title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 czerwca 2004 r. w sprawie C-49/02 (wniosek Bundespatentgericht o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Heidelberger Bauchemie GmbH (Znaki towarowe — Zbliżenie ustawodawstw — Dyrektywa 89/104/EWG — Oznaczenia mogące stanowić znak towarowy — Kompozycje kolorystyczne — Kolory niebieski i żółty w odniesieniu do niektórych wyrobów budowlanych)

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 24 czerwca 2004 r.
   w sprawie C-49/02 (wniosek Bundespatentgericht o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Heidelberger Bauchemie GmbH (1)

   (Znaki towarowe - Zbliżenie ustawodawstw - Dyrektywa 89/104/EWG - Oznaczenia mogące stanowić znak towarowy - Kompozycje kolorystyczne - Kolory niebieski i żółty w odniesieniu do niektórych wyrobów budowlanych)
   (2004/C 201/03)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-49/02, mającej za przedmiot skierowany do Trybunału, na mocy art. 234 WE, przez Bundespatentgericht (Niemcy) wniosek o wydanie, w ramach toczącego się przed tym sądem postępowania z powództwa Heidelberger Bauchemie GmbH, orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni art. 2 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988r., mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz. U. 1989, L 40, str. 1), Trybunał (druga izba), w składzie C. W. A. Timmermans, prezes izby, J.-P. Puissochet, J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), R. Schintgen i N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 24 czerwca 2004 r. wyrok, zawierający następujące rozstrzygnięcie:
   Kolory lub kompozycje kolorystyczne, określone we wniosku o rejestrację w sposób abstrakcyjny i bez podania zarysu, a których odcienie zdefiniowano poprzez odniesienie do próbki koloru oraz opisanie według międzynarodowo uznanej klasyfikacji kolorów, mogą stanowić znak towarowy w znaczeniu art. 2 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, o ile:

               —

               ustali się, że kolory te lub kompozycje kolorystyczne rzeczywiście występują jako oznaczenia biorąc pod uwagę kontekst, w jakim są używane oraz

               —

               wniosek o rejestrację zawiera systematyczny układ łączący dane kolory w sposób z góry ustalony i niezmienny.

         Mimo spełnienia przez kompozycję kolorystyczną warunków uznania jej za znak towarowy w znaczeniu art. 2 wspomnianej dyrektywy, organ właściwy do spraw rejestracji znaków towarowych ocenia również, czy spełnia ona inne przewidziane prawem warunki rejestracji w charakterze znaku towarowego w odniesieniu do towarów i usług przedsiębiorstwa wnioskującego o rejestrację, zwłaszcza warunki z art. 3 wspomnianej dyrektywy. W ocenie tej należy wziąć pod uwagę wszelkie stosowne okoliczności indywidualnego przypadku, wliczając dotychczasowe posługiwanie się oznaczeniem, o którego rejestrację w charakterze znaku towarowego wnioskowano. Ocena ta musi również brać pod uwagę interes ogólny i nie zawężać niesłusznie dostępności kolorów dla innych podmiotów gospodarczych oferujących towary lub usługi tego samego typu jak te, których dotyczy wniosek o rejestrację.

      (1)  Dz.U. C 131 z 1.6.2000.


title: Wykreślenie sprawy C-424/04

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/33

         Wykreślenie sprawy C-424/04 (1)

   (2005/C 217/72)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 17 maja 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-424/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004


title: Sprawa C-231/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — Oy AA (Swoboda przedsiębiorczości — Przepisy podatkowe w dziedzinie podatku dochodowego — Możliwość odliczenia przez jedną spółkę kwot wypłaconych tytułem przepływu pieniężnego wewnątrz grupy — Obowiązek posiadania przez spółkę, na rzecz której następuje przekazanie, posiadania siedziby w danym państwie członkowskim)

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — Oy AA
   (Sprawa C-231/05) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Przepisy podatkowe w dziedzinie podatku dochodowego - Możliwość odliczenia przez jedną spółkę kwot wypłaconych tytułem przepływu pieniężnego wewnątrz grupy - Obowiązek posiadania przez spółkę, na rzecz której następuje przekazanie, posiadania siedziby w danym państwie członkowskim)
   (2007/C 235/05)
   Język postępowania: fiński
   Sąd krajowy
   Korkein hallinto-oikeus — Finlandia
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Oy AA
   Przedmiot
   wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Korkein hallinto-oikeus — Wykładnia art. 43, 56 i 58 WE — Przepisy podatkowe w dziedzinie podatku dochodowego — Możliwość odliczenia przez jedną spółkę kwot wypłaconych tytułem przepływu pieniężnego wewnątrz grupy uzależniony o przesłanki aby spółka, na rzecz której następuje przekazanie również miała siedzibę w danym państwie członkowskim
   Sentencja
   Artykuł 43 WE nie sprzeciwia się przepisom państwa członkowskiego takim, jak w postępowaniu przed sądem krajowym, zgodnie z którymi spółka zależna będąca rezydentem tego państwa członkowskiego może odliczyć od swojego podlegającego opodatkowaniu dochodu kwotę przekazaną tytułem przepływu pieniężnego wewnątrz grupy na rzecz spółki dominującej, jedynie w przypadku, gdy spółka dominująca ma siedzibę w tym samym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 193 z 6.8.2005.


title: Sprawa C-78/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana (Włochy) w dniu 13 lutego 2007 r. — Ispettorato Provinciale dell'Agricoltura di Enna, Assessorato all'agricoltura e foreste della regione Sicilia, Regione Sicilia przeciwko Domenicowi Valvie

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana (Włochy) w dniu 13 lutego 2007 r. — Ispettorato Provinciale dell'Agricoltura di Enna, Assessorato all'agricoltura e foreste della regione Sicilia, Regione Sicilia przeciwko Domenicowi Valvie
   (Sprawa C-78/07)
   (2007/C 117/03)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ispettorato Provinciale dell'Agricoltura di Enna, Assessorato all'agricoltura e foreste della regione Sicilia, Regione Sicilia

      Strona pozwana: Domenico Valvo.
   Pytania prejudycjalne
   Czy można odmówić rolnikowi dodatku wyrównawczego, przewidzianego w rozporządzeniu EWG nr 2328/91 (w wersji zmienionej przez rozporządzenie nr 3669/93) i rozporządzeniu Rady WE nr 950/97 (1) z dnia 20 maja 1997 r. dotyczącym zwiększenia wydajności gospodarstw rolnych, w przypadku gdy pobiera on również inne świadczenia, w szczególności świadczenia związane z wysługą lat?

      (1)  Dz.U. L 142, str. 1.


title: Sprawa T-409/09: Postanowienie Sądu z dnia 22 czerwca 2011 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Zamówienia publiczne na usługi — Odrzucenie oferty oferenta — Stwierdzenie nieważności decyzji wyrokiem Sądu — Przedawnienie — Terminy uwzględniające odległości — Skarga częściowo niedopuszczalna a częściowo w sposób oczywisty pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/16

         Postanowienie Sądu z dnia 22 czerwca 2011 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-409/09) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Zamówienia publiczne na usługi - Odrzucenie oferty oferenta - Stwierdzenie nieważności decyzji wyrokiem Sądu - Przedawnienie - Terminy uwzględniające odległości - Skarga częściowo niedopuszczalna a częściowo w sposób oczywisty pozbawiona podstawy prawnej)
   2011/C 238/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i M. Dermitzakis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Wilderspin i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie mająca na celu naprawienie szkody rzekomo poniesionej przez skarżącą wskutek wydania przez Komisję decyzji z dnia 15 września 2004 r. o odrzuceniu oferty przedłożonej przez skarżącą w ramach procedury przetargowej dotyczącej świadczenia usług informatycznych i pokrewnych związanych z systemami informacji Dyrekcji Generalnej ds. Rybołówstwa oraz o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje częściowo odrzucona jako niedopuszczalna, a częściowo oddalona jako w sposób oczywisty pozbawiona podstawy prawnej.

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 11 z 16.1.2010.


title: Sprawa C-418/12 P: Postanowienie Trybunału z dnia 7 maja 2013 r. — TME SpA — Termomeccanica Ecologia przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe dotyczące renowacji oczyszczalni ścieków w Bukareszcie współfinansowane z wykorzystaniem funduszy strukturalnych ISPA — Rzekomo nieprawidłowa decyzja rumuńskich organów o odrzuceniu oferty złożonej przez wnoszącego odwołanie — Odmowa wszczęcia przez Komisję procedury w sprawie naruszenia lub procedury korekty finansowej w stosunku do Rumunii)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/51

         Postanowienie Trybunału z dnia 7 maja 2013 r. — TME SpA — Termomeccanica Ecologia przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-418/12 P) (1)

   (Odwołanie - Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe dotyczące renowacji oczyszczalni ścieków w Bukareszcie współfinansowane z wykorzystaniem funduszy strukturalnych ISPA - Rzekomo nieprawidłowa decyzja rumuńskich organów o odrzuceniu oferty złożonej przez wnoszącego odwołanie - Odmowa wszczęcia przez Komisję procedury w sprawie naruszenia lub procedury korekty finansowej w stosunku do Rumunii)
   2013/C 225/90
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: TME SpA — Termomeccanica Ecologia (przedstawiciele: C. Malinconico i A. Gigoglia, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Aresu i P. van Nuffel, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie T-329/11 TME przeciwko Komisji Europejskiej, w którym Sąd odrzucił jako oczywiście niedopuszczalne, po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności pisma Komisji z dnia 20 kwietnia 2011 r. mającego za przedmiot skargę spółki TME SpA odnoszącą się do naruszeń prawa Unii Europejskiej przez Rumunię w ramach projektu „Bucharest Wastewater Treatment Plant Rehabilitation: Stage I ISPA 2004/R0/16/P/PE/003 03” dotyczącego renowacji oczyszczalni ścieków w Bukareszcie, a po drugie, żądanie odszkodowania — Niewłaściwa ocena przedmiotu skargi — Praktyczny przewodnik dotyczący procedur udzielania zamówień w ramach działań zewnętrznych UE — Spoczywający na Komisji obowiązek wydania uzasadnionej opinii w razie nieprawidłowości lub naruszeń podczas postępowania przetargowego

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               TME SpA — Termomeccanica Ecologia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 373 z 1.12.2012.


title: Sprawa C-520/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 30 września 2009 r. w sprawie T-168/05 Arkema przeciwko Komisji, wniesione w dniu 15 grudnia 2009 r. przez Arkema France SA

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/27

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 30 września 2009 r. w sprawie T-168/05 Arkema przeciwko Komisji, wniesione w dniu 15 grudnia 2009 r. przez Arkema France SA
   (Sprawa C-520/09 P)
   2010/C 37/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Arkema France SA (przedstawiciel: M. Debroux, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie orzeczenia Sądu z dnia 30 września 2009 r. w sprawie T-168/05,

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi cztery zarzuty na poparcie swego odwołania.
   W ramach zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi naruszenie przepisów dotyczących możliwości przypisania odpowiedzialności w zakresie praktyk antykonkurencyjnych spółki zależnej jej spółce dominującej. Podnosi ona w tym zakresie wewnętrzną sprzeczność dotyczącą samej treści zaskarżonego wyroku związaną z tym, że Sąd stwierdza w tym wyroku, że domniemanie decydującego wpływu spółki dominującej na jej spółkę zależną stanowi wzruszalne domniemanie, które może zostać obalone w przypadku, gdy spółka dominująca lub spółka zależna dostarczą dowody wskazujące na autonomię zachowania spółki zależnej, jednocześnie twierdząc, że funkcja spółki dominującej polega na zapewnieniu jednolitego kierowania spółkami zależnymi w ramach grupy spółek, w szczególności poprzez kontrolę budżetową. Z powyższego wynika de iure niewzruszalne domniemanie decydującego wpływu spółki dominującej na jej spółki zależne i w świetle tego twierdzenia Sądu niemożliwe jest dostarczenie przez spółkę zależną dowodów wskazujących na autonomię jej zachowania na rynku.
   W ramach zarzutu drugiego Arkema podnosi naruszenie zasady niedyskryminacji wynikające z niewzruszalnego charakteru domniemania decydującego wpływu spółki dominującej na jej spółki zależne, ponieważ z uwagi na to domniemanie uczestnicy kartelu traktowani są różnie w zależności od tego, czy należą do grupy spółek, czy też do niej nie należą.
   W ramach zarzutu trzeciego wnosząca odwołanie twierdzi, że zaskarżony wyrok narusza zasadę równego traktowania i prawo do rzetelnego procesu w zakresie, w jakim Sąd — w odpowiedzi na jej zarzut w przedmiocie naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, wynikającego z braku uzasadnienia — zbadał tylko argumentację Elf Aquitaine, spółki dominującej Arkemy, a nie tę, którą przywołała sama Arkema. Wprawdzie Sąd nie jest zobowiązany do wyczerpującego zaprezentowania każdego punktu rozumowania przedstawionego przez strony sporu, jednak uzasadnienie zaskarżonego wyroku powinno przynajmniej pozwolić wnoszącej odwołanie na dokładne poznanie przyjętego wobec niej przez Sąd rozumowania.
   W ramach zarzutu czwartego i zarazem ostatniego Arkema podnosi wreszcie naruszenie zasady proporcjonalności w zakresie, w jakim jej obroty zostały uwzględnione przez Komisję dwukrotnie przy obliczaniu podstawy grzywny, oraz błąd, jaki popełnił Sąd, twierdząc, iż Komisja nie miała innego wyboru, jeśli nie chciała odstąpić od metody obliczania zgodnej z wytycznymi. Czyniąc tak, Sąd przyznał bowiem wytycznym Komisji bezwzględną moc obowiązującą, której one nie posiadają. Zdaniem wnoszącej odwołanie takie wytyczne są raczej zbliżone do reguł postępowania, które stanowią pewną wskazówkę dla praktyki administracyjnej, niż do przepisów prawnych, których w każdym razie musi przestrzegać administracja.


title: Sprawa T-134/12: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2012 r. — Investigación y Desarrollo en Soluciones y Servicios IT przeciwko Komisji

text:
               2.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 157/9

         Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2012 r. — Investigación y Desarrollo en Soluciones y Servicios IT przeciwko Komisji
   (Sprawa T-134/12)
   2012/C 157/16
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Investigación y Desarrollo en Soluciones y Servicios IT, SA (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Jiménez Perona)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej sygnatura Ares (2012)39854 z dnia 19 stycznia 2012 r. nakazującej zapłatę not obciążeniowych odpowiadających kontroli 09-INFS-001/041.

               —

               zasądzenie od Komisji odszkodowania za szkodę wynikającą dla skarżącej w wyniku bezprawnego zachowania Komisji, którego dotyczy skarga, wynoszącego 732 788 EUR.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca w niniejszym postępowaniu zawarła szereg umów z Komisją w dziedzinie badań i rozwoju, z których wszystkie podlegały decyzji Komisji C(2003) 3834 z dnia 23 października 2003 r. zawierającej standardową umowę FP 5 lub FP 6 i postanowienia ogólne FP 5 i FP 6.
   W związku z tymi umowami i opierając się na wynikach dochodzenia Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i kontroli przeprowadzonej przez Komisję, Komisja wydała decyzję o cofnięciu subwencji.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony ze względu na sposób przeprowadzenia tej kontroli.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady bezpieczeństwa prawnego, ponieważ pozwana cały czas nie uwzględniała obowiązujących ram prawnych.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez pozwaną instytucję obowiązku uzasadnienia aktów prawnych.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady domniemania niewinności z uwagi na ton, jakiego DG INFSO użyło w sprawozdaniu z kontroli.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji, które to naruszenie wynikło z naruszenia ciążącego na audytorach obowiązku bezstronności i słuszności.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań w szczególności w odniesieniu do braku akredytacji audytorów zewnętrznych i do samych podstaw postępowania kontrolnego.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

               8)

               Zarzut ósmy dotyczący naruszenia prawa do prywatności.


title: Sprawa C-230/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Passau (Niemcy) w dniu 16 maja 2011 r. — Konstantin Toltschin przeciwko Kaiser GmbH

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Passau (Niemcy) w dniu 16 maja 2011 r. — Konstantin Toltschin przeciwko Kaiser GmbH
   (Sprawa C-230/11)
   2011/C 269/39
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Arbeitsgericht Passau

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Konstantin Toltschin

      Strona pozwana: Kaiser GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej z dnia 12 grudnia 2007 r. lub art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom albo praktykom krajowym, zgodnie z którymi w przypadku ograniczenia liczby dni roboczych w tygodniu w wyniku zgodnego z prawem wprowadzenia pracy w skróconym wymiarze czasu prawo pracownika zatrudnionego w skróconym wymiarze czasu pracy do płatnego urlopu rocznego zostaje dostosowane pro rata temporis w stosunku liczby dni roboczych w tygodniu pracy w skróconym wymiarze czasu do liczby dni roboczych w tygodniu pracy w pełnym wymiarze czasu i w związku z tym pracownik zatrudniony w skróconym wymiarze czasu pracy uzyskuje podczas świadczenia pracy w skróconym wymiarze czasu odpowiednio ograniczone prawo do urlopu?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
               Czy art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej z dnia 12 grudnia 2007 r. lub art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom albo praktykom krajowym, zgodnie z którymi w przypadku ograniczenia liczby dni roboczych w tygodniu do zera w wyniku zgodnego z prawem wprowadzenia „pracy w zerowym wymiarze czasu” prawo pracownika zatrudnionego w skróconym wymiarze czasu pracy do płatnego urlopu rocznego zostaje dostosowane pro rata temporis do zera, a pracownik zatrudniony w skróconym wymiarze czasu pracy nie uzyskuje w ogóle podczas „pracy w zerowym wymiarze czasu” prawa do urlopu?

      (1)  Dz.U. L 299, s.9.


title: Sprawa C-487/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo – Hiszpania) – Vueling Airlines S.A. przeciwko Instituto Galego de Consumo de la Xunta de Galicia [Odesłanie prejudycjalne — Transport lotniczy — Wspólne zasady wykonywania przewozów lotniczych na terenie Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 1008/2008 — Swoboda ustalania taryf — Nadanie bagażu — Dodatkowa opłata — Pojęcie „taryfy”  — Ochrona konsumentów — Nałożenie grzywny na przewoźnika z powodu nieuczciwego warunku umownego — Przepis prawa krajowego, zgodnie z którym przewóz pasażera i nadanie bagażu powinny być objęte podstawową ceną biletu lotniczego — Zgodność z prawem Unii]

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo – Hiszpania) – Vueling Airlines S.A. przeciwko Instituto Galego de Consumo de la Xunta de Galicia
   (Sprawa C-487/12) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Wspólne zasady wykonywania przewozów lotniczych na terenie Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 1008/2008 - Swoboda ustalania taryf - Nadanie bagażu - Dodatkowa opłata - Pojęcie „taryfy” - Ochrona konsumentów - Nałożenie grzywny na przewoźnika z powodu nieuczciwego warunku umownego - Przepis prawa krajowego, zgodnie z którym przewóz pasażera i nadanie bagażu powinny być objęte podstawową ceną biletu lotniczego - Zgodność z prawem Unii])
   2014/C 421/06
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Contencioso-Administrativo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vueling Airlines S.A.

      Strona pozwana: Instituto Galego de Consumo de la Xunta de Galicia

      Sentencja

   Artykuł 22 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu takiemu jak uregulowanie sporne w postępowaniu głównym, które zobowiązuje przewoźników lotniczych we wszystkich okolicznościach do przewozu nie tylko pasażera, ale również jego zarejestrowanego bagażu, o ile bagaż ten odpowiada określonym wymogom dotyczącym w szczególności wagi, w cenie biletu lotniczego, bez prawa wymagania jakiejkolwiek dopłaty do ceny za transport takiego bagażu.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa C-421/12: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/11

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-421/12)
   2012/C 355/18
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. van Beek, M. Owsiany-Hornung, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że:

                           —

                           wyłączając z zakresu stosowania ustawy z dnia 5 czerwca 2007 r. transponującej dyrektywę 2005/29/WE o nieuczciwych praktykach handlowych (1) osoby wykonujące wolny zawód oraz dentystów i fizjoterapeutów Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom z art. 3 w związku z art. 2 pkt b) i d) wskazanej dyrektywy;

                           —

                           utrzymując w mocy art. 20, 21 i 29 loi du 6 avril 2010 relative aux pratiques du marché et à la protection du consommateur (ustawy z dnia 6 kwietnia 2010 r. o praktykach handlowych i ochronie konsumentów) Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom z art. 4 dyrektywy 2005/29/WE o nieuczciwych praktykach handlowych;

                           —

                           utrzymując w mocy art. 4 ust. 1 akapit 3 loi du 25 juin 1993 sur l'exercice et l'organisation des activités ambulantes et foraines (ustawy z dnia 25 czerwca 1993 r. o prowadzeniu i organizacji działalności obwoźnej i jarmarcznej), dodany przez art. 7 loi du 4 juillet 2005 modifiant la loi du 25 juin 1993 sur l'exercice d'activités ambulantes et l'organisation des marchés publics (ustawy z dnia 4 lipca 2005 r. zmieniającej ustawę z dnia 25 czerwca 1993 r. o działalności obwoźnej i organizacji targów publicznych), oraz art. 5 ust. 1 pkt 4 de l'arrêté royal du 24 septembre 2006 relatif à l'exercice et à l'organisation des activités ambulantes (rozporządzenia królewskiego z dnia 24 września 2006 r. w sprawie prowadzenia i organizacji działalności obwoźnej) Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom z art. 4 dyrektywy 2005/29/WE o nieuczciwych praktykach handlowych.

               —

               obciążenie Królestwu Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2005/29/WE upłynął w dniu 12 czerwca 2007 r.

      (1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22).


title: Sprawa C-549/13: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 18 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vergabekammer Arnsberg – Niemcy) –Bundesdruckerei GmbH przeciwko Stadt Dortmund (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 56 TFUE — Swoboda świadczenia usług — Ograniczenia — Dyrektywa 96/71/WE — Procedury udzielania zamówień publicznych na usługi — Przepisy krajowe nakazujące oferentom i ich podwykonawcom zobowiązanie się do zapłaty minimalnego wynagrodzenia personelowi świadczącemu usługi będące przedmiotem zamówienia publicznego — Podwykonawca mający siedzibę w innym państwie członkowskim)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/17

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 18 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vergabekammer Arnsberg – Niemcy) –Bundesdruckerei GmbH przeciwko Stadt Dortmund
   (Sprawa C-549/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 56 TFUE - Swoboda świadczenia usług - Ograniczenia - Dyrektywa 96/71/WE - Procedury udzielania zamówień publicznych na usługi - Przepisy krajowe nakazujące oferentom i ich podwykonawcom zobowiązanie się do zapłaty minimalnego wynagrodzenia personelowi świadczącemu usługi będące przedmiotem zamówienia publicznego - Podwykonawca mający siedzibę w innym państwie członkowskim))
   2014/C 421/23
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Vergabekammer Arnsberg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bundesdruckerei GmbH

      Strona pozwana: Stadt Dortmund

      Sentencja

   W sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym, w której oferent zamierza wykonać zamówienie publiczne przy wykorzystaniu wyłącznie pracowników zatrudnionych przez podwykonawcę mającego siedzibę w państwie członkowskim innym niż to, do którego należy instytucja zamawiająca, art. 56 TFUE sprzeciwia się stosowaniu przepisów państwa członkowskiego, do którego należy ta instytucja zamawiająca, zobowiązujących tego podwykonawcę do zapłaty rzeczonym pracownikom minimalnego wynagrodzenia określonego przez te przepisy.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa T-793/16: Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2016 r. – Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret/EUIPO – Zaharieva (Pudełka)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/41

         Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2016 r. – Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret/EUIPO – Zaharieva (Pudełka)
   (Sprawa T-793/16)
   (2017/C 022/57)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret AŞ (Şehitkamil Gaziantep, Turcja) (przedstawiciel: adwokat T. Tsenova)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Elka Zaharieva (Płowdiw, Bułgaria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Elka Zaharieva

      Przedmiotowy sporny wzór: Wzór wspólnotowy „Pudełka” – wzór wspólnotowy nr 002 343 244-0002

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 września 2016 r. w sprawie R 1143/2015-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               unieważnienie wzoru wspólnotowego nr 002343244-0002 „Bobo Cornet”; oraz

               —

               obciążenie EUIPO i Elki Zaharievej kosztami poniesionymi przez Solen w postępowaniu przed Sądem oraz na etapie postępowania administracyjnego przed EUIPO, w szczególności kosztami postępowania o unieważnienie oraz postępowania odwoławczego.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 62 i art. 63 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002


title: Sprawa T-6/13: Postanowienie Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. – NICO/Rada (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające wobec Iranu — Zamrożenie funduszy — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/25

         Postanowienie Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. – NICO/Rada
   (Sprawa T-6/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające wobec Iranu - Zamrożenie funduszy - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Oczywista niedopuszczalność))
   (2015/C 089/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Naftiran Intertrade Co. (NICO) Sàrl (Pully, Szwajcaria) (przedstawiciele: J. Grayston, solicitor, G. Pandey, P. Gjørtler, D. Rovetta, D. Sellers i N. Pilkington, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i I. Rodios, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 56 i sprostowanie: Dz.U. 2013 L 282, s. 33) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 16 i sprostowania: Dz.U. 2012 L 332, s. 31 oraz Dz.U. 2014, L 93, s. 85) w zakresie, w jakim nazwisko strony skarżącej zostało umieszczone w wykazie podmiotów, do których stosują się te środki ograniczające.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Naftiran Intertrade Co. (NICO) Sàrl pokryje swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013.


title: Sprawa T-87/05: Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2005 r. przez EDP-Energias de Portugal przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/44

         Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2005 r. przez EDP-Energias de Portugal przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-87/05)
   (2005/C 82/78)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 25 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga EDP-Energias de Portugal, z siedzibą w Lizbonie (Portugalia) reprezentowanej przez C. Botelho Moniz, R García-Gallardo, A Weitbrecht i J. Ruiz Calzado, lawyers przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 grudnia 2004 r. w sprawie nr COMP/M.3440 EDP/GNI /GDP uznającej koncentracje w wyniku której Energias de Portugal SA i ENI Portugal Investment S.p.A przejęły łączną kontrolę nad Gás de Portugal SGPS S.A. za niezgodną ze wspólnym rynkiem;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania łącznie z kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonej decyzji Komisja uznała za niezgodną ze wspólnym rynkiem koncentrację, w wyniku której strona skarżąca przejęła wraz z ENI Portugal Investment S.p.A łączną kontrolę nad Gás de Portugal SGPS S.A., spółką, której działalność w sektorze gazu obejmuje wszystkie ogniwa sieci rozdziału i dostawy gazu w Portugalii.
   Na poparcie swojego wniosku strona skarżąca podnosi po pierwsze, iż przeprowadzając postępowanie, które doprowadziło do przyjęcia zaskarżonej decyzji, Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji oraz uchybiła istotnym wymogom proceduralnym nie przyznając stronie skarżącej wystarczającego dostępu do rezultatów badania z punktu widzenia rynku zaproponowanych przez strony koncentracji zobowiązań oraz nie dokonując bezstronnego oraz starannego oszacowania zaproponowanych zobowiązań w czasie przeprowadzania oceny tegoż badania.
   Strona skarżąca podnosi następnie, iż Komisja naruszyła również ciążący na niej na mocy art. 253 WE obowiązek właściwego uzasadnienia jej decyzji ze względu na to, iż Komisja opierała się na informacji uznanej za mającą charakter poufny i nieudostępnionej stronie skarżącej.
   Strona skarżąca podnosi również kwestię, że portugalski rynek gazu zalicza się do rynków „wschodzących” zgodnie z art. 28 ust. 2 dyrektywy 2003/55 (1) oraz że korzysta on z prawa do odstąpienia od stosowania tejże dyrektywy do kwietnia 2007 r. Strona skarżąca uważa, iż oceniając wpływ koncentracji na nie otwarty na konkurencję rynek gazu, Komisja naruszyła prawo rządu portugalskiego do dokonania restrukturyzacji sektora gazu w okresie obowiązywania odstępstwa. Następnie twierdzi ona, iż Komisja mylnie zastosowała występujące w art. 2 rozporządzenia 4064/89 (2) kryterium merytoryczne, usiłując dokonać oceny skutków zamierzonej koncentracji na zakończenie okresu obowiązywania odstępstwa, to znaczy kilka lat później.
   Dalsze naruszenie tego artykułu jak również obowiązku uzasadnienia polega zdaniem strony skarżącej na tym, iż Komisja nie dokonała oceny czy umocnienie pozycji dominującej strony skarżącej i Gás de Portugal na rynku energii elektrycznej i gazu spowodowałoby znaczące utrudnienie konkurencji.
   Wreszcie strona skarżąca twierdzi, iż Komisja naruszyła art. 8 ust. 2 i art. 8 ust. 3 rozporządzenia 4064/89 dochodząc do wniosku, że bez względu na proponowane przez strony zobowiązania, zamierzona transakcja winna być uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem.

      (1)  Dyrektywa 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 98/30/WE (Dz. U. L 176 str. 57).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. L 257 str. 13).


title: Sprawa T-109/04: Postanowienie Sądu z dnia 16 kwietnia 2010 r. — DB Schenker Rail Deutschland przeciwko Komisji

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/56

      Postanowienie Sądu z dnia 16 kwietnia 2010 r. — DB Schenker Rail Deutschland przeciwko Komisji
      (Sprawa T-109/04) (1)

      (2010/C 161/89)

         Język postępowania: niemiecki

      Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 146 z 29.5.2004.


title: Sprawa T-560/08 P: Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2010 r. — Komisja przeciwko Meierhoferowi (Odwołanie — Służba publiczna — Nabór — Konkurs otwarty — Decyzja stwierdzająca niepomyślny wynik egzaminu ustnego — Odmowa zastosowania się przez Komisję do środków organizacji postępowania)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/38

         Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2010 r. — Komisja przeciwko Meierhoferowi
   (Sprawa T-560/08 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Nabór - Konkurs otwarty - Decyzja stwierdzająca niepomyślny wynik egzaminu ustnego - Odmowa zastosowania się przez Komisję do środków organizacji postępowania)
   2010/C 179/65
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

      Druga strona postępowania: Stefan Meierhofer (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H.G. Schiessl)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 14 października 2008 r. w sprawie F-74/07 Meierhofer przeciwko Komisji, dotychczas niepublikowany w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 14 października 2008 r. w sprawie F-74/07 Meierhofer przeciwko Komisji, dotychczas niepublikowany w Zbiorze, zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa T-246/07: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2007 r. — Coesagro przeciwko Radzie i Komisji

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/47

         Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2007 r. — Coesagro przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-246/07)
   (2007/C 211/87)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: S. Coop. And. Ecijana de Servicios Agropecuarios (Coesagro) (Sewilla, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Ortiz Blanco)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               wydanie wyroku uwzględniającego niniejszą skargę o odszkodowanie, wniesioną na podstawie art. 288 WE, i zasądzającego skarżącej odszkodowanie od Rady i Komisji jako dłużników solidarnych w wysokości ogółem 1 035 466 EUR;

               —

               obciążenie pozwanych instytucji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są takie same jak w sprawie T-217/07 Las Palmeras przeciwko Radzie i Komisji.


title: Sprawa T-392/08: Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — AEPI przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Podział rynku geograficznego — Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania — Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych — Dowód — Domniemanie niewinności)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/26

         Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — AEPI przeciwko Komisji
   (Sprawa T-392/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Podział rynku geograficznego - Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania - Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych - Dowód - Domniemanie niewinności)
   2013/C 156/44
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: AEPI Elliniki Etaireia pros Prostasian tis Pnevmatikis Idioktisias AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: początkowo P. Xanthopoulos i T. Asprogerakas Grivas, a następnie T. Asprogerakas Grivas, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Christoforou i F. Castillo de la Torre, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez M. Moustakali, a następnie przez S. Dempegiotisa, adwokatów)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 3 decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) w zakresie, w jakim dotyczy on AEPI Elliniki Etaireia pros Prostasian tis Pnevmatikis Idioktisias AE.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 4 decyzji C(2008) 3435 wersja ostateczna w zakresie, w jakim odnosi się on do art. 3 tego aktu i w jakim dotyczy on AEPI.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa połowę własnych kosztów i połowę kosztów poniesionych przez AEPI.

               5)

               AEPI pokrywa połowę własnych kosztów.

               6)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa C-153/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 1 kwietnia 2010 r. — Sony Logistics Europe B.V. przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 1 kwietnia 2010 r. — Sony Logistics Europe B.V. przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-153/10)
   2010/C 179/24
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sony Logistics Europe B.V.

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo wspólnotowe, a w szczególności art. 12 ust. 2 i 5 i art. 217 ust. 1 WKC (1) oraz art. 11 jego rozporządzenia wykonawczego (2) w związku z art. 243 WKC należy interpretować w ten sposób, że w postępowaniu dotyczącym pobranych należności celnych zainteresowany może zakwestionować to pobranie, przedkładając informację taryfową wydaną w innym państwie członkowskim dla takich samych towarów, która w owym momencie była jeszcze podważana na drodze sądowej, lecz ostatecznie została sprostowana?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy zgłaszający, który przy składaniu zgłoszeń celnych o dopuszczenie do swobodnego obrotu działa we własnym imieniu i na własny rachunek, może w takim przypadku jak tu omawiany powołać się skutecznie na wiążącą informację taryfową, w odniesieniu do której osobą uprawnioną nie jest on sam, lecz spółka powiązana, na której zlecenie zgłaszający dokonał wspomnianych zgłoszeń celnych?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: czy prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie, aby w takim przypadku jak tu omawiany zainteresowany mógł się skutecznie powołać na krajowy akt prawny zawierający określone instrukcje, w którym władze krajowe wzbudzają uzasadnione oczekiwania co do możliwości powołania się, w odniesieniu do klasyfikacji towarowej zgłoszonych towarów, na informację taryfową wydaną osobie trzeciej dla takiego samego towaru?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, s. 1).


title: Sprawa C-74/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nógrád Megyei Bíróság w dniu 30 stycznia 2008 r. — PARAT Automotive Cabrio Textiltetőket Gyártó Kft przeciwko Adó- és Pénzügyi Elenőrzési Hivatal Hatósági Főosztály Észak-magyarországi Kihelyezett Hatósági Osztály

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nógrád Megyei Bíróság w dniu 30 stycznia 2008 r. — PARAT Automotive Cabrio Textiltetőket Gyártó Kft przeciwko Adó- és Pénzügyi Elenőrzési Hivatal Hatósági Főosztály Észak-magyarországi Kihelyezett Hatósági Osztály
   (Sprawa C-74/08)
   (2008/C 116/18)
   Język postępowania: węgierski
   Sąd krajowy
   Nógrád Megyei Bíróság.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: PARAT Automotive Cabrio Textiltetőket Gyártó Kft.

      Strona pozwana: Adó- és Pénzügyi Elenőrzési Hivatal Hatósági Főosztály Észak-magyarországi Kihelyezett Hatósági Osztály
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w dniu przystąpienia Republiki Węgierskiej do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. system ustanowiony w art. 38 ust. 1 lit. a) általános forgalmi adóról szóló 1992. évi LXXIV. Törvény (ustawy nr LXXIV z 1992 r. w sprawie podatku od wartości dodanej, zwanej dalej „Àfa.tv”) był zgodny z przepisami art. 17 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1)?

               2)

               W przypadku odpowiedzi negatywnej, czy strona skarżąca może bezpośrednio powoływać się przy korzystaniu z prawa do odliczenia na art. 17 szóstej dyrektywy przeciwko systemowi ustanowionemu w art. 38 ust. 1 lit. a) Àfa.tv?

      (1)  Dz. U. L 145, s. 1.


title: Sprawa C-436/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  9 marca 2006 r.  (wniosek Hof van Cassatie van België o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — postępowanie karne przeciwko Léopoldowi Henriemu Van Esbroeckowi (Konwencja wykonawcza do układu z Schengen — Artykuły 54 i 71 — Zasada ne bis in idem — Zastosowanie ratione temporis — Pojęcie  ten sam czyn  — Przywóz i wywóz środków odurzających ścigany w różnych umawiających się państwach)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/18

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 marca 2006 r. (wniosek Hof van Cassatie van België o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — postępowanie karne przeciwko Léopoldowi Henriemu Van Esbroeckowi
   (Sprawa C-436/04) (1)

   (Konwencja wykonawcza do układu z Schengen - Artykuły 54 i 71 - Zasada ne bis in idem - Zastosowanie ratione temporis - Pojęcie „ten sam czyn” - Przywóz i wywóz środków odurzających ścigany w różnych umawiających się państwach)
   (2006/C 131/31)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hof van Cassatie van België
   Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Léopold Henri Van Esbroeck
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van Cassatie van België — Wykładnia art. 54 i 71 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen — Zasada ne bis in idem — Osoba ścigana w państwie członkowskim za nielegalny wywóz narkotyków, chociaż ta sama osoba była ścigana w Norwegii za nielegalny przywóz narkotyków i została prawomocnie osądzona w tym ostatnim państwie zanim Układ z Schengen zaczął w nim obowiązywać
   Sentencja

               1)

               Zasada ne bis in idem, o której mowa w art. 54 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. zawartego między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w dniu 19 czerwca 1990 r. w Schengen powinna znaleźć zastosowanie w przypadku postępowania karnego wszczętego w państwie umawiającym się za czyn, który doprowadził już do skazania zainteresowanego w innym państwie umawiającym się, podczas gdy KWUS jeszcze nie obowiązywała w tym ostatnim państwie w momencie ogłaszania wyroku skazującego, o ile obowiązywała ona w tych państwach umawiających się w momencie oceny zastosowania zasady ne bis in idem przez instancję rozpatrującą sprawę w drugim procesie.

               2)

               Wykładni art. 54 KWUS należy dokonywać w ten sposób, że:

                           —

                           decydujące kryterium dla celów zastosowania tego przepisu KWUS stanowi kryterium tożsamości zdarzenia, rozumianego jako istnienie całości, na którą składają się nierozdzielnie ze sobą związane zachowania, niezależnie od kwalifikacji prawnej tych zachowań lub chronionego interesu prawnego;

                           —

                           czyn karalny polegający na wywozie i przywozie tych samych środków odurzających ścigany w różnych państwach umawiających się KWUS jest zasadniczo uznawany za „ten sam czyn” w rozumieniu tego art. 54, przy czym ostateczna ocena w tym zakresie należy do właściwych instancji krajowych.

      (1)  Dz.U. C 300 z 04.12.2004 r.


title: Sprawa C-298/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 18 czerwca 2012 r. — Confédération paysanne przeciwko Ministre de l'alimentation, de l'agriculture et de la pêche

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 18 czerwca 2012 r. — Confédération paysanne przeciwko Ministre de l'alimentation, de l'agriculture et de la pêche
   (Sprawa C-298/12)
   2012/C 273/08
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Confédération paysanne

      Strona pozwana: Ministre de l'alimentation, de l'agriculture et de la pêche

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 40 ust. 1 i 5 rozporządzenia Rady nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. (1) upoważnia, ze względu na swoje brzmienie, ale także ze wzglądu na swój cel, państwa członkowskie do przyjęcia jako podstawy uprawnienia do rewaloryzacji kwoty referencyjnej rolników, których produkcja ucierpiała z powodu zobowiązań środowiskowych ciążących na nich przez cały okres rozliczeniowy lub przez jego część, porównania pomiędzy kwotami płatności bezpośrednich otrzymanych w latach dotkniętych obowiązywaniem tych zobowiązań i płatności otrzymanych w latach nim niedotkniętych?

               2)

               Czy art. 40 ust. 2 i 5 rozporządzenia Rady nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. upoważnia państwa członkowskie do przyjęcia jako podstawy uprawnienia do rewaloryzacji kwoty referencyjnej rolników, których produkcja ucierpiała z powodu zobowiązań środowiskowych ciążących na nich przez cały okres rozliczeniowy, porównania pomiędzy kwotą płatności bezpośrednich otrzymanych w ostatnim roku niedomkniętym obowiązywaniem zobowiązań rolnośrodowiskowych, również jeżeli rok ten jest wcześniejszy o osiem lat od okresu referencyjnego, i średnią kwotą roczną płatności bezpośrednich otrzymywaną w okresie referencyjnym?

      (1)  Rozporządzenie (WE) Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1)


title: Sprawa T-874/16: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2016 r. – RA/Trybunał Obrachunkowy

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/22

         Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2016 r. – RA/Trybunał Obrachunkowy
   (Sprawa T-874/16)
   (2017/C 046/25)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: RA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 4 marca 2016 r. o nieprzyznaniu skarżącemu awansu do grupy zaszeregowania AD 11.

               —

               Obciążenie Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym strona skarżąca podnosi zarzut niezgodności z prawem systemu awansów obowiązującego w Trybunale Obrachunkowym Unii Europejskiej wprowadzonym decyzją 53-2014 w sprawie awansów, ze względu na to, że system ten ma wpływ na zdolność organu powołującego do identyfikowania rozbieżności w sposobie oceniania urzędników stosowanym przez poszczególnych oceniających instytucji w zależności od ich subiektywnego podejścia.

               2.

               Zarzut drugi, że decyzja z dnia 4 marca 2016 r. o nieprzyznaniu skarżącemu awansu do grupy zaszeregowania AD 11 narusza art. 45 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, gdyż organ powołujący nie dokonał porównania osiągnięć w sposób równy i obiektywny, na podstawie porównywalnych źródeł informacji.

               3.

               Zarzut trzeci, że uzasadnienie udzielone w odpowiedzi oddalającej zażalenie ujawniło, że decyzja miała szereg oczywistych błędów w ocenie.


title: Sprawa T-203/15: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2015 r. – Zitro IP/OHIM (WORLD OF BINGO)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/46

         Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2015 r. – Zitro IP/OHIM (WORLD OF BINGO)
   (Sprawa T-203/15)
   (2015/C 198/63)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Zitro IP Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat A. Canela Giménez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „WORLD OF BINGO” – zgłoszenie nr 12 552 162

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 lutego 2015 r. w sprawie R 1900/2014-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-125/06: Skarga wniesiona w dniu 30 października 2006 r. — Deffaa przeciwko Komisji

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/32

         Skarga wniesiona w dniu 30 października 2006 r. — Deffaa przeciwko Komisji
   (Sprawa F-125/06)
   (2006/C 310/68)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Walter Deffaa (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel(-e): S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji przewodniczącego Komisji z dnia 12 stycznia 2006 r. w zakresie w jakim dokonuje ona zaszeregowania skarżącego, awansowanego na stanowisko dyrektora generalnego w DG Służba Audytu Wewnętrznego do grupy A*15 stopień 4 ze skutkiem od dnia 1 sierpnia 2004 r.

               —

               ewentualnie uchylenie tej decyzji w zakresie w jakim odmawia ona skarżącemu przeniesienia na wyższy stopień, o którym mowa w art. 44 akapit 2 regulaminu pracowniczego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Piastując stanowisko dyrektora w DG ds. Budżetu zaszeregowanego w grupie A2 (po zmianie A*15) skarżący zgłosił swą kandydaturę na stanowisko dyrektora generalnego (grupa A1) w DG Służba Audytu Wewnętrznego, o którym mowa w ogłoszeniu o wakującym stanowisku COM/228/03 (1). Po uwzględnieniu jego kandydatury awansowano go na ww. stanowisko i zaszeregowano w grupie A*15 stopień 4.
   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi przede wszystkim, że zaskarżona decyzja narusza zarówno art. 45 regulaminu pracowniczego, zgodnie z którym awans skutkuje przyznaniem urzędnikowi wyższej grupy zaszeregowania w ramach kategorii jak i ogłoszenia o wakującym stanowisku, który zgodnie z orzecznictwem sądów wspólnotowych, stanowi ramy prawne, w których postępowanie winno się toczyć.
   Skarżący podnosi ponadto naruszenie z jednej strony orzecznictwa, zgodnie z którym to ogłoszenie o wakującym stanowisku określa dokładnie zaszeregowanie, z jakim stanowisko zostanie objęte, a z drugiej art. 31 regulaminu pracowniczego.
   Skarżący podnosi wreszcie, w razie nieuwzględnienia powyższego, że Komisja odmawiając mu awansu na stopień, o którym mowa w art. 44 akapit 2 regulaminu pracowniczego błędnie ograniczyła zakres tego unormowania w oparciu w szczególności o błędna wykładnię art. 7 ust. 4 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, który przewiduje wzrost wynagrodzenia wypłacanego co miesiąc, który nie ma według skarżącego żadnego związku z przeniesieniem na wyższy stopień.

      (1)  Dz.U. C 301 A z 12.12.2003 r., str. 1.


title: Sprawa F-147/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 kwietnia 2016 r. – Sommier/Komisja

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/45

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 kwietnia 2016 r. – Sommier/Komisja
   (Sprawa F-147/12) (1)

   (2016/C 222/60)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 55 z 23.2.2013, s. 26.


title: Sprawa T-167/12 P: Wyrok Sądu z dnia 8 października 2013 r. — Rada przeciwko AY (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu w 2010 r. — Porównanie osiągnięć — Dokształcanie zawodowe — Pomyślne przejście egzaminów w ramach programu kształcenia urzędników grupy funkcyjnej AST w procedurze akredytacji celem dostępu do grupy funkcyjnej AD — Wypaczenie dowodów)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/54

         Wyrok Sądu z dnia 8 października 2013 r. — Rada przeciwko AY
   (Sprawa T-167/12 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu w 2010 r. - Porównanie osiągnięć - Dokształcanie zawodowe - Pomyślne przejście egzaminów w ramach programu kształcenia urzędników grupy funkcyjnej AST w procedurze akredytacji celem dostępu do grupy funkcyjnej AD - Wypaczenie dowodów)
   2013/C 344/96
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i A. Jensen, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: AY (Bousval, Belgia) (przedstawiciel: É. Boigelot, avocat)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 8 lutego 2012 r. w sprawie F-23/11 AY przeciwko Radzie.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 8 lutego 2012 r. w sprawie F-23/11 AY przeciwko Radzie zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdził nieważność odmownej decyzji Rady Unii Europejskiej w sprawie awansowania AY do grupy AST 9 w ramach postępowania w sprawie awansu w 2010 r. i w jakim obciążył Radę całością kosztów postępowania (pkt 1 i 4 sentencji tego wyroku).

               2)

               Sprawa zostaje przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej celem ponownego rozpoznania.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.

      (1)  Dz.U C 180 z 27.7.2012.


title: Sprawa T-730/16: Skarga wniesiona w dniu 13 października 2016 r. – Espírito Santo Financial Group/EBC

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/35

         Skarga wniesiona w dniu 13 października 2016 r. – Espírito Santo Financial Group/EBC
   (Sprawa T-730/16)
   (2016/C 462/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Espírito Santo Financial Group SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: R. Oliveira i S. Estima Martins, lawyers)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z dnia 31 sierpnia 2016 r. przyjętej zgodnie z decyzją EBC/2004/3 o nieprzyznaniu pełnego dostępu do decyzji EBC z dnia 1 sierpnia 2014 r., która zawiesiła względem Banco Espírito Santo S.A. status strony w ramach polityki pieniężnej Eurosystemu i zobowiązała tenże bank do spłaty całego długu wobec Eurosystemu oraz odmawiającej pełnego dostępu do wszystkich powiązanych dokumentów i decyzji organów EBC;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji odmawiającej dostępu do żądanych informacji zawartych w decyzji Rady Prezesów EBC na tej podstawie, że naruszyła ona obowiązek uzasadnienia.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji odmawiającej dostępu do żądanych informacji zawartych w decyzji Rady Prezesów EBC na tej podstawie, że błędnie zinterpretowała i tym samym naruszyła ona art. 4 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze, drugie i siódme decyzji EBC/2004/3.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji odmawiającej dostępu do dodatkowych informacji zawartych w propozycjach zarządu EBC na tej podstawie, że naruszyła ona obowiązek uzasadnienia.

               4.

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji odmawiającej dostępu do dodatkowych informacji zawartych w propozycjach zarządu EBC na tej podstawie, że błędnie zinterpretowała i tym samym naruszyła ona art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie i siódme decyzji EBC/2004/3.

               5.

               Zarzut piąty, zgodnie z którym należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji odmawiającej dostępu do dodatkowych informacji zawartych w propozycjach zarządu EBC na tej podstawie, że błędnie zinterpretowała i tym samym naruszyła ona art. 4 ust. 2 tiret pierwsze decyzji EBC/2004/3.

               6.

               Zarzut szósty, zgodnie z którym należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji odmawiającej dostępu do dodatkowych informacji zawartych w propozycjach zarządu EBC na tej podstawie, że błędnie zinterpretowała i tym samym naruszyła ona art. 4 ust. 3 decyzji EBC/2004/3.


title: Sprawa C-186/15: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Münster – Niemcy) – Kreissparkasse Wiedenbrück/Finanzamt Wiedenbrück [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Odliczenie podatku naliczonego — Artykuł 173 ust. 1 — Towary i usługi wykorzystywane zarówno do transakcji podlegających opodatkowaniu, jak i do transakcji zwolnionych z podatku (towary i usługi do użytku mieszanego) — Ustalenie kwoty odliczenia podatku od wartości dodanej — Proporcja podlegająca odliczeniu — Artykuł 174 — Proporcja podlegająca odliczeniu obliczona przy zastosowaniu kryterium podziału według wielkości obrotów — Artykuł 173 ust. 2 — Uregulowanie stanowiące odstępstwo — Artykuł 175 — Zasada zaokrąglania proporcji podlegającej odliczeniu — Artykuły 184 i 185 — Korekta odliczeń]

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/9

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Münster – Niemcy) – Kreissparkasse Wiedenbrück/Finanzamt Wiedenbrück
   (Sprawa C-186/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Odliczenie podatku naliczonego - Artykuł 173 ust. 1 - Towary i usługi wykorzystywane zarówno do transakcji podlegających opodatkowaniu, jak i do transakcji zwolnionych z podatku (towary i usługi do użytku mieszanego) - Ustalenie kwoty odliczenia podatku od wartości dodanej - Proporcja podlegająca odliczeniu - Artykuł 174 - Proporcja podlegająca odliczeniu obliczona przy zastosowaniu kryterium podziału według wielkości obrotów - Artykuł 173 ust. 2 - Uregulowanie stanowiące odstępstwo - Artykuł 175 - Zasada zaokrąglania proporcji podlegającej odliczeniu - Artykuły 184 i 185 - Korekta odliczeń])
   (2016/C 305/13)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Münster

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kreissparkasse Wiedenbrück

      Strona pozwana: Finanzamt Wiedenbrück

      Sentencja

               1)

               Artykuł 175 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie nie są zobowiązane do stosowania zasady zaokrąglania przewidzianej przez ten przepis, jeżeli proporcja podlegająca odliczeniu jest obliczana według jednej z metod stanowiących odstępstwo wskazanych w art. 173 ust. 2 tej dyrektywy.

               2)

               Artykuł 184 i nast. dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie są zobowiązane do stosowania zasady zaokrąglania ustanowionej w art. 175 ust. 1 tej dyrektywy w przypadku korekty odliczeń, jeżeli na podstawie ich przepisów krajowych proporcja podlegająca odliczeniu została obliczona według jednej z metod wskazanych w art. 173 ust. 2 tej dyrektywy lub w art. 17 ust. 5 akapit trzeci szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, tylko w wypadku, gdy zasada ta została zastosowana w celu ustalenia pierwotnej kwoty odliczenia.

      (1)  Dz.U. C 254 z 3.8.2015.


title: Sprawa C-346/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te ’s-Gravenhage — Niderlandy) — Staat der Nederlanden przeciwko Denkavit Nederland BV i in. (Rolnictwo — Wymogi dotyczące zdrowia zwierząt — Dyrektywa 90/425/EWG — Tymczasowe przepisy krajowe mające na celu zwalczanie rozprzestrzeniania się gąbczastej encefalopatii bydła poprzez wprowadzenie zakazu produkcji i obrotu przetworzonym białkiem zwierzęcym w celu żywienia zwierząt gospodarskich — Stosowanie tych przepisów przed wejściem w życie decyzji 2000/766/WE przewidującej taki zakaz — Stosowanie tych przepisów do dwóch produktów, które mogły zostać wyłączone z zakresu obowiązywania zakazu przewidzianego w tej decyzji — Zgodność z dyrektywą 90/425/EWG oraz decyzjami 94/381/WE i 2000/766/WE)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te ’s-Gravenhage — Niderlandy) — Staat der Nederlanden przeciwko Denkavit Nederland BV i in.
   (Sprawa C-346/09) (1)

   (Rolnictwo - Wymogi dotyczące zdrowia zwierząt - Dyrektywa 90/425/EWG - Tymczasowe przepisy krajowe mające na celu zwalczanie rozprzestrzeniania się gąbczastej encefalopatii bydła poprzez wprowadzenie zakazu produkcji i obrotu przetworzonym białkiem zwierzęcym w celu żywienia zwierząt gospodarskich - Stosowanie tych przepisów przed wejściem w życie decyzji 2000/766/WE przewidującej taki zakaz - Stosowanie tych przepisów do dwóch produktów, które mogły zostać wyłączone z zakresu obowiązywania zakazu przewidzianego w tej decyzji - Zgodność z dyrektywą 90/425/EWG oraz decyzjami 94/381/WE i 2000/766/WE)
   2011/C 232/07
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Gerechtshof te ’s-Gravenhage

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staat der Nederlanden

      Strona pozwana: Denkavit Nederland BV, Cehave Landbouwbelang Voeders BV, Arie Blok BV, Internationale Handelsmaatschappij „Demeter” BV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Gerechtshof ’s-Gravenhage — Wykładnia dyrektywy Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego (Dz.U. L 224, s. 29), decyzji Komisji 94/381/WE z dnia 27 czerwca 1994 r. dotyczącej niektórych środków ochronnych w odniesieniu do gąbczastej encefalopatii bydła i żywienia białkami pochodzącymi od ssaków (Dz.U. L 172, s. 23), decyzji Rady 2000/766/WE z dnia 4 grudnia 2002 r. dotyczącej niektórych środków ochrony w odniesieniu do przenośnych encefalopatii gąbczastych oraz do stosowania białek zwierzęcych w żywieniu zwierząt (Dz.U. L 306, s. 32) oraz decyzji Komisji 2001/9/WE z dnia 29 grudnia 2000 r. w sprawie niektórych środków kontroli wymaganych w celu wykonania decyzji Rady 2000/766/WE dotyczącej niektórych środków ochrony w odniesieniu do przenośnych encefalopatii gąbczastych oraz do stosowania białek zwierzęcych w żywieniu zwierząt (Dz.U. L 2, s. 32) — Przepisy krajowe zakazujące produkcji i sprzedaży przetworzonego białka zwierzęcego przeznaczonego do żywienia zwierząt gospodarskich — Data wejścia w życie i okres przejściowy

      Sentencja

   Przepisy krajowe, które tytułem ochrony przed gąbczastą encefalopatią bydła wprowadziły tymczasowy zakaz produkcji i obrotu przetworzonym białkiem zwierzęcym w celu żywienia zwierząt gospodarskich, ponieważ sytuacja w tym państwie członkowskim miała charakter naglący, uzasadniający natychmiastowe przyjęcie takich środków z ważnych powodów związanych ze zdrowiem publicznym oraz zdrowiem zwierząt, nie są sprzeczne z prawem Unii, a w szczególności z dyrektywą Rady 90/425 z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego, a także decyzją Komisji 94/381/WE z dnia 27 czerwca 1994 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do gąbczastej encefalopatii bydła i żywienia białkami pochodzącymi od ssaków oraz decyzją Rady 2000/766/WE z dnia 4 grudnia 2000 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do przenośnych encefalopatii gąbczastych oraz do stosowania białek zwierzęcych w żywieniu zwierząt. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy ten ostatni warunek został spełniony i czy przestrzegano zasady proporcjonalności.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Sprawa T-344/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 lipca 2007 r. — Bouychou przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Decyzja nakazująca zwrot pomocy państwa przyznanej przez Francję na rzecz spółki Stardust Marine — Stwierdzenie nieważności decyzji w wyroku Trybunału)

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 lipca 2007 r. — Bouychou przeciwko Komisji
   (Sprawa T-344/04) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Decyzja nakazująca zwrot pomocy państwa przyznanej przez Francję na rzecz spółki Stardust Marine - Stwierdzenie nieważności decyzji w wyroku Trybunału)
   (2007/C 211/62)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Denis Bouychou, nadzorca sądowy w postępowaniu naprawczym spółki Stardust Marine (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci B. Vatier i M. Verger)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Rozet i C. Giolito, działający w charakterze pełnomocników)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie naprawienia szkody, jaką miała spowodować decyzja Komisji 2000/513/WE z dnia 8 września 1999 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Francję na rzecz spółki Stardust Marine, reprezentowanej przez D. Bouychou, działającego w charakterze nadzorcy sądowego w postępowaniu naprawczym.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako bezzasadna.

               2)

               Skarżący zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004.


title: Sprawa C-437/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 2 sierpnia 2013 r. — Unitrading Ltd, druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 2 sierpnia 2013 r. — Unitrading Ltd, druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-437/13)
   2013/C 325/21
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: Unitrading Ltd

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawa ustanowione w art. 47 karty (1) [praw podstawowych Unii Europejskiej] oznaczają, że gdy organy celne w ramach wykazania pochodzenia wprowadzonych towarów zamierzają oprzeć się na wynikach analizy podmiotu trzeciego, których ten podmiot trzeci nie ujawnił ani organom celnym, ani wnioskodawcy, przez co utrudniono bądź uniemożliwiono obronie weryfikację albo obalenie prawidłowości wyciągniętych wniosków, a sądowi utrudniono wykonanie jego zadania oceny wyników analizy, owe wyniki analizy nie mogą zostać wzięte pod uwagę przez sąd? Czy dla odpowiedzi na to pytanie ma znaczenie okoliczność, że ten podmiot trzeci zatrzymał odpowiednie informacje wobec organów celnych i podmiotu zobowiązanego do zapłaty na bliżej niewyjaśnionej podstawie, iż chodzi o „law enforcement sensitive information” [szczególnie chronione informacje w zakresie egzekwowania prawa]?

               2)

               Czy prawa ustanowione w art. 47 karty oznaczają, że organy celne, gdy nie mogą ujawnić przeprowadzonej analizy, na której opierają przyjęcie danego pochodzenia towarów — a wyniki analizy są podawane w uzasadnioną wątpliwość — powinny — o ile można tego od nich w uzasadniony sposób oczekiwać –współdziałać przy wniosku podmiotu zobowiązanego do zapłaty w przedmiocie przeprowadzenia na jego własny koszt analizy lub pobrania próbek w podanym przez niego kraju wywozu?

               3)

               Czy dla odpowiedzi na pytania pierwsze i drugie ma znaczenie, że po zawiadomieniu o należnych cłach jeszcze przez pewien ograniczony czas były dostępne części próbek, które mogłyby zostać udostępnione podmiotowi zobowiązanemu do zapłaty do analizy przez inne laboratorium, nawet jeśli wynik takiej analizy nie zmieniłby okoliczności, iż wyniki uzyskane przez laboratorium zaangażowane przez organy celne nie mogą zostać zweryfikowane, a zatem wówczas nawet sąd nie miałby możliwości — jeżeli to inne laboratorium stwierdzi pochodzenie podawane przez podmiot zobowiązany do zapłaty — porównać wyników obu laboratoriów ze względu na ich wiarygodność? W wypadku odpowiedzi twierdzącej: czy organy celne powinny zawiadomić podmiot zobowiązany do zapłaty, że dostępne są jeszcze części próbek towarów oraz że może on zażądać tych próbek do takiej analizy?

      (1)  Dz.U. 2000, C 364, s. 1.


title: Sprawa C-154/06: Skarga wniesiona w dniu  21 marca 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/32

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-154/06)
   (2006/C 131/59)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: M. Konstantinidis i K Nyberg]

      Strona pozwana: Republika Finlandii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie ustanawiając w odniesieniu do autonomicznej prowincji Åland przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/108/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 grudnia 2003 r. (1) zmieniającej dyrektywę 2002/96/WE w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o tych przepisach, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               Obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 13 sierpnia 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 345, str. 106


title: Sprawa F-109/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 3 grudnia 2014 r. – DG przeciwko ENISA (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Rozwiązanie umowy o pracę — Brak uzasadnienia — Brak poszanowania postępowania w sprawie oceny — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/43

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 3 grudnia 2014 r. – DG przeciwko ENISA
   (Sprawa F-109/13) (1)

   ((Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Rozwiązanie umowy o pracę - Brak uzasadnienia - Brak poszanowania postępowania w sprawie oceny - Oczywisty błąd w ocenie))
   (2015/C 026/56)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: DG (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Tymen)

      Strona pozwana: Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (przedstawiciele: początkowo P. Empadinhas, pełnomocnik i adwokat C. Meidanis, następnie P. Empadinhas i S. Purser, pełnomocnicy oraz adwokat C. Meidanis)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu skarżącej, nakazania przywrócenia jej do pracy oraz wypłaty wszelkich świadczeń pieniężnych, jakie powinna była pobierać od zakończenia stosunku pracy z potrąceniem ewentualnych dochodów otrzymywanych w tym samym okresie, powiększonych o odsetki w wysokości ustalonej przez EBC plus 3 punkty procentowe, oraz żądanie zadośćuczynienia za rzekomo doznaną krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               DG ponosi własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji.

      (1)  Dz.U. C 15 z 18.1.2014, s. 21.


title: Sprawa T-367/04: Skarga wniesiona dnia 15 września 2004 r. przez Gibtelecom Limited przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/24

         Skarga wniesiona dnia 15 września 2004 r. przez Gibtelecom Limited przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-367/04)
   (2004/C 284/48)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 15 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Gibtelecom Limited, z siedzibą w Gibraltarze, reprezentowaną przez M. Llamasa, barrister i B. O'Connora, solicitor.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 lipca 2004 r. odrzucającej skargę wniesioną przez Gibtelecom w oparciu o artykuł 86 WE w związku z artykułem 82 WE;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania Gibtelecomu.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżoną decyzją Komisja odrzuciła skargę wniesioną dnia 31 października 1996 r., w której skarżący zarzucał hiszpańskiemu operatorowi telekomunikacyjnemu Telefonica S.A. dokonanie szeregu nadużyć pozycji dominującej, sprzecznych z artykułem 82 WE, poprzez odmowę uznania międzynarodowego telefonicznego kodu Gibraltaru („350”) i naleganie na przyjęcie restrykcyjnych warunków w wymianie automatycznej bezpośredniej transmisji ruchu telefonicznego między Hiszpanią a Gibraltarem. Skarżący przekształcił następnie ową skargę w skargę w oparciu o artykuł 86 WE w związku z artykułami 82 WE, 49 WE i 12 WE przeciwko Hiszpanii, zarzucając, że Telefonica działała według dyspozycji otrzymanych od rządu hiszpańskiego, który domaga się uznania zwierzchności nad Gibraltarem.
   Na poparcie swej skargi, skarżący podnosi cały szereg oczywistych błędów w ocenie w zaskarżonej decyzji. Według skarżącego Komisja popełniła błąd uznając, że Telefonica nie jest przedsiębiorstwem publicznym albo że posiada prawa specjalne w rozumieniu artykułu 86 WE.
   Skarżący dalej podnosi, że swymi działaniami Hiszpania naruszyła przepisy dotyczące numeracji i dostępu zawarte w dyrektywach 90/388 (1), 97/33 (2), 2002/21 (3) oraz 2002/77 (4). Uważa on także, że skarga o naruszenie może zostać wniesiona przeciwko Hiszpanii w oparciu o artykuł 86 WE w celu stwierdzenia, czy środki podjęte przez Hiszpanię w celu zapobieżenia uznania przez Telefonicę międzynarodowego telefonicznego kodu Gibraltaru miały powszechne zastosowanie czy też nie.
   Skarżący podnosi także szereg proceduralnych i administracyjnych podstaw do stwierdzenia nieważności, odnosząc się w tym kontekście do naruszenia jego uzasadnionych oczekiwań, które jak utrzymuje wynikały z pisma wysłanego w dniu 7 czerwca 2000 r. przez trzech członków Komisji do Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa, w którym między innymi domagali się oni od obu państw znalezienia rozwiązania skargi w sprawie numeracji. Skarżący podnosi dalej w kontekście tego samego zarzutu, że Komisja nie działała bezstronnie i że naruszyła zasadę wymagającą od niej podjęcia działania w rozsądnym terminie.

      (1)  Dyrektywa Komisji 90/388EWG z dnia 28 czerwca 1990 w sprawie konkurencji na rynkach usług telekomunikacyjnych Dz.U. L 192 z 24.7.1990, str. 10-16.

      (2)  Dyrektywa 97/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie wzajemnych połączeń w telekomunikacji ze względu na zapewnienie usług powszechnych oraz interoperacyjności poprzez zastosowanie zasady otwartej sieci (ONP) Dz.U. L 199 z 26.7.1997, str. 32-52.

      (3)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 33-50.

      (4)  Dyrektywa Komisji 2002/77/WE z dnia 16 września 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej (Tekst mający znaczenie dla EOG) Dz.U. L 249 z 17.9.2002, str. 21-26.


title: Sprawa C-286/12: Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Węgrom

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/14

         Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Węgrom
   (Sprawa C-286/12)
   2012/C 217/31
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Enegren i K. Talabér-Ritz pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Węgierska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Orzeczenie, że Węgry uchybiły swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 2 i 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1) w ten sposób, że przyjęły uregulowanie krajowe, na mocy którego stosunki służbowe sędziów, prokuratorów i notariuszy ustają obligatoryjnie z osiągnięciem przez nich wieku 62 lat, co powoduje odmienne traktowanie ze względu na wiek, które nie ma uzasadnienia w postaci zgodnego z prawem celu, a w każdym razie nie jest właściwe ani konieczne dla osiągnięcia zamierzonego celu.

               —

               obciążenie Węgier kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z węgierskim uregulowaniem dotyczącym obligatoryjnego wieku maksymalnego sędziów, prokuratorów i notariuszy, stosunek służbowy osób wykonujących te zawody ustaje z chwilą osiągnięcia określonego wieku — obecnie 62 lat — podczas gdy wcześniej mogli wykonywać swoje obowiązki do ukończenia 70 lat. Zgodnie ze spornym uregulowaniem stosunek służbowy sędziów i prokuratorów, którzy osiągnęli nowy wiek maksymalny przed dniem 1 stycznia 2012 r., ustanie z dniem 30 czerwca 2012 r., a stosunek służbowy sędziów i prokuratorów, którzy osiągną nowy wiek maksymalny między dniem 1 stycznia 2012 r. a 31 grudnia 2012 r., ustanie z dniem 31 grudnia 2012 r. W przypadku notariuszy obniżenie obligatoryjnego wieku maksymalnego z 70 do 62 lat wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2014 r.
   Komisja na poparcie skargi przytacza następujące zarzuty i argumenty:

               Po pierwsze uważa, że sporne uregulowanie krajowe wprowadza odmienne traktowanie ze względu na wiek w rozumieniu art. 2 dyrektywy, ponieważ sędziów, prokuratorów i notariuszy, którzy osiągnęli nowy obligatoryjny wiek maksymalny, traktuje w sposób mniej korzystny niż wszystkie pozostałe osoby aktywne zawodowo, które osiągnęły nie osiągnęły takiego wieku.

               Uregulowanie, które wprowadza odmienne traktowanie ze względu na wiek, powinno — by mogło pozostać poza zakresem zakazu dyskryminacji — spełniać wymogi ustanowione w art. 6 dyrektywy. Na podstawie tego przepisu z jednej strony uregulowanie takie powinno być obiektywnie uzasadnione zgodnym z prawem celem, a z drugiej strony środki do osiągnięcia tego celu powinny być właściwe i konieczne (zasada proporcjonalności).

               W tej kwestii Komisja podnosi, że ani sporne uregulowanie nie określa wyraźnie zgodnego z prawem celu, ani nie można takiego celu wywnioskować z kontekstu. Sytuacja taka sama w sobie stanowi naruszenie dyrektywy, gdyż jest to okoliczność utrudniająca kontrolę sądową zgodności z prawem i proporcjonalności uregulowania krajowego. Jeżeli chodzi o zgodność z prawem celów wskazywanych w toku postępowania w sprawie uchybienia, Komisja twierdzi, że jedynie cele z zakresu polityki społecznej można uznać za cele mogące uzasadnić odstępstwo od zakazu dyskryminacji ze względu na wiek.

               Wreszcie w opinii Komisji sporne uregulowanie krajowe nie jest właściwe ani konieczne do osiągnięcia wskazanych jako zgodne z prawem celów, ponieważ: i) okres przejściowy wynoszący najwyżej rok i sześć miesięcy jest nadzwyczaj krótki, jeżeli wziąć pod uwagę drastyczne obniżenie obligatoryjnego wieku maksymalnego z 70 do 62 lat w przypadku stosunku służbowego oraz ii) okres przejściowy nie jest spójny z punktu widzenia powszechnej reformy systemu emerytalnego, która podnosi powszechny wiek emerytalny z 62 do 65 lat przez okres ośmiu lat zawarty między rokiem 2014 a 2022, co spowoduje — już po upływie dwóch lat — ponowne podwyższenie obligatoryjnego wieku maksymalnego dla stosunku służbowego. W konsekwencji Komisja uważa, że sporne uregulowanie krajowe w sposób nieproporcjonalny narusza uzasadnione interesy sędziów, prokuratorów i notariuszy, których obejmuje, a nadto wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia zamierzonego celu.

      (1)  Dz.U. L 303, s. 16, zwanej dalej „dyrektywą”


title: Sprawa T-557/10: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2012 r. — H.Eich przeciwko OHIM — Arav (H.EICH) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego H.EICH — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy H SILVIAN HEACH — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/19

         Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2012 r. — H.Eich przeciwko OHIM — Arav (H.EICH)
   (Sprawa T-557/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego H.EICH - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy H SILVIAN HEACH - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 227/29
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: H.Eich Srl (Signa, Włochy) (przedstawiciele: D. Mainini, T. Rubin, A. Masetti Zannini de Concina, M. Bucarelli, G. Petrocchi i B. Passaretti, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciele: G. Mannucci i R. Pethke, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Arav Holding Srl (Palma Campania, Włochy) (przedstawiciel: R. Bocchini, adwokat)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 września 2010 r. (sprawa R 1411/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Arav Holding Srl a H.Eich Srl.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (OHIM) z dnia 9 września 2010 r. (sprawa R 1411/2009-1);

               2)

               OHIM pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez H.Eich Srl w postępowaniu przed Sądem;

               3)

               OHIM pokrywa niezbędne koszty poniesione w związku z postępowaniem przed Pierwszą Izbą Odwoławczą;

               4)

               Arav Holding Srl pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Wykreślenie sprawy T-56/97

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/62

         Wykreślenie sprawy T-56/97 (1)

   (2005/C 217/126)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2005 r. prezes piątej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-56/97, W. C. G. M. Stoffelen przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 142 z 10.5.1997


title: Wyrok Trybunału (czwartej izby) z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie C-400/03 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance du VII arrondissement de Paris) Waterman SAS przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects (Wspólna Taryfa Celna — Nomenklatura Scalona — Pozycja taryfowa — Etui na pióra)

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwartej izby)
   z dnia 8 lipca 2004 r.
   w sprawie C-400/03 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance du VII (1) arrondissement de Paris) Waterman SAS przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects
   (Wspólna Taryfa Celna - Nomenklatura Scalona - Pozycja taryfowa - Etui na pióra)
   (2004/C 217/18)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-400/03, której przedmiotem jest skierowany do Trybunału na mocy art. 234 WE przez Tribunal d'instance du VII (1) arrondissement de Paris (Francja) wniosek o wydanie, w ramach zawisłego przed tym sądem sporu między Waterman SAS, uprzednio Waterman SA, a Directeur général des douanes et droits indirects orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie zgodności wyjaśnień do podpozycji 4202 12 11 i 4202 12 19 Nomenklatury Scalonej, zawartych w komunikacie Komisji zatytułowanym „Wyjaśnienia do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich” (Dz.U. C 199 z 2000 r., str. 1) z nomenklaturą scaloną Wspólnej Taryfy Celnej zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, str. 1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2263/2000 z dnia 13 października 2000 r. (Dz.U. L 264, str. 1), Trybunał (czwarta izba), w składzie: J.N. Cunha Rodrigues, prezes izby, J.-P. Puissochet i K. Lenaerts (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 8 lipca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:
   Analiza zadanego pytania nie wykazała istnienia jakichkolwiek danych mogących wpłynąć na ważność wyjaśnień do podpozycji 4202 12 11 i 4202 12 19 Nomenklatury Scalonej, zawartych w komunikacie Komisji zatytułowanym „Wyjaśnienia do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich”.

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2003.