title: Sprawa T-725/14: Skarga wniesiona w dniu 14 października 2014 r. – Aalberts Industries przeciwko Komisji Europejskiej i Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/43

         Skarga wniesiona w dniu 14 października 2014 r. – Aalberts Industries przeciwko Komisji Europejskiej i Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej
   (Sprawa T-725/14)
   (2014/C 431/67)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Aalberts Industries NV (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci R. Wesseling i M. Tuurenhout)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od Unii Europejskiej reprezentowanej przez Trybunał Sprawiedliwości lub Komisję Europejską odszkodowania na rzecz Aalberts Industries z tytułu szkody spowodowanej naruszeniem jej praw, w wysokości 1 0 41  863 EUR za szkody materialne i 5 0 40  000 EUR za szkody niematerialne lub w wysokości ustalonej przez Sąd ex aequo et bono, w całości wraz z odsetkami wyrównawczymi za okres od dnia 13 stycznia 2010 r. do dnia ogłoszenia wyroku w sprawie tej skargi według stawki stosowanej przez EBC do jego głównych operacji refinansowych, która obowiązywała w odpowiednim okresie, powiększonej o dwa punkty procentowe lub odpowiedniej stawki określonej przez Sąd.

               —

               obciążenie Unii Europejskiej reprezentowanej przez Trybunał Sprawiedliwości lub Komisję Europejską kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca podnosi, że w postępowaniu w sprawie skargi Aalberts Industries N. V. i in./Komisja (T-385/06), którą wniosła skarżąca od decyzji Komisji C (2006) 4180 z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F-1/38.121 – Złącza) Sąd naruszył jej prawo do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie.
   Skarżąca podnosi, że postępowanie trwało cztery lata i trzy miesiące, mimo że rozstrzygnięcie jej skargi przez Sąd przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy nie powinno trwać dłużej niż trzy lata. Sąd naruszył art. 47 akapit drugi karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który nakłada na sądy Unii obowiązek rozpatrzenia wniesionych przed nie spraw w rozsądnym terminie, oraz art. 6 ust. 1 EKPC, który każdemu przyznaje prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie.
   Ze względu na okoliczność, że Sąd nie zakończył postępowania w sprawie skargi w terminie trzech lat, skarżąca poniosła rzeczywistą i pewną szkodę materialną. Szkoda ta obejmuje koszty powstałe względem niej w wyniku refinansowania gwarancji bankowej, ponieważ rozstrzygnięcie w sprawie skargi trwało dłużej niż trzy lata.
   Skarżąca poniosła szkodę niematerialną, ponieważ została uznana za uczestniczącą w kartelu przez nieproporcjonalnie długi czas ze względu na nadmierny czas trwania postępowania przed Sądem. Zdaniem skarżącej odszkodowanie w wysokości 5 % pierwotnie nałożonej grzywny odpowiada odszkodowaniu, jakie Trybunał w podobnych wypadkach znacznego przekroczenia terminu uznał za stosowne przy rozpatrywaniu grzywien w postępowaniach dotyczących karteli.
   W świetle powyższych argumentów skarżąca podnosi istnienie bezpośredniego związku przyczynowego między zgłoszonym żądaniem odszkodowania a popełnionym przez Unię naruszeniem normy prawnej, która ma na celu przyznanie praw jednostkom. Z tego względu skarżąca uważa za spełnione przesłanki pozaumownej odpowiedzialności Unii w rozumieniu art. 340 zdanie drugie TFUE.


title: Sprawa T-463/09: Postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2011 r. — Herm. Sprenger przeciwko OHIM — Kieffer Sattlerwarenfabrik (Kształt strzemienia) (Wspólnotowy znak towarowy — Wniosek o unieważnienie — Wycofanie wniosku o unieważnienie — Umorzenie postępowania)

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/17

         Postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2011 r. — Herm. Sprenger przeciwko OHIM — Kieffer Sattlerwarenfabrik (Kształt strzemienia)
   (Sprawa T-463/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Wniosek o unieważnienie - Wycofanie wniosku o unieważnienie - Umorzenie postępowania)
   2011/C 139/34
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Herm. Sprenger GmbH & Co. KG (Iserlohn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat V. Schiller)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: C. Jenewein i B. Schmidt, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Georg Kieffer Sattlerwarenfabrik GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Fischer)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 września 2009 r. (sprawa R 1614/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia pomiędzy Georg Kieffer Sattlerwarenfabrik GmbH a Herm. Sprenger GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i interwenient pokrywają własne koszty postępowania oraz po połowie kosztów poniesionych przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 11 z 16.1.2010.


title: Sprawa C-252/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen – Szwecja) – Pensioenfonds Metaal en Techniek/Skatteverket (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ kapitału — Artykuł 63 TFUE — Opodatkowanie dochodów funduszy emerytalnych — Odmienne traktowanie funduszy emerytalnych będących rezydentami i funduszy emerytalnych niebędących rezydentami — Ryczałtowe opodatkowanie funduszy emerytalnych na podstawie fikcyjnego dochodu — Pobranie podatku u źródła od dochodów z dywidend otrzymanych przez fundusze emerytalne niebędące rezydentami — Porównywalność)

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen – Szwecja) – Pensioenfonds Metaal en Techniek/Skatteverket
   (Sprawa C-252/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ kapitału - Artykuł 63 TFUE - Opodatkowanie dochodów funduszy emerytalnych - Odmienne traktowanie funduszy emerytalnych będących rezydentami i funduszy emerytalnych niebędących rezydentami - Ryczałtowe opodatkowanie funduszy emerytalnych na podstawie fikcyjnego dochodu - Pobranie podatku u źródła od dochodów z dywidend otrzymanych przez fundusze emerytalne niebędące rezydentami - Porównywalność))
   (2016/C 287/05)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Högsta förvaltningsdomstolen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pensioenfonds Metaal en Techniek

      Strona pozwana: Skatteverket

      Sentencja

   Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że:

               —

               nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na mocy którego dywidendy wypłacane przez spółkę będącą rezydentem podlegają opodatkowaniu u źródła, gdy dywidendy te zostają wypłacone na rzecz funduszu emerytalnego niebędącego rezydentem, a gdy dywidendy te zostają wypłacone na rzecz funduszu emerytalnego będącego rezydentem, podlegają one opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem obliczanym na podstawie fikcyjnego dochodu, które to opodatkowanie w założeniu ostatecznie ma odpowiadać opodatkowaniu całości dochodów kapitałowych zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa;

               —

               stoi on jednak na przeszkodzie temu, aby fundusze emerytalne niebędące rezydentami pobierające dywidendy nie mogły uwzględniać ewentualnych kosztów uzyskania przychodu bezpośrednio związanych z otrzymaniem dywidend, jeżeli metoda obliczania podstawy opodatkowania funduszy emerytalnych będących rezydentami przewiduje takie uwzględnienie, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014.


title: Sprawa C-396/10: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/18

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-396/10)
   ()
   2010/C 274/28
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i V. Peere)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając lub w każdym razie nie powiadamiając Komisji w przewidzianym terminie o ustanowieniu przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającej infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE) (1), Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Wielkie Księstwo Luksemburga kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2007/2/WE upłynął w dniu 14 maja 2009 r. Tymczasem w dniu wniesienia skargi strona pozwana nie ustanowiła jeszcze niezbędnych przepisów transponujących, a w każdym razie nie powiadomiła o nich Komisji.

      (1)  Dz.U. L 108, s. 1.


title: Sprawa C-402/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu (Rumunia) w dniu 16 października 2009 r. — Ioan Tatu przeciwko Republice Rumunii reprezentowanej przez Ministerul Finanțelor și Economiei, Direcția Generală a Finanțelor Publice Sibiu, Administrația Finanțelor Publice Sibiu, Administrația Fondului pentru Mediu, Ministerul Mediului

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu (Rumunia) w dniu 16 października 2009 r. — Ioan Tatu przeciwko Republice Rumunii reprezentowanej przez Ministerul Finanțelor și Economiei, Direcția Generală a Finanțelor Publice Sibiu, Administrația Finanțelor Publice Sibiu, Administrația Fondului pentru Mediu, Ministerul Mediului
   (Sprawa C-402/09)
   2010/C 24/32
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Tribunalul Sibiu

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ioan Tatu

      Strona pozwana: Republika Rumunii reprezentowana przez Ministerul Finanțelor și Economiei, Direcția Generală a Finanțelor Publice Sibiu, Administrația Finanțelor Publice Sibiu, Administrația Fondului pentru Mediu, Ministerul Mediului

      Pytania prejudycjalne

   Czy przepisy OUG nr 50/2008 (1) (dotyczącego ustanowienia podatku od zanieczyszczeń wynikających z korzystania z samochodów) z późniejszymi zmianami (wprowadzonymi przez OUG nr 208/2008 (2) i 218/2008 (3) są sprzeczne z przepisem art. 90 traktatu WE, czy wprowadzony środek jest rzeczywiście w sposób oczywisty dyskryminujący?

      (1)  OUG nr 50/2008 dotyczący ustanowienia podatku od zanieczyszczeń wynikających z korzystania z samochodów, M.Of. 25.4.2008, nr 327.

      (2)  OUG nr 208/2008 dotyczący przyjęcia określonych środków związanych z podatkiem od zanieczyszczeń wynikających z korzystania z samochodów, M. Of. 8.12.2008, nr 825.

      (3)  OUG nr 218/2008 wprowadzający zmiany w Ordinanța de urgență a Guvernului n. 50/2008 dotyczącym ustanowienia podatku od zanieczyszczeń wynikających z korzystania z samochodów, M. Of. 11.12.2008, nr 836.


title: Sprawa T-285/08: Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2008 r. — Securvita przeciwko OHIM (Natur-Aktien-Index)

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/17

         Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2008 r. — Securvita przeciwko OHIM (Natur-Aktien-Index)
   (Sprawa T-285/08)
   (2008/C 247/32)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Securvita Gesellschaft zur Entwicklung alternativer Versicherungskonzepte mbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: M. van Eendenburg, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               zmiana decyzji Czwartej Izby Odwoławczej wydanej w dniu 26 maja 2008 r. w sprawie R525/2007-4, a w jej konsekwencji nakazanie rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego słownego znaku towarowego „Natur-Aktien-Index” przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM); obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Natur-Aktien-Index” dla towarów i usług z klas 16, 36 i 42 (zgłoszenie nr 4 861 175)

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) z uwagi na to, iż zgłoszony znak towarowy nie jest pozbawiony charakteru odróżniającego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa T-260/15: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2015 r. – Iberdrola/Komisja

text:
               3.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 254/16

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2015 r. – Iberdrola/Komisja
   (Sprawa T-260/15)
   (2015/C 254/19)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Iberdrola, SA (Bilbao, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Ruiz Calzado i J. Domínguez Pérez, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 1;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 ust. 1 decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakazała w nim Królestwu Hiszpanii zaprzestanie stosowania systemu pomocy, o którym mowa w art. 1;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 ust. 2, 3, 4 i 5 decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakazała odzyskanie kwot uznanych przez nią za pomoc państwa;

               —

               tytułem ewentualnym, ograniczenie nałożonego w art. 4 ust. 2 decyzji na Królestwo Hiszpanii obowiązku odzyskania pomocy do zakresu określonego w pierwszej i drugiej decyzji oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja jest tożsama z decyzją będącą przedmiotem spraw T-12/15 Banco de Santander i Santusa/Komisja oraz T-252/15 Ferrovial SA i in./Komisja.
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych już w tych sprawach.


title: Sprawa C-420/04 P: Odwołanie wniesione w dniu 29 września 2004 r. przez Georgiosa Gouvrasa od wyroku wydanego w dniu 15 lipca 2004 r. przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (trzecią izbę) w sprawach połączonych T-180/02 i T-113/03 Georgias Gouvras przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/12

         Odwołanie wniesione w dniu 29 września 2004 r. przez Georgiosa Gouvrasa od wyroku wydanego w dniu 15 lipca 2004 r. przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (trzecią izbę) w sprawach połączonych T-180/02 i T-113/03 Georgias Gouvras przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-420/04 P)
   (2004/C 284/24)
   Do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich Europejskich w dniu 29 września 2004 r. wpłynęło odwołanie sporządzone przez Georgiosa Gouvrasa reprezentowanego przez A. Coolena, J.N. Louisa, E. Marchala i S. Orlandi, od wyroku wydanego w dniu 15 lipca 2004 r. przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w sprawach połączonych T-180/02 i T-113/03 G. Gouvras przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Trybunału:

               —

               O orzeczenie,

                           —

                           iż wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawach połączonych T-180/02 i T-113/03 (Georgios Gouvras/ Komisja Wspólnot Europejskich), zostaje uchylony w zakresie, w jakim oddala on żądania uchylenia przedstawione w sprawie T-180/02 oraz żądania uchylenia decyzji Komisji z dnia 30 kwietnia 2002 r. ograniczającej do 35 % część jego uposażenia podlegającą transferowi do Luksemburga podczas okresu jego oddelegowania;

               —

               A następnie, w drodze stosownych postanowień,

                           —

                           o umożliwienie mu zmodyfikowania jego zarzutów i żądań;

               —

               Ewentualnie o:

                           —

                           uchylenie decyzji Komisji z dnia 14 czerwca 2001 r. w zakresie wszystkich jej postanowień, a także decyzji Komisji z dnia 30 kwietnia 2002 r. w zakresie, w jakim ogranicza ona do 35 % część jego uposażenia podlegającą transferowi do Luksemburga, stałego miejsca służbowego skarżącego;

                           —

                           o obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania obydwu instancji.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Sąd Pierwszej Instancji popełnił błąd co do prawa przyjmując, że Komisja udzieliła skarżącemu niezbędnych informacji, umożliwiając mu ocenę jego praw przed wyrażeniem przez niego zgody na oddelegowanie w interesie służby. W rzeczywistości, Komisja nie poinformowała go o decyzji ustanawiającej jako miejsce służbowe skarżącego Ateny i o konsekwencjach finansowych z tym związanych, takich jak utrata prawa do dodatku z tytułu przesiedlenia oraz prawa do zwrotu kosztów corocznej podróży, czy o stosowaniu do jego wynagrodzenia współczynnika wyrównawczego dla Grecji.
   Podobnie, Sąd Pierwszej Instancji popełnił błąd co do prawa przyjmując, iż w przedmiotowym przypadku warunki przewidziane w art. 85 regulaminu zostały spełnione. W rzeczywistości zwrot świadczenia nienależnego na podstawie art. 85 regulaminu zakłada nieprawidłowość wpłaty, której jej beneficjent był świadomy lub której wadliwy charakter był na tyle oczywisty, że beneficjent nie mógł tego faktu pominąć. Ponadto, w braku wyraźnych postanowień w regulaminie dotyczących określenia miejsca służbowego, nie mógł on w tym przypadku działać w sposób nieprawidłowy, zaś biorąc pod uwagę wątpliwości samej Komisji dotyczące praw przysługujących skarżącemu, nie można przyjąć, iż miał on świadomość omawianych nieprawidłowości.
   Wreszcie, Sąd popełnił błąd co do prawa przyjmując, że bez względu na wyjątkową sytuację skarżącego, którego miejsce służbowe zostało zmienione po upływie ponad 9 miesięcy od momentu oddelegowania go, Komisja mogła w sposób zgodny z prawem odrzucić jego wniosek złożony na podstawie art. 38 lit. d) regulaminu o umożliwienie mu dokonania transferu na warunkach przewidzianych w art. 17 załącznika VII do regulaminu, kwot niezbędnych dla pokrycia dodatkowych kosztów, które musiał on ponieść w Luksemburgu, stałym miejscu służbowym.


title: Sprawa C-159/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 7 kwietnia 2015 r. – Franz Lesar

text:
               3.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 254/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 7 kwietnia 2015 r. – Franz Lesar
   (Sprawa C-159/15)
   (2015/C 254/02)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Franz Lesar

      Pozwany organ: Beim Vorstand der Telekom Austria AG eingerichtetes Personalamt

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 2 ust. 1, ust. 2 lit. a) i art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak będące przedmiotem postępowania głównego, zgodnie z którym do celów uzyskania emerytury urzędniczej okresy nauki i okresy zatrudnienia przez państwo federalne na podstawie umowy o pracę, za które należało opłacić składki na poczet obowiązkowego ubezpieczenia emerytalnego, jako okresy uprawniające do emerytury przypadające przed wstąpieniem do służby cywilnej

               a)

               są zaliczane, jeżeli miały miejsce po ukończeniu 18. roku życia, przy czym w takim wypadku na podstawie przepisów z zakresu zabezpieczenia społecznego państwo federalne otrzymuje składkę od zakładu ubezpieczeń społecznych; natomiast

               b)

               nie są zaliczane, jeżeli miały miejsce przed ukończeniem 18. roku życia, przy czym w wypadku niezaliczenia składka za te okresy nie jest przekazywana państwu federalnemu i ubezpieczonemu zwracane są składki na ubezpieczenie emerytalne, w szczególności biorąc pod uwagę, że w wypadku wymaganego przez prawo Unii następczego zaliczenia tych okresów istniałaby możliwość żądania przez zakład ubezpieczeń od urzędnika zapłaty zwróconej mu składki oraz następczego powstania zobowiązania zakładu ubezpieczeń społecznych do przekazania składki na rzecz państwa federalnego.

      (1)  Dz.U. L 303, s. 16.


title: Sprawa C-0294/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  16 lutego 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Juzgado de lo Social nr 30 de Madrid) — Carmen Sarkatzis Herrero przeciwko Instituto Madrileño de la Salud (Imsalud) (Dyrektywa 76/207/EWG — Równe traktowanie kobiet i mężczyzn — Urlop macierzyński — Dostęp do kariery urzędniczej — Pracownica będąca członkiem personelu tymczasowego korzystająca z urlopu macierzyńskiego, która w następstwie udziału w konkursie uzyskuje stałe zatrudnienie — Obliczanie stażu pracy)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/16

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lutego 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Juzgado de lo Social nr 30 de Madrid) — Carmen Sarkatzis Herrero przeciwko Instituto Madrileño de la Salud (Imsalud)
   (Sprawa C-0294/04) (1)

   (Dyrektywa 76/207/EWG - Równe traktowanie kobiet i mężczyzn - Urlop macierzyński - Dostęp do kariery urzędniczej - Pracownica będąca członkiem personelu tymczasowego korzystająca z urlopu macierzyńskiego, która w następstwie udziału w konkursie uzyskuje stałe zatrudnienie - Obliczanie stażu pracy)
   (2006/C 131/28)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy:
   Juzgado de lo Social de Madrid
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Carmen Sarkatzis Herrero

      Strona pozwana: Instituto Madrileño de la Salud (Imsalud)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Przepisy wspólnotowe dotyczące urlopu macierzyńskiego i równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia — Prawa kobiet w okresie urlopu macierzyńskiego — Uzyskanie statusu urzędnika i nabycie praw z tym związanych — Pracownica zatrudniona czasowo, która w czasie przebywania na urlopie macierzyńskim uzyskuje stałe zatrudnienie
   Sentencja
   Dyrektywa Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które pracownikowi płci żeńskiej korzystającemu z urlopu macierzyńskiego nie przyznają tych samych praw, co pozostałym laureatom tego samego konkursu w zakresie dostępu do kariery urzędniczej, poprzez przeniesienie daty objęcia stanowiska na chwilę zakończenia tego urlopu, bez uwzględnienia czasu trwania tego urlopu przy obliczaniu stażu pracy tego pracownika.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.04.2004


title: Sprawa C-321/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle – Luksemburg) – ArcelorMittal Rodange et Schifflange SA/Wielkie Księstwo Luksemburga [Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej — Dyrektywa 2003/87/WE — Artykuł 3 lit. a) — Artykuły 11 i 12 — Zaprzestanie działalności instalacji — Zwrot niewykorzystanych uprawnień — Okres 2008–2012 — Brak odszkodowania — Struktura systemu handlu uprawnieniami do emisji]

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle – Luksemburg) – ArcelorMittal Rodange et Schifflange SA/Wielkie Księstwo Luksemburga
   (Sprawa C-321/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej - Dyrektywa 2003/87/WE - Artykuł 3 lit. a) - Artykuły 11 i 12 - Zaprzestanie działalności instalacji - Zwrot niewykorzystanych uprawnień - Okres 2008–2012 - Brak odszkodowania - Struktura systemu handlu uprawnieniami do emisji])
   (2017/C 144/04)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour constitutionnelle

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ArcelorMittal Rodange et Schifflange SA

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

      Sentencja

   Dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE, zmienioną rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 219/2009 z dnia 11 marca 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona przepisowi krajowemu, który zezwala na to, aby właściwe władze nakazały zwrot, bez odszkodowania, całości lub części niewykorzystanych uprawnień, które zostały nienależnie wydane prowadzącemu instalację w efekcie naruszenia przezeń obowiązku poinformowania właściwych władz, w stosownym czasie, o zaprzestaniu działalności danej instalacji.
   Uprawnienia wydane po dniu, w którym prowadzący instalację zaprzestał działalności, jaką wykonywał z wykorzystaniem instalacji, której dotyczą te uprawnienia, bez uprzedniego poinformowania o tym fakcie właściwych władz, nie mogą zostać uznane za „uprawnienia” do emisji w rozumieniu art. 3 lit. a) dyrektywy 2003/87, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 219/2009.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa C-98/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 22 lutego 2007 r. — Nordania Finans A/S oraz BG Factoring A/S przeciwko Skatteministeriet

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 22 lutego 2007 r. — Nordania Finans A/S oraz BG Factoring A/S przeciwko Skatteministeriet
   (Sprawa C-98/07)
   (2007/C 95/45)
   Język postępowania: duński
   Sąd krajowy
   Højesteret
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nordania Finans A/S oraz BG Factoring A/S

      Strona pozwana: Skatteministeriet
   Pytanie prejudycjalne
   Czy pojęcie „dóbr inwestycyjnych, z których korzysta podatnik w swojej firmie [swoim przedsiębiorstwie] ”zawarte w art. 19 ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1), należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono rzeczy, które przedsiębiorstwo leasingowe nabywa zarówno w celu oddania w leasing, jak i w celu odsprzedaży po zakończeniu umowy leasingu?

      (1)  Dz.U. L 145, str. 1.


title: Sprawa C-371/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Tivoli — Włochy) — Enrico Petillo, Carlo Petillo przeciwko Unipolowi (Obowiązkowe ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych — Dyrektywy 72/166/EWG, 84/5/EWG, 90/232/EWG i 2009/103/EWG — Wypadek drogowy — Szkoda niemajątkowa — Zadośćuczynienie — Przepisy krajowe ustanawiające zasady obliczania zadośćuczynienia w przypadku wypadków drogowych, mniej korzystne dla poszkodowanych niż zasady przewidziane w ogólnym systemie odpowiedzialności cywilnej — Zgodność z ww. dyrektywami)

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Tivoli — Włochy) — Enrico Petillo, Carlo Petillo przeciwko Unipolowi
   (Sprawa C-371/12) (1)

   (Obowiązkowe ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych - Dyrektywy 72/166/EWG, 84/5/EWG, 90/232/EWG i 2009/103/EWG - Wypadek drogowy - Szkoda niemajątkowa - Zadośćuczynienie - Przepisy krajowe ustanawiające zasady obliczania zadośćuczynienia w przypadku wypadków drogowych, mniej korzystne dla poszkodowanych niż zasady przewidziane w ogólnym systemie odpowiedzialności cywilnej - Zgodność z ww. dyrektywami)
   2014/C 85/09
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Tivoli

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Enrico Petillo, Carlo Petillo

      Strona pozwana: Unipol

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Tivoli — Wykładnia dyrektyw Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 103, s. 1), Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych (Dz.U. 1984, L 8, s. 17), Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 129, s. 33) i 2009/103/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 263, s. 11) — Ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej w ruchu drogowym — Określenie szkód objętych obowiązkowo ubezpieczeniem — Przepisy krajowe przewidujące w przypadku wypadku drogowego kwotę zadośćuczynienia za krzywdę niższą od kwoty przewidzianej w ogólnych przepisach prawa cywilnego

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności oraz art. 1 ust. 1 i 2 drugiej dyrektywy Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/14/WE z dnia 11 maja 2005 r., należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one ustawodawstwu krajowemu takiemu jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje szczególny system zadośćuczynienia za szkody niemajątkowe powstałe w wyniku lekkich obrażeń cielesnych spowodowanych wypadkami drogowymi ograniczający zadośćuczynienie za wspomniane szkody niemajątkowe w stosunku do tego, co jest przyjęte w dziedzinie zadośćuczynień za identyczne szkody wynikłe z przyczyn innych niż wspomniane wypadki.

      (1)  Dz.U. C 295 z 29.09.2012.


title: Sprawa C-260/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău (Rumunia) w dniu 30 maja 2014 r. – Județul Neamț przeciwko Ministerul Dezvoltării Regionale și Administrației Publice

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău (Rumunia) w dniu 30 maja 2014 r. – Județul Neamț przeciwko Ministerul Dezvoltării Regionale și Administrației Publice
   (Sprawa C-260/14)
   2014/C 292/19
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Bacău

      Strony w postepowaniu głównym

      Strona skarżąca: Județul Neamț

      Strona pozwana: Ministerul Dezvoltării Regionale și Administrației Publice

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy niezachowanie przez instytucję zamawiającą, która korzysta z subwencji z funduszy strukturalnych, przepisów dotyczących udzielania zamówienia publicznego o szacunkowej wartości niższej niż próg przewidziany w art. 7 lit. a) dyrektywy [2004/18/WE] (1), w związku z udzieleniem zamówienia na realizację subwencjonowanych działań stanowi „nieprawidłowość” (w języku rumuńskim „abatere”) w rozumieniu art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2988/1995 (2), czy „nieprawidłowość” (w języku rumuńskim „neregularitate”) w rozumieniu art. [2] pkt 7 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 (3)?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie należy rozstrzygnąć, czy art. 98 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 należy interpretować w ten sposób, że korekty finansowe dokonane przez państwa członkowskie, w przypadku gdy zostały zastosowane do wydatków współfinansowanych z funduszy strukturalnych z uwagi na niezachowanie przepisów w dziedzinie zamówień publicznych stanowią środki administracyjne w rozumieniu art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2988/1995 czy kary administracyjne w rozumieniu art. 5 lit. c) tego rozporządzenia?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi, że korekty finansowe dokonane przez państwa członkowskie stanowią kary administracyjne, należy rozstrzygnąć, czy znajduje zastosowanie zasada stosowania z mocą wsteczną mniej surowych przepisów, zgodnie z art. 2 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 2988/1995?

               4)

               Czy, w sytuacji gdy korekty finansowe zostały zastosowane względem wydatków współfinansowanych z funduszy strukturalnych z uwagi na niezachowanie przepisów w dziedzinie zamówień publicznych, art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2988/1995 w związku z art. 98 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, mając również na uwadze zasadę pewności prawa i zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, sprzeciwia się, aby państwo członkowskie dokonało korekt finansowych uregulowanych w krajowym akcie normatywnym, który wszedł w życie po wejściu w życie aktu, w którym stwierdza się, iż doszło do naruszenia przepisów w dziedzinie zamówień publicznych?

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. L 210, s. 25).


title: Sprawa T-490/08: Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2008 r. — CM Capital Markets przeciwko OHIM — Carbon Capital Markets (CARBON CAPITAL MARKETS Emissions Compliance Solutions & Carbon Finance)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/42

         Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2008 r. — CM Capital Markets przeciwko OHIM — Carbon Capital Markets (CARBON CAPITAL MARKETS Emissions Compliance Solutions & Carbon Finance)
   (Sprawa T-490/08)
   (2009/C 6/82)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: CM Capital Markets Holding, S A (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Calderón Chavero i T. Villate Consonni)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Carbon Capital Markets Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 września 2008 r. w sprawie R 16/2008-1, na mocy której odmówiono rejestracji spornego znaku towarowego w całości;

               —

               uwzględnienie żądań strony skarżącej;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania w przypadku sprzeciwienia się przez niego żądaniom skarżącej i nieuwzględnienia jego żądań.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Carbon Capital Markets Limited

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „CARBON CAPITAL MARKETS (Emissions Compliance Solutions & Carbon Finance)” (zgłoszenie nr 4.480.349) dla usług należących do klasy 36 Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Wspólnotowy znak towarowy „Capital Markets” (zgłoszenie nr 3.409.281) dla usług należących do klas 35, 36 i 42 oraz graficzny hiszpański znak towarowy „Capital Markets” dla usług należących do klasy 36

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-15/11: Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2011 r. — Sina Bank przeciwko Radzie

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/26

         Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2011 r. — Sina Bank przeciwko Radzie
   (Sprawa T-15/11)
   2011/C 72/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sina Bank (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci B. Mettetal i C. Wucher-North)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 8 części B załącznika VIII do rozporządzenia nr 961/2010 (1), w zakresie w jakim dotyczy on skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w piśmie Rady z dnia 28 października 2010 r.;

               —

               stwierdzenie, że pkt 8 części B załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (2) nie ma zastosowania, w zakresie w jakim dotyczy on skarżącej;

               —

               stwierdzenie, że art. 16 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 961/2010 nie ma zastosowania do skarżącej;

               —

               stwierdzenie, że art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji Rady 2010/413/WPZiB nie ma zastosowania do skarżącej;

               —

               stwierdzenie, że poza własnymi kosztami postępowania, Rada pokrywa koszty poniesione przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca podnosi cztery zarzuty na poparcie swej skargi.

               1)

               Zarzut pierwszy, w ramach którego skarżąca twierdzi, że nie zostały spełnione w stosunku do skarżącej zgodne z zaskarżonymi, rozporządzeniem i decyzją, z 2010 r. formalne kryteria wskazania lub, że Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, ustalając czy kryteria te zostały spełnione czy nie.

               2)

               Zarzut drugi, w ramach którego skarżąca twierdzi, że wskazanie jej jest niezgodne z zasadą równości traktowania;

                           —

                           skarżąca była nierówno traktowana w porównaniu z innymi bankami irańskimi;

                           —

                           skarżąca była nierówno traktowana w porównaniu z innymi bankami irańskimi, które figurują w wykazie, zarówno rozporządzenia jak i decyzji z 2010 r.

                           —

                           skarżąca była nierówno traktowana w porównaniu z „Daftar” i Fondation Mostaz’afan.

               3)

               Zarzut trzeci, w ramach którego skarżąca twierdzi, że nie poszanowano jej prawa do obrony i że nie spełniono wymogu przedstawienia uzasadnienia sankcji, ze względu na to że:

                           —

                           skarżąca nie otrzymała żadnej informacji od Rady, aby móc ukazać swoje stanowisko, za wyjątkiem składającego się z dwóch linijek lakonicznego, ogólnego i nieprecyzyjnego uzasadnienia;

                           —

                           mimo faktu, iż skarżąca wystosowała do Rady szczegółowe zapytania o udzielenie informacji w odniesieniu do jej wskazania, Rada nie udzieliła odpowiedzi ani skarżącej ani też nie odpowiedziała na pisma jej adwokatów;

                           —

                           sytuacja ta powoduje niemożność ustalenia, czy dany środek jest zasadny, czy też podlega unieważnieniu z uwagi na popełniony błąd;

                           —

                           wszystkie przedstawione przeciwko skarżącej dowody winny były zostać jej przekazane, w miarę możliwości, równocześnie z wydaniem, bądź też jak tylko było to możliwe, zaraz po wydaniu pierwotnej decyzji o zamrożeniu funduszy.

               4)

               Zarzut czwarty, w ramach którego skarżąca twierdzi, że przyjęte środki ograniczające naruszają jej prawo własności i, sprzecznie z zasadą proporcjonalności Unii Europejskiej, nie są proporcjonalne do decyzji, ze względu na to że:

                           —

                           nie istnieje żaden związek między celem, do którego zmierza Rada a nałożonym na skarżącą środkiem ograniczającym;

                           —

                           Rada nie wskazała żadnej transakcji, w której brałaby udział skarżąca;

                           —

                           istnieją inne możliwe, bardziej proporcjonalne środki zwalczania ryzyka związanego z zarzucaną Iranowi „działalnością nuklearną” i finansowaniem tejże działalności.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1).

      (2)  Decyzja Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39).


title: Sprawa T-168/16: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2016 r. – Grizzly Tools/Komisja

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/45

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2016 r. – Grizzly Tools/Komisja
   (Sprawa T-168/16)
   (2016/C 270/52)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Grizzly Tools GmbH & Co. KG (Großostheim, Niemcy) (przedstawiciel: H. Fischer, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/175 z dnia 8 lutego 2016 r. w sprawie środka wprowadzonego przez Hiszpanię na podstawie dyrektywy 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady mającego na celu zakazanie wprowadzania do obrotu określonego typu urządzenia do mycia pod ciśnieniem (Dz.U. 2016, L 33, s. 12),

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący istotnych przepisów formalnych
               Skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja narusza obowiązek uzasadnienia na podstawie art. 296 ust. 2 TFUE w związku z tym, że jej motywy są sprzeczne i niejasne.
               Ponadto zaskarżona decyzja narusza zasadę, wedle której Komisja powinna ustalić stan faktyczny w sposób prawidłowy. W motywie 4 Komisja błędnie stwierdziła, że w deklaracji zgodności WE skarżąca powołała się na normę EN 60335-2-67:2009, co nie jest prawdą.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 11 dyrektywy 2006/42/WE (1)

         W tym zakresie należy podnieść, że Komisja błędnie uznała wprowadzony przez Hiszpanię środek mający na celu zakazanie wprowadzania do obrotu za uzasadniony.
   Władze hiszpańskie i Komisja zakwalifikowały bowiem urządzenie do mycia pod ciśnieniem jako urządzenie o podwójnym zastosowaniu, które może zostać wykorzystane nie tylko jako urządzenie przenośne, lecz również jako urządzenie ręczne. Uznały one zatem za konieczny wyższy standard ochrony, pomimo że zgodnie z jego zastosowaniem urządzenie do mycia pod ciśnieniem nie stanowi urządzenia ręcznego i jego użycie jako urządzenie ręczne nie stanowi zastosowania, które można w sposób uzasadniony przewidzieć w rozumieniu art. 11 ust. 1 dyrektywy 2006/42/WE.

      (1)  Dyrektywa 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie maszyn, zmieniająca dyrektywę 95/16/WE (Dz.U. 2006, L 57, s. 24).


title: Sprawa T-198/09: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2009 r. — UOP przeciwko Komisji

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/19

         Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2009 r. — UOP przeciwko Komisji
   (Sprawa T-198/09)
   2009/C 167/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: UOP Ltd (Brimsdown, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: B. Hartnett, barrister, i O. Geiss, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 ust. 2 decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie środka pomocy wdrożonego przez Francję na rzecz grupy IFP [C 51/05 (ex NN 84/05)] (1)

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie środka pomocy wdrożonego przez Francję na rzecz grupy Institute Français du Petrol [C 51/05 (ex NN 84/05)], notyfikowanej jako dokument C(2008) 1330, w części, w której uznano w niej — pod pewnymi warunkami — że pomoc ta jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) WE. Skarżąca jest podmiotem konkurencyjnym względem beneficjenta pomocy państwa i spółek od niego zależnych, tj. Axens i Prosernat.
   W uzasadnieniu swych żądań strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.
   Po pierwsze podnosi ona, że Komisja popełniła oczywisty błąd w zakresie ustaleń faktycznych i prawnych, naruszając art. 87 ust. 3 WE oraz ramowe uregulowania dotyczące badań i rozwoju z 1996 r. poprzez błędne określenie charakteru działań w zakresie badań i rozwoju podjętych przez IFP zgodnie z załącznikiem I do ramowych uregulowań dotyczących badań i rozwoju, a tym samym błędnie określając maksymalną ważoną intensywność pomocy. Skarżąca uzasadnia ten zarzut w następujący sposób: działalność spółek Axens i Prosernat dotycząca procesów nie stanowi działalności w dziedzinie badań i rozwoju, a cały rozwój poprzedzający fazę konkurencji realizowany jest przez IFP; IFP wykonała przynajmniej część działań w zakresie poprzedzającego fazę konkurencji rozwoju technologii procesów i katalizatorów, wiążących się z wykorzystaniem zakładów pilotażowych, a także część poprzedzających fazę konkurencji działań w zakresie rozwoju jej portfela patentów.
   Po drugie skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w zakresie ustaleń faktycznych i prawnych, naruszając art. 87 ust. 3 WE i oraz ramowe uregulowania dotyczące badań i rozwoju z 1996 r. poprzez nieuwzględnienie pomocy operacyjnej przyznanej na rzecz Axens i Prosernat, będących spółkami zależnymi IFP. Skarżąca uzasadnia ten zarzut trzema argumentami i twierdzi, że: nie wzięto pod uwagę bezpośrednich korzyści uzyskanych przez Axens dzięki ciągłemu wykorzystywaniu zakładów pilotażowych, jak również pośrednich korzyści czerpanych przez Axens z dotacji naukowych IFP oraz międzynarodowej współpracy badawczej IFP.
   Po trzecie skarżąca utrzymuje, że Komisja popełniła oczywisty błąd w zakresie ustaleń faktycznych i prawnych, uznając, że pomoc przyznana IFP i jej spółkom zależnym Axens i Prosernat ma efekt zachęty.
   Po czwarte twierdzi ona, że Komisja popełniła oczywisty błąd w zakresie ustaleń faktycznych i prawnych, polegający na nieprzedstawieniu wystarczającego uzasadnienia lub nieuwzględnieniu w pełnym zakresie przedstawionych jej materiałów dowodowych.

      (1)  Dz.U. 2009, L 53, s. 13


title: Sprawa T-45/14: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2014 r. — HTTS i Bateni przeciwko Radzie

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/27

      Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2014 r. — HTTS i Bateni przeciwko Radzie
      (Sprawa T-45/14)
      (2014/C 71/50)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH (Hamburg, Niemcy) i Naser Bateni (Hamburg) (przedstawiciele: adwokaci M. Schlingmann i F. Lautenschlager

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący nr 1 wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/661/WPZiB z dnia 15 listopada 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego nr 1;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1154/2013 z dnia 15 listopada 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącego nr 1;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania, w szczególności kosztami poniesionymi przez skarżącego nr 1.

            Skarżący nr 2 wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/661/WPZiB z dnia 15 listopada 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego nr 2;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1154/2013 z dnia 15 listopada 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącego nr 2;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania, w szczególności kosztami poniesionymi przez skarżącego nr 2.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1)

                  Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem i niemożliwości stosowania decyzji 2013/661/WPZiB i rozporządzenia (UE) nr 267/2012 (1) zgodnie z art. 277 TFUE
                  W tym kontekście skarżący podnoszą m.in., że Rada zmieniła podstawę prawną dla umieszczenia ich w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami, tak aby umożliwić objęcie ich sankcjami. W związku z tym dokonując zmiany podstawy prawnej Rada w oczywisty sposób nadużyła swoich uprawnień dyskrecjonalnych.

                  2)

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do efektywnej ochrony sądowej i obowiązku uzasadnienia
                  W tym miejscy skarżący podnoszą co do istoty, że Rada uzasadniła umieszczenie ich w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami w niedostatecznym stopniu. Brak jest uzasadnienia jakichkolwiek istotnych okoliczności, na których Rada oparła swoją decyzję.

                  3)

                  Zarzut trzeci dotyczący braku podstawy dla umieszczenia skarżących w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami
                  W ramach tego zarzutu skarżący podnoszą, że uzasadnienie przedstawione przez Rade nie uzasadnia ponownego umieszczenia skarżących w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami

                  4)

                  Zarzut czwarty: naruszenie własności, swobody przedsiębiorczości, prawa do poszanowania życia rodzinnego oraz zasady proporcjonalności
                  W końcu skarżący podnoszą, że ich ponowne umieszczenie w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami narusza własność, swobodę przedsiębiorczości i prawo do poszanowania życia rodzinnego skarżącego nr 2.Skarżący są zdania, że ich umieszczenie w tym wykazie stanowi nieproporcjonalną ingerencję, oczywiście nieodpowiednią dla osiągnięcia celów realizowanych przez zaskarżone akty prawne i w każdy razie wykraczającą poza to, co jest niezbędne do ich osiągnięcia

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1)


title: Sprawa F-57/12: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/37

         Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-57/12)
   2012/C 227/63
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o zmniejszeniu kwoty renty inwalidzkiej skarżącego za okres od czerwca do września 2011 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w zakresie w jakim ewentualnie oddalono w niej wniosek z dnia 19 października 2011 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w zakresie w jakim ewentualnie oddalono w niej wniosek z dnia 20 października 2011 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich decyzji, na mocy których Komisja ewentualnie niezgodnie z prawem zmniejszyła miesięczne kwoty renty inwalidzkiej przysługującej skarżącemu za okres od czerwca do września 2011 r. o łącznie 1 661 EUR i stwierdzenie nieważności ewentualnych decyzji o dokonaniu takich redukcji;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 1 661 EUR wraz z odsetkami od tej kwoty w wysokości 15 % rocznie z coroczną kapitalizacją za okres od 27 października 2011 r. do dnia rzeczywistego dokonania zapłaty;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-298/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Varna (Bułgaria) w dniu 14 czerwca 2011 r. — Dobrudzhanska petrolna kompania AD przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” , grad Varna, pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite (Dyrektor wydziału „zażalenia i administracja wykonawcza” w Varnie przy administracji centralnej krajowej agencji skarbowej)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Varna (Bułgaria) w dniu 14 czerwca 2011 r. — Dobrudzhanska petrolna kompania AD przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto”, grad Varna, pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite (Dyrektor wydziału „zażalenia i administracja wykonawcza” w Varnie przy administracji centralnej krajowej agencji skarbowej)
   (Sprawa C-298/11)
   2011/C 232/35
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen sad Varna

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dobrudzhanska petrolna kompania AD

      Strona pozwana: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto”, grad Varna, pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite (Dyrektor wydziału „zażalenia i administracja wykonawcza” w Varnie przy administracji centralnej krajowej agencji skarbowej)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 80 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy Rady 2006/112 z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w ten sposób, że w zakresie dostaw pomiędzy osobami powiązanymi, gdy świadczenie wzajemne jest niższe od wartości wolnorynkowej, wartość wolnorynkowa operacji stanowi jedynie wówczas podstawę opodatkowania, gdy dostawca lub odbiorca nie są uprawnieni do pełnego odliczenia podatku naliczonego związanego z kupnem lub wytworzeniem towarów będących przedmiotem dostawy?

               2)

               Czy art. 80 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że wówczas, gdy dostawca wykonał prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami lub usługami, będącymi przedmiotem następujących później dostaw pomiędzy osobami powiązanymi o wartości niższej od wartości wolnorynkowej, i owe prawo do odliczenia podatku naliczonego nie zostało skorygowane na podstawie art. 173–177 dyrektywy, a dostawa nie podlega zwolnieniu na podstawie art. 132, 135, 136, 371, 375, 376, 377, 378 ust. 2 lub art. 380–390 dyrektywy, państwo członkowskie nie może ustanowić środków, na podstawie których podstawę opodatkowania stanowi wartość wolnorynkowa?

               3)

               Czy art. 80 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że wówczas, gdy dostawca wykonał prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami lub usługami, będącymi przedmiotem następujących później dostaw pomiędzy osobami powiązanymi o wartości niższej od wartości wolnorynkowej, i owe prawo do odliczenia podatku naliczonego nie zostało skorygowane na podstawie art. 173–177 dyrektywy, państwo członkowskie nie może ustanowić środków, na podstawie których podstawę opodatkowania stanowi wartość wolnorynkowa?

               4)

               Czy art. 80 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 2006/112 wymienia w sposób enumeratywny przypadki tworzące przesłanki, przy spełnieniu których państwo członkowskie może ustanowić środki, na podstawie których podstawę opodatkowania w zakresie dostaw stanowi wartość wolnorynkowa?

               5)

               Czy przepis prawa krajowego, taki jak art. 27 ust. 3 pkt 1 Zakon za danak varhu dobavenata stoynost (ustawy o podatku VAT) jest dopuszczalny w innych przypadkach, niż wskazane w art. 80 ust. 1 lit. a), b) i c) dyrektywy 2006/112?

               6)

               Czy w przypadku takim, jak w niniejszej sprawie przepis art. 80 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 2006/112 ma skutek bezpośredni, i czy sąd krajowy może go zastosować bezpośrednio?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa C-288/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 marca 2011 r. w sprawach połączonych T-443/08 i T-455/08 Freistaat Sachsen i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 8 czerwca 2011 r. przez Mitteldeutsche Flughafen AG, Flughafen Leipzig/Halle GmbH

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 marca 2011 r. w sprawach połączonych T-443/08 i T-455/08 Freistaat Sachsen i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 8 czerwca 2011 r. przez Mitteldeutsche Flughafen AG, Flughafen Leipzig/Halle GmbH
   (Sprawa C-288/11 P)
   2011/C 252/30
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Mitteldeutsche Flughafen AG, Flughafen Leipzig/Halle GmbH (przedstawiciele: adwokaci M. Núñez-Müller i J. Dammann)

      Inne strony postępowania: Freistaat Sachsen, Land Sachsen-Anhalt, Republika Federalna Niemiec, Arbeitsgemeinschaft Deutscher Verkehrsflughäfen e.V. (ADV), Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               Uchylenie pkt 4 sentencji zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym skarga w sprawie T-455/08 została oddalona w pozostałym zakresie, i uchylenie związanego z tym rozstrzygnięcia o kosztach w pkt 6.

               —

               Ostateczne rozstrzygnięcie sprawy i uwzględnienie skargi w sprawie T-455/08 również w zakresie, w jakim zmierza ona do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w części, w której Komisja Europejska stwierdza, że zatwierdzony przez Niemcy wkład kapitałowy na budowę nowego południowego pasa startowego i związanej z nim infrastruktury lotniskowej portu lotniczego Leipzig/Halle stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE (dawny art. 87 ust. 1 WE).

               —

               Obciążenie Komisji Europejskiej zarówno kosztami postępowania odwoławczego, jak i — w uzupełnieniu pkt 7 sentencji zaskarżonego wyroku — kosztami postępowania w pierwszej instancji w sprawie T-455/08.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotem niniejszego odwołania jest wyrok Sądu, którym oddalona została w części skarga wnoszących odwołanie o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji 2008/948/WE z dnia 23 lipca 2008 r. w sprawie środków przyjętych przez Niemcy na rzecz firmy DHL i portu lotniczego Lipsk/Halle.
   Przedmiot odwołanie jest ograniczony. W odwołaniu nie jest kwestionowany pkt 3 sentencji wyroku, w którym Sąd stwierdził nieważność części art. 1 zaskarżonej decyzji, a jedynie pkt 4, w którym Sąd oddalił skargę „w pozostałym zakresie”. Zaskarżeniu nie podlega tym samym również udzielone w art. 1 in fine zaskarżonej decyzji zezwolenie na podstawie art. 107 ust. 3 TFUE; zaskarżone zostaje natomiast jedynie zakwalifikowanie spornego dofinansowania jako pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.
   Wnoszący odwołanie opierają je na następujących zarzutach:

               Zaskarżony wyrok narusza art. 107 ust. 1 TFUE. Wbrew stanowisku Sądu Flughafen Leipzig/Halle GmbH nie stanowi w kontekście spornych działań infrastrukturalnych i ich finansowania przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Tworzenie infrastruktury regionalnych portów lotniczych nie stanowi działalności gospodarczej. W konsekwencji przepisy dotyczące pomocy państwa nie mają zastosowania do niniejszego przypadku.

               Zaskarżony wyrok narusza ponadto zasadę niedziałania prawa wstecz, zasadę pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań. W zaskarżonej decyzji Komisja zastosowała wydany w dniu 9 grudnia 2005 r. komunikat w sprawie wytycznych wspólnotowych dotyczących finansowania portów lotniczych i pomocy państwa na rozpoczęcie działalności dla przedsiębiorstw lotniczych oferujących przeloty z regionalnych portów lotniczych z mocą wsteczną do działań infrastrukturalnych zatwierdzonych już w dniu 4 listopada 2011 r. Sąd neguje to zastosowanie z mocą wsteczną tak zwanych wytycznych z 2005 r. i utrzymuje tym samym sprzeczną i nieprawidłową materialnie sytuację prawną wytworzoną przez Komisję z naruszeniem wspomnianych wyżej zasad. Sąd nie uwzględnia ponadto obowiązujących nadal tzw. wytycznych dla sektora lotniczego z 1994 r., zgodnie z którymi finansowanie przez państwo infrastruktury portów lotniczych uznawane jest za narzędzie polityki ogólnej i dlatego nie podlega kontroli w zakresie pomocy państwa.

               Zaskarżony wyrok narusza również art. 1 lit. b) ppkt (v) względnie art. 17 i 18 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 WE (1), gdyż Sąd nie zastosował do wkładu kapitałowego z dnia 4 listopada 2004 r. zakwalifikowanego przezeń jako pomoc przepisów tego rozporządzenia dotyczących istniejącej pomocy.

               Zaskarżony wyrok narusza w końcu również podział kompetencji określony w TFUE. Swoją wykładnią pojęcia przedsiębiorstwa w rozumieniu art. art. 107 ust. 1 TFUE Sąd narusza prawo pierwotne, poddając kontroli w zakresie pomocy państwa środki państwa członkowskiego, które w rzeczywistości nie są objęte przepisami o pomocy państwa.

               W końcu wnoszący odwołanie uważają, że zaskarżony wyrok z powodu braków uzasadnienia narusza również obowiązek uzasadnienia wynikający z art. 81 regulaminu postępowania przed Sądem.

      (1)  Dz.U. L 83, s. 1.


title: Sprawa T-559/10: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2010 r. — Laboratoire Garnier przeciwko OHIM (natural beauty)

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/16

         Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2010 r. — Laboratoire Garnier przeciwko OHIM (natural beauty)
   (Sprawa T-559/10)
   2011/C 38/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratoire Garnier et Cie (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci R. Dissmann i A. Steegmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 września 2010 r. w sprawie R 971/2010-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „natural beauty” dla towarów z klasy 3 — zgłoszenie nr 8294233

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 207/2009, zgodnie z art. 65 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza doszła do błędnego wniosku, że wskazane w pierwszym z tych przepisów podstawy odmowy rejestracji znajdują zastosowanie w przypadku spornego znaku.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia  15 grudnia 2005 r.  w sprawie C-67/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2000/60/WE — Wspólnotowa polityka wodna — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/17

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 15 grudnia 2005 r.
   w sprawie C-67/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2000/60/WE - Wspólnotowa polityka wodna - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2006/C 36/32)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-67/05, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 11 lutego 2005 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: U. Wölker i S. Pardo Quintillán), przeciwko Republice Federalnej Niemiec (pełnomocnik: U. Forsthoff), Trybunał (szósta izba), w składzie: J. Malenovský, prezes izby, J.-P. Puissochet i A. Ó Caoimh (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 15 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 02.04.2005.


title: Sprawa C-383/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 5 lipca 2013 r. — M.G., N.R. przeciwko Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 5 lipca 2013 r. — M.G., N.R. przeciwko Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Sprawa C-383/13)
   2013/C 260/62
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: M.G.
   N.R.

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy naruszenie ogólnej zasady poszanowania prawa do obrony, wyrażonej również w art. 41 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (1), w trakcie wydawania decyzji w sprawie przedłużenia zastosowania środka detencyjnego w rozumieniu art. 15 ust. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE (2) z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich prowadzi we wszystkich przypadkach bezwarunkowo do obowiązku uchylenia zatrzymania?

               2)

               Czy ta ogólna zasada poszanowania prawa do obrony pozostawia zakres swobody dla dokonania wyważenia interesów, w ramach którego obok ciężaru naruszenia zasady i wagi naruszonych w ten sposób interesów cudzoziemca uwzględnieniu podlegają również interesy państwa członkowskiego, którym służy przedłużenie zastosowania środka detencyjnego?

      (1)  Dz.U. 2000 C 364, s.1.

      (2)  Dz.U. L 348, s.98.


title: Sprawa T-436/12: Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2015 r. – Deutsche Rockwool Mineralwoll/OHIM – Ceramicas del Foix (Rock & Rock) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy Rock & Rock — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe MASTERROCK, FIXROCK, FLEXIROCK, COVERROCK i CEILROCK — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/20]

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/30

         Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2015 r. – Deutsche Rockwool Mineralwoll/OHIM – Ceramicas del Foix (Rock & Rock)
   (Sprawa T-436/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy Rock & Rock - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe MASTERROCK, FIXROCK, FLEXIROCK, COVERROCK i CEILROCK - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/20])
   (2015/C 279/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Rockwool Mineralwoll GmbH & Co. OHG (przedstawiciel: adwokat J. Krenzel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Ceramicas del Foix, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Pérez Serrres i R. Guerras Mazón)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 lipca 2012 r. (sprawa R 495/2011-2) wydaną w postępowaniu w sprawie unieważnienia prawa do znaku toczącym się pomiędzy Deutsche Rockwool Mineralwoll GmbH & Co. OHG a Ceramicas del Foix, SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Deutsche Rockwool Mineralwoll GmbH & Co. OHG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012.


title: Sprawa F-132/14: Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2014 r. – ZZ/Parlament

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/52

         Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2014 r. – ZZ/Parlament
   (Sprawa F-132/14)
   (2015/C 034/64)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Parlament

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności odmownych decyzji Parlamentu Europejskiego wydanych w celu wykonania wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie F-129/12 CH/Parlament, w sprawie wszczęcia dochodzenia administracyjnego dotyczącego skargi na mobbing skarżącej, wypłacenia skarżącej dodatkowej kwoty rekompensaty finansowej i przyznania jej wszystkich przysługujących jej świadczeń i dodatków związanych z istnieniem jej umowy akredytowanej asystentki parlamentarnej, której rozwiązanie zostało uznane za nieważne przez Sąd w ww. wyroku, oraz żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia za wyrządzone jej szkodę i krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 3 marca 2014 r. w zakresie, w jakim zawiera odmowę wszczęcia dochodzenia administracyjnego dotyczącego skargi na mobbing skarżącej, oraz z dnia 2 kwietnia 2014 r. w zakresie, w jakim zawiera odmowę wypłacenia skarżącej kwoty 5  686 EUR, które to decyzje dają wyraz środkom podjętym przez instytucję w celu, jej zdaniem, wykonania wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie F-129/12 CH/Parlament Europejski;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 4 sierpnia 2014 r., otrzymanej w dniu 7 sierpnia 2014 r., oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 16 kwietnia 2014 r., w zakresie, w jakim zawiera ona odmowę wypłacenia skarżącej kwoty 5  686 EUR, naprawienia szkody wynikłej dla skarżącej z otrzymania z opóźnieniem identyfikatora APA, służbowego adresu mailowego i dostępu do intranetu Parlamentu Europejskiego, wszczęcia dochodzenia administracyjnego dotyczącego skargi na mobbing skarżącej i naprawienia krzywdy skarżącej wynikłej z tej ostatniej odmowy;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania w kwocie 1 44  000 EUR tytułem naprawienia szkody skarżącej;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zadośćuczynienia ustalonego ex aequo et bono na kwotę 60  000 EUR tytułem naprawienia krzywdy skarżącej;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odsetek za zwłokę o stopie ustalonej przez Europejski Bank Centralny powiększonej o 2 punkty od ww. kwot 5  686 EUR i 1 44  000 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-441/11: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – Peftiev przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Białorusi — Zamrożenie funduszy — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawo do bycia wysłuchanym — Błąd w ocenie)

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/31

         Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – Peftiev przeciwko Radzie
   (Sprawa T-441/11) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Białorusi - Zamrożenie funduszy - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do bycia wysłuchanym - Błąd w ocenie))
   (2015/C 034/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Skarżący: Vladimir Peftiev (Władimir Pieftiew) (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciele: adwokaci V. Vaitkutė Pavan, A. Smaliukas, E. Matulionyte, T. Milašauskas, oraz M. Shenk, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i F. Naert, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Scharf i E. Paasivirta, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2011/357/WPZiB z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 25), rozporządzenia Rady (UE) nr 588/2011 z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 765/2006 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 1), decyzji Rady 2011/666/WPZiB z dnia 10 października 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 265, s. 17), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1000/2011 z dnia 10 października 2011 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 265, s. 8), decyzji Rady 2012/642/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi (Dz.U. L 285, s. 1), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1017/2012 z dnia 6 listopada 2012 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 307, s. 7), decyzji Rady 2013/534/WPZiB z dnia 29 października 2013 r. zmieniającej decyzję 2012/642/WPZiB (Dz.U. L 288, s. 69), a także rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1054/2013 z dnia 29 października 2013 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 288, s. 1) w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2011/357/WPZiB z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi, rozporządzenia Rady (UE) nr 588/2011 z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 765/2006 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi, decyzji Rady 2011/666/WPZiB z dnia 10 października 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1000/2011 z dnia 10 października 2011 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi, decyzji Rady 2012/642/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi, a także rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1017/2012 z dnia 6 listopada 2012 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi w zakresie, w jakim dotyczą one Vladimira Peftieva.

               2)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim dotyczy ona, po pierwsze, decyzji Rady 2013/534/WPZiB z dnia 29 października 2013 r. zmieniającej decyzję 2012/642, oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1054/2013 z dnia 29 października 2013 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez V. Peftieva.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 290 z 1.10.2011.


title: Sprawa T-421/09: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2009 r. — Dimosia Epicheirisi Ilektrismou A.E. (DEI) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/28

         Skarga wniesiona w dniu 19 października 2009 r. — Dimosia Epicheirisi Ilektrismou A.E. (DEI) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-421/09)
   2010/C 11/55
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dimosia Epicheirisi Ilektrismou A.E. (DEI) (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: P. Anestis, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W dniu 5 marca 2008 r. Komisja wydała decyzję C(2008) 824 w przedmiocie przyznania lub utrzymania w mocy przez Republikę Grecką praw do wydobycia węgla brunatnego dla Dimosia Epicheirisi Ilektrismou A.E. (zwanej dalej „skarżącą”), w której uznała, że Republika Grecka naruszyła art. 86 ust. 1 WE w związku z art. 82 WE przyznając i utrzymując w mocy na rzecz skarżącej uprzywilejowany dostęp do złóż węgla brunatnego w Grecji, naruszając w ten sposób równość szans przedsiębiorstw w zakresie dostępu do paliw pierwotnych w celu wytwarzania energii elektrycznej i umożliwiając skarżącej utrzymanie lub wzmocnienie jej pozycji dominującej na hurtowym rynku dostaw energii elektrycznej.
   Skarżąca zakwestionowała tę decyzję przed Sądem Pierwszej Instancji w drodze skargi zarejestrowanej pod numerem T-169/08; spór ten pozostaje zawisły przed tym sądem.
   Celem niniejszej skargi jest stwierdzenie, na podstawie art. 230 ust. 4 WE, nieważności decyzji Komisji z dnia 4 sierpnia 2009 r. C(2009) 6244 (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) „ustanawiającej szczególne środki w celu naprawienia antykonkurencyjnych skutków naruszeń stwierdzonych w decyzji Komisji z dnia 5 marca 2008 r. w sprawie przyznania lub utrzymania w mocy przez Republikę Grecką praw do wydobycia węgla brunatnego przysługujących przedsiębiorstwu Public Power Corporation S.A [Dimosia Epicheirisi Ilektrismou A.E]”.
   W swym pierwszym zarzucie skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła prawo, a także popełniła oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych, ponieważ, po pierwsze, w błędny sposób określiła ona rynki właściwe, nie uwzględniając tego, że, w zakresie paliw potrzebnych do wyprodukowania energii elektrycznej, węgiel brunatny konkuruje z innymi mogącymi go zastąpić paliwami, takimi jak gaz ziemny, które wchodzą zatem w skład tego samego rynku; po drugie, instytucja ta w niewłaściwy sposób oceniła geograficzny zasięg rynku dostaw węgla brunatnego służącego w Grecji do produkcji energii elektrycznej, podczas gdy rynek dostaw węgla brunatnego powinien obejmować swym zasięgiem całe Bałkany.
   W swym drugim zarzucie skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza prawo i jest obarczona oczywistym błędem w ocenie okoliczności faktycznych w zakresie dotyczącym konieczności zastosowania środków zaradczych. Po pierwsze, skarżąca podnosi, że Komisja popełniła błąd, ponieważ przy określaniu tych środków zaradczych nie uwzględniła ona argumentów prawnych i okoliczności faktycznych podniesionych w trakcie postępowania administracyjnego i postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z marca 2008 r. Po drugie, skarżąca podnosi, że Komisja niesłusznie odrzuciła przedstawione przez DEI nowe okoliczności związane z dodatkowym otwarciem hurtowego rynku dostaw energii elektrycznej ze względu na to, iż nie stanowią one jakoby nowych istotnych okoliczności faktycznych. Po trzecie, w opinii skarżącej zaskarżona decyzja została oparta na błędnych obliczeniach ilości węgla brunatnego, jakie należy dostarczyć konkurentom, aby zaradzić rzekomo popełnionemu naruszeniu.
   W swym drugim zarzucie skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów prawidłowego uzasadnienia, powtarzając jedynie w pokrótce niektóre z argumentów przedstawionych przez skarżącą w trakcie postępowania administracyjnego, nie obalając ich jednak. Podobnie, uzasadnienie decyzji w zakresie dotyczącym geograficznego zasięgu rynku węgla brunatnego nie umożliwia jej adresatowi rozumienia wyciągniętych ostatecznie w tym względzie przez pozwaną wniosków. Skarżąca twierdzi wreszcie, że w decyzji nie został wskazany powód, dla którego wielkość 40 % została uznana za tą część nadających się do wydobycia znanych złóż węgla brunatnego, do której powinni mieć dostęp konkurenci DEI.
   Wreszcie, w swym czwartym zarzucie skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza zasady swobody umów i proporcjonalności. Ze względu na to, że Komisja zakazuje niej przedsiębiorstwom prywatnym, które w przyszłości nabędą w drodze procedury przetargowej prawa do wydobycia złóż w miejscowościach Drama, Elassona, Végora i Vévi, sprzedawania DEI wydobytego węgla brunatnego, ogranicza ona w automatyczny i nieproporcjonalny sposób swobodę zawierania umów przez skarżącą i osoby trzecie. Ponadto, w kontekście istotnych zmian, które świadczą o stopniowym otwieraniu się greckiego rynku energii elektrycznej, wykluczenie DEI z procedury przetargu na przyznanie wszelkich nowych praw do wydobycia węgla brunatnego i ograniczenie w nieuzasadniony sposób jej działalności jako przedsiębiorstwa stanowią środki, które nie są konieczne i które są nieproporcjonalne w stosunku do rzekomo popełnionego naruszenia.


title: Sprawa C-383/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa siedliskowa — Niewystarczający charakter środków przyjętych w celu ochrony gatunku Cricetus cricetus (chomik europejski) — Pogorszenie się stanu siedlisk)

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-383/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa siedliskowa - Niewystarczający charakter środków przyjętych w celu ochrony gatunku Cricetus cricetus (chomik europejski) - Pogorszenie się stanu siedlisk)
   2011/C 226/04
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: Beynet i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i S. Menez, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia środków koniecznych w celu dostosowania się do art. 12 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, s. 7) — Niewystarczający charakter środków podjętych w celu ochrony gatunku Cricetus cricetus (chomik europejski) — Pogorszenie się stanu siedlisk

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając programu środków umożliwiających ścisłą ochronę gatunku Cricetus cricetus (chomik europejski), Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 12 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory po zmianach wprowadzonych dyrektywą Rady 2006/105/WE z dnia 20 listopada 2006 r.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa C-234/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 4 maja 2017 r. – XC i in.

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 4 maja 2017 r. – XC i in.
   (Sprawa C-234/17)
   (2017/C 239/33)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnioskodawcy: XC, YB, ZA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy prawo Unii, w szczególności art. 4 ust. 3 TUE w związku z wywodzonymi z tego postanowienia zasadami równoważności i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje ono Oberster Gerichtshof (sąd najwyższy) do dokonania na wniosek zainteresowanego weryfikacji prawomocnego orzeczenia sądu karnego w odniesieniu do domniemanego naruszenia prawa Unii (tutaj: art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 54 Konwencji Wykonawczej do Układu z Szengen), jeżeli prawo krajowe (§ 363a StPO) [Strafprozessordnung, kodeks postępowania karnego] przewiduje taką weryfikację jedynie w odniesieniu do domniemanego naruszenia EKPC lub jednego z protokołów dodatkowych do tej konwencji?


title: Sprawa C-472/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2009 r. w sprawach połączonych od T-227/01 do T-229/01 i T-265/01, T-266/01 oraz T-270/01, Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava i Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco i in. Przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 26 listopada 2009 r. przez Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/12

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2009 r. w sprawach połączonych od T-227/01 do T-229/01 i T-265/01, T-266/01 oraz T-270/01, Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava i Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco i in. Przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 26 listopada 2009 r. przez Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava
   (Sprawa C-472/09 P)
   2010/C 37/14
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava (przedstawiciele: I. Sáenz-Cortabarría Fernández i M. Morales Isasi, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco, Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya, Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa, Confederación Empresarial Vasca (Confebask), Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Vizcaya, Cámara Oficial de Comercio e Industria de Álava, Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Guipúzcoa, Komisja Wspólnot Europejskich i Comunidad Autónoma de la Rioja

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Stwierdzenie dopuszczalności i zasadności odwołania;

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               Uwzględnienie skargi złożonej w pierwszej instancji, a konkretnie, roszczenia pomocniczego o stwierdzenie nieważności art. 3 zaskarżonej decyzji;

               —

               Pomocniczo, przekazanie sprawy Sadowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania i, w razie potrzeby, nakazanie przeprowadzenia odrzuconego środka dowodowego;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego, a wspierającej ją Comunidad Autónomoa de la Rioja kosztami postępowania w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Błąd co do prawa w stwierdzeniu Sądu Pierwszej Instancji, iż w niniejszym przypadku nie zachodzą wyjątkowe okoliczności oparte na uzasadnionych oczekiwaniach co do zgodności z prawem spornego przepisu podatkowego, które uniemożliwiają zarządzenie odzyskania pomocy zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 (1) w związku z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań. Wypaczenie wypowiedzi w trakcie debaty przed sądem i naruszenie zasady kontradyktoryjności. Naruszenie orzecznictwa dotyczącego uzasadnienia. Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez uchybienie procesowym zasadom oceny dowodów poprzez pominięcie zawartości materiału dowodowego znajdującego się w aktach.
               Ani formalna różnica pomiędzy spornym przepisem podatkowym a przepisem będącym przedmiotem decyzji 93/337 (2), ani też okoliczność, że Komisja mogła oprzeć kryterium selektywności na innym elemencie niż element, który wyraźnie znajduje się w decyzji 93/337, ani też oświadczenie o niezgodności, które znajduje się w decyzji 93/337, nie stanowią wystarczających powodów, dla których Sąd Pierwszej Instancji nie dokonał oceny istnienia wyjątkowych okoliczności, które same w sobie lub w związku z innymi okolicznościami, które zachodzą w niniejszej sprawie, uniemożliwiały Komisji zarządzenie odzyskania pomocy, o którym mowa w zaskarżonej decyzji.
               Poprzez stwierdzenie, że sporne przepisy w sprawach połączonych od T-30/01 do T-32/01 i od T-86/02 do T-88/02 nie są analogiczne do spornego przepisu podatkowego z uwagi na technikę podatkowa oraz zakres bonifikaty, Sąd Pierwszej Instancji dopuścił się wypaczenia wypowiedzi w trakcie debaty pomiędzy stronami sporu, naruszył zasadę kontradyktoryjności, a ponadto dopuścił się oczywistego naruszenia odnośnego orzecznictwa dotyczącego uzasadniania.
               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo poprzez stwierdzenie, że stanowisko Komisji w odniesieniu do zwolnienia podatkowego lub kredytu podatkowego w roku 1993 r. — które, jak to wynika z akt postępowania nie zostały ocenione przez Sąd z naruszeniem przepisów proceduralnych — nie stanowi wyjątkowej okoliczności, która mogłaby uzasadnić pewien stopień uzasadnionych oczekiwań co do zgodności z prawem spornego przepisu podatkowego, który uniemożliwiałby odzyskanie spornej pomocy na podstawie art. 14 ust. Rozporządzenia nr 659/1999, jako sprzecznego z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               2)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez uchybienie art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w związku z zasadą proporcjonalności, która uniemożliwia odzyskanie pomocy dla inwestycji, która nie przekracza maksymalnych pułapów pomocy regionalnej.
               Sąd Pierwszej Instancji naruszył ogólną zasadę proporcjonalności poprzez brak stwierdzenia, że Komisja naruszyła tę zasadę poprzez zarządzenie odzyskania wszystkich kwot ulg kredytowych w wysokości 45 % inwestycji, a nie tylko tych kwot, które przekraczały maksymalny pułap pomocy regionalnej w Kraju Basków.

               3)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez uchybienie zasadom proceduralnym dotyczącym przeprowadzania dowodów i odmowę przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez wnoszącą odwołanie dotyczącego ujawnienia określonych dokumentów Komisji, który w świetle argumentów, jakimi posłużył się Sad Pierwszej Instancji w celu oddalenia skargi wnoszącej odwołanie, okazuje się istotny dla obrony jej interesów. Naruszenie prawa do sprawiedliwego procesu, zasady równego prawa do obrony i prawa do obrony.
               Sąd Pierwszej Instancji poprzez brak przeprowadzenia wnioskowanego dowodu naruszył przysługujące wnoszącej odwołanie fundamentalne prawo do sprawiedliwego procesu, ponieważ odmówił przeprowadzenia dowodu, który ma istotne znaczenie dla wnoszącej odwołania, naruszając w ten sposób jej prawo do obrony z tego względu, że jej roszczenie zostało oddalone jako nieudowodnione, a wnosząca odwołanie chciała je udowodnić za pomocą nieprzeprowadzonego dowodu: a mianowicie, że jeżeli nie już samo wyraźne stanowisko Komisji w odniesieniu do skargi z 1994 r. przeciwko przepisom podatkowym z 1993 r. (włączywszy w to kredyt podatkowy), które są zasadniczo identyczne jak sporne przepisy, polegające na oddaleniu tej skargi, to przynajmniej zachowanie Komisji miałyby stanowić wyjątkowe okoliczności, z którego to względu takie zachowanie spowodowało powstanie uzasadnionych oczekiwań co do zgodności z prawem przepisów podatkowych z 1993 r., co doprowadziło do przyjęcia spornego przepisu podatkowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 WE traktatu WE.

      (2)  Decyzja Komisji 93/337/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie systemu pomocy podatkowej na rzecz inwestycji w Kraju Basków (Dz. L 134, s. 25).