title: Sprawa C-196/12: Wyrok Trybunału (wielka izba izba) z dnia 19 listopada 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Skarga na bezczynność — Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej — Regulamin pracowniczy — Dostosowanie współczynników korygujących — Decyzja Rady — Odmowa przyjęcia projektu Komisji — Zaniechanie działania — Niedopuszczalność)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba izba) z dnia 19 listopada 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-196/12) (1)

   (Skarga na bezczynność - Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej - Regulamin pracowniczy - Dostosowanie współczynników korygujących - Decyzja Rady - Odmowa przyjęcia projektu Komisji - Zaniechanie działania - Niedopuszczalność)
   2014/C 39/07
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall, D. Martin i J.P. Keppenne, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i J. Herrmann, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Parlament Europejkski (przedstawiciele: A. Neergaard i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: N. Díaz Abad i S. Centeno Huerta, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów Bas (przedstawiciele: C. Wissels i M. Bulterman, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: E. Jenkinson i J. Beeko, pełnomocnicy, wspierani przez R. Palmera, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na bezczynność — Niezgodne z prawem zaniechanie Rady w kwestii przyjęcia wniosku Komisji w sprawie rozporządzenia Rady na mocy art. 3 załącznika XI do regulaminu pracowniczego dostosowującego ze skutkiem od dnia 1 lipca 2011 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur — Odmowa dostosowania współczynników korygujących mających zastosowanie do miejsca zatrudnienia — Naruszenie art. 64 i 65 regulaminu pracowniczego oraz art. 1, 3 i 10 załącznika XI do tego regulaminu.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Federalna Niemiec, Królestwo Hiszpanii, Królestwo Niderlandów, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Parlament Europejski pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 184 z 23.6.2012.


title: Sprawa C-474/08: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 29 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia wszelkich przepisów niezbędnych w celu dostosowania się do art. 23 ust. 2 i 5 dyrektywy 2003/54/WE dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej — Kompetencje organu regulacyjnego w sektorze energii elektrycznej)

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/9

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 29 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-474/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Brak przyjęcia wszelkich przepisów niezbędnych w celu dostosowania się do art. 23 ust. 2 i 5 dyrektywy 2003/54/WE dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej - Kompetencje organu regulacyjnego w sektorze energii elektrycznej)
   2009/C 312/13
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Patakia i B. Schima, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: C. Pochet, pełnomocnik, J. Scalais i O. Vanhulst, avocats)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia wszelkich przepisów niezbędnych w celu dostosowania się do art. 23 ust. 2 i 5 dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej — Kompetencje organu regulacyjnego w sektorze energii elektrycznej

      Sentencja

               1)

               Królestwo Belgii:

                           —

                           poprzez nieprzewidzenia możliwości złożenia skargi na odmowę przyłączenia do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej energii elektrycznej do organu regulacyjnego, który ma obowiązek rozstrzygnąć sprawę w terminie dwóch miesięcy w drodze wiążącej decyzji wydanej zgodnie z art. 23 ust. 5 dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE, oraz

                           —

                           poprzez przyznanie innemu organowi niż organ regulacyjny kompetencji do określania elementów decydujących z punktu widzenia obliczania taryf, gdy chodzi o określone instalacje przesyłowe energii elektrycznej, wbrew przepisowi art. 23 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2003/54/WE,

         uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy powyższej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 7.2.2009.


title: Sprawa T-412/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 grudnia 2008 r. — Vitro Corporativo przeciwko OHIM — VKR Holding (Vitro) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Vitro — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy VITRAL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/29

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 grudnia 2008 r. — Vitro Corporativo przeciwko OHIM — VKR Holding (Vitro)
   (Sprawa T-412/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Vitro - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy VITRAL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2009/C 32/54)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Vitro Corporativo, SA de CV (Garza García, Nuevo Léon, Meksyk) (przedstawiciel: adwokat J. Botella Reyna)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Laporta Insa, pełnomonik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: VKR Holding A/S (Søborg, Dania)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 października 2006 r. (sprawa R 1364/2005-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między VKR Holding A/S a Vitro Corporativo, SA de CV
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Vitro Corporativo, SA de CV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa F-93/14: Skarga wniesiona w dniu 12 września 2014 r. – ZZ przeciwko OHIM

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/48

         Skarga wniesiona w dniu 12 września 2014 r. – ZZ przeciwko OHIM
   (Sprawa F-93/14)
   (2015/C 007/56)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: OHIM

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji OHIM, opartej na decyzji prezesa urzędu z dnia 29 marca 2012 r. dotyczącej telepracy, zgodnie z którą skarżąca nie została uprawniona do świadczenia telepracy z Barcelony i w związku z tym została zobowiązana do powrotu do Alicante.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.


title: Sprawa C-455/11 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 grudnia 2013 r. — Solvay SA przeciwko Komisji (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek nadtlenku wodoru i nadborany sodu — Decyzja stwierdzająca naruszenia art. 81 WE — Czas trwania naruszenia — Pojęcia porozumienia i uzgodnionej praktyki — Komunikat w sprawie współpracy — Obowiązek uzasadnienia — Obniżenie grzywny)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 grudnia 2013 r. — Solvay SA przeciwko Komisji
   (Sprawa C-455/11 P) (1)

   (Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek nadtlenku wodoru i nadborany sodu - Decyzja stwierdzająca naruszenia art. 81 WE - Czas trwania naruszenia - Pojęcia porozumienia i uzgodnionej praktyki - Komunikat w sprawie współpracy - Obowiązek uzasadnienia - Obniżenie grzywny)
   2014/C 45/10
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Solvay SA (przedstawiciele: O. W. Brouwer, advocaat, M. O'Regan, solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka, A. Biolan i J. Bourke, pełnomocnicy, wspierani przez M. Graya, BL)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie T-186/06 Solvay przeciwko Komisji, w którym Sąd częściowo uwzględnił skargę, po pierwsze, o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 2006/903/WE z dnia 3 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu) (Dz.U. L 353, s. 54), odnoszącej się do zbioru porozumień i uzgodnionych praktyk polegających na wymianie informacji na temat cen i wolumenów sprzedaży, na porozumieniach w sprawie cen i w sprawie ograniczenia zdolności produkcyjnych w EOG oraz na monitorowaniu wprowadzenia w życie tych porozumień na europejskim rynku nadtlenku wodoru i nadboranu sodu, a także, po drugie, o uchylenie grzywny nałożonej na skarżącą lub obniżenie jej kwoty — Pojęcia porozumienia i uzgodnionej praktyki

      Sentencja

               1)

               Odwołanie główne i odwołanie wzajemne zostają oddalone.

               2)

               Solvay SA zostaje obciążona kosztami związanymi z odwołaniem głównym.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania związanymi z odwołaniem wzajemnym.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011


title: Sprawa T-11/05: Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2005 r. przez Wieland Werke AG, Buntmetall Amstetten Ges.m.b.H oraz Austria Buntmetall AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/29

         Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2005 r. przez Wieland Werke AG, Buntmetall Amstetten Ges.m.b.H oraz Austria Buntmetall AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-11/05)
   (2005/C 93/59)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 18 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Wieland Werke AG z siedzibą w Ulm (Niemcy), Buntmetall Amstetten Ges.m.b.H z siedzibą w Amstetten (Austria) oraz Austria Buntmettal AG z siedzibą w Enzesfeld (Austria), reprezentowanych przez adwokatów R. Bechtold oraz U. Soltész, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

   Skarżące wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 3 września 2004 r., zmienionej w dniu 20 października 2004 r. (sprawa COMP/E-1/38.069 – miedziane rury instalacyjne);

               —

               ewentualnie, o obniżenie grzywien nałożonych na mocy tej decyzji na skarżące;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Na mocy zaskarżonej decyzji Komisja nałożyła na skarżące grzywnę, stwierdziwszy, że naruszyły one art. 81 ust. 1 WE poprzez udział w serii porozumień i uzgodnionych praktykach polegających na ustalaniu cen i podziale rynku w sektorze miedzianych rur instalacyjnych.
   Skarżące sprzeciwiają się takiej decyzji, twierdząc, że ponowne nałożenie grzywien w niniejszej sprawie jest sprzeczne z zasadą ne bis in idem, jako że Komisja stwierdziła już dopuszczenie się przez skarżące podobnego naruszenia w sprawie rur przemysłowych (COMP/E-1/38.240) i ukarała je za to. Skarżące podnoszą, że Komisja określając wysokość grzywien powinna była przynajmniej wziąć pod uwagę grzywny już nałożone, oraz to, że niedopuszczalny jest podział jednorodnego postępowania w sprawie rur miedzianych na postępowanie w sprawie rur przemysłowych i postępowanie w sprawie rur instalacyjnych.
   Ponadto skarżące twierdzą, iż grzywny są nadmiernie wysokie, a także, że przy ustalaniu ich wysokości naruszone zostały bezwzględnie wiążące zasady postępowania, takie jak obowiązek uzasadniania z art. 253 WE, zasada proporcjonalności i zasada równego traktowania. Twierdzenie to skarżące opierają między innymi na następujących okolicznościach:

               —

               określając powagę naruszenia Komisja oparła swoje wnioski na błędnej i niewystarczającej ocenie rodzaju naruszenia, jego wpływu na rynek, a także geograficznego zasięgu porozumień,

               —

               dokonując różnicowania odnośnych spółek, Komisja powinna była wziąć pod uwagę nie tylko ich udział w rynku, ale także rzeczywistą wielkość tych spółek,

               —

               w swojej decyzji Komisja nie wskazała, jakimi zasadami kierowała się ustalając podstawową wysokość grzywien, a ponadto nie wskazała w sposób jednoznaczny w swoim przedstawieniu zarzutów, że w niniejszym przypadku chodzi o szczególnie poważne naruszenie reguł konkurencji,

               —

               zwiększając grzywnę z uwagi na czas trwania porozumienia Komisja błędnie zastosowała wytyczne w sprawie metod ustalania grzywien (1), a ponadto błędnie stwierdziła, iż upłynął już okres przedawnienia dla wniesienia skargi odnośnie do wielu istotnych kwestii powstałych w związku ze sprawą,

               —

               Określając grzywnę Komisja nie wzięła pod uwagę istotnych okoliczności łagodzących, takich jak trudna sytuacja rynku, niski stopień dochodowości sprzedaży w sektorze rur miedzianych, a także okoliczności, iż porozumienia zostały rozwiązane niezwłocznie po zakończeniu dochodzenia w tej sprawie.

         Ponadto Komisja naruszyła zasadę równego traktowania, między innymi poprzez wprowadzenie zróżnicowania pomiędzy spółkami należącymi do porozumienia, polegającego na przyznaniu większego zmniejszenia wymiaru grzywny tylko niektórym spółkom w oparciu o Komunikat o Polityce Łagodności.
   Wreszcie skarżące podnoszą, iż art. 23 ust. 2 rozporządzenia 1/2003 (2) poprzez sposób, w jaki określa podstawową wysokość grzywny, przyznając Komisji praktycznie nieograniczone uznanie, jest sprzeczny z zasadą pewności co do prawa, a tym samym stanowi naruszenie nadrzędnych norm prawa wspólnotowego.

      (1)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenie 17 oraz art. 65 ust. 5 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (Dz.U. C 9 z 14.1.1998, str. 3).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1 z 4.1.2003).


title: Sprawa C-446/16 P: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 lutego 2017 r. – Kohrener Landmolkerei GmbH, DHG Deutsche Heumilchgesellschaft mbH/Komisja Europejska [Odwołanie — Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 — Systemy jakości produktów rolnych i środków spożywczych — Gwarantowanych tradycyjne specjalności — Zgłoszenie sprzeciwu przez właściwe władze krajowe po upływie terminu — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Odwołanie oczywiście bezzasadne]

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/5

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 lutego 2017 r. – Kohrener Landmolkerei GmbH, DHG Deutsche Heumilchgesellschaft mbH/Komisja Europejska
   (Sprawa C-446/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 - Systemy jakości produktów rolnych i środków spożywczych - Gwarantowanych tradycyjne specjalności - Zgłoszenie sprzeciwu przez właściwe władze krajowe po upływie terminu - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Odwołanie oczywiście bezzasadne])
   (2017/C 129/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Kohrener Landmolkerei GmbH, DHG Deutsche Heumilchgesellschaft mbH (przedstawiciel: A Wagner, Rechtanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. von Rintelen i A. Lewis, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Kohrener Landmolkerei GmbH i DHG Deutsche Heumilchgesellschaft mbH zostają obciążone własnymi kosztami, a także kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 410 z 7.11.2016.


title: Sprawa C-128/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Szósta dyrektywa VAT — Przedsiębiorstwa międzynarodowego przewozu osób z siedzibą w innym państwie członkowskim — Roczny obrót na terytorium Austrii niższy lub równy 22000 EUR — Uproszczone procedury naliczania i pobierania podatku VAT)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-128/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Szósta dyrektywa VAT - Przedsiębiorstwa międzynarodowego przewozu osób z siedzibą w innym państwie członkowskim - Roczny obrót na terytorium Austrii niższy lub równy 22000 EUR - Uproszczone procedury naliczania i pobierania podatku VAT)
   (2006/C 294/20)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: D. Triantafyllou, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciele: H. Dossi i M. Fruhmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2, 6, 9 ust. 2 lit. b), 17, 18 i 22 ust. 3 — 5 dyrektywy 77/388/EWG: szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U. L 145, str. 1) — Szczególny system dla przedsiębiorstw międzynarodowego przewozu osób z siedzibą w innym państwie członkowskim, których roczny obrót na terytorium Austrii nie przekracza 22 000 EUR — Brak obowiązku składania okresowych deklaracji podatkowych i płacenia kwoty netto podatku
   Sentencja

               1)

               Zezwalając podatnikom niemającym miejsca zamieszkania lub siedziby w Austrii, którzy w tym państwie członkowskim świadczą usługi w zakresie przewozu osób, na nieskładanie deklaracji podatkowych i na niepłacenie kwoty netto podatku od wartości dodanej, jeżeli wartość rocznego obrotu osiągniętego przez nich w Austrii jest mniejsza niż 22 000 EUR, uznając, że w tym przypadku kwota podatku należnego jest równa kwocie podatku podlegającego odliczeniu i uzależniając zastosowanie uproszczonych przepisów od warunku niewykazywania tego podatku na fakturach lub dokumentach uznawanych za faktury, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 18 ust. 1 lit. a) i ust. 2 oraz art. 22 ust. 3 — 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.07.2005


title: Sprawa C-332/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 2 czerwca 2017 r. – Starman Aktsiaselts/Tarbijakaitseamet

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 2 czerwca 2017 r. – Starman Aktsiaselts/Tarbijakaitseamet
   (Sprawa C-332/17)
   (2017/C 256/15)
   Język postępowania: estoński

      Sąd odsyłający

   Riigikohus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Starman Aktsiaselts

      Strona pozwana: Tarbijakaitseamet

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 21 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE (1) z dnia 25 października 2011 r. należy interpretować w ten sposób, że dostawca może oferować numer linii telefonicznej, dla którego obowiązuje taryfa wyższa niż taryfa normalna, jeżeli dostawca ten oferuje konsumentom do kontaktowania się z nim w sprawie zawartej umowy oprócz linii telefonicznej w wyższej taryfie również w zrozumiały i łatwo dostępny sposób numer linii telefonicznej w taryfie normalnej?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: czy art. 21 dyrektywy 2011/83/UE sprzeciwia się temu, by konsument, który z własnej woli korzysta z numeru linii telefonicznej w wyższej taryfie w celu kontaktowania się w sprawie zawartej umowy, mimo że dostawca w zrozumiały i łatwo dostępny sposób udostępnił numer linii telefonicznej w taryfie normalnej, był zobowiązany do zapłaty wyższej taryfy za kontaktowanie się z tym dostawcą?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: czy ograniczenie przewidziane w art. 21 dyrektywy 2011/83 zobowiązuje dostawcę do tego, by wszędzie wraz z numerem skróconym podawał również numer linii stacjonarnej w taryfie normalnej oraz informacje o różnicach cenowych?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2011, L 304, s. 64).


title: Sprawa T-178/03 oraz T-179/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 września 2005 r. — CeWe Color przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Oznaczenia słowne DigiFilm oraz DigiFilmMaker — Bezwzględne podstawy odmowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94)

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/9

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 września 2005 r. — CeWe Color przeciwko OHIM
   (Sprawa T-178/03 oraz T-179/03) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Oznaczenia słowne DigiFilm oraz DigiFilmMaker - Bezwzględne podstawy odmowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94)
   (2005/C 257/16)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: CeWe Color AG & Co. OHG, z siedzibą w Oldenburgu (Niemcy) (Przedstawiciele: C. Spintig, S. Richter, U. Sander oraz H. Froter, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (Przedstawiciele: I. Mayer oraz G. Schneidera)
   Przedmiot sprawy
   Dwie skargi na decyzje trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 marca 2003 r. (sprawy R 638/2002-3 i R 641/2002-3), dotyczących rejestracji oznaczeń słownych DigiFilmMaker i DigiFilm jako wspólnotowe znaki towarowe.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona własnymi kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003


title: Sprawa C-168/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 29 marca 2007 r. — AXA Belgium SA, dawniej AXA Royale Belge SA przeciwko 1. État belge, administration de la TVA, de l'enregistrement et des domaines, 2. État belge, administration de l'inspection spéciale des impôts

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 29 marca 2007 r. — AXA Belgium SA, dawniej AXA Royale Belge SA przeciwko 1. État belge, administration de la TVA, de l'enregistrement et des domaines, 2. État belge, administration de l'inspection spéciale des impôts
   (Sprawa C-168/07)
   (2007/C 129/13)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour d'appel de Bruxelles (Belgia)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: AXA Belgium SA, dawniej AXA Royale Belge SA

      Strona pozwana: 1. État belge, administration de la TVA, de l'enregistrement et des domaines, 2. État belge, administration de l'inspection spéciale des impôts
   Pytania prejudycjalne
   Czy przepisy szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (1) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, a w szczególności art. 13 część A ust. 1 lit. f) należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie są uprawnione do przyznania zwolnienia podatkowego jedynie w przypadku, gdy niezależne grupy osób świadczą usługi wyłącznie na rzecz swoich członków, z wyłączeniem osób niebędących ich członkami?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1).


title: Sprawa C-655/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 19 grudnia 2016 r. – Hitachi Rail Italy Investments Srl/Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 19 grudnia 2016 r. – Hitachi Rail Italy Investments Srl/Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)
   (Sprawa C-655/16)
   (2017/C 121/14)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hitachi Rail Italy Investments Srl.

      Strona pozwana: Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

      Pytanie prejudycjalne

   Czy prawidłowemu zastosowaniu art. 5 ust. 4 akapit pierwszy i drugi dyrektywy 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia (1), w świetle ogólnych zasad ustanowionych w art. 3 ust. 1 tej samej dyrektywy, jak i prawidłowemu zastosowaniu ogólnych zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań, proporcjonalności, racjonalności, przejrzystości i niedyskryminacji, sprzeciwia się uregulowanie prawa krajowego, takie jak zawarte w art. 106 ust. 3 lit. d) pkt 2 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 58 z dnia 24 lutego 1998 r. (tekst jednolity wszystkich przepisów o pośrednictwie finansowym zgodnie z art. 8 i 21 ustawy nr 52 z dnia 6 lutego 1996 r.) ze zmianami, i w art. 47 octies uchwały Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob) nr 11971 z dnia 14 maja 1999 r. (rozporządzenie wykonawcze do decreto legislativo nr 58 z dnia 24 lutego 1998 r. w przedmiocie uregulowania dotyczącego emitentów) ze zmianami, w zakresie, w jakim przywołane przepisy, upoważniając Consob do podwyższenia ceny oferty przejęcia, o której mowa we wspomnianym art. 106, wobec ustalenia, że pomiędzy oferentem lub osobami, które działają z nim w porozumieniu, a jednym lub kilkoma zbywcami miała miejsce zmowa, odwołują się wyłącznie do kryterium „ceny ustalonej”, bez wyszczególnienia parametrów i kryteriów takiego ustalenia?

      (1)  Dz.U. L 142, s. 12.


title: Sprawa T-142/08: Wyrok Sądu z dnia 12 września 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji (System językowy — Ogłoszenia o konkursach otwartych celem naboru administratorów i asystentów — Pełna publikacja w trzech językach urzędowych — Informacja dotycząca ogłoszenia o konkursie otwartym — Publikacja we wszystkich językach urzędowych — Język egzaminów — Wybór drugiego języka spośród trzech języków urzędowych)

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/15

         Wyrok Sądu z dnia 12 września 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-142/08) (1)

   (System językowy - Ogłoszenia o konkursach otwartych celem naboru administratorów i asystentów - Pełna publikacja w trzech językach urzędowych - Informacja dotycząca ogłoszenia o konkursie otwartym - Publikacja we wszystkich językach urzędowych - Język egzaminów - Wybór drugiego języka spośród trzech języków urzędowych)
   2013/C 313/26
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez P. Gentiliego, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo F. Díez Moreno, następnie N. Díaz Abad i J. García-Valdecasas Dorrego, abogados del Estado)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności ogłoszeń o konkursach otwartych EPSO/AD/116/08 oraz EPSO/AD/117/08, zorganizowanych w celu utworzenia listy rezerwy kadrowej dla naboru na stanowiska administratorów (grupa zaszeregowania AD 8) oraz głównych administratorów (grupa zaszeregowania AD 11) w dziedzinie zwalczania nadużyć finansowych a także ogłoszenia o konkursie EPSO/AST/45/08, zorganizowanego w celu utworzenia listy rezerwy kadrowej celem naboru na stanowiska asystentów (grupa zaszeregowania AST 4) w tym samym obszarze, opublikowanych w wersjach językowych: niemieckiej, angielskiej i francuskiej Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej z dnia 23 stycznia 2008 r. (Dz.U. C 16 A, odpowiednio s. 1 i s. 16).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność ogłoszeń o konkursach otwartych EPSO/AD/116/08 oraz EPSO/AD/117/08, zorganizowanych w celu utworzenia listy rezerwy kadrowej dla naboru na stanowiska administratorów (grupa zaszeregowania AD 8) oraz głównych administratorów (grupa zaszeregowania AD 11) w dziedzinie zwalczania nadużyć finansowych a także ogłoszenia o konkursie EPSO/AST/45/08, zorganizowanego w celu utworzenia listy rezerwy kadrowej dla naboru na stanowiska asystentów (grupa zaszeregowania AST 4) w tym samym obszarze, opublikowanych w wersjach językowych: niemieckiej, angielskiej i francuskiej Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej z dnia 23 stycznia 2008 r.

               2)

               Królestwo Hiszpanii, Republika Włoska i Komisja Europejska pokrywają każde własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008 r.


title: Sprawa C-153/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Bardejov (Republika Słowacka) w dniu 26 marca 2013 r. — Pohotovosť s.r.o. przeciwko Ján Soroka

text:
               22.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Bardejov (Republika Słowacka) w dniu 26 marca 2013 r. — Pohotovosť s.r.o. przeciwko Ján Soroka
   (Sprawa C-153/13)
   2013/C 178/04
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Okresný súd Bardejo

      Strony

      Strona skarżąca: Pohotovosť s.r.o.

      Strona pozwana: Ján Soroka

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (zwaną dalej „dyrektywą 93/13/EWG”) (1), w związku z art. 47 i 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, iż stoi ona na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, takim jak rozważane w niniejszym przypadku, wykluczającym, aby osoba prawna, której celem działalności jest ochrona praw konsumentów uczestniczyła w postępowaniu egzekucyjnym w charakterze interwenienta po stronie konsumenta, wobec którego prowadzona jest egzekucja w celu zwrotu wierzytelności wynikającej z umowy konsumenckiej, przy czym konsument nie jest reprezentowany przez adwokata.

               2)

               Czy przepisy Unii Europejskiej cytowane w pierwszym pytaniu powinny być interpretowane w ten sposób, że zostaje naruszone podstawowe prawo do ochrony sądowej konsumenta i interwenienta w postępowaniu w rozumieniu art. 47 Karty praw podstawowych, jeżeli w postępowaniu egzekucyjnym nie została dopuszczona do udziału w charakterze interwenienta osoba prawna, której celem działalności jest ochrona praw konsumentów, a konsument nie jest reprezentowany przez adwokata.

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.


title: Sprawa T-244/12: Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2013 r. — Unister przeciwko OHIM (fluege.de) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego fluege.de — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               22.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/10

         Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2013 r. — Unister przeciwko OHIM (fluege.de)
   (Sprawa T-244/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego fluege.de - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 178/18
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Unister GmbH (Lipsk, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Hug i A. Kessler-Jensch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D.Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 marca 2012 r. (sprawa R 2149/2011-1) dotyczącej rejestracji oznaczenia słownego fluege.de jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Unister GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 217 z 21.7.2012.


title: Sprawa T-437/15 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 21 września 2015 r. – Eden Green Vivai Piante di Verdesca Giuseppe i in./Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Rolnictwo — Ochrona przed organizmami szkodliwymi dla roślin — Środki zapobiegające wprowadzaniu do Unii Europejskiej i rozprzestrzenianiu się w niej bakterii Xylella fastidiosa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Uchybienie wymogom formalnym — Niedopuszczalność)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/44

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 21 września 2015 r. – Eden Green Vivai Piante di Verdesca Giuseppe i in./Komisja
   (Sprawa T-437/15 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Rolnictwo - Ochrona przed organizmami szkodliwymi dla roślin - Środki zapobiegające wprowadzaniu do Unii Europejskiej i rozprzestrzenianiu się w niej bakterii Xylella fastidiosa - Wniosek o zawieszenie wykonania - Uchybienie wymogom formalnym - Niedopuszczalność))
   (2015/C 381/53)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Eden Green Vivai Piante di Verdesca Giuseppe (Copertino, Włochy) i 37 innych skarżących, których nazwiska wymieniono w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: adwokat G. Manelli)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi i I. Galindo Martín, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/789 z dnia 18 maja 2015 r. w sprawie środków zapobiegających wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w niej organizmu Xylella fastidiosa (Wells et al.) (Dz.U. L 125, s. 36).

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-361/09: Postanowienie Sądu z dnia 30 czerwca 2010 r. — Centraal bureau voor de statistiek przeciwko Komisji

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/54

         Postanowienie Sądu z dnia 30 czerwca 2010 r. — Centraal bureau voor de statistiek przeciwko Komisji
   (Sprawa T-361/09) (1)

   ()
   2010/C 234/97
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Sprawa T-91/10: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2010 r. — Lucchini przeciwko Komisji

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/61

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2010 r. — Lucchini przeciwko Komisji
   (Sprawa T-91/10)
   2010/C 113/93
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Lucchini SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: M. Delfino, avvocato, J. -P. Gunther, avocat, i E. Bigi, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 7492 wersja ostateczna, w wersji zmienionej decyzją Komisji C(2009) 9912 wersja ostateczna, wydanej w sprawie COMP/37.956 — Pręty zbrojeniowe do betonu;

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji z dnia 30 września 2009 r. w zakresie, w jakim Komisja nałożyła w niej na skarżącą i na spółkę S.P. S.p.A. solidarny obowiązek zapłaty kwoty de 14,35 mln EUR,

               —

               tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, obniżenie kwoty nałożonej grzywny;

               —

               w każdym razie, obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga została skierowana przeciwko decyzji Komisji z dnia 30 września 2009 r., w wersji zmienionej decyzją Komisji z dnia 8 grudnia 2009 r., w której Komisja nałożyła grzywnę za naruszenie art. 65 EWWiS na podstawie rozporządzenia nr 1/2003 (1).
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w innych skierowanych przeciwko tej decyzji skargach.
   W szczególności skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               —

               niekompletność tej decyzji, naruszenie w niej istotnych wymogów proceduralnych, a wręcz jej nieistnienie w zakresie, w jakim decyzja ta została podana do wiadomości bez załączników i została wydana przez Komisję w sposób niekompletny, a następnie ponownie podana do wiadomości w sposób niekompletny, bez tekstu głównego;

               —

               brak uprawnień Komisji do stwierdzenia naruszenia art. 65 wygasłego traktatu EWWiS i, co za tym idzie, wybór niewłaściwej materialnej podstawy prawnej;

               —

               naruszenie prawa do obrony oraz naruszenie i niewłaściwe zastosowanie prawa w zakresie, w jakim Komisja nie wszczęła ponownie postępowania administracyjnego i przypisała sobie uprawnienie do zbadania mającego zastosowanie w niniejszej sprawie bardziej korzystnego przepisu, nie dając skarżącej możliwości skutecznego poznania swego stanowiska w przedmiocie prawdziwości podnoszonych faktów i okoliczności oraz znaczenia, jakie im ona przypisała.

         Tytułem ewentualnym skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji ze względu na brak dowodów i niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego w zakresie, w jakim Komisja przypisała, poprzez przedsiębiorstwo Lucchini/Siderpotenza, spółce Lucchini odpowiedzialność za naruszenie w całym okresie od dnia 6 grudnia 1989 r. do dnia 27 czerwca 2000 r. Skarżąca podkreśla autonomię Siderpotenzy w zakresie podejmowania decyzji i zarządzania oraz okoliczność, że Komisja nie była w stanie dostarczyć przekonujących dowodów na to, iż Lucchini była odpowiedzialna, w kategoriach zasobów ludzkich i materialnych, za zarząd Siderpotenzą.
   Tytułem w dalszej kolejności ewentualnym skarżąca zauważa, że Komisja błędnie zastosowała zasady dotyczące obliczania grzywien, a w szczególności wytyczne z 1998 r.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L z 04.01.2003, s. 1).


title: Sprawa T-70/12: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2012 r. — Divanderi przeciwko Radzie

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/27

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2012 r. — Divanderi przeciwko Radzie
   (Sprawa T-70/12)
   2012/C 109/56
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ali Divandari (Teheran, Iran) (przedstawiciele: S. Zaiwalla, P. Reddy i F. Zaiwalla, solicitors, M. Brindle, QC (Queen’s Counsel), i R. Blakeley, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 2011/783/WPZiB (1) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 1245/2011 (2) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego; i

               —

               orzeczenie, że art. 19 ust. 1 lit.) b) i art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji Rady 2010/413/WPZiB (3) i art. 16 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 (4) nie mają zastosowania do skarżącego;

               —

               zarządzenie niestosowania art. 60 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej do wskazania dotyczącego skarżącego; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że skarżący nie jest prezesem Bank Mellat, jak błędnie twierdzi Rada.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że materialne kryteria wskazania przewidziane w decyzji Rady 2010/413/WPZiB i rozporządzeniu Rady (UE) nr 961/2010 nie zostały spełnione w odniesieniu do skarżącego lub że Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie przy ustalaniu, że kryteria te zostały spełnione, dokonując przeglądu wskazania dotyczącego skarżącego.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że materialne kryteria wskazania w odniesieniu do Bank Mellat nie zostały spełnione lub że Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie przy ustalaniu, że kryteria te zostały spełnione, dokonując przeglądu wskazania dotyczącego skarżącego.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że utrzymanie w mocy wskazania dotyczącego skarżącego narusza przysługując mu prawa podstawowe oraz prawa człowieka i zasadę proporcjonalności.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący tego, że utrzymując w mocy wskazanie dotyczące skarżącego, Rada naruszyła wymagania proceduralne dotyczące: i) przedstawienia odpowiedniego uzasadnienia; i ii) poszanowania prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący tego, że w zakresie, w jakim skarga skarżącego w sprawie T-497/10 Divandari Bank przeciwko Radzie zostanie uwzględniona lub w jakim skarga Bank Mellat w sprawie T-496/10 Bank Mellat przeciwko Radzie zostanie uwzględniona, niniejsza skarga również musi zostać uwzględniona.

      (1)  Decyzja Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotycząca zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 71).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 11).

      (3)  Decyzja Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39).

      (4)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1).


title: Sprawa T-360/14: Postanowienie Sądu z dnia 13 listopada 2015 r. – Švyturys-Utenos Alus/OHIM – Nordbrand Nordhausen (KISS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/55

         Postanowienie Sądu z dnia 13 listopada 2015 r. – Švyturys-Utenos Alus/OHIM – Nordbrand Nordhausen (KISS)
   (Sprawa T-360/14) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 027/70)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Švyturys-Utenos Alus UAB (Utena, Litwa) (przedstawiciele: adwokaci R. Žabolienė i I. Lukauskienė)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Nordbrand Nordhausen GmbH (Nordhausen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Düchs)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 marca 2014 r. (sprawa R 1302/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Nordbrand Nordhausen GmbH a Švyturys-Utenos Alus UAB.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Švyturys-Utenos Alus UAB i Nordbrand Nordhausen GmbH pokrywają własne koszty oraz, każda z nich, połowę kosztów poniesionych przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa C-49/09: Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2009 r. – Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/11

         Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2009 r. – Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-49/09)
   2009/C 102/15
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: D. Triantafyllou i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania

               —

               stwierdzenie, że poprzez stosowanie obniżonej stawki podatku VAT w wysokości 7% do dostaw, importu i wewnątrzwspólnotowego nabycia odzieży i dodatków odzieżowych dla niemowląt oraz obuwia dziecięcego na podstawie art. 41 ust.2 ustawy o podatku od towarów i usług z 11 marca 2004 r. w powiązaniu z pozycjami 45 i 47 załącznika III do tejże ustawy Rzeczpospolita Polska uchybiła jej zobowiązaniom wynikającym z art. 98 dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) w powiązaniu z jej załącznikiem III.

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem strony skarżącej stosowanie przez Rzeczpospolitą Polską obniżonej stawki podatku VAT w wysokości 7% do dostaw, importu i wewnątrzwspólnotowego nabycia odzieży i dodatków odzieżowych dla niemowląt oraz obuwia dziecięcego na podstawie art. 41 ust.2 ustawy o podatku od towarów i usług z 11 marca 2004 r. w powiązaniu z pozycjami 45 i 47 załącznika III do tejże ustawy jest niezgodne z jednoznacznymi przepisami art. 98 dyrektywy 2006/112/WE. Stosowanie tej obniżonej stawki na wymienione wyżej towary nie jest objęte żadną derogacją przyznaną Rzeczpospolitej Polskiej w pkt 1 lit.a) i lit.b) rozdziału 9 „Podatki” Załącznika XII do Aktu o warunkach Przystąpienia RP do UE ani w art. 128 dyrektywy 2006/112/WE.

      (1)  Dz.U. L 347 z 11.12.2006, str. 1—118


title: Sprawa T-439/09: Wyrok Sądu z dnia 18 października 2011 r. — Purvis przeciwko Parlamentowi (Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów Parlamentu Europejskiego — System uzupełniających świadczeń emerytalnych — Odmowa przyznania dobrowolnych uzupełniających świadczeń emerytalnych częściowo w formie pieniężnej — Zarzut niezgodności z prawem — Prawa nabyte — Uzasadnione oczekiwania — Proporcjonalność)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/28

         Wyrok Sądu z dnia 18 października 2011 r. — Purvis przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-439/09) (1)

   (Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów Parlamentu Europejskiego - System uzupełniających świadczeń emerytalnych - Odmowa przyznania dobrowolnych uzupełniających świadczeń emerytalnych częściowo w formie pieniężnej - Zarzut niezgodności z prawem - Prawa nabyte - Uzasadnione oczekiwania - Proporcjonalność)
   2011/C 347/44
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: John Robert Purvis (Saint-Andrews, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo H. Krück, A. Pospíšilová Padowska i G. Corstens, następnie N. Lorenz, A. Pospíšilová Padowska i G. Corstens, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 7 sierpnia 2009 r., w której odmówiono przyznania skarżącemu dobrowolnych uzupełniających świadczeń emerytalnych częściowo w formie pieniężnej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               John Robert Purvis zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 11 z 16.1.2010.


title: Sprawa T-389/07: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2007 r. — Earth Products przeciwko OHIM — Meynard Designs (EARTH)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/45

         Skarga wniesiona w dniu 15 października 2007 r. — Earth Products przeciwko OHIM — Meynard Designs (EARTH)
   (Sprawa T-389/07)
   (2007/C 297/91)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Earth Products, Inc. (Carlsbad, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Meynard Designs, Inc. (Waltham, Stany Zjednoczone)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 9 sierpnia 2007 r. utrzymującej w mocy decyzję Wydziału Sprzeciwów;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „EARTH” dla towarów z klasy 25 — zgłoszenie nr 2 907 608

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Meynard Designs, Inc.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy i krajowy znak towarowy „EARTH” dla towarów z klas 3, 14, 18, 25 i 35

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94, jako że kolidujące znaki towarowe nie są do siebie podobne ani od strony wizualnej ani fonetycznej.


title: Sprawa C-31/07: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/25

         Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-31/07)
   (2007/C 56/48)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: pełnomocnik R. Vidal Puig)

      Strona pozwana: Irlandia
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2003/42/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 czerwca 2003 r. w sprawie zgłaszania zdarzeń w lotnictwie cywilnym, a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 4 lipca 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 167, str. 23.


title: Sprawa C-359/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 27 czerwca 2013 r. — B. Martens przeciwko Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 27 czerwca 2013 r. — B. Martens przeciwko Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap
   (Sprawa C-359/13)
   2013/C 274/10
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Centrale Raad van Beroep

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: B. Martens

      Strona pozwana: Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap

      Pytania prejudycjalne

               1A)

               Czy prawo Unii, w szczególności art. 45 TFUE oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1612/68 (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie Niderlandy odmówiły pełnoletniemu dziecku, pozostającemu na utrzymaniu pracownika przygranicznego posiadającego obywatelstwo niderlandzkie, zamieszkałego w Belgii, pracującego częściowo w Niderlandach i częściowo w Belgii, prawa do stypendium studenckiego obejmującego kształcenie poza Unią z chwilą, w której uległ rozwiązaniu stosunek pracy pracownika przygranicznego i pracownik ów wykonywał odtąd pracę jedynie w Belgii, z tego względu, że dziecko nie spełniło przesłanki, wedle której powinno ono zamieszkiwać w Niderlandach przynajmniej trzy z sześciu lat poprzedzających zapisanie do placówki edukacyjnej?

               1B)

               Gdyby na pytanie 1A należało udzielić odpowiedzi twierdzącej: Czy prawo Unii stoi na przeszkodzie udzieleniu stypendium studenckiego — przy założeniu, że zostały spełnione pozostałe jego przesłanki — na okres krótszy od czasu trwania kształcenia, dla którego udzielono stypendium?
               Gdyby przy udzielaniu odpowiedzi na pytania 1A i 1B Trybunał miał dojść do wniosku, że przepisy prawa dotyczące prawa do swobodnego przepływu pracowników nie zabraniają nieudzielenia B. Martens stypendium studenckiego w okresie od listopada 2008 do czerwca 2011 lub w odniesieniu do części tego okresu:

               2)

               Czy art. 20 TFUE i art. 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie Niderlandy nie przedłużyło stypendium studenckiego na kształcenie w placówce edukacyjnej położonej na obszarze krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) (Curaçao), które przysługiwało zainteresowanej w związku z tym, że jej ojciec wykonywał w Niderlandach działalność zarobkową jako pracownik przygraniczny, z tego względu, że zainteresowana nie spełniła przesłanki obowiązującej wszystkich obywateli Unii, w tym również obywateli Niderlandów, wedle której powinna ona zamieszkiwać w Niderlandach przynajmniej trzy z sześciu lat poprzedzających zapisanie na studia?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, s. 2).


title: Sprawa C-495/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 3 lipca 2013 r. w sprawie TT-206/12 GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 16 września 2013 r. przez GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 3 lipca 2013 r. w sprawie TT-206/12 GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 16 września 2013 r. przez GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH
   (Sprawa C-495/13 P)
   2013/C 325/29
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH (przedstawiciele: adwokaci I. Memmler i S. Schulz)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Villiger Söhne GmbH

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu z dnia 3 lipca 2013 r. w sprawie T-206/12 oraz stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej drugiej strony postępowania z dnia 1 marca 2012 r. w sprawie R 411/2011-1;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie jest wymierzone przeciwko wyrokowi sądu, na mocy którego oddalona została skarga wnoszącej odwołanie o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 1 marca 2012 r. dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Villiger Söhne GmbH i GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH.
   Jako jedyny zarzut wnosząca odwołanie podnosi błędną wykładnie i błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1).
   W uzasadnieniu wnosząca odwołanie podnosi co następuje:

               Sąd dokonał błędnej wykładni pojęcia „identyczność towarów”, ponieważ potraktował towar „cygara” jako tożsamy z ogólniejszym pojęciem „wyroby tytoniowe”. W ten sposób Sąd dokonał niestosownego rozszerzenia zakresu ochrony znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie.

               Sąd dokonał błędnej wykładni pojęcia „podobieństwo towarów”, ponieważ również w ramach oceny podobieństwa towarów nie powinien był potraktować pojedynczego towaru „cygaro” jako podobny do ogólniejszego pojęcia „artykuły dla osób palących”.

               W ramach porównania oznaczeń Sąd nie zastosował w prawidłowy sposób doktryny wymagającej dokonania oceny globalnej, ponieważ porównał jedynie elementy „LIBERTAD” i „LIBERTE”, nie biorąc pod uwagę pozostałych elementów znaków towarowych.

               Dokonując prawidłowego zastosowania doktryny wymagającej dokonania oceny globalnej Sąd powinien był w szczególności przyznać większe znaczenie niektórym innym elementom porównywanych znaków towarowych, m.in. kombinacji kolorystycznej znaku towarowego, wobec którego wniesiono sprzeciw i określeniu „LA” występującym w znaku towarowym, na który powołano się w sprzeciwie.

               Sąd zastosował również błędnie sformułowane przez Trybunał zasady dotyczące ustalania podobieństwa pojęć, ponieważ nie uwzględnił w dostatecznym stopniu rozmaitych języków, w których zredagowane zostały znaki towarowe.

               Podsumowując Sąd doszedł zatem do niewłaściwego wniosku.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. 78, s. 1


title: Sprawa T-26/15 P: Wyrok Sądu z dnia 5 lipca 2016 r. –Komisja/Hristow (Odwołanie — Służba publiczna — Mianowanie — Postępowanie w sprawie naboru i mianowania dyrektora zarządzającego agencji regulacyjnej — EMA — Wstępna selekcja przez komisję preselekcyjną — Mianowanie przez zarząd EMA — Skład komisji preselekcyjnej — Łączenie funkcji członka komisji preselekcyjnej oraz członka zarządu EMA — Bezstronność)

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/20

         Wyrok Sądu z dnia 5 lipca 2016 r. –Komisja/Hristow
   (Sprawa T-26/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Mianowanie - Postępowanie w sprawie naboru i mianowania dyrektora zarządzającego agencji regulacyjnej - EMA - Wstępna selekcja przez komisję preselekcyjną - Mianowanie przez zarząd EMA - Skład komisji preselekcyjnej - Łączenie funkcji członka komisji preselekcyjnej oraz członka zarządu EMA - Bezstronność))
   (2016/C 314/28)
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall, N. Nikolova i S. Petrova, następnie N. Nikolova i S. Petrova, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Emil Hristov (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciele: adwokaci M. Ekimdzhiev, K. Boncheva i G. Chernicherska) (strona skarżąca w pierwszej instancji) oraz Europejska Agencja Leków (przedstawiciele: początkowo J. Currall, N. Nikolova i S. Petrova, następnie N. Nikolova i S. Petrova, pełnomocnicy) (strona pozwana w pierwszej instancji)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 13 listopada 2014 r., Hristov/Komisja i EMA (F-2/12, EU:F:2014:245) i dążące do częściowego uchylenia tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 13 listopada 2014 r., Hristov/Komisja i EMA (F-2/12, EU:F:2014:245) zostaje częściowo uchylony, w zakresie, w jakim stwierdza nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 kwietnia 2011 r., w której przedstawia ona zarządowi Europejskiej Agencji Leków (EMA) listę czterech kandydatów rekomendowanych przez komisję preselekcyjną i zatwierdzonych przez komitet doradczy ds. mianowania.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej do ponownego rozpoznania celem wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie żądań stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 20 kwietnia 2011 r., w której przedstawia ona zarządowi Europejskiej Agencji Leków (EMA) listę czterech kandydatów rekomendowanych przez komisję preselekcyjną i zatwierdzonych przez komitet doradczy ds. mianowania, w świetle argumentów i zarzutów podniesionych przez Emila Hristova, w odniesieniu do których Sąd do spraw Służby Publicznej nie zajął stanowiska.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 118 z 13.4.2015.


title: Sprawa T-303/07: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2007 r. — Nölle przeciwko OHIM — Viña Carta Vieja (Puzzle)

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/23

         Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2007 r. — Nölle przeciwko OHIM — Viña Carta Vieja (Puzzle)
   (Sprawa T-303/07)
   (2007/C 235/42)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Nölle (Rheinberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Reinartz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Viña Carta Vieja S.A.
   Żądania strony skarżącej

               —

               odrzucenie w całości sprzeciwu wniesionego w dniu 24 lutego 2005 r. wobec zgłoszenia do rejestracji znaku towarowego skarżącej z dnia 20 lutego 2004 r. (słowny znak towarowy „Puzzle”), poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 5 czerwca 2007 r. w sprawie R 911/2006-2, a także decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 29 czerwca 2006 r. o nr B 802 340;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami ewentualnej interwencji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Puzzle” dla towarów z klasy 33 (zgłoszenie nr 3 674 561).

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Viña Carta Vieja S.A.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: W szczególności słowny znak towarowy „MONKEY PUZZLE” dla towarów z klasy 33 (wspólnotowy znak towarowy nr 3 238 144).

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów w zakresie, w jakim uwzględniono w niej sprzeciw w odniesieniu do towarów z klasy 32.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), jako że brak jest prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do kolidujących znaków towarowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, str. 1)


title: Sprawa C-230/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 12 maja 2014 r. –Weltimmo s.r.o przeciwko Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 12 maja 2014 r. –Weltimmo s.r.o przeciwko Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság
   (Sprawa C-230/14)
   2014/C 245/07
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Weltimmo s.r.o

      Strona pozwana: Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 28 ust. 1 dyrektywy 95/46/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (zwanej dalej „dyrektywą o ochronie danych”) należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe państwa członkowskiego może być stosowane na jego terytorium w odniesieniu do prowadzącego działalność gospodarczą wyłącznie w innym państwie członkowskim administratora danych, który zarządza stroną internetową pośrednictwa nieruchomości i publikuje między innymi informacje o nieruchomościach znajdujących się na terytorium pierwszego państwa członkowskiego, a właściciele nieruchomości przekazują swe dane osobowe do służącego do przechowywania i czynności technicznych w zakresie przetwarzania danych środka (serwera), który jest własnością osoby zarządzającej stroną internetową i znajduje się w innym państwie członkowskim?

               2)

               Czy art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy o ochronie danych, w świetle jej motywów 18– 20 i art. 1 ust. 2 oraz art. 28 ust. 1 tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że Magyar Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság (zwany dalej „organem ochrony danych”) nie może stosować węgierskiej ustawy o ochronie danych, jako prawa krajowego, wobec prowadzącej działalność gospodarczą wyłącznie w innym państwie członkowskim osoby zarządzającej stroną internetową pośrednictwa nieruchomości, nawet jeżeli publikuje ona między innymi informacje o znajdujących się na Węgrzech nieruchomościach, których właściciele przekazali prawdopodobnie z terytorium Węgier dane dotyczące swych nieruchomości do służącego do przechowywania i czynności technicznych przetwarzania danych środka (serwera), który jest własnością osoby zarządzającej stroną internetową i znajduje się w innym państwie członkowskim?

               3)

               Czy do celów interpretacji ma znaczenie okoliczność, że usługa świadczona przez administratora danych, który zarządza stroną internetową jest skierowana na terytorium innego państwa członkowskiego,?

               4)

               Czy do celów interpretacji ma znaczenie okoliczność, że dane dotyczące nieruchomości znajdujących się na terytorium innego państwa członkowskiego i dane osobowe właścicieli zostały faktycznie pobrane z terytorium tego innego państwa członkowskiego?

               5)

               Czy do celów interpretacji ma znaczenie okoliczność, że dane osobowe związane ze wspomnianymi nieruchomościami są danymi osobowymi obywateli innego państwa członkowskiego?

               6)

               Czy do celów interpretacji ma znaczenie okoliczność, że właściciele przedsiębiorstwa z siedzibą na Słowacji mają miejsce zamieszkania na Węgrzech?

               7)

               Jeżeli z odpowiedzi udzielonych na powyższe pytania wyniknie, że węgierski organ ochrony danych może prowadzić postępowanie, lecz nie może stosować prawa krajowego, ale musi stosować prawo państwa członkowskiego, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza, czy art. 28 ust. 6 dyrektywy o ochronie danych należy interpretować w ten sposób, że węgierski organ ochrony danych może tylko wykonywać uprawnienia przewidziane w art. 28 ust. 3 dyrektywy o ochronie danych zgodnie z uregulowaniem państwa członkowskiego, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza i że zatem nie może nałożyć grzywny?

               8)

               Czy pojęcie „adatfeldolgozás” [czynności techniczne w zakresie przetwarzania danych] użyte zarówno w art. 4 ust. 1 lit. a), jak i w art. 28 ust. 6 [węgierskiej wersji językowej] dyrektywy o ochronie danych jest identyczne z pojęciem „adatkezelés” [przetwarzania danych], wykorzystanym w terminologii wspomnianej dyrektywy?

      (1)  Dz.U. L 281, s. 31.


title: Sprawa T-257/14: Wyrok Sądu z dnia 6 marca 2015 r. – Novomatic/OHIM – Berentzen Mally Marketing plus Services (BLACK JACK TM) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BLACK JACK TM — Wcześniejsze, słowny i graficzny, wspólnotowe znaki towarowe BLACK TRACK — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/48

         Wyrok Sądu z dnia 6 marca 2015 r. – Novomatic/OHIM – Berentzen Mally Marketing plus Services (BLACK JACK TM)
   (Sprawa T-257/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BLACK JACK TM - Wcześniejsze, słowny i graficzny, wspólnotowe znaki towarowe BLACK TRACK - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 138/62)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Novomatic AG (Gumpoldskirchen, Austria) (przedstawiciel: adwokat W. Mosing)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo A. Pohlmann, następnie S. Hanne, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Berentzen Mally Marketing plus Services GmbH (Meerbusch, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 lutego 2014 r. (sprawa R 329/2012-4) postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Berentzen Mally Marketing plus Services GmbH a Novomatic AG.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 18 lutego 2014 r. (sprawa R 329/2012-4).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      (1)  Dz.U. C 194 z 24.5.2014.


title: Sprawa C-131/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Latina (Włochy) w dniu 5 marca 2007 r. — Michele Ciampi przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Latina

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Latina (Włochy) w dniu 5 marca 2007 r. — Michele Ciampi przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Latina
   (Sprawa C-131/07)
   (2007/C 117/16)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Commissione tributaria provinciale di Latina.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Michele Ciampi

      Strona pozwana: Agenzia Entrate Ufficio Latina
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wyrok w sprawie C-207/04 (1) należy interpretować w ten sposób, że ustawodawca włoski ma obowiązek ustanowienia również dla mężczyzn bardziej korzystnej granicy wieku ustalonej dla kobiet?

               2)

               Czy w niniejszej sprawie należy orzec, że kwoty wypłacane tytułem zachęty do odejścia mężczyznom, którzy ukończyli 50 lat, powinny być opodatkowane stawką wynoszącą połowę stawki stosowanej do TFR?

               3)

               Czy — wziąwszy pod uwagę fakt, iż kwoty wypłacone podatnikowi z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych nie stanowią wynagrodzenia za pracę, albowiem nie są wpłacane przez pracodawcę z tytułu stosunku pracy oraz mając na uwadze fakt, że kwoty wypłacone pracownikowi przez pracodawcę wynikające z zachęty do odejścia nie noszą cech wynagrodzenia — jest zgodne z prawem wspólnotowym orzeczenie, że odmienne progi wieku, a mianowicie 50 lat dla kobiet i 55 lat dla mężczyzn, są niezgodne z prawem wspólnotowym, skoro dyrektywa nr 79/7 (2) zezwala państwom członkowskim na utrzymanie odmiennych progów wieku w ramach wymogów emerytalnych?

               4)

               Czy wykładnia prawa wspólnotowego (dyrektywy Rady 76/207/WE (3) z dnia 9 lutego 1976 r. zabraniającej dyskryminacji ze względu na płeć) sprzeciwia się stosowaniu przepisów krajowych, które stały się przyczynkiem przedmiotowej sprawy przesyłanej niniejszym Trybunałowi, oznaczając dla niniejszego sądu krajowego niezgodność przepisów krajowych z prawem wspólnotowym (art. 17 — obecnie art. 19 ust. 4a d.P.R. 917/86) czy też nie?

      (1)  Zbiór orzeczeń 2005 r., str. I-07453.

      (2)  Dz.U. L 6, str. 24.

      (3)  Dz.U. L 39, str. 40.


title: Sprawa F-5/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 2 czerwca 2014 r. – Da Cunha Almeida przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Nieumieszczenie na liście rezerwy kadrowej — Test rozumienia tekstu pisanego — Zarzut niezgodności z prawem ogłoszenia o konkursie — Wybór drugiego języka spośród trzech języków — Zasada niedyskryminacji)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/73

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 2 czerwca 2014 r. – Da Cunha Almeida przeciwko Komisji
   (Sprawa F-5/13) (1)

   ((Służba publiczna - Konkurs otwarty - Nieumieszczenie na liście rezerwy kadrowej - Test rozumienia tekstu pisanego - Zarzut niezgodności z prawem ogłoszenia o konkursie - Wybór drugiego języka spośród trzech języków - Zasada niedyskryminacji))
   2014/C 315/122
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Paulo Jorge da Cunha Almeida (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: J. Grayston, solicitor, adwokaci G. Pandey i M. Gambardella)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nieumieszczeniu skarżącego na liście rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/205/10.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji komisji konkursu EPSO/AD/205/10 z dnia 9 marca 2012 r., przekazanej przez Europejski Urząd Doboru Kadr, w sprawie odrzucenia wniosku o ponowne rozpatrzenie złożonego przez P.J. Da Cunhę Almeidę w następstwie wykluczenia go z listy rezerwy kadrowej w drodze decyzji z dnia 23 grudnia 2011 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez P.J. Da Cunhę Almeidę.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013, s. 29.


title: Sprawa T-309/14: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Mat Foundries Europe przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/58

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Mat Foundries Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-309/14)
   2014/C 223/60
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mat Foundries Europe GmbH (Neunkirchen, Niemcy) (przedstawiciele: D. Greinacher, J. Martin i B. Scholtka, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia przeciwko Republice Federalnej Niemiec przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych i gazu kopalnianego oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)] w zakresie, w jakim Komisja uznała w niej przewidziany w § 40 i 41 ustawy EEG system szczególnych wypłat wyrównawczych za pomoc państwa w rozumieniu art. 107 TFUE;

               —

               obciążenie Komisji poniesionymi kosztami zgodnie z art. 87 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 TFUE
               Skarżąca podnosi, że Komisja błędne uznała wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych za pomocą systemu dopłat, a także – szczególne wypłaty wyrównawcze mające na celu ograniczenie dopłaty EEG za pomoc i z tego względu nie powinna była przeprowadzać formalnego postępowania wyjaśniającego.

                           —

                           W związku z tym skarżąca twierdzi, że przy wstępnej analizie tego, czy system szczególnych wypłat wyrównawczych stanowi pomoc Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie ze względu na to, iż ten stanowiący wyjątek od zasady pobierania dopłaty EEG system szczególnych wypłat wyrównawczych nie przysparza odbiorcom energochłonnym żadnej korzyści, której nie uzyskaliby oni w normalnych warunkach rynkowych.

                           —

                           Skarżąca podnosi także, że środek ten nie wiąże się z wykorzystaniem zasobów państwowych. Ze względu na to, że dochód z opłaty EEG nie stanowi zasobów państwowych, przewidziany w przypadku odbiorców energochłonnych system szczególnych wypłat wyrównawczych również jest pozbawiony związku z tymi zasobami.

                           —

                           Skarżąca podnosi następnie, że ten system szczególnych wypłat wyrównawczych nie zakłóca konkurencji. Przywraca on jedynie warunki konkurencji, jaka istniałaby, gdyby nie pobierano dopłaty EEG.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
               Skarżąca podnosi, że wydając zaskarżoną decyzję Komisja naruszyła zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań. Niemieckie przepisy w przedmiocie wsparcia energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych były już przedmiotem pogłębionej analizy przeprowadzanej w kontekście tego, czy stanowi ono pomoc państwa. Po jej przeprowadzeniu w 2002 r. Komisja doszła do wniosku, że przepisy te nie przewidują przeniesienia zasobów państwowych. Ponieważ ustawa EEG 2012 nie przewidywała w tym względzie żadnych istotnych zmian, podmioty gospodarcze, których ona dotyczyła, nie czuły się zobowiązane do oczekiwania na wyniki kolejnej analizy, lecz mogły w uzasadniony sposób oczekiwać zgodności tych nowych przepisów z prawem.

               3.

               Zarzut trzeci: nadużycie władzy
               Wreszcie skarżąca podnosi, że Komisja nadużyła przyznanego jej w art. 107 i 108 TFUE swobodnego uznania. Wszczęcie postępowania wyjaśniającego ma na celu przede wszystkim zasadniczą harmonizację wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych. Ten podstawowy cel przyświeca również przyjęciu nowej wersji wytycznych dotyczących pomocy państwa dla środowiska i energii, w których Komisja po raz pierwszy ustanowiła szczegółowe zasady wspierania energii ze źródeł odnawialnych. Aby dokonać takiej harmonizacji, Komisja powinna była przeprowadzić postępowanie przewidziane w art. 116 i 117 TFUE.


title: Sprawa T-90/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2007 r. — Fédération des industries condimentaires de France i in. przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Niezgodność wspólnotowego zakazu przywozu mięsa zawierającego związki o działaniu hormonalnym z zasadami Światowej Organizacji Handlu (WTO) — Wprowadzenie przez Stany Zjednoczone Ameryki dodatkowego cła na przywóz towarów pochodzących ze Wspólnoty na podstawie upoważnienia udzielonego przez WTO — Zamknięcie procedury badawczej dotyczącej przeszkód w handlu przez Komisję — Skarga o odszkodowanie ugrupowania eksporterów, których dotyczyło dodatkowe cło)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/27

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2007 r. — Fédération des industries condimentaires de France i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-90/03) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Niezgodność wspólnotowego zakazu przywozu mięsa zawierającego związki o działaniu hormonalnym z zasadami Światowej Organizacji Handlu (WTO) - Wprowadzenie przez Stany Zjednoczone Ameryki dodatkowego cła na przywóz towarów pochodzących ze Wspólnoty na podstawie upoważnienia udzielonego przez WTO - Zamknięcie procedury badawczej dotyczącej przeszkód w handlu przez Komisję - Skarga o odszkodowanie ugrupowania eksporterów, których dotyczyło dodatkowe cło)
   (2007/C 199/50)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Fédération des industries condimentaires de France (FICF) (Paryż Francja), Confédération générale des producteurs de lait de brebis et des industriels de Roquefort (Millau, Francja), Comité économique agricole régional fruits et légumes de Bretagne (Cerafel) (Morlaix, Francja) i Comité interprofessionnel des palmipèdes à foie gras (CIFOG) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: początkowo M. Jacquot i O. Prost, następnie O. Prost, K. Lentz, E. Berthelot i M. Bauduin, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Kuijper, C. Brown i G.Boudot, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo E. Braquehais Conesa, następnie J. Rodriguez Cárcamo, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o odszkodowanie za szkody spowodowane bezprawnością, którą obarczone było działanie Komisji podjęte wobec handlowych środków odwetowych wprowadzonych przez Stany Zjednoczone Ameryki w tzw. sprawie „wołowina z hormonami”.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący pokrywają solidarnie własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

               3)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.5.2003.


title: Sprawa T-241/09: Wyrok Sądu z dnia 20 lutego 2013 r. — Nikolaou przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (Odpowiedzialność pozaumowna — Trybunał Obrachunkowy — Przebieg wewnętrznych dochodzeń — Dane osobowe — Bezprawność — Związek przyczynowy — Przedawnienie)

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/16

         Wyrok Sądu z dnia 20 lutego 2013 r. — Nikolaou przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa T-241/09) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Trybunał Obrachunkowy - Przebieg wewnętrznych dochodzeń - Dane osobowe - Bezprawność - Związek przyczynowy - Przedawnienie)
   2013/C 101/34
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Kalliopi Nikolaou (Grecja) (przedstawiciele: adwokaci V. Christianos i G. Douka)

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej (przedstawiciele: T. Kennedy i J.M. Stenier, pełnomocnicy, wspierani przez P. Tridimasa)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie mająca na celu naprawienie szkody poniesionej przez skarżącą zgodnie z jej twierdzeniem wskutek nieprawidłowości i naruszenia prawa Unii, jakich miał się dopuścić Trybunał Obrachunkowy w ramach wewnętrznego dochodzenia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kalliopi Nikolaou zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009.


title: Sprawa C-40/06: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 9 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München — Niemcy) — Juers Pharma Import-Export GmbH przeciwko Oberfinanzdirektion Nürnberg (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Wspólna taryfa celna — Nomenklatura Scalona — Klasyfikacja taryfowa — Kapsułki zawierające głównie melatoninę — Produkty lecznicze)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/12

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 9 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München — Niemcy) — Juers Pharma Import-Export GmbH przeciwko Oberfinanzdirektion Nürnberg
   (Sprawa C-40/06) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Wspólna taryfa celna - Nomenklatura Scalona - Klasyfikacja taryfowa - Kapsułki zawierające głównie melatoninę - Produkty lecznicze)
   (2007/C 56/21)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht München
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Juers Pharma Import-Export GmbH

      Strona pozwana: Oberfinanzdirektion Nürnberg
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht München — Wykładnia rozporządzenia Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 281 str. 1) — Pozycje 3004 (leki) i 2106 (przetwory spożywcze) Nomenklatury Scalonej — Klasyfikacja kapsułek z melatoniną, opakowanych jako preparaty uzupełniające dietę, które jednakże mogą być importowane jedynie przez apteki na podstawie recepty — Twinlab Melatonin Caps
   Sentencja
   Nomenklaturę Scaloną zamieszczoną w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej zmienionym rozporządzeniem Komisji nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. należy interpretować w ten sposób, że kapsułki zawierające głównie melatoninę, takie jak stanowiące przedmiot niniejszego postępowania krajowego, są objęte pozycją taryfową 3004.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


title: Sprawa F-153/15: Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2015 r. – ZZ i in./ESDZ

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/44

         Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2015 r. – ZZ i in./ESDZ
   (Sprawa F-153/15)
   (2016/C 111/55)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciele: adwokaci N. de Montigny i J.N. Louis)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji ESDZ, zawartej w rozliczeniach wynagrodzenia skarżących w zakresie, w jakim stanowi ona pierwsze zastosowanie obniżenia z 25 % do 20 % dodatku ze względu na warunki życia na podstawie decyzji dyrektora ds. administracyjnych.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że decyzja dyrektora generalnego ds. administracyjnych ESDZ z dnia 23 lutego 2015 r. nie znajduje zastosowania do skarżących;

               —

               W rezultacie, stwierdzenie nieważności ich rozliczenia wynagrodzenia z marca 2015 r. oraz rozliczeń sporządzonych w następnych miesiącach w zakresie, w jakim stosują dodatek ze względu na warunki życia w wysokości 20 %;

               —

               obciążenie ESDZ kosztami postępowania.


title: Sprawa T-139/13: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2013 r. — Eltek przeciwko OHIM (ELTEK)

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/21

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2013 r. — Eltek przeciwko OHIM (ELTEK)
   (Sprawa T-139/13)
   2013/C 147/38
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Eltek SpA (Casale Monferrato, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Floridia i R. Floridia)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Eltec Elektronik AG (Mainz, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności notyfikowanej i otrzymanej w dniu 10 stycznia 2013 r. decyzji Izby Odwoławczej z dnia 7 stycznia 2013 r. (skorygowanej w dniu 22 stycznia 2013 r.) w sprawie R 511/2012-1, dotyczącej postępowania w przedmiocie sprzeciwu B 992 851 oraz zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 4 368 064, ponieważ spełnione są wszystkie warunki rejestracji znaku dla każdego z towarów;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Sądem oraz kosztami postępowania przed Wydziałem Sprzeciwów i przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ELTEK” dla towarów z klasy 9 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 4 368 064

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: niemiecki znak towarowy i międzynarodowa rejestracja „ELTEC” wskazująca kraje Beneluksu, Hiszpanię, Francję, Włochy, Austrię i Portugalię dla towarów i usług z klas 9, 37, 38, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do pewnych towarów z klasy 9
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Wykreślenie sprawy C-67/03

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/32

         Wykreślenie sprawy C-67/03 (1)

   (2005/C 6/60)

      (Język postępowania: włoski)

   Postanowieniem z dnia 6 lipca 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-67/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej.

      (1)  Dz.U. C 83 z 5.4.2003.


               23.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/70

         Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2004 r. przez Fesil ASA i Finnfjord Smelteverk AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-5/04)
   (2004/C 319/12)
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 31 sierpnia 2004 r. przez Fesil ASA i Finnfjord Smelteverk AS, których reprezentantem prawnym jest Jan Magne Langseth, Advokat, Advokatfirmaet Schjødt AS, Dronning Mauds gt. 11, P.b. 2444 Solli, N-0201 Oslo.
   Skarżący twierdzi, iż Trybunał powinien:

               1.

               Unieważnić decyzję Urzędu Nadzoru EFTA 148/04/COL z dnia 30 czerwca 2004 r. oraz

               2.

               Obciążyć Urząd Nadzoru EFTA kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Zgodnie z decyzją Urzędu Nadzoru EFTA 148/04/COL (zwaną dalej „decyzją”) środek przyjęty przez Norwegię zwalniający przemysł wytwórczy i górniczy z podatku od zużycia energii elektrycznej stanowi pomoc państwa, a tym samym nową pomoc od dnia 1 stycznia 2002 r.

               —

               Decyzja stanowi, iż przedmiotowe środki są niezgodne z Porozumieniem EOG oraz, iż niezgodna z Porozumieniem pomoc musi być zwrócona przez podmioty ją otrzymujące.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA nie dokonał prawidłowej oceny art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA nadużył władzy w ramach Porozumienia EOG poprzez nieprawidłowe zastosowanie art. 61 ust. 3 Porozumienia EOG oraz wytycznych środowiskowych.

               —

               Nie istnieje podstawa prawna dotycząca zwrotu domniemanej pomocy przez skarżących.


title: Sprawa T-92/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 grudnia 2006 r. — movingpeople.net przeciwko OHIM — Schäfer (moving people.net) (Wspólnotowy znak towarowy — Wspólnotowy graficzny znak towarowy movingpeople.net — Sprzeciw uprawnionego do krajowego słownego znaku towarowego MOVING PEOPLE — Częściowa odmowa rejestracji — Nabycie przez skarżącą praw do wcześniejszego znaku towarowego — Umorzenie postępowania)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/28

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 grudnia 2006 r. — movingpeople.net przeciwko OHIM — Schäfer (moving people.net)
   (Sprawa T-92/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Wspólnotowy graficzny znak towarowy movingpeople.net - Sprzeciw uprawnionego do krajowego słownego znaku towarowego MOVING PEOPLE - Częściowa odmowa rejestracji - Nabycie przez skarżącą praw do wcześniejszego znaku towarowego - Umorzenie postępowania)
   (2007/C 56/55)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: movingpeople.net International BV (Helmond, Niderlandy) (przedstawiciele: G. van Roeyen i T. Berendsen, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Laitinen, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również interwenient przed Sądem: Groß Schlamin (Schashagen, Niemcy) (przedstawiciel: D. Rohmeyer, adwokat)
   Przedmiot
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 grudnia 2004 r. (sprawa R 410/2004-1), dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Thomasem Schäferem a movingpeople.net International BV.
   Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Skarżąca ponosi własne koszty oraz koszty pozwanej.

               3)

               Interwenient ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005.


title: Sprawa C-114/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 26 lutego 2016 r. – Damien Zöldség, Gyümölcs Kereskedelmi és Tanácsadó Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 26 lutego 2016 r. – Damien Zöldség, Gyümölcs Kereskedelmi és Tanácsadó Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság
      (Sprawa C-114/16)
      (2016/C 211/31)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Kúria

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Damien Zöldség, Gyümölcs Kereskedelmi és Tanácsadó Kft.

         Strona przeciwna: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przepisy art. 167, 168, 178 i 179 dyrektywy VAT (1) należy interpretować w ten sposób, że organ podatkowy jest zobowiązany uznać w ramach kontroli podatkowej przysługujące podatnikowi prawo do odliczenia, w przypadku gdy, mimo że w deklaracji podatnika nie wymieniono podatku naliczonego, podatnik ten posiada faktury zgodne ze wspomnianą dyrektywą i żąda w trakcie kontroli, aby uznano jego prawo do odliczenia?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).