title: Sprawa C-348/19 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 1 października 2020 r. – Drex Technologies SA / Rada Unii Europejskiej [Odwołanie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej – Środki skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom prowadzącym działalność w Syrii – Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Ujęcie firmy wnoszącej odwołanie – Skarga o stwierdzenie nieważności]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/16

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 1 października 2020 r. – Drex Technologies SA / Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-348/19 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej - Środki skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom prowadzącym działalność w Syrii - Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Ujęcie firmy wnoszącej odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności)
      (2020/C 399/21)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Drex Technologies SA (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i S. Kyriakopoulou, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Drex Technologies SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.


title: Sprawa C-349/19 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 1 października 2020 r. – Almashreq Investment Fund / Rada Unii Europejskiej [Odwołanie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej – Środki skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom prowadzącym działalność w Syrii – Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Ujęcie firmy wnoszącej odwołanie – Skarga o stwierdzenie nieważności]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/16

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 1 października 2020 r. – Almashreq Investment Fund / Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-349/19 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej - Środki skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom prowadzącym działalność w Syrii - Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Ujęcie firmy wnoszącej odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności)
      (2020/C 399/22)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Almashreq Investment Fund (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i S. Kyriakopoulou, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Almashreq Investment Fund zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.


title: Sprawa C-350/19 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 1 października 2020 r. – Souruh SA / Rada Unii Europejskiej [Odwołanie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej – Środki skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom prowadzącym działalność w Syrii – Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Ujęcie firmy wnoszącej odwołanie – Skarga o stwierdzenie nieważności]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/17

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 1 października 2020 r. – Souruh SA / Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-350/19 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej - Środki skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom prowadzącym działalność w Syrii - Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Ujęcie firmy wnoszącej odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności)
      (2020/C 399/23)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Souruh SA (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i S. Kyriakopoulou, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Souruh SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.


title: Sprawa C-402/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 30 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Liège – Belgia) – LM / Centre public d’action sociale de Seraing [Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Dyrektywa 2008/115/WE – Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich – Rodzic pełnoletniego dziecka cierpiącego na ciężką chorobę – Decyzja nakazująca powrót – Środek odwoławczy w postępowaniu sądowym – Skutek zawieszający z mocy prawa – Gwarancje w oczekiwaniu na powrót – Podstawowe warunki bytowe – Artykuły 7, 19 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/17

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 30 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Liège – Belgia) – LM / Centre public d’action sociale de Seraing
      (Sprawa C-402/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Dyrektywa 2008/115/WE - Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich - Rodzic pełnoletniego dziecka cierpiącego na ciężką chorobę - Decyzja nakazująca powrót - Środek odwoławczy w postępowaniu sądowym - Skutek zawieszający z mocy prawa - Gwarancje w oczekiwaniu na powrót - Podstawowe warunki bytowe - Artykuły 7, 19 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)
      (2020/C 399/24)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour du travail de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: LM

         Druga strona postępowania: Centre public d’action sociale de Seraing

         Sentencja

      Artykuły 5, 13 i 14 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich w związku art. 7, art. 19 ust. 2 oraz art. 21 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu ustawodawstwa krajowego, które nie przewiduje zaspokojenia, tak dalece jak to możliwe, podstawowych warunków bytowych obywatela państwa trzeciego, jeżeli:

                  —

                  obywatel ten zaskarżył wydaną wobec niego decyzję nakazującą powrót;

                  —

                  pełnoletnie dziecko tego obywatela państwa trzeciego cierpi na ciężką chorobę;

                  —

                  obecność wspomnianego obywatela państwa trzeciego u boku tego pełnoletniego dziecka jest niezbędna;

                  —

                  na rachunek owego pełnoletniego dziecka został wniesiony środek odwoławczy od wydanej wobec niego decyzji nakazującej powrót, której wykonanie mogłoby narazić to dziecko na poważne ryzyko istotnego i nieodwracalnego pogorszenia stanu zdrowia; a

                  —

                  ów obywatel państwa trzeciego jest pozbawiony środków umożliwiających mu samodzielne zaspokojenie swoich potrzeb.

         (1)  Dz.U. C 255 z 29.7.2019.


title: Sprawa C-405/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 1 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie – Belgia) – Vos Aannemingen BVBA / Belgische Staat [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Szósta dyrektywa 77/388/EWG – Artykuł 17 ust. 2 lit. a) – Prawo do odliczenia podatku naliczonego – Usługi, które przyniosły korzyść również osobom trzecim – Istnienie bezpośredniego i ścisłego związku z działalnością gospodarczą podatnika – Istnienie bezpośredniego i ścisłego związku z jedną lub kilkoma transakcjami objętymi podatkiem należnym]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/18

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 1 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie – Belgia) – Vos Aannemingen BVBA / Belgische Staat
      (Sprawa C-405/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Artykuł 17 ust. 2 lit. a) - Prawo do odliczenia podatku naliczonego - Usługi, które przyniosły korzyść również osobom trzecim - Istnienie bezpośredniego i ścisłego związku z działalnością gospodarczą podatnika - Istnienie bezpośredniego i ścisłego związku z jedną lub kilkoma transakcjami objętymi podatkiem należnym)
      (2020/C 399/25)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof van Cassatie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Vos Aannemingen BVBA

         Strona przeciwna: Belgische Staat

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 17 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż poniesione przez podatnika będącego deweloperem wydatki z tytułu kosztów reklamy, kosztów administracyjnych i prowizji agentów nieruchomości, jakich dokonał on w ramach sprzedaży mieszkań, przynoszą korzyść również osobie trzeciej, nie stoi na przeszkodzie możliwości pełnego odliczenia przez tego podatnika podatku od wartości dodanej naliczonego z tytułu owych wydatków, jeżeli, po pierwsze, istnieje bezpośredni i ścisły związek pomiędzy wspomnianymi wydatkami a działalnością gospodarczą podatnika, oraz po drugie, korzyść, jaką osoba trzecia uzyskuje, ma charakter drugorzędny względem potrzeb przedsiębiorstwa podatnika.

                  2)

                  Artykuł 17 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy 77/388, zmienionej przez dyrektywę 95/7, należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż wydatki poniesione przez podatnika przynoszą korzyść również osobie trzeciej, nie stoi na przeszkodzie możliwości pełnego odliczenia przez tego podatnika podatku od wartości dodanej naliczonego z tytułu owych wydatków, w przypadku gdy wydatki te nie należą do kosztów ogólnych podatnika, lecz są kosztami przypisanymi do określonych transakcji objętych podatkiem należnym, o ile owe koszty zachowują bezpośredni i ścisły związek z zawieranymi przez podatnika transakcjami podlegającymi opodatkowaniu, czego ustalenie w świetle wszelkich okoliczności, w jakich owe transakcje przebiegały, należy do sądu odsyłającego.

                  3)

                  Artykuł 17 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy 77/388, zmienionej przez dyrektywę 95/7, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy osoba trzecia czerpie korzyść z wydatków poniesionych przez podatnika, okoliczność, iż podatnik ma możliwość obciążenia tej osoby trzeciej częścią poniesionych w ten sposób wydatków, stanowi jeden z elementów – wraz ze wszelkimi innymi okolicznościami, w jakich przebiegały rozpatrywane transakcje – które sąd odsyłający powinien wziąć pod uwagę przy określaniu zakresu przysługującego podatnikowi prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej.

         (1)  Dz.U. C 288 z 26.8.2019.


title: Sprawa C-516/19: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 24 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – NMI Technologietransfer GmbH / EuroNorm GmbH [Odesłanie prejudycjalne – Pomoc państwa – Artykuły 107 i 108 TFUE – Rozporządzenie (UE) nr 651/2014 – Wyłączenie niektórych rodzajów pomocy zgodnych z rynkiem wewnętrznym – Załącznik I – Małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) – Definicja – Kryterium niezależności – Artykuł 3 ust. 1 – Przedsiębiorstwo samodzielne – Artykuł 3 ust. 4 – Wyłączenie – Pośrednie kontrolowanie 25 % kapitału lub praw głosu przez ograny państwowe – Pojęcie „kontrolowania” i „organów publicznych”]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/19

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 24 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – NMI Technologietransfer GmbH / EuroNorm GmbH
      (Sprawa C-516/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Artykuły 107 i 108 TFUE - Rozporządzenie (UE) nr 651/2014 - Wyłączenie niektórych rodzajów pomocy zgodnych z rynkiem wewnętrznym - Załącznik I - Małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) - Definicja - Kryterium niezależności - Artykuł 3 ust. 1 - Przedsiębiorstwo samodzielne - Artykuł 3 ust. 4 - Wyłączenie - Pośrednie kontrolowanie 25 % kapitału lub praw głosu przez ograny państwowe - Pojęcie „kontrolowania” i „organów publicznych”)
      (2020/C 399/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Berlin

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: NMI Technologietransfer GmbH

         Strona pozwana: EuroNorm GmbH

         Sentencja

      Artykuł 3 ust. 4 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 [TFUE] należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, który wyklucza możliwość uznania przedsiębiorstwa za MŚP, w sytuacji gdy organ przedsiębiorstwa, który objął zasadniczą część jego kapitału zakładowego, nie będąc uprawnionym do sprawowania nad nim bieżącego zarządu, jest złożony w większości z członków reprezentujących organy publiczne w rozumieniu tego przepisu, wobec czego owe organy sprawują wspólnie, ze względu na sam ten fakt, pośrednią kontrolę, w rozumieniu tego przepisu, nad tym pierwszym przedsiębiorstwem, przy czym:

                  —

                  po pierwsze, zawarte w tym przepisie pojęcie „organu publicznego” powinno obejmować podmioty takie jak uniwersytety i placówki szkolnictwa wyższego, jak też izbę handlowo-przemysłową, skoro podmioty te zostały utworzone w szczególnym celu zaspokajania potrzeb leżących w interesie ogólnym, mają osobowość prawną i są w przeważającej części finansowane bądź kontrolowane, bezpośrednio lub pośrednio, przez państwo, jednostki samorządu terytorialnego lub przez inne organy publiczne, przy czym bez znaczenia jest w tym względzie okoliczność, że osoby powołane na wniosek tych organów publicznych pełnią swe funkcje w danym przedsiębiorstwie na zasadzie wolontariatu, ponieważ to właśnie ze względu na swój status członków tych organów zostali oni zaproponowani i powołani do pełnienia tych funkcji, oraz

                  —

                  po drugie, dla istnienia takiej kontroli wystarczy, aby owe organy publiczne posiadały wspólnie, choćby pośrednio, co najmniej 25 % kapitału lub praw głosu w danym przedsiębiorstwie, zgodnie ze statutem przedsiębiorstwa, które sprawuje nad nim bezpośrednią kontrolę, bez konieczności zbadania ponadto, czy organy te są w stanie wywierać wpływ na rzeczywiste wykonywanie praw głosu przez swych przedstawicieli i koordynować owo wykonywanie praw głosu lub czy przedstawiciele ci rzeczywiście biorą pod uwagę interesy rzeczonych organów.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.


title: Sprawa C-526/19: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Entoma SAS / Ministre de l’Économie et des Finances, Ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation [Odesłanie prejudycjalne – Bezpieczeństwo żywności – Nowa żywność i nowe składniki żywności – Rozporządzenie (WE) nr 258/97 – Artykuł 1 ust. 2 lit. e) – Pojęcie „składników żywności wyekstrahowanych ze zwierząt” – Wprowadzenie do obrotu – Całe owady przeznaczone do spożycia przez ludzi]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/20

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Entoma SAS / Ministre de l’Économie et des Finances, Ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation
      (Sprawa C-526/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Bezpieczeństwo żywności - Nowa żywność i nowe składniki żywności - Rozporządzenie (WE) nr 258/97 - Artykuł 1 ust. 2 lit. e) - Pojęcie „składników żywności wyekstrahowanych ze zwierząt” - Wprowadzenie do obrotu - Całe owady przeznaczone do spożycia przez ludzi)
      (2020/C 399/27)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Entoma SAS

         Strona pozwana: Ministre de l’Économie et des Finances, Ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation

         Sentencja

      Artykuł 1 ust. 2 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczącego nowej żywności i nowych składników żywności, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 596/2009 z dnia 18 czerwca 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że żywność składająca się z całych zwierząt przeznaczonych do spożycia jako takie, w tym całych owadów, nie wchodzi w zakres stosowania tego rozporządzenia.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.


title: Sprawa C-603/19: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Špecializovaný trestný súd – Słowacja) – postępowanie karne przeciwko TG, UF [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej – Artykuł 325 TFUE – Postępowanie karne dotyczące przestępstw w zakresie oszustwa subwencyjnego dotyczącego wkładów finansowanych częściowo z budżetu Unii Europejskiej – Prawo krajowe niepozwalające organom państwa członkowskiego na odzyskanie w postępowaniu karnym wkładów z tytułu naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwami]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/20

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Špecializovaný trestný súd – Słowacja) – postępowanie karne przeciwko TG, UF
      (Sprawa C-603/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej - Artykuł 325 TFUE - Postępowanie karne dotyczące przestępstw w zakresie oszustwa subwencyjnego dotyczącego wkładów finansowanych częściowo z budżetu Unii Europejskiej - Prawo krajowe niepozwalające organom państwa członkowskiego na odzyskanie w postępowaniu karnym wkładów z tytułu naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwami)
      (2020/C 399/28)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Špecializovaný trestný súd

         Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

      TG, UF

         przy udziale: Úrad špeciálnej prokuratúry Generálnej prokuratúry Slovenskej republiky, Úrad práce, sociálnych vecí a rodiny Košice, Úrad práce, sociálnych vecí a rodiny Vranov nad Topľou, Úrad práce, sociálnych vecí a rodiny Michalovce

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r. ustanawiającej normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw oraz zastępującej decyzję ramową Rady 2001/220/WSiSW należy interpretować w ten sposób, że dyrektywa ta nie ma zastosowania do osób prawnych ani do państwa, nawet gdyby prawo krajowe przyznawało im status pokrzywdzonego w postępowaniu karnym.

                  2)

                  Artykuł 325 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, zgodnie z ich wykładnią dokonaną w krajowej praktyce orzeczniczej, na podstawie których to przepisów państwo nie może dochodzić w postępowaniu karnym naprawienia szkody wyrządzonej mu wskutek mającego znamiona oszustwa zachowania podejrzanego skutkującego sprzeniewierzeniem środków z budżetu Unii i nie dysponuje w tym postępowaniu karnym żadnym innym środkiem prawnym, za pomocą którego mogłoby dochodzić od podejrzanego swojego roszczenia, o ile – czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego – w krajowym ustawodawstwie przewidziano skuteczne procedury pozwalające na odzyskanie wkładów nienależnie otrzymanych z budżetu Unii.

         (1)  Dz.U. C 348 z 14.10.2019.


title: Sprawa C-6121/19 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 października 2020 r. – CC / Parlament Europejski [Odwołanie – Służba publiczna – Wyrok Sądu orzekającego w następstwie przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania wskutek uchylenia w części wyroku Sądu ds. Służby Publicznej z dnia 21 lipca 2016 r., CC/Parlament (F-9/12 RENV, EU:F:2016:165) – Zatrudnienie – Konkurs otwarty EUR/A/151/98 – Uchybienia popełnione przez Parlament w zarządzaniu listą odpowiednich kandydatów – Szkoda majątkowa – Skarga o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/21

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 października 2020 r. – CC / Parlament Europejski
      (Sprawa C-6121/19 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Wyrok Sądu orzekającego w następstwie przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania wskutek uchylenia w części wyroku Sądu ds. Służby Publicznej z dnia 21 lipca 2016 r., CC/Parlament (F-9/12 RENV, EU:F:2016:165) - Zatrudnienie - Konkurs otwarty EUR/A/151/98 - Uchybienia popełnione przez Parlament w zarządzaniu listą odpowiednich kandydatów - Szkoda majątkowa - Skarga o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej)
      (2020/C 399/29)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: CC (przedstawiciel: G. Maximini, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: T. Lazian, M. Ecker i E. Despotopoulou, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  CC zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 19 z 20.1.2020.


title: Sprawa C-195/20 PPU: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko XC [Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Europejski nakaz aresztowania – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Skutki przekazania – Artykuł 27 – Możliwość ścigania za inne przestępstwa – Zasada szczególności]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/22

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko XC
      (Sprawa C-195/20 PPU) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Skutki przekazania - Artykuł 27 - Możliwość ścigania za inne przestępstwa - Zasada szczególności)
      (2020/C 399/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

      XC

         przy udziale: Generalbundesanwalt beim Bundesgerichtshof

         Sentencja

      Artykuł 27 ust. 2 i 3 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r. należy interpretować w ten sposób, że zasada szczególności, o której mowa w ust. 2 tego artykułu, nie stoi na przeszkodzie środkowi polegającemu na ograniczeniu wolności zastosowanemu wobec osoby, której dotyczy pierwszy europejski nakaz aresztowania, z powodu czynów innych niż te, które stanowiły podstawę jej przekazania w wykonaniu tego nakazu, i poprzedzających te czyny, gdy osoba ta dobrowolnie opuściła terytorium państwa członkowskiego wydającego pierwszy nakaz i została mu przekazana w wykonaniu drugiego europejskiego nakazu aresztowania wydanego po tym wyjeździe w celu wykonania kary pozbawienia wolności, o ile na podstawie drugiego europejskiego nakazu aresztowania organ sądowy wykonujący ów nakaz wyraził zgodę na rozszerzenie ścigania na czyny, za które orzeczono ten środek polegający na ograniczeniu wolności.

         (1)  Dz.U. C 230 z 13.7.2020.


title: Sprawa C-174/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 11 lutego 2020 r. w sprawie T-487/18, STADA Arzneimittel/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 24 kwietnia 2020 r. przez STADA Arzneimittel AG

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/22

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 11 lutego 2020 r. w sprawie T-487/18, STADA Arzneimittel/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 24 kwietnia 2020 r. przez STADA Arzneimittel AG
      (Sprawa C-174/20 P)
      (2020/C 399/31)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: STADA Arzneimittel AG (przedstawiciele: J.-C. Plate i R. Kaase, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
      Postanowieniem z dnia 3 września 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (ósma izba) odrzucił odwołanie jako oczywiście niedopuszczalne i obciążył wnoszącą odwołanie jej własnymi kosztami.


title: Sprawa C-362/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 5 sierpnia 2020 r. – Openbaar Ministerie, Federale Overheidsdienst Financiën / Profit Europe NV, Gosselin Forwarding Services NV

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 5 sierpnia 2020 r. – Openbaar Ministerie, Federale Overheidsdienst Financiën / Profit Europe NV, Gosselin Forwarding Services NV
      (Sprawa C-362/20)
      (2020/C 399/32)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof te beroep te Antwerpen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: Openbaar Ministerie, Federale Overheidsdienst Financiën

         Druga strona postępowania: Profit Europe NV, Gosselin Forwarding Services NV

         Pytanie prejudycjalne

      Czy w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 12 lipca 2018 r. w sprawach połączonych C-397/17 i C-398/17, w którym Trybunał orzekł, że łączniki rur lub przewodów rurowych, odlewane z żeliwa sferoidalnego nie stanowią łączników rur lub przewodów rurowych, odlewanych z żeliwa ciągliwego i że łączniki rur lub przewodów rurowych, odlewane z żeliwa sferoidalnego mieszczą się w ramach innej podpozycji niż łączniki rur lub przewodów rurowych, odlewane z żeliwa ciągliwego, gwintowane łączniki rur lub przewodów rurowych, odlewane z żeliwa sferoidalnego, pochodzące z Chin, podlegają na mocy rozporządzenia Komisji (UE) nr 1071/2012 z dnia 14 listopada 2012 r. nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych, odlewanych z żeliwa ciągliwego, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajlandii (Dz.U. L 318 z 15.11.2012, s. 10-27) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 430/2013 z dnia 13 maja 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierającego cło tymczasowe nałożone na przywóz gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych, odlewanych z żeliwa ciągliwego, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajlandii oraz zamykającego postępowanie w odniesieniu do Indonezji (Dz.U. L 129 z dnia 14 maja 2013 r., s. 1-11) cłu antydumpingowemu?


title: Sprawa C-420/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 9 września 2020 r. – postępowanie karne przeciwko HN

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 9 września 2020 r. – postępowanie karne przeciwko HN
      (Sprawa C-420/20)
      (2020/C 399/34)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Sofijski rajonen syd

         Oskarżony

      HN

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dopuszczalne jest ograniczenie przewidzianego w art. 8 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 (1) z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym (Dz.U. 2016, L 65/1, z dnia 11.3.2016 R.) prawa oskarżonych do obecności na rozprawie, na mocy krajowego uregulowania umożliwiającego orzeczenie w trybie administracyjnym zakazu wjazdu i pobytu – dotyczącego cudzoziemców, którzy mają status procesowy oskarżonego – do państwa prowadzącego postępowanie karne?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy spełnione będą określone w art. 8 ust. 2 lit. a) lub b) dyrektywy 2016/343 przesłanki przeprowadzenia rozprawy pod nieobecność oskarżonego będącego cudzoziemcem, gdy ten oskarżony zostanie prawidłowo powiadomiony o sprawie i konsekwencjach jego niestawiennictwa, a także jest reprezentowany przez umocowanego do obrony adwokata wybranego przez niego lub wyznaczonego z urzędu, lecz jego osobistej obecności stoi na przeszkodzie ustanowiony w trybie administracyjnym zakaz wjazdu i pobytu w państwie prowadzącym postępowanie karne?

                  3)

                  Czy dopuszczalne jest przekształcenie określonego w art. 8 ust. 1 dyrektywy 2016/343 prawa oskarżonego do obecności na rozprawie, na mocy krajowego uregulowania, w jego obowiązek procesowy – czy w ten sposób państwa członkowskie zapewniają wyższy poziom ochrony w rozumieniu motywu 48, czy też takie stanowisko jest niezgodne z motywem 35 tej dyrektywy, w którym przewidziano, że prawo oskarżonego do obecności na rozprawie nie jest prawem bezwzględnym i możliwe jest zrzeczenie się tego prawa?

                  4)

                  Czy dopuszczalne jest uprzednie zrzeczenie się określonego w art. 8 ust. 1 dyrektywy 2016/343 prawa oskarżonego do obecności na rozprawie, wyrażone jednoznacznie w toku postępowania przygotowawczego, jeśli powiadomiono go o konsekwencjach niestawiennictwa?

         (1)  Dz.U. 2016, L 65, s. 1.


title: Sprawa T-145/18: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Confédération nationale du Crédit mutuel i in. / EBC [Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Składki na rzecz systemu gwarancji depozytów lub jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w postaci nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty – Zadania powierzone EBC – Szczególne uprawnienia nadzorcze EBC – Artykuł 4 ust. 1 lit. f), art. 16 ust. 1 lit. c) i art. 16 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 – Środek nakładający obowiązek odliczenia skumulowanej kwoty wartości nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty od kapitału podstawowego Tier I – Brak przeprowadzenia indywidualnego przeglądu]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/26

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Confédération nationale du Crédit mutuel i in. / EBC
      (Sprawa T-145/18) (1)

      (Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Składki na rzecz systemu gwarancji depozytów lub jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w postaci nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty - Zadania powierzone EBC - Szczególne uprawnienia nadzorcze EBC - Artykuł 4 ust. 1 lit. f), art. 16 ust. 1 lit. c) i art. 16 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 - Środek nakładający obowiązek odliczenia skumulowanej kwoty wartości nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty od kapitału podstawowego Tier I - Brak przeprowadzenia indywidualnego przeglądu)
      (2020/C 399/36)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Confédération nationale du Crédit mutuel (Paryż, Francja) i 37 pozostałych skarżących, wymienionych w załączniku (przedstawiciele: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon, avocats)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: E. Koupepidou, R. Bax i F. Bonnard, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji EBC: ECB/SSM/2017-9695000CG7B84NLR5984/207 z dnia 19 grudnia 2017 r. oraz ECB-SSM-2019-FRCMU-4 z dnia 14 lutego 2019 r.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdzona zostaje nieważność pkt 8 decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) ECB/SSM/2017-9695000CG7B84NLR5984/207 z dnia 19 grudnia 2017 r. oraz pkt 5 decyzji ECB-SSM-2019-FRCMU-4 z dnia 14 lutego 2019 r.

                  2)

                  EBC zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa T-146/18: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – BPCE i in. / EBC [Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Składki na rzecz systemu gwarancji depozytów lub jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w postaci nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty – Zadania powierzone EBC – Szczególne uprawnienia nadzorcze EBC – Artykuł 4 ust. 1 lit. f), art. 16 ust. 1 lit. c) i art. 16 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 – Środek nakładający obowiązek odliczenia skumulowanej kwoty wartości nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty od kapitału podstawowego Tier I – Brak przeprowadzenia indywidualnego przeglądu]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/26

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – BPCE i in. / EBC
      (Sprawa T-146/18) (1)

      (Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Składki na rzecz systemu gwarancji depozytów lub jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w postaci nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty - Zadania powierzone EBC - Szczególne uprawnienia nadzorcze EBC - Artykuł 4 ust. 1 lit. f), art. 16 ust. 1 lit. c) i art. 16 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 - Środek nakładający obowiązek odliczenia skumulowanej kwoty wartości nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty od kapitału podstawowego Tier I - Brak przeprowadzenia indywidualnego przeglądu)
      (2020/C 399/37)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: BPCE (Paryż, Francja) i 36 pozostałych skarżących, wymienionych w załączniku (przedstawiciele: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon, avocats)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: E. Koupepidou, R. Bax i F. Bonnard, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji EBC: ECB/SSM/2017–9695005MSX1OYEMGDF46/338 z dnia 19 grudnia 2017 r. oraz ECB-SSM-2019-FRBPC-22 z dnia 14 lutego 2019 r.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdzona zostaje nieważność pkt 4 decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) ECB/SSM/2017–9695005MSX1OYEMGDF46/338 z dnia 19 grudnia 2017 r. oraz pkt 3.4–3.7 decyzji ECB-SSM-2019-FRBP C 22 z dnia 14 lutego 2019 r.

                  2)

                  EBC zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa T-149/18: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Arkéa Direct Bank i in. / EBC [Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Składki na rzecz systemu gwarancji depozytów lub jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w postaci nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty – Zadania powierzone EBC – Szczególne uprawnienia nadzorcze EBC – Artykuł 4 ust. 1 lit. f), art. 16 ust. 1 lit. c) i art. 16 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 – Środek nakładający obowiązek odliczenia skumulowanej kwoty wartości nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty od kapitału podstawowego Tier I – Brak przeprowadzenia indywidualnego przeglądu]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/27

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Arkéa Direct Bank i in. / EBC
      (Sprawa T-149/18) (1)

      (Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Składki na rzecz systemu gwarancji depozytów lub jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w postaci nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty - Zadania powierzone EBC - Szczególne uprawnienia nadzorcze EBC - Artykuł 4 ust. 1 lit. f), art. 16 ust. 1 lit. c) i art. 16 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 - Środek nakładający obowiązek odliczenia skumulowanej kwoty wartości nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty od kapitału podstawowego Tier I - Brak przeprowadzenia indywidualnego przeglądu)
      (2020/C 399/38)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Arkéa Direct Bank (Puteaux, Francja) i 9 pozostałych skarżących, wymienionych w załączniku (przedstawiciele: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon, avocats)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: E. Koupepidou, R. Bax i F. Bonnard, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji EBC: ECB/SSM/2017–9695000CG7B84NLR5984/207 z dnia 19 grudnia 2017 r. oraz ECB-SSM-2019-FRCMU-4 z dnia 14 lutego 2019 r.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdzona zostaje nieważność pkt 8 decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) ECB/SSM/2017–9695000CG7B84NLR5984/207 z dnia 19 grudnia 2017 r. oraz pkt 5 decyzji ECB-SSM-2019-FRCMU-4 z dnia 14 lutego 2019 r.

                  2)

                  EBC zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa T-408/18: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis / EACEA [Klauzula arbitrażowa – Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach programu działań nr 3 Erasmus Mundus dotyczącego promowania szkolnictwa wyższego – Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach programu uczenia się przez całe życie – Koszty kwalifikowalne – Noty obciążeniowe – Zwrot części wypłaconych zaliczek – Odpowiedzialność umowna]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/28

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis / EACEA
      (Sprawa T-408/18) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach programu działań nr 3 Erasmus Mundus dotyczącego promowania szkolnictwa wyższego - Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach programu uczenia się przez całe życie - Koszty kwalifikowalne - Noty obciążeniowe - Zwrot części wypłaconych zaliczek - Odpowiedzialność umowna)
      (2020/C 399/39)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis (Saloniki, Grecja) (przedstawiciel: V. Christianos, adwokat)

         Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (przedstawiciele: H. Monet i P. Kalyva, pełnomocnicy, których wspierali adwokaci G. Dellis, K. Sakellariou i A. Chasapopoulos)

         Przedmiot

      Oparte na art. 272 TFUE żądanie z jednej strony stwierdzenia, że wierzytelności ujęte w notach obciążeniowych nr 3241804682 i 3241804913 z dnia 9 i 16 kwietnia 2018 r. wystawionych skarżącej przez EACEA odpowiadają kosztom kwalifikowalnym w wysokości odpowiednio 28 976,83 EUR i 77 169,78 EUR, a z drugiej strony zasądzenia od EACEA zwrotu tych kwot, powiększonych o zapłatę odsetek za zwłokę, na rzecz skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 319 z 10.9.2018.


title: Sprawa T-421/18: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Bauer Radio / EUIPO – Weinstein (MUSIKISS) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MUSIKISS – Wcześniejsze słowny i graficzne znaki towarowe Zjednoczonego Królestwa KISS – Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii i z Euratomu – Okres przejściowy – Decyzja izby odwoławczej o przekazaniu sprawy Wydziałowi Sprzeciwów do ponownego rozpoznania – Dopuszczalność – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/28

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Bauer Radio / EUIPO – Weinstein (MUSIKISS)
      (Sprawa T-421/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MUSIKISS - Wcześniejsze słowny i graficzne znaki towarowe Zjednoczonego Królestwa KISS - Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii i z Euratomu - Okres przejściowy - Decyzja izby odwoławczej o przekazaniu sprawy Wydziałowi Sprzeciwów do ponownego rozpoznania - Dopuszczalność - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 399/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bauer Radio Ltd (Peterborough, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: G. Messenger, barrister)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: S. Bonne, H. O’Neill i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO, występująca przed Sądem w charakterze interwenienta: Simon Weinstein (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: M.-R. Petsche i M. Grötschl, adwokaci)

         Objet

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 marca 2018 r. (sprawa R 510/2017-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Bauer Radio a S. Weinsteinem.

         Dispositif

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Bauer Radio Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.


title: Sprawa T-433/18: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Bax / EBC [Służba publiczna – Personel EBC – Wsparcie w procesie zmiany pracy – Kwalifikowalność – Pewność prawa – Równość traktowania – Uzasadnione oczekiwania – Obowiązek dbałości – Dyskryminacja ze względu na płeć – Proporcjonalność – Odpowiedzialność]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/29

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Bax / EBC
      (Sprawa T-433/18) (1)

      (Służba publiczna - Personel EBC - Wsparcie w procesie zmiany pracy - Kwalifikowalność - Pewność prawa - Równość traktowania - Uzasadnione oczekiwania - Obowiązek dbałości - Dyskryminacja ze względu na płeć - Proporcjonalność - Odpowiedzialność)
      (2020/C 399/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Annemieke Bax (Frankfurt, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Champetier)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: F. Malfrère i D. Camilleri Podestà, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 270 TFUE i art. 50a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji EBC z dnia 14 grudnia 2017 r. oddalającej kandydaturę skarżącej złożoną w ramach programu wsparcia w procesie zmiany pracy i, w razie potrzeby, decyzji EBC z dnia 8 maja 2018 r. oddalającej szczególne odwołanie złożone przez skarżącą od wyżej wymienionej decyzji z dnia 14 grudnia 2017 r., oraz po drugie, naprawienia krzywdy, jaka miała zostać wyrządzona skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

                  2)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 328 z 17.9.2018.


title: Sprawa T-36/19: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – PE Digital / EUIPO – Spark Networks Services (ElitePartner) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy ElitePartner – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/30

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – PE Digital / EUIPO – Spark Networks Services (ElitePartner)
      (Sprawa T-36/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy ElitePartner - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Obowiązek uzasadnienia)
      (2020/C 399/43)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: PE Digital GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte V. von Bomhard i J. Fuhrmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Spark Networks Services GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Brennecke i J. Gräbig)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 października 2018 r. (sprawa R 614/2017-1), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Spark Networks Services a PE Digital.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  PE Digital GmbH pokrywa własne koszty, w tym koszty poniesione przez Spark Networks Services GmbH w postępowaniu przed Pierwszą Izbą Odwoławczą Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 93 z 11.3.2019.


title: Sprawa T-174/19: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Vincenti / EUIPO [Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Postępowania w sprawie awansu (2014 – 2017) – Decyzja o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AST 8 – Prawo do bycia wysłuchanym]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/31

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Vincenti / EUIPO
      (Sprawa T-174/19) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowania w sprawie awansu (2014 – 2017) - Decyzja o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AST 8 - Prawo do bycia wysłuchanym)
      (2020/C 399/44)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Guillaume Vincenti (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Lukošiūtė i K. Tóth, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EUIPO z dnia 6 czerwca 2018 r. o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AST 8 w ramach postępowań w sprawie awansu (2014–2017).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 6 czerwca 2018 r. o nieawansowaniu Guillaume’a Vincentiego do grupy zaszeregowania AST 8 w ramach postępowań w sprawie awansu (2014–2017).

                  2)

                  EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.


title: Sprawa T-314/19: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Fundación Tecnalia Research & Innovation / Komisja [Klauzula arbitrażowa – Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) – Rozwój i testowanie systemów czujników przeznaczonych do monitorowania jakości i wydajności procesów pieczenia wyrobów piekarskich – Projekt Bread-Guard – Pokrywanie się projektu z innym projektem finansowanym na podstawie tego samego programu – Zmiany opisu zadań do wykonania – Utrata praw własności intelektualnej niezbędnych do wykonania projektu – Zawyżenie liczby osób potrzebnej na miesiąc do wykonania projektu – Obowiązki informacyjne ciążące na beneficjentach – Poważne wykroczenia zawodowe – Rozwiązanie przez Komisję umowy o udzielenie dotacji]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/31

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Fundación Tecnalia Research & Innovation / Komisja
      (Sprawa T-314/19) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) - Rozwój i testowanie systemów czujników przeznaczonych do monitorowania jakości i wydajności procesów pieczenia wyrobów piekarskich - Projekt Bread-Guard - Pokrywanie się projektu z innym projektem finansowanym na podstawie tego samego programu - Zmiany opisu zadań do wykonania - Utrata praw własności intelektualnej niezbędnych do wykonania projektu - Zawyżenie liczby osób potrzebnej na miesiąc do wykonania projektu - Obowiązki informacyjne ciążące na beneficjentach - Poważne wykroczenia zawodowe - Rozwiązanie przez Komisję umowy o udzielenie dotacji)
      (2020/C 399/45)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Fundación Tecnalia Research & Innovation (San Sebastian, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci P. Palacios Pesquera i M. Rius Coma)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Estrada de Solà i S. Izquierdo Pérez, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 272 TFUE żądanie stwierdzenia, że Komisja niesłusznie rozwiązała umowę o udzielenie dotacji na projekt FP7-KBBE-2013–7–613647 BreadGuard.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Fundación Tecnalia Research & Innovation zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 230 z 8.7.2019.


title: Sprawa T-401/19: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Brillux / EUIPO – Synthesa Chemie (Freude an Farbe) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy Freude an Farbe w kolorach żółtym, pomarańczowym, czerwonym, fioletowym, niebieskim, turkusowym, ciemnozielonym, jasnozielonym i antracytowym – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy Glemadur Freude an Farbe – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/32

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Brillux / EUIPO – Synthesa Chemie (Freude an Farbe)
      (Sprawa T-401/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy Freude an Farbe w kolorach żółtym, pomarańczowym, czerwonym, fioletowym, niebieskim, turkusowym, ciemnozielonym, jasnozielonym i antracytowym - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy Glemadur Freude an Farbe - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 399/46)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Brillux GmbH & Co. KG (Münster, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Schiffer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Synthesa Chemie GesmbH (Perg, Austria) (przedstawiciel: adwokat A. Haberl)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 marca 2019 r. (sprawa R 1498/2018-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Synthesa Chemie a Brillux.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Brillux GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 288 z 26.8.2019.


title: Sprawa T-402/19: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Brillux / EUIPO – Synthesa Chemie (Freude an Farbe) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy Freude an Farbe – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy Glemadur Freude an Farbe – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/33

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Brillux / EUIPO – Synthesa Chemie (Freude an Farbe)
      (Sprawa T-402/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy Freude an Farbe - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy Glemadur Freude an Farbe - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 399/47)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Brillux GmbH & Co. KG (Münster, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Schiffer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Synthesa Chemie GesmbH (Perg, Austria) (przedstawiciel: adwokat A. Haberl)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 marca 2019 r. (sprawa R 1434/2018-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Synthesa Chemie a Brillux.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Brillux GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 288 z 26.8.2019.


title: Sprawa T-601/19: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Osório & Gonçalves / EUIPO – Miguel Torres (in.fi.ni.tu.de) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego in.fi.ni.tu.de – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy INFINITE – Dopuszczalność dowodów – Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 47 ust. 2 i 3 oraz art. 95 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Dowód rzeczywistego używania – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/33

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Osório & Gonçalves / EUIPO – Miguel Torres (in.fi.ni.tu.de)
      (Sprawa T-601/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego in.fi.ni.tu.de - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy INFINITE - Dopuszczalność dowodów - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 47 ust. 2 i 3 oraz art. 95 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Dowód rzeczywistego używania - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001)
      (2020/C 399/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Osório & Gonçalves, SA (Galamares, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat D. Araújo e Sá Serras Pereira)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: P. Sipos i V. Ruzek, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Miguel Torres, SA (Vilafranca del Penedès, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 lipca 2019 r. (sprawa R 1579/2018-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Miguel Torres a Osório & Gonçalves

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Osório & Gonçalves, SA, zostają obciążeni kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 363 z 28.10.2019.


title: Sprawa T-608/19: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Veronese Design Company / EUIPO – Veronese (VERONESE) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy VERONESE – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy VERONESE – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/34

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Veronese Design Company / EUIPO – Veronese (VERONESE)
      (Sprawa T-608/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy VERONESE - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy VERONESE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 399/49)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Veronese Design Company Ltd (Kowloon, Hong Kong) (przedstawiciel: adwokat B. Lafont)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: V. Ruzek, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Veronese SAS (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat S. Herrburger)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 czerwca 2019 r. (sprawa R 2434/2018-5), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Veronese a Veronese Design Company

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 18 czerwca 2019 r. (sprawa R 2434/2018-5) dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Veronese SAS a Veronese Design Company Ltd.

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Veronese Design Company.

                  3)

                  Veronese pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 372 z 4.11.2019.


title: Sprawa T-626/19: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Daw / EUIPO (SOS Loch- und Rissfüller) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SOS Loch- und Rissfüller – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/35

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Daw / EUIPO (SOS Loch- und Rissfüller)
      (Sprawa T-626/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SOS Loch- und Rissfüller - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001)
      (2020/C 399/50)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Daw SE (Ober-Ramstadt, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt A. Haberl)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 lipca 2019 r. (sprawa R 278/2019-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego SOS Loch- und Rissfüller jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Daw SE zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 372 z 4.11.2019.


title: Sprawa T-677/19: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Polfarmex/EUIPO – Kaminski (SYRENA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy SYRENA – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Zakres używania – Dowód używania – Artykuł 18 ust. 1 oraz art. 58 ust. 1 lit. a) i art. 58 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia 2017/1001]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/35

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Polfarmex/EUIPO – Kaminski (SYRENA)
      (Sprawa T-677/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy SYRENA - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Zakres używania - Dowód używania - Artykuł 18 ust. 1 oraz art. 58 ust. 1 lit. a) i art. 58 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia 2017/1001)
      (2020/C 399/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Polfarmex S.A. (Kutno, Polska) (przedstawiciel: adwokat B. Matusiewicz-Kulig)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Arkadiusz Kaminski (Etobicoke, Ontario, Kanada) (przedstawiciele: adwokaci E. Pijewska, M. Mazurek i W. Trybowski)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lipca 2019 r. (sprawy połączone R 1861/2018-2 i R 1840/2018-2) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Polfarmex a A. Kaminskim.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 11 lipca 2019 r. (sprawy połączone R 1861/2018-2 i R 1840/2018-2) w zakresie, w jakim utrzymano w niej w mocy rejestrację unijnego znaku towarowego nr 9262767 dla „samochodów” należących do klasy 12 innych niż „samochody wyścigowe”.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.


title: Sprawa T-381/20 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 września 2020 r. – Datax/REA [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Umowy o udzielenie dotacji zawarte w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) – Zwrot wypłaconych kwot – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Brak pilnego charakteru]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/36

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 września 2020 r. – Datax/REA
      (Sprawa T-381/20 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Umowy o udzielenie dotacji zawarte w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) - Zwrot wypłaconych kwot - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
      (2020/C 399/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Datax sp. z o.o. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat J. Bober)

         Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA) (przedstawiciele: S. Payan Lagrou i V. Canetti, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata M. Le Berre’a)

         Przedmiot

      Oparty na art. 278 i 279 TFUE wniosek zmierzający do zawieszenia wykonania aktu ARES(2019) 7018535 Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych (REA) z dnia 13 listopada 2019 r., w sprawie projektu 261659 (HELP) i projektu 286822 (GreenNets), dotyczący odrzucenia kosztów kwalifikowalnych oraz ich odzyskania, jak również not obciążeniowych wystawionych na podstawie tego aktu.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-536/20: Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2020 r. – LU / EBI

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/36

      Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2020 r. – LU / EBI
      (Sprawa T-536/20)
      (2020/C 399/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: LU (przedstawiciel: adwokat B. Maréchal)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  tytułem głównym, stwierdzenie nieważności sprawozdania końcowego komisji dochodzeniowej z dnia 13 maja 2020 r. i decyzji prezesa Europejskiego Banku Inwestycyjnego z dnia 26 maja 2020 r., a także wszelkiego postępowania dyscyplinarnego wszczętego na podstawie tych aktów;

                  —

                  posiłkowo, zmianę wniosków zawartych w sprawozdaniu końcowym komisji dochodzeniowej z dnia 13 maja 2020 r. i decyzji prezesa Europejskiego Banku Inwestycyjnego z dnia 26 maja 2020 r., a także nakazanie usunięcia wszelkich okoliczności faktycznych oraz nieistotnych i bezpodstawnych stwierdzeń zawartych w tych dwóch dokumentach, w szczególności wszelkiego odniesienia do szkodliwych działań lub winy strony skarżącej oraz wszelkiego odniesienia do postępowania dyscyplinarnego;

                  —

                  w każdym wypadku, uwzględnienie następujących żądań:

                              —

                              zasądzenia odszkodowania w wysokości 25 000 EUR za uszczerbek na zdrowiu fizycznym i psychicznym strony skarżącej oraz za naruszenie jej prawa do wolności myśli i wypowiedzi, prawa do dobrej administracji, prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu;

                              —

                              zasądzenia zadośćuczynienia w wysokości 25 000 EUR za krzywdę wyrządzoną stronie skarżącej;

                              —

                              odszkodowania w wysokości 200 EUR (w tym VAT) tytułem kosztów leczenia (niepodlegających zwrotowi w ramach ubezpieczenia zdrowotnego EBI) wynikających ze szkody wyrządzonej stronie skarżącej przez stronę pozwaną; i

                              —

                              nakazanie zwrotu tymczasowo określonej kwoty 15 000 EUR, tytułem kosztów poniesionych w ramach niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 3 i 31 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), dotyczących poszanowania integralności psychicznej oraz należytych i sprawiedliwych warunków pracy.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 10 i 11 karty, dotyczących wolności myśli i wypowiedzi.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie, określonego w art. 41 ust. 1 karty.

                              —

                              Po pierwsze, strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana uchybiła obowiązkowi bezstronności, ponieważ odstąpiła od badania niektórych argumentów i okoliczności faktycznych;

                              —

                              Po drugie, strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana uchybiła obowiązkowi bezstronności, ponieważ nie rozpatrzyła należycie niektórych uwag strony skarżącej;

                              —

                              Po trzecie, strona skarżąca podnosi, że strona pozwana naruszyła prawo do bezstronnego traktowania, ponieważ nie wezwała biegłego.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia prawa strony skarżącej do bycia wysłuchanym przed przyjęciem niekorzystnego środka – które przysługuje jej na mocy art. 41 ust. 2 karty – w toku formalnego postępowania i sporządzania sprawozdania końcowego komisji dochodzeniowej.

                              —

                              Strona skarżąca twierdzi, że naruszono jej prawo do bycia wysłuchanym, ponieważ niektóre z jej uwag nie zostały uwzględnione przez komisję dochodzeniową.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia prawa strony skarżącej do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu, określonego w art. 47 karty.

                  6.

                  Zarzut szósty, dotyczący naruszenia prawa strony skarżącej do bycia wysłuchanym przed przyjęciem niekorzystnego środka – które przysługuje jej na mocy art. 41 ust. 2 karty – w toku zatwierdzania przez prezesa EBI sprawozdania końcowego komisji dochodzeniowej.

                  7.

                  Zarzut siódmy, dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 tiret trzecie karty, dotyczącego obowiązku uzasadnienia decyzji przyjmowanych przez administrację.

                              —

                              Strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana uchybiła obowiązkowi wydania uzasadnionej decyzji, ponieważ prezes EBI nie wyjaśnił powodów, dla których zatwierdził sprawozdanie końcowe komisji dochodzeniowej.


title: Sprawa T-554/20: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2020 r. – Pollinis France/Komisja

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/38

      Skarga wniesiona w dniu 8 września 2020 r. – Pollinis France/Komisja
      (Sprawa T-554/20)
      (2020/C 399/54)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pollinis France (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Lepage)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności wyraźnej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 21 czerwca 2020 r. oddalającej wniosek potwierdzający o dostęp do dokumentów zarejestrowany pod numerem referencyjnym GESTDEM nr 2020/2083 zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1);

                  —

                  połączenie niniejszego postępowania z postępowaniem zarejestrowanym w sprawie o sygnaturze T-371/20;

                  —

                  zasądzenie od Komisji Europejskiej zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 3 000 EUR tytułem kosztów postępowania na podstawie art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, ponieważ Komisja Europejska nie uzasadniła zastosowania wyjątku dotyczącego ochrony procesu podejmowania decyzji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, ponieważ istnieje nadrzędny interes publiczny przemawiający za ujawnieniem żądanych dokumentów, oraz że dokumenty te powinny zostać objęte szerszym dostępem, przyznanym „dokumentom ustawodawczym”.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (2), ponieważ wyjątek przewidziany w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 należy interpretować i stosować tym bardziej rygorystycznie, gdy żądane informacje dotyczą emisji do środowiska.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja nie może opierać się na ochronie prywatności i integralności osoby fizycznej, ponieważ art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 stanowi, że „[jeśli] wyjątki dotyczą jedynie części tego dokumentu, pozostałe części dokumentu powinny być ujawnione”.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13).


title: Sprawa T-568/20: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2020 r. – MF / eu-LISA

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/39

      Skarga wniesiona w dniu 4 września 2020 r. – MF / eu-LISA
      (Sprawa T-568/20)
      (2020/C 399/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: MF (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

         Strona pozwana: Europejska Agencja ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 29 października 2019 r. o rozwiązaniu ze skarżącym umowy ze względu na to, że nie można mu było wydać poświadczenia bezpieczeństwa – w zakresie w jakim zawierała ona również odmowę dostępu do EUCI;

                  —

                  w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 26 maja 2020 r. oddalającej zażalenie;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, iż decyzja o rozwiązaniu umowy jest niezgodna z prawem wskutek naruszenia przez pozwaną art. 11 ust. 5 lit. b) decyzji Komisji oraz zasad bezpieczeństwa eu-LISA.


title: Sprawa T-577/20: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2020 r. – Ryanair / Komisja

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/39

      Skarga wniesiona w dniu 11 września 2020 r. – Ryanair / Komisja
      (Sprawa T-577/20)
      (2020/C 399/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia) (przedstawiciele: E. Vahida, F. Laprévote, V. Blanc, S. Rating i I. Metaxas-Maranghidis, lawyers)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (UE) z dnia 14 października 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.55394 (2019/N) – Rescue aid to Condor (1), oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy tego, że rozpatrywana pomoc nie wchodzi w przedmiotowy zakres zastosowania wytycznych Komisji w sprawie ratowania i restrukturyzacji (2), ponieważ trudności Condor wynikają z arbitralnego podziału kosztów w ramach grupy Thomas Cook.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy tego, że rozpatrywana pomoc na ratowanie nie spełnia warunku zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem, zgodnie z którym powinna ona przyczyniać się do osiągnięcia celu leżącego w rzeczywistym wspólnym interesie. Komisja Europejska popełniła oczywiste błędy w ocenie, zarówno jeśli chodzi o potrzeby niezależnych niemieckich organizatorów wyjazdów i biur podróży, jak i rzekomy brak statków powietrznych do odesłania do domu pasażerów w sezonie zimowym IATA, który charakteryzuje się sezonową nadwyżką zasobów.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy tego, że Komisja nie zbadała, czy w przypadku grupy Thomas Cook spełniona została ostatnia przesłanka pomocy na ratowanie.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy tego, że Komisja Europejska nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego pomimo poważnych wątpliwości i dopuściła się naruszenia praw proceduralnych strony skarżącej.

                  5.

                  Zarzut piąty jest oparty na tym, że Komisja uchybiła swemu obowiązkowi uzasadnienia.

         (1)  Dz.U. 2020, C 294, s. 3.

         (2)  Wytyczne dotyczące pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji, Dz.U. 2014 C 249, s.1


title: Sprawa T-585/20: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2020 r. – Polwax/Komisja

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/40

      Skarga wniesiona w dniu 24 września 2020 r. – Polwax/Komisja
      (Sprawa T-585/20)
      (2020/C 399/57)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Polwax S.A. (Jasło, Polska) (przedstawiciele: E. Nessmann, G. Duda i M. Smołka, radcy prawni)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 14 lipca 2020 r. w sprawie M.9014 PKN Orlen/Grupa Lotos (zwanej dalej „decyzją”);

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasad dokonywania oceny koncentracji przewidzianych w art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 139/2004”) (1), ponieważ Komisja, zezwalając warunkowo na przejęcie przez PKN Orlen kontroli nad Grupą Lotos, nie uwzględniła rynku parafin rafinowanych i odwadnianych oraz wosków parafinowych i produktów komponowanych na bazie parafin i nie dokonała oceny wpływu koncentracji na ten rynek.

                              —

                              Na poparcie tego zarzutu skarżąca podnosi, że w toku postępowania wyjaśniającego przedstawiono Komisji dowody wskazujące, iż rynek parafin rafinowanych i odwadnianych oraz wosków parafinowych i produktów komponowanych na bazie parafin jest powiązany z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podmioty uczestniczące w koncentracji. W piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów wydanym przez Komisję brak jest odniesienia do tego rynku, co może wskazywać na nieuwzględnienie rzeczonego rynku przez Komisję w decyzji przy dokonywaniu oceny wpływu koncentracji na konkurencję.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad dokonywania oceny koncentracji przewidzianych w art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004, ponieważ Komisja nie uwzględniła okoliczności, że przejęcie przez PKN Orlen kontroli nad Grupą Lotos wpłynie na dostęp do zaopatrzenia w surowiec podmiotów działających na rynku parafin rafinowanych i odwadnianych oraz wosków parafinowych i produktów komponowanych na bazie parafin, a ponadto nie uwzględniła powstałych na skutek koncentracji prawnych barier wejścia na ten rynek.

                              —

                              Na poparcie tego zarzutu skarżąca podnosi, że po przejęciu przez PKN Orlen kontroli nad Grupą Lotos dojdzie do skupienia w rękach jednego podmiotu całości surowca w postaci gaczy parafinowej (ciężkiej i lekkiej) wraz z całą infrastrukturą transportową i logistyczną na terytorium Polski, Litwy oraz Czech, wskutek czego ów podmiot będzie mógł dyktować warunki cenowe lub warunki związane z dostawą surowca nie tylko dla podmiotów obecnie funkcjonujących na tym rynku, ale także dla każdego podmiotu, który będzie chciał wejść na ów rynek w przyszłości. Powyższych trudności w prowadzeniu działalności nie będzie miała Orlen Południe S.A., spółka zależna w całości od PKN Orlen.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 139/2004, ponieważ Komisja dopuściła do przejęcia przez PKN Orlen kontroli nad Grupą Lotos, mimo że taka kontrola może znacząco przeszkadzać skutecznej konkurencji na wspólnym rynku lub na znacznej jego części, w szczególności w wyniku stworzenia lub umocnienia pozycji dominującej PKN Orlen.

                              —

                              Na poparcie tego zarzutu skarżąca podnosi, że do tej pory jedyną konkurencją dla PKN Orlen na rynku produkcji i dystrybucji gaczy na obszarze Polski, Czech oraz Litwy była Grupa Lotos. Po przejęciu kontroli PKN Orlen będzie monopolistą.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004, ponieważ Komisja nie wskazała państwu członkowskiemu, że przejęcie przez PKN Orlen kontroli nad Grupą Lotos grozi znaczącym zakłóceniem konkurencji na rynku parafin rafinowanych i odwadnianych oraz wosków parafinowych i produktów komponowanych na bazie parafin mającym cechy rynku odrębnego na terytorium Polski.

                              —

                              Skarżąca podnosi ten zarzut tytułem ewentualnym na wypadek uznania, że rynek parafin rafinowanych i odwadnianych oraz wosków parafinowych i produktów komponowanych na bazie parafin nie ma zasięgu wspólnotowego. W takiej sytuacji w ocenie skarżącej rynek ten spełnia przesłanki uznania go za rynek odrębny.

         (1)  Dz.U. L 24, 2004, s. 1.


title: Sprawa T-590/20: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2020 r. – Clariant i Clariant International / Komisja

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/42

      Skarga wniesiona w dniu 25 września 2020 r. – Clariant i Clariant International / Komisja
      (Sprawa T-590/20)
      (2020/C 399/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Clariant AG (Muttenz, Szwajcaria); Clariant International AG (Muttzen, Szwajcaria) (przedstawiciele: F. Montag oraz F. Dreher, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 2 lit. c) decyzji Komisji C(2020) 4817 final z dnia 14 lipca 2020 r. (sprawa AT.40410 – Etylen), w zakresie w jakim odnosi się ona do nałożenia grzywny przekraczającej 94 405 800 EUR;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, zmniejszenie grzywny o wysokości 155 769 000 EUR, nałożonej na stronę skarżącą zgodnie z art. 2 lit. c) decyzji Komisji C(2020) 4817 final z dnia 14 lipca 2020 r., do proporcjonalnej kwoty;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003, a także zasady proporcjonalności i dobrej administracji poprzez nieskorzystanie z uznania administracyjnego, w zakresie w jakim Komisja w sposób automatyczny zastosowała grzywnę o podwyższonej wysokości ze względu na fakt powtarzających się naruszeń opierając się na zestawie (rzekomo) standardowych kryteriów bez rozważenia okoliczności niniejszej sprawy.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja w sposób mechaniczny nałożyła grzywnę o podwyższonej wysokości, stosując punkt 37 Wytycznych w sprawie nakładania kar pieniężnych, bez rozważenia okoliczności sprawy i nie wykorzystując uznania administracyjnego.

                  3.

                  Zarzut trzeci, w którym skarżąca zwraca się do Sądu o zmniejszenie grzywny do proporcjonalnej kwoty przy zastosowaniu nieograniczonego prawa orzekania, zgodnie z art. 31 rozporządzenia nr 1/2003.


title: Sprawa T-616/20: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2020 r. – Société des produits Nestlé / EUIPO – Amigüitos pets & life (THE ONLY ONE by alphaspirit wild and perfect)

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/42

      Skarga wniesiona w dniu 5 października 2020 r. – Société des produits Nestlé / EUIPO – Amigüitos pets & life (THE ONLY ONE by alphaspirit wild and perfect)
      (Sprawa T-616/20)
      (2020/C 399/59)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci A. Jaeger-Lenz i C. Elkemann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Amigüitos pets & life, SA (Murcia, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy THE ONLY ONE by alphaspirit wild and perfect w kolorach białym, czerwonym i czarnym – zgłoszenie nr 15 385 719

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 lipca 2020 r. w sprawie R 424/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Sądem, a drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą – kosztami postępowania przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 72 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 91 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 46 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 46 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-622/20: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2020 r. – Aldi / EUIPO (Cachet)

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/43

      Skarga wniesiona w dniu 9 października 2020 r. – Aldi / EUIPO (Cachet)
      (Sprawa T-622/20)
      (2020/C 399/60)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, C. Fürsen i M. Minkner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy Cachet – zgłoszenie nr 18 092 827

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 sierpnia 2020 r. w sprawie R 452/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim potwierdzono w niej odrzucenie zgłoszenia w odniesieniu do towarów należących do klasy 5 „preparaty weterynaryjne; preparaty medyczne; preparaty farmaceutyczne; preparaty higieniczne do celów medycznych; dietetyczna żywność i dietetyczne preparaty przystosowane do celów medycznych lub weterynaryjnych; suplementy diety dla ludzi i zwierząt”, a także oddalono odwołanie;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-66/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2020 r. – Komisja Europejska / Węgry [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dopuszczalność – Właściwość Trybunału – Układ ogólny w sprawie handlu usługami – Artykuł XVI – Dostęp do rynku – Lista szczegółowych zobowiązań – Warunek dotyczący istnienia zezwolenia – Artykuł XX ust. 2 – Artykuł XVII – Traktowanie narodowe – Usługodawca mający siedzibę w państwie trzecim – Uregulowanie krajowe państwa członkowskiego nakładające warunki na świadczenie usług szkolnictwa wyższego na jego terytorium – Wymóg dotyczący zawarcia umowy międzynarodowej z państwem siedziby usługodawcy – Wymóg dotyczący prowadzenia kształcenia w państwie siedziby usługodawcy – Zmiana warunków konkurencji na korzyść usługodawców krajowych – Względy uzasadniające – Porządek publiczny – Zapobieganie praktykom wprowadzającym w błąd – Artykuł 49 TFUE – Swoboda przedsiębiorczości – Dyrektywa 2006/123/WE – Usługi na rynku wewnętrznym – Artykuł 16 – Artykuł 56 TFUE – Swoboda świadczenia usług – Istnienie ograniczenia – Względy uzasadniające – Nadrzędny wzgląd interesu publicznego – Porządek publiczny – Zapobieganie praktykom wprowadzającym w błąd – Wysoki poziom szkolnictwa – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 13 – Wolność akademicka – Artykuł 14 ust. 3 – Wolność tworzenia placówek edukacyjnych – Artykuł 16 – Wolność prowadzenia działalności gospodarczej – Artykuł 52 ust. 1]

text:
               30.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2020 r. – Komisja Europejska / Węgry
      (Sprawa C-66/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dopuszczalność - Właściwość Trybunału - Układ ogólny w sprawie handlu usługami - Artykuł XVI - Dostęp do rynku - Lista szczegółowych zobowiązań - Warunek dotyczący istnienia zezwolenia - Artykuł XX ust. 2 - Artykuł XVII - Traktowanie narodowe - Usługodawca mający siedzibę w państwie trzecim - Uregulowanie krajowe państwa członkowskiego nakładające warunki na świadczenie usług szkolnictwa wyższego na jego terytorium - Wymóg dotyczący zawarcia umowy międzynarodowej z państwem siedziby usługodawcy - Wymóg dotyczący prowadzenia kształcenia w państwie siedziby usługodawcy - Zmiana warunków konkurencji na korzyść usługodawców krajowych - Względy uzasadniające - Porządek publiczny - Zapobieganie praktykom wprowadzającym w błąd - Artykuł 49 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Dyrektywa 2006/123/WE - Usługi na rynku wewnętrznym - Artykuł 16 - Artykuł 56 TFUE - Swoboda świadczenia usług - Istnienie ograniczenia - Względy uzasadniające - Nadrzędny wzgląd interesu publicznego - Porządek publiczny - Zapobieganie praktykom wprowadzającym w błąd - Wysoki poziom szkolnictwa - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 13 - Wolność akademicka - Artykuł 14 ust. 3 - Wolność tworzenia placówek edukacyjnych - Artykuł 16 - Wolność prowadzenia działalności gospodarczej - Artykuł 52 ust. 1)
      (2020/C 414/02)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, L. Malferrari, B. De Meester i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Przyjmując środek przewidziany w § 76 ust. 1 lit. a) Nemzeti felsőoktatásról szóló 2011. évi CCIV. törvény (ustawy nr CCIV z 2011 r. o krajowym szkolnictwie wyższym), zmienionej Nemzeti felsőoktatásról szóló 2011. évi CCIV. törvény módosításáról szóló 2017. évi XXV. törvény (ustawą nr XXV z 2017 r. zmieniającą ustawę nr CCIV z 2011 r. o krajowym szkolnictwie wyższym), który uzależnia prowadzenie na Węgrzech działalności w zakresie kształcenia kończącego się uzyskaniem dyplomu przez zagraniczne instytucje szkolnictwa wyższego umiejscowione poza Europejskim Obszarem Gospodarczym od warunku wymagającego, by rząd węgierski i rząd państwa siedziby danej instytucji wyraziły zgodę na związanie się umową międzynarodową, Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. XVII Układu ogólnego w sprawie handlu usługami, ujętego w załączniku 1 B do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu, sporządzonego w Marrakeszu i zatwierdzonego decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej, w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach rundy urugwajskiej (1986–1994).

                  2)

                  Przyjmując środek przewidziany w § 76 ust. 1 lit. b) Nemzeti felsőoktatásról szóló 2011. évi CCIV. törvény (ustawy nr CCIV z 2011 r. o krajowym szkolnictwie wyższym), zmienionej Nemzeti felsőoktatásról szóló 2011. évi CCIV. törvény módosításáról szóló 2017. évi XXV. törvény (ustawą nr XXV z 2017 r. zmieniającą ustawę nr CCIV z 2011 r. o krajowym szkolnictwie wyższym), który uzależnia prowadzenie na Węgrzech działalności przez zagraniczne instytucje szkolnictwa wyższego od warunku wymagającego, by prowadziły one kształcenie w zakresie szkolnictwa wyższego w państwie ich siedziby, Węgry uchybiły w zakresie, w jakim przepis ten ma zastosowanie do instytucji szkolnictwa wyższego mających siedzibę w państwie trzecim będącym członkiem Światowej Organizacji Handlu, zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. XVII Układu ogólnego w sprawie handlu usługami, ujętego w załączniku 1 B do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu, sporządzonego w Marrakeszu i zatwierdzonego decyzją 94/800, oraz w zakresie, w jakim ma on zastosowanie do instytucji szkolnictwa wyższego mających siedzibę w innym państwie członkowskim, zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. 49 TFUE i art. 16 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym.

                  3)

                  Przyjmując środki przewidziane w § 76 ust. 1 lit. a) i b) Nemzeti felsőoktatásról szóló 2011. évi CCIV. törvény (ustawy nr CCIV z 2011 r. o krajowym szkolnictwie wyższym), zmienionej Nemzeti felsőoktatásról szóló 2011. évi CCIV. törvény módosításáról szóló 2017. évi XXV. törvény (ustawą nr XXV z 2017 r. zmieniającą ustawę nr CCIV z 2011 r. o krajowym szkolnictwie wyższym), Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. 13, art. 14 ust. 3 i art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  4)

                  Węgry zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 211 z 18.6.2018.