title: Sprawa T-521/19: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Haswani / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii – Zamrożenie środków finansowych – Powaga rzeczy osądzonej – Termin do wniesienia skargi – Obowiązek uzasadnienia – Błąd w ocenie – Proporcjonalność]

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/28

      Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Haswani / Rada
      (Sprawa T-521/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Powaga rzeczy osądzonej - Termin do wniesienia skargi - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie - Proporcjonalność)
      (2021/C 62/34)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Haswani (Jabrud, Syria) (przedstawiciel: adwokat G. Karouni)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Limonet i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2016, L 141, s. 125); rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/840 z dnia 27 maja 2016 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2016, L 141, s. 30); decyzji Rady (WPZiB) 2017/917 z dnia 29 maja 2017 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2017, L 139, s. 62); rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/907 z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U., 2017, L 139, s. 15); decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/1245 z dnia 10 lipca 2017 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii Syrie (Dz.U. 2017, L 178, s. 13); rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/1241 z dnia 10 lipca 2017 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2017, L 178, s. 1); decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2018, L 131, s. 16); rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/774 z dnia 28 maja 2018 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2018, L 131, s. 1); decyzji Rady (WPZiB) 2019/806 z dnia 17 maja 2019 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2019, L 132, s. 36); rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/798 z dnia 17 maja 2019 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2019, L 132, s. 1); decyzji Rady (WPZiB) 2020/719 z dnia 28 maja 2020 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2020, L 168, s. 66) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/716 z dnia 28 maja 2020 r. wykonujące rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2020, L 168, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego oraz oparte na podstawie art. 268 TFUE żądanie zasądzenia zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej skarżący w swoim przekonaniu doznał w wyniku tych aktów.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  George Haswani zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 305 z 9.9.2019.


title: Sprawa T-3/20: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Forbo Financial Services / EUIPO – Windmöller (Canoleum) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Canoleum – Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy MARMOLEUM – Względna podstawa odmowy rejestracji – Złożenie pisma przedstawiającego podstawy odwołania po terminie – Niedopuszczalność odwołania do izby odwoławczej – Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego – Nagła choroba adwokata reprezentującego skarżącego – Obowiązek należytej staranności – Moc dowodowa potwierdzonego oświadczenia złożonego przez adwokata]

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/29

      Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Forbo Financial Services / EUIPO – Windmöller (Canoleum)
      (Sprawa T-3/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Canoleum - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy MARMOLEUM - Względna podstawa odmowy rejestracji - Złożenie pisma przedstawiającego podstawy odwołania po terminie - Niedopuszczalność odwołania do izby odwoławczej - Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego - Nagła choroba adwokata reprezentującego skarżącego - Obowiązek należytej staranności - Moc dowodowa potwierdzonego oświadczenia złożonego przez adwokata)
      (2021/C 62/35)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Forbo Financial Services AG (Baar, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat S. Fröhlich)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M Fisher, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Windmöller GmbH (Augustdorf, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 października 2019 r. (sprawa R 773/2019-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Forbo Financial Services a Windmöller.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 9 października 2019 r. (sprawa R 773/2019-2).

                  2)

                  EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 77 z 9.3.2020.


title: Sprawa T-118/20: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Voco / EUIPO (kształt opakowania) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego – Kształt opakowania – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/30

      Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Voco / EUIPO (kształt opakowania)
      (Sprawa T-118/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego - Kształt opakowania - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 62/36)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Voco GmbH (Cuxhaven, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci Spintig i S. Pietzcke)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: R. Cottrell i A. Söder, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 grudnia 2019 r. (sprawa R 978/2019-5), dotyczącą zgłoszenia oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez kształt opakowania jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 4 grudnia 2019 r. (sprawa R 978/2019-5).

                  2)

                  EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 129 z 20.4.2020.


title: Sprawa T-146/16: Postanowienie Sądu z dnia 18 grudnia 2020 r. – Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten in Nederland i in. / Komisja [Pomoc państwa – Stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania]

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/30

      Postanowienie Sądu z dnia 18 grudnia 2020 r. – Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten in Nederland i in. / Komisja
      (Sprawa T-146/16) (1)

      (Pomoc państwa - Stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 62/37)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten in Nederland (‘s-Graveland, Niderlandy) i 12 innych skarżących, których nazwy wymieniono w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: adwokaci P. Kuypers i M. de Wit)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P.-J. Loewenthal i S. Noë, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman, J. Langer i M. Noort, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Przedstawione na podstawie art. 263 TFUW żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2015) 5929 final z dnia 2 września 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.27301 (2015/NN) – Niderlandy, dotyczącej subwencjonowanego nabycia lub nieodpłatnego udostępnienia obszarów przyrodniczych, której streszczenie opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, C 9, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Postępowanie w przedmiocie wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów złożonego przez Vereniging Gelijkberechtiging Grondbezitters i innych wnioskodawców, których nazwy wymieniono w załączniku II, zostaje umorzone.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

                  4)

                  Vereniging Gelijkberechtiging Grondbezitters i inni wnioskujący o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów, których nazwy wymieniono w załączniku II, pokrywają koszty związane z ich wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów.

         (1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016.


title: Sprawa T-568/19: Postanowienie Sądu z dnia 18 grudnia 2020 r. – Micreos Food Safety/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Zdrowie publiczne – Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 – Produkt na bazie bakteriofagów wykorzystywany do ograniczania występowania patogenu Listeria monocytogenes w gotowych do spożycia produktach pochodzenia zwierzęcego – Nieuwzględnienie wniosku o zatwierdzenie produktu Listex™ P100 jako środka odkażającego w gotowych do spożycia produktach pochodzenia zwierzęcego – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Akt niezmierzający do wywołania obowiązkowych skutków prawnych – Akt wyłącznie potwierdzający – Akt mający charakter informacyjny – Niedopuszczalność]

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/31

      Postanowienie Sądu z dnia 18 grudnia 2020 r. – Micreos Food Safety/Komisja
      (Sprawa T-568/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Zdrowie publiczne - Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 - Produkt na bazie bakteriofagów wykorzystywany do ograniczania występowania patogenu Listeria monocytogenes w gotowych do spożycia produktach pochodzenia zwierzęcego - Nieuwzględnienie wniosku o zatwierdzenie produktu Listex™ P100 jako środka odkażającego w gotowych do spożycia produktach pochodzenia zwierzęcego - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt niezmierzający do wywołania obowiązkowych skutków prawnych - Akt wyłącznie potwierdzający - Akt mający charakter informacyjny - Niedopuszczalność)
      (2021/C 62/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Micreos Food Safety BV (Wageningue, Niderlandy) (przedstawiciel: S. Pappas, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers, W. Farrell i I. Galindo Martín, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, jakie miała wydać Komisja w dniu 17 czerwca 2019 r. i w których, po pierwsze, miała odrzucić założony przez skarżącą początkowy wniosek o zatwierdzenie produktu Listex™ P100 jako środka odkażającego w gotowych do spożycia produktach pochodzenia zwierzęcego lub też rozpatrzyć go ponownie, po drugie, miała odrzucić alternatywne rozwiązanie polegające na uznaniu tego produktu za nieodkażającą substancję pomocniczą w przetwórstwie i, po trzecie, zakazać wprowadzania do obrotu tego produktu w Unii jako nieodkażającej substancji pomocniczej w przetwórstwie tej żywności.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Micreos Food Safety BV zostaje obciążona kosztami, w tym również postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 372 z 4.11.2019


title: Sprawa T-872/19: Postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2020 r. – IM / EBI [Skarga o stwierdzenie nieważności – Prawo instytucjonalne – Stanowisko dyrektora generalnego EFI – Ogłoszenie o naborze – Odrzucenie kandydatury skarżącego – Brak autonomii środków odwoławczych – Termin do wniesienia skargi – Niedopuszczalność]

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/32

      Postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2020 r. – IM / EBI
      (Sprawa T-872/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Prawo instytucjonalne - Stanowisko dyrektora generalnego EFI - Ogłoszenie o naborze - Odrzucenie kandydatury skarżącego - Brak autonomii środków odwoławczych - Termin do wniesienia skargi - Niedopuszczalność)
      (2021/C 62/39)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: IM (przedstawiciel: adwokat D. Giabbani)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: T. Gilliams, G. Faedo i M. Loizou, pełnomocnicy, wspierani przez J. Curralla i B. Wägenbaura, adwokaci)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 268 TFUE o uzyskanie naprawienia szkody, jaką skarżący miał ponieść w następstwie decyzji z dni 3 i 9 października 2019 r., na mocy których EBI odrzucił jego kandydaturę na stanowisko dyrektora generalnego Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego (EFI).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  IM zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.


title: Sprawa T-37/20: Postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2020 r. – Zjednoczone Królestwo / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – EFRG i EFRROW – Termin do wniesienia skargi – Rozpoczęcie biegu terminu – Doręczenie i publikacja – Brak usprawiedliwionego błędu – Przekroczenie terminu – Niedopuszczalność]

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/32

      Postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2020 r. – Zjednoczone Królestwo / Komisja
      (Sprawa T-37/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - EFRG i EFRROW - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Doręczenie i publikacja - Brak usprawiedliwionego błędu - Przekroczenie terminu - Niedopuszczalność)
      (2021/C 62/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Brandon, pełnomocnik, którego wspiera T. Buley, barrister)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Aquilina i A. Sauka, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2019/1835 z dnia 30 października 2019 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2019, L 279, s. 98) w zakresie, w jakim dotyczy ona niektórych wydatków poniesionych przez Zjednoczone Królestwo.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Postępowanie w przedmiocie wniosków Republiki Francuskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

                  3)

                  Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  4)

                  Republika Czeska i Republika Francuska pokrywają własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 95 z 23.3.2020.


title: Sprawa T-80/20: Postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2020 r. – IM / EBI i EFI [Skarga o stwierdzenie nieważności – Prawo instytucjonalne – Stanowisko dyrektora generalnego EFI – Odrzucenie kandydatury skarżącego – Powołanie innego kandydata – Brak interesu prawnego – Niedopuszczalność]

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/33

      Postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2020 r. – IM / EBI i EFI
      (Sprawa T-80/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Prawo instytucjonalne - Stanowisko dyrektora generalnego EFI - Odrzucenie kandydatury skarżącego - Powołanie innego kandydata - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność)
      (2021/C 62/41)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: IM (przedstawiciel: adwokat D. Giabbani)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: T. Gilliams, G. Faedo i M. Loizou, pełnomocnicy, wspierani przez J. Curralla i B. Wägenbaura, adwokaci), Europejski Fundusz Inwestycyjny (przedstawiciele: N. Panayotopoulos i F. Dascalescu, pełnomocnicy, wspierani przez J. Curralla i B. Wägenbaura, adwokaci)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji EFI z dnia 11 grudnia 2019 r. o powołaniu nowego dyrektora generalnego EFI.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  IM zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 103 z 30.3.2020.


title: Sprawa T-161/20: Postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2020 r. – Ighoga Region 10 / Komisja [Pomoc państwa – Budowa centrum kongresowego i hotelu w Ingolstadt – Skarga do Komisji – Skarga na bezczynność – Zajęcie stanowiska kładące kres bezczynności – Umorzenie postępowania]

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/33

      Postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2020 r. – Ighoga Region 10 / Komisja
      (Sprawa T-161/20) (1)

      (Pomoc państwa - Budowa centrum kongresowego i hotelu w Ingolstadt - Skarga do Komisji - Skarga na bezczynność - Zajęcie stanowiska kładące kres bezczynności - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 62/42)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Interessengemeinschaft der Hoteliers und Gastronomen Region 10 eV (Ighoga Region 10) (Ingolstadt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Bartosch)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i K. Blanck, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 265 TFUE żądanie zmierzające do stwierdzenia, że Komisja niezgodnie z prawem powstrzymała się od wydania ostatecznej decyzji kończącej wstępne postępowanie wyjaśniające dotyczące domniemanego systemu pomocy państwa SA.48582 (2017/FC) wprowadzonego w życie przez Niemcy na rzecz grupy Maritim i KHI Immobilien GmbH.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszy poniesione przez Interessengemeinschaft der Hoteliers und Gastronomen Region 10 eV (Ighoga Region 10).

         (1)  Dz.U. C 175 z 25.5.2020.


title: Sprawa T-289/20: Postanowienie Sądu z dnia 18 grudnia 2020 r. – Facegym / EUIPO (FACEGYM) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego FACEGYM – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/34

      Postanowienie Sądu z dnia 18 grudnia 2020 r. – Facegym / EUIPO (FACEGYM)
      (Sprawa T-289/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego FACEGYM - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2021/C 62/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Facegym Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: M. Edenborough, QC)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: L. Rampini, J. Crespo Carrillo i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 lutego 2020 r. (sprawa R 70/2020-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego FACEGYM jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Facegym Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 247 z 27.7.2020.


title: Sprawa T-350/20: Postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2020 r. – Wagenknecht / Komisja [Skarga na bezczynność – Ochrona interesów finansowych Unii – Zwalczanie nadużyć finansowych – Spotkania kolegium komisarzy i jego przewodniczącego z przedstawicielem Republiki Czeskiej – Wieloletnie ramy finansowe na lata 2021-2027 – Rozporządzenie finansowe – Płatności bezpośrednie z budżetu Unii na rzecz rolników – Domniemany konflikt interesów po stronie premiera Republiki Czeskiej – Niepodjęcie działań zarzucane Komisji – Artykuł 130 § 1 regulaminu postępowania – Interes prawny – Czynna legitymacja procesowa – Zajęcie stanowiska przez Komisję – Niedopuszczalność]

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/35

      Postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2020 r. – Wagenknecht / Komisja
      (Sprawa T-350/20) (1)

      (Skarga na bezczynność - Ochrona interesów finansowych Unii - Zwalczanie nadużyć finansowych - Spotkania kolegium komisarzy i jego przewodniczącego z przedstawicielem Republiki Czeskiej - Wieloletnie ramy finansowe na lata 2021-2027 - Rozporządzenie finansowe - Płatności bezpośrednie z budżetu Unii na rzecz rolników - Domniemany konflikt interesów po stronie premiera Republiki Czeskiej - Niepodjęcie działań zarzucane Komisji - Artykuł 130 § 1 regulaminu postępowania - Interes prawny - Czynna legitymacja procesowa - Zajęcie stanowiska przez Komisję - Niedopuszczalność)
      (2021/C 62/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Lukáš Wagenknecht (Pardubice, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat A. Koller)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher et M. Salyková, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Przedstawione na podstawie art. 265 TFUE żądanie stwierdzenia, że Komisja naruszyła prawo, nie podejmując działań, do których została wezwana przez skarżącego i które miały zmierzać do przyjęcia, na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. 2018, L 193, s. 1), wiążących i odstraszających środków w celu zapobieżenia powstaniu domniemanego konfliktu interesów dotyczącego premiera Republiki Czeskiej Andreja Babiša lub zareagowania na taki konflikt interesów, a mianowicie środków, które, po pierwsze, powstrzymałyby członków kolegium komisarzy, a w szczególności jego przewodniczącego, od spotykania się i omawiania z premierem Republiki Czeskiej Andrejem Babišem kwestii związanych z wieloletnimi ramami finansowymi Unii Europejskiej na lata 2021–2027 oraz z budżetem Unii w ogólności, a po drugie, powstrzymałyby realizację płatności bezpośrednich dla rolnictwa z budżetu Unii na rzecz określonych spółek, które premier Republiki Czeskiej Andrej Babiš kontroluje lub których jest on rzeczywistym właścicielem.

         Sentencja

                  1)

                  Nie należy uwzględniać dokumentu przedstawionego jako załącznik A.9 ani fragmentów skargi odnoszących się do treści tego dokumentu.

                  2)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  3)

                  Lukáš Wagenknecht zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 271 z 17.8.2020.


title: Sprawa T-729/20 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 31 grudnia 2020 r. – Aurubis / Komisja [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Dyrektywa 2003/87/WE – Decyzja 2011/278/UE – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Brak pilnego charakteru]

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/35

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 31 grudnia 2020 r. – Aurubis / Komisja
      (Sprawa T-729/20 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Dyrektywa 2003/87/WE - Decyzja 2011/278/UE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
      (2021/C 62/45)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Aurubis AG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: S. Altenschmidt i J. Hoss, avocats)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. De Meester i G. Wils, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 279 TFUE i art. 156 regulaminu postępowania przed Sądem żądanie nakazania Komisji przekazania 1 154 794 uprawnień do emisji na rachunek instalacji skarżącej najpóźniej do dnia 21 grudnia 2020 r.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-731/20 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 31 grudnia 2020 r. – ExxonMobil Production Deutschland / Komisja [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Dyrektywa 2003/87/WE – Decyzja 2011/278/UE – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Brak pilnego charakteru]

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/36

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 31 grudnia 2020 r. – ExxonMobil Production Deutschland / Komisja
      (Sprawa T-731/20 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Dyrektywa 2003/87/WE - Decyzja 2011/278/UE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
      (2021/C 62/46)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: ExxonMobil Production Deutschland GmbH (Hanower, Niemcy) (przedstawiciele: S. Altenschmidt i J. Hoss, avocats)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. De Meester i G. Wils, przedstawiciele)

         Przedmiot

      Oparte na art. 279 TFUE i art. 156 regulaminu postępowania przed Sądem żądanie nakazania Komisji przekazania 7 428 258 uprawnień do emisji na rachunek instalacji skarżącej najpóźniej do dnia 21 grudnia 2020 r.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-739/20: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2020 r. – Unite the Union/EUIPO – WWRD Ireland (WATERFORD)

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/36

      Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2020 r. – Unite the Union/EUIPO – WWRD Ireland (WATERFORD)
      (Sprawa T-739/20)
      (2021/C 62/47)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Unite the Union (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: B. O’Connor, solicitor, i adwokat M. Hommé)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: WWRD Ireland IPCO LLC (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „WATERFORD” – unijny znak towarowy nr 397 521

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 września 2020 r. w sprawie R 2683/2019-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji w taki sposób, aby stwierdzić wygaśnięcie prawa do znaku towarowego WATERFORD w rozumieniu art. 58 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-754/20: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2020 r. – Cristescu / Komisja

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/37

      Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2020 r. – Cristescu / Komisja
      (Sprawa T-754/20)
      (2021/C 62/48)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Adrian Sorin Cristescu (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci M.-A. Lucas i P. Pichault)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora generalnego [poufne] (1) z dnia 27 lutego 2020 r. o zastosowaniu wobec skarżącego kary nagany;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia ogólnych przepisów wykonawczych z dnia 12 czerwca 2019 r. dotyczących prowadzenia dochodzeń administracyjnych i postępowań dyscyplinarnych (zwanych dalej „DGE”) z tego względu, że Biuro Dochodzeń i Postępowań Dyscyplinarnych Komisji (IDOC) nie zbadało przed wszczęciem dochodzenia informacji wskazujących na możliwe uchybienie i dowodów na ich poparcie, ani też nie sporządziło dla organu powołującego (AIPN) notatki na ten temat.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 3 ust. 1 i art. 7 ust. 4 DGE z tego względu, że IDOC przekazało dyrektorce generalnej [poufne] w celu jej przesłuchania poufny raport na temat zapewniania ciągłości ochrony lub kontynuował dochodzenie nie ustaliwszy, z naruszeniem jego uprawnień, czy przestrzegane były przepisy proceduralne, w sytuacji gdy zainteresowana znała treść tego raportu. Skarżący podnosi, iż z akt wynika, że dyrektorka generalna [poufne] znała treść raportu na temat zdarzenia leżącego u podstaw dochodzenia i postępowania dyscyplinarnego, podczas gdy raport ten był poufny, a wstępna analiza przewidywała między innymi weryfikację zgodności jej oświadczeń z tym raportem, który zawierał ponadto informacje wskazujące na jej związek z owym zdarzeniem; na to, że zwróciła się ona o raport w zakresie ochrony i zapowiedziała, że zwróci się do zwierzchników.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 4 DGE z tego względu, że postępowanie nie zostało przeprowadzone w rozsądnym terminie. Skarżący twierdzi, że miały miejsce nieuzasadnione przerwy między wszczęciem dochodzenia a wstępną analizą, następnie między tą analizą a przesłuchaniem świadków oskarżenia, i wreszcie między przesłuchaniem tych świadków a przesłuchaniem skarżącego, skutkiem czego świadkowie zapomnieli o istotnych informacjach, a w każdym razie ich nie przedstawili. Skarżący jest zdania, że wspomniane uchybienia naruszyły jego prawo do obrony i uprawnienia organu do dokonania oceny.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 15 ust. 1 i 2 DGE z tego względu, że IDOC nie sprawdził szeregu faktów powołanych tytułem obrony.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 28 lit. b) DGE z tego względu, że sprawozdanie dyscyplinarne nie zostało sporządzone przez AIPN i nie wskazywało domniemanych uchybień przez skarżącego jego obowiązkom. Skarżący utrzymuje, iż odmiennie niż zapowiadała to decyzja z dnia 5 grudnia 2018 r. w sprawie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, sprawozdanie dyscyplinarne z dnia 6 grudnia 2018 r. sporządzone przez IDOC, które nie miało do tego uprawnień, nie wskazywało zarzucanych faktów, co doprowadziło do tego, że decyzja o nałożeniu kary opiera się na zarzutach innych niż zarzuty wskazane w końcowym sprawozdaniu z dochodzenia.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 28 lit. a) i art. 3 DGE z tego względu, że sprawozdanie dyscyplinarne nie wskazywało wszystkich okoliczności łagodzących lub zwalniających z odpowiedzialności. Skarżący podnosi, że ze względu na oczywiste błędy w ocenie IDOC nie uwzględniło w swoim sprawozdaniu z dochodzenia niektórych okoliczności zwalniających z odpowiedzialności lub łagodzących ją, do zbadania których zobowiązuje je domniemanie niewinności, i które – skoro nie zostały odrzucone – zostały uznane za dowiedzione, wobec czego nie można było zakwestionować jego odpowiedzialności.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 tiret pierwsze Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 11 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, art. 29 i 30 DGE oraz prawa do obrony z tego względu, że zarzut, na którym się oparto, nie został jasno wskazany w momencie wszczęcia śledztwa, skutkiem czego skarżącemu nie umożliwiono skutecznej obrony w tym zakresie.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący naruszenia prawa i błędów co do okoliczności faktycznych lub błędów w ocenie z nich wynikających.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący tego, iż nie zostało wykazane, że skarżący wyraził się w sposób niestosowny w czasie zdarzenia leżącego u podstaw dochodzenia i postępowania dyscyplinarnego.

         (1)  Dane poufne, których nie podano do publicznej wiadomości.


title: Sprawa T-757/20: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2020 r. – OT / Parlament

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/39

      Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2020 r. – OT / Parlament
      (Sprawa T-757/20)
      (2021/C 62/49)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: OT (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i, w stosownym przypadku, decyzji oddalającej zażalenie;

                  —

                  obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzję Sekretarza Generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 19 grudnia 2019 r. nakładającą na nią karę nagany skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie i naruszenia art. 21a regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) po pierwsze ze względu na to, że skarżąca nie „otrzymała polecenia” w rozumieniu art. 21a regulaminu pracowniczego, którego niewypełnienia nie można więc jej zarzucać, po drugie ze względu na to, iż nie mogła ona wiedzieć, że doszło do nieprawidłowości, które miała ona obowiązek zgłosić przełożonym zgodnie z art. 21a regulaminu pracowniczego i po trzecie za względu na to, że nie zasługiwała ona w każdym razie, zważywszy na okoliczności, na sankcję dyscyplinarną.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący braku uzasadnienia w tym sensie, że pozwany nigdy nie wyjaśnił skarżącej co konkretnie go doprowadziło do uznania, że powinna ona była wiedzieć o zaistnieniu nieprawidłowości, które zgodnie z art. 21a regulaminu pracowniczego powinna była zgłosić przełożonym.


title: Sprawa T-764/20: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2020 r. – Anhui Wanwei Updated High-Tech Material Industry i Inner Mongolia Mengwei Technology / Komisja

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/39

      Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2020 r. – Anhui Wanwei Updated High-Tech Material Industry i Inner Mongolia Mengwei Technology / Komisja
      (Sprawa T-764/20)
      (2021/C 62/50)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Anhui Wanwei Updated High-Tech Material Industry Co. Ltd (Chaohu City, Chiny), Inner Mongolia Mengwei Technology Co. Ltd (Bai Town, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci J. Cornelis, F. Graafsma i E. Vermulst)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1336 z dnia 25 września 2020 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych (poli)alkoholi winylowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1);

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący okoliczności, że art. 2 ust. 6a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) dopuszcza podejście i wprowadza wyjątek, które nie są przewidziane w porozumieniu antydumpungowym Światowej Organizacji Handlu (WTO), a zatem nie mogą być stosowane.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez stronę pozwaną art. 6 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego poprzez uznanie, że meksykańskie sprawozdania finansowe nie były gotowe i dostępne, naruszenie obowiązku staranności poprzez nieuwzględnienie istotnych danych, które wykluczyłyby Turcję odpowiedni reprezentatywny kraj oraz nieuznanie Meksyku za najbardziej odpowiedni reprezentatywny kraj.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego poprzez dokonanie korekty fikcyjnej prowizji oraz popełnienie oczywistego błędu w ocenie polegającego na uznaniu, że Wanwei działa jako pośrednik wynagradzany na zasadzie prowizji, niespełnieniu wymogu obiektywnego porównania oraz skorygowaniu w górę normalnej wartości niepodlegającego zwrotowi VAT.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego oraz oczywistego błędu w ocenie przy stwierdzeniu podcięcia cenowego i wynikającego stąd naruszenia art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego poprzez nieprzeprowadzenie segmentowych analiz podcięcia cenowego, niedokonanie koniecznych korekt ze względu na różnice w jakości oraz brak wykazania podcięcia cenowego dla produktu jako całości.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia przysługującego stronie skarżącej prawa do obrony poprzez odmowę ujawnienia określonych informacji niezbędnych do przedstawienia uwag w przedmiocie analizy podcięcia cenowego.

         (1)  Dz.U. 2020, L 315, s. 1.


title: Sprawa T-766/20: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2020 r. – PrenzMarien/EUIPO – Molson Coors Brewing Company (UK) (STONES)

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/40

      Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2020 r. – PrenzMarien/EUIPO – Molson Coors Brewing Company (UK) (STONES)
      (Sprawa T-766/20)
      (2021/C 62/51)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: PrenzMarien GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Kloth, R. Briske i D. Habel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Molson Coors Brewing Company (UK) Ltd (Burton Upon Trent, Zjednoczone Królestwo)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „STONES” – unijny znak towarowy nr 8 810 707

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 września 2020 r. w sprawie R 274/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i unieważnienie w całości spornego unijnego znaku towarowego;

                  —

                  zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 19 ust. 1 i art. 10 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625.


title: Sprawa T-768/20: Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2020 r. – Standard International Management / EUIPO – Asia Standard Management Services (The Standard)

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/41

      Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2020 r. – Standard International Management / EUIPO – Asia Standard Management Services (The Standard)
      (Sprawa T-768/20)
      (2021/C 62/52)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Standard International Management LLC (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: M. Edenborough QC, S. Wickenden, Barrister i adwokat M. Maier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Asia Standard Management Services Ltd (Hong Kong, Chiny)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „The Standard” – unijny znak towarowy nr 8 405 243

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 listopada 2020 r. w sprawie R 828/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zasądzenie od EUIPO na jej rzecz zwrotu poniesionych przez nią kosztów związanych z postępowaniem w sprawie;
                  bądź, w razie interwencji drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą

                  —

                  zasądzenie od EUIPO i tej drugiej strony solidarnie wspomnianych kosztów.

         Podniesione zarzuty

      Zaskarżona decyzja jest wadliwa z czterech głównych powodów, a mianowicie Izba Odwoławcza:

                  —

                  naruszyła prawo poprzez nieuznanie, że reklama i oferty sprzedaży dotyczące hotelu i usług towarzyszących, to jest należących do klas 38, 39, 41, 43 i 44, skierowane do konsumentów w Unii Europejskiej wiązały się z rzeczywistym używaniem w znaku towarowego Unii Europejskiej w okolicznościach, w których te usługi były świadczone w Stanach Zjednoczonych;

                  —

                  naruszyła prawo poprzez nieuznanie, że reklama i promocja owych usług były wystarczające dla wykazania rzeczywistego używania tych usług;

                  —

                  naruszyła prawo poprzez nieuznanie, że reklamowanie otwarcia londyńskiego hotelu było istotne dla dokonywanej oceny, oraz

                  —

                  naruszyła prawo poprzez niepodanie, lub też niepodanie wystarczającego rozumowania dla przyjęcia takiego wniosku.


title: Sprawa T-769/20: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2020 r. – Rynair/Komisja

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/42

      Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2020 r. – Rynair/Komisja
      (Sprawa T-769/20)
      (2021/C 62/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Rynair (Swords, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida, F. Laprévote, V. Blanc, S. Rating i I. Metaxas-Maranghidis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2020) 5616 final z dnia 11 sierpnia 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.57586 (2020/N) – Estonia – COVID-19: Recapitalisation and subsidised interest loan for Nordica [Estonia COVID-19: Dokapitalizowanie i kredyt o obniżonym oprocentowaniu dla spółki Nordica];

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący błędnego zastosowania przez Komisję Europejską art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE i Tymczasowych ram środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19, ze względu na uznanie, że pomoc ma na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w estońskiej gospodarce, że spółka Nordica kwalifikuje się do pomocy i że spełniono przesłanki dotyczące zakłócenia konkurencji, wyjścia państwa ze struktury kapitałowej oraz restrukturyzacji a także ze względu na uchybienie ciążącemu na Komisji obowiązkowi wyważenia korzystnych skutków pomocy z jej niekorzystnym wpływem na warunki wymiany handlowej i zachowanie niezakłóconej konkurencji (tzw. „kryterium wyważenia”).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję Europejską konkretnych postanowień TFUE oraz ogólnych zasad prawa europejskiego dotyczących zakazu dyskryminacji, swobodnego przepływu usług i swobody przedsiębiorczości, które stanowiły podstawę liberalizacji transportu lotniczego w UE od końca lat 80.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący niewszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego przez Komisję Europejską pomimo poważnych trudności i naruszenia praw procesowych strony skarżącej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący uchybienia przez Komisję Europejską ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia.


title: Sprawa T-771/20: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2020 r. – KS i KD / Rada i in.

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/43

      Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2020 r. – KS i KD / Rada i in.
      (Sprawa T-771/20)
      (2021/C 62/54)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: KS i KD (przedstawiciele: F. Randolph, QC i J. Stojsavljevic-Savic, solicitor)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejska Służba Działań Zewnętrznych

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zasądzenie od pozwanych, na podstawie art. 340 ust. 2 TFEU, na rzecz skarżących, solidarnie, zadośćuczynienia (wraz z odsetkami naliczonymi według stopy i za okres, które Sąd uzna za właściwe) za krzywdę poniesioną przez nich wskutek naruszenia przez skarżących ich podstawowych praw człowieka, wyrażonych mianowicie w art. 2, 3, 6, 8 i 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (1), a także w art. 2, 4 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) w przypadku pierwszej skarżącej, oraz art. 2, 3, 6 i 13 EKPC, jak również art. 2, 4 i 47 karty w przypadku drugiej skarżącej; oraz

                  —

                  obciążenie pozwanych kosztami postępowania zgodnie z art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem, które to koszty w razie wątpliwości nie powinny ograniczać się do kwot pomocy prawnej zarządzonej przez Sąd na mocy postanowienia z dnia 20 listopada 2020 r., ale powinny obejmować koszty postępowania przed Panelem weryfikującym przestrzeganie praw człowieka (HRRP).

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżący domagają się zadośćuczynienia na podstawie art. 340 akapit drugi TFEU za krzywdę, jakiej mieli doznać wskutek naruszenia przez pozwanych ich podstawowych praw człowieka, wyrażonych w szczególności w art. 2 (część proceduralna), art. 3, art. 6 ust. 1 i art. 13 ECHR oraz odpowiadających im art. 2, 4 i 47 karty.
      Skarga dotyczy okoliczności faktycznych zaistniałych po dniu 8 grudnia 2008 r., w którym Unia Europejska przejęła, w oparciu o wspólne działanie Rady 2008/124/WPZiB (2) z dnia 8 lutego 2008 r., od Misji Tymczasowej Administracji Narodów Zjednoczonych w Kosowie (UNMIK) odpowiedzialność za siły policyjne i wymiar sprawiedliwości, w następstwie czego EULEX zaczęła sprawować pełną kontrolę operacyjną w zakresie praworządności. Akt ten powierzał EULEX wyłączny mandat do dopilnowania, aby przypadki zbrodni wojennych, zbrodni międzyetnicznych i innych poważnych przestępstw „były przedmiotem właściwych dochodzeń, były ścigane, osądzone, a wyroki wykonane”.
      Skarżące podnoszą:

                  —

                  ciągłe naruszenie przez skarżących art. 2 i 3 EKPC (części proceduralne) polegające na niepodjęciu działań naprawczych po otrzymaniu zawiadomienia, najpóźniej w dniu 29 kwietnia 2016 r., które w ocenie HRRP stanowiło przejaw naruszenia przez EULEX art. 2 i 3 EKPC w ramach wykonywania jej mandatu wykonawczego;

                  —

                  ciągłe naruszenie art. 6 i 13 EKPC oraz art. 47 karty będące rezultatem decyzji Rady o powołaniu HRRP bez uprawnień do zapewnienia pomocy prawnej kwalifikującym się do tego osobom oraz bez uprawnień do egzekwowania jego rozstrzygnięć i podejmowania środków naprawczych w związku ze stwierdzonymi naruszeniami;

                  —

                  niewłaściwe użycie lub nadużycie władzy wykonawczej przez Radę i EEAS w dniu 12 października 2017 r. polegające na twierdzeniu, że EULEX dołożył wszelkich starań w celu zbadania porwania i prawdopodobnego morderstwa męża pierwszej skarżącej oraz morderstwa męża i syna drugiej skarżącej, oraz że panel nie został utworzony jako organ wymiaru sprawiedliwości;

                  —

                  niewłaściwe użycie lub nieprawidłowe skorzystanie z władzy wykonawczej w zakresie, w jakim mocą decyzji Rady (WPZiB) 2018/856 (3) z dniem 8 czerwca 2018 r. EULEX utraciła mandat wykonawcy, mimo utrzymywania się naruszeń.

         (1)  Europejska Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisana w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (zwana dalej „EKPC”).

         (2)  Wspólne działanie Rady 2008/124/WPZiB z dnia 4 lutego 2008 r. w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO (Dz.U. 2008, L 42, s. 92).

         (3)  Decyzja Rady (WPZiB) 2018/856 z dnia 8 czerwca 2018 r. zmieniająca wspólne działanie 2008/124/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie (Dz.U. 2018, L 146, s. 5).


title: Sprawa T-1/21: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2021 r. – Fabryki Mebli „Forte” / EUIPO – Bog-Fran (Meble)

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/44

      Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2021 r. – Fabryki Mebli „Forte” / EUIPO – Bog-Fran (Meble)
      (Sprawa T-1/21)
      (2021/C 62/55)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Fabryki Mebli „Forte” S.A. (Ostrów Mazowiecka, Polska) (przedstawiciel: adwokat H. Basiński)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Bog-Fran sp. z o.o. sp. k. (Warszawa, Polska)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

         Sporny wzór: Zarejestrowany wzór wspólnotowy nr 1 384 002–0034

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 października 2020 r. w sprawie R 595/2020-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez EUIPO;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony postępowania przed izbą odwoławczą kosztami postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.


title: Sprawa T-2/21: Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2021 r. – Emmentaler Switzerland / EUIPO (EMMENTALER)

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/45

      Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2021 r. – Emmentaler Switzerland / EUIPO (EMMENTALER)
      (Sprawa T-2/21)
      (2021/C 62/56)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Emmentaler Switzerland (Bern, Szwajcaria) (przedstawiciele: S. Völker i M. Pemsel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego EMMENTALER – zgłoszenie nr 1 378 524

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 października 2020 r. w sprawie R 2402/2019-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 74 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-3/21: Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2021 r. – Power Horse Energy Drinks GmbH / EUIPO – Robot Energy Europe (UNSTOPPABLE)

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/45

      Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2021 r. – Power Horse Energy Drinks GmbH / EUIPO – Robot Energy Europe (UNSTOPPABLE)
      (Sprawa T-3/21)
      (2021/C 62/57)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Power Horse Energy Drinks GmbH (Linz, Austria) (przedstawiciel: Rechtsanwalt M. Woller)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Robot Energy Europe (Mijas, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy UNSTOPPABLE – unijny znak towarowy nr 14 555 271

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 października 2020 r. w sprawie R 232/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie skarżącej w odniesieniu do następujących towarów:

                              —

                              klasa 5: odżywcze suplementy diety; suplementy diety sporządzone głównie z witamin; mieszanki do picia w proszku z dodatkami odżywczymi; preparaty witaminowe w postaci suplementów diety; napoje witaminizowane; preparaty witaminowe; tabletki witaminowe; witaminy i preparaty witaminowe;

                              —

                              klasa 32: napoje bezalkoholowe zawierające soki owocowe; napoje energetyzujące; piwo; napoje sportowe wzbogacane proteinami; napoje dla sportowców;
                              i obciążono ją kosztami postępowania;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony postępowania przed EUIPO, na wypadek gdyby wstąpiła do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-4/21: Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2021 r. – Advanced Superabrasives/EUIPO – Adi (ASI ADVANCED SUPERABRASIVES)

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/46

      Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2021 r. – Advanced Superabrasives/EUIPO – Adi (ASI ADVANCED SUPERABRASIVES)
      (Sprawa T-4/21)
      (2021/C 62/58)
      Język skargi: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Advanced Superabrasives, Inc. (Mars Hill, North Carolina, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: D. Piróg i A. Rytel, adwokaci)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Adi Srl (Thiene, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ASI ADVANCED SUPERABRASIVES – zgłoszenie nr 17 163 734

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 października 2020 r. w sprawie R 2713/2019-2

         Żądania

      Skarżąca wnosi do Sądu o:
      stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
      obciążenie EUIPO kosztami postępowania;
      w przypadku wstąpienia przez interwenienta do postępowania – nakazanie Interwenientowi pokrycia własnych kosztów.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 27 ust. 3 lit. b) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust 2. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w zw. z art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  Naruszenie art. 71 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w zw. z art. 27 ust. 3 lit b) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2018/625.


title: Sprawa T-6/21: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2021 r. – Advanced Organic Materials / EUIPO – Swiss Pharma International (ADVASTEROL)

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/47

      Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2021 r. – Advanced Organic Materials / EUIPO – Swiss Pharma International (ADVASTEROL)
      (Sprawa T-6/21)
      (2021/C 62/59)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Advanced Organic Materials, SA (Pilar, Argentyna) (przedstawiciel: J.L. Rivas Zurdo, abogado)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Swiss Pharma International AG (Zurych, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ADVASTEROL – zgłoszenie nr 14 525 521

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 października 2020 r. w sprawie R 781/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalając w niej odwołanie Advanced Organic Materials, SA, utrzymano w niej w mocy decyzję Wydziału Sprzeciwów, w której częściowo uwzględniono sprzeciw B 2 624 370, odmawiając rejestracji (słownego) unijnego znaku towarowego ADVASTEROL nr 14 525 521 dla części towarów;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony postępowania przed izbą odwoławczą kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-7/21: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2021 r. – El Corte Inglés / EUIPO – Kassl (STUDIO KASSL)

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/48

      Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2021 r. – El Corte Inglés / EUIPO – Kassl (STUDIO KASSL)
      (Sprawa T-7/21)
      (2021/C 62/60)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokat J.L. Rivas Zurdo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Kassl Holding BV (Amsterdam, Niderlandy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „STUDIO KASSL” – zgłoszenie nr 17 882 647

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 października 2020 r. w sprawie R 880/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie złożone przez wnoszącą sprzeciw i utrzymano w mocy decyzję Wydziału Sprzeciwów wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu B 3 059 000, dopuszczającą do rejestracji unijny znak towarowy nr 17 882 647 STUDIO KASSL (słowny znak towarowy) w odniesieniu do towarów z klasy 25;

                  —

                  obciążenie kosztami postępowania strony lub stron przeciwnych, które sprzeciwią się niniejszej skardze.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-8/21: Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2021 r. – IFIC Holding / Komisja

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/49

      Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2021 r. – IFIC Holding / Komisja
      (Sprawa T-8/21)
      (2021/C 62/61)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: IFIC Holding AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte C. Franz i N. Bornemann)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2020) 2813 final z dnia 28 kwietnia 2020 r.;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga jest skierowana przeciwko decyzji wykonawczej Komisji C(2020) 2813 wersja ostateczna z dnia 28 kwietnia 2020 r. w sprawie udzielenia Clearstream Banking AG zezwolenia na podstawie art. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2271/96 z dnia 22 listopada 1996 r. zabezpieczającego przed skutkami eksterytorialnego stosowania ustawodawstwa przyjętego przez państwo trzecie oraz działaniami opartymi na nim lub z niego wynikającymi.
      Skarga jest oparta na następujących zarzutach.

                  1)

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym na podstawie art. 41 ust. 1 i ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”).

                              —

                              Zgodnie z art. 41 ust. 1 i ust. 2 lit. a) Karty każda osoba (fizyczna lub prawna) ma prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy w postępowaniu administracyjnym i prawo do bycia wysłuchanym zanim zostanie podjęty jakiegokolwiek środek niekorzystny dla tej osoby.

                              —

                              Komisja naruszyła ten istotny przepis proceduralny, ponieważ nie poinformowała skarżącej, ani w żadnym momencie nie wysłuchała jej ani nie dała jej możliwości zajęci stanowiska na piśmie.

                  2)

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia ram stosowania art. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2271/96 (1), rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/1101 (2) oraz wytycznych dotyczących stosowania ww. rozporządzenia (3) .

                              —

                              Zdaniem skarżącej pozwana naruszyła przepisy i zakres art. 5 rozporządzenia nr 2271/96, jak również prawo Unii wyższej rangi, udzielając skarżącej zaskarżonego zezwolenia w formie zaskarżonej decyzji z mocą wsteczną w odniesieniu do stanu faktycznego, który został zakończony w terminie.

                              —

                              Taki skutek wsteczny lub zgoda z mocą wsteczną są sprzeczne z prawem Unii, w szczególności w rozumieniu zasad sprawiedliwości i postępowania, które gwarantują przejrzystość, pewność prawa i ochronę uzasadnionych oczekiwań.

                              —

                              Ani rozporządzenie, ani oparte na nim rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/1101 nie przewidują takiej retroaktywności. Prawo Unii nie przewiduje udzielania zezwoleń z mocą wsteczną.

                  3)

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia oraz wymogów przejrzystości i pewności.

                              —

                              Strona pozwana naruszyła obowiązek uzasadnienia oraz wymóg przejrzystości i precyzyjności ustawy wynikający z podstawowych praw proceduralnych i sądowych.

                              —

                              Zakres stosowania art. 1 decyzji wykonawczej jest całkowicie nieokreślony pod względem czasu i treści. Zgodnie z jego brzmieniem, może on być stosowany z mocą wsteczną przez czas nieokreślony.

                              —

                              Brzmienie art. 1 jest szczególnie niejasne w odniesieniu do „istotnych podstaw do podejrzeń” i „usług”. Dla podmiotu zainteresowanego nie było jasne, w jakich warunkach skarżąca mogła wykonywać działania na jego szkodę, w jakim okresie i w jakim związku były one związane ze „służbami”. Nie jest jasne, co należy rozumieć pod pojęciem „usługi” i czy mogą one również odnosić się do działań osób trzecich.

                  4)

                  Zarzut czwarty dotyczący błędu w ocenie lub błędu w zakresie swobodnego uznania wbrew przepisom Unii Europejskiej wyższej rangi w postaci ogólnych zasad postępowania, sprawiedliwości i prawa.

                              —

                              Pozwana naruszyła przysługujące jej uprawnienia dyskrecjonalne, ponieważ nie uwzględniła w ogóle sytuacji i konsekwencji decyzji dla skarżącej.

                              —

                              Skarżąca nie miała możliwości zajęcia stanowiska w odniesieniu do podstaw podejrzenia i nie zostanie w przyszłości przesłuchana na podstawie art. 1 postanowienia, co pozostawia ją bezbronną wobec decyzji skarżącego.

                              —

                              Okoliczność, że skarżący skorzystał ze swojego podstawowego prawa procesowego, chronionego na podstawie prawa konstytucyjnego i prawa Unii, do wszczęcia postępowania przeciwko skarżącemu przed sądami krajowymi, nie może być uwzględniona przy ocenie swobody uznania. W ten sposób pozwana przekroczyła swój margines oceny.

                              —

                              Pozwana nie uwzględniła w swoich rozważaniach środków łagodzących i roszczeń odszkodowawczych, chociaż byłoby to absolutnie konieczne dla wystarczającego wyważenia i oceny.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2271/96 z dnia 22 listopada 1996 r. zabezpieczające przed skutkami eksterytorialnego stosowania ustawodawstwa przyjętego przez państwo trzecie oraz działaniami opartymi na nim lub z niego wynikającymi (Dz.U. 1996 L 309, s.1).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/1101 z dnia 3 sierpnia 2018 r. ustanawiające kryteria stosowania art. 5 akapit drugi rozporządzenia Rady (WE) nr 2271/96 zabezpieczającego przed skutkami eksterytorialnego stosowania ustawodawstwa przyjętego przez państwo trzecie oraz działaniami opartymi na nim lub z niego wynikającymi (Dz.U. 2018 L 199I, s. 7).

         (3)  Wytyczne – Pytania i odpowiedzi: przyjęcie aktualizacji statusu blokującego (2018/C 277 I/03) (Dz.U. 2018 C 277 I, s. 4).


title: Sprawa T-653/19: Postanowienie Sądu z dnia 23 grudnia 2020 r. – FF/Komisja

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/50

      Postanowienie Sądu z dnia 23 grudnia 2020 r. – FF/Komisja
      (Sprawa T-653/19) (1)

      (2021/C 62/62)
      Język postępowania: francuski
      Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.


title: Sprawa T-5/20: Postanowienie Sądu z dnia 5 stycznia 2021 r. – CP/Parlament

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/51

      Postanowienie Sądu z dnia 5 stycznia 2021 r. – CP/Parlament
      (Sprawa T-5/20) (1)

      (2021/C 62/63)
      Język postępowania: francuski
      Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.


title: Sprawa C-631/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 stycznia 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Słowenii [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuł 258 TFUE – Rynek instrumentów finansowych – Dyrektywa delegowana (UE) 2017/593 – Brak transpozycji i/lub powiadomienia o przepisach transponujących]

text:
               1.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/3

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 stycznia 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Słowenii
      (Sprawa C-631/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 258 TFUE - Rynek instrumentów finansowych - Dyrektywa delegowana (UE) 2017/593 - Brak transpozycji i/lub powiadomienia o przepisach transponujących)
      (2021/C 72/03)
      Język postępowania: słoweński

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Scharf i B. Rous Demiri, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Słowenii (przedstawiciel: V. Klemenc, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Nie przyjmując, przed upływem terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy delegowanej Komisji (UE) 2017/593 z dnia 7 kwietnia 2016 r. uzupełniającej dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE w odniesieniu do zabezpieczenia instrumentów finansowych i środków pieniężnych należących do klientów, zobowiązań w zakresie zarządzania produktami oraz zasad mających zastosowanie do oferowania lub przyjmowania wynagrodzeń, prowizji bądź innych korzyści pieniężnych lub niepieniężnych, a w konsekwencji nie informując o tych środkach Komisji Europejskiej, Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom, ciążącym na niej na mocy art. 14 tej dyrektywy delegowanej 2017/593.

                  2)

                  Republika Słowenii zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 155 z 6.5.2019.


title: Sprawa C-826/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 stycznia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Limburg – Niderlandy) – LB, Stichting Varkens in Nood, Stichting Dierenrecht, Stichting Leefbaar Buitengebied / College van burgemeester en wethouders van de gemeente Echt-Susteren [Odesłanie prejudycjalne – Konwencja z Aarhus – Artykuł 9 ust. 2 i 3 – Dostęp do wymiaru sprawiedliwości – Brak dostępu do wymiaru sprawiedliwości dla członków społeczeństwa nienależących do zainteresowanej społeczności – Dopuszczalność skargi uzależniona od wcześniejszego udziału w procesie podejmowania decyzji]

text:
               1.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/3

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 stycznia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Limburg – Niderlandy) – LB, Stichting Varkens in Nood, Stichting Dierenrecht, Stichting Leefbaar Buitengebied / College van burgemeester en wethouders van de gemeente Echt-Susteren
      (Sprawa C-826/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Konwencja z Aarhus - Artykuł 9 ust. 2 i 3 - Dostęp do wymiaru sprawiedliwości - Brak dostępu do wymiaru sprawiedliwości dla członków społeczeństwa nienależących do zainteresowanej społeczności - Dopuszczalność skargi uzależniona od wcześniejszego udziału w procesie podejmowania decyzji)
      (2021/C 72/04)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Limburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: LB, Stichting Varkens in Nood, Stichting Dierenrecht, Stichting Leefbaar Buitengebied

         Strona pozwana: College van burgemeester en wethouders van de gemeente Echt-Susteren

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 9 ust. 2 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, podpisanej w Aarhus (Dania) w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by członkowie „społeczeństwa”, do którego odnosi się art. 2 ust. 4 tej konwencji, nie mieli, jako tacy, dostępu do wymiaru sprawiedliwości w celu zakwestionowania decyzji wchodzącej w zakres stosowania art. 6 tej konwencji. Natomiast art. 9 ust. 3 rzeczonej konwencji stoi na przeszkodzie temu, by osoby te nie mogły uzyskać dostępu do wymiaru sprawiedliwości w celu powołania się na mające szerszy zakres prawa do udziału w procesie podejmowania decyzji, przyznane tylko przez przyjęte przez dane państwo członkowskie przepisy prawa krajowego w dziedzinie ochrony środowiska.

                  2)

                  Artykuł 9 ust. 2 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, podpisanej w Aarhus w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją 2005/370 należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie temu, by dopuszczalność sądowych środków zaskarżenia, do których odnosi się to postanowienie i które są wnoszone przez organizacje pozarządowe należące do „zainteresowanej społeczności” w rozumieniu art. 2 ust. 5 tej konwencji, była uzależniona od udziału owych organizacji w postępowaniu przygotowawczym prowadzącym do wydania zaskarżonej decyzji, nawet jeśli warunek ten nie ma zastosowania, w sytuacji gdy organizacjom tym nie można w sposób racjonalny zarzucić tego, iż nie uczestniczyły we wspomnianym postępowaniu. Natomiast art. 9 ust. 3 rzeczonej konwencji nie stoi na przeszkodzie temu, aby dopuszczalność sądowego środka zaskarżenia, do którego odnosi się to postanowienie, została uzależniona od udziału skarżącego w postępowaniu przygotowawczym prowadzącym do wydania zaskarżonej decyzji, chyba że w świetle okoliczności sprawy nie można mu w sposób racjonalny zarzucić, że nie uczestniczył w tym postępowaniu.

         (1)  Dz.U. C 122 z 1.4.2019.


title: Sprawa C-63/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 stycznia 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuł 258 TFUE – Dyrektywa 2003/96/WE – Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej – Artykuły 4 i 19 – Uregulowanie przyjęte przez region autonomiczny państwa członkowskiego – Dopłata do zakupu benzyny i oleju napędowego, podlegających podatkowi akcyzowemu – Artykuł 6 lit. c) – Zwolnienie z podatku akcyzowego lub jego obniżka – Pojęcie „refundowania całości lub części” kwoty podatku – Brak dowodu na istnienie związku między tą dopłatą a podatkiem akcyzowym]

text:
               1.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/4

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 stycznia 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska
      (Sprawa C-63/19) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 258 TFUE - Dyrektywa 2003/96/WE - Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej - Artykuły 4 i 19 - Uregulowanie przyjęte przez region autonomiczny państwa członkowskiego - Dopłata do zakupu benzyny i oleju napędowego, podlegających podatkowi akcyzowemu - Artykuł 6 lit. c) - Zwolnienie z podatku akcyzowego lub jego obniżka - Pojęcie „refundowania całości lub części” kwoty podatku - Brak dowodu na istnienie związku między tą dopłatą a podatkiem akcyzowym)
      (2021/C 72/05)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i F. Tomat, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez G.M. De Socio, avvocato dello Stato)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: S. Jiménez García i J. Rodríguez de la Rúa, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

                  3)

                  Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 112 z 25.3.2019.


title: Sprawa C-280/19 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 stycznia 2021 r. – Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (ERCEA) / Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis [Odwołanie – Klauzula arbitrażowa – Umowa Minatran, zawarta w ramach siódmego programu ramowego – Koszty kwalifikowalne – Nota obciążeniowa wystawiona przez ERCEA – Zwrot kwot zaliczkowanych – Koszty personelu i koszty pośrednie odpowiadające tym kosztom personelu – Obowiązek wykonania prac wyłącznie w pomieszczeniach beneficjenta dotacji – Nadzór sprawowany przez beneficjenta – Zwykłe praktyki beneficjenta]

text:
               1.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/5

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 stycznia 2021 r. – Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (ERCEA) / Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis
      (Sprawa C-280/19 P) (1)

      (Odwołanie - Klauzula arbitrażowa - Umowa Minatran, zawarta w ramach siódmego programu ramowego - Koszty kwalifikowalne - Nota obciążeniowa wystawiona przez ERCEA - Zwrot kwot zaliczkowanych - Koszty personelu i koszty pośrednie odpowiadające tym kosztom personelu - Obowiązek wykonania prac wyłącznie w pomieszczeniach beneficjenta dotacji - Nadzór sprawowany przez beneficjenta - Zwykłe praktyki beneficjenta)
      (2021/C 72/06)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (przedstawiciele: F. Sgritta i M. Pesquera Alonso, pełnomocnicy, których wspierał E. Kourakis, dikigoros)

         Druga strona postępowania: Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis (przedstawiciel: V. Christianos, dikigoros)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (ERCEA) zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 182 z 27.5.2019.


title: Sprawy połączone C-322/19 i C-385/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 stycznia 2021 [wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez High Court – (Irlandia), International Protection Appeals Tribunal (Irlandia)] – K.S., M.H.K / The International Protection Appeals Tribunal, The Minister for Justice and Equality, Ireland i the Attorney General (C-322/19), R.A.T., D.S. / Minister for Justice and Equality (C-385/19) [Odesłanie prejudycjalne – Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Ochrona międzynarodowa – Normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o ochronę międzynarodową – Dyrektywa 2013/33/UE – Obywatel państwa trzeciego, który udał się z jednego państwa członkowskiego Unii Europejskiej do innego, lecz o udzielenie ochrony międzynarodowej zwrócił się jedynie w tym ostatnim – Decyzja o przekazaniu do pierwszego państwa członkowskiego – Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 – Dostęp osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową do rynku pracy]

text:
               1.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/5

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 stycznia 2021 [wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez High Court – (Irlandia), International Protection Appeals Tribunal (Irlandia)] – K.S., M.H.K / The International Protection Appeals Tribunal, The Minister for Justice and Equality, Ireland i the Attorney General (C-322/19), R.A.T., D.S. / Minister for Justice and Equality (C-385/19)
      (Sprawy połączone C-322/19 i C-385/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Kontrole graniczne, azyl i imigracja - Ochrona międzynarodowa - Normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o ochronę międzynarodową - Dyrektywa 2013/33/UE - Obywatel państwa trzeciego, który udał się z jednego państwa członkowskiego Unii Europejskiej do innego, lecz o udzielenie ochrony międzynarodowej zwrócił się jedynie w tym ostatnim - Decyzja o przekazaniu do pierwszego państwa członkowskiego - Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 - Dostęp osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową do rynku pracy)
      (2021/C 72/07)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court (Irlandia), International Protection Appeals Tribunal

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: KS, MHK (C-322/19), R.A.T., D.S (C-385/19)

         Druga strona postępowania: The International Protection Appeals Tribunal, The Minister for Justice and Equality, Ireland i the Attorney General (C-322/19), Minister for Justice and Equality (C-385/19)

         Sentencja

                  1)

                  Sąd krajowy powinien uwzględnić dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej, która zgodnie z art. 1 i 2 oraz art. 4a ust. 1 Protokołu (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości nie ma zastosowania w państwie członkowskim tego sądu, do celów wykładni przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową, która z kolei ma zastosowanie w tym państwie członkowskim zgodnie z art. 4 tego protokołu.

                  2)

                  Artykuł 15 dyrektywy 2013/33 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które wyklucza osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową z dostępu do rynku pracy wyłącznie na tej podstawie, że decyzja o jej przekazaniu została podjęta w stosunku do niej na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca.

                  3)

                  Artykuł 15 ust. 1 dyrektywy 2013/33 należy interpretować w ten sposób, że:

                              —

                              osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową można przypisać odpowiedzialność za zwłokę w wydaniu w pierwszej instancji decyzji w sprawie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej wynikającą z braku współpracy tej osoby z właściwymi organami;

                              —

                              państwo członkowskie nie może przypisać osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową odpowiedzialności za zwłokę w wydaniu w pierwszej instancji decyzji w sprawie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej na tej podstawie, że osoba ta nie złożyła wniosku w pierwszym państwie członkowskim wjazdu w rozumieniu art. 13 rozporządzenia nr 604/2013;

                              —

                              państwo członkowskie nie może przypisywać osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową odpowiedzialności za zwłokę w rozpatrzeniu jej wniosku wynikającą ze złożenia przez nią sądowego środka zaskarżenia o skutku zawieszającym od decyzji o przekazaniu podjętej w jej sprawie na podstawie rozporządzenia nr 604/2013.

         (1)  Dz.U. C 220 z 1.7.2019.

         Dz.U. C 255 z 29.7.2019.


title: Sprawa C-507/19: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 stycznia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Bundesrepublik Deutschland / XT [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka w dziedzinie azylu i ochrony uzupełniającej – Normy dotyczące kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej – Dyrektywa 2011/95/UE – Artykuł 12 – Wykluczenie z możliwości uzyskania statusu uchodźcy – Bezpaństwowiec pochodzenia palestyńskiego zarejestrowany przez Agencję Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA) – Warunki korzystania ipso facto z dyrektywy 2011/95 – Ustanie ochrony lub pomocy UNRWA]

text:
               1.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/6

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 stycznia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Bundesrepublik Deutschland / XT
      (Sprawa C-507/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka w dziedzinie azylu i ochrony uzupełniającej - Normy dotyczące kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej - Dyrektywa 2011/95/UE - Artykuł 12 - Wykluczenie z możliwości uzyskania statusu uchodźcy - Bezpaństwowiec pochodzenia palestyńskiego zarejestrowany przez Agencję Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA) - Warunki korzystania ipso facto z dyrektywy 2011/95 - Ustanie ochrony lub pomocy UNRWA)
      (2021/C 72/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Bundesrepublik Deutschland

         Druga strona postępowania: XT

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 12 ust. 1 lit. a) człon drugi dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony należy interpretować w ten sposób, że w celu ustalenia, czy ochrona lub pomoc Agencji Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA) ustały, należy wziąć pod uwagę, w ramach indywidualnej oceny wszystkich istotnych okoliczności rozpatrywanej sytuacji, wszystkie sektory strefy działania UNRWA, na których terytoria bezpaństwowiec pochodzenia palestyńskiego po opuszczeniu przez niego tej strefy ma konkretną możliwość wjazdu i bezpiecznego tam przebywania.

                  2)

                  Artykuł 12 ust. 1 lit. a) człon drugi dyrektywy 2011/95 należy interpretować w ten sposób, że nie można uznać, iż ochrona lub pomoc UNRWA ustała, gdy bezpaństwowiec pochodzenia palestyńskiego opuścił strefę działania UNRWA, wyjeżdżając z sektora tej strefy, w którym jego bezpieczeństwo osobiste było poważnie zagrożone i w którym agencja ta nie była w stanie zapewnić temu bezpaństwowcowi ochrony lub pomocy, po pierwsze, jeśli udał się on dobrowolnie do tego sektora z innego sektora wspomnianej strefy, w którym jego bezpieczeństwo osobiste nie było poważnie zagrożone i w którym mógł korzystać z ochrony lub pomocy tej agencji, a po drugie, jeśli nie mógł racjonalnie oczekiwać na podstawie konkretnych informacji, jakimi dysponował, uzyskania ochrony lub pomocy UNRWA w sektorze, do którego się udał, lub możliwości powrotu w krótkim czasie do sektora, z którego przybył, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 348 z 14.10.2019.


title: Sprawa C-414/20 PPU: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 stycznia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko MM [Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Europejski nakaz aresztowania – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Procedury przekazywania osób między państwami członkowskimi – Artykuł 6 ust. 1 i art. 8 ust. 1 lit. c) – Europejski nakaz aresztowania wydany na podstawie krajowego postanowienia o postawieniu zarzutów – Pojęcie „[nakazu aresztowania] lub jakiegokolwiek innego podlegającego wykonaniu orzeczenia sądowego mającego analogiczny skutek prawny” – Brak krajowego nakazu aresztowania – Konsekwencje – Skuteczna ochrona sądowa – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej]

text:
               1.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/7

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 stycznia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko MM
      (Sprawa C-414/20 PPU) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Procedury przekazywania osób między państwami członkowskimi - Artykuł 6 ust. 1 i art. 8 ust. 1 lit. c) - Europejski nakaz aresztowania wydany na podstawie krajowego postanowienia o postawieniu zarzutów - Pojęcie „[nakazu aresztowania] lub jakiegokolwiek innego podlegającego wykonaniu orzeczenia sądowego mającego analogiczny skutek prawny” - Brak krajowego nakazu aresztowania - Konsekwencje - Skuteczna ochrona sądowa - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)
      (2021/C 72/09)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Spetsializiran nakazatelen sad

         Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      MM

         przy udziale: Spetsializirana prokuratura

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 6 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że status „wydającego nakaz organu sądowego” w rozumieniu tego przepisu nie jest uzależniony od istnienia kontroli sądowej postanowienia o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania ani leżącego u jego podstaw postanowienia krajowego.

                  2)

                  Artykuł 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej 2002/584, zmienionej decyzją ramową 2009/299, należy interpretować w ten sposób, że należy stwierdzić nieważność europejskiego nakazu aresztowania, gdy nie jest on oparty na „[krajowym nakazie aresztowania] lub jakimkolwiek innym podlegającym wykonaniu orzeczeniu sądowym mającym analogiczny skutek prawny” w rozumieniu tego przepisu. Pojęcie to dotyczy krajowych środków przyjętych przez organ sądowy w ramach ścigania i aresztowania osoby objętej postępowaniem karnym w celu postawienia jej przed sądem dla celów przeprowadzenia czynności postępowania karnego. Do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy krajowe postanowienie o postawieniu zarzutów takie jak to, na którym opiera się europejski nakaz aresztowania rozpatrywany w postępowaniu głównym, wywołuje takie skutki prawne.

                  3)

                  W wypadku braku przepisów w ustawodawstwie wydającego nakaz państwa członkowskiego przewidujących sądowy środek odwoławczy mający na celu kontrolę warunków, w jakich europejski nakaz aresztowania został wydany przez organ, który – uczestnicząc w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości tego państwa członkowskiego – sam nie jest sądem, decyzję ramową 2002/584, zmienioną decyzją ramową 2009/299, rozpatrywaną w świetle prawa do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowanego w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że umożliwia ona sądowi krajowemu rozpatrującemu środek zaskarżenia mający na celu kwestionowanie zgodności z prawem utrzymania tymczasowego aresztowania osoby przekazanej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania wydanego na podstawie aktu krajowego – którego nie można zakwalifikować jako „[krajowego nakazu aresztowania] lub jakiegokolwiek innego podlegającego wykonaniu orzeczenia sądowego mającego analogiczny skutek prawny” w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. c) tej decyzji ramowej – i w ramach którego to środka zaskarżenia podniesiono zarzut dotyczący nieważności tego europejskiego nakazu aresztowania w świetle prawa Unii, uznanie się za właściwy do przeprowadzenia takiej kontroli ważności.
                  Decyzję ramową 2002/584, zmienioną decyzją ramową 2009/299, rozpatrywaną w świetle prawa do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowanego w art. 47 karty praw podstawowych, należy interpretować w ten sposób, że nie wymagają one, by stwierdzenie przez sąd krajowy – zgodnie z którym rozpatrywany europejski nakaz aresztowania został wydany z naruszeniem art. 8 ust. 1 lit. c) tej decyzji ramowej, ponieważ nie opiera się on na „[krajowym nakazie aresztowania] lub jakimkolwiek innym podlegającym wykonaniu orzeczeniu sądowym mającym analogiczny skutek prawny” w rozumieniu tego przepisu – skutkowało uwolnieniem tymczasowo aresztowanej osoby po przekazaniu jej przez wykonujące nakaz państwo członkowskie państwu członkowskiemu wydającemu nakaz. W konsekwencji do sądu odsyłającego należy rozstrzygnięcie, zgodnie z jego prawem krajowym, jakie skutki brak takiego aktu krajowego, jako podstawy prawnej rozpatrywanego europejskiego nakazu aresztowania, może wywołać w odniesieniu do postanowienia o utrzymaniu tymczasowego aresztowania oskarżonej osoby.

         (1)  Dz.U. C 390 z 16.11.2020.