title: Sprawa T-99/19: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2019 r. — Magnan/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/42

      Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2019 r. — Magnan/Komisja
      (Sprawa T-99/19)
      (2019/C 206/47)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Nathaniel Magnan (Aix-en-Provence, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Fayolle)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za dopuszczalną niniejszej skargi na bezczynność Komisji Europejskiej i uznanie odpowiedzialności pozaumownej Komisji na podstawie art. 340 TUFE;

                  —

                  uznanie za dopuszczalną niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności zawartej w piśmie z dnia 20 grudnia 2018 r. dorozumianej decyzji Komisji Europejskiej o odmowie podjęcia działania;

                  —

                  co do istoty, po pierwsze,

                              —

                              orzeczenie, że art. 55 lit. a) Loi sur l’Assurance-maladie (ustawy o ubezpieczeniu zdrowotnym; zwanej „LAMal”) narusza:

                                          —

                                          art. 2 (niedyskryminacja), art. 7 (prawo do równego traktowania), i art. 13 (zobowiązanie do status quo) USPO;

                                          —

                                          art. 55 dyrektywy 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych;

                              —

                              stwierdzenie, że dyrektywa horyzontalna kantonu Genewy dotycząca „procedury rekrutacji w instytucjach prawa publicznego i jednostkach subwencjonowanych” narusza umowę w sprawie swobodnego przepływu osób między Szwajcarią i Unią Europejską (zwaną dalej „USPO”) i że wszystkie pozostałe szwajcarskie federalne przepisy ustawowe w spawie preferencji krajowych naruszają USPO;

                              —

                              stwierdzenie z kolei braku środków dyskryminujących wobec lekarzy będących obywatelami szwajcarskimi ze strony państw członkowskich Unii Europejskiej;

                              —

                              stwierdzenie po stronie Komisji Europejskiej, która powinna czuwać nad stosowaniem traktatów, zawinionej bezczynności, skutkującej naruszeniem zasady uzasadnionych oczekiwań i zasady pewności praw nabytych doktora Nathaniela Magnana;

                              —

                              stwierdzenie związku przyczynowego między zawinioną bezczynnością Komisji Europejskiej a szkodą poniesioną przez doktora Nathaniela Magnana;

                              —

                              skazanie Komisji Europejskiej za bezczynność;

                              —

                              zasądzenie od Komisji Europejskiej wypłaty kwoty 1 141 198,10 EUR (milion sto czterdzieści jeden tysięcy sto dziewięćdziesiąt osiem euro i dziesięć centów według kursu wymiany z dnia 7 stycznia 2019 r. o 11:39 UTC) odpowiadającej kwocie 1 281 444 CHF (milion dwieście osiemdziesiąt jeden tysięcy czterysta czterdzieści cztery franki szwajcarskie) na rzecz doktora Nathaniela Magnana, co odpowiada szkodzie już poniesionej od 2013 r. z uwagi na odpowiedzialność pozaumowną Komisji na podstawie art. 340 TFUE;

                              —

                              zasądzenie od Komisji Europejskiej okresowej kary pieniężnej w wysokości 500 EUR (pięćset euro) za każdy dzień roboczy na rzecz doktora Nathaniela Magnana z tytułu ciągłej, trwałej i aktualnej szkody gospodarczej, co odpowiada dziennej szkodzie gospodarczej ponoszonej do czasu zastosowania się przez Konfederację Szwajcarską do USPO lub do odstąpienia przez jedną ze stron od umowy, na podstawie art. 340 ze względu na bezczynność;

                  —

                  po drugie,

                              —

                              stwierdzenie, że pismo z odpowiedzią Komisji Europejskiej z dnia 20 grudnia 2018 r. stanowi decyzję o odmowie;

                              —

                              stwierdzenie nieważności tej dorozumianej decyzji Komisji Europejskiej o odmowie podjęcia działania przeciwko Konfederacji Szwajcarskiej ze względu na naruszenie traktatów i o nienaprawieniu poniesionej szkody.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Szwajcarię umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób (Dz.U. 2002, L 114, s. 6) oraz dyrektywy 2005/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. 2005, L 255, s. 22). Skarżący uważa bowiem, że Konfederacja Szwajcarska wydała w lipcu 2013 r. postanowienie o ograniczeniu prowadzenia działalności przez lekarzy w strefach o nadmiernym poziomie ich zatrudnienia na koszt szwajcarskiego obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego, co stanowi pośrednią dyskryminację ze względu na narodowość w zakresie, w jakim ograniczenie to nie dotyczy lekarzy, którzy uzyskali trzyletnie doświadczenie w szwajcarskich szpitalach uniwersyteckich.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący braku środków dyskryminujących ze strony Unii Europejskiej wobec lekarzy będących obywatelami szwajcarskimi w ramach zasady wzajemności w prawie międzynarodowym, co powinno zdaniem skarżącego zostać stwierdzone przez Sąd.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący zawinionej bezczynności Komisji, jako że ciążył na niej obowiązek działania ze względu na to, iż jest ona gwarantem traktatów na mocy art. 17 ust. 1 TUE oraz praw podstawowych obywateli Unii Europejskiej. W tym względzie skarżący powołuje się na zasadę uzasadnionych oczekiwań względem instytucji i pewności prawnej praw nabytych.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że brak reakcji na wezwanie skierowane przez skarżącego do Komisji o podjęcie pilnych działań faktycznie stanowi dorozumianą odmowę, a zatem niekorzystną decyzję.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący odpowiedzialności pozaumownej Komisji na podstawie art. 340 TFUE z tytułu bezczynności.


title: Sprawa T-181/19: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2019 r. — Dickmanns/EUIPO

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/47

      Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2019 r. — Dickmanns/EUIPO
      (Sprawa T-181/19)
      (2019/C 206/50)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Sigrid Dickmanns (Gran Alacant, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO, doręczonych pismem z dnia 4 czerwca 2018 r., nieuwzględniających podniesionych przez skarżącą w piśmie z dnia 25 stycznia 2018 r. żądań dotyczących:

                              i.

                              wykreślenia klauzuli dotyczącej rozwiązania zawartej ze skarżącą umowy ujętej w art. 5 tej umowy oraz przekwalifikowania jej umowy w umowę na czas nieokreślony na podstawie art. 2 lit. f) warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (zwanych dalej „WZIP”) oraz — o ile to konieczne — cofnięcia decyzji z dnia 14 grudnia 2017 r.; oraz

                              ii.

                              drugiego przedłużenia jej umowy na podstawie art. 2 lit. f) WZIP poza dzień 30 czerwca 2018 r. (ewentualnie poza dzień 30 sierpnia 2018 r., datę wygaśnięcia umowy przesuniętą ze względu na chorobę skarżącej), co najmniej jednak objęcia skarżącej postępowaniem w sprawie drugiego przedłużenia umów zawieranych z personelem tymczasowym na podstawie art. 2 lit. f) WIP, których umowy kończą się w 2018 r., zgodnie z wytycznymi dotyczącymi przedłużania umów zawieranych na czas określony z personelem tymczasowym z dnia 28 stycznia 2016 r. (zwanych dalej „wytycznymi”);

                  —

                  zasądzenie od EUIPO na rzecz skarżącej zadośćuczynienia w stosownej wysokości określonej przez Sąd za krzywdę i szkodę niemajątkową poniesioną przez nią wskutek decyzji EUIPO wskazanej w wyżej wymienionym żądaniu, oraz

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Oczywisty błąd w ocenie, nieskorzystanie przez stronę pozwaną z przysługującego jej uznania, naruszenie zasad niedyskryminacji i równego traktowania oraz naruszenie zakazu arbitralności

                  2.

                  Niezgodność z prawem klauzuli dotyczącej rozwiązania umowy z uwagi na naruszenie wytycznych, zasady dobrej administracji, zasad niedyskryminacji i równego traktowania oraz zasady, zgodnie z którą rozwiązanie umowy z członkiem personelu tymczasowego wymaga uzasadnienia („iusta causa”), oraz naruszenie art. 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, dyrektywy 1999/70/WE (1), porozumienia ramowego [w szczególności klauzuli 1 lit. b) i klauzuli 5 ust. 1 tego porozumienia] oraz art. 4 konwencji nr 158 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej rozwiązania stosunku pracy z inicjatywy pracodawcy

                  3.

                  Naruszenie wytycznych, które stanowi także naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, oraz naruszenie zasad niedyskryminacji i równego traktowania, zasady dobrej administracji i należytego zarządzania finansami, prawa do bycia wysłuchanym przed wydaniem niekorzystnej decyzji [art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej], ciążącego na stronie pozwanej obowiązku staranności oraz obowiązku uwzględniania uzasadnionych interesów skarżącej, a także oczywisty błąd w ocenie przy wyważaniu interesów skarżącej i interesu służby oraz naruszenie zakazu arbitralności

                  4.

                  Z uwagi na naruszenie art. 8 ust. 1 zdania drugie i trzecie WZIP oraz zakaz zawierania kolejnych umów o pracę na czas określony umowa skarżącej ma charakter umowy o pracę na czas nieokreślony bez klauzuli dotyczącej jej rozwiązania

                  5.

                  Niezgodne z prawem utrzymanie klauzuli dotyczącej rozwiązania umowy w ramach protokołu powrotu do pracy oraz naruszenie uzasadnionych oczekiwań, uzasadnionych interesów skarżącej i obowiązku staranności z uwagi na zastosowanie spornej klauzuli

                  6.

                  Naruszenie uzasadnionych oczekiwań skarżącej, ciążącego na stronie pozwanej obowiązku staranności wobec strony skarżącej oraz nieuwzględnienie uzasadnionych interesów skarżącej ze względu na odmowę przedłużenia umowy o pracę, a także oczywisty błąd w ocenie interesu służby

         (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 175, s. 43).


title: Sprawa T-192/19: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — Ceramica Flaminia/EUIPO — Ceramica Cielo (goclean)

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/48

      Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — Ceramica Flaminia/EUIPO — Ceramica Cielo (goclean)
      (Sprawa T-192/19)
      (2019/C 206/51)
      Język skargi: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Ceramica Flaminia SpA (Civita Castellana, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Improda i R. Arista)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ceramica Cielo SpA (Fabrica di Roma, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca przed Sądem

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „goclean” — unijny znak towarowy nr 13 270 046

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 stycznia 2019 r. w sprawie R 991/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności i zmianę zaskarżonej decyzji;
                  wskutek tego:

                  —

                  uznanie ważności unijnego znaku towarowego „goclean” nr 13 270 046, zarejestrowanego w dniu 9 lutego 2013 r., dla wszystkich lub części towarów z klasy 11 (zbiorniki do spłukiwania toalet, miski toaletowe, urządzenia do dystrybucji wody);

                  —

                  obciążenie EUIPO lub strony przeciwnej Ceramica Cielo S.p.A., razem lub oddzielnie, kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu, a także w ramach poprzednich postępowań przed Wydziałem Sprzeciwów i Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie i błędne zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  wykładnia charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  bezzasadność zakwalifikowania znaku towarowego jako sloganu;

                  —

                  naruszenie i błędne zastosowanie art. 95 ust. 1 w związku z art. 59 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie i błędne zastosowanie art. 7 ust. 3 oraz art. 59 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-193/19: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — Achema i Achema Gas Trade/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/50

      Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — Achema i Achema Gas Trade/Komisja
      (Sprawa T-193/19)
      (2019/C 206/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Achema AB (Janów, Litwa) i Achema Gas Trade UAB (Janów) (przedstawiciele: J. Ruiz Calzado, J. Wileur i N. Solárová, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2018) 7141 final z dnia 31 października 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.44678 (2018/N) — Litwa — Zmiana pomocy dla terminalu LNG na Litwie;

                  —

                  obciążenie Komisji oraz wszystkich interwenientów popierających żądania Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżące podnoszą jeden zarzut, oparty na twierdzeniu, że Komisja nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego, pozbawiając tym samym skarżące oraz inne zainteresowane strony trzecie praw proceduralnych wynikających z art. 108 ust. 2 TFUE.

                  —

                  Skarżące twierdzą, że wszystkie dowody zgromadzone w tej sprawie wskazują, iż Komisja powinna była mieć wątpliwości co do zgodności pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym, w związku z czym powinna była wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające. Dowody dotyczą długości badania wstępnego, innych okoliczności, w jakich wydano zaskarżoną decyzję, oraz braków w treści tej decyzji, która nie jest wystarczająco uzasadniona i jest dotknięta licznymi błędami w ocenie. Ponadto skarżące podnoszą, że Komisja pominęła istotne elementy, które instytucja ta powinna była wziąć pod uwagę, zanim uznała, że miała dość informacji, by stwierdzić, że pomoc jest zgodna z rynkiem wewnętrznym.

                  —

                  W szczególności skarżące twierdzą, że: (i) analiza dotycząca konieczności świadczenia usługi w ogólnym interesie gospodarczym (UOIG) oraz jej zakres są wadliwe i niedostateczne; (ii) Komisja popełniła błąd, gdy uznała, że pomoc była zgodna z ramami UOIG; (iii) Komisja nie zbadała dostatecznie w zaskarżonej decyzji ostatnich zmian w pomocy, w związku z czym decyzja ta opiera się na niewystarczającym uzasadnieniu; (iv) zawarta w zaskarżonej decyzji ocena niezbędności i proporcjonalności środków pomocy jest wadliwa i niewystarczająca; (v) Komisja nie zbadała dostatecznie w zaskarżonej decyzji istotnego wpływu na konkurencję w zakresie dostaw gazu na Litwie i handlu z innymi państwami członkowskimi.


title: Sprawa T-195/19: Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2019 r. — GEA Group/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/51

      Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2019 r. — GEA Group/Komisja
      (Sprawa T-195/19)
      (2019/C 206/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: GEA Group AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. du Mont, R. van der Hout i C. Wagner)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji BUDG/DGAl/C/4/PL/Ares(2019) s. 283284 z dnia 24 stycznia 2019 r. oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  W ramach zarzutu pierwszego skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 266 TFUE, ponieważ nie pozwala ona na zwrot grzywien zapłaconych przez skarżącą w wykonaniu decyzji Komisji C(2016) 3920 z dnia 29 czerwca 2016 r.

                  2.

                  W ramach zarzutu drugiego skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza art. 266 TFUE, gdyż skutkuje ona de facto ponownym zastosowaniem decyzji C(2010) 727 (wersja ostateczna) z dnia 8 lutego 2010 r. lub decyzji Komisji C(2016) 3920 z dnia 29 czerwca 2016 r., podczas gdy nieważność obu tych decyzji została stwierdzona przez Sąd odpowiednio wyrokiem z dnia 15 lipca 2015 r., GEA Group/Komisja, T-189/10, EU:T:2015:504, oraz wyrokiem z dnia 18 października 2018 r., GEA Group/Komisja, T-640/16, EU:T:2018:700.


title: Sprawa T-199/19: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — Glaswerk Ernstthal/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/53

      Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — Glaswerk Ernstthal/Komisja
      (Sprawa T-199/19)
      (2019/C 206/55)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Glaswerk Ernstthal GmbH (Lauscha, Niemcy) (przedstawiciele: F. Wagner i N. Voß, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013 r.;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do 2013 r.;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

                  —

                  tytułem w jeszcze dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin;

                  —

                  tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
                  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
                  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

                  2.

                  Naruszenie zasady równego traktowania
                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
                  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

                  3.

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009, s. 55).


title: Sprawa T-206/19: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — Egger Beschichtungswerk Marienmünster/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/57

      Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — Egger Beschichtungswerk Marienmünster/Komisja
      (Sprawa T-206/19)
      (2019/C 206/57)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Egger Beschichtungswerk Marienmünster GmbH & Co. KG (Marienmünster-Vörden, Niemcy) (przedstawiciele: F. Wagner i D. Fouquet, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

                  —

                  tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
                  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
                  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

                  2.

                  Naruszenie zasady równego traktowania
                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
                  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

                  3.

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).


title: Sprawa T-207/19: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — Yara Brunsbüttel/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/59

      Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — Yara Brunsbüttel/Komisja
      (Sprawa T-207/19)
      (2019/C 206/58)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Yara Brunsbüttel GmbH (Büttel, Niemcy) (przedstawiciele: N. Voß i D. Foquet, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013 r.;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

                  —

                  tytułem w jeszcze dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7 500godzin;

                  —

                  tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
                  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
                  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

                  2.

                  Naruszenie zasady równego traktowania
                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
                  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

                  3.

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).


title: Sprawa T-208/19: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — Nolte Holzwerkstoff/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/60

      Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — Nolte Holzwerkstoff/Komisja
      (Sprawa T-208/19)
      (2019/C 206/59)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Nolte Holzwerkstoff GmbH & Co. KG (Germersheim, Niemcy) (przedstawiciele: N. Voß i D. Fouquet, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013 i w odniesieniu do skarżącej;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

                  —

                  tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
                  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
                  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

                  2.

                  Naruszenie zasady równego traktowania
                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
                  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

                  3.

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).


title: Sprawa T-216/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Glatfelter Steinfurt/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/64

      Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Glatfelter Steinfurt/Komisja
      (Sprawa T-216/19)
      (2019/C 206/61)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Glatfelter Steinfurt GmbH (Steinfurt, Niemcy) (przedstawiciele: N. Voß i D. Fouquet, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

                  —

                  tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
                  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
                  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

                  2.

                  Naruszenie zasady równego traktowania
                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
                  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

                  3.

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).


title: Sprawa T-217/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Schott/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/65

      Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Schott/Komisja
      (Sprawa T-217/19)
      (2019/C 206/62)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Schott AG (Mainz, Niemcy) (przedstawiciel: N. Voß, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

                  —

                  tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
                  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
                  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

                  2.

                  Naruszenie zasady równego traktowania
                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
                  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

                  3.

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).


title: Sprawa T-218/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Evonik Degussa/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/67

      Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Evonik Degussa/Komisja
      (Sprawa T-218/19)
      (2019/C 206/63)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Evonik Degussa GmbH (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: N. Voß i D. Fouquet, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

                  —

                  tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
                  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
                  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

                  2.

                  Naruszenie zasady równego traktowania
                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
                  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

                  3.

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).


title: Sprawa T-219/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Julius Schulte Trebsen/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/69

      Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Julius Schulte Trebsen/Komisja
      (Sprawa T-219/19)
      (2019/C 206/64)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Julius Schulte Trebsen GmbH & Co. KG (Trebsen, Niemcy) (przedstawiciele: N. Voß i D. Fouquet, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do 2012 r.;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

                  —

                  tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
                  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
                  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

                  2.

                  Naruszenie zasady równego traktowania
                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
                  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

                  3.

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).


title: Sprawa T-220/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Mitsubishi Polyester Film/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/70

      Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Mitsubishi Polyester Film/Komisja
      (Sprawa T-220/19)
      (2019/C 206/65)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Mitsubishi Polyester Film GmbH (Wiesbaden, Niemcy) (przedstawiciele: N. Voß i D. Fouquet, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013 oraz;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
                  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
                  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

                  2.

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.


title: Sprawa T-221/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Nippon Gases Deutschland/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/71

      Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Nippon Gases Deutschland/Komisja
      (Sprawa T-221/19)
      (2019/C 206/66)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Nippon Gases Deutschland GmbH (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: N. Voß i D. Fouquet, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

                  —

                  tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
                  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
                  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

                  2.

                  Naruszenie zasady równego traktowania
                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
                  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

                  3.

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).


title: Sprawa T-222/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Sappi Alfeld/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/73

      Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Sappi Alfeld/Komisja
      (Sprawa T-222/19)
      (2019/C 206/67)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Sappi Alfeld GmbH (Alfeld, Niemcy) (przedstawiciele: N. Voß i D. Fouquet, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

                  —

                  tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
                  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
                  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

                  2.

                  Naruszenie zasady równego traktowania
                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
                  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

                  3.

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).


title: Sprawa T-223/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Clariant Produkte (Deutschland)/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/74

      Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Clariant Produkte (Deutschland)/Komisja
      (Sprawa T-223/19)
      (2019/C 206/68)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Clariant Produkte (Deutschland) GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: N. Voß i D. Fouquet, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500, godzin oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

                  —

                  tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE.
                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając, podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
                  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
                  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

                  2.

                  Naruszenie zasady równego traktowania
                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
                  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

                  3.

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).


title: Sprawa T-224/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Metsä Tissue/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/76

      Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Metsä Tissue/Komisja
      (Sprawa T-224/19)
      (2019/C 206/69)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Metsä Tissue GmbH (Kreuzau, Niemcy) (przedstawiciele: M. Kachel i D. Fouquet, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7 00 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, i ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
                  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
                  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

                  2.

                  Naruszenie zasady równego traktowania
                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
                  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

                  3.

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).


title: Sprawa T-225/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Linde Gas/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/78

      Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Linde Gas/Komisja
      (Sprawa T-225/19)
      (2019/C 206/70)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Linde Gas Produktionsgesellschaft mbH & Co. KG (Pullach, Niemcy) (przedstawiciele: M. Kachel i D. Fouquet, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, i ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
                  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
                  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

                  2.

                  Naruszenie zasady równego traktowania
                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
                  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

                  3.

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).


title: Sprawa T-226/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Radici Chimica Deutschland/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/79

      Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Radici Chimica Deutschland/Komisja
      (Sprawa T-226/19)
      (2019/C 206/71)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Radici Chimica Deutschland GmbH (Elsteraue, Niemcy) (przedstawiciele: M. Kachel i D. Fouquet, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013 oraz;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
                  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
                  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

                  2.

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.


title: Sprawa T-227/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Ronal/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/80

      Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Ronal/Komisja
      (Sprawa T-227/19)
      (2019/C 206/72)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Ronal GmbH (Forst, Niemcy) (przedstawiciele: M. Kachel i D. Fouquet, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

                  —

                  tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7 000 godzin; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
                  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
                  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

                  2.

                  Naruszenie zasady równego traktowania
                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
                  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

                  3.

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).


title: Sprawa T-228/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Hüttenwerke Krupp Mannesmann/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/82

      Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Hüttenwerke Krupp Mannesmann/Komisja
      (Sprawa T-228/19)
      (2019/C 206/73)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Hüttenwerke Krupp Mannesmann GmbH (Duisburg, Niemcy) (przedstawiciele: M. Kachel i D. Fouquet, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013 oraz;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
                  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
                  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

                  2.

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.