title: Sprawa T-519/09: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2009 r. — Toshiba przeciwko Komisji

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/41

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2009 r. — Toshiba przeciwko Komisji
   (Sprawa T-519/09)
   2010/C 51/77
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Toshiba Corp. (przedstawiciele: J. MacLennan, solicitor, A. Schulz, J. Jourdan i P. Berghe, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (art. 101 TFUE) i art. 53 EOG w sprawie COMP/39.129 — Transformatory mocy — w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

               —

               uchylenie grzywny nałożonej na skarżącą;

               —

               posiłkowo, w przypadku utrzymania decyzji w mocy w całości lub w części, obniżenie nałożonej na skarżącą grzywny;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą;

               —

               zarządzenie innych środków, które mogą okazać się potrzebne dla nadania skuteczności wyrokowi Sądu.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 7 października 2009 r. (Sprawa nr COMP/39.129 — Transformatory mocy) w zakresie, w jakim Komisja uznała, że skarżąca dopuściła się naruszenia art. 81 WE i art. 53 EOG, uczestnicząc w podziale rynków w drodze umowy dżentelmeńskiej pomiędzy europejskich i japońskich producentów transformatorów mocy, tak aby nie naruszać wzajemnych rynków krajowych i odstąpić od sprzedaży na tych rynkach. Posiłkowo skarżąca wnosi o obniżenie nałożonej na nią grzywny.
   Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi cztery zarzuty
   Po pierwsze, skarżąca podnosi, że Komisja nie zdołała udowodnić w sposób wymagany prawem istnienia umowy dżentelmeńskiej ani uczestnictwa w niej skarżącej, ani też istnienia jakiegokolwiek porozumienia lub uzgodnionej praktyki pomiędzy europejskimi i japońskimi producentami transformatorów mocy.
   Po drugie, skarżąca twierdzi, że Komisja nie zdołała ustalić jurysdykcji dotyczącej rzekomej umowy dżentelmeńskiej nawet przy założeniu, że zostało wykazane jej istnienie. Skarżąca podnosi, że z uwagi na bardzo wysokie bariery dla wejścia na rynek, takie porozumienie nie mogłoby natychmiastowo i znacząco wpłynąć na konkurencję w UE lub na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
   W ramach zarzutu trzeciego przedłożonego posiłkowo skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła oczywisty błąd, podejmując decyzję dotyczącą czasu trwania naruszenia i udziału w nim skarżącej. Podnosi ona, że Komisja nie wykazała, iż niektóre spotkania miały jakikolwiek antykonkurencyjny cel lub skutek oraz że uczestnicząc w nich skarżąca naruszyła europejskie prawo konkurencji.
   Również posiłkowo w ramach czwartego zarzutu skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła błąd w zakresie ustaleń faktycznych i prawnych przy ustalaniu podstawowej kwoty grzywny. Po pierwsze, podnosi, że Komisja popełniła błąd w wyborze roku odniesienia w celu obliczenia wielkości sprzedaży uzyskanej przez skarżącą, odchodząc w ten sposób od metod ustalonych w wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien. Ponadto zdaniem skarżącej Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, nie uwzględniając bardzo wysokich barier na wejściu na rynek europejski oraz zakładając, że Toshiba mogła osiągnąć udział w rynku EOG równy jej udziałowi w rynku światowym. Skarżąca podnosi także, że Komisja dokonała błędnej wykładni pkt 18 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien w celu uzasadnienia oceny dotyczącej wielkości sprzedaży uzyskanej przez skarżącą w ramach EOG na podstawie jej światowej, zamiast uwzględnić tylko rynki dotknięte naruszeniem. W związku z powyższym skarżąca uważa, że nałożona na nią grzywna jest nieproporcjonalna.


title: Sprawa C-307/07: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 89/48/EWG — Uznawanie dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego trwających co najmniej trzy lata — Nieuznawanie dyplomów dostępu do zawodu farmaceuty specjalizującego się w biomedycynie — Brak transpozycji)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/15

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-307/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 89/48/EWG - Uznawanie dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego trwających co najmniej trzy lata - Nieuznawanie dyplomów dostępu do zawodu farmaceuty specjalizującego się w biomedycynie - Brak transpozycji)
   (2008/C 223/24)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Støvlbæk i P. Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciel: L. Fernandes, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak transpozycji dyrektywy Rady 89/48/EGW z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz.U. L 19, s. 16), w zakresie zawodu farmaceuty specjalizującego się w badaniach klinicznych
   Sentencja

               1)

               Poprzez brak przyjęcia, w zakresie zawodu farmaceuty specjalizującego się w biomedycynie, wszelkich przepisów koniecznych do wykonania dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/19/WE, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 199 z 25.8.2007.


title: Sprawa T-373/07: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2007 r. — EOS przeciwko OHIM (PrimeCast)

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/37

         Skarga wniesiona w dniu 27 września 2007 r. — EOS przeciwko OHIM (PrimeCast)
   (Sprawa T-373/07)
   (2007/C 283/67)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: EOS GmbH Electro Optical Systems (Krailling, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Mentjes)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego wydanej dnia 20 lipca 2007 r. w sprawie R 333/2005-4, o której skarżąca została powiadomiona faksem z dnia 27 lipca 2007 r.;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania zgodnie z art. 87 § 2 i § 5 regulaminu.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „PrimeCast” dla towarów i usług należących do klas 1, 19, 40 i 42 (zgłoszenie nr 2 854 677)

      Decyzja eksperta: częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1)

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, str. 1).


title: Sprawa C-134/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 2 kwietnia 2008 r. — J.E. Tyson Parketthandel GmbH hanse j. przeciwko Hauptzollamt Bremen

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 2 kwietnia 2008 r. — J.E. Tyson Parketthandel GmbH hanse j. przeciwko Hauptzollamt Bremen
   (Sprawa C-134/08)
   (2008/C 171/21)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: J.E. Tyson Parketthandel GmbH hanse j.

      Strona pozwana: Hauptzollamt Bremen
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 4 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2193/2003 z dnia 8 grudnia 2003 r. ustanawiającego dodatkowe cła przywozowe na niektóre produkty pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki (1) należy interpretować wbrew jego brzmieniu w ten sposób, że nie podlegają dodatkowym należnościom celnym produkty, w odniesieniu do których można wykazać, że znajdują się w drodze do Wspólnoty w dniu pierwszego zastosowania ceł dodatkowych oraz w odniesieniu do których nie można zmienić miejsca przeznaczenia?

      (1)  Dz.U. L 328, str. 3.


title: Sprawa C-469/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Athinon w dniu 21 listopada 2006 r. — PHARMAKEMPORIKI EMPORIAS KAI DIANOMIS PHARMAKEFTIKON PROIONDON przeciwko GLAXOSMITHKLINE Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Pharmakeftikon Proiondon

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Athinon w dniu 21 listopada 2006 r. — PHARMAKEMPORIKI EMPORIAS KAI DIANOMIS PHARMAKEFTIKON PROIONDON przeciwko GLAXOSMITHKLINE Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Pharmakeftikon Proiondon
   (Sprawa C-469/06)
   (2007/C 20/04)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Efeteio Athinon
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: PHARMAKEMPORIKI EMPORIAS KAI DIANOMIS PHARMAKEFTIKON PROIONDON

      Strona pozwana: GLAXOSMITHKLINE Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Pharmakeftikon Proiondon
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy odmowa ze strony zajmującego pozycję dominującą przedsiębiorstwa dotycząca pełnej realizacji zamówień, które są jej przesłane przez greckich hurtowników produktów farmaceutycznych w przypadku, gdy zmierza ona do ograniczenia ich działalności eksportowej i zmniejszenia dzięki temu szkody wyrządzonej działalnością w zakresie handlu równoległego, stanowi sama w sobie nadużycie w rozumieniu art. 82 WE. Czy na odpowiedź na to pytanie ma wpływ fakt, iż handel równoległy jest niezwykle dochodowy dla hurtowników dzięki różnicom cen stosowanych w obrębie Unii Europejskiej spowodowanych interwencją ze strony państwa, tj. ze względu na fakt, iż rynek produktów farmaceutycznych nie rządzi się zasadami czystej konkurencji, gdyż charakteryzuje się w dużym stopniu wysokim stopniem interwencji ze strony państwa. Wreszcie, czy zadaniem władz krajowych właściwych w dziedzinie konkurencji jest stosowanie wspólnotowych reguł konkurencji w jednakowy sposób zarówno do rynków, które funkcjonują w sposób konkurencyjny, jak i do rynków, na których konkurencja jest zakłócana przez interwencje ze strony państwa.

               2.

               Jak należy oceniać ewentualny charakter nadużycia w przypadku, gdyby Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że ograniczenie handlu równoległego z przytoczonych powyżej powodów nie zawsze stanowi nadużycie, gdy jest ono dokonane przez przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą.

         W szczególności:

               2.1

               Czy właściwym jest stosowanie kryterium procentowego przekroczenia normalnego spożycia krajowego lub kryterium szkody, jaką ponosi przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą w odniesieniu do ogólnego obrotu i ogólnego zysku. W przypadku odpowiedzi twierdzącej, jak należy określić poziom procentowy przekroczenia i wysokość poniesionej szkody — która przekłada się na procent ogólnego obrotu i zysku — powyżej którego rozpatrywane zachowanie staje się nadużyciem.

               2.2

               Czy należy podążać tokiem rozumowania opartym na wyważaniu interesów i — jeśli tak — jakiego rodzaju interesy należy wziąć pod uwagę.
               Dokładniej rzecz ujmując:

                           a)

                           czy ma tu znaczenie fakt, iż pacjent-odbiorca końcowy czerpie ograniczoną korzyść finansową z handlu równoległego; oraz

                           b)

                           czy i w jakim stopniu należy wziąć pod uwagę interes organów ubezpieczeniowych w zdobywaniu tańszych leków.

               2.3

               Jakie kryteria i założenia należy uznać za właściwe w niniejszej sprawie.


title: Sprawa T-106/07: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2007 r. — Alcon przeciwko OHIM — *Acri.Tec (BioVisc)

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/19

         Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2007 r. — Alcon przeciwko OHIM — *Acri.Tec (BioVisc)
   (Sprawa T-106/07)
   (2007/C 129/34)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Alcon, Inc. (Hünenberg, Szwajcaria) (przedstawiciel: M. Graf, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: *Acri.Tec AG Gesellschaft für ophthalmologische Produkte (Henningsdorf, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 lutego 2007 r. w sprawie R 660/2006-2 Alcon, Inc. przeciwko OHIM (BioVisc), w części dotyczącej odrzucenia sprzeciwu wniesionego przez Alcon, Inc. wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego BioVisc nr 3 651 809;

               —

               Obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: *Acri.Tec AG Gesellschaft für ophthalmologische Produkte.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy BioVisc dla towarów należących do klasy 5 — zgłoszenie nr 3 651 809.

      Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca.

      Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: międzynarodowe i wspólnotowe znaki towarowe PROVISC i DUOVISC zarejestrowane dla towarów należących do klasy 5.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w całości.

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie sprzeciwu w całości.

      Podniesione zarzuty: sporne znaki towarowe są podobne w stopniu stwarzającym prawdopodobieństwo wprowadzenia odbiorców w błąd, a towary objęte zgłoszeniem są identyczne bies towarami objętymi rejestracją znaków towarowych, na które powołano się w sprzeciwie.


title: Sprawa C-293/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 25 marca 2015 r. w sprawie T-556/8, Slovenská pošta/Komisja, wniesione w dniu 15 czerwca 2015 r. przez Slovenská pošta a.s.

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 25 marca 2015 r. w sprawie T-556/8, Slovenská pošta/Komisja, wniesione w dniu 15 czerwca 2015 r. przez Slovenská pošta a.s.
   (Sprawa C-293/15 P)
   (2015/C 302/21)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Slovenská pošta a.s. (przedstawiciele: O. W. Brouwer i A.A.J. Pliego Selie, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Słowacka, Cromwell a.s., Slovak Mail Services a.s., Prvá Doručovacia, a.s., ID Marketing Slovensko s.r.o (pierwotnie TNT Post Slovensko s.r.o.)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o

               1)

               uchylenie zaskarżonego wyroku w całości albo w części i wydanie wyroku ostatecznego w przedmiocie skargi stwierdzając nieważność zaskarżonej decyzji w całości albo w części albo – tytułem ewentualnym – przekazanie sprawy do Sądu
               i

               2)

               obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Sądem i przed Trybunałem, w tym kosztami interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 5912 z dnia 7 października 2008 r. w sprawie słowackich przepisów prawa pocztowego odnoszących się do usług przesyłek hybrydowych skierowanej do Republiki Słowackiej.
   Slovenská pošta a.s. wnosi do Trybunału o,

               (i)

               uchylenie w całości albo w części ww. wyroku Sądu w oparciu o następujące zarzuty:

                           i.

                              Zarzut pierwszy: naruszenia prawa, zastosowanie błędnego rodzaju dowodu i błędny rozkład ciężaru dowodu poprzez stwierdzenie, że Republika Słowacka naruszyła art. 86 ust. 1 w związku z art. 82 WE.

                                       a.

                                       Naruszenia prawa w zakresie stwierdzenia, zgodnie z którym fakt przyznania prawa wyłącznego może samo w sobie stanowić naruszenie art. 86 ust. 1 w zw. z art. 82 WE.

                                       b.

                                       Naruszenia prawa w zakresie zastosowania błędnego rodzaju i błędnego rozkładu ciężaru dowodu poprzez stwierdzenie, że Republika Słowacka naruszyła art. 86 ust. 1 w zw. z art. 82 WE poprzez ograniczenie usług na etapie poprzedzającym etap konsumentów końcowych.

                           ii.

                              Zarzut drugi: naruszenia prawa, niedostateczny poziom kontroli i przeinaczenie dowodu w trakcie kontroli oraz zaakceptowanie definicji rynku właściwego zaproponowanej przez Komisję.

                                       a.

                                       Naruszenie prawa i niedostateczny poziom kontroli poprzez przyjęcie okoliczności, zgodnie z którą rynek właściwy zintegrowanych przesyłek hybrydowych mógł zostać zdefiniowany na podstawie (utrzymywanego) występowania popytu i podaży na usługę jednolitą.

                                       b.

                                       Przeinaczenie dowodu i niedostateczny poziom kontroli poprzez przyjęcie wniosku, zgodnie z którym oferowana przez rynek podaż mogła zostać wywiedziona na podstawie dowodów przedstawionych przez Komisję.

               (ii)

               wydanie wyroku ostatecznego w przedmiocie skargi stwierdzającego nieważność zaskarżonej decyzji w całości albo w części albo – tytułem ewentualnym – przekazanie sprawy do Sądu.

               (iii)

               obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Sądem i przed Trybunałem, w tym kosztami interwenientów.


title: Sprawa C-39/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – postępowanie wszczęte przez Bodenverwertungs- und -verwaltungs GmbH (BVVG) (Odesłanie prejudycjalne — Pomoc państwa — Artykuł 107 ust. 1 TFUE — Sprzedaż gruntów rolnych przez organy administracji publicznej — Przepis prawa krajowego pozwalający właściwym organom sprzeciwić się sprzedaży gruntu rolnego, w wypadku gdy zaproponowaną cenę uznaje się za „znacząco nieproporcjonalną” do wartości rynkowej — Pomoc przyznawana niektórym przedsiębiorstwom lub na produkcję niektórych towarów — Kryterium inwestora prywatnego — Określenie „wartości rynkowej”)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – postępowanie wszczęte przez Bodenverwertungs- und -verwaltungs GmbH (BVVG)
   (Sprawa C-39/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - Sprzedaż gruntów rolnych przez organy administracji publicznej - Przepis prawa krajowego pozwalający właściwym organom sprzeciwić się sprzedaży gruntu rolnego, w wypadku gdy zaproponowaną cenę uznaje się za „znacząco nieproporcjonalną” do wartości rynkowej - Pomoc przyznawana niektórym przedsiębiorstwom lub na produkcję niektórych towarów - Kryterium inwestora prywatnego - Określenie „wartości rynkowej”))
   (2015/C 302/05)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

   Bodenverwertungs- und -verwaltungs GmbH (BVVG)

      przy udziale: Thomasa Erbsa, Ursuli Erbs, Landkreis Jerichower Land

      Sentencja

   Artykuł 107 ust. 1 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, iż przepis prawa krajowego, taki jak ten analizowany w postępowaniu głównym, który w celu zapewnienia ochrony interesów gospodarstw rolnych zakazuje podmiotowi działającemu w imieniu państwa sprzedaży – w trybie przetargu publicznego – gruntu rolnego na rzecz oferenta proponującego najwyższą cenę, w wypadku gdy właściwy organ administracji lokalnej uzna, że oferta tego oferenta jest znacząco nieproporcjonalna do szacowanej wartości tego gruntu, nie może stanowić „pomocy państwa”, pod warunkiem że zastosowanie tego przepisu prowadzi do uzyskania ceny jak najbliższej wartości rynkowej omawianego gruntu rolnego, co winien ustalić sąd odsyłający.

      (1)  Dz.U. C 102 z 7.4.2014.


title: Sprawa T-77/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/62

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-77/06) (1)

   (2008/C 301/112)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006.


title: Sprawa C-35/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte Suprema di Cassazione (Włochy) w dniu 24 stycznia 2013 r. — ASS.I.CA. i Krafts Foods Italia SpA przeciwko Associzioni fra produttori per la tutela del „Salame Felino” i in.

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte Suprema di Cassazione (Włochy) w dniu 24 stycznia 2013 r. — ASS.I.CA. i Krafts Foods Italia SpA przeciwko Associzioni fra produttori per la tutela del „Salame Felino” i in.
   (Sprawa C-35/13)
   2013/C 86/21
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte Suprema di Cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: ASS.I.CA. i Krafts Foods Italia SpA

      Druga strona postępowania: Associzioni fra produttori per la tutela del „Salame Felino” i in.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 rozporządzenia nr 2081/92 (1) należy interpretować w ten sposób, że wyklucza on możliwość powoływania się przez stowarzyszenie producentów na prawo do wyłącznego używania, [w ramach Unii Europejskiej], nazwy pochodzenia geograficznego używanej na terytorium danego państwa członkowskiego dla oznaczenia pewnego rodzaju kiełbasy, bez uprzedniego uzyskania od tego państwa członkowskiego prawnie wiążącego środka określającego granice obszaru geograficznego, na którym odbywa się produkcja, oraz ewentualne wymogi, które producenci muszą spełniać, aby korzystać z prawa do używania tej nazwy?

               2)

               Jaki system, w świetle postanowień rozporządzenia [EWG] nr 2081/92, ma zastosowanie na rynku [Unii Europejskiej], a także na rynku danego państwa członkowskiego, w odniesieniu do nazwy geograficznej, która nie uzyskała rejestracji przewidzianej w tym rozporządzeniu?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych; Dz.U. L 208, s. 1.


               23.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/7

         Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 21 czerwca 2016 r. o wydanie opinii doradczej wniesiony przez Oslo tingrett w sprawie Netfonds Holding ASA m.fl. przeciwko Staten v/Finansdepartementet
   (Sprawa E-8/16)
   (2017/C 90/08)
   W dniu 27 czerwca 2016 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, wystosowany dnia 21 czerwca 2016 r. przez sąd rejonowy w Oslo (Oslo tingrett), o wydanie w sprawie Netfonds Holding ASA m.fl. przeciwko Staten v/Finansdepartementet opinii doradczej dotyczącej następujących kwestii:

               1.

               Czy przepisy dotyczące emisji akcji zawarte w sekcji 4 ustawy o bankach komercyjnych oraz sekcji 2-1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej, rozumiane jako wymóg, zgodnie z którym trzy czwarte akcji w nowych bankach i przedsiębiorstwach ubezpieczeniowych musi być subskrybowanych bez prawa pierwszeństwa (w ofercie publicznej), stanowią ograniczenie na mocy art. 31, art. 36 lub art. 40 Porozumienia EOG, o ile wniosek o wydanie zezwolenia nie dotyczy jedynie działalności niszowej?

                           a)

                           Przyjmując, że wspomniane przepisy stanowią ograniczenie w rozumieniu Porozumienia EOG: czy przepisy te służą prawnie uzasadnionemu celowi publicznemu?

                           b)

                           Przyjmując, że ograniczenie to służy prawnie uzasadnionemu celowi publicznemu: czy ograniczenie to jest odpowiednie w rozumieniu prawa EOG?

                           c)

                           Przyjmując, że ograniczenie to służy prawnie uzasadnionemu celowi publicznemu: czy ograniczenie to jest konieczne w rozumieniu prawa EOG?

               2.

               Czy przepisy dotyczące emisji akcji zawarte w sekcji 4 ustawy o bankach komercyjnych oraz sekcji 2-1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej, rozumiane jako wymóg, zgodnie z którym trzy czwarte akcji w nowych bankach i przedsiębiorstwach ubezpieczeniowych musi być subskrybowanych przez osoby inne niż promotorzy, stanowią ograniczenie na mocy art. 31, art. 36 lub art. 40 Porozumienia EOG, o ile wniosek o wydanie zezwolenia nie dotyczy jedynie działalności niszowej?

                           a)

                           Przyjmując, że przepisy te stanowią ograniczenie w rozumieniu Porozumienia EOG: czy przepisy te służą prawnie uzasadnionemu celowi publicznemu?

                           b)

                           Przyjmując, że ograniczenie to służy prawnie uzasadnionemu celowi publicznemu: czy ograniczenie to jest odpowiednie w rozumieniu prawa EOG?

                           c)

                           Przyjmując, że ograniczenie to służy prawnie uzasadnionemu celowi publicznemu: czy ograniczenie to jest konieczne w rozumieniu prawa EOG?

               3.

               Czy utrwalona praktyka administracyjna, zgodnie z którą osoby fizyczne lub przedsiębiorstwa nie są uprawnione do posiadania więcej niż 20–25 proc. akcji w instytucjach finansowych, z wyjątkiem przypadków, w których prawo samo zezwala na utworzenie grupy finansowej lub w których odnośna instytucja finansowa będzie prowadzić wyłącznie działalność określaną jako niszową, stanowi ograniczenie na mocy art. 31, art. 36 lub art. 40 Porozumienia EOG, o ile wniosek o wydanie zezwolenia nie dotyczy jedynie działalności niszowej?

                           a)

                           Przyjmując, że taka utrwalona praktyka administracyjna stanowi ograniczenie w rozumieniu Porozumienia EOG: czy ograniczenie to służy prawnie uzasadnionemu celowi publicznemu?

                           b)

                           Przyjmując, że ograniczenie to służy prawnie uzasadnionemu celowi publicznemu: czy takie ograniczenie jest odpowiednie w rozumieniu prawa EOG?

                           c)

                           Przyjmując, że ograniczenie to służy prawnie uzasadnionemu celowi publicznemu: czy takie ograniczenie jest konieczne w rozumieniu prawa EOG?


title: Sprawa C-145/17 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 25 stycznia 2017 r. w sprawie T-217/16, Internacional de productos metálicos/Komisja, wniesione w dniu 21 marca 2017 r. przez Internacional de Productos Metálicos, S.A.

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/12

         Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 25 stycznia 2017 r. w sprawie T-217/16, Internacional de productos metálicos/Komisja, wniesione w dniu 21 marca 2017 r. przez Internacional de Productos Metálicos, S.A.
   (Sprawa C-145/17 P)
   (2017/C 195/17)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Internacional de Productos Metálicos, S.A. (przedstawiciele: C. Cañizares Pacheco, E. Tejedor de la Fuente i A. Monreal Lasheras, abogados)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 25 stycznia 2017 r. w sprawie T-217/16;

               —

               przekazanie Sądowi Unii Europejskiej sprawy T-217/16 do ponownego rozpoznania w celu orzeczenia w przedmiocie ograniczenia czasowego ustanowionego w art. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/278 z dnia 26 lutego 2016 r;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Pierwszy zarzut odwołania jest oparty na istnieniu legitymacji czynnej do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności do Sądu Unii Europejskiej na rozporządzenie nr 2016/278 (1), ponieważ rozporządzenie to spełnia wymogi ustanowione w art. 263 akapicie czwartym TFUE. Jak Sądowi wiadomo, zgodnie z tymi wymogami: i) akt musi dotyczyć danej osoby bezpośrednio i indywidualnie lub ii) akt regulacyjny, który nie wymaga środków wykonawczych musi dotyczyć danej osoby bezpośrednio.
               W odniesieniu do wymogu, wedle którego zaskarżony akt musi dotyczyć danej osoby bezpośrednio i indywidualnie, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd nie rozpatrzył wystąpienia owego bezpośredniego wpływu w tym zakresie. Natomiast w zakresie dotyczącym wpływu indywidualnego, zachodzi on w przypadku IPM, ponieważ rozpatrywane rozporządzenie dotyczy wszystkich importerów – i każdego z nich z osobna – którzy ujęli w swych jednolitych dokumentach administracyjnych (SAD) nomenklatury lub kody TARIC dotyczące produktów objętych cłami antydumpingowymi w okresie łącznie od 2009 r. (gdy weszło w życie rozporządzenie 91/2009) do 2016 r. (gdy weszło w życie rozporządzenie 2016/278). W ten sposób owi importerzy tworzą „ograniczony krąg podmiotów gospodarczych”, ponieważ ograniczenie skutków odstępstwa od ceł antydumpingowych dotyczy ich w sposób konkretny i szczególny.
               Ponadto, w odniesieniu do wymogu, wedle którego zaskarżony akt musi być aktem regulacyjnym, który dotyczy danej osoby bezpośrednio i nie wymaga środków wykonawczych wnosząca odwołanie zmierza w ramach swej argumentacji do wykazania, że w rozporządzeniu 2016/278 brak jest aktów wykonawczych. W związku z tym, pobór należności celnych, wskazany przez Sąd jako środek wykonawczy rozporządzenia nie stanowi środka wykonawczego, ponieważ jedyne należności celne pobrane w tym zakresie wynikały z przepisów zawartych w rozporządzeniu nr 91/2009 (2), natomiast w żadnym razie nie wynikały one z przepisów zaskarżonego rozporządzenia (rozporządzenia nr 2016/278). Jest to wykazane w ten sposób, że należności celne pobrane od IPM przez hiszpańskie organy skarbowe zostały nałożone przed wejściem w życie zaskarżonego rozporządzenia.
               W związku z tym zaskarżony art. 2 stanowi samodzielny przepis, który nie wymaga żadnego dalszego środka, by wywoływać skutki prawne od chwili jego wejścia w życie, ponieważ jedynie uchyla niektóre cła antydumpingowe w związku z ich niezgodnością z porozumieniem antydumpingowym oraz traktatem GATT.
               Ponadto, regulamin nakłada obowiązek niepodejmowania działań, jako że zobowiązuje państwo hiszpańskie do zaniechania stanowienia jakichkolwiek środków dotyczących poboru ceł antydumpingowych, w związku z czym uniemożliwia wydanie jakiegokolwiek środka fiskalnego, który mógłby podlegać zaskarżeniu w ramach prawa krajowego, a zatem wniesienie skargi o stwierdzenie nieważności jest jedynym sposobem zaskarżenia przez IPM art. 2 rozporządzenia 2016/278.
               Z powyższych względów wnosząca odwołanie podnosi, że brak jest wątpliwości co do tego, że IPM ma legitymację na podstawie art. 263 TFUE do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności w zakresie art. 2 rozporządzenia 2016/278, jako że wskazane rozporządzenie ze swej natury i treści nie zawiera żadnych środków wykonawczych.

               2.

               W ramach drugiego zarzutu odwołania, wnosząca odwołanie odnosi się do przedstawionego przed Sądem żądania o stwierdzenie, że art. 1 zaskarżonego rozporządzenia ma skutki retroaktywne. W tym względzie, wbrew stwierdzeniu przez Sąd w zaskarżonym postanowieniu, że nie ma on kompetencji do stwierdzenia retroaktywności art. 1 rozporządzenia, wnosząca odwołanie uważa, że kompetencja ta stanowi konieczną konsekwencję uchylenia art. 2 rozporządzenia, jako że wskazany artykuł ustanawia ograniczenie czasowe, którego ważność stanowiła przedmiot niedopuszczonej skargi odwoławczej. W związku z tym, wniosek wnoszącej odwołanie o stwierdzenie, że art. 1 rozporządzenia ma skutki retroaktywne jest w pełni dopuszczalny, jako że zostałby on przyjęty w sposób domyślny, gdyby stwierdzono nieważność art. 2 rozporządzenia.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/278 z dnia 26 lutego 2016 r. uchylające ostateczne cło antydumpingowe nałożone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji

         Dz.U. 2016, L 52 s. 24

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej

         Dz.U. 2009, L 29, s. 1


title: Sprawa T-244/14: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2014 r. – The Smiley Company przeciwko OHIM (kształt twarzy w formie gwiazdy)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/38

         Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2014 r. – The Smiley Company przeciwko OHIM (kształt twarzy w formie gwiazdy)
   (Sprawa T-244/14)
   2014/C 282/50
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Smiley Company SPRL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: A. Freitag, lawyer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 stycznia 2014 r., wydanej w sprawie R 838/2013-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający kształt twarzy w formie gwiazdy dla towarów objętych klasami 29 i 30 – zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 1 1 68  937

      Decyzja eksperta: stwierdził, że należy odmówić rejestracji zgłoszonego znaku towarowego na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddaliła odwołanie

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego


title: Sprawa C-529/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 8 października 2013 r. — Georg Felber przeciwko Bundesministerin für Unterricht, Kunst und Kultur

text:
               18.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 15/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 8 października 2013 r. — Georg Felber przeciwko Bundesministerin für Unterricht, Kunst und Kultur
   (Sprawa C-529/13)
   2014/C 15/03
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Georg Felber

      Strona pozwana: Bundesministerin für Unterricht, Kunst und Kultur

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy — w chwili obecnej bez uszczerbku dla art. 52 ust 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą praw podstawowych”) i art. 6 dyrektywy Rady 2000/78/WE (1) z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (zwanej dalej „dyrektywą 2000/78”) — zaliczenie okresów nauki w szkole średniego lub wyższego stopnia jako okresów uprawniających do emerytury przypadających przed wstąpieniem do służby cywilnej tylko w przypadku, gdy okresy te miały miejsce po ukończeniu przez urzędnika państwowego 18. roku życia, przy czym powyższe okresy są istotne nie tylko dla nabycia ekspektatywy emerytalnej, lecz także dla wysokości emerytury, a emeryturę tę (łączną emeryturę) zgodnie z prawem krajowym uznaje się za kontynuację wynagrodzenia w ramach publicznoprawnego stosunku zatrudnienia, który istnieje nadal po przejściu urzędnika państwowego na emeryturę, stanowi (bezpośrednie) odmienne traktowanie ze względu na wiek w rozumieniu art. 21 ust. 1 Karty praw podstawowych lub art. 2 ust. 1 i ust. 2 lit. a) dyrektywy 2000/78?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy urzędnik państwowy — przy braku uzasadnienia w rozumieniu art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych lub art. 6 dyrektywy 2000/78 (zobacz w tym zakresie poniższe trzecie pytanie prejudycjalne) — w ramach postępowania w przedmiocie wniosku o zaliczenie okresów uprawniających do emerytury przypadających przed wstąpieniem do służby cywilnej może powoływać się na bezpośrednie stosowanie art. 21 Karty praw podstawowych lub art. 2 dyrektywy 2000/78 także wówczas, gdy w danym momencie nie jest on jeszcze na emeryturze, zwłaszcza że zgodnie z prawem krajowym — przy niezmienionym stanie prawnym w momencie jego przejścia na emeryturę — w ramach postępowania w sprawie ustalenia wysokości emerytury lub w przypadku ponownego złożenia wniosku o zaliczenie tych okresów można wobec niego podnieść zarzut prawomocności decyzji oddalającej taki wniosek?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy rozpatrywane tu odmienne traktowanie w rozumieniu art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych bądź art. 6 ust. 1 lub ust. 2 dyrektywy 2000/78

                           a)

                           jest uzasadnione w celu stworzenia osobom, których data urodzenia przypada po dacie rozpoczęcia roku szkolnego w roku podjęcia nauki szkolnej lub osobom, które uczęszczają do szkół z przedłużonym okresem trwania wyższego poziomu i z tego względu w celu zakończenia nauki muszą uczęszczać do szkoły po ukończeniu 18. roku życia, jednakowych warunków z tymi osobami, które zakończyły szkołę średniego lub wyższego stopnia już przed ukończeniem 18. roku życia, nawet jeśli możliwość zaliczenia okresów nauki po ukończeniu 18. roku życia nie ogranicza się do wyżej wymienionych przypadków;

                           b)

                           jest uzasadnione w celu wykluczenia z ekspektatyw emerytalnych okresów, w których ogólnie rzecz biorąc nie brano udziału w życiu zarobkowym i w związku z tym nie uiszczano składek; czy takie uzasadnienie należy przyjąć bez względu na okoliczność, że również w odniesieniu do okresów uczęszczania do szkół średniego lub wyższego stopnia po ukończeniu 18. roku życia z początku nie uiszcza się składek i w przypadku późniejszego zaliczenia takich okresów tak czy inaczej należy wpłacić szczególną składkę emerytalną;

                           c)

                           jest uzasadnione z tego względu, że wykluczenie zaliczenia okresów uprawniających do emerytury przypadających przed wstąpieniem do służby cywilnej mających miejsce przed ukończeniem 18. roku życia należy traktować na równi z ustaleniem „wieku przyznania lub nabycia praw w systemie zabezpieczenia społecznego pracowników” w rozumieniu art. 6 ust. 2 dyrektywy 2000/78?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16).


title: Sprawa F-101/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 grudnia 2012 r. — Mileva przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/188/10 — Nieumieszczenie nazwiska na liście rezerwy kadrowej — Skład komisji konkursowej — Stali i niestali członkowie)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/30

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 grudnia 2012 r. — Mileva przeciwko Komisji
   (Sprawa F-101/11) (1)

   (Służba publiczna - Konkurs otwarty - Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/188/10 - Nieumieszczenie nazwiska na liście rezerwy kadrowej - Skład komisji konkursowej - Stali i niestali członkowie)
   2013/C 46/59
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Tzena Mileva (Paryż, Francja) (przedstawiciele: początkowo adwokat E. Boigelot, następnie adw. G. Generet)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EPSO/AD/188/10 — TŁUMACZE KONFERENCYJNI języka BUŁGARSKIEGO (BG) o nieumieszczeniu nazwiska skarżącej na liście rezerwy kadrowej wspomnianego konkursu oraz wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               T. Mileva pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 6 z 7.1.2012, s. 25.


title: Sprawa T-214/05: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2005 r. przez Hippocrate'a Vounakisa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/23

         Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2005 r. przez Hippocrate'a Vounakisa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-214/05)
   (2005/C 205/44)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 27 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Hippocrate'a Vounakisa, zamieszkałego w Wezembeek-Oppem (Belgia), reprezentowanego przez Sébastiena Orlandiego, Xaviera Martina, Alberta Coolena, Jeana-Noëla Louisa i Etienne'a Marchala, avocats, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               1)

               uchylenie decyzji Komisji dotyczącej przyjęcia sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za 2003 r.,

               2)

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący wnosi o uchylenie sprawozdania z przebiegu swojej kariery zawodowej w 2003 r. Na poparcie swojej skargi podnosi on, że zaskarżone sprawozdanie naruszyło art. 43 regulaminu pracowniczego, jego ogólne przepisy wykonawcze, jak również obowiązek uzasadnienia i dotknięte było oczywistym błędem w ocenie. W tym kontekście, skarżący wymienia kilka niespójności, jakie jego zdaniem istnieją między przyznanymi mu ocenami, a odpowiednimi komentarzami.


title: Sprawa T-114/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lipca 2007 r. — Globe przeciwko Komisji

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/17

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lipca 2007 r. — Globe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-114/06) (1)

   (2007/C 223/31)

      Język postępowania: francuski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006.


title: Sprawa T-896/16: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 9 marca 2017 r. – Puma/EUIPO – Senator (TRINOMIC)

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/63

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 9 marca 2017 r. – Puma/EUIPO – Senator (TRINOMIC)
   (Sprawa T-896/16) (1)

   (2017/C 144/99)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Sądu zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 53 z 20.2.2017.


title: Sprawa T-767/14: Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2014 r. – Boomkwekerij van Rijn-de Bruyn BV/CPVO – Artevos i Dachverband Kulturpflanzen- und Nutztiervielfalt (Oksana)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/53

         Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2014 r. – Boomkwekerij van Rijn-de Bruyn BV/CPVO – Artevos i Dachverband Kulturpflanzen- und Nutztiervielfalt (Oksana)
   (Sprawa T-767/14)
   (2015/C 046/69)
   Język skargi: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Boomkwekerij van Rijn-de Bruyn BV (Uden, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokat P. Jonker)

      Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Artevos GmbH (Karlsruhe, Niemcy) i Dachverband Kulturpflanzen- und Nutztiervielfalt eV (Bielefeld, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed CPVO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Oksana – zgłoszenie nr 2005/1046

      Zaskarżona decyzja: decyzja izby odwoławczej CPVO z dnia 2.07.2014 w sprawie A007/2013

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               w konsekwencji stwierdzenia nieważności: uwzględnienie odwołania strony skarżącej od decyzji CPVO nr R 1232, OBJ 13-086, OBJ 13-087, OBJ 13-088 i OBJ 13-090, uznanie odmiany zgłoszonej przez stronę skarżącą za (dostatecznie) nową w rozumieniu art. 10 rozporządzenia nr 2100/94 oraz objęcie odmiany zgłoszonej przez stronę skarżącą wspólnotowym systemem ochrony odmian roślin;

               —

               obciążenie CPVO i drugiej strony postępowania przed izbą odwoławczą kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 10 i 76 rozporządzenia nr 2100/94.


               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/1

         2009/C 180/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 167 z 18.7.2009.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 153 z 4.7.2009.

      Dz.U. C 141 z 20.6.2009.

      Dz.U. C 129 z 6.6.2009.

      Dz.U. C 113 z 16.5.2009.

      Dz.U. C 102 z 1.5.2009.

      Dz.U. C 90 z 18.4.2009.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-502/09: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2009 r. — Inovis przeciwko OHIM — Sonaecom (INOVIS)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/35

         Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2009 r. — Inovis przeciwko OHIM — Sonaecom (INOVIS)
   (Sprawa T-502/09)
   2010/C 51/68
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Inovis, Inc. (Alpharetta, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: R. Black i B. Ladas, Solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Sonaecom — Serviços de Communicações, S.A. (Maia, Portugalia)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 września 2009 r. w sprawie R 1691/2008-1;

               —

               nakazanie Izbie Odwoławczej OHIM rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Inovis, Inc.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „INOVIS” dla towarów i usług z klas 9, 35, 38 i 42

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Sonaecom — Serviços de Communicações, S.A.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: portugalska rejestracja słownego znaku towarowego „NOVIS” dla towarów i usług z klas 9, 35, 37, 38, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, gdyż Izba Odwoławcza błędnie (i) nie uwzględniła oczywistych różnic pomiędzy rozpatrywanymi towarami i usługami oznaczanymi przez omawiane znaki towarowe, w tym niesłusznie uznała, że wcześniejszy znak towarowy obejmuje klasy 9 i 42, podczas gdy portugalski Urząd Znaków Towarowych odmówił rejestracji w odniesieniu do tych klas i że w każdym razie omawiana rejestracja nie została potwierdzona w trakcie prowadzonego postępowania; (ii) nie uwzględniła oczywistych różnic koncepcyjnych w przypadku omawianych znaków towarowych; oraz (iii) stwierdziła, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia błąd w przypadku tych znaków towarowych.


title: Sprawa T-326/14: Wyrok Sądu z dnia 19 kwietnia 2016 r. – Novomatic/EUIPO – Granini France (HOT JOKER) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego HOT JOKER — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Joker — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 — Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/24

         Wyrok Sądu z dnia 19 kwietnia 2016 r. – Novomatic/EUIPO – Granini France (HOT JOKER)
   (Sprawa T-326/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego HOT JOKER - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Joker - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 - Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 191/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novomatic AG (Gumpoldskirchen, Austria) (przedstawiciel: adwokat W. Mosing)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Granini France (Mâcon, Francja) (przedstawiciel: adwokat D. Lichtlen)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 lutego 2014 r. (sprawa R 589/2013-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Granini France a Novomatic AG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Novomatic AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 245 z 28.7.2014.


title: Sprawa T-649/14: Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2014 r. – NTS Energie- und Transportsysteme przeciwko OHIM – Schütz (X-Windwerk)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/55

      Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2014 r. – NTS Energie- und Transportsysteme przeciwko OHIM – Schütz (X-Windwerk)
      (Sprawa T-649/14)
      (2014/C 395/68)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: NTS Energie- und Transportsysteme GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Mach)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Schütz GmbH & Co. KGaA (Selters, Niemcy)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 maja 2014 r. w sprawie R 978/2013-1.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „X-Windwerk”dla usług z klas 39, 40 i 42 – zgłoszenie nr 10 719 466

         Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Schütz GmbH & Co. KGaA

         Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „Wind Werk” dla towarów i usług z klas 7, 9, 37 i 42

         Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

         Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

         Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-109/07: Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Prud'homie de pêche — Francja) — Jonathan Pilato przeciwko Jean-Claude Bourgault (Pojęcie sądu krajowego — Brak właściwości Trybunału)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/15

         Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Prud'homie de pêche — Francja) — Jonathan Pilato przeciwko Jean-Claude Bourgault
   (Sprawa C-109/07) (1)

   (Pojęcie sądu krajowego - Brak właściwości Trybunału)
   (2008/C 209/20)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Prud'homie de pêche
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Jonathan Pilato

      Strona pozwana: Jean-Claude Bourgault
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Prud'homie de pêche w Martigues — Wykładnia art. 11a rozporządzenia Rady (WE) nr 894/97 z dnia 29 kwietnia 1997 r. ustanawiającego środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych (Dz. U. L 132, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1239/98 z dnia 8 czerwca 1998 r. (Dz. U. L 171, s. 1) — Definicja pojęcia „pławnica” — Włączenie urządzenia zwanego „thonaille”? — Cel środowiskowy zakazu ustanowionego przez powołany przepis — Ważność tego przepisu przy uwzględnieniu, w szczególności, podstawy prawnej jego przyjęcia.
   Sentencja
   Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest oczywiście niewłaściwy do rozpatrzenia pytań przedłożonych przez prud'homie de pêche w Martigues postanowieniem z dnia 17 grudnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa F-43/06: Skarga wniesiona w dniu  21 kwietnia 2006 r.  — Talvela przeciwko Komisji

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/38

         Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2006 r. — Talvela przeciwko Komisji
   (Sprawa F-43/06)
   (2006/C 143/73)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Tuomo Talvela (Oslo, Norwegia) [przedstawiciel: E. Boigelot, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie sprawozdania z przebiegu kariery skarżącego za okres od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r., jak również decyzji oceniającego z odwołania z dnia 31 sierpnia 2005 r. potwierdzającej i ostatecznie przyjmującej to sprawozdanie;

               —

               uchylenie dorozumianej decyzji o oddaleniu wniosku skarżącego z dnia 25 lutego 2005 r., jak również jakichkolwiek aktów będących jej następstwem lub z nią związanych;

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 11 stycznia 2006 r., otrzymanej w dniu 13 stycznia 2006 r., o oddaleniu zażalenia wniesionego przez skarżącego w dniu 23 września 2005 r. w sprawie uchylenia zaskarżonych decyzji;

               —

               zasądzenie zadośćuczynienia, jak i odszkodowania w tym za szkodę w rozwoju kariery, oszacowanych ex aequo et bono na 4 000 EUR, z zastrzeżeniem zmian w trakcie postępowania;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący podnosi przede wszystkim naruszenie art. 25 akapit drugi, art. 26 i 43 regulaminu pracowniczego, jak również ogólnych przepisów wykonawczych o zastosowaniu art. 43, przyjętych przez pozwaną w dniu 3 marca 2004 r., zasad szczególnych odnoszących się do personelu zatrudnionego w służbach zewnętrznych oraz wytycznych w sprawie oceny.
   Podnosi on ponadto, że pozwana naruszyła ogólne przepisy wykonawcze, które uchwaliła w dniu 28 kwietnia 2004 r., w zakresie przebiegu dochodzeń administracyjnych oraz rodzajów postępowania dyscyplinarnego.
   Skarży się on następnie na naruszenie podstawowych wymogów proceduralnych, naruszenie ogólnych zasad prawa, takich jak przestrzeganie prawa do obrony, zasadę dobrej administracji i obowiązek staranności, zasadę równości traktowania oraz zasad, zgodnie z którymi organ powołujący wydaje decyzję jedynie w oparciu o prawnie dopuszczalne motywy, tzn. takie które są słuszne i nie są dotknięte oczywistym błędem w ocenie co do okoliczności faktycznych lub co do prawa.
   Skarżący podnosi wreszcie, że sporządzając sporną ocenę za 2004 r. na przywołanych warunkach, organ powołujący w sposób oczywisty nie dokonał właściwego zastosowania i wykładni przepisów regulaminowych ani przywołanych wyżej zasad. Decyzja jego opiera się zatem na niedokładnym uzasadnieniu, zarówno co do okoliczności faktycznych jak i co do prawa. Skarżący znalazł się w rezultacie w sytuacji dyskryminacji w administracji, niezgodnej z jego oczekiwaniami oraz uzasadnionymi interesami.


title: Sprawa C-562/14 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 maja 2017 r. – Królestwo Szwecji/Darius Nicolai Spirlea, Mihaela Spirlea, Komisja Europejska, Republika Czeska, Królestwo Danii, Królestwo Hiszpanii, Republika Finlandii [Odwołanie — Prawo publicznego dostępu do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie — Wyjątki od prawa dostępu do dokumentów — Niewłaściwa wykładnia — Ochrona celów kontroli, dochodzenia i audytu — Nadrzędny interes publiczny uzasadniający ujawnienie dokumentów — Ogólne domniemanie poufności — Dokumenty dotyczące postępowania EU Pilot]

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 maja 2017 r. – Królestwo Szwecji/Darius Nicolai Spirlea, Mihaela Spirlea, Komisja Europejska, Republika Czeska, Królestwo Danii, Królestwo Hiszpanii, Republika Finlandii
   (Sprawa C-562/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Prawo publicznego dostępu do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie - Wyjątki od prawa dostępu do dokumentów - Niewłaściwa wykładnia - Ochrona celów kontroli, dochodzenia i audytu - Nadrzędny interes publiczny uzasadniający ujawnienie dokumentów - Ogólne domniemanie poufności - Dokumenty dotyczące postępowania EU Pilot])
   (2017/C 239/02)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk, C. Meyer-Seitz, U. Persson, N. Otte Widgren, E. Karlsson i L. Swedenborg, pełnomocnicy)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Darius Nicolai Spirlea, Mihaela Spirlea, Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Krämer i P. Costa de Oliveira, pełnomocnicy), Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, D. Hadroušek i J. Vláčil, pełnomocnicy), Królestwo Danii (przedstawiciel: C. Thorning, pełnomocnik), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M.J. García-Valdecasas Dorrego, pełnomocnik), Republika Finlandii (przedstawiciel: S. Hartikainen, pełnomocnik)

      Interwenient popierający Komisję Europejską: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i A. Lippstreu, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Czeska, Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Królestwo Hiszpanii i Republika Finlandii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 46 z 9.2.2015.


title: Sprawa T-444/16: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2016 r. – Vasco Group i Astra Sweets/Komisja

text:
               26.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/26

         Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2016 r. – Vasco Group i Astra Sweets/Komisja
   (Sprawa T-444/16)
   (2016/C 350/32)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Vasco Group (Dilsen-Stokkem, Belgia) i Astra Sweets (Turnhout, Belgia) (przedstawiciel: adwokat H. Gilliams)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie systemu pomocy dotyczącego zwolnienia z podatku nadwyżki zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) wprowadzonego w życie przez Królestwo Belgii;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności art. 2–4 decyzji;

               —

               w każdym wypadku stwierdzenie nieważności art. 2–4 tej decyzji w zakresie, w jakim przepisy te (a) nakazują odzyskanie pomocy od podmiotów innych niż adresaci „decyzji w sprawie nadwyżki zysków” określonej w zaskarżonej decyzji oraz (b) nakazują odzyskanie kwoty równej oszczędnościom podatkowym beneficjenta, nie pozostawiając Belgii możliwości uwzględnienia korekty finansowej w górę dokonanej przez inne organy podatkowe;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie, nadużycia władzy i braku odpowiedniego uzasadnienia, jako że w swojej decyzji z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie systemu pomocy dotyczącego zwolnienia z podatku nadwyżki zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) wprowadzonego w życie przez Królestwo Belgii Komisja stwierdziła istnienie systemu pomocy.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 TFUE i obowiązku uzasadnienia oraz oczywistego błędu w ocenie, jako że w zaskarżonej decyzji Komisja zakwalifikowała domniemany system pomocy jako środek selektywny.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 TFUE i oczywistego błędu w ocenie, jako że w zaskarżonej decyzji Komisja utrzymuje, iż domniemany system pomocy przysparza korzyści.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 107 TFUE, naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań, oczywistego błędu w ocenie, nadużycia władzy i braku uzasadnienia, jako że w zaskarżonej decyzji Komisja nakazała Belgii odzyskanie pomocy.


title: Sprawy połączone C-237/11 i C-238/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 grudnia 2012 r. — Republika Francuska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Skarga o stwierdzenie nieważności — Prawo instytucjonalne — Terminarz posiedzeń plenarnych Parlamentu Europejskiego na lata 2012 i 2013 — Protokoły w sprawie ustalenia siedzib instytucji i niektórych organów, jednostek organizacyjnych i służb Unii Europejskiej)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 grudnia 2012 r. — Republika Francuska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawy połączone C-237/11 i C-238/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Prawo instytucjonalne - Terminarz posiedzeń plenarnych Parlamentu Europejskiego na lata 2012 i 2013 - Protokoły w sprawie ustalenia siedzib instytucji i niektórych organów, jednostek organizacyjnych i służb Unii Europejskiej)
   2013/C 38/06
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues i A. Adam, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: C. Pennera, N. Lorenz i E. Waldherr, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności — Uchwała Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie terminów posiedzeń Parlamentu na rok 2012 — Terminarz przewidujący przeprowadzenie dwóch z dwunastu posiedzeń plenarnych w ciągu jednego tygodnia w październiku — Naruszenie protokołów nr 3 i 6 w sprawie ustalenia siedzib instytucji i niektórych organów, jednostek organizacyjnych i służb Unii Europejskiej — Miejsce posiedzeń Parlamentu Europejskiego

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność uchwał z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie terminarza posiedzeń Parlamentu na lata 2012 i 2013 w zakresie, w jakim nie wyznaczają one w latach 2012 i 2013 dwunastu comiesięcznych posiedzeń plenarnych w Strasburgu.

               2)

               Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami postępowania.

               3)

               Wielkie Księstwo Luksemburga pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011.


title: Sprawa T-341/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 marca 2008 r. — Compagnie générale de diététique przeciwko OHIM (GARUM) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GARUM — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Właściwy krąg odbiorców — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 marca 2008 r. — Compagnie générale de diététique przeciwko OHIM (GARUM)
   (Sprawa T-341/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GARUM - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Właściwy krąg odbiorców - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 107/40)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Compagnie générale de diététique SAS (Caen, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.-J. Evrard i T. de Haan)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 września 2006 r. (sprawa R 1401/2005-1) dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego GARUM do rejestracji w charakterze wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 7 września 2006 r. (sprawa R 1401/2005-1).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez Compagnie générale de diététique SAS.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa C-412/05 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 kwietnia 2007 r. — Alcon Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Biofarma SA (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit b) — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 43 ust. 2 i 3 — Rzeczywiste używanie — Nowy zarzut — Słowny znak towarowy TRAVATAN — Sprzeciw właściciela wcześniejszego krajowego znaku towarowego TRIVASTAN)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/13

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 kwietnia 2007 r. — Alcon Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Biofarma SA
   (Sprawa C-412/05 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit b) - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 43 ust. 2 i 3 - Rzeczywiste używanie - Nowy zarzut - Słowny znak towarowy TRAVATAN - Sprzeciw właściciela wcześniejszego krajowego znaku towarowego TRIVASTAN)
   (2007/C 96/20)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Alcon Inc. (przedstawiciele: G. Breen, solicitor i J. Gleeson SC)

      Uczestnicy: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik), Biofarma SA (przedstawiciele: V. Gil Vega i A. Ruiz López, adwokaci)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 22 września 2005 r. w sprawie T-130/03 Alcon przeciwko OHIM, oddalającego skargę wniesioną przez zgłaszającego wspólnotowy znak towarowy „TRAVATAN ”dla towarów należących do klasy 5, o stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 30 stycznia 2003 r., nr R 968/2001-3 o oddaleniu odwołania od decyzji Wydziału Sprzeciwów, który odmówił rejestracji powyższego znaku towarowego w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu wniesionego przez właściciela krajowego słownego znaku towarowego „TRIVASTAN ”zarejestrowanego dla towarów należących do klasy 5.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Alcon Inc. ponosi poza własnymi kosztami także koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

               3)

               Biofarma SA ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawa T-403/09: Postanowienie Sądu z dnia 30 czerwca 2011 r. — Tecnoprocess przeciwko Komisji (Skarga o odszkodowanie — Bezpodstawne wzbogacenie — Skarga wszczynająca postępowanie — Wymogi formalne — Niedopuszczalność)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/18

         Postanowienie Sądu z dnia 30 czerwca 2011 r. — Tecnoprocess przeciwko Komisji
   (Sprawa T-403/09) (1)

   (Skarga o odszkodowanie - Bezpodstawne wzbogacenie - Skarga wszczynająca postępowanie - Wymogi formalne - Niedopuszczalność)
   2011/C 282/34
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Tecnoprocess Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: A. Majoli, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bordes i L. Prete, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga, po pierwsze, o stwierdzenie bezczynności Komisji Europejskiej i Delegatur Unii Europejskiej w Maroku i Nigerii oraz, po drugie, o zasądzenie od Komisji zapłaty kwoty w wysokości 114 069,94 EUR i należnych odsetek od tej kwoty.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Tecnoprocess Srl pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 297 z 5.12.2009.


title: Sprawa C-85/13: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 10 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 91/271/EWG — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Artykuły 3-5 i 10 — Załącznik I, A i B))

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/11

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 10 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-85/13) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 91/271/EWG - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Artykuły 3-5 i 10 - Załącznik I, A i B)))
   2014/C 175/13
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve i L. Cimaglia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, M. Russo, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieustanowienie lub niepodanie do wiadomości w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do art. 3, 4, 5 i 10 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, s. 40), zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1137/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 października 2008 r. (Dz.U. L 311, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując przepisów niezbędnych do zapewnienia, aby:

                           —

                           aglomeracje Melegnano, Mortara, Olona Nord, Olona Sud, Robecco sul Naviglio, San Giuliano Milanese Est, San Giuliano Milanese Ovest, Trezzano sul Naviglio i Vigevano (Lombardia) o równoważnej liczbie mieszkańców większej niż 10 000, odprowadzające do wód określonych jako „obszary wrażliwe” w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1137/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 października 2008 r. były wyposażone w system zbierania ścieków komunalnych zgodnie z art. 3 tej dyrektywy;

                           —

                           w aglomeracjach Pescasseroli (Abruzja), Cormons, Gradisca d’Isonzo, Grado (Friuli-Wenecja Julijska), Broni, Calco, Casteggio, Melegnano, Mortara, Orzinuovi, Rozzano, Trezzano sul Naviglio, Valle San Martino, Vigevano (Lombardia), Pesaro, Urbino (Marchia), Alta Val Susa (Piemont), Nuoro (Sardynia), Castellammare del Golfo I, Cinisi, Terrasini (Sycylia), Courmayeur (Dolina Aosty) i Thiene (Veneto) o równoważnej liczbie mieszkańców większej niż 10 000 ścieki komunalne odprowadzane do systemów zbierania były poddawane przed odprowadzeniem wtórnemu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu, zgodnie z art. 4 dyrektywy 91/271 zmienionej rozporządzeniem nr 1137/2008;

                           —

                           w aglomeracjach Pescasseroli (Abruzja), Aviano Capoluogo, Cividale del Friuli, Codroipo/Sedegliano/Flaibano, Cormons, Gradisca d’Isonzo, Grado, Latisana Capoluogo, Pordenone/Porcia/Roveredo/Cordenons, Sacile, Udine (Friuli-Wenecja Julijska), Frosinone (Lacjum), Francavilla Fontana, Trinitapoli (Pulia), Dorgali, Nuoro, ZIR Villacidro (Sardynia) e Castellammare del Golfo I, Cinisi, Partinico, Terrasini e Trappeto (Sycylia) o równoważnej liczbie mieszkanców większej niż 10 000 odprowadzających do wód określonych jako „obszary wrażliwe” w rozumieniu dyrektywy 91/271 zmienionej rozporządzeniem nr 1137/2008 ścieki komunalne odprowadzane do systemów zbierania były poddawane przed odprowadzeniem oczyszczaniu bardziej rygorystycznemu niż oczyszczanie wtórne lub inne, równie skuteczne, zgodnie z art. 5 tej samej dyrektywy;

                           —

                           oczyszczalnie ścieków komunalnych budowane w celu spełnienia wymagań art. 4-7 dyrektywy 91/271/EWG zmienionej rozporządzeniem nr 1137/2008 były projektowane, budowane, eksploatowane i utrzymywane w sposób zapewniający wystarczającą wydajność w każdych lokalnych normalnych warunkach klimatycznych i aby sezonowe zmiany ładunku były brane pod uwagę przy projektowaniu oczyszczalni w aglomeracjach Pescasseroli (Abruzja), Aviano Capoluogo, Cividale del Friuli, Codroipo/Sedegliano/Flaibano, Cormons, Gradisca d’Isonzo, Grado, Latisana Capoluogo, Pordenone/Porcia/Roveredo/Cordenons, Sacile, Udine (Friuli-Wenecja Julijska), Frosinone (Lacjum), Broni, Calco, Casteggio, Melegnano, Mortara, Orzinuovi, Rozzano, Trezzano sul Naviglio, Valle San Martino, Vigevano (Lombardia), Pesaro, Urbino (Marchia), Alta Val Susa (Piemont), Francavilla Fontana, Trinitapoli (Puglia), Dorgali, Nuoro, ZIR Villacidro (Sardynia), Castellammare del Golfo I, Cinisi, Partinico, Terrasini, Trappeto (Sycylia), Courmayeur (Dolina Aosty) i Thiene (Veneto),
                           Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3 lub art. 4 lub art. 5 dyrektywy 91/271 zmienionej rozporządzeniem nr 1137/2008.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona poniesionymi kosztami.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa C-114/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel — Belgia) — Belpolis Benelux SA przeciwko Belgische Staat

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/31

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel — Belgia) — Belpolis Benelux SA przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-114/10) (1)

   ()
   2011/C 30/53
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010.


title: Sprawa C-70/11: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/6

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-70/11)
   2011/C 120/10
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Enegren i M. Owsiany-Hornung)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że przyjmując, że w przypadku skorzystania przez konsumentów z prawa do odstąpienia od umowy, przedsiębiorcy mogą nie tylko wymagać zapłaty za dostarczoną już część usługi finansowej, lecz również zwrotu kosztów racjonalnie poniesionych w trakcie okresu poprzedzającego otrzymanie przez przedsiębiorcę informacji o odstąpieniu konsumenta od umowy, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy dyrektywy 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. dotyczącej sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniającej dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE,

               —

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z motywem 13 dyrektywy, państwa członkowskie nie powinny mieć możliwości przyjmowania innych przepisów niż przepisy ustanowione w dyrektywie w obszarach, które ona harmonizuje, chyba że inaczej postanowiono w tej dyrektywie.
   Z art. 6 ust. 1 dyrektywy wynika, że państwa członkowskie zapewnią, aby konsument miał zagwarantowane 14 dni kalendarzowych na odstąpienie od umowy bez stosowania kar i bez podawania przyczyny.
   Na podstawie art. 7 ust. 1 dyrektywy, jeśli konsument wykonuje przyznane mu prawo odstąpienia, można wymagać od niego jedynie zapłaty bez zbędnej zwłoki za usługę rzeczywiście dostarczoną przez dostawcę zgodnie z umową na odległość.
   Z art. 11 zdanie drugie, zawartego w rozdziale 3 szwedzkiej ustawy (2005:59) o sprzedaży na odległość i sprzedaży domowej wynika, że poza zapłatą za rzeczywiście dostarczoną usługę finansową, przedsiębiorca może dochodzić zwrotu kosztów racjonalnie poniesionych.
   Szwecja wprowadziła tym samym do swego prawa implementującego dyrektywę przepisy wykraczające poza wymogi określone w art. 7 ust. 1 dyrektywy, dotyczącym prawa konsumenta do odstąpienia od umowy. W każdym razie implementacja art. 7 ust. 1 dyrektywy przez Szwecje nie zapewnia jasności i dokładności wymaganych przez Trybunał Sprawiedliwości celem przestrzegania wymogu pewności prawa.


title: Sprawa C-302/05: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/10

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-302/05)
   (2005/C 229/20)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 28 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez B. Schimę i D. Recchię, członków Służby Prawnej Komisji, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Włoskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że stanowiąc, iż celem powołania się wobec wierzycieli kupującego na klauzulę dotyczącą zachowania prawa własności, klauzula ta powinna zostać potwierdzona w poszczególnych fakturach za kolejne dostawy, opatrzonych datą pewną poprzedzającą ustanowienie zastawu i zaksięgowanych zgodnie z przepisami prawa, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/35/WE (1) z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych.

               2)

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W celu umożliwienia zachowania własności towarów aż do chwili uiszczenia całkowitej zapłaty art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/35/WE stanowi, że sprzedawca i kupujący umawiają się co do powyższego przed dostawą towarów będących przedmiotem transakcji handlowej.
   Artykuł 11 ust. 3 decreto legislativo nr 231/2002 (dekret ten stanowi środek transpozycji dyrektywy 2000/35/WE do włoskiego porządku prawnego) przewiduje, że klauzula dotyczącą zachowania prawa własności jest skuteczna wobec wierzycieli kupującego wyłącznie wtedy, gdy klauzula taka zostanie potwierdzona w poszczególnych fakturach za kolejne dostawy, opatrzonych datą pewną poprzedzającą ustanowienie zastawu i zaksięgowanych zgodnie z przepisami prawa.
   Skuteczność wobec wierzycieli kupującego jest podstawowym elementem klauzuli zastrzeżenia przeniesienia prawa własności. Regulacja przewidziana w art. 11 ust. 3 decreto nr 231/2002 nakłada na sprzedającego szereg dodatkowych obowiązków w porównaniu z obowiązkami przewidzianymi w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/35/WE. Komisja stwierdza zatem, że regulacja ta jest sprzeczna z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/35/WE.

      (1)  Dz.U. L 200 z 8.8.2000, str. 35.


title: Sprawa C-163/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 stycznia 2016 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 343 TFUE — Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej — Artykuł 3 — Zwolnienia podatkowe — Region stołeczny Bruksela — Opłaty za dostawę energii elektrycznej i gazu)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 stycznia 2016 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii
   (Sprawa C-163/14) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 343 TFUE - Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej - Artykuł 3 - Zwolnienia podatkowe - Region stołeczny Bruksela - Opłaty za dostawę energii elektrycznej i gazu))
   (2016/C 098/05)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Clotuche-Duvieusart i I. Martínez del Peral, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: J.C. Halleux, S. Vanrie i T. Materne, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów G. Blocka, D. Remy’ego i H. Delahaijego)

      Sentencja

               1)

               Nie przyznając instytucjom Unii Europejskiej zwolnienia z opłat ustanowionych w art. 26 zarządzenia dotyczącego organizacji rynku energii elektrycznej w regionie stołecznym Bruksela, a także w art. 20 zarządzenia dotyczącego organizacji rynku gazu w regionie stołecznym Bruksela, ze zmianami, oraz odmawiając zwrotu tych opłat pobranych przez region stołeczny Bruksela, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 3 akapit drugi protokołu z dnia 8 kwietnia 1965 r. w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, załączonego początkowo do Traktatu ustanawiającego jedną Radę i jedną Komisję Wspólnot Europejskich, a następnie, na mocy traktatu z Lizbony, załączonego, jako protokół nr 7, do traktatów UE, FUE i EWEA.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014.


title: Sprawa T-15/10 R II: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 8 września 2010 r. — Noko Ngele przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego — Nowy wniosek — Niedopuszczalność)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/41

      Postanowienie prezesa Sądu z dnia 8 września 2010 r. — Noko Ngele przeciwko Komisji
      (Sprawa T-15/10 R II)
      (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego - Nowy wniosek - Niedopuszczalność)
      (2010/C 288/79)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Mariyus Noko Ngele (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: F. Sabakunzi, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: A. Bordes, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Wniosek zmierzający zasadniczo do stwierdzenia, że protokół posiedzenia Komisji (2009) 1874 wersja ostateczna z dnia 27 maja 2009 r. jest niezgodny z prawem w zakresie, w jakim wynika z niego, że Komisja postanowiła udzielić pomocy prawnej jednemu ze swych byłych członków oraz kilku swym pracownikom.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-633/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 3 grudnia 2013 r. — Polska Izba Informatyki i Telekomunikacji z siedzibą w Warszawie przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 3 grudnia 2013 r. — Polska Izba Informatyki i Telekomunikacji z siedzibą w Warszawie przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej
      (Sprawa C-633/13)
      (2014/C 71/11)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Polska Izba Informatyki i Telekomunikacji z siedzibą w Warszawie

         Strona pozwana: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej

         Pytanie prejudycjalne

      Czy artykuł 13 ust. 1 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) (1), należy interpretować w ten sposób, że w ramach obowiązków związanych z kontrolą cen, krajowe organy regulacyjne mogą nałożyć na operatorów posiadających znaczącą pozycję na rynku obowiązek polegający na zakazie stosowania zawyżonych stawek za zakańczanie połączeń głosowych w sieci telefonicznej takich operatorów?

         (1)  Dz.U. L 108, s. 7; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 13 Tom 29 P. 323 — 336


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie C-132/03 Ministero della Salute przeciwko Coordinamento delle associazioni per la difesa dell'ambiente e dei diritti degli utenti e dei consumatori (Codacons), Federconsumatori (wniosek Consiglio di Stato o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Rozporządzenie (WE) nr 1139/98 — Artykuł 2 ust. 2 lit. b) — Dodatkowy wymóg w zakresie etykietowania środków spożywczych — Obowiązkowa informacja dotycząca obecności materiału wytworzonego z określonych organizmów zmodyfikowanych genetycznie (GMO) — Genetycznie zmodyfikowane nasiona soi i kukurydzy — Zwolnienie z wymogu w razie przypadkowej obecności w ilości nieprzekraczającej określonego poziomu tolerancji — Środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego — Niemowlęta i małe dzieci — Możliwość stosowania zwolnienia — Zasada ostrożności)

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 26 maja 2005 r.
   w sprawie C-132/03 Ministero della Salute przeciwko Coordinamento delle associazioni per la difesa dell'ambiente e dei diritti degli utenti e dei consumatori (Codacons), Federconsumatori (1) (wniosek Consiglio di Stato o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Rozporządzenie (WE) nr 1139/98 - Artykuł 2 ust. 2 lit. b) - Dodatkowy wymóg w zakresie etykietowania środków spożywczych - Obowiązkowa informacja dotycząca obecności materiału wytworzonego z określonych organizmów zmodyfikowanych genetycznie (GMO) - Genetycznie zmodyfikowane nasiona soi i kukurydzy - Zwolnienie z wymogu w razie przypadkowej obecności w ilości nieprzekraczającej określonego poziomu tolerancji - Środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego - Niemowlęta i małe dzieci - Możliwość stosowania zwolnienia - Zasada ostrożności)
   (2005/C 271/04)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-132/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) postanowieniem z dnia 28 stycznia 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 25 marca 2003 r. w postępowaniu: Ministero della Salute przeciwko Coordinamento delle associazioni per la difesa dell'ambiente e dei diritti degli utenti e dei consumatori (Codacons), Federconsumatori, przy udziale Lega delle Cooperative, Associazione Italiana Idustrie Prodotti Alimentari (AIIPA), Adusbef, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), prezes izby, C. Gulmann i R. Schintgen, sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 26 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Wykładni art. 2 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1139/98 z dnia 26 maja 1998 r. dotyczącego obowiązkowego oznaczania na etykietach umieszczonych na niektórych środkach spożywczych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie innych danych niż przewidziane w dyrektywie 79/112/EWG, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 49/2000 z dnia 10 stycznia 2000 r. należy dokonać w ten sposób, iż przewidziane w nim zwolnienie z obowiązku określonego w art. 2 ust. 1 i 3 tego rozporządzenia dotyczącego zamieszczenia na etykiecie środków spożywczych informacji o obecności materiału otrzymanego z określonych GMO, w przypadku gdy obecność ta spowodowana jest przypadkowym zanieczyszczeniem i nie przekracza minimalnego poziomu 1 %, stosuje się również do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia dla niemowląt i małych dzieci.

      (1)  Dz.U. C 135 z 7.6.2003


title: Sprawa F-81/10: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2010 r. — Praskevicius przeciwko Parlamentowi

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/66

         Skarga wniesiona w dniu 24 września 2010 r. — Praskevicius przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-81/10)
   ()
   2010/C 301/108
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Vidas Praskevicius (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci P. Nelissen Grade i G. Leblanc)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej o niewpisaniu skarżącego na listę urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania AD6 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2009 i żądanie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 21 czerwca 2010 r. oddalającej zażalenie skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 24 listopada 2009 r., doręczonej w dniu 2 grudnia 2009 r., o niewpisaniu skarżącego na listę urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania AD6 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2009;

               —

               wskazanie organowi powołującemu skutków stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji, a w szczególności zaszeregowania do grupy AD6, jak również awansu do grupy zaszeregowania AD6 ze skutkiem wstecznym od dnia, w którym powinien on był nastąpić, czyli od dnia 1 stycznia 2009 r.;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego zadośćuczynienia w wysokości 500 EUR za doznaną krzywdę;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-273/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 4 czerwca 2012 r. — Directeur général des douanes et droits indirects, Chef de l'agence de poursuites de la Direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières przeciwko Harry Winston SARL

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 4 czerwca 2012 r. — Directeur général des douanes et droits indirects, Chef de l'agence de poursuites de la Direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières przeciwko Harry Winston SARL
   (Sprawa C-273/12)
   2012/C 235/17
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Directeur général des douanes et droits indirects, Chef de l'agence de poursuites de la Direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières

      Strona pozwana: Harry Winston SARL

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 206 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (1) należy interpretować w ten sposób, że kradzież towaru objętego procedurą składu celnego, która miała miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, stanowi nieodwracalną utratę towaru i przypadek działania siły wyższej, co skutkuje tym, że w takiej sytuacji uznaje się, że dług celny w przywozie nie powstał ?

               2)

               Czy kradzież towarów objętych procedurą składu celnego sprawia, że zgodnie z art. 71 dyrektywy (Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej) (2) zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego ma miejsce, a podatek staje się wymagalny ?

      (1)  Dz.U. L 302, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa C-1/15 SA: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 21 września 2015 r. – La Chaine hôtelière La Frontière, Shotef SPRL/Komisja Europejska (Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia na mieniu Komisji Europejskiej)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/16

         Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 21 września 2015 r. – La Chaine hôtelière La Frontière, Shotef SPRL/Komisja Europejska
   (Sprawa C-1/15 SA) (1)

   ((Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia na mieniu Komisji Europejskiej))
   (2016/C 038/23)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: La Chaine hôtelière La Frontière, Shotef SPRL (przedstawiciel: J.Y. Steyt, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: A. Aresu, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Wniosek zostaje odrzucony.

               2)

               La Chaîne hôtelière La Frontière, Shotef SPRL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 73 z 2.3.2015.