title: Sprawa C-529/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 7 października 2015 r. – Gert Folk

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 7 października 2015 r. – Gert Folk
   (Sprawa C-529/15)
   (2015/C 406/27)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gert Folk

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa 2004/35/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu, Dz.U. L 143 z dnia 30 kwietnia 2004 r., s. 56, zmieniona dyrektywą 2006/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., Dz.U. L 102 z dnia 11 kwietnia 2006 r., s. 15 oraz dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/31/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r., Dz.U. L 140 z dnia 5 czerwca 2009 r., s. 114 (zwana dalej „dyrektywą w sprawie odpowiedzialności za szkody w środowisku”) znajduje także zastosowanie do szkód, które wprawdzie występują jeszcze po dacie wskazanej w art. 19 ust. 1 dyrektywy w sprawie odpowiedzialności za szkody w środowisku, jednakże wynikają z działania instalacji (elektrowni wodnej), na którą udzielono pozwolenia i którą oddano do eksploatacji przed tą datą, a występujące szkody objęte są pozwoleniem wodnoprawnym?

               2)

               Czy dyrektywa w sprawie odpowiedzialności za szkody w środowisku, a w szczególności jej art. 12 i 13, stoją na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który uniemożliwia uprawnionemu do rybactwa przeprowadzenie postępowania odwoławczego w rozumieniu art. 13 dyrektywy w sprawie odpowiedzialności za szkody w środowisku w odniesieniu do szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu w rozumieniu art. 2 pkt 1 lit. b) tej dyrektywy?

               3)

               Czy dyrektywa w sprawie odpowiedzialności za szkody w środowisku, a w szczególności jej art. 2 pkt 1 lit. b) stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który wyłącza z pojęcia „szkody wyrządzonej środowisku naturalnemu” szkody mające znaczący negatywny wpływ na ekologiczny, chemiczny lub ilościowy stan lub ekologiczny potencjał danych wód, jeżeli szkody te są objęte pozwoleniem udzielonym na podstawie przepisu ustawy krajowej?

               4)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie:

         Czy w wypadkach, w których przy udzielaniu pozwolenia na podstawie przepisów krajowych nie zbadano wymogów wynikających z art. 4 ust. 7 dyrektywy 2000/60/WE (lub też wynikających z jej krajowej transpozycji), przy ocenie zagadnienia, czy występuje szkoda wyrządzona środowisku naturalnemu w rozumieniu art. 2 pkt 1 lit. b) dyrektywy w sprawie odpowiedzialności za szkody w środowisku, należy bezpośrednio stosować art. 4 ust. 7 dyrektywy 2000/60/WE i badać spełnienie wymogów wynikających z tego przepisu?

      (1)  Dz.U. L 143, s. 56, w wersji zmienionej dyrektywą 2006/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie gospodarowania odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego oraz zmieniającą dyrektywę 2004/35/WE – Oświadczenie Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Dz.U. L 102, s. 15, jak również dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/31/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie geologicznego składowania dwutlenku węgla oraz zmieniającą dyrektywę Rady 85/337/EWG, Euratom, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/60/WE, 2001/80/WE, 2004/35/WE, 2006/12/WE, 2008/1/WE i rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 Dz.U. L 140, s. 114.


title: Sprawa C-268/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Labour Court (Irlandia) w dniu 19 czerwca 2006 r. . — Impact przeciwko Minister for Agriculture and Food, Minister for Arts, Sport and Tourism, Minister for Communications, Marine and Natural Resources, Minister for Foreign Affairs, Minister for Justice, Equality and Law Reform, Minister for Transport

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Labour Court (Irlandia) w dniu 19 czerwca 2006 r.. — Impact przeciwko Minister for Agriculture and Food, Minister for Arts, Sport and Tourism, Minister for Communications, Marine and Natural Resources, Minister for Foreign Affairs, Minister for Justice, Equality and Law Reform, Minister for Transport
   (Sprawa C-268/06)
   (2006/C 212/28)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Labour Court (Irlandia)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Impact

      Strona pozwana: Minister for Agriculture and Food, Minister for Arts, Sport and Tourism, Minister for Communications, Marine and Natural Resources, Minister for Foreign Affairs, Minister for Justice, Equality and Law Reform, Minister for Transport
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy rozstrzygając sprawę w pierwszej instancji na podstawie przepisu prawa krajowego czy też rozstrzygając odwołanie od takiego orzeczenia, Rights Commissioners i Labour Court są zobligowani przez jakąś zasadę prawa wspólnotowego (w szczególności zasadę równoważności i skuteczności) do zastosowania wywierającego bezpośredni skutek przepisu dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (1) w okolicznościach gdy:

                           —

                           nie przyznano Right Commissioner i Labour Court wyraźnej właściwości w tym zakresie na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, w tym przepisów prawa krajowego transponujących tę dyrektywę,

                           —

                           jednostki mogą występować do High Court z innymi powództwami wynikającymi z niezastosowania dyrektywy do ich sytuacji osobistej przez pracodawcę i

                           —

                           jednostki mogą występować do posiadającego właściwość sądu powszechnego z innymi powództwami przeciwko państwu członkowskiemu o odszkodowanie za szkodę poniesioną przez nie w wyniku nie transponowania dyrektywy w terminie przez to państwo członkowskie ?

               2.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na
                     Pytanie 1
                  ,

                           (a)

                           Czy klauzula 4.pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego przez ETUC, UNIC i CEEP załączonego do dyrektywy Rady 1999/70/WE jest bezwarunkowa i wystarczająco precyzyjna w swej treści, aby jednostki mogły się na nią powoływać przed sądami krajowymi?

                           (b)

                           Czy klauzula 5.pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego przez ETUC, UNIC i CEEP załączonego do dyrektywy Rady 1999/70/WE jest bezwarunkowa i wystarczające precyzyjna w swej treści aby mogły się na nią powoływać jednostki przed sądami krajowymi?

               3.

               Mając na uwadze odpowiedzi udzielone przez Trybunał na
                     Pytanie 1
                   i
                     Pytanie 2 (b)
                  , czy klauzula 5.1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego przez ETUC, UNIC i CEEP załączonego do dyrektywy Rady 1999/70/WE pozbawia, działające w charakterze pracodawcy państwo członkowskie, możliwości odnowienia no okres do 8 lat umowy o pracę zawartej na czas określony w okresie, w którym powyższa dyrektywa winna być transponowana i zanim przyjęto w prawie krajowym przepisy ją transponujące, jeśli:

                           —

                           umowa ta była za każdym razem odnawiana poprzednio na krótsze okresy a pracodawca potrzebuje aby pracownik świadczył pracę przez okres przedłużony.

                           —

                           odnowienie umowy na okres dłuższy niż uprzedni okres obwiązywania umowy skutkuje obejściem zastosowania z pełną korzyścią dla jednostki klauzuli 5 Porozumienia ramowego, jeśli porozumienie to zostanie transponowane do prawa krajowego, i

                           —

                           nie istnieją żadne obiektywne powody uzasadniające takie odnowienie niezwiązane ze statusem pracownika jako pracownika zatrudnionego na czas określony.

               4.

               Jeśli odpowiedź udzielona na
                     Pytanie 1
                   czy
                     Pytanie 2
                   będzie odpowiedzią przeczącą, to czy Rights Commissioner i Labour Court są zobligowani przez jakikolwiek przepis prawa wspólnotowego (w szczególności przez obowiązek dokonywania wykładni prawa krajowego w świetle brzmienia i celu dyrektywy tak, aby został osiągnięty cel, do którego zmierza ta dyrektywa) do tego, aby interpretować przepisy prawa krajowego przyjęte w celu transpozycji dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego przez ETUC, UNIC i CEEP jako posiadające moc wsteczną do dnia, w którym powyższa dyrektywa winna być transponowana, jeśli:

                           —

                           Treść przepisu prawa krajowego nie wyklucza wyraźnie takiej wykładni, lecz

                           —

                           Zasada prawa krajowego regulująca wykładnię ustaw wyklucza takie stosowanie prawa z mocą wsteczną chyba że istnieje odmienne, wyraźne i niedwuznaczne w tym zakresie zalecenie?

               5.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na
                     Pytanie 1
                   lub
                     Pytanie 4,
                   czy „warunki zatrudnienia”, o których mowa w klauzuli 4 Porozumienia ramowego załączonego do dyrektywy 1990/70/WE obejmują warunki umowy o pracę odnoszące się do wynagrodzenia i emerytur ?

      (1)  Dz.U. L 175, str. 43


title: Sprawa C-691/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Les Laboratoires Servier SA/Ministre des affaires sociales et de la santé, Ministre de l'Économie et des Finances (Odesłanie prejudycjalne — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Dyrektywa 89/105/EWG — Artykuł 6 pkt 2 — Sporządzenie wykazu produktów leczniczych refundowanych przez kasy ubezpieczenia zdrowotnego — Zmiana warunków refundacji produktu leczniczego w związku z przedłużeniem jego wpisu do takiego wykazu — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/17

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Les Laboratoires Servier SA/Ministre des affaires sociales et de la santé, Ministre de l'Économie et des Finances
   (Sprawa C-691/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dyrektywa 89/105/EWG - Artykuł 6 pkt 2 - Sporządzenie wykazu produktów leczniczych refundowanych przez kasy ubezpieczenia zdrowotnego - Zmiana warunków refundacji produktu leczniczego w związku z przedłużeniem jego wpisu do takiego wykazu - Obowiązek uzasadnienia))
   (2015/C 138/22)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Les Laboratoires Servier SA

      Strona pozwana: Ministre des affaires sociales et de la santé, Ministre de l'Économie et des Finances

      Sentencja

   Artykuł 6 pkt 2 dyrektywy Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych należy interpretować w ten sposób, że obowiązek uzasadnienia przewidziany w tym przepisie obwiązuje w odniesieniu do decyzji, która przedłuża wpis produktu leczniczego do wykazu produktów leczniczych objętych systemem ubezpieczenia zdrowotnego, ograniczając przy tym refundację tego produktu do określonej kategorii pacjentów.

      (1)  Dz.U. C 85 z 22.3.2014.


title: Sprawa C-395/13: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/10

         Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-395/13)
   2013/C 274/18
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie zapewniając zbierania i oczyszczania ścieków komunalnych z 57 aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców powyżej 2000 i poniżej 10000, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy postanowień art. 3 i 4 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (1);

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swojej skardze Komisja zarzuca Królestwu Belgii, że nie wykonało w sposób właściwy w 57 aglomeracjach dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych.
   Na podstawie art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 dyrektywy 91/271/EWG aglomeracje o równoważnej liczbie mieszkańców (RLM) między 2000 a 10000 powinny być wyposażone w system zbierania ścieków komunalnych oraz poddawać wtórnemu oczyszczaniu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu ścieki komunalne przed odprowadzeniem najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r.
   W odniesieniu do obowiązków poddania oczyszczaniu ścieków komunalnych art. 4 ust. 1 dyrektywy nakazuje państwom członkowskim zapewnienie, aby ścieki komunalne przed odprowadzaniem poddane były wtórnemu procesowi oczyszczania lub innemu skutecznemu oczyszczaniu.
   Wreszcie procedura kontroli, o której mowa w części D załącznika I tej dyrektywy, umożliwia weryfikację tego, czy zrzuty z oczyszczalni ścieków komunalnych są zgodne z wymogami ustanowionymi w dyrektywie w zakresie odprowadzania ścieków.

      (1)  Dz.U. L 135, s. 40.


title: Sprawa T-66/14: Wyrok Sądu z dnia 21 lipca 2016 r. – Bredenkamp i in./Rada i Komisja (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Zimbabwe — Zamrożenie środków finansowych — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/21

         Wyrok Sądu z dnia 21 lipca 2016 r. – Bredenkamp i in./Rada i Komisja
   (Sprawa T-66/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Zimbabwe - Zamrożenie środków finansowych - Odpowiedzialność pozaumowna))
   (2016/C 326/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: John Arnold Bredenkamp (Harare, Zimbabwe), Echo Delta (Holdings) PCC Ltd (Castletown, Wyspa Man), Scottlee Holdings (Private) Ltd (Harare), Fodya (Private) Ltd (Harare) (przedstawiciele: P. Moser, QC, i G. Martin, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i E. Dumitriu-Segnana, pełnomocnicy); Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Bartelt, D. Gauci i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie na podstawie art. 268 TFUE naprawienia szkody, jakiej mieli doznać skarżący wskutek przyjęcia rozporządzenia Komisji (WE) nr 77/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 314/2004 dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe (Dz.U. 2009, L 23, s. 5), rozporządzenia Komisji (UE) nr 173/2010 z dnia 25 lutego 2010 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 314/2004 dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe (Dz.U. 2010, L 51, s. 13) oraz rozporządzenia Komisji (UE) nr 174/2011 z dnia 23 lutego 2011 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 314/2004 dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe (Dz.U. 2011, L 49, s. 23).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               John Arnold Bredenkamp, Echo Delta (Holdings) PCC Ltd, Scottlee Holdings (Private), Ltd i Fodya (Private) Ltd pokrywają koszty Rady Unii Europejskiej oraz Komisji Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 112 z 14.4.2014.


title: Sprawa C-53/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 2 lutego 2010 r. — Land Hessen przeciwko Franz Mücksch OHG, interwenient: Merck KG aA

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 2 lutego 2010 r. — Land Hessen przeciwko Franz Mücksch OHG, interwenient: Merck KG aA
   (Sprawa C-53/10)
   2010/C 113/26
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Land Hessen

      Strona pozwana: Franz Mücksch OHG

      Interwenient: Merck KG aA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi (1) ostatnio zmienionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1137/2008 z dnia 22 października 2008 r. (2) — zwanej dalej: „dyrektywą Seveso II” — należy interpretować w ten sposób, że zawarte w nim obowiązki państw członkowskich, w szczególności obowiązek zapewnienia, że ich polityka zagospodarowania przestrzennego oraz procedury służące wprowadzaniu w życie tej polityki uwzględniają potrzebę utrzymania w dłuższej perspektywie właściwych odległości pomiędzy zakładami objętymi dyrektywą a obiektami użytku publicznego, skierowane są do organów planistycznych decydujących o zagospodarowaniu obszarów na podstawie rozważenia istotnych względów publicznych i prywatnych, czy też skierowane są one również do organów wydających pozwolenia na budowę, które podejmują decyzje związane w przedmiocie zgody na inwestycję na zabudowanym już obszarze?

               2)

               Jeśli art. 12 ust. 1 dyrektywy Seveso II skierowany jest również do organów wydających pozwolenia na budowę, które podejmują decyzje związane w przedmiocie zgody na inwestycję na zabudowanym już obszarze:
               Czy wymienione obowiązki obejmują także zakaz wydania pozwolenia na obiekt użytku publicznego, który — z punktu widzenia zasad obowiązujących w planowaniu — nie utrzymuje właściwych odległości od istniejącego zakładu, jeśli nie dalej lub nieznacznie dalej od tego zakładu znajdują się porównywalne obiekty użytku publicznego, gdy użytkownik nie musi w związku z nową inwestycją uwzględniać dodatkowych wymogów dla ograniczenia skutków awarii, a wymogi dotyczące zdrowia w miejscu zamieszkania i pracy są spełnione?

               3)

               Jeśli na to pytanie należy udzielić odpowiedzi przeczącej:
               Czy przepis ustawowy, który nakazuje wydanie pozwolenia na lokalizację obiektu użytku publicznego w warunkach opisanych w poprzednim pytaniu, w wystarczającym stopniu uwzględnia wymóg utrzymywania właściwych odległości?

      (1)  Dz.U. 1997 L 10 r., s. 13

      (2)  Dz.U. L 311, s. 1


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 stycznia 2005 r. w sprawie C-101/04 Roger Noteboom przeciwko Rijksdienst voor Pensioenen (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Arbeidsrechtbank Gent) (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Świadczenia emerytalne — Dodatek wakacyjny przyznany korzystającemu ze świadczenia emerytalnego — Bezrobotny pracownik przygraniczny korzystający z systemu emerytalnego)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/13

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 20 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-101/04 Roger Noteboom przeciwko Rijksdienst voor Pensioenen (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Arbeidsrechtbank Gent) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Świadczenia emerytalne - Dodatek wakacyjny przyznany korzystającemu ze świadczenia emerytalnego - Bezrobotny pracownik przygraniczny korzystający z systemu emerytalnego)
   (2005/C 57/24)
   Język postępowania: niemiecki.
   W sprawie C-101/04 mającej za przedmiot wniosek wpisany do rejestru dnia 26 lutego 2004 r. o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Arbeidsrechtbank Gent (Belgia) postanowieniem z dnia 14 stycznia 2002 r. w postępowaniu Roger Noteboom przeciwko Rijksdienst voor Pensioenen, Trybunał (czwarta izba), w składzie: N. Colneric (sprawozdawca), pełniąca obowiązki prezesa czwartej izby, J. N. Cunha Rodrigues i E. Levits, sędziowie; rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 20 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Świadczenie tego rodzaju, jak dodatek wakacyjny, o którym mowa w art. 22 dekretu królewskiego nr 50 z dnia 24 października 1967 r. w sprawie emerytur i rent rodzinnych dla pracowników najemnych, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 30 marca 1994 r. i w art. 56 dekretu królewskiego z dnia 21 grudnia 1967 r. wprowadzającego powszechne uregulowania dotyczące systemu emerytur i rent rodzinnych dla pracowników najemnych, w brzmieniu nadanym dekretem królewskim z dnia 27 stycznia 1998 r. stanowi świadczenie emerytalne w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i zaktualizowanego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1606/98 z dnia 29 czerwca 1998 r.

               2)

               Art. 45 ust. 6 rozporządzenia nr 1408/71 zmienionego i zaktualizowanego rozporządzeniem nr 118/97 w brzmieniu nadanym rozporządzeniem nr 1606/98 należy interpretować w ten sposób, że właściwa instytucja Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania, celem przyznania świadczenia takiego jak w sprawie głównej, powinna uwzględnić okres całkowitego bezrobocia, w czasie którego były pracownik najemny korzystał ze świadczeń na podstawie art. 71 ust. 1 lit a) pkt ii) tego rozporządzenia, tak jakby podlegał on podczas swojego ostatniego zatrudnienia ustawodawstwu stosowanemu przez tę instytucję.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.04.2004.


title: Sprawa T-633/14: Postanowienie Sądu z dnia 9 września 2015 r. – Monster Energy/OHIM (Przedstawienie symbolu pokoju) (Wspólnotowy znak towarowy — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Doręczenie decyzji izby odwoławczej faksem — Otrzymanie faksu — Przekroczenie terminu — Brak siły wyższej lub nieprzewidywalnych okoliczności — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/34

         Postanowienie Sądu z dnia 9 września 2015 r. – Monster Energy/OHIM (Przedstawienie symbolu pokoju)
   (Sprawa T-633/14) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Doręczenie decyzji izby odwoławczej faksem - Otrzymanie faksu - Przekroczenie terminu - Brak siły wyższej lub nieprzewidywalnych okoliczności - Oczywista niedopuszczalność))
   (2015/C 381/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Monster Energy Company (Corona, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 grudnia 2013 r. (sprawa R 1285/2013-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego symbol pokoju jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Monster Energy Company zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 127 z 20.4.2015.


title: Sprawa T-508/08: Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2008 r. — Bang & Olufsen przeciwko OHIM (Przedstawienie głośnika)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/35

         Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2008 r. — Bang & Olufsen przeciwko OHIM (Przedstawienie głośnika)
   (Sprawa T-508/08)
   (2009/C 19/65)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Bang & Olufsen A/S (Struer, Dania) (przedstawiciel: adwokat K. Wallberg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności ust. 2 decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 września 2008 r. w sprawie R 497/2005-1; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający głośnik dla towarów należących do klasy 9 i 20 — wspólnotowy znak towarowy nr 3 354 371

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie decyzji eksperta

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 63 ust. 6 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza nie podjęła niezbędnych środków w celu dostosowania się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości; naruszenie art. 7 ust. 1 lit. e) iii) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie uznała, że wspólnotowym znakiem towarowym jest oznaczenie, na które składa się wyłącznie kształt nadający znaczną wartość oznaczanych towarom.


title: Sprawa C-76/12: Postanowienie prezesa dziesiątej izby Trybunału z dnia 7 maja 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/56

         Postanowienie prezesa dziesiątej izby Trybunału z dnia 7 maja 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-76/12) (1)

   2013/C 225/109
   Język postępowania: francuski
   Prezes dziesiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 133 z 5.5.2012.


title: Sprawa T-407/12: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2012 r. — Ubee Interactive przeciwko OHIM — Augere Holdings (Netherlands) (Ubee Interactive)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/33

         Skarga wniesiona w dniu 14 września 2012 r. — Ubee Interactive przeciwko OHIM — Augere Holdings (Netherlands) (Ubee Interactive)
   (Sprawa T-407/12)
   2012/C 355/69
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ubee Interactive Corp. (Jhubei City, Tajwan) (przedstawiciel: adwokat M. Nentwig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Augere Holdings (Netherlands) BV (Amsterdam, Niderlandy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 lipca 2012 r. w sprawie R 1849/2011-2; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Ubee Interactive” dla towarów i usług z klas 9 i 38 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 7397326

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Augere Holdings (Netherlands) BV

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy nr 7130248 „QUBEE” dla towarów i usług z klas 9, 37, 38 i 42; graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 7224603 „QUBEE” dla towarów i usług z klas 9, 37, 38 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-457/14: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 12 lutego 2015 r.(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Cagliari – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Claudii Concu, Isabelli Melis (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania — Identyczne pytania prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Gry losowe — Uregulowania krajowe — Reorganizacja systemu koncesji w drodze zrównania w czasie terminu ich wygaśnięcia — Nowy przetarg — Koncesje o czasie obowiązywania krótszym od czasu obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości — Ograniczenie — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Proporcjonalność)

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/4

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 12 lutego 2015 r.(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Cagliari – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Claudii Concu, Isabelli Melis
   (Sprawa C-457/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania - Identyczne pytania prejudycjalne - Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Gry losowe - Uregulowania krajowe - Reorganizacja systemu koncesji w drodze zrównania w czasie terminu ich wygaśnięcia - Nowy przetarg - Koncesje o czasie obowiązywania krótszym od czasu obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości - Ograniczenie - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Proporcjonalność))
   (2015/C 127/05)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale ordinario di Cagliari

      Strony w karnym postępowaniu głównym

   Claudia Concu, Isabella Melis

      Sentencja

   Artykuły 49 i 56 TFUE oraz zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie krajowym przepisom, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują organizację nowego przetargu dotyczącego koncesji o czasie obowiązywania krótszym od czasu obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości z powodu reorganizacji systemu w drodze zrównania w czasie terminu wygaśnięcia koncesji.

      (1)  Dz.U. C 439 z 8.12.2014.


title: Sprawa F-65/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 marca 2015 r. – Marcuccio/Komisja (Wykluczenie przedstawiciela strony z postępowania — Niewyznaczenie nowego przedstawiciela — Skarżący, który nie odpowiada na wezwania Sądu — Umorzenie postepowania)

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/48

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 marca 2015 r. – Marcuccio/Komisja
   (Sprawa F-65/13) (1)

   ((Wykluczenie przedstawiciela strony z postępowania - Niewyznaczenie nowego przedstawiciela - Skarżący, który nie odpowiada na wezwania Sądu - Umorzenie postepowania))
   (2015/C 146/65)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat A.)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej skierowany do Komisji wniosek skarżącego o to, by Komisja wypłaciła mu kwotę 10  000 EUR z tytułu rzekomej szkody, jaką poniósł ze względu na przesłanie mu pisma informującego go między innymi o tym, że Komisja potrąciła jego roszczenia zwrotu kosztów, jakimi została obciążona Komisja z kwotami jakie on był dłużny Komisji.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Umarza się postepowanie w sprawie F-65/13 Marcuccio/Komisja.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 377 z 21.12./2013, s. 24.


title: Sprawa T-834/14: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2014 r. – Forbruger-Kontakt/Komisja

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/52

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2014 r. – Forbruger-Kontakt/Komisja
   (Sprawa T-834/14)
   (2015/C 138/69)
   Język postępowania: duński

      Strony

      Strona skarżąca: Forbruger-Kontakt A/S (Taastrup, Dania) (przedstawiciel: M. Honoré, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 lipca 2014 r. o nienoszeniu zastrzeżeń co do zwolnień podatkowych dotyczących niektórych materiałów reklamowych (SA.35683);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty podniesione przez skarżącą są w istocie identyczne z zarzutami zaprezentowanymi w sprawie T-833/14 Søndagsavisen/Komisja lub podobne do nich.


title: Sprawa T-97/07: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2007 r. — Imelios przeciwko Komisji

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/16

         Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2007 r. — Imelios przeciwko Komisji
   (Sprawa T-97/07)
   (2007/C 129/28)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Imelios SA (Vélizi Villacoublay, Francja) (przedstawiciel: C. Curtil, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Tytułem żądania głównego w odniesieniu do procedury, stwierdzenie, że procedury prowadzone przez OLAF i Komisję nie mają charakteru kontradyktoryjnego; stwierdzenie, iż OLAF, jak sam przyznał, korzystał z anonimowych źródeł; stwierdzenie, że OLAF i Komisja odmówiły przekazania do wiadomości skarżącej raportu z dochodzenia; stwierdzenie, iż decyzja Komisji nie została uzasadniona; w konsekwencji stwierdzenie nieważności noty debetowej.

               —

               Tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie, że dokumentacja przedstawiona przez skarżącą nie została uwzględniona; stwierdzenie, że nie zbadano […] kwestii odpowiedzialności solidarnej; w konsekwencji stwierdzenie nieważności noty debetowej jako bezzasadnej.

               —

               Stwierdzenie w każdym razie, że ostatnia transza pomocy nie została wypłacona skarżącej mimo faktu, że skarżąca nie zrzekła się jej w żaden sposób; w konsekwencji nakazanie Komisji wypłaty na rzecz skarżącej kwoty 34 368 EUR wraz z odsetkami naliczonymi od dnia wniesienia skargi; nakazanie Komisji wypłaty na rzecz skarżącej kwoty 50 000 EUR tytułem odszkodowania; nakazanie Komisji wypłaty na rzecz skarżącej kwoty 50 000 EUR tytułem kosztów przeprowadzonych procedur; obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W dniu 21 grudnia 1999 r. skarżąca zawarła ze Wspólnotą Europejską, reprezentowaną przez Komisję Europejską, w ramach piątego programu ramowego określającego działania wspólnotowe w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (1998-2002) w dziedzinie społeczeństwa informacyjnego przyjaznego dla użytkownika, umowę IST-1999-10934 — ASSIST, dotyczącą projektu „Knowledge Management for Help Desk Operators”.
   W następstwie dochodzenia przeprowadzonego przez OLAF i sporządzonego przez niego raportu z audytu Komisja wystosowała do skarżącej notę debetową, domagając się zwrotu kwoty wypłaconej uprzednio z tytułu pomocy wspólnotowej. Podstawą roszczenia Komisji było stosowane postanowienie umowy umożliwiające Komisji dochodzenie tego rodzaju zwrotu w przypadku stwierdzenia nadużycia lub poważnych nieprawidłowości finansowych w realizacji projektu. Chodzi tu o decyzję zaskarżoną niniejszą skargą. Ponadto skarżąca wnosi do Sądu o nakazanie Komisji dokonania wypłaty ostatniej transzy pomocy, jak również naprawienia szkody, którą poniosła po pierwsze, wskutek niewypłacenia ostatniej transzy pomocy, a po drugie w konsekwencji procedur wszczętych przez OLAF, a następnie Komisję.
   Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności skarżąca powołuje się na naruszenie praw podstawowych, w szczególności prawa do obrony w trakcie prowadzonego przez OLAF dochodzenia w ramach audytu projektu „ASSIST”. Podnosi ona, że nie miała możliwości przedstawienia użytecznych uwag na etapie dochodzenia, oraz że raport końcowy sporządzony przez OLAF, będący podstawą decyzję Komisji nie został jej przekazany, uniemożliwiając ustosunkowanie się do wniesionych przeciwko niej oskarżeń.
   Poza tym skarżąca podnosi brak uzasadnienia decyzji, jak również fakt przedstawienie zarzutów po terminie.
   Dodatkowo skarżąca podnosi liczne zarzuty co do zasadności zaskarżonej decyzji, w szczególności fakt, że Komisja nie uwzględniła przedłożonej przez skarżącą dokumentacji dotyczącej poniesionych kosztów. Ponadto twierdzi ona, że to grupa LA POSTE — rzeczywisty beneficjent pomocy, a nie ona sama, winna ponosić odpowiedzialność za ewentualne nieprawidłowości, których się dopuszczono.


title: Sprawa C-11/09: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/20

         Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-11/09)
   (2009/C 55/34)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: C. Cattabriga i M. Teles Romão, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Komisji 2006/17/WE (1) z dnia 8 lutego 2006 r. wprowadzająca w życie dyrektywę 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do niektórych wymagań technicznych dotyczących dawstwa, pobierania i badania tkanek i komórek ludzkich, a w każdym razie poprzez brak poinformowania Komisji o ich przyjęciu, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1 listopada 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 38, s. 40.


title: Sprawa C-397/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale di Palermo z dnia  19 października 2005 r.  w postępowaniu karnym przeciwko Marii Grazii Di Maggio i Salvatore Buccoli

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale di Palermo z dnia 19 października 2005 r. w postępowaniu karnym przeciwko Marii Grazii Di Maggio i Salvatore Buccoli
   (Sprawa C-397/05)
   (2006/C 10/28)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 14 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale di Palermo z dnia 19 października 2005 r. wydanym w postępowaniu karnym przeciwko Marii Grazii Di Maggio i Salvatore Buccoli, w którym Tribunale di Palermo zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy regulacja krajowa zawierająca zakaz wykonywania bez zezwolenia policji działalności w zakresie przyjmowania zakładów, stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości przewidzianej w art. 43 Traktatu WE i swobody świadczenia usług przewidzianej w art. 49 Traktatu WE?

               2)

               Czy zezwolenie policji, o którym mowa w art. 88 TULPS (Testo unico leggi di pubblica sicurezza; tekst jednolity ustawy w sprawie bezpieczeństwa publicznego) spełnia określone przez Trybunał Sprawiedliwości wymogi w zakresie uzasadnienia ograniczenia prawa przedsiębiorczości?

               3)

               Czy odpowiedzialność karna przewidziana w art. 4 (art. 4 a) ustawy nr 401/89 jest odpowiednia, proporcjonalna a przede wszystkim niedyskryminacyjna w stosunku do właścicieli Centri di Transmissione Dati działających we Włoszech i powiązanych z bukmacherem Stanley Ltd. mającym siedzibę w Liverpoolu, pomimo okoliczności, że kontrola, której podlegają ci ostatni jest zasadniczo taka sama jak kontrola włoskich koncesjonariuszy, poddanych wymogowi uzyskania zezwolenia policji, mającemu na celu, w opinii Corte di Cassazione, zapobieganie infiltracji sektora popytu i podaży w zakresie gier przez przestępczość?


title: Sprawa T-446/04: Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2004 r. przez CO-FRUTTA Soc. coop. a r.l. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/32

         Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2004 r. przez CO-FRUTTA Soc. coop. a r.l. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-446/04)
   (2005/C 19/67)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 9 listopada 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga CO-FRUTTA Soc. coop. a r.l. reprezentowanej przez adwokatów Wilmę Viscardini i Gabriela Donà, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca. wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie, w trybie art. 230 Traktatu WE, nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich, o której mowa w piśmie Sekretarza Generalnego Komisji z dnia 10 sierpnia 2004 r. (SG/B/2/MM/tf D (2004) 7079), na podstawie której został w istocie oddalony wniosek potwierdzający Co-Frutta, zawarty w piśmie z dnia 3 maja 2004 r., o udzielenie dostępu do dokumentów zawierających dane za lata 1998, 1999 i 2000, dotyczące przedsiębiorców wpisanych we Wspólnocie do rejestru w rubryce obejmującej import bananów (WTO-banany)

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swych twierdzeń skarżąca podnosi, że Komisja nie miała prawa podjęcia zaskarżonej decyzji, albowiem wobec milczenia równoznacznego z odmową w owym czasie została już wydana (dorozumiana) decyzja odmowna w przedmiocie wniosku potwierdzającego.
   Ponadto, skarżąca podnosi inne argumenty, analogiczne w swej istocie do argumentów podniesionych w piśmie wszczynającym sprawę T-355/04 (Dz.U. C 262 z dnia 23 października 2004 r.).


title: Sprawa T-175/15: Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2015 r. – Mabrouk/Rada

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/42

         Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2015 r. – Mabrouk/Rada
   (Sprawa T-175/15)
   (2015/C 236/57)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohamed Marouen Ben Ali Bel Ben Mohamed Mabrouk (Tunis, Tunezja) (przedstawiciele: adwokaci J.R. Farthouat, J.P. Mignard i N. Boulay, S. Crosby, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/157 (Dz.U. L 26, s. 29) zmieniającej decyzję 2011/72/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 28, s. 62) w zakresie, w jakim środki ograniczające polegające na zamrożeniu aktywów w Unii Europejskiej dotyczą skarżącego; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym skarżący podnosi, że z uwagi na charakter, istotę i czas trwania postępowania przeciwko skarżącemu Rada nie miała wystarczającej podstawy do przyjęcia zaskarżonego aktu;

               2.

               Zarzut drugi, w którym skarżący twierdzi, że zaskarżony akt narusza art. 47 Karty Praw Podstawowych, jako że został przyjęty z naruszeniem ustanowionej w tym artykule zasady rozpatrywania sprawy w rozsądnym terminie;

               3.

               Zarzut trzeci, w którym skarżący utrzymuje, że Tunezja skutecznie zakończyła proces demokratycznej transformacji, co zostało potwierdzone między innymi przez samą Radę, tak więc zaskarżony akt jest bezcelowy, a tym samym niezgodny z prawem;

               4.

               Zarzut czwarty, w którym skarżący podnosi naruszenie zasady domniemania niewinności oraz ciągłe naruszanie zasady dobrej administracji, w związku z czym zaskarżony akt jest niezgodny z prawem;

               5.

               Zarzut piąty, w którym skarżący twierdzi, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, jako że zaskarżony akt został przez nią przyjęty jedynie na podstawie odesłania do celów polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Rady z pominięciem aspektów prawnokarnych i w szczególności okoliczności faktycznych sprawy;

               6.

               Zarzut piąty, w którym skarżący utrzymuje, że doszło do naruszenia jego prawa własności.


title: Sprawa T-236/06: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2006 r. — Landtag Schleswig-Holstein przeciwko Komisji

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/24

         Skarga wniesiona w dniu 1 września 2006 r. — Landtag Schleswig-Holstein przeciwko Komisji
   (Sprawa T-236/06)
   (2006/C 261/46)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Landtag Schleswig-Holstein (Kilonia, Niemcy) (przedstawiciele: S. R. Laskowski, J. Caspart)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               zawieszenie postępowania do chwili rozstrzygnięcia sporu zawisłego przed Trybunałem w tej samej sprawie;
               jeżeli Trybunał uzna się za niewłaściwy i skieruje sprawę na podstawie art. 54 statutu do Sądu Pierwszej Instancji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 marca 2006 r. i 23 czerwca 2006 r. i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonych decyzjach Komisja oddaliła wniosek skarżącego o udzielenie dostępu do dokumentu SEK(2005) 420 powołując się na art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia w sprawie przejrzystości (1). Treść tego dokumentu stanowi analiza prawna dotycząca kompetencji Wspólnoty w dziedzinie przechowywania danych osobowych przez operatorów elektronicznych sieci komunikacyjnych.
   Skarżący podnosi w pierwszej kolejności naruszenie art. 10 WE w związku z art. 1 ust. 2 UE. Skarżący uważa, że w ramach wzajemnych obowiązków lojalnej współpracy z zachowaniem zasady przejrzystości Komisja jest zobowiązana zapewnić mu dostęp do żądanego dokumentu, ponieważ za ujawnieniem w całości tego dokumentu przemawia ważny interes publiczny i parlamentarny.
   Skarżący zarzuca ponadto naruszenie art. 255 WE oraz art. 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie przejrzystości. Odnośnie do tego wyjaśnia on, że Komisja niesłusznie oparła odmowę dostępu do żądanego dokumentu na art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia w sprawie przejrzystości, ponieważ ujawnienie tego dokumentu nie naruszyło ochrony porady prawnej Komisji. W konsekwencji pozwana popełniła błąd w zastosowaniu uznania.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, str. 43)


title: Wykreślenie sprawy C-165/02

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/23

         Wykreślenie sprawy C-165/02 (1)

   (2005/C 93/43)

      (Język postępowania: hiszpański)

   Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-165/02 Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 144 z 15.06.2002


title: Sprawa C-689/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia amministrativa per la Regione siciliana – Włochy) – Puligienica Facility Esco SpA (PFE)/Airgest SpA (Odesłanie prejudycjalne – Zamówienia publiczne na usługi – Dyrektywa Rady 89/665/EWG – Artykuł 1 ust. 1 i 3 – Procedury odwoławcze – Odwołanie mające na celu spowodowanie uchylenia decyzji o udzieleniu zamówienia publicznego wniesione przez oferenta, którego oferta nie została wybrana – Odwołanie wzajemne wybranego oferenta – Wynikająca z orzecznictwa krajowego zasada nakazująca wcześniejsze zbadanie odwołania wzajemnego i w przypadku, gdy jest ono uzasadnione, uznanie odwołania głównego za niedopuszczalne bez badania co do istoty sprawy – Zgodność z prawem Unii – Art. 267 TFUE – Zasada pierwszeństwa przepisów prawa Unii – Zasada prawna sformułowana orzeczeniem pełnego składu naczelnego sądu administracyjnego państwa członkowskiego – Uregulowanie prawa krajowego przewidujące, że takie orzeczenie wiąże izby owego sądu – Obowiązek izby rozpatrującej kwestię dotyczącą prawa Unii przekazania jej do rozpoznania pełnemu składowi sądu, w przypadku opinii odmiennej od opinii wyrażonej w rozstrzygnięciu pełnego składu sądu – Możliwość lub obowiązek wystąpienia przez izbę z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym do Trybunału)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/4

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia amministrativa per la Regione siciliana – Włochy) – Puligienica Facility Esco SpA (PFE)/Airgest SpA
      (Sprawa C-689/13) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne na usługi - Dyrektywa Rady 89/665/EWG - Artykuł 1 ust. 1 i 3 - Procedury odwoławcze - Odwołanie mające na celu spowodowanie uchylenia decyzji o udzieleniu zamówienia publicznego wniesione przez oferenta, którego oferta nie została wybrana - Odwołanie wzajemne wybranego oferenta - Wynikająca z orzecznictwa krajowego zasada nakazująca wcześniejsze zbadanie odwołania wzajemnego i w przypadku, gdy jest ono uzasadnione, uznanie odwołania głównego za niedopuszczalne bez badania co do istoty sprawy - Zgodność z prawem Unii - Art. 267 TFUE - Zasada pierwszeństwa przepisów prawa Unii - Zasada prawna sformułowana orzeczeniem pełnego składu naczelnego sądu administracyjnego państwa członkowskiego - Uregulowanie prawa krajowego przewidujące, że takie orzeczenie wiąże izby owego sądu - Obowiązek izby rozpatrującej kwestię dotyczącą prawa Unii przekazania jej do rozpoznania pełnemu składowi sądu, w przypadku opinii odmiennej od opinii wyrażonej w rozstrzygnięciu pełnego składu sądu - Możliwość lub obowiązek wystąpienia przez izbę z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym do Trybunału))
      (2016/C 211/04)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Giustizia amministrativa per la Regione siciliana

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: – Puligienica Facility Esco SpA (PFE).

         Strona pozwana: Airgest SpA.

         przy udziale: Gestione Servizi Ambientali Srl (GSA), Zenith Services Group Srl (ZS)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 ust. 1 akapit trzeci i art. 1 ust. 3 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu by odwołanie główne – wniesione przez oferenta zainteresowanego uzyskaniem określonego zamówienia, który poniósł szkodę, względnie jest narażony na jej poniesienie w następstwie podnoszonego naruszenia prawa Unii w dziedzinie zamówień publicznych lub przepisów dokonujących jego transpozycji – mające na celu wykluczenie innego oferenta, zostało uznane za niedopuszczalne na podstawie krajowych przepisów proceduralnych, przewidujących pierwszeństwo badania odwołania wzajemnego wniesionego przez tego drugiego oferenta.

                  2)

                  Artykuł 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu przepisu prawa krajowego w zakresie, w jakim przepis ten jest interpretowany w ten sposób, że jeśli chodzi o wątpliwość dotyczącą wykładni lub ważności prawa Unii izba sądu orzekającego w ostatniej instancji, która nie podziela podejścia przyjętego w orzeczeniu pełnego składu tegoż sądu, musi przekazać temu ostatniemu ową kwestię do rozstrzygnięcia i tym samym zostaje pozbawiona możliwości wystąpienia z odesłaniem prejudycjalnym do Trybunału.

                  3)

                  Artykuł 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, że po uzyskaniu od Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej odpowiedzi na zadane przez sąd i dotyczące wykładni prawa Unii pytanie lub gdy orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej udziela już jasnej odpowiedzi na takie pytanie, izba sądu orzekającego w ostatniej instancji musi sama uczynić wszystko co niezbędne do tego, aby ta wykładnia prawa Unii została wprowadzona w życie.

         (1)  Dz.U. C 112 z 14.4.2014.


title: Sprawa T-539/15: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2015 r. – LLR-G5/OHIM – Glycan Finance (SILICIUM ORGANIQUE G5 LLR-G5)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/50

         Skarga wniesiona w dniu 17 września 2015 r. – LLR-G5/OHIM – Glycan Finance (SILICIUM ORGANIQUE G5 LLR-G5)
   (Sprawa T-539/15)
   (2015/C 381/61)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LLR-G5 Ltd (Castlebar, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Glycan Finance Corp. Ltd (Sheffield, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „SILICIUM ORGANIQUE G5 LLR-G5”– zgłoszenie nr 10 424 703

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11.06.2015 w sprawie R 291/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddala ona odwołanie strony skarżącej od decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 27 listopada 2013 r. w sprawie B 2 027 053 oraz w zakresie, w jakim uwzględnia ona odwołanie drugiej strony postępowania od tej samej decyzji Wydziału Sprzeciwów;

               —

               oddalenie sprzeciwu drugiej strony postępowania wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego zgłoszonego przez stronę skarżącą po numerem 10 424 703;

               —

               obciążenie OHIM – oraz drugiej strony postępowania, jeśli przystąpiłaby do niniejszego postępowania – kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-247/06: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/11

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-247/06)
   (2006/C 190/19)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker i F. Simonetti, działający w charakterze pełnomocników)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż zezwalając na budowę i funkcjonowanie elektrowni opalanej gazem drzewnym na terenie należącym do Nivelsteiner Sandwerke und Sandsteinbrüche GmbH w Herzogenrath, nie dokonawszy uprzednio oceny skutków tego przedsięwzięcia na środowisko naturalne, Republika Federalna Niemiec naruszyła art. 4 ust. 1 w związku z pkt 9 załącznika I do dyrektywy Rady 85/337/EWG (1) z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Przedmiotem skargi jest zezwolenie na budowę i funkcjonowanie gazogeneratora służącego do pozyskania energii cieplnej i elektrycznej wykorzystywanej do obsługi piaskarni. Zgodnie z wnioskiem o udzielenie zezwolenia, do napędu elektrowni miały być wykorzystywane wyłącznie odpady drewniane niestanowiące niebezpiecznych odpadów. Niemniej jednak po sporządzeniu, stosownie do wymogów dyrektywy 92/43/EWG, sprawozdania w sprawie wpływu przedsięwzięcia na środowisko naturalne wniosek o udzielenie zezwolenia został zmieniony poprzez rozszerzenie go o wykorzystanie odpadów drewnianych zaklasyfikowanych jako odpady niebezpieczne. Zezwolenie na budowę i funkcjonowanie elektrociepłowni zostało wydane w dniu 7 listopada 2002 r. na podstawie zmienionego wniosku, bez przeprowadzenia jakiejkolwiek oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko naturalne. Tym sposobem możliwy wpływ na środowisko naturalne nie został w niniejszym przypadku dostatecznie zbadany. Komisja nie uzyskała żadnych informacji w przedmiocie analizy skutków spalania niebezpiecznych odpadów. Po wprowadzenia zmian do wniosku strona pozwana winna była przeprowadzić konsultację z udziałem społeczeństwa, czego jednak nie uczyniła.
   W opinii Komisji Republika Federalna Niemiec naruszyła tym samym art. 4 ust. 1 w związku z pkt 9 załącznika I do dyrektywy 85/37/EWG.
   Nie może znaleźć poparcia argument pozwanej, jakoby w świetle obowiązującego brzmienia dyrektywy 85/377 w niniejszym przypadku nie ma obowiązku przeprowadzenia oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko naturalne, nawet w sytuacji spalania niebezpiecznych odpadów, z uwagi na fakt, iż głównym celem funkcjonowania elektrowni nie jest unieszkodliwianie lecz odzysk odpadów. Nawet jeśli dyrektywa w obowiązującym brzmieniu posługuje się wyłącznie pojęciem „unieszkodliwiania”, wyłączenie spod systematycznej kontroli przedsięwzięć o oczywistym wpływie na środowisko naturalne pozostałoby w sprzeczności z jej istotnym celem. Odzysk odpadów jest niekoniecznie mniej szkodliwy dla środowiska niż ich unieszkodliwianie, co jak wskazuje przykład niniejszego przypadku, zależy od konkretnego sposobu obróbki. Zdaniem Komisji pojęcie „unieszkodliwiania” w pkt 9 załącznika I do dyrektywy 85/377 odnosi się zarówno do odzysku jaki i unieszkodliwiania odpadów. Odmienna wykładnia, przedstawiona przez pozwaną prowadziłaby do zdecydowanego kroku wstecz w stosunku do aktualnej sytuacji prawnej, ponieważ instalacje przeznaczone do odzysku odpadów znalazłyby się całkowicie poza zakresem przedmiotowym dyrektywy 85/377.

      (1)  Dz.U. 1985 L 175, str. 40


title: Sprawa C-401/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden z dnia  11 listopada 2005 r.  w sprawie VDP Dental Laboratory N V przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden z dnia 11 listopada 2005 r. w sprawie VDP Dental Laboratory N V przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-401/05)
   (2006/C 36/38)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 16 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden z dnia 11 listopada 2005 r. w sprawie VDP Dental Laboratory N V przeciwko Staatssecretaris van Financiën.
   Hoge Raad der Nederlanden zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy art. 13 część A ust. 1 lit. e) szóstej dyrektywy (1) należy interpretować w ten sposób, że pod pojęciem dostawy protez dentystycznych przez techników dentystycznych rozumie się także dostawę protez dentystycznych przez podatnika, który zleca ich wykonanie technikowi dentystycznemu?

               2)

               Jeżeli odpowiedź na powyższe pytanie będzie twierdząca, to czy art. 17 ust. 3 lit. a) szóstej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że Państwo Członkowskie, które zwolniło powyższe dostawy z podatku VAT, musi połączyć z tymi dostawami prawo do odliczenia, jeżeli dostawy te (w szczególności na podstawie art. 28b część B ust. 1 tiret pierwsze szóstej dyrektywy) następują w innym Państwie Członkowskim, które wyłączyło je ze zwolnienia na podstawie art. 28 ust. 3 lit. a) w związku z załącznikiem E pkt 2 szóstej dyrektywy?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1).


title: Sprawa T-112/10: Postanowienie Sądu z dnia 5 lipca 2010 r. — Prionics przeciwko Komisji i EFSA

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/54

         Postanowienie Sądu z dnia 5 lipca 2010 r. — Prionics przeciwko Komisji i EFSA
   (Sprawa T-112/10) (1)

   ()
   2010/C 234/98
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa C-106/07: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/26

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-106/07)
   (2007/C 95/48)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: A. Bordes i K. Simonsson, pełnomocnicy]

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż nie tworząc do tej pory, w odniesieniu do licznych portów francuskich, planów odbioru i zagospodarowania odpadów przewidzianych w art. 5 dyrektywy 2000/59/WE (1), a w każdym razie nie informując Komisji o ich istnieniu i wykonaniu Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 5 ust. 1 i art. 16 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2000/59/WE upłynął w dniu 27 grudnia 2002 r.

      (1)  Dyrektywa 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku (Dz.U. L 332, str. 81).


title: Sprawa C-441/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Landesgericht Klagenfurt, wydanego dnia 13 sierpnia 2004 r., w sprawie A-Punkt Schmuckhandels GmbH przeciwko Claudii Schmidt

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Landesgericht Klagenfurt, wydanego dnia 13 sierpnia 2004 r., w sprawie A-Punkt Schmuckhandels GmbH przeciwko Claudii Schmidt
   (Sprawa C-441/04)
   (2004/C 314/08)
   Dnia 20 października 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Landesgericht Klagenfurt wydanego dnia 13 sierpnia 2004 r. w sprawie A-Punkt Schmuckhandels GmbH przeciwko Claudii Schmidt.
   Landesgericht Klagenfurt zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy wykładni art. 28 i 30 TWE należy dokonać w ten sposób, że stronie pozwanej zapewnia się w ramach jej działalności gospodarczej swobodę rozprowadzania ozdób ze srebra poprzez akwizycję wśród osób prywatnych, w celu zbywania i przyjmowania zamówień dotyczących ozdób ze srebra?

               2)

               Jeżeli na pierwsze pytanie udzielona zostanie odpowiedź twierdząca, czy regulacja Państwa Członkowskiego, zgodnie z którą rozprowadzanie ozdób ze srebra w formie akwizycji wśród osób prywatnych w celu zbywania i przyjmowania zamówień dotyczących ozdób ze srebra jest zabronione, stanowi ograniczenie swobodnego przepływu towarów w rozumieniu art. 28 i 30 TWE?

               3)

               Jeżeli na pytanie drugie również zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, czy regulacja krajowa, która zabrania, wbrew art. 28 i 39 TWE, rozprowadzania ozdób ze srebra w formie akwizycji wśród osób prywatnych w celu zbywania, względnie przyjmowania zamówień dotyczących ozdób ze srebra nie stoi na przeszkodzie prawu jednostki do rozprowadzania ozdób ze srebra w formie akwizycji wśród osób prywatnych w celu zbywania i przyjmowania zamówień dotyczących ozdób ze srebra?


title: Sprawa T-41/12: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2012 r. — LS Fashion przeciwko OHIM — Sucesores de Miguel Herreros (L’Wren Scott)

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/18

         Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2012 r. — LS Fashion przeciwko OHIM — Sucesores de Miguel Herreros (L’Wren Scott)
   (Sprawa T-41/12)
   2012/C 109/41
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LS Fashion, LLC (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: R. Black i S. Davis, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Sucesores de Miguel Herreros, SA (La Orotava, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 24 listopada 2011 r. w sprawie R 1584/2009-4;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów w zakresie, w jakim uwzględniono w niej sprzeciw;

               —

               dopuszczenie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 5190368 w całości;

               —

               obciążenie OHIM oraz Sucesores de Miguel Herreros, SA ich własnymi kosztami postępowań przed OHIM oraz Sądem oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „L’Wren Scott” dla towarów z klas 3, 9, 14 i 25 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5190368

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Sucesores de Miguel Herreros, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zgłoszenie słownego hiszpańskiego znaku towarowego nr 1164120 „LOREN SCOTT” dla towarów z klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu dla wszystkich zakwestionowanych towarów oraz dopuszczenie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego dla pozostałych niezakwestionowanych towarów objętych zgłoszeniem

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady nr 207/2009 oraz zasady 22 ust. 2 oraz 3 rozporządzenia Komisji nr 2868/95, ponieważ Izba Odwoławcza nie oceniła prawidłowo dowodów przedstawionych przez wnoszącego sprzeciw co do rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego w świetle wymagań nałożonych przez odpowiednie przepisy oraz orzecznictwo, w tym wymagań dotyczących wzięcia pod uwagę miejsca, czasu, zakresu oraz charakteru używania znaku towarowego. Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie dokonała: i) prawidłowej oceny wizualnego, fonetycznego i koncepcyjnego podobieństwa między odpowiednimi znakami towarowymi; i ii) prawidłowego uwzględnienia właściwego stopnia podobieństwa między odpowiednimi znakami towarowymi oraz prawidłowej oceny stopnia charakteru odróżniającego, w tym prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-242/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie przeciwko T. Sahinowi (Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja — Swobodny przepływ pracowników — Wprowadzenie opłat za wydanie zezwolenia na pobyt w przyjmującym państwie członkowskim — Naruszenie klauzuli standstill zawartej w art. 13 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie przeciwko T. Sahinowi
   (Sprawa C-242/06) (1)

   (Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja - Swobodny przepływ pracowników - Wprowadzenie opłat za wydanie zezwolenia na pobyt w przyjmującym państwie członkowskim - Naruszenie klauzuli „standstill” zawartej w art. 13 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia)
   2009/C 267/13
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie

      Strona pozwana: T. Sahin

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Nederlandse Raad van State — Wykładnia art. 13 decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia wydanej przez Radę Stowarzyszenia ustanowionego na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją w związku z art. 59 protokołu dodatkowego zatwierdzonego i potwierdzonego w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r. (Dz.U. L 293, s. 1) — Obowiązek uiszczenia opłaty za rozpatrzenie wniosku o przedłużenie zezwolenia na pobyt — Wniosek o przedłużenie złożony po terminie

      Sentencja

   Artykuł 13 decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia przyjętej przez Radę Stowarzyszenia utworzoną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Turcji należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wprowadzaniu, począwszy od wejścia w życie tej decyzji w stosunku do danego państwa członkowskiego, przepisów prawa krajowego, takich jak sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, które uzależniają wydanie zezwolenia na pobyt lub przedłużenie okresu jego ważności od uiszczenia opłaty skarbowej, jeżeli wysokość opłaty pobieranej od obywateli tureckich jest dysproporcjonalna w stosunku do opłat wymaganych od obywateli Wspólnoty.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa C-46/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret — Dania) — Viking Gas A/S przeciwko Kosan Gas A/S, dawniej BP Gas A/S (Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Artykuły 5 i 7 — Butle na gaz chronione jako trójwymiarowy znak towarowy — Wprowadzenie na rynek przez wyłączonego licencjobiorcę — Działalność konkurenta licencjobiorcy polegająca na napełnianiu tych butli)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret — Dania) — Viking Gas A/S przeciwko Kosan Gas A/S, dawniej BP Gas A/S
   (Sprawa C-46/10) (1)

   (Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Artykuły 5 i 7 - Butle na gaz chronione jako trójwymiarowy znak towarowy - Wprowadzenie na rynek przez wyłączonego licencjobiorcę - Działalność konkurenta licencjobiorcy polegająca na napełnianiu tych butli)
   2011/C 269/17
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Højesteret

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Viking Gas A/S

      Strona pozwana: Kosan Gas A/S, dawniej BP Gas A/S

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Højesteret — Wykładnia art. 5 i 7 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, s. 1) — Wprowadzenie do obrotu przez wyłącznego licencjobiorcę butli gazowych wykonanych z kompozytu, których kształt jest zarejestrowany jako krajowy i wspólnotowy trójwymiarowy znak towarowy tworzony przez opakowanie — Działalność konkurenta licencjobiorcy polegająca na napełnianiu butli gazowych licencjobiorcy wykonanych z kompozytu i na sprzedaży gazu w tych butlach po umieszczeniu na nich samoprzylepnej etykiety zawierającej informację, że operacja napełnienia butli została przeprowadzona przez konkurenta, bez uprzedniego usunięcia z nich znaków towarowych, graficznego i słownego, wyłącznego licencjobiorcy.

      Sentencja

   Artykuły 5 i 7 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że nie pozwalają one posiadaczowi wyłącznej licencji na używanie gazowych butli kompozytowych przeznaczonych do ponownego użytku, których kształt jest chroniony jako trójwymiarowy znak towarowy i na których posiadacz umieścił swoją nazwę i swoje logo zarejestrowane jako znaki towarowe słowny i graficzny, na sprzeciwianie się temu, by butle te po ich zakupie przez konsumentów, którzy następnie zużyli gaz pierwotnie w nich zawarty, zostały wymienione przez osobę trzecią za opłatą na butle kompozytowe napełnione gazem niepochodzącym od tego posiadacza, chyba że tenże posiadacz może się powołać na słuszny powód w rozumieniu art. 7 ust. 2 dyrektywy 89/104.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 132 z 28.5.2005.

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/45

         (2005/C 143/85)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 132 z 28.5.2005.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 115 z 14.5.2005.

      Dz.U. C 106 z 30.4.2005.

      Dz.U. C 93 z 16.4.2005.

      Dz.U. C 82 z 2.4.2005.

      Dz.U. C 69 z 19.3.2005.

      Dz.U. C 57 z 5.3.2005.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa F-24/13: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/56

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-24/13)
   2013/C 207/91
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal i D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej żądanie odszkodowawcze strony skarżącej w związku z błędami popełnionymi przez Komisję przy okazji postępowania w sprawie naboru, które nie zostało doprowadzone do końca

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 5 czerwca 2012 r. i z dnia 7 grudnia 2012 r. oddalających żądanie odszkodowawcze skarżącej;

               —

               zobowiązanie Komisji Europejskiej do odtworzenia ścieżki kariery zawodowej skarżącej;

               —

               zasądzenie od Komisji kwoty 14 911,07 EUR, zapłaty składek do systemu emerytalno-rentowego od października 2011 r. oraz kwoty 2 500 EUR tytułem naprawienia szkody i zadośćuczynienia krzywdzie, z zastrzeżeniem możliwości podwyższenia lub obniżenia tych kwot w toku postępowania, powiększonych o odsetki za zwłokę liczone od dnia, w którym stały się wymagalne, według stopy ustalonej przez EBC dla podstawowych operacji refinansujących powiększonej o dwa punkty;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawy połączone T-197/11 P i T-198/11 P: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2012 r. — Komisja przeciwko Strackowi (Odwołanie — Służba Publiczna — Urzędnicy — Dostęp do dokumentów — Artykuły 26 i 26 a regulaminu pracowniczego — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Właściwość Sądu do spraw Służby Publicznej — Niedopuszczalność skargi w pierwszej instancji — Brak niekorzystnego aktu — Artykuł 90 lit. a) regulaminu postępowania przed Sądem)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/19

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2012 r. — Komisja przeciwko Strackowi
   (Sprawy połączone T-197/11 P i T-198/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba Publiczna - Urzędnicy - Dostęp do dokumentów - Artykuły 26 i 26 a regulaminu pracowniczego - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Właściwość Sądu do spraw Służby Publicznej - Niedopuszczalność skargi w pierwszej instancji - Brak niekorzystnego aktu - Artykuł 90 lit. a) regulaminu postępowania przed Sądem)
   2013/C 38/32
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Guido Strack (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Przedmiot

   Dwa odwołania mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 20 stycznia 2011 r. w sprawie F-121/07 Strack przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-197/11 P i T-198/11 P zostają połączone dla celów wydania niniejszego wyroku.

               2)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 20 stycznia 2011 r. w sprawie F-121/07 Strack przeciwko Komisji, dotychczas nieopulikowany w Zbiorze, zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd ten uznał się za właściwy dla rozpoznania skargi o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001.

               3)

               Odwołanie wniesione w sprawie T-198/11 P zostaje oddalone.

               4)

               G. Strack ponosi własne koszty w sprawach T-197/11 P i T-198/11 P oraz pokrywa koszty poniesione przez Komisję Europejską w sprawie T-198/11 P.

               5)

               Komisja ponosi własne koszty w sprawie T-197/11 P.

               6)

               G. Strack zapłaci na rzecz Sądu kwotę 2 000 EUR celem zwrotu części kosztów, które Sąd ten musiał był ponieść.

      (1)  Dz.U C 186 z 25.6.2011


title: Sprawa T-441/15: Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2017 r. – European Dynamics Luxembourg i in./EMA (Klauzula arbitrażowa — Kaskadowa, wielokrotna umowa ramowa EMA/2012/10/ICT — Świadczenia usług zewnętrznych w zakresie oprogramowania aplikacyjnego — Żądanie świadczenia usług skierowane do skarżących — Odrzucenie kandydatów proponowanych przez skarżących — Proporcjonalność — Częściowa zmiana kwalifikacji skargi — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/34

         Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2017 r. – European Dynamics Luxembourg i in./EMA
   (Sprawa T-441/15) (1)

   ((Klauzula arbitrażowa - Kaskadowa, wielokrotna umowa ramowa EMA/2012/10/ICT - Świadczenia usług zewnętrznych w zakresie oprogramowania aplikacyjnego - Żądanie świadczenia usług skierowane do skarżących - Odrzucenie kandydatów proponowanych przez skarżących - Proporcjonalność - Częściowa zmiana kwalifikacji skargi - Odpowiedzialność pozaumowna))
   (2017/C 112/47)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Luksemburg, Luksemburg), Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja), European Dynamics Belgium SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo I. Ampazis i M. Sfyri, następnie M. Sfyri, D. Papadopoulou i C.N. Dede, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA) (przedstawiciele: T. Jabłoński, N. Rampal Olmedo, G. Gavriilidou i P. Eyckmans, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, wniosek oparty na art. 263 TFUE, mający na celu stwierdzenie nieważności decyzji EMA z dnia 4 czerwca 2015 r., doręczonej w drodze wiadomości elektronicznej dyrektor zasobów technologicznych i informatycznych, którą to decyzją odrzucono dwóch kandydatów przedstawionych przez skarżących w odpowiedzi na żądanie świadczenia usług SC001 w ramach umowy ramowej EMA/2012/10/ICT, i po drugie, wniosek oparty na art. 268 TFUE, mający na celu naprawienie szkody, jaką mieli ponieść skarżący w związku z tą decyzją.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               European Dynamics Luxembourg SA, Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE i European Dynamics Belgium SA zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015.


               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/32

         Wyznaczenie sędziego zastępującego Prezesa Sądu przy rozpatrywaniu wniosków o zarządzenie środków tymczasowych
   (2006/C 261/66)
   W dniu 20 września 2006 r., zgodnie z art. 3 ust. 4 decyzji 2004/752 i art. 106 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, Sąd postanowił, że w okresie od dnia 1 października 2006 r. do dnia 30 września 2007 r. sędzia H. Kreppel, prezes pierwszej izby, zastępować będzie Prezesa Sądu przy rozpatrywaniu wniosków o zarządzenie środków tymczasowych w razie nieobecności Prezesa lub niemożności uczestniczenia przez niego w obradach.


title: Sprawa C-114/07: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/29

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-114/07)
   (2007/C 95/53)
   Język postępowania: czeski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Stromsky i M. Šimerdová, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie że Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 ust. 1 dyrektywy 2004/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE (1) w sprawie wspólnotowego kodeksu dotyczącego produktów leczniczych stosowanych u ludzi, w odniesieniu do tradycyjnych ziołowych produktów leczniczych, nie ustanawiając wszelkich środków prawnych i administracyjnych niezbędnych dla transpozycji tej dyrektywy lub nie powiadamiając Komisji o tych środkach,

               —

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin dla dokonania transpozycji dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 30 października 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 136 z dnia 30 kwietnia 2004 r., str. 85.


title: Sprawa C-312/05 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 27 marca 2007 r. — TeleTech Holdings, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Teletech International SA (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Słowny wspólnotowy znak towarowy — Wniosek o unieważnienie — Słowny wcześniejszy krajowy znak towarowy)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/7

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 27 marca 2007 r. — TeleTech Holdings, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Teletech International SA
   (Sprawa C-312/05 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Słowny wspólnotowy znak towarowy - Wniosek o unieważnienie - Słowny wcześniejszy krajowy znak towarowy)
   (2007/C 155/12)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona odwołująca się: TeleTech Holdings, Inc. (przedstawiciel: adwokat E. Armijo Chávarri)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: J. García Murillo i I. de Medrano Caballero, pełnomocnicy), Teletech International SA (przedstawiciele: adwokaci J.-F. Adelle i F. Zimeray)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie T-288/03 TeleTech Holdings przeciwko OHIM (interwenient: Teletech International S.A.), w którym Sąd oddalił skargę na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) uwzględniającą w części wniosek o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego „TELETECH GLOBAL VENTURES” skierowany przez spółkę Teletech International SA będącą uprawnioną do krajowego znaku towarowego „TELETECH INTERNATIONAL”
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               TeleTech Holdings, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005.


title: Sprawa T-294/14: Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2015 r. – Klemme/Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Wniosek o zezwolenie na dostosowanie żądań — Brak nowych okoliczności — Niedopuszczalność)

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/22

         Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2015 r. – Klemme/Komisja
   (Sprawa T-294/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Wniosek o zezwolenie na dostosowanie żądań - Brak nowych okoliczności - Niedopuszczalność))
   (2015/C 245/26)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Klemme AG (Lutherstadt Eisleben, Niemcy) (przedstawiciele: T. Volz, B. Wißmann, M. Püstow, M. Ringel, C. Oehme i T. Wielsch, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez A. Luke i C. Maurera, adwokatów)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Wniosek o zezwolenie na dostosowanie żądań zawartych w niniejszej skardze w taki sposób, aby dotyczyły one decyzji Komisji C(2014) 8786 final z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33995 (2013) (ex 2013/NN) – wdrożonej przez Republikę Federalną Niemiec jako wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych, zostaje odrzucony jako niedopuszczalny.

               3)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku o dopuszczenie Urzędu Nadzoru EFTA do sprawy w charakterze interwenienta.

               4)

               Klemme AG pokrywa koszty własne, a także poniesione przez Komisję Europejską, w tym również te związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

               5)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014 r.


title: Sprawa C-391/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus miesto 1 apylinkės teismas (Republika Litewska) w dniu 2 października 2009 r. — Malgožata Runevič-Vardyn i Łukasz Paweł Wardyn przeciwko Urzędowi Miasta Wilna, Ministerstwu Sprawiedliwości Republiki Litewskiej, Państwowej Komisji Języka Litewskiego, Wydziałowi Rejestracji Stanu Cywilnego Departamentu Prawnego Urzędu Miasta Wilna

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus miesto 1 apylinkės teismas (Republika Litewska) w dniu 2 października 2009 r. — Malgožata Runevič-Vardyn i Łukasz Paweł Wardyn przeciwko Urzędowi Miasta Wilna, Ministerstwu Sprawiedliwości Republiki Litewskiej, Państwowej Komisji Języka Litewskiego, Wydziałowi Rejestracji Stanu Cywilnego Departamentu Prawnego Urzędu Miasta Wilna
   (Sprawa C-391/09)
   2009/C 312/33
   Język postępowania: litewski

      Sąd krajowy

   Vilniaus miesto 1 apylinkės teismas

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Malgožata Runevič-Vardyn i Łukasz Paweł Wardyn

      Strona pozwana: Urząd Miasta Wilna, Ministerstwo Sprawiedliwości Republiki Litewskiej, Państwowa Komisja Języka Litewskiego, Wydział Rejestracji Stanu Cywilnego Departamentu Prawnego Urzędu Miasta Wilna

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w świetle przepisów dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne art. 2 ust. 2 lit. b) tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on państwom członkowskim pośredniej dyskryminacji osób ze względu na ich pochodzenie etniczne w sytuacji przypadku, w którym przepisy krajowe przewidują, że imiona i nazwiska mogą być wpisywane w aktach stanu cywilnego z użyciem wyłącznie liter języka państwowego?

               2)

               Czy w świetle przepisów dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne art. 2 ust. 2 lit. b) tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on państwom członkowskim pośredniej dyskryminacji osób ze względu na ich pochodzenie etniczne w przypadku, w którym przepisy krajowe przewidują, że imiona i nazwiska osób innego pochodzenia lub przynależności państwowej należy wpisywać w aktach stanu cywilnego z użyciem liter łacińskich bez zastosowania znaków diakrytycznych, ligatur lub innych modyfikacji liter alfabetu łacińskiego, które używane są w innych językach?

               3)

               Czy postanowienia art. 18 ust. 1 WE, ustanawiającego prawo każdego obywatela Unii Europejskiej do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich, i art. 12 akapit pierwszy WE, który zakazuje dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, należy interpretować w ten sposób, że zakazują one państwom członkowskim stanowienia w przepisach krajowych, że imiona i nazwiska mogą być wpisywane w aktach stanu cywilnego wyłącznie z użyciem liter języka państwowego?

               4)

               Czy postanowienia art. 18 ust. 1 WE, ustanawiającego prawo każdego obywatela Unii Europejskiej do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich, i art. 12 akapit pierwszy WE, który zakazuje dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, należy interpretować w ten sposób, że zakazują one państwom członkowskim stanowienia w przepisach krajowych, że imiona i nazwiska osób innego pochodzenia etnicznego lub przynależności państwowej należy wpisywać w aktach stanu cywilnego z użyciem liter łacińskich bez zastosowania znaków diakrytycznych, ligatur lub innych modyfikacji liter alfabetu łacińskiego, które używane są w innych językach?


title: Sprawa C-423/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – Vilniaus energija UAB przeciwko Lietuvos metrologijos inspekcijos Vilniaus apskrities skyrius [Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ towarów — Środki o skutku równoważnym — Dyrektywa 2004/22/WE — Kontrola metrologiczna układów pomiarowych — Wodomierz do pomiaru wody ciepłej spełniający wszystkie wymagania tej dyrektywy, podłączony do urządzenia do zdalnej (telemetrycznej) transmisji danych — Zakaz używania tego wodomierza bez uprzedniej kontroli metrologicznej układu]

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/17

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – Vilniaus energija UAB przeciwko Lietuvos metrologijos inspekcijos Vilniaus apskrities skyrius
   (Sprawa C-423/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ towarów - Środki o skutku równoważnym - Dyrektywa 2004/22/WE - Kontrola metrologiczna układów pomiarowych - Wodomierz do pomiaru wody ciepłej spełniający wszystkie wymagania tej dyrektywy, podłączony do urządzenia do zdalnej (telemetrycznej) transmisji danych - Zakaz używania tego wodomierza bez uprzedniej kontroli metrologicznej układu])
   2014/C 409/23
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vilniaus energija UAB

      Strona pozwana: Lietuvos metrologijos inspekcijos Vilniaus apskrities skyrius

      Sentencja

   Artykuł 34 TFUE oraz dyrektywę 2004/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie przyrządów pomiarowych należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie istnieniu krajowych uregulowań i praktyk, zgodnie z którymi wodomierz do pomiaru wody ciepłej spełniający wszystkie wymagania tej dyrektywy, podłączony do urządzenia do zdalnej (telemetrycznej) transmisji danych, należy uznać za układ pomiarowy i w związku z tym nie może on być używany zgodnie ze swym przeznaczeniem, dopóki nie przejdzie razem z tym urządzeniem kontroli metrologicznej jako układ pomiarowy.

      (1)  Dz.U. C 304 z 19.10.2013.