title: Sprawa C-417/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 23 lipca 2013 r. — ÖBB Personenverkehr AG przeciwko Gotthardowi Starjakobowi

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 23 lipca 2013 r. — ÖBB Personenverkehr AG przeciwko Gotthardowi Starjakobowi
   (Sprawa C-417/13)
   2013/C 325/17
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ÖBB Personenverkehr AG

      Strona pozwana: Gotthard Starjakob

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 21 Karty praw podstawowych w związku z art 7 ust. 1, art. 16 i art. 17 dyrektywy 2000/78/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że:

                           a)

                           pracownik, w przypadku którego pracodawca określił w pierwszej kolejności błędnie datę odniesienia dla potrzeb awansu w związku z ustawowo unormowanym, dyskryminującym — w zakresie dotyczącym wieku — uwzględnieniem okresów zatrudnienia ma w każdym razie roszczenie o zapłatę różnicy wynagrodzenia na podstawie niedyskryminującej daty odniesienia dla potrzeb awansu,

                           b)

                           czy też w ten sposób, że państwo członkowskie ma możliwość usunąć dyskryminację ze względu na wiek poprzez niedyskryminujące uwzględnienie okresów zatrudnienia również bez finansowego wyrównania (ponownie określając datę odniesienia dla potrzeb awansu przy jednoczesnym przedłużeniu okresu przed awansem), w szczególności wówczas, gdy owo pieniężnie neutralne rozwiązanie ma prowadzić do utrzymania płynności finansowej pracodawcy oraz do uniknięcia nadmiernych nakładów związanych z ponownym obliczeniem?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1 lit. b):
               Czy ustawodawca może ustanowić tego rodzaju niedyskryminujące uwzględnienie okresów zatrudnienia

                           a)

                           również z mocą wsteczną (w niniejszej sprawie na podstawie opublikowanej ustawy z dnia 27 grudnia 2011 r., BGBl I 2011/129, z mocą wsteczną na dzień 1 stycznia 2004 r.), czy też

                           b)

                           obowiązuje ono dopiero z chwilą wydania lub ogłoszenia nowych przepisów dotyczących uwzględniania okresów zatrudnienia i określania awansów?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1 lit. b):
               Czy art 21 Karty praw podstawowych w związku z art. 2 ust. 1 i ust. 2 oraz z art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE należy interpretować w ten sposób, że:

                           a)

                           regulacja ustawowa, która w zakresie okresów zatrudnienia na początku kariery przewiduje dłuższe okresy przed awansem i utrudnia awans do kolejnej kategorii wynagrodzenia stanowi pośrednio nierówne traktowanie ze względu na wiek,

                           b)

                           a w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej wskazane przepisy należy interpretować w ten sposób, że tego rodzaju regulacja jest odpowiednia i konieczna ze względu na małe doświadczenie zawodowe na początku kariery?

               4)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1 lit. b):
               Czy art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 w związku z art. 6 ust. l dyrektywy 2000/78/WE należy interpretować w ten sposób, że dalsze obowiązywanie starej, dyskryminującej — odnośnie wieku — regulacji jedynie w celu ochrony pracownika przed negatywnymi skutkami w zakresie wynagrodzenia spowodowanymi nową, niedyskryminującą regulacją (klauzula pewności wynagrodzenia) jest dopuszczalne lub uzasadnione ze względów zachowania istniejących praw i ochrony uzasadnionych oczekiwań?

               5)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzących na pytania 1 lit. b) i 3 lit b):

                           a)

                           Czy ustawodawca może ustanowić obowiązek współpracy celem ustalenia okresów zatrudnienia pracownika i uzależnić przejście do nowego systemu uwzględniania okresów zatrudnienia i awansów od spełnienia owego obowiązku?

                           b)

                           Czy pracownik, który zaniechał wymaganej od niego w rozsądnym zakresie współpracy przy ponownym określaniu daty odniesienia dla potrzeb awansu na podstawie nowego, niedyskryminacyjnego systemu uwzględniania okresów zatrudnienia i awansów i w związku z tym świadomie nie korzysta on z regulacji niedyskryminującej dobrowolnie pozostając w starym systemie uwzględniania okresów zatrudnienia i awansów może się powołać na dyskryminację ze względu na wiek wedle starego systemu, czy też pozostanie w starym, dyskryminującym systemie jedynie w celu możliwości dochodzenia roszczeń finansowych stanowi nadużycie prawa?

               6)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1 lit. a) lub na pytania 1 lit. b) i 2 lit. b):
               Czy unijna zasada skuteczności na podstawie art. 47 ust. 1 Karty praw podstawowych i art. 19 ust. 1 TUE nakazuje, aby bieg przedawnienia roszczeń określonych prawem Unii nie rozpoczynał się przed jednoznacznym wyjaśnieniem sprawy poprzez ogłoszenie danego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej?

               7)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1 lit. a) lub na pytania 1 lit b) i 2 lit b):
               Czy unijna zasada równoważności nakazuje rozszerzenie stosowania przewidzianego w prawie krajowym zawieszenia biegu przedawnienia w przypadku dochodzenia roszczeń na podstawie nowego systemu uwzględniania okresów zatrudnienia i awansów (§ 53a ust. 5 ustawy w sprawie kolei federalnych) na dochodzenie różnic wynagrodzenia wynikających ze starego systemu zawierającego dyskryminację ze względu na wiek?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, Dz.U. L 303, s. 16.


title: Sprawa C-513/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 13 listopada 2012 r. — Aslihan Nazli Ayalti przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 13 listopada 2012 r. — Aslihan Nazli Ayalti przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-513/12)
   2013/C 63/10
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Aslihan Nazli Ayalti

      Druga strona postępowania: Republika Federalna Niemiec

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącego okresu przejściowego stowarzyszenia ustanowionego układem z dnia 12 września 1963 r. między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją (zwanego dalej: „protokołem dodatkowym”) lub art. 13 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja z dnia 19 września 1980 r. (zwanej dalej: „decyzją nr 1/80”) stoją na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego wprowadzonemu po wejściu w życie wyżej wymienionych przepisów, które uzależnia pierwszy wjazd na terytorium Republiki Federalnej Niemiec członka rodziny obywatela tureckiego korzystającego ze statusu prawnego na podstawie art. 6 decyzji nr 1/80 od wykazania przez członka rodziny przed wjazdem, że jest w stanie w prosty sposób porozumiewać się w języku niemieckim?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi przeczącej: czy art. 7 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (1) stoi na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego wymienionemu w pytaniu pierwszym?

      (1)  Dz.U. L 25, s. 12.


title: Sprawa T-211/11: Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2012 r. — Timab Industries i CFPR przeciwko Komisji

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/20

         Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2012 r. — Timab Industries i CFPR przeciwko Komisji
   (Sprawa T-211/11) (1)

   2012/C 200/42
   Język postępowania: francuski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 179 z 18.6.2011.


title: Sprawa T-426/08: Wyrok Sądu z dnia 9 października 2012 r. — Włochy przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG — Wydatki wyłączone z finansowania — Owoce i warzywa — Cukier — Przetwórstwo owoców cytrusowych — Mleko — Rośliny uprawne — Ryczałtowa korekta finansowa — Proporcjonalność — Obowiązek uzasadnienia — Brak błędu w ocenie)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/28

         Wyrok Sądu z dnia 9 października 2012 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-426/08) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - EFRG - Wydatki wyłączone z finansowania - Owoce i warzywa - Cukier - Przetwórstwo owoców cytrusowych - Mleko - Rośliny uprawne - Ryczałtowa korekta finansowa - Proporcjonalność - Obowiązek uzasadnienia - Brak błędu w ocenie)
   2012/C 366/52
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2008/582/WE z dnia 8 lipca 2008 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) (Dz.U. L 186, s. 39), w zakresie w jakim wyłącza ona z finansowania wspólnotowego 174 704 912,66 EUR wydatków poniesionych przez Republikę Włoską.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa C-299/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 18 czerwca 2012 r. — GREEN — SWAN PHARMACEUTICALS CR, a.s. przeciwko Státní zemědělská a potravinářská inspekce

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 18 czerwca 2012 r. — GREEN — SWAN PHARMACEUTICALS CR, a.s. przeciwko Státní zemědělská a potravinářská inspekce
   (Sprawa C-299/12)
   2012/C 273/09
   Język postępowania: czeski

      Sąd krajowy

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: GREEN — SWAN PHARMACEUTICALS CR, a.s.

      Strona pozwana: Státní zemědělská a potravinářská inspekce (czeski urząd ds. rolnictwa i kontroli rolnictwa i żywności)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy następujące oświadczenie zdrowotne: „Preparat zawiera także wapno i witaminę D3, które przyczyniają się do zmniejszenia czynnika ryzyka w rozwoju osteoporozy i złamań” stanowi oświadczenie o zmniejszeniu ryzyka choroby w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 6) rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 116/2010 z dnia 9 lutego 2010 r. (2), mimo że z oświadczenia tego nie wynika wyraźnie, że spożycie tego preparatu znacząco obniża czynnik ryzyka w rozwoju wspomnianej choroby?

               2)

               Czy pojęcie znaku handlowego lub marki w rozumieniu art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 116/2010 z dnia 9 lutego 2010 r. obejmuje także informację handlową na opakowaniu produktu?

               3)

               Czy przepis przejściowy zawarty w art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 116/2010 z dnia 9 lutego 2010 r. należy interpretować w ten sposób, że odnosi się on do (każdej) żywności, która istniała przed dniem 1 stycznia 2005 r., czy też do żywności, która została oznaczona znakiem towarowym lub marką i która istniała w tej postaci przed wskazaną datą?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Rz.U. L 404, s. 9).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 116/2010 z dnia 9 lutego 2010 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wykazu oświadczeń żywieniowych (Dz.U. L 37, s. 16).


title: Sprawa T-472/13: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2016 r. – Lundbeck/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek leków przeciwdepresyjnych zawierających aktywny składnik farmaceutyczny citalopram — Pojęcie ograniczenia konkurencji ze względu na cel — Potencjalna konkurencja — Generyczne produkty lecznicze — Bariery przy wejściu na rynek wynikające z istnienia patentów — Porozumienia zawarte między podmiotem uprawnionym z patentów a przedsiębiorstwami wytwarzającymi generyczne produkty lecznicze — Artykuł 101 ust. 1 i 3 TFUE — Naruszenia prawa i błędy w ocenie — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Pewność prawa — Grzywny)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/26

         Wyrok Sądu z dnia 8 września 2016 r. – Lundbeck/Komisja
   (Sprawa T-472/13) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek leków przeciwdepresyjnych zawierających aktywny składnik farmaceutyczny citalopram - Pojęcie ograniczenia konkurencji ze względu na cel - Potencjalna konkurencja - Generyczne produkty lecznicze - Bariery przy wejściu na rynek wynikające z istnienia patentów - Porozumienia zawarte między podmiotem uprawnionym z patentów a przedsiębiorstwami wytwarzającymi generyczne produkty lecznicze - Artykuł 101 ust. 1 i 3 TFUE - Naruszenia prawa i błędy w ocenie - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Pewność prawa - Grzywny))
   (2016/C 402/27)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: H. Lundbeck A/S (Valby, Dania) i Lundbeck Ltd (Milton Keynes, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: R. Subiotto, QC, i T. Kuhn, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Bourke, F. Castilla Contreras, B. Mongin, T. Vecchi i C. Vollrath, następnie F. Castilla Contreras, B. Mongin, T. Vecchi, C. Vollrath i T. Christoforou, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: European Federation of Pharmaceutical Industries and Associations (EFPIA) (Genewa, Szwajcaria) (przedstawiciele: F. Carlin, barrister, i M. Healy, solicitor)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2013) 3803 final z dnia 19 czerwca 2013 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT/39226 – Lundbeck) oraz wniosek o obniżenie kwoty grzywny nałożonej w tej decyzji na skarżące.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               H. Lundbeck A/S i Lundbeck Ltd pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               European Federation of Pharmaceutical Industries and Associations (EFPIA) pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa F-34/15: Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2015 r. – ZZ/ESDZ

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/25

         Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2015 r. – ZZ/ESDZ
   (Sprawa F-34/15)
   (2015/C 178/26)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci J.-N. Louis i N. de Montigny)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu skargi na mobbing skierowanej przeciwko dyrektorowi ds. operacyjnych (Chief Operating Officer) Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, wiceprzewodniczącej Komisji Europejskiej, z dnia 14 kwietnia 2014 r. o oddaleniu skargi na mobbing skierowanej przeciwko dyrektorowi ds. operacyjnych (Chief Operating Officer) Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ);

               —

               obciążenie ESDZ kosztami postępowania.


title: Sprawa T-172/13: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2013 r. — Novomatic przeciwko OHIM — Simba Toys (AFRICAN SIMBA)

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/25

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2013 r. — Novomatic przeciwko OHIM — Simba Toys (AFRICAN SIMBA)
   (Sprawa T-172/13)
   2013/C 141/45
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Novomatic AG (Gumpoldskirchen, Austria) (przedstawiciel: adwokat W. Mosing)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Simba Toys GmbH & Co. KG (Fürth-Stadeln, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie R 157/2012-4, oddalenie sprzeciwu z powodu braku podobieństwa towarów lub oznaczeń postrzeganych jako całość oraz dopuszczenie do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego AFRICAN SIMBA, zgodnie ze zgłoszeniem nr 7534175;

               —

               nakazanie OHIM i — w przypadku wstąpienia przez nią do postępowania w charakterze interwenienta — stronie wnoszącej sprzeciw pokrycia własnych kosztów i kosztów poniesionych przez stronę skarżącą w postępowaniu przed OHIM i w niniejszym postępowaniu.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „AFRICAN SIMBA” dla towarów i usług z klas 9, 28 i 41 — zgłoszenie nr 7534175

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Simba Toys GmbH & Co. KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny krajowy znak towarowy zawierający element słowny „Simba” oraz międzynarodowa rejestracja słownego znaku towarowego „SIMBA”, zarejestrowane dla towarów z klasy 28

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 42 ust. 2 w związku z art. 42 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą 22 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95 i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-619/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 19 listopada 2015 r. przez Eugenię Mocek, Jadwigę Wentę, KAJMAN Firma Handlowo-Usługowo-Produkcyjna od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 30 września 2015 r. w sprawie T-364/13, Eugenia Mocek, Jadwiga Wenta, KAJMAN Firma Handlowo-Usługowo-Produkcyjna/EUIPO

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/7

         Odwołanie wniesione w dniu 19 listopada 2015 r. przez Eugenię Mocek, Jadwigę Wentę, KAJMAN Firma Handlowo-Usługowo-Produkcyjna od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 30 września 2015 r. w sprawie T-364/13, Eugenia Mocek, Jadwiga Wenta, KAJMAN Firma Handlowo-Usługowo-Produkcyjna/EUIPO
   (Sprawa C-619/15 P)
   (2016/C 326/11)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Eugenia Mocek, Jadwiga Wenta, KAJMAN Firma Handlowo-Usługowo-Produkcyjna (przedstawiciel: B. Szczepaniak, radca prawny)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
   Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2016 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) odrzucił odwołanie jako niedopuszczalne.


title: Sprawa C-86/14: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 1 de Granada – Hiszpania) – Marta León Medialdea/Ayuntamiento de Huetor Vega (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Kolejne umowy o pracę na czas określony w sektorze publicznym — Klauzula 3 ust. 1 — Pojęcie „pracownika zatrudnionego na czas określony» — Klauzula 5 ust. 1 — Środki zapobiegania nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy zawieranych na czas określony — Sankcje — Zmiana kwalifikacji stosunku pracy na czas określony na umowę o pracę na czas nieokreślony, ale nie na stałe — Prawo do odszkodowania)

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/3

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 1 de Granada – Hiszpania) – Marta León Medialdea/Ayuntamiento de Huetor Vega
   (Sprawa C-86/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Kolejne umowy o pracę na czas określony w sektorze publicznym - Klauzula 3 ust. 1 - Pojęcie „pracownika zatrudnionego na czas określony» - Klauzula 5 ust. 1 - Środki zapobiegania nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy zawieranych na czas określony - Sankcje - Zmiana kwalifikacji stosunku pracy na czas określony na umowę o pracę na czas nieokreślony, ale nie na stałe - Prawo do odszkodowania))
   (2015/C 127/04)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social no 1 de Granada

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Marta León Medialdea

      Strona pozwana: Ayuntamiento de Huetor Vega

      Sentencja

               1)

               Klauzulę 2 i klauzulę 3 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy interpretować w ten sposób, że pracownik – taki jak skarżąca w postępowaniu głównym – jest objęty zakresem stosowania tego porozumienia ramowego w zakresie, w jakim pracownik ten był związany ze swoim pracodawcą umowami o pracę zawartymi na czas określony w rozumieniu tych klauzul.

               2)

               Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie takiemu jak będące przedmiotem postępowania głównego uregulowaniu krajowemu, które nie wymaga żadnego skutecznego środka sankcjonującego nadużycia, w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 tego porozumienia ramowego, wynikające z wykorzystania kolejnych umów o pracę zawartych na czas określony w sektorze publicznym, ponieważ nie istnieje w wewnętrznym porządku prawnym żaden skuteczny środek sankcjonujący takie nadużycia.

               3)

               Do sądu odsyłającego należy dokonanie oceny w świetle ustawodawstwa, układów zbiorowych lub praktyki krajowej, jakiego rodzaju powinno być odszkodowanie przyznane pracownikowi – takiemu jak skarżąca w postępowaniu głównym – aby odszkodowanie to stanowiło dostatecznie skuteczny środek sankcjonujący nadużycia w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony.
               Do sądu odsyłającego należy również ewentualnie dokonanie zgodnej z prawem Unii wykładni właściwych przepisów prawa krajowego w możliwym zakresie.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa C-386/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 27 czerwca 2017 r. – Stefano Liberato/Luminita Luisa Grigorescu

text:
               9.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 27 czerwca 2017 r. – Stefano Liberato/Luminita Luisa Grigorescu
   (Sprawa C-386/17)
   (2017/C 338/03)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Stefano Liberato

      Strona pozwana: Luminita Luisa Grigorescu

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy naruszenie zasad w przedmiocie zawisłości sporu, zawartych w art. 19 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 2201/2003 (1) ma wpływ wyłącznie na ustalenie jurysdykcji, z wynikającym z tego zastosowaniem art. 24 rozporządzenia WE nr 2201/2003, czy też, przeciwnie, może stanowić przeszkodę dla uznania w państwie członkowskim, przez którego sądem sprawę wytoczono najpierw, orzeczenia wydanego w państwie członkowskim, przed którego sądem sprawę wytoczono później ze względu na proceduralny porządek publiczny mając na względzie, że art. 24 rozporządzenia WE nr 2201/2003 odwołuje się wyłącznie do zasad ustalania jurysdykcji zawartych w art. 3–14, a nie do art. 19?

               2)

               Czy wykładnia art. 19 rozporządzenia nr 2201/2003, rozumianego wyłącznie jako kryterium ustalenia jurysdykcji, jest sprzeczna z pojęciem zawisłości sporu w rozumieniu prawa Unii, jak i z funkcją oraz celem tego przepisu, zmierzającego do ustanowienia zbioru bezwzględnie obowiązujących zasad proceduralnego porządku publicznego, gwarantując stworzenie wspólnej przestrzeni charakteryzującej się wzajemnymi zaufaniem i rzetelnością procesową pomiędzy państwami członkowskimi, w obrębie której może obowiązywać automatycznie uznawanie i swobodny przepływ orzeczeń?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338, s. 1).


title: Sprawa T-396/15: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2015 r. – Herm. Sprenger/OHIM – web2get (Kształt strzemiona)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/67

         Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2015 r. – Herm. Sprenger/OHIM – web2get (Kształt strzemiona)
   (Sprawa T-396/15)
   (2015/C 302/84)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Herm. Sprenger GmbH & Co. KG (Iserlohn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat V. Schiller)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: web2get GmbH & Co. KG (Dülmen, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy (Kształt strzemiona) – wspólnotowy znak towarowy nr 1 599 620

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie R 520/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               oddalenie wniosku spółki web2get GmbH & Co. KG o unieważnienie prawa do należącego do skarżącej wspólnotowego znaku towarowego nr 1 599 620;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) i art. 52 ust. 2 w związku z art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (i) i (ii) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 77 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-158/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep — Niderlandy) — Jacqueline Forster przeciwko Hoofddirectie van de Informatie Beheer Groep (Swobodny przepływ osób — Student będący obywatelem państwa członkowskiego, który przybył do innego państwa członkowskiego w celu zdobycia wykształcenia — Stypendium na pokrycie przez studentów kosztów utrzymania — Obywatelstwo Unii — Artykuł 12 WE — Pewność prawa)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep — Niderlandy) — Jacqueline Forster przeciwko Hoofddirectie van de Informatie Beheer Groep
   (Sprawa C-158/07) (1)

   (Swobodny przepływ osób - Student będący obywatelem państwa członkowskiego, który przybył do innego państwa członkowskiego w celu zdobycia wykształcenia - Stypendium na pokrycie przez studentów kosztów utrzymania - Obywatelstwo Unii - Artykuł 12 WE - Pewność prawa)
   (2009/C 6/06)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Centrale Raad van Beroep
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Jacqueline Förster

      Strona pozwana: Hoofddirectie van de Informatie Beheer Groep
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Centrale Raad van Beroep — Wykładnia art. 12 WE i art. 7 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1251/70 z dnia 29 czerwca 1970 r. dotyczącego prawa pracowników do pozostania na terytorium państwa członkowskiego po ustaniu zatrudnienia w tym państwie (Dz.U. L 142, s. 24) oraz art. 3 dyrektywy Rady 93/96/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie prawa pobytu dla studentów (Dz.U. L 317, s. 59) — Student będący obywatelem państwa członkowskiego, który przybył do innego państwa członkowskiego w celu zdobycia wykształcenia i wykonywał jednocześnie w tym państwie członkowskim działalność zarobkową, zaniechał jednak w międzyczasie wykonywania zawodu.
   Sentencja

               1)

               Student znajdujący się w sytuacji takiej jak skarżąca w postępowaniu przed sądem odsyłającym nie może powołać się na art. 7 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1251/70 z dnia 29 czerwca 1970 r. dotyczącego prawa pracowników do pozostania na terytorium państwa członkowskiego po ustaniu zatrudnienia w tym państwie w celu uzyskania stypendium na pokrycie kosztów utrzymania.

               2)

               Student będący obywatelem jednego państwa członkowskiego, który przeniósł się do innego państwa członkowskiego aby tam odbyć studia, może powołać się na art. 12 akapit pierwszy WE w celu uzyskania stypendium na pokrycie kosztów utrzymania, jeśli zamieszkiwał w przyjmującym państwie członkowskim przez pewien okres czasu. Artykuł 12 akapit pierwszy WE nie stoi na przeszkodzie stosowaniu przez państwo członkowskie wobec obywateli innych państw członkowskich warunku uprzedniego pięcioletniego zamieszkiwania na jego terytorium.

               3)

               W okolicznościach takich jak te, których dotyczy postępowanie przed sądem odsyłającym, prawo wspólnotowe a w szczególności zasada pewności prawa nie stoi na przeszkodzie stosowaniu miejsca zamieszkania, który uzależnia prawo studentów pochodzących z innych państw członkowskich do uzyskania stypendium na pokrycie kosztów utrzymania od wykazania się okresami zamieszkania ukończonymi przed wprowadzeniem tego warunku.

      (1)  Dz.U. C 117 z dnia 26.5.2007.


title: Sprawa C-23/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās Tiesas Senāts — Łotwa) — postępowanie wszczęte przez Mohamada Zakarię (Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 — Wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) — Podnoszone przez skarżącego naruszenie prawa do poszanowania godności osoby ludzkiej — Skuteczna ochrona sądowa — Prawo dostępu do sądu)

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/6

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās Tiesas Senāts — Łotwa) — postępowanie wszczęte przez Mohamada Zakarię
   (Sprawa C-23/12) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 - Wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) - Podnoszone przez skarżącego naruszenie prawa do poszanowania godności osoby ludzkiej - Skuteczna ochrona sądowa - Prawo dostępu do sądu)
   2013/C 63/09
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākās Tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu głównym

   postępowanie wszczęte przez Mohamada Zakarię

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Augstākās tiesas Senāts — Wykładnia art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. L 105, s. 1) — Prawo obywatela państwa trzeciego do zaskarżenia odmowy zezwolenia na wjazd — Skarga zmierzająca do uznania zachowań stanowiących nieprawidłowości proceduralne mające miejsce w trakcie wydawania zezwolenia na przekroczenie granicy zewnętrznej — Zadośćuczynienie za krzywdę spowodowaną tymi nieprawidłowościami

      Sentencja

   Artykuł 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) przewiduje dla państw członkowskich jedynie obowiązek ustanowienia możliwości zaskarżenia decyzji o odmowie wjazdu na ich terytorium.

      (1)  Dz.U. C 80 z 17.3.2012.


title: Sprawa T-135/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  24 listopada 2005 r.  — GfK przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Online Bus — Wcześniejszy graficzny znak towarowy zawierający słowny element  BUS  oraz figurę złożoną z trzech powiązanych ze sobą trójkątów — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 15 ust. 2 lit. a) oraz art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94)

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/12

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 listopada 2005 r. — GfK przeciwko OHIM
   (Sprawa T-135/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Online Bus - Wcześniejszy graficzny znak towarowy zawierający słowny element „BUS” oraz figurę złożoną z trzech powiązanych ze sobą trójkątów - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 15 ust. 2 lit. a) oraz art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94)
   (2006/C 22/24)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca:
      GfK AG (Norymberga, Niemcy) [Przedstawiciele: U. Brückmann oraz R. Lang, avocats ]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Przedstawiciel: T. Lorenzo Eichenberg, pełnomocnik]

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: BUS — Betreuungs- und Unternehmensberatungs GmbH (Monachium, (Niemcy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 lutego 2004 r. (sprawa R 327/2003-1) wydanej w postępowaniu w sprawie sprzeciwu wniesionego przez uprawnionego z niemieckiego graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „BUS”, jak również figurę składającą się z trzech powiązanych ze sobą trójkątów, wobec rejestracji słownego wspólnotowego znaku towarowego Online Bus dla usług zaliczanych do klasy 35
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 190 z 24.7.2004


title: Sprawa T-259/09: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — Komisja przeciwko Arci Nuova associazione comitato di Cagliari i Gessie (Klauzula arbitrażowa — Umowa zawarta w ramach wspierania europejskich projektów dotyczących dyskusji organizowanych przez organizacje pozarządowe w 2003 r. — Skarga skierowana przeciwko prezesowi stowarzyszenia — Brak właściwości — Niewykonanie umowy — Zwrot zaliczek)

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/13

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — Komisja przeciwko Arci Nuova associazione comitato di Cagliari i Gessie
   (Sprawa T-259/09) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Umowa zawarta w ramach wspierania europejskich projektów dotyczących dyskusji organizowanych przez organizacje pozarządowe w 2003 r. - Skarga skierowana przeciwko prezesowi stowarzyszenia - Brak właściwości - Niewykonanie umowy - Zwrot zaliczek)
   2011/C 38/22
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A.M. Rouchaud-Joët oraz N. Bambara, pełnomocnicy, wspierani przez M. Moretta, adwokata)

      Strona pozwana: Arci Nuova Associazione Comitato di Cagliari (przedstawiciele: początkowo S. Diana, następnie P. Aureli, adwokaci); oraz Alberto Gessa (Cagliari, Włochy)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 238 WE, oparta na klauzuli arbitrażowej, dotycząca zasądzenia od Arci Nuova Associazione Comitato di Cagliari oraz tytułem osobistym i solidarnym od A. Gessy zwrotu zaliczki wypłaconej przez Komisję w ramach umowy nr 2003-1550/001-001, powiększonej o odsetki za zwłokę

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona, w zakresie w jakim jest skierowana przeciwko Albertowi Gessie.

               2)

               Zasądza się od Arci Nuova Associazione Comitato di Cagliari na rzecz Komisji Europejskiej zwrot kwoty 15 675 EUR jako należności głównej, powiększonej o odsetki za zwłokę w wysokości 7,32 % począwszy od dnia 20 maja 2007 r. aż do całkowitej zapłaty należnej kwoty.

               3)

               Arci Nuova Associazione Comitato di Cagliari zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa F-69/06: Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2006 r. — Andersson i in. przeciwko Komisji

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/35

         Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2006 r. — Andersson i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-69/06)
   (2006/C 190/66)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Tommy Andersson (Bruksela, Belgia) i inni [Przedstawiciele: A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie indywidualnych decyzji oddalających wnioski skarżących o wydanie przez organ powołujący przepisów przejściowych mających gwarantować, w ramach postępowania w sprawie awansu w 2005 r. i w latach kolejnych, równość traktowania oraz zachowanie praw nabytych;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnoszą zarzuty identyczne z zarzutami podnoszonymi w sprawie F-47/06 (1).

      (1)  Dz. U. UE C 154 z 1.07.2006, str. 25.


title: Sprawa T-140/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/62

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-140/05) (1)

   (2008/C 301/107)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.5.2005.


title: Sprawa T-279/14: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Sabic Polyolefine przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/30

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Sabic Polyolefine przeciwko Komisji
   (Sprawa T-279/14)
   2014/C 223/35
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca Sabic Polyolefine GmbH (Gelsenkirchen, Niemcy), Ineos Phenol GmbH (Gladbeck, Niemcy) i Ineos Vinyls Deutschland GmbH (Wilhelmshaven, Niemcy) (przedstawiciele: C. Arhold, N. Wimmer, F. Wesche, L. Petersen i T. Woltering, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)];

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 TFUE ust. 1 i art. 108 TFUE poprzez błędne zakwalifikowanie systemu szczególnych wypłat wyrównawczych

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że decyzja o wszczęciu postępowania została wydana z naruszeniem art. 107 ust. 1 i art. 108 TFUE a także art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (1), ponieważ przewidziane w Gesetz für den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej: „EEG”) dopłaty EEG nie stanowią przyznania zasobów państwowych, a ograniczenie tych dopłat w przypadku odbiorców energochłonnych nie stanowi rezygnacji z uzyskania takich zasobów.

                           —

                           W związku z tym strona skarżąca twierdzi, że przeprowadzając badanie ww. środków Komisja zastosowała kryteria, które są niezgodne z zasadami określonymi w dotychczasowym orzecznictwie. W szczególności całkowicie pominęła kryterium, które w myśl dotychczasowego orzecznictwa jest konieczne do zakwalifikowania jako zasobów państwowych, a które jest związane z konkretnymi uprawnieniami organów państwowych do dysponowania rozpatrywanymi środkami i uznała za wystarczające to, że ustawodawca krajowy wywiera wpływ na przepływy pieniężne pomiędzy podmiotami prywatnymi, a organy regulacyjne kontrolują to, czy te podmioty spełniają określone w przepisach prawa wymogi.

                           —

                           Następnie strona skarżąca twierdzi, że Komisja jest związana swą decyzją, w której uznała, iż EEG 2000 nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, gdyż nie wiąże się z przeniesieniem zasobów państwoych i dlatego dopuściła się naruszenia prawa uznając EEG 2012 za wprowadzoną z naruszeniem prawa nową pomoc.

                           —

                           Ponadto Komisja nie przeprowadziła wystarczającej analizy i dlatego nie mogła ustalić, że system szczególnych wypłat wyrównawczych dla odbiorców energochłonnych jest uzasadniony celem, charakterem i wewnętrzną strukturą EEG 2012 i dlatego nie przysparza selektywnych korzyści.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie art. 108 ust. 1 TFUE oraz art. 18 i 19 rozporządzenia nr 659/1999 ze względu na niezaproponowanie odpowiednich środków
               Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że badając EEG 2012 Komisja powinna była w każdym razie przeprowadzić przewidziane w art. 108 ust. 1 TFUE i art. 17-19 rozporządzenia nr 659/1999 postępowanie dotyczące pomocy istniejącej i winna była przed wszczęciem formalnego postępowania wyjaśniającego zaproponować Republice Federalnej Niemiec odpowiednie środki, zamiast poprzez zakwalifikowanie EEG 2012 jako nowej niezgłoszonej pomocy narażać podmioty gospodarcze na znaczne ryzyko ekonomiczne

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie prawa do bycia wysłuchanym
               Skarżąc twierdzI, że Komisja winna była w każdym razie przed wydaniem decyzji o takiej wadze prawnej wysłuchać ich stanowisk.

               4.

               Zarzut czwarty: niewystarczające uzasadnienie
               Wreszcie strona skarżąca podnosi, że decyzja o wszczęciu postępowania nie została w wystarczający sposób uzasadniona.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 083, 27.3.1999, s. 1).


title: Sprawa C-439/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Paris — Francja) — Pierre Fabre Dermo-Cosmétique SAS przeciwko Président de l’Autorité de la Concurrence, Ministre de l’Économie, de l’Industrie et de l’Emploi (Artykuł 101 ust. 1 i 3 TFUE — Rozporządzenie (WE) nr 2790/1999 — Artykuły 2–4 — Konkurencja — Praktyka ograniczająca — Sieć dystrybucji selektywnej — Artykuły kosmetyczne i pielęgnacyjne — Ogólny i bezwzględny zakaz sprzedaży przez Internet — Zakaz nałożony przez dostawcę na autoryzowanych dystrybutorów)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Paris — Francja) — Pierre Fabre Dermo-Cosmétique SAS przeciwko Président de l’Autorité de la Concurrence, Ministre de l’Économie, de l’Industrie et de l’Emploi
   (Sprawa C-439/09) (1)

   (Artykuł 101 ust. 1 i 3 TFUE - Rozporządzenie (WE) nr 2790/1999 - Artykuły 2–4 - Konkurencja - Praktyka ograniczająca - Sieć dystrybucji selektywnej - Artykuły kosmetyczne i pielęgnacyjne - Ogólny i bezwzględny zakaz sprzedaży przez Internet - Zakaz nałożony przez dostawcę na autoryzowanych dystrybutorów)
   2011/C 355/04
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour d’appel de Paris

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pierre Fabre Dermo-Cosmétique SAS

      Strona pozwana: Président de l’Autorité de la Concurrence, Ministre de l’Économie, de l’Industrie et de l’Emploi

      przy udziale: Prokuratora, Komisji Europejskiej

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour d’appel de Paris — Konkurencja — Ogólny i bezwzględny zakaz sprzedaży przez Internet produktów kosmetycznych i pielęgnacyjnych, nałożony przez dostawcę na autoryzowanych dystrybutorów w ramach sieci selektywnej dystrybucji — Obowiązek prowadzenia sprzedaży takich produktów w przestrzeni fizycznej i w obecności dyplomowanego farmaceuty — Kwalifikowane ograniczenie konkurencji ze względu na cel w rozumieniu art. 81 ust. 1 traktatu WE, które nie może zostać objęte wyłączeniami grupowymi przewidzianymi przez rozporządzenie Komisji nr 2790/1999 z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych (Dz.U. L 336, s. 21) — Możliwość objęcia wyłączeniem indywidualnym na podstawie art. 81 ust. 3 traktatu WE

      Sentencja

   Artykuł 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że klauzula umowna w ramach systemu dystrybucji selektywnej, wymagająca, żeby sprzedaż artykułów kosmetycznych i pielęgnacyjnych odbywała się w przestrzeni fizycznej w obowiązkowej obecności dyplomowanego farmaceuty, której konsekwencją jest zakaz wykorzystania Internetu dla celów tej sprzedaży, stanowi ograniczenie ze względu na cel w rozumieniu tego przepisu, jeżeli w następstwie indywidualnego i konkretnego badania treści i celu tej klauzuli umownej oraz prawnego i gospodarczego kontekstu, w jaki jest ona wpisana, okaże się, że zważywszy na właściwości przedmiotowych produktów, taka klauzula nie jest obiektywnie uzasadniona.
   Artykuł 4 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2790/1999 z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych należy interpretować w ten sposób, że wyłączenie grupowe przewidziane w art. 2 tego rozporządzenia nie ma zastosowania do umowy dystrybucji selektywnej, która zawiera klauzulę de facto zakazującą Internetu jako środka sprzedaży produktów umownych. Natomiast taka umowa może korzystać indywidualnie z wyłączenia legalnego z art. 101 ust. 3 TFUE, jeżeli spełnione są przesłanki tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa C-445/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 9 października 2008 r. — Kurt Wierer przeciwko Land Baden-Württemberg

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 9 października 2008 r. — Kurt Wierer przeciwko Land Baden-Württemberg
   (Sprawa C-445/08)
   (2009/C 32/19)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg (Niemcy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kurt Wierer

      Strona pozwana: Land Baden-Württemberg
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy jest niezgodne z zasadami przyjętymi przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w wyrokach z dnia 26 czerwca 2008 r. (w sprawach połączonych C-329/06 i C-343/06 Wiedemann oraz w sprawach połączonych od C-334/06 do C-336/06 Zerche) to, że krajowe organy do spraw praw jazdy i sądy przyjmującego państwa członkowskiego, dokonując badania przestrzegania wymogu miejsca zamieszkania zgodnie z art. 9 dyrektywy 91/439/EWG [z dnia 29 lipca 1991 r. (1)] przez państwo członkowskie wydania w chwili wydania prawa jazdy, opierają się na niekorzyść posiadacza prawa jazdy na wyjaśnieniach i informacjach, które przedstawił on w postępowaniu administracyjnym lub sądowym i do których przedstawienia był on zobowiązany w ramach nałożonego na niego przez krajowe przepisy proceduralne obowiązku współdziałania w zakresie wyjaśnienia stanu faktycznego istotnego dla wydania orzeczenia?

               2.

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:
               Czy jest niezgodne z zasadami przyjętymi przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w wyrokach z dnia 26 czerwca 2008 r. (w sprawach połączonych C-329/06 i C-343/06 Wiedemann oraz w sprawach połączonych od C-334/06 do C-336/06 Zerche) to, że krajowe organy do spraw praw jazdy i sądy przyjmującego państwa członkowskiego, dokonując badania przestrzegania wymogu miejsca zamieszkania zgodnie z art. 9 dyrektywy 91/439/EWG przez państwo członkowskie wydania, wówczas gdy istnieją konkretne elementy przemawiające za tym, że wymóg ten w chwili wydania prawa jazdy nie był spełniony, prowadzą postępowanie wyjaśniające wyłącznie w państwie członkowskim wydania, przy udziale organów meldunkowych, wynajmujących lub pracodawców i ustalone na tej podstawie fakty, o ile zostały one ustalone w taki sposób, że mają moc dowodową, wykorzystują samodzielnie lub łącznie z dostępnymi już informacjami z państwa członkowskiego wydania lub pochodzącymi od samego posiadacza prawa jazdy?

      (1)  Dz.U. L 237, s. 1.


title: Sprawa T-263/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 listopada 2008 r. — Grecja przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Środki towarzyszące na rzecz rozwoju obszarów wiejskich — Termin 24 miesięcy — Oszacowanie wydatków podlegających wyłączeniu — Kluczowe kontrole — Zasada ne bis in idem — Ekstrapolacja stwierdzeń upadłości — Zasada proporcjonalności)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/26

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 listopada 2008 r. — Grecja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-263/06) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Środki towarzyszące na rzecz rozwoju obszarów wiejskich - Termin 24 miesięcy - Oszacowanie wydatków podlegających wyłączeniu - Kluczowe kontrole - Zasada ne bis in idem - Ekstrapolacja stwierdzeń upadłości - Zasada proporcjonalności)
   (2009/C 19/47)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias i G. Kanellopoulos, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: F F. Jimeno Fernández i H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnicy wspierani przez adwokata N. Korogiannakisa)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności w części Decyzja Komisji 2006/554 z dnia 14 grudnia 2006 r. wyłączająca z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. L 355, s. 96), w zakresie w jakim wyłącza ona z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez Republikę Greką w sektorze środków towarzyszących na rzecz rozwoju obszarów wiejskich
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2006.


title: Sprawa T-182/12: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2012 r. — HTTS przeciwko Radzie

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/29

         Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2012 r. — HTTS przeciwko Radzie
   (Sprawa T-182/12)
   2012/C 174/47
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Kienzle i M. Schlingmann)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania, w szczególności nakładów poniesionych przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 3 zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy: Naruszenie praw skarżącej do obrony

                           —

                           Rada naruszyła prawo skarżącej do skutecznej obrony i w szczególności wymóg uzasadnienia poprzez brak podania wystarczającego uzasadnienia dla ponownego umieszczenia nazwy skarżącej w wykazie osób, organów i podmiotów, wobec których zgodnie z art. 23 zaskarżonego rozporządzenia znajdują zastosowanie środki ograniczające.

                           —

                           Rada naruszyła prawo skarżącej do bycia wysłuchaną poprzez brak udzielenia jej możliwości przedstawienia uwag w przedmiocie ponownego umieszczenia skarżącej w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami i w związku z tym doprowadzenia do ponownego rozpatrzenia tej kwestii przez Radę.

               2)

               Zarzut drugi: Brak powodów ponownego umieszczenia skarżącej w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami

                           —

                           Powody przedstawione przez Radę w odniesieniu do ponownego umieszczenia jej w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami nie uzasadniają ponownego umieszczenia w tym wykazie i są nieprawidłowe z merytorycznego punktu widzenia. W szczególności skarżąca nie jest pod kontrolą IRISL.

                           —

                           Umieszczenie skarżącej w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami nastąpiło w oparciu o oczywiście błędną ocenę jej sytuacji i jej działalności przez Radę.

               3)

               Zarzut trzeci: Naruszenie prawa podstawowego skarżącej do poszanowania własności

                           —

                           Ponowne umieszczenie skarżącej w wykazie podmiotów objętych sankcjami stanowi nieuzasadnione naruszenie podstawowego prawa własności, ponieważ w związku z niewystarczającym uzasadnieniem Rady, nie może ona zrozumieć, z jakich względów została umieszczona w tym wykazie.

                           —

                           Umieszczenie skarżącej w wykazie podmiotów objętych sankcjami stanowi nieproporcjonalną ingerencję w jej prawo własności i jest oczywiście nieodpowiednie dla realizacji celów zamierzonych w zaskarżonym rozporządzeniu. W każdym razie wykracza ono poza to co jest niezbędne dla realizacji tychże celów.


title: Sprawa F-15/11: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2011 r. — Mariën przeciwko ESDZ

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/30

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2011 r. — Mariën przeciwko ESDZ
   (Sprawa F-15/11)
   2011/C 139/57
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Peter Mariën (Elsene, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci B. Theeuwes i F. Pons)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji szefa delegacji UE w Afganistanie nakazującej członkom delegacji opuszczenie hotelu i przeprowadzenie się do kwatery UE.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Specjalnego Przedstawiciela UE i szefa delegacji w Afganistanie, zawartej w wiadomości e-mailowej z dnia 11 stycznia 2011 r., nakazującej skarżącemu przeprowadzkę w dniu 14 stycznia 2011 r. do kwatery w Kabulu, Afganistan;

               —

               obciążenie ESDZ wszystkimi kosztami związanymi z tymczasowymi środkami mieszkaniowymi;

               —

               zasądzenie od ESDZ na rzecz skarżącego zadośćuczynienia w wysokości 10 000 EUR za stres i wyrządzoną krzywdę;

               —

               obciążenie ESDZ kosztami postępowania.


title: Sprawa F-61/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 24 kwietnia 2008 r. — Dalmasso przeciwko Komisji (Służba publiczna — Pracownicy kontraktowi — Zatrudnienie — Zaszeregowanie do grupy funkcyjnej — Wniosek o rewizję zaszeregowania i wynagrodzenia ustalonych przy zatrudnieniu — Były członek personelu pomocniczego zatrudniony w charakterze pracownika kontraktowego — Artykuły 3a i 80 ust. 2 i 3 WZIP — Zadania wynikające z różnych grup funkcyjnych — Równe traktowanie — Skarga bezzasadna)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/68

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 24 kwietnia 2008 r. — Dalmasso przeciwko Komisji
   (Sprawa F-61/05) (1)

   (Służba publiczna - Pracownicy kontraktowi - Zatrudnienie - Zaszeregowanie do grupy funkcyjnej - Wniosek o rewizję zaszeregowania i wynagrodzenia ustalonych przy zatrudnieniu - Były członek personelu pomocniczego zatrudniony w charakterze pracownika kontraktowego - Artykuły 3a i 80 ust. 2 i 3 WZIP - Zadania wynikające z różnych grup funkcyjnych - Równe traktowanie - Skarga bezzasadna)
   (2008/C 209/122)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Raffaele Dalmasso (Schaerbeek, Belgia) (przedstawiciel: L. Vogel, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę wnoszącą odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Arpio Santacruz i I. Sulce, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Służba publiczna — Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji Komisji oddalającej zażalenie skarżącego, byłego członka personelu pomocniczego, wniesione na decyzję ustalającą jego zaszeregowanie i wynagrodzenie jako pracownika kontraktowego i po drugie, żądanie odszkodowania (dawniej T-269/05)
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.09.05, s. 30 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod nr T-269/05, a następnie przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005).


title: Sprawa T-545/12: Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2013 r. — Mory i in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Spedycja tradycyjna i ekspresowa — Decyzja o nierozszerzaniu obowiązku odzyskania pomocy na potencjalne podmioty przejmujące beneficjenta, względem którego wszczęto postępowanie upadłościowe — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność)

text:
               18.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 15/16

         Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2013 r. — Mory i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-545/12) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Spedycja tradycyjna i ekspresowa - Decyzja o nierozszerzaniu obowiązku odzyskania pomocy na potencjalne podmioty przejmujące beneficjenta, względem którego wszczęto postępowanie upadłościowe - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność)
   2014/C 15/23
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mory SA (Pantin, Francja); Mory Team (Pantin); Superga Invest, dawniej Compagnie française superga d’investissement dans le service (CFSIS) (Miraumont, Francja) (przedstawiciele: adwokaci B. Vatiert i F. Loubières)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2012) 2401 final z dnia 4 kwietnia 2012 r. dotyczącej przejęcia aktywów grupy Sernam w ramach postępowania upadłościowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Postępowanie w przedmiocie wniosków Republiki Francuskiej i Calbersona o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenientów zostaje umorzone.

               3)

               Mory SA, Mory Team i Superga Invest pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Republika Francuska i Calberson, podmioty wnioskujące o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenientów, pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013.


title: Sprawa T-221/07: Postanowienie Sądu z dnia 23 kwietnia 2013 r. — Węgry przeciwko Komisji

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/40

         Postanowienie Sądu z dnia 23 kwietnia 2013 r. — Węgry przeciwko Komisji
   (Sprawa T-221/07) (1)

   2013/C 171/82
   Język postępowania: węgierski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 199 z 25.8.2007.


title: Sprawa F-80/06: Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2006 r. — Duyster przeciwko Komisji

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/33

         Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2006 r. — Duyster przeciwko Komisji
   (Sprawa F-80/06)
   (2006/C 261/69)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Tineke Duyster (Oetrange, Luksemburg) [przedstawiciel: W.H.A.M. van den Muijsenbergh, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną lub ewentualnie za w części dopuszczalną;

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 22 grudnia 2005 r. i z dnia 11 maja 2006 r. lub ewentualnie ich częściowe uchylenie;

               —

               stwierdzenie, że żadna zasada prawna nie stoi na przeszkodzie temu, by skarżąca mogła żądać, aby jej urlop wychowawczy został odwołany na podstawie art. 2 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 42a regulaminu pracowniczego w sprawie urlopu wychowawczego;

               —

               stwierdzenie, że strona pozwana nie przedstawiła żadnego skutecznego dowodu ani skutecznego zarzutu na to, że skarżąca nie jest czynna zawodowo;

               —

               stwierdzenie, że strona pozwana nie przedstawiła żadnego argumentu za tym, by pozbawić skarżącą korzyści związanych ze statusem aktywnego zatrudnienia;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie, że żadna zasada prawna nie sprzeciwia się temu by strona pozwana przeprowadziła równowagę interesów, zastosowała art. 2 ust. 4 ogólnych przepisów wykonawczych i na tej podstawie wydała decyzję odnośnie do odwołania urlopu wychowawczego;

               —

               ewentualnie, uwzględnienie w części jednego lub kilku wymienionych wyżej żądań;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami pomocy prawnej dotyczącej decyzji wydanej w następstwie wniosku skarżącej z dnia 6 grudnia 2005 r.

         Zarzuty i główne argumenty
   W ramach spraw F-51/05 (1) i F-18/06 (2) skarżąca zakwestionowała już okoliczność udzielenia jej przez Komisję urlopu wychowawczego na okres od dnia 1 listopada 2004 r. do dnia 30 kwietnia 2005 r., a następnie ustalenia pismem z dnia 17 listopada 2005 r. daty rozpoczęcia urlopu wychowawczego na dzień 8 listopada 2004 r.
   W dniu 6 grudnia 2005 r. skarżąca złożyła wniosek na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego oraz ogólnych przepisów wykonawczych w zakresie urlopu wychowawczego. Wniosła o odwołanie urlopu wychowawczego, o którym mowa w piśmie organu powołującego. W dniu 22 grudnia 2005 r. organ powołujący uznał ten wniosek za niedopuszczalny. Skarżąca złożyła zatem w dniu 14 lutego 2006 r. zażalenie na decyzję z dnia 22 grudnia 2005 r. na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego. W dniu 16 maja 2006 r. w decyzji składającej się zaledwie z kilku zdań organ powołujący uznał również zażalenie za niedopuszczalne.
   Na poparcie swej skargi na decyzje o niedopuszczalności skarżąca podnosi w szczególności: i) błędy w ocenie stanu faktycznego zawarte w decyzjach; ii) naruszenie treści i przesłanek art. 90 ust. 1 i 2 regulaminu pracowniczego; iii) sprzeczności; iv) brak jasności decyzji; v); naruszenie treści i przesłanek art. 42a regulaminu pracowniczego; vi) naruszenie treści i przesłanek art. 2 ogólnych przepisów wykonawczych; vii) naruszenie orzecznictwa; viii) naruszenie treści i przesłanek art. 25 regulaminu pracowniczego; ix) naruszenie zasad proporcjonalności, uzasadnionych oczekiwań, równości traktowania i pewności prawa, jak również naruszenie zasady równowagi interesów, nieprzestrzeganie obowiązku informowania przez pracodawcę oraz naruszenie zasady dobrej administracji; x) brak dowodu na potwierdzenie organu powołującego, iż treść wniosku przedstawionego przez skarżącą wchodzi już w zakres sprawy F-51/05.
   Skarżąca przedstawia również argumenty, z uwagi na które można jej zdaniem orzec na jej korzyść w przedmiocie wniosku. Podnosi zwłaszcza, iż zaistniała nowa sytuacja uzasadniająca złożenie nowego wniosku (nawet ze skutkiem wstecznym), treść i przesłanki art. 42a regulaminu pracowniczego, treść ogólnych przepisów wykonawczych, a w szczególności art. 2 ust. 4 tych przepisów, treść art. 35, 36, 59 i 62 regulaminu pracowniczego, jak również przywołanych wyżej zasad prawnych, pkt x).

      (1)  Dz. U. C 217 z 3.9.2005 r. (sprawa zarejestrowana początkowo w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod nr T-249/05, a następnie przeniesiona do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.).

      (2)  Dz. U. C 154 z 1.7.2006 r.


title: Sprawa T-189/10: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – GEA Group/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejskie rynki stabilizatorów termicznych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Naruszenie popełnione przez spółki zależne — Grzywny — Odpowiedzialność solidarna spółek zależnych i spółki dominującej — Przekroczenie pułapu wynoszącego 10 % w odniesieniu do jednej ze spółek zależnych — Decyzja o ponownym wydaniu — Obniżenie kwoty grzywny w odniesieniu do wspomnianej spółki zależnej — Przypisanie obowiązku zapłaty obniżonej kwoty grzywny innej spółce zależnej i spółce dominującej — Prawo do obrony — Prawo do bycia wysłuchanym — Prawo dostępu do akt)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/31

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – GEA Group/Komisja
   (Sprawa T-189/10) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejskie rynki stabilizatorów termicznych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Naruszenie popełnione przez spółki zależne - Grzywny - Odpowiedzialność solidarna spółek zależnych i spółki dominującej - Przekroczenie pułapu wynoszącego 10 % w odniesieniu do jednej ze spółek zależnych - Decyzja o ponownym wydaniu - Obniżenie kwoty grzywny w odniesieniu do wspomnianej spółki zależnej - Przypisanie obowiązku zapłaty obniżonej kwoty grzywny innej spółce zależnej i spółce dominującej - Prawo do obrony - Prawo do bycia wysłuchanym - Prawo dostępu do akt))
   (2015/C 302/40)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: GEA Group AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Kallmayer, I. du Mont i G. Schiffers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Sauer i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata W. Berga)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 727 z dnia 8 lutego 2010 r. zmieniającej decyzję Komisji C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38589 – Stabilizatory termiczne) lub ewentualnie wniosek o obniżenie kwoty nałożonych na skarżącą grzywien.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2010) 727 z dnia 8 lutego 2010 r. zmieniającej decyzję Komisji C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38589 – Stabilizatory termiczne) w zakresie, w jakim dotyczy ona GEA Group AG.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa C-11/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – Odvolací finanční ředitelství/Český rozhlas (Odesłanie prejudycjalne — Szósta dyrektywa 77/388/EWG — Podatek od wartości dodanej — Artykuł 2 pkt 1 — Świadczenie usług dokonywane odpłatnie — Pojęcie — Publiczna działalność nadawcza — Finansowanie z obligatoryjnej opłaty ustawowej)

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – Odvolací finanční ředitelství/Český rozhlas
   (Sprawa C-11/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Podatek od wartości dodanej - Artykuł 2 pkt 1 - Świadczenie usług dokonywane odpłatnie - Pojęcie - Publiczna działalność nadawcza - Finansowanie z obligatoryjnej opłaty ustawowej))
   (2016/C 314/04)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Odvolací finanční ředitelství

      Strona pozwana: Český rozhlas

      Sentencja

   Artykuł 2 pkt 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, należy interpretować w ten sposób, że publiczna działalność nadawcza taka jak działalność w postępowaniu głównym, finansowana z obowiązkowych opłat ustawowych pobieranych od właścicieli i posiadaczy odbiorników radiowych i prowadzona przez spółkę nadawczą utworzoną na podstawie ustawy, nie stanowi świadczenia usług „dokonywanego odpłatnie” w rozumieniu tego przepisu, a zatem nie wchodzi w zakres stosowania rzeczonej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa T-113/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 grudnia 2007 r. — Atlantic Container Line i in. przeciwko Komisji (Wykonanie wyroku Sądu — Zwrot kosztów gwarancji bankowej ustanowionej w celu odroczenia zapłaty grzywny nałożonej przez Komisję, której nieważność została później stwierdzona przez Sąd — Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie — Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty — Brak bezpośredniego związku przyczynowego między bezprawnym zachowaniem instytucji a podnoszoną szkodą)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/38

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 grudnia 2007 r. — Atlantic Container Line i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-113/04) (1)

   (Wykonanie wyroku Sądu - Zwrot kosztów gwarancji bankowej ustanowionej w celu odroczenia zapłaty grzywny nałożonej przez Komisję, której nieważność została później stwierdzona przez Sąd - Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie - Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty - Brak bezpośredniego związku przyczynowego między bezprawnym zachowaniem instytucji a podnoszoną szkodą)
   (2008/C 64/62)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Atlantic Container Line AB (Göteborg, Szwecja); Transportación Marítima Mexicana SA de CV (Meksyk, Meksyk); Hanjin Shipping Co. Ltd (Seul, Korea Południowa); Hyundai Merchant Marine Co. Ltd (Seul); Mediterranean Shipping Co. SA (Genewa, Szwajcaria); Neptune Orient Lines Ltd (Singapur, Singapur); Orient Overseas Container Line (UK) Ltd (Suffolk, Zjednoczone Królestwo); P & O Nedlloyd Container Line Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo); Sea-Land Service, Inc. (Jacksonville, Floryda, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo J. Pheasant, M. Levitt i K. Nicholson, następnie M. Levitt i K. Nicholson, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: P. Oliver, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze skarga o stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 6 stycznia 2004 r. w sprawie odmowy zwrotu kosztów gwarancji bankowej poniesionych przez skarżące w następstwie grzywien nałożonych na mocy decyzji Komisji 1999/243/WE z dnia 16 września 1998 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 85 i 86 traktatu WE (obecnie art. 81 i 82 WE) (Sprawa IV/35.134 — Trans-Atlantic Conference Agreement) (Dz.U 1999, L 95, str. 1), której nieważność została stwierdzona w wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2003 r. w sprawach połączonych T-191/98 i od T-212/98 do T-214/98 Atlantic Container Line i in. przeciwko Komisji (Rec. str. II-3275), a po drugie skarga o odszkodowanie zmierzająca do uzyskania zwrotu kosztów gwarancji bankowej.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżące zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 30.4.2004.


title: Sprawa T-340/17: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2017 r. – Japan Airlines/Komisja

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/60

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2017 r. – Japan Airlines/Komisja
   (Sprawa T-340/17)
   (2017/C 239/73)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Japan Airlines Co. Ltd (Tokyo, Japonia) (przedstawiciele: adwokaci J.-F. Bellis i K. Van Hove oraz R. Burton, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa AT.39258 – Lotniczy transport towarowy) w całości w zakresie w jakim dotyczy strony skarżącej;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, istotne obniżenie kwoty grzywny w ramach nieograniczonego prawa orzekania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja narusza zasadę ne bis in idem oraz art. 266 TFUE, stwierdzając odpowiedzialność strony skarżącej za aspekty naruszenia, w stosunku do których Komisja wykluczyła jej odpowiedzialność w decyzji z 2010 r. oraz w każdym wypadku, Komisja narusza znajdujący zastosowanie termin przedawnienia, nakładając na stronę skarżącą grzywnę za te aspekty naruszenia, nie wykazując jednak jakiegokolwiek uzasadnionego interesu w formalnym stwierdzeniu naruszenia w tym zakresie.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja narusza zasadę niedyskryminacji przyjmując ponownie zaskarżoną decyzję skutkiem czego strona skarżąca znajduje się w mniej korzystnej sytuacji niż inni adresaci decyzji z 2010 r., w odniesieniu do których decyzja ta stała się ostateczna i wiążąca.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym Komisja narusza art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG, przekracza zakres swych kompetencji oraz narusza prawo strony skarżącej do obrony, stwierdzając jej odpowiedzialność za naruszenie w zakresie połączeń w ramach EOG oraz połączeń pomiędzy EU a Szwajcarią, w okresie, w którym Komisja nie posiadała uprawnień w zakresie wdrażania art. 101 TFUE oraz art. 53 EOG w stosunku do linii lotniczych, które obsługują wyłącznie połączenia pomiędzy EOG i państwami trzecimi, w taki sposób, że zachowanie strony skarżącej w odniesieniu do połączeń pomiędzy EOG a państwami trzecimi było zgodne z prawem.

               4.

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym Komisja narusza art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG stwierdzając, że strona skarżąca uczestniczyła w jednolitym i ciągłym naruszeniu dotyczącym połączeń, których strona skarżąca nie obsługiwała i do obsługiwania których nie miała uprawnień.

               5.

               Zarzut piąty, zgodnie z którym Komisja narusza art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG, stwierdzając swą kompetencję w zakresie usług lotniczego przewozu towarów w ramach przychodzących połączeń pomiędzy EOG a państwami trzecimi, ponieważ nabywcami tych usług są klienci znajdujących się poza EOG.

               6.

               Zarzut szósty, zgodnie z którym Komisja narusza prawo strony skarżącej do obrony oraz zasady niedyskryminacji i proporcjonalności, stosując inne wymogi dowodowe w stosunku do każdego z przewoźników lotniczych.

               7.

               Zarzut siódmy, zgodnie z którym Komisja narusza wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien (1) oraz zasadę proporcjonalności, włączając do wartości sprzedaży służącej jako podstawa obliczenia wymiaru grzywny, przychody pochodzące ze składników ceny za usługi lotniczego przewozu towarów niezwiązane z naruszeniem, opisanym w zaskarżonej decyzji.

               8.

               Zarzut ósmy, zgodnie z którym Komisja narusza wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. oraz zasadę uzasadnionych oczekiwań, włączając do wartości sprzedaży, służącej jako podstawa obliczenia wymiaru grzywny przychody pochodzące z usług lotniczego przewozu towarów na połączeniach przychodzących pomiędzy EOG a państwami trzecimi.

               9.

               Zarzut dziewiąty, zgodnie z którym Komisja narusza zasadę proporcjonalności ograniczając do 15 % obniżenie kwoty grzywny przyznane stronie skarżącej na podstawie przepisów prawa.

               10.

               Zarzut dziesiąty, zgodnie z którym Komisja narusza zasadę niedyskryminacji i proporcjonalności a także prawo strony skarżącej do obrony nie przyznając jej obniżenia kwoty grzywny o 10 % ze względu na jej ograniczony udział w naruszeniu, podczas gdy inni adresaci decyzji z 2010 r. uzyskali takie obniżenie a znajdują się w sytuacji obiektywnie podobnej do sytuacji strony skarżącej.

               11.

               Zarzut jedenasty, zgodnie z którym Sąd powinien opierając się na nieograniczonym prawie orzekania znacząco obniżyć kwotę grzywny.

      (1)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 326 z 30.12.2006 .

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/51

         (2006/C 331/113)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 326 z 30.12.2006.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 310 z 16.12.2006.

      Dz.U. C 294 z 2.12.2006.

      Dz.U. C 281 z 18.11.2006.

      Dz.U. C 261 z 28.10.2006.

      Dz.U. C 249 z 14.10.2006.

      Dz.U. C 237 z 30.9.2006.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-259/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2008 r. — Torres przeciwko OHIM — Navisa Industrial Vinícola Española (MANSO DE VELASCO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MANSO DE VELASCO — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy VELASCO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/28

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2008 r. — Torres przeciwko OHIM — Navisa Industrial Vinícola Española (MANSO DE VELASCO)
   (Sprawa T-259/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MANSO DE VELASCO - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy VELASCO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2009/C 32/51)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Miguel Torres, SA (Vilafranca del Penedés, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Armijo Chávarri i A. Castán Pérez-Gómez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Laporta Insa, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Navisa Industrial Vinícola Española, SA (Montilla, Hiszpania)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 czerwca 2006 r. (sprawa R 865/2005-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Navisa Industrial Vinícola Española, SA a Miguel Torres, SA.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Miguel Torres, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 29 z 2.12.2006.


title: Sprawa T-295/11: Wyrok Sądu z dnia 12 września 2012 r. — Duscholux Ibérica przeciwko OHIM — Duschprodukter i Skandinavien (duschy) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego duschy — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy DUSCHO Hormony — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuły 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/8

         Wyrok Sądu z dnia 12 września 2012 r. — Duscholux Ibérica przeciwko OHIM — Duschprodukter i Skandinavien (duschy)
   (Sprawa T-295/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego duschy - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy DUSCHO Hormony - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuły 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009)
   2012/C 319/14
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Duscholux Ibérica, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Duschprodukter i Skandinavien AB (Hisings Backa, Szwecja) (przedstawiciele: początkowo adwokat M. Jonson, następnie adwokat A. Kyhlhammar)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 marca 2011 r. (sprawa R 662/2010-1) dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między Duscholux Ibérica, SA a Duschprodukter i Skandinavien AB.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Duscholux Ibérica, SA zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez Duschprodukter i Skandinavien AB w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa T-6/10: Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2012 r. — Sviluppo Globale przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Wsparcie administracji celnej i skarbowej w Kosowie — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Akt niezaskarżalny — Akt potwierdzający — Niedopuszczalność — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące postępowania przetargowego — Częściowa odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej — Niewystarczające uzasadnienie)

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/18

         Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2012 r. — Sviluppo Globale przeciwko Komisji
   (Sprawa T-6/10) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Wsparcie administracji celnej i skarbowej w Kosowie - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Akt niezaskarżalny - Akt potwierdzający - Niedopuszczalność - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące postępowania przetargowego - Częściowa odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej - Niewystarczające uzasadnienie)
   2012/C 194/28
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Sviluppo Globale GEIE (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Sciaudone, R. Sciaudone i A. Neri)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i F. Erlbacher, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata P. Manziniego)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 10 listopada 2009 r. odrzucającej ofertę złożoną przez konsorcjum, którego członkiem jest skarżąca, w ramach przetargu EuropAid/127843/D/SER/KOS, mającego za przedmiot wsparcie administracji celnej i skarbowej w Kosowie (Dz.U. 2009/S 4-003683), a z drugiej strony stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 listopada 2009 r. odmawiającej konsorcjum dostępu do określonych dokumentów dotyczących tego postępowania przetargowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim skierowana jest przeciwko decyzji Komisji Europejskiej z dnia 10 listopada 2009 r. odrzucającej ofertę złożoną przez konsorcjum, którego członkiem jest skarżąca, w ramach przetargu EuropAid/127843/D/SER/KOS, mającego za przedmiot wsparcie administracji celnej i skarbowej w Kosowie.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 26 listopada 2009 r. w sprawie dostępu do określonych dokumentów dotyczących tego postępowania przetargowego w zakresie, w jakim odmówiono w niej dostępu, w ujawnionej wersji sprawozdania z oceny, do ocen przyznanych przez komisję przetargową, w postaci, w jakiej zawarte są one na s. 3 — 5 wspomnianego sprawozdania.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Wniosek skarżącej o przeprowadzenie środków dowodowych zostaje oddalony.

               5)

               Sviluppo Globale GEIE pokrywa własne koszty postępowania głównego oraz trzy czwarte kosztów Komisji poniesionych w tym postępowaniu. Komisja pokrywa jedną czwartą swoich kosztów postępowania głównego.

               6)

               Sviluppo Globale zostaje obciążona całością kosztów postępowania w przedmiocie środków tymczasowych w sprawie T 6/10 R.

      (1)  Dz.U. C 51 z 27.2.2010.


title: Sprawa T-262/10: Wyrok Sądu z dnia 25 października 2011 r. — Microban International i Microban (Europe) przeciwko Komisji (Zdrowie publiczne — Wykaz dodatków, które mogą być używane do wytwarzania materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi — Wycofanie przez pierwotnego wnioskodawcę wniosku o włączenie dodatku do wykazu — Decyzja Komisji o niewłączeniu 2,4,4’-trichloro-2’-hydroksydifenyloeteru do wykazu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Akt prawny — Bezpośrednie oddziaływanie — Brak środków wykonawczych — Podstawa prawna)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/19

         Wyrok Sądu z dnia 25 października 2011 r. — Microban International i Microban (Europe) przeciwko Komisji
   (Sprawa T-262/10) (1)

   (Zdrowie publiczne - Wykaz dodatków, które mogą być używane do wytwarzania materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi - Wycofanie przez pierwotnego wnioskodawcę wniosku o włączenie dodatku do wykazu - Decyzja Komisji o niewłączeniu 2,4,4’-trichloro-2’-hydroksydifenyloeteru do wykazu - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Akt prawny - Bezpośrednie oddziaływanie - Brak środków wykonawczych - Podstawa prawna)
   2011/C 355/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Microban International Ltd (Huntersville, Północna Karolina, Stany Zjednoczone) i Microban (Europe) Ltd (Cannock, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat M. Sánchez Rydelski)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Pignataro i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2010/169/UE z dnia 19 marca 2010 r. dotyczącej niewłączenia 2,4,4’-trichloro-2’-hydroksydifenyloeteru do unijnego wykazu dodatków, które mogą być używane do wytwarzania materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi na mocy dyrektywy 2002/72/WE (Dz.U. L 75, s. 25)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2010/169/UE z dnia 19 marca 2010 r. dotyczącej niewłączenia 2,4,4’-trichloro-2’-hydroksydifenyloeteru do unijnego wykazu dodatków, które mogą być używane do wytwarzania materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi na mocy dyrektywy 2002/72/WE.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Microban International Ltd i Microban (Europe) Ltd.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.