title: Sprawa F-35/11: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/33

         Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-35/11)
   2011/C 211/67
   Język postępowania: słowacki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: J. Rybánsky, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej o przyznaniu skarżącemu jedynie połowy dodatku na zagospodarowanie, do którego byłby normalnie uprawniony

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego (wydział ds. uprawnień indywidualnych) z dnia 28 maja 2010 r. w sprawie przyznania skarżącemu dodatku na zagospodarowanie w części, która to decyzja określa wysokość dodatku na zagospodarowanie na poziomie zaledwie jednokrotności wynagrodzenia podstawowego i nie przyznaje mu dodatku na zagospodarowanie w wysokości dwukrotności wynagrodzenia podstawowego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 6 stycznia 2011 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącego zgodnie z art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-187/06: Skarga wniesiona w dniu  12 kwietnia 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/10

         Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-187/06)
   (2006/C 154/22)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: P. Keppenne, H. Van Vliet, pełnomocnicy]

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie wykonując w wyznaczonym terminie decyzji z dnia 27 kwietnia 2002 r. nr (C(2002)1341 wersja ostateczna) dotyczącej pomocy państwa zrealizowanej przez Belgię na rzecz grupy Beaulieu (Ter Lembeek International) (pomoc państwa C36/01, ex NN 73/00) (1) Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 249 akapit czwarty traktatu WE i art. 2 i 3 tej decyzji.

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Blisko cztery lata upłynęły od notyfikacji decyzji władzom belgijskim, a sporna pomoc do tej pory nie została skutecznie zwrócona przez jej beneficjenta. Zachowuje on zatem korzyści, których przysparzają mu fundusze znajdujące się w jego dyspozycji. Decyzja miała dokładnie na celu zakończenie takiej sytuacji

      (1)  Dz.U. L 296, str. 60


title: Sprawa T-216/09: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2009 r. — Astrim i Elyo Italia przeciwko Komisji

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/23

         Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2009 r. — Astrim i Elyo Italia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-216/09)
   2009/C 167/45
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Astrim SpA (Rzym, Włochy) i Elyo Italia Srl (Sesto San Giovanni, Włochy) (przedstawiciel: M. Brugnoletti, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, w której za niepełną uznano ofertę przedstawioną przez grupę oferentów w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert nr 2008 — C04 005 na umowę o świadczenie usług konserwacji we wspólnym centrum badawczym (1), przekazanej pismem z dnia 27 marca 2009 r. i uzupełnionej powiadomieniem z dnia 3 kwietnia 2009 r., wraz z kolejnymi i związanymi decyzjami, w tym o przyznaniu zamówienia innemu przedsiębiorstwu,

               —

               tytułem ewentualnym stwierdzeni nieważności pkt 17 zaproszenia do składania ofert nr 2008 — C04005 w zakresie w jakim określa ogólne kryterium eliminacji z przetargu,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji o odrzuceniu przedstawionej przez nie oferty w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert nr 2008 — C04 005 na umowę o świadczenie usług konserwacji we wspólnym centrum badawczym i udzieleniu zamówienia innym przedsiębiorstwom.
   Skarżące przedstawiają trzy zarzuty na poparcie swego wniosku:
   W pierwszym zarzucie skarżące podnoszą, że Komisja naruszyła pkt 17 zaproszenia do składania ofert, art. 92 i 89 rozporządzenia Rady nr 1605/2002 (2) i zasad przejrzystości oraz równego traktowania, w zakresie jakim wykluczyła ofertę skarżących na podstawie nieprawidłowej oceny braku jej kompletności wobec okoliczności, że nie wskazano szeregu cen podczas gdy grupa oferentów celowo zdecydowała się zaoferować cenę 0 EUR.
   W drugim zarzucie skarżące podnoszą, że nie uzasadniono odpowiednio tej decyzji, gdyż pkt 17 zaproszenia do składania ofert nie przewiduje automatycznego wykluczenie, gdy część oferty nie została wypełniona, lecz wskazuje jedynie na taką możliwość, pozostawiając Komisji decyzję w tym zakresie. Ponieważ jest to decyzja dyskrecjonalna należy ją odpowiednio uzasadnić, czego nie uczyniono.
   W trzecim zarzucie, mającym znaczenie jedynie gdyby Trybunał nie przychylił się do pierwszych dwóch zarzutów, skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności pkt 17 zaproszenia do składania ofert z tego powodu, że narusza art. 92 i 89 rozporządzenia Rady nr 1605/2002 w zakresie w jakim wskazuje ogólne kryterium wykluczenia z przetargu.

      (1)  Dz.U. 2008/Dz 2008-274999 z dnia 25 października 2008 r.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.


title: Sprawa C-337/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 29 kwietnia 2015 r. w sprawie T-217/11, Staelen/Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich, wniesione w dniu 6 lipca 2015 r. przez Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/42

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 29 kwietnia 2015 r. w sprawie T-217/11, Staelen/Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich, wniesione w dniu 6 lipca 2015 r. przez Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich
   (Sprawa C-337/15 P)
   (2015/C 294/54)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich (przedstawiciel: G. Grill, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Claire Staelen

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Tytułem żądania głównego:

               —

               uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-217/11 w zakresie, w jakim, po pierwsze, Sąd stwierdził, że a) Rzecznik dopuścił się szeregu nieprawidłowości, stanowiących wystarczająco istotne naruszenie prawa Unii; b) krzywda została udowodniona; oraz c) między stwierdzonymi przez Sąd nieprawidłowościami a krzywdą istnieje związek przyczynowy; oraz po drugie, zasądził od Rzecznika zapłatę na rzecz C. Staelen zadośćuczynienia w wysokości 7  000 EUR;

               —

               w przypadku uchylenia wyroku Sądu oddalenie skargi jako bezzasadnej;

         Tytułem żądania ewentualnego:

               —

               w przypadku uchylenia wyroku Sądu przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; oraz

               —

               orzeczenie o kosztach na zasadzie słuszności.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania Rzecznik podnosi zarzuty dotyczące szeregu naruszeń prawa.
   Po pierwsze, zdaniem Rzecznika Sąd naruszył prawo, uznając, że samo naruszenie obowiązku dochowania należytej staranności wystarczy, aby uznać, iż doszło do wystarczająco istotnego naruszenia norm prawnych. W ocenie Rzecznika owo stwierdzenie Sądu pozostaje w sprzeczności z orzecznictwem dotyczącym odpowiedzialności pozaumownej, które wymaga wykazania, że doszło do wystarczająco istotnego naruszenia norm prawnych przyznających prawa jednostkom i podkreśla, że decydującym kryterium pozwalającym na uznanie, że owa przesłanka została spełniona, jest oczywiste i istotne naruszenie przez daną instytucję granic przysługujących jej uprawnień dyskrecjonalnych. Sąd nie wziął pod uwagę szczególnego charakteru funkcji Rzecznika ani w szczególności tego, że w ramach prowadzonych dochodzeń przysługują mu bardzo szerokie uprawnienia dyskrecjonalne.
   Po drugie, Rzecznik kwestionuje też ocenę Sądu, że przeświadczenie Rzecznika, iż wyjaśnienia udzielone mu przez instytucję w trakcie dochodzenia są przekonujące, nie zwalnia go z obowiązku upewnienia się, że okoliczności faktyczne, na których opierają się te wyjaśnienia, są prawdziwe, zwłaszcza wtedy, gdy wyjaśnienia te stanowią jedyną podstawę stwierdzenia przez niego braku niewłaściwego administrowania po stronie wspomnianej instytucji. Otóż w ocenie Rzecznika instytucje są obowiązane udzielać mu prawidłowych informacji, w związku z czym ma prawo opierać swoje wnioski na informacjach, które zostały mu udzielone, chyba że ma podstawy, aby wątpić w ich wiarygodność. Rzecznik uważa wobec tego, że nie miał żadnych powodów, aby obawiać się, że udzielone mu informacje nie są zgodne ze stanem faktycznym.
   Po trzecie, chociaż Rzecznik podziela wniosek Sądu, że niektóre jego odpowiedzi zostały udzielone z naruszeniem rozsądnego terminu, nie zgadza się, że takie naruszenie prawa Unii można uznać za wystarczająco istotne. W rezultacie przesłanki odpowiedzialności pozaumownej Unii nie zostały spełnione.
   Po czwarte, w ocenie Rzecznika Sąd naruszył prawo, w żaden sposób nie wyjaśniając powodów, dla których utratę przez C Staelen zaufania do jego urzędu uznał za krzywdę.
   Po piąte wreszcie, Rzecznik kwestionuje istnienie związku przyczynowego między zarzucanymi mu nieprawidłowościami a utratą zaufania do jego urzędu przez C. Staelen.


title: Sprawa C-8/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Toscana (Włochy) w dniu 2 stycznia 2012 r. — Cristian Rainone i in. przeciwko Ministero dell’Interno i in.

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Toscana (Włochy) w dniu 2 stycznia 2012 r. — Cristian Rainone i in. przeciwko Ministero dell’Interno i in.
   (Sprawa C-8/12)
   2012/C 73/37
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Toscana

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Cristian Rainone, Orentino Viviani, Miriam Befani

      Strona pozwana: Ministero dell’Interno, Questura di Prato i Questura di Firenze

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 43 i 49 traktatu WE należy interpretować w ten sposób, że zasadniczo stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, takim jak art. 88 włoskiej T.U.L.P.S., na mocy którego „zezwolenie na prowadzenie zakładów może zostać udzielone wyłącznie koncesjonariuszowi lub posiadaczowi zezwolenia wydanego przez ministerstwa lub inne jednostki, dla których ustawa zastrzega prawo do organizacji i zarządzania zakładami, jak również podmiotom upoważnionym przez koncesjonariusza lub posiadacza zezwolenia na mocy tej koncesji lub zezwolenia”, oraz art. 2 ust. 2b dekretu ustawodawczego nr 40 z dnia 25 marca 2010 r., przekształconego na mocy ustawy nr 73/2010, na podstawie którego „art. 88 tekstu jednolitego ustaw o bezpieczeństwie publicznym, o którym mowa w dekrecie królewskim nr 773 z dnia 18 czerwca 1931 r. wraz z późniejszymi zmianami, należy interpretować w ten sposób, że jeżeli określone w nim zezwolenie zostało wydane w stosunku do przedsiębiorstw handlowych prowadzących i przyjmujących publiczne gry z wygranymi pieniężnymi, uznaje się je za skuteczne dopiero po wydaniu właścicielom takich przedsiębiorstw odpowiedniej koncesji na prowadzenie i przyjmowanie gier przez niezależny urząd ds. monopolu państwa przy ministerstwie gospodarki i finansów”?

               2)

               Czy wyżej wymienione art. 43 i 49 traktatu WE należy interpretować w ten sposób, że zasadniczo stoją one na przeszkodzie również przepisom krajowym takim jak art. 38 ust. 2 dekretu ustawodawczego nr 223 z dnia 4 lipca 2006 r., przekształconego przez ustawę nr 248/2006 zgodnie z którym „Artykuł 1 ust. 287 ustawy nr 311 z dnia 30 grudnia 2004 r. przyjmuje następujące brzmienie:
               »287.   Na mocy decyzji niezależnego urzędu ds. monopolu państwa przy ministerstwie gospodarki i finansów wprowadza się nowe sposoby dystrybucji gier dotyczących wydarzeń innych niż wyścigi konne według następujących kryteriów:
               […] określenie zasad ochrony koncesjonariuszy przyjmujących zakłady o stałych stawkach na wydarzenia inne niż wyścigi konne, uregulowane w rozporządzeniu, o którym mowa w dekrecie ministra gospodarki i finansów nr 111 z dnia 1 marca 2006 r.«”.
               Powyższe pytanie dotyczy w szczególności tego, że ww. art. 38 ust. 2 przewiduje ogólną tendencję ochrony koncesji wydanych przed zmianą przepisów, szereg ograniczeń i środków, które w rzeczywistości mogłyby doprowadzić do zapewnienia utrzymania wcześniej istniejących pozycji rynkowych, na co wskazują wymogi otwierania nowych punktów sprzedaży w określonej odległości od już wyznaczonych punktów sprzedaży oraz ogólnej interpretacji art. 38 ust. 2 przedstawionej przez niezależny urząd ds. monopolu państwa, który włączył do umów koncesyjnych wyżej wymienioną klauzulę cofnięcia koncesji w przypadku bezpośredniego lub pośredniego prowadzenia zbliżonej działalności transgranicznej;

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej, tzn. w przypadku stwierdzenia, że przepisy krajowe, o których mowa w poprzednich uwagach, są zgodne z prawem wspólnotowym — czy art. 49 traktatu WE należy interpretować w ten sposób, że w przypadku ograniczenia swobody świadczenia usług ze względu na interes ogólny należy zawczasu ustalić, czy ten interes publiczny nie został już w wystarczającej mierze uwzględniony poprzez przepisy prawne, kontrole i weryfikacje, którym usługodawca podlega w państwie, w którym ma siedzibę?

               4)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej, na warunkach określonych w poprzednim punkcie — czy przy rozpatrywaniu proporcjonalności takiego ograniczenia sąd krajowy powinien wziąć pod uwagę, że właściwe przepisy w państwie, w którym usługodawca ma siedzibę, przewidują kontrole równie rygorystyczne co kontrole wprowadzone w państwie świadczenia usługi lub nawet bardziej od nich rygorystyczne?


title: Pełny skład

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/41

         Pełny skład
   (2007/C 269/72)
   W dniu 2 października 2007 r. Sąd Pierwszej Instancji postanowił zgodnie z art. 32 § 1 akapit drugi regulaminu, że jeżeli po wyznaczeniu rzecznika generalnego na podstawie art. 17 regulaminu liczba sędziów zasiadających w pełnym składzie Sądu jest parzysta, ustaloną kolejnością, stosowaną przez trzy lata, czyli okres, na który wybierani są prezesi izb złożonych z pięciu sędziów, zgodnie z którą prezes Sądu wyznacza sędziego, który nie weźmie udziału w rozstrzyganiu sprawy, jest odwrócony porządek pierwszeństwa ustalony na podstawie starszeństwa służbowego, zgodnie z art. 6 regulaminu, chyba że sędzia wyznaczony w ten sposób jest sędzią sprawozdawcą. W tym przypadku wyznaczony zostanie sędzia, który zgodnie z porządkiem pierwszeństwa znajduje się bezpośrednio przed nim.


title: Sprawa T-414/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 19 października 2006 r. w sprawie F-114/05 Philippe Combescot przeciwko Komisji, wniesione w dniu 27 grudnia 2006 r. przez Philippe Combescota

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/42

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 19 października 2006 r. w sprawie F-114/05 Philippe Combescot przeciwko Komisji, wniesione w dniu 27 grudnia 2006 r. przez Philippe Combescota
   (Sprawa T-414/06 P)
   (2007/C 42/74)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Philippe Combescot (Lecce, Włochy) (przedstawiciele: A. Maritati i V. Messa, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 19 października 2006 r. w sprawie F-114/05 i stwierdzenie dopuszczalności skargi, jako że skarga została wniesienia w wyznaczonym terminie i urzędnik ma interes prawny w uzyskaniu ochrony prawnej;

               —

               stwierdzenie, że w następstwie przyjętego środka P. Combescot doznał krzywdy w postaci uszczerbku na zdrowiu i czci, mających poważny wpływ na jego zdrowie psychiczne;

               —

               zasądzenie na rzecz P. Combescota kwoty 150 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznane krzywdy;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsze odwołanie zostało wniesione od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 19 października 2006 r. w sprawie F-114/05, odrzucającego skargę wnoszącego odwołanie jako niedopuszczalną z powodu przekroczenia terminu na jej wniesienie i braku interesu prawnego w uzyskaniu ochrony prawnej.
   W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie:

               —

               Podnosi błędną wykładnię art. 292 ust. 2 regulaminu pracowniczego w szczególności w zakresie wykładni sformułowania „oddalone […] w dorozumiany sposób”, którym obok decyzji dorozumianej zaskarżony wyrok objął na potrzeby określenia terminu na zakwestionowanie oddalenia żądania wnoszącego odwołanie decyzję wyraźną wydaną w terminie, lecz niezakomunikowaną zainteresowanemu. Zdaniem wnoszącego odwołanie wyrok wydany w I instancji nie ustosunkowuje się do istotnej kwestii, a mianowicie, czy wyraźna decyzja oddalająca żądanie wydana w terminie określonym przez regulamin pracowniczy uważana jest za wydaną dla wszelkich celów, nawet jeśli nie została podana do wiadomości zainteresowanemu.

               —

               Podnosi, pomijając inne zarzuty podnoszone w przedmiotowej sprawie, że niedopuszczalna zwłoka w zakomunikowaniu decyzji zainteresowanemu nie może mieć negatywnych konsekwencji dla wnoszącego odwołanie. Zdaniem wnoszącego odwołanie również w tym zakresie Sąd do spraw Służby Publicznej nie dokonał stosownej oceny, nawet w kategoriach prawidłowości proceduralnej, twierdzenia pozwanego, jakoby określenie miejsca zamieszkania urzędnika nastręczało trudności.

               —

               Niezależnie od okoliczności, że w momencie wniesienia skargi wnoszący odwołanie był już na emeryturze, miał on interes prawny we wszczęciu postępowania mającego na celu stwierdzenie niezgodności z prawem przedmiotowego przeniesienia i nadal taki interes ma, ponieważ żądanie zadośćuczynienia z tytułu doznanych krzywd osobistych i zawodowych wymaga stwierdzenia niezgodności z prawem zaskarżonego środka.


title: Sprawa T-352/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 2 lipca 2013 r. przez BX od wyroku wydanego w dniu 24 kwietnia 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-88/11 BX przeciwko Komisji

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/39

         Odwołanie wniesione w dniu 2 lipca 2013 r. przez BX od wyroku wydanego w dniu 24 kwietnia 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-88/11 BX przeciwko Komisji
   (Sprawa T-352/13 P)
   2013/C 252/67
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: BX (Waszyngton, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat R. Rata)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 24 kwietnia 2013 r. w sprawie F-88/11;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji komisji konkursowej o niewpisaniu skarżącego na listę rezerwy kadrowej po zakończeniu konkursu EPSO/AD/148/09-RO (Dz.U. 2009, C 14 A, s. 1); oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, w którym wnoszący odwołanie podnosi, że stwierdzenie Sądu do spraw Służby Publicznej zawarte w pkt 33 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym nie spełnił on wymogów dowodowych, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

               2)

               Zarzut drugi, w którym wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo, stwierdzając, iż kandydat, którego początkowa liczba punktów była niższa niż ustalona wstępnie liczba punktów wymaganych do zdania egzaminu, nie podlega ocenie porównawczej (pkt 41), ponieważ:

                           —

                           Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem każdy z kandydatów w konkursie EPSO może podlegać ocenie porównawczej, niezależnie od tego, czy jego początkowy wynik jest wyższy czy niższy niż liczba punktów wymaganych do zdania egzaminu;

                           —

                           Komisja konkursowa nie wywiązała się ze swojego obowiązku dokonania oceny porównawczej nie tylko w stosunku do wnoszącego odwołanie, ale także w stosunku do wszystkich pozostałych kandydatów w ramach egzaminu ustnego, ponieważ czas przeznaczony na końcową sesję egzaminacyjną był w oczywisty sposób niewystarczający; oraz

                           —

                           W zaskarżonym wyroku nie odniesiono się do istotnych argumentów wysuwanych przez wnoszącego odwołanie i nie uwzględniono niespójności w argumentacji strony pozwanej.

               3)

               Zarzut trzeci, w którym wnoszący odwołanie podnosi, że zawarte w pkt 45 zaskarżonego wyroku ustalenie Sądu do spraw Służby Publicznej, zgodnie z którym nie doszło do naruszenia zasady równego traktowania, jest nieprawidłowe.

               4)

               Zarzut czwarty, w którym wnoszący odwołanie wskazuje na naruszenie zasad dotyczących składu komisji konkursowej, ponieważ:

                           —

                           Skład komisji konkursowej nie był zrównoważony (art. 3 akapit piąty załącznika III do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej)

                                       —

                                       Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo, stwierdzając, że nie kwestionowano faktu, iż komisja konkursowa przeprowadziła egzamin ustny wnoszącego odwołanie w składzie trzyosobowym (pkt 49 zaskarżonego wyroku);

                                       —

                                       Sąd do spraw Służby Publicznej błędnie zacytował wyrok w sprawie Bartha (pkt 49) celem poparcia swojego ustalenia, że zasada zrównoważonej reprezentacji kobiet i mężczyzn w składzie komisji konkursowej nie została naruszona.

                           —

                           Jednoczesna obecność członków tytularnych i zastępców członków w komisji konkursowej podczas egzaminów ustnych, która spowodowała niezgodność z prawem działań komisji konkursowej były w niniejszym przypadku (pkt 50);

                           —

                           Naruszenie zasady zrównoważonego składu komisji konkursowej (pkt 51).

               5)

               Zarzut piąty, w którym wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej doszedł do błędnego wniosku, iż okoliczności niniejszej sprawy nie dają podstaw do zastosowania art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed tym sądem (pkt 81), skoro strona pozwana przyznała, że oddalenie wcześniejszych skarg administracyjnych wniesionych przez wnoszącego odwołanie było oparte na błędnym uzasadnieniu i z tego względu strona pozwana powinna ponieść koszty.

               6)

               Zarzut szósty, w którym wnoszący odwołanie utrzymuje, że roszczenie o zadośćuczynienie za krzywdę jest uzasadnione.


title: Sprawa T-53/13: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2013 r. — Vans przeciwko OHIM (Linia falista)

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/22

         Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2013 r. — Vans przeciwko OHIM (Linia falista)
   (Sprawa T-53/13)
   2013/C 101/47
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: (Cypress, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. Hirsch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie w całości nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy przedstawiający linię falistą dla towarów z klas 18 i 25 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 263 838

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-284/09: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/8

         Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-284/09)
   2009/C 256/15
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: R. Lyal i B.-R. Killmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że opodatkowując dywidendy wypłacane spółce z siedzibą w innym państwie członkowskim lub w Europejskim Obszarze Gospodarczym wyżej niż dywidendy wypłacane spółce z siedzibą w Republice Federalnej Niemiec, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 56 WE w przypadkach, w których nie został osiągnięty minimalny próg kapitału spółki zależnej posiadanego przez spółkę dominującą określony w dyrektywie 90/435 (1), oraz — w odniesieniu do Republiki Islandii i Królestwa Norwegii, — na mocy art. 40 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotem niniejszej skargi są niemieckie przepisy dotyczące opodatkowania dywidend. Przepisy niemieckiej ustawy o podatku dochodowym stanowią, że spółki dominujące, podlegające nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Niemczech, mogą zaliczyć podatek pobrany u źródła przy określaniu zobowiązania podatkowego na poczet należnego od nich podatku dochodowego od osób prawnych. Tym samym niemieckie spółki dominujące są finansowo zwolnione z opodatkowania u źródła. Natomiast spółki dominujące podlegające ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Niemczech mogą być całkowicie zwolnione z opodatkowania u źródła jedynie dzięki posiadaniu odpowiedniego, określonego w dyrektywie 90/435, minimalnego udziału kapitału spółki dominującej w kapitale spółki zależnej. Poniżej tego progu, zgodnie z niemieckimi przepisami, spółki dominujące podlegające ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu nie mogą być zwolnione na tych samych zasadach, jak spółki podlegające nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W wyniku tych przepisów wypłaty dywidend w odniesieniu do spółek dominujących z innych państw członkowskich podlegają innemu reżimowi podatkowemu niż w odniesieniu do spółek dominujących podlegających nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Niemczech.
   Komisja uważa, że takie nierówne traktowanie jest niezgodne z zasadą swobodnego przepływu kapitału, ponieważ w ten sposób podatnicy mający siedzibę w innych państwach członkowskich lub w EOG mogą zostać zniechęceni do inwestowania w Niemczech.
   Z gwarantowanej przez traktat WE i porozumienie EOG swobody przepływu kapitału wynika, że gdy państwo członkowskie stosuje przywileje podatkowe w zakresie opodatkowania dywidend, przywileje te nie mogą być ograniczone do krajowych odbiorców dywidend. Nie może dojść do nierównego traktowania krajowych odbiorców dywidend i odbiorców z innych państw członkowskich lub państw EOG. Przywileje podatkowe udzielane w kraju muszą obejmować również udziałowców z innych państw członkowskich lub z państw EOG. Gdy dane państwo członkowskie zawarło również, jak w niniejszym przypadku, umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z innymi państwami członkowskimi, to państwo członkowskie może się powoływać na te umowy jedynie wówczas, gdy ich postanowienia dotyczące zaliczania na poczet podatku niwelują możliwe wielokrotne obciążenie finansowe udziałowców z innych państwa członkowskich lub państw EOG w pełni i w ten sam sposób, w jaki gwarantuje to krajowy system podatkowy krajowym udziałowcom.
   Nie jest tak jednak w przypadku umów zawartych przez Niemcy z innymi państwami członkowskimi; porozumienia te zawierają bowiem dla celów unikania podwójnego opodatkowania przepisy dotyczące zaliczania niemieckiego opodatkowania u źródła na poczet obciążeń podatkowych w państwie członkowskim siedziby spółki dominującej, jednakże kwota podlegająca zaliczeniu nie może przekraczać części podatku określonego przed zaliczeniem, naliczanego od dochodów uzyskanych w Niemczech. Zaliczenie jest zatem ograniczone, a uzyskanie ewentualnego zwrotu wynikającego z różnicy pomiędzy obciążeniem podatkowym w danym państwie członkowskim i niemieckim opodatkowaniem u źródła nie jest w tych umowach przewidziane, a zatem jest wykluczone.
   Jeśli chodzi o ewentualne uzasadnienie tego uchybienia, należy zwrócić uwagę, że Niemcy nie podniosły w toku postępowania poprzedzającego wniesienie skargi żadnego nadrzędnego względu interesu publicznego, który mógłby stanowić uzasadnienie kwestionowanego reżimu podatkowego.

      (1)  Dyrektywa Rady 90/436/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, s. 6).


title: Sprawa T-152/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 września 2009 r. — Lange Uhren przeciwko OHIM (Pola geometryczne na tarczy zegarka) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego — Pola geometryczne na tarczy zegarka — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] — Brak uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009])

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 września 2009 r. — Lange Uhren przeciwko OHIM (Pola geometryczne na tarczy zegarka)
   (Sprawa T-152/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego - Pola geometryczne na tarczy zegarka - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] - Brak uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009])
   2009/C 256/43
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Lange Uhren GmbH (Glashütte, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Schaeffer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: M. Kicia, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 lutego 2007 r. (sprawa R 1176/2005-1) dotyczącą zgłoszenia jako wspólnotowego znaku towarowego oznaczenia graficznego przedstawiającego pola geometryczne na tarczy zegarka.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Lange Uhren GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa T-345/06: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2006 r. — Complejo Agrícola przeciwko Komisji

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/18

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2006 r. — Complejo Agrícola przeciwko Komisji
   (Sprawa T-345/06)
   (2007/C 20/25)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Complejo Agrícola (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: D.A. Menéndez Menéndez i Da. G. Yanguas Montero)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uwzględnienie skargi;

               —

               dopuszczenie i zbadanie zgłoszonych dowodów z dokumentów;

               —

               stwierdzenie nieważności w części art. 1 łącznie z załącznikiem 1 do decyzji Komisji Europejskiej z dnia 19 lipca 2006 r. w zakresie dotyczącym uznania Acebuchales za teren mający znaczenie dla Wspólnoty i przywrócenie pełni praw własności Complejo Agricola do części gospodarstwa rolnego niespełniającej warunków środowiskowych niezbędnych do uznania za teren mający znaczenie dla Wspólnoty;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez Complejo Agrícola.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji z dnia 19 lipca 2006 r. przyjmującej na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego, mających znaczenie dla Wspólnoty (1) w zakresie dotyczącym uznania za teren mający znaczenie dla Wspólnoty (SCI) ES6120015 „Acebuchales de la Campiña sur de Cádiz”, jako że skarżący jest właścicielem gospodarstwa rolnego leżącego w granicach tego terenu.
   Na poparcie skargi skarżący twierdzi, że:

               —

               Komisja przekroczyła swoje uprawnienia, uznając za teren mający znaczenie dla Wspólnoty „Acebuchales de la Campiña sur de Cádiz”, obejmujące gospodarstwo należące do skarżącej, wskutek błędnego zastosowania kryteriów określonych w załącznikach I, II i III do dyrektywy 92/43/EWG. Ponadto błędne zastosowanie przez Komisję kryteriów określonych w załączniku III do dyrektywy 92/43/EWG doprowadziło do uznania za teren mający znaczenie dla Wspólnoty znaczny obszar należących do skarżącej gruntów niemających żadnych walorów środowiskowych, co stanowi naruszenie zasady proporcjonalności i legalności.

               —

               Uznanie tego terenu za mający znaczenie dla Wspólnoty spowodowało nieuzasadnione i nieproporcjonalne ograniczenie uprawnień wynikających z przysługującego skarżącej prawa własności wchodzących w skład gospodarstwa objętego granicami terenu „Acebuchales de la Campiña sur de Cádiz” gruntów niemających wartości środowiskowej.

               —

               Skarżący nie miał możliwości uczestniczenia w postępowaniu prowadzącym do uznania „Acebuchales de la Campiña sur de Cádiz” za teren mający znaczenie dla Wspólnoty, co stanowi naruszenie prawa do przedstawienia stanowiska oraz zasady bezpieczeństwa prawnego.

      (1)  Dz.U. L 259 z 21.9.2006, str. 1.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 października 2004 r. w sprawie 36/02: (wniosek Bundesverwaltungsgericht o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Omega Spielhallen- und Automatenaufstellungs-GmbH przeciwko Oberbürgermeisterin der Bundesstadt Bonn (Swobodne świadczenie usług — Swobodny przepływ towarów — Ograniczenia — Porządek publiczny — Godność ludzka — Ochrona podstawowych wartości chronionych przez konstytucję krajową — „Zabawa w zabijanie”)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 14 października 2004 r.
   w sprawie 36/02: (wniosek Bundesverwaltungsgericht o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Omega Spielhallen- und Automatenaufstellungs-GmbH przeciwko Oberbürgermeisterin der Bundesstadt Bonn (1)

   (Swobodne świadczenie usług - Swobodny przepływ towarów - Ograniczenia - Porządek publiczny - Godność ludzka - Ochrona podstawowych wartości chronionych przez konstytucję krajową - „Zabawa w zabijanie”)
   (2004/C 300/05)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie 36/02, mającej za przedmiot wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na mocy art. 234 WE, skierowany do Trybunału przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) postanowieniem z dnia 24 października 2001 r., wpisanym do rejestru Trybunału w dniu 12 lutego 2002 r., w ramach sporu zawisłego przed tym sądem między Omega Spielhallen- und Automatenaufstellungs-GmbH a Oberburgermeisterin der Bundesstadt Bonn, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Rosas (sprawozdawca), R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts i S. von Bahr, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 14 października wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:
   Prawo wspólnotowe nie stoi na przeszkodzie wydaniu przez władze krajowe zakazu prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na wykorzystywaniu do celów handlowych gier opartych na symulacji zabijania ludzi, uzasadnionego ochroną porządku publicznego w związku z naruszeniem w ramach tej działalności godności ludzkiej.

      (1)  Dz.U. C 109 z 4.5.2002.


title: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 1 października 2004 r. w sprawie C-379/03 P, Rafael Pérez Escolar przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Pomoc państwa — Skarga na bezczynność — Legitymacja do wniesienia skargi — Dopuszczalność skargi)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/10

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 1 października 2004 r.
   w sprawie C-379/03 P, Rafael Pérez Escolar przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Skarga na bezczynność - Legitymacja do wniesienia skargi - Dopuszczalność skargi)
   (2005/C 19/19)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-379/03 P Rafael Pérez Escolar (pełnomocnik: F. Moreno Pardo) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: J. L. Buendía Sierra), mającej za przedmiot odwołanie wniesione na podstawie art. 56 Statutu Trybunału w dniu 10 września 2003 r., Trybunał (piąta izba), w składzie: C. Gulmann (sprawozdawca), prezes izby, R. Schintgen i J. Klucka, sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger; sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 1 października 2004 r. postanowienie zawierające następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Rafael Pérez Escolar zostaje obciążony kosztami.

      (1)  Dz.U. C 251 z 18.10.2003.


title: Sprawa C-290/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hajdú-Bihar Megyei Bíróság z dnia  3 marca 2005 r.  w sprawie Ákos Nádasdi przeciwko Vám- és Pénzügyőrség Észak-Alföldi Regionális Parancsnoksága

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hajdú-Bihar Megyei Bíróság z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie Ákos Nádasdi przeciwko Vám- és Pénzügyőrség Észak-Alföldi Regionális Parancsnoksága
   (Sprawa C-290/05)
   (2005/C 296/19)
   Język postępowania: węgierski
   W dniu 19 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hajdú-Bihar Megyei Bíróság z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie Ákos Nádasdi przeciwko Vám- és Pénzügyőrség Észak-Alföldi Regionális Parancsnoksága.
   Hajdú-Bihar Megyei Bróg zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy Państwa Członkowskie mogą niezależnie od art. 90 akapit pierwszy WE utrzymać podatek od samochodów używanych pochodzących z innych Państw Członkowskich, który w ogóle nie uwzględnia wartości pojazdu, a jego wysokość zależy wyłącznie od parametrów technicznych samochodu (typ silnika, pojemność) i zakwalifikowania ze względów ochrony środowiska?

               2.

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy w odniesieniu do importowanych samochodów używanych stosowana w niniejszym postępowaniu ustawa nr CX/2003 o podatku od pojazdów samochodowych jest zgodna z art. 90 akapit pierwszy WE, jeżeli w odniesieniu do samochodów, które zostały dopuszczone do ruchu na Węgrzech przed jej wejściem w życie, wspomniany podatek nie był wymagany?


title: Sprawa C-14/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 11 stycznia 2016 r. – Spółka Euro Park Service, wstępująca w prawa i obowiązki spółki Cairnbulg Nanteuil/Ministre des finances et des comptes publics

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 11 stycznia 2016 r. – Spółka Euro Park Service, wstępująca w prawa i obowiązki spółki Cairnbulg Nanteuil/Ministre des finances et des comptes publics
   (Sprawa C-14/16)
   (2016/C 106/27)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Spółka Euro Park Service, wstępująca w prawa i obowiązki spółki Cairnbulg Nanteuil

      Strona pozwana: Ministre des finances et des comptes public

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W przypadku gdy krajowy ustawodawca państwa członkowskiego korzysta w prawie krajowym z uprawnienia przewidzianego w art. 11 ust. 1 dyrektywy Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r., ze zmianami, w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich (1), czy w świetle prawa pierwotnego Unii Europejskiego można dokonać kontroli aktów podjętych w celu wykonania tego uprawnienia?

               2)

               W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze – czy postanowienia art. 43 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, obecnie art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie temu, aby w celu przeciwdziałania uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu płacenia podatków ustawodawca krajowy uzależniał korzystanie ze wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie do połączeń i podobnych operacji od procedury uprzedniego zatwierdzenia jedynie w stosunku do wkładów wniesionych do zagranicznych osób prawnych, z wyłączeniem wkładów wniesionych do osób prawnych prawa krajowego?

      (1)  Dz.U. L 225, s. 1.


title: Sprawa T-557/14: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2014 r. – BrandGroup przeciwko OHIM – Brauerei S. Riegele, Inh. Riegele (SPEZOOMIX)

text:
               29.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 339/25

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2014 r. – BrandGroup przeciwko OHIM – Brauerei S. Riegele, Inh. Riegele (SPEZOOMIX)
   (Sprawa T-557/14)
   2014/C 339/30
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: BrandGroup GmbH (Bechtsrieth, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Raible)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Brauerei S. Riegele, Inh. Riegele KG (Augsburg, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie R 941/2013-1;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Brauerei S. Riegele, Inh. Riegele KG kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SPEZOOMIX” dla towarów z klasy 32 i 33 – zgłoszenie nr 9 9 13  617

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Brauerei S. Riegele, Inh. Riegele KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne znaki towarowe, międzynarodowy i wspólnotowy, „Spezi”, graficzne znaki towarowe, międzynarodowy i wspólnotowy, zawierające słowo „Spezi” oraz krajowy znak towarowy „Ein Spezi muß dabei sein” dla towarów z klasy 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego w całości

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 78 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-65/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 11 lutego 2014 r. — Armani przeciwko Komisji (Służba publiczna — Wynagrodzenie — Dodatki rodzinne — Prawo do dodatku na dziecko na utrzymaniu — Dziecko na utrzymaniu — Dziecko małżonki skarżącego)

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/25

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 11 lutego 2014 r. — Armani przeciwko Komisji
   (Sprawa F-65/12) (1)

   (Służba publiczna - Wynagrodzenie - Dodatki rodzinne - Prawo do dodatku na dziecko na utrzymaniu - Dziecko na utrzymaniu - Dziecko małżonki skarżącego)
   2014/C 85/41
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: E.M. Armani (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja (przedstawiciele: D. Martin i V. Joris, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Komisji w sprawie przyznania skarżącemu dodatku na syna jego małżonki z poprzedniego małżeństwa.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 17 sierpnia 2011 r., na mocy której Komisja Europejska odmówiła E.M. Armaniemu prawa do dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu jako dziecko jego małżonki.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez E.M. Armaniego.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.12, s. 34.


title: Sprawa F-86/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 3 marca 2011 r. — Dubus przeciwko Parlamentowi

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/27

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 3 marca 2011 r. — Dubus przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-86/10) (1)

   2011/C 130/55
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy w następstwie zawarcia ugody.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010, s. 49.


title: Sprawa C-105/08: Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/15

         Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-105/08)
   (2008/C 116/26)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: R.Layl i M. Afonso, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, ze poprzez opodatkowanie spłaty zagranicznych odsetek w sposób wyższy niż spłatę odsetek pomiędzy podmiotami będącymi rezydentami portugalskimi, Republika Portugalska wprowadza ograniczenia w świadczeniu usług kredytu hipotecznego i innych rodzajów kredytu przez instytucje finansowe będące rezydentami innych państw członkowskich i państw będących członkami porozumienia EOG, przez co uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 49 i 56 WE oraz art. 36 — 40 porozumienia EOG.

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Código do Imposto sobre o Rendimento das Pessoas Colectivas (CIRC) (kodeks podatku dochodowego od osób prawnych) przewiduje odmienne traktowanie pod względem podatkowym dochodów związanych z zapłatą odsetek płaconych instytucjom finansowym, w zależności od tego czy instytucje te są rezydentami portugalskimi.
   Podatek stosowany w Portugalii do odsetek płaconych instytucjom finansowym nie będących rezydentami stanowi rzeczywiste obciążenie finansowe o wiele wyższe niż obciążenie ponoszone przez podatników będących rezydentami w odniesieniu do podobnych dochodów. W ten sposób prawo krajowe zniechęca instytucje finansowe nie będące rezydentami do oferowania na rynku portugalskim usług, w szczególności usług kredytu hipotecznego i utrudnia rezydentom portugalskim dostęp do usług kredytowych, które mogłyby być im zaoferowane przez te instytucje. Takie przepisy stanowią w związku z tym ograniczenie podstawowych wolności przewidzianych w art. 49 i 56 WE i odpowiednich art. porozumienia EOG.


title: Sprawa T-355/16: Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2017 r. – adp Gauselmann/EUIPO (MULTI FRUITS) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MULTI FRUITS — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/22

         Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2017 r. – adp Gauselmann/EUIPO (MULTI FRUITS)
   (Sprawa T-355/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MULTI FRUITS - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 221/29)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: adp Gauselmann GmbH (Espelkamp, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Koch Moreno)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 kwietnia 2016 r. (sprawa R 1043/2015-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego MULTI FRUITS jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               adp Gauselmann GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 296 z 16.8.2016.


title: Sprawa T-718/13: Postanowienie Sądu z dnia 17 lipca 2014 r. – The Directv Group przeciwko OHIM – Bolloré (DIRECTV) (Wspólnotowy znak towarowy — Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia — Wycofanie wniosku — Umorzenie postępowania)

text:
               29.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 339/19

         Postanowienie Sądu z dnia 17 lipca 2014 r. – The Directv Group przeciwko OHIM – Bolloré (DIRECTV)
   (Sprawa T-718/13) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia - Wycofanie wniosku - Umorzenie postępowania))
   2014/C 339/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Directv Group, Inc. (El Segundo, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: F. Valentin, avocat).

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM i interwenientem przed Sądem był również: Bolloré (Ergué Gabéric, Francja) (przedstawiciel: S. Legrand, avocat)

      Przedmiot

   Skarga złożona na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 października 2013 r. (sprawa R 1812/2012-2) w przedmiocie postępowania o unieważnienie między Bolloré i The Directv Group, Inc.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca ponosi koszty postępowania, w tym koszty strony pozwanej i interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 71 z 8.3.2014 r.


title: Sprawa T-482/07: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2007 r. — Nynäs Petroleum i Nynas Petróleo przeciwko Komisji

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/56

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2007 r. — Nynäs Petroleum i Nynas Petróleo przeciwko Komisji
   (Sprawa T-482/07)
   (2008/C 51/101)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: AB Nynäs Petroleum (Sztokholm, Szwecja) i Nynas Petróleo SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: D. Beard, Barrister i M. Dean, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji, w zakresie w jakim dotyczy on Nynas za okres 1991-1996;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji, w zakresie w jakim dotyczy on Nynas w odniesieniu do koordynacji cen;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji, w zakresie w jakim nakłada on na Nynas SA grzywnę w wysokości 10 642 500 EUR, a na AB Nynäs grzywnę w wysokości 10 395 000 EUR lub, ewentualnie, odpowiednie obniżenie tej grzywny;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z art. 230 WE skarżące wnoszą o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2007) 4441 wersja ostateczna z dnia 3 października 2007 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/38.710 — Asfalt — Hiszpania), na mocy której Komisja uznała, że skarżące Nynäs Petroleum i Nynas Petróleo (zwane dalej „Nynas”) uczestniczyły na terytorium Hiszpanii razem z innymi przedsiębiorstwami w porozumieniach i uzgodnionych praktykach na rynku bitumu penetrującego, które obejmowały porozumienia w sprawie podziału rynku oraz koordynację cen, jak również/lub o obniżenie grzywny nałożonej na skarżące zgodnie z art. 229 WE.
   Na poparcie skargi skarżące podnoszą następujące zarzuty:

               (i)

               Skarżące twierdzą, że Komisja dopuściła się błędów w ocenie odnośnie czasu trwania udziału Nynas w domniemywanych porozumieniach w sprawie podziału rynku, w szczególności uznając, że Nynas uczestniczyła w zarzucanych naruszeniach między 1991 r. a 1996 r.

               (ii)

               Skarżące podnoszą też, że Komisja błędnie uznała, iż Nynas uczestniczyła w zarzucanych naruszeniach dotyczących ustalania cen.

               (iii)

               Skarżące twierdzą wreszcie, że Komisja dopuściła się błędów w ocenie stopnia zaangażowania Nynas w odniesieniu do naruszeń oraz przy ustalaniu odpowiedniej wysokości grzywny nałożonej na Nynas.


title: Sprawy połączone od C-448/10 P do C-450/10 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 października 2011 r. — ThyssenKrupp Acciai Speciali Terni SpA (C-448/10 P), Cementir Italia Srl (C-449/10 P), Nuova Terni Industrie Chimiche SpA (C-450/10 P) przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Rekompensata za wywłaszczenie w interesie publicznym — Przedłużenie obowiązywania preferencyjnej taryfy za dostarczanie energii elektrycznej — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Pojęcie korzyści — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań — Wykładnia prawa krajowego — Przeinaczenie — Pojęcie — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne i oczywiście bezzasadne)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/12

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 października 2011 r. — ThyssenKrupp Acciai Speciali Terni SpA (C-448/10 P), Cementir Italia Srl (C-449/10 P), Nuova Terni Industrie Chimiche SpA (C-450/10 P) przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawy połączone od C-448/10 P do C-450/10 P) (1)

   (Odwołanie - Rekompensata za wywłaszczenie w interesie publicznym - Przedłużenie obowiązywania preferencyjnej taryfy za dostarczanie energii elektrycznej - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie korzyści - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Wykładnia prawa krajowego - Przeinaczenie - Pojęcie - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne i oczywiście bezzasadne)
   2012/C 32/21
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: ThyssenKrupp Acciai Speciali Terni SpA (C-448/10 P), Cementir Italia Srl (C-449/10 P), Nuova Terni Industrie Chimiche SpA (C-450/10 P) (przedstawiciele: T. Salonico, G. Barone i A. Marega, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Grespan i G. Conte, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie wniesione od wyroków Sądu (piąta izba) z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie T-62/08 ThyssenKrupp Acciai Speciali Terni przeciwko Komisji, w sprawie T-63/08 Cementir Italia przeciwko Komisji oraz w sprawie T-64/08 Nuova Terni Industrie Chimiche przeciwko Komisji, którymi Sąd oddalił żądania stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2008/408/WE z dnia 20 listopada 2007 r. w sprawie pomocy państwa C 36/A/06 (ex NN 38/06) przyznanej przez Włochy na rzecz ThyssenKrupp, Cementir oraz Nuova Terni Industrie Chimiche (Dz.U. 2008, L 144, s. 37)

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               ThyssenKrupp Acciai Speciali Terni SpA, Cementir Italia Srl i Nuova Terni Industrie Chimiche SpA zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa T-202/17: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2017 r. – Calhau Correia de Paiva/Komisja

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/31

         Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2017 r. – Calhau Correia de Paiva/Komisja
   (Sprawa T-202/17)
   (2017/C 195/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ana Calhau Correia de Paiva (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci V. Villante i G. Pandey)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności następujących decyzji i aktów, w danym wypadku stwierdzając najpierw, że ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/293/14 i rozpatrywany system językowy są niezgodne z prawem i nie mają zastosowania do skarżącej na mocy art. 277 TFUE:

                           —

                           decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) i komisji konkursowej z dnia 9 listopada 2015 o nieumieszczeniu nazwiska kandydatki na liście rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/293/14;

                           —

                           decyzji EPSO i komisji konkursowej z dnia 23 czerwca 2016 r. w sprawie odmowy zmiany decyzji z dnia 9 listopada 2015 r. oraz nieumieszczenia nazwiska kandydatki na liście rezerwy kadrowej;

                           —

                           decyzji EPSO z dnia 22 grudnia 2016 r. oddalającej zażalenie administracyjne złożone przez skarżącą na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników na decyzję komisji konkursowej o nieumieszczeniu jej nazwiska na liście rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/293/14 i na ponowną odmowną decyzję;

                           —

                           listy rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/293/14.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 1 regulaminu pracowniczego urzędników i zasad niedyskryminacji, proporcjonalności i równości szans w zakresie, w jakim EPSO nałożyło wymóg używania klawiatury QWERTY UK, AZERTY FR/BE lub QWERTZ DE dla realizacji zadania, a także oczywistego błędu w ocenie.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia rozporządzenia nr 1 z 1958 r. w odniesieniu do zatwierdzonego systemu językowego, potwierdzonego w ogłoszeniu o konkursie EPSO/AD/293/14, a także zarzut bezprawności i braku możliwości zastosowania tego ogłoszenia o konkursie.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia art. 1 regulaminu pracowniczego urzędników i zasad niedyskryminacji oraz proporcjonalności w zakresie, w jakim EPSO lub komisja konkursowa ograniczyły wybór drugiego języka przez kandydatów w konkursie do języków niemieckiego, angielskiego i francuskiego.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady równości szans w zakresie procedury egzaminacyjnej konkursu EPSO.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący naruszenia art. 296 akapit drugi TFUE i art. 25 regulaminu pracowniczego urzędników w zakresie, w jakim EPSO nie uzasadniło swojej decyzji o zatwierdzeniu i promowaniu określonego systemu językowego, a także naruszenia ogłoszenia o konkursie i Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ EPSO wykonywało funkcje, które są zastrzeżone dla komisji konkursowej.


title: Sprawa C-276/11 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 marca 2013 r. — Viega GmbH & Co. KG przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi — Złącza do lutowania i zaciskowe — Dobór środków dowodowych i ich ocena — Prawo do bycia wysłuchanym przed sądem — Obowiązek uzasadnienia — Zasada proporcjonalności)

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/4

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 marca 2013 r. — Viega GmbH & Co. KG przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-276/11 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi - Złącza do lutowania i zaciskowe - Dobór środków dowodowych i ich ocena - Prawo do bycia wysłuchanym przed sądem - Obowiązek uzasadnienia - Zasada proporcjonalności)
   2013/C 141/06
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Viega GmbH & Co. KG (przedstawiciele: J. Burrichter, T. Mäger i M. Röhrig, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka, R. Sauer, pełnomocnicy i A. Böhlke, Rechtsanwalt)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 24 marca 2011 r. w sprawie T-375/06 Viega GmbH & Co. KG przeciwko Komisji, w którym sąd ten oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 4180 wersja ostateczna z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG prowadzonego w przedmiocie kartelu w sektorze złączy miedzianych i ze stopów miedzi lub, tytułem żądania ewentualnego, o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą — Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym przed sądem, zasady proporcjonalności i obowiązku uzasadnienia — Naruszenie zasad rządzących procedurą dochodzenia — Naruszenie art. 81 ust. 1 WE oraz art. 23 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Viega GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa C-352/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n ° 2 de Terrassa (Hiszpania) w dniu 22 lipca 2014 r. – Juan Miguel Iglesias Gutiérrez przeciwko Bankia, S.A. i in.

text:
               29.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 339/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 2 de Terrassa (Hiszpania) w dniu 22 lipca 2014 r. – Juan Miguel Iglesias Gutiérrez przeciwko Bankia, S.A. i in.
   (Sprawa C-352/14)
   2014/C 339/14
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social no 2 de Terrassa.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Juan Miguel Iglesias Gutiérrez.

      Strona pozwana: Bankia, S.A., Sección Sindical UGT, Sección Sindical CCOO, Sección Sindical ACCAM, Sección Sindical CSICA, Sección Sindical SATE y Fondo de Garantía Salarial.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 56 Estatuto de los Trabajadores -Real Decreto Legislativo 1/1995 de 24 de marzo (kodeksu pracy – dekret królewski z mocą ustawy 1/1995 z dnia 24 marca), piąty przepis przejściowy Ley 3/2012, de 6 de julio, de medidas urgentes para la reforma del mercado laboral (ustawy 3/2012 z dnia 6 lipca o pilnych środkach w celu reformy rynku pracy) i art. 123 oraz 124 ust. 13 Ley Reguladora de la Jurisdicción Social -Ley 36/2011 de 10 de octubre- (ustawy regulującej sądownictwo ds. społecznych – ustawa 36/2011 z dnia 10 października) –(w drodze dorozumianego odesłania do wcześniejszych przepisów), są sprzeczne z art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej – w wersji ujednoliconej – jeżeli przepisy te materialnie zwiększają odszkodowanie, na które zezwolono w decyzji Komisji w postępowaniu „State aid SA.35253 (2012/N) Spain. Restructuring and Recapitalisation of the BFA Group”?

               2)

               Czy sprzeczna z ww. prawem Unii oraz z decyzją Komisji Europejskiej wydaną w postępowaniu „State aid SA.35253 (2012/N) Spain. Restructuring and Recapitalisation of the BFA Group” jest taka wykładnia rzeczonych przepisów, która zezwalałaby sądowi na zmianę odszkodowania w przypadku orzeczenia o zasadności zwolnienia na minimalne ustawowe odszkodowanie ustalone w prawie krajowym?

               3)

               Czy sprzeczna z ww. prawem Unii oraz z decyzją Komisji Europejskiej wydaną w postępowaniu „State aid SA.35253 (2012/N) Spain. Restructuring and Recapitalisation of the BFA Group” jest taka wykładnia rzeczonych przepisów, która zezwalałaby sądowi na zmianę odszkodowania w przypadku orzeczenia o niezasadności zwolnienia do wysokości kwot ustalonych w porozumieniu w okresie negocjacji, o ile są one wyższe od minimalnego ustawowego odszkodowania lecz niższe od maksymalnego ustawowego odszkodowania?


title: Sprawa T-294/11: Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2013 r. — Grecja przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Olej z oliwek — Rośliny uprawne — Oczywisty błąd w ocenie — Podwyższenie współczynnika korekty ryczałtowej z powodu ponownego naruszenia — Wpływ reformy WPR na korektę ryczałtową — Proporcjonalność — Charakter wydatków przeznaczonych do określenia GIS dla oliwek)

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/19

         Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2013 r. — Grecja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-294/11) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Olej z oliwek - Rośliny uprawne - Oczywisty błąd w ocenie - Podwyższenie współczynnika korekty ryczałtowej z powodu ponownego naruszenia - Wpływ reformy WPR na korektę ryczałtową - Proporcjonalność - Charakter wydatków przeznaczonych do określenia GIS dla oliwek)
   2013/C 189/37
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias i S. Papaïoannou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i A. Markoulli, pełnomocnicy).

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2011/244/UE z dnia 15 kwietnia 2011 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 102, s. 33) w części w jakiej dotyczy ona Grecji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie T-443/03 Sociedad Operadora de Telecomunicaciones de Castilla Y León, SA (Retecal) i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Konkurencja — Koncentracje — Skarga w sprawie naruszenia popełnionego przez władze hiszpańskie — Decyzja o zamknięciu sprawy otwartej na podstawie skargi — Niedopuszczalność)

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/28

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 25 maja 2005 r.
   w sprawie T-443/03 Sociedad Operadora de Telecomunicaciones de Castilla Y León, SA (Retecal) i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Konkurencja - Koncentracje - Skarga w sprawie naruszenia popełnionego przez władze hiszpańskie - Decyzja o zamknięciu sprawy otwartej na podstawie skargi - Niedopuszczalność)
   (2005/C 193/46)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie T-443/03 Sociedad Operadora de Telecomunicaciones de Castilla y León, SA (Retecal) z siedzibą w Boecillo (Hiszpania), Euskaltel, SA z siedzibą w Zamudio-Vizcaya (Hiszpania), Telecable de Asturias, SA z siedzibą w Oviedo (Hiszpania), R Cable y Telecomunicaciones Galicia, SA z siedzibą w La Coruñii (Hiszpania), Tenaria, SA z siedzibą w Cordovilla (Hiszpania), reprezentowane przez adwokata J. Jiméneza Laiglesię, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: F. Castillo de la Torre, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), popieranej przez: Królestwo Hiszpanii (pełnomocnik: L. Fraguas Gadea), Sogecable, SA z siedzibą w Tres Cantos, Madryt (Hiszpania), reprezentowaną przez adwokatów S. Martíneza Lage i H. Brokelmanna, oraz Telefónica, SA z siedzibą w Madrycie, reprezentowaną początkowo przez adwokatów M. Merolę i S. Morena Sáncheza, a następnie przez M. Merolę, mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 21 października 2003 r. o zamknięciu sprawy otwartej na podstawie skargi skarżących w sprawie naruszenia przez władze hiszpańskie art. 9 ust. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (wersja sprostowana Dz.U. 1990, L 257, str. 13), w ramach koncentracji przeprowadzanej między Vía Digital i Sogecable (sprawa COMP/M.2845 — Sogecable/Canal Satélite Digital/Vía Digital), Sąd (piąta izba) w składzie: M. Vilaras, prezes, F. Dehousse i D. Švaby, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 25 maja 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący pokrywają własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję, Telefónica, SA i Sogecable, SA.

               3)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004


title: Sprawa C-244/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Bayerischer Verwaltungsgerichtshof z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie Bund Naturschutz in Bayern e.V. i in. przeciwko Freistaat Bayern

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Bayerischer Verwaltungsgerichtshof z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie Bund Naturschutz in Bayern e.V. i in. przeciwko Freistaat Bayern
   (Sprawa C-244/05)
   (2005/C 205/16)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 7 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bayerischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie Bund Naturschutz in Bayern e.V. i in. przeciwko Freistaat Bayern.
   Bayerischer Verwaltungsgerichtshof zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Jakiego systemu ochrony dla terenów kwalifikujących się do określenia jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty, w szczególności tych, które obejmują typy siedlisk przyrodniczych albo gatunki o znaczeniu priorytetowym, zanim nie zostaną one umieszczone na wykazie terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, przyjętym przez Komisję Wspólnot Europejskich zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 21 tej dyrektywy wymaga art. 3 ust. 1 dyrektywy 92/43/EWG (1) w związku z motywem szóstym tej samej dyrektywy i przy uwzględnieniu zakazu podejmowania jakichkolwiek środków, które mogłyby zagrozić urzeczywistnieniu celów Traktatu, przewidzianego w art. 10 akapit drugi WE [Frustrationsverbot] (Traktatu ustanawiającego Wspólnoty Europejskie z dnia 25 marca 1957 r., ostatnio zmienionego Aktem Przystąpienia do Unii Europejskiej z dnia 16 kwietnia 2003 r.) w związku z wydaniem przez Trybunał wyroku z dnia 13 stycznia 2005 r. w sprawie C-117/03 ?

               2)

               Jaki wpływ na ten system ochrony ma okoliczność, że ww. tereny zostały już wymienione na wykazie krajowym, przekazanym Komisji w zastosowaniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 92/43?

               3)

               Czy krajowy system ochrony przedmiotowych terenów, taki jak przewidziany w art. 48 ust. 2 Bayerische Naturschutzgesetz [bawarskiej ustawy o ochronie środowiska] czyni zadość zasadom wspólnotowym ustanowionym w art. 3 ust. 1 dyrektywy 92/43 w związku z motywem szóstym tej dyrektywy, przy uwzględnieniu zakazu przyjmowania jakichkolwiek środków, które mogłyby zagrozić urzeczywistnieniu celów Traktatu, przewidzianego w art. 10 akapit drugi WE?

      (1)  Dz. U. L 206, str. 7


title: Sprawa T-273/13: Wyrok Sądu z dnia 4 grudnia 2015 r. – Sarafraz/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Iranie — Zamrożenie środków finansowych — Ograniczenia wjazdu na terytorium Unii i przejazdu przez nie — Podstawa prawna — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do bycia wysłuchanym — Błąd w ocenie — Ne bis in idem — Wolność wypowiedzi — Wolność mediów — Wolność wyboru zawodu — Swobodny przepływ — Prawo własności)

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/31

         Wyrok Sądu z dnia 4 grudnia 2015 r. – Sarafraz/Rada
   (Sprawa T-273/13) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Iranie - Zamrożenie środków finansowych - Ograniczenia wjazdu na terytorium Unii i przejazdu przez nie - Podstawa prawna - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do bycia wysłuchanym - Błąd w ocenie - Ne bis in idem - Wolność wypowiedzi - Wolność mediów - Wolność wyboru zawodu - Swobodny przepływ - Prawo własności))
   (2016/C 027/35)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mohammad Sarafraz (Teheran, Iran) (przedstawiciele: początkowo adwokat T. Walter, następnie adwokaci J. M. Viñals Camallonga, L. Barriola Urruticoechea i J. L. Iriarte Ángel)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix i Á. de Elera-San Miguel Hurtado, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Stiftung Organisation Justice for Iran (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo adwokat G. Pulles, następnie adwokat R. Marx)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2013/124/WPZiB z dnia 11 marca 2013 r. zmieniającej decyzję 2011/235/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Iranie (Dz.U. L 68, s. 57); po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 206/2013 z dnia 11 marca 2013 r. w sprawie wykonania art. 12 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 359/2011 dotyczącego środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Iranie (Dz.U. L 68, s. 9); po trzecie, decyzji Rady 2014/205/WPZiB z dnia 10 kwietnia 2014 r. zmieniającej decyzję 2011/235/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Iranie (Dz.U. L 109, s. 25); po czwarte, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 371/2014 z dnia 10 kwietnia 2014 r. w sprawie wykonania art. 12 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 359/2011 dotyczącego środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Iranie (Dz.U. L 109, s. 9); po piąte, decyzji Rady (WPZiB) 2015/555 z dnia 7 kwietnia 2015 r. zmieniającej decyzję Rady 2011/235/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Iranie (Dz.U. L 92, p. 91); oraz po szóste, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/548 z dnia 7 kwietnia 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (UE) nr 359/2011 dotyczącego środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Iranie (Dz.U. L 92, s. 1), w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mohammad Sarafraz pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Stiftung Organisation Justice for Iran pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 marca 2005 r. w sprawie T-185/03 Vincenzo Fusco przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ENZO FUSCO — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ANTONIO FUSCO — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/24

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 1 marca 2005 r.
   w sprawie T-185/03 Vincenzo Fusco przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ENZO FUSCO - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ANTONIO FUSCO - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 106/54)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-185/03 Vincenzo Fusco, zamieszkały w Sarmeola di Rubano (Włochy), reprezentowany przez adwokata B. Saguattiego przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: O. Montalto i P. Bullock), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, był Antonio Fusco International SA Lussemburgo, succursale di Lugano, z siedzibą w Lugano (Szwajcaria), reprezentowana przez M. Bossharda, S. Verea oraz K. Muraro, mającej za przedmiot skargę na decyzję czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 marca 2003 r. w sprawie R 1023/2001-4, Sąd (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, A.W.H. Meij i N. J. Forwood, sędziowie; sekretarz: B. Pastor, zastępca sekretarza, wydał w dniu 1 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje oddalona.

               2

               Skarżący zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003


title: Sprawa T-626/16: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2016 r. – Troszczynski/Parlament

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/26

         Skarga wniesiona w dniu 2 września 2016 r. – Troszczynski/Parlament
   (Sprawa T-626/16)
   (2016/C 383/35)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mylène Troszczynski (Noyon, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Ceccaldi)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 23 czerwca 2016 r., wydanej na podstawie art. 33, 43, 62, 67 i 68 decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego 2009/C 159/01 z dni 19 maja i 9 lipca 2008 r. i „dotyczącej przepisów wykonawczych do statutu posła do Parlamentu Europejskiego” ze zmianami, która to decyzja sekretarza generalnego stwierdza istnienie długu po stronie skarżącej w wysokości 56 554,00 EUR z tytułu nienależnie wypłaconych kwot w ramach zatrudniania asystentów parlamentarnych i uzasadnia jej windykację na podstawie art. 68 przepisów wykonawczych i art. 78, 79 i 80 regulaminu finansowego;

               —

               stwierdzenie nieważności noty debetowej nr 2016-888, nieopatrzonej datą, informującej skarżącą, że po jej stronie został stwierdzony dług, zgodnie z decyzją sekretarza generalnego z dnia 23 czerwca 2016 r. – windykacja nienależnie wypłaconych kwot z tytułu zatrudniania asystentów parlamentarnych – zastosowanie art. 68 MAS i art. 78, 79 i 80 rozporządzenia finansowego;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania;

               —

               zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz Mylène Troszczynski, tytułem zwrotu kosztów podlegających zwrotowi, kwoty 50 000 EUR.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący wad zaskarżonych aktów, wpływających na ich zgodność z prawem formalnym. Zarzut ten dzieli się na trzy części.

                           —

                           Pierwsza część, zgodnie z którą zaskarżone akty wchodziły w zakres kompetencji materialnej Prezydium Parlamentu Europejskiego, a nie sekretarza generalnego, jeśli chodzi o decyzje finansowe dotyczące partii politycznych, a więc i posłów.

                           —

                           Druga część, zgodnie z którą Prezydium Parlamentu Europejskiego nie ma uprawnień, by decydować o swoich kompetencjach, a tym samym nie mogło zmienić ich charakteru i zakresu. Tymczasem sekretarz generalny nie przedstawił żadnego usprawiedliwienia w przedmiocie jakiejkolwiek prawidłowej delegacji zadań od Przewodniczącego Prezydium Parlamentu Europejskiego, dającej mu uprawnienia do wydawania, podpisywania i doręczania spornych aktów w odniesieniu do regulowania kwestii finansowych dotyczących posłów.

                           —

                           Trzecia część, zgodnie z którą autor spornych aktów nie spełnił wymogu uzasadnienia. Tym samym, przedstawione uzasadnienie nie obejmowało stanu faktycznego opisanego w tych aktach i zawierało sprzeczność nie do pogodzenia między zarzutem, że asystent skarżącej faktycznie sprawował dwie funkcje w tym samym czasie a zarzutem, że sprawował tylko jedną funkcję z wyłączeniem jakiejkolwiek innej; do tej ostatniej sytuacji odnosił się jedynie sekretarz generalny.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący wad zaskarżonych aktów, wpływających na ich zgodność z prawem materialnym. Zarzut ten dzieli się na dziewięć części.

                           —

                           Pierwsza część, zgodnie z którą okoliczności zarzucane na poparcie zaskarżonych aktów nie miały miejsca.

                           —

                           Druga część, zgodnie z którą zaskarżone akty zostały wydane z naruszeniem norm i ogólnych zasad prawa, obowiązujących w obszarze przedstawienia dowodu i ciężaru dowodu.

                           —

                           Trzecia część, zgodnie z którą decyzja w sprawie odzyskania nienależnych kwot wydana przez sekretarza generalnego naruszała zasadę proporcjonalności. Żądana kwota nie została ponadto ani szczegółowo uzasadniona, ani nie podano metody jej obliczenia.

                           —

                           Czwarta część, zgodnie z którą zaskarżone akty stanowią naruszenie praw politycznych miejscowych asystentów parlamentarnych posłów do Parlamentu Europejskiego.

                           —

                           Piąta część, zgodnie z którą zaskarżone akty zostały wydane z przekroczeniem uprawnień, ponieważ sekretarz generalny uzurpował sobie uprawnienia przymusu o charakterze finansowym, których nie posiadał na potrzeby ograniczenia sposobów działania posła, co jest faktem powszechnie znanym i niepodlegającym dyskusji, bez względu na głoszone idee czy program polityczny.

                           —

                           Szósta część, zgodnie z którą zaskarżone akty mają charakter dyskryminacyjny i zakładają zamiar wyrządzenia szkody działalności politycznej skarżącej; zatem istnieje fumus persecutionis.

                           —

                           Siódma część, zgodnie z którą zaskarżone akty naruszają niezależność skarżącej jako posła Parlamentu Europejskiego.

                           —

                           Ósma część, zgodnie z którą zaskarżone akty naruszają zasadę „una via electa” i podnoszą kwestię stronniczości OLAF, który prowadził dochodzenia wyłącznie w odniesieniu do wszystkich francuskich posłów Parlamentu Europejskiego, wybranych z list Frontu Narodowego.

                           —

                           Dziewiąta część, zgodnie z którą zaskarżone akty stanowią naruszenie ogólnej zasady prawa „postępowanie cywilne musi czekać na wynik postępowania karnego”, a w związku z tym postępowania w celu odzyskania nienależnie wypłaconych kwot powinny zostać zawieszone do czasu zakończenia innych postępowań, w szczególności francuskiego, jak również naruszenia zasady non bis in idem.


title: Sprawa T-251/08: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2011 r. — Vion przeciwko OHIM (PASSION FOR BETTER FOOD) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PASSION FOR BETTER FOOD — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/13

         Wyrok Sądu z dnia 23 września 2011 r. — Vion przeciwko OHIM (PASSION FOR BETTER FOOD)
   (Sprawa T-251/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PASSION FOR BETTER FOOD - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 319/23
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Vion NV (Best, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat A. Klinger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: początkowo M. Kicia, następnie R. Manea, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 kwietnia 2008 r. (sprawa R 562/2007-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego PASSION FOR BETTER FOOD jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Vion NV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa T-412/10: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2010 r. — Roca przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/57

         Skarga wniesiona w dniu 9 września 2010 r. — Roca przeciwko Komisji
   (Sprawa T-412/10)
   ()
   2010/C 301/92
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Roca (Saint Ouen L’Aumone, Francja) (przedstawiciel: P. Vidal Martínez, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Częściowe stwierdzenie nieważności art. 1 i 2 decyzji Komisji z dnia 23 czerwca 2010 r. w zakresie, w jakim nałożono na Roca France nieproporcjonalną grzywnę za naruszenie art. 101 TFUE a w rezultacie

               —

               obniżenie nałożonej na Roca France grzywny zgodnie z argumentami przedstawionymi w niniejszej skardze, w zakresie, w jakim Sąd uzna to za właściwe ze wskazanych względów lub innych względów, które mogą zostać podniesione przez Sąd oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez Roca France.

      Zarzuty i główne argumenty

   Decyzja zaskarżona w ramach niniejszego postępowania jest tożsama z decyzją stanowiącą przedmiot skargi w sprawie T-408/10 Roca Sanitario przeciwko Komisji i w sprawie T-411/10 Laufen Austria przeciwko Komisji.
   Zarzuty i główne argumenty są jednakowe jak przywołane w tych sprawach.


title: Sprawa T-182/07: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2007 r. — Borco-Marken-Import Matthiesen przeciwko OHIM

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/33

         Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2007 r. — Borco-Marken-Import Matthiesen przeciwko OHIM
   (Sprawa T-182/07)
   (2007/C 170/64)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Borco-Marken-Import Matthiesen GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Wolter)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Tequilas del Señor S A de CV (Guadalajara, Meksyk)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 marca 2007 r. w sprawie R 1285/2005-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Tequilas del Señor SA de CV

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny wspólnotowy znak towarowy „TEQUILA GOLD Sombrero Negro” dla towarów z klasy 33 — zgłoszenie nr  2 722 122

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Borco-Marken-Import Matthiesen GmbH & Co. KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzne krajowe znaki towarowe zawierające elementy słowne „SIERRA” i „CACTUS JACK SHOOTER” jak również graficzny krajowy znak towarowy zawierający rysunek „czerwonego sombrero” dla towarów z klasy 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94


title: Sprawa T-31/13 P: Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Bouillez przeciwko Radzie (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu (2007) — Decyzja o nieawansowaniu wnoszącego odwołanie do grupy zaszeregowania AST 7 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 266 TFUE — Artykuł 45 regulaminu pracowniczego — Sprzeczność w uzasadnieniu — Porównanie osiągnięć — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/25

         Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Bouillez przeciwko Radzie
   (Sprawa T-31/13 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu (2007) - Decyzja o nieawansowaniu wnoszącego odwołanie do grupy zaszeregowania AST 7 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 266 TFUE - Artykuł 45 regulaminu pracowniczego - Sprzeczność w uzasadnieniu - Porównanie osiągnięć - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)
   2013/C 336/53
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Vincent Bouillez (Overijse, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i A. Bisch, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 14 listopada 2012 r. w sprawie F-75/11 Bouillez przeciwko Radzie, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone.

               2)

               Vincent Bouillez pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 86 z 23.3.2013.