title: Wyrok Sądu (czwarta izba) z dnia 22 maja 2012 r.#Nordmilch AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).#Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MILRAM – Wcześniejsze, słowne i graficzny, krajowe znaki towarowe RAM – Względna podstawa odmowy rejestracji – Podobieństwo towarów i oznaczeń – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2072009.#Sprawa T‑546/10.

text:
      Wyrok Sądu (czwarta izba) z dnia 22 maja 2012 r. – Nordmilch przeciwko OHIM – Lactimilk (MILRAM)
      (sprawa T‑546/10)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MILRAM – Wcześniejsze, słowne i graficzny, krajowe znaki towarowe RAM – Względna podstawa odmowy rejestracji – Podobieństwo towarów i oznaczeń – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2072009
      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
         towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego [rozporządzenie Rady nr 207/2009,
         art. 8 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 24, 27, 28, 43, 51, 52, 71, 78, 83)

      Przedmiot

               Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 września 2010 r. (sprawy połączone R 1041/2009-4 i R 1053/2009-4)
                  dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Lactimilk SA a Nordmilch AG

            Sentencja

                  1)

                  	Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  	Nordmilch AG zostaje obciążona kosztami postępowania.


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 marca 2004 r. # Cofinoga Mérignac SA przeciwko Sylvain Sachithanathan. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Francja. # Dyrektywy 87/102/CEE i 90/88/CEE. # Sprawa C-264/02.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (trzecia izba) z dnia 15 września 2005 r. # Citicorp przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy LIVE RICHLY - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Prawo do przedstawienia uwag - Artykuł 73 rozporządzenia nr 40/94. # Sprawa T-320/03.

text:
      Sprawa T‑320/03
      Citicorp
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego       (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
      Wspólnotowy znak towarowy – Słowny znak towarowy LIVE RICHLY – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter odróżniający – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 – Prawo do przedstawienia uwag – Artykuł 73 rozporządzenia nr 40/94
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 15 września 2005 r.  II ‑ 0000
      Streszczenie wyroku
      1.     Wspólnotowy znak towarowy – Decyzje Urzędu – Poszanowanie prawa do obrony
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 73)
      2.     Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie odwoławcze – Skarga do sądu wspólnotowego – Wniosek o rejestrację oznaczenia dla
            kilku kategorii towarów lub usług – Uznanie przez skarżącą, że doszło do ograniczenia przedmiotu sporu do jednej kategorii
            – Faktyczne cofnięcie zarzutu dotyczącego innej kategorii
      3.     Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji
            – Brak charakteru odróżniającego – Oznaczenie, które może posiadać kilka znaczeń, które może stanowić grę słów i które może
            być postrzegane jako ironiczne, zdumiewające i nieoczekiwane – Przesłanka rejestracji – Zdolność do bycia postrzeganym jako
            wskazówka pochodzenia handlowego danych towarów i usług
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b))
      4.     Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji
            – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego – Oznaczenie słowne LIVE RICHLY
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b))
      5.     Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji
            – Brak charakteru odróżniającego oznaczenia – Brak wystarczających podstaw do zakwestionowania zdolności odróżniającej oznaczenia
            w przypadku stwierdzenia braku elementu fantazyjnego lub minimalnego stopnia inwencji
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b))
      1.     Zgodnie z art. 73 zdanie drugie rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego decyzje Urzędu Harmonizacji
         w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) opierają się wyłącznie na przyczynach i materiale dowodowym, co do których
         strony zainteresowane miały możliwość przedstawienia swoich uwag. Przepis ten wyraża we wspólnotowym prawie znaków towarowych
         zasadę ochrony prawa do obrony, zgodnie z którą adresatom decyzji władz publicznych, które wpływają w istotny sposób na ich
         interesy, powinno się umożliwić należyte przedstawienie ich stanowiska.

      (por. pkt 21, 22)
      2.     W ramach postępowania w sprawie skargi na decyzję izby odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki
         towarowe i wzory) o odrzuceniu wniosku o rejestrację znaku towarowego dla różnych kategorii towarów lub usług Sąd Pierwszej
         Instancji nie może orzekać w przedmiocie zarzutu dotyczącego jednej kategorii towarów lub usług, w przypadku gdy skarżący
         faktycznie wycofał zarzut, uznając w sposób wyraźny, że przedmiot sporu ogranicza się do innej kategorii.

      (por. pkt 48)
      3.     Okoliczność, że oznaczenie niemające charakteru opisowego może mieć kilka znaczeń, że może stanowić grę słów lub też może
         być postrzegane jako ironiczne, zdumiewające i nieoczekiwane, wcale nie czyni go odróżniającym w rozumieniu art. 7 ust. 1
         lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Owe różne elementy czynią oznaczenie odróżniającym
         wyłącznie, jeżeli jest ono od razu postrzegane przez dany krąg odbiorców jako wskazówka pochodzenia handlowego określonych
         towarów lub usług, i to w celu umożliwienia danemu kręgowi odbiorców odróżnienia, bez możliwego wprowadzenia w błąd, towarów
         lub usług zgłaszającego znak towarowy od towarów lub usług mających inne pochodzenie handlowe.

      (por. pkt 84)
      4.     Oznaczenie słowne LIVE RICHLY, które zostało zgłoszone do rejestracji w charakterze wspólnotowego znaku towarowego dla usług
         finansowych i monetarnych należących do klasy 36 porozumienia nicejskiego, pozbawione jest w odniesieniu do tych usług charakteru
         odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, ponieważ
         dany krąg odbiorców, to znaczy przeciętny konsument, anglojęzyczny lub posiadający wystarczającą znajomość języka angielskiego,
         właściwie poinformowany, dostatecznie uważny i rozsądny – przyjmując, że poziom uwagi może być relatywnie niski, jeżeli chodzi
         o wskazówki o charakterze promocyjnym, które nie są decydujące dla odbiorców dobrze poinformowanych –postrzega to oznaczenie
         w kontekście usług finansowych i monetarnych, przede wszystkim jako wyrażenie promocyjne, a nie jako wskazówkę pochodzenia
         handlowego omawianych usług. Omawiane oznaczenie nie posiada elementów, które umożliwiłyby, poza jego oczywistym znaczeniem
         promocyjnym, łatwe i natychmiastowe zapamiętanie go przez dany krąg odbiorców jako odróżniającego znaku towarowego dla oznaczonych
         usług. Nawet jeśli przyjąć, że omawiane oznaczenie jest używane samodzielnie, bez innych oznaczeń lub znaków towarowych, dany
         krąg odbiorców nie może, bez wcześniejszego zwrócenia jego uwagi, postrzegać go inaczej, jak tylko w jego znaczeniu promocyjnym.

      (por. pkt 70, 74, 76, 85)
      5.     Brak charakteru odróżniającego znaku towarowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego
         znaku towarowego nie może wypływać z braku elementu fantazyjnego lub minimalnego stopnia inwencji, ponieważ wspólnotowy znak
         towarowy nie jest bezwzględnie rezultatem procesu twórczego i nie jest oparty na elemencie oryginalności lub fantazji, ale
         na jego zdolności do indywidualizowania towarów lub usług na rynku w stosunku do towarów lub usług tego samego rodzaju oferowanych
         przez konkurentów.

      (por. pkt 91)
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (trzecia izba)
      z dnia 15 września 2005 r.(*)

      Wspólnotowy znak towarowy – Słowny znak towarowy LIVE RICHLY – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter odróżniający – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 – Prawo do przedstawienia uwag – Artykuł 73 rozporządzenia nr 40/94
      W sprawie T‑320/03
      Citicorp, z siedzibą w Nowym Jorku, Nowy Jork (Stany Zjednoczone), reprezentowana przez adwokatów V. von Bomhard, A. Rencka i A. Pohlmanna,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez S. Laitinen, P. Bullocka i A. von Mühlendahla, działających w charakterze pełnomocników,

      strona pozwana,
      mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 czerwca 2003 r. (sprawa
         R 85/2002‑3) w sprawie rejestracji słownego znaku towarowego LIVE RICHLY jako wspólnotowego znaku towarowego,

      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJIWSPÓLNOT EUROPEJSKICH (trzecia izba),

      w składzie: M. Jaeger, prezes, J. Azizi i E. Cremona, sędziowie,
      sekretarz: C. Kristensen, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 9 grudnia 2004 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
       Okoliczności powstania sporu
      1       W dniu 2 marca 2001 r. skarżąca, na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego
         znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1), złożyła w Urzędzie Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
         (OHIM) zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego.

      2       Znak, o którego rejestrację wniesiono, to słowne oznaczenie LIVE RICHLY.
      3       Usługi objęte wnioskiem o rejestrację należą do klasy 36 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej
         klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowanego i zmienionego, i odpowiadają
         następującemu opisowi:

      „Usługi finansowe i monetarne oraz z zakresu nieruchomości; w szczególności usługi bankowe; karty kredytowe; finansowanie
         i kredytowanie działalności gospodarczej oraz kredyty konsumenckie; maklerstwo w zakresie hipotek i nieruchomości; zarządzanie,
         planowanie i doradztwo w zakresie powiernictwa i nieruchomości; inwestycje, doradztwo i asystowanie w sprawach inwestycyjnych;
         usługi maklerskie i prowadzenie negocjacji z osobami trzecimi w celu usprawnienia bezpiecznych transakcji finansowych; usługi
         ubezpieczeniowe; w szczególności zawieranie i sprzedaż ubezpieczeń z zakresu nieruchomości, ubezpieczeń wypadkowych, polis
         ubezpieczeniowych na życie i umów renty”.

      4       Pismem z dnia 3 lipca 2001 r. ekspert sprzeciwił się rejestracji znaku towarowego LIVE RICHLY z uwagi na brak charakteru odróżniającego.
         Skarżąca zakwestionowała stanowisko eksperta i pismem z dnia 8 sierpnia 2001 r. wniosła o dalsze rozpatrzenie wniosku o rejestrację.
         Decyzją z dnia 4 grudnia 2001 r. (zwaną dalej „decyzją eksperta”) ekspert podtrzymał odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego
         LIVE RICHLY.

      5       W dniu 22 stycznia 2002 r. skarżąca, na podstawie art. 57‑62 rozporządzenia nr 40/94, wniosła do OHIM odwołanie od decyzji
         eksperta.

      6       Decyzją z dnia 25 czerwca 2003 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) trzecia Izba Odwoławcza nie uwzględniła odwołania, utrzymując
         w mocy decyzję eksperta o odrzuceniu zgłoszenia. Izba Odwoławcza stwierdziła w istocie, że znak towarowy LIVE RICHLY nie spełnia
         wymogów art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w zakresie, w jakim jest on postrzegany przez dany krąg odbiorców jako
         zwykłe wyrażenie zachwalające, a nie jako wskazówka pochodzenia handlowego omawianych usług.

       Przebieg postępowania i żądania stron
      7       W dniu 15 września 2003 r. skarżąca, na podstawie art. 63 rozporządzenia nr 40/94, złożyła w sekretariacie Sądu skargę na
         zaskarżoną decyzję. W następstwie złożenia przez stronę pozwaną odpowiedzi na skargę, w której wskazała ona, że znak towarowy
         LIVE RICHLY został dopuszczony przez eksperta do rejestracji dla usług ubezpieczeniowych i z zakresu nieruchomości, skarżąca,
         na podstawie art. 135 § 2 regulaminu Sądu, wniosła o wyrażenie zgody na przedłożenie repliki. Postanowieniem prezesa trzeciej
         izby z dnia 19 lutego 2004 r. skarżącej zezwolono na złożenie repliki.

      8       Na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy Sąd (trzecia izba) postanowił przedstawić stronom pytania na piśmie i otworzyć
         procedurę ustną. Strony udzieliły odpowiedzi na pytania Sądu w przepisanym terminie.

      9       Podczas rozprawy, która odbyła się w dniu 9 grudnia 2004 r., strony zostały wysłuchane w przedmiocie swych żądań i odpowiedzi
         udzielonych na pytania Sądu. Przy tej sposobności strona pozwana potwierdziła, że znak towarowy LIVE RICHLY może zostać zarejestrowany
         dla usług ubezpieczeniowych i z zakresu nieruchomości. Wskutek tego potwierdzenia skarżąca przyznała, że usługi te nie będą
         dalej przedmiotem sporu przed Sądem, który ogranicza się w istocie do usług finansowych i monetarnych. Skarżąca oświadczyła
         wreszcie, że w następstwie wydania wyroku Sądu z dnia 21 października 2004 r. w sprawie C‑64/02 P OHIM przeciwko Erpo Möbelwerk
         (Zb.Orz. str.I‑10031) nie podnosi ona dalej, że dla celów stwierdzenia braku charakteru odróżniającego należało wykazać, że wspólnotowy
         znak towarowy jest powszechnie używany. Te oświadczenia stron zostały zapisane w protokole z rozprawy.

      10     Skarżąca wnosi do Sądu o:
      –       stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
      –       obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.
      11     Strona pozwana wnosi do Sądu o:
      –       oddalenie skargi;
      –       obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
       Co do prawa
       W przedmiocie dopuszczalności niektórych dowodów przedstawionych przez skarżącą
       Argumenty stron
      12     Na poparcie argumentacji w zakresie charakteru odróżniającego oznaczenia LIVE RICHLY skarżąca przedstawia kopie dokumentów
         będących wyciągami z baz danych dotyczących znaków towarowych oraz stron internetowych, mających na celu wykazanie, że posiada
         ona wyłączne prawo używania zgłoszonego oznaczenia dla omawianych usług.

      13     Strona skarżąca twierdzi, że dokumenty te nie są dopuszczalne, gdyż zostały one przedstawione po raz pierwszy w postępowaniu
         przed Sądem [zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 6 marca 2003 r. w sprawie T‑128/01 DaimlerChrysler przeciwko OHIM (Calandre),
         Rec. str. II‑701, pkt 18].

       Ocena Sądu
      14     Należy przypomnieć, że wniesienie skargi do Sądu ma na celu kontrolę zgodności z prawem decyzji wydawanych przez izby odwoławcze
         OHIM w rozumieniu art. 63 rozporządzenia nr 40/94 oraz że w ramach sporów o stwierdzenie nieważności zgodność z prawem zaskarżonego
         aktu należy oceniać na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w chwili wydania tego aktu (wyrok Trybunału z dnia
         7 lutego 1979 r. w  sprawach połączonych 15/76 i 16/76 Francja przeciwko Komisji, Rec. str. 321, pkt 7 oraz wyrok Sądu z dnia
         12 grudnia 1996 r. w  sprawach połączonych T‑177/94 i T‑377/94, Rec. str. II‑2041, pkt 119). W konsekwencji zadaniem Sądu
         nie jest ponowne rozpatrzenie stanu faktycznego w świetle dowodów przedstawionych po raz pierwszy w postępowaniu przed nim.
         Dowody przedstawione po raz pierwszy w postępowaniu przed Sądem są zatem niedopuszczalne (zob. podobnie ww. w pkt 13 wyrok
         w sprawie Calandre, pkt 18).

      15     W niniejszej sprawie wydaje się, co nie zostało zakwestionowane przez skarżącą, że nowe dokumenty, które przedłożyła ona na
         poparcie wyłączności używania znaku towarowego LIVE RICHLY, zostały przedstawione po raz pierwszy w postępowaniu przed Sądem.
         A zatem należy stwierdzić niedopuszczalność tych dokumentów skarżącej.

      16     Wniosek ten nie może zostać podważony argumentami skarżącej przedstawionymi podczas rozprawy, zgodnie z którymi, po pierwsze,
         przedłożone dokumenty potwierdzają jedynie dowody przedstawione już wcześniej, po drugie, dowody te powinny były zostać rozpatrzone
         przez OHIM oraz, po trzecie, dowody te nie zmieniają przedmiotu sporu przed Izbą Odwoławczą. W istocie, jak powyżej wskazano
         w pkt 14, do Sądu należy kontrola zgodności z prawem decyzji Izby Odwoławczej. Wynika z tego, że kontroli tej należy dokonać
         w odniesieniu do ram faktycznych i prawnych sporu, które zostały przedstawione w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, a żadna
         ze stron nie może zmienić następnie okoliczności faktycznych i prawnych, na podstawie których badana jest zgodność z prawem
         decyzji Izby Odwoławczej [wyrok Sądu z dnia 5 marca 2003 r. w sprawie T‑194/01 Unilever przeciwko OHIM (Owalna tabletka),
         Rec. str. II‑383, pkt 16]. Wszakże, jak to zostało wskazane powyżej w pkt 15, przedłożone dowody dotyczące stanu faktycznego
         są nowymi dowodami dotyczącymi stanu faktycznego, które nie zostały przedstawione w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą. Dowody
         te nie stanowią zatem ram faktycznych i prawnych sporu, istniejących w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą w chwili wydania
         decyzji. Na stwierdzenie to nie wpływa fakt, że dowody te jedynie potwierdzają dowody przedstawione już wcześniej lub że nie
         zmieniają one przedmiotu sporu w niniejszej sprawie. Tak więc, mając na uwadze kontrolę zgodności z prawem dokonywaną przez
         Sąd, nie jest on zobowiązany do zajęcia stanowiska w przedmiocie tych dowodów. Ponadto w odniesieniu do argumentu, że dowody
         te powinny były zostać rozpatrzone przez OHIM z urzędu, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94
         to do stron należy przedstawienie w odpowiednim terminie dowodów, na które pragną się one powołać. Wynika z tego, że OHIM
         nie można zarzucić naruszenia prawa, jeżeli strona nie przedstawiła mu dowodów w odpowiednim terminie.

       W przedmiocie zarzutu opartego na naruszeniu prawa do przedstawienia uwag
       Argumenty stron
      17     Skarżąca podnosi podwójne naruszenie jej prawa do przedstawienia uwag, które przysługuje jej na mocy art. 73 zdanie drugie
         rozporządzenia nr 40/94.

      18     Po pierwsze, skarżąca twierdzi, że chociaż ekspert uzasadnił decyzję o odmowie rejestracji w oparciu o czysto finansowy aspekt
         pojęcia „richly” (bogato), Izba Odwoławcza oparła swoją decyzję na odmiennej i bardziej dopracowanej definicji, przedstawionej
         przez samą skarżącą, zgodnie z którą pojęcie to oznacza „w bogaty lub wyszukany sposób; w pełni i odpowiednio” (in a rich
         or elaborate manner; fully and appropriately). Ta bardziej dopracowana definicja pojęcia „richly” została jednakże wskazana
         przez skarżącą na poparcie dopuszczenia do rejestracji omawianego znaku towarowego. Zdaniem skarżącej, odmawiając rejestracji
         omawianego znaku na podstawie argumentu skarżącej mającego służyć tej rejestracji, Izba Odwoławcza oparła się na całkowicie
         nowej przesłance. Okoliczność, że Izba Odwoławcza nie stworzyła skarżącej możliwości przedstawienia swoich uwag względem tej
         nowej przesłanki skutkuje, zdaniem skarżącej, naruszeniem jej prawa do przedstawienia uwag przyznanego przez art. 73 zdanie
         drugie rozporządzenia nr 40/94. Powołuje się ona w tym względzie na wyrok Trybunału z dnia 26 czerwca 1980 r. w sprawie 136/79
         National Panasonic przeciwko Komisji (Rec. str. 2033, pkt 21) oraz na decyzję Izby Odwoławczej z dnia 10 kwietnia 2002 r.
         w sprawie R 1112/2000‑3 bébé przeciwko BEBÉ oraz decyzję Izby Odwoławczej z dnia 27 lutego 2003 r. w sprawie R 476/2002‑3
         MYKO VITAL przeciwko Miko.

      19     Po drugie, skarżąca twierdzi, że Izba Odwoławcza naruszyła także jej prawo do przedstawienia uwag poprzez stwierdzenie, iż
         poziom uwagi konsumentów względem usług objętych oznaczeniem LIVE RICHLY jest niski, bez zapoznania się ze stanowiskiem skarżącej
         w tym względzie.

      20     Strona pozwana twierdzi, że Izba Odwoławcza w celu potwierdzenia odmowy rejestracji dokonanej przez eksperta nie wprowadziła
         nowego znaczenia pojęcia „richly” (bogato). W konsekwencji stwierdza ona, że Izba Odwoławcza nie naruszyła w tym względzie
         prawa skarżącej do przedstawienia uwag. Strona pozwana nie ustosunkowuje się w sposób szczególny do drugiego zarzutu naruszenia
         prawa do przedstawienia uwag.

       Ocena Sądu
      –       Uwagi wstępne
      21     Zgodnie z art. 73 zdanie drugie rozporządzenia nr 40/94 decyzje OHIM opierają się wyłącznie na przyczynach i materiale dowodowym,
         co do których strony zainteresowane miały możliwość przedstawienia swoich uwag. Przepis ten wyraża we wspólnotowym prawie
         znaków towarowych zasadę ochrony prawa do obrony.

      22     W myśl tej ogólnej zasady prawa wspólnotowego adresatom decyzji władz publicznych, które wpływają w istotny sposób na ich
         interesy, powinno się umożliwić należyte przedstawienie ich stanowiska [wyrok Trybunału z dnia 23 października 1974 r. w sprawie
         17/74 Transocean Marine Paint przeciwko Komisji, Rec. str. 1063, pkt 15 oraz wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2002 r. w sprawie
         T‑34/00 Eurocool Logistik przeciwko OHIM (EUROCOOL), Rec. str. II‑683, pkt 21].

      23     Niniejsza sprawa wiąże się z przeprowadzeniem analizy, czy przyjęcie przez Izbę Odwoławczą odmiennego od skarżącej rozumowania,
         opartego na określonym znaczeniu pojęcia „live richly” oraz czy stwierdzenie przez Izbę Odwoławczą, że dany krąg odbiorców
         nie jest nazbyt uważny, stanowią przyczyny, co do których skarżąca nie miała możliwości przedstawienia uwag.

      24     W tym względzie przede wszystkim należy zbadać odmienności pomiędzy decyzją eksperta a zaskarżoną decyzją, gdyż brak różnic
         pomiędzy tymi decyzjami może wykluczać wszelkie naruszenie prawa skarżącej do obrony. Jeżeli decyzja Izby Odwoławczej podtrzymuje
         jedynie decyzję eksperta w zakresie tych przyczyn, należy uznać, że skarżąca miała możliwość przedstawienia uwag co do tych
         przyczyn w odwołaniu od decyzji eksperta.

      –       Znaczenia pojęcia „live richly”
      25     W odniesieniu do znaczenia pojęcia „live richly” należy przede wszystkim zauważyć, że w odwołaniu do Izby Odwoławczej skarżąca
         wskazała, że pojęcie „rich” zostało zdefiniowane w słowniku Collins dictionary jako oznaczające w pierwszej kolejności „posiadający bogactwo, własność itp., posiadający dużo” (well supplied with wealth,
         property, etc., owning much), natomiast pojęcie „richly” zostało zdefiniowane w tym samym słowniku jako „w bogaty lub wyszukany
         sposób; w pełni i odpowiednio” (in a rich or elaborate manner; fully and appropriately).

      26     W odniesieniu do zarzucanego naruszenia prawa do obrony, opartego na nieprzedstawieniu przez skarżącą uwag co do rozumowania
         przeprowadzonego przez Izbę Odwoławczą, które opierało się na odmiennym od przyjętego przez eksperta znaczeniu pojęcia „live
         richly”, należy zauważyć, że ekspert zakwestionował istnienie charakteru odróżniającego znaku towarowego skarżącej w następujący
         sposób:

      „Wszyscy inwestorzy, specjaliści lub amatorzy, zmierzają do powiększenia swego majątku, a każdy bank, który odnosi pewien
         sukces, czyni swoich klientów bogatymi lub, przynajmniej, stwarza im możliwość bogatego życia; wszyscy konkurenci skarżącej
         próbują przyciągnąć uwagę klientów podobnymi sloganami, które podkreślają jedynie ich osiągnięcia finansowe.

      […] Fortuny są tworzone przez inwestycje bardziej niż w jakikolwiek inny sposób, mianowicie przez ciężką pracę lub dziedziczenie.
         Czego pragną konsumenci takich usług? Stać się bogatymi lub przynajmniej żyć bogato.

      Oba słowa, »żyć« [live] i »bogato« [richly], należą do języka potocznego; pojęcie »bogaty« ma pozytywny wydźwięk finansowy
         […]”.

      27     W następstwie decyzji eksperta skarżąca podkreśliła w odwołaniu do Izby Odwoławczej, że pojęcia „live richly” nie należy postrzegać
         wyłącznie w kontekście finansowym, ale również w kontekście bardziej ogólnym i nieokreślonym, jako życie spełnione lub pełne
         doświadczeń.

      28     W zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza podtrzymała odmowę rejestracji dokonaną przez eksperta, w szczególności z następujących
         względów:

      „10      […] Według angielskiego słownika, słowo RICHLY (»bogato«) oznacza »w bogaty lub wyszukany sposób; w pełni i odpowiednio« (»in
         a rich or elaborate manner; fully and appropriately«).

      11      Na podstawie tej definicji używanie kombinacji słów LIVE i RICHLY w kontekście usług objętych zgłoszeniem ma jasne przesłanie,
         mające zachwalający wydźwięk. Informuje ona zainteresowanych konsumentów o tym, że dane usługi umożliwiają im bogate życie.

      […]
      14      W odniesieniu do argumentu skarżącej, że słowo RICHLY może mieć różny wydźwięk, należy zauważyć, iż odróżniający charakter
         oznaczenia może być oceniany wyłącznie w odniesieniu do towarów lub usług objętych zgłoszeniem. Z tego właśnie względu ekspert
         wziął pod uwagę sposób rozumienia słowa RICHLY związany z usługami, których dotyczy zgłoszenie”.

      29     A zatem z decyzji eksperta wynika przede wszystkim, że pojęcie „richly” było rozważane w znaczeniu „posiadać pieniądze, bogactwo”,
         tj. w aspekcie finansowym.

      30     Następnie, z zaskarżonej decyzji wynika, że definicja słowa „richly” wskazana przez Izbę Odwoławczą oznacza w szczególności
         „w bogaty sposób”. W istocie, jak wskazuje strona pozwana, pojęcie „rich” znaczy w pierwszej kolejności „posiadający bogactwo,
         własność itp., posiadający dużo” (well supplied with wealth, property, etc., owning much). Stanowisko to nie zostało zakwestionowane
         przez skarżącą, która w toku postępowania przed Izbą Odwoławczą wskazała tę samą definicję i w odwołaniu przyznała, że pojęcie
         „rich” odpowiada w pierwszej kolejności słowom „zamożny lub bogaty”. W konsekwencji definicja wskazana przez Izbę Odwoławczą
         zawiera w sobie finansowy aspekt pojęcia „richly”, przyjęty również przez eksperta.

      31     Ponadto z pkt 14 zaskarżonej decyzji wynika, że Izba Odwoławcza zaaprobowała uwzględnione przez eksperta znaczenie pojęcia
         „richly” w odniesieniu do specyficznych usług, dla których wniesiono o rejestrację znaku towarowego. Wynika z tego, że Izba
         Odwoławcza nie odeszła od finansowego aspektu pojęcia „richly”.

      32     W konsekwencji znaczenia słowa „richly” przyjęte przez Izbę Odwoławczą nie różnią się w rzeczywistości od rozpatrywanych przez
         eksperta.

      33     Okoliczność, że Izba Odwoławcza wskazała, iż uwzględniła definicję pojęcia „richly”, które obejmuje kilka znaczeń słowa „richly”,
         nie podważa w tym przypadku przyjętego wniosku. W istocie definicję obejmującą kilka znaczeń należy uznać za uwzględnioną,
         jeżeli jedno z tych znaczeń zostało uwzględnione. W niniejszej sprawie potwierdzenie przez Izbę Odwoławczą prawidłowości przyjętego
         przez eksperta znaczenia pojęcia „richly” doprecyzowuje, które znaczenie zostało uwzględnione w definicji tego pojęcia.

      34     Wreszcie w odniesieniu do używania wyrażenia „żyć bogato lub mieć bogate życie” (to lead a rich life or to live a rich life)
         należy zauważyć, że wyrażenie to zostało użyte zarówno w decyzji eksperta, jak i w decyzji Izby Odwoławczej. Ponieważ wyrażenie
         to opiera się na słowie „rich”, które, jak zostało wskazane powyżej, występuje w aspekcie finansowym, jego użycie w zaskarżonej
         decyzji nie podważa powyższych rozważań.

      35     W odniesieniu do wskazania przez skarżącą wcześniejszych decyzji OHIM wystarczy przypomnieć, że zgodność z prawem decyzji
         izb odwoławczych należy oceniać wyłącznie na podstawie rozporządzenia nr 40/94, zgodnie z wykładnią dokonaną przez sąd wspólnotowy,
         a nie na podstawie wcześniejszej praktyki decyzyjnej OHIM [zob. wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie T‑129/01 Alejandro
         przeciwko OHIM – Anheuser‑Busch (BUDMEN), Rec. str. II‑2251, pkt 61 oraz powołane w nim orzecznictwo].

      36     Tytułem uzupełnienia należy przypomnieć, że w każdym razie Sąd orzekł już wcześniej, iż izby odwoławcze muszą mieć możliwość
         oparcia swych decyzji na argumentach, które nie zostały przedstawione w postępowaniu przed ekspertem w zakresie, w jakim zainteresowana
         strona miała możliwość przedstawienia uwag co do okoliczności mających znaczenie dla stosowania danego przepisu prawa. Zgodnie
         z zasadą ciągłości funkcjonalnej między ekspertem i izbami odwoławczymi mogą one ponownie rozpatrzyć zgłoszenie, nie będąc
         ograniczonymi uzasadnieniem przedstawionym przez eksperta [wyroki Sądu z dnia 16 lutego 2000 r. w sprawie T‑122/99 Procter
         & Gamble przeciwko OHIM (Kształt mydła), Rec. str. II‑265, pkt 27 oraz z dnia 5 czerwca 2002 r. w sprawie T‑198/00 Hershey
         Foods przeciwko OHIM (Kiss Device with plume), Rec. str. II‑2567, pkt 25].

      37     W niniejszej sprawie, przyjmując nawet, że Izba Odwoławcza przyjęła odmienne stanowisko niż ekspert, wydaje się, że, po pierwsze,
         Izba Odwoławcza nie oparła się na nowych okolicznościach faktycznych, co do których skarżąca nie miała możliwości przedstawienia
         swoich uwag. W istocie, biorąc pod uwagę, że szersze rozumienie znaczenia słowa „richly” zostało wskazane przez samą skarżącą,
         nie może ona twierdzić, iż nie miała ona możliwości przedstawienia uwag co do tej okoliczności. Po drugie, wydaje się, że
         Izba Odwoławcza ograniczyła się wyłącznie do przyjęcia odmiennego toku rozumowania niż broniony przez skarżącą. W konsekwencji,
         mając na uwadze orzecznictwo powołane powyżej w pkt 36, nie może to stanowić samo w sobie naruszenia prawa skarżącej do obrony.

      –       Poziom uwagi danego kręgu odbiorców
      38     Odnosząc się do naruszenia prawa skarżącej do obrony, opartego na braku możliwości przedstawienia uwag w przedmiocie poziomu
         uwagi danego kręgu odbiorców przyjętego przez Izbę Odwoławczą, również należy rozpocząć od analizy różnic w tym względzie
         pomiędzy decyzją Izby Odwoławczej a decyzją eksperta.

      39     Drugie zdanie decyzji eksperta brzmi następująco:
      „W odpowiedzi na Państwa argument, zgodnie z którym przesłanie znaku towarowego jest ogólne i nieokreślone, należy przede
         wszystkim wskazać, że przesłanie to […] skierowane jest [do] odbiorców w szerokim rozumieniu, którzy są dostatecznie poinformowani
         oraz dostatecznie uważni i rozsądni […]”.

      40     Izba Odwoławcza wskazuje odpowiednio w pkt 13 i 15 zaskarżonej decyzji:
      „13      W odniesieniu do sposobu postrzegania oznaczenia LIVE RICHLY przez dany krąg odbiorców Izba Odwoławcza twierdzi, podobnie
         jak ekspert, że slogan ten składa się ze słów języka potocznego, które w kontekście usług objętych zgłoszeniem rozumiane są
         przez odbiorców jako zwykłe wyrażenie zachwalające, a nie jako wskazówka pochodzenia handlowego omawianych usług.

      […]
      15      Ponadto nic nie wskazuje na to, że grupa składniowa LIVE RICHLY, poza swoim oczywistym znaczeniem promocyjnym, może pozwolić
         danemu kręgowi odbiorców na łatwe i natychmiastowe rozpoznanie oznaczenia jako znaku towarowego odróżniającego oznaczone usługi.
         Nie znając kontekstu oznaczenia, określony krąg odbiorców nie może dostrzec w nim nic, poza jego znaczeniem promocyjnym. Dany
         konsument nie jest nazbyt uważny. Jeżeli oznaczenie nie wskazuje natychmiastowo pochodzenia przedmiotu zakupu i dostarcza
         konsumentowi jedynie informację czysto promocyjną i abstrakcyjną, nie będzie on poświęcał czasu na zapoznanie się z różnymi
         potencjalnymi funkcjami oznaczenia lub na jego zapamiętanie jako znaku towarowego”.

      41     Skarżąca wywiodła z pkt 15 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym dany konsument nie jest nazbyt uważny (not very attentive),
         że poziom uwagi danego konsumenta jest niski (low).

      42     Wskazanie, że konsument nie jest nazbyt uważny, nie dowodzi jednakże w sposób bezwzględny, że poziom jego uwagi jest niski.
         W istocie wskazanie to może także oznaczać, że dany konsument, nie poświęcając zbytniej uwagi omawianemu znakowi towarowemu,
         poświęca mu niemniej dostateczną uwagę.

      43     W niniejszej sprawie należy zauważyć, że w pkt 13 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza potwierdza analizę dokonaną przez eksperta
         w zakresie sposobu postrzegania oznaczenia LIVE RICHLY przez dany krąg odbiorców. Wszakże w drugim zdaniu decyzji ekspert
         stwierdza, że przesłanie znaku towarowego skierowane jest do szerokiego kręgu odbiorców, który jest nie tylko dostatecznie
         poinformowany i rozsądny, ale także dostatecznie uważny.

      44     W konsekwencji należy stwierdzić, że wskazując, iż dany konsument nie jest nazbyt uważny, Izba Odwoławcza ustaliła w rzeczywistości,
         że dany konsument jest dostatecznie uważny. Izba Odwoławcza wyłącznie sformułowała w sposób odmienny stanowisko eksperta wyrażone
         w drugim zdaniu jego decyzji.

      45     Mając na uwadze, że Izba Odwoławcza wyłącznie sparafrazowała stanowisko eksperta, skarżąca niesłusznie twierdzi, iż Izba Odwoławcza
         przyjęła niski poziom uwagi danego kręgu odbiorców, bez umożliwienia skarżącej przedstawienia uwag w tym względzie.

      46     Z uwagi na wyżej przedstawione przyczyny zarzuty oparte na naruszeniu prawa skarżącej do obrony należy oddalić.
       W przedmiocie zarzutu opartego na naruszeniu obowiązku uzasadnienia
      47     Skarżąca twierdzi w istocie, że zaskarżona decyzja nie została właściwie uzasadniona, gdyż odmawia rejestracji zgłoszonego
         znaku towarowego dla wszystkich usług, dla których wniesiono o rejestrację, bez wyszczególnienia przyczyn, dla których zgłoszenie
         zostało odrzucone w odniesieniu do usług ubezpieczeniowych i z zakresu nieruchomości. Strona pozwana kwestionuje ten zarzut,
         twierdząc, że OHIM od początku postępowania dopuszczał rejestrację dla usług ubezpieczeniowych i z zakresu nieruchomości.

      48     Sąd zauważa, że w następstwie oświadczeń strony pozwanej złożonych na rozprawie, zgodnie z którymi znak towarowy LIVE RICHLY
         może zostać zarejestrowany dla usług ubezpieczeniowych i z zakresu nieruchomości, skarżąca wyraźnie przyznała, że przedmiot
         sporu ogranicza się do usług finansowych i monetarnych. Skarżąca cofnęła w konsekwencji zarzut oparty na braku uzasadnienia,
         które nie dotyczyło usług ubezpieczeniowych i z zakresu nieruchomości. Sąd nie jest zatem zobowiązany do wypowiedzenia się
         w przedmiocie tego zarzutu.

       W przedmiocie zarzutu opartego na naruszeniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94
       Argumenty stron
      49     Skarżąca twierdzi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji również z uwagi na to, że Izba Odwoławcza zawarła w niej
         błędną wykładnię art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 dotyczącego bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji wspólnotowego
         znaku towarowego, opartej na braku jego charakteru odróżniającego.

      50     Skarżąca podkreśla przede wszystkim, że zarówno orzecznictwo Sądu, jak i praktyka izb odwoławczych potwierdzają, że slogany
         podlegają tym samym kryteriom, co wszystkie inne rodzaje znaków towarowych [wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie
         T‑138/00 Erpo Möbelwerk przeciwko OHIM (DAS PRINZIP DER BEQUEMLICHKEIT), Rec. str. II‑3739, pkt 44, oraz decyzja Izby Odwoławczej
         z dnia 11 lutego 1999 r. w sprawie R 73/1998‑2 BEAUTY ISN’T ABOUT LOOKING YOUNG BUT LOOKING GOOD]. Skarżąca twierdzi, że w niniejszej
         sprawie Izba Odwoławcza odmówiła rejestracji słownego oznaczenia jedynie ze względu na to, iż chodzi tutaj o slogan zachwalający,
         nie wypowiadając się co do jego zdolności do odróżniania omawianych usług.

      51     Następnie skarżąca wskazuje, że Izba Odwoławcza uznała, iż pojęcie „live richly” nie ma charakteru opisowego. Stwierdzenie
         to, zdaniem skarżącej, skutkuje tym, że Izba Odwoławcza, celem wykazania braku charakteru odróżniającego omawianego znaku
         towarowego, nie może oprzeć się, jak to uczyniła w niniejszej sprawie, jedynie na zachwalającym charakterze sloganu. Skarżąca
         powołuje się w tym względzie na liczne decyzje izb odwoławczych.

      52     Skarżąca twierdzi, że wbrew niczym niepopartemu, zdaniem skarżącej, stanowisku Izby Odwoławczej, która stwierdziła, iż pojęcie
         „live richly” jest jedynie zwykłym wyrażeniem zachwalającym o jasnym znaczeniu, pojęcie to może być przedmiotem odmiennych
         interpretacji z uwagi na jego ogólny, nieokreślony i dwuznaczny sens, w szczególności w odniesieniu do usług finansowych i monetarnych.
         Zdaniem skarżącej zgłoszony znak towarowy, LIVE RICHLY, jest grą słów, która bynajmniej, jako taka, nie ma określonego znaczenia,
         ponieważ prawdopodobnie istnieje tyle sposobów bogatego życia, ilu jest ludzi, a każdy konsument dokona takiej interpretacji
         tego sloganu, jaka wyda mu się właściwa. Ponadto skarżąca twierdzi, że konsumenci skonfrontowani z omawianym sloganem będą
         zaskoczeni, zaintrygowani lub zdezorientowani, ponieważ nie spodziewają się oni, że bank zaproponuje im usługi finansowe oferując
         im „życie bogato”, co tylko świadczy o odróżniającym charakterze znaku towarowego LIVE RICHLY. Na poparcie swej argumentacji
         skarżąca powołuje się na definicję pojęcia „rich” w Collins English Dictionary (wydanie z 1995 r.), odmienne interpretacje pojęcia „richly” dokonane przez Izbę Odwoławczą i eksperta, decyzję Izby Odwoławczej
         z dnia 1 października 2001 r. w sprawie R 393/2000‑1 ES GIBT SIE NOCH, DIE GUTEN DINGE, reklamy w Stanach Zjednoczonych oraz
         komentarze, które sprowokowały one w Internecie. Twierdzi ona w szczególności, że komentarze te świadczą o tym, że sposób
         postrzegania tego znaku towarowego przez konsumentów jest daleki od bycia prostym i jednolitym.

      53     Ponadto skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja opiera się na błędnym założeniu, że poziom uwagi danego kręgu odbiorców jest
         niski, podczas gdy w rzeczywistości jest on wysoki. Zdaniem skarżącej, przeciętny konsument usług finansowych jest szczególnie
         ostrożny i uważny, gdyż usług tych nie nabywa się jako „gotowych do użycia” (off the shelf), jak w przypadku dżinsów lub mleka,
         ale z uwagi na ich zasadniczą doniosłość w życiu tego konsumenta. W konsekwencji przeciętny konsument poświęca więcej czasu
         na poszukiwanie znaczeń tego sloganu, zapamiętując go łatwiej, kiedy odnosi się on do usług finansowych.

      54     Orzecznictwo Sądu w zakresie sloganów, jak również praktyka decyzyjna izb odwoławczych potwierdzają, zdaniem skarżącej, że
         slogan LIVE RICHLY posiada zdolność rejestracyjną. W ww. w pkt 50 wyroku w sprawie DAS PRINZIP DER BEQUEMLICHKEIT oraz w wyroku
         z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie T‑130/01 Sykes Enterprises przeciwko OHIM (REAL PEOPLE, REAL SOLUTIONS) (Rec. str. II‑5179)
         Sąd uznał, po pierwsze, że wbrew temu, co twierdzi ekspert w piśmie z dnia 3 lipca 2001 r., brak charakteru odróżniającego
         nie może wynikać ani z braku elementu fantazyjnego, ani z braku inwencji. Po drugie, Sąd stwierdził, że używanie na rynku
         samego oznaczenia lub oznaczeń podobnych odgrywa decydującą rolę w ramach oceny samoistnego charakteru odróżniającego znaku
         towarowego. Zdaniem skarżącej, w szczególności w ww. w pkt 50 wyroku w sprawie DAS PRINZIP DER BEQUEMLICHKEIT Sąd wskazał,
         że stwierdzenie braku charakteru odróżniającego może zostać uzasadnione wyłącznie w przypadku dowiedzenia, iż omawiany słowny
         znak towarowy jest powszechnie używany. W niniejszej sprawie skarżąca podkreśla, że, po pierwsze, strona pozwana nie wykazała
         używania pojęcia „live richly”, oraz, po drugie, że pojęcie to nie było nigdy wcześniej używane dla promowania lub sprzedaży
         usług finansowych i monetarnych. Mając na uwadze niepowtarzalny i niespotykany charakter jej sloganu, skarżąca twierdzi, że
         jej znak towarowy posiada charakter odróżniający w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.

      55     Utrwalona praktyka izb odwoławczych również potwierdza zdolność rejestracyjną znaku towarowego LIVE RICHLY. Skarżąca wspomina
         w tym względzie decyzję z dnia 7 listopada 2001 r. w sprawie R 1090/2000‑4 WE GET IT DONE. Utrzymuje ona, że z decyzji tej
         można wnioskować, iż, z jednej strony, granica zakresu stosowania art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 nie jest dookreślona
         oraz, z drugiej strony, iż to do OHIM należy wykazanie, że znak towarowy nie może zostać zarejestrowany na podstawie tego
         artykułu, ze świadomością, że dla ustalenia braku charakteru odróżniającego nie wystarcza stwierdzenie, iż slogan jest banalny
         lub stanowi zwykłe wyrażenie zachwalające. Opierając się na tej decyzji, skarżąca twierdzi, że Izba Odwoławcza nie wyjaśniła,
         dlaczego promocyjne i zachwalające cechy pojęcia „live richly” w niniejszym przypadku uniemożliwiają przeciętnemu konsumentowi
         usług finansowych i monetarnych ustalenie związku pomiędzy oznaczeniem i skarżącą, a w konsekwencji postrzegać ten slogan
         jako znak towarowy. Skarżąca zwraca uwagę, że slogan ten może być różnie interpretowany, że dany krąg odbiorców może go natychmiastowo
         zapamiętać, ponieważ nie oczekuje, że instytucja finansowa będzie promować swoje usługi sloganem tego typu, oraz że posiada
         ona wyłączne prawo używania tego sloganu.

      56     Skarżąca wywodzi z bieżącej praktyki izb odwoławczych, że na potrzeby ustalenia charakteru odróżniającego oznaczenia można
         wziąć pod uwagę ogólny charakter sloganu (ww. decyzja w sprawie WE GET IT DONE, decyzja z dnia 25 lutego 2002 r. w sprawie
         R 135/2000‑2 Taking care of the world’s water … and yours oraz decyzja z dnia 18 września 2001 r. w sprawie R 222/2001‑1 TEAM
         POWER). Z tej praktyki wywodzi ona również, że brak używania omawianego sloganu lub jego wariantu na danym rynku stanowi istotną
         przesłankę tego, że posiada on samoistny charakter odróżniający (ww. decyzja w sprawie Taking care of the world’s water …
         and yours, ww. decyzja w sprawie TEAM POWER, decyzja z dnia 4 maja 1999 r. w sprawie R 153/1998‑2 Früher an Später denken!,
         decyzja z dnia 5 lipca 2000 r. w sprawie R 689/1999‑3 UNLOCK THE POTENTIAL oraz decyzja z dnia 5 czerwca 2002 r. w sprawie
         R 58/2001‑4 WHATEVER WHENEVER).

      57     Skarżąca powołuje się następnie na dokonanie przez OHIM, dla usług należących do klasy 36 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego
         i odpowiadających opisowi: „usługi finansowe, monetarne i z zakresu nieruchomości”, rejestracji pewnej liczby sloganów zawierających
         pojęcia „live” lub „life”, wśród których występują make more of life, WHERE MONEY LIVES i SO YOU CAN ENJOY LIFE! Wskazuje
         ona, że odmowa rejestracji znaku towarowego LIVE RICHLY dla takich samych usług stanowi sprzeczność.

      58     Podnosi ona również pewną liczbę sloganów zarejestrowanych przez krajowe urzędy określonych państw członkowskich, świadczące
         o tym, że do rejestracji dopuszczono slogany mniej odróżniające niż omawiany.

      59     Skarżąca zwraca uwagę, że znak towarowy LIVE RICHLY został zarejestrowany dla takich samych usług, należących do klasy 36
         w rozumieniu Porozumienia nicejskiego, przez urzędy właściwe w przedmiocie znaków towarowych w licznych państwach trzecich,
         takich jak Australia i Stany Zjednoczone Ameryki. Nawet jeśli przyznaje ona, że Stany Zjednoczone Ameryki i Australia nie
         są państwami członkowskimi, skarżąca stwierdza, że te rejestracje znaku towarowego LIVE RICHLY stanowią istotną przesłankę
         zdolności rejestracyjnej tego znaku w krajach anglojęzycznych ogólnie.

      60     Wreszcie, ponieważ spór dotyczy jedynie rejestracji znaku towarowego LIVE RICHLY dla usług finansowych i monetarnych, skarżąca
         twierdzi, że stanowisko strony pozwanej, zgodnie z którym nazwa ta nie jest odróżniająca dla wspomnianych usług z uwagi na
         to, że pojęcie „live richly” ma wyraźnie przesłanie życia bogato w sensie materialnym, podczas gdy jest ona odróżniająca dla
         usług ubezpieczeniowych i z zakresu nieruchomości, jest arbitralne, nielogiczne, paradoksalne i sprzeczne.

      61     Zdaniem skarżącej, wniosek ten jest oparty na dużej zbieżności, tudzież identyczności, zarówno usług finansowych z usługami
         ubezpieczeniowymi, jak i usług finansowych z usługami z zakresu nieruchomości, co ponadto było wskazywane przez stronę pozwaną
         we wcześniejszych decyzjach (decyzja Izby Odwoławczej z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie R 498/2001‑3 TravelCard przeciwko
         AIR TRAVEL CARD, decyzja Wydziału Sprzeciwów z dnia 21 lipca 2003 r. w sprawie 1454‑2003 LLOYD przeciwko LLOYDS TSB oraz decyzja
         Wydziału Sprzeciwów z dnia 11 listopada 2003 r. w sprawie 2451‑2003 ADIGSA przeciwko ADIG GRUPPE GUT FÜR IHR GELD).

      62     Ostateczny paradoks wynika jednakże, zdaniem skarżącej, z uzasadnienia strony pozwanej dotyczącego nieodróżniającego charakteru
         znaku towarowego w odniesieniu do usług finansowych i monetarnych, opartego na fakcie, że przesłanie tego znaku towarowego
         zasadza się na tym, że omawiane usługi oferują danemu kręgowi odbiorców tym niemniej możliwość powiększenia zasobów finansowych,
         a zatem umożliwiają bogatsze życie w sensie materialnym. Zdaniem skarżącej, nawet jeśli ten sposób postrzegania sloganu należałoby
         uznać za właściwy, czemu ona zaprzecza, to z punktu widzenia konsumenta usługi ubezpieczeniowe i z zakresu nieruchomości również
         mają ostatecznie za cel potencjalne wzbogacenie jednostki. Skarżąca twierdzi w konsekwencji, że Izba Odwoławcza nie wykazała
         braku charakteru odróżniającego pojęcia „live richly”, do czego jest zobowiązana, aby odrzucić wniosek o rejestrację tego
         znaku towarowego na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94. Wobec tego należy stwierdzić nieważność decyzji
         o częściowej odmowie rejestracji znaku towarowego LIVE RICHLY dla omawianych usług.

      63     Strona pozwana kwestionuje argumenty skarżącej i twierdzi, że żaden z nich nie podważa stwierdzenia braku charakteru odróżniającego
         znaku towarowego, o którego rejestrację wniesiono.

       Ocena Sądu
      –       Uwagi wstępne
      64     Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 nie są rejestrowane „znaki towarowe, które pozbawione są jakiegokolwiek
         charakteru odróżniającego”. Ponadto art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 stanowi, że „[u]stęp 1 stosuje się bez względu na
         fakt, że podstawy odmowy rejestracji istnieją tylko w części Wspólnoty”.

      65     Jak to orzekł już wcześniej Sąd, znakami towarowymi określonymi w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 są w szczególności
         takie, które nie pozwalają danemu kręgowi odbiorców na dokonanie przy następnym zakupie omawianych towarów lub usług tego
         samego wyboru, jeżeli doświadczenie okazało się pozytywne, lub też odmiennego wyboru, jeśli było ono negatywne [wyrok Sądu
         z dnia 27 lutego 2002 r. w sprawie T‑79/00 Rewe‑Zentral przeciwko OHIM (LITE), Rec. str. II‑705, pkt 26, oraz ww. w pkt 22
         wyrok w sprawie EUROCOOL, pkt 37]. Ma to miejsce w szczególności, w przypadku gdy oznaczenia są powszechnie używane w ramach
         sprzedaży danych towarów lub usług.

      66     Tym niemniej rejestracja znaku towarowego składającego się z oznaczeń lub wskazówek, które są ponadto wykorzystywane jako
         slogany reklamowe, wyznaczniki jakości lub namowy do kupna towarów lub usług, do których znak towarowy się odnosi, nie podlega
         odmowie tylko z tytułu takiego wykorzystywania (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 4 października 2001 r. w sprawie C‑517/99
         Merz & Krell, Rec. str. I‑6959, pkt 40). Jednakże oznaczenie, które spełnia inne funkcje niż funkcja znaku towarowego w klasycznym
         rozumieniu, posiada charakter odróżniający w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 jedynie wtedy, gdy może
         być postrzegane bezpośrednio jako wskazówka pochodzenia handlowego oznaczonych towarów lub usług, umożliwiająca danemu kręgowi
         odbiorców odróżnienie, bez możliwego wprowadzenia w błąd, towarów lub usług właściciela znaku towarowego od towarów lub usług
         posiadających odmienne pochodzenie handlowe [wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie T‑122/01 Best Buy Concepts przeciwko
         OHIM (BEST BUY), Rec. str. II‑2235, pkt 20 i 21].

      67     Oceny charakteru odróżniającego można dokonać jedynie, po pierwsze, w stosunku do towarów lub usług, dla których wniesiono
         o rejestrację, i, po drugie, w stosunku do sposobu postrzegania przez dany krąg odbiorców, złożony z konsumentów tych towarów
         lub usług (ww. w pkt 22 wyrok w sprawie EUROCOOL, pkt 38 oraz ww. w pkt 65 wyrok w sprawie LITE, pkt 27).

      68     Wreszcie z brzmienia art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 wynika, że minimum charakteru odróżniającego wystarcza,
         aby podstawa odmowy rejestracji zdefiniowana w tym przepisie nie znajdowała zastosowania (ww. w pkt 65 wyrok w sprawie LITE,
         pkt 28).

      –       W przedmiocie danego kręgu odbiorców i poziomu jego uwagi
      69     W odniesieniu do danego kręgu odbiorców należy przede wszystkim przypomnieć, że oznaczone usługi są usługami finansowymi i monetarnymi,
         należącymi do klasy 36 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego. Właściwy krąg odbiorców dla tych usług składa się z wszystkich
         konsumentów. Oceny charakteru odróżniającego należy zatem dokonać, biorąc pod uwagę przypuszczalne oczekiwania przeciętnego
         konsumenta, właściwie poinformowanego, dostatecznie uważnego i rozsądnego (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 16 lipca 1998 r.
         w sprawie C‑210/96 Gut Springenheide i Tusky, Rec. str. I‑4657, pkt 31).

      70     Następnie należy przypomnieć, że sposób postrzegania znaku towarowego przez dany krąg odbiorców, w tym przypadku przez przeciętnego
         konsumenta, może się każdorazowo znacznie różnić ze względu na rodzaj omawianych towarów lub usług (zob. w odniesieniu do
         pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich
         odnoszących się do znaków towarowych, Dz.U. 1989, L 40, str. 1, wyrok Trybunału z dnia 22 czerwca 1999 r. w sprawie C‑342/97
         Lloyd Schuhfabrik Meyer, Rec. str. I‑3819, pkt 26 oraz w odniesieniu do rozporządzenia nr 40/94 ww. w pkt 16 wyrok w sprawie
         Owalna tabletka, pkt 42).

      71     W tym względzie skarżąca twierdzi, że wbrew stanowisku Izby Odwoławczej właściwy krąg odbiorców jest w sposób oczywisty bardzo
         uważny, jeżeli chodzi o usługi finansowe, gdyż usługi te nie są „gotowe do użycia” (off the shelf) jak para dżinsów lub mleko
         i mają istotne znaczenie dla przyszłości konsumenta.

      72     Sąd przypomina na wstępie, że wbrew interpretacji bronionej przez skarżącą, zgodnie z którą Izba Odwoławcza uznała, iż poziom
         uwagi danego kręgu odbiorców jest niski, Izba Odwoławcza uznała w rzeczywistości, iż dany krąg odbiorców jest dostatecznie
         uważny (zob. powyżej pkt 42 i nast.).

      73     Następnie z uwagi na charakter niektórych z omawianych usług finansowych i monetarnych konsumenci ci, w jakiejś części, mogą
         być odbiorcami bardzo uważnymi, ponieważ, po pierwsze, zobowiązania podjęte przez konsumentów mogą być relatywnie znaczne
         oraz po drugie, usługi te mogą być relatywnie skomplikowane.

      74     Jednakże ten poziom uwagi może być relatywnie niski, jeżeli chodzi o wskazówki o charakterze promocyjnym, które nie są decydujące
         dla odbiorców dobrze poinformowanych (zob. podobnie ww. w pkt 54 wyrok w sprawie REAL PEOPLE, REAL SOLUTIONS, pkt 24, oraz
         ww. w pkt 66 wyrok w sprawie BEST BUY, pkt 25).

      75     W konsekwencji należy uznać, że ogół oznaczonych usług skierowany jest do odbiorców właściwie poinformowanych i rozsądnych.
      76     Poza tym, ponieważ słowne oznaczenie LIVE RICHLY złożone jest z pojęć w języku angielskim, właściwy krąg odbiorców stanowią
         odbiorcy anglojęzyczni, tudzież odbiorcy posiadający wystarczającą znajomość języka angielskiego.

      –       W przedmiocie sposobu postrzegania przez dany krąg odbiorców
      77     Należy dokonać oceny sposobu postrzegania przez właściwy krąg odbiorców oznaczenia LIVE RICHLY jako znaku towarowego dla usług
         finansowych i monetarnych.

      78     W tym względzie należy wskazać, że Izba Odwoławcza stwierdziła, iż oznaczenie LIVE RICHLY jest sloganem złożonym z dwóch angielskich
         słów rozumianych przez dany krąg odbiorców jako zwykłe wyrażenie zachwalające oznaczające, że usługi skarżącej pozwalają konsumentom
         żyć bogato. Ponadto Izba Odwoławcza uznała, że poza swym oczywistym znaczeniem promocyjnym oznaczenie LIVE RICHLY nie umożliwia
         danemu kręgowi odbiorców łatwego i natychmiastowego zapamiętania go jako znaku towarowego dla oznaczonych usług. Z uwagi na
         to, że przeciętny konsument nie jest nazbyt uważny, jeżeli oznaczenie nie wskazuje bezpośrednio na pochodzenie oznaczonego
         towaru lub usługi, ale jedynie dostarcza mu czysto promocyjną i abstrakcyjną informację, nie będzie on poświęcał czasu na
         zapoznanie się z różnymi, potencjalnymi funkcjami oznaczenia lub na próbę jego zapamiętania jako znaku towarowego. Z tych
         względów Izba Odwoławcza stwierdziła, że oznaczenie to nie może stanowić znaku towarowego.

      79     Mając na uwadze te rozważania, skarżąca błędnie utrzymuje, że Izba Odwoławcza uznała omawiane oznaczenie za niemogące stanowić
         przedmiotu rejestracji wyłącznie ze względu na to, że chodzi tutaj o promocyjne wyrażenie zachwalające. Ponadto rozważania
         te pozwalają na odrzucenie argumentu skarżącej, że Izba Odwoławcza nie wypowiedziała się co do zdolności oznaczenia LIVE RICHLY
         do odróżniania usług skarżącej od usług jej konkurentów.

      80     W istocie, uznając w pkt 15 zaskarżonej decyzji, że dany krąg odbiorców nie może łatwo i natychmiastowo zapamiętać oznaczenia
         jako znaku towarowego dla omawianych usług, Izba Odwoławcza nie ograniczyła się do wywiedzenia braku charakteru odróżniającego
         omawianego oznaczenia z promocyjnego charakteru pojęcia „live richly”, ale rozważyła zdolność tego oznaczenia do odróżniania,
         w odczuciu danego kręgu odbiorców, towaru skarżącej od towaru jej konkurentów.

      81     Ponadto w odniesieniu do znaków złożonych z kilku elementów (złożony znak towarowy) dla celów oceny charakteru odróżniającego
         należy rozpatrzyć znak jako całość [wyrok Sądu z dnia 20 listopada 2002 r. w połączonych sprawach T‑79/01 i T‑86/01 Bosch
         przeciwko OHIM (Kit pro et Kit Super Pro), Rec. str. II‑4881, pkt 22].

      82     W tym względzie należy wskazać, jak to również przyznały strony, że chociaż oznaczenie LIVE RICHLY nie jest wyłącznie i bezpośrednio
         opisowe dla danej usługi lub towaru, składa się ono z dwóch słów potocznego języka angielskiego, które rozpatrywane łącznie
         mają niezależne znaczenie. Oznaczenie to bowiem może być łatwo zrozumiane jako oznaczające, że usługi skarżącej pozwalają
         konsumentom żyć bogato.

      83     Oczywiście, chociaż wyrażenie „żyć bogato” można rozumieć w różny sposób i w konsekwencji może ono mieć ogólny sens, należy
         dokonać analizy znaczenia słownego znaku towarowego w odniesieniu do usług określonych w zgłoszeniu znaku towarowego (zob.
         ww. w pkt 81 wyrok w sprawie Kit pro et Kit Super Pro, pkt 24, oraz powołane tam orzecznictwo). W zakresie, w jakim omawiany
         słowny znak towarowy jest utożsamiany z usługami finansowymi i monetarnymi, można go rozumieć, przede wszystkim, w jego znaczeniu
         materialnym lub finansowym. Izba Odwoławcza mogła zatem słusznie stwierdzić, że oznaczenie LIVE RICHLY w kontekście usług
         finansowych i monetarnych może być pojmowane jako wyraźne, informacyjne przesłanie mające wydźwięk zachwalający.

      84     Poza tym należy stwierdzić, że okoliczność, iż nieopisowe oznaczenie LIVE RICHLY może mieć kilka znaczeń, że może stanowić
         grę słów lub też może być postrzegane jako ironiczne, zdumiewające i nieoczekiwane wcale nie czyni go odróżniającym. Owe różne
         elementy czynią oznaczenie odróżniającym wyłącznie, jeżeli jest ono od razu postrzegane przez dany krąg odbiorców jako wskazówka
         pochodzenia handlowego usług skarżącej i to w celu umożliwienia danemu kręgowi odbiorców odróżnienia, bez możliwego wprowadzenia
         w błąd, usług skarżącej od usług mających inne pochodzenie handlowe [ww. w pkt 66 wyrok w sprawie BEST BUY, pkt 21; ww. w pkt 54
         wyrok w sprawie REAL PEOPLE, REAL SOLUTIONS, pkt 20, oraz wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2004 r. w sprawach połączonych od
         T‑146/02 do T‑153/02 Deutsche SiSi‑Werke przeciwko OHIM (Stojąca torebka), Rec. str.II‑447, pkt 38].

      85     W niniejszej sprawie, jak to również wskazuje Izba Odwoławcza, właściwy krąg odbiorców w rzeczywistości będzie postrzegał
         to oznaczenie, w kontekście usług finansowych i monetarnych, przede wszystkim jako wyrażenie promocyjne, a nie jako wskazówkę
         pochodzenia handlowego omawianych usług. Oznaczenie LIVE RICHLY nie posiada elementów, które umożliwiłyby, poza jego oczywistym
         znaczeniem promocyjnym, łatwe i natychmiastowe zapamiętanie go przez dany krąg odbiorców jako odróżniającego znaku towarowego
         dla oznaczonych usług. Nawet jeśli przyjąć, że omawiane oznaczenie jest używane samodzielnie, bez innych oznaczeń lub znaków
         towarowych, dany krąg odbiorców nie może, bez wcześniejszego zwrócenia jego uwagi, postrzegać go inaczej, jak tylko w jego
         znaczeniu promocyjnym (ww. w pkt 54 wyrok w sprawie REAL PEOPLE, REAL SOLUTIONS, pkt 28).

      86     W odniesieniu do paradoksalnego charakteru tego stanowiska w związku z dopuszczeniem przez OHIM rejestracji znaku towarowego
         LIVE RICHLY dla usług ubezpieczeniowych i z zakresu nieruchomości należy podkreślić, że właściwość Sądu ogranicza się do stosowania
         rozporządzenia nr 40/94 w ramach sporu, który został mu przedłożony do rozpoznania. Oczywiście, nawet jeżeli należy w miarę
         możliwości zachować spójność w ramach uznawania znaków towarowych, Sąd nie jest zobowiązany do wypowiedzenia się w przedmiocie
         znaków towarowych poza granicami rozpoznawanego przez niego sporu.

      –       W przedmiocie wyłącznego używania znaku towarowego przez skarżącą
      87     W odniesieniu do argumentu opartego na nieuwzględnieniu braku używania zgłoszonego znaku towarowego skarżąca oświadczyła podczas
         rozprawy, że w następstwie ww. w pkt 9 wyroku w sprawie OHIM przeciwko Erpo Möbelwerk, cofnęła ona twierdzenie, zgodnie z którym
         dla stwierdzenia braku charakteru odróżniającego OHIM jest zobowiązany wykazać, że wspólnotowy znak towarowy jest powszechnie
         używany. Oświadczenie to zostało zapisane w protokole z rozprawy. Skarżąca zwraca uwagę jednakże, iż brak używania znaku towarowego
         może stanowić przesłankę tego, że konkurenci dla oznaczenia swoich własnych usług nie mogą oprzeć się na tym pojęciu.

      88     Sąd przypomina w tym względzie, że oceny charakteru odróżniającego znaku towarowego dokonuje się na podstawie faktu, iż znak
         ten może być od razu postrzegany przez dany krąg odbiorców jako określenie pochodzenia handlowego danego towaru lub usługi
         (zob. pkt 66 powyżej). Brak wcześniejszego używania nie może w tym względzie stanowić bezwzględnej przesłanki takiego postrzegania.

      89     W niniejszej sprawie z uwagi na powyższe rozważania brak używania, nawet ustalony, nie podważa sposobu postrzegania omawianych
         usług. Argument skarżącej należy zatem odrzucić.

      –       W przedmiocie braku charakteru fantazyjnego znaku towarowego
      90     Skarżąca twierdzi, że ekspert, w piśmie z dnia 3 lipca 2001 r., w celu odrzucenia wniosku o rejestrację niesłusznie uwzględnił
         brak charakteru fantazyjnego znaku towarowego.

      91     W tym względzie Sąd przypomina, że w świetle orzecznictwa brak charakteru odróżniającego znaku towarowego nie może wypływać
         z braku elementu fantazyjnego [wyrok Sądu z dnia 5 kwietnia 2001 r. w sprawie T‑87/00 Bank für Arbeit und Wirtschaft przeciwko
         OHIM (EASYBANK), Rec. str. II‑1259, pkt 39] lub minimalnego stopnia inwencji [wyroki Sądu z dnia 31 stycznia 2001 r. w sprawie
         T‑135/99 Taurus‑Film przeciwko OHIM (Cine Action), Rec. str. II‑379, pkt 31 oraz w sprawie T‑136/99 Taurus‑Film przeciwko
         OHIM (Cine Comedy), Rec. str. II‑397, pkt 31], ponieważ wspólnotowy znak towarowy nie jest bezwzględnie rezultatem procesu
         twórczego i nie jest oparty na elemencie oryginalności lub fantazji, ale na jego zdolności do indywidualizowania towarów lub
         usług na rynku w stosunku do towarów lub usług tego samego rodzaju oferowanych przez konkurentów (ww. w pkt 65 wyrok w sprawie
         LITE, pkt 30).

      92     W niniejszej sprawie z zaskarżonej decyzji nie wynika, że Izba Odwoławcza oparła swą ocenę na konieczności posiadania oryginalnego
         lub fantazyjnego znaku towarowego, aby można było ustalić istnienie jego charakteru odróżniającego.

      93     Na podstawie art. 63 rozporządzenia nr 40/94 przedmiotem skargi do Sądu może być jedynie decyzja Izby Odwoławczej. Natomiast
         skarżąca opiera swój zarzut na uwzględnieniu przez eksperta, w piśmie z dnia 3 lipca 2001 r., elementów oryginalności i fantazji,
         które jednakże nie zostały uwzględnione w zaskarżonej decyzji.

      94     W konsekwencji, zakładając nawet, że należałoby stwierdzić, iż ekspert błędnie uwzględnił w decyzji to kryterium, w braku
         takiego wskazania w zaskarżonej decyzji należy ten argument odrzucić.

      –       Wcześniejsze decyzje OHIM i innych organów
      95     W odniesieniu do argumentów skarżącej opartych na wcześniejszych decyzjach OHIM, sloganach zarejestrowanych przez OHIM i w państwach
         członkowskich, jak również dopuszczenia do rejestracji znaku towarowego LIVE RICHLY w państwach trzecich należy przypomnieć,
         że, po pierwsze, wspólnotowy system znaków towarowych jest autonomiczny [wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie T‑32/00
         Messe München przeciwko OHIM (electronica), Rec. str. II‑3829, pkt 47] oraz, po drugie, zgodność z prawem decyzji izb odwoławczych
         jest oceniana wyłącznie na podstawie rozporządzenia nr 40/94, zgodnie z wykładnią dokonaną przez sąd wspólnotowy, a nie na
         podstawie ich wcześniejszej praktyki decyzyjnej [ww. w pkt 35 wyrok w sprawie BUDMEN, pkt 61 oraz wyrok Sądu z dnia 27 lutego
         2002 r. w sprawie T‑106/00 Streamserve przeciwko OHIM (STREAMSERVE), Rec. str. II‑723, pkt 66].

      96     Wobec powyższego argumenty skarżącej oparte na wcześniejszych decyzjach OHIM, innych sloganach zarejestrowanych przez OHIM
         lub w państwach członkowskich, jak również rejestracji znaku towarowego LIVE RICHLY w państwach trzecich są bez znaczenia
         i należy je odrzucić.

       W przedmiocie kosztów
       Argumenty stron
      97     Skarżąca twierdzi, że z zaskarżonej decyzji nie można wnioskować, iż odmówiono rejestracji znaku towarowego jedynie dla usług
         finansowych i monetarnych. Zdaniem skarżącej, strona pozwana przyznała dopiero w toku niniejszego postępowania, że znak towarowy
         LIVE RICHLY może zostać zarejestrowany dla usług ubezpieczeniowych i z zakresu nieruchomości. W konsekwencji twierdzi ona,
         że strona pozwana powinna zostać obciążona minimum dwoma trzecimi kosztów związanych z niniejszym postępowaniem.

      98     Podczas rozprawy strona pozwana stwierdziła, że jej oświadczenia dotyczące rejestracji znaku towarowego dla usług ubezpieczeniowych
         i z zakresu nieruchomości nie wywołują skutków w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach.

       Ocena Sądu
      99     Na podstawie art. 87 § 2 regulaminu Kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
         Ponadto, zgodnie z art. 87 § 6 regulaminu, jeżeli sprawa nie kończy się wydaniem wyroku, rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów
         leży w granicach swobodnego uznania Sądu.

      100   W niniejszej sprawie strona pozwana wniosła o obciążenie skarżącej kosztami postępowania. Wszystkie zarzuty podniesione przez
         skarżącą zostały oddalone, z wyjątkiem zarzutu opartego na braku uzasadnienia, co do którego umorzono postępowanie z uwagi
         na uściślenia skarżącej dotyczące przedmiotu sporu (zob. pkt 48 powyżej). Uściślenia skarżącej wynikały jednakże z oświadczeń
         strony pozwanej, złożonych po raz pierwszy w toku postępowania w niniejszej instancji, dotyczących rejestracji zgłoszonego
         znaku towarowego dla usług ubezpieczeniowych i z zakresu nieruchomości, podczas gdy z zaskarżonej decyzji nie wynikało wystarczająco
         czytelnie, że nie są one przedmiotem odmowy rejestracji.

      101   W tych okolicznościach należy obciążyć skarżącą jej własnymi kosztami, jak również połową kosztów poniesionych przez stronę
         pozwaną.

      Z powyższych względów
      SĄD (trzecia izba)
      orzeka, co następuje:
      1)      Skarga zostaje oddalona.
      2)      Skarżąca zostaje obciążona poza własnymi kosztami połową kosztów poniesionych przez stronę pozwaną.
      3)      Strona pozwana ponosi połowę własnych kosztów.

               Jaeger

               Azizi

               Cremona

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 15 września 2005 r.

               Sekretarz

                     Prezes

               H. Jung

                     M. Jaeger

         * Język postępowania: angielski.


Wyrok Trybunału z dnia 9 września 2003 r. # Katharina Rinke przeciwko Ärztekammer Hamburg. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Bundesverwaltungsgericht - Niemcy. # Zasada równego traktowania kobiet i mężczyzn - Dyrektywy 86/457/CEE i 93/16/CEE. # Sprawa C-25/02.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (czwarta izba) z dnia 31 marca 2004 r. # Fieldturf Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Artykuł 7. # Sprawa T-216/02.


title: Wyrok Trybunału z dnia 4 grudnia 1974 r. # Yvonne van Duyn przeciwko Home Office. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: High Court of Justice, Chancery Division - Zjednoczone Królestwo. # Sprawa 41-74.

text:
WYROK TRYBUNAŁUz dnia 4 grudnia 1974 r.(*)Porządek publiczny[…]W sprawie 41/74mającej
 za przedmiot skierowany do Trybunału, na podstawie art. 177
traktatu EWG, przez High Court of Justice, Chancery Division (Anglia)
wniosek o wydanie, w ramach zawisłego przed tym sądem sporu
międzyYvonne Van DuynaHome Officeorzeczenia
 w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni art. 48
traktatu EWG oraz art. 3 dyrektywy Rady nr 64/221/EWG
z dnia 25 lutego 1964 r. w sprawie koordynacji
specjalnych środków dotyczących przemieszczania się i pobytu
cudzoziemców, uzasadnionych względami porządku publicznego,
bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego
(Dz.U. z dnia 4 kwietnia 1964 r., str. 850),TRYBUNAŁ,w
 składzie: R. Lecourt, prezes, C. Ó Dálaigh
i A. J. Mackenzie Stuart, prezesi izb,
A. M. Donner, R. Monaco, J. Mertens de Wilmars,
P. Pescatore, H. Kutscher i M. Sørensen
(sprawozdawca), sędziowie,rzecznik generalny: H. Mayras,sekretarz: A. Van Houtte,wydaje następującyWyrok[…]Co do prawa1        Zważywszy,
 że postanowieniem Vice Chancellor z dnia 1 marca
1974 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 13 czerwca,
High Court of Justice, Chancery Division (Anglia) zwrócił się
w trybie art. 177 traktatu EWG z trzema pytaniami
w przedmiocie wykładni niektórych przepisów prawa wspólnotowego
dotyczących swobody przemieszczania się pracowników;2        że
 pytania te zostały podniesione w ramach postępowania ze skargi
przeciwko Home Office wniesionej przez obywatelkę niderlandzką, której
odmówiono prawa wjazdu na terytorium Zjednoczonego Królestwa w celu
 podjęcia pracy na stanowisku sekretarki w „Kościele
scjentologicznym”;3        że
 odmowa ta wydana została zgodnie z polityką rządu Zjednoczonego
Królestwa wobec tej organizacji, której praktyki uznaje on za zagrożenie
 dla społeczeństwa; W przedmiocie pytania pierwszego4        Zważywszy,
 że pierwsze pytanie wymaga od Trybunału orzeczenia, czy art. 48
traktatu EWG stosuje się bezpośrednio, to znaczy czy stanowi dla osób
fizycznych źródło uprawnień, na które mogą się one powoływać przed sądem
 w państwach członkowskich;5        zważywszy,
 że art. 48 ust. 1 i 2 stanowi, iż od zakończenia okresu
przejściowego zapewniona jest swoboda przemieszczania się pracowników,
która obejmuje „zniesienie wszelkiej dyskryminacji ze względu na
przynależność państwową między pracownikami państw członkowskich
w zakresie zatrudnienia, wynagrodzenia i innych warunków
pracy”;6        że
 postanowienia te nakładają na państwa członkowskie konkretne
zobowiązanie, niewymagające wydania ani przez instytucje Wspólnoty, ani
przez państwa członkowskie, żadnego aktu, i niepozostawiające tym
państwom żadnego zakresu uznania co do jego wykonania;7        że
 w art. 48 ust. 3, określającym uprawnienia wynikające
z zasady swobody przemieszczania się pracowników, poczyniono
zastrzeżenie dotyczące ograniczeń uzasadnionych względami porządku,
bezpieczeństwa i zdrowia publicznego;że
 stosowanie tego zastrzeżenia podlega jednakże kontroli sądowej,
w związku z czym, niezależnie od możliwości powołania się
przez państwo członkowskie na to zastrzeżenie, art. 48,
ustanawiający zasadę swobody przemieszczania się pracowników, stanowi
dla osób fizycznych źródło uprawnień, na które mogą powoływać się przed
sądem i które podlegają ochronie sądów krajowych;8        że na pierwsze pytanie należy zatem udzielić odpowiedzi twierdzącej; W przedmiocie pytania drugiego9        Zważywszy,
 że drugie pytanie wymaga od Trybunału rozstrzygnięcia, czy dyrektywa
Rady 64/221 z dnia 25 lutego 1964 r. w sprawie
koordynacji specjalnych środków dotyczących przemieszczania się
i pobytu cudzoziemców, uzasadnionych względami porządku
publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego jest
bezpośrednio stosowana, to znaczy czy stanowi dla osób fizycznych źródło
 uprawnień, na które mogą się one powoływać przed sądem w państwach
 członkowskich;10      że,
 jak wynika z postanowienia odsyłającego, spośród przepisów
dyrektywy przedmiotem pytania jest tylko art. 3 ust. 1,
zgodnie z którym „środki uzasadnione względami porządku publicznego
 lub bezpieczeństwa publicznego są oparte wyłącznie na zachowaniu danej
osoby”;11      zważywszy,
 że zdaniem Zjednoczonego Królestwa, ponieważ w art. 189
traktatu dokonano rozróżnienia między mocą wiążącą rozporządzeń,
dyrektyw i decyzji, należy domniemywać, iż Rada, wydając dyrektywę,
 a nie rozporządzenie, zamierzała nadać temu aktowi moc wiążącą
odmienną od mocy rozporządzeń, w związku z czym nie jest on
bezpośrednio stosowany;12      zważywszy
 jednakże, że o ile zgodnie z art. 189 rozporządzenia są
bezpośrednio stosowane, a w związku z tym ze swej natury
mogą być bezpośrednio skuteczne, o tyle nie wynika stąd, by innym
rodzajom aktów określonych w tym artykule nie można było nigdy
przypisać podobnej skuteczności;że
wykluczenie z zasady możliwości powoływania się przez
zainteresowanych na zobowiązania nałożone na mocy dyrektywy byłoby
niezgodne z charakterem wiążącym, jaki nadaje jej art. 189;że
 w szczególności w sytuacji gdy w drodze dyrektywy
instytucje wspólnotowe zobowiązały państwa członkowskie do określonego
postępowania, brak możliwości powołania się przez podmioty prawa na ten
akt przed sądem oraz brak możliwości uwzględnienia go przez sądy krajowe
 jako elementu prawa wspólnotowego ograniczyłby jego skuteczność („effet
 utile”);że art. 177, pozwalający
sądom krajowym zwrócić się do Trybunału z pytaniem o ważność
lub wykładnię każdego bez rozróżnienia aktu instytucji oznacza również,
iż podmioty prawa muszą móc powoływać się na te akty przed wspomnianymi
sądami;że należy w każdym przypadku
zbadać, czy charakter, logika i sformułowanie rozpatrywanego
przepisu mogą powodować jego bezpośrednią skuteczność w stosunkach
między państwami członkowskimi a jednostkami;13      zważywszy,
 że celem art. 3 ust. 1 dyrektywy 64/221, stanowiącego, iż
środki uzasadnione względami porządku publicznego mogą być oparte
wyłącznie na zachowaniu zainteresowanego, jest ograniczenie zakresu
swobodnego uznania, jakie ustawodawstwo krajowe przyznaje z reguły
organom właściwym w sprawach wjazdu i ekstradycji
cudzoziemców;że, po pierwsze, przepis ten
ustanawia zobowiązanie nieopatrzone żadnym zastrzeżeniem ani warunkiem
i które z natury nie wymaga wydania żadnego aktu, ani przez
instytucje Wspólnoty, ani przez państwa członkowskie;że,
 po drugie, ponieważ chodzi o wiążący państwa członkowskie zakaz
brania pod uwagę, przy stosowaniu odstępstwa od jednej z zasad
podstawowych traktatu, działającej na korzyść osób fizycznych, innych
okoliczności niż osobiste postępowanie, bezpieczeństwo prawne
zainteresowanych wymaga, by mogli się powoływać na ten zakaz, mimo że
został on sformułowany w akcie normatywnym, który w całości
nie jest bezpośrednio skuteczny z mocy prawa;14      że
 o ile sens i dokładne znaczenie przepisu mogą budzić
wątpliwości interpretacyjne, o tyle wątpliwości te można
rozstrzygnąć na drodze sądowej, w tym w trybie art. 177
traktatu;15      że
 na postawione pytanie należy zatem odpowiedzieć w ten sposób, iż
art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 64/221 z dnia 25 lutego
 1964 r. stanowi dla osób fizycznych źródło uprawnień, na które
mogą się one powoływać przed sądem w państwach członkowskich
i które podlegają ochronie tych sądów; W przedmiocie pytania trzeciego16      Zważywszy,
 że trzecie pytanie wymaga od Trybunału rozstrzygnięcia, czy
art. 48 traktatu i art. 3 dyrektywy 64/221 należy
interpretować w ten sposób, iż„państwo
 członkowskie, wykonując ciążące na nim zobowiązanie do oparcia środków
stosowanych ze względów porządku publicznego na zachowaniu
zainteresowanej osoby, może za takie zachowanie uznać:a)      przynależność
 tej osoby do ugrupowania lub organizacji, której działalność państwo
członkowskie uznaje za sprzeczną z interesem ogólnym, lecz jego
ustawodawstwo nie zakazuje tej działalności;b)      zamiar
 tej osoby prowadzenia w państwie członkowskim działalności
w ramach takiego ugrupowania lub organizacji, jeżeli żadne
ograniczenia nie dotyczą obywateli tego państwa członkowskiego
zamierzających prowadzić podobną działalność w ramach tego samego
ugrupowania lub organizacji”.17      zważywszy,
 że w tej kwestii należy w pierwszym rzędzie ustalić, czy
przynależność do ugrupowania lub organizacji może stanowić zachowanie
osoby w rozumieniu art. 3 dyrektywy 64/221;że
 wprawdzie przynależność w przeszłości nie uzasadnia co do zasady
uniemożliwienia zainteresowanemu skorzystania ze swobody przemieszczania
 się na terytorium Wspólnoty, jednakże aktualną przynależność,
oznaczającą udział w działaniach ugrupowania lub organizacji oraz
identyfikację z jej celami i zamierzeniami, można uznać za
dobrowolne działanie zainteresowanego, a zatem za element jego
zachowania w rozumieniu wspomnianego przepisu;18      zważywszy,
 że postawione pytanie wymaga następnie rozpatrzenia znaczenia
okoliczności, iż działalność wspomnianej organizacji, jakkolwiek
uznawana przez państwo członkowskie za sprzeczną z interesem
ogólnym, nie jest zakazana przez prawo krajowe;że
 należy w tej kwestii podkreślić, iż pojęcie porządku publicznego
w kontekście wspólnotowym, a w szczególności jako
uzasadnienie odstępstwa od podstawowej zasady swobody przemieszczania
się pracowników, należy interpretować ściśle, w związku z czym
 jego rozumienia nie może określać jednostronnie każde państwo
członkowskie, bez kontroli ze strony instytucji Wspólnoty;niemniej
 konkretne okoliczności uzasadniające powołanie się na względy porządku
publicznego mogą różnić się w zależności od państwa członkowskiego
oraz w czasie, należy więc przyznać w tej kwestii właściwym
władzom krajowym pewien zakres swobodnego uznania, w granicach
wyznaczonych traktatem;19      że
 w związku z tym możliwość powołania się na względy porządku
publicznego przez państwo członkowskie, którego właściwe organy jasno
wyraziły swoje stanowisko wobec działalności określonej organizacji,
uznając ją za zagrożenie dla społeczeństwa, i podjęły kroki
w celu powstrzymania tej działalności, nie może być uzależniona od
prawnego zakazu jej prowadzenia, jeśli w istniejących
okolicznościach nie zostanie on uznany za celowy;20      zważywszy,
 że postawione pytanie wymaga wreszcie rozstrzygnięcia kwestii, czy
państwo członkowskie ma prawo sprzeciwić się, ze względów porządku
publicznego, zatrudnieniu na jego terytorium obywatela innego państwa
członkowskiego przez ugrupowanie lub organizację, jeżeli podobne
ograniczenie nie ma zastosowania do jego własnych obywateli;21      zważywszy,
 że traktat, ustanawiając zasadę swobody przemieszczania się pracowników
 bez dyskryminacji ze względu na obywatelstwo, opatruje
w art. 48 ust. 3 wynikające stąd uprawnienia
zastrzeżeniem dotyczącym ograniczeń uzasadnionych względami porządku,
bezpieczeństwa i zdrowia publicznego;że
 zastrzeżenie to dotyczy między innymi, zgodnie ze wspomnianym
postanowieniem, prawa do ubiegania się o rzeczywiście oferowane
miejsca pracy, swobodnego przemieszczania się w tym celu po
terytorium państw członkowskich oraz przebywania w jednym
z państw członkowskich w celu wykonywania pracy;że
 skutkiem wspomnianego zastrzeżenia jest więc możliwość odmowy zgody na
wjazd i pobyt na terytorium państwa członkowskiego obywatela innego
 państwa członkowskiego w każdym przypadku, gdy zastrzeżenie
znajduje zastosowanie;22      że
 z drugiej strony jedna z zasad prawa międzynarodowego, której
 naruszenia przez traktat EWG w stosunkach między państwami
członkowskimi nie można zakładać, nie pozwala państwom odmawiać własnym
obywatelom prawa wjazdu i pobytu na ich terytorium;23      że
 w związku z tym państwo członkowskie może, ze względów
porządku publicznego, odmówić obywatelowi innego państwa członkowskiego
możliwości skorzystania z zasady swobody przemieszczania się
pracowników w celu podjęcia określonego zatrudnienia, również
w sytuacji gdy nie nakłada podobnych ograniczeń na własnych
obywateli;24      że
 na postawione pytanie trzeba zatem udzielić takiej odpowiedzi, iż
art. 48 traktatu EWG i art. 3 ust. 1 dyrektywy
64/221 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie,
powołując się na ograniczenia uzasadnione względami porządku
publicznego, może wziąć pod uwagę, jako element zachowania
zainteresowanego, jego przynależność do ugrupowania lub organizacji,
której działalność uznawana jest przez to państwo członkowskie za
zagrożenie dla społeczeństwa, choć nie jest zakazana, i to również
w sytuacji, gdy obywatele tego państwa członkowskiego, zamierzający
 wykonywać działalność podobną do tej, jaką obywatel innego państwa
członkowskiego zamierzał prowadzić w ramach tego ugrupowania lub
organizacji, nie podlegają żadnym ograniczeniom; W przedmiocie kosztów25      Zważywszy,
 że koszty poniesione przez Zjednoczone Królestwo oraz Komisję Wspólnot
Europejskich, które przedstawiły Trybunałowi uwagi, nie podlegają
zwrotowi;że dla stron postępowania przed
sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny
w stosunku do postępowania przed tym sądem, zatem do niego należy
rozstrzygnięcie o kosztach;z powyższych względówTRYBUNAŁ,rozstrzygając
 w przedmiocie pytań postawionych mu przez High Court of Justice
postanowieniem z dnia 21 grudnia 1973 r., orzeka, co
następuje:1)      Artykuł
 48 traktatu EWG jest bezpośrednio skuteczny w porządkach prawnych
państw członkowskich i stanowi dla osób fizycznych źródło uprawnień
 podlegających ochronie sądów krajowych.2)      Artykuł
 3 ust. 1 dyrektywy Rady 64/221 z dnia 25 lutego
1964 r. w sprawie koordynacji specjalnych środków dotyczących
przemieszczania się i pobytu cudzoziemców, uzasadnionych względami
porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego
 stanowi dla osób fizycznych źródło uprawnień, na które mogą się one
powoływać przed sądem w państwach członkowskich i które
podlegają ochronie tych sądów.3)      Artykuł
 48 traktatu EWG i art. 3 ust. 1 dyrektywy 64/221 należy
interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, powołując się
na ograniczenia uzasadnione względami porządku publicznego, może wziąć
pod uwagę, jako element zachowania zainteresowanego, jego przynależność
do ugrupowania lub organizacji, której działalność uznawana jest przez
to państwo członkowskie za zagrożenie dla społeczeństwa, choć nie jest
zakazana, i to również w sytuacji, gdy obywatele tego państwa
członkowskiego, zamierzający wykonywać działalność podobną do tej, jaką
obywatel innego państwa członkowskiego zamierzał prowadzić w ramach
 tego ugrupowania lub organizacji, nie podlegają żadnym ograniczeniom.LecourtÓ Dálaigh      Mackenzie StuartDonnerMonacoMertens de WilmarsPescatoreKutscherSørensenWyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 4 grudnia 1974 r.Sekretarz PrezesA. Van Houtte       R. Lecourt* Język postępowania: angielski.