title: Sprawa C-52/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Austria) – VTB Bank (Austria) AG / Finanzmarktaufsichtsbehörde [Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Dyrektywa 2013/36/UE – Artykuły 64, 65 i 67 – Rozporządzenie (UE) nr 575/2013 – Artykuł 395 ust. 1 i 5 – Nadzór nad instytucjami kredytowymi – Uprawnienia nadzorcze i uprawnienia do nakładania sankcji – Limity dużych ekspozycji – Przepisy państwa członkowskiego przewidujące nałożenie odsetek w przypadku przekroczenia owych limitów – Rozporządzenie (UE) nr 468/2014 – Artykuł 48 – Rozdział kompetencji między Europejski Bank Centralny (ECB) i organy krajowe – Formalnie wszczęta procedura nadzorcza]

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/5

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Austria) – VTB Bank (Austria) AG / Finanzmarktaufsichtsbehörde
      (Sprawa C-52/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Dyrektywa 2013/36/UE - Artykuły 64, 65 i 67 - Rozporządzenie (UE) nr 575/2013 - Artykuł 395 ust. 1 i 5 - Nadzór nad instytucjami kredytowymi - Uprawnienia nadzorcze i uprawnienia do nakładania sankcji - Limity dużych ekspozycji - Przepisy państwa członkowskiego przewidujące nałożenie odsetek w przypadku przekroczenia owych limitów - Rozporządzenie (UE) nr 468/2014 - Artykuł 48 - Rozdział kompetencji między Europejski Bank Centralny (ECB) i organy krajowe - Formalnie wszczęta procedura nadzorcza])
      (2018/C 352/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: VTB Bank (Austria) AG

         Strona przeciwna: Finanzmarktaufsichtsbehörde

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 64 i art. 65 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniającej dyrektywę 2002/87/WE i uchylającej dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE, oraz art. 395 ust. 1 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu prawa krajowego, na mocy którego w przypadku przekroczenia limitów dużej ekspozycji przewidzianych w art. 395 ust. 1 owego rozporządzenia odsetki wyrównawcze są nakładane na instytucję kredytową automatycznie, nawet jeśli spełnia ona sformułowane w art. 395 ust. 5 rzeczonego rozporządzenia przesłanki zastosowania wyjątku polegającego na dopuszczeniu przekroczenia wspomnianych limitów.

                  2)

                  Artykuł 48 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 468/2014 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiającego ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (rozporządzenia ramowego w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego) należy interpretować w ten sposób, że procedury nadzorczej nie można uważać za formalnie wszczętą w rozumieniu przywołanego przepisu ani wtedy, gdy instytucja kredytowa dokonuje zgłoszenia dotyczącego przekroczenia limitów przewidzianych w art. 395 ust. 1 rozporządzenia nr 575/2013 krajowemu organowi nadzoru, ani też gdy w postępowaniu toczącym się równolegle dla podobnych naruszeń organ ten wydał już decyzję.

         (1)  Dz.U. C 144 z 8.5.2017 r.


title: Sprawa T-388/18: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2018 r. – WV / ESDZ

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/34

      Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2018 r. – WV / ESDZ
      (Sprawa T-388/18)
      (2018/C 352/41)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: WV (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna

                              —

                              w rezultacie, po nakazaniu stronie pozwanej, na wstępie i zgodnie z art. 89 § 3 lit. d) regulaminu postępowania przed Sądem ustanawiającym „środki organizacji postępowania”, przedłożenia wszystkich dokumentów dotyczących niniejszej sprawy, w szczególności: zakresu uprawnień i wniosków z wewnętrznego dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa przeprowadzonego przez organ powołujący; wszystkich dokumentów i decyzji wewnętrznych ESDZ sporządzonych w związku z oskarżeniami związanymi z domniemanym pozyskiwaniem dokumentów i możliwym przekazywaniem informacji przez skarżącego do jakiegokolwiek państwa trzeciego (Izrael/Turcja), z dokładnymi datami, informacjami, jakimi się rzekomo dzieliła, konkretnymi dowodami, a także informacjami przekazywanymi służbom bezpieczeństwa i odpowiedziami od nich; dokumentów i decyzji wewnętrznych najwyraźniej wydanych lub sporządzonych w związku z incydentem z dnia 27 lipca 2016 r., w szczególności notatki Sekretarza Generalnego ESDZ dotyczącej wykluczenia skarżącej z Wydziału ds. Turcji; wiadomości elektronicznej pani [X] wysłanej we wrześniu 2015 r. do pana [Y] i najwyraźniej odnoszącej się do „poważnych problemów związanych zasadniczo z jej zachowaniem”; informacji na temat charakteru różnych przeniesień, którym została poddana, w celu wyjaśnienia, czy przeniesienia dokonano z jej stanowiskiem i obciążeniami; zakresu uprawnień ekspertów krajowych udostępniony wydziałowi ESDZ ds. Turcji, odzwierciedlającego porozumienie zawarte z różnymi państwami członkowskimi w czerwcu 2015 r. w celu ustanowienia tego wydziału; protokołu ze spotkania w dniu 18 maja 2017 r. między skarżącą, przedstawicielem komitetu pracowniczego i organem powołującym; wymiany wiadomości e-mail, która miała miejsce w dniu 10 lipca 2017 r. między panem [Z] a szefem delegatury UE w Turcji;

                              —

                              stwierdzenie nieważności dorozumianego odrzucenia wniosku o udzielenie wsparcia na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego z dnia 4 września 2017 r.;

                              —

                              stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 28 marca 2018 r., pod sygn. Ares (2018) 1705593, doręczonej w tym samym dniu, w którym organ powołujący oddalił zażalenie skarżącej, złożone przez nią w dniu 29 listopada 2017 r. (pod sygn. R/510/17), na dorozumiane odrzucenie wniosku o udzielenie wsparcia na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego;

                              —

                              obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania zgodnie z art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem Unii Europejskiej.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedyny zarzut dotyczący naruszenia obowiązku udzielenia wsparcia oraz obowiązku staranności, naruszenia art. 1e ust. 2, art. 12, 12a, 22b, 24, 25 i 26 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), zasady dobrej administracji i naruszenia art. 1 i 2 załącznika IX do regulaminu pracowniczego oraz rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001, L 8, s. 1).
      Strona skarżąca podnosi również w ramach zarzutu naruszenie art. 41, 47 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, europejskiej Konwencji praw człowieka i podstawowych wolności, obrony, a także nadużycie prawa i nadużycia proceduralne, oprócz oczywistego naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań i równości broni.
      Wreszcie strona skarżąca podnosi w ramach zarzutu naruszenie zasady, zgodnie z którą administracja powinna wydać decyzję wyłącznie na podstawie prawnie dopuszczalnych podstaw, to znaczy istotnych i nieobarczonych błędem w ocenie faktycznej lub prawnej oraz naruszenie zasad proporcjonalności, kontradyktoryjności, dobrej administracji i pewności prawnej, a ponadto naruszenie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).
      Tym samym podniesiona część zarzutu polega na tym, że przyjmując zaskarżoną decyzję w omawianych warunkach, a następnie oddalając zażalenie strony skarżącej, organ powołujący rażąco nie zastosował ww. przepisów regulaminu pracowniczego i zasad oraz nie nadał im właściwej wykładni, natomiast oparł swą decyzję na motywach błędnych, zarówno pod względem faktycznym, jak i prawnym, a w rezultacie umieścił stronę skarżącą w niezgodnej z prawem sytuacji administracyjnej, bez jakiejkolwiek zgodności między ustalonymi faktami a odrzuceniem wniosku o udzielenie wsparcia.


title: Sprawa C-485/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 24 lipca 2018 r. – Groupe Lactalis / Premier ministre, Ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation, Garde des Sceaux, Ministre de la Justice, Ministre de l’Économie et des Finances

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 24 lipca 2018 r. – Groupe Lactalis / Premier ministre, Ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation, Garde des Sceaux, Ministre de la Justice, Ministre de l’Économie et des Finances
      (Sprawa C-485/18)
      (2018/C 352/30)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Groupe Lactalis

         Strona pozwana: Premier ministre, Ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation, Garde des Sceaux, Ministre de la Justice, Ministre de l’Économie et des Finances

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 26 rozporządzenia nr 1169/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 października 2011 r. (1), który stanowi w szczególności, że Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania na temat obowiązku wskazania kraju lub miejsca pochodzenia w odniesieniu do mleka oraz mleka wykorzystywanego jako składnik, należy uznać za przepis, który w sposób wyraźny zharmonizował to zagadnienie w rozumieniu art. 38 ust. 1 tego rozporządzenia, i czy sprzeciwia się on przyjmowaniu przez państwa członkowskie środków wprowadzających dodatkowe obowiązkowe oznaczenia na podstawie art. 39 tego rozporządzenia?

                  2)

                  W przypadku gdyby środki krajowe były uzasadnione względami ochrony konsumentów na podstawie art. 39 ust. 1, czy oba kryteria, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, dotyczące, po pierwsze, udowodnionego związku pewnych właściwości środka spożywczego z jego pochodzeniem, a po drugie, dowodu świadczącego o tym, że większość konsumentów przywiązuje znaczną wagę do tej informacji, należy interpretować we wzajemnym powiązaniu, a w szczególności, czy ocena udowodnionego związku może opierać się jedynie na elementach subiektywnych, związanych ze znaczeniem powiązania, jakie większość konsumentów może widzieć między właściwościami środka spożywczego a jego pochodzeniem?

                  3)

                  Czy z uwagi na to, że właściwości środka spożywczego mogą, jak się wydaje, obejmować wszystkie elementy składające się na jego jakość, względy związane z wytrzymałością środka spożywczego na transport i ryzyko pogorszenia jego stanu podczas przewozu mogą odgrywać rolę w ocenie istnienia udowodnionego związku pewnych właściwości środka spożywczego z jego pochodzeniem dla celów stosowania art. 39 ust. 2?

                  4)

                  Czy ocena warunków określonych w art. 39 wymaga postrzegania właściwości danego środka spożywczego jako wyjątkowych z powodu jego pochodzenia, czy raczej jako gwarantowanych tym pochodzeniem, a w tym ostatnim przypadku – niezależnie od harmonizacji norm sanitarnych i środowiskowych obowiązujących w Unii Europejskiej – czy oznaczenie pochodzenia może być dokładniejsze niż oznaczenie w postaci „UE” lub „spoza UE”?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz.U. L 304, s. 18).


title: Sprawa C-59/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Conseil d’État (Francja) – Château du Grand Bois SCI/Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer) [Odesłanie prejudycjalne – Rolnictwo – Rynek wina – Rozporządzenie (WE) nr 555/2008 – Pomoc na restrukturyzację i przekształcenie winnic – Niezapowiedziane kontrole na miejscu – Uprawnienia urzędników kontrolujących – Możliwość wejścia urzędników na teren gospodarstwa rolnego bez uzyskania uprzedniej zgody plantatora]

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/6

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Conseil d’État (Francja) – Château du Grand Bois SCI/Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer)
      (Sprawa C-59/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Rynek wina - Rozporządzenie (WE) nr 555/2008 - Pomoc na restrukturyzację i przekształcenie winnic - Niezapowiedziane kontrole na miejscu - Uprawnienia urzędników kontrolujących - Możliwość wejścia urzędników na teren gospodarstwa rolnego bez uzyskania uprzedniej zgody plantatora])
      (2018/C 352/07)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Château du Grand Bois SCI

         Strona pozwana: Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

         Sentencja

      Artykuły 76, 78 i 81 rozporządzenia Komisji (WE) nr 555/2008 z dnia 27 czerwca 2008 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2008 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do programów wsparcia, handlu z krajami trzecimi, potencjału produkcyjnego oraz kontroli w sektorze wina należy interpretować w ten sposób, że nie upoważniają one urzędników przeprowadzających kontrolę na miejscu do wstępu na teren gospodarstwa rolnego bez uzyskania zgody plantatora.

         (1)  Dz.U. C 112 z 10.4.2017.


title: Sprawa C-486/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 23 lipca 2018 r. – RE / Praxair MRC

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 23 lipca 2018 r. – RE / Praxair MRC
      (Sprawa C-486/18)
      (2018/C 352/31)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: RE

         Strona pozwana: Praxair MRC

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy klauzulę 2 ust. 4 i 6 Porozumienia ramowego w sprawie urlopu rodzicielskiego, które stanowi załącznik do dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (1), należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie stosowaniu względem pracownika, który przebywa w momencie jego zwolnienia na urlopie rodzicielskim połączonym ze świadczeniem pracy w niepełnym wymiarze godzin, przepisu prawa wewnętrznego, takiego jak art. L. 3123-13 kodeksu pracy, mającego wówczas zastosowanie, zgodnie z którym „Kwota odprawy pieniężnej z tytułu zwolnienia oraz kwota odprawy emerytalnej w przypadku pracownika, który był zatrudniony w tym samym zakładzie pracy w pełnym oraz w niepełnym wymiarze czasu pracy, jest ustalana proporcjonalnie do okresów zatrudnienia w pełnym bądź niepełnym wymiarze czasu pracy od rozpoczęcia zatrudnienia w tym zakładzie pracy”?

                  2)

                  Czy klauzulę 2 ust. 4 i 6 Porozumienia ramowego w sprawie urlopu rodzicielskiego, które stanowi załącznik do dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie stosowaniu względem pracownika, który przebywa w momencie jego zwolnienia na urlopie rodzicielskim połączonym ze świadczeniem pracy w niepełnym wymiarze godzin, przepisu prawa wewnętrznego, takiego jak art. R. 1233-32 kodeksu pracy, zgodnie z którym w okresie urlopu na przekwalifikowanie trwającego dłużej niż okres wypowiedzenia, pracownikowi przysługuje od pracodawcy miesięczne wynagrodzenie, którego wysokość wynosi co najmniej 65 % średniego miesięcznego wynagrodzenia brutto pracownika, podlegającego składkom wyszczególnionym w art. L. 5422- 9, za okres ostatnich dwunastu miesięcy poprzedzających doręczenie wypowiedzenia?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na jedno lub drugie z powyższych pytań – czy art. 157 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom prawa wewnętrznego, takim jak art. L. 3123-13 kodeksu pracy, mający wówczas zastosowanie, oraz art. R. 1233-32 tego kodeksu, z tego względu, że znacznie większa liczba kobiet niż mężczyzn decyduje się na korzystanie z urlopu rodzicielskiego połączonego ze świadczeniem pracy w niepełnym wymiarze godzin oraz że wynikająca z tego dyskryminacja pośrednia w zakresie wypłacanej odprawy pieniężnej z tytułu zwolnienia i zasiłku wypłacanego w związku z urlopem na przekwalifikowanie, które są obniżone w porównaniu do tych otrzymywanych przez pracowników, którzy nie skorzystali z urlopu rodzicielskiego połączonego ze świadczeniem pracy w niepełnym wymiarze godzin, nie jest uzasadniona czynnikami obiektywnymi, niezwiązanymi z jakąkolwiek dyskryminacją?

         (1)  Dz.U. L 145, s.4.


title: Sprawa C-329/17: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Gerhard Prenninger i in. / Oberösterreichische Landesregierung [Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – Dyrektywa 2011/92/UE – Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne – Załącznik II – Artykuł 1 lit. b) – Pojęcie „wycinania lasów w celu zamiany przeznaczenia gruntów” – Wyrąb przesieki związany z budową i eksploatacją napowietrznej linii energetycznej]

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/12

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Gerhard Prenninger i in. / Oberösterreichische Landesregierung
      (Sprawa C-329/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2011/92/UE - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne - Załącznik II - Artykuł 1 lit. b) - Pojęcie „wycinania lasów w celu zamiany przeznaczenia gruntów” - Wyrąb przesieki związany z budową i eksploatacją napowietrznej linii energetycznej])
      (2018/C 352/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Gerhard Prenninger, Karl Helmberger, Franziska Zimmer, Franz Scharinger, Norbert Pühringer, Agrargemeinschaft Pettenbach, Marktgemeinde Vorchdorf, Marktgemeinde Pettenbach, Gemeinde Steinbach am Ziehberg

         Strona pozwana: Oberösterreichische Landesregierung

         przy udziale: Netz Oberösterreich GmbH

         Sentencja

      Punkt 1 lit. d) załącznika II do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne należy interpretować w ten sposób, że w zakres pojęcia „wycinania lasów w celu zamiany przeznaczenia gruntów” w rozumieniu tego przepisu wchodzi wyrąb przesieki taki jak w postępowaniu głównym, dla celów przeprowadzenia linii energetycznej i przez okres jej legalnego istnienia.

         (1)  Dz.U. C 318 z 25.9.2017.


title: Sprawy połączone C-61/17, C-62/17 i C-72/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Landesarbeitsgericht Berlin-Brandenburg – Niemcy) – Miriam Bichat (C-61/17), Daniela Chlubna (C-62/17), Isabelle Walkner (C-72/17) / Aviation Passage Service Berlin GmbH & Co. KG (Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Zwolnienia grupowe – Dyrektywa 98/59/WE – Artykuł 2 ust. 4 akapit pierwszy – Pojęcie „przedsiębiorstwa, które sprawuje kontrolę nad pracodawcą” – Procedury przeprowadzania konsultacji z pracownikami – Ciężar dowodu)

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/6

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Landesarbeitsgericht Berlin-Brandenburg – Niemcy) – Miriam Bichat (C-61/17), Daniela Chlubna (C-62/17), Isabelle Walkner (C-72/17) / Aviation Passage Service Berlin GmbH & Co. KG
      (Sprawy połączone C-61/17, C-62/17 i C-72/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Zwolnienia grupowe – Dyrektywa 98/59/WE - Artykuł 2 ust. 4 akapit pierwszy - Pojęcie „przedsiębiorstwa, które sprawuje kontrolę nad pracodawcą” - Procedury przeprowadzania konsultacji z pracownikami - Ciężar dowodu))
      (2018/C 352/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesarbeitsgericht Berlin-Brandenburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Miriam Bichat (C-61/17), Daniela Chlubna (C-62/17), Isabelle Walkner (C-72/17)

         Strona pozwana: Aviation Passage Service Berlin GmbH & Co. KG

         Sentencja

      Artykuł 2 ust. 4 akapit pierwszy dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „przedsiębiorstwa, które sprawuje kontrolę nad pracodawcą” obejmuje każde przedsiębiorstwo powiązane z tym pracodawcą poprzez udział w kapitale zakładowym pracodawcy lub poprzez inne powiązania prawne umożliwiające mu wywieranie decydującego wpływu w organach decyzyjnych pracodawcy oraz zmuszenie go do rozważenia lub przeprowadzenia zwolnień grupowych.

         (1)  Dz.U. C 144 z 8.5.2017.


title: Sprawa T-391/18: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2018 r. – Riesco García / Parlament

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/36

      Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2018 r. – Riesco García / Parlament
      (Sprawa T-391/18)
      (2018/C 352/42)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Juan Carlos Riesco García (Rota, Espagne) (przedstawiciel: adwokat M. Tey Ariza

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  w drodze niniejszej skargi i na mocy kompetencji Sądu skarżący domaga się stwierdzenia bezczynności w odniesieniu do odpowiedzi Komisji Petycji Parlamentu Europejskiego otrzymaną w dniu 31 maja 2017 r., a dotyczącą petycji nr 0741/2015 w sprawie dyskryminacji między urzędnikami a członkami personelu tymczasowego służby publicznej (interinos) w zakresie warunków odchodzenia na emeryturę pracowników centralnej służby cywilnej w Hiszpanii;

                  —

                  mając wzgląd na wskazane przepisy (dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego UNICE, CEEP oraz ETUC), uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i wypowiedzenie się w przedmiocie postanowionego pytania oraz na tej podstawie nakazanie Hiszpanii uznania i ustanowienia natychmiastowego skutku dla prawa wszystkich osób zatrudnionych w centralnej służbie cywilnej państwa do korzystania z tych samych warunków przechodzenia na wcześniejszą emeryturę.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżąca sygnalizuje, że co się tyczy dobrowolnego przechodzenia na emeryturę, omawiane tu przepisy hiszpańskie umożliwiają stałym pracownikom (urzędnikom) objętym systemem zabezpieczenia społecznego zmianę tego systemu z uwagi na to, że ich zatrudnienie ma charakter stały, natomiast pracownicy tymczasowi (interinos) nie mają takiej możliwości, ponieważ ich zatrudnienie nie ma charakteru stałego.
      Strona skarżąca uważa za wprowadzającą w błąd i niezrozumiałą bezpodstawną odpowiedź Komisji Petycji Parlamentu Europejskiego na petycję (nr 0741/2015). Organ ten, który uznał powyższą petycję za dopuszczalną i stwierdził w dniu 3 sierpnia 2016 r., że przepisy hiszpańskie należy dostosować do wymogów dyrektywy 1999/70, tak jak tego zażądano (ustanawiając takie same warunki przechodzenia na emeryturę), a nawet rozważał wszczęcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, ostatecznie wycofał się ze wszystkiego, tłumacząc się, że wyjaśnieniu podlegały „kwestie faktyczne”.
      Jeszcze bardziej niezrozumiałe jest to, że wobec powzięcia wątpliwości co do tych kwestii, Komisja nie zwróciła się do instytucji posiadającej kompetencje do podjęcia decyzji, czy w takim wypadku dostosowanie prawa krajowego do wymogów dyrektywy 1999/70 było konieczne, czyli do Trybunału, tylko zamiast tego zaproponowała zwrócenie się z tym pytaniem do sądów krajowych, które są jeszcze mniej kompetentne tudzież w ogóle nie mają właściwości w zakresie orzekania o konieczności dostosowania prawa krajowego, tak aby było zgodne z prawem Unii.


title: Sprawa C-435/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Halduskohus – Estonia) – Argo Kalda Mardi talu / Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA) [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka rolna – Płatności bezpośrednie – Rozporządzenie (UE) nr 1306/2013 – Artykuły 93 i 94 – Załącznik II – Wzajemna zgodność – Dobra kultura rolna zgodna z ochroną środowiska – Wymogi minimalne – Wprowadzenie w życie przez państwo członkowskie – Obowiązek zachowania „zabytkowych mogił” – Zakres]

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/12

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Halduskohus – Estonia) – Argo Kalda Mardi talu / Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA)
      (Sprawa C-435/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka rolna - Płatności bezpośrednie - Rozporządzenie (UE) nr 1306/2013 - Artykuły 93 i 94 - Załącznik II - Wzajemna zgodność - Dobra kultura rolna zgodna z ochroną środowiska - Wymogi minimalne - Wprowadzenie w życie przez państwo członkowskie - Obowiązek zachowania „zabytkowych mogił” - Zakres])
      (2018/C 352/16)
      Język postępowania: estoński

         Sąd odsyłający

      Tartu Halduskohus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Argo Kalda Mardi talu

         Strona pozwana: Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 93 ust. 1 i art. 94 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 oraz załącznik II do niego należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się temu, by państwo członkowskie nakładało w postaci normy dotyczącej dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, o której mowa w tym załączniku II, obowiązek zachowania na użytkach rolnych mogił oznaczonych kamieniami, których przemieszczenie prowadzi do naruszenia takiej normy, a w konsekwencji do obniżenia płatności należnych danemu rolnikowi.

                  2)

                  Artykuł 72 ust. 1 lit. a), art. 91 ust. 1 i 2, art. 93 ust. 1 i art. 94 rozporządzenia nr 1306/2013, a także art. 4 ust. 1 lit. b) c) i e) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 należy interpretować w ten sposób, że obowiązki w zakresie dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, przewidziane w rozporządzeniu nr 1306/2013, powinny być przestrzegane na całym gospodarstwie rolnym, a nie jedynie na użytkach rolnych, w odniesieniu do których złożono konkretnie wniosek o wsparcie.

         (1)  Dz.U. C 338 z 9.10.2017.


title: Sprawa C-115/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Administration des douanes et droits indirects, Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer) / Hubert Clergeau i in. [Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (EWG) nr 1964/82 – Poświadczenie nieprawdy lub oszustwa zmierzające do uzyskaniu specjalnych refundacji wywozowych do niektórych elementów mięsa wołowego bez kości – Zmiana rozporządzenia nr 1964/82 rozszerzająca zakres przedmiotowy specjalnych refundacji wywozowych – Zasada działania wstecz łagodniejszej ustawy karnej – Artykuł 49 ust. 1 zdanie trzecie Karty praw podstawowych Unii Europejskie]

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/7

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Administration des douanes et droits indirects, Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer) / Hubert Clergeau i in.
      (Sprawa C-115/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (EWG) nr 1964/82 - Poświadczenie nieprawdy lub oszustwa zmierzające do uzyskaniu specjalnych refundacji wywozowych do niektórych elementów mięsa wołowego bez kości - Zmiana rozporządzenia nr 1964/82 rozszerzająca zakres przedmiotowy specjalnych refundacji wywozowych - Zasada działania wstecz łagodniejszej ustawy karnej - Artykuł 49 ust. 1 zdanie trzecie Karty praw podstawowych Unii Europejskie])
      (2018/C 352/09)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Administration des douanes et droits indirects, Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

         Strona pozwana: Hubert Clergeau, Jean-Luc Labrousse, Jean-Jacques Berthellemy, Alain Bouchet, Jean-Pierre Dubois, Marcel Géry, Jean-Paul Matrat, Jean-Pierre Paziot, Patrice Raillot

         Sentencja

      Zasadę działania wstecz łagodniejszej ustawy karnej, ustanowioną w art. 49 ust. 1 zdanie trzecie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie skazaniu osoby za uzyskanie za pomocą oszustw lub poświadczenia nieprawdy co do charakteru towarów objętych wnioskiem o refundacje nienależnych tej osobie specjalnych refundacji wywozowych, przewidzianych rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1964/82 z dnia 20 lipca 1982 r. ustanawiającym warunki udzielania specjalnych refundacji wywozowych do niektórych rodzajów wołowiny bez kości, w sytuacji gdy wskutek zmiany tego rozporządzenia, która nastąpiła po popełnieniu zarzucanych czynów, wywiezione przez tę osobę towary stały się kwalifikowalne do rzeczonych refundacji.

         (1)  Dz.U. C 178 z 6.6.2017.


title: Sprawa C-475/17: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus – Estonia) – Viking Motors AS i in. / Tallinna linn, Maksu- ja Tolliamet [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 401 – Podatki krajowe mające charakter podatków obrotowych – Zakaz – Pojęcie „podatku obrotowego” – Podatek lokalny od sprzedaży – Zasadnicze cechy charakterystyczne VAT – Brak]

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/13

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus – Estonia) – Viking Motors AS i in. / Tallinna linn, Maksu- ja Tolliamet
      (Sprawa C-475/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 401 - Podatki krajowe mające charakter podatków obrotowych - Zakaz - Pojęcie „podatku obrotowego” - Podatek lokalny od sprzedaży - Zasadnicze cechy charakterystyczne VAT - Brak])
      (2018/C 352/17)
      Język postępowania: estoński

         Sąd odsyłający

      Riigikohus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Viking Motors AS, TKM Beauty Eesti OÜ, TKM King AS, Kaubamaja AS, Selver AS

         Strona przeciwna: Tallinna linn, Maksu- ja Tolliamet

         Sentencja

      Artykuł 401 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on utrzymaniu lub wprowadzeniu podatku takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym podatek od sprzedaży.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa C-120/17: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Satversmes tiesa – Łotwa) – Administratīvā rajona tiesa / Ministru kabinets [Odesłanie prejudycjalne – Rolnictwo – Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich – Rozporządzenie (WE) nr 1257/1999 – Artykuły 10 - 12 – Wsparcie w postaci wcześniejszej emerytury – Ustawodawstwo krajowe przewidujące przekazanie wsparcia w postaci wcześniejszej emerytury w drodze dziedziczenia – Ustawodawstwo zatwierdzone przez Komisję Europejską – Późniejsza zmiana stanowiska – Ochrona uzasadnionych oczekiwań]

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/8

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Satversmes tiesa – Łotwa) – Administratīvā rajona tiesa / Ministru kabinets
      (Sprawa C-120/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich - Rozporządzenie (WE) nr 1257/1999 - Artykuły 10 - 12 - Wsparcie w postaci wcześniejszej emerytury - Ustawodawstwo krajowe przewidujące przekazanie wsparcia w postaci wcześniejszej emerytury w drodze dziedziczenia - Ustawodawstwo zatwierdzone przez Komisję Europejską - Późniejsza zmiana stanowiska - Ochrona uzasadnionych oczekiwań])
      (2018/C 352/10)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Satversmes tiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Administratīvā rajona tiesa

         Strona pozwana: Ministru kabinets

         Sentencja

                  1)

                  Artykuły 10–12 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by w ramach wykonywania tych przepisów państwa członkowskie przyjmowały środki umożliwiające przeniesienie w drodze dziedziczenia wsparcia w postaci wcześniejszej emerytury, takie jak środek rozpatrywany w postępowaniu głównym.

                  2)

                  Zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań należy interpretować w ten sposób, że norma prawa krajowego, taka jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, która przewiduje przeniesienie w drodze dziedziczenia wsparcia w postaci wcześniejszej emerytury i która została zatwierdzona przez Komisję jako zgodna z rozporządzeniem nr 1257/1999, prowadzi do powstania uzasadnionych oczekiwań u spadkobierców rolników korzystających z tego wsparcia oraz że wniosek, taki jak ten wspomniany w protokole z posiedzenia Komitetu ds. Rozwoju Obszarów Wiejskich Komisji z dnia 19 października 2011 r., zgodnie z którym wsparcie to nie podlega przenoszeniu w drodze dziedziczenia, nie położył kresu tymże uzasadnionym oczekiwaniom.

         (1)  Dz.U. C 168 z 29.5.2017.


title: Sprawa T-396/18: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2018 r. – ITSA / Komisja

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/36

      Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2018 r. – ITSA / Komisja
      (Sprawa T-396/18)
      (2018/C 352/43)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: ITSA International Tax Stamp Association Ltd (ITSA) (Sunbury-on-Thames, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat F. Scanvic)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/573 z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie głównych elementów umów w sprawie przechowywania danych zawieranych w ramach systemu identyfikowalności wyrobów tytoniowych, rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/574 z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie norm technicznych dotyczących ustanowienia i funkcjonowania systemu identyfikowalności wyrobów tytoniowych oraz decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/576 z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie norm technicznych dotyczących zabezpieczeń umieszczanych na wyrobach tytoniowych.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pojedynczy zarzut naruszenia art. 8 Protokołu WHO w sprawie wyeliminowania nielegalnego obrotu wyrobami tytoniowymi przyjętego w Seulu w dniu 12 listopada 2012 r., który zakazuje powierzania zadania znakowania wyrobów tytoniowych przemysłowi tytoniowemu. W tym względzie skarżąca uważa, że choć wspomniany protokół nie wszedł jeszcze w życie, to został on jednak zawarty i podpisany prze Unię Europejską, co sprawia, że nie wolno jej przyjmować sprzecznych z nim aktów prawnych.
      Ponadto skarżąca podnosi, że dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylająca dyrektywę 2001/37/WE (Dz.U. 2014, L 127, s. 1), na której podstawie wydano zaskarżone rozporządzenie, może i powinna być interpretowana w sposób, który będzie zgodny z przytoczonym protokołem, mimo ze nie zabrania ona w sposób wyraźny powierzania omawianych zadań przemysłowi tytoniowemu.
      Na koniec, gdyby taka interpretacja nie była możliwa, to wówczas sama dyrektywa byłaby niezgodna z protokołem, a więc i z traktatami europejskimi.


title: Sprawa C-122/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Irlandia) – David Smith / Patrick Meade, Philip Meade, FBD Insurance plc, Ireland, Attorney General (Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych – Trzecia dyrektywa 90/232/EWG – Artykuł 1 – Odpowiedzialność z tytułu uszkodzeń ciała doznanych przez wszystkich pasażerów innych niż kierowca – Ubezpieczenie obowiązkowe – Bezpośrednia skuteczność dyrektyw – Obowiązek odstąpienia od stosowania przepisów prawa krajowego sprzecznych z dyrektywą – Niestosowanie klauzuli umownej sprzecznej z dyrektywą)

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/8

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Irlandia) – David Smith / Patrick Meade, Philip Meade, FBD Insurance plc, Ireland, Attorney General
      (Sprawa C-122/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych - Trzecia dyrektywa 90/232/EWG - Artykuł 1 - Odpowiedzialność z tytułu uszkodzeń ciała doznanych przez wszystkich pasażerów innych niż kierowca - Ubezpieczenie obowiązkowe - Bezpośrednia skuteczność dyrektyw - Obowiązek odstąpienia od stosowania przepisów prawa krajowego sprzecznych z dyrektywą - Niestosowanie klauzuli umownej sprzecznej z dyrektywą))
      (2018/C 352/11)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Court of Appeal

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: David Smith

         Strona pozwana: Patrick Meade, Philip Meade, FBD Insurance plc, Ireland, Attorney General

         Sentencja

      Prawo Unii, a w szczególności art. 288 TFUE, należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy, przed którym toczy się spór pomiędzy jednostkami i który nie jest w stanie dokonać wykładni przepisów prawa krajowego sprzecznych z przepisem dyrektywy spełniającym wszystkie przesłanki wymagane do wywarcia skutku bezpośredniego, która to wykładnia byłaby zgodna z tym ostatnim przepisem, nie jest zobowiązany jedynie na podstawie prawa Unii odstąpić od stosowania tych przepisów prawa krajowego oraz klauzuli znajdującej się zgodnie z nimi w umowie ubezpieczenia.
      W sytuacji takiej jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym strona poszkodowana w wyniku niezgodności prawa krajowego z prawem Unii lub osoba, która wstąpiła w prawa tej strony, będzie jednak mogła powołać się na orzecznictwo wynikające z wyroku z dnia 19 listopada 1991 r., Francovich i in. (C-6/90 i C-9/90, EU:C:1991:428), w celu uzyskania w stosownym przypadku od państwa członkowskiego naprawienia poniesionej szkody.

         (1)  Dz.U. C 151 z 15.5.2017.


title: Sprawa T-436/18: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2018 r. – Prigent / Komisja

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/37

      Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2018 r. – Prigent / Komisja
      (Sprawa T-436/18)
      (2018/C 352/44)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Claude Prigent (Caudan, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Bove)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną;

                  —

                  co do istoty uznanie skargi za zasadną;

                  —

                  w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 23 maja 2018 r. na podstawie zasady solidarności narodowej zdefiniowanej przez TSUE (ogólna zasada prawa) lub na podstawie art. 9 traktatu o Unii Europejskiej;

                  —

                  przekazanie sprawy właściwemu organowi;

                  —

                  nakazanie spełnienia wszelkich obowiązków wymaganych przez prawo w tym zakresie;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania; oraz

                  —

                  zastrzeżenie na rzecz skarżącej wszelkich innych praw, uprawnień i środków.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady solidarności narodowej zdefiniowanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), która jest zasadą ogólną prawa. W tym zakresie skarżący podnosi, że TSUE twierdzi, iż system przeznaczony dla określonej kategorii ludności lub pracowników nie jest systemem ustawowym, lecz systemem zawodowym. Twierdzi, że w niniejszym przypadku – ze względu na dyskryminację, jaka jego zdaniem istnieje pomiędzy osobami prowadzącymi działalność na własny rachunek zmuszonymi do przynależności do systemu zabezpieczenia społecznego pracowników prowadzących działalność na własny rachunek (zwanego dalej „RSI”), nawet w przypadku zerowych obrotów lub deficytu, a innymi jednoosobowymi przedsiębiorstwami, pracownikami, a także urzędnikami – wyraźnie nie chodzi o system ustawowy.
                  Poza tym skarżący twierdzi, że zasada solidarności, na której zdaniem państwa francuskiego oparty jest RSI jako ustawowy system zabezpieczenia społecznego, została w niniejszej sprawie naruszona przez RSI, ponieważ skarżący jest wzywany do zapłaty minimalnych i ryczałtowych składek, nawet gdy osiąga niski przychód. Poza tym może on zostać całkowicie pozbawiony świadczeń chorobowych lub emerytalnych w przypadku zapłaty składek w niewystarczającej wysokości lub w przypadku zwykłego opóźnienia w zapłacie, co nie ma miejsca w przypadku innych pracowników francuskich należących do innego systemu zabezpieczenia społecznego.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 9 traktatu o Unii Europejskiej, ustanawiającego zasadę równości pomiędzy wszystkimi obywatelami Unii, w zakresie, w jakim nie jest możliwe obliczenie wysokości składek RSI w sposób niekorzystny dla osób prowadzących działalność na własny rachunek, takich jak skarżący, w stosunku do innych pracowników francuskich. W konsekwencji Komisja, poprzez umorzenie postępowania w sprawie wniesionej przez skarżącego skargi, naruszyła zasadę solidarności narodowej, zdefiniowaną przez TSUE jako zasadę ogólną prawa, oraz art. 9 traktatu o Unii Europejskiej, co powinno prowadzić do stwierdzenia nieważności wydanej przez nią decyzji.


title: Sprawa C-495/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 30 lipca 2018 r. – YX

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 30 lipca 2018 r. – YX
      (Sprawa C-495/18)
      (2018/C 352/32)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Najvyšší súd Slovenskej republiky

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: YX

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 4 ust. 1 lit. a) decyzji ramowej (1) należy interpretować w ten sposób, że określone w nim kryteria będą spełnione tylko wtedy, gdy osoba skazana ma w państwie członkowskim, którego jest obywatelem, takie więzi rodzinne, społeczne, zawodowe lub innego rodzaju, na podstawie których można zasadnie zakładać, że wykonanie kary w tym państwie może ułatwić jej resocjalizację, a więc, że sprzeciwia się takiej regulacji krajowej jak § 4 ust. 1 lit. a) ustawy nr 549/2011, która umożliwia w takich wypadkach uznanie i wykonanie wyroku jedynie na podstawie formalnie zarejestrowanego zwykłego pobytu w państwie wykonującym, bez względu na to, czy osoba skazana ma tym państwie konkretne więzi umożliwiające zwiększenie szans na jej resocjalizację?

                  2)

                  W wypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie: czy art. 4 ust. 2 decyzji ramowej należy interpretować w ten sposób, że również w sytuacji uregulowanej w art. 4 ust. 1 lit. a) decyzji ramowej właściwy organ państwa wydającego powinien ustalić jeszcze przed przekazaniem wyroku i zaświadczenia, że wykonanie kary ze strony państwa wykonującego będzie służyć celowi ułatwienia resocjalizacji osoby skazanej, a jednocześnie uzyskane w tym względzie informacje powinien umieścić w części d) pkt 4 zaświadczenia, w szczególności gdy osoba skazana w stanowisku, o którym mowa w art. 6 ust. 3 decyzji ramowej, twierdzi, że ma konkretne więzi rodzinne, społeczne lub zawodowe w państwie wydającym?

                  3)

                  W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy art. 9 ust. 1 lit. b) decyzji ramowej należy interpretować w ten sposób, że powód odmowy uznania i wykonania wyroku występuje również wtedy, gdy w sytuacji określonej w art. 4 ust. 1 lit. a) decyzji ramowej, pomimo przeprowadzenia konsultacji na podstawie ust. 3 tego przepisu i ewentualnego udzielenia dalszych koniecznych informacji, nie zostanie wykazane istnienie takich rodzinnych, społecznych, zawodowych lub innego rodzaju więzi, na podstawie których można by zasadnie zakładać, że wykonanie kary w państwie wykonującym może ułatwić resocjalizację skazanego?

         (1)  Decyzja ramowa Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej (Dz.U. UE L 327, s. 27.


title: Sprawa C-485/17: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Verbraucherzentrale Berlin eV / Unimatic Vertriebs GmbH (Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 2011/83/UE – Artykuł 2 pkt 9 – Pojęcie „lokalu przedsiębiorstwa” – Kryteria – Umowa sprzedaży zawarta na stoisku wystawienniczym prowadzonym przez przedsiębiorcę na targach handlowych)

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/14

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Verbraucherzentrale Berlin eV / Unimatic Vertriebs GmbH
      (Sprawa C-485/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2011/83/UE - Artykuł 2 pkt 9 - Pojęcie „lokalu przedsiębiorstwa” - Kryteria - Umowa sprzedaży zawarta na stoisku wystawienniczym prowadzonym przez przedsiębiorcę na targach handlowych))
      (2018/C 352/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Verbraucherzentrale Berlin eV

         Strona pozwana: Unimatic Vertriebs GmbH

         Sentencja

      Artykuł 2 pkt 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, należy interpretować w ten sposób, że stoisko wystawiennicze, takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, prowadzone przez przedsiębiorcę na targach handlowych, na którym to stoisku ów przedsiębiorca wykonuje swoją działalność przez kilka dni w roku, jest „lokalem przedsiębiorstwa” w rozumieniu tego przepisu, jeżeli w świetle wszystkich okoliczności faktycznych związanych z tą działalnością, a zwłaszcza wyglądu tego stoiska i informacji przekazanych w pomieszczeniach samych targów, konsument, który jest właściwie poinformowany oraz dostatecznie uważny i rozsądny, może racjonalnie liczyć się z tym, że ów przedsiębiorca prowadzi tam swoją działalność i nawiązuje z nim kontakt w celu zawarcia umowy, co podlega weryfikacji przez sąd krajowy.

         (1)  Dz.U. C 392 z 20.11.2017.


title: Sprawa T-680/13: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – K. Chrystomides & Co. i in. / Rada i in. (Odpowiedzialność pozaumowna – Polityka gospodarcza i pieniężna – Program wsparcia na rzecz stabilności Republiki Cypryjskiej – Wydana na wniosek Cypryjskiego Banku Centralnego decyzja Rady Prezesów EBC z dnia 21 marca 2013 r. w sprawie awaryjnego wsparcia płynnościowego – Oświadczenia Eurogrupy z dnia 25 marca, 12 kwietnia, 13 maja i 13 września 2013 r. w sprawie Cypru – Decyzja 2013/236/UE – Protokół porozumienia z dnia 26 kwietnia 2013 r. zawartego pomiędzy Republiką Cypru i Europejskim Mechanizmem Stabilności – Właściwość Sądu – Dopuszczalność – Wymogi formalne – Wyczerpanie krajowych środków odwoławczych – Wystarczająco istotne naruszenie przepisów przyznających prawa jednostkom – Prawo własności – Uzasadnione oczekiwania – Równość traktowania)

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/28

      Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – K. Chrystomides & Co. i in. / Rada i in.
      (Sprawa T-680/13) (1)

      ((Odpowiedzialność pozaumowna - Polityka gospodarcza i pieniężna - Program wsparcia na rzecz stabilności Republiki Cypryjskiej - Wydana na wniosek Cypryjskiego Banku Centralnego decyzja Rady Prezesów EBC z dnia 21 marca 2013 r. w sprawie awaryjnego wsparcia płynnościowego - Oświadczenia Eurogrupy z dnia 25 marca, 12 kwietnia, 13 maja i 13 września 2013 r. w sprawie Cypru - Decyzja 2013/236/UE - Protokół porozumienia z dnia 26 kwietnia 2013 r. zawartego pomiędzy Republiką Cypru i Europejskim Mechanizmem Stabilności - Właściwość Sądu - Dopuszczalność - Wymogi formalne - Wyczerpanie krajowych środków odwoławczych - Wystarczająco istotne naruszenie przepisów przyznających prawa jednostkom - Prawo własności - Uzasadnione oczekiwania - Równość traktowania))
      (2018/C 352/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dr. K. Chrystomides & Co. LLC (Nikozja, Cypr) oraz 50 innych skarżących wymienionych w załączniku do wyroku (przedstawiciel: P. Tridimas, barrister)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Gregorio Merino, E. Dumitriu-Segnana, E. Chatziioakeimidou i E. Moro, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Smulders, J.-P. Keppenne i M. Konstantinidis, następnie J.-P. Keppenne, M. Konstantinidis i L. Flynn, pełnomocnicy), Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: początkowo N. Lenihan i F. Athanasiou, następnie P. Papapaschalis, P. Senkovic i w końcu M. Szablewska i K. Laurinavičius, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata H.-G. Kamanna), Eurogrupa reprezentowana przez Radę Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Gregorio Merino, E. Dumitriu-Segnana, E. Chatziioakeimidou i E. Moro, pełnomocnicy), Unia Europejska reprezentowana przez Komisję Europejską (przedstawiciele: początkowo B. Smulders, J.-P. Keppenne i M. Konstantinidis, następnie J.-P. Keppenne, M. Konstantinidis i L. Flynn, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga oparta na art. 268 TFUE i zmierzająca do uzyskania naprawienia szkody, jaką skarżący mieli ponieść w wyniku wydanej na wniosek Cypryjskiego Banku Centralnego decyzji Rady Prezesów EBC z dnia 21 marca 2013 r. w sprawie awaryjnego wsparcia płynnościowego, oświadczeń Eurogrupy z dnia 25 marca, 12 kwietnia, 13 maja i 13 września 2013 r. w sprawie Cypru, decyzji 2013/236/UE Rady z dnia 25 kwietnia 2013 r. skierowanej do Cypru w sprawie określonych środków służących przywróceniu stabilności finansowej i trwałego wzrostu gospodarczego (Dz.U. 2013, L 141, s. 32), protokołu porozumienia z dnia 26 kwietnia 2013 r. zawartego pomiędzy Republiką Cypru i Europejskim Mechanizmem Stabilności (EMS) oraz innych aktów i działań Komisji, Rady, EBC i Eurogrupy związanych z przyznaniem Republice Cypru pomocy finansowej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Dr. K. Chrysostomides & Co. LLC i pozostali skarżący wymienieni w załączniku do wyroku zostają obciążeni, poza kosztami własnymi, kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej, Komisję Europejską i Europejski Bank Centralny (EBC).

         (1)  Dz.U. C 194 z 24.6.2014.


title: Sprawa C-521/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Ringkonnakohus – Estonia) – Coöperatieve Vereniging SNB-REACT U.A. / Deepak Mehta (Odesłanie prejudycjalne – Własność intelektualna i przemysłowa – Dyrektywa 2004/48/WE – Artykuł 4 – Legitymacja procesowa organizacji zbiorowej reprezentacji właścicieli znaków towarowych – Dyrektywa 2000/31/WE – Artykuły 12 – 14 – Odpowiedzialność podmiotu świadczącego usługi dzierżawy i rejestracji adresów IP pozwalające na anonimowe korzystanie z nazw domen i ze stron internetowych)

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/15

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Ringkonnakohus – Estonia) – Coöperatieve Vereniging SNB-REACT U.A. / Deepak Mehta
      (Sprawa C-521/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna i przemysłowa - Dyrektywa 2004/48/WE - Artykuł 4 - Legitymacja procesowa organizacji zbiorowej reprezentacji właścicieli znaków towarowych - Dyrektywa 2000/31/WE - Artykuły 12 – 14 - Odpowiedzialność podmiotu świadczącego usługi dzierżawy i rejestracji adresów IP pozwalające na anonimowe korzystanie z nazw domen i ze stron internetowych))
      (2018/C 352/19)
      Język postępowania: estoński

         Sąd odsyłający

      Tallinna Ringkonnakohus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Coöperatieve Vereniging SNB-REACT U.A.

         Strona pozwana: Deepak Mehta

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 4 lit. c) dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie są zobowiązane przyznać organizacji zbiorowej reprezentacji właścicieli znaków towarowych, takiej jak strona w postępowaniu głównym, legitymację do występowania we własnym imieniu o zastosowanie przewidzianych tą dyrektywą środków naprawczych w celu ochrony praw owych właścicieli oraz do wnoszenia we własnym imieniu powództw mających na celu egzekwowanie tych praw, pod warunkiem że dana organizacja jest uznana przez przepisy prawa krajowego za podmiot posiadający bezpośredni interes w obronie rzeczonych praw oraz że na podstawie tych przepisów owej organizacji przysługuje w tym celu zdolność sądowa, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

                  2)

                  Artykuły 12, 13 i 14 dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego („dyrektywa o handlu elektronicznym”), należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w nich ograniczenia odpowiedzialności znajdują zastosowanie do podmiotu świadczącego usługę dzierżawy i rejestracji adresów IP pozwalającą na korzystanie z nazw domen internetowych w sposób anonimowy, taką jak usługa będąca przedmiotem sprawy w postępowaniu głównym, pod warunkiem że usługa ta należy do kategorii usług, o których mowa w tych artykułach, i spełnia wszystkie odpowiednie przesłanki, czyli że działalność tego usługodawcy ma charakter czysto techniczny, automatyczny i bierny, co oznacza, że nie posiada on wiedzy na temat informacji przekazywanych lub przechowywanych przez jego klientów ani kontroli nad nimi oraz że nie odgrywa on aktywnej roli poprzez umożliwienie tym klientom optymalizacji ich działalności polegającej na sprzedaży online, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 382 z 13.11.2017.


title: Sprawa T-453/18: Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2018 r. – Biasotto / EUIPO – OOFOS (OOF)

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/38

      Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2018 r. – Biasotto / EUIPO – OOFOS (OOF)
      (Sprawa T-453/18)
      (2018/C 352/45)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Alessandro Biasotto (Treviso, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Le Divelec Lemmi, R. Castiglioni i E. Cammareri)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: OOFOS LLC (Reno, Nevada, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego OOF – zgłoszenie nr 14 961 767

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 maja 2018 r. w sprawie R 1270/2017-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie niniejszej skargi w całości;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości i, w konsekwencji, uwzględnienie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 14 961 767 dla wszystkich wskazanych towarów i usług należących do klas 18, 25 i 35 (lub, w danym wypadku, wezwanie EUIPO do ponownego rozpatrzenia odwołania skarżącej z dnia 15 czerwca 2017 r., lecz tym razem poprzez porównanie zgłoszenia spornego znaku towarowego ze znakiem towarowym wnoszącej sprzeciw objętym wcześniejszą rejestracją międzynarodową nr 1 258 728);

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta całością kosztów postępowania poniesionych w niniejszym postępowaniu oraz w postępowaniach przed EUIPO.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-396/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 15 czerwca 2018 r. – Gennaro Cafaro / DQ

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 15 czerwca 2018 r. – Gennaro Cafaro / DQ
      (Sprawa C-396/18)
      (2018/C 352/20)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Gennaro Cafaro

         Strona pozwana: DQ

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy prawa krajowego zawarte w DPRM z dnia 9 września 2008 r., w wykonaniu art. 748 akapit trzeci kodeksu żeglugi, przewidujące uregulowanie ograniczeń w zatrudnianiu personelu lotniczego DQ, a w szczególności przewidujące automatycznie rozwiązanie stosunku pracy z chwilą osiągnięcia 60 roku życia, są sprzeczne z rozporządzeniem nr 1178/2011 (1) w zakresie, w jakim ustanawiają ograniczenie do 65 roku życia w zatrudnianiu pilotów lotniczych przewozów zarobkowych oraz czy to rozporządzenie ma zastosowanie w niniejszej sprawie w wypadku niestosowania szczególnych przepisów prawa krajowego?

                  2)

                  Ewentualnie, na wypadek uznania, że rozporządzenie nie ma w niniejszej sprawie zastosowania ratione materiae, czy wyżej wskazane przepisy prawa krajowego są sprzeczne z zasadą niedyskryminacji ze względu na wiek, o której mowa w dyrektywie 2000/78 (2) i Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (art. 21 ust. 1), czemu dyrektywa 2000/78 daje konkretny wyraz?

         (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1178/2011 z dnia 3 listopada 2011 r. ustanawiające wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do załóg w lotnictwie cywilnym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 (Dz.U. L 311, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16).


title: Sprawa T-454/18: Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2018 r. – Biasotto / EUIPO – OOFOS (OOF)

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/39

      Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2018 r. – Biasotto / EUIPO – OOFOS (OOF)
      (Sprawa T-454/18)
      (2018/C 352/46)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Alessandro Biasotto (Treviso, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Le Divelec Lemmi, R. Castiglioni i E. Cammareri)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: OOFOS LLC (Reno, Nevada, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie unijnego znaku towarowego „ONO” – zgłoszenie nr 14 961 791

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie R 1281/2017-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie niniejszej skargi w całości;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości poprzez potwierdzenie co do istoty stwierdzenia EUIPO dokonanego w decyzji z dnia 17 maja 2017 r. dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu nr B 2683558 i, w konsekwencji, uwzględnienie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 14 961 791 dla wszystkich zgłoszonych towarów i usług należących do klas 18, 25 i 35;

                  —

                  obciążenie interwenienta całością kosztów postępowania poniesionych w niniejszym postępowaniu oraz w postępowaniach przed EUIPO.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-417/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos administracinis teismas (Litwa) w dniu 26 czerwca 2018 r. – AW, BV, CU, DT / Republika Litewska, reprezentowana przez Lietuvos Respublikos ryšių reguliavimo tarnyba, Bendrasis pagalbos centras i Lietuvos Respublikos vidaus reikalų ministerija

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos administracinis teismas (Litwa) w dniu 26 czerwca 2018 r. – AW, BV, CU, DT / Republika Litewska, reprezentowana przez Lietuvos Respublikos ryšių reguliavimo tarnyba, Bendrasis pagalbos centras i Lietuvos Respublikos vidaus reikalų ministerija
      (Sprawa C-417/18)
      (2018/C 352/21)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Vilniaus apygardos administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AW, BV, CU, DT

         Strona przeciwna: Republika Litewska, reprezentowana przez Lietuvos Respublikos ryšių reguliavimo tarnyba, Bendrasis pagalbos centras i Lietuvos Respublikos vidaus reikalų ministerija

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 26 ust. 5 dyrektywy 2002/22/WE (1) zmienionej dyrektywą 2009/136/WE (2) przewiduje obowiązkowe zapewnienie informacji o lokalizacji, w sytuacji gdy połączenia są wykonywane z urządzeń mobilnych bez kart SIM?

                  2)

                  Czy jeżeli przepisy krajowe państwa członkowskiego dopuszczają możliwość wykonywania przez osoby połączeń na europejski numer alarmowy „112” bez karty SIM, oznacza to, że informacja o lokalizacji w przypadku takich połączeń alarmowych musi zostać ustalona zgodnie z art. 26 ust. 5 dyrektywy 2002/22/WE zmienionej dyrektywą 2009/136/WE?

                  3)

                  Czy przepisy krajowe zawarte w pkt 4.5.4 Procedury dostępu abonentów lub użytkowników do usług służb ratunkowych (w wersji obowiązującej od 11 listopada 2011 r. do 15 kwietnia 2016 r.), które przewidują, między innymi, że dostawcy publicznych sieci komórkowych mają dostarczać informacje o lokalizacji z dokładnością do zasięgu stacji bazowej (sektora) (identyfikator komórki, ang. Cell-ID), ale nie określają minimalnej dokładności, z jaką stacje bazowe muszą określać lokalizację osoby wykonującej połączenie, ani zagęszczenia dystrybucji stacji bazowych (pod względem odległości między nimi), są zgodne z art. 26 ust. 5 dyrektywy 2002/22/WE zmienionej dyrektywą 2009/136/WE, który to przepis stanowi, że właściwe organy regulacyjne określają kryteria dokładności i niezawodności podanych informacji o lokalizacji osoby wykonującej połączenie?

                  4)

                  Jeżeli odpowiedzią na pierwsze lub drugie pytanie jest stwierdzenie, że państwo członkowskie musi zapewnić ustalenie informacji o lokalizacji zgodnie z art. 26 ust. 5 dyrektywy 2002/22/WE zmienionej dyrektywą 2009/136/WE lub odpowiedzią na pytanie trzecie jest stwierdzenie, że takie przepisy krajowe nie są zgodne z art. 26 ust. 5 dyrektywy 2002/22/WE zmienionej dyrektywą 2009/136/WE, który stanowi, iż właściwe organy regulacyjne określają kryteria dokładności i niezawodności podanych informacji o lokalizacji osoby wykonującej połączenie, to czy sąd krajowy, rozpoznając sprawę w przedmiocie naprawienia szkody, ma obowiązek ustalenia bezpośredniego związku przyczynowego między naruszeniem prawa Unii a szkodą poniesioną przez osoby, czy też wystarczające jest ustalenie pośredniego związku przyczynowego między naruszeniem prawa Unii a szkodą poniesioną przez osoby, w sytuacji gdy w świetle przepisów prawa krajowego lub krajowego orzecznictwa wystarczające dla powstania odpowiedzialności jest ustalenie pośredniego związku przyczynowego między działaniami bezprawnymi a szkodą poniesioną przez osoby?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. 2002, L 108, s. 51).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2009 r. zmieniająca dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, dyrektywę 2002/58/WE dotyczącą przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów (Dz.U. 2009 L 337, s. 11).


title: Sprawa T-463/18: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2018 r. – Novartis / EUIPO (SMARTSURFACE)

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/40

      Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2018 r. – Novartis / EUIPO (SMARTSURFACE)
      (Sprawa T-463/18)
      (2018/C 352/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat L. Junquera Lara)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: słowny unijny znak towarowy „SMARTSURFACE” – zgłoszenie nr 16 492 076

         Zaskarżona decyzja: decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 maja 2018 r. w sprawie R 1765/2017-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie, że art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 nie uniemożliwiają rejestracji rozpatrywanego oznaczenia (zgłoszenie unijnego znaku towarowego nr 16 492 076) w odniesieniu do towarów objętych klasą 9, opisanych w zgłoszeniu do rejestracji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001.


title: Sprawa C-430/18: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2018 r. – Komisja Europejska /Królestwo Hiszpanii

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/17

      Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2018 r. – Komisja Europejska /Królestwo Hiszpanii
      (Sprawa C-430/18)
      (2018/C 352/22)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Scharf, J. Rius, G. von Rintelen, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii poprzez brak przyjęcia przed dniem 18 września wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla dostosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/92/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie porównywalności opłat związanych z rachunkami płatniczymi, przenoszenia rachunku płatniczego oraz dostępu do podstawowego rachunku płatniczego (1), a w każdym razie poprzez brak poinformowania o wszystkich tych przepisach Komisji, uchybiło zobowiązaniom państwa członkowskiego, które na nim ciążą na mocy art. 29 ust. 1 wspomnianej dyrektywy;

                  —

                  Nałożenie na Królestwo Hiszpanii zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE dziennej okresowej kary pieniężnej w wysokości 48 912,20 EUR od dnia wydania wyroku stwierdzającego uchybienie obowiązkowi przyjęcia przepisów koniecznych dla dostosowania się do dyrektywy 2014/92/UE, a w każdym razie brak ich notyfikowania Komisji;

                  —

                  obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgodnie z art. 29 ust. 1 dyrektywy 2014/92/UE państwa członkowskie powinny przyjąć i ogłosić najpóźniej do dnia 18 września 2016 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne dla wykonania postanowień wspomnianej dyrektywy i poinformować o tym niezwłocznie Komisję.
      Ponieważ Królestwo Hiszpanii nie dokonało pełnej transpozycji dyrektywy 2014/92/UE i nie poinformowało Komisji o przepisach transponujących, Komisja postanowiła wnieść niniejszą skargę do Trybunału Sprawiedliwości.
      Komisja proponuje nałożenie na Królestwo Hiszpanii dziennej okresowej kary pieniężnej w wysokości 48 919,20 EUR od dnia wydania wyroku, obliczonej z uwzględnieniem, powagi, czasu trwania naruszenia oraz skutku zniechęcającego w odniesieniu do zdolności płatniczych wspomnianego państwa członkowskiego.

         (1)  Dz.U. 2014, L 257, s. 214.


title: Sprawa T-473/18: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2018 r. – Getsmarter Online / EUIPO (getsmarter)

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/40

      Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2018 r. – Getsmarter Online / EUIPO (getsmarter)
      (Sprawa T-473/18)
      (2018/C 352/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Getsmarter Online Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: I. Silcock, Barrister)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego „getsmarter” – zgłoszenie nr 16 565 939

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 maja 2018 r. w sprawie R 2632/2017-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-474/18: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2018 r. – Sebastian Veit / Europejski Bank Centralny

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/41

      Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2018 r. – Sebastian Veit / Europejski Bank Centralny
      (Sprawa T-474/18)
      (2018/C 352/49)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Sebastian Veit (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: K. Kujath, Rechtsanwalt)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 3 stycznia 2018 r. w sprawie zaszeregowania skarżącego od dnia 1 stycznia 2018 r., w zakresie, w jakim strona pozwana przyznała skarżącemu zaledwie stopień 17 w grupie płac F/G;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 25 maja 2018 r. oddalającej wniosek skarżącego o przyznanie stopnia 83 w grupie płac F/G od dnia 1 stycznia 2018 r.;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Naruszenie zasady równego traktowania
                  W zarzucie pierwszym skarżący podnosi, że strona pozwana, w odniesieniu do kandydatów wewnętrznych, w odróżnieniu od kandydatów zewnętrznych, którzy znajdowali się w porównywalnej sytuacji w ramach identycznego postępowania w sprawie naboru, tylko w ograniczony sposób uwzględniła odpowiednie doświadczenie zawodowe.

                  2.

                  Naruszenie obowiązku staranności
                  W zarzucie drugim skarżący podnosi, że strona pozwana przy zaszeregowaniu skarżącego potraktowała go – chociaż pozostawał on już w jej służbie – gorzej niż kandydatów, którzy nie pozostawali jeszcze z nią w stosunku pracy, bez obiektywnego uzasadnienia.


title: Sprawa T-481/18: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2018 r. – Electroquímica Onubense / ECHA

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/42

      Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2018 r. – Electroquímica Onubense / ECHA
      (Sprawa T-481/18)
      (2018/C 352/50)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Electroquímica Onubense, S.L. (Palos de la Frontera, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat D. González Blanco)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o wydanie nowego orzeczenia, w którym Sąd uzna, że Electroquímica Onubense (EQO) spełnia wymogi uznania za średnie przedsiębiorstwo do celów pobierania opłat za rejestrację produktów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, oparty na okoliczności, że w załączonym do zaskarżonej decyzji raporcie obliczeniowym dla MŚP odniesiono się do powiązania skarżącej z ERCROS w latach 2013 i 2014, a autor owego raportu pominął bardzo istotną informację, a mianowicie, iż została ona utworzona w lutym 2015 r. z kapitałem zakładowym 3 000 EUR będącym minimalnym kapitałem wymaganym zgodnie z hiszpańskim ustawodawstwem w zakresie prawa handlowego. Skarżąca twierdzi w tym zakresie, że to właśnie kapitał zakładowy nowej spółki był decydującym czynnikiem dla oświadczenia, że jest ona „małym przedsiębiorstwem”, ponieważ spółka EQO rzeczywiście spełniała kryteria zgodne z wymogami obowiązujących uregulowań, przy czym udział spółki ERCROS w spółce EQO nie mógł w żaden sposób być wystarczający do przekształcenia jej w „duże przedsiębiorstwo”.

                  2.

                  Zarzut drugi, oparty na okoliczności, że ERCROS był jedynym wspólnikiem EQO w okresie od utworzenia spółki (w dniu 18 lutego 2015 r.) do zbycia udziałów w spółce na rzecz SALINAS DEL ODIEL (w dniu 2 czerwca 2015 r.) w sposób wyłącznie przejściowy lub funkcjonalny w celu ułatwienia przeniesienia własności spółki EQO na jej końcowego odbiorcę, spółkę SALINAS DEL ODIEL.

                  3.

                  Zarzut trzeci, oparty na okoliczności, że na koniec roku obrotowego 2015 spółka EQO nie była już w posiadaniu spółki ERCROS (uważanej za „duże przedsiębiorstwo”), bezpośrednio ani pośrednio, natomiast była ona w posiadaniu spółki SALINAS DE ONIEL (uważanej za „średniego przedsiębiorstwa”).

                  4.

                  Zarzut czwarty, oparty na tym, że istotną okolicznością dla określenia wielkości przedsiębiorstwa EQO do celów stosowania niniejszych przepisów może być tylko powiązanie EQO z przedsiębiorstwem będącym jego spółką dominującą na koniec roku obrotowego 2015 – co znalazło odzwierciedlenie w rocznych sprawozdaniach finansowych za ten rok – a nie okoliczność, jaki podmiot był z nim powiązany w sposób przejściowy i funkcjonalny w danym roku obrotowym.

                  5.

                  Zarzut piąty, oparty na okoliczności, że należało pobrać opłatę przewidzianą dla średniego przedsiębiorstwa, a nie tę przewidzianą dla dużego przedsiębiorstwa, zważywszy, iż, że powiązaniem, jakie należy wykazać w tym celu, jest powiązanie spółki EQO ze spółką SALINAS DEL ODIEL, a nie spółki EQO ze spółką ERCROS.


title: Sprawa T-487/18: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2018 r. – Stada Arzneimittel / EUIPO (ViruProtect)

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/42

      Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2018 r. – Stada Arzneimittel / EUIPO (ViruProtect)
      (Sprawa T-487/18)
      (2018/C 352/51)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Stada Arzneimittel AG (Bad Vilbel, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.C. Plate i R. Kaase)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy ViruProtect – zgłoszenie nr 16 295 511

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 czerwca 2018 r. w sprawie R 1886/2017-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 2 lit. b) rozporządzenia 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 75 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001.


title: Sprawa T-491/18: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2018 r. – Vafo Praha / EUIPO – Rutzinger-Kurpas (Meatlove)

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/43

      Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2018 r. – Vafo Praha / EUIPO – Rutzinger-Kurpas (Meatlove)
      (Sprawa T-491/18)
      (2018/C 352/52)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Vafo Praha s.r.o. (Chrášt’any, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat M. Vojáček)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Susanne Rutzinger-Kurpas (Spigelau, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Susanne Rutzinger-Kurpas

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „Meatlove” – zgłoszenie nr 15 557 374

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 czerwca 2018 r. w sprawie R 264/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) w związku z art. 46 rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa T-492/18: Skarga wniesiona w dniu 15 sierpnia 2018 r. – Zhadanov / EUIPO (Scanner Pro)

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/44

      Skarga wniesiona w dniu 15 sierpnia 2018 r. – Zhadanov / EUIPO (Scanner Pro)
      (Sprawa T-492/18)
      (2018/C 352/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Igor Zhadanov (Odessa, Ukraina) (przedstawiciel: adwokat P. Olson)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „Scanner Pro” – zgłoszenie nr 16 257 727

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 czerwca 2018 r. w sprawie R 1812/2017-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uwzględnienie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 016257727 dla towarów należących do klas 9 i 42;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-495/18: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2018 r. – Dermatest / EUIPO (DERMATEST)

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/44

      Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2018 r. – Dermatest / EUIPO (DERMATEST)
      (Sprawa T-495/18)
      (2018/C 352/54)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Dermatest Gesellschaft für allergologische Forschung u. Vertrieb von Körperpflegemitteln mbH (Monaster, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Bühling i D. Graetsch)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy DERMATEST – zgłoszenie nr 17 542 986

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 czerwca 2018 r. w sprawie R 426/2018-4

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia 2017/1001.


title: Sprawa T-496/18: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2018 r. – OCU / SRB

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/45

      Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2018 r. – OCU / SRB
      (Sprawa T-496/18)
      (2018/C 352/55)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Organización de Consumidores y Usuarios (OCU) (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Martínez Martínez i C. López-Mélida de Ramón)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji final („Final Decision”) z dnia 19 czerwca 2018 r. decyzji komisji odwoławczej Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji wydanej w sprawie 54/2017 prowadzonej przeciwko Jednolitej Radzie ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji;

                  —

                  obciążenie „komisji odwoławczej Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji” kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, oparty na naruszeniu prawa podstawowego, o którym mowa w art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i zasady poszanowania prawa do obrony (prawo do dobrej administracji wyrażone w dostępie do dokumentów w celu wykonywania uzasadnionego prawa do obrony).

                              —

                              Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że zaskarżona decyzja w sprawie nieprzyznania przez komisję odwoławczą pełnego dostępu do dokumentów będących w posiadaniu Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB), wnioskowanych przez skarżącą w celu wykonywania uzasadnionego prawa do obrony, skutkuje poważnym naruszeniem prawa podstawowego do dobrej administracji wyrażonego w dostępie do dokumentów, określonym w art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i podstawowej zasady prawa wspólnotowego dotyczącej poszanowania prawa do obrony.

                  2.

                  Zarzut drugi, oparty na naruszeniu artykułów wprowadzających odstępstwo od ograniczenia poufności i tajemnicy handlowej przy dostępie do dokumentów, gdy wniosek został złożony w ramach wykonywania prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej, o których mowa w art. 88 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiającego jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1); w art. 84 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190) i w art. 53 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniającej dyrektywę 2002/87/WE i uchylającej dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. 2013, L 176, s. 338).

                              —

                              Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że w zaskarżonej decyzji w sprawie nieprzyznania przez komisję odwoławczą pełnego dostępu do dokumentów będących w posiadaniu SRB dokonano błędnego zastosowania wyjątków od zasady powszechnego dostępu do dokumentów przewidzianych w ww. uregulowaniach, ponieważ o dostęp ten wnioskowano w ramach wykonywania prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.

                  3.

                  Zarzut trzeci, oparty na naruszeniu podstawowego prawa wyrażonego w art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (prawa do dobrej administracji w odniesieniu do obowiązku uzasadnienia aktów).

                              —

                              Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że zaskarżona decyzja w sprawie nieprzyznania przez komisję odwoławczą pełnego dostępu do dokumentów będących w posiadaniu SRB, skutkuje poważnym naruszeniem prawa podstawowego do dobrej administracji, o którym mowa w art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w zakresie, w jakim uchybiono w niej obowiązkowi uzasadnienia aktów.


title: Sprawa T-497/18: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2018 r. – IAK – Forum International / EUIPO – Schwalb (IAK)

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/46

      Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2018 r. – IAK – Forum International / EUIPO – Schwalb (IAK)
      (Sprawa T-497/18)
      (2018/C 352/56)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: IAK GmbH – Forum International (Kirchzarten, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat G. Wilke)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ulrich Schwalb (Kolonia, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy IAK – unijny znak towarowy nr 9 843 533

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 czerwca 2018 r. w sprawie R 1511/2017-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zmiana zaskarżonej decyzji poprzez nieuwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku w całości;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.


title: Sprawa T-498/18: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2018 r. – ZPC Flis / EUIPO – Aldi Einkauf (Happy Moreno choco)

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/47

      Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2018 r. – ZPC Flis / EUIPO – Aldi Einkauf (Happy Moreno choco)
      (Sprawa T-498/18)
      (2018/C 352/57)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZPC Flis sp.j. (Radziejowice, Polska) (przedstawiciel: adwokat M. Kondrat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (Essen, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „Happy Moreno choco” – zgłoszenie nr 15 028 087

         Postępowanie przed EUIPO: postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 maja 2018 r. w sprawie R 1464/2017-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do EUIPO do ponownego rozpatrzenia;
                  lub

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie, że nie ma względnych podstaw do odmowy rejestracji unijnego znaku towarowego 015028087 „Happy Moreno choco” w odniesieniu do wszystkich towarów objętych klasami 30 i 35 i należy zarejestrować znak towarowy;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania na rzecz strony skarżącej.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001;

                  —

                  naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz zasady pewności prawa.