title: Sprawa T-221/06: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2006 r. — Hipp & Co przeciwko OHIM — Laboratorios Ordesa (BEBIMIL)

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/13

         Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2006 r. — Hipp & Co przeciwko OHIM — Laboratorios Ordesa (BEBIMIL)
   (Sprawa T-221/06)
   (2006/C 237/24)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Hipp & Co (Kommanditgesellschaft) (Sachseln, Szwajcaria) (Przedstawiciel: adwokat M. Kinkeldey)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Laboratorios Ordesa S.L. (Sant Boi de Llobregat, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 2 czerwca 2006 r. (sprawa nr R 571/2005-1);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Wspólnotowy słowny znak towarowy „BEBIMIL” dla towarów należących do klas 5, 29, 30 i 32.
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Laboratorios Ordesa S.L.
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wspólnotowy i krajowy znak towarowy „BLEMIL” dla towarów należących — odpowiednio — do klas 5 i 29 oraz 6 i 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w części

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94. W uzasadnieniu podniesionych żądań skarżąca twierdzi, że dla właściwych kręgów odbiorców dwa konkurujące ze sobą znaki nie są podobne. Wskazuje ona także na fonetyczne, wizualne i koncepcyjne różnice między wcześniejszym znakiem towarowym a znakiem zakwestionowanym.


title: Sprawa C-128/11: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — UsedSoft GmbH przeciwko Oracle International Corp. (Ochrona prawna programów komputerowych — Wprowadzanie do obrotu używanych licencji na oprogramowanie komputerowe pobrane z Internetu — Dyrektywa 2009/24/WE — Artykuł 4 ust. 2 i art. 5 ust. 1 — Wyczerpanie prawa do rozpowszechniania — Pojęcie „uprawnionego nabywcy” )

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/10

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — UsedSoft GmbH przeciwko Oracle International Corp.
   (Sprawa C-128/11) (1)

   (Ochrona prawna programów komputerowych - Wprowadzanie do obrotu używanych licencji na oprogramowanie komputerowe pobrane z Internetu - Dyrektywa 2009/24/WE - Artykuł 4 ust. 2 i art. 5 ust. 1 - Wyczerpanie prawa do rozpowszechniania - Pojęcie „uprawnionego nabywcy”)
   2012/C 287/16
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: UsedSoft GmbH

      Strona pozwana: Oracle International Corp.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof –Wykładnia art. 4 ust. 2 i art. 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (Dz.U. L 111, s. 16) — Pobranie z Internetu na nośnik danych kopii oprogramowania komputerowego na podstawie licencji na to oprogramowanie i za zgodą podmiotu praw autorskich do niego — Możliwość uznania tej transakcji za wyczerpującą przysługujące temu podmiotowi prawo do rozpowszechniania tych pobranych kopii — Wprowadzanie do obrotu „używanych” licencji pobranych z Internetu przez pierwszego nabywcę — Pojęcie „uprawnionego nabywcy”

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 4 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych należy dokonywać w taki sposób, iż prawo do rozpowszechniania kopii programu komputerowego zostaje wyczerpane, jeśli podmiot praw autorskich, który zezwolił, choćby i nieodpłatnie, na pobranie tej kopii z Internetu na nośnik danych, również przyznał, w zamian za zapłatę ceny mającej umożliwić mu uzyskanie wynagrodzenia odpowiadającego wartości gospodarczej kopii dzieła, którego jest on właścicielem, prawo do nieograniczonego w czasie korzystania z tej kopii.

               2)

               Wykładni art. 4 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 dyrektywy 2009/24 należy dokonywać w ten sposób, iż w przypadku odsprzedaży licencji na korzystanie obejmującej odsprzedaż kopii programu komputerowego pobranej ze strony internetowej podmiotu praw autorskich, która to licencja została początkowo przyznana pierwszemu nabywcy przez ten podmiot praw autorskich na czas nieograniczony i w zamian za zapłatę ceny mającej mu umożliwić uzyskanie wynagrodzenia odpowiadającego wartości gospodarczej kopii jego dzieła, drugi nabywca tej licencji, podobnie jak każdy następny, mogą się powołać na przewidziane w art. 4 ust. 2 tej dyrektywy wyczerpanie prawa do rozpowszechniania, i, co za tym idzie, mogą zostać uznani za uprawnionych nabywców kopii programu komputerowego w rozumieniu art. 5 ust. 1 tej dyrektywy i korzystać z przewidzianego w tym przepisie prawa do zwielokrotniania.

      (1)  Dz.U. C 194 z 2.7.2011.


title: Sprawa T-448/05: Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2010 r. — Oxley Threads przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek nici przemysłowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Pojęcie jednolitego naruszenia — Definicja rynku — Grzywny — Waga naruszenia — Okoliczności łagodzące — Współpraca — Proporcjonalność — Równość traktowania — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/24

         Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2010 r. — Oxley Threads przeciwko Komisji
   (Sprawa T-448/05) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek nici przemysłowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Pojęcie jednolitego naruszenia - Definicja rynku - Grzywny - Waga naruszenia - Okoliczności łagodzące - Współpraca - Proporcjonalność - Równość traktowania - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien)
   2010/C 148/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Oxley Threads Ltd (Ashton-under-Lyne, Lancashire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: G. Peretz, barrister, M. Rees i K. Vernon, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Khan i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2005) 3452 z dnia 14 września 2005 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.337 — PO/Nici), zmienionej decyzją Komisji C(2005) 3765 z dnia 13 października 2005 r., a posiłkowo żądanie obniżenia grzywny nałożonej tą decyzją na skarżącą

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Oxley Threads Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 48 z 25.2.2006.


title: Wykreślenie sprawy T-280/99

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/28

         Wykreślenie sprawy T-280/99 (1)

   (2004/C 239/62)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 4 maja 2004 r. prezes drugiej izby w składzie powiększonym Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-280/99, Van Gelder Aardolie B.V., popierana przez Królestwo Niderlandów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 47 z 19.2.2000.


title: Sprawa C-359/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 29 kwietnia 2015 r. w sprawie T-9/13, The National Iranian Gas Company/Rada, wniesione w dniu 13 lipca 2015 r. przez The National Iranian Gas Company

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/47

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 29 kwietnia 2015 r. w sprawie T-9/13, The National Iranian Gas Company/Rada, wniesione w dniu 13 lipca 2015 r. przez The National Iranian Gas Company
   (Sprawa C-359/15 P)
   (2015/C 294/58)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: The National Iranian Gas Company (przedstawiciele: adwokaci E. Rosenfeld i S. Perrotet)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (pierwsza izba) w sprawie T-9/13, doręczonego wnoszącemu odwołanie w dniu 5 maja 2015 r., którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez spółkę National Iranian Gas Company i obciążył ją kosztami postępowania;

               —

               orzeczenie zgodnie z żądaniami skargi w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi osiem zarzutów.
   Po pierwsze, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo, stwierdzając, w pkt 82 zaskarżonego wyroku, że Rada przyjęła decyzję 2012/635 (1) na podstawie art. 29 TUE i wyciągając z tego wniosek, w pkt 84 tego wyroku, że decyzja ta nie musiała spełniać wymogów określonych w art. 215 ust. 2 TFUE. Sąd naruszył też prawo, orzekając, w pkt 90 zaskarżonego wyroku, że Rada miała prawo przewidzieć kompetencje wykonawcze na warunkach określonych w art. 291 ust. 2 TFUE. Dodatkowo Rada po raz kolejny naruszyła prawo, uznając, że warunki pozwalające na zastosowanie postanowień art. 291 ust. 1 TFUE zostały spełnione. Procedura określona w art. 215 TFUE jest bowiem jedyną procedurą mającą zastosowanie w dziedzinie środków ograniczających. Artykuł 291 ust. 2 TFUE nie ma wobec tego zastosowania, tym bardziej, że postanowienie to stosuje się wyłącznie do środków, które wymagają środków wykonawczych. Tymczasem środki w postaci zamrożenia funduszy z samej swej istoty nie wymagają środków wykonawczych. Tym samym nie są objęte przedmiotowym zakresem stosowania art. 291 ust. 2 TFUE. Ponadto warunki zastosowania art. 291 ust. 2 TFUE nie zostały spełnione, gdyż w zaskarżonych aktach Rada prawidłowo nie uzasadniła potrzeby skorzystania z tej procedury.
   Po drugie, wnosząca odwołanie nie zgadza się ze stwierdzeniem Sądu, że art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji 2010/413 (2) w brzmieniu zmienionym decyzjami 2012/35 (3) i 2012/635 oraz art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 267/2012 (4) nie naruszają zasad pewności i przewidywalności prawa, proporcjonalności oraz nie godzą w jej prawo własności. Kryterium istotności pod względem ilościowym i jakościowym, do którego odwołał się Sąd w pkt 61 zaskarżonego wyroku, nie zostało sformułowane w zaskarżonych aktach. Sąd sam stworzył to kryterium po to, by uwiarygodnić zaskarżone akty. Dodatkowo sam stwierdził, że kryterium to jest niejasne, nieprecyzyjne i nieproporcjonalne. Sąd naruszył więc prawo, uznając, że fakt, iż wnosząca odwołanie dokonuje płatności na rzecz państwa irańskiego stanowi wsparcie w rozumieniu zaskarżonych aktów.
   Po trzecie, zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd naruszył prawo w pkt 116 i 117 wyroku, stwierdzając, że zaskarżone akty zostały wystarczająco uzasadnione, mimo iż sam, w pkt 134 zaskarżonego wyroku, stwierdził, że zaskarżone akty nie zawierają uściśleń co do trybu i zakresu wsparcia, którego udzielanie mu się zarzuca. Ponadto z lektury zaskarżonych aktów wnosząca odwołanie nie była w stanie zrozumieć powodów, dla których została objęty sankcjami, co świadczy o tym, że zaskarżone akty nie zostały uzasadnione w sposób wystarczający.
   Po czwarte, Sąd naruszył prawo, uznając, w pkt 141 zaskarżonego wyroku, że brak weryfikacji sytuacji wnoszącej odwołanie w przepisanym terminie nie sprawia, że decyzja o utrzymaniu jej nazwy w wykazie podmiotów objętych sankcjami jest niezgodna z prawem, mimo że ów obowiązek ma charakter w pełni obiektywny.
   Po piąte, Sąd naruszył prawo, uznając, że zaskarżone decyzje nie naruszają praw podstawowych wnoszącej odwołanie i nie są nieproporcjonalne, mimo że zaskarżone decyzje są niejasne i nieprecyzyjne. Podobnie sformułowane przez Sąd kryterium istotności pod względem ilościowym i jakościowym jest całkowicie arbitralne.
   Po szóste Sąd naruszył prawo w pkt 163 i 164 zaskarżonego wyroku, stwierdzając, że wnosząca odwołanie udzielała wsparcia rządowi irańskiemu, gdyż dokonywała na jego rzecz obowiązkowych płatności, które w rzeczywistości były niczym innym, jak podatkami, zaś wnosząca odwołanie znajdowała się w sytuacji porównywalnej do sytuacji zwykłego podatnika.
   Po siódme, Sąd nie stwierdził, że Rada naruszyła zasadę niedyskryminacji, gdyż objęła wnoszącą odwołanie sankcjami ze względu na płatności, jakich dokonywała na rzecz państwa irańskiego, a nie uczynił tak w przypadku innych przedsiębiorstw podlegających obowiązkowi dokonywania takich płatności.
   Wreszcie, Sąd naruszył prawo w pkt 159 zaskarżonego wyroku ze względu na zastąpienie uzasadnienia.

      (1)  Decyzja Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotycząca zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 58).

      (2)  Decyzja Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39).

      (3)  Decyzja Rady 2012/35/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 19, s. 22).

      (4)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).


title: Sprawa T-212/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/62

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-212/05) (1)

   (2008/C 301/108)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 193 z 6.8.2005.


title: Sprawa C-658/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hannover – Niemcy) – Wilhelm Spitzner, Maria-Luise Spitzner przeciwko TUIfly GmbH

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/20

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hannover – Niemcy) – Wilhelm Spitzner, Maria-Luise Spitzner przeciwko TUIfly GmbH
   (Sprawa C-658/13) (1)

   2014/C 261/39
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 85 z 22.3.2014.


title: Sprawa F-66/15: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2015 r. – ZZ i in./EKES

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/50

         Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2015 r. – ZZ i in./EKES
   (Sprawa F-66/15)
   (2015/C 213/80)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji obniżających współczynnik korygujący mający zastosowanie do emerytury skarżących, zamieszkałych w Danii, wynikających z ich odcinków emerytury za czerwiec 2014 r. oraz zadośćuczynienie krzywdzie doznanej z racji rozbieżnych i wewnętrznie sprzecznych informacji udzielanych na uzasadnienie zaskarżonych decyzji.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji zawartych w odcinkach emerytury z czerwca 2014 r., w drodze których współczynnik korygujący mający zastosowanie do emerytury skarżących uległ obniżeniu z dniem 1 stycznia 2014 r.;

               —

               obciążenie EKES kosztami postępowania oraz nakazanie mu zapłaty kwoty określonej ex aequo et bono tytułem zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę.


title: Sprawa C-649/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 5 października 2011 r. w sprawie T-421/10 Cooperativa Vitivinícola Arousana, S. Coop. Galega przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) oraz Maríi Constantinie Sotelo Ares wniesione w dniu 19 grudnia 2011 r. przez Cooperativa Vitivinícola Arousana, S. Coop. Galega

text:
               25.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/5

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 5 października 2011 r. w sprawie T-421/10 Cooperativa Vitivinícola Arousana, S. Coop. Galega przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) oraz Maríi Constantinie Sotelo Ares wniesione w dniu 19 grudnia 2011 r. przez Cooperativa Vitivinícola Arousana, S. Coop. Galega
   (Sprawa C-649/11 P)
   2012/C 58/07
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Cooperativa Vitivinícola Arousana, S. Coop. Galega (przedstawiciel: I. Temiño Ceniceros, abogado)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) oraz María Constantina Sotelo Ares.

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uznanie niniejszego odwołania za dopuszczalne;

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 5 października 2011 r. w sprawie T-421/10 w całości;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Uchybienie przez Sąd obowiązkowi uzasadnienia, a w szczególności artykułowi 36 Protokołu (nr 3) w sprawie statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w zw. z art. 53 tego protokołu.

               2)

               Naruszenie praw do obrony Cooperativa Vitivinícola Arousana, S. Coop. Galega, jak również prawa do rzetelnego procesu, a w szczególności art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

               3)

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. (1)

      (1)  Rozporządzenie nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa C-666/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen — Niemcy) — M, N, O, p, Q przeciwko Bundesamt für Migration und Flüchtlinge

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/11

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen — Niemcy) — M, N, O, p, Q przeciwko Bundesamt für Migration und Flüchtlinge
   (Sprawa C-666/11) (1)

   2013/C 79/19
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 73 z 10.3.2012.


title: Sprawa T-119/12: Postanowienie Sądu z dnia 20 lutego 2014 r. – USFSPEI et Loescher przeciwko Radzie

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/61

         Postanowienie Sądu z dnia 20 lutego 2014 r. – USFSPEI et Loescher przeciwko Radzie
   (Sprawa T-119/12) (1)

   2014/C 135/80
   Język postępowania: francuski
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.


title: Sprawa C-164/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 21 marca 2016 r. – Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs/Mercedes Benz Financial Services UK Ltd.

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 21 marca 2016 r. – Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs/Mercedes Benz Financial Services UK Ltd.
   (Sprawa C-164/16)
   (2016/C 191/20)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Strona pozwana: Mercedes Benz Financial Services UK Ltd.

      Pytania prejudycjalne

               (1)

               Jak należy rozumieć zawarte w art. 14 ust. 2 lit. b) [dyrektywy 2006/112] (1) sformułowanie: „umowy (…) która zawiera klauzulę o przeniesieniu prawa własności w następstwie normalnych zdarzeń nie później niż z chwilą zapłaty ostatniej raty”?

               (2)

               W szczególności, w okolicznościach niniejszej sprawy, czy sformułowanie „w następstwie normalnych zdarzeń” nakłada na organy podatkowe obowiązek zweryfikowania wyłącznie tego, czy w umowie występuje opcja zakupu, z której można skorzystać nie później niż w momencie zapłaty ostatniej raty?

               (3)

               Alternatywnie, czy sformułowanie „w następstwie normalnych zdarzeń” wymaga, aby organy krajowe dokonały głębszej analizy i ustaliły ekonomiczny cel umowy?

               (4)

               Jeśli odpowiedź na pytanie 3 będzie twierdząca, to:

                           a.

                           Czy interpretacja art. 14 ust. 2 powinna być uzależniona od przeanalizowania prawdopodobieństwa skorzystania przez klienta z opcji zakupu?

                           b.

                           Czy kwota ceny należnej w przypadku skorzystania z opcji?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. L 347, s.1.


title: Sprawa C-169/06: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 6 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal — Zjednoczone Królestwo) — Northern Foods plc, The Queen przeciwko Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs, przy udziale: The Melton Mowbray Pork Pie Association

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/28

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 6 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal — Zjednoczone Królestwo) — Northern Foods plc, The Queen przeciwko Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs, przy udziale: The Melton Mowbray Pork Pie Association
   (Sprawa C-169/06) (1)

   (2007/C 96/53)

      Język postępowania: angielski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 121 z 20.5.2006.


title: Sprawa T-895/16: Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2016 r. – Toontrack Music/EUIPO (SUPERIOR DRUMMER)

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/27

         Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2016 r. – Toontrack Music/EUIPO (SUPERIOR DRUMMER)
   (Sprawa T-895/16)
   (2017/C 046/31)
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Toontrack Music AB (Umeå, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat L.E. Ström)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „SUPERIOR DRUMMER” – zgłoszenie nr 13 945 019

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 października 2016 r. w sprawie R 2438/2015-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi przez skarżącego w postępowaniu oraz własnymi kosztami Urzędu.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), art. 7 ust. 1 lit. c), art. 7 ust. 2 i art. 65 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-402/06: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (Fundusz Spójności — Rozporządzenie (WE) nr 1164/94 — Projekty infrastrukturalne w dziedzinie ochrony środowiska realizowane na terytorium Katalonii (Hiszpania) — Częściowe cofnięcie pomocy finansowej — Zamówienia publiczne na usługi i roboty budowlane — Kryteria udzielania — Najkorzystniejsza oferta — Równość traktowania — Przejrzystość — Oferta nienormalnie niska — Kwalifikowalny charakter wydatków — Określenie wysokości korekty finansowej — Artykuł H ust. 2 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1164/94 — Proporcjonalność)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/19

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-402/06) (1)

   (Fundusz Spójności - Rozporządzenie (WE) nr 1164/94 - Projekty infrastrukturalne w dziedzinie ochrony środowiska realizowane na terytorium Katalonii (Hiszpania) - Częściowe cofnięcie pomocy finansowej - Zamówienia publiczne na usługi i roboty budowlane - Kryteria udzielania - Najkorzystniejsza oferta - Równość traktowania - Przejrzystość - Oferta nienormalnie niska - Kwalifikowalny charakter wydatków - Określenie wysokości korekty finansowej - Artykuł H ust. 2 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1164/94 - Proporcjonalność)
   2013/C 325/30
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo J. M. Rodríguez Cárcamo, następnie A. Rubio González, abogados del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Steiblytė i L. Escobar Guerrero, następnie A. Steiblytė i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 5105 z dnia 20 października 2006 r. zmniejszającej wymiar pomocy przyznanej z Funduszu Spójności na rzecz ośmiu projektów realizowanych na terytorium Comunidad Autónoma de Cataluña (Hiszpania)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa C-126/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 czerwca 2017r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatek akcyzowy na papierosy — Dyrektywa 2008/118/WE — Powstanie obowiązku podatkowego — Miejsce i moment powstania obowiązku podatkowego — Znaki akcyzy — Swobodny przepływ wyrobów akcyzowych — Ograniczenie w czasie wprowadzania do obrotu i sprzedaży opakowań jednostkowych — Zasada proporcjonalności

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 czerwca 2017r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska
   (Sprawa C-126/15) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatek akcyzowy na papierosy - Dyrektywa 2008/118/WE - Powstanie obowiązku podatkowego - Miejsce i moment powstania obowiązku podatkowego - Znaki akcyzy - Swobodny przepływ wyrobów akcyzowych - Ograniczenie w czasie wprowadzania do obrotu i sprzedaży opakowań jednostkowych - Zasada proporcjonalności)
   (2017/C 283/03)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Tomat i G. Braga da Cruz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, N. Silva Vitorino i A. Cunha, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Królestwo Belgii (przedstawiciele: M. Jacobs et J.-C. Halleux, pełnomocnicy), Republika Estońska (przedstawiciel: K. Kraavi-Käerdi, pełnomocnik), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Obejmując opakowania jednostkowe papierosów, które zostały już opodatkowane i dopuszczone do konsumpcji w danym roku, zakazem wprowadzania do obrotu i publicznej sprzedaży po upływie terminu określonego w art. 27 lit. a) Portaria n.o 1295/2007 do Ministério das Finanças e da Administração Pública (rozporządzenie nr 1295/2007 ministerstwa finansów i administracji publicznej) z dnia 1 października 2007 r., w brzmieniu mającym zastosowanie do niniejszej skargi, również w sytuacji, gdy nie ma miejsce podwyższenie stawki podatku akcyzowego na te wyroby wchodzące w życie w następnym roku, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 9 akapit pierwszy dyrektywy Rady 2008/11/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG, oraz zasadzie proporcjonalności.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Portugalska pokrywa połowę własnych kosztów.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Republikę Portugalii.

               5)

               Królestwo Belgii, Republika Estońska oraz Rzeczpospolita Polska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 155 z 11.5.2015.


title: Sprawa T-381/07: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2007 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/39

         Skarga wniesiona w dniu 27 września 2007 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-381/07)
   (2007/C 283/71)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: P. Gentilli, Avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej nr 007584 z dnia 18 lipca 2007 r., Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — dotyczącej wypłaty przez Komisję kwot innych niż wnioskowane. Program DOCUP Toscana Cel 2 (nr CCI 2000 IT 16 2DO 001);

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej nr 009059 z dnia 21 sierpnia 2007 r., Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — dotyczącej okresowej deklaracji i zatwierdzenia wydatków oraz wniosku o płatność. Program DOCUP Veneto Cel 2 2000-2006 (nr CCI 2000 IT 16 2DO 005);

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej nr 009061 z dnia 21 sierpnia 2007 r., Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — dotyczącej wypłaty przez Komisję kwot innych niż wnioskowane. Program DOCUP Cel 2 „Lazio” 2000 — 2006 (nr CCI 2000 IT 16 2DO 009);

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej nr 009249 z dnia 29 sierpnia 2007 r., Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — dotyczącej wypłaty przez Komisję kwot innych niż wnioskowane. Program DOCUP Piemonte 2000 — 2006 (nr CCI 2000 IT 16 2DO 007);

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej nr 009249 z dnia 6 września 2007 r., Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — dotyczącej wypłaty przez Komisję kwot innych niż wnioskowane. Regionalny program operacyjny „Campania” 2000 — 2006 (nr CCI 1999 IT 16 1PO 007);

               —

               oraz wszelkich wcześniejszych aktów związanych z tymi notami lub na których podstawie zostały one wydane i w konsekwencji obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są identyczne jak przywołane w sprawie T-345/05 Republika Włoska przeciwko Komisji (1)

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004, str. 55.


title: Sprawa C-369/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 1 lipca 2009 r. w sprawach połączonych T-273/06 i T-297/06 ISD Polska i.in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 15 września 2009 r. przez ISD Polska sp. z o.o., Industrial Union of Donbass Corporation, ISD Polska sp. z o.o. (dawniej Majątek Hutniczy sp. z o.o.)

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/14

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 1 lipca 2009 r. w sprawach połączonych T-273/06 i T-297/06 ISD Polska i.in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 15 września 2009 r. przez ISD Polska sp. z o.o., Industrial Union of Donbass Corporation, ISD Polska sp. z o.o. (dawniej Majątek Hutniczy sp. z o.o.)
   (Sprawa C-369/09 P)
   2009/C 312/22
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: ISD Polska sp. z o.o., Industrial Union of Donbass Corporation, ISD Polska sp. z o.o. (dawniej Majątek Hutniczy sp. z o.o.) (przedstawiciele: C. Rapin, E. Van den Haute, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uznanie niniejszego odwołania za dopuszczalne;

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (ósma izba) z dnia 1 lipca 2009 r. w sprawach połączonych T-273/06 i T-297/06;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej całością kosztów postępowania;

               —

               na wypadek gdyby Trybunał Sprawiedliwości postanowił umorzyć postępowanie, obciążenie Komisji Europejskiej kosztami na podstawie art. 69 § 6 w związku z art. 72 lit. a) regulaminu Trybunału.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania wnoszące odwołanie podnoszą trzy zarzuty.
   W ramach zarzutu pierwszego wnoszące odwołanie kwestionują ocenę Sądu, zgodnie z którą protokół nr 8 w sprawie restrukturyzacji polskiego hutnictwa żelaza i stali, załączony do aktu przystąpienia Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej (1), dopuszcza w pkt 6 stosowanie jego przepisów z mocą wsteczną. Według wnoszących odwołanie z treści, celu ani systematyki tego przepisu, który ogranicza się do wskazania, że przedsiębiorstwa wymienione w załączniku 1 do tego protokołu będą mogły w pewnych granicach korzystać z pomocy w latach 1997–2003, nie można bowiem wywnioskować żadnego skutku retroaktywnego. Innymi słowy przepis ten oznacza, że wysokość pomocy, jaka może zostać przyznana na rzecz przedsiębiorstw do końca 2003 r. winna być obliczana retrospektywnie przy uwzględnieniu kwot pomocy przyznanych wcześniej, nie nakazuje natomiast uznania przyznanej wcześniej pomocy za niezgodną z prawem. Ponadto wykładnia taka została przyjęta zarówno przez Komisję, jak i przez Radę, z których ta pierwsza w propozycji decyzji, zaś ta druga w decyzji stwierdziły, że zobowiązania przyjęte w protokole nr 8 zostały wypełnione.
   W ramach zarzutu drugiego wnoszące odwołanie utrzymują, że Sąd naruszył prawo uznając z jednej strony, że przedsiębiorstwa będące beneficjentami pomocy mogą mieć uzasadnione oczekiwania co do legalności pomocy w zasadzie jedynie wtedy, gdy pomoc została przyznana z poszanowaniem procedury przewidzianej w art. 88 WE, a z drugiej strony, że procedury przewidziane w dotyczącym wyrobów EWWiS protokole (nr 2) do umowy stowarzyszeniowej z dnia 16 grudnia 1991 r., (2) w ramach których Komisja i Rada dowiedziały się o istnieniu spornej pomocy, nie mogły doprowadzić do powstania po stronie wnoszących odwołanie uzasadnionych oczekiwań. Bezsporne jest bowiem to, że żadne formalne zgłoszenie spornej pomocy nie mogło nastąpić na podstawie art. 88 WE, ponieważ ówcześnie Rzeczpospolita Polska nie była jeszcze członkiem Unii Europejskiej, jak również to, że Komisja została poinformowana o istnieniu tej pomocy i uznała — po zbadaniu polskiego planu restrukturyzacji oraz przedstawionych w tym kontekście planów przedsiębiorstw, że spełnia ona wymogi art. 8 ust. 4 protokołu nr 2 do umowy stowarzyszeniowej, a także przesłanki określone w protokole nr 8 załączonym do aktu akcesyjnego.
   W ramach trzeciego i ostatniego zarzutu wnoszące odwołanie podnoszą wreszcie, iż dopuszczono się naruszenia rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (3) oraz rozporządzenia (WE) nr 794/2004 (4). Twierdzą one bowiem, iż aby móc uznać stopę odsetkową mającą zastosowanie przy odzyskiwaniu spornej pomocy za „właściwą” w rozumieniu art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 nie wystarczy, że stopa ta została ustalona w ścisłej współpracy z danym państwem członkowskim. Określenie „właściwa” używane w odniesieniu do stopy odsetkowej stosowanej przy odzyskiwaniu pomocy państwa jest pojęciem z zakresu prawa materialnego, niezależnym od procedury, jaką stosuje Komisja w wyjątkowych przypadkach, w których określa ona tę stopę przy współpracy z zainteresowanym państwem członkowskim.

      (1)  Dz.U. 2003, L 236, s. 948.

      (2)  Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i Państwami Członkowskimi, z drugiej strony (Dz.U. 1993, L 348, s. 2).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE [po zmianie art. 88 WE] (Dz.U. L 83, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 140, s. 1).


title: Sprawa C-471/16 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 26 lipca 2017 r. – Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Meissen Keramik GmbH [Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie do rejestracji graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „meissen” — Oddalenie sprzeciwu — Dowody przedstawione po raz pierwszy — Przeinaczenie — Rzeczywiste używanie wcześniejszych znaków towarowych — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 7 ust. 3 — Artykuł 8 ust. 5 — Związek między porównywanymi znakami towarowymi]

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/14

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 26 lipca 2017 r. – Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Meissen Keramik GmbH
   (Sprawa C-471/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie do rejestracji graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „meissen” - Oddalenie sprzeciwu - Dowody przedstawione po raz pierwszy - Przeinaczenie - Rzeczywiste używanie wcześniejszych znaków towarowych - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 7 ust. 3 - Artykuł 8 ust. 5 - Związek między porównywanymi znakami towarowymi])
   (2017/C 309/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen GmbH (przedstawiciele: O. Spuhler i M. Geitz, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik), Meissen Keramik GmbH (przedstawiciele: M. Vohwinkel i K. Gennen, Rechtsanwälte)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 454 z 5.12.2016.


title: Sprawa T-204/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Haladjian Frères przeciwko Komisji (Konkurencja — Artykuł 81 WE — Artykuł 82 WE — Dystrybucja części zamiennych — Import równoległy — Skarga złożona do Komisji — Decyzja odrzucająca)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/43

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Haladjian Frères przeciwko Komisji
   (Sprawa T-204/03) (1)

   (Konkurencja - Artykuł 81 WE - Artykuł 82 WE - Dystrybucja części zamiennych - Import równoległy - Skarga złożona do Komisji - Decyzja odrzucająca)
   (2006/C 294/90)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Haladjian Frères SA (Sorgues, Francja) (przedstawiciel: adwokat N.Coutrelis)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Whelan i O. Beynet, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata D. Waelbroecka)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Caterpillar, Inc. (Peoria, Illinois, Stany Zjednoczone) i Caterpillar Group Services SA (Charleroi, Belgia) (przedstawiciele: początkowo N. Levy, solicitor, i S. Kingston, barrister, potem N. Levy i adwokat T. Graf)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 1 kwietnia 2003 r. odrzucającej skargę dotyczącą domniemanych naruszeń art. 81 WE i 82 WE, złożoną do Komisji przez Haladjian Frères SA przeciwko Caterpillar, Inc.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję i interwenientów

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.8.2003


title: Sprawa T-252/16: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2016 r. – Cleversafe/EUIPO (Beyond Scale)

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/23

         Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2016 r. – Cleversafe/EUIPO (Beyond Scale)
   (Sprawa T-252/16)
   (2016/C 287/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cleversafe, Inc. (Chicago, Illinois, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciel: adwokat A. Lingenfelser)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Beyond Scale” – zgłoszenie nr 13 975 438

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 marca 2016 r. w sprawie R 2239/2015-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

      Podniesiony zarzut

               —

               Sporny znak towarowy, rozpatrywany w całości, nie będzie postrzegany jako promocyjna zachwalająca wiadomość niewskazująca pochodzenia handlowego.


title: Sprawa T-713/14: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2014 r. – IPSO przeciwko BCE

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/39

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2014 r. – IPSO przeciwko BCE
   (Sprawa T-713/14)
   (2014/C 431/62)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Organizacja pracowników instytucji europejskich i międzynarodowych w Republice Federalnej Niemiec (IPSO) (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji zarządu EBC z dnia 30 maja 2014 r., opublikowanej w dniu 16 lipca 2014 r. o ograniczeniu do dwóch lat maksymalnego czasu trwania niektórych umów o pracę tymczasową zawieranych z pracownikami wykonującymi zadania sekretarskie i biurowe;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zadośćuczynienia za krzywdę oszacowaną ex aequo et bono na 15  000 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący, po pierwsze, naruszenia prawa do informacji i konsultacji gwarantowanego w art. 27 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i w dyrektywie 2002/14 (1), skonkretyzowanego i wprowadzonego w życie na mocy umowy ramowej o uznawaniu, wymianie informacji i konsultacji oraz umowy ad hoc ze stycznia 2014 r. o powołaniu grupy roboczej ds. pracowników tymczasowych zawartej między EBC a IPSO, oraz po drugie, naruszenia tych umów.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji, a w szczególności prawa do przedstawienia swojego stanowiska oraz prawa do informacji, a także praw procesowych zagwarantowanych w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

      (1)  Dyrektywa 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego I Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiająca ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej – Wspólne oświadczenie Parlamentu Europejskiego, Rady oraz Komisji na temat reprezentacji pracowników (Dz.U. L 80, s. 29).


title: Sprawa C-525/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 2 grudnia 2008 r. — Sylvia Bienek przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 2 grudnia 2008 r. — Sylvia Bienek przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-525/08)
   (2009/C 55/11)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sylvia Bienek.

      Strona pozwana: Condor Flugdienst GmbH.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zmiana rezerwacji na inny lot stanowi sytuację objętą art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1)?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy przepis ten znajduje zastosowanie również do zmiany rezerwacji, która nie została spowodowana przez przewoźnika lotniczego, ale wyłącznie przez organizatora wycieczek?

      (1)  Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa F-47/12: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2012 r. — ZZ przeciwko EMA

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/37

         Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2012 r. — ZZ przeciwko EMA
   (Sprawa F-47/12)
   2012/C 227/62
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, A. Coolen, J.N. Louis, É. Marchal i S. Orlandi)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Leków o nieuznaniu trwałej niezdolności do pracy skarżącego i o nieprzyznaniu mu renty inwalidzkiej.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Leków z dnia 15 września 2011 r. o nieprzyznaniu skarżącemu renty inwalidzkiej z tytułu całkowitej i trwałej niezdolności do pełnienia służby, uniemożliwiającej mu wykonywanie obowiązków związanych ze stanowiskiem w jego grupie funkcyjnej i z jego grupą zaszeregowania.

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 stycznia 2012 r. o oddaleniu zażalenia;

               —

               obciążenie Europejskiej Agencji Leków kosztami postępowania.


title: Sprawa C-278/10: Postanowienie prezesa siódmej izby Trybunału z dnia 17 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/27

         Postanowienie prezesa siódmej izby Trybunału z dnia 17 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-278/10) (1)

   2011/C 252/56
   Język postępowania: grecki
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa F-124/06: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2006 r. — Molina Solano przeciwko Europolowi

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/38

         Skarga wniesiona w dniu 31 października 2006 r. — Molina Solano przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-124/06)
   (2007/C 20/57)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Beatriz Molina Solano (Rijswijk, Niderlandy) (przedstawiciel: D. C. Coppens, avocat)

      Strona pozwana: Europejskie Biuro Policji (Europol)
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Europolu z dnia 1 sierpnia 2006 r. w sprawie zażalenia skarżącej oraz decyzji pierwotnej Europolu z dnia 27 stycznia 2006 r.;

               —

               zobowiązanie Europolu do przyznania skarżącej tego stopnia od dnia 1 stycznia 2005 r.;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W wyniku zażalenia wniesionego przez skarżącą Europol przyznał skarżącej jeden ze stopni określonych w art. 29 ust. 2 regulaminu pracowniczego tego urzędu od dnia 1 lipca 2005 r. W skardze skarżąca wnosi, aby stopień ten został jej przyznany od dnia 1 stycznia 2005 r. W uzasadnieniu żądań skarżąca podnosi, że zgodnie z polityką przyznawania stopni przez Europol, praktykowaną w okresie wystąpienia spornych okoliczności stanu faktycznego, ocena, którą uzyskała skarżąca dawała jej prawo do uzyskania stopnia od dnia 1 stycznia 2005 r. Odmawiając tego skarżącej, podczas gdy stopień ten został przyznany innym pracownikom, którzy otrzymali porównywalne oceny, Europol naruszył zasadę równego traktowania. Ponadto skarżąc podnosi naruszenie zasady pewności prawa, zasady bezstronności oraz zakazu arbitralnego postępowania.


title: Sprawa T-531/11: Postanowienie Sądu z dnia 21 czerwca 2012 r. — Hamas przeciwko Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środki ograniczające w ramach walki z terroryzmem — Zawisłość sporu)

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/14

         Postanowienie Sądu z dnia 21 czerwca 2012 r. — Hamas przeciwko Radzie
   (Sprawa T-531/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Środki ograniczające w ramach walki z terroryzmem - Zawisłość sporu)
   2012/C 250/27
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Hamas (Damaszek, Syria i Gaza, terytorium Strefy Gazy) (przedstawiciel: L. Glock, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo R. Szostak i G. Marhic, następnie B. Driessen i G. Étienne, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Początkowo skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 687/2011 z dnia 18 lipca 2011 r. dotyczącego wdrożenia art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzeń wykonawczych (UE) nr 610/2010 oraz (UE) nr 83/2011 (Dz.U. L 188, s. 2) oraz decyzji Rady 2011/430/WPZiB z dnia 18 lipca 2011 r. dotyczącej aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu (Dz.U. L 188, s. 47) — w zakresie w jakim nazwa skarżącej organizacji została zachowana w wykazie osób, grup i podmiotów wobec których stosowane jest zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych w ramach walki z terroryzmem

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Postępowanie w sprawie wniosku Komisji o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone

               3)

               Hamas pokryje swoje własne koszty oraz koszty Rady Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 126 z 28.4.2012.


title: Sprawa T-832/14: Wyrok Sądu z dnia 21 lipca 2016 r. – Nutria/Komisja (Odpowiedzialność pozaumowna — Odmowa przedłużenia końcowego terminu wycofania odtłuszczonego mleka w proszku w ramach programu dystrybucji żywności osobom najbardziej potrzebującym w Unii na rok 2010 — Wystarczająco istotne naruszenie przepisu prawnego przyznającego prawa jednostkom)

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/24

         Wyrok Sądu z dnia 21 lipca 2016 r. – Nutria/Komisja
   (Sprawa T-832/14) (1)

   ((Odpowiedzialność pozaumowna - Odmowa przedłużenia końcowego terminu wycofania odtłuszczonego mleka w proszku w ramach programu dystrybucji żywności osobom najbardziej potrzebującym w Unii na rok 2010 - Wystarczająco istotne naruszenie przepisu prawnego przyznającego prawa jednostkom))
   (2016/C 326/43)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Nutria Nutria AE Typopoiisis & Emporias Agrotikon Proïonton (Agios Konstantinos, Grecja) (przedstawiciele: początkowo M.-J. Jacquot, następnie K. Makaronas, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Guillem Carrau i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 268 TFUE zmierzające do uzyskania odszkodowania za szkodę, którą skarżąca miała ponieść z powodu odmowy przedłużenia przez Komisję terminu wycofania odtłuszczonego mleka w proszku, ustalonego w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1111/2009 z dnia 19 listopada 2009 r. przyjmującego plan podziału pomiędzy państwa członkowskie zasobów zapisanych w roku budżetowym 2010 na dostawy żywności pochodzącej z zapasów interwencyjnych do wykorzystania przez osoby najbardziej potrzebujące we Wspólnocie i wprowadzające pewne odstępstwa od przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3149/92 (Dz.U. 2009, L 306, s. 5).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Nutria AE Typopoiisis & Emporias Agrotikon Proïonton pokrywa oprócz własnych kosztów koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 81 z 9.3.2015.


title: Sprawa C-344/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) dnia 17 lipca 2014 r. – Kyowa Hakko Europe GmbH przeciwko Hauptzollamt Hannover

text:
               29.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 339/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) dnia 17 lipca 2014 r. – Kyowa Hakko Europe GmbH przeciwko Hauptzollamt Hannover
   (Sprawa C-344/14)
   2014/C 339/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kyowa Hakko Europe GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hannover

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy mieszaniny aminokwasów takie jak te, których dotyczy spór (RM0630 lub RM0789), z których (w połączeniu z węglowodanami i tłuszczami) wyprodukowany jest środek spożywczy, którym zastępuje się substancję zasadniczo niezbędną do życia i obecną w normalnej diecie, ale w pojedynczych przypadkach wywołującą alergię, a przez co umożliwia się unikanie pogorszenia stanu zdrowia ze względu na alergie, łagodzenie, a nawet wyleczenie występujących już zmian chorobowych, należy zaliczyć do leków złożonych z dwóch lub więcej produktów zmieszanych do celów profilaktycznych lub terapeutycznych objętych pozycją 3003 Nomenklatury scalonej (1)?
               W przypadku, gdy odpowiedź na pytanie pierwsze miałaby być negatywna:

               2)

               Czy te mieszaniny aminokwasów należy zaliczyć do przetworów spożywczych objętych pozycją 2106 Nomenklatury scalonej, które zgodnie z uwagą 1 lit. a) do działu 30 tej Nomenklatury są z niego wyłączone, ponieważ nie mają żadnego działania profilaktycznego lub terapeutycznego poza dostarczaniem pożywienia?

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 290, s. 1).


title: Sprawa C-274/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Węgierskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatki — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Prawo do odliczenia — Sposób wykonania — Artykuł 183 — Przepisy krajowe zezwalające na zwrot nadwyżki podatku VAT jedynie w zakresie, w jakim przekracza ona kwotę podatku z tytułu transakcji jeszcze niezapłaconych)

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Węgierskiej
   (Sprawa C-274/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Prawo do odliczenia - Sposób wykonania - Artykuł 183 - Przepisy krajowe zezwalające na zwrot nadwyżki podatku VAT jedynie w zakresie, w jakim przekracza ona kwotę podatku z tytułu transakcji jeszcze niezapłaconych)
   2011/C 298/14
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou, B. Simon, K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Węgierska (przedstawiciele: M. Fehér, K. Szíjjártó, G. Koós, pełnomocnicy i K. Magony, szakértő)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Uregulowanie krajowe zezwalające na zwrot nadwyżki podatku VAT w zakresie, w jakim przekracza ona kwotę podatku z tytułu jeszcze niezapłaconych transakcji — Naruszenie zasady neutralności podatkowej.

      Sentencja

               1)

               Republika Węgierska,

                           —

                           zobowiązując podatników, których deklaracja podatkowa wykazuje za odnośny okres rozliczeniowy nadwyżkę w rozumieniu art. 183 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, do przeniesienia tej nadwyżki lub jej części na kolejny okres rozliczeniowy, jeżeli podatnik nie zapłacił dostawcy całej ceny nabycia,

                           —

                           co powoduje, że w związku z tym obowiązkiem niektórzy podatnicy, w których deklaracji podatkowej systematycznie znajduje się „nadwyżka”, są zobowiązani do przeniesienia takiej nadwyżki więcej niż jeden raz na kolejny okres rozliczeniowy,

                     uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciąża na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Węgierska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa C-105/10 PPU: Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 3 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym skierowany przez Korkein oikeus — Finlandia) — Virallinen syyttäjä przeciwko Malikowi Gataevowi, Khadizhat Gataevej

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/27

         Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 3 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym skierowany przez Korkein oikeus — Finlandia) — Virallinen syyttäjä przeciwko Malikowi Gataevowi, Khadizhat Gataevej
   (Sprawa C-105/10 PPU) (1)

   2010/C 179/45

      Język postępowania: fiński

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa T-713/14: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – IPSO/EBC (EBC — Personel EBC — Pracownicy tymczasowi — Ograniczenie maksymalnego czasu świadczenia pracy przez jednego pracownika tymczasowego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt zaskarżalny — Bezpośrednie i indywidualne oddziaływanie — Interes prawny — Termin do wniesienia skargi — Dopuszczalność — Brak informacji i konsultacji skarżącej organizacji związkowej — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/19

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – IPSO/EBC
   (Sprawa T-713/14) (1)

   ((EBC - Personel EBC - Pracownicy tymczasowi - Ograniczenie maksymalnego czasu świadczenia pracy przez jednego pracownika tymczasowego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt zaskarżalny - Bezpośrednie i indywidualne oddziaływanie - Interes prawny - Termin do wniesienia skargi - Dopuszczalność - Brak informacji i konsultacji skarżącej organizacji związkowej - Odpowiedzialność pozaumowna))
   (2017/C 046/21)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Organisation des salariés auprès des institutions européennes et internationales en République fédérale d’Allemagne (International and European Public Services Organisation) (IPSO) (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: początkowo B. Ehlers, I. Köpfer i M. López Torres, następnie B. Ehlers, P. Pfeifhofer i F. Malfrère, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot

   Wniosek złożony na podstawie art. 263 TFUE mający na celu stwierdzenie nieważności decyzji zarządu EBC z dnia 20 maja 2014 r. o ograniczeniu do dwóch lat okresu, przez który jeden pracownik tymczasowy może świadczyć pracę o charakterze administracyjnym i sekretarskim na rzecz EBC, a po drugie, wniosek na podstawie art. 268 TFUE o zadośćuczynienie doznanej krzywdzie.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji zarządu Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z dnia 20 maja 2014 r. o ograniczeniu do dwóch lat okresu, przez który jeden pracownik tymczasowy może świadczyć pracę o charakterze administracyjnym i sekretarskim na rzecz EBC.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               EBC pokrywa własne koszty i zostaje obciążony trzema czwartymi kosztów poniesionymi przez Organisation des salariés auprès des institutions européennes et internationales en République fédérale d’Allemagne (International and European Public Services Organisation) (IPSO). IPSO pokrywa jedną czwartą swoich kosztów.

      (1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014.


title: Sprawa C-372/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 3 sierpnia 2012 r. — Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel, druga strona: M i S

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 3 sierpnia 2012 r. — Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel, druga strona: M i S
   (Sprawa C-372/12)
   2012/C 303/32
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Wnoszący odwołanie: Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel

      Druga strona: M & S

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 12 lit. a) tiret drugie dyrektywy 95/46/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy interpretować w ten sposób, że istnieje prawo do otrzymania kopii dokumentów, w których przetworzone zostały dane osobowe, czy też wystarcza przekazanie kompletnego przeglądu w zrozumiałej formie danych osobowych, które są przedmiotem przetworzenia w danych dokumentach?

               2)

               Czy słowa „prawo dostępu” figurujące w art. 8 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2) należy interpretować w ten sposób, że istnieje prawo do otrzymania kopii dokumentów, w których przetworzone zostały dane osobowe, czy też wystarcza przekazanie kompletnego przeglądu w zrozumiałej formie danych osobowych, które są przedmiotem przetworzenia w danych dokumentach, w rozumieniu art. 12 lit. a) tiret drugie dyrektywy 95/46/WE (…)?

               3)

               Czy art. 41 ust. 2 lit. b) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej jest skierowany także do państw członkowskich Unii w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii w rozumieniu art. 51 ust. 1 tej karty?

               4)

               Czy okoliczność, że wskutek udzielania dostępu do „memorandów” nie figurują już w nich powody, dla których proponowana jest określona decyzja, co wpływa niekorzystnie na swobodną wymianę poglądów w obrębie danego organu administracji oraz na prawidłowy przebieg procesu podejmowania decyzji, stanowi uzasadniony interes w zachowaniu poufności w rozumieniu art. 41 ust. 2 lit. b) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej??

               5)

               Czy analizę prawną zawartą w „memorandum” należy uznać za zaliczającą się do danych osobowych w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 95/46/WE (…)?

               6)

               Czy interes w swobodnej wymianie poglądów w obrębie danego organu administracji jest także objęty ochroną praw i wolności innych osób w rozumieniu art. 13 ust. 1 lit. g) dyrektywy 95/46/WE (…)? W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na to pytanie, czy interes ten może zatem wchodzić w zakres stosowania art. 13 ust. 1 lit. d) lub f) tej dyrektywy?

      (1)  Dz.U. L 281, s. 31.

      (2)  Dz.U. 2000, C 64, s. 1.


title: Sprawa T-256/05: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2005 r. przez Fernandę Ehrhardt-Avancini przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/27

         Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2005 r. przez Fernandę Ehrhardt-Avancini przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa T-256/05)
   (2005/C 229/58)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 1 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji wpłynęła skarga przeciwko Parlamentowi Europejskiemu wniesiona przez Fernandę Ehrhardt-Avancini, zamieszkałą w Luksemburgu, reprezentowaną przez Georges'a Vandersandena, Laure Levi i Chiarę Ronzi, avocats.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               1)

               uchylenie decyzji organu uprawnionego do mianowania oddalającej wniosek o przywrócenie 207 i pół godziny odjętych z jej urlopu a następnie wynagrodzenia;

               2)

               przyznanie odsetek za zwłokę;

               3)

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania w całości.

         Zarzuty i główne argumenty
   W czasie, gdy miały miejsce okoliczności faktyczne sprawy skarżąca była urzędnikiem Parlamentu Europejskiego. Parlament wystosował do niej pismo datowane na 21 lipca 2004 r. informujące, że z jej urlopu odjęte zostanie 207 i pół godziny w związku z nieobecnością w pracy z powodu choroby w okresie od 28 maja do 11 lipca 2004 r. decyzja ta została przez Parlament podjęta w wyniku badania skarżącej w ramach postępowania arbitrażowego przez niezależnego lekarza na podstawie art. 59 regulaminu pracowniczego, które wykazało zdolność skarżącej do podjęcia pracy. Późniejszy wniosek skarżącej o przywrócenie odebranych godzin został oddalony.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi naruszenie art. 59 regulaminu pracowniczego oraz zasad wewnętrznych obowiązujących w Parlamencie polegającym na poddaniu jej badaniu lekarskiemu w ramach postępowania arbitrażowego bez uprzedniego badania przez lekarza kontrolera. Skarżąca podnosi również naruszenie obowiązku uzasadnienia, prawa do obrony oraz zasady „patere quam ipse legem fecisti”.


title: Sprawa T-450/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2009 r. — Peugeot i Peugeot Nederland przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Dystrybucja pojazdów samochodowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ograniczenie eksportu równoległego z Niderlandów — System wynagrodzeń autoryzowanych sprzedawców i presja — Porozumienie mające cel antykonkurencyjny — Grzywny — Ciężar i czas trwania naruszenia)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2009 r. — Peugeot i Peugeot Nederland przeciwko Komisji
   (Sprawa T-450/05) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Dystrybucja pojazdów samochodowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ograniczenie eksportu równoległego z Niderlandów - System wynagrodzeń autoryzowanych sprzedawców i presja - Porozumienie mające cel antykonkurencyjny - Grzywny - Ciężar i czas trwania naruszenia)
   2009/C 205/56
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Automobiles Peugeot SA (Paryż, Francja); oraz Peugeot Nederland NV (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci O. d’Ormesson i N. Zacharie)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo A. Bouquet, F. Arbault i A. Whelan, następnie A. Bouquet i M. Kellerbauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2005) 3683 wersja ostateczna z dnia 5 października 2005r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (sprawy F-2/36.623/36.820/37.275 — SEP i inni przeciwko Automobiles Peugeot SA) oraz pomocniczo, żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżących na mocy tej decyzji.

      Sentencja wyroku

               1)

               Wysokość grzywny nałożonej na Automobiles Peugeot SA i na Peugeot Nederland NV na podstawie art. 3 decyzji Komisji C (2005) 3683 wersja ostateczna z dnia 5 października 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (sprawy F-2/36.623/36.820/37.275 — SEP i inni przeciwko Automobiles Peugeot SA) zostaje ustalona na 44,55 mln EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Automobiles Peugeot i Peugeot Nederland zostają obciążeni dziewięcioma dziesiątymi własnych kosztów postępowania oraz dziewięcioma dziesiątymi kosztów postępowania poniesionych przez Komisję Wspólnot Europejskich.

               4)

               Komisja zostaje obciążona jedną dziesiątą swoich kosztów postępowania oraz jedną dziesiątą kosztów poniesionych przez Automobiles Peugeot i Peugeot Nederland.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006.


title: Sprawa T-524/12: Wyrok Sądu z dnia 21 listopada 2013 r. — Recaro przeciwko OHIM — Certino Mode (RECARO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy RECARO — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 15 ust. 15 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Charakter używania znaku towarowego — Dopuszczalność nowych dowodów — Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/23

         Wyrok Sądu z dnia 21 listopada 2013 r. — Recaro przeciwko OHIM — Certino Mode (RECARO)
   (Sprawa T-524/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy RECARO - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 15 ust. 15 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Charakter używania znaku towarowego - Dopuszczalność nowych dowodów - Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)
   2014/C 9/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Recaro Holding GmbH, dawniej Recaro Beteiligungs-GmbH (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Weiser)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Certino Mode, SL (Elche, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 września 2012 r. (sprawa R 1761/2011-1) dotycząca postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Recaro Beteiligungs-GmbH a Certino Mode, SL.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Recaro Holding GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.


               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/3

         Listy służące do ustalania składów orzekających
   2009/C 267/07
   Na posiedzeniu w dniu 8 października 2009 r. Trybunał sporządził listę, o której mowa w art. 11b § 2 regulaminu, celem określenia składu wielkiej izby:

               —

               C. W. A. Timmermans

               —

               M. Berger

               —

               A. Rosas

               —

               D. Šváby

               —

               R. Silva de Lapuerta

               —

               M. Safjan

               —

               K. Schiemann

               —

               J. J. Kasel

               —

               P. Kūris

               —

               C. Toader

               —

               E. Juhász

               —

               A. Arabadjiev

               —

               G. Arestis

               —

               T. von Danwitz

               —

               A. Borg Barthet

               —

               P. Lindh

               —

               M. Ilešič

               —

               L. Bay Larsen

               —

               J. Malenovský

               —

               A. Ó Caoimh

               —

               U. Lõhmus

               —

               E. Levits

         Na posiedzeniu w dniu 8 października 2009 r. Trybunał sporządził listy, o których mowa w art. 11c § 2 zdanie pierwsze regulaminu, celem określenia składu izb orzekających w składzie pięciu sędziów:

                  Pierwsza izba

               A. Borg Barthet
               M. Berger
               M. Ilešič
               M. Safjan
               E. Levits
               J. J. Kasel

                  Druga izba

               A. Rosas
               A. Arabadjiev
               U. Lõhmus
               P. Lindh
               A. Ó Caoimh

                  Trzecia izba

               R. Silva de Lapuerta
               D. Šváby
               E. Juhász
               T. von Danwitz
               G. Arestis
               J. Malenovský

                  Czwarta izba

               C.W. A. Timmermans
               C. Toader
               K. Schiemann
               L. Bay Larsen
               P. Kūris

         Na posiedzeniu w dniu 9 października 2009 r. Trybunał sporządził listy, o których mowa w art. 11c § 2 zdanie drugie regulaminu, celem określenia składu izb orzekających w składzie trzech sędziów:

                  Piąta izba

               A. Borg Barthet
               M. Ilešič
               J. J. Kasel
               M. Safjan
               M. Berger

                  Szósta izba

               A. Rosas
               U. Lõhmus
               A. Ó Caoimh
               A. Arabadjiev

                  Siódma izba

               E. Juhász
               G. Arestis
               J. Malenovský
               T. von Danwitz
               D. Šváby

                  Ósma izba

               C. W. A. Timmermans
               K. Schiemann
               P. Kūris
               L. Bay Larsen


title: Sprawa T-411/17: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2017 r. – Landesbank Baden- Württemberg/SRB

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/51

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2017 r. – Landesbank Baden- Württemberg/SRB
   (Sprawa T-411/17)
   (2017/C 277/74)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Landesbank Baden-Württemberg (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Berger i K. Rübsamen)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej na sesji wykonawczej Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 11 kwietnia 2017 r. w sprawie składek wnoszonych ex-ante za 2017 r. na poczet jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, włącznie z załącznikiem, w zakresie w jakim zaskarżona decyzja i załącznik do niej dotyczą skarżącej;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 296 ust. 2 TFUE i art. 41 ust. 1 i 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) z powodu niedostatecznego uzasadnienia wydanej decyzji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym w rozumieniu art. 41 ust. 1 i 2 lit. c) karty z powodu zaniechania przesłuchania skarżącej.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa podstawowego do skutecznej ochrony prawnej w rozumieniu art. 47 ust. 1 karty z powodu braku możliwości poddania wydajnej decyzji kontroli.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 103 ust. 7 lit. h) dyrektywy 2014/59/UE (1), art. 113 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 (2), art. 6 ust. 5 zdanie pierwsze delegowanego rozporządzenia (UE) nr 2015/63 (3), art. 16 i 20 karty oraz zasady proporcjonalności z powodu stosowania mnożnika dla wskaźnika Instytucjonalnego systemu ochrony (IPS)

               5.

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 16 karty oraz zasady proporcjonalności z powodu zastosowania mnożnika dodatkowej korekty ryzyka.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący niezgodności z prawem art. 4-7 i 9 delegowanego rozporządzenia (UE) nr 2015/63 i załącznika do niego.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012, Dz.U. 2013, L 176, s. 1.

      (3)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Dz.U. 2015, L 11, s. 44.


               25.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/10

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Norges Høyesterett w dniu 5 czerwca 2015 r. w sprawie Holship Norge AS przeciwko Norsk Transportarbeiderforbund
   (Sprawa E-14/15)
   (2016/C 73/06)
   W dniu 5 czerwca 2015 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, złożony w tym samym dniu do Trybunału EFTA przez Norges Høyesterett (Sąd Najwyższy Norwegii), dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie Holship Norge AS przeciwko Norsk Transportarbeiderforbund w odniesieniu do następujących kwestii:
   A.   Prawo konkurencji:

               A.1.

               Czy zwolnienie ze stosowania przepisów w zakresie konkurencji zawartych w Porozumieniu EOG, mające zastosowanie do układów zbiorowych, zgodnie z opisem tego zwolnienia zawartym między innymi w opinii doradczej Trybunału EFTA w sprawie E-8/00 Landsorganisasjonen i Norge i NKF [2002] EFTA Ct. Rep. 114, dotyczy również bojkotu skierowanego przeciwko użytkownikowi portu w celu uzyskania zgody na układ zbiorowy, w przypadku gdy taka zgoda oznacza konieczność faworyzowania przez użytkownika portu odrębnego biura administracyjnego przy zakupie usług załadunku i rozładunku, zgodnie z opisem zawartym w pkt 7 i 10–14 ww. dokumentu, zamiast korzystania z usług własnych pracowników w tym zakresie?

               A.2.

               Jeśli nie, to czy taki system należy ocenić na podstawie art. 53 lub art. 54 Porozumienia EOG?

               A.3.

               Czy w takim przypadku przy ocenie ewentualnego zauważalnego wpływu na transgraniczną wymianę handlową wewnątrz EOG należy wziąć pod uwagę istnienie identycznego lub analogicznego systemu w innych portach?

         B.   Swoboda przedsiębiorczości:

               B.1.

               Czy jest ograniczeniem swobody przedsiębiorczości wynikającej z art. 31 Porozumienia EOG zastosowanie przez związek zawodowy bojkotu w celu uzyskania zgody na układ zbiorowy ze strony spółki, której spółka dominująca ma siedzibę w innym państwie EOG, gdy układ zbiorowy oznacza konieczność faworyzowania przez spółkę odrębnego biura administracyjnego, posiadającego cechy opisane w pkt 10–14 ww. dokumentu, przy zakupie usług załadunku i rozładunku, zamiast korzystania z usług własnych pracowników w tym zakresie?

               B.2.

               Czy dla oceny istnienia ewentualnego ograniczenia miałby znaczenie fakt, że potrzeby spółki w zakresie usług rozładunku i załadunku są bardzo ograniczone lub sporadyczne?

               B.3.

               Jeżeli ograniczenie istnieje: czy dla oceny zgodności ograniczenia z prawem ma znaczenie fakt, że spółka w stosunku do swoich pracowników portowych stosuje inny układ zbiorowy wynegocjowany przez partnerów społecznych w państwie, w którym znajduje się port, gdy taki układ zbiorowy dotyczy innych kwestii niż usługi rozładunku i załadunku?


title: Sprawa C-608/15 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 7 lipca 2016 r. – Panasonic Corp./MT Picture Display Co. Ltd, Komisja Europejska (Odwołanie — Regulamin postępowania przed Trybunałem — Artykuł 181 — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Światowy rynek kineskopów do telewizorów i monitorów komputerowych — Porozumienia i uzgodnione praktyki w dziedzinie cen, podziału rynków i klientów oraz ograniczeń produkcji — Prawo do obrony — Pismo w sprawie przedstawienia zarzutów — Treść)

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/16

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 7 lipca 2016 r. – Panasonic Corp./MT Picture Display Co. Ltd, Komisja Europejska
   (Sprawa C-608/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Regulamin postępowania przed Trybunałem - Artykuł 181 - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Światowy rynek kineskopów do telewizorów i monitorów komputerowych - Porozumienia i uzgodnione praktyki w dziedzinie cen, podziału rynków i klientów oraz ograniczeń produkcji - Prawo do obrony - Pismo w sprawie przedstawienia zarzutów - Treść))
   (2016/C 343/24)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Panasonic Corp. (przedstawiciele: R. Gerrits, advocaat, M. Hoskins QC, M. Gray, Barrister)

      Druga strona postępowania: MT Picture Display Co. Ltd, Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Biolan i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Panasonic Corp. zostaje obciążona poza kosztami własnymi również kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa C-121/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 18 grudnia 2014 r. – ANODE – Association nationale des opérateurs détaillants en énergie/Premier ministre, Ministre de l’économie, de l’industrie et du numérique, Commission de régulation de l’énergie, GDF Suez

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 18 grudnia 2014 r. – ANODE – Association nationale des opérateurs détaillants en énergie/Premier ministre, Ministre de l’économie, de l’industrie et du numérique, Commission de régulation de l’énergie, GDF Suez
   (Sprawa C-121/15)
   (2015/C 178/08)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ANODE – Association nationale des opérateurs détaillants en énergie

      Strona pozwana: Premier ministre, Ministre de l’économie, de l’industrie et du numérique, Commission de régulation de l’énergie, GDF Suez.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy należy uznać, że interwencja państwa członkowskiego polegająca na nałożeniu na historycznego operatora obowiązku oferowania końcowym odbiorcom dostawy gazu ziemnego po regulowanych taryfach, ale niestojąca na przeszkodzie przedstawianiu konkurencyjnych ofert po cenach niższych niż te taryfy zarówno przez historycznego dostawcę, jak i przez alternatywnych dostawców, prowadzi do ustalenia poziomu cen dostawy gazu ziemnego do końcowego odbiorcy w sposób niezależny od swobodnej gry rynkowej oraz czy stanowi ona z samej swojej natury przeszkodę w realizacji konkurencyjnego rynku gazu ziemnego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2009/73/WE (1)?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, na podstawie jakich kryteriów należy oceniać zgodność takiej interwencji państwa w cenę dostawy gazu ziemnego do końcowego odbiorcy z dyrektywą 2009/73/WE?
               W szczególności:

                           a)

                           W jakim zakresie i pod jakimi warunkami art. 106 ust. 2 traktatu w związku z art. 3 ust. 2 dyrektywy 2009/73/WE zezwala państwom członkowskim na dążenie poprzez interwencję w cenę dostawy gazu ziemnego do końcowego odbiorcy do realizacji celów innych niż utrzymanie ceny dostawy na rozsądnym poziomie, takich jak bezpieczeństwo dostaw i spójność terytorialna?

                           b)

                           Czy art. 3 ust. 2 dyrektywy 2009/73/WE zezwala, biorąc pod uwagę cele bezpieczeństwa dostaw i spójności terytorialnej, na interwencję państwa członkowskiego w ustalanie ceny dostawy gazu ziemnego w oparciu o zasadę całkowitego pokrycia kosztów historycznego dostawcy, oraz czy koszty, które mają być pokryte przez te taryfy, mogą obejmować inne składniki niż część odpowiadająca długoterminowemu zaopatrzeniu?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 2003/55/WE (Dz.U. L 211, s. 94).


title: Sprawa C-273/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 22 czerwca 2006 r. — Auto Peter Petschenig GmbH przeciwko Toyota Frey Austria GmbH

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 22 czerwca 2006 r. — Auto Peter Petschenig GmbH przeciwko Toyota Frey Austria GmbH
   (Sprawa C-273/06)
   (2006/C 212/31)
   Język postępowania: niemiecki
   Oznaczenie sądu krajowego
   Handelsgericht Wien
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Auto Peter Petschenig GmbH

      Strona pozwana: Toyota Frey Austria GmbH
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 ust. 1 akapit pierwszy tiret pierwsze rozporządzenia Komisji (WE) nr 1475/95 z dnia 28 czerwca 1995 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 traktatu do niektórych kategorii porozumień dotyczących dystrybucji i serwisowania pojazdów silnikowych (rozporządzenie (WE) nr 1475/95) (1) należy interpretować w ten sposób, że samo wejście w życie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1400/2002 z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych w sektorze motoryzacyjnym (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1400/2002) (2) i spowodowane tym dostosowanie systemu dystrybucji — który był zgodny z rozporządzeniem (WE) nr 1475/95 i był zwolniony przez to rozporządzenie — do wymogów zwolnienia selektywnego systemu dystrybucji zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1400/2000 należy traktować jako konieczność reorganizacji w rozumieniu art. 5 ust. 3 akapit pierwszy tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1475/95?

               2)

                  W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: Czy art. 5 ust. 3 akapit pierwszy tiret pierwsze rozporządzenia Komisji (WE) nr 1475/95 z dnia 28 czerwca 1995 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 traktatu do niektórych kategorii porozumień dotyczących dystrybucji i serwisowania pojazdów silnikowych (rozporządzenie (WE) nr 1475/95) należy interpretować w ten sposób, że już sama — dotycząca selektywnych systemów dystrybucji — utrata ochrony terytorialnej przysługującej wcześniej autoryzowanym dealerom, choćby w związku z udzieleniem autoryzacji osobom zajmującym się naprawami, które nie są autoryzowanymi dealerami tej marki, co wcześniej nie było możliwe na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1475/95, stanowi reorganizację w rozumieniu art. 5 ust. 3 akapit pierwszy tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1475/95 czy też konieczny jest dowód na to, że środki reorganizacyjne zostały faktycznie przedsięwzięte?

      (1)  Dz.U. L 145, str. 25.

      (2)  Dz.U. L 203, str. 30.


title: Sprawa T-302/12: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2012 r. — Torrefacção Camelo przeciwko OHIM — Pato Hermanos (zdobienie opakowań do kawy)

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/17

         Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2012 r. — Torrefacção Camelo przeciwko OHIM — Pato Hermanos (zdobienie opakowań do kawy)
   (Sprawa T-302/12)
   2012/C 273/29
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Torrefacção Camelo Lda (Campo Maior, Portugalia) (przedstawiciel: J. Massaguer Fuentes, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Lorenzo Pato Hermanos, SA (Madryt, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o włączenie do akt skargi wraz odpisami i załączonymi dokumentami, uznanie ich za dopuszczalne i w konsekwencji przyjęcie, że skarga bezpośrednia na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 kwietnia 2012 r. w sprawie R 2378/2010-3 została wniesiona w terminie i w należytej formie, a po przeprowadzeniu stosownego postępowania wydanie wyroku, którym Sąd uwzględni niniejszą skargę, stwierdzi nieważność zaskarżonej decyzji i utrzyma w mocy decyzję Wydziału Unieważnień z dnia 26 listopada 2010 r. unieważniającą wzór wspólnotowy nr 0 0070 6940-0001, a także o obciążenie Lorenzo Pato Hermanos, SA kosztami postępowania, jeżeli sprzeciwi się ona niniejszej skardze.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: wzór z czerwonym tłem, rozrzucone na tle w sposób nieuporządkowany ziarna kawy o białych konturach oraz dwa pasy poziome, górny i dolny, koloru żółtego, nałożone na czerwone tło, dla towarów z klasy 99-00 według klasyfikacji z Locarno — wzór wspólnotowy zarejestrowany pod nr 0 0070 6940-0001

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Lorenzo Pato Hermanos, SA

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: naruszenie art. 4–9 rozporządzenia (WE) nr 6/2002

      Decyzja Wydziału Unieważnień: uwzględnienie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i oddalenie wniosku o unieważnienie

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 5 i 6 rozporządzenia (WE) nr 6/2002


title: Sprawa F-99/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 20 września 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Wynagrodzenie — Zapłata zaległego wynagrodzenia — Interes prawny — Skarga w sposób oczywisty niedopuszczalna)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/51

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 20 września 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-99/11) (1)

   (Służba publiczna - Wynagrodzenie - Zapłata zaległego wynagrodzenia - Interes prawny - Skarga w sposób oczywisty niedopuszczalna)
   2013/C 325/82
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji odmownej Komisji w sprawie wniosku skarżącego o wypłatę zaległego wynagrodzenia należnego za okres od dnia 1 czerwca 2005 r. do dnia 31 lipca 2010 r.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako w sposób oczywisty niedopuszczalna.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty postepowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012, s. 67.


title: Sprawa T-298/15: Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2016 r. – Atlas/EUIPO (EFEKT PERLENIA) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego EFEKT PERLENIA — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/18

         Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2016 r. – Atlas/EUIPO (EFEKT PERLENIA)
   (Sprawa T-298/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego EFEKT PERLENIA - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 232/24)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Atlas sp. z o.o. (Łódź, Polska) (przedstawiciel: R. Rumpel, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 marca 2015 r. (sprawa R 2352/2014-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego EFEKT PERLENIA jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Atlas sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015.