title: Sprawa T-776/19: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2019 r. – JIB Overseas/Komisja

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/59

      Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2019 r. – JIB Overseas/Komisja
      (Sprawa T-776/19)
      (2020/C 45/50)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: JIB Overseas Holdings Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M. Whitehouse i P. Halford, solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/1352 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych (Dz.U. 2019, L 216, s. 1);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim narusza on przysługującą skarżącej swobodę przedsiębiorczości na podstawie art. 49 TFUE; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, że system zwolnienia podatkowego dla finansowania grup („kwestionowany środek”) spowodował powstanie korzyści gospodarczej w rozumieniu i zakresie art. 107 ust. 1 TFUE.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie przy identyfikacji systemu odniesienia do celów analizy „selektywności”.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i popełniła oczywiste błędy w ocenie poprzez błędne lub niepełne zidentyfikowanie oraz niewłaściwe zrozumienie istotnych celów wybranego przez Komisję systemu odniesienia.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i/lub popełniła oczywiste błędy w ocenie uznając kwestionowany środek za pociągający za sobą odstępstwo od wybranego przez Komisję systemu odniesienia.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i/lub popełniła oczywiste błędy w ocenie błędnie kwalifikując kwestionowany środek jako prima facie selektywny, niesłusznie uznając, że wiązał się on z odmiennym traktowaniem przedsiębiorstw znajdujących się w sytuacji porównywalnej pod względem prawnym i faktycznym.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo uwzględniając w swojej ocenie selektywności kwestionowanego środka dyrektywę Rady (UE) 2016/1164 (1), podczas gdy instrument ten wszedł w życie dopiero po zakończeniu okresu, w którym Komisja uznała, że kwestionowany środek stanowi pomoc państwa.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja stanowi nadużycie władzy przez Komisję, sprzeczne z suwerennością podatkową Zjednoczonego Królestwa.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący tego, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie, uznając domniemane odstępstwo za nieuzasadnione w odniesieniu do opodatkowania zysku(-ów) finansowego(-ych) nieprzeznaczonego(-ych) do obrotu z pożyczek udzielonych w ramach umów kwalifikowanej pożyczki, które są objęte prima facie przepisami sekcji 371 EB („działalność w Zjednoczonym Królestwie”) Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)]. W odniesieniu do zwolnień podatkowych dotyczących „kwalifikowanych zasobów” oraz „zysków z dopasowanych odsetek”, decyzja Komisji jest również obarczona brakiem jakiegokolwiek uzasadnienia w odniesieniu do kwestii uzasadnienia tych zwolnień bądź też ich nieuzasadnienia.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 108 ust. 2 TFUE i art. 6 rozporządzenia (UE) 2015/1589 (2) oraz obowiązek dobrej administracji wynikający z art. 41 Karty praw podstawowych. W szczególności w decyzji o wszczęciu postępowania Komisja nie wskazała, że miała wątpliwości co do uzasadnienia „zwolnienia podatkowego w wysokości 75 %” na podstawie przepisów sekcji 371 ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)] w celu uniknięcia praktycznych trudności związanych z przeprowadzeniem analizy funkcji decyzyjnych i zarządczych w odniesieniu do działalności w zakresie udzielania pożyczek wewnątrz grupy tak, aby dać zainteresowanym stronom odpowiednią możliwość wypowiedzenia się w tej kwestii; Komisja nie zwróciła się w trakcie postępowania wyjaśniającego do zainteresowanych stron o przedstawienie uwag w tym względzie, a w zaskarżonej decyzji zdecydowała się zignorować takie uwagi, które zostały w rzeczywistości przedstawione przez zainteresowane strony w tym względzie. W konsekwencji zaskarżona decyzja jest nieważna.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo uznając, iż opodatkowanie spółki brytyjskiej w odniesieniu do zysków zagranicznych spółek zależnych „w zakresie, w jakim można je przypisać aktywom i działalnościom krajowym” nie stanowi ograniczenia swobody przedsiębiorczości, a zatem kwestionowany środek nie jest konieczny do zapewnienia zgodności ze swobodami określonymi w traktacie.
                  Na poparcie skargi (tytułem żądania ewentualnego) o stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji, skarżąca podnosi następujący zarzut:

                  11.

                  Zarzut jedenasty dotyczy tego, że nawet gdyby (co jest kwestionowane) kwestionowany środek wiązał się z systemem pomocy państwa, Komisja naruszyła prawo uznając, że odzyskanie pomocy nie narusza podstawowych zasad prawa Unii oraz nakazując odzyskanie pomocy niezależnie od tego, czy zakładanie kontrolowanych spółek zagranicznych i udzielanie przez nie pożyczek spółkom niebędącym rezydentami, które należą do grupy kapitałowej, wiązało się w rzeczywistości z korzystaniem ze swobody przedsiębiorczości lub swobodnego przepływu kapitału. W szczególności w niniejszej sprawie odzyskanie pomocy naruszyłoby przysługującą skarżącej swobodę przedsiębiorczości zgodnie z art. 49 TFUE oraz swobodny przepływ kapitału zgodnie z art. 63 TFUE. W odniesieniu do tego rodzaju naruszenia należy stwierdzić nieważność nakazu odzyskania pomocy, o którym mowa w art. 2 zaskarżonej decyzji.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016, L 193, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (tekst jednolity) (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-780/19: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2019 r. – Smith & Nephew USD i Smith & Nephew USD One/Komisja

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/64

      Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2019 r. – Smith & Nephew USD i Smith & Nephew USD One/Komisja
      (Sprawa T-780/19)
      (2020/C 45/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Smith & Nephew USD Ltd (Watford, Zjednoczone Królestwo) i Smith & Nephew USD One Ltd (Watford) (przedstawiciele: M. Whitehouse i P. Halford, solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/1352 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych (Dz.U. 2019, L 216, s. 1);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim narusza on przysługującą skarżącym swobodę przedsiębiorczości na podstawie art. 49 TFUE lub swobodny przepływ kapitału na podstawie art. 63 TFUE; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżące.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, że system zwolnienia podatkowego dla finansowania grup („kwestionowany środek”) spowodował powstanie korzyści gospodarczej w rozumieniu i zakresie art. 107 ust. 1 TFUE.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie przy identyfikacji systemu odniesienia do celów analizy „selektywności”.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i popełniła oczywiste błędy w ocenie poprzez błędne lub niepełne zidentyfikowanie oraz niewłaściwe zrozumienie istotnych celów wybranego przez Komisję systemu odniesienia.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i/lub popełniła oczywiste błędy w ocenie uznając kwestionowany środek za pociągający za sobą odstępstwo od wybranego przez Komisję systemu odniesienia.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i/lub popełniła oczywiste błędy w ocenie błędnie kwalifikując kwestionowany środek jako prima facie selektywny, niesłusznie uznając, że wiązał się on z odmiennym traktowaniem przedsiębiorstw znajdujących się w sytuacji porównywalnej pod względem prawnym i faktycznym.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo uwzględniając w swojej ocenie selektywności kwestionowanego środka dyrektywę Rady (UE) 2016/1164 (1), podczas gdy instrument ten wszedł w życie dopiero po zakończeniu okresu, w którym Komisja uznała, że kwestionowany środek stanowi pomoc państwa.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja stanowi nadużycie władzy przez Komisję, sprzeczne z suwerennością podatkową Zjednoczonego Królestwa.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący tego, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie, uznając domniemane odstępstwo za nieuzasadnione w odniesieniu do opodatkowania zysku(-ów) finansowego(-ych) nieprzeznaczonego(-ych) do obrotu z pożyczek udzielonych w ramach umów kwalifikowanej pożyczki, które są objęte prima facie przepisami sekcji 371 EB („działalność w Zjednoczonym Królestwie”) Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)]. W odniesieniu do zwolnień podatkowych dotyczących „kwalifikowanych zasobów” oraz „zysków z dopasowanych odsetek”, decyzja Komisji jest również obarczona brakiem jakiegokolwiek uzasadnienia w odniesieniu do kwestii uzasadnienia tych zwolnień bądź też ich nieuzasadnienia.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 108 ust. 2 TFUE i art. 6 rozporządzenia (UE) 2015/1589 (2) oraz obowiązek dobrej administracji wynikający z art. 41 Karty praw podstawowych. W szczególności w decyzji o wszczęciu postępowania Komisja nie wskazała, że miała wątpliwości co do uzasadnienia „zwolnienia podatkowego w wysokości 75 %” na podstawie przepisów sekcji 371 ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)] w celu uniknięcia praktycznych trudności związanych z przeprowadzeniem analizy funkcji decyzyjnych i zarządczych w odniesieniu do działalności w zakresie udzielania pożyczek wewnątrz grupy tak, aby dać zainteresowanym stronom odpowiednią możliwość wypowiedzenia się w tej kwestii; Komisja nie zwróciła się w trakcie postępowania wyjaśniającego do zainteresowanych stron o przedstawienie uwag w tym względzie, a w zaskarżonej decyzji zdecydowała się zignorować takie uwagi, które zostały w rzeczywistości przedstawione przez zainteresowane strony w tym względzie. W konsekwencji zaskarżona decyzja jest nieważna.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo uznając, iż opodatkowanie spółki brytyjskiej w odniesieniu do zysków zagranicznych spółek zależnych „w zakresie, w jakim można je przypisać aktywom i działalnościom krajowym” nie stanowi ograniczenia swobody przedsiębiorczości oraz że kwestionowany środek nie jest konieczny do zapewnienia zgodności ze swobodami określonymi w traktacie.
                  Na poparcie skargi (tytułem żądania ewentualnego) o stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji, skarżące podnoszą następujący zarzut:

                  11.

                  Zarzut jedenasty dotyczy tego, że nawet gdyby (co jest kwestionowane) kwestionowany środek wiązał się z systemem pomocy państwa, Komisja naruszyła prawo uznając, że odzyskanie pomocy nie narusza podstawowych zasad prawa Unii oraz nakazując odzyskanie pomocy niezależnie od tego, czy zakładanie kontrolowanych spółek zagranicznych i udzielanie przez nie pożyczek spółkom niebędącym rezydentami, które należą do grupy kapitałowej, wiązało się w rzeczywistości z korzystaniem ze swobody przedsiębiorczości lub swobodnego przepływu kapitału. W szczególności w niniejszej sprawie odzyskanie pomocy naruszyłoby przysługującą skarżącym swobodę przedsiębiorczości zgodnie z art. 49 TFUE oraz swobodny przepływ kapitału zgodnie z art. 63 TFUE. W odniesieniu do tego rodzaju naruszenia należy stwierdzić nieważność nakazu odzyskania pomocy, o którym mowa w art. 2 zaskarżonej decyzji.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016, L 193, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (tekst jednolity) (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-781/19: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2019 r. – Rigid Plastic Containers Finance i RPC Pisces Holdings/Komisja

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/65

      Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2019 r. – Rigid Plastic Containers Finance i RPC Pisces Holdings/Komisja
      (Sprawa T-781/19)
      (2020/C 45/54)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Rigid Plastic Containers Finance Ltd (Rushden, Zjednoczone Królestwo) i RPC Pisces Holdings Ltd (Rushden) (przedstawiciele: M. Whitehouse i P. Halford, solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/1352 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych (Dz.U. 2019, L 216, s. 1);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim narusza on przysługującą skarżącym swobodę przedsiębiorczości na podstawie art. 49 TFUE; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżące.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, że system zwolnienia podatkowego dla finansowania grup („kwestionowany środek”) spowodował powstanie korzyści gospodarczej w rozumieniu i zakresie art. 107 ust. 1 TFUE.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie przy identyfikacji systemu odniesienia do celów analizy „selektywności”.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i popełniła oczywiste błędy w ocenie poprzez błędne lub niepełne zidentyfikowanie oraz niewłaściwe zrozumienie istotnych celów wybranego przez Komisję systemu odniesienia.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i/lub popełniła oczywiste błędy w ocenie uznając kwestionowany środek za pociągający za sobą odstępstwo od wybranego przez Komisję systemu odniesienia.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i/lub popełniła oczywiste błędy w ocenie błędnie kwalifikując kwestionowany środek jako prima facie selektywny, niesłusznie uznając, że wiązał się on z odmiennym traktowaniem przedsiębiorstw znajdujących się w sytuacji porównywalnej pod względem prawnym i faktycznym.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo uwzględniając w swojej ocenie selektywności kwestionowanego środka dyrektywę Rady (UE) 2016/1164 (1), podczas gdy instrument ten wszedł w życie dopiero po zakończeniu okresu, w którym Komisja uznała, że kwestionowany środek stanowi pomoc państwa.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja stanowi nadużycie władzy przez Komisję, sprzeczne z suwerennością podatkową Zjednoczonego Królestwa.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący tego, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie, uznając domniemane odstępstwo za nieuzasadnione w odniesieniu do opodatkowania zysku(-ów) finansowego(-ych) nieprzeznaczonego(-ych) do obrotu z pożyczek udzielonych w ramach umów kwalifikowanej pożyczki, które są objęte prima facie przepisami sekcji 371 EB („działalność w Zjednoczonym Królestwie”) Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)]. W odniesieniu do zwolnień podatkowych dotyczących „kwalifikowanych zasobów” oraz „zysków z dopasowanych odsetek”, decyzja Komisji jest również obarczona brakiem jakiegokolwiek uzasadnienia w odniesieniu do kwestii uzasadnienia tych zwolnień bądź też ich nieuzasadnienia.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 108 ust. 2 TFUE i art. 6 rozporządzenia (UE) 2015/1589 (2) oraz obowiązek dobrej administracji wynikający z art. 41 Karty praw podstawowych. W szczególności w decyzji o wszczęciu postępowania Komisja nie wskazała, że miała wątpliwości co do uzasadnienia „zwolnienia podatkowego w wysokości 75 %” na podstawie przepisów sekcji 371 ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)] w celu uniknięcia praktycznych trudności związanych z przeprowadzeniem analizy funkcji decyzyjnych i zarządczych w odniesieniu do działalności w zakresie udzielania pożyczek wewnątrz grupy tak, aby dać zainteresowanym stronom odpowiednią możliwość wypowiedzenia się w tej kwestii; Komisja nie zwróciła się w trakcie postępowania wyjaśniającego do zainteresowanych stron o przedstawienie uwag w tym względzie, a w zaskarżonej decyzji zdecydowała się zignorować takie uwagi, które zostały w rzeczywistości przedstawione przez zainteresowane strony w tym względzie. W konsekwencji zaskarżona decyzja jest nieważna.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo uznając, iż opodatkowanie spółki brytyjskiej w odniesieniu do zysków zagranicznych spółek zależnych „w zakresie, w jakim można je przypisać aktywom i działalnościom krajowym” nie stanowi ograniczenia swobody przedsiębiorczości oraz że kwestionowany środek nie jest konieczny do zapewnienia zgodności ze swobodami określonymi w traktacie.
                  Na poparcie skargi (tytułem żądania ewentualnego) o stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji, skarżące podnoszą następujący zarzut:

                  11.

                  Zarzut jedenasty dotyczy tego, że nawet gdyby (co jest kwestionowane) kwestionowany środek wiązał się z systemem pomocy państwa, Komisja naruszyła prawo uznając, że odzyskanie pomocy nie narusza podstawowych zasad prawa Unii oraz nakazując odzyskanie pomocy niezależnie od tego, czy zakładanie kontrolowanych spółek zagranicznych i udzielanie przez nie pożyczek spółkom niebędącym rezydentami, które należą do grupy kapitałowej, wiązało się w rzeczywistości z korzystaniem ze swobody przedsiębiorczości lub swobodnego przepływu kapitału. W szczególności w niniejszej sprawie odzyskanie pomocy naruszyłoby przysługującą skarżącym swobodę przedsiębiorczości zgodnie z art. 49 TFUE oraz swobodny przepływ kapitału zgodnie z art. 63 TFUE. W odniesieniu do tego rodzaju naruszenia należy stwierdzić nieważność nakazu odzyskania pomocy, o którym mowa w art. 2 zaskarżonej decyzji.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016, L 193, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (tekst jednolity) (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-782/19: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2019 r. – St Schrader Holding Company UK/Komisja

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/67

      Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2019 r. – St Schrader Holding Company UK/Komisja
      (Sprawa T-782/19)
      (2020/C 45/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: St Schrader Holding Company UK Ltd (Swindon, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M. Whitehouse i P. Halford, solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/1352 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych (Dz.U. 2019, L 216, s. 1);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim narusza on przysługującą skarżącej swobodę przedsiębiorczości na podstawie art. 49 TFUE; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, że system zwolnienia podatkowego dla finansowania grup („kwestionowany środek”) spowodował powstanie korzyści gospodarczej w rozumieniu i zakresie art. 107 ust. 1 TFUE.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie przy identyfikacji systemu odniesienia do celów analizy „selektywności”.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i popełniła oczywiste błędy w ocenie poprzez błędne lub niepełne zidentyfikowanie oraz niewłaściwe zrozumienie istotnych celów wybranego przez Komisję systemu odniesienia.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i/lub popełniła oczywiste błędy w ocenie uznając kwestionowany środek za pociągający za sobą odstępstwo od wybranego przez Komisję systemu odniesienia.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i/lub popełniła oczywiste błędy w ocenie błędnie kwalifikując kwestionowany środek jako prima facie selektywny, niesłusznie uznając, że wiązał się on z odmiennym traktowaniem przedsiębiorstw znajdujących się w sytuacji porównywalnej pod względem prawnym i faktycznym.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo uwzględniając w swojej ocenie selektywności kwestionowanego środka dyrektywę Rady (UE) 2016/1164 (1), podczas gdy instrument ten wszedł w życie dopiero po zakończeniu okresu, w którym Komisja uznała, że kwestionowany środek stanowi pomoc państwa.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja stanowi nadużycie władzy przez Komisję, sprzeczne z suwerennością podatkową Zjednoczonego Królestwa.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący tego, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie, uznając domniemane odstępstwo za nieuzasadnione w odniesieniu do opodatkowania zysku(-ów) finansowego(-ych) nieprzeznaczonego(-ych) do obrotu z pożyczek udzielonych w ramach umów kwalifikowanej pożyczki, które są objęte prima facie przepisami sekcji 371 EB („działalność w Zjednoczonym Królestwie”) Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)]. W odniesieniu do zwolnień podatkowych dotyczących „kwalifikowanych zasobów” oraz „zysków z dopasowanych odsetek”, decyzja Komisji jest również obarczona brakiem jakiegokolwiek uzasadnienia w odniesieniu do kwestii uzasadnienia tych zwolnień bądź też ich nieuzasadnienia.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 108 ust. 2 TFUE i art. 6 rozporządzenia (UE) 2015/1589 (2) oraz obowiązek dobrej administracji wynikający z art. 41 Karty praw podstawowych. W szczególności w decyzji o wszczęciu postępowania Komisja nie wskazała, że miała wątpliwości co do uzasadnienia „zwolnienia podatkowego w wysokości 75 %” na podstawie przepisów sekcji 371 ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)] w celu uniknięcia praktycznych trudności związanych z przeprowadzeniem analizy funkcji decyzyjnych i zarządczych w odniesieniu do działalności w zakresie udzielania pożyczek wewnątrz grupy tak, aby dać zainteresowanym stronom odpowiednią możliwość wypowiedzenia się w tej kwestii; Komisja nie zwróciła się w trakcie postępowania wyjaśniającego do zainteresowanych stron o przedstawienie uwag w tym względzie, a w zaskarżonej decyzji zdecydowała się zignorować takie uwagi, które zostały w rzeczywistości przedstawione przez zainteresowane strony w tym względzie. W konsekwencji zaskarżona decyzja jest nieważna.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo uznając, iż opodatkowanie spółki brytyjskiej w odniesieniu do zysków zagranicznych spółek zależnych „w zakresie, w jakim można je przypisać aktywom i działalnościom krajowym” nie stanowi ograniczenia swobody przedsiębiorczości oraz że kwestionowany środek nie jest konieczny do zapewnienia zgodności ze swobodami określonymi w traktacie.
                  Na poparcie skargi (tytułem żądania ewentualnego) o stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji, skarżąca podnosi następujący zarzut:

                  11.

                  Zarzut jedenasty dotyczy tego, że nawet gdyby (co jest kwestionowane) kwestionowany środek wiązał się z systemem pomocy państwa, Komisja naruszyła prawo uznając, że odzyskanie pomocy nie narusza podstawowych zasad prawa Unii oraz nakazując odzyskanie pomocy niezależnie od tego, czy zakładanie kontrolowanych spółek zagranicznych i udzielanie przez nie pożyczek spółkom niebędącym rezydentami, które należą do grupy kapitałowej, wiązało się w rzeczywistości z korzystaniem ze swobody przedsiębiorczości lub swobodnego przepływu kapitału. W szczególności w niniejszej sprawie odzyskanie pomocy naruszyłoby przysługującą skarżącej swobodę przedsiębiorczości zgodnie z art. 49 TFUE oraz swobodny przepływ kapitału zgodnie z art. 63 TFUE. W odniesieniu do tego rodzaju naruszenia należy stwierdzić nieważność nakazu odzyskania pomocy, o którym mowa w art. 2 zaskarżonej decyzji.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016, L 193, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (tekst jednolity) (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-783/19: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2019 r. – Royal Mail Investments/Komisja

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/69

      Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2019 r. – Royal Mail Investments/Komisja
      (Sprawa T-783/19)
      (2020/C 45/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Royal Mail Investments Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M. Whitehouse i P. Halford, solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/1352 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych (Dz.U. 2019, L 216, s. 1);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim narusza on przysługującą skarżącej swobodę przedsiębiorczości na podstawie art. 49 TFUE; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, że kwestionowany środek spowodował powstanie korzyści gospodarczej w rozumieniu i zakresie art. 107 ust. 1 TFUE.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie przy identyfikacji systemu odniesienia do celów analizy „selektywności”.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i popełniła oczywiste błędy w ocenie poprzez błędne lub niepełne zidentyfikowanie oraz niewłaściwe zrozumienie istotnych celów wybranego przez Komisję systemu odniesienia.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i/lub popełniła oczywiste błędy w ocenie uznając kwestionowany środek za pociągający za sobą odstępstwo od wybranego przez Komisję systemu odniesienia.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i/lub popełniła oczywiste błędy w ocenie błędnie kwalifikując kwestionowany środek jako prima facie selektywny, niesłusznie uznając, że wiązał się on z odmiennym traktowaniem przedsiębiorstw znajdujących się w sytuacji porównywalnej pod względem prawnym i faktycznym.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo uwzględniając w swojej ocenie selektywności kwestionowanego środka dyrektywę Rady (UE) 2016/1164 (1), podczas gdy instrument ten wszedł w życie dopiero po zakończeniu okresu, w którym Komisja uznała, że kwestionowany środek stanowi pomoc państwa.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja stanowi nadużycie władzy przez Komisję, sprzeczne z suwerennością podatkową Zjednoczonego Królestwa.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący tego, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie, uznając domniemane odstępstwo za nieuzasadnione w odniesieniu do opodatkowania zysku(-ów) finansowego(-ych) nieprzeznaczonego(-ych) do obrotu z pożyczek udzielonych w ramach umów kwalifikowanej pożyczki, które są objęte prima facie przepisami sekcji 371 EB („działalność w Zjednoczonym Królestwie”) Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)]. W odniesieniu do zwolnień podatkowych dotyczących „kwalifikowanych zasobów” oraz „zysków z dopasowanych odsetek”, decyzja Komisji jest również obarczona brakiem jakiegokolwiek uzasadnienia w odniesieniu do kwestii uzasadnienia tych zwolnień bądź też ich nieuzasadnienia.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 108 ust. 2 TFUE i art. 6 rozporządzenia (UE) 2015/1589 (2) oraz obowiązek dobrej administracji wynikający z art. 41 Karty praw podstawowych. W szczególności w decyzji o wszczęciu postępowania Komisja nie wskazała, że miała wątpliwości co do uzasadnienia „zwolnienia podatkowego w wysokości 75 %” na podstawie przepisów sekcji 371 ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)] w celu uniknięcia praktycznych trudności związanych z przeprowadzeniem analizy funkcji decyzyjnych i zarządczych w odniesieniu do działalności w zakresie udzielania pożyczek wewnątrz grupy tak, aby dać zainteresowanym stronom odpowiednią możliwość wypowiedzenia się w tej kwestii; Komisja nie zwróciła się w trakcie postępowania wyjaśniającego do zainteresowanych stron o przedstawienie uwag w tym względzie, a w zaskarżonej decyzji zdecydowała się zignorować takie uwagi, które zostały w rzeczywistości przedstawione przez zainteresowane strony w tym względzie. W konsekwencji zaskarżona decyzja jest nieważna.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo uznając, iż opodatkowanie spółki brytyjskiej w odniesieniu do zysków zagranicznych spółek zależnych „w zakresie, w jakim można je przypisać aktywom i działalnościom krajowym” nie stanowi ograniczenia swobody przedsiębiorczości oraz że kwestionowany środek nie jest konieczny do zapewnienia zgodności ze swobodami określonymi w traktacie.
                  Na poparcie skargi (tytułem żądania ewentualnego) o stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji, skarżąca podnosi następujący zarzut:

                  11.

                  Zarzut jedenasty dotyczy tego, że nawet gdyby (co jest kwestionowane) kwestionowany środek wiązał się z systemem pomocy państwa, Komisja naruszyła prawo uznając, że odzyskanie pomocy nie narusza podstawowych zasad prawa Unii oraz nakazując odzyskanie pomocy niezależnie od tego, czy zakładanie kontrolowanych spółek zagranicznych i udzielanie przez nie pożyczek spółkom niebędącym rezydentami, które należą do grupy kapitałowej, wiązało się w rzeczywistości z korzystaniem ze swobody przedsiębiorczości lub swobodnego przepływu kapitału. W szczególności w niniejszej sprawie odzyskanie pomocy naruszyłoby przysługującą skarżącej swobodę przedsiębiorczości zgodnie z art. 49 TFUE oraz swobodny przepływ kapitału zgodnie z art. 63 TFUE. W odniesieniu do tego rodzaju naruszenia należy stwierdzić nieważność nakazu odzyskania pomocy, o którym mowa w art. 2 zaskarżonej decyzji.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016, L 193, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (tekst jednolity) (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-784/19: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2019 r. – William Hill i William Hill Organization/Komisja

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/70

      Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2019 r. – William Hill i William Hill Organization/Komisja
      (Sprawa T-784/19)
      (2020/C 45/57)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: William Hill plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) I William Hill Organization Ltd (Londyn) (przedstawiciele: C. McDonnell, barrister, B. Goren, solicitor, adwokat M. Peristeraki i K. Desai, solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie braku niezgodnej z prawem pomocy państwa, stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) w zakresie, w jakim stwierdzono w nim istnienie niezgodnej z prawem pomocy państwa oraz uchylenie ciążącego na Zjednoczonym Królestwie obowiązku odzyskania niezgodnej z prawem pomocy państwa jakoby otrzymanej w tym kontekście przez skarżące (art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim nakładają one na Zjednoczone Królestwo obowiązek odzyskania od skarżących domniemanej pomocy państwa; oraz

                  —

                  w każdym wypadku, obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżące w niniejszym postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja błędnie rozumie kontekst, cel i funkcjonowanie brytyjskich przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych odnoszących się do traktowania zysków finansowych nieprzeznaczonych do obrotu. Wnioski Komisji zawarte w zaskarżonej decyzji opierają się na skumulowanych oczywistych błędach. W szczególności Komisja popełniła oczywiste błędy w rozumieniu całego brytyjskiego systemu podatkowego, w rozumieniu celów systemu dotyczącego kontrolowanych spółek zagranicznych, szczególnego zakresu zwolnienia podatkowego dla finansowania grup oraz definicji umów kwalifikowanej pożyczki.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja błędnie interpretuje zwolnienie podatkowe dla finansowania grup jako zwolnienie podatkowe, a zatem jako korzyść. W odniesieniu do zysków finansowych nieprzeznaczonych do obrotu zwolnienie podatkowe dla finansowania grup stanowi przepis dotyczący opodatkowania i część definicji granic przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych, a nie korzyść selektywną. Komisja nie przedstawiła żadnej analizy ilościowej wykazującej, że jest to korzyść, a wobec braku przekonujących dowodów na to, że przedmiotowy środek przynosi korzyść, zaskarżona decyzja nie może dalej obowiązywać.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja błędnie zidentyfikowała system odniesienia do celów oceny skutków przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych oraz błędnie zidentyfikowała przepisy dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych jako zbiór przepisów, który jest odrębny względem całego brytyjskiego systemu opodatkowania osób prawnych. Komisja nie zrozumiała prawidłowo celu przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych i nie uwzględniła przysługującego Zjednoczonemu Królestwu marginesu swobody uznania.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja dopuściła się oczywistych błędów w analizie pomocy państwa i zastosowała błędne testy przy rozważaniu kwestii porównywalności. Komisja nie uwzględniła różnego poziomu ryzyka związanego z podstawą opodatkowania w Zjednoczonym Królestwie w odniesieniu do pożyczek udzielanych podmiotowi należącemu do grupy, który podlega opodatkowaniu w Zjednoczonym Królestwie oraz pożyczek udzielanych podmiotowi należącemu do grupy, który nie podlega opodatkowaniu w Zjednoczonym Królestwie, i nieracjonalnie uznała, że pożyczki udzielane wewnątrz grupy są porównywalne z pożyczkami udzielanymi przez osoby trzecie.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że nawet przy założeniu, iż kwestionowane przepisy dotyczące KSZ stanowiły prima facie pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, w zaskarżonej decyzji błędnie stwierdzono, że nie ma żadnego uzasadnienia, które można by przyjąć w celu obrony zgodności kwestionowanych przepisów z przepisami Unii w dziedzinie pomocy państwa. Ponadto zaskarżona decyzja jest nieracjonalna i niespójna, ponieważ Komisja słusznie uznała, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)] jest uzasadniony w przypadkach, w których jedynym powodem zastosowania podatku od kontrolowanych spółek zagranicznych zgodnie ze scenariuszem alternatywnym rozdziału 5 wspomnianej części 9A byłby test „kapitału powiązanego w Zjednoczonym Królestwie” z tego względu, że test ten może być nadmiernie trudny do zastosowania w praktyce; aczkolwiek jednocześnie, i nie podając odpowiedniego uzasadnienia, Komisja twierdzi, że przepisy wspomnianego rozdziału 9 nigdy nie znajdują uzasadnienia w przypadkach, w których test funkcji decyzyjnych i zarządczych spowodowałby opodatkowanie kontrolowanych spółek zagranicznych na podstawie wspomnianego rozdziału 5. W rzeczywistości test funkcji decyzyjnych i zarządczych jest zbyt trudny do zastosowania w praktyce, w związku z czym Komisja powinna była uznać przepisy wspomnianego rozdziału 9 za uzasadnione również w kontekście tego testu i w związku z tym powinna była stwierdzić, że nie ma pomocy państwa.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że gdyby zaskarżona decyzja została utrzymana w mocy, wówczas jej wykonanie poprzez odzyskanie od skarżących domniemanej pomocy państwa naruszyłoby podstawowe zasady prawa Unii, w tym swobodę przedsiębiorczości i swobodę świadczenia usług, zważywszy że należące do skarżących KSZ znajdują się w innych państwach członkowskich.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący tego, że nakaz odzyskania pomocy wynikający z zaskarżonej decyzji jest bezzasadny i sprzeczny z podstawowymi zasadami Unii.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący tego, że Komisja nie uzasadniła w wystarczający sposób kluczowych elementów zaskarżonej decyzji takich jak np. wniosek, że przewidziane we wspomnianym rozdziale 5 opodatkowanie kontrolowanych spółek zagranicznych mogłoby się odbywać bez trudności lub nieproporcjonalnego obciążenia przy użyciu testu funkcji decyzyjnych i zarządczych.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza również zasadę dobrej administracji, która wymaga, aby Komisja zapewniła przejrzystość i przewidywalność swoich procedur administracyjnych oraz wydawała decyzje w rozsądnym terminie. Nie jest rozsądny ani czteroletni termin, jakiego Komisja potrzebowała na przyjęcie decyzji o wszczęciu postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie, ani ponad sześcioletni termin, jaki upłynął od dnia wejścia w życie kwestionowanego środka do dnia wydania decyzji niniejszej w sprawie.


title: Sprawa T-785/19: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2019 r. – Anglo American International/Komisja

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/72

      Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2019 r. – Anglo American International/Komisja
      (Sprawa T-785/19)
      (2020/C 45/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Anglo American International Holdings Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: M. Anderson, Solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności całości decyzji Komisji z dnia 2 kwietnia 2019 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona strony skarżącej;

                  —

                  ewentualnie, stwierdzenie, że przy ustalaniu podlegającej odzyskaniu kwoty pomocy straty, ulgi lub zwolnienia podatkowe, na które skarżąca mogła powołać się w czasie, gdy wnosiła o zastosowanie zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych (group financing exemption, dalej: „GFE”), lub na które skarżąca mogłaby w owym czasie powołać się, gdyby nie wniosła o zastosowanie GFE, powinny w każdym wypadku zostać wzięte pod uwagę, nawet jeśli uprawnienie do powołania się na takie straty, ulgi lub zwolnienia podatkowe uległo już przedawnieniu w świetle prawa Zjednoczonego Królestwa i niezależnie od tego, czy takie straty ulgi lub zwolnienia są uwzględniane automatycznie.

                  —

                  w każdym wypadku, obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy oparty na twierdzeniu, że storna pozwana nie wykazała, iż GFE stanowi korzyść. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie wykazała, iż korzyść występuje w każdym przypadku, w którym zawnioskowano o zastosowanie GFE.

                  2.

                  Zarzut drugi oparty na twierdzeniu, że nie miała miejsce interwencja państwa ani interwencja przy użyciu zasobów państwowych. Komisja nie udowodniła, iż ubieganie się o przyznanie GFE oczywiście prowadziło do obniżenia zobowiązania z tytułu brytyjskiego podatku od osób prawnych.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący okoliczności, że GFE nie sprzyja niektórym przedsiębiorstwom ani produkcji niektórych towarów. Komisja popełniła błędy polegające na i) zdefiniowaniu systemu odniesienia w sposób zbyt wąski jako przepisów zawartych w części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (Przepis międzynarodowe i inne)] zamiast jako szerszego systemu brytyjskiego podatku od osób prawnych; ii) braku zrozumienia, że rozdział 9 rzeczonej części 9A nie stanowi odstępstwa od rozdziału 5; oraz iii) braku uznania, że nawet jeśli ów rozdział 9 stanowi odstępstwo od rozdziału 5, to jest ono uzasadnione charakterem i ogólną strukturą wskazanej części 9A.

                  4.

                  Zarzut czwarty, oparty na twierdzeniu, że GFE nie wywiera wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Komisja błędnie uznała, iż GFE może wpływać na decyzje międzynarodowych koncernów dotyczące lokalizacji ośrodków zarządzania finansami oraz wyboru siedziby na terenie Unii.

                  5.

                  Zarzut piąty, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że GFE nie zakłóca konkurencji ani nie grozi jej zakłóceniem. Komisja nie udowodniła, iż ubieganie się o przyznanie GFE oczywiście prowadziło do obniżenia zobowiązania z tytułu brytyjskiego podatku od osób prawnych.

                  6.

                  Zarzut szósty, oparty na twierdzeniu, że odzyskanie domniemanej pomocy byłoby sprzeczne z zasadami ogólnymi prawa Unii. Strona skarżąca utrzymuje, że test funkcji decyzyjnych i zarządczych przewidziany w sekcji 371EB wskazanego rozdziału 5 nie spełnia wymogów pewności prawa, że Zjednoczone Królestwo dysponowało zakresem uznania pozwalającym na zajęcie się tą kwestią braku pewności i że strona pozwana uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi przeprowadzenia kompleksowej analizy wszystkich istotnych czynników. Nakazując odzyskanie pomocy Komisja postąpiła wbrew art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (1), który zakazuje odzyskania pomocy, w sytuacji gdy byłoby to sprzeczne z ogólną zasadą prawa Unii.

                  7.

                  Zarzut siódmy, oparty na twierdzeniu, że selektywna korzyść zostałaby wyeliminowana, a odzyskanie nie byłoby wymagane, gdyby Zjednoczone Królestwo miało rozszerzyć GFE z mocą wsteczną na pożyczki na rzecz spółek wyższego szczebla oraz na pożyczki na rzecz stron trzecich. Komisja nie uwzględniła okoliczności, iż podjęcie takiego działania wyeliminowałoby wszelkie selektywne korzyści (zakładając na chwilę, że korzyści takie w ogóle zostały przysporzone) i w takim wypadku nie istniałaby niezgodna z prawem pomoc państwa podlegająca odzyskaniu na podstawie prawa Unii.

                  8.

                  Zarzut ósmy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że przy ustalaniu kwoty pomocy podlegającej odzyskaniu straty, ulgi lub zwolnienia podatkowe, które były dostępne dla skarżącej (jako roszczenie, w drodze wyboru lub automatycznie) w czasie, gdy wnosiła o zastosowanie GFE, lub które byłyby dla niej dostępne w owym czasie, gdyby nie wniosła o zastosowanie GFE, powinny były zostać uwzględnione, nawet jeśli uprawnienie do powołania się na takie straty, ulgi lub zwolnienia podatkowe uległo już przedawnieniu w świetle prawa Zjednoczonego Królestwa. Strona skarżąca utrzymuje, że w taki sposób należy interpretować motyw 203 zaskarżonej decyzji, przy czym jeśli tak nie jest, to decyzja ta jest nieprawidłowa, ponieważ brak uwzględnienia takich strat, ulg lub zwolnień podatkowych skutkuje zawyżeniem kwoty pomocy, co prowadzi do powstania zakłócenia na rynku wewnętrznym.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty, oparty na twierdzeniu, że strona pozwana nie przedstawiła uzasadnienia w odniesieniu do zwolnienia z tytułu kwalifikowalnych zasobów i zwolnienia z tytułu dopasowanych odsetek oraz nie przeprowadziła kompleksowej analizy wszystkich istotnych czynników. Komisja nie dokonała rozróżnienia pomiędzy trzema odrębnymi zwolnieniami przewidzianymi we wspomnianym rozdziale 9, które funkcjonują niezależnie, i nie zrozumiała, że zwolnienie z tytułu kwalifikowalnych zasobów i zwolnienie z tytułu dopasowanych odsetek nie upoważniają do zastosowania testu funkcji decyzyjnych i zarządczych, i że istnienie w owym rozdziale 9 zwolnienia z tytułu dopasowanych odsetek świadczy o tym, że strona pozwana popełniła błąd, definiując system odniesienia zbyt wąsko jako przepisy zawarte we wspomnianej części, a nie szerzej, jako brytyjski system podatku od osób prawnych.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-786/19: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2019 r. – Simfer Jersey/Komisja

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/73

      Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2019 r. – Simfer Jersey/Komisja
      (Sprawa T-786/19)
      (2020/C 45/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Simfer Jersey Ltd (Saint Helier, Jersey) (przedstawiciele: adwokaci N. Niejahr i B. Hoorelbeke oraz A. Stratakis i P. O’Gara, solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/1352 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych w zakresie, w jakim uznano w niej, że domniemany środek pomocy stanowi pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE i nakazano jego odzyskanie wraz z odsetkami, w tym od skarżącej;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2, 3 i 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim nakazano w niej odzyskanie pomocy niezgodnej z rynkiem wewnętrznym wraz z odsetkami, w tym od skarżącej;

                  —

                  obciążenie Komisji jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE uznając, że domniemany środek pomocy przynosi selektywną korzyść:

                              a)

                              spółkom korzystającym ze zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % w odniesieniu do umów kwalifikowanej pożyczki niskiego ryzyka, ponieważ Komisja:

                                          —

                                          błędnie zidentyfikowała brytyjski system dotyczący kontrolowanych spółek zagranicznych jako system odniesienia oraz naruszyła prawo, stwierdzając, że zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % stanowi odstępstwo od podatkowego systemu odniesienia, z uwagi na to, że:

                                                      (i)

                                                      ustalenie odstępstwa błędnie opiera się na technice legislacyjnej;

                                                      (ii)

                                                      test funkcji decyzyjnych i zarządczych nie jest głównym testem dla brytyjskiego systemu dotyczącego kontrolowanych spółek zagranicznych; oraz

                                                      (iii)

                                                      umowy kwalifikowanej pożyczki i umowy niekwalifikowanej pożyczki nie dotyczą takiej samej sytuacji prawnej i faktycznej, a w każdym wypadku Komisja naruszyła prawo stosując poprzez analogię lub powołując się w niewłaściwy sposób na przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1).

                                          —

                                          popełniła błąd co do okoliczności faktycznych i naruszyła prawo stwierdzając, że zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % nie jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego w taki sam sposób, jak zwolnienie podatkowe dla finansowania grup, które ma zastosowanie do zysków finansowych nieprzeznaczonych do obrotu objętych przepisami sekcji 371 EC Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)] (inwestycje kapitałowe ze Zjednoczonego Królestwa).

                              b)

                              spółkom korzystającym ze zwolnień podatkowych dopasowanych odsetek i kwalifikowanych zasobów, ponieważ Komisja:

                                          —

                                          błędnie zidentyfikowała brytyjskie przepisy dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych jako system odniesienia oraz naruszyła prawo, stwierdzając, że zwolnienia podatkowe dopasowanych odsetek i kwalifikowanych zasobów stanowią odstępstwo od podatkowego systemu odniesienia, z uwagi na to, że:

                                                      (i)

                                                      ustalenie odstępstwa błędnie opiera się na technice legislacyjnej, a test funkcji decyzyjnych i zarządczych nie jest głównym testem dla brytyjskich przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych;

                                                      (ii)

                                                      podatnicy kwalifikujący się do skorzystania ze zwolnień podatkowych dopasowanych odsetek i kwalifikowanych zasobów nie znajdują się w tej samej sytuacji prawnej i faktycznej co podatnicy, którzy się do takiego skorzystania nie kwalifikują.

                                          —

                                          popełniła błąd co do okoliczności faktycznych i naruszyła prawo stwierdzając, że zwolnienia podatkowe dopasowanych odsetek i kwalifikowanych zasobów nie są uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ nie wykazała, że domniemany środek pomocy mógł wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi i groził zakłóceniem konkurencji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że alternatywnie Komisja naruszyła art. 49 TFUE uznając domniemany środek pomocy za pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym, który nie narusza zagwarantowanej w art. 49 TFUE swobody przedsiębiorczości.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła podstawową zasadę równego traktowania/niedyskryminacji poprzez potraktowanie zysków finansowych nieprzeznaczonych do obrotu pochodzących z kwalifikowanych pożyczek w taki sam sposób jak zysków finansowych nieprzeznaczonych do obrotu pochodzących z niekwalifikowanych pożyczek; oraz poprzez potraktowanie zwolnienia podatkowego dla finansowania grup w różny sposób w zależności od tego, czy zyski finansowe nieprzeznaczone do obrotu są objęte zakresem sekcji 371 EB czy sekcji 371 EC Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)].

                  5.

                  Zarzut piąty, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczący tego, że nawet jeśli domniemany środek pomocy jest objęty zakresem stosowania art. 107 ust. 1 TFUE, to Komisja, nakazując odzyskanie kwot pomocy rzekomo niezgodnej z rynkiem wewnętrznym od beneficjentów domniemanego środka pomocy, naruszyła art. 16 ust. 1 rozporządzenia proceduralnego (2), ponieważ takie odzyskanie narusza ogólne zasady prawa Unii, a mianowicie zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasadę pewności prawa.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016, L 193, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (tekst jednolity) (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-787/19: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2019 r. – The Sage Group i in./Komisja

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/75

      Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2019 r. – The Sage Group i in./Komisja
      (Sprawa T-787/19)
      (2020/C 45/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: The Sage Group plc (Newcastle Upon Tyne, Zjednoczone Królestwo), Sage Treasury Company Ltd (Newcastle Upon Tyne), Sage Irish Investments One Ltd (Newcastle Upon Tyne) i Sage Irish Investments Two Ltd (Newcastle Upon Tyne) (przedstawiciele: J. Lesar, solicitor i K. Beal, QC)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

                  —

                  w każdym wypadku, obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżące w niniejszym postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie przy wyborze ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była uznać za ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie jedynie sam system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania KSZ. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie uznała przepisy rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)] za formę odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego zawartego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo, stwierdzając w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej pod względem faktycznym i prawnym sytuacji zostały potraktowane w odmienny sposób.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % przewidziane w przepisach sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)] jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że nałożenie obciążenia podatkowego na KSZ, które spełniają wymogi zwolnień zawartych we wspomnianym rozdziale 9 jako grupa stanowiłoby naruszenie swobody przedsiębiorczości skarżących sprzeczne z art. 49 TFUE.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do kwestii zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący tego, że decyzja Komisji nie jest zgodna z ogólną zasadą niedyskryminacji i równego traktowania w prawie Unii.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo, stosując poprzez analogię lub powołując się w niewłaściwy sposób na przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która nie miała zastosowania ratione temporis.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016, L 193, s. 1).


title: Sprawa T-789/19: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2019 r. – Moerenhout i in./Komisja

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/76

      Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2019 r. – Moerenhout i in./Komisja
      (Sprawa T-789/19)
      (2020/C 45/61)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Tom Moerenhout (Humbeek, Belgia) i sześcioro innych skarżących (przedstawiciel: adwokat G. Devers)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania w całości.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzję Komisji C(2019) 6390 final z dnia 4 września 2019 r., odmawiającej rejestracji proponowanej europejskiej inicjatywy obywatelskiej zatytułowanej „Ensuring Common Commercial Policy conformity with EU Treaties and compliance with international law” (Dz.U. 2019, L 241, s. 12), skarżący podnoszą cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych oraz art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej (Dz.U. 2011, L 65, s. 1) w zakresie, w jakim Komisja przeinaczyła proponowaną inicjatywę obywatelską.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 211/2011 w zakresie, w jakim Komisja uchybiła obowiązkowi uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 211/2011 w zakresie, w jakim Komisja uznała, że działanie przewidziane w proponowanej inicjatywie obywatelskiej może zostać podjęte jedynie na podstawie art. 215 TFUE, podczas gdy działanie to wyraźnie wchodzi w zakres wspólnej polityki handlowej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 211/2011 w zakresie, w jakim Komisja nie uwzględniła innych podstaw prawnych, z którymi proponowana europejska inicjatywa obywatelska jest w oczywisty sposób związana, a mianowicie art. 43 ust. 2 TFUE i art. 114 TFUE.


title: Sprawa T-798/19: Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2019 r. – Bennahmias/Parlament

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/77

      Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2019 r. – Bennahmias/Parlament
      (Sprawa T-798/19)
      (2020/C 45/62)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Skarżący: Jean-Luc Bennahmias (Marsylia, Francja) (przedstawiciele:
      adwokaci J.M. Rikkers, J.L. Teheux i M. Ganilsy)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 16 września 2019 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności noty obciążeniowej nr 2019–1599 nakazującej zwrot kwoty 29 806 EUR;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji ze względu na to, że rozumowanie sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego jest dwuznaczne, ponieważ nie wskazano w niej, dlaczego przedłożone dokumenty nie stanowią dowodów wykonywania pracy.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący błędu w ocenie w zaskarżonej decyzji ze względu na to, że okoliczności faktyczne ustalone przez sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego są niedokładne.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący odwrócenia ciężaru dowodu. W tym względzie skarżący jest zdania, że nie musi przedstawiać dowodu wykonywania pracy przez jego asystenta parlamentarnego, lecz – przeciwnie – to Parlament powinien wykazać odmienne okoliczności.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności w zakresie, w jakim przy ustaleniu kwoty żądanej od skarżącego założono, że asystent parlamentarny nigdy nie pracował dla skarżącego.


title: Sprawa T-799/19: Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2019 r. – Bennahmias/Parlament

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/78

      Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2019 r. – Bennahmias/Parlament
      (Sprawa T-799/19)
      (2020/C 45/63)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Skarżący: Jean-Luc Bennahmias (Marsylia, Francja) (przedstawiciele:
      adwokaci J.M. Rikkers, J.L. Teheux i M. Ganilsy)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 16 września 2019 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności noty obciążeniowej nr 2019–1598 nakazującej zwrot kwoty 15 105 EUR;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji ze względu na to, że rozumowanie sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego jest dwuznaczne, ponieważ nie wskazano w niej, dlaczego przedłożone dokumenty nie stanowią dowodów wykonywania pracy.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący błędu w ocenie w zaskarżonej decyzji ze względu na to, że okoliczności faktyczne ustalone przez sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego są niedokładne.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący odwrócenia ciężaru dowodu. W tym względzie skarżący jest zdania, że nie musi przedstawiać dowodu wykonywania pracy przez jego asystenta parlamentarnego, lecz – przeciwnie – to Parlament powinien wykazać odmienne okoliczności.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności w zakresie, w jakim przy ustaleniu kwoty żądanej od skarżącego założono, że asystent parlamentarny nigdy nie pracował dla skarżącego.


title: Sprawa T-800/19: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2019 r. – Austria Tabak/EUIPO – Mignot & De Block (AIR)

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/79

      Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2019 r. – Austria Tabak/EUIPO – Mignot & De Block (AIR)
      (Sprawa T-800/19)
      (2020/C 45/64)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Austria Tabak GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci J. Gracia Albero i R. Ahijón Lana)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mignot & De Block BV (Eindhoven, Niderlandy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „AIR” – unijny znak towarowy nr 2 309 110

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 września 2019 r. w sprawie R 1665/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów i Czwartą Izbą Odwoławczą.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) w związku z art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-802/19: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2019 r. – Kisscolor Living/EUIPO – Teoxane (KISS COLOR)

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/79

      Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2019 r. – Kisscolor Living/EUIPO – Teoxane (KISS COLOR)
      (Sprawa T-802/19)
      (2020/C 45/65)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Kisscolor Living GmbH (Bad Homburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Büttner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Teoxane SA (Genewa, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy KISS COLOR w kolorach białym i czerwonym – zgłoszenie nr 16 396 996

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 września 2019 r. w sprawie R 2167/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-810/19: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2019 r. – Victoria’s Secret Stores Brand Management przeciwko EUIPO – Yiwu Dearbody Cosmetics (BODYSECRETS)

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/81

      Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2019 r. – Victoria’s Secret Stores Brand Management przeciwko EUIPO – Yiwu Dearbody Cosmetics (BODYSECRETS)
      (Sprawa T-810/19)
      (2020/C 45/67)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Victoria’s Secret Stores Brand Management, Inc. (Reynoldsburg, Ohio, Stany Zjednoszone) (przedstawiciel: J. Dickerson, Solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Yiwu Dearbody Cosmetics Co.Ltd (Yiwu City, Chiny)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „BODYSECRET”– unijny znak towarowy nr 13 921 978

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2019 r. w sprawie R 2422/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  dopuszczenie unieważnienia unijnego znaku towarowego nr 13 921 978

                  —

                  obciążenie właściciela spornego znaku towarowego kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 7 ust. 1 lit. b), c) i d) tego rozporządzenia.


title: Sprawa T-820/19: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2019 r. – Totalizator Sportowy/EUIPO – Lottoland Holdings (LOTTOLAND)

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/82

      Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2019 r. – Totalizator Sportowy/EUIPO – Lottoland Holdings (LOTTOLAND)
      (Sprawa T-820/19)
      (2020/C 45/68)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Totalizator Sportowy sp. z o.o. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat B. Matusiewicz-Kulig)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Lottoland Holdings Ltd (Ocean Village, Gibraltar)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „LOTTOLAND” – unijny znak towarowy nr 11 369 981

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 października 2019 r. w sprawie R 97/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części dotyczącej utrzymania w mocy unijnego znaku towarowego nr 11 369 981„LOTTOLAND”, w odniesieniu do wszystkich usług, dla których unijny znak towarowy został zarejestrowany w klasie 42;

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji poprzez unieważnienie unijnego znaku towarowego nr 11 369 981„LOTTOLAND” w całości, również w odniesieniu do usług, dla których unijny znak towarowy został zarejestrowany w klasie 42;

            ewentualnie,

                  —

                  przekazanie sprawy EUIPO do ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 5 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625 z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 oraz uchylającego rozporządzenie delegowane (UE) nr 2017/1430.


title: Sprawa T-825/19: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2019 r. – Tazzetti/Komisja

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/83

      Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2019 r. – Tazzetti/Komisja
      (Sprawa T-825/19)
      (2020/C 45/69)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Tazzetti SpA (Volpiano, Włochy) (przedstawiciele: M. Condinanzi, E. Ferrero i C. Vivani, avvocati)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji (noty) Komisji Europejskiej z dnia 27 września 2019 r. ARES (2019) 6014426 skierowanej do skarżącej, decyzji (noty) Komisji Europejskiej z dnia 27 września 2019 r. ARES (2019) 6014220 skierowanej do skarżącej, decyzji (noty) Komisji Europejskiej z dnia 30 września 2019 r. ARES (2019) 6048224 skierowanej do Tazzetti SA, decyzji (noty) ARES (2019) 6871575 skierowanej do Tazzetti SpA, a także dalszych aktów oraz, gdy to wymagane, na wniosek i po stwierdzeniu niezgodności z prawem zgodnie z art. 277 TFUE rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/661 z dnia 25 kwietnia 2019 r. zapewniającego sprawne działanie elektronicznego rejestru kontyngentów na wprowadzanie do obrotu wodorofluorowęglowodorów (Dz.U. 2019, L 112, s. 11), w szczególności w odniesieniu do art. 7 tego rozporządzenia, stwierdzenie niemożności stosowania, a w konsekwencji stwierdzenie nieważności wyżej wskazanych decyzji wykonujących to rozporządzenie.

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 16 ust. 1, 3, i 5 oraz art. 17 załączników V i VI do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 517/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 842/2006 (Dz.U. 2014, L 150, s. 195), naruszenia art. 291 TFUE i pojęcia środka wykonawczego, nadużycia władzy, naruszenia art. 296 TFUE i obowiązku uzasadnienia, a także naruszenia zasady proporcjonalności.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 15 i 16 rozporządzenia (UE) nr 517/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. przez art. 7 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/661 z dnia 25 kwietnia 2019 r. zapewniającego sprawne działanie elektronicznego rejestru kontyngentów na wprowadzanie do obrotu wodorofluorowęglowodorów (Dz.U. 2019, L 112, s. 11), a także, incydentalnie, wynikającej stąd niemożności jego stosowania.

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że wspomniany art. 7, w zakresie, w jakim pozwala na nieprzydzielenie podmiotowi zasiedziałemu kontrolowanemu przez jednego deklarującego kontyngentów obliczonych na podstawie jego własnych wartości odniesienia lub przydziela takie kontyngenty wyłącznie jedynemu deklarującemu o tym samym beneficjencie rzeczywistym co pierwszy podmiot zasiedziały, powoduje naruszenia art. 15 i 16 rozporządzenia (UE)517/2014.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego Unii w dziedzinie własności i prawa do prowadzenia działalności gospodarczej, art. 6 TUE w związku z art. 6, 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 1 Protokołu dodatkowego do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, a także art. 11 TFUE. Strona skarżąca podnosi również nadużycie władzy.

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że decyzje Komisji, poprzez nieuzasadnione pozbawienie spółki kontrolowanej przez skarżącą kontyngentów wodorofluorowęglowodorów, do których przydziału spółka zależna byłaby uprawniona na podstawie jej własnych wartości odniesienia, powodują naruszenie praw podstawowych skarżącej. W sytuacji gdy przepisy rozporządzenia wykonawczego służą ograniczeniu/wyłączeniu przydzielania kontyngentów nowym uczestnikom, nieobecnym wcześniej na rynku, zastosowanie ich przez Komisję wobec spółki kontrolowanej przez skarżącą (z zatem wobec samej skarżącej) stanowi nadużycie władzy. Podniesione wady i zarzuty dotyczą również przypadku, gdy kontyngenty należne spółce kontrolowanej przez skarżącą należy rozumieć jako przydzielone samej skarżącej jako jednemu deklarującemu.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności i obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do tej zasady.

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że dokonane zastosowanie art. 7 rozporządzenia wykonawczego 2019/661 wykracza daleko poza to, co jest wymagane i konieczne do osiągnięcia celów uregulowania ukierunkowanych na lepsze i bardziej efektywne wykorzystanie rejestru elektronicznego. Podniesione wady i zarzuty dotyczą również przypadku, gdy kontyngenty należne spółce kontrolowanej przez skarżącą należy rozumieć jako przydzielone samej skarżącej jako jednemu deklarującemu: w takim wypadku inwazyjność decyzji dotyczących organizacji działalności grupy, za którą odpowiedzialna jest skarżąca, wraz ze skutkami budżetowymi i podatkowymi, a także gospodarczymi, nie wydają się w żaden sposób uzasadnione i racjonalne w świetle celów, którym służy uregulowanie.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. art. 49 i następnych oraz art. 63 i następnych TFUE.

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że uszczerbek dla działalności skarżącej spowodowany odmową przyznania kontyngentów kontrolowanej przez nią spółce, nawet jeżeli zostaną one przydzielone jej samej, powoduje naruszenie podstawowych swobód rynku wewnętrznego, takich jak swoboda przedsiębiorczości i swoboda przepływu kapitału, ponieważ skarżąca jest spółką prawa włoskiego, która skorzystała ze swobody przedsiębiorczości i swobody przepływu kapitału zapewnionych przez Unię Europejską, aby nabyć spółkę prawa hiszpańskiego w celu prowadzenia na tym rynku części swojej działalności gos[podarczej.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa oraz zakazu retroaktywności przepisów przyznających prawa indywidualne.

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że ma ona prawo organizować swoją działalność gospodarczą, a także działalność gospodarcza kontrolowanej przez siebie grupy przedsiębiorstw w oparciu o rozsądne prognozy rentowności, których podstawą są oczekiwania dotyczące kontyngentów wynikające z wartości odniesienia dla (również) kontrolowanej przez nią spółki hiszpańskiej. Decyzja o nieprzydzielaniu Tazzetti SA kontyngentów narusza te zasady i obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 TFUE ze względu na brak jakiegokolwiek wyjaśnienia wyboru dokonanego przez Komisje i wszelkiej próby wyważenia interesów. Do naruszenia dochodzi również w przypadku, gdyby kontyngenty należne spółce kontrolowanej przez skarżącą zostały przydzielone samej skarżącej jako jednemu deklarującemu.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasady równego traktowania.

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że zaskarżone decyzje skutkują przypisaniem Tazzetti SA sytuacji nieróżniącej się od sytuacji nowych uczestników rynku, gdy tymczasem spółka zależna Tazzetti SA, podobnie jak skarżąca, jest podmiotem zasiedziałym o ugruntowanej obecności na rynku.


title: Sprawa T-826/19: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2019 r. – Tazzzetti/Komisja

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/85

      Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2019 r. – Tazzzetti/Komisja
      (Sprawa T-826/19)
      (2020/C 45/70)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Tazzzetti SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: M. Condinanzi, E. Ferrero i C. Vivani, avvocati)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji, po stwierdzeniu ich niezgodności z prawem i ewentualnej niemożności stosowania rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/661, w szczególności w odniesieniu do art. 7 tego rozporządzenia;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga ma na celu stwierdzenie nieważności decyzji (noty) Komisji Europejskiej z dnia 30 września 2019 r. ARES (2019) 6048224 skierowanej do skarżącej, decyzji (noty) Komisji Europejskiej z dnia 27 września 2019 r. ARES (2019) 6014426 skierowanej do Tazzetti S.p.A., decyzji (noty) Komisji Europejskiej z dnia 27 września 2019 r. ARES (2019) 6048220 skierowanej do Tazzetti S.p.A., a także dalszych aktów oraz, gdy to wymagane, na wniosek i po stwierdzeniu niezgodności z prawem zgodnie z art. 277 TFUE rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/661 z dnia 25 kwietnia 2019 r. zapewniającego sprawne działanie elektronicznego rejestru kontyngentów na wprowadzanie do obrotu wodorofluorowęglowodorów (Dz.U. 2019, L 112, s. 11), w szczególności w odniesieniu do art. 7 tego rozporządzenia, stwierdzenie niemożności stosowania tego uregulowania, a w konsekwencji stwierdzenie nieważności wyżej wskazanych decyzji wykonujących to rozporządzenie.
      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-825/19, Tazzetti/Komisja.


title: Sprawa T-833/19: Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2019 r. – Grammer/EUIPO (Przedstawienie figury geometrycznej)

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/85

      Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2019 r. – Grammer/EUIPO (Przedstawienie figury geometrycznej)
      (Sprawa T-833/19)
      (2020/C 45/71)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Grammer AG (Amberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci J. Bühling i D. Graetsch)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie figury geometrycznej) – zgłoszenie nr 15 389 621

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 września 2019 r. w sprawie R 1478/2019-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-834/19: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2019 r. – e*Message Wireless Information Services/EUIPO – Apple (e*message)

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/86

      Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2019 r. – e*Message Wireless Information Services/EUIPO – Apple (e*message)
      (Sprawa T-834/19)
      (2020/C 45/72)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: e*Message Wireless Information Services GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Hotz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Apple Inc. (Cupertino, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy e*message w kolorach żółtopomarańczowym i czarnym – unijny znak towarowy nr 1 548 619

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 września 2019 r. w sprawie R 2454/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień EUIPO nr 13 800 z dnia 25 października 2018 r.;

                  —

                  oddalenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego nr 1 548 619 z dnia 22 września 2016 r.;

                  —

                  obciążenie EUIPO i – w razie wstąpienia do sprawy – interwenienta kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 i art. 2 zdanie pierwsze TUE w związku z art. 1 ust. 2 TFUE (zasada państwa prawnego i zasada, że działania organów muszą mieć podstawę prawną);

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z powodu błędnego zastosowania obecnej wykładni art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia 2017/1001 do momentu dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego oraz z powodu braku ustaleń dotyczących wykładni art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) Rady nr 207/2009 w momencie dokonania zgłoszenia;

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z powodu braku ustaleń faktycznych dotyczących sposobu postrzegania właściwego dla odbiorców w momencie dokonania zgłoszenia oraz ograniczonych wymogów w zakresie dowiedzenia i stwierdzenia bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji w momencie dokonania zgłoszenia, w przypadku gdy postępowanie rejestrowe odbyło się dawno temu;

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z powodu błędnej oceny elementów graficznych spornego unijnego znaku towarowego i braku ustaleń faktycznych w odniesieniu do momentu dokonania zgłoszenia;

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z powodu błędnej oceny charakteru odróżniającego i braku ustaleń faktycznych w odniesieniu do momentu dokonania zgłoszenia;

                  —

                  Naruszenie art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 1 pierwszego protokołu dodatkowego do EKPC w związku z art. 6 ust. 1–3 TUE i art. 2 ust. 1 TFUE oraz zasad ogólnych ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa (art. 2 zdanie pierwsze TUE) z powodu błędnego uchylenia korzystnego i zgodnego z prawem aktu;

                  —

                  Naruszenie art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 1 pierwszego protokołu dodatkowego do EKPC w związku z art. 6 ust. 1–3 TUE i art. 2 ust. 1 TFUE oraz zasad ogólnych ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa (art. 2 zdanie pierwsze TUE) z powodu błędnego cofnięcia korzystnego i zgodnego z prawem aktu administracyjnego.


title: Sprawa T-836/19: Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2019 r. – Première Vision przeciwko EUIPO – Vente-Privee.com (PV)

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/87

      Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2019 r. – Première Vision przeciwko EUIPO – Vente-Privee.com (PV)
      (Sprawa T-836/19)
      (2020/C 45/73)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Première Vision (Lyon, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Champagner Katz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Vente-Privee.com SA (Paryż, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy PV – zgłoszenie nr 13 999 578

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 października 2019 r. w sprawie R 2125/2018-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO, i w stosownym przypadku wnoszącej sprzeciw, kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-838/19: Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2019 r. – Koopman International/EUIPO – Tinnus Enterprises i Mystic Products Import & Export (Instalacje do dystrybucji płynów)

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/88

      Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2019 r. – Koopman International/EUIPO – Tinnus Enterprises i Mystic Products Import & Export (Instalacje do dystrybucji płynów)
      (Sprawa T-838/19)
      (2020/C 45/74)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Koopman International BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat B. van Werven)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Tinnus Enterprises LLC (Plano, Teksas, Stany Zjednoczone) i Mystic Products Import & Export, SL (Badalona, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 1431 829–0006

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 września 2019 r. w sprawie R 1005/2018-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji o zawieszeniu postępowania odwoławczego przed izbą odwoławczą i orzeczenie, że powinno być ono w dalszym ciągu prowadzone;

                  —

                  połączenie niniejszej sprawy toczącej się przed Sądem ze sprawami toczącymi się przed Sądem w sprawach R 1006/2018-3, R 1008/2018-3, R 1010/2018-3 i R 1009/2018-3 wniesionymi przez Koopman International jednocześnie z niniejszą skargą;

                  —

                  obciążenie Tinnus Enterprises kosztami postępowania poniesionymi przez Koopman International.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Izba Odwoławcza nie oceniła i nie zastosowała w prawidłowy sposób kryterium „pewności prawa”;

                  —

                  Izba Odwoławcza nie oceniła i nie zastosowała w prawidłowy sposób kryterium „ekonomii postępowania”;

                  —

                  Izba Odwoławcza nie oceniła i nie zastosowała w prawidłowy sposób kryterium „dobrej administracji”;

                  —

                  Izba Odwoławcza nie dokonała prawidłowego wyważenia interesów wszystkich stron postępowania.