title: Sprawa C-72/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 marca 2017 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Divisional Court) – Zjednoczone Królestwo] – The Queen, na wniosek PJSC Rosneft Oil Company, dawniej OJSC Rosneft Oil Company/Her Majesty's Treasury; Secretary of State for Business, Innovation and Skills; Financial Conduct Authority [Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) — Środki ograniczające przyjęte w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie — Przepisy decyzji 2014/512/WPZiB i rozporządzenia (UE) nr 833/2014 — Ważność — Właściwość Trybunału — Umowa o partnerstwie UE–Rosja — Obowiązek uzasadnienia — Zasady pewności prawa oraz określoności prawa — Dostęp do rynku kapitałowego — Pomoc finansowa — Globalne kwity depozytowe (Global Depositary Receipts) — Sektor naftowy — Wniosek o wykładnię pojęć „łupków” i „wód o głębokości przekraczającej 150 metrów” — Niedopuszczalność]

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 marca 2017 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Divisional Court) – Zjednoczone Królestwo] – The Queen, na wniosek PJSC Rosneft Oil Company, dawniej OJSC Rosneft Oil Company/Her Majesty's Treasury; Secretary of State for Business, Innovation and Skills; Financial Conduct Authority
   (Sprawa C-72/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) - Środki ograniczające przyjęte w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie - Przepisy decyzji 2014/512/WPZiB i rozporządzenia (UE) nr 833/2014 - Ważność - Właściwość Trybunału - Umowa o partnerstwie UE–Rosja - Obowiązek uzasadnienia - Zasady pewności prawa oraz określoności prawa - Dostęp do rynku kapitałowego - Pomoc finansowa - Globalne kwity depozytowe (Global Depositary Receipts) - Sektor naftowy - Wniosek o wykładnię pojęć „łupków” i „wód o głębokości przekraczającej 150 metrów” - Niedopuszczalność])
   (2017/C 161/02)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Divisional Court)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: The Queen, na wniosek PJSC Rosneft Oil Company, dawniej OJSC Rosneft Oil Company

      Strona pozwana: Her Majesty's Treasury; Secretary of State for Business, Innovation and Skills; Financial Conduct Authority

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 19, 24 i 40 TUE, art. 275 TFUE oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 267 TFUE w sprawie ważności aktu przyjętego na podstawie przepisów dotyczących wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB), takiego jak decyzja Rady 2014/512/WPZiB z dnia 31 lipca 2014 r. dotycząca środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie, w brzmieniu ustalonym decyzją Rady 2014/872/WPZiB z dnia 4 grudnia 2014 r., pod warunkiem że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy albo kontroli zgodności tej decyzji z art. 40 TUE, albo kontroli legalności środków ograniczających przyjętych wobec osób fizycznych lub prawnych.

               2)

               Badanie pytania drugiego nie wykazało istnienia jakichkolwiek podstaw do kwestionowania ważności art. 1 ust. 2 lit. b)–d), art. 1 ust. 3, art. 7 oraz załącznika III do decyzji 2014/512, w brzmieniu ustalonym decyzją 2014/872, jak również art. 3, 3a, art. 4 ust. 3 i 4, art. 5 ust. 2 lit. b)–d), art. 5 ust. 3, art. 11 oraz załączników II i VI do rozporządzenia Rady (UE) nr 833/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z działaniami Federacji Rosyjskiej destabilizującymi sytuację na Ukrainie, w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem Rady (UE) nr 1290/2014 z dnia 4 grudnia 2014 r.
               Zasady pewności prawa i określoności prawa (nulla poena sine lege certa) należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one stosowaniu przez państwo członkowskie sankcji karnych za naruszenia przepisów rozporządzenia nr 833/2014, w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem nr 1290/2014, zgodnie z jego art. 8 ust. 1, zanim zakres tych przepisów, a w rezultacie zakres sankcji karnych za ich naruszenie, nie zostanie wyjaśniony przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

               3)

               Sformułowanie „pomoc finansowa” zawarte w art. 4 ust. 3 lit. b) rozporządzenia nr 833/2014, w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem nr 1290/2014, należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono realizacji płatności, jako takiej, przez bank lub przez inną instytucję finansową.
               Wykładni art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 833/2014, w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem nr 1290/2014, należy dokonywać w ten sposób, że zakazuje on wystawiania, z dniem 12 września 2014 r., globalnych kwitów depozytowych (Global Depositary Receipts) na podstawie umowy depozytowej zawartej z jednym z podmiotów wymienionych w załączniku VI do rozporządzenia nr 833/2014, w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem nr 1290/2014, także jeżeli owe kwity odnoszą się do akcji wyemitowanych przez taki podmiot przed tą datą.

      (1)  Dz.U. C 155 z 11.5.2015.


title: Sprawa T-742/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 16 grudnia 2015 r. przez DD od wyroku wydanego w dniu 8 października 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawach połączonych F-106/13 i F-25/14, DD/FRA

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/26

         Odwołanie wniesione w dniu 16 grudnia 2015 r. przez DD od wyroku wydanego w dniu 8 października 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawach połączonych F-106/13 i F-25/14, DD/FRA
   (Sprawa T-742/15 P)
   (2016/C 111/32)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: DD (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Druga strona postępowania: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Częściowe uchylenie wyroku w sprawach połączonych F-106/13 i F-25/14 z dnia 8 października 2015 r;

               —

               W konsekwencji:
               Stwierdzenie nieważności obu decyzji FRA (kwestionowanej nagany I rozwiązania umowy zatrudnienia) nie tylko ze względów proceduralnych, ale także z innych względów podnoszonych w zarzutach skargi w pierwszej instancji;
               Należyte zadośćuczynienie wnoszącemu odwołanie za krzywdę wyrządzoną rażącą niezgodnością z prawem i nieprawidłowością dochodzenia administracyjnego oraz decyzji w sprawie nagany. Krzywda szacowana jest ex aequo et bono na 15 000 EUR;
               Należyte zadośćuczynienie wnoszącemu odwołanie za krzywdę wyrządzoną nieprawidłowością postępowania i decyzji w sprawie rozwiązania z nim umowy. Krzywda szacowana jest ex aequo et bono na 50 000 EUR;

               —

               Obciążenie FRA kosztami postępowania w niniejszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, iż Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo badając wyłącznie zarzut proceduralny braku wysłuchania, który doprowadził do stwierdzenia nieważności obu decyzji, w sprawie nagany i rozwiązania umowy, oraz odmawiając zbadania pozostałych zarzutów podnoszonych w skardze. Wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo oraz przeprowadził niepełne badanie stanu faktycznego, co narusza art. 47 Karty praw podstawowych oraz obowiązek uzasadnienia, zasadę prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości, zasady uzasadnionych oczekiwań oraz stanowi oczywisty błąd w ocenie.

               2.

               Zarzut drugie, iż Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo odrzucając żądania wnoszącego odwołanie dotyczące krzywdy zarówno w zakresie decyzji w sprawie nagany, jak i w sprawie rozwiązania umowy.

                           —

                           Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo w zakresie odrzucenia żądania zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną dochodzeniem administracyjnym, przeinaczył dowody, dokonał niepełnego badania stanu faktycznego, popełnił oczywisty błąd w ocenie, naruszył pojęcie dowodu w odniesieniu do istnienia szkody jako przesłanki odpowiedzialności pozaumownej, błędnie zastosował zasadę prawa do obrony i art. 86 ust. 2 regulaminu pracowniczego, naruszył obowiązek uzasadnienia, zasadę uzasadnionych oczekiwań i art. 15 dyrektywy 2000/43/WE (1).

                           —

                           Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo w odniesieniu do odrzucenia żądania zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną decyzją w sprawie nagany, przeinaczył dowody, popełnił oczywisty błąd w ocenie, dokonał niepełnego badania stanu faktycznego, popełnił błąd prawny w ocenie krzywdy, naruszył obowiązek uzasadnienia i art. 15 dyrektywy 2000/43/WE.

                           —

                           Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo w zakresie odrzucenia żądania zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną decyzją w sprawie rozwiązania umowy zatrudnienia, przeinaczył dowody, dokonał niepełnego badania stanu faktycznego, popełnił oczywisty błąd w ocenie, popełnił błąd prawny w ocenie krzywdy, naruszył obowiązek uzasadnienia, zasadę uzasadnionych oczekiwań i art. 15 dyrektywy 2000/43/WE.

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (Dz.U. L 180, s. 22).


title: Sprawa T-364/12: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2012 r. — Węgry przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               13.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/11

         Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2012 r. — Węgry przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-364/12)
   2012/C 311/13
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: Miklós Zoltán Fehér i Katalin Szíjjártó, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2012) 3324 wersja ostateczna w sprawie krajowej pomocy finansowej przyznanej organizacjom producentów

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że Komisja przekroczyła granice w wykonywaniu jej kompetencji naruszając właściwe przepisy prawa Unii przy określaniu wysokości częściowego zwrotu przez Węgry krajowej pomocy finansowej przyznanej w 2009 r. organizacjom producentów działających w sektorze owoców i warzyw.
   Skarżąca twierdzi, że prawo Unii przewiduje możliwość, iż w decyzji dotyczącej częściowego zwrotu wspólnotowego państwowej pomocy finansowej przyznanej na podstawie art. 103f rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 (1) producentom działającym w sektorze owoców i warzyw, Komisja domaga się zwrotu tych kwot pomocy, które zostały wskazane przez Węgry we wniosku o zezwolenie na przyznanie pomocy krajowej, gdzie występują jako kwoty szacunkowe, przewidywalne i tymczasowe.
   Skarżąca uważa, że zgodnie z art. 103f rozporządzenia nr 1234/2007 zezwolenie Komisji na pomoc krajową dotyczy przyznania pomocy a nie ustanowienia przez Komisję maksymalnej granicy pomocy, jaka może zostać przyznana. Granica ta została przewidziana w sposób jednoznaczny w rozporządzeniu nr 1234/2007, które stanowi, że pomoc krajowa nie może przekraczać 80 % wkładów finansowych na fundusze operacyjne członków organizacji producentów. Przepisy dotyczące częściowego zwrotu wspólnotowego pomocy krajowej również nie upoważniają Komisji do tego, aby przy ustanawianiu takiego zwrotu ustalała jako maksymalną granicę kwotę, jaką państwo członkowskie zakomunikowało Komisji we wniosku o zezwolenia, jak również całkowitą kwotę pomocy, jak również wysokość pomocy przewidzianej dla niektórych organizacji producentów, tym bardziej wówczas, gdy we wspomnianej informacji rząd węgierski przedstawił rzeczone kwoty jako kwoty jedynie programowane i tymczasowe.
   Podobnie skarżąca twierdzi, że Komisja ma prawo sprawdzić, czy rzeczywiście wypłacona pomoc nie przekroczyła ww. maksymalnej wysokości 80 %, oraz czy zażądany zwrot nie przekracza 60 % przyznanej pomocy, jednakże nie może ustanowić jako maksymalnej wysokości zwrotu, kwot wskazanych we wniosku o zezwolenie lub w piśmie informującym dotyczącym owego wniosku, tym bardziej, że we wniosku lub w piśmie informującym podkreślono szacunkowy, planowany lub tymczasowy charakter danych. Jeżeli z określonych powodów zmienia się w trakcie roku wysokość pomocy krajowej udzielonej jakiejkolwiek organizacji producentów, częściowy zwrot wspólnotowy dokonywany jest według rzeczywiście wypłaconej kwoty, o ile spełnione zostały przesłanki ustanowione w prawie Unii w tym zakresie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz.U. L 299, s. 7)


title: Sprawa C-156/07: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 10 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Salvatore Aiello i in. przeciwko Comune di Milano, Sindaco di Milano, Comitato tecnico — scientifico per l'emergenza del traffico e della mobilità nella città di Milano, Provincia di Milano, Regione Lombardia, Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dell'Interno, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Euromilano SpA, Metropolitana milanese SpA (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Dyrektywa 85/337/EWG — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne — Budowa drogi w Mediolanie)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/11

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 10 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Salvatore Aiello i in. przeciwko Comune di Milano, Sindaco di Milano, Comitato tecnico — scientifico per l'emergenza del traffico e della mobilità nella città di Milano, Provincia di Milano, Regione Lombardia, Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dell'Interno, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Euromilano SpA, Metropolitana milanese SpA
   (Sprawa C-156/07) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Dyrektywa 85/337/EWG - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne - Budowa drogi w Mediolanie)
   (2008/C 285/17)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Consiglio di Stato
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Salvatore Aiello i in.

      Strony pozwane: Comune di Milano, Sindaco di Milano, Comitato tecnico — scientifico per l'emergenza del traffico e della mobilità nella città di Milano, Provincia di Milano, Regione Lombardia, Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dell'Interno, Presidenza del Consiglio dei Ministri

      Przy udziale: Euromilano SpA, Metropolitana milanese SpA
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Consiglio di Stato — Wykładnia art. 2 i 4 oraz załącznika III do dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, str. 40) — Kryteria selekcji, które należy uwzględnić podczas oceny projektu — Budowa drogi („la strada Interquartiere Nord”) w Mediolanie
   Sentencja

               1)

               Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, w brzmieniu ustalonym dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r., należy interpretować w ten sposób, iż nie zawarto w nim wymogu, aby wszelkie przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko podlegały procedurze oceny przewidzianej w tej dyrektywie, lecz jedynie te przedsięwzięcia, które wymieniono w załącznikach I i II do dyrektywy, zgodnie z zasadami określonymi w art. 4 dyrektywy i z zastrzeżeniem art. 1 ust. 4 i 5 oraz art. 2 ust. 3. tej dyrektywy.

               2)

               Odpowiednie kryteria selekcji określone w załączniku III do dyrektywy 85/337, w brzmieniu ustalonym dyrektywą 97/11, muszą być stosowane przez państwa członkowskie w procesie ustalania — w odniesieniu do przedsięwzięć wymienionych w załączniku II do dyrektywy — zarówno na podstawie analizy każdego przypadku z osobna, jak i na postawie ustalonych przez nie progów lub kryteriów, czy istnieje konieczność poddania danego przedsięwzięcia procedurze oceny wpływu na środowisko.

               3)

               Jeżeli państwo członkowskie zdecyduje się na określanie dla każdego przypadku z osobna, które przedsięwzięcia spośród wymienionych w załączniku II do dyrektywy 85/337, w brzmieniu ustalonym dyrektywą 97/11, powinny być poddane ocenie ich skutków dla środowiska, powinno ono — w drodze odesłania do załącznika III do dyrektywy zawartego w przepisach prawa krajowego czy też poprzez włączenie tych kryteriów do prawa krajowego — zapewnić rzeczywiste uwzględnienie przez właściwe organy krajowe każdego z tych kryteriów w sytuacji, gdy któreś z nich ma zastosowanie do danego przedsięwzięcia. Państwo członkowskie nie może wykluczyć tych kryteriów w sposób wyraźny lub dorozumiany.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa T-301/11: Postanowienie Sądu z dnia 11 stycznia 2012 r. — Ben Ali przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające stosowane w związku z sytuacją w Tunezji — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu — Brak siły wyższej — Brak usprawiedliwionego błędu — Żądanie zmiany zaskarżonego aktu — Żądanie odszkodowawcze — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               25.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/10

         Postanowienie Sądu z dnia 11 stycznia 2012 r. — Ben Ali przeciwko Radzie
   (Sprawa T-301/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające stosowane w związku z sytuacją w Tunezji - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Brak siły wyższej - Brak usprawiedliwionego błędu - Żądanie zmiany zaskarżonego aktu - Żądanie odszkodowawcze - Oczywista niedopuszczalność)
   2012/C 58/18
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mehdi Ben Tijani Ben Haj Hamda Ben Haj Hassen Ben Ali (Tunis, Tunezja) (przedstawiciel: adwokat A. de Saint Remy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo A. Vitro i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, następnie R. Liudvinaviciute-Cordeiro i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 101/2011 z dnia 4 lutego 2011 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 31, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącego, a po drugie, żądanie zobowiązania Rady do przyjęcia pewnych odstępstw od nałożonego przez wspomniane rozporządzenie zamrożenia środków finansowych oraz żądanie mające na celu naprawienie szkody, jaką miał ponieść skarżący.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mehdi Ben Tijani Ben Haj Hamda Ben Haj Hassen Ben Ali pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Nie ma potrzeby rozstrzygania w przedmiocie wniosku Komisji Europejskiej o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011.


title: Sprawa C-488/13: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 9 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okryżen syd – Tyrgowiszte – Bułgaria) – Pyrwa Inwesticionna Banka AD, UniKredit Bułbank AD, Sijk Faundejszyn LLS przeciwko Eyr Propyrti Dewełopmynt – w nesystojatełnost AD, Sindik na Eyr Propyrti Dewełopmynt – w nesystojatełnost AD [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 — Pojęcie „bezspornych roszczeń pieniężnych” — Postępowanie upadłościowe — Niepochodzący od sądu tytuł egzekucyjny dotyczący spornego roszczenia — Wniosek o wszczęcie egzekucji z masy upadłości na podstawie takiego tytułu — Sytuacja nieobjęta zakresem zastosowania rozporządzenia nr 1896/2006 — Oczywisty brak właściwości Trybunału]

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/5

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 9 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okryżen syd – Tyrgowiszte – Bułgaria) – Pyrwa Inwesticionna Banka AD, UniKredit Bułbank AD, Sijk Faundejszyn LLS przeciwko Eyr Propyrti Dewełopmynt – w nesystojatełnost AD, Sindik na Eyr Propyrti Dewełopmynt – w nesystojatełnost AD
   (Sprawa C-488/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 - Pojęcie „bezspornych roszczeń pieniężnych” - Postępowanie upadłościowe - Niepochodzący od sądu tytuł egzekucyjny dotyczący spornego roszczenia - Wniosek o wszczęcie egzekucji z masy upadłości na podstawie takiego tytułu - Sytuacja nieobjęta zakresem zastosowania rozporządzenia nr 1896/2006 - Oczywisty brak właściwości Trybunału])
   (2014/C 431/09)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Okryżen syd – Tyrgowiszte

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnioskodawcy: Pyrwa Inwesticionna Banka AD, UniKredit Bułbank AD, Sijk Faundejszyn LLS

      Druga strona postępowania: Eyr Propyrti Dewełopmynt – w nesystojatełnost AD, Sindik na Eyr Propyrti Dewełopmynt – w nesystojatełnost AD

      Przy udziale: Nacionałna agencija za prichodite, Aset Menidżmynt EAD, Oł Sijz Byłgarija OOD, Si Dżi Ef – akcionerna obsztnost AD, Siłwyr Bijcz EAD, Rudersdał EOOD, Kota Enerdżi EAD, Czawdar Angełow Angełow

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania skierowane do niego przez Okryżen syd – Tyrgowiszte (Bułgaria).

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa C-176/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Danilo Spina przeciwko Ministero dell’Interno

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/34

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Danilo Spina przeciwko Ministero dell’Interno
      (Sprawa C-176/10)
      (2010/C 161/50)
      Język postępowania: włoski

         Sąd krajowy

      Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Danilo Spina

         Strona pozwana: Ministero dell’Interno

         Pytania prejudycjalne

      Czy z art. 43 i 49 traktatu WE zgodne są przepisy krajowe (wprowadzone w dekrecie Bersaniego, dekrecie ustawodawczym nr 223 z dnia 4 lipca 2006 r. zastąpionym ustawą nr 248 z dnia 4 sierpnia 2006 r.) należące do „systemu krajowego, który przewiduje między innymi:

                  a)

                  istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie i w wyniku przetargu, który sprzecznie z prawem wykluczył część podmiotów;

                  b)

                  obecność przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie nabytych pozycji rynkowych (jak na przykład obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących);

                  c)

                  określenie sytuacji, w których dochodzi do utraty koncesji w przypadku, kiedy koncesjonariusz prowadzi, pośrednio lub bezpośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, porównywalną do tej, która jest przedmiotem koncesji”?


title: Sprawa T-365/04: Skarga wniesiona dnia 10 września 2004 r. przez Dominique Cantoni przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/24

         Skarga wniesiona dnia 10 września 2004 r. przez Dominique Cantoni przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-365/04)
   (2004/C 284/47)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 10 września 2004 r. r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich przez Dominique'a Cantoni, zamieszkałego w Marsylii (Francja), reprezentowanego przez Jeana-François Péricauda, adwokata.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               Solidarne zasądzenie od Rady Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich na rzecz Dominique'a Cantoni, tytułem roszczenia głównego, kwoty 916 000 euro, ewentualnie kwoty 862 010 euro, w każdym przypadku powiększonej o stawkę odsetek ustawowych naliczonych od chwili wniesienia niniejszej skargi, tytułem odszkodowania;

               —

               Solidarne obciążenie kosztami Rady Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są jednakowe jak powołane w sprawie T-440/03 Arizmendi i In. przeciwko Radzie i Komisji. (1)

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004, str. 31.


title: Sprawa T-359/14: Wyrok Sądu z dnia 18 września 2015 r. – Federación Nacional de Cafeteros de Colombia/OHIM – Accelerate (COLOMBIANO COFFEE HOUSE) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Graficzny wspólnotowy znak towarowy COLOMBIANO COFFEE HOUSE — Wcześniejsze chronione oznaczenie geograficzne Café de Colombia — Artykuły 13 i 14 rozporządzenia (WE) nr 510/2006 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/24

         Wyrok Sądu z dnia 18 września 2015 r. – Federación Nacional de Cafeteros de Colombia/OHIM – Accelerate (COLOMBIANO COFFEE HOUSE)
   (Sprawa T-359/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Graficzny wspólnotowy znak towarowy COLOMBIANO COFFEE HOUSE - Wcześniejsze chronione oznaczenie geograficzne Café de Colombia - Artykuły 13 i 14 rozporządzenia (WE) nr 510/2006 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 371/27)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Federación Nacional de Cafeteros de Colombia (Bogota, Kolumbia) (przedstawiciele: adwokaci A. Pomares Caballero i M. Pomares Caballero)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Accelerate s.a.l. (Bejrut, Liban)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 marca 2014 r. (sprawa R 1200/2013-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Federación Nacional de Cafeteros de Colombia a Accelerate s.a.l.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 27 marca 2014 r. (sprawa R 1200/2013-5) w zakresie dotyczącym oddalenia wniosku o unieważnienie prawa do znaku.

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Federación Nacional de Cafeteros de Colombia.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa T-146/09: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2009 r. — Parker ITR i Parker-Hannifin przeciwko Komisji

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/51

         Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2009 r. — Parker ITR i Parker-Hannifin przeciwko Komisji
   (Sprawa T-146/09)
   2009/C 141/106
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Parker ITR Srl (Veniano, Włochy) i Parker-Hannifin Corp. (Mayfield Heights, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: B. Amory, F. Marchini Càmia i F. Amato, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie, w jakim uznano w niej spółkę Parker ITR odpowiedzialną za popełnienie naruszenia w okresie od 1 kwietnia 1986 r. do 9 czerwca 2006 r., zaś spółkę Parker Hannifin odpowiedzialną za popełnienie naruszenia w okresie od 31 stycznia 2002 r. do 9 czerwca 2006 r.;

               —

               znaczne obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżące;

               —

               obciążenie Komisji jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżące.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2009) 428 wersja ostateczna z dnia 28 stycznia 2009 dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie COMP/39406 — Przewody morskie, w zakresie, w jakim uznano w niej, iż skarżąca uczestniczyła w popełnieniu jednego ciągłego naruszenia prawa w sektorze przewodów morskich na terenie EOG, polegającego na koordynowaniu przetargów, ustalaniu cen, ustalaniu kwot, ustalaniu warunków sprzedaży, dokonywaniu geograficznego podziału rynku, a także wymianie poufnych informacji dotyczących cen, wielkości sprzedaży i ofert przetargowych. Ponadto skarżące domagają się obniżenia kwoty nałożonej na nie grzywny.
   W uzasadnieniu swych żądań skarżące podnoszą dziewięć zarzutów.
   W ramach trzech pierwszych zarzutów dotyczących kwestii przypisania odpowiedzialności skarżące podnoszą, co następuje:
   Po pierwsze twierdzą one, iż poprzez uznanie spółki Parker OTR odpowiedzialną za naruszenia popełnione przed dniem 1 stycznia 2002 r. przez podmioty prawne, które nadal istnieją, prowadzą działalność gospodarczą i należą do innego przedsiębiorstwa, w zaskarżonej decyzji naruszono zasadę odpowiedzialności osobistej, dopuszczono się nadużycia władzy w celu obejścia przepisów regulujących przedawnienie, naruszono zasadę niedyskryminacji i nie dopełniono obowiązku uzasadnienia.
   Po drugie skarżące twierdzą, że w zaskarżonej decyzji naruszono zasadę odpowiedzialności osobistej poprzez uznanie ich odpowiedzialnymi za bezprawne działania, których dopuścił się pracownik spółki Parker ITR, mimo że: i) angażując się w porozumienie kartelowe pracownik ten działał w celu uzyskania korzyści osobistych; ii) w celu uzyskania bezprawnych korzyści pracownik ten kierował wydziałem Oil & Gas spółki Parker ITR niezależnie od skarżących; iii) spółka Parker ITR poniosła straty w wyniku bezprawnych działań tego pracownika.
   Po trzecie skarżące podnoszą, że w zaskarżonej decyzji błędnie uznano spółkę Parker Hannifin za winną popełnienia naruszenia w okresie od 31 stycznia 2002 r. do 9 czerwca 2006 r., bowiem wszelkie domniemania dotyczące decydującego wpływu spółki Parker Hannifin na działalność w sektorze przewodów morskich do transportu ropy naftowej i gazu prowadzoną przez w pełni zależną od niej spółkę Parker ITR zostały w obszerny sposób obalone przez skarżące, zaś żaden z argumentów czy dokumentów przywołanych w decyzji nie podważa zasadności obalenia tych domniemań ani nie stanowi dowodu na to, że w okresie tym spółka Parker Hannifin miała decydujący wpływ na działania podejmowane przez spółkę Parker ITR.
   W ramach pozostałych sześciu zarzutów dotyczących wysokości grzywny skarżące podnoszą, co następuje:
   Po czwarte twierdzą one, że zaskarżona decyzja obarczona jest oczywistym błędem, polegającym na uznaniu naruszenia obejmującego okres od 1 kwietnia 1986 r. do 13 maja 1997 r. oraz naruszenia obejmującego okres od 11 czerwca 1999 r. do 2 maja 2007 r. za jedno ciągłe naruszenie bądź za powtarzające się naruszenie w rozumieniu art. 25 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia nr 1/2003 (1). Według skarżącej oznacza to, że uprawnienie Komisji do wymierzenia grzywny za naruszenie obejmujące okres od 1 kwietnia 1986 r. do 13 maja 1997 r. uległo przedawnieniu.
   Po piąte skarżące utrzymują, iż w decyzji błędnie uznano spółkę Parker ITR za podmiot pełniący wiodącą rolę w porozumieniu kartelowym w okresie od 11 czerwca 1999 r. do 30 września 2001 r.
   Po szóste podnoszą one, że zaskarżona decyzja narusza zasadę odpowiedzialności osobistej oraz nie zawiera uzasadnienia co do kwestii zwiększenia wysokości grzywny nałożonej na spółkę Parker Hannifin ze względu na przypisywaną spółce Parker ITR wiodącą rolę w porozumieniu kartelowym.
   Po siódme skarżące twierdzą, że decyzja ta narusza zasadę uzasadnionych oczekiwań, gdyż w celu obliczenia „skumulowanej wartości sprzedaży na terytorium EOG” w rozumieniu pkt 18 wytycznych Komisji w sprawie grzywien (2) wzięto w niej pod uwagę sprzedaż towarów, w odniesieniu do których faktury wystawiane były na przedsiębiorstwa zlokalizowane na terenie EOG, lecz których dostawy nie były realizowane w ramach tego terytorium.
   Po ósme podnoszą one, że poprzez uwzględnienie całkowitego obrotu spółki Parker Hannifin w celu obliczenia wynoszącego 10 % pułapu części grzywny dotyczącej naruszeń, za które wyłączną odpowiedzialność przypisano spółce Parker ITR, w zaskarżonej decyzji dokonano błędnej wykładni art. 23 rozporządzenia nr 1/2003, naruszono zasadę odpowiedzialności osobistej i nie przedstawiono uzasadnienia.
   Po dziewiąte skarżące twierdzą, że decyzję wydano z naruszeniem zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i obowiązku uzasadnienia, skoro odmówiono w niej zmniejszenia wysokości nałożonej na skarżące grzywny ze względu na ich współpracę.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu, Dz.U. 2003, L 1., s. 1.

      (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003, Dz.U. 2006, C 210, s. 2.


title: Sprawa C-180/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nacka tingsrätt, Mark- och miljödomstolen (Szwecja) w dniu 21 kwietnia 2015 r. – Borealis AB i in./Naturvårdsverket

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nacka tingsrätt, Mark- och miljödomstolen (Szwecja) w dniu 21 kwietnia 2015 r. – Borealis AB i in./Naturvårdsverket
   (Sprawa C-180/15)
   (2015/C 205/30)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Nacka tingsrätt, Mark- och miljödomstolen (Szwecja)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Borealis AB, Kubikenborg Aluminium AB, Yara AB, SSAB EMEA AB, Lulekraft AB, Värmevärden i Nynäshamn AB, Cementa AB, Höganäs Sweden AB

      Strona pozwana: Naturvårdsverket

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest zgodne z art. 10a ust. 1 i 4 dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami do emisji (1), aby przy obliczaniu międzysektorowego współczynnika korygującego dla przemysłu przypisać całość emisji pochodzących ze spalania gazów odpadowych w celu produkcji energii elektrycznej do puli aukcji, a nie do Industritaket (limitu przydziału bezpłatnych uprawnień; „limitu dla przemysłu”), mimo, iż emisje pochodzące z gazów odpadowych kwalifikują się do przydziału bezpłatnych uprawnień na mocy art. 10a ust. 1 dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami do emisji?

               2)

               Czy jest zgodne z art. 10a ust. 1 i 4 dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami do emisji, aby przy obliczaniu międzysektorowego współczynnika korygującego dla przemysłu przypisać całość emisji powstałych w procesie wytwarzania ciepła w instalacjach kogeneracyjnych w celu dalszej dostawy do instalacji objętych systemem handlu emisjami (zwanych dalej „instalacjami ETS” od ang. emission trading system) do puli aukcji, a nie do limitu dla przemysłu, mimo iż emisje pochodzące z wytwarzania ciepła kwalifikują się do przydziału bezpłatnych uprawnień na mocy art. 10a ust. 4 dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami do emisji?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytania 1) i 2) odpowiedzi przeczącej – czy poprawne jest obliczenie, w tym przypadku, udziału przemysłu (34,78 %) w całkowitej ilości emisji w okresie odniesienia?

               4)

               Czy decyzja Komisji 2013/448/UE (2) jest nieważna i niezgodna z art. 10a ust. 5 akapit trzeci dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami do emisji, skoro obliczenie przez Komisję limitu dla przemysłu oznacza przymus stosowania międzysektorowego współczynnika korygującego, a nie możliwość zastosowania tego współczynnika „jeśli to konieczne”?

               5)

               Czy wskaźnik emisyjności dla produktu w odniesieniu do ciekłego metalu został określony zgodnie z art. 10a ust. 2 dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami do emisji biorąc pod uwagę, iż punktem wyjścia przy określaniu zasad dotyczących ustanawiania wskaźników ex ante są średnie parametry 10 % najbardziej wydajnych instalacji w rozpatrywanym sektorze?

               6)

               Jeśli chodzi o przydział bezpłatnych uprawnień na przesył ciepła do gospodarstw domowych, czy brak przydziału bezpłatnych uprawnień w odniesieniu do ciepła przesyłanego do gospodarstw domowych jest zgodny z art. 10a ust. 4 dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami do emisji?

               7)

               W związku z wnioskami o przydział bezpłatnych uprawnień, czy wyłączenie przez Naturvårdsverket (szwedzki urząd ds. ochrony środowiska) części emisji gazów cieplarnianych powstałych w procesie wytwarzania ciepła przesyłanego do gospodarstw domowych jest zgodne z załącznikiem IV do decyzji Komisji 2011/278/UE (3)?

               8)

               Czy jest zgodne z art. 10a ust. 1 i 4 dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami do emisji oraz z art. 10 ust. 3 decyzji Komisji 2011/278/UE, aby przy przydziale bezpłatnych uprawnień na przesył ciepła do gospodarstw domowych nie dokonać przydziału dodatkowych bezpłatnych uprawnień na emisję z paliw kopalnych przekraczających przydział na przesył ciepła do gospodarstw domowych?

               9)

               W związku z wnioskami o przydział bezpłatnych uprawnień, czy jest zgodne z załącznikiem IV do decyzji Komisji 2011/278/UE dostosowanie przez Naturvårdsverket liczb we wniosku w ten sposób, by emisje gazów cieplarnianych związane ze spalaniem gazów odpadowych zostały zrównane z emisjami związanymi ze spalaniem gazu ziemnego?

               10)

               Czy art. 10 ust. 8 decyzji Komisji 2011/278/UE oznacza, że operator nie może uzyskać bezpłatnych uprawnień na zużycie ciepła przez podinstalację objętą wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple, które to ciepło zostało wytworzone w innej podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na paliwie?

               11)

               W przypadku udzielenia na pytanie 10) odpowiedzi twierdzącej, czy art. 10 ust. 8 decyzji Komisji 2011/278/UE jest sprzeczny z art. 10a ust. 1 dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami do emisji?

               12)

               Czy jest zgodne z dyrektywą w sprawie handlu uprawnieniami do emisji oraz z poradnikami nr 2 i nr 6, aby przydzielając bezpłatne uprawnienia na zużycie ciepła uwzględnić w ocenie źródło pochodzenia zużywanego ciepła?

               13)

               Czy decyzja Komisji 2013/448/UE jest nieważna i niezgodna z art. 290 TFUE oraz z art. 10a ust. 1 i 5 dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami do emisji z tego względu, że zmienia metodę obliczania określoną w art. 10a ust. 5 lit. a) i b) dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami do emisji poprzez wyłączenie z podstawy obliczania emisji spowodowanych spalaniem gazów odpadowych oraz wytwarzaniem energii cieplnej i elektrycznej w skojarzeniu, mimo, iż przydział bezpłatnych uprawnień przysługuje dla wyżej wymienionych emisji zgodnie z art. 10a ust. 1 i 4 dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami do emisji oraz z decyzją Komisji 2011/278/UE?

               14)

               Czy dostarczanie mierzalnego ciepła w formie pary pochodzącej z instalacji ETS do sieci parowej, do której podłączonych jest wielu odbiorców pary, z których co najmniej jeden nie stanowi instalacji ETS, należy uznać za podinstalację objętą wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple na podstawie art. 3 lit. c decyzji Komisji 2011/278/UE?

               15)

               Czy dla odpowiedzi na pytanie 14 ma znaczenie to:

                           a)

                           czy sieć parowa należy do największego odbiorcy pary w sieci i że odbiorca ten stanowi instalację ETS,

                           b)

                           z jakiej części całkowitej dostawy ciepła do sieci parowej korzysta największy odbiorca,

                           c)

                           ilu dostawców i odbiorców pary obejmuje sieć parowa,

                           d)

                           czy istnieje niepewność co do tego, kto wytworzył mierzalne ciepło nabywane przez poszczególnych obiorców pary, oraz

                           (e)

                           czy rozłożenie zużycia pary w ramach sieci może ulec zmianie w taki sposób, że szereg odbiorców pary niestanowiących instalacji ETS dołączy do tego systemu albo wzrośnie zużycie ze strony istniejących instalacji nieobjętych systemem?

               16)

               W wypadku, gdy odpowiedź na pytanie 14) zależy od okoliczności rozpatrywanej sprawy, które okoliczności rozpatrywanej sprawy są szczególnie istotne?

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. 2003 L 275, s. 32).

      (2)  Decyzja Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. dotycząca krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2013 L 240, s. 27).

      (3)  Decyzja Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2011 L 130, s. 1).


title: Sprawa T-215/16: Wyrok Sądu z dnia 3 kwietnia 2017 r. – Cop/EUIPO – Conexa (AMPHIBIAN) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy AMPHIBIAN — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Brak charakteru opisowego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/36

         Wyrok Sądu z dnia 3 kwietnia 2017 r. – Cop/EUIPO – Conexa (AMPHIBIAN)
   (Sprawa T-215/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy AMPHIBIAN - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Brak charakteru opisowego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 151/46)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Cop Vertriebs-GmbH (Aresing, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Hofmann)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Conexa LLC (Dover, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat H. Twelmeier)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 marca 2016 r. (sprawa R 1984/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Cop a Conexa.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Cop Vertriebs-GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2017.


title: Sprawa F-71/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 25 października 2007 r. — Milella i Campanella przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Wybory — Przedstawiciele sekcji lokalnej komitetu pracowniczego Komisji, reprezentującej pracowników zatrudnionych w Luksemburgu, do centralnego komitetu pracowniczego Komisji — Zasada całościowego proporcjonalnego podziału wyników wyborów — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 25 października 2007 r. — Milella i Campanella przeciwko Komisji
   (Sprawa F-71/05) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Wybory - Przedstawiciele sekcji lokalnej komitetu pracowniczego Komisji, reprezentującej pracowników zatrudnionych w Luksemburgu, do centralnego komitetu pracowniczego Komisji - Zasada całościowego proporcjonalnego podziału wyników wyborów - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność)
   (2007/C 297/94)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Arcangelo Milella (Niederanven, Luksemburg i Delfina Campanella (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: M.-A. Lucas)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i H. Kraemer)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie wyznaczenia przedstawicieli lokalnego komitetu pracowniczego w Luksemburgu (CLPL) do centralnego komitetu pracowniczego (CCP), a także stwierdzenie niezgodności z prawem decyzji CLPL.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej „Personel i Administracja” Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 18 kwietnia 2005 r. w części, w jakiej formalnie wzywa sekcję lokalną komitetu pracowniczego Komisji, reprezentującą pracowników zatrudnionych w Luksemburgu, do przestrzegania „wskazówek zawartych w niniejszcej decyzji”.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej „Personel i Administracja” Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 11 maja 2005 r.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona.

               4)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.9.2005, str. 36.


title: Sprawa T-267/14: Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2016 r. – Zehnder Group International/EUIPO – Stiebel Eltron (comfotherm) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy comfotherm – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy KOMFOTHERM – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo towarów – Właściwy krąg odbiorców – Zależność kryteriów]

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/45

      Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2016 r. – Zehnder Group International/EUIPO – Stiebel Eltron (comfotherm)
      (Sprawa T-267/14) (1)

      ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy comfotherm - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy KOMFOTHERM - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów - Właściwy krąg odbiorców - Zależność kryteriów])
      (2016/C 211/56)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Zehnder Group International AG (Gränichen, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat J. Krenzel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: początkowo A. Pohlmann, następnie S. Hanne, pełnomocnicy)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Stiebel Eltron GmbH & Co. KG (Holzminden, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Eberhardt, H. Förster i Y. Holderied)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 lutego 2014 r. (sprawa R 1318/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Stiebel Eltron GmbH & Co. KG a Zehnder Group International AG.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Zehnder Group International AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 194 z 24.6.2014.


title: Sprawa T-174/09: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2009 r. — Complejo Agrícola przeciwko Komisji

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/49

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2009 r. — Complejo Agrícola przeciwko Komisji
   (Sprawa T-174/09) (1)

   2010/C 37/76

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa T-45/15: Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2015 r. – Hydrex/Komisja

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/23

         Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2015 r. – Hydrex/Komisja
   (Sprawa T-45/15)
   (2015/C 096/29)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Hydrex NV (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciel: adwokat P. Van Eysendeyk)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem i, z tego powodu, stwierdzenie nieważności, decyzji Komisji Europejskiej C(2015) 103 wersja ostateczna z dnia 12 stycznia 2015 r., podanej do wiadomości strony skarżącej zgodnie z art. 297 TFUE pismem z dnia 13 stycznia 2015 r., dotyczącej wezwania do zapłaty nr 3241405101 w przedmiocie kwoty 5 40  721,10 EUR, z powodu oczywiście niedostatecznego uzasadnienia i, wynikającej z tego, absolutnie błędnej oceny;

               —

               zasądzenie od Komisji Europejskiej zwrotu wszystkich bezpodstawnie żądanych, względnie otrzymanych kwot;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Umowa o udzielenie dotacji LIFE06 ENV/B/000362, zatytułowana „Demonstration of a 100 % non-toxic durable hull protection and anti-fouling system contributing to zero emission to the aquatic environment and saving 3-8 % heavy fuels”, została zawarta w 2006 r. pomiędzy Komisją Europejską a strona skarżącą. Sporne wezwanie do zapłaty przez Komisję znajduje oparcie w audycie ex-post, który w przekonaniu Komisji wykazał, że brane pod uwagę koszty projektu muszą zostać obniżone.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi naruszenie obowiązku uzasadnienia. Twierdzi ona, że Komisja nie uwzględniła audytu, który został jakoby przeprowadzony, gdy dostępne były jeszcze wszystkie dokumenty. Subsydiarnie strona skarżąca podnosi, że Komisja nie uwzględniła nawiązującej do audytu ex-post uwagi skarżącej dotyczącej uzasadnienia dodatkowej kwoty.


title: Sprawa T-56/12: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2012 r. — IRISL Maritime Training Institute i in. przeciwko Radzie

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/22

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2012 r. — IRISL Maritime Training Institute i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-56/12)
   2012/C 109/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: IRISL Maritime Training Institute (Teheran, Iran), Kara Shipping and Chartering GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy), Kheibar Co. (Teheran, Iran), Kish Shipping Line Manning Co. (Wyspa Kish, Iran), Fairway Shipping Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i IRISL Multimodal Transport Co. (Teheran, Iran) (przedstawiciele: F. Randolph i M. Lester, Barristers oraz M. Taher, Solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319 z 2.12.2011, s. 71) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319 z 2.12.2011, s. 11), w zakresie, w jakim dotyczą one skarżących;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, twierdząc, że umieszczając ich nazwy w wykazach załączonych do zaskarżonej decyzji i do zaskarżonego rozporządzenia, Rada:

               —

               nie podała adekwatnego oraz wystarczającego uzasadnienia;

               —

               nie spełniła kryteriów objęcia wykazem lub popełniła rażący błąd w ocenie, uznając, iż kryteria te były spełnione w przypadku skarżących lub objęła skarżących wykazem bez odpowiedniej podstawy prawnej;

               —

               nie zapewniła skarżącym prawa do obrony oraz prawa do skutecznej ochrony sądowej; i

               —

               naruszyła, w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny, podstawowe prawa skarżących, w tym prawo własności, prawo prowadzenia działalności gospodarczej oraz dobre imię.


title: Sprawa T-578/14: Postanowienie Sądu z dnia 16 października 2015 r. – VSM Geneesmiddelen/Komisja [Skarga na bezczynność i o stwierdzenie nieważności — Ochrona konsumentów — Oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności — Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 — Substancje botaniczne — Termin do wniesienia skargi — Brak interesu prawnego — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność]

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/31

         Postanowienie Sądu z dnia 16 października 2015 r. – VSM Geneesmiddelen/Komisja
   (Sprawa T-578/14) (1)

   ([Skarga na bezczynność i o stwierdzenie nieważności - Ochrona konsumentów - Oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności - Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 - Substancje botaniczne - Termin do wniesienia skargi - Brak interesu prawnego - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność])
   (2015/C 381/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: VSM Geneesmiddelen BV (Alkmaar, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat U. Grundmann)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Enegren, następnie M. Wilderspin i S. Grünheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia bezczynności Komisji, jako że niezgodnie z prawem nie nakazała ona Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) dokonania oceny oświadczeń zdrowotnych dotyczących substancji botanicznych jako wstępnego warunku przyjęcia ostatecznego wykazu dopuszczalnych oświadczeń zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz.U. L 404, s. 9) oraz, tytułem żądania ewentualnego, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zawartej zdaniem skarżącej w piśmie Komisji z dnia 19 czerwca 2014 r., w której to decyzji instytucja ta odmówiła nakazania EFS-ie dokonania oceny wspomnianych oświadczeń.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               VSM Geneesmiddelen BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 339 z 29.9.2014.


title: Sprawa C-120/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/21

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-120/07) (1)

   (2008/C 142/37)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa T-231/11: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2012 r. — Fraas przeciwko OHIM (wzór w kratkę w kolorach ciemnoszarym, jasnoszarym, jasnoniebieskim, ciemnoniebieskim, żółtobrunatnym i beżowym) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego wzór w kratkę w kolorach ciemnoszarym, jasnoszarym, jasnoniebieskim, ciemnoniebieskim, żółtobrunatnym i beżowym — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b), art. 75 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/22

      Wyrok Sądu z dnia 19 września 2012 r. — Fraas przeciwko OHIM (wzór w kratkę w kolorach ciemnoszarym, jasnoszarym, jasnoniebieskim, ciemnoniebieskim, żółtobrunatnym i beżowym)
      (Sprawa T-231/11) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego wzór w kratkę w kolorach ciemnoszarym, jasnoszarym, jasnoniebieskim, ciemnoniebieskim, żółtobrunatnym i beżowym - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b), art. 75 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009)
      (2012/C 331/40)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: V. Fraas GmbH (Helmbrechts-Wüstenselbitz, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze i G. Würtenberger)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo R. Manea, następnie D. Walicka, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 marca 2011 r. (sprawa R 2041/2010-4) dotyczącą rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego oznaczenia graficznego przedstawiającego wzór w kratkę w kolorach ciemnoszarym, jasnoszarym, jasnoniebieskim, ciemnoniebieskim, żółtobrunatnym i beżowym.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  V. Fraas GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa C-153/08: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Hiszpanii

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/20

         Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-153/08)
   (2008/C 142/33)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: R.Lyal i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że poprzez utrzymanie w mocy przepisów podatkowych, które opodatkowują przychody pochodzące ze wszystkich gier losowych, gier i zakładów wzajemnych zorganizowanych poza Królestwem Hiszpanii, podczas gdy przychody pochodzące z określonych gier losowych, gier i zakładów wzajemnych zorganizowanych w Królestwie Hiszpanii są zwolnione z podatku dochodowego, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy prawa wspólnotowego, a w szczególności na podstawie art. 49 WE i art. 36 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z przepisami hiszpańskimi zwolnione z podatku dochodowego są wygrane pochodzące z gier losowych i zakładów wzajemnych zorganizowanych przez publiczny podmiot gospodarczy Loterías y Apuestas del Estado oraz przez organy lub podmioty Comunidades Atónomas, a także z loterii zorganizowanych przez Gruz Roja Española (hiszpański czerwony krzyż) oraz przez Organización Nacional de Ciegos Españoles (krajową organizację hiszpańskich niewidomych). Niemniej jednak przychody pochodzące z gier losowych, gier i zakładów wzajemnych zorganizowanych przez inne podmioty krajowe i zagraniczne, włączywszy w to pomioty mające siedzibę w państwach członkowskich UE i EOG, doliczane są do podstawy opodatkowania i podlegają progresywnej stawce podatkowej.
   Komisja powołuje się w szczególności wyroki w sprawie Lindman (1) oraz w sprawie Safir (2), przypominając, ze zgodnie z tymi orzeczeniami, działalność polegającą na organizowaniu gier losowych powinna być uznawana za działalność usługową w rozumieniu traktatu. Również zgodnie z tym orzecznictwem, art. 49 WE zakazuje jakichkolwiek ograniczeń i jakichkolwiek przeszkód w swobodnym świadczeniu usług, nawet wówczas, gdy stosowane byłyby w ten sam sposób wobec krajowych usługodawców, jak i wobec usługodawców z innych państw członkowskich, i wyłącza stosowanie każdego uregulowania krajowego, które skutkowałoby utrudnieniem w większym stopniu świadczenia usług pomiędzy państwami członkowskimi, niż świadczenie usług wyłącznie wewnątrz danego państwa członkowskiego. Z uwagi na szczególne właściwości sektora gier, orzecznictwo dopuszcza pewne ograniczenia ze strony państw członkowskich, o ile wykazana zostanie stosowność i proporcjonalność danego środka, a także brak posiadania przez niego charakteru dyskryminacyjnego.
   Komisja uważa, że hiszpańskie przepisy maja dyskryminujący charakter, ponieważ zwolnienie jest zastrzeżone dla niektórych, dokładnie określonych przez to prawo podmiotów, przy czym z możliwości skorzystania z tego zwolnienia są wyłączone podmioty innych państw członkowskich, które maja ten sam charakter lub które dążą do osiągnięcia tych samych celów, co podmioty hiszpańskie wymienione w przepisie dotyczącym zwolnienia. W związku z tym, nawet jeżeli organy hiszpańskie wykazałyby w ramach postępowania o uchybienie, ze sporne przepisy są stosownym środkiem pozostającym w proporcji o zamierzonego celu, jakim jest ochrona konsumentów i porządku społecznego, co nie miało jednak miejsca, to i tak w żadnym wypadku nie można byłoby uznać spornych przepisów za zgodnych z prawem wspólnotowym, ponieważ mają one dyskryminujący charakter.

      (1)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2003 r. w sprawie C-42/02 Lindman, Rec. s. I-13519.

      (2)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 28 kwietnia 1998 r. w sprawie C-118/906 Safir, Rec. s. I-1897.


title: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia  17 listopada 2005 r.  w sprawie C-121/04 P Minoikes Grammes ANE (Minoan Lines SA) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Artykuł 85 ust. 1 Traktatu WE (obecnie art. 81 ust. 1 WE) — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione — Porozumienia między przedsiębiorstwami — Dowód uczestnictwa przedsiębiorstwa w spotkaniach o charakterze antykonkurencyjnym)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/12

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 17 listopada 2005 r.
   w sprawie C-121/04 P Minoikes Grammes ANE (Minoan Lines SA) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Odwołanie - Artykuł 85 ust. 1 Traktatu WE (obecnie art. 81 ust. 1 WE) - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione - Porozumienia między przedsiębiorstwami - Dowód uczestnictwa przedsiębiorstwa w spotkaniach o charakterze antykonkurencyjnym)
   (2006/C 60/24)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-121/04 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, wniesione w dniu 1 marca 2004 r., Minoikes Grammes ANE (Minoan Lines SA), (adwokaci: I. Dryllerakis, E. Dryllerakis i N. Korogiannakis), w której drugą stroną była Komisja Wspólnot Europejskich, (pełnomocnicy: R. Lyal i T. Christoforou, wspierani przez adwokata A. Oikonomou), Trybunał (szósta izba), w składzie: J. Malenovský, prezes izby, J.-P. Puissochet (sprawozdawca) i S. von Bahr, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 17 listopada 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2.

               Odwołanie wzajemne wniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich zostaje oddalone.

               3.

               Minoikes Grammes ANE (Minoan Lines SA) zostaje obciążona 90 % kosztów postępowania.

               4.

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona 10 % kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004.


title: Sprawa C-220/10: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 8 września 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 91/271/EWG — Zanieczyszczenie i zakłócenia — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Artykuły 3, 5 i 6 — Brak wyznaczenia obszarów wrażliwych — Brak poddania bardziej rygorystycznemu oczyszczaniu ścieków w obszarach wrażliwych)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/12

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 8 września 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-220/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 91/271/EWG - Zanieczyszczenie i zakłócenia - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Artykuły 3, 5 i 6 - Brak wyznaczenia obszarów wrażliwych - Brak poddania bardziej rygorystycznemu oczyszczaniu ścieków w obszarach wrażliwych)
   2011/C 311/16
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes i M.J. Lois, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie dyrektywy Rady 91/217/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, s. 40)

      Sentencja

               1)

               Republika Portugalska

                           —

                           poprzez zaklasyfikowanie jako obszarów mniej wrażliwych wszystkich wód przybrzeżnych wyspy Madery i wyspy Porto Santo;

                           —

                           poprzez poddanie mniej rygorystycznemu oczyszczaniu, niż przewidzianemu w art. 4 dyrektywy Rady 91/217/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji, których liczba mieszkańców jest wyższa od 10 000, takich jak Funchal i Câmara de Lobos, odprowadzanych do wód przybrzeżnych wyspy Madery;

                           —

                           poprzez brak zagwarantowania w odniesieniu do aglomeracji położonej w estuarium rzeki Tag, to znaczy Quanta do Conde, istnienia systemów zbierania ścieków komunalnych zgodnie z postanowieniami art. 3 tej dyrektywy;

                           —

                           poprzez brak zagwarantowania, w odniesieniu do aglomeracji Albufeira/Armação de Pêra, Beja, Chaves i Viseu, oraz w odniesieniu do czterech aglomeracji, które odprowadzają ścieki na lewym brzegu estuarium rzeki Tag, to znaczy Barreiro/Moita, Corroios/Quanta da Bomba, Quanta do Conde i Seixal, bardziej rygorystycznego oczyszczania niż przewidziane w art. 4 rzeczonej dyrektywy,

                     uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3, 5 i 6 dyrektywy 91/271.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawy połączone C-544/13 i C-545/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Stockholms tingsrätt – Szwecja) – Abcur AB/Apoteket Farmaci AB (C-544/13), Apoteket AB i Apoteket Farmaci AB (C-545/13) (Odesłanie prejudycjalne — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Dyrektywa 2001/83/WE — Zakres stosowania — Artykuł 2 ust. 1 i art. 3 pkt 1 i 2 — Produkty lecznicze wyprodukowane przemysłowo albo wytworzone w zastosowaniu metody, w której wykorzystuje się proces przemysłowy — Odstępstwa — Produkty lecznicze przygotowywane w aptekach na podstawie recepty lekarskiej dla indywidualnego pacjenta — Produkty lecznicze przygotowywane w aptece na podstawie recepty z farmakopei i przeznaczone do bezpośredniej dostawy do pacjentów obsługiwanych przez daną aptekę — Dyrektywa 2005/29/WE)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Stockholms tingsrätt – Szwecja) – Abcur AB/Apoteket Farmaci AB (C-544/13), Apoteket AB i Apoteket Farmaci AB (C-545/13)
   (Sprawy połączone C-544/13 i C-545/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dyrektywa 2001/83/WE - Zakres stosowania - Artykuł 2 ust. 1 i art. 3 pkt 1 i 2 - Produkty lecznicze wyprodukowane przemysłowo albo wytworzone w zastosowaniu metody, w której wykorzystuje się proces przemysłowy - Odstępstwa - Produkty lecznicze przygotowywane w aptekach na podstawie recepty lekarskiej dla indywidualnego pacjenta - Produkty lecznicze przygotowywane w aptece na podstawie recepty z farmakopei i przeznaczone do bezpośredniej dostawy do pacjentów obsługiwanych przez daną aptekę - Dyrektywa 2005/29/WE))
   (2015/C 302/03)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Stockholms tingsrätt

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Abcur AB

      Strona pozwana: Apoteket Farmaci AB (C-544/13), Apoteket AB i Apoteket Farmaci AB (C-545/13)

      Sentencja

               1)

               Wydawane tylko na receptę produkty lecznicze stosowane u ludzi, tego rodzaju jak produkty lecznicze rozpatrywane w postępowaniu głównym, nieposiadające pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wydanego przez właściwe organy państwa członkowskiego lub w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję Leków, są objęte zakresem dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r., zgodnie z jej art. 2 ust. 1, jeżeli zostały wyprodukowane przemysłowo albo wytworzone w zastosowaniu metody, w której wykorzystuje się proces przemysłowy. Owe produkty lecznicze mogą zostać objęte odstępstwem przewidzianym w art. 3 pkt 1 tej dyrektywy, ze zmianami, jedynie wówczas, jeżeli zostały wytworzone w oparciu o receptę lekarską sporządzoną uprzednio i konkretnie dla określonego wcześniej pacjenta. Wskazane produkty lecznicze mogą zostać objęte odstępstwem przewidzianym w art. 3 pkt 2 dyrektywy 2001/83, zmienionej dyrektywą 2004/27, jedynie wówczas, jeżeli zostały dostarczone bezpośrednio przez aptekę, która je przygotowała, obsługiwanym przez nią pacjentom. Do sądu odsyłającego należy dokonanie oceny, czy w postępowaniach głównych spełnione zostały warunki zastosowania owych przepisów.

               2)

               Nawet przy założeniu, że produkty lecznicze stosowane u ludzi, tego rodzaju jak produkty lecznicze rozpatrywane w postępowaniu głównym, są objęte zakresem stosowania dyrektywy 2001/83, zmienionej dyrektywą 2004/27, środki reklamowe odnoszące się do tych produktów leczniczych, tego rodzaju jak podnoszone w postępowaniach głównych, mogą również zostać objęte zakresem dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, o ile spełnione zostały warunki stosowania tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 15 z 18.1.2014.


title: Sprawa C-101/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Luksemburg) — Audiolux SA, BIP Investment Partners SA, Jean-Paul Felten, Joseph Weyland, Luxiprivilège SA, Foyer SA, Investas ASBL, Claudie Stein-Lambert, Christiane Worre-Lambert, Baron Antoine De Schorlemer, Jacques Funck, Jean Petitdidier przeciwko Groupe Bruxelles Lambert SA (GBL), RTL Group, Juanowi Abellowi Gallowi, Didierowi Bellensowi, André Desmarais’mu, Géraldowi Frère’owi, Jocelynowi Lefebvre’owi, Onnowi Rudingowi, Gilles’owi Samynowi, Martinowi Taylorowi, Bertelsmann AG, Siegfriedowi Lutherowi, Thomasowi Middelhoffowi, Ewaldowi Wagenbachowi, Rolfowi Schmidtowi-Holzowi, Erichowi Schumannowi, WAZ Finanzierungs-GmbH, Westdeutsche Allgemeine Zeitungsverlagsgesellschaft E. Brost & J. Funke GmbH & Co (WAZ) (Dyrektywy 77/91/EWG, 79/279/EWG i 2004/25/WE — Ogólna zasada prawa wspólnotowego ochrony akcjonariuszy mniejszościowych — Nieistnienie — Prawo spółek — Przejęcie kontroli — Obowiązkowa oferta — Zalecenie 77/534/EWG — Kodeks postępowania)

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Luksemburg) — Audiolux SA, BIP Investment Partners SA, Jean-Paul Felten, Joseph Weyland, Luxiprivilège SA, Foyer SA, Investas ASBL, Claudie Stein-Lambert, Christiane Worre-Lambert, Baron Antoine De Schorlemer, Jacques Funck, Jean Petitdidier przeciwko Groupe Bruxelles Lambert SA (GBL), RTL Group, Juanowi Abellowi Gallowi, Didierowi Bellensowi, André Desmarais’mu, Géraldowi Frère’owi, Jocelynowi Lefebvre’owi, Onnowi Rudingowi, Gilles’owi Samynowi, Martinowi Taylorowi, Bertelsmann AG, Siegfriedowi Lutherowi, Thomasowi Middelhoffowi, Ewaldowi Wagenbachowi, Rolfowi Schmidtowi-Holzowi, Erichowi Schumannowi, WAZ Finanzierungs-GmbH, Westdeutsche Allgemeine Zeitungsverlagsgesellschaft E. Brost & J. Funke GmbH & Co (WAZ)
   (Sprawa C-101/08) (1)

   (Dyrektywy 77/91/EWG, 79/279/EWG i 2004/25/WE - Ogólna zasada prawa wspólnotowego ochrony akcjonariuszy mniejszościowych - Nieistnienie - Prawo spółek - Przejęcie kontroli - Obowiązkowa oferta - Zalecenie 77/534/EWG - Kodeks postępowania)
   2009/C 297/04
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Audiolux SA, BIP Investment Partners SA, Jean-Paul Felten, Joseph Weyland, Luxiprivilège SA, Foyer SA, Investas ASBL, Claudie Stein-Lambert, Christiane Worre-Lambert, Baron Antoine De Schorlemer, Jacques Funck, Jean Petitdidier

      Strona pozwana: Groupe Bruxelles Lambert SA (GBL), RTL Group, Juan Abello Gallo, Didier Bellens, André Desmarais, Gérald Frère, Jocelyn Lefebvre, Onno Ruding, Gilles Samyn, Martin Taylor, Bertelsmann AG, Siegfried Luther, Thomas Middelhoff, Ewald Wagenbach, Rolf Schmidt-Holz, Erich Schumann, WAZ Finanzierungs-GmbH, Westdeutsche Allgemeine Zeitungsverlagsgesellschaft E. Brost & J. Funke GmbH & Co (WAZ)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation (Wielkie Księstwo Luksemburga) — Wykładnia 1) art. 20 i 42 drugiej dyrektywy Rady 77/91/EWG z dnia 13 grudnia 1976 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek […] w celu uzyskania ich równoważności, dla ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich w zakresie tworzenia spółki akcyjnej, jak również utrzymania i zmian jej kapitału (Dz.U. L 26, s. 1); 2) zalecenia Komisji z dnia 25 lipca 1977 r. ustanawiającego europejski kodeks postępowania w zakresie transakcji zbywalnymi papierami wartościowymi (Dz.U. L 212, s. 37); 3) dyrektywy Rady 79/279/EWG z dnia 5 marca 1979 r. koordynującej warunki dopuszczania papierów wartościowych do publicznego obrotu giełdowego (Dz.U. L 66, s. 21); oraz 4) art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia (Dz.U. L 142, s. 12) — Istnienie w prawie wspólnotowym zasady ogólnej równości akcjonariuszy — Jeśli tak, to zakres przedmiotowy i czasowy tej zasady.

      Sentencja

   Prawo wspólnotowe nie zawiera ogólnej zasady prawa, zgodnie z którą akcjonariusze mniejszościowi są chronieni poprzez obowiązek akcjonariusza dominującego przejmującego lub sprawującego kontrolę nad spółką dotyczący złożenia oferty odkupu ich akcji na takich samych warunkach, jakie zostały uzgodnione podczas nabycia akcji w tej spółce skutkujących uzyskaniem kontroli przez akcjonariusza dominującego lub umocnieniem tej kontroli.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.


title: Sprawa C-509/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 9 grudnia 2009 r. — eDate Advertising GmbH przeciwko X

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 9 grudnia 2009 r. — eDate Advertising GmbH przeciwko X
   (Sprawa C-509/09)
   2010/C 134/23
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: eDate Advertising GmbH

      Strona pozwana: X

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sformułowanie „miejsce, gdzie może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę” w art. 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (zwanego dalej: „rozporządzeniem nr 44/2001”) (1) w przypadku (ewentualnych) naruszeń dóbr osobistych przez treści zamieszczone na stronie internetowej należy rozumieć w ten sposób,
               że zainteresowany może wnieść powództwo o zaniechanie naruszeń przeciwko utrzymującemu stronę internetową bez względu na to, w którym państwie członkowskim utrzymujący ma siedzibę, także przed sądy państwa członkowskiego, w którym można obejrzeć tę stronę internetową,
               lub czy
               jurysdykcja sądów państwa członkowskiego, w którym utrzymujący stronę internetową nie ma siedziby, wymaga szczególnego powiązania, wychodzącego poza techniczną dostępność strony internetowej, pomiędzy kwestionowanymi treściami lub stroną internetową a państwem sądu (powiązania z tym państwem)?

               2)

               Jeśli jest wymagane takie szczególne powiązanie z danym państwem:

                           Jakie kryteria służą do określenia tego powiązania?

                           Czy ma znaczenie okoliczność, że kwestionowana strona internetowa zgodnie z zamiarem prowadzącego rozmyślnie skierowana była (również) do korzystających z Internetu w państwie sądu, czy wystarczy, że dostępne na tej stronie internetowej informacje wykazują obiektywny związek z państwem sądu w tym rozumieniu, iż kolizja przeciwstawnych interesów — interesu skarżącego w ochronie jego dóbr osobistych oraz interesu utrzymującego stronę w możliwości kształtowania swojej strony internetowej oraz przekazywania informacji — w okolicznościach konkretnego przypadku, w szczególności ze względu na treści zaskarżonej strony internetowej rzeczywiście mogła lub może wystąpić w państwie sądu?

                           Czy dla określenia szczególnego powiązania z państwem sądu ma znaczenie liczba konsultacji tej strony internetowej dokonanych z państwa sądu?

               3)

               Jeśli dla potwierdzenia jurysdykcji nie jest wymagane szczególne powiązanie z tym państwem albo, gdy dla przyjęcia takiego powiązania wystarczy, aby zaskarżone informacje wykazywały obiektywny związek z państwem sądu w tym rozumieniu, że kolizja przeciwstawnych interesów w okolicznościach konkretnego przypadku, w szczególności ze względu na treści zaskarżonej strony internetowej rzeczywiście mogła lub może wystąpić w tym państwie, zaś przyjęcie szczególnego powiązania z państwem nie wymaga określenia minimalnej liczby konsultacji zaskarżonej strony internetowej z państwa sądu:

                           Czy art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (zwanej dalej: „dyrektywą o handlu elektronicznym”) (2) należy interpretować w ten sposób,
                           że przepisom tym należy przyznać charakter norm kolizyjnych w tym znaczeniu, iż nakazują one także w dziedzinie prawa cywilnego, wypierając krajowe normy kolizyjne, wyłączne stosowanie prawa obowiązującego w państwie pochodzenia,
                           lub czy
                           przepisy te pełnią funkcję korygującą na płaszczyźnie materialno-prawnej, modyfikując pod względem treści materialny skutek zastosowania prawa właściwego zgodnie z krajowymi normami kolizyjnymi oraz ograniczając go do wymogów państwa pochodzenia?

                           W przypadku, jeśli art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy o handlu elektronicznym posiada charakter normy kolizyjnej:
                           Czy wymienione przepisy nakazują wyłączne zastosowanie obowiązującego w państwie pochodzenia prawa materialnego, czy także zastosowanie obowiązujących tam norm kolizyjnych z tym skutkiem, że możliwe pozostaje odesłanie na mocy prawa państwa pochodzenia do prawa państwa przeznaczenia?

      (1)  Dz.U. L 12, s. 1

      (2)  Dz.U. L 178, s. 1


title: Sprawa C-467/11 P: Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2012 r. — Audi AG, Volkswagen AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Odwołanie, które stało się bezprzedmiotowe — Umorzenie postępowania)

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/5

         Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2012 r. — Audi AG, Volkswagen AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-467/11 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Odwołanie, które stało się bezprzedmiotowe - Umorzenie postępowania)
   2012/C 303/09
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Audi AG, Volkswagen AG (przedstawiciel: P. Kather, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 lipca 2011 r. w sprawie T-318/09 Audi i Volkswagen przeciwko OHIM (TDI), którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 maja 2009 r. (sprawa R 226/2007-1), dotyczącą wniosku o rejestrację oznaczenia słownego TDI jako wspólnotowego znaku towarowego dla towarów należących do klasy 12 (pojazdy samochodowe i ich elementy konstrukcyjne) — Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) i ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1) — Charakter odróżniający oznaczenia słownego TDI

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie odwołania zostaje umorzone.

               2)

               Audi AG i Volkswagen AG zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa C-340/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 29 marca 2017 r. w sprawie T-638/15, Alcohol Countermeasure Systems (International)/EUIPO, wniesione w dniu 7 czerwca 2017 r. przez Alcohol Countermeasure Systems (International) Inc.

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/3

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 29 marca 2017 r. w sprawie T-638/15, Alcohol Countermeasure Systems (International)/EUIPO, wniesione w dniu 7 czerwca 2017 r. przez Alcohol Countermeasure Systems (International) Inc.
   (Sprawa C-340/17 P)
   (2017/C 347/03)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Alcohol Countermeasure Systems (International) Inc. (przedstawiciele: adwokaci E. Baud i P. Marchiset)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               tytułem prejudycjalnym i wobec braku pisemnej zgody EUIPO na zawieszenie wykonania wyroku, zawieszenie wykonania wyroku;

               —

               uchylenie wyroku ze względów powołanych w niniejszej skardze […];

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO wydanej w sprawie R 1323/2014-1 w dniu 11 sierpnia 2015 r.;

               —

               tytułem ewentualnym, uchylenie wyroku i zawieszenie postępowania do chwili zakończenia procesu Brexitu lub najpóźniej do dnia 31 maja 2019 r., albo do daty końcowej określonej w art. 50 traktatu,

               —

               obciążenie Lion Laboratories i Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej kosztami postępowania, zarówno w pierwszej instancji w sprawie T-638/15, jak i postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy przeinaczenia zawartych w skardze oświadczeń ACS, wspomnianych w pkt 86 wyroku, zgodnie z którymi 64 urządzenia zostały sprzedane „w istotnych okresach”, podczas gdy liczba ta (niekwestionowana) odnosiła się wyłącznie do pierwszego okresu (między 5 października 2004 r. a 4 października 2009 r.).

               2)

               Zarzut drugi także dotyczy przeinaczenia – pisma z dnia 21 marca 2013 r. skierowanego przez adwokata Lion Laboratories do EUIPO, a także naruszenia rozporządzenia nr 207/2009 (1), w szczególności jego art. 57 ust. 2, oraz rozporządzenia nr 2868/95 (2) (zasady 22 ust. 2 i zasady 40 ust. 5). W piśmie nie zawarto żadnego odniesienia do numeru rejestracji wcześniejszego znaku towarowego (znak towarowy Zjednoczonego Królestwa nr 2040518), lecz zawarto natomiast dwie wzmianki dotyczące znaku towarowego Zjednoczonego Królestwa nr 2371210, w związku z czym Lion Laboratories: (i) nie wypełniła ciążącego na niej obowiązku przedstawienia dowodów umożliwiających wykazanie używania znaku towarowego Zjednoczonego Królestwa nr 2040518 lub znaku towarowego, na którym oparto sprzeciw; lub (ii) zmieniła znak towarowy, na którym oparto wspomniane postępowanie.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy sposobu, w jaki Sąd: (i) naruszył pojęcie „rzeczywistego używania” określone w rozporządzeniu nr 207/2009 i interpretowane przez Trybunał w wyroku z dnia 11 marca 2003 r., Ansul (C-40/01, EU:C:2003:145); oraz (ii) zastosował błędną metodologię. Sąd nie ograniczył analizy do pierwszego okresu i nie uwzględnił przewidywanej wysokości sprzedaży określonej w umowie dotyczącej licencji wyłącznej. Ponadto – a także w świetle bardzo niskiego liczbowo oraz ograniczonego w czasie używania w pierwszym okresie – rzeczywiste używanie nie zostało wykazane poprzez odniesienie do różnych czynników, których oceny nie przeprowadził Sąd (takich jak: (i) wysokość sprzedaży określona przez strony w umowie dotyczącej licencji wyłącznej; (ii) cechy rynku (obejmującego 30 mln klientów); (iii) charakter towarów (w tym urządzeń do badania zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu); (iv) istnienie znaku towarowego Zjednoczonego Królestwa nr 2371210 zgłoszonego w 2004 r.). Sąd nadał nieproporcjonalną wagę niektórym dokumentom, w tym dowodom dotyczącym usług, podczas gdy wcześniejszy znak towarowy został powołany na poparcie sprzeciwu w odniesieniu do towarów należących wyłącznie do klasy 9.

               4)

               Zarzut czwarty odnosi się do analizy sposobu, w jaki Sąd naruszył również pojęcie „rzeczywistego używania”, stosując nieodpowiednie kryterium w celu określenia, czy wcześniejszy znak towarowy był używany w charakterze znaku towarowego. Ponadto wyroku z dnia 11 września 2007 r., Céline (C-17/06, EU:C:2007:497) nie można transponować, gdy: (i) na towarach umieszczono inne znaki towarowe; (ii) takie towary mają inne nazwy; (iii) znak towarowy jest także postrzegany jako nazwa zwyczajowa przez niektórych klientów. Powyższe okoliczności stanowią dodatkową przeszkodę dla ustalenia związku, w mniemaniu klienta, między wcześniejszym znakiem towarowym a oznaczeniem używanym jako nazwa zwyczajowa lub nazwa spółki.

               5)

               W zarzucie piątym skarżąca podnosi względy związane z porządkiem publicznym: wcześniejsze prawo Zjednoczonego Królestwa nie może umożliwiać stwierdzenia nieważności unijnego znaku towarowego, mając na względzie proces Brexitu i notyfikację skierowaną przez Zjednoczone Królestwo na podstawie art. 50 TUE. Zezwolenie na takie stwierdzenie nieważności skutkowałoby zwiększeniem kosztów oraz ustanowieniem niepotrzebnych i nieproporcjonalnych przeszkód dla jednolitej ochrony znaków towarowych, podczas gdy w ciągu najwyżej dwóch lat Zjednoczone Królestwo nie będzie już członkiem jednolitego systemu znaków towarowych Unii Europejskiej. W konsekwencji Sąd naruszył zasadę terytorialności określoną w konwencji paryskiej z 1883 r. oraz w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1995, L 303, s. 1).


title: Sprawa T-362/15: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2015 r. – Lacamanda Group/OHIM – Nigel Woolley (HENLEY)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/82

         Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2015 r. – Lacamanda Group/OHIM – Nigel Woolley (HENLEY)
   (Sprawa T-362/15)
   (2015/C 294/99)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Lacamanda Group Ltd (Manchester, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: C. Scott, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Nigel Woolley (Braceborough, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Nigel Woolley

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „HENLEY” – wspólnotowy znak towarowy nr 4 743 563

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 kwietnia 2015 r. w sprawie R 2255/2012-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-479/13: Skarga wniesiona w dniu 3 września 2013 r. — Marchiani przeciwko Parlamentowi

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/26

         Skarga wniesiona w dniu 3 września 2013 r. — Marchiani przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-479/13)
   2013/C 336/56
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jean-Charles Marchiani (Toulon, Francja) (przedstawiciel: adwokat C.S. Marchiani)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego z dnia 4 lipca 2013 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności noty debetowej z dnia 5 lipca 2013 r.;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejszą skargą strona skarżąca kwestionuje decyzję Parlamentu Europejskiego w sprawie odzyskania kwot pobranych przez stronę skarżącą w latach 2001-2004 tytułem dodatku dla asystentów Parlamentu.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia proceduralnego w zakresie, w jakim decyzja sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 4 lipca 2013 r. była sprzeczna z decyzjami Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 19 maja i z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego, jak również z zasadą kontradyktoryjności oraz poszanowania prawa do obrony.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący błędnego zastosowania przepisów dotyczących zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego (przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet).

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący błędu w ocenie akt sprawy.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący braku bezstronności sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego przy wydawaniu decyzji z dnia 4 lipca 2013 r.

               5)

               Zarzuty piąty i szósty dotyczące przedawnienia ściągalności kwot będących przedmiotem decyzji w sprawie ich odzyskania.


title: Sprawa C-345/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Schwerin (Niemcy) w dniu 28 lipca 2008 r. — Krzysztof Pesla przeciwko Justizministerium Mecklenburg-Vorpommern

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Schwerin (Niemcy) w dniu 28 lipca 2008 r. — Krzysztof Pesla przeciwko Justizministerium Mecklenburg-Vorpommern
   (Sprawa C-345/08)
   (2008/C 260/15)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgerichts Schwerin
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Krzysztof Pesla

      Strona pozwana: Justizministerium Mecklenburg-Vorpommern
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest zgodne z art. 39 WE, że stwierdzenia równoważności w rozumieniu § 112a ust. 1 i 2 Deutsches Richtergesetz dokonuje się wyłącznie, jeżeli z przedłożonych dokumentów wynika, że obywatel UE dysponuje wiedzą i umiejętnościami, które objęte są zakresem (niemieckiego prawniczego) egzaminu z przedmiotów obowiązkowych zgodnie z § 5 ust. 1 Deutsches Richtergesetz?

               2)

               Jeżeli na pytanie 1 należy udzielić odpowiedzi przeczącej: Czy art. 39 WE stanowi, że kryterium zgodnej z prawem europejskim oceny równoważności jest wyłącznie to, czy uzyskany w UE dyplom uniwersytecki obywatela UE wraz z innymi przedłożonymi przez niego dowodami wykształcenia i doświadczenia jest porównywalny pod względem (intelektualnego) poziomu wykształcenia i zrealizowanego programu kształcenia z niemieckim pierwszym egzaminem państwowym z prawa?

               3)

               Jeżeli również na pytanie 2 należy udzielić odpowiedzi przeczącej: Czy jest zgodne z art. 39 WE, jeżeli stwierdzenie równoważności w rozumieniu § 112a ust. 1 i 2 Deutsches Richtergesetz pod względem przedmiotowym opiera się wprawdzie na materiale egzaminacyjnym z przedmiotów obowiązkowych (niemieckiego prawniczego) pierwszego egzaminu państwowego, niemniej ze względu na wykształcenie prawnicze zdobyte już gdzie indziej na obszarze Wspólnoty obowiązują jedynie nieco „obniżone” wymagania?