title: Sprawa C-9/07: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/74/WE — Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/18

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-9/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/74/WE - Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2007/C 297/28)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Enegren i G. Rozet, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i O. Christmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. zmieniającej dyrektywę Rady 80/987/EWG w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. L 270, str. 10)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. zmieniającej dyrektywę Rady 80/987/EWG w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007 r.


title: Sprawa C-337/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 20 lipca 2007 r. — Ibrahim Altun przeciwko Stadt Böblingen

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 20 lipca 2007 r. — Ibrahim Altun przeciwko Stadt Böblingen
   (Sprawa C-337/07)
   (2007/C 269/35)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Stuttgart (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ibrahim Altun.

      Strona pozwana: Stadt Böblingen.
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy do nabycia praw na podstawie art. 7 zdanie 1 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG — Turcja (zwanej dalej „decyzją 1/80”) jest wymagane, aby „osoba, od której wywodzi się prawo”, u której członek rodziny legalnie zamieszkiwał przez okres trzech lat, spełniała w całym wymienionym okresie przesłanki art. 7 zdanie 1 decyzji 1/80?

               2.

               Czy do nabycia praw przewidzianych w art. 7 zdanie 1 decyzji 1/80 przez członka rodziny wystarczy, że „osoba, od której wywodzi się prawo” wykonywała w tym okresie działalność zarobkową u różnych pracodawców przez dwa lata i sześć miesięcy a następnie nie z własnej woli przez sześć miesięcy pozostawała bezrobotna a taka sytuacja trwała później także przez dłuższy okres?

               3.

               Czy na art. 7 zdanie 1 decyzji 1/80 może powołać się także osoba, która otrzymała zezwolenie na pobyt jako członek rodziny obywatela tureckiego, dla którego podstawą prawa pobytu a tym samym dostępu do legalnego rynku pracy państwa członkowskiego jest wyłącznie azyl polityczny udzielony z powodu prześladowań politycznych w Turcji?

               4.

               W przypadku twierdzącej odpowiedzi Trybunału na pytanie trzecie: Czy członek rodziny może powołać się na art. 7 zdanie 1 decyzji 1/80 także w przypadku gdy przyznanie azylu politycznego, a na jego podstawie prawa pobytu oraz dostęp „osoby, od której wywodzi się prawo” (w tym przypadku: ojca) do legalnego rynku pracy opierają się nieprawdziwych informacjach?

               5.

               W przypadku przeczącej odpowiedzi Trybunału na pytanie czwarte: Czy w takim przypadku przed odmową członkom rodziny praw przysługujących na podstawie art. 7 zdanie 1 decyzji 1/80 konieczne jest, by prawa „osoby, od której wywodzi się prawo” (w tym przypadku: ojca) zostały uprzednio formalnie odebrane lub odwołane?


title: Sprawa F-11/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 8 lutego 2012 r. — Bouillez i in. przeciwko Radzie (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2010 r. — Odmowa awansu — Porównanie osiągnięć urzędników z grupy funkcyjnej AST według przebiegu ich kariery zawodowej — Obowiązek niestosowania przez instytucję niezgodnego z prawem przepisu wykonawczego do regulaminu pracowniczego)

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/26

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 8 lutego 2012 r. — Bouillez i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa F-11/11) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2010 r. - Odmowa awansu - Porównanie osiągnięć urzędników z grupy funkcyjnej AST według przebiegu ich kariery zawodowej - Obowiązek niestosowania przez instytucję niezgodnego z prawem przepisu wykonawczego do regulaminu pracowniczego)
   2012/C 126/48
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bouillez i in. (Overijse, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i J. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżących do wyższej grupy zaszeregowania w ramach postępowania w sprawie awansu za 2010 r

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżących.

      (1)  Dz.U. C 139 z 7.5.2011, s. 30.


title: Sprawa C-48/12: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/13

         Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-48/12)
   2012/C 80/19
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: P. Hetsch, S. Petrova i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy 2008/50/WE Parlamentu europejskiego i Rady z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o takich przepisach, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art.33 ust. 1 tejże dyrektywy;

               —

               nałożenie na Rzeczpospolitą Polską zgodnie z art.260 ust.3 TFUE okresowej kary pieniężnej za uchybienie obowiązkowi poinformowania o środkach transpozycji dyrektywy 2008/50/WE o dziennej stawce w wysokości 71 521,38 EUR i naliczanej od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja zarzuca Rzeczpospolitej Polskiej uchybienie obowiązkowi przewidzianemu w art.33 ust.1 dyrektywy 2008/50/WE (dalej dyrektywa CAFE).
   Dyrektywa CAFE stanowi główny instrument prawny na szczeblu unijnym dotyczący zanieczyszczeń powietrza, tym samym ma ona na celu ochronę środowiska i zdrowia ludzkiego. Wyznacza ona m.in. standardy oceny i pomiaru oraz cele redukcyjne stężenia w powietrzu pyłów zawieszonych, które stanowią najbardziej szkodliwe substancje w powietrzu dla zdrowia ludzkiego. Zobowiązuje państwa członkowskie do ograniczenia pułapu stężenia ekspozycji pyłu zawieszonego PM 2,5 do 20 mikrogramów/m3 w 2015 r. Ponadto, określa ona wartość docelową dla PM 2,5 na poziomie 25 mikrogramów/m3 do osiągnięcia 1 stycznia 2010r. Nakazuje ona też państwom członkowskim do 2015 r. osiągnąć wartość dopuszczalną dla PM 2,5 równą 25 mikrogramów/m3 (faza 1), natomiast w fazie drugiej (do 2020 r.) równą 20 mikrogramów/m3. Ponadto dyrektywa CAFE nakazuje państwom członkowskim podawać do publicznej wiadomości informacje, o jakości powietrza i innych środkach podjętych na jej podstawie (art.26 nast.).
   Zgodnie z art.33 ust.1 Dyrektywy CAFE Rzeczpospolita Polska miała przyjąć i wprowadzić w życie krajowe przepisy prawne niezbędne do wykonania dyrektywy do 11 czerwca 2010 r.
   Rzeczpospolita Polska nie przyjęła do polskiego porządku prawnego ani nie wprowadziła w życie wszystkich niezbędnych przepisów. Opracowanie założeń projektu ustawy o zmianie ustawy — Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw przez Ministerstwo Środowiska nie stanowi spełnienia obowiązku przewidzianego w art.33 ust.1 dyrektywy 2008/50/WE.
   Komisja została poinformowana przez władze polskie jedynie o częściowym wdrożeniu art.6 ust.1 i 23 dyrektywy CAFE, poprzez ustanowienie art.13 i 15 ustawy z 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji poprzez stworzenie systemu zarządzania emisjami dwutlenku siarki (SO2) i tlenków azotu (NO) oraz obowiązek opracowania projektu Krajowego planu redukcji.

      (1)  Dz.U. L 152, s. 1


title: Sprawa T-730/15 P: Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2017 r. – DI/EASO (Odwołanie — Służba publiczna — Personel EASO — Członek personelu kontraktowego — Umowa na czas określony — Okres próbny — Decyzja o zwolnieniu — Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie — Odrzucenie skargi ze względu na oczywistą niedopuszczalność w pierwszej instancji — Zasada zgodności między skargą a zażaleniem — Artykuł 91 ust. 2 regulaminu pracowniczego)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/27

         Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2017 r. – DI/EASO
   (Sprawa T-730/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Personel EASO - Członek personelu kontraktowego - Umowa na czas określony - Okres próbny - Decyzja o zwolnieniu - Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Odrzucenie skargi ze względu na oczywistą niedopuszczalność w pierwszej instancji - Zasada zgodności między skargą a zażaleniem - Artykuł 91 ust. 2 regulaminu pracowniczego))
   (2017/C 121/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: DI (przedstawiciele: adwokaci I. Vlaic i G. Iliescu)

      Druga strona postępowania: Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO) (przedstawiciele: W. Stevens, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Durona)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 15 października 2015 r. DI/EASO (F-113/13, EU:F:2015:120).

      Sentencja

               1)

               Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 15 października 2015 r,. DI/EASO (F-113/13) zostaje uchylone.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania innej izbie Sądu niż izba, która orzekała w przedmiocie niniejszego odwołania.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 98 z 14.3.2016.


title: Sprawa C-49/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret — Dania) — The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs przeciwko Sunico ApS, M & B Holding ApS, Sunil Kumar Harwani (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 1 ust. 1 — Zakres stosowania — Pojęcie sprawy cywilnej i handlowej — Powództwo wniesione przez organ władzy publicznej — Naprawienie szkody wyrządzonej wskutek uczestnictwa w oszustwie podatkowym osoby trzeciej, która sama nie jest płatnikiem podatku VAT)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret — Dania) — The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs przeciwko Sunico ApS, M & B Holding ApS, Sunil Kumar Harwani
   (Sprawa C-49/12) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 1 ust. 1 - Zakres stosowania - Pojęcie sprawy cywilnej i handlowej - Powództwo wniesione przez organ władzy publicznej - Naprawienie szkody wyrządzonej wskutek uczestnictwa w oszustwie podatkowym osoby trzeciej, która sama nie jest płatnikiem podatku VAT)
   2013/C 325/08
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Strona pozwana: Sunico ApS, M & B Holding ApS, Sunil Kumar Harwani

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Østre Landsret — Wykładnia art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1) — Zakres zastosowania — Objęcie zakresem zastosowania powództwa o naprawienie szkody wyrządzonej przez niezapłacenie podatku od wartości dodanej, wytoczonego przez organ podatkowy państwa członkowskiego przeciwko osobom fizycznym i prawnym mającym, odpowiednio, miejsce zamieszkania lub siedzibę w innym państwie członkowskim, opartego na zarzucanym pozwanym popełnieniu czynu określanego jako „unlawful means conspiracy”, zaliczanego do prawa deliktów („tort”).

      Sentencja

   Pojęcie sprawy cywilnej i handlowej w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono powództwo, w ramach którego władze państwa członkowskiego domagają się od osób fizycznych i prawnych mających siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium innego państwa członkowskiego odszkodowania za szkodę wyrządzoną przez niedozwolone porozumienie mające na celu popełnienie oszustwa polegającego na uchylaniu się od podatku VAT należnego w pierwszym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 118 z 21.4.2012.


title: Sprawa C-17/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 16 stycznia 2017 r. – Grenville Hampshire/Board of the Pension Protection Fund

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 16 stycznia 2017 r. – Grenville Hampshire/Board of the Pension Protection Fund
   (Sprawa C-17/17)
   (2017/C 078/21)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Grenville Hampshire

      Strona pozwana: Board of the Pension Protection Fund

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 8 dyrektywy 80/987/EWG (1) (obecnie art. 8 dyrektywy 2008/94/WE (2)) wymaga, aby państwa członkowskie zapewniły, że w razie niewypłacalności pracodawcy każdy pracownik uprawniony jest do otrzymania przynajmniej 50 % wartości nabytych przez siebie uprawnień emerytalnych (z jedynym wyjątkiem, jakim są przypadki nadużyć, wobec których zastosowanie ma art. 10a dyrektywy)?

               2)

               Ewentualnie, z zastrzeżeniem ustaleń faktycznych sądów krajowych w każdym konkretnym przypadku, czy na gruncie art. 8 dyrektywy 80/987/EWG wystarczające jest, aby państwo członkowskie posiadało system ochrony, w ramach którego pracownicy zazwyczaj otrzymują ponad 50 % wartości nabytych przez nich uprawnień emerytalnych, lecz część z nich otrzymuje mniej niż 50 % ze względu na:

                           i)

                           limit dotyczący wysokości rekompensaty należnej pracownikom (w szczególności pracownikom, którzy w momencie zaistnienia niewypłacalności pracodawcy nie osiągnęli wieku emerytalnego określonego w programie emerytalnym, którego są członkami); lub

                           ii)

                           przepisy ograniczające coroczną indeksację wysokości rekompensaty wypłacanej pracownikom lub coroczną indeksację wartości uprawnień emerytalnych przed osiągnięciem przez nich wieku emerytalnego?

               3)

               Czy w okolicznościach takich jak rozpatrywane w niniejszej sprawie art. 8 dyrektywy 80/987/EWG jest bezpośrednio skuteczny?

      (1)  Dyrektywa Rady 80/987/WWE z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. 1980, L 283, s. 23).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. 2008, L 283, s. 36).


title: Sprawa C-508/07 P: Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 8 października 2008 r. — Cain Cellars, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/18

         Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 8 października 2008 r. — Cain Cellars, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-508/07 P) (1)

   (2009/C 6/32)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 22 z dnia 26.1.2008 r.


title: Sprawa T-54/09: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2009 r. – XXXLutz Marken przeciwko OHIM – Natura Selection (Linea Natura Natur hat immer Stil)

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/30

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2009 r. – XXXLutz Marken przeciwko OHIM – Natura Selection (Linea Natura Natur hat immer Stil)
   (Sprawa T-54/09)
   2009/C 90/48
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: XXXLutz Marken GmbH (Wels, Austria) (przedstawiciel: adwokat H. Pannen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Natura Selection SL (Barcelona, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie R 1787/2007-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „LineaNatura Natur hat immer Stil” dla towarów i usług z klas 8, 14, 16, 20, 21, 24, 25 i 27 (zgłoszenie nr 4 626 693)

      Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Natura Selection SL

      Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy „natura selection” (wspólnotowy znak towarowy nr 2 016 384) dla towarów i usług z klas 3, 14, 16, 20, 25, 35, 38, 39 i 42 oraz inne wspólnotowe i hiszpańskie znaki towarowe zawierające słowo „natura”, zarejestrowane dla towarów i usług z klas 3, 14, 16, 20, 21, 24, 25, 27, 28, 35, 39 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa T-8/13: Postanowienie Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – ClientEarth i in./Komisja

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/25

         Postanowienie Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – ClientEarth i in./Komisja
   (Sprawa T-8/13) (1)

   (2015/C 228/32)
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

      (1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013.


title: Sprawa T-506/12 P: Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2015 r. – Cuallado Martorell/Komisja (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zatrudnienie — Konkurs otwarty mający na celu utworzenie listy rezerwy kadrowej prawników lingwistów języka hiszpańskiego — Decyzja komisji konkursowej potwierdzająca negatywny wynik ostatniego egzaminu pisemnego i stwierdzająca niedopuszczenie do egzaminu ustnego — Artykuł 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego — Dopuszczalność skargi w pierwszej instancji — Obowiązek uzasadnienia — Odmowa przekazania skarżącej poprawionych egzaminów pisemnych — Dostęp do dokumentów)

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/30

         Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2015 r. – Cuallado Martorell/Komisja
   (Sprawa T-506/12 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Konkurs otwarty mający na celu utworzenie listy rezerwy kadrowej prawników lingwistów języka hiszpańskiego - Decyzja komisji konkursowej potwierdzająca negatywny wynik ostatniego egzaminu pisemnego i stwierdzająca niedopuszczenie do egzaminu ustnego - Artykuł 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego - Dopuszczalność skargi w pierwszej instancji - Obowiązek uzasadnienia - Odmowa przekazania skarżącej poprawionych egzaminów pisemnych - Dostęp do dokumentów))
   (2016/C 027/33)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Eva Cuallado Martorell (Walencja, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat C. Pinto Cañón)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 18 września 2012 r., Cuallado Martorell/Komisja (F-96/09, Zb.Orz.SP, EU:F:2012:129).

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 18 września 2012 r., Cuallado Martorell/Komisja (F-96/09, Zb.Orz.SP, EU:F:2012:129) zostaje uchylony, ponieważ stwierdza, że skarga jest niedopuszczalna w zakresie, w jakim ma na celu stwierdzenie nieważności decyzji odmownej w sprawie dopuszczenia skarżącej do egzaminu ustnego, a w rezultacie stwierdzenia nieważności listy rezerwy kadrowej.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Sprawa zostaje przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej celem ponownego rozpoznania.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa C-504/08: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/17

         Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-504/08)
   (2009/C 6/30)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: P. Dejmek i E. Adsera Ribera, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/70/WE (1) z dnia 1 sierpnia 2006 r. ustanawiającej środki wykonawcze do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do definicji osoby zajmującej eksponowane stanowisko polityczne, jak również w odniesieniu do technicznych kryteriów stosowania uproszczonych zasad należytej staranności wobec klienta oraz wyłączenia z uwagi na działalność finansową prowadzoną w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie, a w każdym razie nie informując Komisji o tych przepisach, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 5 tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin wskazany na dostosowanie prawa krajowego do dyrektywy 2005/70/WE upłynął w dniu 15 grudnia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 214, s. 29.


title: Sprawa C-415/15 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 marca 2017 r. – Stichting Woonpunt, Woningstichting Haag Wonen, Stichting Woonbedrijf SWS.Hhvl/Komisja Europejska, Królestwo Belgii, Vereniging van Institutionele Beleggers in Vastgoed, Nederland (IVBN) [Odwołanie — Pomoc państwa — Pomoc istniejąca — Artykuł 108 ust. 1 TFUE — System pomocy przyznawanej na rzecz spółek mieszkalnictwa socjalnego — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Artykuły 17, 18 i 19 — Przeprowadzona przez Komisję ocena zgodności istniejącego systemu pomocy z rynkiem wewnętrznym — Propozycja stosownych środków — Zobowiązania podjęte przez władze krajowe w celu dostosowania się do prawa Unii — Decyzja o zgodności — Zakres kontroli sądowej — Skutki prawne]

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 marca 2017 r. – Stichting Woonpunt, Woningstichting Haag Wonen, Stichting Woonbedrijf SWS.Hhvl/Komisja Europejska, Królestwo Belgii, Vereniging van Institutionele Beleggers in Vastgoed, Nederland (IVBN)
   (Sprawa C-415/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Pomoc państwa - Pomoc istniejąca - Artykuł 108 ust. 1 TFUE - System pomocy przyznawanej na rzecz spółek mieszkalnictwa socjalnego - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuły 17, 18 i 19 - Przeprowadzona przez Komisję ocena zgodności istniejącego systemu pomocy z rynkiem wewnętrznym - Propozycja stosownych środków - Zobowiązania podjęte przez władze krajowe w celu dostosowania się do prawa Unii - Decyzja o zgodności - Zakres kontroli sądowej - Skutki prawne])
   (2017/C 151/09)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Stichting Woonpunt, Woningstichting Haag Wonen, Stichting Woonbedrijf SWS.Hhvl (przedstawiciele: L. Hancher, E. Besselink i P. Glazener, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Noë i P.J. Loewenthal, pełnomocnicy), Królestwo Belgii, Vereniging van Institutionele Beleggers in Vastgoed, Nederland (IVBN) (przedstawiciel: M. Meulenbelt, advocaat)

      Sentencja

               1)

               Postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 maja 2015 r., Stichting Woonpunt i in./Komisja (T-203/10 RENV, niepublikowane, EU:T:2015:286), zostaje uchylone.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa T-202/01: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 czerwca 2006 r. — Free Trade Foods przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga odszkodowawcza — Cukier z kumulacją pochodzenia WE/KTZ — Środki ochronne — Bezczynność skarżącej — Umorzenie postępowania)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/41

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 czerwca 2006 r. — Free Trade Foods przeciwko Komisji
   (Sprawa T-202/01) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga odszkodowawcza - Cukier z kumulacją pochodzenia WE/KTZ - Środki ochronne - Bezczynność skarżącej - Umorzenie postępowania)
   (2006/C 224/89)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Free Trade Foods NV z siedzibą w Curaçao (Antyle Niderlandzkie) (Przedstawiciele: początkowo M. Slotboom i N. Helder, adwokaci, a następnie M. Slotboom)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: T. van Rijn)

      Interwenienci wspierający pozwaną: Królestwo Hiszpanii (Przedstawiciel: N. Díaz Abad)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1325/2001 z dnia 29 czerwca 2001 r. w sprawie dalszego stosowania środków ochronnych w zakresie przywozu wyrobów z sektoru cukru o kumulacji pochodzenia WE/KTZ z krajów i terytoriów zamorskich w okresie od 1 marca 2001 r. do 30 czerwca 2001 r. (Dz.U. L 177, str. 57) oraz odszkodowanie za podnoszoną szkodę, poniesioną przez skarżącą wskutek wydania zaskarżonego rozporządzenia.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Sprawa zostaje umorzona

               2)

               Strona skarżąca ponosi własne koszty i koszty pozwanej. Królestwo Hiszpanii ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 303 z 27.10.2001.


title: Sprawa C-571/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bolzano — Włochy) — Servet Kamberaj przeciwko Istituto per l'Edilizia Sociale della Provincia autonoma di Bolzano (IPES), Giunta della Provincia autonoma di Bolzano, Provincia Autonoma di Bolzano (Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Artykuł 34 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Dyrektywa 2003/109/WE — Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi — Prawo równego traktowania w zakresie zabezpieczenia społecznego, pomocy społecznej i ochrony socjalnej — Odstępstwo od zasady równości traktowania w odniesieniu do środków z zakresu pomocy społecznej i ochrony socjalnej — Wyłączenie „świadczeń podstawowych” z zakresu zastosowania tego odstępstwa — Uregulowanie krajowe przewidujące dodatki mieszkaniowe dla najuboższych lokatorów — Wysokość funduszy przeznaczonych dla obywateli państw trzecich określana na podstawie średniej ważonej obliczanej w odmienny sposób — Oddalenie wniosku o dodatek mieszkaniowy z powodu wyczerpania środków budżetowych przeznaczonych dla obywateli państw trzecich)

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/9

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bolzano — Włochy) — Servet Kamberaj przeciwko Istituto per l'Edilizia Sociale della Provincia autonoma di Bolzano (IPES), Giunta della Provincia autonoma di Bolzano, Provincia Autonoma di Bolzano
   (Sprawa C-571/10) (1)

   (Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Artykuł 34 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Dyrektywa 2003/109/WE - Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi - Prawo równego traktowania w zakresie zabezpieczenia społecznego, pomocy społecznej i ochrony socjalnej - Odstępstwo od zasady równości traktowania w odniesieniu do środków z zakresu pomocy społecznej i ochrony socjalnej - Wyłączenie „świadczeń podstawowych” z zakresu zastosowania tego odstępstwa - Uregulowanie krajowe przewidujące dodatki mieszkaniowe dla najuboższych lokatorów - Wysokość funduszy przeznaczonych dla obywateli państw trzecich określana na podstawie średniej ważonej obliczanej w odmienny sposób - Oddalenie wniosku o dodatek mieszkaniowy z powodu wyczerpania środków budżetowych przeznaczonych dla obywateli państw trzecich)
   2012/C 174/12
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Bolzano

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Servet Kamberaj

      Strona pozwana: Istituto per l'Edilizia Sociale della Provincia autonoma di Bolzano (IPES), Giunta della Provincia autonoma di Bolzano, Provincia Autonoma di Bolzano

      przy udziale: Associazione Porte Aperte/Offene Türen, Human Rights International, Associazione Volontarius, Fondazione Alexander Langer

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Bolzano — Ochrona mniejszości językowych — Uregulowanie prowincjonalne wykonujące podstawową zasadę krajowego systemu konstytucyjnego polegającą na ochronie mniejszości językowych — Polityka społeczna — Stosowanie odmiennych współczynników w celu określenia kwoty przeznaczonej na dodatki mieszkaniowe dla obywateli państw członkowskich i obywateli państw trzecich — Odmienne kryteria wyboru stosowane do przyznawania dodatku mieszkaniowego obywatelom Unii i obywatelom państw trzecich — Zgodność z art. 2 i 6 TUE oraz z art. 21 i 34 Karty praw podstawowych — Zgodność z art. 18, 45, 49 TFUE — Zgodność z dyrektywą Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (Dz.U. L 180, s. 22) oraz z dyrektywą Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącą statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz.U. L 16, s. 44) — Bezpośrednie stosowanie przepisów prawa Unii — Zgodność z art. 14 EKPC i z art. 1 protokołu 12 do EKPC — Bezpośrednie stosowanie EKPC na mocy art. 6 TUE — Sankcje mające zastosowanie zgodnie z art. 15 dyrektywy 2000/43/WE

      Sentencja

               1)

               Pytanie pierwsze oraz pytania od czwartego do siódmego, przedłożone przez Tribunale di Bolzano w sprawie C-571/10, są niedopuszczalne.

               2)

               W przypadku sprzeczności pomiędzy normą prawa krajowego a europejską Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisaną w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (EKPC), dokonane w art. 6 ust. 3 TUE odesłanie do EKPC nie wymaga od sądu krajowego zastosowania bezpośrednio postanowień tej konwencji i odstąpienia od stosowania niezgodnej z nią normy prawa krajowego.

               3)

               Artykuł 11 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie istnieniu uregulowania krajowego lub regionalnego takiego jak rozpatrywane w sprawie głównej, które w zakresie przyznawania dodatku mieszkaniowego przewiduje wobec obywateli państw trzecich posiadających przyznany zgodnie przepisami tej dyrektywy status rezydenta długoterminowego traktowanie odmienne w porównaniu z traktowaniem zastrzeżonym dla obywateli krajowych zamieszkujących w tej samej prowincji lub w tym samym regionie przy podziale funduszy przeznaczonych na te dodatki, o ile taka pomoc należy do jednej z trzech kategorii objętych tym przepisem, a art. 11 ust. 4 nie znajduje zastosowania.

      (1)  Dz.U. C 46 z 12.2.2011.


title: Sprawa C-700/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno Sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 31 grudnia 2015 r. – LEK Farmacevtska Družba d.d./Republika Slovenija.

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno Sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 31 grudnia 2015 r. – LEK Farmacevtska Družba d.d./Republika Slovenija.
   (Sprawa C-700/15)
   (2016/C 111/08)
   Język postępowania: słoweński

      Sąd odsyłający

   Vrhovno Sodišče Republike Slovenije

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: LEK Farmacevtska Družba d.d.

      Strona pozwana: Republika Słowenii

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy działu CN 30 można interpretować w ten sposób, że nie jest dopuszczalne sklasyfikowanie w tym dziale produktu, którego podstawowym składnikiem jest substancja czynna (bakterie probiotyczne) zawarta w suplementach diety, klasyfikowanych w pozycji taryfowej CN 2106 90 98?

               2)

               Czy aby sklasyfikować produkt w dziale CN 30 wystarczy, żeby produkt, który zawiera substancję czynną mającą korzystny wpływ na ogólny stan zdrowia i który często wchodzi w skład suplementów diety, był prezentowany przez producenta jako produkt leczniczy i był przez niego w tym charakterze wprowadzany do obrotu i sprzedawany?

               3)

               Czy w związku z rozwojem prawa Unii w dziedzinie regulacji rynku produktów leczniczych pojęcie „jednoznacznie określonych właściwości terapeutycznych lub profilaktycznych”, które zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości stanowią warunek klasyfikacji do działu CN 30, należy interpretować w ten sposób, że odpowiada ono pojęciu produktu leczniczego w rozumieniu przepisów Unii dotyczących produktów leczniczych stosowanych u ludzi?


title: Sprawa C-55/07 i C-56/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Bozen — Włochy) — Othmar Michaeler (C-55/07 i C-56/07), Subito GmbH (C-55/07 i C-56/07), Ruth Volgger (C-56/07) przeciwko Arbeitsinspektorat der Autonomen Provinz Bozen (obecnie Amt für sozialen Arbeitsschutz), Autonome Provinz Bozen (Dyrektywa 97/81/WE — Równe traktowanie pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy oraz pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy — Dyskryminacja — Przeszkoda administracyjna mogąca ograniczyć możliwości pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Bozen — Włochy) — Othmar Michaeler (C-55/07 i C-56/07), Subito GmbH (C-55/07 i C-56/07), Ruth Volgger (C-56/07) przeciwko Arbeitsinspektorat der Autonomen Provinz Bozen (obecnie Amt für sozialen Arbeitsschutz), Autonome Provinz Bozen
   (Sprawa C-55/07 i C-56/07) (1)

   (Dyrektywa 97/81/WE - Równe traktowanie pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy oraz pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy - Dyskryminacja - Przeszkoda administracyjna mogąca ograniczyć możliwości pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy)
   (2008/C 142/11)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landesgericht Bozen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Othmar Michaeler (C-55/07 i C-56/07), Subito GmbH (C-55/07 i C 56/07), Ruth Volgger (C-56/07)

      Strona pozwana: Arbeitsinspektorat der Autonomen Provinz Bozen (obecnie Amt für sozialen Arbeitsschutz), Autonome Provinz Bozen
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landesgericht Bozen — Wykładnia przepisów prawa wspólnotowego, a w szczególności art. 137 WE, jak również dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez (UNICE), (CEEP) oraz (ETUC) — Załącznik: Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze godzin (Dz. U. L 14, str. 9) — Uregulowania krajowe zobowiązujące pracodawcę, pod rygorem nałożenia kary administracyjnej, do przesłania właściwym organom krajowym kopii umowy o pracę pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy — Obowiązek państw członkowskich eliminowania przeszkód natury prawnej lub administracyjnej, mogących ograniczać możliwości pracy w niepełnym wymiarze godzin — Zasada niedyskryminacji pracowników zatrudnionych w niepełnym i pełnym wymiarze godzin.
   Sentencja
   Wykładni klauzuli 5 ust. 1 lit. a) porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC załączonego do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, należy dokonać w taki sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak to, będące przedmiotem sporu w sprawie przed sądem krajowym, które wymaga przesłania do administracji kopii umów o pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy w terminie 30 dni od ich zawarcia.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa C-44/14: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2014 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/13

      Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2014 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej
      (Sprawa C-44/14)
      (2014/C 71/22)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: A. Rubio González, pełnomocnik)

         Strona pozwana: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie nieważności art. 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1052/2013 z dnia 22 października 2013 r. (1) ustanawiającego europejski system nadzorowania granic (Eurosur).

                  —

                  obciążenie pozwanych instytucji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

            Naruszenie art. 4 Protokołu w sprawie dorobku z Schengen w związku z art. 5 tego Protokołu
         . Artykuł 19 rozporządzenia Eurosur reguluje postępowanie ad hoc przewidziane w przypadku uczestnictwa w Eurosur Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w ramach umów o współpracy. Z tego względu dotyczy on uczestnictwa tych państw członkowskich niezależnie od art. 4 Protokołu w sprawie dorobku z Schengen, który pod względem materialnym traktuje Zjednoczone Królestwo i Irlandię jak kraj trzeci spoza Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. L 295, s. 11.


title: Sprawa C-189/04: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2004 r. przez Republikę Grecką przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/3

         Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2004 r. przez Republikę Grecką przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-189/04)
   (2004/C 179/06)
   W dniu 22 kwietnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wniesiona została skarga Republiki Greckiej, reprezentowanej przez Panayiotisa Milonopoulosa, doradcę prawnego w wydziale prawa wspólnotowego służb prawnych Ministerstwa Spraw Zagranicznych oraz Vasiliosa Kiriazopoulosa, z państwowej służby prawnej, z adresem do doręczeń w ambasadzie Grecji w Luksemburgu, 27, rue Marie-Adelaide, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               Unieważnienie odliczenia przez Komisję Wspólnot Europejskiech kwoty 565,656,80 EUR (na poczet udziału Ministerstwa Spraw Zagranicznych w budowie wspólnego przedstawicielstwa dyplomatycznego Unii Europejskiej w Abudży, Nigeria), z ogólnej sumy 1,653,298,54 EUR odliczeń od kwoty należnej Grecji w ramach właściwego programu pomocowego.

               —

               Obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Republika Grecka twierdzi, że Komisja nie wzięła w należytym stopniu pod uwagę, że Porozumienie dodatkowe nie zostało ratyfikowane przez Republikę Grecką i obowiązuje bez udziału Grecji w projekcie Abudża II.
   Strona pozwana nie odniosła się też z należytym zaufaniem do faktu formalnego uznania przez Republikę Grecką jej długu wynikającego z udziału w projekcie Abudża I.
   W związku z tym Republika Grecka utrzymuje, że Komisja Wspólnot Europejskich złamała zasady poboru środków pieniężnych oraz naliczania, rozliczania i potwierdzania zobowiązań, a także zasady poboru środków pieniężnych metodą odliczeń.
   W świetle powyższego Republika Grecka utrzymuje, że poprzez wydanie noty o odliczeniu Komisja naruszyła obowiązujące przepisy prawa, to znaczy, z jednej strony, przepisy rozporządzenia 2342/02, a z drugiej strony artykuł 15 pierwotnego Porozumienia.


title: Sprawa T-193/16: Postanowienie Sądu z dnia 28 lutego 2017 r. – NG/Rada Europejska (Skarga o stwierdzenie nieważności — Oświadczenie UE–Turcja z dnia 18 marca 2016 r. — Komunikat prasowy — Pojęcie „umowy międzynarodowej” — Określenie tożsamości podmiotu wydającego akt — Zakres tego aktu — Posiedzenie Rady Europejskiej — Spotkanie szefów państw lub rządów państw członkowskich Unii Europejskiej odbywające się w pomieszczeniach Rady Unii Europejskiej — Status przedstawicieli państw członkowskich Unii podczas spotkania z przedstawicielem państwa trzeciego — Artykuł 263 akapit pierwszy TFUE — Brak właściwości)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/31

         Postanowienie Sądu z dnia 28 lutego 2017 r. – NG/Rada Europejska
   (Sprawa T-193/16) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Oświadczenie UE–Turcja z dnia 18 marca 2016 r. - Komunikat prasowy - Pojęcie „umowy międzynarodowej” - Określenie tożsamości podmiotu wydającego akt - Zakres tego aktu - Posiedzenie Rady Europejskiej - Spotkanie szefów państw lub rządów państw członkowskich Unii Europejskiej odbywające się w pomieszczeniach Rady Unii Europejskiej - Status przedstawicieli państw członkowskich Unii podczas spotkania z przedstawicielem państwa trzeciego - Artykuł 263 akapit pierwszy TFUE - Brak właściwości))
   (2017/C 121/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: NG (przedstawiciele: B. Burns, solicitor, P. O’Shea i I. Whelan, barristers)

      Strona pozwana: Rada Europejska (przedstawiciele: K. Pleśniak, Á. de Elera-San Miguel Hurtado i S. Boelaert, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie dotyczące stwierdzenia nieważności umowy, która miała zostać zawarta pomiędzy Radą Europejską a Republiką Turcji w dniu 18 marca 2016 r., zatytułowanej „Oświadczenie UE–Turcja (18 marca 2016 r.)”

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona ze względu na brak właściwości Sądu do jej rozpoznania.

               2)

               Postępowanie w sprawie złożonych przez NQ, NR, NS, NT, NU i NV oraz przez Amnesty International, Królestwo Belgii, Republikę Grecką i Komisję Europejską wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

               3)

               NG i Rada Europejska pokrywają własne koszty.

               4)

               NQ, NR, NS, NT, NU i NV, a także Amnesty International, Królestwo Belgii, Republika Grecka i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 232 z 27.6.2016.


title: Sprawa C-174/07: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/12

         Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-174/07)
   (2007/C 140/20)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Traversa i M. Afonso, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Włoska rozszerzając w drodze art. 2 ust. 44 ustawy nr 350 z dnia 24 grudnia 2003 r. (ustawy budżetowej na 2004 r.) przewidzianą w art. 8 i 9 ustawy nr 289 z dnia 27 grudnia 2002 r. (ustawy budżetowej na 2003 r.) amnestię podatkową na rok 2002 oraz przewidując w sposób wyraźny i ogólny zaniechanie ustalenia podlegających opodatkowaniu w roku podatkowym 2002 obrotów, naruszyła zobowiązania wynikające z art. 2 ust. 1 lit. a), c) i d) oraz art. 193-273 tytułu XI dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, które uchylają i zastępują z dniem 1 stycznia 2007 r. art. 2 i 22 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (2) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku w związku z art. 10 WE;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Komisja wskazuje na nałożone przez prawodawcę wspólnotowego na państwa członkowskie podwójne zobowiązanie, polegające nie tylko na przyjęciu przepisów krajowych niezbędnych w celu dokonania transpozycji szóstej dyrektywy, lecz także na przyjęciu przepisów administracyjnych, które są niezbędne w celu zapewnienia, że podatnicy opodatkowani podatkiem VAT zrealizują zobowiązania wynikające dla nich z tej dyrektywy, w szczególności obowiązek zapłaty w określonym terminie podatku związanego z osiągnięciem podlegającego opodatkowaniu obrotu. Dokonana przez ustawodawcę wspólnotowego harmonizacja podatku od wartości dodanej zostałaby pozbawiona znaczenia oraz praktycznej skuteczności, gdyby krajowe organy podatkowe nie były zobowiązane do zapewnienia skutecznej weryfikacji i kontroli, w celu zagwarantowania wskazanego w motywie czternastym szóstej dyrektywy „pobierania podatków w ujednolicony sposób we wszystkich państwach członkowskich”.

               2.

               Przepisy art. 8 i 9 włoskiej ustawy nr 289/2002 znacznie wykraczały poza granice przyznanego państwom członkowskim przez ustawodawcę wspólnotowego swobodnego uznania. Zamiast bowiem skorzystać z owego swobodnego uznania w celu zapewnienia skutecznej kontroli, państwo włoskie w drodze rzeczonej ustawy przewidziało w sposób ogólny zaniechanie poboru podatku bez ograniczeń, w sposób uniemożliwiający przeprowadzanie weryfikacji i kontroli w zakresie podatku od wartości dodanej. W wyniku tego państwo włoskie naruszyło przepis art. 22 szóstej dyrektywy, a tym samym określony w art. 2 ogólny obowiązek opodatkowania podatkiem od wartości dodanej wszelkiego podlegającego opodatkowaniu obrotu. Prawodawca włoski umożliwił wszystkim podlegającym jego władztwu podatkowemu podatnikom podatku od wartości dodanej zupełne uniknięcie ewentualnych kontroli podatkowych w odniesieniu do kilku lat podatkowych. Podatnik może skorzystać z tego znaczącego przywileju na podstawie dokonania zapłaty zryczałtowanej kwoty, która nie jest związana z podatkiem od wartości dodanej, który byłby należny w związku z wartością dokonanych przez podatnika dostaw lub świadczonych przez niego usług w danym roku podatkowym.

               3.

               To radykalne „rozdzielenie” zobowiązania obliczonego na podstawie ogólnych przepisów dotyczących podatku od wartości dodanej oraz kwot podlegających zapłacie w związku z „condono tombale” (umorzeniem) w szczególnie wyraźny sposób jest widoczne w przypadku gdy podatnik w ogóle nie złożył deklaracji podatkowej. Podatnik będący osobą fizyczną może dokonać stosownego rozliczenia dokonując wpłaty 1 500 EUR, a podatnik będący osobą prawną dokonując wpłaty 3 000 EUR za każdy rok podatkowy. Również w przypadku „condono tombale”, wiążącego się ze złożeniem dodatkowego wyjaśnienia, nie występuje żaden związek z podstawą opodatkowania związaną z osiągniętym (lecz nie zadeklarowanym) obrotem. Kwota podlegająca zapłacie przez podatnika, który chciałby skorzystać z przywileju umorzenia, obliczana jest jako wartość procentowa (2 %) podatku od wartości dodanej, który podlegałby zapłacie od dokonanych dostaw lub świadczonych usług w danym roku podatkowym (lub podatku od wartości dodanej nienależnie odliczonego w tym samym roku podatkowym, związanego z nabytymi towarami lub usługami).

               4.

               Rzeczone zrezygnowanie z góry i w sposób ogólny z jakiejkolwiek kontroli może spowodować znaczące zakłócenia w prawidłowym funkcjonowaniu wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. W szczególności narusza ono zasadę neutralności podatkowej, która zakazuje odmiennego traktowania w zakresie poboru podatku od wartości dodanej podmiotów gospodarczych, które osiągają takie same obroty. Każde odstępstwo od zasady skutecznego stosowania i pobierania podatku od wartości dodanej jest bowiem równoznaczne z istotną niekorzystną sytuacją dla przedsiębiorstw włoskich oraz przedsiębiorstw z innych państw członkowskich, które podlegają ogólnym przepisom o podatku od wartości dodanej. Odstępstwo takie stanowi ponadto poważne naruszenie określonej w motywie czwartym szóstej dyrektywy zasady „uczciwej konkurencji” na wspólnym rynku.

      (1)  Dz. U. L 347, str. 1.

      (2)  Dz. U. L 145, str. 1.


title: Sprawa T-118/17: Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2017 r. – Institute for Direct Democracy in Europe/Parlament

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/45

         Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2017 r. – Institute for Direct Democracy in Europe/Parlament
   (Sprawa T-118/17)
   (2017/C 121/65)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Institute for Direct Democracy in Europe (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci E. Plasschaert i E. Montens)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 15 grudnia 2016 r. – w zakresie, w jakim (i) zawieszono w niej wypłatę dotacji za 2017 r., w tym wypłatę zaliczki, (ii) ograniczono kwotę zaliczki na dotację za 2017 r. do 33 % maksymalnej kwoty dotacji oraz (iii) uzależniono wypłatę kwoty zaliczki od przedstawienia dowodu udzielenia gwarancji na pierwsze żądanie – oraz w rezultacie art. I.4.1 decyzji o przyznaniu dotacji nr FINS-2017–28, stanowiącej załącznik do owej decyzji;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.
   a)   W odniesieniu do decyzji o zawieszeniu wypłaty dotacji za 2017 r., w tym kwoty zaliczki na rzecz IDDE

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że decyzja narusza zasadę dobrej administracji oraz przysługujące IDDE prawo do obrony. W szczególności decyzja nie została wydana przez sprawiedliwy i bezstronny organ, a IDDE nie zostało należycie wysłuchane ani nie miało faktycznej możliwości odniesienia się do skierowanych przeciwko niemu zarzutów oraz odparcia ich.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że decyzja narusza art. 208 ust. 1 zdanie pierwsze zasad stosowania rozporządzenia finansowego, art. 8 lit. a) decyzji Biura Parlamentu Europejskiego oraz art. II.13.2 decyzji o przyznaniu dotacji. W szczególności wypłata dotacji za 2017 r. nie może zostać zawieszona w oparciu o zarzuty niesprawdzone, niezwiązane z ową decyzją i mające odnosić się jedynie do decyzji o przyznaniu dotacji za 2015 r. W dodatku wypłata dotacji za 2017 r. może zostać zawieszona jedynie na podstawie weryfikacji, którą w niniejszej sprawie już przeprowadzono i która ostatecznie nie potwierdziła zgłaszanych podejrzeń ani zarzutów. W konsekwencji zwieszenie musi zostać zniesione. Wreszcie podniesione podejrzenia i przypuszczenia nie są wystarczające, by uzasadnić jakiekolwiek zawieszenie wypłaty.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że decyzja narusza zasadę proporcjonalności. W szczególności zakres przyjętego środka, tj. zawieszenie wypłaty dotacji za 2017 r., w tym zaliczki na tę dotację, jest całkowicie nieproporcjonalny do podniesionych podejrzeń i nieprawidłowości, nawet gdyby zostały one potwierdzone.

         b)   W odniesieniu do zawartego w decyzji limitu ograniczającego zaliczkę do 33 % maksymalnej kwoty dotacji oraz uzależnienia wypłaty kwoty zaliczki od przedstawienia dowodu udzielenia gwarancji bankowej na pierwsze żądanie

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że decyzja narusza zasadę dobrej administracji oraz przysługujące IDDE prawo do obrony.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że decyzja narusza wymóg przedstawienia uzasadnienia, prawo do obrony oraz art. 6 decyzji Biura Parlamentu Europejskiego, art. 134 rozporządzenia finansowego oraz art. 206 zasad stosowania rozporządzenia finansowego.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy tego, że decyzja narusza zasady równego traktowania oraz proporcjonalności. IDDE zostało potraktowane w sposób dyskryminujący i ze szkodą dla jego interesów w porównaniu z innymi fundacjami i partiami, które znajdują się w obiektywnie podobnej sytuacji.


title: Sprawa T-195/11 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 maja 2011 r. — Cahier i in. przeciwko Radzie i Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Odpowiedzialność pozaumowna — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Częściowa niedopuszczalność — Brak pilnego charakteru)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/26

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 maja 2011 r. — Cahier i in. przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-195/11 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Odpowiedzialność pozaumowna - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Częściowa niedopuszczalność - Brak pilnego charakteru)
   2011/C 186/49
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jean-Marie Cahier (Montchaude, Francja) oraz 28 innych skarżących, których nazwiska wymieniono w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: C.É. Gudin, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: É. Sitbon Bercain i P. Mahnič Bruni, pełnomocnicy) i Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi, B. Schima i M. Vollkommer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych i zawieszenie wykonania art. 28 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (Dz.U. L 179, s. 1), utrzymanego w mocy przez art. 128 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2008 z dnia 29 kwietnia 2008 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, (WE) nr 1782/2003, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 3/2008 oraz uchylającego rozporządzenia (EWG) nr 2392/86 i (WE) nr 1493/1999 (Dz.U. L 148, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-58/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 10 lutego 2015 r. – Firma Theodor Pfister/Landkreis Main-Spessart

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 10 lutego 2015 r. – Firma Theodor Pfister/Landkreis Main-Spessart
   (Sprawa C-58/15)
   (2015/C 171/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bayerischer Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Firma Theodor Pfister

      Strona pozwana: Landkreis Main-Spessart

      Pytanie prejudycjalne

               —

               Czy art. 27 ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 882/2004 (1) z dnia 29 kwietnia 2004 r. zezwala na pobieranie opłat wystarczających na pokrycie kosztów kontroli higieny mięsa w okresie przejściowym w 2007 r. według wcześniejszego prawa (dyrektywy 85/73/EWG, zmienionej dyrektywą 96/43/WE)?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt, Dz.U. L 165, s. 1.


title: Sprawa T-260/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 stycznia 2008 r. — Arktouros przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (WE) nr 1655/2000 — Wstrzymanie pomocy finansowej przyznanej na realizację projektu ekologicznego — Decyzja przewidująca przerwanie projektu i zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki — Akt potwierdzający — Upływ terminu na wniesienie skargi — Niedopuszczalność)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/34

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 stycznia 2008 r. — Arktouros przeciwko Komisji
   (Sprawa T-260/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (WE) nr 1655/2000 - Wstrzymanie pomocy finansowej przyznanej na realizację projektu ekologicznego - Decyzja przewidująca przerwanie projektu i zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki - Akt potwierdzający - Upływ terminu na wniesienie skargi - Niedopuszczalność)
   (2008/C 171/63)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Etairia prostasias kai diacheirisis fysikou perivallontos kai agrias zoïs Arktouros (Saloniki, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i N. Keramidas, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: M. Konstantinidis, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji E (2006) 3181 wersja ostateczna z dnia 6 lipca 2006 r. przewidującej z jednej strony przerwanie projektu „Conservation actions in the Northern Pindos National Park” (Grecja) (Ellas — LIFE03 NAT/GR/000089), a z drugiej strony zwrot zaliczki wypłaconej skarżącej tytułem wspólnotowego wsparcia finansowego udzielonego jej w ramach wykonania decyzji Komisji C (2003) 2919 wersja ostateczna z dnia 4 września 2003 r.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Etairia prostasias kai diacheirisis fysikou perivallontos kai agrias zoïs Arktouros pokryje swoje własne koszty, jak również koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2006.


title: Sprawa C-97/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Palermo (Włochy) w dniu 28 lutego 2011 r. — Amia Spa, in liquidazione przeciwko Provincia Regionale di Palermo

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Palermo (Włochy) w dniu 28 lutego 2011 r. — Amia Spa, in liquidazione przeciwko Provincia Regionale di Palermo
   (Sprawa C-97/11)
   2011/C 238/02
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Commissione Tributaria Provinciale di Palermo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Amia Spa, in liquidazione

      Strona pozwana: Provincia Regionale di Palermo

      Pytanie prejudycjalne

   Czy w świetle wyroku w sprawie C-172/08 (1) należy odstąpić od stosowania art. 3 ust. 26 i 31 ustawy nr 549 z dnia 28 grudnia 1995 r. ze względu na jego sprzeczność z art. 10 dyrektywy nr 1999/31/WE (2) oraz od stosowania tego samego przepisu ze względu na jego sprzeczność z art. 1, 2 i 3 dyrektywy nr 2000/35/WE (3)?

      (1)  Wyrok Trybunału z dnia 25 lutego 2010 r. w sprawie Pontina Ambiente Srl, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze.

      (2)  Dz.U. L 348, s. 1.

      (3)  Dz.U. 200, s. 35.


title: Sprawa C-99/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Lyon – Francja) – Jean-Philippe Lahorgue/Ordre des avocats du barreau de Lyon, Conseil national des barreaux „CNB”, Conseil des barreaux européens „CCBE”, Ordre des avocats du barreau de Luxembourg [Odesłanie prejudycjalne — Swoboda świadczenia usług — Dyrektywa 77/249/EWG — Artykuł 4 — Wykonywanie zawodu adwokata — Router służący do łączenia z wirtualną siecią prywatną adwokatów (RPVA) — Router „RPVA” — Odmowa wydania adwokatowi należącemu do izby adwokackiej innego państwa członkowskiego — Środek dyskryminujący]

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Lyon – Francja) – Jean-Philippe Lahorgue/Ordre des avocats du barreau de Lyon, Conseil national des barreaux „CNB”, Conseil des barreaux européens „CCBE”, Ordre des avocats du barreau de Luxembourg
   (Sprawa C-99/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Swoboda świadczenia usług - Dyrektywa 77/249/EWG - Artykuł 4 - Wykonywanie zawodu adwokata - Router służący do łączenia z wirtualną siecią prywatną adwokatów (RPVA) - Router „RPVA” - Odmowa wydania adwokatowi należącemu do izby adwokackiej innego państwa członkowskiego - Środek dyskryminujący])
   (2017/C 239/16)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de grande instance de Lyon

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jean-Philippe Lahorgue

      Strona pozwana: Ordre des avocats du barreau de Lyon, Conseil national des barreaux „CNB”, Conseil des barreaux européens „CCBE”, Ordre des avocats du barreau de Luxembourg

      przy udziale: Ministère public

      Sentencja

   Odmowa wydania routera służącego do łączenia z wirtualną siecią prywatną adwokatów ze strony właściwych organów wobec adwokata, który jest prawidłowo wpisany na listę adwokatów prowadzoną przez izbę adwokacką innego państwa członkowskiego wyłącznie z tego powodu, że adwokat ten nie jest wpisany na listę adwokatów prowadzoną przez izbę adwokacką w tym pierwszym państwie członkowskim, w którym zamierza on wykonywać zawód adwokata na zasadzie swobodnego świadczenia usług, w przypadku gdy ustawa nie wprowadza obowiązku współdziałania z innym adwokatem, stanowi ograniczenie swobodnego świadczenia usług w rozumieniu art. 4 dyrektywy Rady 77/249/WE z dnia 22 marca 1977 r. mającej na celu ułatwienie skutecznego korzystania przez prawników ze swobody świadczenia usług, w związku z art. 56 TFUE i art. 57 akapit trzeci TFUE. Do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy taka odmowa, w kontekście, w jakim została zastosowana, odpowiada rzeczywiście celom ochrony konsumentów i prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości, które mogą ją uzasadniać, oraz czy wynikające z niej ograniczenia nie wydają się być względem tych celów nieproporcjonalne.

      (1)  Dz.U. C 165 z 10.5.2016


title: Sprawa T-282/09: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2009 r. — Fédération Internationale des Logis przeciwko OHIM (przedstawienie kwadratu koloru zielonego)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/40

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2009 r. — Fédération Internationale des Logis przeciwko OHIM (przedstawienie kwadratu koloru zielonego)
   (Sprawa T-282/09)
   2009/C 220/84
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Fédération Internationale des Logis (Paryż, Francja) (przedstawiciel: B. Brisset, avocat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Pierwszą Izbę Odwoławczą OHIM w dniu 22 kwietnia 2009 r. w sprawie R 1511/2008-1 i dopuszczenie rejestracji rozpatrywanego znaku towarowego;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy przedstawiający kwadrat koloru zielonego dla towarów i usług z klas 3, 18, 24, 43 et 44 — zgłoszenie nr 6 468 789

      Decyzja eksperta: oddalenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ szczególne i specyficzne przedstawienie kwadratu o wypukłych bokach koloru zielonego posiada odróżniający charakter w odniesieniu do towarów i usług, dla których dokonane jest zgłoszenie w zakresie, w jakim elementy te nadają temu znakowi towarowemu oznaczającemu wspomniane towary i usługi odróżniający wygląd.


title: Sprawa F-95/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. – Seigneur/EBC (Służba publiczna — Personel EBC — Członkowie komitetu pracowniczego — Wynagrodzenie — Uposażenie — Dodatkowa podwyżka wynagrodzenia — Kwalifikowalność)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/92

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. – Seigneur/EBC
   (Sprawa F-95/14) (1)

   ((Służba publiczna - Personel EBC - Członkowie komitetu pracowniczego - Wynagrodzenie - Uposażenie - Dodatkowa podwyżka wynagrodzenia - Kwalifikowalność))
   (2016/C 048/104)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Olivier Seigneur (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: E. Carlini, D. Camilleri Podestà i M. López Torres, pełnomocnicy, adwokat B. Wägenbaur)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zarządu EBC o nieprzyznaniu skarżącemu dodatkowej podwyżki wynagrodzenia w kontekście procedury corocznego przeglądu wynagrodzeń i premii za 2014 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji zarządu Europejskiego Banku Centralnego z dnia 25 lutego 2014 r. o nieprzyznaniu O. Seigneurowi dodatkowej podwyżki wynagrodzenia za 2014 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Europejski Bank Centralny pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez O. Seigneura.

      (1)  Dz.U. C 421 z 24.11.2014, s. 63.


title: Sprawy połączone F-14/05 i F-20/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 czerwca 2009 r. — Albert-Bousquet i in. i Johansson i in. przeciwko Komisji

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/37

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 czerwca 2009 r. — Albert-Bousquet i in. i Johansson i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone F-14/05 i F-20/05) (1)

   2009/C 193/62

      Język postępowania: francuski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie spraw połączonych.

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.5.2005, s. 31 i C 171 z 9.7.2005, s. 27.


title: Sprawa C-31/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 23 stycznia 2017 r. – Sucrerie de Toury SA/Ministre de l'économie et des finances

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 23 stycznia 2017 r. – Sucrerie de Toury SA/Ministre de l'économie et des finances
   (Sprawa C-31/17)
   (2017/C 112/30)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sucrerie de Toury SA

      Strona pozwana: Ministre de l'économie et des finances

      Pytanie prejudycjalne

   Czy produkty energetyczne wykorzystywane do połączonego wytwarzania ciepła i mocy objęte są wyłącznie możliwością zwolnienia, jaką daje art. 15 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. (1) czy w odniesieniu do części gazu, którego zużycie odpowiada wytworzeniu energii elektrycznej, wchodzą również w zakres obowiązku zwolnienia przewidzianego w art. 14 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy?

      (1)  Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. 2003, L 283, s. 51).


title: Sprawa C-227/04 P: Odwołanie złożone 2 czerwca 2004 r. przez Marie-Luise Lindorfer od wyroku wydanego 18 marca 2004 r. przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (piąta izba) w sprawie T-204/01 M.-L. Lindorfer przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/10

         Odwołanie złożone 2 czerwca 2004 r. przez Marie-Luise Lindorfer od wyroku wydanego 18 marca 2004 r. przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (piąta izba) w sprawie T-204/01 M.-L. Lindorfer przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-227/04 P)
   (2004/C 190/17)
   Dnia 2 czerwca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło, złożone przez Marie-Luise Lindorfer, reprezentowaną przez G. Vandersandena i L. Levi, odwołanie od wyroku wydanego 18 marca 2004 r. przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (piąta izba) w sprawie T-204/01, M.-L. Lindorfer przeciwko Radzie Unii Europejskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 18 marca 2004 r. w sprawie T-204/01;

               —

               uwzględnienie, w konsekwencji, żądań skarżącej wysuniętych w pierwszej instancji, a więc,

               —

               orzeczenie o uchyleniu decyzji pozwanej z dnia 3 listopada 2000 r. określającej na 5 lat, 5 miesięcy i 8 dni okres składkowy, jaki należy wziąć pod uwagę dla celów obliczenia wspólnotowej emerytury skarżącej, w związku z przeniesieniem jej praw do emerytury nabytych w Austrii przed podjęciem przez nią pracy dla Wspólnot Europejskich oraz, w razie konieczności, uchylenie decyzji Rady Unii Europejskiej z dnia 31 maja 2001 r. odrzucającej sprzeciw skarżącej z dnia 2 lutego 2001 r.;

               —

               nałożenie na pozwaną obowiązku dokonania, na poprawnej podstawie prawnej, ponownego, pozbawionego wszelkich nieprawidłowości, określenia okresu składkowego, jaki należy wziąć pod uwagę dla celów obliczenia wspólnotowej emerytury skarżącej, w związku z przeniesieniem jej praw do emerytury nabytych w Austrii;

               —

               obciążenie pozwanej całością kosztów postępowania w pierwszej instancji oraz postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Sąd Pierwszej Instancji naruszył artykuł 141 WE, art. 10 ust. 4 lit. b ogólnych przepisów wykonawczych (1), zasadę niedyskryminacji oraz obowiązek uzasadnienia.
   Uznając, że Rada miała prawo uwzględnić, w formule przeliczenia, czynniki księgowe związane z wiekiem i płcią zainteresowanej, Sąd nie uwzględnił zasady niedyskryminacji, w szczególności w zakresie równego traktowania kobiet i mężczyzn. W odniesieniu do formuły przeliczenia praw nabytych w jednym systemie emerytalnym – krajowym – na prawa w systemie wspólnotowym, Sąd dopuścił wzięcie pod uwagę czynnika rozróżniającego płeć pracownika i traktującego mniej korzystnie pracowników płci żeńskiej, uzasadniając taką formułę względami budżetowymi. Ponadto, nie odpowiadając na argumenty skarżącej, w których wykazywała, że równowaga budżetowa nie mogłaby zostać naruszona z powodu wzięcia pod uwagę określonego czynnika księgowego przy przeliczaniu okresów składkowych zaliczanych do wspólnotowego systemu emerytalnego, Sąd naruszył obowiązek uzasadnienia decyzji.
   Sąd nie wypowiedział się na temat zasadności istnienia dwóch wariantów wykonania art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, biorących pod uwagę albo datę przeniesienia praw do emerytury, albo datę mianowania urzędnika. Ponadto, koncentrując się wyłącznie na wynagrodzeniu podstawowym urzędnika w momencie przejścia na emeryturę i nie badając jednocześnie długości okresu składkowego, Sąd nie odpowiedział na argument skarżącej, czym naruszył obowiązek uzasadnienia swoich decyzji.
   Sąd wyciąga wnioski co do prawa błędne w świetle elementów faktycznych, w szczególności przykładów podawanych przez skarżącą. Nawet jeżeli zmiany kursów walut krajowych stanowią okoliczności niezależne od Wspólnot, to nie zwalnia ich to od przestrzegania, zwłaszcza w stosunku do ich personelu, zasady niedyskryminacji, a w tym wypadku od obowiązku określenia zgodnych z tą zasadą reguł przeniesienia do systemu wspólnotowego praw do emerytury nabytych w krajowym systemie emerytalnym. Oznacza to w szczególności, że Rada nie miała prawa przyjąć formuły przeliczenia niezgodnej z tą zasadą. Zostało zaś wykazane, że miało to miejsce. Kwoty przesyłane przez krajowego ubezpieczyciela społecznego nie różnią się, z punktu widzenia zasady niedyskryminacji, w zależności od tego, czy pochodzą z kraju mającego tzw. „słabą walutę” czy z kraju mającego tzw. „silną walutę”. Sąd stwierdził zaś, że sposób traktowania tych kwot różnił się w zależności od kraju, gdyż transfery pochodzące z krajów „o słabej walucie” były traktowane w sposób bardziej korzystny. Wreszcie, Sąd nie zbadał i a fortiori nie wykazał, by takie odmienne traktowanie było obiektywnie uzasadnione. Sam fakt, że jest to wynikiem okoliczności niezależnych od Wspólnot nie stanowi takiego uzasadnienia, ponieważ to Rada postanowiła o istnieniu dwóch wariantów i to ona decyduje, w stosunku do kogo je zastosować.

      (1)  Decyzja Rady z dnia 13 lipca 1992 r. określająca ogólne przepisy wykonawcze dotyczące stosowania artykułu 11 ustępy 1 i 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników i uchylająca rozdziały IV i V decyzji Rady z dnia 26 stycznia 1970 r., zmienionej decyzją Rady z dnia 19 grudnia 1994 r.


title: Sprawa C-356/10: Postanowienie Prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 22 listopada 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/21

         Postanowienie Prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 22 listopada 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-356/10) (1)

   2012/C 49/36
   Język postępowania: angielski
   Prezes trzeciej izby Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia  15 grudnia 2005 r.  w sprawie C-253/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2002/21/WE — Sieć i usługi łączności elektronicznej — Wspólne ramy regulacyjne — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/13

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 15 grudnia 2005 r.
   w sprawie C-253/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2002/21/WE - Sieć i usługi łączności elektronicznej - Wspólne ramy regulacyjne - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   (2006/C 36/23)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-253/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 14 czerwca 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: G. Zavvos i M. Shotter) przeciwko Republice Greckiej (pełnomocnik: N. Dafonou), Trybunał (piąta izba), w składzie: J. Makarczyk, prezes izby, R. Silva de Lapuerta i P. Kūris (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 15 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa), Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2.

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 201 z 7.8.2004


title: Sprawa T-325/10: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2010 r. — Iliad i in. przeciwko Komisji

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/43

      Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2010 r. — Iliad i in. przeciwko Komisji
      (Sprawa T-325/10)
      ()
      (2010/C 288/82)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Iliad SA (Paryż, Francja), Free infrastructure SAS (Paryż) i Free SA (Paryż) (przedstawiciel: T. Cabot, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi;

                  —

                  stwierdzenie — na podstawie art. 263 TFUE — nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 30 września 2009 r. zatwierdzającej finansowanie publiczne w wysokości 59 mln EUR projektu sieci ultraszerokopasmowej w departamencie Hauts-de-Seine;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 7426 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r. (1), w której Komisja stwierdziła, że rekompensata kosztów świadczenia usługi publicznej w wysokości 59 mln EUR przyznana przez władze francuskie na rzecz konsorcjum mającego na celu budowę i obsługę ultraszerokopasmowej sieci łączności elektronicznej (projekt THD 92) w departamencie Hauts-de-Seine nie stanowi pomocy państwa.
      Na poparcie swej skargi skarżące podnoszą trzy zarzuty oparte na:

                  —

                  naruszeniu art. 107 ust. 1 TFUE w zakresie, w jakim Komisja naruszyła wszystkie cztery kryteria wskazane w wyroku w sprawie Altmark (2), uznając, że rozpatrywany środek nie stanowi pomocy państwa;

                  —

                  naruszeniu obowiązku uzasadnienia w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja nie zawiera wystarczających elementów pozwalających uznać, że wszystkie przesłanki stosowania wyroku w sprawie Altmark zostały spełnione;

                  —

                  naruszeniu obowiązku wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE w zakresie, w jakim wskazówki obejmujące: czas trwania wstępnego postępowania wyjaśniającego, dokumenty wskazujące na zakres i złożoność badania, które winno zostać przeprowadzone, oraz częściowo niekompletny i niedostateczny charakter zaskarżonej decyzji, dowodzą tego, że Komisja wydała sporną decyzję mimo faktu, iż doświadczyła poważnych trudności przy ocenie, czy rozpatrywany środek jest zgodny ze wspólnym rynkiem.

         (1)  Pomoc państwa N 331/2008 — Francja.

         (2)  Wyrok Trybunału z dnia 24 lipca 2003 r. w sprawie C-280/00 Altmark Trans i Regierungspräsidium Magdeburg, Rec. 2003, s. I-7747).


title: Wykreślenie sprawy C-338/03

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/19

         Wykreślenie sprawy C-338/03 (1)

   (2005/C 296/36)

      (Język postępowania: włoski)

   Postanowieniem z dnia 14 lipca 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-338/03 postępowanie karne przeciwko Rosariowi Alessandrellowi, Vicenzowi Biccariemu, Danielowi Buaronowi (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Civile e Penale di Perugia [Włochy]).

      (1)  Dz.U. C 264 z 1.11.2003.


title: Sprawa C-129/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgique) w dniu 6 kwietnia 2009 r. — Guido Durlet, Angela Verweij, Chretien Bruninx, Hans Hoff, Michel Raeds przeciwko Région wallonne

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgique) w dniu 6 kwietnia 2009 r. — Guido Durlet, Angela Verweij, Chretien Bruninx, Hans Hoff, Michel Raeds przeciwko Région wallonne
   (Sprawa C-129/09)
   2009/C 153/36
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Guido Durlet, Angela Verweij, Chretien Bruninx, Hans Hoff, Michel Raeds

      Strona pozwana: Région wallonne

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1.5 dyrektywy 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (1) może być interpretowany w ten sposób, iż wyklucza on ze swego zakresu zastosowania akty ustawodawcze — takie jak dekret Regionu Walonii z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie kilku pozwoleń, których wydanie uzasadnione jest nadrzędnymi względami interesu ogólnego — które ograniczają się do stwierdzenia istnienia „oczywistych nadrzędnych względów interesu ogólnego”, przyznając decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, pozwolenie środowiskowe oraz poszczególne pozwolenia dotyczące czynności i robót wymienionych w akcie ustawodawczym i które „zatwierdzają” pozwolenia, w przypadku których stwierdzone jest istnienie „oczywistych nadrzędnych względów interesu ogólnego”?

               2)

                           a)

                           Czy art. 1, 5, 6, 7, 8 i 10a dyrektywy 85/337/EWG zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE (2) oraz dyrektywą 2003/35/WE (3) Parlamentu Europejskiego i Rady wykluczają możliwość, aby w danym systemie prawnym pozwolenie na zrealizowanie przedsięwzięcia, w przypadku którego wymagane jest przeprowadzenie oceny jego wpływu na środowisko naturalne było wydawane w drodze aktu ustawodawczego, który nie jest zaskarżalny w procedurze odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, pozwalającej zakwestionować materialną i proceduralną legalność decyzji przyznającej uprawnienie do realizacji tego przedsięwzięcia?

                           b)

                           Czy art. 9 konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zawartej w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej przez Wspólnotę Europejską decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. (4) należy interpretować w ten sposób, iż nakłada on na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia dostępu do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, umożliwiającej zakwestionowanie materialnej i proceduralnej legalności decyzji, aktów lub zaniechań objętych przepisami art. 6 w każdej kwestii z zakresu przepisów prawa materialnego i przepisów proceduralnych regulujących wydawanie pozwoleń na realizację przedsięwzięć, w przypadku których wymagana jest ocena ich wpływu na środowisko naturalne?

                           c)

                           Czy w świetle konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zawartej w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej przez Wspólnotę Europejską decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r., art. 10a dyrektywy 85/337/EWG, zmienionej dyrektywą 2003/35/WE, należy interpretować w ten sposób, iż nakłada on na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia dostępu do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, umożliwiającej zakwestionowanie materialnej i proceduralnej legalności decyzji, aktów lub zaniechań, zarówno w zakresie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych regulujących wydawanie pozwoleń na realizację przedsięwzięć, w przypadku których wymagana jest ocena ich wpływu na środowisko naturalne?

      (1)  Dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40).

      (2)  Dyrektywa Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. zmieniająca dyrektywę 85/337/EWG w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko (Dz.U. L 73, s. 5).

      (3)  Dyrektywa 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidująca udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE — Oświadczenie Komisji (Dz.U. L 156, s. 17).

      (4)  Decyzja Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. L 124, s. 1).


title: Sprawa T-230/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2009 r. — Laboratorios Del Dr. Esteve przeciwko OHIM — Ester C (ESTER-E) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ESTER-E — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy ESTEVE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2009 r. — Laboratorios Del Dr. Esteve przeciwko OHIM — Ester C (ESTER-E)
   (Sprawa T-230/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ESTER-E - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy ESTEVE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2009/C 205/59
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratorios Del Dr. Esteve, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat K. Manhaeve)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: The Ester C Company (Prescott, Arizona, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo R. Bird, solicitor, następnie adwokat H. Wistam)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 kwietnia 2007 r. (sprawa R 737/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Laboratorios Del Dr. Esteve, SA a The Ester C Company.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Laboratorios Del Dr. Esteve, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 199 z 25.8.2007.


title: Sprawa T-404/12: Wyrok Sądu z dnia 19 stycznia 2016 r. – Toshiba/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek projektów odnoszących się do rozdzielnic z izolacją gazową — Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd częściowej nieważności decyzji początkowej — Grzywny — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Równe traktowanie — Kwota wyjściowa — Stopień przyczynienia się do naruszenia)

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/13

         Wyrok Sądu z dnia 19 stycznia 2016 r. – Toshiba/Komisja
   (Sprawa T-404/12) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek projektów odnoszących się do rozdzielnic z izolacją gazową - Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd częściowej nieważności decyzji początkowej - Grzywny - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Równe traktowanie - Kwota wyjściowa - Stopień przyczynienia się do naruszenia))
   (2016/C 078/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Toshiba Corp. (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: J.F. MacLennan, Solicitor, oraz A. Schulz i S. Sakellariou, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Khan i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2012) 4381 z dnia 27 czerwca 2012 r. zmieniającej decyzję C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 traktatu [WE] (obecnie art. 101 TFUE) oraz art. 53 porozumienia EOG w zakresie, w jakim jej adresatem były Mitsubishi Electric Corporation i Toshiba Corporation (Sprawa COMP/39.966 – Rozdzielnice z izolacją gazową – Grzywny), oraz, tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Toshiba Corp. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 343 z 10.11.2012.


title: Sprawa C-129/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Bruges (Belgia) w dniu 31 marca 2008 r. — C. Cloet i J. Cloet przeciwko Westvlaamse Intercommunale voor Economische Expansie, Huisvestingsbeleid en Technische Bijstand CVBA (WVI)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Bruges (Belgia) w dniu 31 marca 2008 r. — C. Cloet i J. Cloet przeciwko Westvlaamse Intercommunale voor Economische Expansie, Huisvestingsbeleid en Technische Bijstand CVBA (WVI)
   (Sprawa C-129/08)
   (2008/C 142/27)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Tribunal de première instance de Bruges
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: C. Cloet i J. Cloet

      Strona pozwana: Westvlaamse Intercommunale voor Economische Expansie, Huisvestingsbeleid en Technische Bijstand CVBA (WVI)
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy korzyść finansową przyznaną na rzecz NV. Metafox przez Flamandzki Region/Wspólnotę za pośrednictwem zdecentralizowanego organu administracyjnego, tj. W.V.I., w formie ceny preferencyjnej przy nabyciu nieruchomości przemysłowej o powierzchni 1 ha 82 a 4 m2, które W.V.I. zrealizowała za kwotę 294 394,14 euro określoną jako „pro fisco” w akcie sprzedaży, w stosunku do faktycznie zapłaconej ceny preferencyjnej w wysokości 91 720,60 euro, podczas gdy na podstawie średniej wartości nieruchomości przemysłowych znajdujących się na tym obszarze rzeczywista cena podobnej nieruchomości przemysłowej wynosi zwykle 1 007 926,40 euro, należy uważać za zgodną ze wspólnym rynkiem?

               2)

               Czy podejmując takie działanie wywłaszczeniowe, którego konsekwencją była sprzedaż na rzecz NV. Metafox (konkretnie poprzez przyznanie NV. Metafox ceny preferencyjnej 91 720,60 euro), Region/Wspólnota Flamandzka uprzywilejowuje pośrednio popierane przedsiębiorstwo, tj. NV. Metafox, przyznając mu bezpośrednio korzyść ekonomiczną (tj. różnicę pomiędzy ceną zapłaconą a ceną sprzedaży określoną w akcie jako „pro fisco”), skoro przedsiębiorstwo to nie mogłoby nabyć tej nieruchomości ani na zwykłych warunkach rynkowych (1 007 926,40 euro) ani za cenę sprzedaży określoną jako „pro fisco” (294 394,14 euro)?
               Czy można zatem zakwalifikować takie działanie W.V.I. (konkretnie sprzedaż nieruchomości przemysłowej za faktycznie zapłaconą cenę preferencyjną) za korzyść finansową niezgodną z art. 87 ust. 1 WE?

               3)

               Czy o takim działaniu i korzyści finansowej przyznanej przez Region/Wspólnotę Flamandzką należy poinformować Komisję Wspólnot Europejskich zgodnie z art. 88 ust. 3 WE?