201806150341954862018/C 231/043312016CJC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL201805024521Sprawy połączone C-331/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats Middelburg, Raad voor Vreemdelingenbetwistingen – Niderlandy, Belgia) – K. / Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie (C-331/16), H. F. / Belgische Staat (C-366/16) [Odesłanie prejudycjalne — Obywatelstwo Unii Europejskiej — Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich — Dyrektywa 2004/38/WE — Artykuł 27 ust. 2 akapit drugi — Ograniczenie prawa wjazdu i pobytu uzasadnione względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego — Wydalenie z terytorium państwa członkowskiego ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego — Zachowanie stanowiące rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie dla jednego z podstawowych interesów społecznych — Osoba, której wniosek o udzielenie azylu został oddalony ze względów, o których mowa w art. 1 sekcja F konwencji genewskiej lub w art. 12 ust. 2 dyrektywy 2011/95/UE — Artykuł 28 ust. 1 — Artykuł 28 ust. 3 lit. a) — Ochrona przed wydaleniem — Zamieszkiwanie w przyjmującym państwie członkowskim przez poprzednie dziesięć lat — Nadrzędne względy bezpieczeństwa publicznego — Pojęcie]
 ---documentbreak--- C2312018PL410120180502PL00044152Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats Middelburg, Raad voor Vreemdelingenbetwistingen – Niderlandy, Belgia) – K. / Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie (C-331/16), H. F. / Belgische Staat (C-366/16)
   (Sprawy połączone C-331/16) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Obywatelstwo Unii Europejskiej — Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich — Dyrektywa 2004/38/WE — Artykuł 27 ust. 2 akapit drugi — Ograniczenie prawa wjazdu i pobytu uzasadnione względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego — Wydalenie z terytorium państwa członkowskiego ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego — Zachowanie stanowiące rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie dla jednego z podstawowych interesów społecznych — Osoba, której wniosek o udzielenie azylu został oddalony ze względów, o których mowa w art. 1 sekcja F konwencji genewskiej lub w art. 12 ust. 2 dyrektywy 2011/95/UE — Artykuł 28 ust. 1 — Artykuł 28 ust. 3 lit. a) — Ochrona przed wydaleniem — Zamieszkiwanie w przyjmującym państwie członkowskim przez poprzednie dziesięć lat — Nadrzędne względy bezpieczeństwa publicznego — Pojęcie]”2018/C 231/04Język postępowania: niderlandzki
      Sąd odsyłający

   Rechtbank Den Haag, zittingsplaats Middelburg, Raad voor Vreemdelingenbetwistingen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: K. (C-331/16), H.F. (C-366/16)

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie (C-331/16,), Belgische Staat (C-366/16)

      Sentencja

            1)

            Artykuł 27 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii oraz członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 oraz uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż wobec obywatela Unii Europejskiej lub obywatela państwa trzeciego będącego członkiem rodziny takiego obywatela, który zwraca się o udzielenie prawa pobytu na terytorium państwa członkowskiego, w przeszłości wydano decyzję o wykluczeniu możliwości uzyskania statusu uchodźcy na podstawie art. 1F Konwencji dotyczącej statutu uchodźców, podpisanej w Genewie w dniu 28 lipca 1951 r. i uzupełnionej Protokołem dotyczącym statusu uchodźców, zawartym w Nowym Jorku w dniu 31 stycznia 1967 r., lub na podstawie art. 12 ust. 2 dyrektywy 2011/95/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony, nie pozwala właściwym organom tego państwa członkowskiego na automatyczne stwierdzenie, że sama jego obecność na tym terytorium stanowi – niezależnie od tego, czy istnieje ryzyko powrotu do przestępstwa – rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie dla jednego z podstawowych interesów społeczeństwa, które może uzasadnić przyjęcie środków ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego.
            Stwierdzenie istnienia takiego zagrożenia powinno być oparte na przeprowadzonej przez właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego ocenie indywidualnego zachowania danej osoby, z uwzględnieniem ustaleń zawartych w decyzji o wykluczeniu możliwości uzyskania statusu uchodźcy i elementów, na jakich decyzja ta jest oparta, w szczególności charakteru i wagi zarzucanych tej osobie zbrodni lub innych czynów, poziomu jej indywidualnego zaangażowania przy ich popełnieniu, ewentualnego występowania okoliczności uzasadniających zwolnienie z odpowiedzialności karnej, a także ewentualnego istnienia wyroku skazującego. W ramach tej całościowej oceny należy także uwzględnić okres, jaki upłynął od zarzucanego popełnienia tych zbrodni lub innych czynów, a także późniejsze zachowanie wspomnianej osoby, w szczególności kwestię, czy to zachowanie wskazuje, że nadal przejawia ona postawę naruszającą podstawowe wartości, o których mowa w art. 2 i 3 TUE, w sposób, który mógłby zakłócić spokój i fizyczne bezpieczeństwo ludności. Sama okoliczność, że zachowanie w przeszłości tej osoby wpisuje się w konkretny kontekst historyczno-społeczny jej kraju pochodzenia, który nie może powtórzyć się w przyjmującym państwie członkowskim, nie uniemożliwia takiego stwierdzenia.
            Zgodnie z zasadą proporcjonalności właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego powinny ponadto wyważyć, z jednej strony, ochronę podstawowego interesu danego społeczeństwa, z, z drugiej strony, interesami danej osoby, dotyczącymi korzystania przez nią ze swobody przemieszczania się i pobytu jako obywatel Unii, a także przysługującego jej prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego.

            2)

            Artykuł 28 ust. 1 dyrektywy 2004/38 należy interpretować w ten sposób, iż jeśli planowane środki wiążą się z wydaleniem danej osoby z przyjmującego państwa członkowskiego, państwo to powinno uwzględniać charakter i wagę zachowania tej osoby, czas trwania i, w stosownych przypadkach, zgodny z prawem charakter pobytu w tym państwie członkowskim, okres, jaki upłynął od zarzucanego jej zachowania, jej postępowanie w tym okresie, stopień aktualnego zagrożenia, jakie osoba ta stanowi dla społeczeństwa, a także trwałość więzi społecznych, kulturalnych i rodzinnych ze wspomnianym państwem członkowskim.
            Artykuł 28 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2004/38 należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do obywatela Unii, który nie posiada prawa stałego pobytu w przyjmującym państwie członkowskim w rozumieniu art. 16 i art. 28 ust. 2 tej dyrektywy.

      (
         1
      )	Dz.U. C 326 z 5.9.2016

      Dz.U. C 343 z 19.9.2016


201806150801955062018/C 231/532792018TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180430414221Sprawa T-279/18: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2018 r. – Alliance Pharmaceuticals / EUIPO – AxiCorp (AXICORP ALLIANCE)
 ---documentbreak--- C2312018PL4110120180430PL0053411422Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2018 r. – Alliance Pharmaceuticals / EUIPO – AxiCorp (AXICORP ALLIANCE)
   (Sprawa T-279/18)2018/C 231/53Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Alliance Pharmaceuticals Ltd (Wiltshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: M. Edenborough, QC)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: AxiCorp GmbH (Friedrichsdorf/Ts, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: AxiCorp GmbH

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego AXICORP ALLIANCE – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 072 913

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 lutego 2018 r. w sprawie R 1473/2017-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            alternatywnie, zmianę zaskarżonej decyzji Piątej Izby Odwoławczej poprzez stwierdzenie, że sprzeciw należy przekazać do ponownego rozpoznania przez Wydział Sprzeciwów w celu zbadania go w świetle art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5, a także w świetle art. 8 ust. 4;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu i w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą. Alternatywnie, na wypadek gdyby AxiCorp GmbH wstąpiła do postępowania w charakterze interwenienta, nakazanie stronie pozwanej i AxiCorp GmbH solidarnego pokrycia kosztów poniesionych przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu i w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001;

            —

            Izba Odwoławcza dokonała błędnej wykładni specyfikacji wcześniejszych zarejestrowanych znaków towarowych i, w konsekwencji, orzekła, że przedstawione dowody używania nie wykazują rzeczywistego używania dla towarów wskazanych w tych specyfikacjach.


201806150581955002018/C 231/266752016TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180515222211Sprawa T-675/16: Wyrok Sądu z dnia 15 maja 2018 r. – Wirecard / EUIPO (mycard2go) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego mycard2go — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 zdanie pierwsze rozporządzenia 2017/1001)}
 ---documentbreak--- C2312018PL2210120180515PL0026221221Wyrok Sądu z dnia 15 maja 2018 r. – Wirecard / EUIPO (mycard2go)
   (Sprawa T-675/16) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego mycard2go — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 zdanie pierwsze rozporządzenia 2017/1001)}”2018/C 231/26Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Wirecard AG (Aschheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Bayer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 lipca 2016 r. (sprawa R 280/2016-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego mycard2go jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 21 lipca 2016 r. (sprawa R 280/2016-4).

            2)

            W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

            3)

            EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżącą, w tym niezbędne koszty poniesione w związku z postępowaniem odwoławczym przed tym urzędem.

      (
         1
      )	Dz.U. C 410 z 7.11.2016.


201806290401986262018/C 249/383042017TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180529313111Sprawa T-304/17: Wyrok Sądu z dnia 29 maja 2018 r. – Sata / EUIPO – Zhejiang Rongpeng Air Tools (5000) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy 5000 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001] — Równość traktowania — Zasada dobrej administracji — Obowiązek uzasadnienia}
 ---documentbreak--- C2492018PL3110120180529PL0038311311Wyrok Sądu z dnia 29 maja 2018 r. – Sata / EUIPO – Zhejiang Rongpeng Air Tools (5000)
   (Sprawa T-304/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy 5000 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001] — Równość traktowania — Zasada dobrej administracji — Obowiązek uzasadnienia}”2018/C 249/38Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Sata GmbH & Co. KG (Kornwestheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M.-C. Simon)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Zhejiang Rongpeng Air Tools Co. Ltd (Pengjie Town, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci S. Fröhlich i M. Hartmann)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 marca 2017 r. (sprawa R 655/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Zhejiang Rongpeng Air Tools a Sata.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Sata GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


201806290231986792018/C 249/192872018CJC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180309131312Sprawa C-287/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 9 marca 2018 r. – Fusignano Due Srl / Ministero dello Sviluppo Economico
 ---documentbreak--- C2492018PL1320120180309PL0019132131Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 9 marca 2018 r. – Fusignano Due Srl / Ministero dello Sviluppo Economico
   (Sprawa C-287/18)2018/C 249/19Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca/powodowa/wnosząca odwołanie: Fusignano Due Srl

      Strona pozwana, Druga strona postępowania: Ministero dello Sviluppo Economico

      Pytanie prejudycjalne

   Wnosi się o stwierdzenie przez Trybunał, czy art. 3 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2009/28/WE (
         1
      ) należy interpretować – także w świetle ogólnej zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz całościowego systemu regulacji wdrożonego przez dyrektywę w celu promowania produkcji energii ze źródeł odnawialnych – w ten sposób, że wyklucza on zgodność z prawem UE uregulowania krajowego pozwalającego rządowi włoskiemu na zarządzenie w drodze kolejnych rozporządzeń wykonawczych obniżenia, a nawet zniesienia ustalonych wcześniej taryf stymulujących.
   (
         1
      )	Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. L 140, s. 16).


201806290451986282018/C 249/571992017TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180531454513Sprawa T-199/17: Postanowienie Sądu z dnia 31 maja 2018 r. – QD / EUIPO
 ---documentbreak--- C2492018PL4530120180531PL0057453451Postanowienie Sądu z dnia 31 maja 2018 r. – QD / EUIPO
   (Sprawa T-199/17) (
         1
      )2018/C 249/57Język postępowania: angielskiPrezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 161 z 22.5.2017.


201806290591986512018/C 249/329002016TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180601262721Sprawa T-900/16: Wyrok Sądu z dnia 1 czerwca 2018 r. – Casual Dreams / EUIPO – López Fernández (Dayaday) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Dayaday — Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe DAYADAY i dayaday — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Renoma — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego}
 ---documentbreak--- C2492018PL2610120180601PL0032261272Wyrok Sądu z dnia 1 czerwca 2018 r. – Casual Dreams / EUIPO – López Fernández (Dayaday)
   (Sprawa T-900/16) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Dayaday — Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe DAYADAY i dayaday — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Renoma — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego}”2018/C 249/32Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: Casual Dreams, SLU (Manrèse, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Tarí Lázaro)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo S. Palmero Cabezas, następnie J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również, interwenient przed Sądem: Miguel Ángel López Fernández (Fuensalida, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 października 2016 r. (sprawa R 375/2016-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu miedzy Casual Dreams a M.A. Lópezem Fernándezem.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 6 października 2016 r. (sprawa R 375/2016-2).

            2)

            EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Casual Dreams, SLU, w tym koszty poniesione przez tę spółkę w związku z postępowaniem przed izbą odwoławczą.

      (
         1
      )	Dz.U. C 95 z 27.3.2017.


201807130152003562018/C 268/076712016CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL201806076611Sprawa C-671/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – Inter-Environnement Bruxelles ASBL i in. / Région de Bruxelles-Capitale [Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2001/42/WE — Artykuł 2 lit. a) — Pojęcie „planów i programów” — Artykuł 3 — Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko — Regionalne rozporządzenie urbanistyczne dotyczące dzielnicy europejskiej Brukseli (Belgia)]
 ---documentbreak--- C2682018PL610120180607PL00076161Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – Inter-Environnement Bruxelles ASBL i in. / Région de Bruxelles-Capitale
   (Sprawa C-671/16) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2001/42/WE — Artykuł 2 lit. a) — Pojęcie „planów i programów” — Artykuł 3 — Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko — Regionalne rozporządzenie urbanistyczne dotyczące dzielnicy europejskiej Brukseli (Belgia)]”2018/C 268/07Język postępowania: francuski
      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Inter-Environnement Bruxelles ASBL, Groupe d’Animation du Quartier Européen de la Ville de Bruxelles ASBL, Association du Quartier Léopold ASBL, Brusselse Raad voor het Leefmilieu ASBL, Pierre Picard, David Weytsman

      Strona pozwana: Région de Bruxelles-Capitale

      Sentencja

   Artykuł 2 lit. a), art. 3 ust. 1 i art. 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko należy interpretować w ten sposób, że regionalne rozporządzenie urbanistyczne, takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, zawierające określone wymogi względem wykonania prac budowlanych, wchodzi w zakres pojęcia „planów i programów” potencjalnie mogących wywierać znaczący wpływ na środowisko, i powinno zatem być poddane ocenie oddziaływania na środowisko.
   (
         1
      )	Dz.U. C 78 z 13.3.2017.


201807270322024652018/C 285/133112017CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20170529111111Sprawa C-311/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 29 maja 2017 r. – Jeannine Wieczarkowiecz / TUIfly GmbH
 ---documentbreak--- C2852018PL1110120170529PL0013111111Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 29 maja 2017 r. – Jeannine Wieczarkowiecz / TUIfly GmbH
   (Sprawa C-311/17)2018/C 285/13Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jeannine Wieczarkowiecz

      Strona pozwana: TUIfly GmbH
   Postanowieniem Trybunału z dnia 8 maja 2018 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa C-458/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 12 lipca 2018 r. – „GVC Services (Bulgaria)” EOOD / Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” – Sofia

text:
               24.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 341/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 12 lipca 2018 r. – „GVC Services (Bulgaria)” EOOD / Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” – Sofia
      (Sprawa C-458/18)
      (2018/C 341/09)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administratiwen syd Sofija-grad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„GVC Services (Bulgaria)” EOOD

         Strona przeciwna: Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” – Sofia

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 2 lit. a) ppkt (i) dyrektywy 2011/96/UE (1) w związku z załącznikiem I część A lit. ab) należy interpretować w ten sposób, że przez „spółki utworzone według prawa Zjednoczonego Królestwa” rozumie się także spółki zarejestrowane w Gibraltarze[?]

                  2)

                  Czy art. 2 lit. a) ppkt (iii) dyrektywy 2011/96/UE w związku z załącznikiem I część B należy interpretować w ten sposób, że przez „corporation tax w Zjednoczonym Królestwie” rozumie się także podatek dochodowy od osób prawnych należny w Gibraltarze[?]

         (1)  Dyrektywa Rady 2011/96/UE z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich, Dz.U. 2011, L 345, s. 8.


title: Sprawa T-273/17: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – Quadri di Cardano/Komisja (Służba publiczna – Personel kontraktowy – Dodatek zagraniczny – Artykuł 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego – Dziesięcioletni okres odniesienia – Obywatelstwo państwa zatrudnienia – Miejsce zamieszkania w państwie zatrudnienia – Obowiązki w organizacji międzynarodowej – Umowa o pracę tymczasową)

text:
               24.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 341/14

      Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – Quadri di Cardano/Komisja
      (Sprawa T-273/17) (1)

      ((Służba publiczna - Personel kontraktowy – Dodatek zagraniczny - Artykuł 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Dziesięcioletni okres odniesienia - Obywatelstwo państwa zatrudnienia - Miejsce zamieszkania w państwie zatrudnienia - Obowiązki w organizacji międzynarodowej - Umowa o pracę tymczasową))
      (2018/C 341/25)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Alessandro Quadri di Cardano (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci N. de Montigny i J.N. Louis, następnie adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo T. Bohr i M. Mensi, następnie T. Bohr i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) Komisji z dnia 19 lipca 2016 r. w zakresie, w jakim poprzez tę decyzję odmówiono przyznania skarżącemu dodatku zagranicznego w chwili podjęcia przez niego służby w INEA.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Alessandro Quadri di Cardano zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 221 z 10.7.2017.


title: Sprawa C-461/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 3 maja 2018 r. w sprawie T-431/12, Distillerie Bonollo i in. / Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 13 lipca 2018 r. przez Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd

text:
               24.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 341/8

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 3 maja 2018 r. w sprawie T-431/12, Distillerie Bonollo i in. / Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 13 lipca 2018 r. przez Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd
      (Sprawa C-461/18 P)
      (2018/C 341/10)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd (przedstawiciele: K. Adamantopoulos, P. Billiet, prawnicy)

         Druga strona postępowania: Distillerie Bonollo SpA, Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA, Distillerie Mazzari SpA, Caviro Distillerie Srl, Comercial Química Sarasa, SL, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 3 maja 2018 r. w sprawie T-431/12 w całości oraz

                  —

                  obciążenie strony skarżącej przed Sądem poniesionymi przez wnoszącego odwołanie kosztami postępowania odwoławczego oraz kosztami postępowania przed Sądem w sprawie T-431/12.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie podnosi w uzasadnieniu środka odwoławczego jeden zarzut. Zgodnie z jego treścią zaskarżony wyrok został wydany z oczywistym naruszeniem prawa polegającym na stwierdzeniu, że art. 11 ust. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej(rozporządzenie podstawowe) (1), w uzupełnieniu którego zostało przyjęte rozporządzenie nr 626/2012 (2), nie pozwala instytucjom UE na konstruowanie wartości normalnej badanego produktu na potrzeby obliczania marginesu dumpingu w ramach częściowego przeglądu okresowego, jeżeli w pierwotnym dochodzeniu antydumpingowym instytucje UE posłużyły się zamiast tej metody kryterium rzeczywistej sprzedaży krajowej.

                  1.

                  Wnoszący odwołanie twierdzi, po pierwsze, że konstruowanie wartości normalnej produktu nie stanowi odmiennej metodologii względem ustalania wartości normalnej produktu w oparciu o kryterium rzeczywistej sprzedaży krajowej, ponieważ celem obydwu jest jak najwierniejsze ustalenie wartości normalnej przy uwzględnieniu szczególnych cech każdego przypadku oraz ewoluujących w czasie kosztów/ceny. Artykuł 2 ust. 1-6 rozporządzenia podstawowego przewidują mianowicie szereg okoliczności uzasadniających posłużenie się konstruowaną wartością normalną w przeciwieństwie do kryterium rzeczywistej sprzedaży krajowej dla celów obliczania marginesu dumpingu w poszczególnych przypadkach. Ograniczenie zakresu swobodnego uznania instytucji UE w zakresie konstruowania wartości normalnej w ramach częściowego przeglądu okresowego, w sytuacji gdy we wcześniejszych dochodzeniach posłużono się w tym samym celu kryterium rzeczywistej sprzedaży krajowej, pozbawia instytucje możliwości skorzystania z rozmaitych możliwości przewidzianych w art. 2 rozporządzenia podstawowego. Biorąc pod uwagę znaczną różnicę w cenie kwasu winowego produkowanego w sposób naturalny i syntetyczny konstruowanie analogicznej wartości normalnej w Argentynie w rozporządzeniu 626/2012 w najlepszy możliwy sposób odzwierciedla fakt, że analogiczny argentyński producent kwasu winowego posłużył się metodą naturalną, która jest znacznie droższa od wykorzystywanej przez wnoszącego odwołanie metody syntetycznej.

                  2.

                  Po drugie wnoszący odwołanie twierdzi w uzasadnieniu środka odwoławczego, że w pierwotnym dochodzeniu antydumpingowym zostały zidentyfikowane dwie kategorie eksporterów: eksporterzy współpracujący, tacy jak wnoszący odwołanie, którym przyznano traktowanie na zasadach rynkowych („MET”) zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego oraz eksporterzy niewspółpracujący, którym nie przyznano traktowania na zasadach rynkowych, w stosunku do których instytucje UE stosowały metodologię „faktów dostępnych” zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. W ramach częściowego przeglądu okresowego, który doprowadził do przyjęcia rozporządzenia nr 626/2012, współpracującym eksporterom, takim jak wnoszący odwołanie, instytucje UE odmówiły traktowania na zasadach rynkowych i wartość normalna została ustalona zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do Argentyny, analogicznego państwa wyznaczonego przez Komisję. Ta kategoria eksporterów nie była obecna na etapie pierwotnego dochodzenia. Z tego względu, nawet jeśli art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego miałby zostać skonstruowany w taki sposób, by zapobiec używaniu przez instytucje UE w częściowym przeglądzie okresowym konstruowanej wartości normalnej w przeciwieństwie do rzeczywistej sprzedaży krajowej, co nie miało miejsca w rozpatrywanej sprawie, w dalszym ciągu nie zapobiegłoby to wykorzystywaniu przez instytucje UE konstruowanej wartości normalnej w odniesieniu do nowej klasy eksporterów współpracujących, ale którym nie przyznano traktowania na zasadach rynkowych, zidentyfikowanych po raz pierwszy w ramach częściowego przeglądu okresowego.

                  3.

                  Na koniec szereg ustaleń dokonanych w zaskarżonym wyroku pozostaje w sprzeczności z utrwalonym orzecznictwem UE oraz WTO dotyczącym ustalania wartości normalnej oraz zapewnienia obiektywnego porównania cen oraz poszanowania przysługującego eksporterom prawa do obrony.

         (1)  Dz.U. 2009, L 343, s. 51.

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady nr 626/2012 w sprawie zmiany rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 349/2012 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.


title: Sprawa C-618/17: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’Instance de Limoges – Francja) – BNP Paribas Personal Finance SA / Roger Ducloux, Marie Josée Ducloux

text:
               24.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 341/11

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’Instance de Limoges – Francja) – BNP Paribas Personal Finance SA / Roger Ducloux, Marie Josée Ducloux
      (Sprawa C-618/17) (1)

      (2018/C 341/17)
      Język postępowania: francuski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.


title: Sprawa C-439/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 2 lipca 2018 r. – OH / Agencia Estatal de la Administración Tributaria

text:
               15.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 2 lipca 2018 r. – OH / Agencia Estatal de la Administración Tributaria
      (Sprawa C-439/18)
      (2018/C 373/05)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Galicia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: OH

         Strona pozwana: Agencia Estatal de la Administración Tributaria

         Pytania prejudycjalne

      Czy przepis zawarty w układzie zbiorowym pracy oraz praktyka pracodawcy, zgodnie z którymi, w celu ustalenia wynagrodzenia i dla celów awansu zawodowego, staż pracy pracownicy zatrudnionej w niepełnym wymiarze czasu pracy z pionowym rozkładem czasu pracy powinien być obliczony w rocznym wyliczeniu, biorąc pod uwagę jedynie czas wykonywania pracy, jest sprzeczny z postanowieniami klauzuli 4 pkt 1 i 2 Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin – dyrektywa Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. (1) oraz z art. 2 ust. 1 lit. b) i art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana) (2)?

         (1)  Dyrektywa Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotycząca Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców /UNICE/, Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych /CEEP/ oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych /ETUC/ (Dz.U. 1998, L 14, s. 9).

         (2)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2006, L 204, s. 23).


title: Sprawa T-502/18: Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2018 r. – Pharmadom / EUIPO – IRF (MediWell)

text:
               15.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/15

      Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2018 r. – Pharmadom / EUIPO – IRF (MediWell)
      (Sprawa T-502/18)
      (2018/C 373/17)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pharmadom (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciel: adwokat M.P. Dauquaire)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: IRF s. r. o. (Bratysława, Słowacja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: IRF s. r. o.

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „MediWell” – zgłoszenie nr 15 078 645

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 czerwca 2018 r. w sprawie R 6/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów;

                  —

                  odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.


title: Sprawa C-480/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 23 lipca 2018 r. – AS „PrivatBank”

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 23 lipca 2018 r. – AS „PrivatBank”
      (Sprawa C-480/18)
      (2018/C 381/07)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca i wnosząca odwołanie: AS „Privatbank”

         Druga strona postępowania: Finanšu un kapitāla tirgus komisija (Komisja ds. Rynków Finansowych i Kapitałowych)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zgodny z art. 2 ust. 2 dyrektywy (1) jest przepis prawa krajowego, który przewiduje, że Komisja [ds. Rynków Finansowych i Kapitałowych] ma prawo zbadać skargi wnoszone przez użytkowników usług płatniczych również wówczas, gdy mają one za przedmiot usługi płatnicze, których nie dokonano w EUR lub w walucie krajowej jednego z państw członkowskich, i, co za tym idzie, stwierdzić, że doszło do naruszenia [ustawy o usługach płatniczych i pieniądzu elektronicznym] i nałożyć sankcje?

                  2)

                  Czy art. 20 ust. 1 i 5 oraz art. 21 ust. 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że przewidują one możliwość, iż odpowiedni organ krajowy sprawuje nadzór i nakłada sankcje również w odniesieniu do usług płatniczych, których nie dokonano w EUR lub w walucie jednego z państw członkowskich spoza obszaru euro?

                  3)

                  Czy właściwy organ jest uprawniony, celem sprawowania funkcji nadzorczych, o których mowa w art. 21 i 20 dyrektywy, czy też przeprowadzania postępowań dotyczących skarg, o których mowa w art. 80–82 dyrektywy, do rozstrzygania powstałych między płatnikiem a dostawcą usług płatniczych sporów wynikających ze stosunków prawnych, o których mowa w art. 75 dyrektywy, i może on ustalać, kto jest podmiotem odpowiedzialnym za niewykonaną lub wadliwie wykonaną transakcję płatniczą?

                  4)

                  Czy ten właściwy organ, wykonując funkcje nadzorcze, o których mowa w art. 21 i 20 dyrektywy, czy też przeprowadzając postępowania dotyczące skarg, o których mowa w art. 80–82 dyrektywy, musi uwzględnić wydane przez sąd arbitrażowy orzeczenie, w którym rozstrzygnięty został spór między dostawcą i użytkownikiem usług płatniczych?

         (1)  Dyrektywa 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmieniająca dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylająca dyrektywę 97/5/WE (Dz.U. 2007, L 319, s. 1)


title: Sprawa C-496/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 30 lipca 2018 r. – HUNGEOD Közlekedésfejlesztési, Földmérési, Út- és Vasúttervezési Kft. i in. / Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 30 lipca 2018 r. – HUNGEOD Közlekedésfejlesztési, Földmérési, Út- és Vasúttervezési Kft. i in. / Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság
      (Sprawa C-496/18)
      (2018/C 381/11)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: HUNGEOD Közlekedésfejlesztési, Földmérési, Út- és Vasúttervezési Kft., SIXENSE Soldata, Budapesti Közlekedési Zrt.

         Strona pozwana: Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság

         Przy udziale: Közbeszerzési Hatóság Elnöke

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 41 ust. 1 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, motywy 2, 25, 27 i 36 dyrektywy 2007/66/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych, art. 1 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 92/13/EWG (2) z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującej przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, i w tym kontekście zasadę pewności prawa jako ogólną zasadę prawa Unii oraz wymóg skuteczności i szybkości środków odwoławczych dostępnych w dziedzinie zamówień publicznych w odniesieniu do decyzji instytucji zamawiających, należy interpretować w ten sposób, że są one sprzeczne z przepisami państwa członkowskiego, które w odniesieniu do zamówień publicznych udzielonych przed ich wejściem w życie, po upływie terminów zawitych na wniesienie skargi, ustanowionych w poprzednim ustawodawstwie państwa członkowskiego, w celu zbadania naruszeń w dziedzinie zamówień publicznych popełnionych przed wejściem w życie wspomnianych przepisów, zezwalają w sposób ogólny właściwemu organowi (monitorującemu) utworzonemu na mocy tego uregulowania, w terminie określonym w rzeczonych przepisach, na wszczęcie postępowania w celu zbadania konkretnego naruszenia w dziedzinie zamówień publicznych oraz orzeczenie co do istoty sprawy i, w konsekwencji, na stwierdzenie popełnienia naruszenia, nałożenie sankcji w dziedzinie zamówień publicznych oraz stosowanie skutków nieważności zamówienia?

                  2)

                  Czy normy prawne i zasady, o których mowa w pytaniu pierwszym, — oprócz skutecznego wykonywania (podmiotowego i osobistego) prawa do wniesienia skargi przysługującego osobom zainteresowanym udzieleniem zamówienia publicznego — mogą być stosowane do prawa do wszczęcia i prowadzenia postępowania odwoławczego, które przysługuje organom (monitorującym) utworzonym przez system prawny państwa członkowskiego, uprawnionym do wykrywania i badania z urzędu naruszenia w dziedzinie zamówień publicznych oraz pełniącym funkcję ochrony interesu publicznego?

                  3)

                  Czy z art. 99 ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE (3) z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylającej dyrektywę 2004/17/WE (4), wynika, że poprzez przyjęcie nowej ustawy prawo państwa członkowskiego może — w celu ochrony interesów finansowych Unii w dziedzinie zamówień publicznych — zezwolić w sposób ogólny organom (monitorującym), upoważnionym przez system prawny państwa członkowskiego do wykrywania i badania z urzędu naruszenia w dziedzinie zamówień publicznych oraz pełniącym funkcję ochrony interesu publicznego, na zbadanie naruszeń w dziedzinie zamówień publicznych, popełnionych przed wejściem w życie wspomnianej ustawy, oraz na wszczęcie i prowadzenie postępowania, mimo że upłynęły już terminy zawite zgodnie z poprzednim ustawodawstwem?

                  4)

                  Czy przy dokonywaniu oceny – biorąc pod uwagę normy prawne i zasady, o których mowa w pytaniu pierwszym – zgodności z prawem Unii uprawnienia do badania przysługującego organom (monitorującym), opisanego w pytaniach pierwszym i trzecim, mają jakiekolwiek znaczenie luki prawne, regulacyjne, techniczne lub organiczne albo innego rodzaju przeszkody, z powodu których nie zbadano naruszenia w dziedzinie zamówień publicznych w chwili jego popełnienia?

                  5)

                  Czy art. 41 ust. 1 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, motywy 2, 25, 27 i 36 dyrektywy 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych, art. 1 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującej przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, i w tym kontekście zasadę pewności prawa jako ogólną zasadę prawa Unii, wymóg skuteczności i szybkości dostępnych środków odwoławczych w odniesieniu do decyzji instytucji zamawiających oraz zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że — nawet jeśli w świetle tych zasad można przyznać uprawnienie, o którym mowa w pytaniach od pierwszego do czwartego, organom (monitorującym), które są uprawnione przez porządek prawny państwa członkowskiego do wykrycia i zbadania z urzędu naruszenia w dziedzinie zamówień publicznych oraz pełnią funkcję ochrony interesu publicznego — sąd krajowy może ocenić racjonalność i proporcjonalność okresu, jaki upłynął między popełnieniem naruszenia, upływem przewidzianego wcześniej terminu zawitego na wniesienie skargi oraz wszczęciem postępowania mającego na celu zbadanie naruszenia, a także wywieść z powyższego skutek prawny w postaci bezskuteczności spornej decyzji lub inny skutek określony w prawie państwa członkowskiego?

         (1)  Dz.U. 2007, L 335, s. 31.

         (2)  Dz.U. 1992, L 76, s. 14.

         (3)  Dyrektywa z dnia 26 lutego 2014 r. (Dz.U. 2014, L 94, s. 243).

         (4)  Dyrektywa 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynująca procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz.U. 2004, L 134, s. 1)


title: Sprawa C-489/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapest Környéki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 26 lipca 2018 r. – Farmland Kft. / Földművelésügyi Miniszter

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapest Környéki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 26 lipca 2018 r. – Farmland Kft. / Földművelésügyi Miniszter
      (Sprawa C-489/18)
      (2018/C 381/08)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Budapest Környéki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Farmland Kft.

         Druga strona postępowania: Földművelésügyi Miniszter

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy zawarte w rozporządzeniu ministra rolnictwa i rozwoju wsi nr 22/2010 z dnia 16 marca 2010 r., w rozporządzeniu ministra rolnictwa i rozwoju wsi nr 34/2010 z dnia 9 kwietnia 2010 r., w rozporządzeniu ministra rolnictwa i rozwoju wsi nr 25/2011 z dnia 7 kwietnia 2010 r. i w rozporządzeniu ministra rolnictwa i rozwoju wsi nr 22/2011 z dnia 25 marca 2010 r., zgodnie z którymi wniosek rolnika o przyznanie wsparcia odrzuca się w oparciu wyłącznie o zbiór kryteriów dotyczących tzw. „uprawnionego użytkownika gruntu”, określonych w przepisach krajowych, oraz o brak tzw. „zaświadczenia o użytkowaniu gruntów”, który wnika z tych kryteriów, mimo że producent unijny spełnia pozostałe kryteria dotyczące wniosku o przyznanie wsparcia, a konkretnie może wykazać, że zadeklarowany obszar jest w jego posiadaniu, czyli że gospodaruje nim i go uprawia, są zgodne z prawem Unii?

                  2)

                  W razie odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy prawo Unii wymaga, by agencja płatnicza państwa członkowskiego przy ocenie wniosku o udzielenie wsparcia brała pod uwagę inne dowody na spełnienie wymogu „[znajdowania się] w posiadaniu”, o którym mowa w art. 124 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009? (1)

                  3)

                  W razie odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, jakie ma konsekwencje prawne z punktu widzenia prawa Unii, czyli jak należy interpretować lub oceniać w pojedynczym wniosku „oświadczenie rolnika, że jest świadomy warunków przedmiotowych systemów pomocy”, wymagane przez art. 12 lit. e) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 (2), wobec tak szczególnego ograniczającego przepisu państwa członkowskiego, jak zbiór kryteriów dotyczących „uprawnionego użytkownika gruntu”?

                  4)

                  W razie odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, jakie ma konsekwencje prawne z punktu widzenia prawa Unii, czyli jak należy interpretować lub oceniać w pojedynczym wniosku nałożony przez państwo członkowskie obowiązek złożenia deklaracji w przedmiocie spełnienia zbioru kryteriów dotyczących „uprawnionego użytkownika gruntu”, czyli spełnienia wymogów administracyjnych dotyczących tego szczególnego ograniczającego przepisu państwa członkowskiego?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. 2009, L 30, s. 16).

         (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. 2009, L 316, s. 65).


title: Sprawa C-497/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 30 lipca 2018 r. – Budapesti Közlekedési Zrt. / Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 30 lipca 2018 r. – Budapesti Közlekedési Zrt. / Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság
      (Sprawa C-497/18)
      (2018/C 381/12)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Budapesti Közlekedési Zrt.

         Strona pozwana: Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság

         Przy udziale: Közbeszerzési Hatóság Elnöke

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 41 ust. 1 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, motywy 2, 25, 27 i 36 dyrektywy 2007/66/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych, art. 1 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 89/665/EWG (2) z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, i w tym kontekście zasadę pewności prawa jako ogólną zasadę prawa Unii oraz wymóg skuteczności i szybkości środków odwoławczych dostępnych w dziedzinie zamówień publicznych w odniesieniu do decyzji instytucji zamawiających, należy interpretować w ten sposób, że są one sprzeczne z przepisami państwa członkowskiego, które w odniesieniu zamówień publicznych udzielonych przed ich wejściem w życie, po upływie terminów zawitych na wniesienie skargi, ustanowionych w poprzednim ustawodawstwie państwa członkowskiego, w celu zbadania naruszeń w dziedzinie zamówień publicznych popełnionych przed wejściem w życie wspomnianych przepisów, zezwalają w sposób ogólny właściwemu organowi (monitorującemu) utworzonemu na mocy tego uregulowania, w terminie określonym w rzeczonych przepisach, na wszczęcie postępowania w celu zbadania konkretnego naruszenia w dziedzinie zamówień publicznych i, w konsekwencji, na stwierdzenie popełnienia naruszenia, nałożenie sankcji w dziedzinie zamówień publicznych oraz stosowanie skutków nieważności zamówienia publicznego?

                  2)

                  Czy normy prawne i zasady, o których mowa w pytaniu pierwszym, — oprócz skutecznego wykonywania (podmiotowego i osobistego) prawa do wniesienia skargi przysługującego osobom zainteresowanym udzieleniem zamówienia publicznego — mogą być stosowane do prawa do wszczęcia i prowadzenia postępowania odwoławczego, które przysługuje organom (monitorującym) utworzonym przez system prawny państwa członkowskiego, uprawnionym do wykrywania i badania z urzędu naruszenia w dziedzinie zamówień publicznych oraz pełniącym funkcję ochrony interesu publicznego?

                  3)

                  Czy z art. 83 ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE (3) z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE (4), wynika, że poprzez przyjęcie nowej ustawy prawo państwa członkowskiego może — w celu ochrony interesów finansowych Unii w dziedzinie zamówień publicznych — zezwolić w sposób ogólny organom (monitorującym), upoważnionym przez system prawny państwa członkowskiego do wykrywania i badania z urzędu naruszenia w dziedzinie zamówień publicznych oraz pełniącym funkcję ochrony interesu publicznego, na zbadanie naruszeń w dziedzinie zamówień publicznych, popełnionych przed wejściem w życie wspomnianej ustawy, oraz na wszczęcie i prowadzenie postępowania, mimo że upłynęły już terminy zawite zgodnie z poprzednim ustawodawstwem?

                  4)

                  Czy przy dokonywaniu oceny – biorąc pod uwagę normy prawne i zasady, o których mowa w pytaniu pierwszym – zgodności z prawem Unii uprawnienia do badania przysługującego organom (monitorującym), opisanego w pytaniach pierwszym i trzecim, ma jakiekolwiek znaczenie, jakie były luki prawne, regulacyjne, techniczne lub organiczne albo innego rodzaju przeszkody, z powodu których nie zbadano naruszenia w dziedzinie zamówień publicznych w chwili jego popełnienia?

                  5)

                  Czy art. 41 ust. 1 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, motywy 2, 25, 27 i 36 dyrektywy 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych, art. 1 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, i w tym kontekście zasadę pewności prawa jako ogólną zasadę prawa Unii, wymóg skuteczności i szybkości dostępnych środków odwoławczych w odniesieniu do decyzji instytucji zamawiających oraz zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że — nawet jeśli w świetle tych zasad można przyznać uprawnienie, o którym mowa w pytaniach od pierwszego do czwartego, organom (monitorującym), które są uprawnione przez porządek prawny państwa członkowskiego do wykrycia i zbadania z urzędu naruszenia w dziedzinie zamówień publicznych oraz pełnią funkcję ochrony interesu publicznego — sąd krajowy może ocenić racjonalność i proporcjonalność okresu, jaki upłynął między popełnieniem naruszenia, upływem przewidzianego wcześniej terminu zawitego na wniesienie skargi oraz wszczęciem postępowania mającego na celu zbadanie naruszenia, a także wywieść z powyższego skutek prawny w postaci bezskuteczności spornej decyzji lub inny skutek określony w prawie państwa członkowskiego?

         (1)  Dz.U. 2007, L 335, s. 31.

         (2)  Dz.U. 1989, L 395, s. 33.

         (3)  Dyrektywa z dnia 26 lutego 2014 r. (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).

         (4)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. 2004, L 134, s. 114).


title: Sprawa C-499/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie rozszerzonym) wydanego w dniu 17 maja 2018 r. w sprawie T-429/13, Bayer CropScience AG / Komisja Europejska, wniesione w dniu 27 lipca 2018 r. przez Bayer CropScience AG

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/12

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie rozszerzonym) wydanego w dniu 17 maja 2018 r. w sprawie T-429/13, Bayer CropScience AG / Komisja Europejska, wniesione w dniu 27 lipca 2018 r. przez Bayer CropScience AG
      (Sprawa C-499/18 P)
      (2018/C 381/13)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Bayer CropScience AG (przedstawiciele: adwokaci K. Nordlander, C. Zimmermann, i A. Robert oraz M. Zdzieborska, Solicitor)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Association générale des producteurs de maïs et autres céréales cultivées de la sous-famille des panicoïdées (AGPM), The National Farmers' Union (NFU), Association européenne pour la protection des cultures (ECPA), Rapool-Ring GmbH Qualitätsraps deutscher Züchter, European Seed Association (ESA), Agricultural Industries Confederation Ltd, Kingdom of Sweden, Union nationale de l'apiculture française (UNAF), Deutscher Berufs- und Erwerbsimkerbund eV, Österreichischer Erwerbsimkerbund, Pesticide Action Network Europe (PAN Europe), Bee Life European Beekeeping Coordination (Bee Life), Buglife – The Invertebrate Conservation Trust, Stichting Greenpeace Council

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-429/13.

                  —

                  Uwzględnienie żądania przedstawionego w pierwszej instancji i stwierdzenie nieważności rozporządzenia 485/2013 w zakresie, w jakim dotyczy ono wnoszącej odwołanie (1).

                  —

                  Obciążenie drugiej strony postępowania własnymi kosztami postępowania i kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszącą odwołanie, w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo w sposób następujący:
      Zarzut pierwszy odwołania: Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że wzrost stopnia pewności wcześniejszej wiedzy naukowej może być uznany za „nową” wiedzę naukową w rozumieniu art. 21 ust. 1 rozporządzenia nr 1107/2009 (2).
      Zarzut drugi odwołania: Sąd naruszył prawo przy wykładni art. 21 ust. 3 rozporządzenia 1107/2009, uznając, że Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) nie był zobowiązany do oparcia swojej oceny ryzyka na oficjalnych wytycznych obowiązujących w czasie przeglądu.
      Zarzut trzeci odwołania: Sąd naruszył prawo przy zastosowaniu art. 21 ust. 3 rozporządzenia nr 1107/2009.
      Zarzut czwarty odwołania: Sąd naruszył prawo, nie określając właściwego stopnia naukowej pewności co do urzeczywistniania się rzekomych zagrożeń wymaganego dla zastosowania środków ochronnych.
      Zarzut piąty odwołania: Sąd naruszył prawo, nie stosując standardów dokładnej i szczegółowej oceny ryzyka, którą należy przeprowadzić przed przyjęciem środków ochronnych,
      Zarzut szósty odwołania: Sąd naruszył prawo, błędnie określając zakres stosowania i nie uwzględniając wymogów oceny oddziaływania na środowisko, którą należy przeprowadzić przed przyjęciem środków ochronnych.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 485/2013 z dnia 24 maja 2013 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011 w odniesieniu do warunków zatwierdzania substancji czynnych: klotianidyna, tiametoksam i imidachlopryd oraz zabraniające stosowania i sprzedaży nasion zaprawionych środkami ochrony roślin zawierającymi te substancje czynne (Dz.U 2013, L 139, s. 12.).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. 2009, L 309, s. 1.).


title: Sprawa C-500/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Specializat Cluj (Rumunia) w dniu 30 lipca 2018 r. – AU / Reliantco Investments LTD, Reliantco Investments LTD Limassol Sucursala București

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Specializat Cluj (Rumunia) w dniu 30 lipca 2018 r. – AU / Reliantco Investments LTD, Reliantco Investments LTD Limassol Sucursala București
      (Sprawa C-500/18)
      (2018/C 381/14)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Specializat Cluj

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AU

         Strona pozwana: Reliantco Investments LTD, Reliantco Investments LTD Limassol Sucursala București

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy przy dokonywaniu wykładni pojęcia „klient detaliczny”, o którym mowa w art. 4 [ust.] 1 pkt. 12 dyrektywy 2004/39/[WE] (1), sąd odsyłający może/musi zastosować te same kryteria wykładni, które definiują pojęcie konsumenta w rozumieniu art. 2 lit. b) dyrektywy 93/13/EWG (2)?

                  2.

                  W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, na jakich warunkach „klient detaliczny”, w rozumieniu dyrektywy 2004/[39/WE], może skorzystać ze statusu konsumenta w sporze takim jak ten będący przedmiotem postępowania głównego?; oraz

                  3.

                  W szczególności, czy realizacja przez „klienta detalicznego”, w rozumieniu dyrektywy 2004/[39/WE], znacznej wielkości transakcji w stosunkowo krótkim okresie czasu oraz inwestowanie dużych kwot pieniędzy w instrumenty finansowe, takie jak te określone w art. 4 [ust. 1] pkt. 17 dyrektywy 2004/39[WE], stanowią odpowiednie kryteria oceny, czy „klientowi detalicznemu” w rozumieniu wspomnianej dyrektywy przysługuje status konsumenta?

                  4.

                  Czy w operacji mającej na celu ustalenie własnej jurysdykcji – zważywszy, że sąd odsyłający ma obowiązek ustalenia wpływu, odpowiednio, art. 17 [ust.] 1 lit. c) lub art. 7 pkt. 2 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 (3) – sąd ten może lub musi wziąć pod uwagę podstawę materialnoprawną, na którą powołuje się powód, – wyłącznie odpowiedzialność pozaumowną – jako środek prawny na zawarcie rzekomo nieuczciwych warunków w rozumieniu dyrektywy 93/13/EWG, dla których mające zastosowanie prawo materialne określa się zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 864/2007 (Rzym II) (4), czy też ewentualny status konsumenta przysługujący powodowi powoduje, że podstawa materialnoprawna jego powództwa jest nieistotna?

         (1)  Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniająca dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 93/22/EWG (Dz.U. 2004, L 145, s. 1)

         (2)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2012, L 351, s. 1)

         (4)  Rozporządzenie (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczące prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (Rzym II) (Dz.U. 2007, L 199, s. 40).


title: Sprawa C-503/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 16 maja 2018 r. w sprawie T-23/17, Barnett/Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES), wniesione w dniu 26 lipca 2018 r. przez Inge Barnett

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/14

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 16 maja 2018 r. w sprawie T-23/17, Barnett/Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES), wniesione w dniu 26 lipca 2018 r. przez Inge Barnett
      (Sprawa C-503/18 P)
      (2018/C 381/15)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Inge Barnett (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, T. Martin)

         Druga strona postępowania: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES)

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Tytułem głównym:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 16 maja 2018 r., Barnett/EKES, T-23/17, EU:T:2018:271;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EKES z dnia 21 marca 2016 r., wydanej celem wykonania wyroku z dnia 22 września 2015 r., Barnett/EKES, F-20/14, EU:F:2015:107;

                  —

                  obciążenie EKES kosztami postępowania.

            Tytułem ewentualnym:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 16 maja 2018 r., Barnett/EKES, T-23/17, EU:T:2018:271;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EKES z dnia 21 marca 2016 r., wydanej celem wykonania wyroku z dnia 22 września 2015 r., Barnett/EKES, F-20/14, EU:F:2015:107;

                  —

                  nakazanie EKES wypłacenia skarżącej kwoty 207 994,14 EUR tytułem odszkodowania wraz z odsetkami za zwłokę liczonymi od dnia wymagalności, według stopy ustalonej przez EBC dla głównych operacji refinansujących, powiększonej o trzy i pół punktu, oraz kwoty 25 000 EUR z tytułu doznanej krzywdy;

                  —

                  obciążenie EKES kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd popełnił szereg naruszeń prawa, uznając, że EKES mógł, wykonując wyrok SSP, ograniczyć się do ponownego rozpatrzenia jej kandydatury w odniesieniu do domniemanego interesu służby, który został określony trzy lata po przyjęciu pierwszej decyzji odrzucającej tę kandydaturę a był nieznany stronom do dnia 21 marca 2016 r. Taki domniemany interes służby, który eliminuje wnoszącą odwołanie z listy beneficjentów, ponieważ jest niezbędny dla właściwego funkcjonowania służby nie ma związku z obowiązującymi OPW EKES-u. Ponadto ten rzekomy interes został przywołany bez konsultacji ze wspólnym komitetem. Ten wspólny organ wskazał natomiast w 2013 r., że w przypadku wycofania się jednego z dwóch beneficjentów środka, pojawiłaby się propozycja, by przyznać tę korzyść wnoszącej odwołanie, biorąc pod uwagę interes służby.
      Wnosząca odwołanie podnosi również, że Sąd naruszył powagę rzeczy osądzonej, którą posiada wyrok SSP.
      Wreszcie zaskarżony wyrok obarczony jest naruszeniem prawa w tym znaczeniu, że Sąd uznał, iż pomimo uchylenia podstawy prawnej niezbędnej do wydania zaskarżonej decyzji, EKES był nadal właściwy do przyjęcia decyzji w odpowiedzi na kandydaturę wnoszącej odwołanie. Odpowiadając na ten zarzut, Sąd wypaczył argumenty podniesione przez wnoszącą odwołanie na poparcie zarzutu braku właściwości.


title: Sprawa C-525/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 19 czerwca 2018 r. w sprawie T-86/17, Le Pen/Parlament Europejski, wniesione w dniu 9 sierpnia 2018 r. przez Marion Le Pen

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/15

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 19 czerwca 2018 r. w sprawie T-86/17, Le Pen/Parlament Europejski, wniesione w dniu 9 sierpnia 2018 r. przez Marion Le Pen
      (Sprawa C-525/18 P)
      (2018/C 381/16)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Marion Le Pen (przedstawiciel: R. Bosselut, avocat)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku z dnia 19 czerwca 2018 r. wydanego przez szóstą izbę Sądu w sprawie T-86/17;

            W konsekwencji:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 5 grudnia 2016 r., wydanej na podstawie art. 68 decyzji 2009/C 159/01 biura Parlamentu Europejskiego z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r.„dotyczącej przepisów wykonawczych do statutu posłów do Parlamentu Europejskiego”, ze zmianami, stwierdzającej wierzytelność w wysokości 298 497,87 EUR;

                  —

                  stwierdzenie nieważności noty obciążeniowej nr 2016-1560, doręczonej w dniu 6 grudnia 2016 r., informującej wnoszącą odwołanie, że została wobec niej stwierdzona wierzytelność zgodnie z decyzją sekretarza generalnego z dnia 5 grudnia 2016 r., dotyczącą zwrotu kwot niesłusznie wypłaconych z tytułu z tytułu zatrudnienia asystentów parlamentarnych, stosowania artykułu 68 przepisów wykonawczych do statutu oraz art. 78, 79 i 80 rozporządzenia finansowego;

                  —

                  orzeczenie w przedmiocie kwoty, jaką należy przyznać wnoszącej odwołanie tytułem zadośćuczynienia doznanej przez nią krzywdy wynikającej z bezpodstawnych oskarżeń przedstawionych przez zakończeniem dochodzenia, z naruszenia jej wizerunku, a także z bardzo poważnego zakłócenia jej życia osobistego i politycznego spowodowanego wydaniem zaskarżonej decyzji;

                  —

                  orzeczenie w przedmiocie kwoty, jaką należy przyznać wnoszącej odwołanie z tytułu kosztów postępowania;

                  —

                  obciążenie Parlamentu całością kosztów postępowania;

                  —

                  przed wydaniem orzeczenia: wezwanie Paramentu do przedstawienia akt postępowania administracyjnego w sprawie CG, wykazu wejść i wyjść CG do i z siedziby Parlamentu w Strasburgu i Brukseli, anonimowego pisma, które spowodowało wszczęcie spornego postępowania, oraz akt sprawy toczącej się przed OLAF-em dotyczącej wnoszącej odwołanie i jej asystentki.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia przez Sąd prawa Unii, naruszeń prawa i naruszenia istotnych wymogów proceduralnych. Skarżąca w pełni uzasadniła złożenie w toku postępowania nowych dokumentów ze względu na pojawienie się nowych okoliczności faktycznych. Dokumenty te stanowią rozszerzenie tych, które zostały już przedłożone sekretarzowi generalnemu Parlamentu. Sądowi przysługiwało nieograniczone prawo orzekania, które zobowiązywało do uwzględnienia tych dokumentów w celu przeprowadzenia oceny wykonywania pracy przez asystenta parlamentarnego, a zatem oceny zasadności zwrotu nienależnych kwot. Poza tym niektóre z tych dowodów były w posiadaniu Parlamentu, ale nie zostały wnoszącej odwołanie ujawnione.
      Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Sąd prawa do obrony i istotnych wymogów proceduralnych. Brak przesłuchania wnoszącej odwołanie przez sekretarza generalnego oraz nieprzekazanie akt sprawy stanowią naruszenie prawa wnoszącej odwołanie do obrony, prawa do bycia wysłuchanym osobiście przed wydaniem każdej decyzji, także administracyjnej, zasad równości broni i rzetelności debaty, prawa do bezstronnego sądu oraz zakazu pozbawienia dostępu do wymiaru sprawiedliwości, wynikających z przepisów wykonawczych do statutu, Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 6 europejskiej konwencji praw człowieka i ogólnych zasad prawa. Sąd nie uwzględnił także braku uzasadnienia decyzji sekretarza generalnego.
      Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Sąd prawa Unii, naruszeń prawa i błędu w zakwalifikowaniu pod względem prawnym okoliczności faktycznych, przeinaczenia okoliczności faktycznych i dowodów, dyskryminacji oraz fumus persecutionis, a także naruszenia zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz legalności.
      Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy, ponieważ zaskarżony wyrok potwierdza zachowanie sekretarza generalnego Parlamentu, którego rzeczywistym motywem i ostatecznym celem było zaszkodzenie wnoszącej odwołanie i jej partii.


title: Sprawa T-525/18: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2018 r. – ENGIE Global LNG Holding i in. / Komisja

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/44

      Skarga wniesiona w dniu 4 września 2018 r. – ENGIE Global LNG Holding i in. / Komisja
      (Sprawa T-525/18)
      (2018/C 399/59)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: ENGIE Global LNG Holding Sàrl (Luksemburg, Luksemburg), Engie Invest International SA (Luksemburg), ENGIE (Courbevoie, Francja) (przedstawiciele: B. Le Bret, M. Struys, avocats)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

                  —

                  tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 wspomnianej decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakazuje odzyskanie przyznanej pomocy;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzję Komisji z dnia 20 czerwca 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.44888 (2016/C0 (ex 2016/NN) przyznanej przez Luksemburg na rzecz ENGIE strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa przez Komisję przy stosowaniu pierwszego kryterium pojęcia pomocy państwa związanego z istnieniem interwencji państwa.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy naruszenia przez Komisję pojęcia korzyści przez to, że myli ona pojęcia korzyści i selektywności, przyjmuje istnienie korzyści gospodarczej na podstawie łącznych skutków środków, które pod względem indywidualnym są zgodne z prawem powszechnym i analizuje te skutki w oparciu o przeinaczone okoliczności faktyczne, dopuszczając się naruszeń prawa i błędów w ocenie.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa i dokonania przez Komisję błędnej oceny dwóch alternatywnych ram odniesienia (ogólnej i wąskiej) w celu wykazania istnienia dyskryminującego odstępstwa na korzyść, z jednej strony spółek holdingowych (LNG Holding i CEF), a z drugiej strony grupy ENGIE.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy naruszenia prawa i dokonania przez Komisję błędnej oceny istnienia odstępstw oraz dyskryminującego traktowania z jednej strony na korzyść spółek holdingowych, a z drugiej grupy ENGIE.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy naruszenia prawa i dokonania przez Komisję błędnej oceny przy kwalifikacji selektywnej korzyści wynikającej z niestosowania reguły luksemburskiej dotyczącej nadużycia prawa.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczy naruszenia przez Komisję prawa przy kwalifikacji spornych środków jako pomocy indywidualnej.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczy naruszenia przez Komisję podziału kompetencji pomiędzy państwami członkowskimi a Unią, a także nadużycia uprawnień, które jej przysługują z tytułu pomocy państwa w celu interweniowania w środki ogólne odnoszące się do polityki krajowej w zakresie podatków bezpośrednich.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczy naruszenia przez Komisję uprawnień procesowych strony skarżącej oraz niewywiązania się z obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 TFUE.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty, podniesiony posiłkowo, dotyczy naruszenia art. 16 rozporządzenia Rady 2015/1289 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9), ponieważ Komisja nakazała odzyskanie przyznanej pomocy z naruszeniem ogólnych zasad prawa Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-574/18: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2018 r. – Agrochem-Maks / Komisja

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/93

      Skarga wniesiona w dniu 28 września 2018 r. – Agrochem-Maks / Komisja
      (Sprawa T-574/18)
      (2018/C 427/122)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Agrochem-Maks d.o.o. (Zagrzeb, Chorwacja) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/1019 (1);

                  —

                  obciążenie strony pozwanej jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w ramach niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia spoczywającego na administracji obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 6 lit. f) lub pkt 2.2 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 (2) i zasady proporcjonalności w odniesieniu do domniemanych luk w danych dotyczących substancji czynnej, dla której złożono wniosek o zatwierdzenie.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący błędnego zastosowania zasady ostrożności w związku z domniemanymi lukami w danych/kwestiach, które nie mogły zostać sfinalizowane do celów oceny ryzyka.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 w związku z identyfikacją wysokiego stopnia ryzyka dla organizmów wodnych.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/1019 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie nieodnawiania zatwierdzenia substancji czynnej oksasulfuron zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. 2018, L 183, s. 14).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. 2009, L 309, s. 1).


title: Sprawy połączone C-569/16 i C-570/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – Stadt Wuppertal / Maria Elisabeth Bauer (C-569/16), Volker Willmeroth, jako właściciel TWI Technische Wartung und Instandsetzung Volker Willmeroth eK / Martina Broßonn (C-570/16) Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Organizacja czasu pracy – Dyrektywa 2003/88/WE – Artykuł 7 – Prawo do corocznego płatnego urlopu – Stosunek pracy, który wygasa z uwagi na śmierć pracownika – Przepisy krajowe uniemożliwiające wypłatę następcom prawnym pracownika ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany coroczny płatny urlop – Obowiązek wykładni zgodnej prawa krajowego – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 31 ust. 2 – Możliwość powołania się w ramach sporu pomiędzy jednostkami

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – Stadt Wuppertal / Maria Elisabeth Bauer (C-569/16), Volker Willmeroth, jako właściciel TWI Technische Wartung und Instandsetzung Volker Willmeroth eK / Martina Broßonn (C-570/16)
      (Sprawy połączone C-569/16 i C-570/16) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Organizacja czasu pracy - Dyrektywa 2003/88/WE - Artykuł 7 - Prawo do corocznego płatnego urlopu - Stosunek pracy, który wygasa z uwagi na śmierć pracownika - Przepisy krajowe uniemożliwiające wypłatę następcom prawnym pracownika ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany coroczny płatny urlop - Obowiązek wykładni zgodnej prawa krajowego - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 31 ust. 2 - Możliwość powołania się w ramach sporu pomiędzy jednostkami)
      (2019/C 16/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesarbeitsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony skarżące: Stadt Wuppertal (C-569/16), Volker Willmeroth, działający jako właściciel TWI Technische Wartung und Instandsetzung Volker Willmeroth eK (C-570/16)

         Strony pozwane: Maria Elisabeth Bauer (C-569/16), Martina Broßonn (C-570/16)

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni art. 7 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy oraz art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, na którego podstawie, gdy stosunek pracy ustaje z powodu śmierci pracownika, nabyte zgodnie z tymi przepisami prawo do corocznego płatnego urlopu, który nie został wykorzystany przez pracownika przed jego śmiercią, wygasa i nie powstaje prawo do ekwiwalentu pieniężnego za taki urlop, które mogłoby zostać przeniesione na następców prawnych pracownika w drodze dziedziczenia.

                  2)

                  W wypadku gdy nie jest możliwe dokonanie wykładni uregulowania krajowego, takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, w sposób zapewniający jego zgodność z art. 7 dyrektywy 2003/88 i art. 31 ust. 2 karty praw podstawowych, sąd krajowy, rozpatrujący spór między następcą prawnym zmarłego pracownika a byłym pracodawcą tego pracownika, musi odstąpić od stosowania wspomnianego uregulowania krajowego i zapewnić, aby omawianemu następcy prawnemu przyznać na koszt tego pracodawcy ekwiwalent pieniężny za coroczny płatny urlop nabyty zgodnie z powyższymi przepisami, a niewykorzystany przez tego pracownika przed jego śmiercią. Obowiązek ten spoczywa na sądzie krajowym na mocy art. 7 dyrektywy 2003/88 oraz art. 31 ust. 2 karty praw podstawowych, w przypadku gdy spór dotyczy następcy prawnego i pracodawcy posiadającego status organu władzy publicznej, oraz na mocy drugiego z tych przepisów, w przypadku gdy spór powstaje między następcą prawnym a pracodawcą prywatnym.

         (1)  Dz.U. C 53 z 20.2.2017.


title: Sprawa C-592/17: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret – Dania) – Skatteministeriet / Baby Dan A/S Odesłanie prejudycjalne – Wspólna taryfa celna – Nomenklatura scalona – Klasyfikacja taryfowa – Pozycje i podpozycje taryfowe 4421, 7326, 7318 15 90, 7318 19 00, 9403 90 10 – Artykuł specjalnie opracowany do mocowania bramek zabezpieczających dla dzieci – Dumping – Ważność rozporządzenia (WE) nr 91/2009 – Przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chin – Porozumienie antydumpingowe Światowej Organizacji Handlu (WTO) – Rozporządzenie (WE) nr 384/96 – Artykuł 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1 – Definicja przemysłu wspólnotowego

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/24

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret – Dania) – Skatteministeriet / Baby Dan A/S
      (Sprawa C-592/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Nomenklatura scalona - Klasyfikacja taryfowa - Pozycje i podpozycje taryfowe 4421, 7326, 7318 15 90, 7318 19 00, 9403 90 10 - Artykuł specjalnie opracowany do mocowania bramek zabezpieczających dla dzieci - Dumping - Ważność rozporządzenia (WE) nr 91/2009 - Przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chin - Porozumienie antydumpingowe Światowej Organizacji Handlu (WTO) - Rozporządzenie (WE) nr 384/96 - Artykuł 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1 - Definicja przemysłu wspólnotowego)
      (2019/C 16/30)
      Język postępowania: duński

         Sąd odsyłający

      Vestre Landsret

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Skatteministeriet

         Strona przeciwna: Baby Dan A/S

         Sentencja

                  1)

                  Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym kolejno z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. i rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. należy interpretować w ten sposób, że artykuł, taki jak będący przedmiotem postępowania głównego, który umożliwia mocowanie do ściany lub futryny drzwi ruchomych bramek zabezpieczających dla dzieci, nie stanowi części tych bramek i powinien być zaklasyfikowany do podpozycji 7318 15 90 Nomenklatury scalonej.

                  2)

                  Analiza czwartego pytania prejudycjalnego nie wykazała istnienia żadnych okoliczności, które mogłyby wpłynąć na ważność rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.

         (1)  Dz.U. C 424 z 11.12.2017.


title: Sprawa T-793/14: Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – Tempus Energy / Komisja Pomoc państwa – Rynek mocy w Zjednoczonym Królestwie – System pomocy – Artykuł 108 ust. 2 i 3 TFUE – Pojęcie wątpliwości w rozumieniu art. 4 ust. 3 lub 4 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 – Wytyczne w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014/2020 – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego – Prawa proceduralne zainteresowanych stron

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/35

      Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – Tempus Energy / Komisja
      (Sprawa T-793/14) (1)

      (Pomoc państwa - Rynek mocy w Zjednoczonym Królestwie - System pomocy - Artykuł 108 ust. 2 i 3 TFUE - Pojęcie wątpliwości w rozumieniu art. 4 ust. 3 lub 4 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 - Wytyczne w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014/2020 - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Prawa proceduralne zainteresowanych stron)
      (2019/C 16/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Tempus Energy Ltd (Worcester, Zjednoczone Królestwo) i Tempus Energy Technology Ltd (Cheltenham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J. Derenne, J. Blockx, C. Ziegler i M. Kinsella, następnie J. Derenne, J. Blockx i C. Ziegler, a w końcu J. Derenne i C. Ziegler)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, R. Sauer, K. Herrmann i P. Němečková, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo C. Brodie i L. Christie, pełnomocnicy, wspierani przez G. Facennę, QC, następnie S. Simmons, M. Holt, C. Brodie i S. Brandon, pełnomocnicy, wspierani przez G. Facennę, QC, następnie M. Holt, C. Brodie, S. Brandon i D. Robertson, pełnomocnicy, wspierani przez G. Facennę, QC, w a wkońcu S. Brandon, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 5083 final z dnia 23 lipca 2014 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec systemu pomocy związanego z rynkiem mocy w Zjednoczonym Królestwie ze względu na to, że system ten jest zgodny z rynkiem wewnętrznym, na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE (pomoc państwa 2014/N-2) (Dz.U. 2014, C 348, s. 5).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2014) 5083 final z dnia 23 lipca 2014 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec systemu pomocy związanego z rynkiem mocy w Zjednoczonym Królestwie ze względu na to, że system ten jest zgodny z rynkiem wewnętrznym, na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE (pomoc państwa 2014/N-2).

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Tempus Energy Ltd i Tempus Energy Technology Ltd.

                  3)

                  Zjednoczone Królestwo pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 81 z 9.3.2015.


title: Sprawa C-648/17: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – „BTA Baltic Insurance Company” AS, dawniej „Balcia Insurance” SE / „Baltijas Apdrošināšanas Nams” AS Odesłanie prejudycjalne – Obowiązkowe ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych – Dyrektywa 72/166/EWG – Artykuł 3 ust. 1 – Pojęcie „ruchu pojazdów” – Wypadek z udziałem dwóch pojazdów stojących na parkingu – Szkoda majątkowa uszkodzenia pojazdu wyrządzona przez pasażera sąsiedniego pojazdu przy otwieraniu drzwi

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/25

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – „BTA Baltic Insurance Company” AS, dawniej „Balcia Insurance” SE / „Baltijas Apdrošināšanas Nams” AS
      (Sprawa C-648/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Obowiązkowe ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych - Dyrektywa 72/166/EWG - Artykuł 3 ust. 1 - Pojęcie „ruchu pojazdów” - Wypadek z udziałem dwóch pojazdów stojących na parkingu - Szkoda majątkowa uszkodzenia pojazdu wyrządzona przez pasażera sąsiedniego pojazdu przy otwieraniu drzwi)
      (2019/C 16/31)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa:„BTA Baltic Insurance Company” AS, dawniej „Balcia Insurance” SE

         Strona pozwana:„Baltijas Apdrošināšanas Nams”

         Sentencja

      Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności należy interpretować w ten sposób, że zakresem pojęcia „ruchu pojazdów”, o którym mowa w tym przepisie, jest objęta sytuacja, w której pasażer stojącego na parkingu pojazdu, przy otwieraniu drzwi tego pojazdu, uderzył i uszkodził stojący obok pojazd.

         (1)  Dz.U. C 72 z 26.2.2018.


title: Sprawy połączone od C-622/16 P do C-624/16 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 listopada 2018 r. – Scuola Elementare Maria Montessori Srl / Komisja Europejska, Republika Włoska (C-622/16 P), Komisja Europejska / Scuola Elementare Maria Montessori Srl, Republika Włoska (C-623/16 P), Komisja Europejska / Pietro Ferracci, Republika Włoska (C-624/16 P) Odwołanie – Pomoc państwa – Decyzja uznająca niemożność odzyskania pomocy państwa niezgodnej z rynkiem wewnętrznym – Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa – Skargi o stwierdzenie nieważności wniesione przez konkurentów beneficjentów pomocy państwa – Dopuszczalność – Akt regulacyjny niewymagający przyjęcia środków wykonawczych – Bezpośrednie oddziaływanie – Pojęcie „całkowitej niemożności” odzyskania pomocy państwa niezgodnej z rynkiem wewnętrznym – Pojęcie „pomocy państwa” – Pojęcia „przedsiębiorstwa” i „działalności gospodarczej”

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/4

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 listopada 2018 r. – Scuola Elementare Maria Montessori Srl / Komisja Europejska, Republika Włoska (C-622/16 P), Komisja Europejska / Scuola Elementare Maria Montessori Srl, Republika Włoska (C-623/16 P), Komisja Europejska / Pietro Ferracci, Republika Włoska (C-624/16 P)
      (Sprawy połączone od C-622/16 P do C-624/16 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Decyzja uznająca niemożność odzyskania pomocy państwa niezgodnej z rynkiem wewnętrznym - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa - Skargi o stwierdzenie nieważności wniesione przez konkurentów beneficjentów pomocy państwa - Dopuszczalność - Akt regulacyjny niewymagający przyjęcia środków wykonawczych - Bezpośrednie oddziaływanie - Pojęcie „całkowitej niemożności” odzyskania pomocy państwa niezgodnej z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie „pomocy państwa” - Pojęcia „przedsiębiorstwa” i „działalności gospodarczej”)
      (2019/C 16/04)
      Język postępowania: włoski

         Strony

      (C-622/16 P)

         Wnosząca odwołanie: Scuola Elementare Maria Montessori Srl (przedstawiciele: E. Gambaro i F. Mazzocchi, avvocati)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Grespan, P. Stancanelli i F. Tomat, pełnomocnicy), Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez G. De Bellisa i S. Fiorentina, avvocati dello Stato)
      (C-623/16 P)

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Grespan, P. Stancanelli i F. Tomat, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Scuola Elementare Maria Montessori Srl (przedstawiciele: E. Gambaro i F. Mazzocchi, avvocati), Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez G. De Bellisa i S. Fiorentina, avvocati dello Stato)
      (C-624/16 P)

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Grespan, P. Stancanelli i F. Tomat, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Pietro Ferracci, Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez G. De Bellisa i S. Fiorentina, avvocati dello Stato)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 15 września 2016 r., Scuola Elementare Maria Montessori/Komisja (T-220/13, niepublikowany, EU:T:2016:484), zostaje uchylony w zakresie, w jakim oddalono w nim skargę wniesioną przez Scuola Elementare Maria Montessori Srl zmierzającą do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2013/284/UE z dnia 19 grudnia 2012 r. w sprawie pomocy państwa S.A. 20829 [C 26/2010, ex NN 43/2010 (ex CP 71/2006)] – Program dotyczący zwolnienia z podatku komunalnego od nieruchomości stosowanego do nieruchomości użytkowanych przez podmioty niekomercyjne do określonych celów, wdrożony przez Włochy, ze względu na to, że Komisja Europejska nie nakazała odzyskania niezgodnej z prawem pomocy przyznanej pod postacią zwolnienia z Imposta comunale sugli immobili (podatku komunalnego od nieruchomości).

                  2)

                  Odwołanie w sprawie C-622/16 P zostaje oddalone w pozostałym zakresie.

                  3)

                  Stwierdza się nieważność decyzji 2013/284 w zakresie, w jakim Komisja Europejska nie nakazała odzyskania niezgodnej z prawem pomocy przyznanej pod postacią zwolnienia z Imposta comunale sugli immobili (podatku komunalnego od nieruchomości).

                  4)

                  Odwołania w sprawach C-623/16 P i C-624/16 P zostają oddalone.

                  5)

                  Scuola Elementare Maria Montessori Srl pokrywa połowę własnych kosztów poniesionych w postępowaniu odwoławczym w sprawie C-622/16 P, a także dwie trzecie kosztów Komisji Europejskiej i własnych kosztów związanych z postępowaniem przed Sądem Unii Europejskiej w przedmiocie skargi w sprawie T-220/13.

                  6)

                  Komisja Europejska pokrywa, co się tyczy własnych kosztów, jedną trzecią kosztów związanych z postępowaniem przed Sądem Unii Europejskiej w przedmiocie skargi w sprawie T-220/13 oraz koszty związane z postępowaniami odwoławczymi w sprawach od C-622/16 P do C-624/16 P, zaś co się tyczy kosztów poniesionych przez Scuola Elementare Maria Montessori Srl – jedną trzecią kosztów związanych z postępowaniem przed Sądem Unii Europejskiej w przedmiocie skargi w sprawie T-220/13 oraz połowę kosztów związanych z postępowaniem odwoławczym w sprawie C-622/16 P, jak też koszty poniesione w ramach postępowania w sprawie C-623/16 P.

                  7)

                  Republika Włoska pokrywa własne koszty poniesione w sprawach od C-622/16 P do C-624/16 P.

         (1)  Dz.U. C 38 z 6.2.2017.