title: Sprawa C-326/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – Directie van de Dienst Wegverkeer (RDW) / X, Y i X, Y / Directie van de Dienst Wegverkeer (RDW) oraz Directie van de Dienst Wegverkeer (RDW) / Z Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 1999/37 WE – Dokumenty rejestracyjne pojazdów – Braki w świadectwach rejestracji – Wzajemne uznawanie – Dyrektywa 2007/46/WE – Pojazdy zbudowane przed harmonizacją wymagań technicznych na poziomie Unii Europejskiej – Zmiany mające wpływ na właściwości techniczne pojazdu

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/9

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – Directie van de Dienst Wegverkeer (RDW) / X, Y i X, Y / Directie van de Dienst Wegverkeer (RDW) oraz Directie van de Dienst Wegverkeer (RDW) / Z
      (Sprawa C-326/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 1999/37 WE - Dokumenty rejestracyjne pojazdów - Braki w świadectwach rejestracji - Wzajemne uznawanie - Dyrektywa 2007/46/WE - Pojazdy zbudowane przed harmonizacją wymagań technicznych na poziomie Unii Europejskiej - Zmiany mające wpływ na właściwości techniczne pojazdu)
      (2019/C 93/11)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Directie van de Dienst Wegverkeer (RDW), X, Y

         Strona przeciwna: X, Y, Directie van de Dienst Wegverkeer (RDW), Z

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 lit. a) dyrektywy Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów w związku z art. 3 pkt 11 i 13 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2007/46/WE z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów należy interpretować w ten sposób, że dyrektywa 1999/37 ma zastosowanie do dokumentów wydanych przez państwa członkowskie w trakcie rejestracji pojazdów zbudowanych przed dniem 29 kwietnia 2009 r., kiedy to upłynął termin transpozycji dyrektywy 2007/46.

                  2)

                  Artykuł 4 dyrektywy 1999/37 w związku z art. 3 ust. 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że organy państwa członkowskiego, w którym złożony został wniosek o ponowną rejestrację używanego pojazdu, mają prawo odmówić uznania świadectwa rejestracji wydanego w państwie członkowskim, w którym pojazd ten był uprzednio zarejestrowany, jeżeli brakuje w nim pewnych obowiązkowych danych, wskazane w nim dane nie odpowiadają temu pojazdowi oraz rzeczone świadectwo nie pozwala na identyfikację tego pojazdu.

                  3)

                  Artykuł 24 ust. 6 dyrektywy 2007/46 należy interpretować w ten sposób, że przewidziany w nim reżim nie ma zastosowania do pojazdu używanego, który został już zarejestrowany w państwie członkowskim, jeżeli został on na podstawie art. 4 dyrektywy 1999/37 przedstawiony właściwemu w tej dziedzinie organowi innego państwa członkowskiego w celu jego ponownej rejestracji. Jednakże, jeżeli istnieją przesłanki, by sądzić, że pojazd ten stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, organ ten może na mocy art. 5 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/40/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep zażądać skierowania pojazdu na badania techniczne przed jego rejestracją.

         (1)  Dz.U. C 293 z 4.9.2017.


title: Sprawa C-206/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 grudnia 2018 r. – Komisja Europejska / Rzeczpospolita Polska, popierana przez: Królestwo Belgii, Republikę Francuską

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/21

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 grudnia 2018 r. – Komisja Europejska / Rzeczpospolita Polska, popierana przez: Królestwo Belgii, Republikę Francuską
      (Sprawa C-206/18) (1)

      (2019/C 103/24)
      Język postępowania: polski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 182 z 28.5.2018.


title: Sprawa C-62/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul București (Rumunia) w dniu 29 stycznia 2019 r. — Star Taxi App SRL/Unitatea Administrativ Teritorială Municipiul București prin Primar General, Consiliul General al Municipiului București

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul București (Rumunia) w dniu 29 stycznia 2019 r. — Star Taxi App SRL/Unitatea Administrativ Teritorială Municipiul București prin Primar General, Consiliul General al Municipiului București
      (Sprawa C-62/19)
      (2019/C 164/16)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul București

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Star Taxi App SRL

         Strona przeciwna: Unitatea Administrativ Teritorială Municipiul București prin Primar General, Consiliul General al Municipiului București

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy dyrektywy 98/34/WE (1) (art. 1 pkt 2), zmienionej dyrektywą 98/48/WE (2), i dyrektywy 2000/31/WE (3) [art. 2 lit. a)], zgodnie z którymi usługa społeczeństwa informacyjnego to „usługa […] świadczona za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usług”, należy interpretować w ten sposób, że działalność taka jak ta prowadzona przez Star Taxi App SRL (tzn. usługa polegająca na umożliwianiu bezpośredniego nawiązania kontaktu, za pomocą aplikacji elektronicznej, między klientami taksówek a kierowcami taksówek) powinna być uważana za konkretną usługę społeczeństwa informacyjnego i gospodarki opartej na współpracy (biorąc pod uwagę, że Star Taxi App SRL nie spełnia kryteriów bycia przewoźnikiem, uwzględnionych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w pkt 39 wyroku C-434/15 w odniesieniu do Uber)?

                  2)

                  Jeżeli [aplikacja] Star Taxi App SRL zostanie uznana za usługę społeczeństwa informacyjnego, czy przepisy art. 4 dyrektywy 2000/31/WE, art. 9, 10 i 16 dyrektywy 2006/123/WE (4), a także art. 56 TFUE oznaczają zastosowanie do działalności Star Taxi App SRL zasady swobody świadczenia usług? Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy przepisy te stoją na przeszkodzie regulacji takiej jak ta określona w Hotărârea Consiliului General al Municipiului București (uchwale głównej rady gminy Bukareszt, zwanej dalej „HCGMB”) nr 626/19.12.2017, zmieniającej i uzupełniającej HCGMB nr 178/2008 w sprawie przyjęcia regulacji ramowej, specyfikacji i umowy koncesji na zarządzanie delegowane w celu organizacji i wykonywania usługi publicznego, lokalnego przewozu taksówkowego — art. I, II, III, IV i V?

                  3)

                  W przypadku gdy dyrektywa 2000/31/WE ma zastosowanie do usługi świadczonej przez Star Taxi App SRL, czy ograniczenia nałożone przez państwo członkowskie na swobodę świadczenia usług, które uzależniają świadczenie usługi od obowiązku posiadania zezwolenia lub licencji, stanowią ważne środki mające na celu odstąpienie od art. 3 ust. 2 dyrektywy 2000/31, zgodnie z art. 3 ust. 4 tej dyrektywy?

                  4)

                  Czy przepisy art. 5 dyrektywy 2015/1535 (5) stoją na przeszkodzie przyjęciu, bez uprzedniego powiadomienia Komisji Europejskiej, regulacji takiej jak zawarta w HCGMB nr 626/19.12.2017, zmieniającej i uzupełniającej HCGMB nr 178/2008 w sprawie przyjęcia regulacji ramowej, specyfikacji i umowy koncesji na zarządzanie delegowane w celu organizacji i wykonywania usługi publicznego, lokalnego przewozu taksówkowego — art. I, II, III, IV i V?

         (1)  Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.U. 1998, L 204, s. 37).

         (2)  Dyrektywa 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniająca dyrektywę 98/34/WE ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.U. 1998, L 217, s. 18).

         (3)  Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) (Dz.U. 2000, L 178, s. 1).

         (4)  Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. 2006, L 376, s. 36).

         (5)  Dyrektywa (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (ujednolicenie) (Dz.U. 2015, L 241, s. 1).


title: Sprawa C-154/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Eparchiako Dikastirio Larnakas (Cypr) w dniu 22 lutego 2019 r. — Kypriaki Kentriki Archi/GA

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Eparchiako Dikastirio Larnakas (Cypr) w dniu 22 lutego 2019 r. — Kypriaki Kentriki Archi/GA
      (Sprawa C-154/19)
      (2019/C 164/27)
      Język postępowania: grecki

         Sąd odsyłający

      Eparchiako Dikastirio Larnakas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Kypriaki Kentriki Archi

         Druga strona postępowania: GA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy niezależność od władzy wykonawczej prokuratury, która wydaje europejski nakaz aresztowania zgodnie z ustawodawstwem krajowym, może być oceniana na podstawie roli, jaką odgrywa ona w krajowym systemie prawnym? Jeśli nie, to jakie są kryteria, według których należy oceniać jej niezależność od władzy wykonawczej?

                  2)

                  Czy prokuratura w Hamburgu, która zgodnie z niemieckim ustawodawstwem jest częścią władzy wykonawczej, a nie sądowniczej, podlega hierarchicznej strukturze ministerstwa sprawiedliwości i ma obowiązek ścigania sprawcy przestępstwa, jeżeli uzna to za właściwe po dokonaniu oceny wszystkich uniewinniających i obciążających okoliczności sprawy, może zostać uznana za wystarczająco niezależny organ, który uczestniczy w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych i w związku z tym stanowi „organ sądowy” w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej z dnia 13 czerwca 2002 r. (1) w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi?

                  3)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy prokuratura w Hamburgu powinna być również funkcjonalnie niezależna od władzy wykonawczej w odniesieniu do każdej prowadzonej przez nią sprawy oraz na podstawie jakich kryteriów należy oceniać taką niezależność funkcjonalną?

                  4)

                  Czy europejski nakaz aresztowania wydany przez prokuraturę w Hamburgu — który zgodnie z prawem niemieckim nie podlega kontroli sądowej bezpośrednio, lecz jedynie w trybie incydentalnym, a mianowicie w drodze zażalenia na wpis o aresztowaniu dokonany w Systemie Informacyjnym Schengen (SIS) po wydaniu tego nakazu — jest „decyzją sądową” w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej zgodnie z zasadą wzajemnego uznawania ustanowioną w art. 1 ust. 2 decyzji ramowej?

         (1)  Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi [Oświadczenia niektórych państw członkowskich w przedmiocie przyjęcia decyzji ramowej] (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).


title: Sprawa C-213/19: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2019 r. — Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               13.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/38

      Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2019 r. — Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
      (Sprawa C-213/19)
      (2019/C 164/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

         Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie, że:

                              1.

                              nie zapisując w księgach rachunkowych prawidłowych kwot należności celnych oraz nie udostępniając prawidłowej kwoty tradycyjnych zasobów własnych oraz zasobów własnych opartych na VAT w odniesieniu do niektórych przypadków przywozu wyrobów włókienniczych i obuwia z Chińskiej Republiki Ludowej, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 2 i art. 8 decyzji Rady 2014/335 (1), art. 2 i 8 decyzji Rady 2007/436 (2), art. 2, 6, 9, 10, 12 i 13 rozporządzenia Rady 609/2014 (3), art. 2, 6, 9, 10, 11 i 17 rozporządzenia Rady 1150/2000 (4), art. 2 rozporządzenia Rady 1553/89 (5) oraz art. 105 ust. 3 rozporządzenia Rady 952/2013 (6) i art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady 2913/92 (7);
                              w następstwie tego uchybienia zobowiązaniom ciążącym na tym państwie na mocy art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 325 i 310 ust. 6 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 3 i 46 rozporządzenia 952/2013, art. 13 rozporządzenia Rady 2913/92, art. 248 ust. 1 rozporządzenia Komisji 2454/93 (8), art. 244 rozporządzenia wykonawczego Komisji 2015/2447 (9) oraz art. 2 ust. 1 lit. b) i d), art. 83, art. 85-87 i art. 143 ust. 1 lit. d) i ust. 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE (10);
                              Straty w zakresie odnośnych tradycyjnych zasobów własnych, które miały zostać udostępnione budżetowi Unii (minus koszty poboru) odpowiadają kwotom:

                                          —

                                          496,025,324.30 EUR w 2017 r. (do dnia 11 października 2017 r. włącznie);

                                          —

                                          646,809,443.80 EUR w 2016 r.;

                                          —

                                          535,290,329.16 EUR w 2015 r.;

                                          —

                                          480,098,912.45 EUR w 2014 r.;

                                          —

                                          325,230,822.55 EUR w 2013 r.;

                                          —

                                          173,404,943.81 EUR w 2012 r.;

                                          —

                                          22,777,312.79 EUR w 2011 r.

                              2.

                              nie przekazując służbom Komisji wymaganych informacji niezbędnych przy ustalaniu wielkości strat w zakresie tradycyjnych zasobów własnych oraz nie dostarczając treści wymaganej oceny prawnej działu prawnego HMRC (organu podatkowo-celnego) ani uzasadnienia decyzji, która doprowadziła do umorzenia ustalonych długów celnych, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 2 ust. 2 i ust. 3 lit. d) rozporządzenia Rady 608/2014 (11); oraz

                  —

                  obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Pomimo powtarzających się ostrzeżeń ze strony OLAF-u i Komisji o ryzyku wystąpienia nadużyć finansowych, Zjednoczone Królestwo nie zastosowało w ramach kontroli celnej podejścia opartego na analizie ryzyka, aby uniemożliwić dopuszczenie do swobodnego obrotu towarów o zaniżonej wartości w Unii (w szczególności obuwia i wyrobów włókienniczych wywożonych z Chińskiej Republiki Ludowej) do dnia 12 października 2017 r. Na skutek tej bezczynności w obliczu wielokrotnych ostrzeżeń, Zjednoczone Królestwo nie podjęło opartych na analizie ryzyka środków wymaganych na mocy unijnych przepisów prawa celnego oraz przepisów dotyczących zasobów własnych. Rzeczony brak podjęcia odpowiednich działań miał również wpływ na prawidłowe stosowanie unijnych przepisów dotyczących VAT. Naruszenie przez Zjednoczone Królestwo prawa Unii spowodowało wyjątkowo wysokie straty dla budżetu Unii oraz wysoki poziom przywozu towarów o zaniżonej wartości do tego państwa członkowskiego. Z uwagi na to, że Zjednoczone Królestwo nie zastosowało się, w przeciwieństwie do innych państw członkowskich, do zaleceń Komisji w Zjednoczonym Królestwie odnotowano wzmożony handel towarami o zaniżonej wartości. Te wyjątkowo wysokie straty odbiły się również drastycznie negatywnie na sprawiedliwym podziale obciążeń wśród państw członkowskich z tego powodu, że straty te musiały zostać skompensowane odpowiednio wyższymi opartymi na DNB wkładami innych państw członkowskich na poczet budżetu Unii.

         (1)  1Decyzja Rady 2014/335/UE, Euratom z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej, Dz.U. L 168, s. 105.

         (2)  Decyzja Rady 2007/436/WE, Euratom z dnia 7 czerwca 2007 r. w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich, Dz.U. L 163, s. 17.

         (3)  Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 609/2014 z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie metod i procedury udostępniania tradycyjnych zasobów własnych, zasobów własnych opartych na VAT i zasobów własnych opartych na DNB oraz w sprawie środków w celu zaspokojenia potrzeb gotówkowych (wersja przekształcona), Dz.U. L 168 z 7.6.2014, s. 39.

         (4)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. w sprawie stosowania decyzji 94/728/CE, Euratom, w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnoty, Dz.U. L 130, s. 1.

         (5)  Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1553/89 z dnia 29 maja 1989 r. w sprawie ostatecznych jednolitych warunków poboru środków własnych pochodzących z podatku od wartości dodanej, Dz.U. L 155, s. 9.

         (6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny, Dz. U. 2013, L 269, s.1.

         (7)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny, Dz.U. L 302, s. 1.

         (8)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, Dz.U. 1993, L 253, s. 1.

         (9)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny, Dz.U. L 343, s. 558,).

         (10)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz. U. 2006, L 347, s. 1.

         (11)  Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 608/2014 z dnia 26 maja 2014 r. określające środki wykonawcze dotyczące systemu zasobów własnych Unii Europejskiej, Dz.U. L 168, s. 29.


title: Sprawa C-596/17: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Japan Tobacco International SA, Japan Tobacco International France SAS/Premier ministre, Ministre de l'Action et des Comptes publics, Ministre des Solidarités et de la Santé

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/24

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Japan Tobacco International SA, Japan Tobacco International France SAS/Premier ministre, Ministre de l'Action et des Comptes publics, Ministre des Solidarités et de la Santé
      (Sprawa C-596/17) (1)

      (2019/C 172/29)
      Język postępowania: francuski
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 437 z 18.12.2017.


title: Sprawa C-657/17: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Hussein Mohamad Hussein, przy udziale: Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/24

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Hussein Mohamad Hussein, przy udziale: Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl
      (Sprawa C-657/17) (1)

      (2019/C 172/30)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 52 z 12.2.2018.


title: Sprawa C-368/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Justice de paix du troisième canton de Charleroi — Belgia) — Frank Casteels/Ryanair DAC, uprzednio Ryanair Ltd

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/25

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Justice de paix du troisième canton de Charleroi — Belgia) — Frank Casteels/Ryanair DAC, uprzednio Ryanair Ltd
      (Sprawa C-368/18) (1)

      (2019/C 172/32)
      Język postępowania: francuski
      Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 285 z 13.8.2018.


title: Sprawa C-498/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — ZW/Deutsche Lufthansa AG

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/25

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — ZW/Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-498/18) (1)

      (2019/C 172/34)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 399 z 5.11.2018.


title: Sprawa C-614/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 lutego 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Słowacka

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/26

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 lutego 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Słowacka
      (Sprawa C-614/18) (1)

      (2019/C 172/35)
      Język postępowania: słowacki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 445 z 10.12.2018.


title: Sprawa C-660/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 lutego 2019 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin — Niemcy) — Sundair GmbH/WV, XU, YT, ZS

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/26

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 lutego 2019 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin — Niemcy) — Sundair GmbH/WV, XU, YT, ZS
      (Sprawa C-660/18) (1)

      (2019/C 172/36)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa C-701/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 31 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürnberg — Niemcy) — Geld-für-Flug GmbH/Ryanair DAC

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/26

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 31 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürnberg — Niemcy) — Geld-für-Flug GmbH/Ryanair DAC
      (Sprawa C-701/18) (1)

      (2019/C 172/37)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 72 z 25.2.2019.


title: Sprawa C-750/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam — Niderlandy) — A, B/C

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/27

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam — Niderlandy) — A, B/C
      (Sprawa C-750/18) (1)

      (2019/C 172/38)
      Język postępowania: niderlandzki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 93 z 11.3.2019.


title: Sprawy T-251/17 i T-252/17: Wyrok Sądu z dnia 28 marca 2019 r. — Robert Bosch/EUIPO (Simply. Connected.) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenia graficznych unijnych znaków towarowych Simply. Connected. — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Artykuł 64 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 71 rozporządzenia 2017/1001)

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/28

      Wyrok Sądu z dnia 28 marca 2019 r. — Robert Bosch/EUIPO (Simply. Connected.)
      (Sprawy T-251/17 i T-252/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenia graficznych unijnych znaków towarowych Simply. Connected. - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Artykuł 64 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 71 rozporządzenia 2017/1001)
      (2019/C 172/39)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Robert Bosch GmbH (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Völker i M. Pemsel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: V. Mensing i D. Hanf, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skargi na decyzje Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 marca 2017 r. (sprawa R 948/2016-5) i z dnia 10 marca 2017 r. (sprawa R 947/2016-5) dotyczące rejestracji oznaczeń graficznych Simply. Connected. jako unijnych znaków towarowych.

         Sentencja

                  1)

                     Sprawy T-251/17 i T-252/17 zostają połączone do celu wydania wyroku.

                  2)

                     Skargi zostają oddalone.

                  3)

                     Robert Bosch GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 195 z 19. 6. 2017.


title: Sprawa T-480/17: Wyrok Sądu z dnia 26 marca 2019 r. — Grecja/Komisja (EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Wydatki poniesione przez Grecję — Jednorazowe i ryczałtowe korekty finansowe — Wzajemna zgodność — Kontrola podstawowych wymogów w zakresie zarządzania — Analiza ryzyka — Ocena szkody finansowej — Obowiązek uzasadnienia — Proporcjonalność)

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/29

      Wyrok Sądu z dnia 26 marca 2019 r. — Grecja/Komisja
      (Sprawa T-480/17) (1)

      (EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki poniesione przez Grecję - Jednorazowe i ryczałtowe korekty finansowe - Wzajemna zgodność - Kontrola podstawowych wymogów w zakresie zarządzania - Analiza ryzyka - Ocena szkody finansowej - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność)
      (2019/C 172/40)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: G. Kanellopoulos i A. Vasilopoulou, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i A. Sauka, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/1144 z dnia 26 czerwca 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2017, L 165, s. 37) w części, w której w następstwie dochodzenia o sygnaturze ΧC/2014/002/GR nakłada ona na Republikę Grecką jednorazowe i ryczałtowe korekty finansowe w łącznej wysokości 1 182 054,72 EUR z powodu niedociągnięć w stosowaniu zasady wzajemnej zgodności (EFRG i EFRROW).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 357 z 23.10.2017.


title: sprawa T-492/17: Wyrok Sądu z dnia 2 kwietnia 2019 r. — Fleig/ESDZ (Służba publiczna — Personel kontraktowy — Umowa na czas nieokreślony — Artykuł 47 lit. c) ppkt (i) WZIP — Rozwiązanie umowy za wypowiedzeniem — Podstawy wypowiedzenia — Utrata zaufania — Interes służby — Oczywisty błąd w ocenie — Obowiązek staranności — Zasada dobrej administracji — Artykuły 30 i 41 karty praw podstawowych — Kwestia incydentalna — Publikacja w Internecie dokumentów dołączonych do akt postępowania przed Sądem — Artykuł 17 regulaminu pracowniczego)

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/29

      Wyrok Sądu z dnia 2 kwietnia 2019 r. — Fleig/ESDZ
      (sprawa T-492/17) (1)

      (Służba publiczna - Personel kontraktowy - Umowa na czas nieokreślony - Artykuł 47 lit. c) ppkt (i) WZIP - Rozwiązanie umowy za wypowiedzeniem - Podstawy wypowiedzenia - Utrata zaufania - Interes służby - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek staranności - Zasada dobrej administracji - Artykuły 30 i 41 karty praw podstawowych - Kwestia incydentalna - Publikacja w Internecie dokumentów dołączonych do akt postępowania przed Sądem - Artykuł 17 regulaminu pracowniczego)
      (2019/C 172/41)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Stephan Fleig (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: H. Tettenborn, avocat)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciel: S. Marquardt, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie zmierzające, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 19 września 2016 r., na mocy której dyrektor dyrekcji ds. zasobów ludzkich ESDZ, działający w charakterze organu upoważnionego do zawierania umów o pracę, rozwiązał umowę o pracę skarżącego ze skutkiem od dnia 19 czerwca 2017 r., a po drugie, do uzyskania naprawienia szkody, jaką miał ponieść skarżący w następstwie tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Stephan Fleig zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 318 z 25.9.2017.


title: Sprawa T-562/17: Wyrok Sądu z dnia 28 marca 2019 r. — dm-drogerie markt/EUIPO — Albea Services (ALBÉA) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy ALBÉA — Wcześniejsza rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy Balea — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/30

      Wyrok Sądu z dnia 28 marca 2019 r. — dm-drogerie markt/EUIPO — Albea Services (ALBÉA)
      (Sprawa T-562/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy ALBÉA - Wcześniejsza rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy Balea - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 172/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: dm-drogerie markt GmbH & Co. KG (Karlsruhe, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Bludovsky i C. Mellein)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Rajh i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Albea Services (Gennevilliers, Francja) (przedstawiciel: adwokat J.H. de Mitry)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 maja 2017 r. (sprawa R 1870/2016-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy dm-drogerie markt a Albea Services.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 25 maja 2017 r. (sprawa R 1870/2016-1).

                  2)

                     Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 338 z 9.10.2017.


title: Sprawa T-611/17: Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2019 r. — All Star/EUIPO — Carrefour Hypermarchés (Kształt podeszwy buta) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Trójwymiarowy unijny znak towarowy — Kształt podeszwy buta — Fakty notoryjne — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Artykuł 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 94 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001] — Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 i art. 52 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 7 ust. 3 i art. 59 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001) — Nieuwzględnienie wniosku o przeprowadzenie rozprawy przed izbą odwoławczą — Artykuł 77 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 96 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/31

      Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2019 r. — All Star/EUIPO — Carrefour Hypermarchés (Kształt podeszwy buta)
      (Sprawa T-611/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Trójwymiarowy unijny znak towarowy - Kształt podeszwy buta - Fakty notoryjne - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Artykuł 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 94 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001] - Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 i art. 52 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 7 ust. 3 i art. 59 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001) - Nieuwzględnienie wniosku o przeprowadzenie rozprawy przed izbą odwoławczą - Artykuł 77 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 96 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)
      (2019/C 172/43)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: All Star CV (Beaverton, Oregon, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze i G. Würtenberger oraz S. Malynicz, QC)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: V. Ruzek, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Carrefour Hypermarchés (Évry, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Verneret)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 czerwca 2017 r. (sprawa R 952/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Carrefour Hypermarchés a All Star.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     All Star CV zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 374 z 6.11.2017.


title: Sprawa T-804/17: Wyrok Sądu z dnia 4 kwietnia 2019 r. — Stada Arzneimittel/EUIPO (Przedstawienie dwóch przeciwległych łuków) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego dwa przeciwległe łuki — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/33

      Wyrok Sądu z dnia 4 kwietnia 2019 r. — Stada Arzneimittel/EUIPO (Przedstawienie dwóch przeciwległych łuków)
      (Sprawa T-804/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego dwa przeciwległe łuki - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 172/45)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Stada Arzneimittel AG (Bad Vilbel, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.-C. Plate i R. Kaase)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo D. Hanf i D. Walicka, następnie D. Hanf i E. Markakis, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 września 2017 r. (sprawa R 1887/2016-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego dwa przeciwległe łuki jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Stada Arzneimittel AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 42 z 5.2.2018.


title: Sprawa T-259/18: Wyrok Sądu z dnia 28 marca 2019 r. — Zakłady Chemiczne „Siarkopol” Tarnobrzeg/EUIPO — EuroChem Agro (Unifoska) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Unifoska — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy NITROFOSKA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/33

      Wyrok Sądu z dnia 28 marca 2019 r. — Zakłady Chemiczne „Siarkopol” Tarnobrzeg/EUIPO — EuroChem Agro (Unifoska)
      (Sprawa T-259/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Unifoska - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy NITROFOSKA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 172/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Zakłady Chemiczne „Siarkopol” Tarnobrzeg (Tarnobrzeg, Polska) (przedstawiciel: M. Kondrat, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Palmero Cabezas i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: EuroChem Agro GmbH (Mannheim, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Schmidhuber i A. Haberer)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 lutego 2018 r. (sprawa R 1503/2017-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między EuroChem Agro a Zakłady Chemiczne „Siarkopol” Tarnobrzeg.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Zakłady Chemiczne „Siarkopol” Tarnobrzeg sp. z o.o. zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 221 z 25.6.2018.


title: Sprawa T-186/18: Postanowienie Sądu z dnia 25 marca 2019 r. — Abaco Energy i in./Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — System pomocy na rzecz energii odnawialnej — Wstępne postępowanie wyjaśniające — Decyzja stwierdzająca zgodność systemu pomocy z rynkiem wewnętrznym — Skarga wniesiona przez beneficjantów — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność)

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/34

      Postanowienie Sądu z dnia 25 marca 2019 r. — Abaco Energy i in./Komisja
      (Sprawa T-186/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - System pomocy na rzecz energii odnawialnej - Wstępne postępowanie wyjaśniające - Decyzja stwierdzająca zgodność systemu pomocy z rynkiem wewnętrznym - Skarga wniesiona przez beneficjantów - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność)
      (2019/C 172/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Abaco Energy (Madryt, Hiszpania) i 1659 innych skarżących, których nazwy są zawarte w załączniku do postanowienia, (przedstawiciele: początkowo adwokaci P. Holtrop, P. Kuypers i M. de Wit, następnie P. Holtrop)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche, P. Němečková i S. Noë, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 7384 final z dnia 10 listopada 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.40348 (2015/NN) wdrożonej przez Królestwo Hiszpanii (Wsparcie na rzecz wytwarzania energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii, kogeneracji i odpadów).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                     Postępowanie w przedmiocie przedstawionych przez Królestwo Hiszpanii i EDP España wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

                  3)

                     Abaco Energy, SA i pozostali skarżący, których nazwy są zawarte w załączniku do postanowienia, zostają obciążeni własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską, z wyjątkiem kosztów związanych z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

                  4)

                     Abaco Energy, SA i pozostali skarżący, których nazwy są zawarte w załączniku do postanowienia, Komisja, Królestwo Hiszpanii i EDP España pokrywają własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 221 z 25.6.2018.


title: Sprawa T-190/18: Postanowienie Sądu z dnia 25 marca 2019 r. — Solwindet las Lomas/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — System pomocy na rzecz energii odnawialnych — Wstępne postępowanie wyjaśniające — Decyzja stwierdzająca zgodność systemu pomocy z rynkiem wewnętrznym — Skarga wniesiona przez beneficjenta — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność)

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/35

      Postanowienie Sądu z dnia 25 marca 2019 r. — Solwindet las Lomas/Komisja
      (Sprawa T-190/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - System pomocy na rzecz energii odnawialnych - Wstępne postępowanie wyjaśniające - Decyzja stwierdzająca zgodność systemu pomocy z rynkiem wewnętrznym - Skarga wniesiona przez beneficjenta - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność)
      (2019/C 172/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Solwindet las Lomas, SL (Girona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Sandberg-Mørch)

         Strona pozwana: Komisja (przedstawiciele: T. Maxian Rusche, P. Němečková i S. Noë, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 10 listopada 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.40348 (2015/NN) wdrożonej przez Królestwo Hiszpanii (Wsparcie wytwarzania energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii, kogeneracji i odpadów).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                     Postępowanie w sprawie wniosków Królestwa Hiszpanii i EDP España o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

                  3)

                     Solwindet las Lomas, SL pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję Europejską, z wyjątkiem kosztów związanych z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

                  4)

                     Solwindet las Lomas, Komisja, Królestwo Hiszpanii i EDP España pokrywają własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 190 z 4.6.2018.


title: Sprawa T-631/18: Postanowienie Sądu z dnia 28 marca 2019 r. — Herholz/EUIPO (#) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego # — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 — Żądanie zmiany decyzji — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/36

      Postanowienie Sądu z dnia 28 marca 2019 r. — Herholz/EUIPO (#)
      (Sprawa T-631/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego # - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Żądanie zmiany decyzji - Oczywista niedopuszczalność)
      (2019/C 172/49)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Herholz Vertrieb GmbH & Co. KG (Ahaus, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Sprenger)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Sesma Merino i A. Söder, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 sierpnia 2018 r. (sprawa R 445/2018-2), dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego # jako unijnego znaku towarowego

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                     Herholz Vertrieb GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 445 z 10.12.2018.


title: Sprawa T-157/19: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2019 r. — Șanli/Rada

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/36

      Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2019 r. — Șanli/Rada
      (Sprawa T-157/19)
      (2019/C 172/50)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Dalokay Șanli (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat D. Gürses)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/24 z dnia 8 stycznia 2019 r. oraz decyzji Rady (WPZiB) 2019/25 z dnia 8 stycznia 2019 r.

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: utrzymanie PKK w wykazie organizacji terrorystycznych nie jest już uzasadnione, ponieważ PKK nie jest organizacją terrorystyczną.

                  2.

                  Zarzut drugi: nazwisko skarżącego nie powinno znajdować się w rzeczonym wykazie, ponieważ nigdy nie został on skazany za czyn związany z prowadzeniem działalność terrorystycznej. Nie zostały mu również postawione takie zarzuty.

                  3.

                  Zarzut trzeci: nie zostało udowodnione, jakoby skarżący prowadził działalność terrorystyczną, względnie mógł zostać powiązany z tego rodzaju działalnością. Twierdzenie, w myśl którego dokonywał on werbunku oraz brał udział w finansowaniu takiej organizacji, nie zostały poparte dowodami.

                  4.

                  Zarzut czwarty: naruszone zostały prawa podstawowe skarżącego, mianowicie prawo do obrony i prawo do skutecznego środka prawnego, jako że nie miał on możliwości podjęcia obrony co do przypisywanych mu czynów.

                  5.

                  Zarzut piąty: zaskarżone akty Rady zostały niedostatecznie uzasadnione, biorąc pod uwagę brak dostatecznych dowodów dla zastosowania sankcji.

                  6.

                  Zarzut szósty: został naruszony art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB, ponieważ Rada nie przedstawiła dokładnych informacji ani dokumentów wykazujących podjęcie decyzji przez właściwą władzę w rozumieniu przywołanego przepisu.


title: Sprawa T-162/19: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2019 r. — Telefónica i Telefónica de España/Parlament i Rada

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/38

      Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2019 r. — Telefónica i Telefónica de España/Parlament i Rada
      (Sprawa T-162/19)
      (2019/C 172/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Telefónica, SA (Madryt, Hiszpaniai Telefónica de España, SA (Madryt) (przedstawiciele: adwokaci F. González Díaz, B. Langeheine i J. Blanco Carol)

         Strona pozwana: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 50 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1971 (1);

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami zastępstwa procesowego i innymi kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów, które w istocie są takie same jak zarzuty podniesione na poparcie skargi w sprawie T-161/19, Deutsche Telekom/Parlament i Rada lub są do nich podobne.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1971 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiające Organ Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej (BEREC) oraz Agencję Wsparcia BEREC (Urząd BEREC), zmieniające rozporządzenie (UE) 2015/2120 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1211/2009 (Dz.U. 2018, L 321, s. 1).


title: Sprawa T-171/19: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2019 r. — Hebberecht/ESDZ

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/39

      Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2019 r. — Hebberecht/ESDZ
      (Sprawa T-171/19)
      (2019/C 172/53)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Chantal Hebberecht (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat K. Bicard)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że skarga Ch. Hebberecht jest dopuszczalna i zasadna;

                  —

                  uchylenie kary orzeczonej względem skarżącej;

                  —

                  zasądzenie od Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 36 000 EUR tytułem zaległego wynagrodzenia i odsetek za zwłokę;

                  —

                  zasądzenie od ESDZ zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 450 000 EUR tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia za uszczerbek na zdrowiu, szkodę materialną i krzywdę;

                  —

                  ewentualnie, zasądzenie od ESDZ zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 300 000 EUR tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia za tę samą szkodę;

                  —

                  ewentualnie, zasądzenie od ESDZ zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 150 000 EUR tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia za tę samą szkodę;

                  —

                  ewentualnie, zasądzenie od ESDZ zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 50 000 EUR tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia za tę samą szkodę;

                  —

                  obciążenie ESDZ kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że nie popełniła czynów zarzucanych jej w wyroku sądu pierwszej instancji w Hainaut (Belgia) z dnia 13 grudnia 2017 r., na które to czyny ESDZ powołuje się jako na czyny stanowiące szczególnie poważne naruszenie obowiązków spoczywających na urzędnikach, w szczególności na podstawie art. 12 regulaminu pracowniczego. Przywołuje również dyskryminacyjny charakter nałożonych na nią kar.


title: Sprawa T-173/19: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2019 r. — AV i AW/Parlament

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/40

      Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2019 r. — AV i AW/Parlament
      (Sprawa T-173/19)
      (2019/C 172/54)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: AV i AW (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i S. Rodrigues)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszej skargi;

            a w konsekwencji

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia, po pierwsze, art. 78 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1), a z drugiej strony, prawa do obrony. Skarżący podnoszą w tym względzie, że w niniejszym przypadku nie podano im do wiadomości żadnej decyzji administracyjnej zawierającej nakaz zwrotu przed wydaniem decyzji zaskarżonych decyzji dotyczącej zwrotu nadpłaconych kwot.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący braku ważnej podstawy prawnej, gdyż fakt, iż zaskarżone decyzje wpisywały się w dziedzinę postępowania dyscyplinarnego, nie pozwalał na ich wydanie na podstawie art. 85 regulaminu pracowniczego urzędników.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 85 regulaminu pracowniczego urzędników. Zdaniem skarżących, nawet gdyby zaskarżone decyzje można było wydać na podstawie art. 85 regulaminu pracowniczego urzędników, to byłyby one obarczone wadą niezgodności z prawem, gdyż przesłanki stosowania tego przepisu nie są w niniejszym przypadku spełnione.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji i wynikającego z niej obowiązku wspomagania, w szczególności dlatego, że pozwana nie uczyniła wysiłku sprawdzenia prawdziwości wykrytej przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) nieprawidłowości.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący nadużycia władzy przez Parlament, gdyż wydał on zaskarżone decyzje — jeśli je wyłącznie, to w decydującym stopniu — w celach innych niż te określone w art. 85 regulaminu pracowniczego urzędników, czyli z chęci ukarania skarżących w sposób inny niż w drodze kary dyscyplinarnej.


title: Sprawa T-176/19: Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2019 r. — 3V Sigma/ECHA

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/41

      Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2019 r. — 3V Sigma/ECHA
      (Sprawa T-176/19)
      (2019/C 172/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: 3V Sigma SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: C. Bryanti S. Hainsworth, Solicitors i C. Krampitz, lawyer)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady Odwoławczej pozwanej z dnia 15 stycznia 2019 r. dotyczącej oceny substancji bis(2-etyloheksylu) 4,4'-{6-[4-tert-butylokarbamoilo) anilino]-1,3,5-triazyn-2,4-diylodiimino}dibenzoesanu w zakresie, w jakim (i) oddalono w niej złożone przez skarżącą w trybie administracyjnym odwołanie od pierwotnej decyzji oraz (ii) zdecydowano, że skarżąca musi dostarczyć informacje na temat badania OECD TG 308 do dnia 22 października 2020 r.; oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący, tego że dopuszczono się naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie uznając badanie OECD TG 308 za konieczne.
                  Skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza pozwanej naruszyła prawo i dopuściła się oczywistego błędu w ocenie nie odróżniając warunków, w jakich należy przeprowadzić badanie w celu ustalenia czy w wyniku przetwarzania lub rozkładu substancji dochodzi do powstania produktów tego przetwarzania lub rozkładu, od warunków, w jakich należy przeprowadzić ocenę czy produkty tego przetwarzania lub rozkładu są trwałe, toksyczne lub czy wykazują zdolności do bioakumulacji lub też bardzo trwałe i wykazując bardzo dużą zdolność do bioakumulacji. W konsekwencji czego, zdaniem strony skarżącej, Izba Odwoławcza pozwanej doszła do błędnego wniosku, że wymagane od skarżącej badanie OECD TG 308 było konieczne.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Izba Odwoławcza pozwanej naruszyła prawo i dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, stwierdzając, że zalecane temperatury przeprowadzania badań były odpowiednie.
                  Strona skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza pozwanej naruszyła prawo i dopuściła się oczywistego błędu w ocenie uznając, że temperatura zalecana do przeprowadzenia badania OECD TG 308, a mianowicie 20 oC, była właściwa. Izba Odwoławcza pozwanej nie uwzględniła faktu, że przeprowadzenie badania w wyższej temperaturze będzie miało istotny wpływ na stężenie powstałych produktów przetwarzania lub rozpadu, co z kolei, jeżeli którykolwiek z tych produktów będzie przedmiotem badania na okoliczność jego trwałości, zdolności do bioakumulacji i toksyczności/bardzo dużej trwałości i bardzo dużej zdolności do bioakumulacji — w sposób krytyczny podważy adekwatność badania.


title: Sprawa T-182/19: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2019 r. — Puma/EUIPO (SOFTFOAM)

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/42

      Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2019 r. — Puma/EUIPO (SOFTFOAM)
      (Sprawa T-182/19)
      (2019/C 172/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Schunke)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego SOFTFOAM — zgłoszenie nr 17 363 318

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 stycznia 2019 r. w sprawie R 1399/2018-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-184/19: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2019 r. — Aurea Biolabs/EUIPO — Avizel (AUREA BIOLABS)

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/43

      Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2019 r. — Aurea Biolabs/EUIPO — Avizel (AUREA BIOLABS)
      (Sprawa T-184/19)
      (2019/C 172/57)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Aurea Biolabs Pte Ltd (Koczin, Indie) (przedstawiciele: B. Brandreth, QC i L. Oommen, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Avizel SA (Luksemburg, Luksemburg)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy/Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca przed Sądem

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego znaku towarowego AUREA BIOLABS — zgłoszenie 15 836 737

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z 29 stycznia 2019 r. w sprawie R 814/2018-2 (SPROSTOWANIE)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  przyznanie kosztów stronie skarżącej.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  na poparcie decyzji izba odwoławcza powołała się na nieważny przepis prawa;

                  —

                  gdyby istniało oczywiste naruszenie prawa, właściwym środkiem byłoby cofnięcie wcześniejszej decyzji;

                  —

                  naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001oraz naruszenie zasad słuszności.


title: Sprawa T-185/19: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2019 r. — Public.Resource.Org, Inc. i Right to Know CLG/Komisja

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/44

      Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2019 r. — Public.Resource.Org, Inc. i Right to Know CLG/Komisja
      (Sprawa T-185/19)
      (2019/C 172/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Public.Resource.Org, Inc. (Sebastopol, Kalifornia, Stany Zjednoczone), Right to Know CLG (przedstawiciele: F. Logue, Solicitor, adwokaci A. Grünwald, J. Hackl i C. Nüßing)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2019) 639 wersja ostateczna z dnia 22 stycznia 2019 r. [w tym wstępnej decyzji z dnia 15 listopada 2018 r. o numerze referencyjnym GROW/D3/ALR/dr (2018) 5993057];

                  —

                  tytułem pomocniczym, odesłanie sprawy do Komisji Europejskiej do ponownego rozpatrzenia; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący błędnego zinterpretowania lub zastosowania przez Komisję Europejską art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1), jako że przepis ów nie chroni żądanych zharmonizowanych norm:

                              —

                              objęcie zharmonizowanych norm ochroną praw autorskich nie jest możliwe, ponieważ są one częścią prawa Unii;

                              —

                              żądane zharmonizowane normy są pozbawione oryginalności, a zatem nie mogą korzystać z ochrony praw autorskich;

                              —

                              strona pozwana nie wykazała podnoszonego naruszenia interesów handlowych organizacji normalizacyjnej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję Europejską art. 4 ust. 2 ostatnia część zdania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w zakresie, w jakim niesłusznie uznała ona, że strona skarżąca nie ma nadrzędnego interesu publicznego uzasadniającego dostęp do żądanych zharmonizowanych norm:

                              —

                              pojęcia praworządności i praw podstawowych wymagają swobodnego dostępu do prawodawstwa Unii;

                              —

                              żądane normy zawierają informacje dotyczące środowiska, a w szczególności informacje o emisjach do środowiska, i dlatego powinny zostać ujawnione zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1367/2006 (2);

                              —

                              strona pozwana nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia dla odrzucenia istnienia nadrzędnego interesu publicznego.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13).


title: Sprawa T-187/19: Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2019 r. — Glaxo Group/EUIPO (znak towarowy przedstawiający kolor fioletowy)

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/45

      Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2019 r. — Glaxo Group/EUIPO (znak towarowy przedstawiający kolor fioletowy)
      (Sprawa T-187/19)
      (2019/C 172/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Glaxo Group Ltd (Brentford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, S. Baran, Barrister i R. Jacob, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie unijnego znaku towarowego przedstawiającego kolor fioletowy (PANTONE: 2587C) — zgłoszenie nr 14 596 951

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 stycznia 2019 r. w sprawie R 1870/2017-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001, jako że stwierdzono, iż oznaczenie jest pozbawione samoistnego charakteru odróżniającego, w związku z czym nie może być skutecznie zarejestrowane jako znak towarowy;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001, jako że nie stwierdzono, iż oznaczenie uzyskało charakter odróżniający w następstwie używania przez skarżącą i/lub za jej zgodą.


title: Sprawa C-80/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 4 lutego 2019 r. — E.E.

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 4 lutego 2019 r. — E.E.
      (Sprawa C-80/19)
      (2019/C 148/18)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: E.E.

         Pozostali uczestnicy postępowania: notariusz z czwartej kancelarii notarialnej miasta Kowna, K.D.E.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy sytuację taką jak występująca w rozpoznawanej sprawie, w której obywatelka miała miejsce zwykłego pobytu w dniu śmierci ewentualnie w innym państwie członkowskim, ale w każdym razie nigdy nie zerwała więzi z ojczyzną i przed śmiercią między innymi sporządziła testament na Litwie, pozostawiając całość swojego majątku spadkobiercy będącemu obywatelem Litwy, natomiast w chwili otwarcia spadku ustalono, że w skład masy spadkowej wchodzi wyłącznie nieruchomość położona jedynie na Litwie, zaś obywatel innego państwa członkowskiego będący pozostającym przy życiu współmałżonkiem spadkodawczyni wyraził wprost zamiar zrzeczenia się wszelkich roszczeń do spadku po zmarłej, nie uczestniczył w postępowaniu sądowym prowadzonym na Litwie i poddał się jurysdykcji sądów litewskich oraz stosowaniu prawa litewskiego, należy uznać za sprawę spadkową mającą skutki transgraniczne w rozumieniu rozporządzenia nr 650/2012, do której należy stosować to rozporządzenie?

                  2)

                  Czy litewskiego notariusza, który dokonuje otwarcia sprawy spadkowej, wydaje poświadczenie prawa do dziedziczenia i podejmuje inne czynności konieczne do potwierdzenia przez spadkobiercę jego praw, należy uznawać za „sąd” w rozumieniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 650/2012 (1), mając na względzie, że przy dokonywaniu tych czynności notariusze przestrzegają zasad bezstronności i niezależności, ich decyzje są wiążące dla nich samych lub dla organów sądowych, a ich czynności mogą być przedmiotem postępowania sądowego?

                  3)

                  Jeżeli odpowiedź na pytanie drugie jest twierdząca, czy poświadczenia prawa do dziedziczenia wydawane przez litewskich notariuszy należy uznawać za orzeczenia w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 650/2012 i czy należy z tego względu ustalić jurysdykcję na potrzeby ich wydawania?

                  4)

                  Jeżeli odpowiedź na pytanie drugie jest przecząca, czy przepisy art. 4 i 59 rozporządzenia nr 650/2012 (łącznie lub oddzielnie, lecz bez ograniczenia do tych artykułów) należy interpretować w ten sposób, że notariusze litewscy są uprawnieni do wydawania poświadczeń prawa do dziedziczenia bez konieczności przestrzegania ogólnych zasad dotyczących jurysdykcji, a poświadczenia te będą uznane za dokumenty urzędowe, które mogą wywoływać skutki prawne w innych państwach członkowskich?

                  5)

                  Czy art. 4 rozporządzenia nr 650/2012 (lub inne przepisy tego rozporządzenia) należy interpretować w ten sposób, że miejsce zwykłego pobytu zmarłego można ustalić tylko w jednym, konkretnym państwie członkowskim?

                  6)

                  Czy przepisy art. 4, 5, 7 i 22 rozporządzenia nr 650/2012 (łącznie lub oddzielnie, lecz bez ograniczenia do tych artykułów) należy interpretować i stosować w taki sposób, że w niniejszej sprawie w świetle faktów przedstawionych w pytaniu pierwszym należy uznać, iż zainteresowane strony zgodziły się na jurysdykcję sądów litewskich i stosowanie prawa litewskiego?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego (Dz.U. 2012, L 201, s. 107).


title: Sprawa T-301/16: Wyrok Sądu z dnia 10 kwietnia 2019 r. — Jindal Saw i Jindal Saw Italia/Komisja (Dumping — Przywóz rur i przewodów rurowych z żeliwa ciągliwego pochodzących z Indii — Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/388 — Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 [zastąpione rozporządzeniem (UE) 2016/1036] — Margines dumpingu — Określenie ceny eksportowej — Powiązanie między eksporterem a importerem — Wiarygodna cena eksportowa — Skonstruowanie ceny eksportowej — Rozsądna marża w odniesieniu do kosztów sprzedaży, kosztów administracyjnych i kosztów ogólnych — Rozsądna marża zysku — Szkoda poniesiona przez przemysł Unii — Obliczenie podcięcia cenowego i marginesu szkody — Związek przyczynowy — Dostęp do poufnych danych dochodzenia antydumpingowego — Prawo do obrony)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/61

      Wyrok Sądu z dnia 10 kwietnia 2019 r. — Jindal Saw i Jindal Saw Italia/Komisja
      (Sprawa T-301/16) (1)

      (Dumping - Przywóz rur i przewodów rurowych z żeliwa ciągliwego pochodzących z Indii - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/388 - Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 [zastąpione rozporządzeniem (UE) 2016/1036] - Margines dumpingu - Określenie ceny eksportowej - Powiązanie między eksporterem a importerem - Wiarygodna cena eksportowa - Skonstruowanie ceny eksportowej - Rozsądna marża w odniesieniu do kosztów sprzedaży, kosztów administracyjnych i kosztów ogólnych - Rozsądna marża zysku - Szkoda poniesiona przez przemysł Unii - Obliczenie podcięcia cenowego i marginesu szkody - Związek przyczynowy - Dostęp do poufnych danych dochodzenia antydumpingowego - Prawo do obrony)
      (2019/C 187/65)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Jindal Saw Ltd (New Delhi, Indie), Jindal Saw Italia SpA (Triest, Włochy) (przedstawiciele: R. Antonini i E. Monard, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland i G. Luengo, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Saint-Gobain Pam (Pont à Mousson, Francja) (przedstawiciele: O. Prost, A. Coelho Dias i C. Bouvarel, adwokaci)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/388 z dnia 17 marca 2016 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rur i przewodów rurowych z żeliwa ciągliwego (zwanego także „żeliwem sferoidalnym”) pochodzących z Indii (Dz.U. 2016, L 73, s. 53) w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżących.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/388 z dnia 17 marca 2016 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rur i przewodów rurowych z żeliwa ciągliwego (zwanego także „żeliwem sferoidalnym”) pochodzących z Indii w zakresie dotyczącym spółki Jindal Saw Ltd.

                  2)

                     Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Jindal Saw i Jindal Saw Italia SpA.

                  3)

                     Saint-Gobain Pam pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 314 z 29.8.2016.


title: Sprawa T-423/18: Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — Fissler/EUIPO (vita) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego vita — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Charakter opisowy — Pojęcie właściwości — Nazwa koloru — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/34

      Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — Fissler/EUIPO (vita)
      (Sprawa T-423/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego vita - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Pojęcie właściwości - Nazwa koloru - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 213/34)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Fissler GmbH (Idar-Oberstein, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Hasselblatt i K. Middelhoff)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: W. Schramek i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 marca 2018 r. (sprawa R 1326/2017-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego vita jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 28 marca 2018 r. (sprawa R 1326/2017-5).

                  2)

                  EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.


title: Sprawa T-274/19: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2019 r. — Target Ventures Group/EUIPO — Target Partners (TARGET VENTURES)

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/68

      Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2019 r. — Target Ventures Group/EUIPO — Target Partners (TARGET VENTURES)
      (Sprawa T-274/19)
      (2019/C 213/66)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Target Ventures Group Ltd (Road Town, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciele: adwokaci T. Dolde, P. Homann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Target Partners GmbH (Monachium, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TARGET VENTURES — zgłoszenie nr 13 685 565

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 lutego 2019 r. w sprawie R 1685/2017-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Wydziałem Unieważnień i w postępowaniu przed Drugą Izbą Odwoławczą EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-259/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 3 de Madrid — Hiszpania) — Sociedad Estatal Correos y Telégrafos SA/Asendia Spain SLU (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 97/67/WE — Wspólne zasady rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych — Świadczenie powszechnej usługi pocztowej — Wyłączne prawa wyznaczonego operatora — Emisja innych niż znaczki pocztowe znaków opłat za przesyłkę)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/9

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 3 de Madrid — Hiszpania) — Sociedad Estatal Correos y Telégrafos SA/Asendia Spain SLU
      (Sprawa C-259/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 97/67/WE - Wspólne zasady rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych - Świadczenie powszechnej usługi pocztowej - Wyłączne prawa wyznaczonego operatora - Emisja innych niż znaczki pocztowe znaków opłat za przesyłkę)
      (2019/C 220/12)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Mercantil no 3 de Madrid

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Sociedad Estatal Correos y Telégrafos SA

         Strona pozwana: Asendia Spain SLU

         Sentencja

      Artykuł 7 ust. 1 i art. 8 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które gwarantuje operatorowi wyznaczonemu do świadczenia powszechnej usługi pocztowej wyłączne prawo do dystrybucji znaków opłaty za przesyłkę innych niż znaczki pocztowe.

         (1)  Dz.U. C 221 z 25.6.2018 r.


title: Sprawa C-143/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-253/17, Der Grüne Punkt — Duales System Deutschland GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 20 lutego 2018 r. przez Der Grüne Punkt — Duales System Deutschland GmbH

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/18

      Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-253/17, Der Grüne Punkt — Duales System Deutschland GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 20 lutego 2018 r. przez Der Grüne Punkt — Duales System Deutschland GmbH
      (Sprawa C-143/19 P)
      (2019/C 220/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Der Grüne Punkt — Duales System Deutschland GmbH (przedstawiciel: P. Goldenbaum, Rechtsanwältin)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-253/17;

                  —

                  uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji i ostateczne rozstrzygnięcie sporu, posiłkowo przekazanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Odwołanie opiera się na naruszeniu prawa Unii — art. 15 ust. 1, art. 51 ust. 1 lit. a) i art. 66 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 (1). Sąd naruszył prawo, potwierdzając używanie unijnego znaku wspólnego
 pozwalające na utrzymanie praw do niego tylko względem opakowań, ale nie względem towarów z klasy 1–34, których opakowania są oznaczone tym znakiem towarowym. Przy tym dokonał wprawdzie trafnych ustaleń co do tego, jak odbiorcy rozumieją używanie znaku towarowego, jednak błędnie pod względem prawnym ocenił, że nie stanowi ono używania dla samych towarów.
      Wnosząca odwołanie zarzuca błędną ocenę prawną. Ocena prawna jest błędna pod względem prawnym z uwagi na to, że Sąd zanegował używanie znaku wspólnego w odniesieniu do towarów, a przyjął używanie unijnego znaku towarowego pozwalające na utrzymanie praw do niego jedynie w stosunku do opakowań.
      Dla objęcia towarów znakiem jest miarodajne to, że oznaczenie wskazuje, iż to producent towarów, a nie producent opakowania jest członkiem organizacji. Towar i opakowanie towaru są wprowadzane do obrotu jako jedność sprzedażowa.
      Funkcja wskazująca oznaczenia odnosi się do tego, że unieszkodliwianie i odzyskiwanie może nastąpić na podstawie objęcia producenta towaru należącym do skarżącej systemem licencjonowania za pomocą jej odpowiedniego systemu dualnego.
      Przeciwko objęciu towarów znakiem nie może w szczególności przemawiać okoliczność, że na odnośnym opakowaniu towaru są stosowane równocześnie dodatkowo także znaki towarowe różnych przedsiębiorstw, gdyż chodzi przy tym właśnie o typowe zestawienie znaków wspólnych.
      Dla funkcjonowania znaku wspólnego nie jest konieczne, by musiał on zawsze oznaczać określoną jakość towarów. Wystarczy raczej, by znak wspólny wskazywał na członkostwo w organizacji.
      Orzeczenie Sądu nie uwzględniło wystarczająco przewidzianego w regulaminie skarżącej rozróżnienia między różnymi użytkownikami oznaczenia.
      Używanie następuje także w celu stworzenia rynku zbytu, i to — odpowiednio do charakteru znaku wspólnego — w dążeniu do utrzymania i polepszenia pozycji kolektywu na rynku względem konkurencyjnych kolektywów, w szczególności względem konkurencyjnych systemów dualnych lub segmentu przedsiębiorstw nienależących do organizacji.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (wersja ujednolicona) (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).


title: Sprawa T-434/15: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in./Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie środków finansowych — Odpowiedzialność pozaumowna — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/30

      Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in./Rada
      (Sprawa T-434/15) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie środków finansowych - Odpowiedzialność pozaumowna - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)
      (2019/C 220/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Islamic Republic of Iran Shipping Lines (Teheran, Iran) i sześciu pozostałych skarżących, których nazwy wskazano w załączniku do wyroku (przedstawiciele: M. Taher, solicitor, M. Malek, QC, i R. Blakeley, barrister)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i H. Marcos Fraile, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 268 i 340 TFUE, zasądzenia odszkodowania i zadośćuczynienia za szkody materialne i krzywdy, jakie miały zostać wyrządzone skarżącym ze względu na umieszczenie ich nazw w wykazach zawartych w załączniku II do decyzji Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. 2010, L 195, s. 39), w załączniku do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2010, L 195, s. 25), w załączniku do decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. 2010, L 281, s. 81), w załączniku VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. 2010, L 281, s. 1), a także w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. 2012, L 88, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Islamic Republic of Iran Shipping Lines i pozostali skarżący, których nazwy wskazano w załączniku, pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015.


title: Sprawa C-27/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 8 listopada 2018 r. w sprawie T-874/16, RA/Trybunał Obrachunkowy, wniesione w dniu 11 stycznia 2019 r. przez Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/4

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 8 listopada 2018 r. w sprawie T-874/16, RA/Trybunał Obrachunkowy, wniesione w dniu 11 stycznia 2019 r. przez Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej
      (Sprawa C-27/19 P)
      (2019/C 238/05)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. von Bardeleben, C. Lesauvage, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: RA
      Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2019 r. Trybunał (dziewiąta izba) wykreślił sprawę z rejestru Trybunału.


title: Sprawa C-214/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 10 stycznia 2019 r. w sprawie T-832/17, achtung! GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 7 marca przez achtung! GmbH

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/4

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 10 stycznia 2019 r. w sprawie T-832/17, achtung! GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 7 marca przez achtung! GmbH
      (Sprawa C-214/19 P)
      (2019/C 238/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: achtung! GmbH (przedstawiciele: G.J. Seelig, D. Bischof, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 10 stycznia 2019 r. w sprawie T-832/17;

                  —

                  uwzględnienie żądań nr 1 i 3 przedstawionych w skardze z dnia 22 grudnia 2017 r. w pierwszej instancji;

                  —

                  obciążenie Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi trzy następujące zarzuty:

                  Zarzut pierwszy dotyczy błędnej pod względem prawnym oceny charakteru odróżniającego zgłoszonego znaku towarowego „achtung!” (słownego i graficznego) na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 (1). W zaskarżonym wyroku Sąd błędnie pod względem prawnym przyjął, że oznaczenie jest pozbawione jakiegokolwiek charakteru odróżniającego, gdy oznaczenie to w jednym z jego możliwych znaczeń może być postrzegane jako przesłanie reklamowe. Poza tym Sąd przeprowadził ocenę charakteru odróżniającego nie w odniesieniu do zgłoszonego oznaczenia „achtung!”, lecz pojęcia „Achtung”. Przy ocenie charakteru odróżniającego Sąd ponadto oparł się na nietrafnym stanie faktycznym, nie przeprowadziwszy postępowania dowodowego w odniesieniu do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sporu.

                  Zarzut drugi odnosi się także do błędnej pod względem prawnym oceny charakteru odróżniającego na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001. W zakwestionowanym orzeczeniu Sąd przyjął błędnie pod względem prawnym, że okoliczność, iż towary i usługi nadają się do tego, by być „przedmiotem przesłań reklamowych”, stanowi odpowiednią wspólną cechę uzasadniającą całościowe zanegowanie charakteru odróżniającego dla wszystkich towarów i usług objętych zgłoszeniem.

                  Zarzut trzeci odnosi się do naruszenia zasad równego traktowania i dobrej administracji. Sąd błędnie pod względem prawnym zaniechał sprawdzenia, czy Izba Odwoławcza w wystarczającej mierze wzięła pod uwagę mające znaczenie wcześniejsze rejestracje wnoszącej odwołanie i czy sprawdziła przy podejmowaniu decyzji, czy rozstrzygnięcie winno brzmieć podobnie. Zupełny brak uwzględnienia wcześniejszych identycznych rejestracji w EUIPO stanowi naruszenie prawa.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1).


title: Sprawa C-240/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 2 de Ourense (Hiszpania) w dniu 20 marca 2019 r. — FA/Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 2 de Ourense (Hiszpania) w dniu 20 marca 2019 r. — FA/Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)
      (Sprawa C-240/19)
      (2019/C 238/07)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 2 de Ourense.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FA.

         Druga strona postępowania: Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS).

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w przypadku, gdy przepis prawa krajowego, taki jak art. 2 ust. 2 lit. a) Orden TAS 2865/2003, wymaga wyrejestrowania z systemu ubezpieczenia społecznego w związku z ustaniem stosunku pracy w celu objęcia ubezpieczeniem dobrowolnym lub fakultatywnym kontynuowanym, wyrejestrowanie to powinno nastąpić w hiszpańskim systemie ubezpieczenia społecznego, czy też przeciwnie, zgodnie z zasadą uwzględnienia podobnych okoliczności określoną w art. 5 lit. b) rozporządzenia 883/2004 (1) właściwa instytucja hiszpańska musi uwzględnić wyrejestrowanie z podobnego systemu ubezpieczenia społecznego innego państwa członkowskiego, jak gdyby miało ono miejsce w Hiszpanii?

                  2)

                  Czy w przypadku, gdy przepis prawa krajowego, taki jak art. 3 ust. 3 Orden TAS 2865/2003, wymaga wykazania okresów składkowych w celu objęcia ubezpieczeniem dobrowolnym lub fakultatywnym kontynuowanym, jest konieczne, by zainteresowany podlegał w przeszłości ustawodawstwu hiszpańskiemu, czy też zgodnie z art. 6 rozporządzenia 883/2004 właściwa instytucja hiszpańska musi uwzględnić okresy składkowe spełnione na podstawie ustawodawstwa innego państwa członkowskiego, jak gdyby były to składki spełnione w Hiszpanii?

         (1)  1Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2004, L 166, s. 1).


title: Sprawa C-268/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 7 de Orense (Hiszpania) w dniu 29 marca 2019 r. — UP/Banco Pastor S.A.U.

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 7 de Orense (Hiszpania) w dniu 29 marca 2019 r. — UP/Banco Pastor S.A.U.
      (Sprawa C-268/19)
      (2019/C 238/08)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia no 7 de Orense

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UP

         Strona pozwana: Banco Pastor S.A.U.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy niewiążący skutek, o którym mowa w art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ważności umowy zmieniającej nieuczciwy warunek umowy zawartej między konsumentem a przedsiębiorcą w sytuacji, gdy (a) nieuczciwy warunek umowny w chwili zawierania tej umowy nie został uznany za nieistniejący, jego nieważność nie została stwierdzona, a konsument nie został poinformowany o możliwości ewentualnego stwierdzenia nieuczciwego charakteru tego warunku oraz gdy (b) umowa zmieniająca nie ma charakteru ugody? Czy w takiej sytuacji dla ważności tej umowy ma znaczenie, że konsument negocjował treść zmiany?

                  2)

                  Czy art. 3 ust. 1 i art. 4 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że warunek ustanowiony w umowie pomiędzy konsumentem a przedsiębiorcą, mającej na celu zmianę wcześniejszego nieuczciwego warunku wymaga, aby można go było uznać za przejrzysty, by konsument został poinformowany w chwili zawarcia umowy zmieniającej o nieuczciwym charakterze pierwotnego warunku umownego lub, w stosownym przypadku, o możliwości stwierdzenia tego nieuczciwego charakteru? Czy w tym kontekście okoliczność, że nowy warunek umowny został wynegocjowany indywidualnie wyklucza w każdym przypadku kontrolę jego nieuczciwości?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).