title: Sprawa T-630/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 6 grudnia 2011 r. przez Petera Strobla od wyroku wydanego w dniu 29 września 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-56/05 Strobl przeciwko Komisji

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/28

         Odwołanie wniesione w dniu 6 grudnia 2011 r. przez Petera Strobla od wyroku wydanego w dniu 29 września 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-56/05 Strobl przeciwko Komisji
   (Sprawa T-630/11 P)
   2012/C 49/51
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Peter Strobl (Besozzo, Włochy) (przedstawiciel: adwokat H.J. Rüber)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej.

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 września 2011 r. w sprawie Strobl przeciwko Komisji;

               —

               uznanie za nieprawidłową i stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zaszeregowania, wynikającej z powołania wnoszącego odwołanie w dniu 7 października 2004 r. przez pozwaną;

               —

               nakazanie stronie pozwanej zakończenia dyskryminowania wnoszącego odwołanie oraz zasądzenie od niej odszkodowania za szkodę, jaką z tego powodu poniósł;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok jest obarczony następującymi naruszeniami prawa:

               1)

               Sąd do spraw Służby Publicznej dokonał błędnego ustalenia okoliczności faktycznych w odniesieniu do doświadczenia zawodowego wymaganego na stanowisku, na którym zatrudniony jest wnoszący odwołanie;

               2)

               Sąd do spraw Służby Publicznej dokonał błędnego ustalenia okoliczności faktycznych i wewnętrznie sprzecznej interpretacji dowodów w odniesieniu do zaszeregowania wnoszącego odwołanie do grupy i naruszył w tym względzie obowiązek uzasadnienia;

               3)

               Sąd do spraw Służby Publicznej oddalił pewne zarzuty skargi, nie dochowując spoczywającemu na nim obowiązkowi uzasadnienia;

               4)

               Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył swój obowiązek uzasadnienia odnośnie do kontroli stopnia wnoszącego odwołanie;

               5)

               Sąd do spraw Służby Publicznej uchybił swemu obowiązkowi uzasadnienia odnośnie do zastosowania właściwego orzecznictwa.


title: Sprawa C-487/06 P: Odwołanie od wyroku wydanego w dniu 13 września 2006 r. w sprawie T-210/02 British Aggregates Association przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 27 listopada 2006 r. przez British Aggregates Association

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/8

         Odwołanie od wyroku wydanego w dniu 13 września 2006 r. w sprawie T-210/02 British Aggregates Association przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 27 listopada 2006 r. przez British Aggregates Association
   (Sprawa C-487/06 P)
   (2007/C 42/14)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: British Aggregates Association (przedstawiciele: C. Puncey, Solicitor i L. Van den Hende, advocaat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii I Irlandii Północnej
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 13 września 2006 r. w sprawie T-210/02 British Aggregates Association przeciwko Komisji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2002) 1478 wersja ostateczna z dnia 24 kwietnia 2002 r. (pomoc państwa N. 863/01 — Zjednoczone Królestwo, opłata za wydobycie kruszywa) z wyjątkiem części dotyczącej zwolnienia przyznanego w odniesieniu do Irlandii Północnej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w instancji odwoławczej oraz postępowania przed Sądem w sprawie T-210/02.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie wnosi o uchylenie wyroku i podnosi następujące zarzuty:

               —

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo, ustalając istnienie pomocy państwa w sposób nieobiektywny;

               —

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo w ocenie selektywności, odróżniając sytuację opłaty za wydobycie kruszywa od sytuacji, która miała miejsce w sprawie Adria-Wien Pipeline i Wietersdorfer & Peggauer Zementwerke (1);

               —

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo przyjmując, że opłata środowiskowa nie ma charakteru selektywnego, jeśli jest stosowana w odniesieniu do szczególnego sektora działalności, nie wymagając jednak dokładnej definicji tego sektora i nie ustalając takiej definicji;

               —

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo, nie stosując właściwej kontroli decyzji Komisji;

               —

               Sąd Pierwszej Instancji popełnił błąd w ocenie „charakteru i ogólnej struktury” opłaty za wydobycie kruszywa oraz kwestii zwolnień wywozowych;

               —

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo potwierdzając, że Komisja nie miała obowiązku wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego;

               —

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo uznając, że zaskarżona decyzja była wystarczająco uzasadniona.

      (1)  Wyrok Trybunału z dnia 8 listopada 2001 r. w sprawie C-143/99, Rec. str. I-8365.


title: Sprawa T-78/14: Wyrok Sądu z dnia 8 października 2015 r. – Benediktinerabtei St. Bonifaz/OHIM – Andechser Molkerei Scheitz (Genuß für Leib & Seele KLOSTER Andechs SEIT 1455) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Genuß für Leib & Seele KLOSTER Andechs SEIT 1455 — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy SEIT 1908 ANDECHSER NATUR i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy ANDECHSER NATUR — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/42

         Wyrok Sądu z dnia 8 października 2015 r. – Benediktinerabtei St. Bonifaz/OHIM – Andechser Molkerei Scheitz (Genuß für Leib & Seele KLOSTER Andechs SEIT 1455)
   (Sprawa T-78/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Genuß für Leib & Seele KLOSTER Andechs SEIT 1455 - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy SEIT 1908 ANDECHSER NATUR i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy ANDECHSER NATUR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 398/53)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Benediktinerabtei St. Bonifaz Körperschaft des öffentlichen Rechts (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger i R. Kunze)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Poch i S. Hanne, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Andechser Molkerei Scheitz GmbH (Andechs, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Jackermeier)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 listopada 2013 r. (sprawa R 1272/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Andechser Molkerei Scheitz GmbH a Benediktinerabtei St. Bonifaz Körperschaft des öffentlichen Rechts.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Benediktinerabtei St. Bonifaz Körperschaft des öffentlichen Rechts zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa T-283/11: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2011 r. — Fon Wireless przeciwko OHIM — nfon (nfon)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/26

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2011 r. — Fon Wireless przeciwko OHIM — nfon (nfon)
   (Sprawa T-283/11)
   2012/C 32/54
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Fon Wireless Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: F. Brandolini Kujman, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: nfon AG (Monachium, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie za dopuszczalną skargi oraz odpowiednio wszystkich dokumentów i odpisów;

               —

               uwzględnienie wniosków o przeprowadzenie proponowanych dowodów;

               —

               zbadanie i stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 marca 2011 r. w sprawie R 1017/2009-4 i w konsekwencji odmowę rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 6.206.321 „nfon”;

               —

               obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: nfon AG

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „nfon” złożony dla towarów i usług z klas 9, 35 i 38.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowy i krajowy, graficzny i słowny znak towarowy „fon” złożony dla towarów i usług z klas 9, 38 i 42.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) (WE) nr 207/2009, ponieważ kolidujące ze sobą znaki są podobne oraz naruszenie art. 8 ust. 5 (WE) nr 207/2009, ponieważ nfon AG zamierza korzystać z renomy uzyskanej przez wcześniejsze znaki towarowe.


title: Sprawa C-80/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 14 lutego 2014 r. – Union of Shop, Distributive and Allied Workers (USDAW), B. Wilson przeciwko WW Realisation 1 Ltd (in liquidation), Ethel Austin Ltd, Secretary of State for Business, Innovation and Skills

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 14 lutego 2014 r. – Union of Shop, Distributive and Allied Workers (USDAW), B. Wilson przeciwko WW Realisation 1 Ltd (in liquidation), Ethel Austin Ltd, Secretary of State for Business, Innovation and Skills
   (Sprawa C-80/14)
   2014/C 151/13
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca/powodowa: Union of Shop, Distributive and Allied Workers (USDAW), B. Wilson

      Strona pozwana: WW Realisation 1 Ltd (in liquidation), Ethel Austin Ltd, Secretary of State for Business, Innovation and Skills

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy wyrażenie „co najmniej 20” w art. 1 ust. 1) lit. a) pkt ii) dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (1) (zwanej dalej „dyrektywą 98/59/WE”) odnosi się do liczby zwolnień przeprowadzonych we wszystkich zakładach pracodawcy, w których miały miejsce zwolnienia w okresie 90 dni albo odnosi się do liczby zwolnień w każdym poszczególnym zakładzie?

                           b)

                           Jeśli art. 1 ust. 1 lit. a) pkt ii) odnosi się do liczby zwolnień przeprowadzonych każdym poszczególnym zakładzie, jakie znaczenie należy przypisać pojęciu „zakład”? W szczególności, czy pojęcie „zakład” należy rozumieć w ten sposób, że obejmuje całość danego przedsiębiorstwa handlu detalicznego rozumianego jako jedna jednostka ekonomiczna i handlowa albo jako część tego przedsiębiorstwa, która rozważa przeprowadzenie zwolnień, a nie natomiast jako jednostka jak każdy poszczególny sklep, do którego są przypisani w celu wykonywania swoich zadań objęci planowanym zwolnieniem pracownicy?

               2)

               Czy w okolicznościach, w których pracownik występuje do prywatnego pracodawcy z żądaniem o wypłatę odprawy, państwo członkowskie może się powołać na dyrektywę albo utrzymywać, że nie przyznaje ona żadnych bezpośrednio skutecznych praw przeciwko pracodawcy w przypadku gdy:

                           (i)

                           prywatny pracodawca ponosiłby odpowiedzialność za zapłatę pracownikowi odprawy w związku z nieodpowiednią transpozycją dyrektywy przez państwo członkowskie z powodu swoich uchybień obowiązkowi tego pracodawcy w zakresie przeprowadzenia konsultacji zgodnie z dyrektywą; oraz

                           (ii)

                           gdy od tego znajdującego się w stanie niewypłacalności pracodawcy żąda się wypłaty odprawy a żądanie to nie jest spełnione i gdy skierowane zostaje do państwa członkowskiego żądanie, to czy to państwo członkowskie może na podstawie przepisów krajowych stanowiących transpozycję dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (2) ponosić odpowiedzialność i mieć obowiązek wypłaty odprawy z zastrzeżeniem wszelkich granic odpowiedzialności nałożonych przez instytucje gwarancyjne utworzone przez państwa członkowskie na podstawie art. 4 tej dyrektywy?

      (1)  Dz.U. L 225, s. 16.

      (2)  Dz.U. L 283, s. 36.


title: Sprawa T-597/10: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2010 r. — Biodes przeciwko OHIM — Manasul International (BIESUL)

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/21

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2010 r. — Biodes przeciwko OHIM — Manasul International (BIESUL)
   (Sprawa T-597/10)
   2011/C 80/40
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Biodes, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Manresa Medina)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Manasul International, SL (Ponferrada, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 września 2010 r. w sprawie R 1519/2009-1, a także

               —

               obciążenie OHIM i ewentualnie interwenienta kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „BIESUL” dla towarów z klas 5, 30 i 31

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Manasul International, SL

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzne krajowe znaki towarowe zawierające elementy słowne „MANASUL” i „MANASUL ORO” dla towarów z klas 5, 30 i 31

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i odmowa rejestracji zgłoszonego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ kolidujące ze sobą znaki są podobne, a Izba Odwoławcza odstąpiła od dokonania analizy dowodu używania wcześniejszych znaków towarowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-68/14: Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2016 r. – Post Bank Iran/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie środków finansowych — Zarzut niezgodności z prawem — Artykuł 46 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 267/2012 — Artykuł 215 TFUE — Artykuł 20 ust. 1 lit. c) decyzji 2010/413/WPZiB, zmieniony art. 1 pkt 7 decyzji 2012/35/WPZiB — Artykuł 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 267/2012 — Prawa podstawowe — Artykuły 2 TUE, 21 TUE i 23 TUE — Artykuły 17 i 52 Karty praw podstawowych — Błąd w ocenie — Równe traktowanie — Niedyskryminacja — Zasada dobrej administracji — Obowiązek uzasadnienia — Nadużycie władzy — Uzasadnione oczekiwania — Proporcjonalność]

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/14

         Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2016 r. – Post Bank Iran/Rada
   (Sprawa T-68/14) (1)

   ([Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie środków finansowych - Zarzut niezgodności z prawem - Artykuł 46 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 267/2012 - Artykuł 215 TFUE - Artykuł 20 ust. 1 lit. c) decyzji 2010/413/WPZiB, zmieniony art. 1 pkt 7 decyzji 2012/35/WPZiB - Artykuł 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 267/2012 - Prawa podstawowe - Artykuły 2 TUE, 21 TUE i 23 TUE - Artykuły 17 i 52 Karty praw podstawowych - Błąd w ocenie - Równe traktowanie - Niedyskryminacja - Zasada dobrej administracji - Obowiązek uzasadnienia - Nadużycie władzy - Uzasadnione oczekiwania - Proporcjonalność])
   (2016/C 222/15)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Post Bank Iran (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat D. Luff)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: I. Rodios i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i D. Gauci, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 263 TFUE i 275 TFUE, decyzji Rady 2013/661/WPZiB z dnia 15 listopada 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 306, s. 18) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1154/2013 z dnia 15 listopada 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 306, s. 3) w zakresie, w jakim owe akty dotyczą skarżącej, oraz, po drugie, żądanie stwierdzenia, na podstawie art. 277 TFUE, że do skarżącej nie stosują się art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39), zmieniony art. 1 pkt 7 decyzji Rady 2012/35/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. (Dz.U. L 19, s. 22), oraz art. 23 ust. 2 lit. d) i art. 46 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Post Bank Iran zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 129 z 28.4.2014.


title: Sprawa T-238/10: Wyrok Sądu z dnia 20 października 2011 r. — Scatizza przeciwko OHIM — Jacinto (Horse Couture) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Horse Couture — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy HORSE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/18

         Wyrok Sądu z dnia 20 października 2011 r. — Scatizza przeciwko OHIM — Jacinto (Horse Couture)
   (Sprawa T-238/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Horse Couture - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy HORSE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 355/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Stephanie Scatizza (Breganzona, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci P. Perani i P. Pozzi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Manuel Jacinto, Lda (São Paio de Oleiros, Portugalia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 marca 2010 r. (sprawa R 723/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Manuel Jacinto, Lda a Stephanie Scatizzą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Stephanie Scatizza zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa C-414/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 listopada 2006 r. — Parlament europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 — Wspólne zasady rynku wewnętrznego energii elektrycznej — Rozporządzenie nr 1223/2004 — Tymczasowe odstępstwa na rzecz Słowenii — Podstawa prawna)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 listopada 2006 r. — Parlament europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-414/04) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 - Wspólne zasady rynku wewnętrznego energii elektrycznej - Rozporządzenie nr 1223/2004 - Tymczasowe odstępstwa na rzecz Słowenii - Podstawa prawna)
   (2006/C 331/07)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Parlament europejski (Przedstawiciele: A. Baas i U. Rösslein, pełnomocnicy)

      Interwenient po stronie skarżącej: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: J. Sack i P. Van Nuffel, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (Przedstawiciele: A. Lopes Sabino i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Interwenienci po stronie pozwanej: Republikę Estońską (Przedstawiciel: L. Uiba, pełnomocnik), Rzeczpospolita Polska (Przedstawiciele: M. Węglarz, T. Nowakowski i T. Krawczyk)
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1223/2004 z dnia 28 czerwca 2004 r. zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1228/2003 w odniesieniu do daty stosowania niektórych przepisów do Słowenii (Dz.U. L 233, str. 3) — Podstawa prawna
   Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia Rady (WE) nr 1223/2004 z dnia 28 czerwca 2004 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do daty stosowania niektórych przepisów do Słowenii.

               2)

               Skutki prawne rozporządzenia nr 1223/2004 zostają utrzymane w mocy do czasu przyjęcia, w rozsądnym terminie, nowego aktu w oparciu o właściwą podstawę prawną, co nastąpi nie później niż do dnia 1 lipca 2007 r., kiedy to przedmiotowy system derogacyjny wygaśnie.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

               4)

               Rzeczpospolita Polska, Republika Estońska i Komisja Wspólnot Europejskich poniosą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004.


title: Sprawa C-109/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 grudnia 2013 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii, interwenienci: Królestwo Szwecji, Republika Czeska, Republika Federalna Niemiec, Rzeczpospolita Polska, Królestwo Niderlandów, Republika Francuska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Republika Estonii

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/29

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 grudnia 2013 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii, interwenienci: Królestwo Szwecji, Republika Czeska, Republika Federalna Niemiec, Rzeczpospolita Polska, Królestwo Niderlandów, Republika Francuska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Republika Estonii
   (Sprawa C-109/13) (1)

   2014/C 102/41
   Język postępowania: fiński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013.


title: Sprawa C-160/07: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/6

         Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-160/07)
   (2007/C 129/09)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Simonsson i P. Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż nie dokonując transpozycji art. 7 b w związku z pkt 3 części B załącznika XI, art. 9 ust. 2 i art. 12 ust. 1 w związku z załącznikiem VII do dyrektywy 95/21/WE (1) w brzmieniu wynikającym z ostatniej zmiany dyrektywy 2002/84/WE (2), Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy 95/21/WE z późniejszymi zmianami (w szczególności wprowadzonymi dyrektywą 2001/106 (3));

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 95/21/WE upłynął w dniu 30 czerwca 1996 r. Termin transpozycji dyrektyw 2001/106/WE upłynął w dniu 22 lipca 2003 r. Termin transpozycji dyrektywy 2002/84/WE upłynął w dniu 23 listopada 2003 r.

      (1)  Dyrektywa Rady 95/21/WE z dnia 19 czerwca 1995 r. dotycząca przestrzegania, w odniesieniu do żeglugi morskiej korzystającej ze wspólnotowych portów oraz żeglugi morskiej po wodach znajdujących się pod jurysdykcją państw członkowskich, międzynarodowych norm bezpieczeństwa statków i zapobiegania zanieczyszczeniom oraz pokładowych warunków życia i pracy (kontrola państwa portu) (Dz.U. L 157 z 7.7.1995, str. 1).

      (2)  Dyrektywa 2002/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. zmieniająca dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniu morza przez statki (Dz.U. L 32 z 29.11.2002, str. 53).

      (3)  Dz.U. L 19 z 22.1.2002, str. 17.


title: Sprawa C-517/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawie T-465/12 AGC Glass Europe i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 25 września 2015 r. przez AGC Glass Europe, AGC Automotive Europe, AGC France, AGC Flat Glass Italia Srl, AGC Glass UK Ltd, AGC Glass Germany GmbH

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/20

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawie T-465/12 AGC Glass Europe i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 25 września 2015 r. przez AGC Glass Europe, AGC Automotive Europe, AGC France, AGC Flat Glass Italia Srl, AGC Glass UK Ltd, AGC Glass Germany GmbH
   (Sprawa C-517/15 P)
   (2015/C 398/25)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: AGC Glass Europe, AGC Automotive Europe, AGC France, AGC Flat Glass Italia Srl, AGC Glass UK Ltd, AGC Glass Germany GmbH (przedstawiciele: adwokaci L. Garzaniti, A. Burckett St Laurent i F. Hoseinian)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. w sprawie T-465/12 AGC Glass Europe SA i in./Komisja Europejska;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2012) 5719 final z dnia 6 sierpnia 2012 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), którą oddalono w części złożony przez AGC wniosek o zachowanie poufności pewnych informacji zawartych w decyzji w sprawie COMP/39. 125 – Szkło samochodowe, lub ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd; oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszące odwołanie opierają się na trzech następujących zarzutach i głównych argumentach:

               1.

               Sąd naruszył prawo, uznając, że zgodnie z decyzją przewodniczącego Komisji Europejskiej 2011/695/UE z dnia 13 października 2011 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (1) kompetencje funkcjonariusza ds. przesłuchań nie obejmują oceny zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i równego traktowania. Ponadto Sąd przeinaczył w wyroku okoliczności faktyczne, twierdząc, że funkcjonariusz ds. przesłuchań dokonał oceny argumentów podniesionych przez wnoszące odwołanie w odniesieniu do zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i równego traktowania.

               2.

               Sąd dopuścił się naruszenia prawa, dochodząc do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i równego traktowania. Zważywszy, że wnoszące odwołanie są jedynymi podmiotami, które wniosły o złagodzenie kary, mają one prawo do tego, by ich poufne informacje nie zostały opublikowane, gdyż taka publikacja umożliwiłaby osobom trzecim zidentyfikowanie źródła oświadczeń w sprawie samooskarżenia przedłożonych Komisji w ramach programu łagodzenia kar.

               3.

               Wyrok jest obarczony brakiem uzasadnienia w odniesieniu do kompetencji funkcjonariusza ds. przesłuchań, jak również w odniesieniu do możliwości stosowania zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i równego traktowania. Sąd naruszył zatem obowiązek, który spoczywa na nim na podstawie art. 296 TFEU oraz art. 36 i 53 statutu Trybunału Sprawiedliwości. W szczególności Sąd nie podał powodów, dla których odszedł od utrwalonego orzecznictwa, na które powołały się wnoszące odwołanie.

      (1)  Dz.U. L 275, s. 29.


title: Sprawa T-538/12: Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2014 r. — Optilingua przeciwko OHIM — Esposito (ALPHATRAD) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy ALPHATRAD — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Zakres używania — Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/36

         Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2014 r. — Optilingua przeciwko OHIM — Esposito (ALPHATRAD)
   (Sprawa T-538/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy ALPHATRAD - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Zakres używania - Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2014/C 52/69
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Optilingua Holding SA (Épalinges, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat S. Rizzo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: S. Pétrequin i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Michele Esposito (Cava de’ Tirreni, Włochy) (przedstawiciel: adwokat R. Stella)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 października 2012 r. (sprawa R 444/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku pomiędzy Michelem Espositem a Optilingua Holding SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Optilingua Holding SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 38 z 9.2.2013.


title: Sprawa C-149/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 19 stycznia 2012 r. w sprawie T-71/10 Xeda International SA i Pace International LLC przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 marca 2012 r. przez Xeda International SA i Pace International LLC

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 19 stycznia 2012 r. w sprawie T-71/10 Xeda International SA i Pace International LLC przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 marca 2012 r. przez Xeda International SA i Pace International LLC
   (Sprawa C-149/12 P)
   2012/C 165/21
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Xeda International SA, Pace International LLC (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem, C. Mereu)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszące odwołanie zwracają się do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-71/10; oraz

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej niewłączenia difenyloaminy („DPA”) do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG (1) oraz stanowiącej, że państwa członkowskie muszą cofnąć zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające DPA do dnia 30 maja 2010 r.; lub

               —

               ewentualnie, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez wnoszące odwołanie; oraz

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania (w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Sądem).

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszące odwołanie twierdzą, że oddalając ich skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji dotyczącej niewłączenia difenyloaminy do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz stanowiącej, że państwa członkowskie muszą cofnąć zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające DPA do dnia 30 maja 2010 r., Sąd naruszył prawo Unii. W szczególności wnoszące odwołanie utrzymują, że Sąd popełnił szereg błędów w zakresie interpretacji okoliczności faktycznych i uregulowań prawnych mających zastosowanie do sytuacji wnoszących odwołanie. Skutkowało to szeregiem naruszeń prawa, a w szczególności:

               —

               uznaniem, że obawa o ewentualne powstawanie nitrozamin nie była główną przesłanką podjęcia decyzji przez Komisję, mimo że rozumowanie przedstawione przed Sąd przemawia za zajęciem przeciwnego stanowiska;

               —

               pomieszaniem dwóch etapów procesu oceny DPA przewidzianego w rozporządzeniu nr 1490/20002 (2), zmienionym rozporządzeniem 1095/2007 (3), co doprowadziło Sąd do błędnego wniosku, że prawo wnoszących odwołanie do obrony nie zostało naruszone;

               —

               uznaniem, że kwestia możliwości powstawania nitrozamin została podniesiona w czerwcu 2008 r., a nie w styczniu 2008 r., jak jasno wynika z przedstawionych dowodów z dokumentów, co oznacza, że wadliwa jest decyzja Sądu, że opóźnienie procedury spowodowane przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności wcale nie pozbawiło wnoszących odwołanie prawa do cofnięcia ich poparcia dla włączenia DPA do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG.

         Z powyższych względów wnoszące odwołanie podnoszą, że wyrok Sądu w sprawie T-71/10 winien zostać uchylony oraz że należy stwierdzić nieważność decyzji Komisji dotyczącej niewłączenia difenyloaminy do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz stanowiącej, że państwa członkowskie muszą cofnąć zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające DPA do dnia 30 maja 2010 r.

      (1)  Dyrektywa Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230. s. 1)

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1490/2002 z dnia 14 sierpnia 2002 r. ustanawiające dalsze szczegółowe zasady realizacji trzeciego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 451/2000 (Dz.U. L 224, s. 23)

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1095/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1490/2002 ustanawiające dodatkowe szczegółowe zasady realizacji trzeciego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz rozporządzenie (WE) nr 2229/2004 ustanawiające dodatkowe szczegółowe zasady wdrażania czwartego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG (Dz.U. L 246, s. 19)


title: Sprawa T-216/05: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2005 r. przez Mebrom NV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/44

         Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2005 r. przez Mebrom NV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-216/05)
   (2005/C 182/81)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 31 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Mebrom NV z siedzibą w Rieme-Ertvelde (Belgia), reprezentowanej przez adwokatów C. Mereua i K. van Maldegema, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr A(05)4338–D/6176 z dnia 11 kwietnia 2005 r.;

               —

               nakazanie Komisji przydzielenia skarżącej 12-miesięcznego kontyngentu zgodnie z art. 7 rozporządzenia nr 2037/2000; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżąca importuje do UE bromek metylu (MBr). Bromek metylu jest substancją regulowaną w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (1). Niniejszą skargą skarżąca dochodzi stwierdzenia nieważności decyzji Komisji odrzucającej wniosek skarżącej o przydział kontyngentu na przywóz bromku metylu do Unii Europejskiej do zastosowań krytycznych na 2005 r.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi, że Komisja pozbawiła ją prawa do przydziału 12-miesięcznego kontyngentu na przywóz bromku metylu do Unii Europejskiej na 2005 r. Skarżąca twierdzi, iż Komisja w oczywisty sposób błędnie zastosowała właściwe ramy prawne. Według skarżącej Komisja ponadto naruszyła art. 7 rozporządzenia nr 2037/2000, który zdaniem skarżącej przyznaje jej szczególne prawo do uzyskania 12-miesięcznego kontyngentu na bromek metylu na 2005 r. Skarżąca podnosi również, że Komisja działała poza zakresem kompetencji przyznanych jej przez art. 7 rozporządzenia nr 2037/2000. Wreszcie skarżąca powołuje się na naruszenie zasady pewności prawa, ponieważ Komisja nie ustaliła przewidywalnego systemu kontyngentów przywozowych dla objętych nim podmiotów oraz udaremniła uzasadnione oczekiwania skarżącej co do uzyskania kontyngentu przywozowego na podstawie art. 7 rozporządzenia nr 2037/2000, zawiadomienia Komisji dla importerów z lipca 2004 r. (2) oraz e-maila pozwanej z dnia 10 grudnia 2004 r. skierowanego do skarżącej i potwierdzającego, że jej kontyngent przywozowy na 2005 r. jest w fazie notyfikacji.

      (1)  Dz.U. L 244, str. 1.

      (2)  Zawiadomenie dla importerów, którzy w 2005 r. planują przywóz do Unii Europejskiej substancji regulowanych zubożających warstwę ozonową, w odniesieniu do rozporządzenia nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (Dz.U. C 187, str. 11).


title: Sprawa T-260/08: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2008 r. — Indo Internacional przeciwko OHIM — Visual (VISUAL MAP)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/54

         Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2008 r. — Indo Internacional przeciwko OHIM — Visual (VISUAL MAP)
   (Sprawa T-260/08)
   (2008/C 223/96)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Indo Internacional, SA (Sant Cugat del Vallės, Hiszpania) (przedstawiciele: X. Fàbrega Sabaté i M. Curell Aguilà, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Visual SA (Saint Apollinaire, Francja)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wydanej w dniu 15 kwietnia 2008 r. w sprawie R 700/2007-1, oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: ostrona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „VISUAL MAP” dla usług z klasy 44 — zgłoszenie nr 393 2936

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: uczestnik postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: francuska rejestracja nr 043 303 854 słownego znaku towarowego „VISUAL” dla usług z klasy 44

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie w całości zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 z uwagi na to, że nie istnieje żadne prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do kolidujących ze sobą znaków towarowych.


title: Sprawa C-253/06: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 27 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/28

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 27 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-253/06) (1)

   (2007/C 96/55)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 273 z 30.9.2006.


title: Sprawa C-52/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 17 listopada 2010 r. w sprawie T-61/10 Victoria Sánchez przeciwko Parlamentowi i Komisji, wniesione w dniu 4 lutego 2011 r. przez Fernanda Marcelina Victorię Sáncheza

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 17 listopada 2010 r. w sprawie T-61/10 Victoria Sánchez przeciwko Parlamentowi i Komisji, wniesione w dniu 4 lutego 2011 r. przez Fernanda Marcelina Victorię Sáncheza
   (Sprawa C-52/11 P)
   2011/C 103/31
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Fernando Marcelino Victoria Sánchez (przedstawiciel: P. Suarez Plácido, adwokat)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski i Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia z dnia 17 listopada 2010 r. wydanego przez Sąd (czwarta izba), uznanie, że skarga na bezczynność wniesiona przez F. M. Victorię Sáncheza jest dopuszczalna i nie jest oczywiście pozbawiona podstawy prawnej, oraz uchylenie postanowienia o kosztach;

               —

               w związku z powyższym rozstrzygnięcie przez Trybunał w przedmiocie skargi co do istoty sprawy lub ewentualnie przekazanie sprawy, po uznaniu dopuszczalności i zasadności skargi, do Sądu celem ponownego rozpoznania co do istoty oraz obciążenie pozwanych instytucji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi następujące zarzuty:

               1)

               Naruszenie art. 44 regulaminu postępowania przed Sądem, ponieważ skarga wszczynająca postępowanie zawiera przedmiot sporu oraz zwięzłe przedstawienie podniesionych zarzutów i wreszcie żądania wnoszącego odwołanie przedstawione wyraźnie w skardze brzmią następująco: wydanie wyroku orzekającego, że bezczynność Parlamentu Europejskiego i Komisji w formie nieudzielenia odpowiedzi na pisemny wniosek złożony w dniu 6 października 2009 r. jest niezgodna z prawem wspólnotowym oraz wezwanie wymienionych organów do usunięcia tego uchybienia.

               2)

               Naruszenie art. 20 ust. 2 lit. d) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dawny art. 17 TWE), art. 24 TFUE (dawny art. 21 TWE), art. 227 TFUE (dawny art. 194 TWE), zgodnie z art. 58 statutu Trybunału. Wyżej wspomniane naruszenie związane jest z wysłaną przez F. M. Victorię Sáncheza do Parlamentu Europejskiego w 2008 r. petycją, w której zwracał uwagę tej instytucji na ryzyko, na jakie narażony jest obywatel hiszpański, który ośmiela się ujawnić informację o korupcji politycznej i oszustwach podatkowych w tym państwie członkowskim. Wraz z petycją do Parlamentu została przekazana umowa podpisana przez wiodące osobistości jego kraju, w tym adwokata, którego nazwisko figuruje w nazwie największej kancelarii adwokackiej w Hiszpanii i Portugalii, w której wyjaśniono, w jaki sposób wspomniane osoby dokonywały oszustw podatkowych wobec organów skarbowych i wobec obywateli za pośrednictwem fikcyjnych i nieprzejrzystych dla państwa przedsiębiorstw. Petycję odłożono bez jakiegokolwiek rozpatrzenia, a żaden hiszpański poseł do Parlamentu Europejskiego nie odpowiedział na kolejne wnioski o wsparcie złożone przez wnoszącego odwołanie za pośrednictwem 10 wiadomości elektronicznych, w których zwracał się z prośbą o współpracę swych przedstawicieli w celu zagwarantowania swej nietykalności w związku ze skierowanymi do niego pogróżkami.

               3)

               Naruszenie praw podstawowych ustanowionych w art. 6 TUE, art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej przez pozwane instytucje ze względu na to, że bezczynność Komisji Europejskiej dotycząca pisma wysłanego w dniu 6 października 2009 r. stanowi poważne naruszenie art. 6 TUE, ponieważ instytucja ta musi dawać pierwszeństwo demokratycznej przestrzeni współżycia dla wszystkich obywateli europejskich, przestrzegać równości dostępu obywateli do instytucji Unii i gwarantować skutecznej ochrony sądowej, tym bardziej że oszustwa podatkowe nie stanowią okoliczności, w przedmiocie której orzeka Europejski Trybunał Praw Człowieka, który uznaje podatnika za osobę pośrednio poszkodowaną. Wnoszący odwołanie zwraca również uwagę na niepewność prawa w prawie wspólnotowym wynikającą z szeregu hiszpańskich orzeczeń sądowych, które pomijają wezwania pełnomocników skarżącego do przestrzegania uregulowań europejskich, w szczególności w odniesieniu do wyroku Trybunału w sprawach połączonych C-570/07 i C-71/07 (1) dotyczących swobody zakładania nowych aptek w Hiszpanii.

               4)

               Naruszenie art. 265 i 266 TFUE z tego powodu, że skarga wszczynająca postępowanie przed Sądem zmierzała do uznania, że bezczynność Parlamentu Europejskiego i Komisji w zakresie udzielenia odpowiedzi na petycję z dnia 6 października 2009 r. jest niezgodna z prawem wspólnotowym i instytucje te zostają wezwane do jej naprawienia w celu zastosowania ex lege art. 266 TFUE, zgodnie z którym w przypadku orzeczenia o nieważności aktu przyjętego organ lub stwierdzenia, iż zaniechanie przez działania przez ten organ jest sprzeczne z Traktatami, jest on zobowiązany do podjęcia środków, które zapewnią wykonanie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w niniejszym przypadku naprawienia bezczynności poprzez udzielenie odpowiedzi na petycję przedstawioną w piśmie z dnia 6 października 2009 r.

      (1)  Wyrok z dnia 1 czerwca 2010 r., dotychczas nieopublikowany w Zbiorze.


title: Sprawa C-329/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/24

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-329/07) (1)

   (2008/C 79/44)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa C-159/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 16 stycznia 2008 r. w sprawie T-306/05 Isabella Scippacercola i Ioannis Terezakis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 15 kwietnia 2008 r. przez Isabellę Scippacercolę i Ioannisa Terezakisa

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/18

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 16 stycznia 2008 r. w sprawie T-306/05 Isabella Scippacercola i Ioannis Terezakis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 15 kwietnia 2008 r. przez Isabellę Scippacercolę i Ioannisa Terezakisa
   (Sprawa C-159/08 P)
   (2008/C 171/31)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Isabella Scippacercola, Ioannis Terezakis (przedstawiciel: B. Lombart, adwokat)

      Druga stronapostępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji w sprawie T-306/05 Isabella Scippacercola i Ioannis Terezakis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich doręczonego wnoszącym odwołanie w dniu 6 lutego 2008 r., oddalającego ich skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 2 maja 2005 r. wydanej na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. (1), odmawiającej wszczęcia szczegółowego dochodzenia dotyczącego nadmiernych opłat pobieranych przez nowy międzynarodowy port lotniczy Ateny — Spata (Athens International Airport of Spata) posiadający pozycję dominującą w odniesieniu do:

                           a)

                           opłat za usługi związane z bezpieczeństwem pasażerów,

                           b)

                           opłat za urządzenia obsługi pasażerów;

                           c)

                           opłat za usługi w zakresie udostępniania miejsc parkingowych;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi w ramach niniejszego postępowania i w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie utrzymują, że Sąd Pierwszej Instancji nie stwierdził, iż Komisja, odmawiając zbadania opłat pobieranych przez międzynarodowy port lotniczy Ateny — Spata (AIA) w zakresie bezpieczeństwa, urządzeń obsługi pasażerów oraz udostępniania miejsc parkingowych w związku z ich kosztami i dokonując nieprzekonujących porównań opłat stosowanych przez AIA z opłatami pobieranymi na innych europejskich lotniskach, które nie świadczą konkurencyjnych usług zgodnie z art. 82 WE, naruszyła prawo wspólnotowe określone w wyroku w sprawie 27/76 United Brands przeciwko Komisji, a ponadto że Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo wspólnotowe, gdyż nie stwierdził, po pierwsze, że Komisja nie uwzględniła wszystkich istotnych okoliczności faktycznych istniejących w okresie, gdy wydano zaskarżoną decyzję, zgodnie z wymogami określonymi w wyroku w sprawie C-119/97 Ufex i in. przeciwko Komisji, a po drugie, że Komisja oparła zaskarżoną decyzję na błędnych ustaleniach faktycznych, wskutek czego jest ona dotknięta oczywistym błędem w ocenie i nadużyciem władzy.
   Wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo, ponieważ nie stwierdził, że Komisja popełniła błąd w ocenie, gdy uznała, że kontrole bezpieczeństwa nie stanowiły działalności gospodarczej i że usługi w zakresie udostępniania miejsc parkingowych nie stanowiły rynku właściwego dla celów art. 82 WE.
   Jeśli chodzi o zarzucane naruszenie prawa dotyczące stosowania wobec pasażerów opłat za urządzenia obsługi pasażerów wyższych w wypadku lotów wewnątrzwspólnotowych i międzynarodowych niż w wypadku lotów krajowych oraz stosowania wobec pasażerów korzystających z lotów rejsowych opłat za urządzenia obsługi pasażerów, a także opłat za usługi związane z bezpieczeństwem, które nie są nakładane na podróżnych korzystających z lotów czarterowych, wnoszący odwołanie utrzymują, że Sąd Pierwszej Instancji nie stwierdził, iż Komisja nie dopilnowała, by praktyki AIA nie naruszyły zasady niedyskryminacji.
   Wreszcie wnoszące odwołanie twierdzą, iż Sąd Pierwszej Instancji nie orzekł, że Komisja odstąpiła od przyjętych praw i procedur, ponieważ, po pierwsze, nie wzięła pod uwagę przedstawionych przez wnoszących skargę danych liczbowych pochodzących z oficjalnych źródeł i wskazujących na stosowanie przez AIA zawyżonych cen, po drugie, przeprowadziła porównanie między opłatami pobieranymi w Spata a opłatami pobieranymi na innych europejskich lotniskach, które były nieistotne dla celów art. 82 WE, a po trzecie, wysłała do AIA wniosek o udzielenie informacji, w którym nie zbadała między innymi kosztów budowy lotniska, wydatków związanych z rejestracją i kosztów organizacji AIA.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 traktatu WE (Dz.U. L 123, str. 18).


title: Sprawa T-204/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 8 kwietnia 2013 r. przez Luigiego Marcuccia od postanowienia wydanego w dniu 28 stycznia 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-95/12 Marcuccio przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/52

         Odwołanie wniesione w dniu 8 kwietnia 2013 r. przez Luigiego Marcuccia od postanowienia wydanego w dniu 28 stycznia 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-95/12 Marcuccio przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-204/13 P)
   2013/C 156/96
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia;

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są takie same jak w sprawie T-203/13 P Marcuccio przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-679/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 30 grudnia 2016 r. – A

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 30 grudnia 2016 r. – A
   (Sprawa C-679/16)
   (2017/C 086/20)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein hallinto-oikeus (naczelny sąd administracyjny)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: A.

      Druga strona postępowania: Espoon kaupungin sosiaali- ja terveyslautakunnan yksilöasioiden jaosto (komisja miasta Espoo ds. społecznych i zdrowia, wydział ds. indywidualnych)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy świadczenie, takie jak pomoc osobista przewidziana na podstawie ustawy o usługach dla osób niepełnosprawnych stanowi „świadczenie z tytułu choroby” w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004 (1)?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: czy ma miejsce ograniczenie prawa obywateli Unii, o którym mowa w art. 20 i 21 TFUE, do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich, jeżeli przyznanie świadczenia takiego jak pomoc osobista na podstawie ustawy o osobach niepełnosprawnych za granicą, nie jest uregulowana odrębnie i przesłanki przyznania tego świadczenia są interpretowane w ten sposób, że pomoc osobista nie jest przyznawana w innym państwie członkowskim, w którym zainteresowany odbywa trzyletnie studia prowadzące do uzyskania dyplomu szkoły wyższej?

                           —

                           Czy dla oceny sprawy ma znaczenie fakt, że danej osobie może zostać przyznane w Finlandii, w innej gminie niż gmina zamieszkania, świadczenie takie jak pomoc osobista, jeżeli studiuje ona w innej fińskiej gminie?

                           —

                           Czy dla oceny sprawy z punktu widzenia prawa Unii mają znaczenie prawa wynikające z art. 19 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych?

               3)

               Na wypadek, gdyby Trybunał stwierdził w odpowiedzi na drugie pytanie prejudycjalne, że wykładnia prawa krajowego, tak jak została ona dokonana w niniejszej sprawie, stanowi ograniczenie swobody przemieszczania się: czy takie ograniczenie może mimo to być uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego, które wynikają z obowiązku gminy nadzorowania zapewniania pomocy osobistej, możliwości wyboru przez gminę odpowiednich warunków zapewniania pomocy osobistej oraz utrzymania spójności i skuteczności systemu pomocy osobistej na podstawie ustawy o usługach dla osób niepełnosprawnych?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2004 L 166, s.1 – wyd. spec. w j. polskim, rozdz. 5, t. 5, s.72 – 116)


title: Sprawa T-246/12: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2012 r. — Cat Media Pty przeciwko OHIM — Avon Products (RETANEW)

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/25

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2012 r. — Cat Media Pty przeciwko OHIM — Avon Products (RETANEW)
   (Sprawa T-246/12)
   2012/C 243/44
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cat Media Pty Ltd (Warriewood, Australia) (przedstawiciel: I. De Freitas, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Avon Products, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 marca 2012 r. w sprawie R 740/2011-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej i Avon Products, Inc. kosztami poniesionymi przez skarżącą w tym postępowaniu.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „RETANEW” dla towarów należących do klasy 3 — zgłoszenie nr W00884450

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Avon Products, Inc.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wspólnotowy słowny znak towarowy „ANEW” nr 3531051 zarejestrowany dla towarów należących do klas 3 i 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i odrzucenie zgłoszenia w całości.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-462/13 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 16 października 2013 r. — Comunidad Autónoma del País Vasco i Itelazpi przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie a także anulowanie wypłat pomocy realizowanych aktualnie — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/15

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 16 października 2013 r. — Comunidad Autónoma del País Vasco i Itelazpi przeciwko Komisji
   (Sprawa T-462/13 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie a także anulowanie wypłat pomocy realizowanych aktualnie - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   2013/C 359/29
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Comunidad Autónoma del País Vasco i Itelazpi, SA (Zamudio, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Buendía Sierra, A. Lamadrid de Pablo, M. Muñoz de Juan i N. Ruiz García)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, B. Stromsky i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania art. 3 i 4 decyzji Komisji C(2013) 3204 final z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.28599 (C 23/2010) (ex NN 36/2010, ex CP 163/2009) przyznanej przez Królestwo Hiszpanii na rozwinięcie naziemnej telewizji cyfrowej na odległych i mniej zurbanizowanych obszarach (z wyjątkiem Kastylii — La Manczy).

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-491/07: Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2012 r. — CB przeciwko Komisji (Konkurencja — Decyzja związku przedsiębiorstw — Rynek wydawania kart płatniczych we Francji — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Przepisy taryfowe mające zastosowanie do „nowych członków” — Opłata za przystąpienie i mechanizmy zwane „regulacją funkcji nabywcyﾀﾝ i  „budzikiem dla śpiących” — Rynek właściwy — Cel spornych przepisów — Ograniczenie konkurencji ze względu na cel — Artykuł 81 ust. 3 WE — Oczywiste błędy w ocenie — Zasada dobrej administracji — Proporcjonalność — Pewność prawa)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/39

         Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2012 r. — CB przeciwko Komisji
   (Sprawa T-491/07) (1)

   (Konkurencja - Decyzja związku przedsiębiorstw - Rynek wydawania kart płatniczych we Francji - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Przepisy taryfowe mające zastosowanie do „nowych członków” - Opłata za przystąpienie i mechanizmy zwane „regulacją funkcji nabywcy” i „budzikiem dla śpiących” - Rynek właściwy - Cel spornych przepisów - Ograniczenie konkurencji ze względu na cel - Artykuł 81 ust. 3 WE - Oczywiste błędy w ocenie - Zasada dobrej administracji - Proporcjonalność - Pewność prawa)
   2013/C 26/73
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Groupement des cartes bancaires (CB) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: początkowo A. Georges, J. Ruiz Calzado i É. Barbier de La Serre, a następnie J. Ruiz Calzado i F. Pradelles, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Arbault, O. Beynet i V. Bottka, a następnie O. Beynet i V. Bottka i B. Mongin, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: BNP Paribas (Paryż, Francja) (przedstawiciele: O. de Juvigny i D. Berg, adwokaci); BPCE, dawniej Caisse nationale des caisses d’épargne et de prévoyance (CNCEP) (Paryż) (przedstawiciele: B. Bär-Bouyssière i A. de Beaugrenier, adwokaci); i Société générale (Paryż) (przedstawiciele: A. Barav i D. Reymond, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2007) 5060 wersja ostateczna z dnia 17 października 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (COMP/D1/38606 — Groupement des cartes bancaires „CB”).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Groupement des cartes bancaires «CB» pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               BPCE, BNP Paribas i Société générale pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa F-5/06: Skarga wniesiona w dniu  18 stycznia 2006 r.  — Patak Dennstedt przeciwko Komisji

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/34

         Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2006 r. — Patak Dennstedt przeciwko Komisji
   (Sprawa F-5/06)
   (2006/C 74/67)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Dunja Patak Dennstedt (Londyn, Zjednoczone Królestwo) [Przedstawiciele: S. Rodrigues, Y. Minatchy, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 4 października 2005 r. oddalającej zażalenie skarżącej wraz z decyzją oddalającą wniosek uprzednio przedstawiony przez skarżącą;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej kwoty w wysokości 35 000 EUR tytułem odszkodowania;

               —

               pomocniczo, nakazanie wycofania spornych dokumentów ze sprawozdania z dochodzenia z dnia 18 września 2001 r.;

               —

               w każdym wypadku, obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, urzędniczka Komisji korzystająca z renty z tytułu niezdolności do pracy, wszczęła postępowanie przed Sądem Pierwszej Instancji dotyczące uchylenia niektórych decyzji strony pozwanej. W trakcie tego postępowania dowiedziała się o dotyczących jej dokumentach związanych z wewnętrznymi procedurami Komisji, w wyniku czego złożyła wniosek o wycofanie z akt osobowych dokumentów, w których pewien urzędnik wydaje się wyciągać osobiste wnioski odnośnie do choroby zawodowej skarżącej oraz o sprawdzenie czy zachowanie niektórych urzędników podczas postępowania dyscyplinarnego było zgodne z obowiązkami zawartymi w regulaminie pracowniczym.
   W związku z oddaleniem wniosku, skarżąca złożyła zażalenie, które również zostało oddalone przez organ powołujący.
   W swojej skardze skarżąca podnosi przede wszystkim, że decyzja oddalająca zażalenie narusza obowiązki, które ciążą na stronie pozwanej wobec urzędników. Wspomniana decyzja miałaby także naruszać pewne ogólne zasady prawa, takie jak zasada dobrej administracji oraz obowiązek staranności.
   Skarżąca dodaje następnie, że urzędnicy Komisji, którzy rozpowszechnili a nawet włączyli do sprawozdania z dochodzenia błędne informacje odnośnie do jej choroby zawodowej popełnili poważne wykroczenie. To wykroczenie pociąga za sobą odpowiedzialność strony pozwanej, która powinna zatem naprawić szkodę poniesioną przez skarżącą oraz zapewnić zadośćuczynienie doznanej przez nią szkody.


title: Sprawa C-331/08: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/9

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-331/08)
   (2008/C 272/13)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker i G. Rozet, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu dostosowania się do dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (1) oraz nie przekazując ich do wiadomości Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 19 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 30 kwietnia 2007 r. Na dzień wniesienia skargi strona pozwana wciąż nie ustanowiła przepisów koniecznych w celu dokonania transpozycji dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 143, s. 56.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie T-311/02 Vitaly Lissotschenko i Joachim Hentze przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego znaku wspólnotowego LIMO — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Art. 7 ust. 1 litera b) i c) rozporządzenia (WE) nr 49/94)

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/15

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 20 lipca 2004 r.
   w sprawie T-311/02 Vitaly Lissotschenko i Joachim Hentze przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego znaku wspólnotowego LIMO - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Art. 7 ust. 1 litera b) i c) rozporządzenia (WE) nr 49/94)
   (2004/C 251/25)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-311/02, Vitalija Lissotschenki, zamieszkałego w Dortmundzie (Niemcy) i Joachima Hentzego, zamieszkałego w Werl (Niemcy), reprezentowanych przez B. Heina, adwokata, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: J. Weberndörfer i G. Schneider) w przedmiocie skargi wniesionej na decyzję drugiej izby odwoławczej OHIM z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie R 363/2000-2, dotyczącej rejestracji oznaczenia słownego LIMO jako wspólnotowego znaku towarowego, Sąd (pierwsza izba), w składzie: B. Vesterdorf, prezes, P. Mengozzi i E. Martins Ribeiro, sędziowie; sekretarz: D. Christensen, administrator, wydał w dniu 20 lipca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Skarżący zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 305 z 7.12.2002.


title: Sprawa T-16/11: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2011 r. — Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/27

         Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2011 r. — Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-16/11)
   2011/C 72/44
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels, M. de Ree i M. Noort, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 4 listopada 2010 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim art. 1 tej decyzji dotyczy Niderlandów i odnosi się do finansowej korekty w wysokości (łącznie) 28 947 149,31 EUR, dokonanej w związku z zadeklarowanymi wydatkami w latach 2003-2008 w ramach systemu kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Decyzją 2010/668/UE Komisja dokonała ryczałtowej korekty o 10 % zadeklarowanych przez władze niderlandzkie kwot wypłaconych w latach 2003-2008 w ramach europejskich systemów wsparcia dotyczących skrobi ziemniaczanej. Zdaniem Komisji władze niderlandzkie wypłaciły producentowi skrobi ziemniaczanej i producentowi ziemniaków pomoc za to, że producentowi ziemniaków za dostawę ziemniaków zapłacona została cena minimalna w pełnej wysokości.
   Rząd niderlandzki zajmuje stanowisko, w myśl którego cena minimalna w pełnej wysokości została zapłacona przed przyznaniem pomocy dla producenta skrobi ziemniaczanej i producenta ziemniaków. Cena minimalna została zapłacona po pierwsze po potrąceniu jej części z niezaspokojoną (prywatnoprawną) wierzytelnością producenta skrobi ziemniaczanej względem producenta ziemniaków i po drugie w drodze przelewu pozostającej do zapłaty części ceny minimalnej na konto (bankowe) wskazane przez producenta ziemniaków.
   W uzasadnieniu wniesionej przez siebie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1258/99 (1) i art. 31 rozporządzenia nr 1290/2005 (2), w związku z art. 5 rozporządzenia nr 1868/94 (3), art. 11 rozporządzenia nr 97/95 (4), art. 10 rozporządzenia nr 2236/2003 (5), art. 26 rozporządzenia nr 2237/2003 (6) i art. 20 rozporządzenia nr 1973/2004 (7) poprzez wyłączenie wydatków z finansowania, mimo iż warunki przyznania premii i bezpośredniego wsparcia były spełnione, ponieważ cena minimalna została zapłacona po potrąceniu i w drodze przelewu.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1258/99 i art. 31 rozporządzenia nr 1290/2005, w związku z art. 5 rozporządzenia nr 1868/94, art. 11 rozporządzenia nr 97/95, art. 10 rozporządzenia nr 2236/2003, art. 26 rozporządzenia nr 2237/2003 i art. 20 rozporządzenia nr 1973/2004 poprzez wyłączenie wydatków z finansowania, mimo iż przed przyznaniem premii i bezpośredniego wsparcia producenci ziemniaków mogli swobodnie dysponować ceną minimalną.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1258/99, art. 8 rozporządzenia nr 1663/95 (8), art. 31 rozporządzenia nr 1290/2005, art. 11 rozporządzenia nr 885/2006 (9) oraz prawa do obrony poprzez wyłączenie wydatków z finansowania, mimo że przewidziane w ww. przepisach postępowanie kontradyktoryjne nie zostało przeprowadzone we wszystkich postępowaniach służących dokonaniu ustaleń prowadzących do wyłączenia wydatków z finansowania.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1258/99 i art. 31 rozporządzenia nr 1290/2005 w związku z art. 11 rozporządzenia nr 97/95, art. 10 rozporządzenia nr 2236/2003, art. 26 rozporządzenia nr 2237/2003 i art. 20 rozporządzenia nr 1973/2004 poprzez wyłączenie wydatków z finansowania, mimo że zapłata ceny minimalnej mogła była być kontrolowana przez płatnika na podstawie dokumentacji towarzyszącej dostawom.

               5)

               Zarzut piąty dotyczy naruszenia art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1258/99, art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 1290/2005 oraz zasady proporcjonalności poprzez zastosowanie ryczałtowej korekty w wysokości 10 %, mimo że niedociągnięcie ograniczało się do tego, że przy zastosowaniu ceny minimalnej i przy kontroli warunku jej zapłaty przyjęto nieprawidłowe założenie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 160, s. 103).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1868/94 z dnia 27 lipca 1994 r. ustanawiające system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej (Dz.U. L 197, s. 4).

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 97/95 z dnia 17 stycznia 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w zakresie ceny minimalnej i płatności wyrównawczej wypłacanej producentom ziemniaków oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1868/94 ustanawiającego system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej (Dz.U. L 16, s. 3).

      (5)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2236/2003 z dnia 23 grudnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady w celu stosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1868/94 ustanawiającego system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej (Dz.U. L 339, s. 45).

      (6)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2237/2003 z dnia 23 grudnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania niektórych systemów wsparcia przewidzianych w tytule IV rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz.U. L 339, s. 52).

      (7)  Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z 29 października 2004 r. ustanowienia szczegółowych zasad zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz.U. L 345, s. 1).

      (8)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR (Dz.U. L 158, s. 6).

      (9)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW (Dz.U. L 171, s. 90).


title: Sprawa T-218/10: Wyrok Sądu z dnia 30 maja 2013 r. — DHL International przeciwko OHIM — Service Point Solutions (SERVICEPOINT) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SERVICEPOINT — Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe ServicePoint i wcześniejsze krajowe znaki towarowe — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 76 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/63

         Wyrok Sądu z dnia 30 maja 2013 r. — DHL International przeciwko OHIM — Service Point Solutions (SERVICEPOINT)
   (Sprawa T-218/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SERVICEPOINT - Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe ServicePoint i wcześniejsze krajowe znaki towarowe - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 76 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 225/140
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: DHL International GmbH (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci K.U. Jonas i J. Bogatz, następnie adwokat M. Viefhues)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Service Point Solutions, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokat E. Zamora Martínez, następnie adwokaci C. Osterrieth, T. Schmitz i A. Doepner, i na koniec adwokat I. Valdelomar Serrano)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 lutego 2010 r. (sprawa R 62/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Service Point Solutions, SA a DHL Operations BV.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               DHL International GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Sprawa C-223/13: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2013 r. — Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/10

         Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2013 r. — Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-223/13)
   2013/C 189/20
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: K. Bulterman i J. Langer, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 93/2013 z dnia 1 lutego 2013 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 dotyczącego zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych w odniesieniu do ustanawiania wskaźników cen mieszkań i domów mieszkalnych zajmowanych przez właściciela (Dz.U. 33, s. 14), o ile art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 92/2013 nie może zostać oddzielony od pozostałych przepisów tego rozporządzenia;

               —

               tytułem żądania ewentualnego: stwierdzenie nieważności art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 93/2013;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               Zarzut pierwszy
               Naruszenie art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 2494/95 (1), względnie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, ponieważ na podstawie art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 93/2013 jako jednostka redagująca prawnie wiążący podręcznik został określony Eurostat a nie Komisja, jako instytucja UE.

               Zarzut drugi
               Naruszenie art. 338 ust. 1 TFUE, ponieważ w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 93/2013 na potrzeby zestawienia danych statystycznych skorzystano z podręcznika a nie z jednego z instrumentów prawnych, wymienionych w art. 288 TFUE.

               Zarzut trzeci
               Naruszenie art. 5 ust. 3 i art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 2494/95 w związku z art. 5a decyzji 1999/468 (2), ponieważ w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 93/2013 przewidziane zostało inne postępowanie aniżeli wymagana przez rozporządzenie nr 2494/95 procedura regulacyjna połączona z kontrolą.

               Zarzut czwarty
               Naruszenie art. 290 i 291 TFUE w związku z rozporządzeniem 182/2011 (3), ponieważ na potrzeby sporządzenia i uzupełnienia podręcznika nie została przewidziana procedura przewidziana w art. 290 TFUE, ani jedna z procedur wymaganych przez rozporządzenie nr 182/2011.

      (1)  Dz.U. L 257, s. 1

      (2)  Decyzja Rady z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (Dz.U. L 184, s. 23)

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55, s. 13)


title: Sprawa F-63/08: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2008 r. — Christoph i in. przeciwko Komisji

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/25

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2008 r. — Christoph i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-63/08)
   (2008/C 247/51)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Eugen Christoph (Liggiano, Włochy) i inni (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji określających warunki zatrudnienia skarżących, w zakresie w jakim czas trwania umów o pracę lub ich przedłużenia jest ograniczony do określonego okresu.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji określających warunki zatrudnienia skarżących w charakterze pracowników kontraktowych w rozumieniu WZIPW, a konkretnie w zakresie w jakim ograniczają one umowy skarżących do określonego okresu;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa T-263/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2009 r. — Estonia przeciwko Komisji (Środowisko naturalne — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji zgłoszony przez Estonię na lata 2008 — 2012 — Podział kompetencji między państwa członkowskie i Komisję — Zasada równego traktowania — Artykuł 9 ust. 1 i 3 oraz art. 11 ust. 2 dyrektywy 2003/87)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/59

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2009 r. — Estonia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-263/07) (1)

   (Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji zgłoszony przez Estonię na lata 2008 - 2012 - Podział kompetencji między państwa członkowskie i Komisję - Zasada równego traktowania - Artykuł 9 ust. 1 i 3 oraz art. 11 ust. 2 dyrektywy 2003/87)
   2009/C 267/102
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Estonii (przedstawiciel: L. Uibo, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker i T. Tamme, adwokaci)

      Interwenientci popierający stronę skarżącą: Republika Litewska (przedstawiciel: D. Kriaučiūnas, pełnomocnik) oraz Republika Słowacka (przedstawiciele: początkowo J. Čorba, a następnie B. Ricziová, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo Z. Bryanston-Cross, następnie L. Seeboruth, a wreszcie S. Ossowski, pełnomocnicy, wspierani przez J. Mauriciego, barrister)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 maja 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszonego przez Republikę Estońską na lata 2008–2012 zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32).

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 4 maja 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszonego przez Republikę Estońską na lata 2008–2012 zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE.

               2)

               Komisja pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Republikę Estońską.

               3)

               Republika Litewska, Republika Słowacka oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej ponoszą koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 223 z 22.9.2007 (sprostowanie C 247 z 20.10.2007).


title: Sprawa T-232/07: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2007 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/44

         Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2007 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-232/07)
   (2007/C 199/84)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díez Abad)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/95/07 opublikowanego przez Europejski Urząd Doboru Kadr (EPSO) w Dz.U. UE C 103 A z dnia 8 maja 2007 r.

               —

               Nakazanie Komisji, by wszystkie ogłoszenia o konkursach organizowanych w celu naboru na stanowiska w europejskiej służbie publicznej były publikowane w Dzienniku Urzędowym we wszystkich językach.

               —

               Zarządzenie połączenia niniejszej sprawy ze sprawą T-156/07.

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są praktycznie identyczne jak w sprawie T-156/07 Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji (1).

      (1)  Dz.U. C 140, 23.6.2007 r., str. 1.


title: Sprawa T-451/09: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2010 r. — Wind przeciwko OHIM — Sanyang Industry (Wind) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Wind — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Wind — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak podobieństwa towarów i usług)

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/15

         Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2010 r. — Wind przeciwko OHIM — Sanyang Industry (Wind)
   (Sprawa T-451/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Wind - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Wind - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak podobieństwa towarów i usług)
   2011/C 38/27
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Harry Wind (Selfkant, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Sroka)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Sanyang Industry Co., Ltd (Hsinchu, Tajwan)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 września 2009 r. (sprawa R 1470/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Harrym Windem a Sanyang Industry Co., Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Harry Wind zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawy połączone T-77/10 i T-78/10: Wyrok Sądu z dnia 29 lutego 2012 r. — Certmedica International przeciwko OHIM — Lehning Entreprise (L112) i Lehning entreprise przeciwko OHIM — Certmedica International (L112) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy L112 — Wcześniejszy słowny francuski znak towarowy L.114 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 — Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Art. 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 — Częściowe unieważnienie)

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/10

         Wyrok Sądu z dnia 29 lutego 2012 r. — Certmedica International przeciwko OHIM — Lehning Entreprise (L112) i Lehning entreprise przeciwko OHIM — Certmedica International (L112)
   (Sprawy połączone T-77/10 i T-78/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy L112 - Wcześniejszy słowny francuski znak towarowy L.114 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 - Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Art. 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 - Częściowe unieważnienie)
   2012/C 109/21
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Certmedica International GmbH (Aschaffenburg, Niemcy) (przedstawiciele: P. Pfortner, adwokat) (sprawa T-77/10); i Lehning entreprise (Sainte-Barbe, Francja) (przedstawiciel: P. Demoly, adwokat) (sprawa T-78/10)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM były również, interwenientki przed Sądem: Lehning entreprise (sprawa T-77/10) i Certmedica International GmbH (sprawa T-78/10)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 grudnia 2009 r. (sprawa R 934/2009-2), dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Lehning entreprise a Certmedica International GmbH.

      Sentencja

               1)

               W sprawie T-77/10:

                           —

                           stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 9 grudnia 2009 r. (sprawa R 934/2009-2), w zakresie w jakim unieważnia ona rejestrację znaku towarowego L112 dla „towarów weterynaryjnych”;

                           —

                           w pozsotałym zakresie skarga zostaje oddalona;

                           —

                           Certmedica International GmbH i OHIM zostają obciążone swoimi własnymi kosztami;

                           —

                           Lehning entreprise zostaje obciążona kosztami poniesionymi w związku z jej interwencją.

               2)

               W sprawie T-78/10:

                           —

                           skarga zostaje oddalona;

                           —

                           Lehning entreprise zostaje obciążona swoimi własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez OHIM;

                           —

                           Certmedica International zostaje obciążona kosztami poniesionymi w związku z jej interwencją.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa T-77/12: Postanowienie Sądu z dnia 4 grudnia 2012 r. — Wahl przeciwko OHIM — Tenacta Group (bellissima)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/69

         Postanowienie Sądu z dnia 4 grudnia 2012 r. — Wahl przeciwko OHIM — Tenacta Group (bellissima)
   (Sprawa T-77/12) (1)

   2013/C 26/138
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


title: Sprawa C-174/07: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 10 WE — Dyrektywa 2006/112/WE — Szósta dyrektywa VAT — Obowiązki w systemie wewnętrznym — Kontrola czynności podlegających opodatkowaniu — Abolicja podatkowa)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-174/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 10 WE - Dyrektywa 2006/112/WE - Szósta dyrektywa VAT - Obowiązki w systemie wewnętrznym - Kontrola czynności podlegających opodatkowaniu - Abolicja podatkowa)
   (2009/C 32/04)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Traversa i M. Afonso, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I. M. Braguglia, pełnomocnik, oraz G. De Bellis, avvocato dello Stato)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2 i 22 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1), zastąpionej od dnia 1 stycznia 2007 r. dyrektywą Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Obowiązki w systemie wewnętrznym — Ustawa krajowa, która przewiduje zrzeczenie się prawa do kontroli czynności podlegających opodatkowaniu dokonanych w kilku okresach podatkowych.
   Sentencja

               1)

               Obejmując rok 2002, na mocy w art. 2 ust. 44 legge n. 350, disposizioni per la formazione del bilancio annuale e pluriennale dello Stato (legge finanziaria 2004) [ustawy nr 350 o zasadach opracowywania rocznego i wieloletniego budżetu państwa (ustawy budżetowej na 2004 r.)] z dnia 24 grudnia 2003 r., abolicją podatkową przewidzianą w art. 8 i 9 legge n. 289, disposizioni per la formazione del bilancio annuale e pluriennale dello Stato (legge finanziaria 2003) [ustawy nr 289 o zasadach opracowywania rocznego i wieloletniego budżetu państwa (ustawy budżetowej na 2003 r.)] z dnia 27 grudnia 2002 r., oraz przewidując w konsekwencji zrzeczenie się w sposób ogólny i bez żadnego rozróżnienia prawa do kontroli czynności podlegających opodatkowaniu dokonanych w okresie podatkowym obejmującym rok 2002, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 ust. 1 lit. a), c) i d) oraz art. 193 — 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, które z dniem 1 stycznia 2007 r. zastąpiły art. 2 i 22 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, oraz zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 10 WE.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.