title: Sprawa C-139/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-243/18, VW / Komisja, wniesione w dniu 26 lutego 2021 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/46

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r.w sprawie T-243/18, VW / Komisja, wniesione w dniu 26 lutego 2021 r. przez Radę Unii Europejskiej
      (Sprawa C-139/21 P)
      (2021/C 182/61)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i M. Alver, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: VW, Komisja Europejska, Parlament Europejski

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uwzględnienie odwołania i uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  rozpoznanie sprawy i oddalenie skargi w pierwszej instancji jako bezzasadnej;

                  —

                  obciążenie strony skarżącej w pierwszej instancji kosztami poniesionymi przez Radę w niniejszym postępowaniu oraz w postępowaniu w pierwszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu odwołania Rada podnosi trzy zarzuty.
      Zarzut pierwszy, podniesiony tytułem żądania głównego, dotyczy naruszenia prawa w odniesieniu do istnienia różnicy w traktowaniu, dla celów przyznania renty rodzinnej na podstawie art. 18 lub art. 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, między, z jednej strony, pozostałym przy życiu małżonkiem byłego urzędnika, który zawarł związek małżeński przed zakończeniem służby a, z drugiej strony, pozostałym przy życiu małżonkiem byłego urzędnika, który zawarł związek małżeński po zakończeniu służby. W tym względzie Rada podnosi, że Sąd nie dokonał oceny porównywalności rozpatrywanych sytuacji pod względem wszystkich charakteryzujących je czynników, w tym w szczególności odpowiednich sytuacji prawnych, w świetle przedmiotu i celu aktu prawnego Unii, który ustanawia rozpatrywane rozróżnienie, czyli regulaminu pracowniczego jako całości. Sąd naruszył zatem prawo, gdy stwierdził, że data zawarcia małżeństwa jest jedynym czynnikiem decydującym o zastosowaniu art. 18 lub art. 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, podczas gdy tym, co uzasadnia odmienne traktowanie jest zasadnicza różnica, zarówno faktyczna jak i prawna, pomiędzy sytuacją prawną urzędnika zajmującego jedno ze stanowisk, o których mowa w art. 35 regulaminu pracowniczego a sytuacją prawną byłego urzędnika.
      Zarzut drugi, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczy naruszenia prawa w odniesieniu do zakresu kontroli sądowej wyborów dokonanych przez prawodawcę Unii. Według Rady Sąd odniósł się do istnienia „zwykłego” marginesu swobody prawodawcy Unii, który „oznacza konieczność sprawdzenia, czy nie jest nieracjonalne, aby prawodawca Unii ocenił, że wprowadzona różnica w traktowaniu może być właściwa i konieczna do osiągnięcia zamierzonego celu”. Tymczasem sąd przyznał, że prawodawca Unii, w ramach wykonywania powierzonych mu kompetencji, dysponuje szerokim zakresem uznania w dziedzinach, w których jego działanie wymaga dokonania wyborów o charakterze politycznym, gospodarczym lub społecznym oraz w których jest on zobowiązany do dokonywania złożonych ocen i oszacowań, jak to ma miejsce w przypadku organizacji systemu zabezpieczenia społecznego. Nie chodzi więc o to, czy środek przyjęty w takiej dziedzinie był jedyny lub najlepszy z możliwych. Jedynie bowiem okoliczność, że jest on w sposób oczywisty niewłaściwy w stosunku do celu, który zamierzają osiągnąć właściwe instytucje, może mieć wpływ na zgodność z prawem tego środka. Dokonując kontroli, która wykracza poza oczywiście niewłaściwy charakter rozpatrywanego środka, Sąd zastąpił własną ocenę oceną prawodawcy i tym samym przekroczył granice kontroli zgodności z prawem.
      Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa przez Sąd w ramach badania uzasadnionego charakteru różnicy w traktowaniu. Badanie to jest obarczone, po pierwsze, naruszeniem prawa popełnionym przez Sąd w odniesieniu do określenia zakresu kontroli wyborów dokonanych przez prawodawcę. Po drugie, Sąd nie uwzględnił orzecznictwa, zgodnie z którym to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania niezgodności przepisu prawnego z prawem pierwotnym, a nie na instytucjach, które opracowały dany akt prawny, obowiązek wykazania jego zgodności z prawem. Po trzecie, Sąd naruszył prawo, gdy badał uzasadnienie odmiennego traktowania w świetle orzecznictwa, zgodnie z którym ogólne domniemanie oszustwa nie może być wystarczające dla uzasadnienia środka, który narusza cele Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i doszedł do wniosku, że art. 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego ustanawia „ogólne i niepodważalne domniemanie oszustwa w odniesieniu do małżeństw trwających krócej niż pięć lat”.


title: Sprawa C-147/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 8 marca 2021 r. – Comité interprofessionnel des huiles essentielles françaises (CIHEF), Florame, Hyteck Aroma-Zone, Laboratoires Gilbert, Laboratoire Léa Nature, Laboratoires Oméga Pharma France, Pierre Fabre Médicament, Pranarom France, Puressentiel France / Ministre de la Transition écologique, Premier ministre

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/47

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 8 marca 2021 r. – Comité interprofessionnel des huiles essentielles françaises (CIHEF), Florame, Hyteck Aroma-Zone, Laboratoires Gilbert, Laboratoire Léa Nature, Laboratoires Oméga Pharma France, Pierre Fabre Médicament, Pranarom France, Puressentiel France / Ministre de la Transition écologique, Premier ministre
      (Sprawa C-147/21)
      (2021/C 182/62)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d'État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Comité interprofessionnel des huiles essentielles françaises (CIHEF), Florame, Hyteck Aroma-Zone, Laboratoires Gilbert, Laboratoire Léa Nature, Laboratoires Oméga Pharma France, Pierre Fabre Médicament, Pranarom France, Puressentiel France

         Druga strona postępowania: Ministre de la Transition écologique, Premier ministre

         Pytania prejudycjalne

      Czy rozporządzenie z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (1) stoi na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie przyjęło, w interesie zdrowia publicznego i środowiska, przepisy ograniczające w dziedzinie praktyk handlowych i reklamy takie jak te przewidziane w art. L. 522–18 i L. 522–5-3 code de l’environnement? W stosownym przypadku, pod jakimi warunkami państwo członkowskie może przyjąć takie przepisy?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (Dz.U. 2012, L 167, s. 1).


title: Sprawa C-149/21 P: Odwołanie wniesione w dniu 5 marca 2021 r. przez Fakro sp. z o.o. od wyroku Sądu dnia 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-515/18, Fakro / Komisja

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/48

      Odwołanie wniesione w dniu 5 marca 2021 r. przez Fakro sp. z o.o. od wyroku Sądu dnia 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-515/18, Fakro / Komisja
      (Sprawa C-149/21 P)
      (2021/C 182/63)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Fakro sp. z o.o. (Przedstawiciele: A. Radkowiak-Macuda, Z. Kiedacz, radcy prawni)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska, Rzeczpospolita Polska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu w części tj. w zakresie pkt 1 wyroku;

                  —

                  wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie i stwierdzenie nieważności Decyzji Komisji;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości.

         Zarzuty i główne argumenty

      W ramach pierwszego zarzutu, który dzieli się na dwie zasadnicze części, wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył art. 105 ust. 1 TFUE w związku z art. 102 TFUE poprzez przyjęcie, że:

                  1)

                  Komisja nie popełniła oczywistego błędu oceniając interes UE w dalszym badaniu sprawy jako niski i odrzucając skargę z powodu niskiego priorytetu. Zarzut ten dzieli się na cztery zarzuty szczegółowe, dotyczące naruszenia przez Sąd prawa poprzez przyjęcie, że: (i) Komisja nie popełniła oczywistego błędu stwierdzając, że istnieje jedynie ograniczone prawdopodobieństwo ustalenia istnienia zarzucanego naruszenia, (ii) Komisja nie popełniła oczywistego błędu stwierdzając, że zakres koniecznego dochodzenia byłby nieproporcjonalny do prawdopodobieństwa ustalenia istnienia zarzucanego naruszenia, (iii) Komisja nie popełniła oczywistego błędu nie dokonując wyważenia przesłanki wpływu zarzucanego naruszenia na funkcjonowanie rynku wewnętrznego oraz, że (iv) inne przesłanki przy ocenie interesu Unii niż te, które przyjęła Komisja, są niedopuszczalne;

                  2)

                  dwa kanały dystrybucji okien dachowych (sprzedaż na inwestycję oraz inna sprzedaż) nie stanowią świadczeń równoważnych.

            W ramach drugiego zarzutu, który dzieli się na dwie części, wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo w postaci zasady dobrej administracji (art. 41 Karty praw podstawowych (dalej: KPP)) w zw. z zasadą prawa do skutecznej ochrony sądowej, prawa do skutecznego środka prawnego przed sądem (art. 47 KPP) w zw. z art. 102 TFUE poprzez jego błędną wykładnię w ramach której przyjął że:

                  1)

                  czas trwania postępowania przed Komisją oraz brak wydania merytorycznej Decyzji nie miał wpływu na możliwość dochodzenia przez Fakro jego podstawowych praw;

                  2)

                  w sprawie nie nastąpiło naruszenie przez Komisję zasady bezstronności, a w konsekwencji, że ustalenie braku interesu UE w rozpoznaniu sprawy nie opierało się na dyskryminujących przesłankach.

            W ramach trzeciego zarzutu, wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo w postaci pełnej skuteczności (effet utile) art. 102 TFUE w zw. z art. 17 ust. 1 TUE w zw. z art. 105 TUE w zw. z zasadą dobrej administracji w zw. z prawem do skutecznej ochrony sądowej poprzez przyjęcie, że Komisja nie była wyłącznie właściwa do prowadzenia postępowania, Komisja nie była zobowiązana do analizowania sytuacji Fakro pod kątem efektywnej możliwości dochodzenia przez niego praw objętych Skargą do Komisji, zaś Fakro celem dochodzenia swoich praw było zobowiązane do podejmowania równolegle do postępowania prowadzonego przed Komisją działań prawnych przed krajowymi organami konkurencji oraz na drodze sądowej na terytoriach państw członkowskich, gdzie dochodziło do skarżonych naruszeń.
      W ramach czwartego zarzutu, wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył art. 296 TFUE poprzez jego błędną wykładnie i przyjęcie, że Komisja nie naruszyła obowiązku należytego uzasadnienia w zakresie marek walczących i rabatów inwestycyjnych.


title: Sprawa C-506/19 P: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 lutego 2021 r. – Islamic Republic of Iran Shipping Lines, Hafize Darya Shipping Lines (HDSL), Safiran Payam Darya Shipping Lines (SAPID), Khazar Sea Shipping Lines Co., Rahbaran Omid Darya Ship Management Co., Irinvestship Ltd, IRISL Europe GmbH / Rada Unii Europejskiej

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/49

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 lutego 2021 r. – Islamic Republic of Iran Shipping Lines, Hafize Darya Shipping Lines (HDSL), Safiran Payam Darya Shipping Lines (SAPID), Khazar Sea Shipping Lines Co., Rahbaran Omid Darya Ship Management Co., Irinvestship Ltd, IRISL Europe GmbH / Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-506/19 P) (1)

      (2021/C 182/64)
      Język postępowania: angielski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 319 z 23.09.2019.


title: Sprawa C-737/19: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil – Francja) – Bank of China Limited / Ministre de l’Action et des Comptes publics

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/49

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil – Francja) – Bank of China Limited / Ministre de l’Action et des Comptes publics
      (Sprawa C-737/19) (1)

      (2021/C 182/65)
      Język postępowania: francuski
      Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 413 z 9.12.2019.


title: Sprawa C-558/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – PR, BV / Germanwings GmbH

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/49

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – PR, BV / Germanwings GmbH
      (Sprawa C-558/20) (1)

      (2021/C 182/66)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.01.2021.


title: Sprawa C-8/21: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Germanwings GmbH / KV

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/50

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Germanwings GmbH / KV
      (Sprawa C-8/21) (1)

      (2021/C 182/67)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  JO C 88 z 15.3.2021.


title: Sprawa T-719/17: Wyrok Sądu z dnia 17 marca 2021 r. – FMC / Komisja [Środki ochrony roślin – Substancja czynna flupyrsulfuron metylowy – Nieodnowienie włączenia do załącznika do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 540/2011 – Procedura oceny – Propozycja sklasyfikowania substancji czynnej – Zasada ostrożności – Prawo do obrony – Pewność prawa – Oczywisty błąd w ocenie – Proporcjonalność – Zasada niedyskryminacji – Zasada dobrej administracji – Uzasadnione oczekiwania]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/51

      Wyrok Sądu z dnia 17 marca 2021 r. – FMC / Komisja
      (Sprawa T-719/17) (1)

      (Środki ochrony roślin - Substancja czynna flupyrsulfuron metylowy - Nieodnowienie włączenia do załącznika do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 540/2011 - Procedura oceny - Propozycja sklasyfikowania substancji czynnej - Zasada ostrożności - Prawo do obrony - Pewność prawa - Oczywisty błąd w ocenie - Proporcjonalność - Zasada niedyskryminacji - Zasada dobrej administracji - Uzasadnione oczekiwania)
      (2021/C 182/68)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: FMC Corporation (Filadelfia, Pensylwania, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci D. Waelbroeck, I. Antypas i A. Accarain)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: X. Lewis, G. Koleva i I. Naglis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/1496 z dnia 23 sierpnia 2017 r. w sprawie nieodnawiania zatwierdzenia substancji czynnej DPX KE 459 (flupyrsulfuron metylowy), zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. 2017, L 218, s. 7).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  FMC Corporation porywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym koszty związane ze wstąpieniem do postępowania w miejsce dotychczasowej strony oraz z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.


title: Sprawa T-585/19: Wyrok Sądu z dnia 17 marca 2021 r. – EJ / EBI [Służba publiczna – Personel EBI – Wynagrodzenie – Koszty przejazdu – Podwójny dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu – Dziecko dotknięte poważną chorobą – Ograniczenie możliwości wstecznego skorzystania z pokrycia tych kosztów i z tego podwójnego dodatku – Rozsądny termin – Obowiązek dbałości – Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie i zadośćuczynienie]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/51

      Wyrok Sądu z dnia 17 marca 2021 r. – EJ / EBI
      (Sprawa T-585/19) (1)

      (Służba publiczna - Personel EBI - Wynagrodzenie - Koszty przejazdu - Podwójny dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu - Dziecko dotknięte poważną chorobą - Ograniczenie możliwości wstecznego skorzystania z pokrycia tych kosztów i z tego podwójnego dodatku - Rozsądny termin - Obowiązek dbałości - Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie i zadośćuczynienie)
      (2021/C 182/69)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: EJ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: adwokaci J. Klein, M. Loizou i T. Gilliams, pełnomocnicy, wspierani przez J. Curralla i B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 270 TFUE i art. 50a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, mające na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 lutego 2018 r. ograniczającej do osiemnastu miesięcy możliwość wstecznego skorzystania z pokrycia powtarzających się kosztów przejazdu ponoszonych przez stronę skarżącą ze względu na poważną chorobę dziecka, a także decyzji z dnia 23 marca 2018 r. ograniczającej do pięciu lat możliwość wstecznego skorzystania z podwójnego dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu, i po drugie, uzyskanie naprawienia szkód majątkowych i krzywdy, jakie miała ponieść strona skarżąca.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 363 z 28.10.2019.


title: Sprawa T-739/19: Postanowienie Sądu z dnia 10 marca 2021 r. – Productos Jamaica / EUIPO – Alada 1850 (flordeJamaica) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Umorzenie postępowania]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/52

      Postanowienie Sądu z dnia 10 marca 2021 r. – Productos Jamaica / EUIPO – Alada 1850 (flordeJamaica)
      (Sprawa T-739/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 182/70)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Productos Jamaica, SL (Algezares, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Temiño Ceniceros)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J.F. Crespo Carrillo i S. Palmero Cabezas, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Alada 1850, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat P. González-Bueno Catalán de Ocón)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 lipca 2019 r. (sprawy połączone R 1431/2018-1 i R 1440/2018-1) dotyczącą postepowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Alada 1850 a Productos Jamaica.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Productos Jamaica, SL i Alada 1850 pokrywają własne koszty oraz, po połowie, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 432 z 23.12.2019.


title: Sprawa T-50/20: Postanowienie Sądu z dnia 12 marca 2021 r. – PNB Banka / EBC [Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Postępowanie upadłościowe – Odmowa uwzględnienia przez EBC wniosku zarządu instytucji kredytowej o wydanie zarządcy sądowemu tej instytucji polecenia udzielenia umocowanemu przez ten zarząd adwokatowi dostępu do pomieszczeń, informacji, personelu oraz zasobów owej instytucji – Właściwość organu wydającego akt – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/53

      Postanowienie Sądu z dnia 12 marca 2021 r. – PNB Banka / EBC
      (Sprawa T-50/20) (1)

      (Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Postępowanie upadłościowe - Odmowa uwzględnienia przez EBC wniosku zarządu instytucji kredytowej o wydanie zarządcy sądowemu tej instytucji polecenia udzielenia umocowanemu przez ten zarząd adwokatowi dostępu do pomieszczeń, informacji, personelu oraz zasobów owej instytucji - Właściwość organu wydającego akt - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2021/C 182/71)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: PNB Banka AS (Ryga, Łotwa) (przedstawiciel: adwokat O. Behrends)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: C. Hernández Saseta, F. Bonnard i V. Hümpfner, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EBC z dnia 19 listopada 2019 r., w której EBC odmówił nakazania zarządcy sądowemu skarżącej udzielenia umocowanemu przez zarząd skarżącej adwokatowi dostępu do jej pomieszczeń, posiadanych przez nią informacji, jej personelu oraz jej zasobów.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Postępowanie w przedmiocie wniosku Republiki Łotewskiej o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

                  3)

                  PNB Banka AS pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny (EBC) z wyjątkiem kosztów związanych z wnioskiem o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta.

                  4)

                  PNB Banka, EBC i Republika Łotewska pokrywają własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 114 z 6.4.2020.


title: Sprawa T-160/20: Postanowienie Sądu z dnia 17 marca 2021 r. – 3M Belgium / ECHA [Skarga o stwierdzenie nieważności – REACH – Zidentyfikowanie kwasu perfluorobutanosulfonowego (PFBS) i jego soli jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy – Umieszczenie na liście substancji zidentyfikowanych w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 – Termin do wniesienia skargi – Artykuł 59 ust. 10 rozporządzenia nr 1907/2006 – Artykuł 59 regulaminu postępowania – Niedopuszczalność]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/53

      Postanowienie Sądu z dnia 17 marca 2021 r. – 3M Belgium / ECHA
      (Sprawa T-160/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - REACH - Zidentyfikowanie kwasu perfluorobutanosulfonowego (PFBS) i jego soli jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy - Umieszczenie na liście substancji zidentyfikowanych w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 - Termin do wniesienia skargi - Artykuł 59 ust. 10 rozporządzenia nr 1907/2006 - Artykuł 59 regulaminu postępowania - Niedopuszczalność)
      (2021/C 182/72)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: 3M Belgium (Diegem, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.P. Montfort i T. Delille)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (przedstawiciele: M. Heikkilä, W. Broere i T. Zbihlej, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) ECHA/01/2020 z dnia 16 stycznia 2020 r. w sprawie umieszczenia kwasu perfluorobutanosulfonowego i jego soli na liście substancji zidentyfikowanych w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2007, L 136, s. 3).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku Europejskiej Rady Przemysłu Chemicznego (CEFIC) o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

                  3)

                  3M Belgium pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA), z wyjątkiem kosztów związanych z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

                  4)

                  3M Belgium, ECHA i CEFIC pokrywają własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 201 z 15.6.2020.


title: Sprawa T-426/20: Postanowienie Sądu z dnia 11 marca 2021 r. – Techniplan/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie – FED – Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania – Uchybienie wymogom formalnym – Niedopuszczalność]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/54

      Postanowienie Sądu z dnia 11 marca 2021 r. – Techniplan/Komisja
      (Sprawa T-426/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - FED - Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania - Uchybienie wymogom formalnym - Niedopuszczalność)
      (2021/C 182/73)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Techniplan Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: R. Giuffrida i A. Bonavita, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi i J. Estrada de Solà, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie, mające doprowadzić do stwierdzenia nieważności pisma Komisji z dnia 28 maja 2020 r. i związanej z nim noty obciążeniowej oraz, po drugie, żądanie zasądzenia odszkodowania za szkodę, jaką miałaby ponieść skarżąca.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Techniplan Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa T-742/20 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 19 marca 2021 r. – Indofil Industries (Netherlands)/Komisja [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Środki ochrony roślin – Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2020/2087 – Nieodnawianie zatwierdzenia substancji czynnej mankozeb – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Brak pilnego charakteru]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/55

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 19 marca 2021 r. – Indofil Industries (Netherlands)/Komisja
      (Sprawa T-742/20 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Środki ochrony roślin - Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2020/2087 - Nieodnawianie zatwierdzenia substancji czynnej mankozeb - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
      (2021/C 182/74)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Indofil Industries (Netherlands) BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i P. Sellar)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Dawes, I. Naglis i G. Koleva, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Przedstawione na podstawie art. 278 i 279 TFUE żądanie zawieszenia wykonania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/2087 z dnia 14 grudnia 2020 r. w sprawie nieodnowienia zatwierdzenia substancji czynnej mankozeb, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. 2020, L 423, p. 50).

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-45/21 R: Postanowienie wiceprezesa Sądu z dnia 12 marca 2021 r. – Ciano Trading & Services CT & S i in. / Komisja [Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych – Zamówienia publiczne – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Niedopuszczalność – Brak pilnego charakteru]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/55

      Postanowienie wiceprezesa Sądu z dnia 12 marca 2021 r. – Ciano Trading & Services CT & S i in. / Komisja
      (Sprawa T-45/21 R)
      (Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych - Zamówienia publiczne - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Niedopuszczalność - Brak pilnego charakteru)
      (2021/C 182/75)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Ciano Trading & Services CT & S SpA (Fiumicino, Włochy), Silvia Brizio (Venaria Reale, Włochy), Laurence André (Grivegnée, Belgia), Lidia Pacitti (Neder-over-Heembeek, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci D. Gillet i S. Van Besien)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Van Noyen i M. Ilkova, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 278 i 279 TFUE, mające na celu, w szczególności i w istocie, zawieszenie wykonania decyzji Komisji z dnia 20 listopada 2020 r. w sprawie unieważnienia postępowania przetargowego OIB/2019/CPN/0039 dotyczącego zawarcia umowy mającej za przedmiot zarządzanie/wykonywanie koncesji odnoszącej się do usług trwałego zbiorowego żywienia w restauracjach, w tym usług w postaci bankietów, dostarczania napojów na zebrania, a także posiłków dla dzieci.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-100/21: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2021 r. – Sánchez-Gavito León / Rada i Komisja

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/57

      Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2021 r. – Sánchez-Gavito León / Rada i Komisja
      (Sprawa T-100/21)
      (2021/C 182/77)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Maria del Carmen Sánchez-Gavito León (Reston, Wirginia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: M. Veissiere, adwokat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że niepodjęcie działań przez pozwane jest niezgodne z prawem;

                  —

                  nakazanie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez pozwane, będącej członkiem Międzynarodowego Komitetu Doradczego ds. Bawełny (ICAC), podjęcia działań względem dyrektora wykonawczego ICAC z uwagi na popełnione przewinienie;

                  —

                  nakazanie bezzwłocznego zawieszenia wkładu finansowego Unii Europejskiej na rzecz ICAC do czasu, kiedy ICAC zacznie szanować prawa człowieka chronione na mocy traktatów Unii Europejskiej;

                  —

                  zasądzenie od Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję i Radę, na rzecz skarżącej zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w wysokości 300 000 EUR;

                  —

                  zasądzenie od Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję i Radę, odszkodowania z tytułu utraty zatrudnienia, utraconych możliwości oraz szkody w związku z jej niewykorzystanymi perspektywami zawodowymi w wysokości 103 542,92 dolarów amerykańskich (USD) (według aktualnego kursu wymiany EUR) odpowiadającej półtorarocznemu wynagrodzeniu w oparciu o jej ostatni pasek wynagrodzenia w ICAC (69 055,28 USD);

                  —

                  zasądzenie od Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję i Radę, na rzecz skarżącej odszkodowania za szkodę majątkową w wysokości 19 368,13 USD (według aktualnego kursu wymiany EUR) wraz z zapłatą odsetek według obowiązującej rocznej stopy odsetek (od czerwca 2019 r.);

                  —

                  obciążenie Unii Europejskiej kosztami postępowania w tym kosztami zastępstwa procesowego w oparciu o przedstawione rachunki za honoraria.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja i Rada zaniechały podjęcia działań, a z powodu tego ich zaniechania skarżąca doznała wyraźnej krzywdy i poniosła poważną szkodę, została pozbawiona dostępu do wymiaru sprawiedliwości oraz naruszone zostały jej prawa do godności oraz bezpiecznego środowiska pracy.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym pozwane mają obowiązek działania zgodnie z traktatami, a w szczególności zgodnie z art. 207 TFUE, stanowiącym podstawę przystąpienia Unii Europejskiej do Międzynarodowego Komitetu Doradczego ds. Bawełny (ICAC), który stanowi, że wspólna polityka handlowa prowadzona jest zgodnie z zasadami i celami działań zewnętrznych Unii. Na Komisji ciążą zobowiązania na podstawie art. 314 i 317 TFEU oraz musi ona działać w zgodzie z interesami, wartościami i zasadami [Unii], zgodnie z art. 3 TUE i Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym z uwagi na brak podjęcia działań ze strony Komisji i Rady naruszone zostały prawa podstawowe skarżącej, takie jak prawo dostępu do wymiaru sprawiedliwości oraz bezpiecznego środowiska pracy.


title: Sprawa T-102/21: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2021 r. – Bastion Holding i in. / Komisja

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/58

      Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2021 r. – Bastion Holding i in. / Komisja
      (Sprawa T-102/21)
      (2021/C 182/78)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bastion Holding BV (Amsterdam, Niderlandy) i 35 innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci B. Braeken i X.Y.G. Versteeg)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji C(2020) 8286 final z dnia 20 listopada 2020 r. w sprawie zmiany programu SA.57712 – COVID-19: program pomocy bezpośredniej w celu wsparcia kosztów stałych małych i średnich przedsiębiorstw ponoszących negatywne skutki epidemii COVID-19 (SA.59535 (2020/N)), zarówno w zakresie w jakim dotyczy ona a) rozróżnienia między MŚP a innymi przedsiębiorstwami, oraz b) maksymalnej kwoty 90 000 EUR;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona a) rozróżnienia między MŚP a innymi przedsiębiorstwami lub b) maksymalnej kwoty 90 000 EUR;

                  —

                  tytułem dalszego żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

                  —

                  ponadto obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego uznawszy błędnie, że sporny środek pomocy państwa nie budzi wątpliwości co do jego zgodności z rynkiem wewnętrznym.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja dopuściła się uchybień proceduralnych, ponieważ zaskarżona decyzja zawiera niewystarczające uzasadnienie.


title: Sprawa T-129/21: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2021 r. – Colombani / ESDZ

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/59

      Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2021 r. – Colombani / ESDZ
      (Sprawa T-129/21)
      (2021/C 182/79)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jean-Marc Colombani (Auderghem, Belgia) (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji, w której ESDZ odrzuciła kandydaturę skarżącego na stanowisko szefa delegatury UE w Kanadzie, doręczonej pismem z dnia 6 lipca 2020 r., podpisanym przez dyrektor ds. zasobów ludzkich;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji, w której ESDZ odrzuciła kandydaturę skarżącego na stanowisko dyrektora ANMO, doręczonej pismem z dnia 17 kwietnia 2020 r., podpisanym przez dyrektor ds. zasobów ludzkich;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji ESDZ oddalającej zażalenie R/353/20;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący braku zgodności z prawem odrzucenia kandydatury skarżącego, jako dyplomaty krajowego, a także zarzutu niezgodności z prawem ogłoszeń o naborze, których dotyczy skarga, a mianowicie ogłoszenia na stanowisko dyrektora ds. Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej (Moyen-Orient Afrique du Nord, AMNO) (ogłoszenie o naborze 2020/48) oraz na stanowisko szefa delegatury w Kanadzie (ogłoszenie o naborze 2020/134).

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do kryterium naboru dotyczącego co najmniej dwuletniego doświadczenia w middle management lub na równoważnych stanowiskach.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasady równego traktowania i niedyskryminacji, pewności prawa i przewidywalności, ze względu na to, że ocenę doświadczenia zawodowego stosowano do skarżącego ściśle, w odróżnieniu od elastycznego podejścia do innych kandydatów, a także naruszenia art. 27 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący oczywistego błędu w ocenie w kwestii zaszeregowania skarżącego oraz naruszenia zasady, że nie można powoływać się na własne przewinienie.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący oczywistego błędu w ocenie zadań pełnionych przez skarżącego.


title: Sprawa T-133/21: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2021 r. – QK / EBC

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/59

      Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2021 r. – QK / EBC
      (Sprawa T-133/21)
      (2021/C 182/80)
      Język postępowania: łotewski

         Strony

         Strona skarżąca: QK (przedstawiciel: adwokat A. Bērziņš)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną i rozpoznanie jej co do istoty.

                  —

                  zasądzenie od EBC na rzecz strony skarżącej odszkodowania w kwocie 15 583 195 EUR.

                  —

                  nakazanie EBC pokrycia wszystkich kosztów poniesionych przez stronę skarżącą.

                  —

                  obciążenie BCE kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi, wniesionej na podstawie art. 268 TFUE i art. 340 akapit trzeci TFUE, strona skarżąca podnosi jeden zarzut. Twierdzi w nim, że wydając zaskarżoną w skardze decyzję z dnia 3 marca 2016 r. w sprawie cofnięcia zezwolenia udzielonego AS Trasta Komercbanka (1) (czyli bankowi, którego strona skarżąca była współwłaścicielem), EBC stał się odpowiedzialny za utratę wartości akcji tego podmiotu posiadanych przez skarżącą.

         (1)  Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (EBC) BCE/SSM/2016 — 529900WIP0INFDAWTJ81/1 WOANCA-2016-0005 z dnia 3 marca 2016 r. w sprawie cofnięcia zezwolenia Trasta Komercbanka, zastąpiona decyzją Europejskiego Banku Centralnego (EBC) BCE/SSM/2016 — 529900WIPOINFDAWTJ81/2 z dnia 11 lipca 2016 r., w odniesieniu do której toczy się przed Sądem postępowanie o stwierdzenie nieważności w sprawie T-698/16, Trasta Komercbanka i in./BCE, T-698/16 (Dz.U. 2016, C 441, s. 29; sprostowanie w Dz.U. 2017, C 6, s. 57).


title: Sprawa T-140/21: Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2021 r. – Apologistics / EUIPO – Kerckhoff (apo-discounter.de)

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/60

      Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2021 r. – Apologistics / EUIPO – Kerckhoff (apo-discounter.de)
      (Sprawa T-140/21)
      (2021/C 182/81)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Apologistics GmbH (Markkleeberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Hug)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Markus Kerckhoff (Bergisch Gladbach, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy apo-discounter.de w czerwonym i żółtym kolorze – unijny znak towarowy nr 9 435 496

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 grudnia 2020 r. w sprawie R 1439/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim unieważniono w niej prawo do unijnego znaku towarowego apo-discounter.de (nr 009 435 496) w odniesieniu do następujących usług:
                  klasa 35 – Usługi sprzedaży detalicznej następujących towarów: produkty drogeryjne, produkty chemiczne, artykuły gospodarstwa domowego i produkty sektora opieki zdrowotnej;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001


title: Sprawa T-141/21: Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2021 r. – Shakutin / Rada

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/61

      Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2021 r. – Shakutin / Rada
      (Sprawa T-141/21)
      (2021/C 182/82)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Aleksandr Vasilevich Shakutin (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciel: adwokat B. Evtimov)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/2129 z dnia 17 grudnia 2020 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi, decyzji wykonawczej Rady (WPZIB) 2020/2130 z dnia 17 grudnia 2020 r. w sprawie wykonania decyzji 2012/642/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/339 z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie wykonania art. 8a rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi oraz decyzji Rady (WPZiB) 2021/353 z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie zmiany decyzji 2012/642/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący brak wystarczającego uzasadnienia w odniesieniu do wskazanych przez Radę powodów umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie, zwłaszcza w odniesieniu do jego domniemanego udziału w represjach wobec społeczeństwa obywatelskiego i opozycji demokratycznej na gruncie art. 4 lit. a) decyzji Rady 2012/642/WPZiB.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący niewskazania przez Radę rzeczywistych powodów na poparcie twierdzenia, że skarżący czerpie korzyści ze wspierania reżimu A. Łukaszenki oraz popełnienia przez nią szeregu oczywistych błędów w ocenie w tym zakresie.


title: Sprawa T-146/21: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2021 r. – Vetpharma Animal Health / EUIPO – Deltavit (DELTATIC)

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/61

      Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2021 r. – Vetpharma Animal Health / EUIPO – Deltavit (DELTATIC)
      (Sprawa T-146/21)
      (2021/C 182/83)
      Język postepowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Vetpharma Animal Health, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Escudero Pérez

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Deltavit SAS (Janzé, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca w postępowaniu przed Sądem

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie unijnego słownego znaku towarowego DELTATIC – zgłoszenie nr 17 806 241

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 grudnia 2020 r. w sprawie R 776/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  orzeczenie, że EUIPO i druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą pokrywają koszty własne i koszty strony skarżącej.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 47 ust. 2 w związku z art. 18 ust. 1 akapit drugi lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-149/21: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2021 r. – UGA Nutraceuticals / EUIPO – Vitae Health Innovation (VITADHA)

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/62

      Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2021 r. – UGA Nutraceuticals / EUIPO – Vitae Health Innovation (VITADHA)
      (Sprawa T-149/21)
      (2021/C 182/84)
      Język postepowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: UGA Nutraceuticals Srl (Gubbio, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Riva, J. Graffer i A. Ottolini)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Vitae Health Innovation SL (Montmeló, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca w postępowaniu przed Sądem

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego VITADHA – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 352 764

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 stycznia 2021 r. w sprawie R 2719/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji poprzez uznanie braku podobieństwa oznaczeń i dokonanie spornej rejestracji;

                  —

                  obciążenie pozostałych uczestników postępowania kosztami niniejszego postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-150/21: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2021 r. – Hangzhou Dingsheng Industrial Group i in. / Komisja

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/63

      Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2021 r. – Hangzhou Dingsheng Industrial Group i in. / Komisja
      (Sprawa T-150/21)
      (2021/C 182/85)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Hangzhou Dingsheng Industrial Group Co., Ltd (Hangzhou, Chiny), Dingheng New Materials Co., Ltd (Rayong, Tajlandia), Thai Ding Li New Materials Co., Ltd (Rayong) (przedstawiciele: G. Coppo i G. Pregno, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/2162 z dnia 18 grudnia 2020 r. wszczynającego dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, nałożonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2015/2384 i rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2017/271 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, przez przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej wysyłanych z Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajlandii, oraz poddającego ten przywóz wymogowi rejestracji, w zakresie w jakim dotyczy ono strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący naruszania prawa przez Komisji z uwagi na wszczęcie dochodzenia w braku dostatecznych dowodów w rozumieniu art. 13 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.


title: Sprawa T-152/21: Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2021 r. – Union Syndicale Solidaires des SDIS de France et DOM/TOM / Komisja

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/63

      Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2021 r. – Union Syndicale Solidaires des SDIS de France et DOM/TOM / Komisja
      (Sprawa T-152/21)
      (2021/C 182/86)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Union Syndicale Solidaires des services départementaux d’incendie et de secours (SDIS) de France et DOM/TOM (Nîmes, Francja) (przedstawiciel: O. Coudray, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zasądzenie od Unii Europejskiej (Komisji Europejskiej) zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 10 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za poniesione szkody niematerialne, wraz z odsetkami według stopy określonej przez Europejski Bank Centralny stosowanej dla głównych operacji refinansowania, powiększonej o trzy i pół punktu procentowego;

                  —

                  obciążenie Unii Europejskiej (Komisji Europejskiej) kwotą 6 600 EUR tytułem wszystkich kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie swojej skargi o zadośćuczynienie skarżąca zarzuca Komisji, że przez ponad półtora roku nie odpowiedziała na złożoną w trybie administracyjnym skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, którą złożyła przeciwko Republice Francuskiej. Skarżąca zarzuca również Komisji, że nie poinformowała jej z należytą starannością niezwłocznie o stanie przeprowadzonego badania i nie zajęła stanowiska w przedmiocie skargi administracyjnej w rozsądnym terminie. Zdaniem skarżącej Komisja dopuściła się zatem zawinionej bezprawności, która może pociągnąć za sobą odpowiedzialność Unii.


title: Sprawa T-155/21: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2021 r. – Völkl / EUIPO – Marker Dalbello Völkl (International) (Völkl)

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/64

      Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2021 r. – Völkl / EUIPO – Marker Dalbello Völkl (International) (Völkl)
      (Sprawa T-155/21)
      (2021/C 182/87)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Völkl GmbH & Co. KG (Erding, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte C. Raßmann, M. Suether i F. Adinolfi)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Marker Dalbello Völkl (International) GmbH (Baar, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Völkl – unijny znak towarowy nr 4 467 569

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 stycznia 2021 r. w sprawie R 568/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i, na wypadek gdyby wzięła udział w niniejszym postępowaniu, drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania odwoławczego.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-156/21: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2021 r. – Völkl / EUIPO – Marker Dalbello Völkl (International) (Marker Völkl)

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/65

      Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2021 r. – Völkl / EUIPO – Marker Dalbello Völkl (International) (Marker Völkl)
      (Sprawa T-156/21)
      (2021/C 182/88)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Völkl GmbH & Co. KG (Erding, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte C. Raßmann, M. Suether i F. Adinolfi)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Marker Dalbello Völkl (International) GmbH (Baar, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego Marker Völkl – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr W00891106

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 stycznia 2021 r. w sprawie R 0055/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i, na wypadek gdyby wzięła udział w niniejszym postępowaniu, drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania odwoławczego.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-159/21: Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2021 r. – Bustos/EUIPO – Bicicletas Monty (motwi)

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/66

      Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2021 r. – Bustos/EUIPO – Bicicletas Monty (motwi)
      (Sprawa T-159/21)
      (2021/C 182/89)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Dante Ricardo Bustos (Wenling, Chiny) (przedstawiciel: adwokat A. Lorente Berges)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Bicicletas Monty, SA (Sant Feliú de Llobregat, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego motwi – zgłoszenie nr 17 802 158

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 stycznia 2021 r. w sprawie R 289/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  dopuszczenie do rejestracji unijnego znaku towarowego nr 17 802 158 motwi dla objetych zgłoszeniem towarów z klasy 12 klasyfikacji nicejskiej;

                  —

                  obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-405/14: Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2021 r. – Yavorskaya / Rada i in.

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/66

      Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2021 r. – Yavorskaya / Rada i in.
      (Sprawa T-405/14) (1)

      (2021/C 182/90)
      Język postępowania: francuski
      Prezes pierwszej izby w składzie powiększonym zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 261 z 11.8.2014.


title: Sprawa T-162/20: Postanowienie Sądu z dnia 11 marca 2021 r. – UPL Europe i Indofil Industries (Niderlandy) / EFSA

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/67

      Postanowienie Sądu z dnia 11 marca 2021 r. – UPL Europe i Indofil Industries (Niderlandy) / EFSA
      (Sprawa T-162/20) (1)

      (2021/C 182/91)
      Język postępowania: angielski
      Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 201 z 15.6.2020.


title: Sprostowanie do komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-87/21 (Dz.U. C 110 z 29.3.2021)

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/68

      Sprostowanie do komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-87/21
      (
            Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 110 z dnia 29 marca 2021 r.
         )
      (2021/C 182/92)
      Strona 37, sprawa T-87/21, Condor Flugdienst / Komisja, otrzymuje brzmienie:

               „Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2021 r. – Condor Flugdienst/Komisja
               (Sprawa T-87/21)

               Język postępowania: angielski

                  Strony

                  Strona skarżąca: Condor Flugdienst GmbH (Kelsterbach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Israel, J. Lang i M. Negro)

                  Strona pozwana: Komisja Europejska

                  Żądania

               Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 25 czerwca 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA. 57153 (2020/N) – Niemcy – COVID-19: Pomoc na rzecz Lufthansy (1), oraz

                           —

                           obciążenie pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

                  Zarzuty i główne argumenty

               Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                           1.

                           Zarzut pierwszy dotyczący tego, że pozwana naruszyła obowiązek wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE.

                           2.

                           Zarzut drugi dotyczący tego, że pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, że pomoc na rzecz Lufthansy jest zgodna z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE.

                           3.

                           Zarzut trzeci dotyczący tego, że pozwana uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia.”.

         (1)  Dz.U. C 397 z 20.11.2020, s. 2.


title: Sprawa T-878/19: Wyrok Sądu z dnia 17 marca 2021 r. – Bende / EUIPO – Julius-K9 (K-9) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy K-9 – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Oznaczenia, które stały się zwyczajowe – Artykuł 7 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               31.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/22

      Wyrok Sądu z dnia 17 marca 2021 r. – Bende / EUIPO – Julius-K9 (K-9)
      (Sprawa T-878/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy K-9 - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Oznaczenia, które stały się zwyczajowe - Artykuł 7 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 206/28)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Gábor Bende (Beloinannisz, Węgry) (przedstawiciel: adwokat R. Tóth)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: P. Sipos, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Julius-K9 Zrt. (Szigetszentmiklós, Węgry) (przedstawiciel: adwokat G. Jambrik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 października 2019 r. (sprawa R 560/2018-2), sprostowaną w dniu 12 marca 2020 r., dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między G. Bende a Julius-K9.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Gábor Bende pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 61 z 24.2.2020.


title: Sprawa T-176/21: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2021 r. – CCTY Bearing Company / EUIPO – CCVI International (CCTY)

text:
               31.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/37

      Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2021 r. – CCTY Bearing Company / EUIPO – CCVI International (CCTY)
      (Sprawa T-176/21)
      (2021/C 206/44)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: CCTY Bearing Company (Zhenjiang, Chiny) (przedstawiciel: adwokat L. Genz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: CCVI International Srl (Vicenza, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „CCTY” – unijny znak towarowy nr 11 550 886

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 lutego 2021 r. w sprawie R 779/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w toku postępowania odwoławczego i postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 71 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 27 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-576/20: Postanowienie Sądu z dnia 25 marca 2021 r. – Evropská vodní doprava-sped. i in. / Parlament i Rada

text:
               31.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/41

      Postanowienie Sądu z dnia 25 marca 2021 r. – Evropská vodní doprava-sped. i in. / Parlament i Rada
      (Sprawa T-576/20) (1)

      (2021/C 206/49)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U.C 433 z 14.12.2020.


title: Sprawa T-277/19: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2021 r. – BK / EASO [Służba publiczna – Personel tymczasowy – Tymczasowe przeniesienie z urzędu – Skarga o stwierdzenie nieważności – Akt wyłącznie potwierdzający – Niedopuszczalność – Wyraźna decyzja o oddaleniu zażalenia – Autonomiczny zakres – Zawieszenie skutków decyzji będącej przedmiotem zażalenia – Interes prawny – Skarga o odszkodowanie – Ścisły związek z żądaniami stwierdzenia nieważności – Brak postępowania poprzedzającego wniesienie skargi – Niedopuszczalność]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/37

      Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2021 r. – BK / EASO
      (Sprawa T-277/19) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Tymczasowe przeniesienie z urzędu - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt wyłącznie potwierdzający - Niedopuszczalność - Wyraźna decyzja o oddaleniu zażalenia - Autonomiczny zakres - Zawieszenie skutków decyzji będącej przedmiotem zażalenia - Interes prawny - Skarga o odszkodowanie - Ścisły związek z żądaniami stwierdzenia nieważności - Brak postępowania poprzedzającego wniesienie skargi - Niedopuszczalność)
      (2021/C 217/48)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: BK (przedstawiciele: V. Christianos, A. Skoulikis i D. Karagkounis, adwokaci)

         Strona pozwana: Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (przedstawiciele: P. Eyckmans i A. Stamatopoulou, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji EASO z dnia 20 września 2018 r. o zatrudnieniu skarżącej na Malcie ze skutkiem od dnia 1 listopada 2018 r., dorozumianej decyzji oddalającej zażalenie na tę decyzję oraz decyzji EASO z dnia 6 czerwca 2019 r. wyraźnie oddalającej to zażalenie, a po drugie, o naprawienie szkody, jaką skarżąca miała ponieść i krzywdy, jakiej miała doznać w związku z tą ostatnią decyzją.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  BK pokrywa połowę własnych kosztów postępowania.

                  3)

                  Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO) pokrywa własne koszty postępowania oraz połowę kosztów poniesionych przez BK.

         (1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.


title: Sprawa T-181/21: Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2021 r. – LG Electronics / EUIPO – Anferlux-Electrodomésticos (SmartThinQ)

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/49

      Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2021 r. – LG Electronics / EUIPO – Anferlux-Electrodomésticos (SmartThinQ)
      (Sprawa T-181/21)
      (2021/C 217/65)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: LG Electronics, Inc. (Seul, Republika Korei) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Anferlux-Electrodomésticos, Lda (Vila Nova de Monsarros, Portugalia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „SmartThinQ”– unijny znak towarowy 14 983 861

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 lutego 2021 r. w sprawie R 1657/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie zasady neutralności, w szczególności art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) 2017/1001, oraz zasady równości broni poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 16 ust. 2 w związku z art. 2 ust. 2 lit. g) i art. 12 ust. 2 lit. c) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625, które są oparte na art. 146 ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) 2017/1001 oraz pozostają w związku z art. 25 ust. 2 lit. a) rozporządzenia wykonawczego Komisji (EU) 2018/626;

                  —

                  Naruszenie art. 17 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  Naruszenie art. 64 ust. 2 i 3 w związku z art. 47 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) 2017/1001 poprzez błędne przyjęcie, że wcześniejszy znak towarowy był rzeczywiście używany w odniesieniu do określonych towarów;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) 2017/1001 w związku z jego art. 60 ust. 1 lit. a).


title: Sprawa T-203/21: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2021 r. – IN.PRO.DI/EUIPO – Aiello (CAPRI)

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/64

      Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2021 r. – IN.PRO.DI/EUIPO – Aiello (CAPRI)
      (Sprawa T-203/21)
      (2021/C 217/80)
      Język skargi: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: IN.PRO.DI – Inghirami produzione distribuzione SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: adwokat V. Piccarreta)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Antonino Aiello (Neapol, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego CAPRI – zgłoszenie nr 13 768 197

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 lutego 2021 r. w sprawie R 49/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i w konsekwencji, w drodze zmiany decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 12 listopada 2019 r., stwierdzenie, że sprzeciw wobec zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 13 768 197 zostaje oddalony w całości, a tym samym uwzględnienie tego zgłoszenia w całości;

                  —

                  obciążenie A. Aiella kosztami poniesionymi przed wszystkimi instancjami sądowymi.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-204/21: Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2021 r. – Stryker/EUIPO (RUGGED)

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/64

      Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2021 r. – Stryker/EUIPO (RUGGED)
      (Sprawa T-204/21)
      (2021/C 217/81)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Stryker Corp. (Kalamazoo, Michigan, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci I. Fowler, I. Junkar i B. Worbes)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego RUGGED

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 stycznia 2021 r. w sprawie R 370/2020-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 71 ust. 1 w związku z art. 67 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 oraz brak kompetencji poprzez przekroczenie granic swoich uprawnień;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 oraz błędne stwierdzenie, że dowody przedstawione w odniesieniu do uzyskania charakteru odróżniającego są niewystarczające;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z powodu braku uzasadnienia swojej decyzji.


title: Sprawa T-206/21: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2021 r. – Kalita i Haas / EUIPO – Kitzbühel Tourismus (Przedstawienie dwóch zwierząt)

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/66

      Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2021 r. – Kalita i Haas / EUIPO – Kitzbühel Tourismus (Przedstawienie dwóch zwierząt)
      (Sprawa T-206/21)
      (2021/C 217/83)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Oliver Kalita (Jochberg, Austria) i Christian Haas (Kitzbühel, Austria) (przedstawiciel: adwokat G. Donath)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Kitzbühel Tourismus, Körperschaft des öffentlichen Rechts (Kitzbühel, Austria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie dwóch zwierząt) – zgłoszenie nr 17 997 789

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 lutego 2021 r. w sprawie R 863/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

         posiłkowo

                  —

                  zmiana zaskarżonej decyzji poprzez oddalenie odwołania w całości i przywrócenie decyzji Wydziału Sprzeciwów EUIPO z dnia 6 kwietnia 2020 r.

         w każdym przypadku obciążenie EUIPO i innych uczestników postępowania występujących w charakterze interwenienta kosztami postępowania w całości.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-572/18 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 kwietnia 2021 r. – thyssenkrupp Electrical Steel GmbH, thyssenkrupp Electrical Steel Ugo / Komisja Europejska [Odwołanie – Unia celna – Rozporządzenie (UE) nr 952/2013 – Artykuł 211 ust. 6 – Pozwolenie na procedurę uszlachetniania czynnego niektórych produktów ze stali elektrotechnicznej o ziarnie zorientowanym – Ryzyko negatywnego wpływu na istotne interesy producentów Unii – Sprawdzenie warunków ekonomicznych – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/2447 – Artykuł 259 – Rozstrzygnięcie Komisji Europejskiej w sprawie warunków ekonomicznych – Artykuł 263 TFUE – Akt niepodlegający zaskarżeniu]

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/2

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 kwietnia 2021 r. – thyssenkrupp Electrical Steel GmbH, thyssenkrupp Electrical Steel Ugo / Komisja Europejska
      (Sprawa C-572/18 P) (1)

      (Odwołanie - Unia celna - Rozporządzenie (UE) nr 952/2013 - Artykuł 211 ust. 6 - Pozwolenie na procedurę uszlachetniania czynnego niektórych produktów ze stali elektrotechnicznej o ziarnie zorientowanym - Ryzyko negatywnego wpływu na istotne interesy producentów Unii - Sprawdzenie warunków ekonomicznych - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/2447 - Artykuł 259 - Rozstrzygnięcie Komisji Europejskiej w sprawie warunków ekonomicznych - Artykuł 263 TFUE - Akt niepodlegający zaskarżeniu)
      (2021/C 228/02)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: thyssenkrupp Electrical Steel GmbH, thyssenkrupp Electrical Steel Ugo (przedstawiciele: M. Günes i L.C. Heinisch, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie w sprawie C-572/18 P zostaje oddalone.

                  2)

                  thyssenkrupp Electrical Steel GmbH i thyssenkrupp Electrical Steel Ugo pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.


title: Sprawa C-46/19 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 kwietnia 2021 r. – Rada Unii Europejskiej / Kurdistan Workers’ Party (PKK), Komisja Europejska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej [Odwołanie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Walka z terroryzmem – Środki ograniczające zastosowane wobec określonych osób i podmiotów – Zamrożenie środków finansowych – Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB – Artykuł 1 ust. 3, 4 i 6 – Rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 – Artykuł 2 ust. 3 – Utrzymanie organizacji w wykazie osób, grup i podmiotów zaangażowanych w akty terrorystyczne – Przesłanki – Decyzja właściwej władzy – Dalsze istnienie ryzyka uczestniczenia w działalności terrorystycznej – Podstawa faktyczna decyzji o zamrożeniu środków finansowych – Decyzja wydana w wyniku przeglądu krajowej decyzji uzasadniającej pierwotne umieszczenie – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/3

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 kwietnia 2021 r. – Rada Unii Europejskiej / Kurdistan Workers’ Party (PKK), Komisja Europejska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
      (Sprawa C-46/19 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Walka z terroryzmem - Środki ograniczające zastosowane wobec określonych osób i podmiotów - Zamrożenie środków finansowych - Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB - Artykuł 1 ust. 3, 4 i 6 - Rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 - Artykuł 2 ust. 3 - Utrzymanie organizacji w wykazie osób, grup i podmiotów zaangażowanych w akty terrorystyczne - Przesłanki - Decyzja właściwej władzy - Dalsze istnienie ryzyka uczestniczenia w działalności terrorystycznej - Podstawa faktyczna decyzji o zamrożeniu środków finansowych - Decyzja wydana w wyniku przeglądu krajowej decyzji uzasadniającej pierwotne umieszczenie - Obowiązek uzasadnienia)
      (2021/C 228/03)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona wnosząca odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i S. Van Overmeire, pełnomocnicy)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Kurdistan Workers’ Party (PKK) (przedstawiciele: A.M. van Eik i T.M.D. Buruma, advocaten), Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Tricot, T. Ramopoulos i J. Norris, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo S. Brandon, pełnomocnik, wspierany przez P. Nevill, barrister, a następnie F. Shibli i S. McCroy, pełnomocnicy, wspierani przez P. Nevill, barrister)

         Interwenienci popierający stronę wnoszącą odwołanie: Republika Francuska (przedstawiciele: A.L. Desjonquères, B. Fodda i J.L. Carré, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M.K. Bulterman i J. Langer, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Uchyla się pkt 1–11, pkt 13 i 14 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 15 listopada 2018 r., PKK/Rada (T-316/14, EU:T:2018:788).

                  2)

                  Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 103 z 18.3.2019.


title: Sprawa C-485/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove – Słowacja) – LH / Profi Credit Slovakia s.r.o. [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 2008/48/WE – Umowy o kredyt konsumencki – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki umowne – Zapłata dokonana na podstawie niezgodnego z prawem warunku umownego – Bezpodstawne wzbogacenie się kredytodawcy – Przedawnienie prawa do zwrotu – Zasady prawa Unii – Zasada skuteczności – Artykuł 10 ust. 2 dyrektywy 2008/48 – Informacje, które powinny zostać zawarte w umowie o kredyt – Uchylenie niektórych wymogów krajowych w oparciu o orzecznictwo Trybunału – Wykładnia starszego brzmienia uregulowania krajowego zgodnie z tym orzecznictwem – Skutki w czasie]

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/3

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove – Słowacja) – LH / Profi Credit Slovakia s.r.o.
      (Sprawa C-485/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2008/48/WE - Umowy o kredyt konsumencki - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki umowne - Zapłata dokonana na podstawie niezgodnego z prawem warunku umownego - Bezpodstawne wzbogacenie się kredytodawcy - Przedawnienie prawa do zwrotu - Zasady prawa Unii - Zasada skuteczności - Artykuł 10 ust. 2 dyrektywy 2008/48 - Informacje, które powinny zostać zawarte w umowie o kredyt - Uchylenie niektórych wymogów krajowych w oparciu o orzecznictwo Trybunału - Wykładnia starszego brzmienia uregulowania krajowego zgodnie z tym orzecznictwem - Skutki w czasie)
      (2021/C 228/04)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Krajský súd v Prešove

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: LH

         Druga strona postępowania: Profi Credit Slovakia s.r.o.

         Sentencja

                  1)

                  Zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie krajowemu uregulowaniu przewidującemu, że wytoczone przez konsumenta powództwo o zwrot kwot nienależnie zapłaconych na podstawie nieuczciwych warunków umownych w rozumieniu dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich lub warunków sprzecznych z wymogami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG podlega trzyletniemu terminowi przedawnienia rozpoczynającemu bieg w dniu, w którym nastąpiło bezpodstawne wzbogacenie się.

                  2)

                  Artykuł 10 ust. 2 i art. 22 ust. 1 dyrektywy 2008/48, w wykładni nadanej im przez wyrok z dnia 9 listopada 2016 r., Home Credit Slovakia (C-42/15, EU:C:2016:842), mają zastosowanie do umowy o kredyt, która została zawarta przed ogłoszeniem tego wyroku i przed zmianą uregulowania krajowego dokonaną w celu zapewnienia zgodności z wykładnią przedstawioną we wspomnianym wyroku.

         (1)  Dz.U. C 305 z 9.9.2019.


title: Sprawa C-537/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 kwietnia 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 2004/18/WE – Zamówienia publiczne na roboty budowlane – Umowa między podmiotem publicznym a prywatnym przedsiębiorstwem dotycząca najmu niewybudowanego jeszcze budynku – Artykuł 1 – Wykonanie obiektu budowlanego odpowiadającego wymogom określonym przez najemcę – Artykuł 16 – Wyłączenie]

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/4

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 kwietnia 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii
      (Sprawa C-537/19) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/18/WE - Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Umowa między podmiotem publicznym a prywatnym przedsiębiorstwem dotycząca najmu niewybudowanego jeszcze budynku - Artykuł 1 - Wykonanie obiektu budowlanego odpowiadającego wymogom określonym przez najemcę - Artykuł 16 - Wyłączenie)
      (2021/C 228/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Haasbeek, M. Noll-Ehlers i P. Ondrůšek, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciele: początkowo M. Fruhmann, następnie J. Schmoll, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 295 z 2.9.2019.


title: Sprawa C-703/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – J.K. / Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 98 ust. 2 – Uprawnienie państw członkowskich do zastosowania jednej lub dwóch stawek obniżonych VAT do niektórych dostaw towarów i świadczenia usług – Zakwalifikowanie działalności gospodarczej jako „świadczenia usług” – Załącznik III pkt 12a – Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 – Artykuł 6 – Pojęcie „usług restauracyjnych i cateringowych” – Posiłki gotowe do natychmiastowego spożycia na miejscu u sprzedawcy lub w wyznaczonych strefach restauracyjnych – Posiłki na wynos gotowe do natychmiastowego spożycia]

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/5

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – J.K. / Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach
      (Sprawa C-703/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 98 ust. 2 - Uprawnienie państw członkowskich do zastosowania jednej lub dwóch stawek obniżonych VAT do niektórych dostaw towarów i świadczenia usług - Zakwalifikowanie działalności gospodarczej jako „świadczenia usług” - Załącznik III pkt 12a - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 - Artykuł 6 - Pojęcie „usług restauracyjnych i cateringowych” - Posiłki gotowe do natychmiastowego spożycia na miejscu u sprzedawcy lub w wyznaczonych strefach restauracyjnych - Posiłki na wynos gotowe do natychmiastowego spożycia)
      (2021/C 228/06)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: J.K.

         Strona przeciwna: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach

         przy udziale: Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców

         Sentencja

      Artykuł 98 ust. 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2009/47/WE z dnia 5 maja 2009 r., w związku z pkt 12a załącznika III do tej dyrektywy oraz art. 6 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112, należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „usług restauracyjnych i cateringowych” obejmuje dostarczanie żywności wraz z odpowiednimi usługami wspomagającymi, mającymi na celu umożliwienie natychmiastowego spożycia tej żywności przez klienta końcowego, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego. Jeżeli klient końcowy podejmie decyzję o nieskorzystaniu z zasobów materialnych i ludzkich udostępnionych mu przez podatnika w związku z konsumpcją dostarczonej żywności, należy uznać, że z dostawą tej żywności nie wiąże się żadna usługa wspomagająca.

         (1)  Dz.U. C 27 z 27.1.2020.


title: Sprawa C-826/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg – Austria) – WZ / Austrian Airlines AG [Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Odszkodowanie i pomoc dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotu – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Artykuł 6 – Lot opóźniony – Artykuł 8 ust. 3 – Przekierowanie lotu do innego portu lotniczego obsługującego to samo miasto, tę samą aglomerację lub ten sam region – Pojęcie „odwołania” – Nadzwyczajne okoliczności – Roszczenie odszkodowawcze pasażerów lotniczych z tytułu dużego opóźnienia lotu łączonego – Obowiązek pokrycia kosztów transportu między portem lotniczym rzeczywistego przylotu a pierwotnie przewidzianym docelowym portem lotniczym]

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/5

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg – Austria) – WZ / Austrian Airlines AG
      (Sprawa C-826/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Odszkodowanie i pomoc dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotu - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuł 6 - Lot opóźniony - Artykuł 8 ust. 3 - Przekierowanie lotu do innego portu lotniczego obsługującego to samo miasto, tę samą aglomerację lub ten sam region - Pojęcie „odwołania” - Nadzwyczajne okoliczności - Roszczenie odszkodowawcze pasażerów lotniczych z tytułu dużego opóźnienia lotu łączonego - Obowiązek pokrycia kosztów transportu między portem lotniczym rzeczywistego przylotu a pierwotnie przewidzianym docelowym portem lotniczym)
      (2021/C 228/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Korneuburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa i wnosząca apelację: WZ

         Strona pozwana i druga strona postępowania apelacyjnego: Austrian Airlines AG

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy lot zostaje przekierowany do portu lotniczego obsługującego to samo miasto co pierwotnie przewidziany port lotniczy, przewidziane w tym przepisie pokrycie kosztów transportu pasażerów między tymi dwoma portami lotniczymi nie jest uzależnione od spełnienia warunku, by pierwszy z tych portów lotniczych był położony na terytorium tego samego miasta, tej samej aglomeracji lub tego samego regionu co drugi z tych portów lotniczych.

                  2)

                  Artykuł 5 ust. 1 lit. c), art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że przekierowany lot, w wypadku którego lądowanie ma miejsce w porcie lotniczym innym niż pierwotnie przewidziany port lotniczy, lecz obsługującym to samo miasto, tę samą aglomerację lub ten sam region, nie może skutkować przyznaniem pasażerowi prawa do odszkodowania z tytułu odwołania lotu. Jednakże pasażer lotu przekierowanego do zastępczego portu lotniczego obsługującego to samo miasto, tę samą aglomerację lub ten sam region co pierwotnie przewidziany port lotniczy ma co do zasady prawo do odszkodowania na podstawie tego rozporządzenia, jeżeli dotarł do swego miejsca docelowego co najmniej trzy godziny po pierwotnie przewidzianej przez obsługującego lot przewoźnika lotniczego godzinie przylotu.

                  3)

                  Artykuły 5 i 7 oraz art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że w celu określenia wielkości opóźnienia doświadczonego w chwili przylotu przez pasażera przekierowanego lotu zakończonego lądowaniem w porcie lotniczym innym niż pierwotnie przewidziany, lecz obsługującym to samo miasto, tę samą aglomerację lub ten sam region, należy przyjąć za punkt odniesienia godzinę, o której pasażer ten rzeczywiście dotarł, po zrealizowaniu dodatkowego przewozu, do pierwotnie przewidzianego docelowego portu lotniczego lub, w stosownym wypadku, do innego pobliskiego miejsca docelowego uzgodnionego z obsługującym lot przewoźnikiem lotniczym.

                  4)

                  Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że w celu uwolnienia się od obowiązku wypłaty odszkodowania pasażerom w przypadku dużego opóźnienia lotu w chwili przylotu obsługujący lot przewoźnik lotniczy może powołać się na nadzwyczajną okoliczność, która miała wpływ nie na ów opóźniony lot, lecz na wcześniejszy lot obsługiwany przez niego z wykorzystaniem tego samego statku powietrznego w ramach trzeciej od końca rotacji tego statku powietrznego, pod warunkiem że istnieje bezpośredni związek przyczynowy między wystąpieniem tej okoliczności a dużym opóźnieniem późniejszego lotu w chwili przylotu, przy czym ocena spełnienia tego warunku, z uwzględnieniem w szczególności sposobu eksploatacji danego statku powietrznego przez obsługującego lot przewoźnika lotniczego, jest zadaniem sądu odsyłającego.

                  5)

                  Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy przekierowany lot zostaje zakończony lądowaniem w porcie lotniczym innym niż pierwotnie przewidziany, lecz obsługującym to samo miasto, tę samą aglomerację lub ten sam region, obsługujący lot przewoźnik lotniczy jest zobowiązany do zaoferowania pasażerowi z własnej inicjatywy pokrycia kosztów transportu do pierwotnie przewidzianego docelowego portu lotniczego lub, w stosownym wypadku, do innego pobliskiego miejsca docelowego uzgodnionego z tym pasażerem.

                  6)

                  Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że naruszenie przez obsługującego lot przewoźnika lotniczego ciążącego na nim obowiązku pokrycia kosztów transportu pasażera z portu lotniczego, w którym zakończył się lot, do pierwotnie przewidzianego portu lotniczego lub innego miejsca docelowego uzgodnionego z tym pasażerem nie skutkuje przyznaniem temu ostatniemu prawa do odszkodowania ryczałtowego na podstawie art. 7 ust. 1 wskazanego rozporządzenia. Naruszenie to prowadzi natomiast do powstania po stronie rzeczonego pasażera prawa do uzyskania zwrotu wydatkowanych przezeń kwot, które w świetle okoliczności danego przypadku okazały się niezbędne, odpowiednie i rozsądne w celu złagodzenia skutków uchybienia, którego dopuścił się przewoźnik lotniczy.

         (1)  Dz.U. C 77 z 9.3.2020.