title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 grudnia 2008 r.#A.T. przeciwko Finanzamt Stuttgart-Körperschaften.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Bundesfinanzhof - Niemcy.#Dyrektywa 90/434/EWG - Transgraniczna wymiana udziałów - Neutralność podatkowa - Przesłanki- Artykuły 43 WE i 56 WE - Przepisy państwa członkowskiego uzależniające możliwość dalszego posługiwania się wartością księgową udziałów przekazanych w zamian za nowe udziały, i co za tym idzie neutralność podatkową przekazania, od warunku, że zagraniczna spółka nabywająca również przypisała przekazanym udziałom w swoim bilansie podatkowym taką wartość księgową - Zgodność.#Sprawa C-285/07.

text:
      Sprawa C‑285/07
      A.T.
      przeciwko
      Finanzamt Stuttgart-Körperschaften
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof)
      Dyrektywa 90/434/EWG – Transgraniczna wymiana udziałów – Neutralność podatkowa – Przesłanki – Artykuły 43 WE i 56 WE – Przepisy państwa członkowskiego uzależniające możliwość dalszego posługiwania się wartością księgową udziałów przekazanych
         w zamian za nowe udziały i, co za tym idzie, neutralność podatkową przekazania, od warunku, że zagraniczna spółka nabywająca
         również przypisała przekazanym udziałom w swoim bilansie podatkowym taką wartość księgową – Zgodność

      Streszczenie wyroku
      Zbliżanie ustawodawstw – Wspólny system opodatkowania łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących
            spółek różnych państw członkowskich – Dyrektywa 90/434
      (dyrektywa Rady 90/434, art. 8 ust. 1, 2)
      Artykuł 8 ust. 1 i 2 dyrektywy 90/434 w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia,
         podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich stoi na przeszkodzie uregulowaniom
         państwa członkowskiego, zgodnie z którymi skutkiem wymiany udziałów, w odniesieniu do akcjonariuszy spółki nabywanej, jest
         opodatkowanie zysku kapitałowego z tytułu przekazania udziałów odpowiadającego różnicy pomiędzy pierwotnym kosztem nabycia
         przekazanych udziałów a ich ceną sprzedaży, z zastrzeżeniem przypadku przypisania przez spółkę nabywającą, w jej bilansie
         podatkowym, przekazanym udziałom dawnej wartości księgowej.

      W istocie wiążące i jednoznaczne brzmienie art. 8 ust. 1 i 2 dyrektywy 90/434 w żaden sposób nie wskazuje woli ustawodawcy
         wspólnotowego pozostawienia państwom członkowskim w odniesieniu do transpozycji marginesu uznania, pozwalającego im na uzależnienie
         zasady neutralności podatkowej ustanowionej na rzecz akcjonariuszy spółki nabywanej od warunków innych niż przewidziany w ust. 2
         tego artykułu. Pozostawienie państwom członkowskim takiego marginesu uznania w odniesieniu do transpozycji byłoby zresztą
         sprzeczne z samym celem dyrektywy, który polega na ustanowieniu wspólnego systemu opodatkowania, w miejsce rozszerzania na
         poziom wspólnotowy systemów obowiązujących w państwach członkowskich, u podstaw którego leży założenie, że różnice między
         tymi systemami mogą powodować zniekształcenia.

      Zresztą takie przepisy podatkowe, które mają na celu zapobieganie, nawet na etapie późniejszym względem wymiany udziałów,
         ostatecznemu obchodzeniu opodatkowania tej wymiany oraz które odmawiają w sposób ogólny przyznania przewidzianych w dyrektywie
         90/434 przywilejów podatkowych operacjom wymiany udziałów nią objętym z tego tylko względu, że spółka nabywająca nie przypisała
         w swoim bilansie podatkowym przekazanym udziałom ich dawnej wartości księgowej, nie mogą mieć za podstawę prawną art. 11 ust. 1
         lit. a) dyrektywy 90/434, a tym samym zostać uznane za zgodne z nią. W istocie państwa członkowskie mają obowiązek przyznać
         operacjom wymiany udziałów, o których mowa w art. 2 lit. d) dyrektywy 90/434, przywileje podatkowe w niej przewidziane, chyba
         że operacje te mają za zasadniczy cel lub za jeden z zasadniczych celów uchylanie się od podatków lub unikanie płacenia podatków
         w rozumieniu art. 11 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy. Tymczasem na podstawie tego artykułu państwa członkowskie mogą wyłącznie
         na zasadzie wyjątku i w szczególnych wypadkach odmówić stosowania wszystkich lub części przepisów tej dyrektywy lub cofnąć
         przywileje z niej wynikające. W związku z powyższym aby sprawdzić, czy analizowana operacja ma taki cel, właściwe organy krajowe
         nie mogą się ograniczyć do zastosowania z góry przewidzianych ogólnych kryteriów, lecz muszą przeprowadzić całościowe badanie
         każdej takiej operacji.

      W tym kontekście w zakresie w jakim takie uregulowania podatkowe służą nie tylko zapobieganiu nadużyciom, ale również umożliwieniu
         nałożenia podatku w przypadku ujawnienia luk w systemie opodatkowania, zezwolenie państwom członkowskim na jednostronne usuwanie
         tych luk, przy założeniu, że takowe istnieją, zagrażałoby realizacji celu dyrektywy 90/434, który polega na ustanowieniu wspólnego
         systemu opodatkowania. Tak więc fakt, że mające zastosowanie prawo nakłada na akcjonariusza spółki nabytej obowiązek kolejnego
         zbycia udziałów uzyskanych w zamian za przekazane udziały i że kurs giełdowy akcji spółki przejmującej znacznie spadł, nie
         uzasadnia potraktowania jedynej wymiany udziałów jako zdarzenia podatkowego, ponieważ ukryte rezerwy pozostały niezrealizowane
         w tym czasie.

      (por. pkt 26, 27, 30–32, 34, 36, 39; sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (pierwsza izba)
      z dnia 11 grudnia 2008 r.(*)

      Dyrektywa 90/434/EWG – Transgraniczna wymiana udziałów – Neutralność podatkowa – Przesłanki– Artykuły 43 WE i 56 WE – Przepisy państwa członkowskiego uzależniające możliwość dalszego posługiwania się wartością księgową udziałów przekazanych
         w zamian za nowe udziały, i co za tym idzie neutralność podatkową przekazania, od warunku, że zagraniczna spółka nabywająca
         również przypisała przekazanym udziałom w swoim bilansie podatkowym taką wartość księgową – Zgodność

      W sprawie C‑285/07
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesfinanzhof
         (Niemcy) postanowieniem z dnia 7 marca 2007 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 14 czerwca 2007 r., w postępowaniu:

      A.T.
      przeciwko
      Finanzamt Stuttgart-Körperschaften,

      przy udziale:
      Bundesministerium der Finanzen,

      TRYBUNAŁ (pierwsza izba),
      w składzie: P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, A. Tizzano, A. Borg Barthet, E. Levits i J.J. Kasel, sędziowie,
      rzecznik generalny: E. Sharpston,
      sekretarz: B. Fülöp, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 17 kwietnia 2008 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu A.T. przez M. Schadena oraz H. Winklera, Rechtsanwälte, oraz przez profesora W. Schöna,
      –        w imieniu rządu niemieckiego przez M. Lummę oraz C. Blaschke’go, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez R. Lyala oraz W. Möllsa, działających w charakterze pełnomocników,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 6 listopada 2008 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 8 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca
         1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów
         i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, s. 1) oraz art. 43 WE i 56 WE.

      2        Wniosek ten został złożony w ramach sporu między A. T. a Finanzamt Stuttgart-Körperschaften (właściwym dla spółek organem
         podatkowym z siedzibą w Stuttgarcie, zwanym dalej „Finanzamt”) w przedmiocie decyzji tego organu o opodatkowaniu, w ramach
         transgranicznej wymiany udziałów, zysków kapitałowych z przekazania.

       Ramy prawne
       Uregulowania wspólnotowe
      3        Zgodnie z motywem pierwszym dyrektywy 90/434 jej celem jest zapewnienie, by operacje przekształceń spółek różnych państw członkowskich,
         takie jak ich łączenie, podziały, wnoszenie aktywów czy wymiana udziałów nie były hamowane przez ograniczenia, niekorzystne
         warunki lub konkretne zniekształcenia wynikające z przepisów podatkowych państw członkowskich.

      4        W związku z powyższym dyrektywa ta ustanawia system, zgodnie z którym operacje te nie mogą, jako takie, zostać opodatkowane.
         Ewentualne zyski kapitałowe będące ich wynikiem mogą co do zasady zostać objęte podatkiem, lecz dopiero w chwili, gdy zostaną
         rzeczywiście zrealizowane.

      5        Cztery pierwsze motywy dyrektywy 90/434 oraz motyw dziewiąty mają następujące brzmienie:

      „łączenie, podziały, wnoszenie aktywów, wymiana udziałów dotyczące spółek różnych państw członkowskich może być niezbędne
         w celu stworzenia we Wspólnocie warunków analogicznych do warunków rynku wewnętrznego i w celu zapewnienia w ten sposób ustanowienia
         i skutecznego funkcjonowania wspólnego rynku; takie operacje nie powinny być hamowane przez ograniczenia, niekorzystne warunki
         lub zniekształcenia wynikające w szczególności z przepisów podatkowych państw członkowskich; w tym celu niezbędne jest wprowadzenie
         w odniesieniu do takich operacji reguł podatkowych, które są neutralne z punktu widzenia konkurencji, aby umożliwić przedsiębiorstwom
         dostosowanie się do wymagań wspólnego rynku, zwiększyć ich produktywność i poprawić ich siłę konkurencyjną na poziomie międzynarodowym;

      przepisy podatkowe są niekorzystne w odniesieniu do takich operacji, w porównaniu do operacji, które dotyczą spółek tego samego
         państwa członkowskiego; istotne jest usunięcie takich niekorzystnych warunków;

      nie jest możliwe osiągnięcie tego celu poprzez rozszerzenie na poziom wspólnotowy systemów obecnie obowiązujących w państwach
         członkowskich, ponieważ różnice między tymi systemami powodowałyby zniekształcenia; jedynie wspólny system podatkowy jest
         w stanie zapewnić zadowalające rozwiązanie w tym zakresie;

      wspólny system podatkowy powinien zapobiegać nakładaniu podatku w związku z łączeniem, podziałami, wnoszeniem aktywów lub
         wymianą udziałów, chroniąc jednocześnie interesy finansowe państwa spółki przekazującej lub nabywanej;

      […]
      niezbędne jest przyznanie państwom członkowskim możliwości odmowy stosowania niniejszej dyrektywy, jeśli operacja łączenia,
         podziału, wnoszenia aktywów lub wymiany udziałów ma na celu uchylanie się od podatków lub unikanie płacenia podatków […]”

      6        Artykuł 2 lit. d) dyrektywy 90/434 definiuje „wymianę udziałów” jako „operację, przez którą spółka nabywa udziały w kapitale
         innej spółki, uzyskując w ten sposób większość praw głosu w tej spółce w zamian za wyemitowanie na rzecz akcjonariuszy tej
         ostatniej spółki w zamian za ich papiery wartościowe, papierów wartościowych swojej spółki, jak również, jeżeli ma to zastosowanie,
         wypłatę gotówkową nieprzekraczającą 10% wartości nominalnej lub, w braku wartości nominalnej, księgowej wartości nominalnej
         tych papierów wartościowych.”

      7        Zgodnie z art. 2 lit. g) i h) omawianej dyrektywy przez „spółkę nabywaną” należy rozumieć „spółkę, której udziały są nabywane
         przez inną spółkę poprzez wymianę papierów wartościowych”, a przez „spółkę nabywającą” – „spółkę, która nabywa udziały poprzez
         wymianę papierów wartościowych”.

      8        Artykuł 8 ust. 1 i 2 dyrektywy 90/434, zawarty w jej tytule II obejmującym reguły mające zastosowanie do łączenia, podziałów
         i wymiany udziałów, stanowi:

      „1.      W czasie łączenia, podziału lub wymiany udziałów przydział papierów wartościowych reprezentujących kapitał spółki przejmującej
         [lub nabywającej] akcjonariuszowi spółki przekazującej lub nabywanej w zamian za papiery wartościowe reprezentujące kapitał
         tej ostatniej spółki, nie stanowi podstawy, jako taki[…], opodatkowania dochodu, zysków lub zysków kapitałowych tego akcjonariusza.

      2.      Państwa członkowskie uzależniają stosowanie ust. 1 od tego, czy akcjonariusze nie przypisują przejętym papierom wartościowym
         wartości do celów podatkowych wyższej niż ta, którą wymienione papiery wartościowe miały bezpośrednio przed łączeniem, podziałem
         lub wymianą.

      Zastosowanie ust. 1 nie stanowi przeszkody dla państw członkowskich w opodatkowaniu zysków powstających z kolejnego przekazania
         papierów wartościowych, przejętych w taki sam sposób, jak zyski powstające z przekazania papierów wartościowych istniejących
         przed nabyciem.

      W niniejszym ustępie wyrażenie »wartość do celów podatkowych« oznacza kwotę, na której podstawie byłyby obliczane zyski lub
         straty do celów podatku od dochodu, zysków lub zysków kapitałowych akcjonariusza spółki.”

      9        Artykuł 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy 90/434 przewiduje w szczególności, że państwo członkowskie może odmówić stosowania wszystkich
         lub części przepisów tytułu II tej dyrektywy lub cofnąć przywileje z nich wynikające w przypadku, gdy wymiana udziałów ma
         za zasadniczy cel lub za jeden z zasadniczych celów uchylanie się od podatków lub unikanie płacenia podatków.

       Uregulowania krajowe
      10      Paragraf 23 ust. 4 Umwandlungssteuergesetz z dnia 28 października 1994 r. (ustawy o opodatkowaniu przekształceń spółek, zwanej
         dalej „UmwStG”, BGBl. 1994 I, s. 3267), w zmienionym brzmieniu,  reguluje przekazywanie udziałów w spółce kapitałowej z państwa
         członkowskiego Unii Europejskiej, spełniającej wymogi określone w art. 3 dyrektywy 90/434 w odniesieniu do jej charakterystycznych
         elementów, innej spółce kapitałowej z państwa członkowskiego Unii.

      11      Jeżeli zatem w następstwie takiego przekazania udziałów przyjmująca spółka kapitałowa uzyskuje bezpośrednio – ze względu na
         liczbę posiadanych udziałów (obejmującą przekazane udziały) – większość praw głosu w tej spółce, której udziały zostały jej
         przekazane, to wycena wartości udziałów przekazanych przyjmującej spółce kapitałowej odbywa się, na zasadzie analogii, na
         podstawie § 20 ust. 2 zdania od pierwszego do czwartego i szóste UmwStG, a wycena nowych udziałów, uzyskanych przez spółkę
         przekazującą od spółki przyjmującej, jest regulowana, na zasadzie analogii, przez § 20 ust. 4 zdanie pierwsze UmwStG.

      12      Zgodnie z § 20 ust. 2 zdanie pierwsze UmwStG spółka kapitałowa może przypisać przekazanym jej składnikom majątku ich wartość
         księgową bądź wyższą. Zgodnie ze zdaniem drugim tego przepisu spółka może przypisać im wartość księgową również wtedy, gdy
         zgodnie z przepisami prawa handlowego w bilansie handlowym tym składnikom majątku musi zostać przypisana wyższa wartość.

      13      Paragraf 20 ust. 4 zdanie pierwsze UmwStG stanowi, że wartość, którą spółka kapitałowa przypisała przekazanym składnikom majątku
         uważa się, w odniesieniu do przekazującego, za cenę zbycia i koszt nabycia udziałów spółki. Ustanawiając ten wymóg UmwStG
         wprowadza regułę zbieżnej wartości księgowej, zgodnie z którą przekazujący może nadal posługiwać się wartością księgową przekazanych
         udziałów tylko wówczas, jeżeli przyjmująca spółka kapitałowa sama przypisała im taką wartość. Ustawa nie różnicuje w tym zakresie
         między przekazaniami dokonywanymi na terytorium Niemiec, a przekazaniami dokonywanymi za granicą; obydwa przypadki są traktowane
         w ten sam sposób.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      14      C‑GmbH, niemiecka spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, wchodziła w skład przedsiębiorstw należących do grupy niemieckiej
         spółki akcyjnej A.T., w której posiadaniu znajdowało się 89,5% jej udziałów.

      15      W dniu 28 kwietnia 2000 r. A.T. przekazała te udziały francuskiej spółce akcyjnej G‑S.A. w zamian za przyznanie jej nowych
         akcji tej spółki, stanowiących 1,47% kapitału akcyjnego i będących wynikiem podwyższenia jej kapitału. Zgodnie z przepisami
         regulującymi nadzór nad rynkami finansowymi nabyte akcje, których kurs następnie znacznie spadł, musiały zostać zbyte w okresie
         pięciu lat.

      16      Ponieważ udziałom w C‑GmbH znajdującym się w posiadaniu A.T., jej spółki dominującej, została w wyniku ich zbycia przypisana
         w bilansie handlowym i podatkowym G‑SA nie wartość księgowa, wpisana dotąd w bilansie podatkowym A.T., lecz cena sprzedaży
         określona w umowie przekazania, Finanzamt, na podstawie § 23 ust. 4 zdanie pierwsze i § 20 ust. 4 zdanie pierwsze UmwStG oraz
         w oparciu o instrukcje Bundesministerium der Finanzen (BMF – federalnego ministerstwa finansów) w tym zakresie, odmówił A.T.,
         w ramach opodatkowania jej za rok 2000, możliwości dalszego posługiwania się, w odniesieniu do akcji G‑SA, które nabyła w zamian
         za przekazane udziały, dawną wartością księgową zbytych udziałów w C‑GmbH. Finanzmamt uznał operację przekazania udziałów
         za zdarzenie podatkowe i w konsekwencji nałożył podatek od zysku kapitałowego z tytułu przekazania udziałów odpowiadającego
         różnicy pomiędzy pierwotnym kosztem nabycia udziałów w C‑GmbH a ich ceną sprzedaży.

      17      Powództwo wniesione przez A.T. przeciwko decyzjom podatkowym wydanym na podstawie wspomnianych przepisów zostało uwzględnione
         w pierwszej instancji. Finanzamt odwołał się od tego rozstrzygnięcia do sądu krajowego. Sąd ten stwierdził, że w oparciu o UmwStG
         powództwo A.T. należy oddalić. Zgodnie bowiem z UmwStG udziałom w C‑GmbH powinna była zostać przypisana w bilansie G‑SA wartość
         księgowa, co zresztą było na mocy prawa francuskiego możliwe.

      18      Mając jednakże wątpliwości co do zgodności z prawem wspólnotowym wymogu zbieżnej wartości księgowej Bundesfinanzhof postanowił
         zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytania prejudycjalne:

      „1.      Czy art. 8 ust. 1 i 2 dyrektywy [90/434] stoi na przeszkodzie przepisom podatkowym państwa członkowskiego, zgodnie z którymi
         w przypadku przekazania udziałów w jednej spółce kapitałowej z państwa członkowskiego Unii Europejskiej innej spółce kapitałowej
         z państwa członkowskiego Unii Europejskiej, spółka przekazująca może nadal posługiwać się wartością księgową przekazanych
         udziałów tylko wtedy, gdy spółka przyjmująca również przypisała przekazanym udziałom wartość księgową (tzw. doppelte Buchwertverknüpfung
         - »zbieżna wartość księgowa«)?

      2.      W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: czy uregulowanie to jest niezgodne z art. 43 i 56 WE, mimo
         iż zbieżna wartość księgowa jest wymagana również w przypadku przekazania udziałów w spółce kapitałowej spółce kapitałowej
         podlegającej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu?”.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
      19      Za pomocą pytania pierwszego sąd krajowy dąży zasadniczo do ustalenia, czy art. 8 ust. 1 i 2 dyrektywy 90/434 stoi na przeszkodzie
         uregulowaniom państwa członkowskiego, zgodnie z którymi skutkiem wymiany udziałów, w odniesieniu do akcjonariuszy spółki nabywanej,
         jest opodatkowanie zysku kapitałowego z tytułu przekazania udziałów odpowiadającego różnicy pomiędzy pierwotnym kosztem nabycia
         przekazanych udziałów a ich ceną sprzedaży, z zastrzeżeniem przypadku przypisania przez spółkę nabywającą, w jej bilansie
         podatkowym, przekazanym udziałom dawnej wartości księgowej.

      20      Należy na wstępie przypomnieć, że zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy 90/434 przydział, w ramach wymiany udziałów, papierów
         wartościowych reprezentujących kapitał spółki nabywającej akcjonariuszowi spółki nabywanej w zamian za papiery wartościowe
         reprezentujące kapitał tej ostatniej spółki, nie stanowi podstawy, jako taki, opodatkowania dochodu, zysków lub zysków kapitałowych
         tego akcjonariusza.

      21      Przewidziany przez dyrektywę 90/434 wymóg neutralności podatkowej względem akcjonariuszy nabywanej spółki służy – jak wynika
         z motywów pierwszego i czwartego tej dyrektywy – zapewnieniu, by wymiana udziałów między spółkami z różnych państw członkowskich
         nie była hamowana przez określone ograniczenia, niekorzystne warunki lub zniekształcenia wynikające z przepisów podatkowych
         państw członkowskich.

      22      Wymóg neutralności podatkowej nie jest jednakże bezwarunkowy. Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 2 dyrektywy 90/434 państwa członkowskie
         uzależniają stosowanie ust. 1 tego artykułu od tego, czy akcjonariusze nie przypisują papierom wartościowym otrzymanym w zamian
         za przekazane udziały wartości do celów podatkowych wyższej niż ta, którą przedmiotowe papiery wartościowe miały bezpośrednio
         przed wymianą.

      23      Tymczasem, jak wynika z postanowienia odsyłającego, a w szczególności z pierwszego pytania prejudycjalnego, niemieckie uregulowania
         będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym przewidują, że akcjonariusz nabywanej spółki może nadal posługiwać się
         w odniesieniu do papierów wartościowych otrzymanych w zamian za przekazane udziały wartością księgową przekazanych udziałów
         tylko wtedy, gdy spółka nabywająca również przypisała przekazanym udziałom dawną wartość księgową.

      24      Rząd niemiecki podnosi w tym względzie, że taki wymóg zbieżnej wartości księgowej jest zgodny z dyrektywą 90/434, jako że
         dyrektywa ta – zachowując milczenie w kwestii przypisywania wartości przekazanym udziałom w bilansie spółki nabywającej –
         pozostawia państwom członkowskim margines uznania w odniesieniu do transpozycji.

      25      Taka wykładnia nie może zostać przyjęta.

      26      Przede wszystkim, należy stwierdzić, że wiążące i jednoznaczne brzmienie art. 8 ust. 1 i 2 dyrektywy 90/434 w żaden sposób
         nie wskazuje woli ustawodawcy wspólnotowego pozostawienia państwom członkowskim w odniesieniu do transpozycji marginesu uznania,
         pozwalającego im na uzależnienie zasady neutralności podatkowej ustanowionej na rzecz akcjonariuszy spółki nabywanej od dodatkowych
         warunków.

      27      Ponadto pozostawienie państwom członkowskim takiego marginesu uznania w odniesieniu do transpozycji byłoby sprzeczne z samym
         celem dyrektywy, który polega - jak wynika już z jej tytułu i między innymi z motywu trzeciego – na ustanowieniu wspólnego
         systemu opodatkowania, w miejsce rozszerzania na poziom wspólnotowy systemów obowiązujących w państwach członkowskich, u podstaw
         którego leży założenie, że różnice między tymi systemami mogą powodować zniekształcenia.

      28      Poza tym podporządkowanie przewidzianej w art. 8 ust. 1 i 2 dyrektywy 90/434 zasady neutralności podatkowej wymiany udziałów
         między spółkami z różnych państw członkowskich dodatkowemu warunkowi, zgodnie z którym spółka nabywająca przeniesie dawną
         wartość księgową przekazanych udziałów do swojego bilansu podatkowego jest sprzeczne z celem tej dyrektywy, polegającym na
         znoszeniu przeszkód podatkowych w transgranicznych przekształceniach spółek, poprzez zapewnienie, że ewentualne podwyższenie
         wartości udziałów nie będzie opodatkowane przed jego rzeczywistą realizacją (zob. w tym względzie wyrok z dnia 5 lipca 2007 r.
         w sprawie C‑321/05 Kofoed, Zb.Orz. s. I‑5795, pkt 32).

      29      Rząd niemiecki utrzymuje jednak, że niemieckie uregulowania będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym przyczyniają
         się do osiągnięcia celu dyrektywy 90/434, jakim jest odroczenie opodatkowania, a nie ostateczne z niego zwolnienie. Wymóg
         zbieżnej wartości księgowej w odniesieniu do transgranicznej wymiany udziałów ma konkretnie na celu zapobieżenie sytuacji,
         w której opodatkowanie – jednokrotne – można obejść poprzez przekazanie udziałów za granicę, skutkiem czego jest całkowity
         brak opodatkowania zbycia udziałów, zarówno względem zagranicznej spółki nabywającej, jak i krajowej spółki przekazującej.

      30      W zakresie w jakim rząd ten zwraca uwagę na fakt, że niemieckie uregulowania będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym
         są niezbędne dla zapobiegania, nawet na etapie późniejszym względem wymiany udziałów, ostatecznemu obchodzeniu opodatkowania,
         należy przypomnieć, że Trybunał orzekł już, iż państwa członkowskie mają obowiązek przyznać operacjom wymiany udziałów, o których
         mowa w art. 2 lit. d) dyrektywy 90/434, przywileje podatkowe w niej przewidziane, chyba że operacje te mają za zasadniczy
         cel lub za jeden z zasadniczych celów uchylanie się od podatków lub unikanie płacenia podatków w rozumieniu art. 11 ust. 1
         lit. a) tej dyrektywy (wyrok z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie C‑28/95 Leur-Bloem, Rec. s. I‑4161, pkt 40).

      31      Tymczasem, na podstawie art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy 90/434 państwa członkowskie mogą wyłącznie na zasadzie wyjątku i w szczególnych
         wypadkach odmówić stosowania wszystkich lub części przepisów tej dyrektywy lub cofnąć przywileje z niej wynikające (ww. wyrok
         w sprawie Kofoed, pkt 37). Aby sprawdzić, czy analizowana operacja ma taki cel, właściwe organy krajowe nie mogą się ograniczyć
         do zastosowania z góry przewidzianych ogólnych kryteriów, lecz muszą przeprowadzić całościowe badanie każdej takiej operacji
         (ww. wyrok w sprawie Leur-Bloem, pkt 41).

      32      W konsekwencji należy stwierdzić, że przepisy podatkowe państwa członkowskiego, które – jak przepisy będące przedmiotem postępowania
         przed sądem krajowym – odmawiają w sposób ogólny przyznania przewidzianych w dyrektywie 90/434 przywilejów podatkowych operacjom
         wymiany udziałów nią objętym z tego tylko względu, że spółka nabywająca nie przypisała w swoim bilansie podatkowym przekazanym
         udziałom ich dawnej wartości księgowej, nie mogą mieć za podstawę prawną art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy 90/434, a tym samym
         zostać uznane za zgodne z nią.

      33      W tym kontekście należy jeszcze dodać, że A.T. podnosi w swych uwagach – nie napotykając w tej kwestii sprzeciwu ze strony
         rządu niemieckiego – iż stanowiąca przedmiot sporu przed sądem krajowym operacja wymiany udziałów została przeprowadzona wyłącznie
         w celu spełnienia wymogów amerykańskich przepisów regulujących obrót giełdowy, oraz że G‑SA zachowała aż do tego momentu udziały
         C‑GmbH, które nabyła.

      34      W zakresie w jakim uregulowania będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym służą, jak zauważył w toku rozprawy rząd
         niemiecki, nie tylko zapobieganiu nadużyciom, ale również umożliwieniu nałożenia podatku w przypadku ujawnienia luk w systemie
         opodatkowania, należy stwierdzić, że zezwolenie państwom członkowskim na jednostronne usuwanie tych luk, przy założeniu, że
         takowe istnieją, zagraża realizacji celu dyrektywy 90/434, który, jak zostało przypomniane w pkt 27, polega na ustanowieniu
         wspólnego systemu opodatkowania.

      35      W tym zakresie należy wskazać, że – zgodnie z jej motywem czwartym – sama dyrektywa 90/434 służy ochronie interesów finansowych
         państwa spółki nabywanej. Podobnie, art. 8 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 90/434 stanowi, że stosowanie ustępu 1 tego artykułu
         nie stanowi przeszkody dla państw członkowskich w opodatkowaniu zysków powstających z kolejnego zbycia papierów wartościowych,
         uzyskanych w taki sam sposób, jak zyski powstające ze zbycia papierów wartościowych istniejących przed nabyciem.

      36      Tymczasem, jak zauważa Komisja Wspólnot Europejskich, fakt, że w odniesieniu do okoliczności postępowania przed sądem krajowym
         prawo giełdowe nakłada na A.T. obowiązek kolejnego zbycia udziałów uzyskanych w zamian za przekazane udziały i że kurs giełdowy
         akcji G‑SA znacznie spadł, nie uzasadnia potraktowania jedynej wymiany udziałów jako zdarzenia podatkowego, ponieważ ukryte
         rezerwy pozostały niezrealizowane w tym czasie.

      37      Należy ponadto zauważyć, że – jak przyznaje też rząd niemiecki – to nie niemiecki skarb państwa skorzystałby, w ramach opodatkowania
         kolejnego zbycia przekazanych udziałów, z przypisania przez spółkę nabywającą dawnej wartości księgowej tym udziałom, lecz
         w najlepszym razie francuski skarb państwa, co czyni jeszcze mniej oczywistym interes ustawodawstwa niemieckiego we wprowadzaniu
         takiego wymogu.

      38      Ponadto tym trudniej jest dopatrzyć się rzeczywistego uzasadnienia wymogu zbieżnej dawnej wartości księgowej przekazanych
         udziałów, że – jak podniosły w uwagach na piśmie A.T. i Komisja i potwierdził rząd niemiecki w toku rozprawy – w międzyczasie
         UmwStG została zmieniona w ten sposób, że omawiany wymóg nie stosuje się już od 2007 r. do wymiany udziałów między spółkami
         z różnych państw członkowskich.

      39      Biorąc pod uwagę całość powyższych rozważań, na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, że art. 8 ust. 1 i 2 dyrektywy 90/434
         stoi na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, zgodnie z którymi skutkiem wymiany udziałów, w odniesieniu do akcjonariuszy
         spółki nabywanej, jest opodatkowanie zysku kapitałowego z tytułu przekazania udziałów odpowiadającego różnicy pomiędzy pierwotnym
         kosztem nabycia przekazanych udziałów a ich ceną sprzedaży, z zastrzeżeniem przypadku przypisania przez spółkę nabywającą,
         w jej bilansie podatkowym, przekazanym udziałom dawnej wartości księgowej.

      40      Zważywszy na odpowiedź udzieloną na pierwsze pytanie prejudycjalne, nie ma potrzeby udzielania odpowiedzi na pytanie drugie.

       W przedmiocie kosztów
      41      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:
      Artykuł 8 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego
            zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich
            stoi na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, zgodnie z którymi skutkiem wymiany udziałów, w odniesieniu do akcjonariuszy
            spółki nabywanej, jest opodatkowanie zysku kapitałowego z tytułu przekazania udziałów odpowiadającego różnicy pomiędzy pierwotnym
            kosztem nabycia przekazanych udziałów a ich ceną sprzedaży, z zastrzeżeniem przypadku przypisania przez spółkę nabywającą,
            w jej bilansie podatkowym, przekazanym udziałom dawnej wartości księgowej.
      Podpisy
      * Język postępowania: niemiecki.


title: Wyrok Sądu (druga izba) z dnia 9 marca 2010 r. # hofherr communikation GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Słowny znak towarowy NATURE WATCH - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009]. # Sprawa T-77/09.

text:
      Wyrok Sądu (druga izba) z dnia 9 marca 2010 r. – hofherr communikation przeciwko OHIM (NATURE WATCH)
      (sprawa T‑77/09)
      Wspólnotowy znak towarowy – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską – Słowny znak towarowy NATURE WATCH – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009]
      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru (rozporządzenie
         Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c)) (por. pkt 23, 39)

      Przedmiot

               Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 grudnia 2008 r. (sprawa R 1410/2008‑1) dotyczącą rejestracji międzynarodowej
                  wskazującej Wspólnotę Europejską oznaczenia słownego NATURE WATCH.

            Informacje dotyczące sprawy

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               hofherr communikation GmbH

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy NATURE WATCH dla towarów i usług z klas 9, 39, 41 i 43 – rejestracja międzynarodowa nr WOO957541

               Decyzja eksperta:

               Odmowa rejestracji

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Oddalenie odwołania

      Sentencja

                  1)

                  	Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  	hofherr communikation GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 lutego 2011 r. # Marc Berel i inni przeciwko Administration des douanes de Rouen i inni. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Cour d’appel de Rouen - Francja. # Wspólnotowy kodeks celny - Artykuły 213, 233 i 239 - Odpowiedzialność solidarna wielu dłużników za ten sam dług celny - Umorzenie należności celnych przywozowych - Wygaśnięcie długu celnego - Możliwość dłużnika solidarnego powołania się na umorzenie przyznane innemu dłużnikowi solidarnemu - Brak. # Sprawa C-78/10.

text:
      WYROK TRYBUNAŁU (czwarta izba)
      z dnia 17 lutego 2011 r.(*)

      Wspólnotowy kodeks celny – Artykuły 213, 233 i 239 – Odpowiedzialność solidarna wielu dłużników za ten sam dług celny – Umorzenie należności celnych przywozowych – Wygaśnięcie długu celnego – Możliwość dłużnika solidarnego powołania się na umorzenie przyznane innemu dłużnikowi solidarnemu − Brak
      W sprawie C‑78/10
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez cour
         d’appel de Rouen (Francja) postanowieniem z dnia 28 stycznia 2010 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 10 lutego 2010 r.,
         w postępowaniu:

      Marc Berel, działający jako pełnomocnik société Port Angot Développement,

      Emmanuel Hess, działający jako zarządca sądowy société Port Angot Développement,

      Rijn Schelde Mondia France SA,
      Receveur principal des douanes de Rouen Port,
      Administration des douanes – Havre port,
      Société Port Angot Développement, następczyni prawna Manutention de Produits Chimiques et Miniers Maprochim SAS,

      Asia Pulp & Paper France EURL
      przeciwko
      Administration des douanes de Rouen,
      Receveur principal des douanes du Havre,
      Administration des douanes du Havre,
      TRYBUNAŁ (czwarta izba),
      w składzie: J.C. Bonichot, prezes izby, K. Schiemann, L. Bay Larsen, C. Toader i A. Prechal (sprawozdawca), sędziowie,
      rzecznik generalny: V. Trstenjak,
      sekretarz: C. Strömholm, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 11 listopada 2010 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu M. Berela, działającego jako pełnomocnik société Port Angot Développement przez adwokata E. Taÿa Pamarta,
      –        w imieniu Asia Pulp & Paper France EURL przez adwokatów F. Citrona oraz S. Le Roya,
      –        w imieniu rządu francuskiego przez G. de Bergues’a oraz B. Cabouata, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu Komisji Europejskiej przez L. Bouyon oraz B.R. Killmanna, działających w charakterze pełnomocników,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 16 grudnia 2010 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 213, 233 i 239 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92
         z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Parlamentu
         Europejskiego i Rady (WE) nr 82/97 z dnia 19 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997, L 17, s. 1) (zwanego dalej „kodeksem celnym”).

      2        Wniosek ten został przedłożony w ramach sporu pomiędzy M. Berelem działającym jako pełnomocnik société Port Angot Développement,
         następczyni prawnej Manutention de Produits Chimiques et Miniers Maprochim SAS (zwanej dalej „Maprochim”), Rijn Schelde Mondia
         France SA (zwanej dalej „Mondia France”) i Asia Pulp & Paper France EURL (zwanej dalej „Asia P & P”) a administration des
         douanes de Rouen, receveur principal des douanes du Havre i administration des douanes du Havre (zwanymi dalej „organami celnymi”)
         w przedmiocie pokrycia długu celnego, w zakresie którego Maprochim, Asia P & P oraz Mondia France są dłużnikami solidarnymi,
         przy czym tej ostatniej ze wskazanych spółek przyznane zostało częściowe umorzenie długu.

       Ramy prawne
       Prawo Unii
      3        Artykuł 4 kodeksu celnego stanowi:

      „Użyte w niniejszym kodeksie określenia oznaczają:
      […]
      9)      »dług celny« oznacza nałożony na osobę obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych (dług celny w przywozie) […],
         które stosuje się do towarów określonych zgodnie z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi;

      […]
      12)      »dłużnik« oznacza każdą osobę zobowiązaną do zapłacenia kwoty długu celnego;
      […]”.
      4        Artykuł 5 kodeksu celnego stanowi:

      „1.      […] każda osoba ma prawo do działania przez przedstawiciela reprezentującego ją przed organami celnymi celem dokonania wszelkich
         czynności i formalności przewidzianych w przepisach prawa celnego.

      2.      Przedstawicielstwo może być:
      –        bezpośrednie, w tym przypadku przedstawiciel działa w imieniu i na rzecz innej osoby,
      lub
      –        pośrednie, w tym przypadku przedstawiciel działa we własnym imieniu, lecz na rzecz innej osoby.
      […]
      4.      Przedstawiciel musi zgłosić fakt wykonywania działalności na rzecz osoby reprezentowanej, sprecyzować, czy jest to przedstawicielstwo
         pośrednie czy bezpośrednie, oraz być umocowany do reprezentowania.

      Osoba, która nie zadeklaruje faktu wykonywania działalności w imieniu lub na rzecz innej osoby, lub taka, która zadeklaruje,
         że działa w imieniu lub na rzecz innej osoby, nie będąc umocowana do reprezentowania, jest traktowana jako działająca we własnym
         imieniu i na własną rzecz.

      […]”.
      5        Zgodnie z art. 202 kodeksu celnego:

      „1.      Dług celny w przywozie powstaje w wyniku::
      a)      nielegalnego wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty towaru podlegającego należnościom przywozowym
      […].
      Nielegalnym wprowadzeniem towaru w rozumieniu niniejszego artykułu jest każde wprowadzenie dokonane z naruszeniem przepisów
         art. 38–41 i art. 177 tiret drugie.

      2.      Dług celny powstaje z chwilą nielegalnego wprowadzenia towaru.
      3.      Dłużnikami są:
      –        osoba, która dokonała nielegalnego wprowadzenia,
      –        osoby, które uczestniczyły we wprowadzeniu i które jednocześnie wiedziały lub powinny były wiedzieć, że wprowadzenie to jest
         nielegalne,

      –        jak również osoby, które nabyły lub posiadały taki towar i które w chwili jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie wiedziały
         bądź powinny były wiedzieć, że jest to towar wprowadzony nielegalnie”.

      6        Artykuł 203 kodeksu celnego ma następujące brzmienie:

      „1.      Dług celny w przywozie powstaje w wyniku:
      –        usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom przywozowym.
      2.      Dług celny powstaje z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego.
      3.      Dłużnikami są:
      –        osoba, która usunęła towar spod dozoru celnego,
      –        osoby, które uczestniczyły w tym usunięciu i które jednocześnie wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towar zostaje usunięty
         spod dozoru celnego,

      –        osoby, które nabyły lub posiadały towar i które w chwili jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie wiedziały bądź powinny
         były wiedzieć, że jest to towar usunięty spod dozoru celnego,

      i
      –        odpowiednio osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru lub wynikających ze stosowania
         procedury celnej, którą towar ten został objęty”.

      7        Artykuł 213 kodeksu celnego stanowi:

      „Jeżeli w odniesieniu do tego samego długu celnego występuje kilku dłużników, są oni solidarnie zobowiązani do pokrycia tego
         długu”.

      8        Artykuł 233 kodeksu celnego stanowi:

      „[…] dług celny wygasa:
      a)      przez uiszczenie kwoty należności,
      b)      przez umorzenie kwoty należności,
      […]”.
      9        Artykuł 236 kodeksu celnego stanowi:

      „1.      Należności celne przywozowe lub wywozowe podlegają zwrotowi, gdy okaże się, że w chwili uiszczenia kwota tych należności nie
         była prawnie należna lub że kwota ta została zaksięgowana niezgodnie z art. 220 ust. 2.

      Należności celne przywozowe lub wywozowe podlegają umorzeniu, gdy okaże się, że w chwili zaksięgowania kwota tych należności
         nie była prawnie należna lub że kwota ta została zaksięgowana niezgodnie z art. 220 ust. 2.

      Należności nie podlegają zwrotowi ani umorzeniu, w przypadku gdy fakty, które doprowadziły do zapłacenia lub zaksięgowania
         kwoty prawnie nienależnej, są wynikiem świadomego działania [oszustwa] osoby zainteresowanej.

      2.      Należności celne przywozowe lub wywozowe są zwracane lub umarzane po złożeniu wniosku przed upływem trzech lat, licząc od
         dnia powiadomienia dłużnika o tych należnościach. Wniosek należy złożyć we właściwym urzędzie celnym.

      Termin ten może zostać przedłużony, jeżeli osoba zainteresowana udowodni, iż ze względu na nieprzewidziane okoliczności lub
         działanie siły wyższej nie mogła złożyć wniosku w terminie.

      Organy celne dokonują zwrotu lub umorzenia z urzędu, gdy same przed upływem tego terminu stwierdzą, że zaistniała jedna z okoliczności
         określonych w ust. 1 akapit pierwszy i drugi”.

      10      Zgodnie z art. 239 kodeksu celnego:

      „1.      Należności celne przywozowe lub należności celne wywozowe podlegają zwrotowi lub umorzeniu w sytuacjach innych niż te określone
         w art. 236–238:

      –        określonych zgodnie z procedurą komitetu;
      –        wynikających z okoliczności niespowodowanych świadomym działaniem ani ewidentnym zaniedbaniem [niespowodowanych oszustwem
         ani oczywistym zaniedbaniem] osoby zainteresowanej. Przypadki, w których można zastosować ten przepis, jak również tryb postępowania,
         określane są zgodnie z procedurą komitetu. Dokonanie zwrotu lub umorzenia może zostać uzależnione od szczególnych warunków.

      2.      Należności są zwracane lub umarzane z powodów określonych w ust. 1 na pisemny wniosek dłużnika, złożony we właściwym urzędzie
         celnym w terminie dwunastu miesięcy, licząc od dnia powiadomienia dłużnika o tych należnościach.

      […]”.
      11      Artykuł 878 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania
         rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (Dz.U. L 253, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1677/98 z dnia 29 lipca
         1998 r. (Dz.U. L 212, s. 18) (zwanego dalej „rozporządzeniem wykonawczym”), stanowi:

      „Wniosek o udzielenie zwrotu lub o umorzenie należności celnych przywozowych lub wywozowych, zwany dalej »wnioskiem o udzielenie
         zwrotu lub o umorzenie«, składany jest przez osobę, która uiściła te należności lub która jest zobowiązana do ich uiszczenia,
         bądź przez osoby, które przejęły jej prawa i obowiązki.

      Wniosek o udzielenie zwrotu lub o umorzenie może zostać również złożony przez przedstawiciela osoby lub osób, określonych
         w pierwszym akapicie”.

      12      Artykuł 899 rozporządzenia wykonawczego stanowi:

      „Bez uszczerbku dla innych sytuacji, które mają być rozpatrywane w każdym przypadku oddzielnie, zgodnie z procedurą przewidzianą
         w art. 905–909, jeżeli organ celny decyzji ustali, że przedłożony mu na mocy art. 239 ust. 2 kodeksu wniosek o udzielenie
         zwrotu lub o umorzenie:

      –        oparty jest na powodach odpowiadających jednej z okoliczności określonych w art. 900–903 i że nie wynikają one ze świadomego
         działania [oszustwa] lub oczywistego zaniedbania ze strony osoby zainteresowanej, wówczas udzielają [udziela] zwrotu lub umarzają
         [umarza] dane należności celne przywozowe.

      »Osoba zainteresowana« oznacza osobę lub osoby, określone w art. 878 ust. 1, lub ich przedstawicieli, jak również każdą inną
         osobę, która uczestniczyła w spełnianiu formalności celnych odnoszących się do danych towarów lub która udzieliła instrukcji
         potrzebnych dla spełnienia tych formalności,

      –        oparty jest na powodach odpowiadających jednej z okoliczności określonych w art. 904, wówczas nie udzielają [udziela] zwrotu
         lub nie umarzają [umarza] danych należności celnych przywozowych”.

      13      Artykuł 900 ust. 1 lit. o) rozporządzenia wykonawczego stanowi:

      „Należności celne przywozowe są zwracane lub umarzane, w przypadku gdy:
      […]
      o)      dług celny powstał w inny sposób niż na mocy art. 201 kodeksu [celnego], a osoba zainteresowana może okazać świadectwo pochodzenia
         […] lub jakikolwiek inny odpowiedni dokument potwierdzający, że przywożone towary, gdyby zostały zgłoszone do wolnego obrotu,
         mogłyby być traktowane jak towary wspólnotowe lub korzystać z preferencyjnych środków taryfowych, pod warunkiem spełnienia
         pozostałych warunków określonych w art. 890”.

       Prawo krajowe
      14      Artykuł 1208 code civil (kodeksu cywilnego) stanowi:

      „Dłużnik solidarny może pozwany przed sąd powołać wobec wierzyciela wszelkie zarzuty wynikające z charakteru zobowiązania,
         zarzuty, które przysługują mu osobiście wobec wierzyciela, oraz zarzuty wspólne wszystkim dłużnikom.

      Nie może powołać wobec wierzyciela zarzutów przysługujących wyłącznie osobiście pozostałym dłużnikom”.
      15      Zgodnie z art. 1285 code civil:

      „Umowne umorzenie lub zwolnienie z długu dokonane na rzecz jednego z dłużników solidarnych zwalnia pozostałych dłużników,
         chyba że wierzyciel w sposób wyraźny zastrzegł, iż zachowuje przeciwko nim swe prawa.

      W tym wypadku wierzyciel może dochodzić długu wyłącznie po odliczeniu umorzonej części”.
       Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne
      16      Mondia France jest spółką specjalizującą się w dokonywaniu przywozu i wywozu produktów drzewnych, w szczególności papieru
         i pulpy drzewnej oraz w składowaniu i rozprowadzaniu tych towarów. W tym celu posiada ona zezwolenie na prowadzenie magazynów
         i składowisk tymczasowych w Rouen i w Hawrze.

      17      Asia P & P, będąca klientem Mondia France zleciła tej spółce dokonywanie czynności związanych z transportem, składowaniem
         i odprawą celną towarów wprowadzanych przez nią do obrotu w Unii Europejskiej, głównie papieru pochodzącego z Indonezji.

      18      Mondia France zleciła Maprochim, będącej agentem celnym dokonywanie na jej rachunek odpraw celnych w zakresie wskazanych towarów.

      19      W kwietniu 2000 r. organy celne przeprowadziły kontrolę operacji przywozowych wskazanych towarów dokonanych w Hawrze i w Rouen
         w latach 1998 i 1999.

      20      W trakcie wskazanej kontroli stwierdzono, że część towarów składowanych w magazynach Mondia France została dostarczona na
         rzecz Asia P & P bez dokonania formalności związanych z odprawą celną. W zakresie dotyczącym tych towarów wskazane organy
         stwierdziły, że doszło do naruszenia polegającego na przywozie bez zgłoszenia.

      21      W przypadku innej części towarów stwierdzono, że zostały one dostarczone bez dokonania formalności związanych z odprawą celną.
         Formalności te zostały bowiem zakończone dopiero po dacie opuszczenia przez te towary działającego na podstawie pozwolenia
         magazynu Mondia France. W zakresie dotyczącym tych towarów organy celne stwierdziły, że doszło do naruszenia polegającego
         na usunięciu towarów podlegających dozorowi celnemu.

      22      Wobec tego organy celne powiadomiły spółki Mondia France, Asia P & P i Maprochim o stwierdzonych naruszeniach i zażądały w związku
         z dostawami tych towarów zapłaty należności celnych i podatkowych obejmujących cła i inne podatki. Organy te wydały następnie
         decyzje w sprawie pokrycia należności skierowane do wskazanych trzech spółek, między innymi w zakresie dotyczącym zapłaty
         należności celnych.

      23      Po oddaleniu odwołań od omawianych decyzji przez organy celne wskazane trzy spółki wniosły skargi do tribunal d’instance de Havre
         i do tribunal d’instance de Rouen żądając uchylenia wskazanych decyzji w sprawie pokrycia należności oraz decyzji oddalających
         ich żądania. Tribunal d’instance de Havre przekazał następnie rozpatrywane przez niego sprawy do tribunal d’instance de Rouen
         ze względu na występujący między nimi związek.

      24      W dniu 31 października 2000 r. spółka Mondia France wniosła ponadto do direction générale des douanes wniosek o umorzenie
         należności celnych na podstawie art. 239 kodeksu celnego i art. 900 ust. 1 lit. o) rozporządzenia wykonawczego, powołując
         brak zaistnienia oszustwa lub oczywistego zaniedbania oraz wnosząc jednocześnie o udzielenie a posteriori preferencyjnego
         traktowania taryfowego w przypadku papieru pochodzącego z Indonezji.

      25      Wniosek ten został w pierwszej kolejności oddalony po uzyskaniu przez wskazaną direction générale des douanes opinii Komisji
         Wspólnot Europejskich, która w piśmie z dnia 7 października 2004 r. uznała, że miało miejsce oczywiste zaniedbanie ze strony
         Mondia France. Skarga wniesiona na to pismo została odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna na mocy postanowienia Sądu Pierwszej
         Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 25 stycznia 2007 r. w sprawie T‑55/05 Rijn Schelde Mondia France przeciwko Komisji.

      26      Jednakże w dalszej kolejności w pismach z dnia 6 lutego i z dnia 3 marca 2006 r. organy celne – wobec powzięcia wiadomości
         o nowych okolicznościach – przyznały Mondia France częściowe umorzenie należności.

      27      Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2008 r. tribunal d’instance de Rouen, uwzględniając to umorzenie, oddalił żądania Mondia France,
         Asia P & P i Maprochim o uchylenie decyzji w sprawie pokrycia ciążących na nich należności.

      28      W zakresie dotyczącym umorzenia należności wniesionego przez Asia P & P i Maprochim ów sąd orzekł, że z art. 1208 code civil
         wynika w sposób konieczny, że każdy dłużnik solidarny powinien być uznany za przedstawiciela współdłużników, w związku z czym
         orzeczenie zapadłe wobec jednego z nich odnosi się również do dłużników pozostałych, nawet wówczas, gdy nie byli oni uczestnikami
         postępowania.

      29      Sąd wywiódł z powyższego, że przy składaniu wniosku o umorzenie należności spółkę Mondia France należało uznać za działającą
         nie tylko na własny rachunek, lecz również w charakterze przedstawiciela współdłużnika solidarnego, a mianowicie Asia P & P.

      30      W konsekwencji tribunal d’instance de Rouen obniżył kwotę długu celnego Asia P & P w wysokości, w której częściowo umorzone
         zostały należności względem Mondia France, w związku z czym kwota długu celnego była taka sama w przypadku obydwu spółek.
         A zatem kwota długu Asia P & P została obniżona z 980 058,65 EUR do 224 390, 73 EUR.

      31      W zakresie dotyczącym Maprochim tribunal d’instance de Rouen orzekł, że spółka ta jest dłużnikiem należności celnych w wysokości
         49 284 EUR w zastosowaniu art. 203 ust. 3 kodeksu celnego w związku z jej uczestnictwem w usunięciu towaru spod dozoru celnego
         w sytuacji, w której wiedziała lub powinna była wiedzieć, że miało miejsce tego rodzaju usunięcie.

      32      Sąd ten orzekł ponadto, że Maprochim nie może dochodzić umorzenia należności celnych na podstawie art. 236 kodeksu celnego,
         ponieważ przepis ten nie ma zastosowania w przypadku długu celnego, który nie powstał w związku z dopuszczeniem towarów do
         swobodnego obrotu, lecz w związku z ich usunięciem spod dozoru celnego.

      33      Mondia France, Asia P & P i Maprochim oraz organy celne wniosły odwołanie od tego wyroku do cour d’appel de Rouen.

      34      Sąd krajowy uważa po pierwsze, iż w związku z tym, że decyzje w sprawie pokrycia należności, o których powiadomiono Asia P
         & P, były prawidłowe, spółka ta nie może już złożyć wniosku o umorzenie należności przed tym sądem, albowiem upłynął dwunastomiesięczny
         termin określony w art. 239 ust. 2 kodeksu celnego.

      35      Ponadto sąd krajowy oddalił argument Asia P & P, zgodnie z którym spółce tej powinno przysługiwać umorzenie udzielone spółce
         Mondia France z tego względu, że posiadała ona ogólne pełnomocnictwo i wobec tego złożyła wniosek o umorzenie, również działając
         na rachunek Asia P & P. W tym względzie wskazany sąd krajowy orzekł, że przesłanki przewidziane w art. 5 ust. 4 kodeksu celnego
         mają zakres ogólny i że żadna z nich nie wystąpiła w niniejszej sprawie.

      36      Co się wreszcie tyczy Asia P & P, sąd krajowy uważa również, że decyzja o umorzeniu należności na rzecz Mondia France stanowiła
         osobisty zarzut tej spółki w rozumieniu art. 1208 code civil, który nie mógł zostać podniesiony ani przez samą spółkę Asia
         P & P, ani jako zarzut wspólny, ponieważ nie przysługiwał on wspólnie wszystkim pozostałym współdłużnikom.

      37      Sąd krajowy ma jednak wątpliwość w kwestii, czy art. 213, 233 i 239 kodeksu celnego sprzeciwia się zastosowaniu zasady wzajemnej
         reprezentacji dłużników solidarnych, która wynika pod pewnymi warunkami z art. 1200 i nast. code civil, umożliwiając w ten
         sposób spółce Asia P & P – która udzieliła pełnomocnictwa spółce Mondia France do dokonywania odpraw celnych – skorzystanie
         z umorzenia przyznanego Mondia France na podstawie art. 239 kodeksu celnego i art. 900 ust. 1 lit. o) rozporządzenia wykonawczego.

      38      Sąd krajowy ma tę samą wątpliwość w zakresie dotyczącym następczyni prawnej spółki Maprochim, a mianowicie spółki Port Angot
         Développement, wobec której toczy się postępowanie upadłościowe, bowiem spółka ta zażądała przed sądem krajowym udzielenia
         jej umorzenia przyznanego Mondia France, które zostało rozszerzone na spółkę Asia P & P przez tribunal d’instance de Rouen
         na podstawie wskazanej zasady wzajemnej reprezentacji dłużników solidarnych.

      39      W tych okolicznościach cour d’appel de Rouen postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem
         prejudycjalnym:

      „Czy art. 213, 233 i 239 […] kodeksu celnego stoją na przeszkodzie, by w przypadku istnienia długu celnego dłużnik solidarny,
         wobec którego nie wydano decyzji o umorzeniu tego długu, mógł powołać się wobec organów odpowiedzialnych za pokrycie należności
         celnych na decyzję o umorzeniu wydaną na podstawie art. 239 [kodeksu celnego], którą organy te skierowały do innego współdłużnika
         solidarnego, w celu zwolnienia się z zapłaty długu celnego?”.

       W przedmiocie pytania prejudycjalnego
      40      Poprzez pytanie prejudycjalne sąd krajowy zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 213, 233 i 239 kodeksu celnego należy
         interpretować w ten sposób, że w kontekście solidarnej odpowiedzialności za dług celny w rozumieniu art. 213, taki jak dług
         będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, przepisy te stoją na przeszkodzie zastosowaniu zasady prawa krajowego,
         z której wynika, że na częściowe umorzenie należności celnych przyznane jednemu ze współdłużników na podstawie wskazanego
         art. 239 mogą się powołać wszyscy pozostali współdłużnicy w ten sposób, że wygaśnięcie długu przewidziane w art. 233 akapit
         pierwszy lit. b) kodeksu celnego dotyczy długu jako takiego i w związku z tym zwalnia wszystkich współdłużników solidarnych
         z obowiązku zapłaty do wysokości kwoty udzielonego umorzenia.

      41      W tym względzie należy wskazać, że w przeciwieństwie do art. 3 akapit drugi i art. 4 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Rady
         (EWG) nr 1031/88 z dnia 18 kwietnia 1988 r. w sprawie określenia osób zobowiązanych do uiszczenia długu celnego (Dz.U. L 102,
         s. 5), które nakładają w przypadku wielości dłużników zobowiązanych z tego samego długu celnego odpowiedzialność „solidarną,
         zgodnie z przepisami obowiązującymi w państwach członkowskich”, art. 213 kodeksu celnego, który zastąpił wskazane powyżej
         przepisy, nie odsyła do prawa krajowego.

      42      Wskazany art. 213 ogranicza się do ustanowienia zasady solidarności w przypadku wielości dłużników zobowiązanych z tego samego
         długu. Przepis ten nie wskazuje jakiejkolwiek bardziej szczegółowej regulacji dotyczącej wykonywania tej solidarności, w szczególności
         w zakresie ewentualnego wpływu umorzenia udzielonego jednemu ze współdłużników solidarnych na zobowiązania pozostałych dłużników.

      43      Tego rodzaju regulacja nie została ponadto w sposób wyraźny przewidziana ani w pozostałych przepisach kodeksu celnego, ani
         w rozporządzeniu wykonawczym.

      44      W związku z powyższym o ile art. 233 akapit pierwszy lit. b) kodeksu celnego przewiduje wygaśnięcie długu celnego w przypadku
         umorzenia kwoty należności, to przepis ten nie precyzuje, czy w przypadku wielości dłużników, wygaśnięcie to dotyczy wyłącznie
         podmiotu wnoszącego o umorzenie, czy też rozciąga się ono również w sposób konieczny na pozostałych współdłużników.

      45      Jednakże wykładnia tego przepisu ograniczająca zakres wygaśnięcia długu celnego wyłącznie do podmiotu, który złożył wniosek
         o umorzenie, wydaje się być uzasadniona mając na uwadze łączne wystąpienie spójnie przemawiających za tym elementów.

      46      Po pierwsze, umorzenie należności, o którym mowa w art. 233 akapit pierwszy lit. d) kodeksu celnego, stanowi przypadek wygaśnięcia
         długu celnego będący przedmiotem ścisłej interpretacji. Przepis ten uwzględnia bowiem potrzebę ochrony środków własnych Unii
         (zob. podobnie wyrok z dnia 29 kwietnia 2010 r. w sprawie C‑230/08 Dansk Transport og Logistik, Zb.Orz. s. I‑3799, pkt 51
         i przytoczone tam orzecznictwo).

      47      Po drugie, z orzecznictwa Trybunału wynika również, że państwa członkowskie zachowują możliwość ustanowienia środków skutecznie
         przyczyniających się do wykonania celów regulacji celnej, w szczególności w zakresie pokrycia kwot długu celnego i w danym
         przypadku mogą one również ustanowić, z poszanowaniem tych celów i zgodnie z zasadą proporcjonalności, przepisy określające
         przesłanki zastosowania przepisów wspólnotowych (zob. podobnie wyrok z dnia 23 września 2004 r. w sprawie C‑414/02 Spedition
         Ulustrans, Zb.Orz. s. I‑8633, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo).

      48      Należy dodać, że art. 213 kodeksu celnego zmierza właśnie do osiągnięcia celu skutecznego pokrycia kwot długu celnego i do
         zagwarantowania ochrony środków własnych Unii. Mechanizm solidarności stanowi bowiem dodatkowy instrument prawny, którym dysponują
         władze krajowe celem wzmocnienia skuteczności ich działań w dziedzinie pokrycia długu celnego.

      49      Tymczasem zastosowanie w ramach odpowiedzialności solidarnej za dług celny w rozumieniu art. 213 kodeksu celnego zasady prawa
         krajowego, takiej jak wskazane przez sąd krajowy wzajemne pełnomocnictwo współdłużników solidarnych – z której wynikałoby,
         że na umorzenie należności przyznane jednemu ze współdłużników na podstawie art. 239 kodeksu celnego mogą się powołać wszyscy
         pozostali współdłużnicy celem zakwestionowania obowiązku zapłaty długu, wobec czego jego wygaśnięcie, jak przewidziano w art. 233
         akapit pierwszy lit. b) kodeksu celnego dotyczyłoby w sposób konieczny całego długu – nie przyczyniałoby się do wykonania
         tego celu, który ma zasadnicze znaczenie w ramach regulacji celnych.

      50      Po trzecie, nie wydaje się również, by zastosowanie tej zasady prawa krajowego, prowadzącej do radykalnych konsekwencji w zakresie
         długu celnego, było uzasadnione, zważywszy cechy decyzji o umorzeniu należności opartej na art. 239 kodeksu celnego, takiej
         jak decyzja będąca przedmiotem postępowania w sprawie przed sądem krajowym.

      51      W niniejszej sprawie odpowiedzialność solidarna, której podlegają trzy spółki będące współdłużnikami długu celnego, nie wynika
         z tych samych podstaw faktycznych. Niektóre z tych spółek są bowiem zobowiązane do zapłaty tego długu w związku z tym, że
         doprowadziły do powstania długu celnego poprzez własne działanie polegające w niniejszej sprawie na nielegalnym wprowadzeniu
         towaru na obszar celny Unii w rozumieniu art. 202 kodeksu celnego, albo na usunięciu towaru spod dozoru celnego w rozumieniu
         art. 203 kodeksu celnego. Obowiązek solidarności ciążący na innych spółkach wynika z ich udziału w tego rodzaju wprowadzeniu
         lub usunięciu, albo z faktu, że nabyły one wskazane towary lub weszły w ich posiadanie.

      52      W tej sytuacji badanie braku oszustwa lub oczywistego zaniedbania ze strony osoby zainteresowanej, co stanowi przesłankę,
         od której art. 239 kodeksu celnego uzależnia przyznanie umorzenia należności celnych w przywozie, powinno zostać dokonane
         przy uwzględnieniu szczególnych okoliczności związanych z podstawą powstania długu celnego w przypadku każdego ze współdłużników,
         ich doświadczenia zawodowego i dochowania należytej staranności w odniesieniu do zarzucanych im zachowań, które uzasadniają
         odpowiedzialność solidarną.

      53      Z powyższego wynika również, że w sytuacji takiej, jak w sprawie przed sądem krajowym, zakres wniosków wynikających z badania
         sytuacji właściwej dla danego współdłużnika zasadniczo nie może zostać rozszerzony na innych współdłużników.

      54      Ponadto wbrew stanowisku Asia P & P tego rodzaju rozszerzenie zakresu wniosków nie może być również uzasadnione w niniejszej
         sprawie okolicznością, że Mondia France, która złożyła wniosek o umorzenie należności, uczyniła to jako upoważniony ogólnie
         w zakresie spraw celnych pełnomocnik spółki Asia P & P, będącej innym współdłużnikiem długu celnego.

      55      Jak bowiem wskazał sąd krajowy, tego rodzaju reprezentacja w zakresie dotyczącym umorzenia należności celnych jest uzależniona
         od poszanowania przesłanek przewidzianych w art. 5 ust. 4 kodeksu celnego. Poza tym wystarczy stwierdzić, że sąd krajowy jako
         organ jedyny właściwy do stosowania prawa Unii do okoliczności zaistniałych w zawisłej przed nim sprawie orzekł, że żadna
         z tych przesłanek nie została spełniona w przypadku wniosku o umorzenie należności złożonego przez Mondia France.

      56      Co się tyczy Maprochim, jest oczywiste, że spółka ta, działająca sama jako przedstawiciel spółki Mondia France w rozumieniu
         art. 5 kodeksu celnego w zakresie dotyczącym dokonywania na jej rachunek formalności związanych z odprawą celną towarów nie
         może podnosić, że była reprezentowana przez Mondia France, gdy ta składała wniosek o umorzenie należności.

      57      Spółka Maprochim nie może również podnosić braku oczywistego zaniedbania stwierdzonego w przypadku reprezentowanego przez
         nią podmiotu gospodarczego, jakim jest spółka Mondia France.

      58      W tym względzie Trybunał wskazał, że podmiot gospodarczy, który korzysta z usług agenta celnego, zarówno w ramach reprezentacji
         bezpośredniej, jak i pośredniej, jest w każdym wypadku dłużnikiem w stosunku do organów celnych i nie może zostać zwolniony
         z odpowiedzialności, powołując się na błędy popełnione przez swego agenta (zob. wyrok z dnia 20 listopada 2008 r. w sprawie
         C‑38/07 P Heuschen & Schrouff Oriëntal Foods Trading przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑8599, pkt 52).

      59      W podobny sposób Trybunał orzekł, że okoliczności dotyczące ewentualnego zaniedbania agenta celnego, włącznie z poziomem jego
         doświadczenia zawodowego, powinny być brane pod uwagę w ramach oceny zaniedbania reprezentowanego importera, ponieważ nie
         można dopuścić, by podmioty korzystające z usług agentów celnych mogły uchylić się od retrospektywnego pokrycia należności
         celnych, powołując się na swe niedoświadczenie w dziedzinie formalności celnych (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Heuschen
         & Schrouff Oriëntal Foods Trading przeciwko Komisji, pkt 53, 54).

      60      Nie wynika z tego w żadnym razie, że – odwrotnie – agent celny, z którego usług zwykle korzystają podmioty ze względu na jego
         doświadczenie zawodowe w dziedzinie celnej, powinien mieć możliwość powołania się na brak doświadczenia w tej dziedzinie podmiotu
         gospodarczego, którego agent ten reprezentuje.

      61      Należy wobec tego stwierdzić, że z mechanizmu ustanowionego w art. 239 kodeksu celnego wynika, że na umorzenie należności
         oparte na tym przepisie, takie jak będące przedmiotem postępowania w sprawie przed sądem krajowym, może się powołać wyłącznie
         ten podmiot, który wniósł o umorzenie.

      62      Za wnioskiem tym przemawia ponadto zasada, wedle której zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych lub wywozowych,
         które mogą zostać przyznane tylko na określonych warunkach oraz w precyzyjnie wskazanych okolicznościach, stanowią wyjątek
         od ogólnego reżimu prawnego przywozu i wywozu, i w rezultacie wykładni przepisów przewidujących taki zwrot lub umorzenie należy
         dokonywać w sposób ścisły (zob. w szczególności wyrok z dnia 11 listopada 1999 r. w sprawie C‑48/98 Söhl & Söhlke, Rec. s. I‑7877,
         pkt 52).

      63      Wreszcie, gdyby w sytuacji takiej, jaka wystąpiła w postępowaniu przed sądem krajowym zastosowanie miała zasada prawa krajowego,
         przewidująca wzajemną reprezentację współdłużników solidarnych, prowadziłoby to do tego, że dług celny nie mógłby zostać pokryty
         w żadnym razie, nawet gdyby istniało ryzyko, że współdłużnicy inni niż podmiot, który zwrócił się z wnioskiem o umorzenie,
         nie spełnialiby przesłanki polegającej na braku oszustwa lub oczywistego zaniedbania, mając na uwadze zarówno szczególne okoliczności
         związane z podstawą powstania ich odpowiedzialności solidarnej w zakresie długu celnego, ich doświadczenie zawodowe i właściwy
         im stopień należytej staranności.

      64      Skutek ten byłby nieproporcjonalny i wykraczałby, jak wskazano w pkt 47 niniejszego wyroku, poza granice uprawnień dyskrecjonalnych
         państw członkowskich w zakresie określania przesłanek zastosowania przepisów przewidzianych w regulacjach celnych.

      65      W związku z powyższym w sytuacji wystąpienia odpowiedzialności solidarnej za dług celny, taki jak dług będący przedmiotem
         postępowania w sprawie przed sądem krajowym, wygaśnięcie tego długu w przypadku umorzenia kwoty należności ustanowione w art. 233
         akapit pierwszy lit. b) kodeksu celnego dotyczy wyłącznie podmiotu, który zwrócił się z wnioskiem o umorzenie i nie rozciąga
         się na innych współdłużników długu.

      66      Mając na uwadze powyższe rozważania, na pytanie prejudycjalne należy udzielić odpowiedzi, że art. 213, 233 i 239 kodeksu celnego
         powinny być interpretowane w ten sposób, że w kontekście solidarnej odpowiedzialności za dług celny w rozumieniu art. 213,
         taki jak dług będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, przepisy te stoją na przeszkodzie zastosowaniu zasady
         prawa krajowego, z której wynika, że na częściowe umorzenie należności celnych przyznane jednemu ze współdłużników na podstawie
         wskazanego art. 239 mogą się powołać wszyscy pozostali współdłużnicy w ten sposób, że wygaśnięcie długu przewidziane w art. 233
         akapit pierwszy lit. b) kodeksu celnego dotyczy długu jako takiego i w związku z tym zwalnia wszystkich współdłużników solidarnych
         z obowiązku zapłaty do wysokości kwoty udzielonego umorzenia.

       W przedmiocie kosztów
      67      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje:
      Artykuły 213, 233 i 239 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks
            celny, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 82/97 z dnia 19 grudnia 1996 r. powinny być interpretowane
            w ten sposób, że w kontekście solidarnej odpowiedzialności za dług celny w rozumieniu art. 213, taki jak dług będący przedmiotem
            postępowania przed sądem krajowym, przepisy te stoją na przeszkodzie zastosowaniu zasady prawa krajowego, z której wynika,
            że na częściowe umorzenie należności celnych przyznane jednemu ze współdłużników na podstawie wskazanego art. 239 mogą się
            powołać wszyscy pozostali współdłużnicy w ten sposób, że wygaśnięcie długu przewidziane w art. 233 akapit pierwszy lit. b)
            kodeksu celnego dotyczy długu jako takiego i w związku z tym zwalnia wszystkich współdłużników solidarnych z obowiązku zapłaty
            do wysokości kwoty udzielonego umorzenia.
      Podpisy
      * Język postępowania: francuski.


Wyrok Trybunału z dnia 28 lutego 1991 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rebublice Włoskiej. # Uchybienie zobowiązaniom. # Sprawa C-360/87.


Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 18 marca 2015 r.#Intermark Srl przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).#Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego RIENERGY Cola – Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Coca-Cola i wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy COCA-COLA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009.#Sprawa T‑384/13.


Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 27 września 2012 r. # Producteurs de légumes de France przeciwko Komisji Europejskiej. # Pomoc państwa - Sektor owoców i warzyw - "Plany interwencyjne" mające na celu wsparcie rynku owoców i warzyw we Francji - Decyzja stwierdzająca niezgodność pomocy ze wspólnym rynkiem - Uzasadnione oczekiwania - Błąd materialny w obliczeniu kwot do odzyskania. # Sprawa T-328/09.


Wyrok Trybunału z dnia 3 października 1985 r. # Denkavit Futtermittel GmbH przeciwko Land Nordrhein - Westfalen. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Bundesverwaltungsgericht - Niemcy. # Sprawa 195/84.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 lipca 2005 r.#Ergül Dogan przeciwko Sicherheitsdirektion für das Bundesland Vorarlberg.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Verwaltungsgerichtshof - Austria.#Stowarzyszenie EWG - Turcja - Swobodny przepływ pracowników - Decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia - Art. 6 ust. 1 trzecie tiret i art. 6 ust. 2 - Legalne zatrudnienie na rynku pracy Państwa Członkowskiego - Wyrok skazujący - Kara pozbawienia wolności - Wpływ na prawo pobytu.#Sprawa C-383/03.

text:
      Sprawa C-383/03
      Ergül Dogan
      przeciwko
      Sicherheitsdirektion für das Bundesland Vorarlberg
      [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria)]
      Stowarzyszenie EWG–Turcja – Swobodny przepływ pracowników – Decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia – Artykuł 6 ust. 1 tiret trzecie i art. 6 ust. 2 – Legalne zatrudnienie na rynku pracy państwa członkowskiego – Wyrok skazujący – Kara pozbawienia wolności – Wpływ na prawo pobytu
      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 lipca 2005 r.  I‑0000
      Streszczenie wyroku
      Umowy międzynarodowe – Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja – Rada Stowarzyszenia powołana układem stowarzyszeniowym EWG–Turcja
            – Decyzja nr 1/80 – Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Dostęp obywateli tureckich legalnie zatrudnionych w państwie członkowskim
            do dowolnej pracy najemnej w tym państwie członkowskim i odpowiadające mu prawo pobytu – Ograniczenie uprawnień ze względu
            na przedłużającą się nieobecność na rynku pracy wskutek pozbawienia wolności – Niedopuszczalność
      (decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja, art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1)
      Obywatel turecki, który po czterech latach legalnego zatrudnienia korzysta zgodnie z art. 6 ust. 1 tiret trzecie decyzji nr 1/80
         Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja z prawa swobodnego dostępu do dowolnej pracy najemnej, nie traci tego uprawnienia z powodu
         niewykonywania działalności zawodowej podczas okresu pozbawienia wolności, nawet trwającego wiele lat, ponieważ jego nieobecność
         na legalnym rynku pracy przyjmującego państwa członkowskiego jest tylko tymczasowa.

      Uprawnienia w dziedzinie zatrudnienia, a co za tym idzie pobytu, przyznane obywatelowi tureckiemu przez ten przepis, mogą
         zostać ograniczone tylko z powodów uzasadnionych względami porządku, bezpieczeństwa i zdrowia publicznego na podstawie art. 14
         ust. 1 tej decyzji lub z powodu przekroczenia przez niego rozsądnego terminu na znalezienie nowej pracy najemnej po zakończeniu
         okresu pozbawienia wolności.

      (por. pkt 25 i sentencja)

WYROK TRYBUNAŁU (piąta izba)
      z dnia 7 lipca 2005 r.(*)

      Stowarzyszenie EWG – Turcja – Swobodny przepływ pracowników – Decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia – Artykuł 6 ust. 1 tiret trzecie i art. 6 ust. 2 – Legalne zatrudnienie na rynku pracy państwa członkowskiego – Wyrok skazujący – Kara pozbawienia wolności – Wpływ na prawo pobytu
      W sprawie C‑383/03
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Verwaltungsgerichtshof
         (Austria) postanowieniem z dnia 4 września 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 12 września 2003 r., w postępowaniu:

      Ergül Dogan
      przeciwko
      Sicherheitsdirektion für das Bundesland Vorarlberg,
      TRYBUNAŁ (piąta izba),
      w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, R. Schintgen (sprawozdawca) i P. Kūris sędziowie,
      rzecznik generalny: D. Ruiz‑Jarabo Colomer,
      sekretarz: R. Grass,
      uwzględniając procedurę pisemną,
      uwzględniając uwagi przedłożone:
      –       w imieniu E. Dogana przez A. Summer, N. Schertler i N. Stieger, Rechtsanwälte,
      –       w imieniu rządu austriackiego przez E. Riedla, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –       w imieniu rządu niemieckiego przez A. Tiemann, działającą w charakterze pełnomocnika,
      –       w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez G. Rozeta i H. Kreppela, działających w charakterze pełnomocników,
      podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1       Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 6 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia z dnia 19 września
         1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia (zwanej dalej „decyzją nr 1/80”). Rada Stowarzyszenia została utworzona na mocy Układu
         ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisanego w dniu 12 września 1963 r. w Ankarze
         przez Republikę Turcji z jednej strony i przez państwa członkowskie EWG oraz Wspólnotę z drugiej, który został zawarty, zatwierdzony
         i ratyfikowany w imieniu tej ostatniej decyzją Rady 64/732/EWG z dnia 23 grudnia 1963 r. (Dz.U. 1964 , 217, str. 3685).

      2       Wniosek ten został złożony w ramach postępowania w sprawie skargi E. Dogana, obywatela tureckiego, przeciwko Sicherheitsdirektion
         für das Bundesland Vorarlberg (urząd ds. bezpieczeństwa landu Vorarlberg) w przedmiocie procedury wydalenia z terytorium Austrii.

       Ramy prawne
      3       Zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 decyzji nr 1/80:
      „1.       Pracownik turecki legalnie zatrudniony na rynku pracy państwa członkowskiego ma w tym państwie, z zastrzeżeniem postanowień
         art. 7 dotyczącego dostępu członków jego rodziny do zatrudnienia, prawo:

      –       po roku legalnego zatrudnienia, do odnowienia pozwolenia na pracę u tego samego pracodawcy, o ile jego stanowisko zostaje
         zachowane;

      –       po trzech latach legalnego zatrudnienia i z zastrzeżeniem pierwszeństwa pracowników z państw członkowskich Wspólnoty, przyjęcia,
         w tym samym zawodzie u dowolnego pracodawcy, oferty pracy złożonej na normalnych warunkach i zarejestrowanej przez służby
         zatrudnienia tego państwa członkowskiego;

      –       po czterech latach legalnego zatrudnienia, swobodnego dostępu do dowolnej pracy najemnej.
      2. Urlopy wypoczynkowe i nieobecność w pracy z powodu macierzyństwa, wypadku przy pracy lub krótkotrwałej choroby są wliczane
         do okresu legalnego zatrudnienia. Okresy niezawinionego bezrobocia należycie poświadczone przez właściwe władze oraz nieobecność
         w pracy z powodu długotrwałej choroby, jakkolwiek nie zaliczają się do okresu legalnego zatrudnienia, nie naruszają praw nabytych
         z tytułu poprzedniego zatrudnienia” [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie cytaty z tej decyzji poniżej].

      4       Zgodnie z art. 7 decyzji nr 1/80:
      „Członkowie rodziny pracownika tureckiego legalnie zatrudnionego na rynku pracy państwa członkowskiego, którzy uzyskali zgodę
         na dołączenie do niego:

      –       mają prawo przyjęcia – z zastrzeżeniem pierwszeństwa pracowników z państw członkowskich Wspólnoty – dowolnej oferty pracy,
         jeżeli zamieszkują tam legalnie od co najmniej trzech lat;

      –       korzystają z dostępu do dowolnej pracy najemnej, jeżeli zamieszkują tam legalnie od co najmniej pięciu lat.
      Dzieci pracowników tureckich, które ukończyły naukę zawodu w przyjmującym państwie, niezależnie od okresu zamieszkiwania w tym
         państwie członkowskim, jednakże pod warunkiem legalnego zatrudnienia jednego z rodziców w tym państwie przez okres co najmniej
         trzech lat, mają prawo przyjąć w tym państwie członkowskim dowolną ofertę pracy”.

      5       Zgodnie z art. 14 ust. 1 tej decyzji:
      „Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się z zastrzeżeniem ograniczeń uzasadnionych względami porządku, bezpieczeństwa i zdrowia
         publicznego”.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne
      6       Z akt sprawy wynika, że E. Dogan, urodzony w 1948 r., kwestionuje wydaną przez Sicherheitsdirektion für das Bundesland Vorarlberg
         w dniu 24 maja 2000 r. decyzję zakazującą mu stałego pobytu na terytorium Austrii.

      7       W chwili wydania przywołanej powyżej decyzji jej adresat mieszkał w Austrii od około 27 lat, a przez wiele lat był legalnie
         zatrudniony na jej terytorium. Jest żonaty i ma czworo dzieci. W latach 1975/76 jego rodzina uzyskała zgodę na dołączenie
         do niego w przyjmującym państwie członkowskim.

      8       Ponieważ został uznany winnym popełnienia ciężkiego przestępstwa, w dniu 10 sierpnia 1998 r. został aresztowany, a następnie
         wyrokiem z dnia 9 marca 1999 r. skazany na karę trzech lat pozbawienia wolności, którą w całości odbył.

      9       Sporna decyzja została oparta na powołanym wyroku skazującym. Artykuł 36 austriackiej ustawy o cudzoziemcach (BGBl. I, 1997/75)
         stanowi bowiem, że skazanie cudzoziemca przez sąd krajowy na karę pozbawienia wolności przekraczającą trzy miesiące bez warunkowego
         zawieszenia jej wykonania spełnia przesłanki wydania zakazu pobytu. Jako że wniesione przez E. Dogana odwołanie od decyzji
         zakazującej stałego pobytu nie miało skutku zawieszającego, był on zmuszony opuścić terytorium Austrii.

      10     Sąd krajowy stwierdził, że zanim E. Dogan został aresztowany, nabył on, ze względu na fakt nieprzerwanego legalnego wykonywania
         pracy na terytorium Austrii, uprawnienia określone w art. 6 ust. 1 tiret trzecie decyzji nr 1/80.

      11     Sąd krajowy zastanawia się jednak, czy E. Dogan nie utracił tych uprawnień z powodu pozbawienia wolności. Zmierza on w tym
         względzie do ustalenia, czy w kontekście wyroku z dnia 10 lutego 2000 r. w sprawie C‑340/97 Nazli, Rec. str. I‑957, należy
         uznać, że nie tylko areszt tymczasowy, ale również kara pozbawienia wolności, nawet – jak w niniejszym przypadku – o niebagatelnej
         długości trzech lat, powoduje jedynie czasowe przerwanie legalnego zatrudnienia obywatela tureckiego na rynku pracy przyjmującego
         państwa członkowskiego, które nie narusza nabytych przez niego uprawnień, pod warunkiem że podejmie on pracę zarobkową w rozsądnym
         terminie po jej zakończeniu, czy też wręcz przeciwnie, niewykonywanie działalności zawodowej będące konsekwencją wyroku skazującego
         na karę pozbawienia wolności stanowi bezrobocie, które nie jest „niezawinione” w rozumieniu art. 6 ust. 2 decyzji nr 1/80,
         z tego względu, że jego przyczyną jest zawinione działanie takiego obywatela i dlatego musi ono powodować utratę uprawnień
         uprzednio nabytych przez pracownika.

      12     Uznawszy, że wobec powyższego rozstrzygnięcie sporu wymaga wykładni prawa wspólnotowego, Verwaltungsgerichtshof postanowił
         zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:

      „Czy art. 6 ust. 2 decyzji nr 1/80 […] należy interpretować w ten sposób, że obywatel turecki traci uprawnienia przyznane
         mu na mocy art. 6 ust. 1 tiret trzecie [tej decyzji], jeżeli w celu odbycia orzeczonej kary zostaje pozbawiony wolności na
         trzy lata?”.

       W przedmiocie pytania prejudycjalnego
      13     Aby udzielić użytecznej odpowiedzi na pytanie prejudycjalne, należy na wstępie zaznaczyć, że z samego brzmienia art. 6 ust. 1
         decyzji nr 1/80 wynika, że – odmiennie niż tiret pierwsze i drugie tego przepisu, określające jedynie warunki, na których
         obywatel turecki, który legalnie wjechał na terytorium państwa członkowskiego i uzyskał zezwolenie na podjęcie w nim zatrudnienia,
         może wykonywać pracę w przyjmującym państwie członkowskim, kontynuując ją u tego samego pracodawcy po roku legalnego zatrudnienia
         (tiret pierwsze) lub po trzech latach legalnego zatrudnienia i z zastrzeżeniem pierwszeństwa pracowników z państw członkowskich
         Wspólnoty przyjąć ofertę pracy w tym samym zawodzie u dowolnego pracodawcy (tiret drugie) – tiret trzecie tego przepisu przyznaje
         pracownikowi tureckiemu nie tylko uprawnienie do przyjęcia już istniejącej oferty pracy, ale również bezwarunkowe uprawnienie
         do poszukiwania i podejmowania dowolnej pracy najemnej przez niego wybranej (zob. wyrok z dnia 23 stycznia 1997 r. w sprawie
         C‑171/95 Tetik, Rec. str. I‑329, pkt 26 i ww. wyrok w sprawie Nazli, pkt 27).

      14     Ponadto jeśli chodzi o sytuację pracownika tureckiego, który tak jak E. Dogan po czterech latach legalnego zatrudnienia korzysta
         w przyjmującym państwie członkowskim z prawa „swobodnego dostępu do dowolnej pracy najemnej”, zgodnie z art. 6 ust. 1 tiret
         trzecie, Trybunał wielokrotnie orzekł, że nie tylko bezpośredni skutek tego przepisu pozwala danej osobie wywodzić indywidualne
         uprawnienia w dziedzinie zatrudnienia bezpośrednio z decyzji nr 1/80, ale nadto skuteczność tego uprawnienia zakłada jednoznacznie
         istnienie powiązanego z nim prawa do pobytu, które jest niezależne od utrzymania warunków nabycia tych uprawnień (zob. wyroki
         z dnia 20  września 1990 r. w sprawie C‑192/89 Sevince, Rec. str. I‑3461, pkt 29 i 31, z dnia 16 grudnia 1992 r. w sprawie
         C‑237/91 Kus, Rec. str. I‑6781, pkt 33, ww. wyrok w sprawie Tetik, pkt 26, 30 i 31 oraz ww. wyrok w sprawie Nazli, pkt 28
         i 40; zob. również analogicznie, w odniesieniu do art. 7 akapit pierwszy tiret drugie decyzji nr 1/80, wyroki z dnia 16 marca
         2000 r. w sprawie C‑329/97 Ergat, Rec. str. I‑1487, pkt 40, z dnia 11 listopada 2004 r. w sprawie C‑467/02 Cetinkaya, Zb.Orz.
         str. I‑10895, pkt 31 i, w odniesieniu do art. 7 akapit drugi tej decyzji, wyroki z dnia 5 października 1994 r. w sprawie C‑355/93
         Eroglu, Rec. str. I‑5113, pkt 20 i z dnia 19 listopada 1998 r. w sprawie C‑210/97 Akman, Rec. str. I‑7519, pkt 24).

      15     Przewidziany w art. 6 ust. 2 decyzji nr 1/80 wpływ poszczególnych przyczyn przerwania pracy na okresy zatrudnienia odnosi
         się bowiem wyłącznie do etapu nabywania określonych w trzech tiret art. 6 ust. 1 uprawnień, których zakres stopniowo się rozszerza
         wraz z upływem okresu legalnego zatrudnienia, a co za tym idzie, służy wyłącznie zliczaniu okresów zatrudnienia niezbędnych
         do tego celu (zob. podobnie wyrok z dnia 6 czerwca 1995 r. w sprawie C‑434/93 Bozkurt, Rec. str. I‑1475, pkt 38 oraz ww. wyroki
         w sprawach Tetik, pkt 36–39 i Nazli, pkt 40).

      16     Artykuł 6 ust. 2 decyzji nr 1/80 nie znajduje natomiast zastosowania od momentu spełnienia przez pracownika tureckiego warunków
         określonych w art. 6 ust. 1 tiret trzecie, a więc nabycia przez niego przewidzianego w tym przepisie bezwarunkowego uprawnienia
         dotyczącego swobodnego dostępu do dowolnej pracy najemnej oraz powiązanego z nim prawa do pobytu.

      17     Wynika z tego, że przeciwnie do stanowiska popieranego przez rządy austriacki i niemiecki, wykładnia uprawnień przyznanych
         przez art. 6 ust. 1 tiret trzecie decyzji nr 1/80 nie może być uzależniona od faktu, że pozbawienie wolności nie należy do
         okoliczności objętych ust. 2 tego artykułu. Podobnie nieadekwatny jest podnoszony przez te rządy argument, zgodnie z którym
         pracownik turecki jest odpowiedzialny za swą nieobecność na rynku pracy podczas okresu pozbawienia wolności, a zatem bezrobocie
         będące wynikiem pozbawienia wolności nie może być uznane za „niezawinione” w rozumieniu art. 6 ust. 2 zdanie drugie.

      18     Ponadto z orzecznictwa wynika, że w celu uniknięcia pozbawienia znaczenia uprawnień, które pracownik turecki wywodzi z art. 6
         ust. 1 tiret trzecie decyzji nr 1/80, przepis ten należy interpretować w ten sposób, że nie dotyczy on jedynie wykonywania
         pracy, lecz przyznaje temu pracownikowi, legalnie obecnemu na rynku pracy przyjmującego państwa członkowskiego, bezwarunkowe
         uprawnienie do pracy, z którego jednoznacznie wynika uprawnienie do zakończenia działalności zawodowej w celu poszukiwania
         innego zatrudnienia, które może on swobodnie wybrać (ww. wyrok w sprawie Nazli, pkt 35). Odmiennie bowiem od tiret pierwszego
         i drugiego tego przepisu, jego tiret trzecie nie wymaga nieprzerwanego co do zasady wykonywania pracy.

      19     Trybunał wywodzi z powyższego, że taki pracownik turecki jest uprawniony do czasowego przerwania stosunku pracy. Mimo takiej
         przerwy zachowuje on status legalnie obecnego na rynku pracy przyjmującego państwa członkowskiego w rozumieniu art. 6 ust. 1
         decyzji nr 1/80 w rozsądnym okresie niezbędnym do znalezienia innej pracy najemnej. Może on zatem ubiegać się w tym państwie
         o przedłużenie pozwolenia na pobyt w celu skorzystania z przysługującego mu swobodnego dostępu do dowolnej pracy najemnej,
         pod warunkiem że rzeczywiście poszukuje nowego zatrudnienia i w stosownym przypadku zwraca się do służby zatrudnienia o pomoc
         w znalezieniu innej pracy w rozsądnym terminie (zob. podobnie ww. wyroki w sprawach Tetik, pkt 30, 31, 41, 46 i 48 oraz Nazli,
         pkt 38 i 40).

      20     Powyższa wykładnia, oparta na porządku ustanowionym przez art. 6 ust. 1 decyzji nr 1/80 oraz skuteczności prawa do zatrudnienia
         i pobytu, przyznanych pracownikowi tureckiemu przez tiret trzecie tego przepisu, ma zastosowanie bez względu na przyczynę
         jego nieobecności na rynku pracy przyjmującego państwa członkowskiego, o ile nieobecność ta ma charakter tymczasowy.

      21     Jeżeli, tak jak w sprawie przez sądem krajowym, niewykonywanie działalności zawodowej jest wynikiem pozbawienia pracownika
         wolności, jej przesłanki są w zasadzie bez znaczenia, ponieważ nieobecność tego obywatela tureckiego na rynku pracy jest ograniczona
         w czasie.

      22     Jak wynika z wyroku z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawach połączonych C‑482/01 i C‑493/01 Orfanopoulos i Oliveri, Rec. str. I‑5257,
         pkt 50, rozwiązanie przyjęte w przywołanym powyżej wyroku w sprawie Nazli nie może być zatem rozumiane jako ograniczone do
         specyficznych okoliczności tej sprawy na tej podstawie, że wobec danego pracownika zastosowano areszt tymczasowy trwający
         ponad rok, a następnie został on skazany na karę pozbawienia wolności, której wykonanie zostało w całości zawieszone. Przeciwnie,
         ze względu na tożsamość przyczyn rozwiązanie to ma w całej rozciągłości zastosowanie do tymczasowej nieobecności na legalnym
         rynku pracy, będącej konsekwencją odbywania kary pozbawienia wolności. Dokładniej rzecz ujmując, okoliczność, że pozbawienie
         pracownika tureckiego wolności pozbawia go możliwości wykonywania pracy nawet przez długi okres, jest bez znaczenia, ponieważ
         kara ta nie wyklucza jego późniejszego udziału w aktywnym życiu.

      23     Wobec powyższego, z wyjątkiem przypadku gdy dana osoba zakończyła definitywnie legalne zatrudnienie na rynku pracy przyjmującego
         państwa członkowskiego ze względu na brak obiektywnej możliwości powrotu przez nią na ten rynek lub przekroczyła rozsądny
         termin na znalezienie nowej pracy najemnej po zakończeniu okresu pozbawienia wolności, władze krajowe mogą ograniczyć uprawnienia,
         które osoba ta wywodzi z art. 6 ust. 1 tiret trzecie decyzji nr 1/80, w dziedzinie zatrudnienia i pobytu wyłącznie na podstawie
         art. 14 ust. 1 tej decyzji (zob. ww. wyrok w sprawie Nazli, pkt 44).

      24     Należy dodać w tym względzie, że z samego orzecznictwa wynika, iż decyzja o wydaleniu oparta na art. 14 może zostać wydana
         tylko wtedy, gdy zachowanie danej osoby wskazuje na realne zagrożenie wywołania nowych i poważnych zakłóceń porządku publicznego.
         Decyzja taka nie może więc stanowić automatycznego następstwa wyroku skazującego, służącego celowi ogólnej prewencji (zob.
         ww. wyrok w sprawie Nazli, pkt 61, 63 i 64).

      25     Mając na względzie całość powyższych rozważań, na zadane pytanie należy odpowiedzieć, że obywatel turecki, który korzysta,
         zgodnie z art. 6 ust. 1 tiret trzecie decyzji nr 1/80, z prawa swobodnego dostępu do dowolnej pracy najemnej, nie traci tego
         uprawnienia z powodu niewykonywania działalności zawodowej podczas okresu pozbawienia wolności, nawet trwającego wiele lat,
         ponieważ jego nieobecność na legalnym rynku pracy przyjmującego państwa członkowskiego jest tylko tymczasowa.

      Uprawnienia w dziedzinie zatrudnienia, a co za tym idzie, pobytu, przyznane obywatelowi tureckiemu przez ten przepis, mogą
         zostać ograniczone tylko z powodów uzasadnionych względami porządku, bezpieczeństwa i zdrowia publicznego na podstawie art. 14
         ust. 1 tej decyzji lub z powodu przekroczenia przez niego rozsądnego terminu na znalezienie nowej pracy najemnej po zakończeniu
         okresu pozbawienia wolności.

       W przedmiocie kosztów
      26     Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (piąta izba) orzeka, co następuje:
      Obywatel turecki, który korzysta, zgodnie z art. 6 ust. 1 tiret trzecie decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie
            rozwoju stowarzyszenia, wydanej przez Radę Stowarzyszenia utworzoną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską
            Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, z prawa swobodnego dostępu do dowolnej pracy najemnej, nie traci tego uprawnienia z powodu
            niewykonywania działalności zawodowej podczas okresu pozbawienia wolności, nawet trwającego wiele lat, ponieważ jego nieobecność
            na legalnym rynku pracy przyjmującego państwa członkowskiego jest tylko tymczasowa.
      Uprawnienia w dziedzinie zatrudnienia, a co za tym idzie, pobytu, przyznane obywatelowi tureckiemu w tym przepisie, mogą zostać
            ograniczone tylko z powodów uzasadnionych względami porządku, bezpieczeństwa i zdrowia publicznego na podstawie art. 14 ust. 1
            tej decyzji lub z powodu przekroczenia przez niego rozsądnego terminu na znalezienie nowej pracy najemnej po zakończeniu okresu
            pozbawienia wolności.
      Podpisy
      * Język postępowania: niemiecki.