title: Sprawa C-677/15 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. – Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) / European Dynamics Luxembourg SA, Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE, European Dynamics Belgium SA (Odwołanie — Zamówienia publiczne na usługi — Świadczenie usług zewnętrznych na potrzeby zarządzania programami i projektami oraz na potrzeby doradztwa technicznego w dziedzinie technologii informatycznych — Procedura kaskadowa — Ważenie podkryteriów w ramach kryteriów udzielenia zamówienia — Zasady równości szans i przejrzystości — Oczywiste błędy w ocenie — Braki w uzasadnieniu — Utrata szansy — Odpowiedzialność pozaumowna Unii Europejskiej — Żądanie odszkodowania)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. – Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) / European Dynamics Luxembourg SA, Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE, European Dynamics Belgium SA
   (Sprawa C-677/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Zamówienia publiczne na usługi - Świadczenie usług zewnętrznych na potrzeby zarządzania programami i projektami oraz na potrzeby doradztwa technicznego w dziedzinie technologii informatycznych - Procedura kaskadowa - Ważenie podkryteriów w ramach kryteriów udzielenia zamówienia - Zasady równości szans i przejrzystości - Oczywiste błędy w ocenie - Braki w uzasadnieniu - Utrata szansy - Odpowiedzialność pozaumowna Unii Europejskiej - Żądanie odszkodowania))
   (2018/C 072/05)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: N. Bambara, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów P. Wytincka i B. Hoorelbeke)

      Druga strona postępowania: European Dynamics Luxembourg SA, Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE, European Dynamics Belgium SA (przedstawiciele: M. Sfyri, C.N. Dede i D. Papadopoulou, dikigoroi)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 7 października 2015 r., European Dynamics Luxembourg i in./OHIM (T-299/11, EU:T:2015:757) zostaje uchylony w zakresie, w jakim:

                           —

                           w pkt 2 sentencji zobowiązał Unię Europejską do naprawienia szkody poniesionej przez European Dynamics Luxembourg SA z tytułu utraty szansy uzyskania zamówienia i zawarcia umowy ramowej jako pierwszy kontrahent w mechanizmie kaskadowym oraz

                           —

                           w pkt 4 i 5 sentencji orzeczono, że strony powinny przedstawić Sądowi wysokość kwoty odszkodowania ustaloną w ugodzie, a w jej braku – przedstawić mu wnioski dotyczące proponowanych kwot.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Żądanie odszkodowania European Dynamics Luxembourg SA, Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE i European Dynamics Belgium SA w sprawie T-299/11 zostaje oddalone.

               4)

               Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) oraz European Dynamics Luxembourg SA, Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE i European Dynamics Belgium SA pokrywają własne koszty postępowania odwoławczego i postępowania w pierwszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 90 z 7.3.2016.


title: Sprawa C-322/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Global Starnet Ltd / Ministero dell'Economia e delle Finanze, Amministrazione Autonoma Monopoli di Stato (Odesłanie prejudycjalne — Swoboda świadczenia usług, swoboda przedsiębiorczości, swoboda przepływu kapitału, wolność prowadzenia działalności gospodarczej — Ograniczenia — Udzielenie nowych koncesji na zarządzanie grami na odległość — Zasady pewności prawa oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań — Wyrok trybunału konstytucyjnego — Obowiązek wystąpienia do Trybunału przez sąd krajowy)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/15

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Global Starnet Ltd / Ministero dell'Economia e delle Finanze, Amministrazione Autonoma Monopoli di Stato
   (Sprawa C-322/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swoboda świadczenia usług, swoboda przedsiębiorczości, swoboda przepływu kapitału, wolność prowadzenia działalności gospodarczej - Ograniczenia - Udzielenie nowych koncesji na zarządzanie grami na odległość - Zasady pewności prawa oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań - Wyrok trybunału konstytucyjnego - Obowiązek wystąpienia do Trybunału przez sąd krajowy))
   (2018/C 072/18)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Global Starnet Ltd

      Strona przeciwna: Ministero dell'Economia e delle Finanze, Amministrazione Autonoma Monopoli di Stato

      Sentencja

               1)

               Artykuł 267 ust. 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu zasadniczo jest zobowiązany wystąpić z odesłaniem prejudycjalnym w przedmiocie interpretacji prawa Unii, nawet jeśli w ramach tego samego postępowania krajowego, trybunał konstytucyjny danego państwa członkowskiego dokonał oceny zgodności z konstytucją przepisów krajowych w świetle norm referencyjnych o treści analogicznej do treści postanowień prawa Unii.

               2)

               Artykuły 49 i 56 TFUE oraz zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które ustanawiają w odniesieniu do podmiotów będących już koncesjonariuszami w sektorze telematycznego zarządzania dozwolonymi grami, nowe warunki wykonywania działalności, w drodze aneksu do istniejącej już umowy, o ile sąd odsyłający stwierdzi, że przepisy te mogą być uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego, są odpowiednie do zagwarantowania realizacji zamierzonych celów i nie wykraczają poza to, co koniecznie do ich osiągnięcia.

      (1)  Dz.U. C 343 z 19.9.2016.


title: Sprawy połączone od C-66/16 P do C-69/16 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. – Comunidad Autónoma del País Vasco, Itelazpi, SA (C-66/16 P), Comunidad Autónoma de Cataluña, Centre de Telecomunicacions i Tecnologies de la Informació de la Generalitat de Catalunya (CTTI) (C-67/16 P), Navarra de Servicios y Tecnologías SA, (C-68/16 P), Cellnex Telecom SA, dawniej Abertis Telecom SA, Retevisión I SA (C-69/16 P) / Komisja Europejska, SES Astra SA (Odwołanie — Pomoc państwa — Telewizja cyfrowa — Pomoc na wdrożenie naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych — Subwencja na rzecz operatorów platform cyfrowej telewizji naziemnej — Decyzja uznająca środki pomocowe za częściowo niezgodne z rynkiem wewnętrznym — Pojęcie pomocy państwa — Korzyść — Usługa w ogólnym interesie gospodarczym — Definicja — Zakres uznania państw członkowskich)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. – Comunidad Autónoma del País Vasco, Itelazpi, SA (C-66/16 P), Comunidad Autónoma de Cataluña, Centre de Telecomunicacions i Tecnologies de la Informació de la Generalitat de Catalunya (CTTI) (C-67/16 P), Navarra de Servicios y Tecnologías SA, (C-68/16 P), Cellnex Telecom SA, dawniej Abertis Telecom SA, Retevisión I SA (C-69/16 P) / Komisja Europejska, SES Astra SA
   (Sprawy połączone od C-66/16 P do C-69/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - Telewizja cyfrowa - Pomoc na wdrożenie naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych - Subwencja na rzecz operatorów platform cyfrowej telewizji naziemnej - Decyzja uznająca środki pomocowe za częściowo niezgodne z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie pomocy państwa - Korzyść - Usługa w ogólnym interesie gospodarczym - Definicja - Zakres uznania państw członkowskich))
   (2018/C 072/06)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Comunidad Autónoma del País Vasco, Itelazpi, SA (C-66/16 P), Comunidad Autónoma de Cataluña, Centre de Telecomunicacions i Tecnologies de la Informació de la Generalitat de Catalunya (CTTI) (C-67/16 P), Navarra de Servicios y Tecnologías SA, (C-68/16 P), Cellnex Telecom SA, dawniej Abertis Telecom SA, Retevisión I SA (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, A. Lamadrid de Pablo i M. Bolsa Ferruz, abogados)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Němečková, É. Gippini Fournier i B. Stromsky, pełnomocnicy), SES Astra (przedstawiciele: F. González Díaz, V. Romero Algarra, abogados i F. Salerno, avocat)

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               Comunidad Autónoma del País Vasco, Itelazpi SA, Comunidad Autónoma de Cataluña, Centre de Telecomunicacions i Tecnologies de la Informació de la Generalitat de Catalunya (CTTI), Navarra de Servicios y Tecnologías SA, Cellnex Telecom SA i Retevisión I SA zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 4.4.2016.


title: Sprawa T-4/18: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2018 r. – Holzer y Cia /EUIPO – Annco (AT ANN TAYLOR)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/44

         Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2018 r. – Holzer y Cia /EUIPO – Annco (AT ANN TAYLOR)
   (Sprawa T-4/18)
   (2018/C 072/56)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Holzer y Cia, SA de CV (Meksyk, Meksyk) (przedstawiciel: N. Fernández Fernández-Pacheco)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Annco, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „AT ANN TAYLOR” – unijny znak towarowy nr 11 197 647

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 listopada 2017 r. w sprawie R 2371/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie skargi

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               potwierdzenie ważności rejestracji unijnego znaku towarowego nr 11 197 647 „AT ANN TAYLOR” dla ogółu towarów, dla których rzeczonym zgłoszeniem domagano się ochrony

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Izba Odwoławcza dopuściła się w swej analizie naruszenia prawa w odniesieniu do: istnienia wprowadzającego w błąd podobieństwa między kolidującymi ze sobą oznaczeniami oraz świadomości właściciela łudząco podobnego znaku towarowego w chwili składania wniosku; zamiaru właściciela w chwili zgłaszania swego znaku towarowego; wartości dowodowej przypisanej dowodom przedstawionym przez wnoszącego o unieważnienie oraz ciężaru dowodu.


title: Sprawa C-529/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München – Niemcy) – Hamamatsu Photonics Deutschland GmbH / Hauptzollamt München (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna taryfa celna — Kodeks celny — Artykuł 29 — Ustalanie wartości celnej — Transakcje transgraniczne między spółkami powiązanymi — Uprzednie porozumienie cenowe — Ustalona cena transferowa składająca się z kwoty uprzednio zafakturowanej i korekty ryczałtowej dokonanej po upływie okresu rozliczeniowego)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/25

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München – Niemcy) – Hamamatsu Photonics Deutschland GmbH / Hauptzollamt München
   (Sprawa C-529/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Kodeks celny - Artykuł 29 - Ustalanie wartości celnej - Transakcje transgraniczne między spółkami powiązanymi - Uprzednie porozumienie cenowe - Ustalona cena transferowa składająca się z kwoty uprzednio zafakturowanej i korekty ryczałtowej dokonanej po upływie okresu rozliczeniowego))
   (2018/C 072/33)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht München

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hamamatsu Photonics Deutschland GmbH

      Strona przeciwna: Hauptzollamt München

      Sentencja

   Artykuły 28–31 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 82/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r., należy interpretować w ten sposób, że nie pozwalają one na to, by jako wartość celną przyjąć uzgodnioną wartość transakcyjną, na którą składa się w części uprzednio zafakturowana i zgłoszona kwota oraz w części dokonana po upływie okresu rozliczeniowego korekta ryczałtowa, bez możliwości stwierdzenia, czy na koniec okresu rozliczeniowego ta korekta zostanie dokonana w górę czy w dół.

      (1)  Dz.U. C 30 z 30.1.2017.


title: Sprawa C-334/16: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Albacete – Hiszpania) – José Luís Núñez Torreiro / AIG Europe Limited, Sucursal en España, uprzednio Chartis Europe Limited, Sucursal en España, Unión Española de Entidades Aseguradoras y Reaseguradoras (Unespa) (Odesłanie prejudycjalne — Obowiązkowe ubezpieczenie w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych — Dyrektywa 2009/103/WE — Artykuł 3 akapit pierwszy — Pojęcie „ruchu pojazdów” — Uregulowanie krajowe wykluczające prowadzenie pojazdów mechanicznych na drogach lub terenach, które nie są „zdatne do ruchu”, z wyjątkiem tych, które choć nie są zdatne do tego celu, są jednak „powszechnie używane”)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/15

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Albacete – Hiszpania) – José Luís Núñez Torreiro / AIG Europe Limited, Sucursal en España, uprzednio Chartis Europe Limited, Sucursal en España, Unión Española de Entidades Aseguradoras y Reaseguradoras (Unespa)
   (Sprawa C-334/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Obowiązkowe ubezpieczenie w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych - Dyrektywa 2009/103/WE - Artykuł 3 akapit pierwszy - Pojęcie „ruchu pojazdów” - Uregulowanie krajowe wykluczające prowadzenie pojazdów mechanicznych na drogach lub terenach, które nie są „zdatne do ruchu”, z wyjątkiem tych, które choć nie są zdatne do tego celu, są jednak „powszechnie używane”))
   (2018/C 072/19)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de Albacete

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: José Luís Núñez Torreiro

      Strona pozwana: AIG Europe Limited, Sucursal en España, uprzednio Chartis Europe Limited, Sucursal en España, Unión Española de Entidades Aseguradoras y Reaseguradoras (Unespa)

      Sentencja

   Artykuł 3 akapit pierwszy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które pozwala wykluczyć z zakresu objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem szkody powstałe przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych na drogach i terenach, które nie są „zdatne do ruchu”, z wyjątkiem tych, które choć nie są zdatne do tego celu, są jednak „powszechnie używane”.

      (1)  Dz.U. C 305 z 22.8.2016.


title: Sprawa T-5/18: Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2018 r. – Hamburg Beer Company / EUIPO (Hamburg BEER COMPANY)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/45

         Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2018 r. – Hamburg Beer Company / EUIPO (Hamburg BEER COMPANY)
   (Sprawa T-5/18)
   (2018/C 072/57)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hamburg Beer Company GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte O. Spieker, A Schönfleisch i M. Alber)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „Hamburg BEER COMPANY” – zgłoszenie nr 15 272 743

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 września 2017 r. w sprawie R 436/2017-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-649/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Peter Valach i in. / Waldviertel Sparkasse Bank AG i in. [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 — Zakres stosowania — Powództwo odszkodowawcze oparte na reżimie odpowiedzialności deliktowej, wytoczone przeciwko członkom rady wierzycieli z powodu odrzucenia przez nich planu restrukturyzacyjnego w postępowaniu w przedmiocie niewypłacalności]

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/26

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Peter Valach i in. / Waldviertel Sparkasse Bank AG i in.
   (Sprawa C-649/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Zakres stosowania - Powództwo odszkodowawcze oparte na reżimie odpowiedzialności deliktowej, wytoczone przeciwko członkom rady wierzycieli z powodu odrzucenia przez nich planu restrukturyzacyjnego w postępowaniu w przedmiocie niewypłacalności])
   (2018/C 072/34)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Peter Valach, Alena Valachová, SC Europa ZV II a.s., SC Europa LV a.s., VAV Parking a.s., SC Europa BB a.s., Byty A s.r.o.

      Strona przeciwna: Waldviertel Sparkasse Bank AG, Československá obchodná banka a.s., Stadt Banská Bystrica

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że przepis ten znajduje zastosowanie do powództwa odszkodowawczego opartego na reżimie odpowiedzialności deliktowej, wytoczonego przeciwko członkom rady wierzycieli z powodu działania podjętego przez nich w trakcie głosowania nad planem restrukturyzacyjnym w ramach [wpisującego się w koncepcję szeroko rozumianego postępowania upadłościowego] postępowania w przedmiocie niewypłacalności i że w związku z tym powództwo to jest wyłączone z przedmiotowego zakresu stosowania rzeczonego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


title: Sprawa C-364/16 P: Wyrok Trybunału (szósta izba izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. – Trioplast Industrier AB / Komisja Europejska (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek plastikowych worków przemysłowych — Skierowane przez Komisję do wnoszącej odwołanie wezwanie do zapłaty odsetek za zwłokę od kwoty nałożonej grzywny — Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/16

         Wyrok Trybunału (szósta izba izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. – Trioplast Industrier AB / Komisja Europejska
   (Sprawa C-364/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek plastikowych worków przemysłowych - Skierowane przez Komisję do wnoszącej odwołanie wezwanie do zapłaty odsetek za zwłokę od kwoty nałożonej grzywny - Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie))
   (2018/C 072/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Trioplast Industrier AB (przedstawiciele: T Pettersson, F. Sjövall, i A. Johansson, advokater)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i P. Rossi, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Trioplast Industrier AB zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 343 z 19.9.2016.


title: Sprawa C-571/17 PPU: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam – Niderlandy) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego wobec Sameta Ardica (Odesłanie prejudycjalne — Pilny tryb prejudycjalny — Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych — Europejski nakaz aresztowania — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Procedury przekazywania osób między państwami członkowskimi — Warunki wykonania — Podstawy fakultatywnej odmowy wykonania — Artykuł 4a ust. 1, dodany decyzją ramową 2009/299/WSiSW — Nakaz wydany do celów wykonania kary pozbawienia wolności — Pojęcie „rozprawy, w wyniku której wydano orzeczenie” — Zakres — Osoba prawomocnie skazana na karę pozbawienia wolności w wyniku rozprawy, która odbyła się w obecności tej osoby — Kara, której wykonanie zostało następnie częściowo zawieszone pod określonymi warunkami — Późniejsze postępowanie, w którego wyniku zarządzono wykonanie kary z powodu nieprzestrzegania tych warunków — Postępowanie w przedmiocie uchylenia, które odbyło się pod nieobecność zainteresowanego)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/27

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam – Niderlandy) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego wobec Sameta Ardica
   (Sprawa C-571/17 PPU) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Procedury przekazywania osób między państwami członkowskimi - Warunki wykonania - Podstawy fakultatywnej odmowy wykonania - Artykuł 4a ust. 1, dodany decyzją ramową 2009/299/WSiSW - Nakaz wydany do celów wykonania kary pozbawienia wolności - Pojęcie „rozprawy, w wyniku której wydano orzeczenie” - Zakres - Osoba prawomocnie skazana na karę pozbawienia wolności w wyniku rozprawy, która odbyła się w obecności tej osoby - Kara, której wykonanie zostało następnie częściowo zawieszone pod określonymi warunkami - Późniejsze postępowanie, w którego wyniku zarządzono wykonanie kary z powodu nieprzestrzegania tych warunków - Postępowanie w przedmiocie uchylenia, które odbyło się pod nieobecność zainteresowanego))
   (2018/C 072/35)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Amsterdam

      Strony w postępowaniu głównym

   Samet Ardic

      Sentencja

   W przypadku, gdy zainteresowany osobiście stawił się na rozprawie w sprawie karnej, w wyniku której wydano orzeczenie prawomocnie uznające go za winnego popełnienia czynu karalnego, i z tego względu wymierzono mu karę pozbawienia wolności, której wykonanie zostało następnie częściowo zawieszone pod pewnymi warunkami, pojęcie „rozprawy, w wyniku której wydano orzeczenie” w rozumieniu art. 4a ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono późniejszego postępowania w przedmiocie uchylenia tego zawieszenia ze względu na naruszenie wspomnianych warunków w okresie próby, o ile orzeczenie uchylające wydane po zakończeniu tego postępowania nie zmienia ani charakteru, ani wymiaru początkowo orzeczonej kary.

      (1)  Dz.U. C 402 z 27.11.2017.


title: Sprawa C-372/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München – Niemcy) – Soha Sahyouni / Raja Mamisch [Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Rozporządzenie (UE) nr 1259/2010 — Wzmocniona współpraca w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodu i separacji prawnej — Uznanie rozwodu prywatnego uzyskanego przed sądem wyznaniowym w państwie trzecim — Zakres stosowania wspomnianego rozporządzenia]

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/16

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München – Niemcy) – Soha Sahyouni / Raja Mamisch
   (Sprawa C-372/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Rozporządzenie (UE) nr 1259/2010 - Wzmocniona współpraca w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodu i separacji prawnej - Uznanie rozwodu prywatnego uzyskanego przed sądem wyznaniowym w państwie trzecim - Zakres stosowania wspomnianego rozporządzenia])
   (2018/C 072/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht München

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Soha Sahyouni

      Strona pozwana: Raja Mamisch

      Sentencja

   Artykuł 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 1259/2010 z dnia 20 grudnia 2010 r. w sprawie wprowadzenia w życie wzmocnionej współpracy w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodu i separacji prawnej należy interpretować w ten sposób, że rozwód wynikający z jednostronnego oświadczenia jednego z małżonków złożonego przed sądem wyznaniowym, taki jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, nie jest objęty przedmiotowym zakresem stosowania tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 343 z 19.9.2016.


title: Sprawa C-648/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 20 listopada 2017 r. – „Balcia Insurance” SE

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 20 listopada 2017 r. – „Balcia Insurance” SE
   (Sprawa C-648/17)
   (2018/C 072/36)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca w kasacji:„Balcia Insurance” SE

      Druga strona postępowania: AS „Baltijas Apdrošināšanas Nams”

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 72/166/EWG (1) z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (pierwszej dyrektywy) należy interpretować w ten sposób, że w zakres pojęcia „ruchu pojazdów” wchodzi sytuacja taka jak ta będąca przedmiotem sporu, czyli otwarcie drzwi pojazdu podczas postoju?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. należy interpretować w ten sposób, że w zakres pojęcia „ruchu pojazdów” wchodzi sytuacja taka jak ta będąca przedmiotem sporu, czyli sytuacja, w której szkoda na mieniu osoby trzeciej powstaje w wyniku użytkowania pojazdu przez pasażera?

      (1)  Dz.U. 1972, L 103, s. 1.


title: Sprawa C-70/16 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. – Comunidad Autónoma de Galicia, Redes de Telecomunicación Galegas Retegal SA (Retegal) / Komisja Europejska, SES Astra SA (Odwołanie — Pomoc państwa — Telewizja cyfrowa — Pomoc na wdrożenie naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych — Subwencja na rzecz operatorów platform cyfrowej telewizji naziemnej — Decyzja uznająca środki pomocowe za częściowo niezgodne z rynkiem wewnętrznym — Pojęcie pomocy państwa — Korzyść — Usługa w ogólnym interesie gospodarczym — Definicja — Zakres uznania państw członkowskich)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. – Comunidad Autónoma de Galicia, Redes de Telecomunicación Galegas Retegal SA (Retegal) / Komisja Europejska, SES Astra SA
   (Sprawa C-70/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - Telewizja cyfrowa - Pomoc na wdrożenie naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych - Subwencja na rzecz operatorów platform cyfrowej telewizji naziemnej - Decyzja uznająca środki pomocowe za częściowo niezgodne z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie pomocy państwa - Korzyść - Usługa w ogólnym interesie gospodarczym - Definicja - Zakres uznania państw członkowskich))
   (2018/C 072/07)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Comunidad Autónoma de Galicia, Redes de Telecomunicación Galegas Retegal, SA (Retegal) (przedstawiciele: F. J. García Martínez i B. Pérez Conde, abogados)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Němečková, É. Gippini Fournier i B. Stromsky, pełnomocnicy), SES Astra (przedstawiciele: F. González Díaz, V. Romero Algarra, abogados i F. Salerno, avocat)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 26 listopada 2015 r., Comunidad Autónoma de Galicia i Retegal/Komisja (T-463/13 i T-464/13, niepublikowany, EU:T:2015:901), zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2014/489/UE z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.28599 [C 23/10 (ex NN 36/10, ex CP 163/09)] wdrożonej przez Królestwo Hiszpanii na rzecz rozwinięcia [wdrożenia] naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych (poza regionem Kastylia-La Mancha).

               3)

               Komisja Europejska pokrywa koszty poniesione przez Comunidad Autónoma de Galicia (wspólnotę autonomiczną Galicji, Hiszpania) i Redes de Telecomunicación Galegas Retegal SA (Retegal) w ramach niniejszego odwołania, a także koszty poniesione przez nie w pierwszej instancji.

               4)

               SES Astra SA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 118 z 4.4.2016.


title: Sprawa C-393/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Comité Interprofessionnel du Vin de Champagne/Aldi Süd Dienstleistungs-GmbH & Co. OHG, reprezentowane przez Aldi Süd Dienstleistungs-GmbH, dawniej Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG Süd. [Odesłanie prejudycjalne — Wspólna organizacja rynków produktów rolnych — Chroniona nazwa pochodzenia (ChNP) — Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 — Artykuł 118m ust. 2 lit. a) ppkt (ii) i art. 118m ust. 2 lit. b) i c) — Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 — Artykuł 103 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) i art. 103 ust. 2 lit. b) i c) — Zakres stosowania — Wykorzystanie reputacji ChNP — Niewłaściwe stosowanie, imitacja lub przywołanie ChNP — Oznaczenie nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd — ChNP „Champagne” wykorzystywana w nazwie środka spożywczego — Nazwa „Champagner Sorbet” — Środek spożywczy zawierający szampan jako składnik — Składnik przyznający podstawową cechę charakterystyczną środkowi spożywczemu]

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/17

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Comité Interprofessionnel du Vin de Champagne/Aldi Süd Dienstleistungs-GmbH & Co. OHG, reprezentowane przez Aldi Süd Dienstleistungs-GmbH, dawniej Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG Süd.
   (Sprawa C-393/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólna organizacja rynków produktów rolnych - Chroniona nazwa pochodzenia (ChNP) - Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 - Artykuł 118m ust. 2 lit. a) ppkt (ii) i art. 118m ust. 2 lit. b) i c) - Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 - Artykuł 103 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) i art. 103 ust. 2 lit. b) i c) - Zakres stosowania - Wykorzystanie reputacji ChNP - Niewłaściwe stosowanie, imitacja lub przywołanie ChNP - Oznaczenie nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd - ChNP „Champagne” wykorzystywana w nazwie środka spożywczego - Nazwa „Champagner Sorbet” - Środek spożywczy zawierający szampan jako składnik - Składnik przyznający podstawową cechę charakterystyczną środkowi spożywczemu])
   (2018/C 072/22)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Comité Interprofessionnel du Vin de Champagne

      Strona pozwana: Aldi Süd Dienstleistungs-GmbH & Co. OHG, reprezentowana przez Aldi Süd Dienstleistungs-GmbH, dawniej Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG Süd,

      Przy udziale: Galana NV

      Sentencja

               1)

               Artykuł 118m ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”), zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 491/2009 z dnia 25 maja 2009 r., oraz art. 103 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 należy interpretować w ten sposób, że do ich zakresu stosowania należy przypadek, w którym chroniona nazwa pochodzenia, taka jak „Champagne”, jest wykorzystywana jako część nazwy, pod którą sprzedawany jest środek spożywczy, taki jak „Champagner Sorbet”, który nie odpowiada specyfikacji dotyczącej tej chronionej nazwy pochodzenia, lecz który zawiera składnik odpowiadający tej specyfikacji.

               2)

               Artykuł 118m ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia nr 1234/2007, zmienionego rozporządzeniem nr 491/2009, i art. 103 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia nr 1308/2013 należy interpretować w ten sposób, że wykorzystanie chronionej nazwy pochodzenia jako elementu nazwy, pod którą jest sprzedawany niezgodny ze specyfikacją tej chronionej nazwy pochodzenia środek spożywczy, zawierający jednak składnik zgodny z tą specyfikacją, taki jak „Champagner Sorbet”, stanowi wykorzystanie reputacji chronionej nazwy pochodzenia w rozumieniu tych przepisów, jeżeli ten środek spożywczy nie posiada jako podstawowej cechy charakterystycznej smaku generowanego głównie przez obecność tego składnika w swoim składzie.

               3)

               Artykuł 118m ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1234/2007, zmienionego rozporządzeniem nr 491/2009, i art. 103 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1308/2013 należy interpretować w ten sposób, że wykorzystanie chronionej nazwy pochodzenia jako elementu nazwy, pod którą jest sprzedawany niezgodny ze specyfikacją tej chronionej nazwy pochodzenia środek spożywczy, który zawiera jednak składnik zgodny z tą specyfikacją, taki jak „Champagner Sorbet”, nie stanowi nieuprawnionego stosowania, imitacji lub przywołania w rozumieniu tych przepisów.

               4)

               Artykuł 118m ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 1234/2007, zmienionego rozporządzeniem nr 491/2009, i art. 103 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 1308/2013 należy interpretować w ten sposób, że mają one zastosowanie zarówno w odniesieniu do nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd oznaczeń, które mogą wywołać błędne skojarzenie co do pochodzenia danego produktu, jak i względem nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd oznaczeń co do charakteru lub podstawowych cech charakterystycznych tego produktu.

      (1)  Dz.U. C 402 z 31.10.2016.


title: Sprawa T-6/18: Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2018 r. – Hamburg Beer Company / EUIPO (Hamburg Beer Company)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/46

         Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2018 r. – Hamburg Beer Company / EUIPO (Hamburg Beer Company)
   (Sprawa T-6/18)
   (2018/C 072/58)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hamburg Beer Company GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte O. Spieker, A. Schönfleisch i M. Alber)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Hamburg Beer Company” – zgłoszenie nr 15 272 784

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 września 2017 r. w sprawie R 437/2017-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawy połączone C-397/16 i C-435/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Milano, Bundesgerichtshof – Włochy, Niemcy) – Acacia Srl/Pneusgarda Srl w upadłości, Audi AG (C-397/16), Acacia Srl, Rolando D’Amato/Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG (C-435/16). [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 — Wzory wspólnotowe — Artykuł 110 ust. 1 — Brak ochrony — Klauzula „naprawy” — Pojęcie „cechy części składowej produktu złożonego” — Naprawa produktu złożonego w celu nadania mu pierwotnego wyglądu — Środki, jakie mają zostać przyjęte przez użytkownika celem powołania się na klauzulę „naprawy” — Obręcz kół samochodu stanowiąca idealną replikę modelu oryginalnej obręczy kół]

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/18

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Milano, Bundesgerichtshof – Włochy, Niemcy) – Acacia Srl/Pneusgarda Srl w upadłości, Audi AG (C-397/16), Acacia Srl, Rolando D’Amato/Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG (C-435/16).
   (Sprawy połączone C-397/16 i C-435/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 - Wzory wspólnotowe - Artykuł 110 ust. 1 - Brak ochrony - Klauzula „naprawy” - Pojęcie „cechy części składowej produktu złożonego” - Naprawa produktu złożonego w celu nadania mu pierwotnego wyglądu - Środki, jakie mają zostać przyjęte przez użytkownika celem powołania się na klauzulę „naprawy” - Obręcz kół samochodu stanowiąca idealną replikę modelu oryginalnej obręczy kół])
   (2018/C 072/23)
   Języki postępowania: niemiecki i włoski

      Sądy odsyłające

   Corte d'appello di Milano, Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Acacia Srl (C-397/16), Acacia Srl, Rolando D’Amato (C-435/16)

      Strony pozwane: Pneusgarda Srl w upadłości, Audi AG (C-397/16), Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG (C-435/16)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 110 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych należy interpretować w ten sposób, że klauzula „naprawy” zawarta w tym artykule nie uzależnia wykluczenia ochrony na podstawie wzoru wspólnotowego odnoszącego się do wzoru, który stanowi część składową produktu złożonego wykorzystywaną do umożliwienia naprawy tego produktu złożonego w celu przywrócenia mu jego pierwotnego wyglądu, od przesłanki, że chroniony wzór zależy od wyglądu produktu złożonego.

               2)

               Artykuł 110 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 należy interpretować w ten sposób, że klauzula „naprawy” zawarta w tym artykule uzależnia wyłączenie ochrony z tytułu wzoru wspólnotowego w odniesieniu do wzoru, który stanowi część składową produktu złożonego wykorzystywaną do umożliwienia naprawy tego produktu złożonego w celu przywrócenia mu jego pierwotnego wyglądu, od przesłanki, że część zamienna ma wygląd identyczny z wyglądem części pierwotnie zastosowanej w produkcie złożonym w momencie jego wprowadzenia do obrotu.

               3)

               Artykuł 110 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 należy interpretować w ten sposób, że dla możliwości powołania się na klauzulę „naprawy” zawartą w tym przepisie, producent lub sprzedawca części składowej produktu złożonego mają obowiązek zachowania należytej staranności w zakresie przestrzegania przez użytkowników na dalszym etapie łańcucha dostaw warunków nałożonych przez ten przepis.

      (1)  Dz.U. C 371 z 10.10.2016.


title: Sprawa C-81/16 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. – Królestwo Hiszpanii / Komisja Europejska (Odwołanie — Pomoc państwa — Telewizja cyfrowa — Pomoc na wdrożenie naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych — Subwencja na rzecz operatorów platform cyfrowej telewizji naziemnej — Decyzja uznająca środki pomocowe za częściowo niezgodne z rynkiem wewnętrznym — Pojęcie pomocy państwa — Korzyść — Usługa w ogólnym interesie gospodarczym — Definicja — Zakres uznania państw członkowskich)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. – Królestwo Hiszpanii / Komisja Europejska
   (Sprawa C-81/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - Telewizja cyfrowa - Pomoc na wdrożenie naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych - Subwencja na rzecz operatorów platform cyfrowej telewizji naziemnej - Decyzja uznająca środki pomocowe za częściowo niezgodne z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie pomocy państwa - Korzyść - Usługa w ogólnym interesie gospodarczym - Definicja - Zakres uznania państw członkowskich))
   (2018/C 072/08)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: M. A. Sampol Pucurull, M. J. García-Valdecasas Dorrego i A. Rubio González, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Němečková, É. Gippini Fournier i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 118 z 4.4.2016.


title: Sprawa C-419/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bolzano – Włochy) – Sabine Simma Federspiel / Provincia autonoma di Bolzano; Equitalia Nord SpA (Odesłanie prejudycjalne — Swoboda przedsiębiorczości i swobodny przepływ pracowników — Artykuły 45 i 49 TFUE — Wzajemne uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji lekarskich — Dyrektywy 75/363/EWG i 93/16/EWG — Wynagrodzenie lekarzy w trakcie szkolenia specjalizacyjnego)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/19

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bolzano – Włochy) – Sabine Simma Federspiel / Provincia autonoma di Bolzano; Equitalia Nord SpA
   (Sprawa C-419/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swoboda przedsiębiorczości i swobodny przepływ pracowników - Artykuły 45 i 49 TFUE - Wzajemne uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji lekarskich - Dyrektywy 75/363/EWG i 93/16/EWG - Wynagrodzenie lekarzy w trakcie szkolenia specjalizacyjnego))
   (2018/C 072/24)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Bolzano

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sabine Simma Federspiel

      Strona pozwana: Provincia autonoma di Bolzano, Equitalia Nord SpA

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 75/363/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r., dotyczącej koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie działalności lekarzy, w brzmieniu ustalonym dyrektywą Rady 82/76/EWG z dnia 26 stycznia 1982 r., oraz art. 24 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 93/16/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. mającej na celu ułatwienie swobodnego przepływu lekarzy i wzajemnego uznawania ich dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak uregulowanie rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którym przyznanie krajowego stypendium zapewniającego finansowanie odbywającego się w innym państwie członkowskim szkolenia prowadzącego do uzyskania tytułu lekarza specjalisty uzależnione jest od zobowiązania się lekarza będącego beneficjentem takiego stypendium do wykonywania działalności zawodowej w tym pierwszym państwie członkowskim przez 5 lat w okresie 10 lat od uzyskania specjalizacji albo, w przeciwnym wypadku, do zwrotu do 70 % kwoty otrzymanego stypendium, wraz z odsetkami.

               2)

               Wykładni art. 45 i 49 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak uregulowanie rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którym przyznanie krajowego stypendium zapewniającego finansowanie odbywającego się w innym państwie członkowskim szkolenia prowadzącego do uzyskania tytułu lekarza specjalisty uzależnione jest od zobowiązania się lekarza będącego beneficjentem takiego stypendium do wykonywania działalności zawodowej w tym pierwszym państwie członkowskim przez 5 lat w okresie 10 lat od uzyskania specjalizacji albo, w przeciwnym wypadku, do zwrotu do 70 % kwoty otrzymanego stypendium, wraz z odsetkami, chyba że środki przewidziane w tym uregulowaniu w rzeczywistości nie przyczyniają się do realizacji celów ochrony zdrowia publicznego oraz równowagi finansowej systemu zabezpieczenia społecznego oraz wykraczają poza to, co jest w tej mierze niezbędne, czego ustalenie należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 392 z 14.10.2016.


title: Sprawa T-7/18: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2018 r. – inforsacom Informationssysteme/EUIPO (Business and technology working as one)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/46

         Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2018 r. – inforsacom Informationssysteme/EUIPO (Business and technology working as one)
   (Sprawa T-7/18)
   (2018/C 072/59)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: inforsacom Informationssysteme GmbH (Neu-Isenburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch i M. Alber)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Business and technology working as one” – zgłoszenie nr 15 272 586

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 października 2017 r. w sprawie R 808/2017-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001.


title: Sprawa C-102/16: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Belgia) – Vaditrans BVBA / Belgische Staat [Odesłanie prejudycjalne — Transport drogowy — Okres odpoczynku kierowcy — Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 — Artykuł 8 ust. 6 i 8 — Możliwość wykorzystania dziennych okresów odpoczynku i skróconych tygodniowych okresów odpoczynku poza bazą w pojeździe — Wyłączenie regularnych tygodniowych okresów odpoczynku]

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/8

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Belgia) – Vaditrans BVBA / Belgische Staat
   (Sprawa C-102/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Transport drogowy - Okres odpoczynku kierowcy - Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 - Artykuł 8 ust. 6 i 8 - Możliwość wykorzystania dziennych okresów odpoczynku i skróconych tygodniowych okresów odpoczynku poza bazą w pojeździe - Wyłączenie regularnych tygodniowych okresów odpoczynku])
   (2018/C 072/09)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vaditrans BVBA

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 8 ust. 6 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, należy dokonywać w taki sposób, że kierowca nie może spędzać w pojeździe regularnych tygodniowych okresów odpoczynku, do których odnosi się art. 8 ust. 6.

               2)

               Analiza pytania drugiego nie wykazała żadnego elementu, który mógłby wpłynąć na ważność rozporządzenia (WE) nr 561/2006 w świetle zasady legalności w prawie karnym, przewidzianej w art. 49 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 165 z 10.5.2016.


title: Sprawa T-9/18: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2018 r. – Addiko Bank / EUIPO (STRAIGHTFORWARD BANKING)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/47

         Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2018 r. – Addiko Bank / EUIPO (STRAIGHTFORWARD BANKING)
   (Sprawa T-9/18)
   (2018/C 072/60)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Addiko Bank AG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: A. Seling, lawyer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „STRAIGHTFORWARD BANKING” – zgłoszenie nr 16 133 449

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 października 2017 r. w sprawie R 1090/2017-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 2017/1001;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa C-158/16: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo n° 1 de Oviedo – Hiszpania) – Margarita Isabel Vega González / Consejería de Hacienda y Sector Público del gobierno del Principado de Asturias (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/70 WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Klauzula 4 — Zasada niedyskryminacji — Pojęcie „warunków zatrudnienia” — Uznanie sytuacji za sytuację administracyjną związaną z pełnieniem specjalnych funkcji — Uregulowanie krajowe przewidujące przyznanie wyłącznie urzędnikom, z wyłączeniem członków personelu tymczasowego, urlopu związanego z pełnieniem specjalnych funkcji w przypadku powołania do pełnienia funkcji publicznych)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/8

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 1 de Oviedo – Hiszpania) – Margarita Isabel Vega González / Consejería de Hacienda y Sector Público del gobierno del Principado de Asturias
   (Sprawa C-158/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70 WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 4 - Zasada niedyskryminacji - Pojęcie „warunków zatrudnienia” - Uznanie sytuacji za sytuację administracyjną związaną z pełnieniem specjalnych funkcji - Uregulowanie krajowe przewidujące przyznanie wyłącznie urzędnikom, z wyłączeniem członków personelu tymczasowego, urlopu związanego z pełnieniem specjalnych funkcji w przypadku powołania do pełnienia funkcji publicznych))
   (2018/C 072/10)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 1 de Oviedo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Margarita Isabel Vega González

      Strona pozwana: Consejería de Hacienda y Sector Público del gobierno del Principado de Asturias

      Sentencja

               1)

               Klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., ujętego w załączniku do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „warunków zatrudnienia”, o którym mowa w tym przepisie, obejmuje prawo pracownika, który został wybrany do pełnienia funkcji parlamentarnej, do skorzystania z przewidzianego przez uregulowanie krajowe urlopu związanego z pełnieniem specjalnych funkcji, na mocy którego stosunek pracy podlega zawieszeniu, w ten sposób, iż utrzymanie zatrudnienia tego pracownika oraz jego prawo do awansu są zagwarantowane do czasu wygaśnięcia tego mandatu parlamentarnego.

               2)

               Klauzulę 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, ujętego w załączniku do dyrektywy 1999/70, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które wyklucza w sposób bezwzględny przyznanie pracownikowi zatrudnionemu na czas określony urlopu w celu pełnienia mandatu politycznego, na mocy którego stosunek pracy jest zawieszany do czasu powrotu do pracy tego pracownika po wygaśnięciu wspomnianego mandatu, podczas gdy prawo to przysługuje pracownikom zatrudnionym na czas nieokreślony.

      (1)  Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


title: Sprawa T-12/18: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2018 r. – Zweirad-Center Stadler / EUIPO – Triumph Designs (Triumph)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/47

         Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2018 r. – Zweirad-Center Stadler / EUIPO – Triumph Designs (Triumph)
   (Sprawa T-12/18)
   (2018/C 072/61)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zweirad-Center Stadler GmbH (Regensburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Ruess oraz A. Doepner-Thiele)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Triumph Designs Ltd (Swadlincote, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Triumph” – zgłoszenie nr 6 717 672

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 listopada 2017 r.

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim odmówiono nią rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla towarów z klas 9, 12 i 25;

               —

               oddalenie sprzeciwu w całości i dopuszczenie rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla powyższych towarów albo, w przeciwnym wypadku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez EUIPO w celu wydania stosownego rozstrzygnięcia;

               —

               obciążenie EUIPO oraz drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami poniesionymi przez skarżącego.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-178/16: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Impresa di Costruzioni Ing. E. Mantovani SpA, Guerrato SpA / Provincia autonoma di Bolzano, Agenzia per i procedimenti e la vigilanza in materia di contratti pubblici di lavori servizi e forniture (ACP), Autorità nazionale anticorruzione (ANAC) (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Dyrektywa 2004/18 WE — Artykuł 45 ust. 2 i 3 — Podstawy wykluczenia z udziału w przetargu — Oświadczenie o braku skazania prawomocnym wyrokiem byłych członków zarządu uczestniczącej w przetargu spółki — Bezprawne zachowanie byłego członka zarządu — Wyrok skazujący — Całkowite i faktyczne odcięcie się przedsiębiorstwa uczestniczącego w przetargu od tego członka zarządu — Dowód — Ocena przez instytucję zamawiającą wymogów dotyczących tego obowiązku)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Impresa di Costruzioni Ing. E. Mantovani SpA, Guerrato SpA / Provincia autonoma di Bolzano, Agenzia per i procedimenti e la vigilanza in materia di contratti pubblici di lavori servizi e forniture (ACP), Autorità nazionale anticorruzione (ANAC)
   (Sprawa C-178/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Dyrektywa 2004/18 WE - Artykuł 45 ust. 2 i 3 - Podstawy wykluczenia z udziału w przetargu - Oświadczenie o braku skazania prawomocnym wyrokiem byłych członków zarządu uczestniczącej w przetargu spółki - Bezprawne zachowanie byłego członka zarządu - Wyrok skazujący - Całkowite i faktyczne odcięcie się przedsiębiorstwa uczestniczącego w przetargu od tego członka zarządu - Dowód - Ocena przez instytucję zamawiającą wymogów dotyczących tego obowiązku))
   (2018/C 072/11)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Impresa di Costruzioni Ing. E. Mantovani SpA, Guerrato SpA

      Strona przeciwna: Provincia autonoma di Bolzano, Agenzia per i procedimenti e la vigilanza in materia di contratti pubblici di lavori servizi e forniture (ACP), Autorità nazionale anticorruzione (ANAC)

      przy udziale: Società Italiana per Condotte d’Acqua SpA, Inso Sistemi per le Infrastrutture Sociali SpA

      Sentencja

   Dyrektywę 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, a w szczególności art. 45 ust. 2 akapit pierwszy lit. c), d) i g) tej dyrektywy a także zasady równego traktowania i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one obowiązywaniu przepisów krajowych umożliwiających instytucji zamawiającej:

               —

               uwzględnienie, na warunkach przez nią przewidzianych, skazującego, nawet jeszcze nieprawomocnego, wyroku karnego wydanego wobec członka zarządu przedsiębiorstwa uczestniczącego w przetargu za przestępstwo związane z działalnością gospodarczą tego przedsiębiorstwa, w sytuacji gdy zaprzestał on pełnienia funkcji w roku poprzedzającym publikację ogłoszenia o zamówieniu publicznym oraz

               —

               wykluczenie tegoż przedsiębiorstwa z udziału w odnośnym przetargu z uwagi na to, że nie informując o tym – nieprawomocnym jeszcze – wyroku skazującym, nie odcięło się ono całkowicie i faktycznie od działań tegoż członka zarządu.

      (1)  Dz.U. C 232 z 27.6.2016.


title: Sprawa C-226/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Eni SpA, Eni Gas & Power France SA, Union professionnelle des industries privées du gaz (Uprigaz) / Premier ministre, Ministre de l’Environnement, de l’Énergie et de la Mer [Odesłanie prejudycjalne — Energia — Sektor gazu — Bezpieczeństwo dostaw gazu — Rozporządzenie (UE) nr 994/2010 — Ciążący na przedsiębiorstwach gazowych obowiązek podjęcia środków w celu zapewnienia dostaw gazu odbiorcom chronionym — Artykuł 2 akapit drugi pkt 1 — Pojęcie „odbiorców chronionych” — Artykuł 8 ust. 2 — Dodatkowy wymóg — Artykuł 8 ust. 5 — Możliwość spełnienia przez przedsiębiorstwa gazowe ciążących na nich obowiązków na szczeblu regionalnym lub unijnym — Przepisy krajowe przewidujące wobec dostawców gazu dodatkowy wymóg magazynowania gazu, którego zakres stosowania obejmuje również odbiorców niezaliczających się do odbiorców chronionych w rozumieniu rozporządzenia nr 994/2010 — Obowiązek magazynowania, który musi być spełniony w wysokości 80 % na terytorium danego państwa członkowskiego]

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/10

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Eni SpA, Eni Gas & Power France SA, Union professionnelle des industries privées du gaz (Uprigaz) / Premier ministre, Ministre de l’Environnement, de l’Énergie et de la Mer
   (Sprawa C-226/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Energia - Sektor gazu - Bezpieczeństwo dostaw gazu - Rozporządzenie (UE) nr 994/2010 - Ciążący na przedsiębiorstwach gazowych obowiązek podjęcia środków w celu zapewnienia dostaw gazu odbiorcom chronionym - Artykuł 2 akapit drugi pkt 1 - Pojęcie „odbiorców chronionych” - Artykuł 8 ust. 2 - Dodatkowy wymóg - Artykuł 8 ust. 5 - Możliwość spełnienia przez przedsiębiorstwa gazowe ciążących na nich obowiązków na szczeblu regionalnym lub unijnym - Przepisy krajowe przewidujące wobec dostawców gazu dodatkowy wymóg magazynowania gazu, którego zakres stosowania obejmuje również odbiorców niezaliczających się do odbiorców chronionych w rozumieniu rozporządzenia nr 994/2010 - Obowiązek magazynowania, który musi być spełniony w wysokości 80 % na terytorium danego państwa członkowskiego])
   (2018/C 072/12)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Eni SpA, Eni Gas & Power France SA, Union professionnelle des industries privées du gaz (Uprigaz)

      Strona pozwana: Premier ministre, Ministre de l’Environnement, de l’Énergie et de la Mer

      przy udziale: Storengy, Total Infrastructures Gaz France (TIGF)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 8 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 994/2010 z dnia 20 października 2010 r. w sprawie środków zapewniających bezpieczeństwo dostaw gazu ziemnego i uchylenia dyrektywy Rady 2004/67/WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych takich jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, nakładające na dostawców gazu ziemnego obowiązek magazynowania gazu, którego zakres stosowania obejmuje również odbiorców niezaliczających się do odbiorców chronionych wyszczególnionych w art. 2 akapit drugi pkt 1 tego rozporządzenia, pod warunkiem że są spełnione przesłanki przewidziane w pierwszym z tych przepisów, co powinien ustalić sąd odsyłający.

               2)

               Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr994/2010 należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych nakładających na dostawców gazu ziemnego obowiązek utrzymywania zapasów magazynowych w celu zapewnienia bezpieczeństwa dostaw na wypadek sytuacji kryzysowej z użyciem w sposób konieczny wyłącznie infrastruktury znajdującej się na terytorium krajowym. W niniejszej sprawie do sądu odsyłającego należy jednakże zbadanie, czy przewidziana w przepisach krajowych możliwość uwzględnienia przez właściwy organ innych „instrumentów modulacji” dostępnych zainteresowanym dostawcom zapewnia tym dostawcom rzeczywistą możliwość spełnienia spoczywających na nich obowiązków na szczeblu regionalnym lub na szczeblu Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016.


title: Sprawa C-559/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 20 lipca 2017 r. w sprawie T-309/16, Cafés Pont / EUIPO, wniesione w dniu 21 września 2017 r. przez Cafés Pont SL

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 20 lipca 2017 r. w sprawie T-309/16, Cafés Pont / EUIPO, wniesione w dniu 21 września 2017 r. przez Cafés Pont SL
   (Sprawa C-559/17 P)
   (2018/C 083/15)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Cafés Pont SL (przedstawiciel: E. Manresa Medina, abogado.)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej; Giordano Vini SpA
   Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziesiąta izba) odrzucił odwołanie jako niedopuszczalne.


title: Sprawa C-240/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – E (Odesłanie prejudycjalne — Obywatel państwa trzeciego przebywający nielegalnie na terytorium państwa członkowskiego — Zagrożenie dla porządku publicznego i bezpieczeństwa narodowego — Dyrektywa 2008/115/WE — Artykuł 6 ust. 2 — Decyzja nakazująca powrót — Zakaz wjazdu na terytorium państw członkowskich — Wpisy do celów odmowy wjazdu na obszar Schengen — Obywatel legitymujący się ważnym dokumentem pobytowym wydanym przez inne państwo członkowskie — Konwencja wykonawcza do układu z Schengen — Artykuł 25 ust. 2 — Procedura konsultacji między państwem członkowskim, które dokonało wpisu do celów odmowy wjazdu, a państwem członkowskim, które wydało dokument pobytowy — Termin — Brak zajęcia stanowiska przez konsultowane umawiające się państwo — Wpływ na wykonanie decyzji nakazującej powrót i decyzji o zakazie wjazdu)

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – E
   (Sprawa C-240/17) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Obywatel państwa trzeciego przebywający nielegalnie na terytorium państwa członkowskiego - Zagrożenie dla porządku publicznego i bezpieczeństwa narodowego - Dyrektywa 2008/115/WE - Artykuł 6 ust. 2 - Decyzja nakazująca powrót - Zakaz wjazdu na terytorium państw członkowskich - Wpisy do celów odmowy wjazdu na obszar Schengen - Obywatel legitymujący się ważnym dokumentem pobytowym wydanym przez inne państwo członkowskie - Konwencja wykonawcza do układu z Schengen - Artykuł 25 ust. 2 - Procedura konsultacji między państwem członkowskim, które dokonało wpisu do celów odmowy wjazdu, a państwem członkowskim, które wydało dokument pobytowy - Termin - Brak zajęcia stanowiska przez konsultowane umawiające się państwo - Wpływ na wykonanie decyzji nakazującej powrót i decyzji o zakazie wjazdu))
   (2018/C 083/09)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

      Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

   E

      Sentencja

               1)

               Artykuł 25 ust. 2 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, która została podpisana w dniu 19 czerwca 1990 r. w Schengen i weszła w życie w dniu 26 marca 1995 r., należy interpretować w ten sposób, że umawiające się państwo, które zamierza wydać decyzję nakazującą powrót opatrzoną zakazem wjazdu i pobytu na obszarze Schengen wobec obywatela państwa trzeciego legitymującego się ważnym dokumentem pobytowym wydanym przez inne umawiające się państwo, może wszcząć przewidzianą w tym postanowieniu procedurę konsultacji nawet przed wydaniem wspomnianej decyzji, przy czym w każdym wypadku procedura ta musi zostać przeprowadzona po wydaniu takiej decyzji.

               2)

               Artykuł 25 ust. 2 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie wykonaniu decyzji nakazującej powrót opatrzonej zakazem wjazdu, która została wydana przez umawiające się państwo w stosunku do obywatela państwa trzeciego legitymującego się ważnym dokumentem pobytowym wydanym przez inne umawiające się państwo, mimo że procedura konsultacji przewidziana w tym postanowieniu nie została zakończona, jeżeli wspomniany obywatel zasadnie może być uważany przez umawiające się państwo, które dokonało wpisu do celów odmowy wjazdu, za zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa narodowego, bez uszczerbku dla możliwości dochodzenia przez tego obywatela jego praw wywodzonych z rzeczonego dokumentu pobytowego poprzez udanie się następnie na terytorium owego drugiego umawiającego się państwa. Jednakże po upływie rozsądnego terminu po wszczęciu procedury konsultacji i w braku odpowiedzi ze strony konsultowanego umawiającego się państwa do umawiającego się państwa, które dokonało wpisu, należy wycofanie wpisu do celów odmowy wjazdu i w razie potrzeby umieszczenie danego obywatela państwa trzeciego na swojej krajowej liście wpisów do celów odmowy wjazdu.

               3)

               Artykuł 25 ust. 2 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen należy interpretować w ten sposób, że obywatel państwa trzeciego legitymujący się ważnym dokumentem pobytowym wydanym przez jedno z umawiających się państw, przeciwko któremu to obywatelowi została wydana w innym umawiającym się państwie decyzja nakazująca powrót opatrzona zakazem wjazdu, może powołać się przed sądem krajowym na skutki prawne wynikające z procedury konsultacji, której wszczęcie jest obowiązkiem umawiającego się państwa dokonującego wpisu, oraz na wypływające stąd wymogi.

      (1)  Dz.U. C 213 z 3.7.2017.


title: Sprawa C-534/17: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover – Niemcy) – Ursula Kaufmann, Viktor Schay / TUIfly GmbH

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/19

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover – Niemcy) – Ursula Kaufmann, Viktor Schay / TUIfly GmbH
   (Sprawa C-534/17) (1)

   (2018/C 083/29)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 424 z 11.12.2017.


title: Sprawa C-729/17: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2017 r. – Komisja Europejska / Republika Grecka

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/14

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2017 r. – Komisja Europejska / Republika Grecka
   (Sprawa C-729/17)
   (2018/C 083/22)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Tserepa-Lacombe, H. Støvlbæk)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

   Komisja Europejska wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że ograniczając formę prawną instytucji szkoleniowych dla mediatorów do spółek o celu niezarobkowym, które zgodnie z ustawą nr 3898/2010 i dekretem prezydenckim nr 123/2011 muszą zostać utworzone przez co najmniej jedną izbę adwokacką i co najmniej jedną izbę zawodową w Grecji, Grecja uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 49 TFUE i art. 15 ust. 2 lit. b) i c) oraz ust. 3 dyrektywy 2006/123/WE (1);

               —

               stwierdzenie, że uzależniając postępowanie w sprawie uznania kwalifikacji uniwersyteckich od spełnienia warunków nakładających dodatkowe wymogi dotyczące treści zaświadczeń i środków wyrównawczych bez uprzedniej oceny różnic merytorycznych oraz utrzymując w mocy dyskryminacyjne przepisy prawne, zgodnie z którymi osoby, które ubiegają się o akredytację kwalifikacji mediatora i dysponują tytułami akredytacyjnymi uzyskanymi za granicą lub w uznanych zagranicznych instytucjach szkoleniowych w wyniku kursów szkoleniowych prowadzonych w Grecji, muszą wykazać się doświadczeniem wynikającym z udziału w co najmniej trzech postępowaniach mediacyjnych, Grecja uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 49 TFUE, jak również art. 13, art. 14 i art. 50 ust. 1 oraz załącznika VII do dyrektywy 2005/36/WE (2);

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

                  Naruszenie prawa do korzystania ze swobody przedsiębiorczości zagwarantowanego w art. 49 TFUE i w art. 15 ust. 2 lit. b) i c) dyrektywy 2006/123/WE dotyczącej usług na rynku wewnętrznym

               Artykuł 5 ust. 1 ustawy 3898/2010 oraz odnoszący się do niej dekret prezydencki nr 123/2011 stanowią, że instytucje szkoleniowe dla mediatorów muszą mieć wyłącznie formę prawną spółek o celu niezarobkowym, w ich skład muszą wchodzić co najmniej jedna izba adwokacka i jedna izba zawodowa w Grecji oraz mogą one podjąć działalność po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez organ, o którym mowa w art. 7 tej ustawy.
               Takie ograniczenia odnoszą się zarówno do instytucji, które zamierzają po raz pierwszy podjąć działalność w Grecji, jak i do instytucji, które pragną mieć przedsiębiorstwo dodatkowe w postaci spółki zależnej.
               Żadna osoba fizyczna lub prawna inna niż izby adwokackie lub izby zawodowe nie może założyć placówki szkoleniowej dla mediatorów, którzy na podstawie tego szkolenia mogą uczestniczyć w egzaminie w celu poświadczenia kwalifikacji mediatora w Grecji, jeżeli nie zawarła ona umowy z izbą adwokacką lub izbą zawodową tego kraju.
               Ponadto każda instytucja, której obecną formą prawną nie jest spółka o celu niezarobkowym, jest zasadniczo pozbawiona możliwości szkolenia kandydatów na mediatorów w zamian za zapłatę opłat wpisowych, którzy to kandydaci mogą uczestniczyć na podstawie tego szkolenia w egzaminie w celu poświadczenia kwalifikacji mediatora w Grecji.
               Wreszcie każda instytucja szkoleniowa pochodząca z innego państwa członkowskiego, która jest zainteresowana świadczeniem omawianych usług w zamian za zapłatę opłat wpisowych przez studentów zapisujących się na programy szkoleniowe dla mediatorów, co do zasady nie ma możliwości wejścia na rynek grecki i utworzenia przedsiębiorstwa dodatkowego w postaci spółki zależnej, jeżeli jej obecną formą prawną nie jest spółka o celu niezarobkowym i w ramach wyboru spółki zależnej nie ogranicza się ona do spółek o celu niezarobkowym.
               Komisja uważa, że wymienione wyżej przepisy stanowią ograniczenie prawa przedsiębiorczości, które jest przewidziane w art. 49 TFUE i w art. 15 ust. 2 lit. b) i c) dyrektywy 2006/123/WE w sprawie usług na rynku wewnętrznym.
               Takie ograniczenie nie wchodzi w zakres wyjątku przewidzianego w art. 51 akapit pierwszy TFUE, ponieważ świadczenie usług szkoleniowych dla mediatorów nie stanowi działalności związanej z państwem, z wykonywaniem władzy publicznej, a w szczególności „z administrowaniem wymiarem sprawiedliwości”. Ponadto nie może ono zostać uzasadnione interesem w ochronie jakości usług, która nie pozostaje w żadnym bezpośrednim związku z ograniczeniem formy prawnej instytucji szkoleniowych i posiadania udziału kapitałowego w spółce.

               2.

                  Naruszenie dyrektywy 2005/36/WE i art. 49 TFUE dotyczącego swobody przedsiębiorczości

               Komisja uważa, że wymogi zawarte w ust. 2 jedynego artykułu w rozdziale A rozporządzenia ministerialnego nr 109088 z dnia 12 grudnia 2011 r., zgodnie z którym poświadczenie wykształcenia mediatora musi potwierdzać metody nauczania, liczbę uczestników, liczbę i kwalifikacje prowadzących szkolenia, procedurę egzaminacyjną i oceny kandydatów oraz sposób, w jaki zostaje zapewniona obiektywność tego postępowania, wykraczają poza to, czego można wymagać do celów dokonania oceny poziomu umiejętności i kwalifikacji zawodowych, jakie powinien posiadać właściciel poświadczenia, i nie pozwalają ocenić prawidłowo kwestii, czy wykształcenie zainteresowanego obejmuje wiadomości i umiejętności, które różnią się istotnie od wiadomości i umiejętności objętych dokumentem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji wymaganym w Grecji. Z tych względów wymieniony wyżej przepis jest sprzeczny z art. 13, 14 i 50 oraz z załącznikiem VII do dyrektywy 2005/36/WE.
               Ponadto ust. 5 rozdziału A wspomnianego wyżej rozporządzenia ministerialnego nakłada na zagranicznych mediatorów o pełnych kwalifikacjach zawodowych obowiązek wykazania, że mają doświadczenie wynikające z udziału w co najmniej trzech postępowaniach mediacyjnych, zanim ich kwalifikacje zostaną uznane w Grecji, podczas gdy taki wymóg nie jest stawiany mediatorom, którzy uzyskali swoje wykształcenie zawodowe w Grecji. W związku z tym wymieniony wyżej przepis jest sprzeczny z art. 13 dyrektywy 2005/36/WE, który przewiduje, że właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego przyznaje dostęp do tego zawodu na tych samych warunkach co własnym obywatelom wnioskodawcom, którzy otrzymali poświadczenie kompetencji od innego państwa członkowskiego, i narusza zasadę niedyskryminacji przewidzianą w art. 49 TFUE.

      (1)  Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. 2006, L 376, s. 36).

      (2)  Dyrektywa 2005/36/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. 2005, L 255, s. 22).


title: Sprawa T-639/16 P: Wyrok Sądu z dnia 23 stycznia 2018 r. – FV / Rada (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za 2013 r. — Oddalenie skargi w pierwszej instancji — Skład orzekający, który wydał wyrok w pierwszej instancji — Procedura mianowania sędziego Sądu do spraw Służby Publicznej — Sąd ustanowiony ustawą — Zasada sędziego mianowanego zgodnie z prawem)

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/20

         Wyrok Sądu z dnia 23 stycznia 2018 r. – FV / Rada
   (Sprawa T-639/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za 2013 r. - Oddalenie skargi w pierwszej instancji - Skład orzekający, który wydał wyrok w pierwszej instancji - Procedura mianowania sędziego Sądu do spraw Służby Publicznej - Sąd ustanowiony ustawą - Zasada sędziego mianowanego zgodnie z prawem))
   (2018/C 083/30)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: FV (przedstawiciel: L. Levi, avocat)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-B. Laignelot i M. Bauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 28 czerwca 2016 r., FV/Rada (F-40/15, EU:F:2016:137), mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 28 czerwca 2016 r., FV/Rada (F-40/15) zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania do izby Sądu innej niż ta, która orzekała w przedmiocie niniejszego odwołania.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 419 z 14.11.16.


title: Sprawa C-668/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 września 2017 r. w sprawie T-276/16, Viridis Pharmaceutical Ltd. / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 28 listopada 2017 r. przez Viridis Pharmaceutical Ltd.

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 września 2017 r. w sprawie T-276/16, Viridis Pharmaceutical Ltd. / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 28 listopada 2017 r. przez Viridis Pharmaceutical Ltd.
   (Sprawa C-668/17 P)
   (2018/C 083/16)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Viridis Pharmaceutical Ltd. (przedstawiciele: C. Spintig, Rechtsanwalt, S. Pietzcker, Rechtsanwalt, M. Prasse, Rechtsanwältin)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Hecht-Pharma GmbH

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku wydanego przez drugą izbę Sądu;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

                  Posiłkowo: rozstrzygnięcie o kosztach w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszym odwołaniu skarżąca zarzuca Sądowi szereg naruszeń rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (1) w zaskarżonej decyzji.
   Przede wszystkim skarżąca podnosi naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze hipoteza pierwsza rozporządzenia 2017/1001. Zdaniem skarżącej Sąd błędnie stwierdził, że unijny znak towarowy zarejestrowany dla lekarstwa może być używany w sposób pozwalający na zachowanie praw, jedynie gdy wymagane pozwolenie na dopuszczenie do obrotu zostało wydane. Sąd naruszył również tę normę, kwalifikując używanie unijnego znaku towarowego w ramach badania klinicznego zrealizowanego zgodnie z art. 8 ust. 3 lit. i) dyrektywy 2001/83/WE (2) jako konieczne używanie wewnętrzne i, w konsekwencji, niestanowiące rzeczywistego używania.
   Ponadto skarżąca podnosi naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze hipoteza druga rozporządzenia 2017/1001. Zdaniem skarżącej Sąd błędnie stwierdził, że badanie kliniczne zrealizowane dla celów przygotowania wniosku o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu nie może być powołane w celu uzasadnienia braku używania znaku towarowego, gdy badanie kliniczne zostało zlecone po rejestracji znaku towarowego lub gdy środki finansowe niezbędne dla możliwie najszybszego zakończenia badania klinicznego nie zostały użyte.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej, Dz.U. 2017, L 154, s. 1.

      (2)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, Dz.U. 2001, L 311, s. 67.


title: Sprawa C-19/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 31 maja 2017 r. w sprawie T-17/16, MS / Komisja, wniesione w dniu 5 stycznia 2018 r. przez MS

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/16

         Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 31 maja 2017 r. w sprawie T-17/16, MS / Komisja, wniesione w dniu 5 stycznia 2018 r. przez MS
   (Sprawa C-19/18 P)
   (2018/C 083/23)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: MS (przedstawiciel: L. Levi, avocate)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu z dnia 31 maja 2017 r. w sprawie T-17/16;

               —

               w konsekwencji, przekazanie sprawy Sądowi, aby orzekł co do istoty wniesionej przed nim skargi w pierwszej instancji, lub jeżeli Trybunał uzna, że stan sprawy pozwala na jej rozstrzygnięcie – uwzględnienie żądań przedstawionych przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji, a tym samym,

               —

               uznanie odpowiedzialności pozaumownej Komisji na podstawie art. 268 i art. 340 akapit drugi TFUE;

               —

               nakazanie przedstawienia dokumentów uznanych przez Komisję za poufne i stanowiących niezbędne wsparcie decyzji o wykluczeniu;

               —

               nakazanie naprawienia krzywdy spowodowanej bezprawnym zachowaniem Komisji, szacowanej ex aequo et bono na kwotę 20 000 EUR;

               —

               nakazanie Komisji opublikowania listu z przeprosinami dla wnoszącego odwołanie i ponownego włączenia jej do Team Europe;

               —

               obciążenie pozwanej całością kosztów postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżone postanowienie narusza prawo w zakresie kwalifikacji prawnej podstawy powództwa o odszkodowanie wniesionego w pierwszej instancji, a także narusza spoczywający na sądzie pierwszej instancji obowiązek uzasadnienia.
   Zaskarżone postanowienie narusza prawo również w zakresie kwalifikacji prawnej porozumienia o współpracy oraz narusza spoczywający na sądzie pierwszej instancji obowiązek uzasadnienia. Ten ostatni zniekształcił akta sprawy.


title: Sprawa C-695/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin käräjäoikeus (Finladia) w dniu 12 grudnia 2017 r. – Metirato Oy w likwidacji / Suomen valtio/Verohallinto, Eesti Vabariik/Maksu- ja Tolliamet

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin käräjäoikeus (Finladia) w dniu 12 grudnia 2017 r. – Metirato Oy w likwidacji / Suomen valtio/Verohallinto, Eesti Vabariik/Maksu- ja Tolliamet
   (Sprawa C-695/17)
   (2018/C 083/17)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Helsingin käräjäoikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Metirato Oy w likwidacji

      Strona pozwana: Suomen valtio/Verohallinto, Eesti Vabariik/Maksu- ja Tolliamet

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 13 ust. 1 dyrektywy 2010/24/UE w (1) zakresie, w jakim stanowi, że wierzytelności będące przedmiotem egzekucji na podstawie wniosku o odzyskanie wierzytelności we współpracującym państwie traktowane są jak wierzytelności współpracującego państwa członkowskiego, należy interpretować w ten sposób,

                           a)

                           że współpracujące państwo członkowskie jest również stroną postępowania sądowego w przedmiocie zwrotu do masy upadłości kwot uiszczonych wskutek odzyskania, lub

                           b)

                           że współpracujące państwo członkowskie jedynie podejmuje czynności w zakresie odzyskania wierzytelności w ramach egzekucji i dokonuje zgłoszenia wierzytelności we właściwym postepowaniu upadłościowym, w ramach skargi o uznanie czynności upadłego z bezskuteczną, dotyczącej zakresu majątku wchodzącego w skład masy upadłościowej, państwo współpracujące jest natomiast pozwanym?

               2)

               Czy dyrektywę należy interpretować w ten sposób, że wierzytelności innego państwa członkowskiego na podstawie wniosku o odzyskanie wierzytelności są odzyskiwane za pomocą takich samych środków, jednak w taki sposób, że odzyskiwane wartości majątkowe pozostają oddzielne i nie podlegają połączeniu z majątkiem współpracującego państwa członkowskiego albo w ten sposób, że są odzyskiwane obok własnych wierzytelności tego państwa, tak że zostają włączone do majątku współpracującego państwa? Innymi słowy: Czy dyrektywa ma na celu jedynie zakazanie niekorzystnego traktowania wierzytelności innego państwa?

               3)

               Czy spór, który dotyczy uznania czynności upadłego z bezskuteczną może być zrównany ze sporem dotyczącym środków egzekucyjnych w rozumieniu art.14 ust. 2 dyrektywy i czy można stąd wywodzić, że zgodnie z dyrektywą współpracujące państwo członkowskie jest również w tym sporze stroną pozwaną?

      (1)  Dyrektywa Rady 2010/24/UE z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków, ceł i innych obciążeń (Dz.U. 2010 L 84, s.1).


title: Sprawy połączone C-654/16, C-657/16 i C-658/16: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 11 stycznia 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Amber Capital Italia Sgr SpA (C-654/16), Amber Capital Uk Llp (C-654/16), Bluebell Partners Limited (C-657/16), Elliot International LP (C-658/16), The Liverpool Limited Partnership (C-658/16), Elliot Associates LP (C-658/16) / Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob) (Odesłanie prejudycjalne — Prawo spółek — Dyrektywa 2004/25/WE — Oferty przejęcia — Artykuł 5 ust. 4 akapit drugi — Możliwość dostosowania ceny oferty w okolicznościach i zgodnie z kryteriami, które są jasno ustalone — Uregulowanie krajowe przewidujące ustalenie ceny oferty na poziome ceny stwierdzonej w przypadku zmowy pomiędzy oferentem lub osobami działającymi z nim w porozumieniu a jednym lub kilkoma zbywcami — Pojęcie „jasno ustalonego kryterium”)

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/8

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 11 stycznia 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Amber Capital Italia Sgr SpA (C-654/16), Amber Capital Uk Llp (C-654/16), Bluebell Partners Limited (C-657/16), Elliot International LP (C-658/16), The Liverpool Limited Partnership (C-658/16), Elliot Associates LP (C-658/16) / Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)
   (Sprawy połączone C-654/16, C-657/16 i C-658/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Prawo spółek - Dyrektywa 2004/25/WE - Oferty przejęcia - Artykuł 5 ust. 4 akapit drugi - Możliwość dostosowania ceny oferty w okolicznościach i zgodnie z kryteriami, które są jasno ustalone - Uregulowanie krajowe przewidujące ustalenie ceny oferty na poziome ceny stwierdzonej w przypadku zmowy pomiędzy oferentem lub osobami działającymi z nim w porozumieniu a jednym lub kilkoma zbywcami - Pojęcie „jasno ustalonego kryterium”))
   (2018/C 083/10)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Amber Capital Italia Sgr SpA (C-654/16), Amber Capital Uk Llp (C-654/16), Bluebell Partners Limited (C-657/16), Elliot International LP (C-658/16), The Liverpool Limited Partnership (C-658/16), Elliot Associates LP (C-658/16)

      Strona przeciwna: Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

      przy udziale: Hitachi Railltaly Investments Sri, Hitachi Railltaly SpA, Ansaldo Sts SpA (C-654/16), Finmeccanica SpA

      Sentencja

   Artykuł 5 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które pozwala krajowemu organowi nadzoru na podwyższenie ceny oferty przejęcia w przypadku zmowy pomiędzy oferentem lub osobami działającymi z nim w porozumieniu a jednym lub kilkoma zbywcami, wskazując jedynie, w odniesieniu do ceny, do poziomu której oferta ta może być w ten sposób dostosowana, że odpowiada ona cenie stwierdzonej przez tenże organ krajowy, o ile może być ona wywiedziona w sposób wystarczająco jasny, precyzyjny i przewidywalny na podstawie ogółu przepisów krajowych przy zastosowaniu metod interpretacyjnych uznanych w prawie krajowym.

      (1)  Dz.U. C 121 z 18.4.2017.


title: Sprawa C-269/17: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg – Niemcy) – Andreas Niemeyer / Brussels Airlines SA/NV

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/18

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg – Niemcy) – Andreas Niemeyer / Brussels Airlines SA/NV
   (Sprawa C-269/17) (1)

   (2018/C 083/26)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 318 z 25.9.2017.


title: Sprawa C-678/16 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 18 stycznia 2018 r. – Monster Energy Company / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (Odwołanie — Regulamin postępowania — Artykuł 181 — Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „HotoGo self-heating can technology” — Złożony znak towarowy — Zgłoszenie do rejestracji — Sprzeciw — Oddalenie — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/8

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 18 stycznia 2018 r. – Monster Energy Company / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   (Sprawa C-678/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Regulamin postępowania - Artykuł 181 - Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „HotoGo self-heating can technology” - Złożony znak towarowy - Zgłoszenie do rejestracji - Sprzeciw - Oddalenie - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne))
   (2018/C 083/11)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Monster Energy Company (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Monster Energy Company zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C ## z ##.