dnia 16 października 2006 r. do dnia 15 stycznia 2008 r.;

               —

               o ile istnieje taka potrzeba, stwierdzenie nieważności wyraźnej decyzji Komisji z dnia 13 lutego 2007 r. oddalającej zażalenie złożone przez skarżącą na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego w dniu 20 października 2006 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności umowy o pracę zawartej z nią w charakterze pracownika kontraktowego na podstawie art. 3 bis Warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (WZIP), ponieważ okres trwania umowy nie został określony na 3 lata, lecz na 15 miesięcy i to po pierwsze na podstawie decyzji Komisji z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie maksymalnego okresu zatrudnienia niestałego personelu w służbach Komisji i po drugie art. 12 ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących procedury zatrudniania i zatrudnienia pracowników kontraktowych w Komisji (OPA-PK-K).
   Zdaniem skarżącej decyzja z dnia 28 kwietnia 2004 r., w szczególności jej art. 3, jest niezgodna z prawem, ponieważ narusza art. 85 ust. 1 akapit pierwszy WZIP. W każdym bądź razie zgodnie z jej art. 1 ust. 2 decyzja te nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ skarżąca została zatrudniona w celu wykonywania istotnych zadań.
   Skarżąca podnosi również niezgodność z prawem OPA-PK-K, w szczególności ich art. 12, który narusza art. 85 ust. 1 WZIP. W każdym bądź razie zdaniem skarżącej Komisja naruszyła art. 12 ust. 1 bis i 1 ter OPA-PK-K, który nie umożliwia, dla celów obliczenia maksymalnego okresu zatrudnienia w charakterze pracownika kontraktowego, zliczania okresu trwania umowy zawartej na podstawie 3 ter WZIP z okresem trwania umowy zwartej na podstawie art. 3 bis WZIP.
   Ponadto skarżąca podnosi naruszenie zasad niedyskryminacji, dobrego administrowania i interesu służby.


title: Sprawa C-521/15: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2015 r. – Królestwo Hiszpanii/Rada Unii Europejskiej

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/25

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2015 r. – Królestwo Hiszpanii/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-521/15)
   (2015/C 406/25)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Rady (UE) 2015/1289 (1) z dnia 13 lipca 2015 r. w sprawie nałożenia na Hiszpanię grzywny za manipulowanie danymi dotyczącymi deficytu we Wspólnocie Autonomicznej Walencji; lub

               —

               tytułem pomocniczym zmniejszenie kwoty grzywny ograniczając ją jedynie do okresu po wejściu w życie, w dniu 13 grudnia 2011 r. rozporządzenia nr 1173/2011 (2); i

               —

               w każdym razie obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Naruszenie art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 1173/2011 oraz art. 2 ust. 1 i ust. 3 decyzji 2012/678/UE
       (3)
      przy naruszeniu praw do obrony Królestwa Hiszpanii. Strona skarżąca podnosi, że przed wszczęciem sprawy przeprowadzono dochodzenie poza procedurą ustanowioną w decyzji 2012/678/UE. Dowody pozyskane podczas wizyt, niespełniające warunków art. 2 ust. 3 tej decyzji zostały użyte z naruszeniem praw obrony Hiszpanii.

      Naruszenie prawa do dobrej administracji w zakresie dotyczącym składu zespołu dochodzeniowego. Fakt, że te same osoby prowadziły uprzednie procedury nie jest zgodny z zasadą obiektywnej bezstronności. Zespół wskazał na ryzyko w oparciu o potwierdzenie i retrospekcję względem oceny poważnych wskazówek badanych przed wszczęciem dochodzenia. Skład zespołu dochodzeniowego w sposób obiektywny naruszał jego bezstronność.

      Naruszenie art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 1173/2011 w zakresie, w którym okoliczności faktyczne nie stanowią manipulacji lub błędnego zgłoszenia danych dotyczących deficytu i długu przez państwo członkowskie popełnionych z zamiarem lub w wyniku rażącego niedbalstwa. Po pierwsze brak jest manipulacji lub błędnego zgłoszenia statystyk, lecz chodzi o zwykły przegląd danych dotyczących deficytu i długu, co zostało wyjaśnione w sposób jasny i odpowiedni. Po drugie dane będące przedmiotem rzekomej manipulacji nie wchodziły w żadnym razie w zakres kompetencji nadzorczych przysługujących instytucjom Unii na podstawie art. 121 i art. 126 TFUE. Wreszcie, zachowania Hiszpanii nie można zakwalifikować jako rażącego niedbalstwa, ponieważ to władze hiszpańskie odkryły błąd, poinformowały o nim Komisję i działały z dużą starannością i sprawnością.

      Brak proporcjonalności sankcji w odniesieniu do okresu referencyjnego uwzględnionego dla celów jej obliczania. Okres będący przedmiotem sankcji ogranicza się do danych zawartych w komunikatach sporządzonych od 2012 r. w zakresie dotyczącym okoliczności faktycznych, które wystąpiły po wejściu w życie rozporządzenia nr 1173/2011 w dniu 13 grudnia 2011 r. W związku z tym w ramach kwoty referencyjnej powinny zostać uwzględnione dane odnoszące się do faktur zarachowanych w 2011 r.

      (1)  Dz.U. L 198, s. 19.

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1173/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro; Dz.U. L 306, s. 1.

      (3)  Decyzja delegowana Komisji z dnia 29 czerwca 2012 r. w sprawie postępowań wyjaśniających i grzywien związanych z manipulowaniem danymi statystycznymi, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1173/2011 w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro; Dz.U. L 306, s. 21.


title: Sprawa C-381/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Zamora – Hiszpania) – Javier Ángel Rodríguez Sánchez/Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria SAU (Banco CEISS)

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/31

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Zamora – Hiszpania) – Javier Ángel Rodríguez Sánchez/Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria SAU (Banco CEISS)
   (Sprawa C-381/15) (1)

   (2017/C 112/42)
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.


title: Sprawa C-209/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 20 kwietnia 2007 r. — The Competition Authority przeciwko Beef Industry Development Society Ltd, Barry Brothers (Carrigmore) Meats Ltd

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 20 kwietnia 2007 r. — The Competition Authority przeciwko Beef Industry Development Society Ltd, Barry Brothers (Carrigmore) Meats Ltd
   (Sprawa C-209/07)
   (2007/C 140/25)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Supreme Court
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: The Competition Authority

      Strona pozwana: Beef Industry Development Society Ltd, Barry Brothers (Carrigmore) Meats Ltd
   Pytania prejudycjalne
   „Ustalono w sposób zadowalający Sąd, że:

               a)

               istnieje nadwyżka zdolności produkcyjnych w branży przetwórstwa mięsa wołowego, która — obliczana w szczytowych okresach przerobu — stanowiłaby około 32 %;

               b)

               skutek wspomnianej nadwyżki zdolności produkcyjnych będzie miał bardzo poważne konsekwencje dla średnioterminowej rentowności całej branży;

               c)

               chociaż, jak wskazano w raporcie, skutki wymogów w zakresie nadwyżki nie są jeszcze odczuwalne w znacznym stopniu, niezależni konsultanci poinformowali, że nadwyżka zdolności produkcyjnych nie zostanie prawdopodobnie wyeliminowana w najbliższym okresie za pomocą zwykłych środków rynkowych, natomiast z upływem czasu nadwyżka zdolności produkcyjnych doprowadzi do bardzo poważnych strat i w konsekwencji do opuszczenia branży przez przetwórców i zakłady;

               d)

               przetwórcy mięsa wołowego stanowiący w przybliżeniu 93 % rynku dostaw mięsa wołowego wspomnianej branży, postanowili podjąć kroki w celu wyeliminowania nadwyżki zdolności produkcyjnych i są gotowi uiszczać opłaty w celu finansowania wypłat dla przetwórców chcących zaprzestać produkcji oraz

         wspomniani przetwórcy, w tym dziesięć spółek, są członkami podmiotu wyposażonego w osobowość prawną (»stowarzyszenie«) w celu wprowadzenia w życie uzgodnień na następujących zasadach:

               1.

               zakłady (zwane »odchodzącymi«) dokonujące uboju oraz przetwarzające 420 000 sztuk zwierząt rocznie, stanowiące około 25 % aktywnej zdolności produkcyjnej dojdą do porozumienia z pozostałymi zakładami (zwanymi »pozostającymi«) w sprawie odejścia z branży oraz przestrzegania następujących warunków;

               2.

               odchodzący podpiszą klauzulę przewidującą dwuletni zakaz konkurencji w zakresie przetwarzania bydła w Irlandii;

               3.

               zakłady odchodzących zostaną zlikwidowane;

               4.

               nieruchomości gruntowe związane ze zlikwidowanymi zakładami nie będą wykorzystywane dla celów przetwarzania mięsa wołowego przez okres pięciu lat;

               5.

               dzięki kredytom udzielonym przez pozostających, którzy należą do stowarzyszenia, odchodzącym wypłacać się będzie rekompensatę w ratach;

               6.

               wszyscy pozostający uiszczać będą dobrowolną opłatę na rzecz stowarzyszenia w wysokości 2 EUR od sztuki w przypadku tradycyjnego procentowego uboju i 11 EUR od sztuki w przypadku uboju bydła ponad wspomnianą wielkość;

               7.

               opłata byłaby wykorzystywana w celu spłaty kredytów pozostających; zaprzestanie się pobierania opłat z chwilą spłacenia kredytów;

               8.

               sprzęt odchodzących wykorzystywany w ramach wstępnego przetwarzania mięsa wołowego zostanie sprzedany wyłącznie pozostającym w celu wykorzystania go jako sprzęt zapasowy lub części zamienne albo zostanie sprzedany poza terytorium Irlandii;

               9.

               swoboda pozostających w zakresie produkcji, ustalania cen, warunków sprzedaży, przywozu i wywozu, wzrostu wydajności nie zostanie naruszona,

         oraz przyjęto, że porozumienie takie może w świetle art. 81 ust. 1 WE wpływać w znacznym stopniu na handel między państwami członkowskimi, [w związku z czym nasuwa się pytanie], czy uzgodnienie takie należy uznać za uzgodnienie, którego celem jest, niezależnie od skutku, zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji wewnątrz wspólnego rynku, a zatem uznać je za niezgodne z art. 81 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską?”


title: Sprawa C-309/11: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/23

         Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-309/11)
   2011/C 252/43
   Język postępowania: fiński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Koskinen i L. Lozano Palacios)

      Strona pozwana: Republika Finlandii

      Żądania strony skarżącej

   Komisja wnosi o

               —

               stwierdzenie, że stosując do sprzedaży usług turystycznych na rzecz osób innych niż podróżujący procedurę szczególną dla biur podróży zawartą w § 80 Arvonlisäverolaki [ustawy o podatku od wartości dodanej] (1501/1993) Republika Finlandii naruszyła zobowiązania ciążące na niej na mocy art. 306 — 310 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1),

               —

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z postanowieniami dyrektywy 2006/112/WE procedura szczególna dla biur podróży ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy usługi turystyczne są sprzedawane na rzecz podróżnych. Natomiast niezgodna z dyrektywą w sprawie podatku od wartości dodanej jest sytuacja, w której Republika Finlandii stosuje procedurę szczególną dla biur podróży również do usług, które biura podróży świadczą sobie wzajemnie lub na rzecz organizatorów wycieczek turystycznych.

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-198/04: Skarga wniesiona dnia 28 maja 2004 r. przez José Félixa Merladet'a przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/28

         Skarga wniesiona dnia 28 maja 2004 r. przez José Félixa Merladet'a przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-198/04)
   (2004/C 262/54)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 28 maja 2004 r. do Sekretariatu Sądu Pierwszej Instancji wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, złożona przez José Félixa Merladeta, zamieszkałego w Overijse (Belgia), reprezentowanego przez adwokata Nicolasa Lhoësta, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżący wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu pracy zawodowej skarżącego, sporządzonego za okres od 1 czerwca 2001 do 31 grudnia 2002 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu uprawnionego do mianowania z dnia 12 lutego 2004 r. oddalającej sprzeciw skarżącego;

               —

               obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojej skargi skarżący wskazuje na uchybienia w procedurze oceny. W odnośnym okresie skarżący pracował w Przedstawicielstwie Komisji w New Delhi (Indie) i w Maputo (Mozambik) pod zwierzchnictwem różnych przełożonych. Według skarżącego, sprawozdanie z przebiegu pracy zawodowej nie uwzględnia we właściwych proporcjach oceny dokonanej przez przełożonych, dla których pracował ponad miesiąc.
   Skarżący wskazuje ponadto na oczywisty błąd w ocenie oraz na brak uzasadnienia.