title: Sprawa C-355/10: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2010 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/34

         Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2010 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-355/10)
   ()
   2010/C 246/58
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciel: M. Dean, A. Auersperger Matić, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2010/252/UE (1) z dnia 26 kwietnia 2010 r. uzupełniającej kodeks graniczny Schengen w odniesieniu do ochrony granic morskich w kontekście współpracy operacyjnej koordynowanej przez Europejską Agencję ds. Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej;

               —

               utrzymanie w mocy skutków decyzji Rady do chwili zastąpienia tej decyzji;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Parlament wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na tej postawie, że wykracza ona poza zakres uprawnień wykonawczych wynikających z art. 12 ust. 5 kodeksu granicznego Schengen (2), jako że wprowadza zasady dotyczące „przechwytywania”, „poszukiwań i ratownictwa” oraz „sprowadzania na ląd”, których nie można uznać za objęte zakresem „ochrony”, zgodnie z określeniem podanym w art. 12 kodeksu granicznego Schengen, oraz za postanowienia niezasadnicze, a także zmienia zasadnicze postanowienia kodeksu granicznego Schengen, co jest zastrzeżone dla prawodawcy. Ponadto zaskarżona decyzja zmienia zobowiązania państw członkowskich UE dotyczące działalności agencji Frontex określone w rozporządzeniu dotyczącym agencji Frontex (3).
   W razie stwierdzenia nieważności decyzji przez Trybunał zdaniem Parlamentu wskazane jest jednak, by Trybunał skorzystał zgodnie z art. 264 akapit drugi TFUE ze swojego uprawnienia do utrzymania w mocy skutków zaskarżonej decyzji do chwili jej zastąpienia.

      (1)  Decyzja Rady z dnia 26 kwietnia 2010 r. uzupełniająca kodeks graniczny Schengen w odniesieniu do ochrony granic morskich w kontekście współpracy operacyjnej koordynowanej przez Europejską Agencję ds. Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Dz.U. L 111, s. 20).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. L 105, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 z dnia 26 października 2004 r. ustanawiające Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Dz.U. L 349, s. 1).


title: Sprawa T-753/16: Skarga wniesiona w dniu 28 października 2016 r. – Severstal/Komisja Europejska

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/39

         Skarga wniesiona w dniu 28 października 2016 r. – Severstal/Komisja Europejska
   (Sprawa T-753/16)
   (2017/C 014/48)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: PAO Severstal (Czerpowic, Rosja) (przedstawiciele: B. Evtimov, lawyer i D. O’Keeffe, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1328 z dnia 29 lipca 2016 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych płaskich wyrobów ze stali walcowanych na zimno pochodzących między innymi z Federacji Rosyjskiej, opublikowanego w Dz.U. 210 z 4/8/2016 w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję art. 18 rozporządzenia podstawowego (1), art. 6.8 i załącznika do porozumienia antydumpingowego (2) przy uznaniu, że skarżąca jest częściowo niewspółpracującym producentem, przy zastosowaniu okoliczności faktycznych dostępnych dla niej, przez co popełniła oczywisty błąd w ustaleniach. Zdaniem skarżącej dodatkowo skutki wynikające z częściowego braku współpracy były oczywiście nieadekwatne w świetle ograniczonych stwierdzonych braków.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję prawa do sprawiedliwego wysłuchania oraz prawa obrony skarżącej poprzez ograniczenie okazji skarżącej do obrony przeciwko niekorzystnym dla niej ustaleniom Komisji. Zdaniem skarżącej Komisja skutecznie odrzuciła/pominęła wszelkie dodatkowe informacje lub argumenty skarżącej dotyczące jej statusu braku częściowej współpracy.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący braku ustalenia przez Komisję prawidłowego marginesu dumpingu zgodnie z art. 2 ust. 12 rozporządzenia podstawowego po tym, jak naruszyła ona art. 2 ust. 3, art. 2 ust. 4 i dokonała błędnej wykładni art. 2 ust. 9, oraz popełniła oczywisty błąd w ustaleniach, a także tego, że Komisja nie dokonała sprawiedliwego porównana zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 3 ust. 2 i art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego i art. 3 ust. 1 porozumienia antydumpingowego, przeinaczyła dowód i dokonała oczywistych błędów w ustaleniach poprzez błędną ocen wskaźników szkody oraz poprzez brak dokonana obiektywnej oceny stanu przemysłu Unii. Zdaniem skarżącej Komisja oparła się jedynie na wybranych ekonomicznych wskaźnikach stanu przemysłu Unii i pominęła kluczowe wskaźniki, które wskazałyby na inny, bardziej pozytywny stan przemysłu Unii. Skarżąca podnosi również, że Komisja przyjęła stronnicze stanowisko opowiadając się za jej ustaleniami dotyczącymi szkody i wypaczyła dowód jej przedłożony poprzez brak zbadania „wolnego” i „ograniczonego” rynku danego produktu jako całości wraz ze wszystkimi wskaźnikami, wybierając przeprowadzenie odrębnej „trzystopniowej oceny”, która zakłóciła całościową ocenę.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez Komisję art. 3 ust. 7 rozporządzenia tymczasowego, ponieważ błędnie oceniła ona związek przyczynowy pomiędzy rzekomo dumpingowym przywozem, a sytuacją przemysłu unijnego. Skarżąca podnosi ponadto, że Komisja uchybiła obowiązkowi przypisania innych czynników powodujących szkodę do rzekomo dumpingowych przywozów i pominęła pozostałe czynniki, które łącznie i odrębnie mogły spowodować przerwanie związku przyczynowego.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, że Komisja błędnie ustaliła poziom usunięcia szkody z naruszeniem art. 2 ust. 9 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, popełniając oczywisty błąd w ustaleniach. W szczególności, zdaniem skarżącej Komisja ustaliła nieracjonalny i nadmierny margines zysku dla przemysłu Unijnego i popełniła oczywisty błąd w ustaleniach stosując dla celów marginesu szkody w drodze analogii dostosowanie z tytułu racjonalnych kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz z tytułu zysku niepowiązanego importera, przewidziane w art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.

      (1)  Rozporządzenie rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51).

      (2)  Porozumienie antydumpingowe WTO.


title: Sprawa T-44/17: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2017 r. – Camomilla/EUIPO – CMT (CAMOMILLA)

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/17

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2017 r. – Camomilla/EUIPO – CMT (CAMOMILLA)
   (Sprawa T-44/17)
   (2017/C 095/27)
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Camomilla Srl (Buccinasco, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Mussi i H. Chiappetta)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: CMT Compagnia manifatture tessili Srl (CMT Srl) (Neapol, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „CAMOMILLA” – unijny znak towarowy nr 7 077 555

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 listopada 2016 r. w sprawie R 2250/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji w taki sposób, że wniosek CMT o unieważnienie prawa do znaku zostanie odrzucony w całości;

               —

               posiłkowo, zmianę zaskarżonej decyzji w taki sposób, że wniosek o unieważnienie prawa do znaku zostanie odrzucony w odniesieniu do towarów z „klasy 18: artykuły z tych materiałów (skóra i jej imitacje) nie ujęte w innych klasach, plecaki, etui na klucze (wyroby skórzane), teczki, portfele, torebki, torebki nie z metali szlachetnych, torby, kosmetyczki, piórniki i zestawy podróżne” oraz z „klasy 25: odzież; obuwie, nakrycia głowy, rękawiczki, szale, etole, szlafroki”;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami niniejszego postępowania a spółkę C.M.T. Compagnia manifatture tessili Srl kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia;

               —

               naruszenie art. 57 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 57 ust. 2 tego rozporządzenia.


title: Sprawa C-499/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 3 grudnia 2009 r. — Hans-Joachim Flebbe Filmtheater GmbH & Co. KG przeciwko Finanzamt Hamburg-Barmbek-Uhlenhorst

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 3 grudnia 2009 r. — Hans-Joachim Flebbe Filmtheater GmbH & Co. KG przeciwko Finanzamt Hamburg-Barmbek-Uhlenhorst
   (Sprawa C-499/09)
   2010/C 63/35
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hans-Joachim Flebbe Filmtheater GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Finanzamt Hamburg-Barmbek-Uhlenhorst

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dostarczenie potraw lub posiłków przygotowanych do natychmiastowego spożycia stanowi dostawę w rozumieniu szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (1)?

               2)

               Czy odpowiedź na pytanie pierwsze zależy od występowania innych dodatkowych elementów świadczenia usług (udostępnienie stołów, krzeseł, innych sprzętów potrzebnych do spożywania posiłków, prezentacja projekcji filmowej)?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy termin „środki spożywcze” w załączniku H kategoria 1 do szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on jedynie środki spożywcze „na wynos”, jak sprzedawane na ogół w obrocie środkami spożywczymi, czy też także potrawy i posiłki, które są przygotowane do natychmiastowego spożycia w drodze gotowania, smażenia, pieczenia albo w inny sposób?

      (1)  Dz.U.L 145, s. 1.


title: Sprawa F-1/09: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Putterie-de-Beukelaer przeciwko Komisji

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/53

         Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Putterie-de-Beukelaer przeciwko Komisji
   (Sprawa F-1/09)
   (2009/C 55/96)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Françoise Putterie-de-Beukelaer (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: E. Boigelot, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Uchylenie decyzji w sprawie niedopuszczenia skarżącej do procedury akredytacji w 2007 r.
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 30 września 2008 r. odrzucającej zażalenie skarżącej w sprawie niedopuszczenia jej kandydatury do procedury akredytacji w 2007 r.;

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego w sprawie niedopuszczalności kandydatury skarżącej do procedury akredytacji z 2007 r.;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa C-310/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lunds tingsrätt — Szwecja) — Svenska staten genom Tillsynsmyndigheten i Konkurser przeciwko Andersowi Holmqvistowi (Zbliżanie ustawodawstw — Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy — Dyrektywa 80/987/EWG — Artykuł 8a — Działalność w kilku państwach członkowskich)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lunds tingsrätt — Szwecja) — Svenska staten genom Tillsynsmyndigheten i Konkurser przeciwko Andersowi Holmqvistowi
   (Sprawa C-310/07) (1)

   (Zbliżanie ustawodawstw - Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy - Dyrektywa 80/987/EWG - Artykuł 8a - Działalność w kilku państwach członkowskich)
   (2008/C 313/12)
   Język postępowania: szwedzki
   Sąd krajowy
   Lunds tingsrätt
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Svenska staten genom Tillsynsmyndigheten i Konkurser

      Strona pozwana: Anders Holmqvist
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Lunds tingsrätt — Wykładnia art. 8a dyrektywy Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. L 283, s. 23), zmienionej dyrektywą 2002/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. (Dz.U. L 270, s. 10) — Gwarancja świadczeń pracowniczych w przypadku pracownika przedsiębiorstwa transportu drogowego posiadającego siedzibę i jedyny zakład w jednym państwie członkowskim, a wykonującego dostawy towarów między państwem członkowskim pochodzenia a innymi państwami członkowskimi
   Sentencja
   Wykładni art. 8a dyrektywy Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy, zmienionej dyrektywą 2002/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. należy dokonywać w ten sposób, że aby uznać, iż przedsiębiorstwo posiadające siedzibę w jednym państwie członkowskim prowadzi działalność na terytorium innego państwa członkowskiego, nie jest konieczne posiadanie przezeń w tym innym państwie oddziału lub stałego zakładu. Przedsiębiorstwo to jednak powinno odznaczać się stałą obecnością gospodarczą w tym innym państwie, charakteryzującą się istnieniem zasobów ludzkich pozwalających mu na prowadzenie tam swej działalności. W przypadku przedsiębiorstwa transportowego z siedzibą w jednym z państw członkowskich sama okoliczność, że pracownik zatrudniony przez nie w danym państwie realizuje dostawy towarów między tym a innym państwem członkowskim, nie pozwala na stwierdzenie, że przedsiębiorstwo to odznacza się stałą obecnością gospodarczą w innym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa T-502/07: Wyrok Sądu z dnia 18 maja 2011 r. — IIC-Intersport International przeciwko OHIM — McKenzie (McKENZIE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego McKENZIE — Wcześniejsze, graficzny i słowny, wspólnotowe znaki towarowe McKINLEY — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94) (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               2.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/12

         Wyrok Sądu z dnia 18 maja 2011 r. — IIC-Intersport International przeciwko OHIM — McKenzie (McKENZIE)
   (Sprawa T-502/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego McKENZIE - Wcześniejsze, graficzny i słowny, wspólnotowe znaki towarowe McKINLEY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94) (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 194/17
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: IIC-Intersport International Corporation GmbH (Ostermundigen, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat P. Steinhauser)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i D. Botis, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: The McKenzie Corp. Ltd (Ponteland Village, Newcastle Upon Tyne, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: D. Alexander, QC, R. Kempner i O.M. Delafaille, solicitors)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 października 2007 r. (sprawa R 1425/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między The McKenzie Corporation Ltd a IIC — Intersport International Corp. GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               IIC-Intersport International Corp. GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Sprawa T-115/10: Postanowienie Sądu z dnia 24 maja 2011 r. Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Decyzja 2010/45/UE — Wykaz terenów mających znaczenia dla Wspólnoty, składających się na śródziemnomorski region biogeograficzny — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Akt wyłącznie potwierdzający — Niedopuszczalność)

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/24

         Postanowienie Sądu z dnia 24 maja 2011 r. Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji
   (Sprawa T-115/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Decyzja 2010/45/UE - Wykaz terenów mających znaczenia dla Wspólnoty, składających się na śródziemnomorski region biogeograficzny - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt wyłącznie potwierdzający - Niedopuszczalność)
   2011/C 211/54
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Ossowski, pełnomocnik, wspierany przez D. Wyatta, QC, i M. Wooda, barristera)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia i S. Boelaert, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji 2010/45/EU z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie przyjęcia na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG trzeciego zaktualizowanego wykazu terenów mających znaczenia dla Wspólnoty, składających się na śródziemnomorski region biogeograficzny (Dz.U. 2010, L 30, s. 322) w zakresie, w jakim wyznacza ona teren zwany „Estrecho Oriental” (ES6120032) jako teren mający znaczenie dla Wspólnoty w śródziemnomorskim regionie biogeograficznym.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania

               3)

               Postępowanie w sprawie wniosku Królestwa Hiszpanii o przystąpienie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa C-398/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland — Irlandia) — Thomas Hogan i in. przeciwko Minister for Social and Family Affairs i in. (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Zbliżanie ustawodawstw — Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy — Dyrektywa 2008/94/WE — Zakres stosowania — Dodatkowe zakładowe programy emerytalne — Program o zdefiniowanych świadczeniach i zrównoważonych kosztach — Niedobór środków — Minimalny poziom ochrony — Kryzys gospodarczy — Zrównoważony rozwój gospodarczy i społeczny — Obowiązki danego państwa członkowskiego w przypadku niedoboru środków — Odpowiedzialność państwa członkowskiego w przypadku nieprawidłowej transpozycji)

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland — Irlandia) — Thomas Hogan i in. przeciwko Minister for Social and Family Affairs i in.
   (Sprawa C-398/11) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Zbliżanie ustawodawstw - Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy - Dyrektywa 2008/94/WE - Zakres stosowania - Dodatkowe zakładowe programy emerytalne - Program o zdefiniowanych świadczeniach i zrównoważonych kosztach - Niedobór środków - Minimalny poziom ochrony - Kryzys gospodarczy - Zrównoważony rozwój gospodarczy i społeczny - Obowiązki danego państwa członkowskiego w przypadku niedoboru środków - Odpowiedzialność państwa członkowskiego w przypadku nieprawidłowej transpozycji)
   2013/C 171/11
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Ireland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Thomas Hogan, Jonh Burns, John Dooley, Alfred Ryan, Michael Cunningham, Michael Dooley, Denis Hayes, Marion Walsh, Joan Power, Walter Walsh

      Strona pozwana: Minister for Social and Family Affairs, Irlandia, Attorney General

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Ireland — Wykładnia art. 1 ust. 1 i art. 8 dyrektywy 2008/94/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (wersja skodyfikowana) (Dz.U. L 283, s. 36) — Dodatkowe zakładowe programy emerytalne — Niedobór środków w ramach tych programów — Uregulowanie krajowe nieprzewidujące podstawy prawnej umożliwiającej pracownikom otrzymanie odszkodowania od ich pracodawcy w następstwie niewypłacalności przedsiębiorstwa — Zobowiązanie danego państwa członkowskiego dotyczące przyjęcia środków niezbędnych w celu ochrony interesów pracowników — Okoliczności, które sąd krajowy powinien uwzględnić przy ocenie przestrzegania tego zobowiązania

      Sentencja

               1)

               Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy należy interpretować w ten sposób, że ma ona zastosowanie do uprawnień byłych pracowników do świadczeń emerytalnych z dodatkowego programu emerytalnego ustanowionego przez ich pracodawcę.

               2)

               Artykuł 8 dyrektywy 2008/94 należy interpretować w ten sposób, że w celu określenia, czy państwo członkowskie wykonało zobowiązanie przewidziane w tym artykule, nie mogą być wzięte pod uwagę świadczenia z tytułu emerytury ustawowej.

               3)

               Artykuł 8 dyrektywy 2008/94 należy interpretować w ten sposób, że aby miał on zastosowanie, wystarczy, by dodatkowy zakładowy program emerytalny dotknięty był niedofinansowaniem od dnia niewypłacalności pracodawcy oraz by z powodu swojej niewypłacalności pracodawca nie dysponował środkami pozwalającymi na dofinansowanie tego programu w stopniu umożliwiającym wypłatę w pełnej wysokości świadczeń należnych beneficjentom. Nie jest konieczne, by ci beneficjenci wykazali istnienie innych czynników leżących u źródeł utraty ich uprawnień do świadczeń emerytalnych.

               4)

               Dyrektywę 2008/94 należy interpretować w ten sposób, że środki przyjęte przez Ireland w następstwie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 25 stycznia 2007 r. w sprawie C-278/05 Robins i in. nie wypełniają zobowiązań wynikających z tej dyrektywy, a sytuacja gospodarcza danego państwa członkowskiego nie stanowi wyjątkowej okoliczności mogącej uzasadnić ograniczony poziom ochrony interesów pracowników w odniesieniu do ich uprawnień do świadczeń emerytalnych z tytułu dodatkowego zakładowego programu emerytalnego.

               5)

               Dyrektywę 2008/94 należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż środki podjęte przez Ireland w następstwie ww. wyroku w sprawie Robins i in. nie przyniosły rezultatu w postaci otrzymania przez skarżących w postępowaniu głównym więcej niż 49 % wartości nabytych uprawnień do świadczeń emerytalnych z tytułu dodatkowego zakładowego programu emerytalnego, sama przez się stanowi istotne naruszenie zobowiązań tego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 290 z 1.10.2011.


title: Sprawa T-456/14: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – TAO-AFI i SFIE-PE/Parlament i Rada [Wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii — Coroczne dostosowanie — Rozporządzenia (UE) nr 422/2014 i 423/2014 — Nieprawidłowości popełnione w toku procedury przyjmowania aktów — Brak konsultacji z organizacjami związkowymi]

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/27

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – TAO-AFI i SFIE-PE/Parlament i Rada
   (Sprawa T-456/14) (1)

   ([Wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii - Coroczne dostosowanie - Rozporządzenia (UE) nr 422/2014 i 423/2014 - Nieprawidłowości popełnione w toku procedury przyjmowania aktów - Brak konsultacji z organizacjami związkowymi])
   (2016/C 392/32)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Association des fonctionnaires indépendants pour la défense de la fonction publique européenne (TAO-AFI) (Bruksela Belgia) i Syndicat des fonctionnaires internationaux et européens – Section du Parlement européen (SFIE-PE) (Bruksela) (przedstawiciele: adwokaci M. Casado García-Hirschfeld i J. Vanden Eynde)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: A. Troupiotis i E. Taneva, pełnomocnicy) i Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i E. Rebasti, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara, następnie G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie przedstawione na podstawie art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności rozporządzeń (UE) nr 422/2014 i 423/2014 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 kwietnia 2014 r. dostosowujące ze skutkiem, odpowiednio, od dnia 1 lipca 2011 r. i od dnia 1 lipca 2012 r., wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (Dz.U. L 129, odpowiednio s. 5 i s. 12).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Association des fonctionnaires indépendants pour la défense de la fonction publique européenne (TAO-AFI) i Syndicat des fonctionnaires internationaux et européens – Section du Parlement européen (SFIE-PE) pokrywają koszty postępowania.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 261 z 11.8.2014.


title: Sprawa T-246/10: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2010 r. — Industrias Francisco Ivars przeciwko OHIM — Motive (Reduktory prędkości)

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/31

         Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2010 r. — Industrias Francisco Ivars przeciwko OHIM — Motive (Reduktory prędkości)
   (Sprawa T-246/10)
   2010/C 195/51
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Industrias Francisco Ivars, SL (Xeraco, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokaci E. Caballero Oliver i A. Sanz-Bermell y Martínez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Motive Srl

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz w konsekwencji oddalenie sprzeciwu wniesionego przez Motive Srl i potwierdzenie ważności rejestracji wzoru wspólnotowego nr 000625702-001 dla „reduktor”;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Wzór wspólnotowy nr 625702-0001 dla „reduktorów” w klasie 15/01 (silniki)

      Właściciel wzoru wspólnotowego: Strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego: Motive Srl

      Prawo ze wzoru przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Wzór wspólnotowy nr 73952-0001.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i unieważnienie spornego wzoru wspólnotowego

      Podniesione zarzuty: Błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie art. 4, 5 i 7 rozporządzenia nr 6/2001 w sprawie wzorów wspólnotowych.


title: Sprawa C-238/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 listopada 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — ASNEF-EQUIFAX, Servicios de Información sobre Solvencia y Crédito, S.L. przeciwko Asociación de Usuarios de Servicios Bancarios (AUSBANC) (Konkurencja — Artykuł 81 WE — System wymiany między instytucjami finansowymi informacji dotyczących wypłacalności klientów — Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Dopuszczalność — Wpływ na handel między państwami członkowskimi — Ograniczenie konkurencji — Zysk dla użytkowników)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 listopada 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — ASNEF-EQUIFAX, Servicios de Información sobre Solvencia y Crédito, S.L. przeciwko Asociación de Usuarios de Servicios Bancarios (AUSBANC)
   (Sprawa C-238/05) (1)

   (Konkurencja - Artykuł 81 WE - System wymiany między instytucjami finansowymi informacji dotyczących wypłacalności klientów - Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Dopuszczalność - Wpływ na handel między państwami członkowskimi - Ograniczenie konkurencji - Zysk dla użytkowników)
   (2006/C 331/16)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Supremo
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: ASNEF-EQUIFAX, Servicios de Información sobre Solvencia y Crédito, S.L., Administración del Estado

      Strona pozwana: Asociación de Usuarios de Servicios Bancarios (AUSBANC)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Supremo — Wykładnia art. 81 WE — Zgodność ze wspólnym rynkiem porozumienia w sprawie utworzenia systemu wymiany informacji dotyczących wypłacalności klientów między instytucjami finansowymi — Korzystne skutki dla konsumentów i podmiotów korzystających z usług finansowych — Możliwość przyznania odstępstwa przez państwa członkowskie
   Sentencja

               1)

               Artykuł 81 ust. 1 WE należy interpretować w ten sposób, że system wymiany informacji kredytowej między instytucjami finansowymi tego rodzaju jak rejestr informacji dotyczących wypłacalności klientów będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym co do zasady nie wywołuje skutku w postaci ograniczenia konkurencji w rozumieniu tego postanowienia, jeżeli rynek lub rynki właściwe nie są w dużym stopniu skoncentrowane, system ten nie umożliwia zidentyfikowania wierzycieli, a warunki dostępu i korzystania z tego systemu przez instytucje finansowe nie są dyskryminacyjne pod względem prawnym i faktycznym.

               2)

               W przypadku gdy taki system wymiany informacji kredytowych jak wspomniany rejestr ogranicza konkurencję w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE, zastosowanie zwolnienia przewidzianego w ust. 3 tego artykułu uzależnione jest od kumulatywnego spełnienia czterech przesłanek przedstawionych w tym postanowieniu. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy zostały one spełnione. W celu spełnienia przesłanki odnoszącej się do zastrzeżenia dla użytkowników słusznej części zysku co do zasady nie jest wymagane, by każdy konsument odniósł indywidualną korzyść z danego porozumienia, decyzji lub uzgodnionej praktyki. Jest natomiast konieczne, aby ogólny wpływ na konsumentów na właściwych rynkach był korzystny.

      (1)  Dz.U. C 205 z 20.8.2005.


title: Sprawa C-232/10: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/21

         Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-232/10)
   ()
   2010/C 209/27
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: A. Nijenhuis i Ł. Habiak, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do pełnego wykonania dyrektywy 2007/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. zmieniającej dyrektywę Rady 92/49/EWG oraz dyrektywy 2002/83/WE, 2004/39/WE, 2005/68/WE i 2006/48/WE w zakresie zasad proceduralnych i kryteriów oceny stosowanych w ramach oceny ostrożnościowej przypadków nabycia lub zwiększenia udziałów w podmiotach sektora finansowego (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o takich przepisach, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wymienionej dyrektywy;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2007/44/WE upłynął w dniu 21 marca 2009 r.

      (1)  Dz. U. L 247 s. 1


title: Sprawa T-233/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 kwietnia 2008 r. — Casa Editorial El Tiempo przeciwko OHIM — Instituto Nacional de Meteorología (EL TIEMPO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego EL TIEMPO — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe TELETIEMPO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 kwietnia 2008 r. — Casa Editorial El Tiempo przeciwko OHIM — Instituto Nacional de Meteorología (EL TIEMPO)
   (Sprawa T-233/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego EL TIEMPO - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe TELETIEMPO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 142/42)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Casa Editorial El Tiempo, SA (Santafé de Bogotá, Kolumbia) (przedstawiciele: adwokaci A. Fernández Lerroux i A. Fernández Fernández-Pacheco)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. García Murillo, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Instituto Nacional de Meteorología (Madryt, Hiszpania)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 czerwca 2006 r. (sprawa R 0760/2005-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Instituto Nacional de Meteorología a Casa Editorial El Tiempo, SA
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Casa Editorial El Tiempo, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006.


title: Sprawa T-470/14: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2014 r. – Hewlett Packard Development Company przeciwko OHIM (ELITEPAD)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/50

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2014 r. – Hewlett Packard Development Company przeciwko OHIM (ELITEPAD)
   (Sprawa T-470/14)
   2014/C 292/62
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hewlett Packard Development Company LP (Houston, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci T. Raab i H. Lauf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 marca 2014 r. w sprawie R 884/2013-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ELITEPAD” dla towarów z klasy 9 – zgłoszenie nr 1 1 3 18  284

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-357/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Włochy) — Frigerio Luigi & C. Snc przeciwko Comune di Triuggio (Dyrektywa 92/50/EWG — Zamówienia publiczne na usługi — Przepisy krajowe zastrzegające na rzecz spółek kapitałowych możliwość udzielenia zamówień na lokalne usługi publiczne świadczone w interesie gospodarczym — Zgodność)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/19

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Włochy) — Frigerio Luigi & C. Snc przeciwko Comune di Triuggio
   (Sprawa C-357/06) (1)

   (Dyrektywa 92/50/EWG - Zamówienia publiczne na usługi - Przepisy krajowe zastrzegające na rzecz spółek kapitałowych możliwość udzielenia zamówień na lokalne usługi publiczne świadczone w interesie gospodarczym - Zgodność)
   (2008/C 51/31)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Frigerio Luigi & C. Snc

      Strona pozwana: Comune di Triuggio

      Przy udziale: Azienda Servizi Multisettoriali Lombarda — A.S.M.L. SpA
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Wykładnia art. 39, 43, 48 i 81 WE, art. 26 ust. 2 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, str. 1), art. 4 ust. 1 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, str. 114), art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 75/442 EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 194, str. 39) oraz art. 7 ust. 1 dyrektywy 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 114, str. 9) — Procedura udzielania zamówień publicznych na usługi — Usługi w zakresie higieny środowiska — Krajowe uregulowania, zgodnie z którymi zamówienia na usługi gospodarowania odpadami i unieszkodliwiania odpadów mogą być udzielane wyłącznie na rzecz spółek kapitałowych
   Sentencja
   Artykuł 26 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi zmienionej dyrektywą Komisji 2001/78/WE z dnia 13 września 2001 r. sprzeciwia się przepisom krajowym, takim jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, uniemożliwiającym przedstawienie ofert w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego na usługi, którego wartość przekracza próg uzasadniający zastosowanie dyrektywy 92/50, kandydatom i oferentom, którzy zgodnie z prawem zainteresowanego państwa członkowskiego są uprawnieni do świadczenia danej usługi, również tym, stanowiącym grupę usługodawców, jedynie na podstawie tego, że ich forma prawna nie odpowiada szczególnej kategorii osób prawnych, jaką są spółki kapitałowe. Do sądu krajowego należy — w ramach maksymalnego zakresu uznania, jakie daje mu prawo krajowe — dokonanie wykładni oraz zastosowanie przepisu prawa krajowego zgodnie z wymogami prawa wspólnotowego, a w razie, gdy taka wykładnia zgodna nie jest możliwa, niezastosowanie każdego przepisu prawa krajowego, który byłby sprzeczny z takimi wymogami.

      (1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2006.


title: Sprawa C-626/10 P: Postanowienie Trybunału z dnia 10 listopada 2011 r. — Kalliope Agapiou Josephides przeciwko Komisji Europejskiej i Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA) (Odwołanie — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Artykuł 4 ust. 1 lit. b) oraz art. 4 ust. 2 tiret pierwsze — Ochrona prywatności i integralności osoby fizycznej — Ochrona interesów handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 58/2003 — Agencje wykonawcze — Właściwość do rozpoznawania wniosków potwierdzających o udostępnienie dokumentów — Zasada przejrzystości — Pojęcie nadrzędnego interesu publicznego — Obraza prawa)

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/9

         Postanowienie Trybunału z dnia 10 listopada 2011 r. — Kalliope Agapiou Josephides przeciwko Komisji Europejskiej i Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA)
   (Sprawa C-626/10 P) (1)

   (Odwołanie - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Artykuł 4 ust. 1 lit. b) oraz art. 4 ust. 2 tiret pierwsze - Ochrona prywatności i integralności osoby fizycznej - Ochrona interesów handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 58/2003 - Agencje wykonawcze - Właściwość do rozpoznawania wniosków potwierdzających o udostępnienie dokumentów - Zasada przejrzystości - Pojęcie nadrzędnego interesu publicznego - Obraza prawa)
   2012/C 73/15
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Kalliope Agapiou Josephides (przedstawiciele: C. Josephides i H. Josephides, dikigoroi)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Rozet i M. Owsiany-Hornung, pełnomocnicy) Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA) (przedstawiciel: H. Monet, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 21 października 2010 r. w sprawie T-439/08 Agapiou Josephides przeciwko Komisji i EACEA, w którym Sąd oddalił skargę wnoszącej odwołanie o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji EACEA z dnia 1 sierpnia 2008 r. dotyczącej dostępu do dokumentów dotyczących utworzenia centrum doskonałości im. Jeana Monneta na Panepistimio Kyprou (uniwersytecie cypryjskim), a po drugie stwierdzenie nieważności indywidualnej decyzji Komisji nr C(2007) 3749 z dnia 8 sierpnia 2008 r., dotyczącej przyznania pomocy w ramach programu kształcenia ustawicznego, będącego częścią programu im. Jeana Monneta — Naruszenie prawa dostępu do dokumentów i zasady przejrzystości — Obraza prawa

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Kalliope Agapiou Josephides zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 103 z 2.4.2011.


title: Sprawa T-256/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 października 2008 r. — People's Mojahedin Organization of Iran przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki restrykcyjne skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom mające na celu zwalczanie terroryzmu — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Prawo do obrony — Uzasadnienie — Kontrola sądowa)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/31

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 października 2008 r. — People's Mojahedin Organization of Iran przeciwko Radzie
   (Sprawa T-256/07) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki restrykcyjne skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom mające na celu zwalczanie terroryzmu - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Prawo do obrony - Uzasadnienie - Kontrola sądowa)
   (2008/C 313/56)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: People's Mojahedin Organization of Iran (Auvers-sur-Oise, Francja) (przedstawiciele: J.-P. Spitzer, adwokat, i D. Vaughan, QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i E. Finnegan, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo V. Jackson oraz T. Harris, a następnie V. Jackson, pełnomocnicy, wspierani przez S. Lee oraz M. Graya, barristers); Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo S. Boelaert oraz J. Aquilina, a następnie S. Boelaert, P. Aalto oraz P. van Nuffel, pełnomocnicy); i Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. de Grave oraz Y. de Vries, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Początkowo żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2007/445/WE z dnia 28 czerwca 2007 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzje 2006/379/WE oraz 2006/1008/WE (Dz.U. L 169, s. 58) w zakresie w jakim dotyczy ona skarżącej.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako bezzasadna w zakresie, w jakim ma ona na celu stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2007/445/WE z dnia 28 czerwca 2007 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzje 2006/379/WE oraz 2006/1008/WE.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji 2007/868/WE Rady z dnia 20 grudnia 2007 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzję 2007/445/WE oraz pkt 2.19 listy znajdującej się w załączniku do tej decyzji, w zakresie, w jakim dotyczą People's Mojahedin Organization of Iran.

               3)

               Skarga zostaje oddalona jako bezzasadna w zakresie, w jakim ma ona na celu stwierdzenie nieważności innych przepisów decyzji 2007/868, w zakresie, w jakim dotyczą People's Mojahedin Organization of Iran.

               4)

               Rada pokrywa własne koszty i jedną trzecią kosztów People's Mojahedin Organization of Iran.

               5)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisja i Królestwo Niderlandów pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa C-471/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Martin Grund przeciwko Landesamt für Landwirtschaft, Umwelt und ländliche Räume des Landes Schleswig-Holstein (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka rolna — Wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego — System płatności jednolitych — Pojęcie „trwałych użytków zielonych”  — Grunty wykorzystywane do uprawy trawy i innych pastewnych roślin zielnych, niepodlegające płodozmianowi w gospodarstwie rolnym od co najmniej pięciu lat — Grunty orane i obsiane w tym okresie pastewną rośliną zielną inną niż uprawiana poprzednio na tych gruntach)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Martin Grund przeciwko Landesamt für Landwirtschaft, Umwelt und ländliche Räume des Landes Schleswig-Holstein
   (Sprawa C-471/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka rolna - Wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego - System płatności jednolitych - Pojęcie „trwałych użytków zielonych” - Grunty wykorzystywane do uprawy trawy i innych pastewnych roślin zielnych, niepodlegające płodozmianowi w gospodarstwie rolnym od co najmniej pięciu lat - Grunty orane i obsiane w tym okresie pastewną rośliną zielną inną niż uprawiana poprzednio na tych gruntach))
   2014/C 421/10
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Martin Grund

      Strona pozwana: Landesamt für Landwirtschaft, Umwelt und ländliche Räume des Landes Schleswig-Holstein

      Sentencja

   Definicję „trwałych użytków zielonych” zawartą w art. 2 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ona grunty rolne, które są aktualnie i od co najmniej pięciu lat wykorzystywane pod uprawę trawy lub innych pastewnych roślin zielnych, również wtedy gdy grunty te były w tym okresie orane i obsiewane odmianą pastewnej rośliny zielnej inną niż uprawiana na nich poprzednio.

      (1)  Dz.U. C 108 z 13.4.2013.


title: Sprawa T-304/09: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2009 r. — Tilda Riceland przeciwko OHIM — Siam Grains (BASMALI LONG GRAIN RICE RIZ LONG DE LUXE)

text:
               10.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/11

         Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2009 r. — Tilda Riceland przeciwko OHIM — Siam Grains (BASMALI LONG GRAIN RICE RIZ LONG DE LUXE)
   (Sprawa T-304/09)
   2009/C 244/18
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tilda Riceland Ltd (Gurgaon, Indie) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, D. Sills i N. Urwin, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Siam Grains Company Limited (Bangkok, Tajlandia)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie R 513/2008-1; oraz

               —

               nakazanie stronie pozwanej i drugiej stronie w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą pokrycia ich kosztów własnych oraz kosztów poniesionych przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Siam Grains Company Limited

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „BASMALI LONG GRAIN RICE RIZ LONG DE LUXE” dla towarów z klasy 30
   Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca
   Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Niezarejestrowany słowny znak towarowy „BASMATI” używany dla ryżu oraz oznaczenie składające się ze słowa „BASMATI” używane w obrocie handlowym do określania klasy towarów, a mianowicie ryżu

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ, po pierwsze, Izba Odwoławcza błędnie oparła swą decyzję wyłącznie na takiej wykładni przepisu, która nie uwzględnia krajowych zasad i orzeczeń sądowych wydanych w danym państwie członkowskim; po drugie, Izba Odwoławcza nie zastosowała przepisów prawnych państwa członkowskiego, a mianowicie Zjednoczonego Królestwa, odnoszących się do form powództwa nazywanego „extended form of passing off” (rozszerzonej formy powództwa opartego na bezprawnym używaniu znaku); po trzecie Izba Odwoławcza błędnie wymagała od skarżącej posiadania praw własności intelektualnej do oznaczenia „BASMATI”; wreszcie Izba Odwoławcza nie miała racji, utrzymując, że słowo „BASMATI” ma charakter rodzajowy.


title: Sprawa F-27/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. — Sundholm przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za lata 2001/2002 — Nieobecność ze względów zdrowotnych — Wykonanie wyroku Sądu Pierwszej Instancji — Artykuł 233 WE)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/54

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. — Sundholm przeciwko Komisji
   (Sprawa F-27/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za lata 2001/2002 - Nieobecność ze względów zdrowotnych - Wykonanie wyroku Sądu Pierwszej Instancji - Artykuł 233 WE)
   (2008/C 22/104)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Asa Sundholm (Auderghem, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i M. Velardo, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery skarżącej za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. sporządzonego w wykonaniu wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 kwietnia 2005 r. w sprawie T-86/04 Sundholm przeciwko Komisji — Wniosek o zasądzenie odszkodowania
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 117 z 29.5.2007, str. 37.


title: Sprawa T-549/08: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2008 r. — Luksemburg przeciwko Komisji

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/60

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2008 r. — Luksemburg przeciwko Komisji
   (Sprawa T-549/08)
   (2009/C 44/103)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: M. Fisch, pełnomocnik i P. Kinsch, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 5383 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie zawieszenia płatności pośrednich z Europejskiego Funduszu Socjalnego (EFS) na rzecz jednolitego dokumentu planowania programów dotyczących wspólnotowych interwencji strukturalnych, wchodzącego w zakres Celu nr 3 w Wielkim Księstwie Luksemburga oraz decyzji Komisji C(2008) 5730 z dnia 6 października 2008 r. w sprawie zawieszenia płatności pośrednich z programu inicjatywy wspólnotowej dotyczącej zwalczania wszelkich form dyskryminacji i nierówności w związku z rynkiem pracy (EQUAL) w Wielkim Księstwie Luksemburga.
   Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty dotyczące:

               —

               naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, w zakresie w jakim Komisja stwierdziła — podczas dwóch kontroli luksemburskiego systemu zarządzania i kontroli, przeprowadzonych przed okresem planowania programów — że ów system w dostatecznym stopniu gwarantuje przestrzeganie istniejących uregulowań i ogólnie przyjętych kryteriów dobrego zarządzania; tak więc dopiero podczas kontroli przeprowadzonej po zakończeniu rozpatrywanego okresu planowania programów Komisja doszła do niekorzystnych wniosków w odniesieniu do systemu zarządzania i kontroli;

               —

               błędnej interpretacji przepisów wykonawczych stanowiących podstawę zaskarżonych decyzji (1), które to przepisy — wbrew twierdzeniom Komisji — nie wykluczają tego by i) organ zarządzający i organ właściwy w sprawach płatności były częścią jednej struktury, a ii) krajowy organ zarządzający zgłaszał Komisji wydatki, które mogą wprawdzie budzić wątpliwości, jednakże nie zostają zakwalifikowane jako prawnie niedopuszczalne w chwili ich zgłoszenia;

               —

               nieścisłości materialnej niektórych okoliczności faktycznych, na których oparto zaskarżone decyzje, dotyczących przechowywania akt przez organ zarządzający.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz.U. L 161, s. 1) i rozporządzenie Komisji (WE) nr 438/2001 z dnia 2 marca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 dotyczącego zarządzania i systemów kontroli pomocy udzielanej w ramach funduszy strukturalnych (Dz.U. L 63, s. 21).


title: Sprawa T-226/13 P: Postanowienie Sądu z dnia 21 października 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście pozbawionej podstawy prawnej — Przesłanie pisma dotyczącego wykonania wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej przedstawicielowi skarżącego w postępowaniu odwoławczym od tego wyroku — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/14

         Postanowienie Sądu z dnia 21 października 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-226/13 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście pozbawionej podstawy prawnej - Przesłanie pisma dotyczącego wykonania wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej przedstawicielowi skarżącego w postępowaniu odwoławczym od tego wyroku - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)
   2013/C 359/27
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do Spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 6 lutego 2013 r. w sprawie F-67/12 Marcuccio przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

               3)

               L. Marcuccio zwróci Sądowi kwotę 2 000 EUR na podstawie art. 90 regulaminu postępowania.

      (1)  Dz.U C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa C-380/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski syd — Bułgaria) — postępowanie z wniosku Siegfrieda Jánosa Schneidera (Jurysdykcja, uznawanie i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Zakres stosowania — Zdolność prawna i zdolność do czynności prawnych osób fizycznych — Jurysdykcja wyłączna w sprawach, których przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach — Zakres — Postępowanie niesporne dotyczące prawa osoby objętej kuratelą, zamieszkałej w jednym z państw członkowskich, do rozporządzania nieruchomościami położonymi w innym państwie członkowskim)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/35

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski syd — Bułgaria) — postępowanie z wniosku Siegfrieda Jánosa Schneidera
   (Sprawa C-380/12) (1)

   (Jurysdykcja, uznawanie i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Zakres stosowania - Zdolność prawna i zdolność do czynności prawnych osób fizycznych - Jurysdykcja wyłączna w sprawach, których przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach - Zakres - Postępowanie niesporne dotyczące prawa osoby objętej kuratelą, zamieszkałej w jednym z państw członkowskich, do rozporządzania nieruchomościami położonymi w innym państwie członkowskim)
   2013/C 344/61
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Sofijski gradski syd

      Strony w postępowaniu głównym

   Siegfried János Schneider.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Sofijski gradski syd — Wykładnia art. 22 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001 L 12, s. 1) — Osoba fizyczna uznana przez sąd za mającą ograniczoną zdolność do czynności prawnych zgodnie z prawem jej państwa członkowskiego — Wniosek złożony przez tę osobę w innym państwie członkowskim, za zgodą jej kuratora, o zgodę na sprzedaż nieruchomości, którą odziedziczyła w tym państwie — Właściwość sądu państwa członkowskiego, w którym znajduje się nieruchomość — Możliwość zastosowania art. 22 pkt 1 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 w postępowaniach niespornych

      Sentencja

   Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, a w szczególności jego art. 22 pkt 1, należy interpretować w ten sposób, że nie stosuje się go do postępowania niespornego, które obywatel jednego państwa członkowskiego, uznany na podstawie ustawodawstwa tego państwa za mającego ograniczoną zdolność do czynności prawnych w związku z objęciem go kuratelą, inicjuje przed sądem innego państwa członkowskiego w celu uzyskania zgody na sprzedaż swojego udziału w nieruchomości położonej na terytorium tego innego państwa członkowskiego, ponieważ tego rodzaju postępowanie dotyczy „zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych, jak również ustawowego przedstawicielstwa osób fizycznych” w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia, wyłączonych z jego zakresu zastosowania

      (1)  Dz.U. C 311 z 13.10.2012.


title: Sprawy T-249/12 i T-269/12: Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2015 r. – Vestel Iberia i Makro autoservicio mayorista/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Unia celna — Dokonanie retrospektywnego zaksięgowania i umorzenie należności celnych przywozowych — Barwne odbiorniki telewizyjne pochodzące z Turcji — Wniosek o umorzenie należności celnych złożony przez dwóch importerów — Odesłanie przez Komisję organów krajowych do decyzji dotyczącej innego importera — Artykuł 871 ust. 2 i 6 oraz art. 905 ust. 2 i 6 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/46

         Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2015 r. – Vestel Iberia i Makro autoservicio mayorista/Komisja
   (Sprawy T-249/12 i T-269/12) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Unia celna - Dokonanie retrospektywnego zaksięgowania i umorzenie należności celnych przywozowych - Barwne odbiorniki telewizyjne pochodzące z Turcji - Wniosek o umorzenie należności celnych złożony przez dwóch importerów - Odesłanie przez Komisję organów krajowych do decyzji dotyczącej innego importera - Artykuł 871 ust. 2 i 6 oraz art. 905 ust. 2 i 6 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   (2015/C 138/59)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Vestel Iberia, SL (Madryt, Hiszpania) (sprawa T-249/12); i Makro autoservicio mayorista SA (Madryt) (sprawa T-269/12) (przedstawiciele: adwokaci P. De Baere et P. Muñiz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i L. Keppenne, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, abogado del Estado)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2010) 22 wersja ostateczna z dnia 18 stycznia 2010 r. wskazującej, że uzasadnione jest retrospektywne zaksięgowanie należności celnych przywozowych, zaś zwolnienie z tych należności nie jest w danym wypadku uzasadnione.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-249/12 i T-269/12 zostają połączone do celów wydania wyroku.

               2)

               Skargi zostają odrzucone jako niedopuszczalne.

               3)

               Vestel Iberia, SL i Makro autoservicio mayorista SA zostają obciążone kosztami postępowania.

               4)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 235 z 4.8.2012.


title: Sprawa C-391/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Hoge Raad der Nederlanden wydanego dnia 24 września 2004 r. w sprawie Staatssecretaris van Financiën przeciwko Stichting Kinderopvang Enschede

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Hoge Raad der Nederlanden wydanego dnia 24 września 2004 r. w sprawie Staatssecretaris van Financiën przeciwko Stichting Kinderopvang Enschede
   (Sprawa C-391/04)
   (2004/C 284/22)
   W dniu 29 września 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Hoge Raad der Nederlanden (Królestwo Niderlandów) wydanego w dniu 24 września 2004 r. w sprawie Staatssecretaris van Financiën przeciwko Stichting Kinderopvang Enschede.
   Hoge Raad der Nederlanden zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy art. 13A ust. 1 lit. g), h) oraz i) Szóstej Dyrektywy (1) powinien być rozumiany w ten sposób, że uprzednio opisane świadczenie usług polegające na pośrednictwie w zakresie opieki nad dziećmi w wieku przedszkolnym i dziećmi w wieku szkolnym poza godzinami nauki w szkole w domach rodziców przyjmujących, jest usługą objętą jednym lub kilkoma z powyżej wskazanych przepisów.

      (1)  Dz.U. L 145 z dnia 13 czerwca 1977 r., str. 1-40.


title: Sprawa T-379/11: Postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2012 r. — Hüttenwerke Krupp Mannesmann i in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2003/87/WE — Przydział bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych od 2013 r. — Decyzja Komisji ustanawiająca wskaźniki emisyjności dla produktów, które należy zastosować przy obliczaniu przydziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Brak bezpośredniego i indywidualnego oddziaływania — Akt prawny obejmujący środki wykonawcze — Niedopuszczalność)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/23

         Postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2012 r. — Hüttenwerke Krupp Mannesmann i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-379/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE - Przydział bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych od 2013 r. - Decyzja Komisji ustanawiająca wskaźniki emisyjności dla produktów, które należy zastosować przy obliczaniu przydziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych - Artykuł 263 akapit czwarty TFUE - Brak bezpośredniego i indywidualnego oddziaływania - Akt prawny obejmujący środki wykonawcze - Niedopuszczalność)
   2012/C 217/49
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hüttenwerke Krupp Mannesmann GmbH (Duisburg, Niemcy); Rogesa — Roheisengesellschaft Saar mbH (Dillingen, Niemcy); Salzgitter Flachstahl GmbH (Salzgitter, Niemcy); ThyssenKrupp Steel Europe AG (Duisburg); i voestalpine Stahl GmbH (Linz, Austria) (przedstawiciele: adwokaci S. Altenschmidt i C. Dittrich)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Wilms, K. Herrmann i K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 130, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Hüttenwerke Krupp Mannesmann GmbH, Rogesa — Roheisengesellschaft Saar mbH, Salzgitter Flachstahl GmbH, ThyssenKrupp Steel Europe AG i voestalpine Stahl GmbH zostają obciążone kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa T-322/11: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2011 r. — Morelli przeciwko OHIM — Brambilla (Partito della Libertà)

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/34

         Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2011 r. — Morelli przeciwko OHIM — Brambilla (Partito della Libertà)
   (Sprawa T-322/11)
   2011/C 238/58
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Raffaello Morelli (Livorno, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Brenelli)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Michela Vittoria Brambilla (Mediolan, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 marca 2011 r. i decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 14 maja 2010 r.;

               —

               stwierdzenie, że sprzeciw wniesiony przez skarżącego w odniesieniu do zgłoszenia znaku towarowego nr 6203012 zostaje uwzględniony i odrzucenie zgłoszenia tego znaku towarowego;

               —

               obciążenie Micheli Vittorii Brambilli kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Michela Vittoria Brambilla

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Partito della Libertà” (zgłoszenie nr 6203012) dla towarów i usług należących do klas 9, 14, 16, 24, 25, 35, 36, 38, 41, 42 i 45

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Raffaello Morelli

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Nazwa domeny „partitodellaliberta.it” przyznana Raffaello Morellemu przez organ zajmujący się przyznawaniem domen „it” w dniu 9 sierpnia 2004 r., w odniesieniu do której wnoszący sprzeciw podnosił, iż była używana w obrocie handlowym dla towarów i usług należących do klas 16, 35, 38, 41 i 45

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: Błędne zastosowanie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, błędna interpretacja pojęcia „w obrocie handlowym” w przypadku nazwy używanej w polityce i błędna ocena dokumentów potwierdzających, że wcześniejsze oznaczenie było używane w obrocie handlowym.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie C-383/03 (wniosek Verwaltungsgerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Ergül Dogan przeciwko Sicherheitsdirektion für das Bundesland Vorarlberg (Stowarzyszenie EWG — Turcja — Swobodny przepływ pracowników — Decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia — Art. 6 ust. 1 trzecie tiret i art. 6 ust. 2 — Legalne zatrudnienie na rynku pracy Państwa Członkowskiego — Wyrok skazujący — Kara pozbawienia wolności — Wpływ na prawo pobytu)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/11

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 7 lipca 2005 r.
   w sprawie C-383/03 (wniosek Verwaltungsgerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Ergül Dogan przeciwko Sicherheitsdirektion für das Bundesland Vorarlberg (1)

   (Stowarzyszenie EWG — Turcja - Swobodny przepływ pracowników - Decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia - Art. 6 ust. 1 trzecie tiret i art. 6 ust. 2 - Legalne zatrudnienie na rynku pracy Państwa Członkowskiego - Wyrok skazujący - Kara pozbawienia wolności - Wpływ na prawo pobytu)
   (2005/C 217/20)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-383/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) postanowieniem z dnia 4 września 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 12 września 2003 r., w postępowaniu: Ergül Dogan przeciwko Sicherheitsdirektion für das Bundesland Vorarlberg, Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, R. Schintgen (sprawozdawca) i P. Kūris, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 7 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Obywatel turecki, który korzysta, zgodnie z art. 6 ust. 1 trzecie tiret decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia, wydanej przez Radę Stowarzyszenia utworzoną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, z prawa swobodnego dostępu do dowolnej pracy najemnej, nie traci tego uprawnienia z powodu braku działalności zawodowej podczas okresu pozbawienia wolności, nawet trwającego wiele lat, ponieważ jego nieobecność na legalnym rynku pracy przyjmującego Państwa Członkowskiego jest tylko tymczasowa.
   Uprawnienia w dziedzinie zatrudnienia, a co za tym idzie, pobytu, przyznane obywatelowi tureckiemu przez ten przepis mogą zostać ograniczone tylko z powodów uzasadnionych względami porządku, bezpieczeństwa i zdrowia publicznego na podstawie art. 14 ust. 1 tej decyzji lub z powodu przekroczenia przez niego rozsądnego terminu na znalezienie nowej pracy najemnej po zakończeniu okresu pozbawienia wolności

      (1)  Dz.U. C 35 z 7.2.2004.


title: Sprawa C-200/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Bruxelles w dniu  4 maja 2006 r.  w sprawie Raffinerie tirlemontoise SA przeciwko Bureau d'intervention et de restitution belge (BIRB)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Bruxelles w dniu 4 maja 2006 r. w sprawie Raffinerie tirlemontoise SA przeciwko Bureau d'intervention et de restitution belge (BIRB)
   (Sprawa C-200/06)
   (2006/C 165/28)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal de première instance de Bruxelles
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Raffinerie tirlemontoise SA

      Strona pozwana: Bureau d'intervention et de restitution belge (BIRB)
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie Komisji nr 314/2002 (1) przewiduje, przy obliczaniu opłat produkcyjnych, wyłączenie potrzeb finansowania ilości cukru zawartej w produktach przetworzonych wyeksportowanych bez refundacji wywozowej? Czy rozporządzenie to jest nieważne z powodu naruszenia art. 15 rozporządzenia Rady nr 1260/2001 w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (2) oraz zasady proporcjonalności i niedyskryminacji?

               2)

               Czy rozporządzenia Komisji nr 1775/2004 (3), nr 1762/2003 (4), nr 1837/2002 (5), nr 1993/2001 (6) i nr 2267/2000 (7) określają opłatę produkcyjną od cukru obliczaną na podstawie średniej straty na tonę podlegającej wywozowi, nie uwzględniając ilości wyeksportowanych bez refundacji, podczas gdy ilości te są wliczane do sumy całkowitej ustalonej w celu oszacowania całościowej straty podlegającej finansowaniu. Czy rozporządzenia te są nieważne z powodu naruszenia rozporządzenia Komisji nr 314/2002, art. 15 rozporządzenia Rady nr 1260/2001 i zasady proporcjonalności?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 314/2002 z dnia 20 lutego 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru (Dz.U. L 50, str. 40)

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 178, str. 1)

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1775/2004 z dnia 14 października 2004 r. ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na rok gospodarczy 2003/2004 (Dz.U. L 316, str. 64)

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1762/2003 z dnia 7 października 2003 r. ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na rok gospodarczy 2002/2003 (Dz.U. L 254, str. 4) [tłumaczenie nieoficjalne]

      (5)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1837/2002 z dnia 15 października 2002 r. ustalające wysokość opłat produkcyjnych jak również wymiar składki uzupełniającej dla sektora cukru na rok gospodarczy 2001/2002 (Dz.U. L 278, str. 13), [tłumaczenie nieoficjalne]

      (6)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1993/2001 z dnia 11 października 2003 r. ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na rok gospodarczy 2000/2001 (Dz.U. L 271, str. 15), [tłumaczenie nieoficjalne]

      (7)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2267/2000 z dnia 12 października 2002 r. ustalające wysokość opłat produkcyjnych jak również wymiar składki uzupełniającej dla sektora cukru na rok gospodarczy 1999/2000 (Dz.U. L 259, str. 29) [tłumaczenie nieoficjalne]


title: Sprawa C-382/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen Sad Varna (Bułgaria) w dniu 18 lipca 2011 r. — M SAT CABLE AD przeciwko Nachalnik na Mitnicheski punkt — Varna Zapad pri Mitnitsa Varna

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen Sad Varna (Bułgaria) w dniu 18 lipca 2011 r. — M SAT CABLE AD przeciwko Nachalnik na Mitnicheski punkt — Varna Zapad pri Mitnitsa Varna
   (Sprawa C-382/11)
   2011/C 298/24
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen Sad Varna

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: M SAT CABLE AD

      Strona pozwana: Nachalnik na Mitnicheski punkt — Varna Zapad pri Mitnitsa Varna

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jak należy interpretować pojęcie „Internet” w rozumieniu not wyjaśniających do nomenklatury scalonej Wspólnot Europejskich z 2009 r. (rozporządzenie Komisji nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. (1)) opublikowanych w Dzienniku Urzędowym z dnia 30 maja 2008 r. (C 133, s. 1) (zmiana dotycząca podpozycji 8528 90 00, 8528 71 13 i 8528 71 90), dla potrzeb dokonania klasyfikacji towaru zgodnie z kodem TARIC 8528711300?

               2)

               Jak należy interpretować pojęcie „modem” w rozumieniu not wyjaśniających do nomenklatury scalonej Wspólnot Europejskich z 2009 r. (rozporządzenie Komisji nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r.) opublikowanych w Dzienniku Urzędowym z dnia 30 maja 2008 r. (C 133, s. 1) (zmiana dotycząca podpozycji 8528 90 00, 8528 71 13 i 8528 71 90), dla potrzeb dokonania klasyfikacji towaru zgodnie z kodem TARIC 8528711300?

               3)

               Jak należy interpretować pojęcia „modulacja” i „demodulacja” w rozumieniu not wyjaśniających do nomenklatury scalonej Wspólnot Europejskich z 2009 r. (rozporządzenie Komisji nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r.) opublikowanych w Dzienniku Urzędowym z dnia 30 maja 2008 r. (C 133, s. 1) (zmiana dotycząca podpozycji 8528 90 00, 8528 71 13 i 8528 71 90), dla potrzeb dokonania klasyfikacji towaru zgodnie z kodem TARIC 8528711300?

               4)

               Jaka funkcja (główna funkcja) urządzenia set-top boks TF6100EMC ma decydujące znaczenie dla zaklasyfikowania tego urządzenia do taryfy celnej — odbiór sygnału telewizyjnego czy zastosowanie modemu umożliwiającego interaktywną wymianę informacji w celu uzyskania dostępu do Internetu?

               5)

               Jeżeli mającą decydujące znaczenie funkcją (główną funkcją) urządzenia set-top boks TF6100EMC jest zastosowanie modemu umożliwiającego interaktywną wymianę informacji w celu uzyskania dostępu do Internetu, to czy rodzaj modulacji i demodulacji, którą zapewnia modem, względnie rodzaj zastosowanego modemu ma znaczenie dla dokonania klasyfikacji zgodnie z taryfą celną, czy też wystarczy, aby modem umożliwiał ustanowienie połączenia z Internetem?

               6)

               Czy zmiana klasyfikacji celnej danego towaru przez organy celne bez przeprowadzenia jej fizycznego zbadania i sporządzenie opinii rzeczoznawców wyłącznie na podstawie dowodów pisemnych, a mianowicie instrukcji obsługi, charakterystyki technicznej i badania urządzenia tego samego producenta, mającego ten sam numer, pochodzącego z innego przywozu, są dopuszczalne?

               7)

               Do jakiej podpozycji i jakiego kodu należy zaklasyfikować urządzenie, które odpowiada opisowi urządzenia TF6100EMC

               8)

               Jeżeli urządzenie set-top boks TF6100EMC należy zaklasyfikować do podpozycji 8521 90 00 nomenklatury scalonej, to czy zastosowanie pozytywnej stawki celnej stanowi prawidłowe stosowanie prawa wspólnotowego, w sytuacji gdy takie zaklasyfikowanie oznaczałoby naruszenie zobowiązań Wspólnoty wynikających z części II b Porozumienia w sprawie handlu towarami produktami technologii informacyjnej Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., czy też zaklasyfikowanie do pozycji 8521 powoduje, że set-top boks TF6100EMC pozostaje poza zakresem zastosowania odpowiedniej części porozumienia o handlu towarami w dziedzinie technologii informacyjnych?

      (1)  Dz.U. L 291, s. 1.


title: Sprawa T-267/13: Wyrok Sądu z dnia 18 września 2014 r. – El Corte Inglés przeciwko OHIM – Gaffashion (BAUSS) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BAUSS — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy BASS3TRES — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd]

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/15

         Wyrok Sądu z dnia 18 września 2014 r. – El Corte Inglés przeciwko OHIM – Gaffashion (BAUSS)
   (Sprawa T-267/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BAUSS - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy BASS3TRES - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd])
   2014/C 388/18
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Seijo Veiguela i J.L. Rivas Zurdo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: J. García Murillo i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Gaffashion – Comércio de Acessórios de Moda, Lda (Viana do Castelo, Portugalia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 lutego 2013 r. (sprawa R 2295/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między El Corte Inglés, SA a Gaffashion – Comércio de Acessórios de Moda, Lda.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               El Corte Inglés, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 215 z 27.7.2013.


title: Sprawa T-755/16: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2016 r. – La Rocca/EUIPO (Take your time Pay After)

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/23

         Skarga wniesiona w dniu 31 października 2016 r. – La Rocca/EUIPO (Take your time Pay After)
   (Sprawa T-755/16)
   (2016/C 475/34)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Alessandro La Rocca (Anzio, Włochy) (przedstawiciele: A. Perani, J. Graffer, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „Take your time Pay After” – zgłoszenie nr 14 396 031

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 sierpnia 2016 r. w sprawie R 406/2016-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie naruszenia i błędnego zastosowania art. 7 ust. 1 lit. b) i ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               stwierdzenie naruszenia art. 75 rozporządzenia nr 207/2009 i wskutek tego:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 sierpnia 2016 r. w sprawie R 406/2016-1, doręczonej w dniu 31 sierpnia 2016 r.;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-271/14: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2014 r. – Styron Deutschland przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/25

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2014 r. – Styron Deutschland przeciwko Komisji
   (Sprawa T-271/14)
   2014/C 223/30
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Styron Deutschland GmbH (Schkopau, Niemcy) (przedstawiciele: H. Janssen i S. Kobes, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 grudnia 2013 r. w przedmiocie postępowania w sprawie pomocy państwa SA.33995 (2013/C)(ex 2013/NN) – Niemcy, Wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszone dopłaty EEG dla odbiorców energochłonnych, C(2013) 4424 final;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE:

                           —

                           Skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, że przewidziane w Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej: „EEG”) dopłaty EEG i szczególne wypłaty wyrównawcze nie stanowią przyznania zasobów państwowych czy też kontrolowanych przez państwo. Mające znaczenie dla kwalifikacji tych środków okoliczności faktyczne miały zdaniem strony skarżącej zostać ustalone w postępowaniu między Komisją a Republiką Federalną Niemiec. Zdaniem strony skarżącej rozwiane zostały wszelkie wątpliwości, które powinna była stwierdzić Komisja w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (1).

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie art. 108 ust. 1 TFUE i zasady pewności prawa

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tym zakresie, że Komisja nie uwzględniła art. 108 ust. 1 TFUE i zasady pewności prawa ze względu na to, iż, weryfikując dokonaną na wstępnym etapie badania kwalifikację EEG jako pomocy, przeprowadziła postępowanie w przedmiocie nowej pomocy na podstawie art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 659/1999, zamiast postępowania w przedmiocie pomocy istniejącej na podstawie art. 17 i nast. rozporządzenia nr 659/1999. W tym względzie skarżąca podnosi w szczególności, że Komisja w decyzji z dnia 22 maja 2002 r. nie zakwalifikowała EEG 2000 jako pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na brak przeniesienia zasobów państwowych. Ich zdaniem zmiany, jakie zaszły pomiędzy EEG 2000 a EEG 2012, są pozbawione znaczenia w kontekście wydania przez Komisję decyzji z dnia 22 maja 2002 r. Komisja mogła podnieść kwestę zmiany interpretacji przepisów prawa w ramach postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 1 TFUE, bez angażowania w to postępowanie skarżącej.

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie art. 41 Karty Praw Podstawowych oraz prawa do bycia wysłuchanym

                           —

                           Skarżąca podnosi również, że pozwana przyjęła zaskarżoną decyzję nie dając im możliwości zajęcia stanowiska w sprawie będącej jej przedmiotem.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa T-456/15: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2016 r. – Foodcare/EUIPO – Michalczewski (T.G.R. ENERGY DRINK) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy T.G.R. ENERGY DRINK — Zła wiara — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/42

         Wyrok Sądu z dnia 5 października 2016 r. – Foodcare/EUIPO – Michalczewski (T.G.R. ENERGY DRINK)
   (Sprawa T-456/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy T.G.R. ENERGY DRINK - Zła wiara - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 419/55)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Foodcare sp. z o.o. (Zabierzów, Polska) (przedstawiciel: adwokat A. Matusik)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również, interwenient przed Sądem: Dariusz Michalczewski (Gdańsk, Polska) (przedstawiciele: adwokat B. Matusiewicz-Kulig, radca prawny M. Czerwińska i adwokat M. Marek)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 maja 2015 r. (sprawa R 265/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między D. Michalczewskim a Foodcare.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Foodcare sp. z o.o. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Dariusza Michalczewskiego.

      (1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015.


title: Sprawa C-451/04: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 stycznia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/8

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 stycznia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-451/04) (1)

   (2006/C 249/19)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 314 z 18.12.2004 r.


title: Sprawa T-66/2011: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2011 r. — Present Service Ullrich przeciwko OHIM — Punt-Nul (babilu)

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/26

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2011 r. — Present Service Ullrich przeciwko OHIM — Punt-Nul (babilu)
   (Sprawa T-66/2011)
   2011/C 89/50
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Present Service Ullrich Verwaltungs-GmbH (Erlangen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Graf von Kalckreuth)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Punt-Nou, SL (Ontynient, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 listopada 2010 r. w sprawie R 773/2010-2;

               —

               oddalenie sprzeciwu wniesionego względem znaku towarowego skarżącej „babilu” i stwierdzenie, iż znak towarowy „babilu” powinien zostać zarejestrowany dla wszystkich towarów i usług, których dotyczy zgłoszenie;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „babilu” dla towarów i usług z klas 16, 18, 35, 36, 38 i 41 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 7205305

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: druga strona postępowania przez Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy nr 3363645 „BABIDU” m.in. dla usług z klasy 35

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 wskutek przyjęcia przez Izbę Odwoławczą błędnego założenia, że w odczuciu właściwego kręgu odbiorców nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd