title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 maja 2005 r. W sprawie C-212/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Środki o skutku równoważnym — Procedura uprzedniego zezwolenia na prywatny przywóz produktów leczniczych — Produkty lecznicze przeznaczone do stosowania u ludzi — Homeopatyczne produkty lecznicze)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 26 maja 2005 r.
   W sprawie C-212/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Środki o skutku równoważnym - Procedura uprzedniego zezwolenia na prywatny przywóz produktów leczniczych - Produkty lecznicze przeznaczone do stosowania u ludzi - Homeopatyczne produkty lecznicze)
   (2005/C 182/10)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-212/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 15 maja 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez H. Støvlbæka i B. Stromsky'ego, przeciwko Republice Francuskiej, reprezentowanej przez G. de Bergues'a, C. Bergeot-Nunes i R. Loosli-Surrans, Trybunał (druga izba) w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann (sprawozdawca), R. Schintgen, J. Makarczyk i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 26 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Stosując:

                           —

                           procedurę uprzedniego zezwolenia do dokonywanego w inny sposób niż transportem własnym prywatnego przywozu przepisanych zgodnie z prawem we Francji produktów leczniczych dopuszczonych zarówno we Francji, jak i w Państwie Członkowskim, gdzie zostały nabyte, na podstawie dyrektywy Rady 65/65/EWG z dnia 26 stycznia 1965 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do produktów leczniczych, zmienionej dyrektywą Rady 93/39/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r.,

                           —

                           procedurę uprzedniego zezwolenia do dokonywanego w inny sposób niż transportem własnym prywatnego przywozu homeopatycznych produktów leczniczych przepisanych zgodnie z prawem we Francji i zarejestrowanych w Państwie Członkowskim na podstawie dyrektywy Rady 92/73/EWG z dnia 22 września 1992 r. rozszerzającej zakres zastosowania dyrektyw 65/65/EWG i 75/319/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych lub działań administracyjnych dotyczących produktów leczniczych i ustanawiającej dodatkowe przepisy w odniesieniu do homeopatycznych produktów leczniczych oraz

                           —

                           nieproporcjonalną do celu procedurę uprzedniego zezwolenia do dokonywanego w inny sposób niż transportem własnym prywatnego przywozu przepisanych zgodnie z prawem we Francji homeopatycznych produktów leczniczych niedopuszczonych w tym Państwie Członkowskim, lecz tylko w tym, w którym zostały nabyte,

                     Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28 WE.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 158 z 5.7.2003.


title: Sprawa C-259/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 1 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 1 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-259/06) (1)

   (2007/C 82/59)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006.


title: Sprawa C-442/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 1999/31/WE — Składowanie odpadów — Uregulowania krajowe dotyczące istniejących składowisk — Nieprawidłowa transpozycja)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-442/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 1999/31/WE - Składowanie odpadów - Uregulowania krajowe dotyczące istniejących składowisk - Nieprawidłowa transpozycja)
   (2008/C 128/17)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: D. Recchia i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: (Przedstawiciele: I. Braguglia, pełnomocnik, G. Fiengo, adwokat)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 i 14 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (Dz.U. L 182, str. 1) — Uregulowania krajowe niezgodne z dyrektywą.
   Sentencja

               1)

               Przyjmując i utrzymując w mocy dekret legislacyjny nr 36 z dnia 13 stycznia 2003 r., z późniejszymi zmianami, którym transponowano do prawa krajowego przepisy dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów,

                           —

                           w zakresie, w jakim wspomniany dekret legislacyjny nie przewiduje stosowania przepisów art. 2–13 dyrektywy 1999/31 do składowisk, które uzyskały zezwolenie w okresie między dniem, w którym upłynął termin transpozycji dyrektywy i dniem wejścia w życie dekretu legislacyjnego, oraz

                           —

                           w zakresie, w jakim dekret nie gwarantuje transpozycji art. 14 lit. d) pkt i) dyrektywy,

                     Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2–14 dyrektywy 1999/31.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 326 z dnia 30.12.2006.


title: Sprawa T-64/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  29 listopada 2005 r.  — Heubach przeciwko Komisji (Konkurencja — Artykuł 81 WE — Porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione — Rynek fosforanu cynku — Grzywna — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Skarga o stwierdzenie nieważności — Zarzut niezgodności z prawem — Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 — Waga naruszenia — Zasady proporcjonalności i równości traktowania — Uzasadnienie)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/29

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 listopada 2005 r. — Heubach przeciwko Komisji
   (Sprawa T-64/02) (1)

   (Konkurencja - Artykuł 81 WE - Porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione - Rynek fosforanu cynku - Grzywna - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Skarga o stwierdzenie nieważności - Zarzut niezgodności z prawem - Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 - Waga naruszenia - Zasady proporcjonalności i równości traktowania - Uzasadnienie)
   (2006/C 36/63)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Dr. Hans Heubach GmbH & Co. KG (Langelsheim, Niemcy) [Przedstawiciele: adwokaci F. Montag i G. Bauer]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, pełnomocnik, wspierany przez adwokata H.-J. Freunda]
   Przedmiot sprawy
   Skarga o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/437/WE z dnia 11 grudnia 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 Traktatu WE oraz art. 53 Porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/37.027 — Fosforan cynku) (Dz.U. 2003, L 153, str. 1) lub, ewentualnie, wniosek o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 144 z 15.6.2002


title: Sprawa T-593/11 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 grudnia 2011 r. — Al-Chihabi przeciwko Radzie (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające wobec Syrii — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Brak pilnego charakteru — Brak poważnej i nieodwracalnej szkody)

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/25

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 grudnia 2011 r. — Al-Chihabi przeciwko Radzie
   (Sprawa T-593/11 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające wobec Syrii - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru - Brak poważnej i nieodwracalnej szkody)
   2012/C 49/45
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fares Al-Chihabi (Aleppo, Syria) (przedstawiciele: adwokaci L. Ruessmann i W. Berg)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Co do istoty wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Rady 2011/522/WPZiB z dnia 2 września 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 228, s. 16), rozporządzenia Rady (UE) nr 878/2011 z dnia 2 września 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 228, s. 1), decyzji Rady 2011/684/WPZiB z dnia 13 października 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 269, s. 33) i rozporządzenia Rady (UE) nr 1011/2011 z dnia 13 października 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 269, s. 18) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-304/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 lipca 2006 r. — Hoek Loos przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Niderlandzki rynek gazów przemysłowych i medycznych — Ustalanie cen — Obliczanie kwoty grzywien — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Zasada proporcjonalności i równego traktowania)

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/27

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 lipca 2006 r. — Hoek Loos przeciwko Komisji
   (Sprawa T-304/02) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Niderlandzki rynek gazów przemysłowych i medycznych - Ustalanie cen - Obliczanie kwoty grzywien - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Zasada proporcjonalności i równego traktowania)
   (2006/C 212/47)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Hoek Loos NV (Schiedam, Niderlandy) (Przedstawiciele: J.J. Feenstra i B.F. Van Harinxma thoe Slooten, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: A. Bouquet, działający w charakterze pełnomocnika)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/207/WE z dnia 24 lipca 2002 r. w sprawie postępowania na mocy art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/E-3/36.700 — Gazy przemysłowe i medyczne) (Dz.U. 2003, L 84, str. 1), a ewentualnie, wniosek o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 305 z 7.12.2002


title: Sprawa C-589/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 30 września 2015 r. w sprawie T-450/12, Anagnostakis/Komisja, wniesione w dniu 13 listopada 2015 r. przez Alexiosa Anagnostakisa

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 30 września 2015 r. w sprawie T-450/12, Anagnostakis/Komisja, wniesione w dniu 13 listopada 2015 r. przez Alexiosa Anagnostakisa
   (Sprawa C-589/15 P)
   (2016/C 007/19)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Alexios Anagnostakis (przedstawiciel: A. Anagnostakis, dikigoros)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie całkowitej nieważności wyroku wydanego w sprawie T-450/12 w przedmiocie skargi z dnia 11 października 2012 r. przeciwko Komisji Europejskiej o stwierdzenie nieważności jej działania w dniu 6 września 2012 r. dotyczącego odrzucenia wniosku o rejestrację europejskiej inicjatywy obywatelskiej „Milion podpisów dla solidarnej Europy”;

               —

               rozpatrzenie skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 6 września 2012 r. w sprawie odrzucenia wniosku o rejestrację europejskiej inicjatywy obywatelskiej „Milion podpisów dla solidarnej Europy”;

               —

               zobowiązanie Komisji do zarejestrowania należycie wspomnianej inicjatywy i nakazanie podjęcia wszelkich innych koniecznych środków;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

               1

                  Błędy w postępowaniu przed Sądem

               Zaskarżony wyrok nie uwzględnia, przy ocenie badanej skargi, faktu, że propozycja europejskiej inicjatywy obywatelskiej (EIO) dotyczy wyłącznie części długu publicznego uznanej za „niegodziwą”.
               W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku błędnie przyjęto, że propozycja dotyczy całego długu publicznego, bez żadnych dodatkowych rozróżnień lub założeń.
               W tym względzie zaskarżony wyrok nie oddaje w sposób właściwy przedmiotu sporu.
               Zaskarżony wyrok został wydany z przeinaczeniem treści skargi i zawartych w niej żądań.

               2

                  Naruszenie przez Sąd prawa Unii, błędna wykładnia i zastosowanie traktatów oraz norm europejskich

                           A)

                           W oparciu o błędną interpretację i błędne zastosowanie prawa Unii zaskarżony wyrok stwierdza, że postanowienia art. 122 TFUE i art. 136 TFUE, które zostały przywołane w skardze, nie stanowią „właściwej podstawy prawnej dla ewentualnej pomocy finansowej Unii poprzez ustanowienie mechanizmu finansowania na rzecz państw członkowskich napotykających lub mogących napotkać poważne trudności w zakresie finansowania”.
                           Zgodnie z art. 136 TFUE, w brzmieniu zmienionym decyzja Rady Europejskiej 2011/199/UE (1), z dnia 25 marca 2011 r., oraz z art. 4 ust. 1 TFUE i z art. 5 ust. 2 TFUE, państwa członkowskie, których walutą jest euro, są w pełni uprawnione do uzgodnienia między sobą ustanowienia mechanizmu stabilizacji i wsparcia finansowego. Komisja ma szczególne uprawnienie i swobodę w zakresie proponowania ustanowienia takiego mechanizmu, zgodnie z art. 352 TFUE, jako działania niezbędnego w celu realizacji celów traktatów lub stabilizacji strefy euro.

                           B)

                           W oparciu o błędną interpretację i błędne zastosowanie prawa Unii zaskarżony wyrok stwierdza, iż brak jest zaś podstaw do uznania i w żaden sposób nie zostało wykazane, że przyjęcie zasady stanu wyższej konieczności „miałoby na celu wzmocnienie koordynacji dyscypliny budżetowej lub byłoby objęte kierunkami polityki gospodarczej, do jakich określania Rada jest uprawniona w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej”.
                           Przeciwnie, właściwie interpretowany i zastosowany żądany środek – unieważnienie niegodziwego długu – służy wyłącznie wzmocnieniu dyscypliny budżetowej państw członkowskich i zapewnieniu prawidłowego funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej (art. 136ust. 1 TFUE).

                           C)

                           W oparciu o błędną interpretację i błędne zastosowanie prawa Unii zaskarżony wyrok wykluczył możliwość, że art. 122 TFUE stanowi odpowiednią podstawę prawną do przyjęcia w przepisach Unii zasady stanu wyższej konieczności.
                           Na mocy art. 352 TFUE Komisja może wnioskować, aby Rada zapewniła solidarność między państwami członkowskimi zgodnie z art. 122 ust. 1 lub przyznała pomoc finansową Unii, zgodnie z art. 122 ust. 2, państwu członkowskiemu znajdującemu się w poważnych trudnościach pozostających poza jego kontrolą.

                           D)

                           W oparciu o błędną interpretację i błędne zastosowanie prawa Unii zaskarżony wyrok stanowi, iż należy stwierdzić, że Komisja dopełniła obowiązku uzasadnienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji w odniesieniu do wniosku o propozycji EIO. Przyczyny odmowy przedstawione w zaskarżonym akcie są niewystarczające i błędne, z naruszeniem zasady należytego uzasadnienia, którego dotyczy art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 211/2011.

                           E)

                           W oparciu o błędną interpretację i błędne zastosowanie prawa Unii zaskarżony wyrok stwierdza, iż nawet przy założeniu, że istnieje norma prawa międzynarodowego ustanawiająca zasadę stanu wyższej konieczności, samo istnienie takiej zasady prawa międzynarodowego byłoby w każdym razie niewystarczające do uzasadnienia inicjatywy prawodawczej ze strony Komisji. Prawo międzynarodowe i jego zasady stanowią źródło prawa Unii Europejskiej i jako takie są niewątpliwie bezpośrednio włączone i stosowane w prawie Unii. Komisja może zaproponować stosowanie tych nadrzędnych zasad bez wyraźnego postanowienia traktatu, jeżeli uważa, że takiego nie ma.

                           F)

                           W oparciu o błędną interpretację i błędne zastosowanie prawa zaskarżony wyrok obciąża skarżącego kosztami postępowania Komisji. Gdyby rozstrzygnięcie zostało wydane w sposób prawidłowy, skarga zostałaby uwzględniona, a związanymi z nią kosztami zostałby obciążona Komisja.

      (1)  Dz.U. L 91, s. 1


title: Sprawa T-65/06: Wyrok Sądu z dnia 6 marca 2012 r. — FLSmidth przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor worków przemysłowych z plastiku — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Czas trwania naruszenia — Grzywny — Waga naruszenia — Okoliczności łagodzące — Współpraca w postępowaniu administracyjnym — Proporcjonalność — Odpowiedzialność solidarna)

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/22

         Wyrok Sądu z dnia 6 marca 2012 r. — FLSmidth przeciwko Komisji
   (Sprawa T-65/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor worków przemysłowych z plastiku - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Czas trwania naruszenia - Grzywny - Waga naruszenia - Okoliczności łagodzące - Współpraca w postępowaniu administracyjnym - Proporcjonalność - Odpowiedzialność solidarna)
   2012/C 118/36
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: FLSmidth & Co. A/S (Valby, Dania) (przedstawiciel: adwokat J. E. Svensson)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, pełnomocnik, wspierany przez M. Gray, barrister)

      Przedmiot

   W pierwszej kolejności żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2005) 4634 wersja ostateczna z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu [WE] (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe), a w drugiej kolejności żądanie uchylenia grzywny nałożonej na skarżącą we wskazanej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2005) 4634 z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu [WE] (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe) w zakresie, w jakim w decyzji tej uznano, że FLSmidth & Co. A/S ponosi odpowiedzialność za jednolite i ciągłe naruszenie, o którym mowa w art. 1 ust. 1 tego aktu, w okresie od dnia 31 grudnia 1990 r. do dnia 31 grudnia 1991 r.

               2)

               Kwota, za zapłatę której FLSmidth & Co. A/S ponosi odpowiedzialność solidarną zgodnie z art. 2 lit. f) decyzji C(2005) 4634 zostaje ustalona na 14,45 mln EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja Europejska i FLSmidth & Co. pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006.


title: Sprawa C-447/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour d'appel de Paris z dnia  18 listopada 2005 r.  w sprawie Thomson Multimedia Sales Europe przeciwko Administration des Douanes et Droits Indirects

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour d'appel de Paris z dnia 18 listopada 2005 r. w sprawie Thomson Multimedia Sales Europe przeciwko Administration des Douanes et Droits Indirects
   (Sprawa C-447/05)
   (2006/C 48/31)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 16 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour d'appel de Paris z dnia 18 listopada 2005 r. w sprawie Thomson Multimedia Sales Europe przeciwko Administration des Douanes et Droits Indirects.
   Cour d'appel de Paris zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy załącznik 11 do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. (1) jest sprzeczny z art. 24 rozporządzenia Rady nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (2) i w związku z tym nieważny, jako że stosowanie tego załącznika prowadzi do stwierdzenia, że odbiornik telewizyjny wyprodukowany w Polsce, w okolicznościach wskazanych w dokumentach postępowania, ma pochodzenie koreańskie?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, str 1)

      (2)  Dz.U. 302, str 1


title: Sprawa C-101/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberste Berufungs- und Disziplinarkommission — Austria) — Gentcho Pavlov, Gregor Famira przeciwko Ausschuss der Rechtsanwaltskammer Wien (Stosunki zewnętrzne — Układy stowarzyszeniowe — Uregulowanie krajowe wykluczające przed przystąpieniem Republiki Bułgarii do Unii Europejskiej wpis obywateli bułgarskich na listę aplikantów adwokackich — Zgodność takiego uregulowania z zakazem wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową w odniesieniu do warunków pracy, przewidzianym w układzie stowarzyszeniowym WE–Bułgaria)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/12

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberste Berufungs- und Disziplinarkommission — Austria) — Gentcho Pavlov, Gregor Famira przeciwko Ausschuss der Rechtsanwaltskammer Wien
   (Sprawa C-101/10) (1)

   (Stosunki zewnętrzne - Układy stowarzyszeniowe - Uregulowanie krajowe wykluczające przed przystąpieniem Republiki Bułgarii do Unii Europejskiej wpis obywateli bułgarskich na listę aplikantów adwokackich - Zgodność takiego uregulowania z zakazem wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową w odniesieniu do warunków pracy, przewidzianym w układzie stowarzyszeniowym WE–Bułgaria)
   2011/C 269/18
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberste Berufungs- und Disziplinarkommission

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gentcho Pavlov, Gregor Famira

      Strona pozwana: Ausschuss der Rechtsanwaltskammer Wien

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberste Berufungs- und Disziplinarkommission — Wykładnia art. 38 ust. 1 Układu europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony (Dz.U. L 358 z dnia 31.12.1994 r., s. 3) — Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową w odniesieniu do warunków pracy — Zgodność z tym przepisem uregulowania krajowego wykluczającego przed przystąpieniem Bułgarii do Unii Europejskiej wpis obywateli bułgarskich na listę aplikantów adwokackich — Bezpośrednia skuteczność tego przepisu

      Sentencja

   Zasadę niedyskryminacji określoną w art. 38 ust. 1 tiret pierwsze Układu europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, zawartego i zatwierdzonego w imieniu Wspólnot decyzją 94/908/EWWiS, WE, Euratom Rady i Komisji z dnia 19 grudnia 1994 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stała ona na przeszkodzie przed przystąpieniem Republiki Bułgarii do Unii Europejskiej przepisom państwa członkowskiego, takim jak ujęte w § 30 ust. 1 i 5 Österreichische Rechtsanwaltsordnung (austriackiej ordynacji adwokackiej) w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu przed sądem krajowym, na mocy których obywatel bułgarski ze względu na nałożoną przez te przepisy przesłankę związaną z obywatelstwem nie mógł uzyskać wpisu na listę aplikantów adwokackich ani w konsekwencji zaświadczenia o uprawnieniu do reprezentowania przed sądem.

      (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010.


title: Sprawa C-170/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Mirko De Filippo przeciwko Ministero dell’Interno

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Mirko De Filippo przeciwko Ministero dell’Interno
      (Sprawa C-170/10)
      (2010/C 161/44)
      Język postępowania: włoski

         Sąd krajowy

      Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Mirko De Filippo

         Strona pozwana: Ministero dell’Interno

         Pytania prejudycjalne

      Czy z art. 43 i 49 traktatu WE zgodne są przepisy krajowe (wprowadzone w dekrecie Bersaniego, dekrecie ustawodawczym nr 223 z dnia 4 lipca 2006 r. zastąpionym ustawą nr 248 z dnia 4 sierpnia 2006 r.) należące do „systemu krajowego, który przewiduje między innymi:

                  a)

                  istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie i w wyniku przetargu, który sprzecznie z prawem wykluczył część podmiotów;

                  b)

                  obecność przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie nabytych pozycji rynkowych (jak na przykład obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących);

                  c)

                  określenie sytuacji, w których dochodzi do utraty koncesji w przypadku, kiedy koncesjonariusz prowadzi, pośrednio lub bezpośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, porównywalną do tej, która jest przedmiotem koncesji”?


title: Sprawa C-512/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 30 maja 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Transport — Dyrektywa 91/440/EWG — Rozwój kolei wspólnotowych — Dyrektywa 2001/14/WE — Alokacja zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej — Artykuł 6 ust. 2 i 3 dyrektywy 2001/14 — Utrzymujący się brak równowagi finansowej — Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 3 i 4 dyrektywy 91/440 — Brak zachęt dla zarządcy infrastruktury — Artykuł 7 ust. 3 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 2001/14 — Obliczanie opłat za minimalny dostęp)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 30 maja 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-512/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Transport - Dyrektywa 91/440/EWG - Rozwój kolei wspólnotowych - Dyrektywa 2001/14/WE - Alokacja zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej - Artykuł 6 ust. 2 i 3 dyrektywy 2001/14 - Utrzymujący się brak równowagi finansowej - Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 3 i 4 dyrektywy 91/440 - Brak zachęt dla zarządcy infrastruktury - Artykuł 7 ust. 3 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 2001/14 - Obliczanie opłat za minimalny dostęp)
   2013/C 225/03
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Støvlbæk i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: M. Szpunar, K. Bożekowska-Zawisza oraz M. Laszuk, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek i T. Müller oraz J. Očková, pełnomocnicy), Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez S. Fiorentina, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w przewidzianym terminie wszelkich koniecznych przepisów w celu dostosowania się do art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady z dnia 29 lipca 1991 r. 91/440/EWG w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych (Dz.U. L 237, s. 25) i załącznika II do niej, a także art. 4 ust. 2, art. 6 ust. 1–3, art. 7 ust. 3, art. 8 ust. 1 i art. 14 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawania świadectw bezpieczeństwa (Dz.U. L 75, s. 29)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując środków zachęcających zarządcę infrastruktury kolejowej do zmniejszenia kosztów zapewnienia infrastruktury i wielkości opłat za dostęp do niej, a także umożliwiając, przy obliczaniu opłaty za minimalny pakiet dostępu i dostęp do urządzeń związanych z obsługą pociągów, uwzględnienie kosztów, które nie mogą być uznane za bezpośrednio ponoszone jako rezultat wykonywania przewozów pociągami, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą odpowiednio na mocy art. 6 ust. 2 i art. 7 ust. 3 dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawania świadectw bezpieczeństwa, zmienionej dyrektywą 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska, Rzeczpospolita Polska, Republika Czeska i Republika Włoska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa T-227/07: Wyrok Sądu z dnia 28 października 2010 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Pomoc produkcyjna przeznaczona dla przetwórców pomidorów — Wyrywkowe kontrole przeprowadzone w stosownych okresach — Proporcjonalność)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/39

         Wyrok Sądu z dnia 28 października 2010 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-227/07) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Pomoc produkcyjna przeznaczona dla przetwórców pomidorów - Wyrywkowe kontrole przeprowadzone w stosownych okresach - Proporcjonalność)
   2010/C 346/76
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez, abogado del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo T. van Rijn, następnie F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności w części decyzji Komisji C(2007) 243 z dnia 18 kwietnia 2007 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 106, s. 55).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa T-57/12: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2012 r. — Good Luck Shipping przeciwko Radzie

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/23

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2012 r. — Good Luck Shipping przeciwko Radzie
   (Sprawa T-57/12)
   2012/C 109/49
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Good Luck Shipping LLC (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: F. Randolph i M. Lester, barristers, oraz M. Taher, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, z 2.12.2011, s. 71) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, z 2.12.2011, s. 11) w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty. Twierdzi, że umieszczając jej nazwę w wykazach dołączonych do zaskarżonej decyzji i zaskarżonego rozporządzenia, Rada:

               —

               nie przedstawiała odpowiedniego lub wystarczającego uzasadnienia;

               —

               naruszyła kryteria dotyczące umieszczenia w wykazie lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie przy stwierdzeniu, że kryteria te zostały spełnione w odniesieniu do strony skarżącej, lub włączyła stronę skarżącą bez odpowiedniej podstawy prawnej w tym zakresie;

               —

               nie zagwarantowała stronie skarżącej prawa do obrony i prawa do skutecznej kontroli sądowej;

               —

               naruszyła w sposób nieuzasadniony lub nieproporcjonalny przysługujące stronie skarżącej prawa podstawowe, w tym jej prawo do ochrony własności, działalności gospodarczej i reputacji.


title: Sprawa C-465/05: Skarga wniesiona w dniu  23 grudnia 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/24

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-465/05)
   (2006/C 60/46)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 23 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez E. Traversę i E. Montaguti, działających Republice charakterze pełnomocników, przeciwko Republice Włoskiej.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że Republika Włoska stanowiąc, iż

                           —

                           działalność polegająca na świadczeniu prywatnych usług ochrony może być wykonywana tylko po złożeniu przyrzeczenia lojalności Republice Włoskiej;

                           —

                           działalność polegająca na świadczeniu prywatnych usług ochrony może być wykonywana wyłącznie za zgodą prefekta;

                           —

                           ważność wymienionej wyżej zgody ogranicza się do określonego terytorium, a jej wydanie uzależnione jest od liczby i wielkości przedsiębiorstw ochroniarskich działających na tym terytorium;

                           —

                           przedsiębiorstwa świadczące prywatne usługi ochrony obowiązane są dysponować lokalem w każdej z prowincji, w której wykonują swoją działalność;

                           —

                           każdy z członków personelu zatrudnionego w takich przedsiębiorstwach powinien być indywidualnie upoważniony do świadczenia usług ochrony;

                           —

                           aby uzyskać zgodę przedsiębiorstwa świadczące usługi ochrony muszą zatrudniać minimalną/maksymalną ilość osób;

                           —

                           prywatne przedsiębiorstwa świadczące usługi ochrony obowiązane są złożyć kaucję w lokalnym oddziale Cassa depositi i prestiti;

                           —

                           ceny za wykonanie prywatnych usług ochrony ustalane są za zezwoleniem prefekta w ramach określonych limitów

                     uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 43 WE i art. 49 WE.

               2.

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Działalność polegająca na świadczeniu prywatnych usług ochrony nie stanowi swoistego bezpośredniego uczestnictwa w wykonywaniu władztwa publicznego. Dlatego też nie można zastosować do tej działalności przewidzianych w art. 45 WE i 55 WE wyjątków w zakresie swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług.

               1)

               Obowiązek złożenia ślubowania stanowi przeszkodę, która nie jest ani uzasadniona ani proporcjonalna w odniesieniu do jej celu i rodzaju działalności polegającej na zawodowym świadczeniu usług ochrony. Wymóg złożenia formalnego przyrzeczenia utrudnia dostęp do włoskiego rynku prywatnych usług ochrony przedsiębiorstwom wspólnotowym zniechęcając całkowicie okazjonalnych usługodawców do świadczenia tego typu usług.

               2)

               Wymóg uzyskania koncesji na świadczenie we Włoszech prywatnych usług ochrony nieuwzględniający podobnych wymogów, którym usługodawca podlega w Państwie Członkowskim jego siedziby stanowi nieuzasadnioną przeszkodę dla swobody świadczenia usług.

               3)

               Wspólnotowe przedsiębiorstwo świadczące usługi w omawianym sektorze, które zamierza prowadzić działalność we Włoszech na określonej wielkości terytorium obowiązane jest uzyskać tyle koncesji, ile jest prowincji, na terenie których zamierza świadczyć usługi (we Włoszech są 104 prowincje). Właściwy organ (prefekt) może odmówić udzielenia takiej koncesji z uwagi na liczbę i wielkość przedsiębiorstw już działających na takim terytorium.

               4)

               Przedsiębiorstwo, które zamierza prowadzić działalność na terenie Włoch obowiązane jest dysponować taką ilością lokali, jaka jest ilość przyznanych mu koncesji i objętych nimi prowincji, mimo że nie jest to potrzebne do świadczenia usług. Obowiązek tego rodzaju zaprzecza swobodzie świadczenia usług, albowiem oznacza on, że podmiot świadczący usługi transgraniczne musi mieć siedzibę we Włoszech.

               5)

               W przypadku okazjonalnego świadczenia usług ochrony włoskie przepisy wymagają, by każda z osób zatrudnionych była indywidualnie upoważniona do wykonywania działalności we Włoszech nie uwzględniając w ogóle kontroli, jakiej podlega każde przedsiębiorstwo świadczące usługi ochrony w Państwie Członkowskim pochodzenia.

               6)

               Koncesje udzielane przez prefektów mogą oznaczać minimalną/maksymalną liczbę osób zatrudnianych przez przedsiębiorstwo. Niezastosowanie się do tego wymogu pociąga za sobą cofnięcie koncesji. Przepisy takie stanowią przeszkodę dla swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług z uwagi na to, że mogą one uczynić omawiany rynek całkowicie niedostępnym dla małych przedsiębiorstw.

               7)

               Przewidziany przepisami włoskimi obowiązek złożenia przez przedsiębiorstwa świadczące prywatne usługi ochrony kaucji w Cassa depositi e prestiti nie uwzględnia podobnych — pod względem celów, jakim służą — wymogów nakładanych na takie przedsiębiorstwa w Państwach Członkowskich ich siedziby.

               8)

               Ograniczenia w swobodnym ustalaniu cen stanowią dalszą przeszkodę zarówno dla swobody przedsiębiorczości, jak i swobody świadczenia usług. Nowy usługodawca, który usiłuje wejść na dany rynek musi stawić czoło konkurentom, a wysokość ceny odgrywa istotną rolę przy pozyskiwaniu klientów.


title: Sprawa C-126/05: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/13

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-126/05)
   (2005/C 132/26)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 21 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez N. Yerrell, działającą w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie wprowadzając w życie przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych koniecznych do uzyskania zgodności z dyrektywą 2000/34/WE (1) z dnia 22 czerwca 2000 r. zmieniającą dyrektywę Rady 93/104/WE (2) dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy, w celu objęcia sektorów i działalności wyłączeniem z tej dyrektywy lub nie powiadamiając Komisji o tych przepisach, Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy Traktatu WE;

               2)

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin do dokonania transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1 sierpnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 195 z 1.8.2000, str. 41.

      (2)  Dz.U. L 307 z 13.12.1993, str. 18.


title: Sprawa C-352/12: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 20 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per l’Abruzzo — Włochy) — Consiglio Nazionale degli Ingegneri przeciwko Comune di Castelvecchio Subequo, Comune di Barisciano (Artykuł 99 regulaminu postępowania — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/18/WE — Artykuł 1 ust. 2 lit. a) i d) — Usługi — Wsparcie przy opracowaniu planu odbudowy niektórych części terytorium gminy zniszczonych w wyniku trzęsienia ziemi — Umowa zawarta między dwoma podmiotami publicznymi, z których jeden jest uniwersytetem — Podmiot publiczny, który może być uznany za wykonawcę — Nadzwyczajne okoliczności)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/47

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 20 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per l’Abruzzo — Włochy) — Consiglio Nazionale degli Ingegneri przeciwko Comune di Castelvecchio Subequo, Comune di Barisciano
   (Sprawa C-352/12) (1)

   (Artykuł 99 regulaminu postępowania - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuł 1 ust. 2 lit. a) i d) - Usługi - Wsparcie przy opracowaniu planu odbudowy niektórych części terytorium gminy zniszczonych w wyniku trzęsienia ziemi - Umowa zawarta między dwoma podmiotami publicznymi, z których jeden jest uniwersytetem - Podmiot publiczny, który może być uznany za wykonawcę - Nadzwyczajne okoliczności)
   2013/C 225/81
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per l’Abruzzo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Consiglio Nazionale degli Ingegneri

      Strona pozwana: Comune di Castelvecchio Subequo i Comune di Barisciano

      przy udziale: Università degli Studi Chieti Pescara — Dipartirnento Scienze e Storia den' Architettura i Scuola di Architettura e Design Vittoria (SAD) dell'Università degli Studi di Camerino

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale per l’Abruzzo — Wykładnia art. 1 ust. 2 lit. a) i d) oraz art. 2 i 28 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114), a także załącznika II, kategorie nr 8 i 12 do tej dyrektywy — Udzielenie zamówienia z pominięciem postępowań przetargowych przewidzianych w dyrektywie — Umowa zawarta między dwoma organami administracji publicznej, w ramach której usługodawcą jest uniwersytet, a świadczenie wzajemne nie stanowi w oczywisty sposób zapłaty — Świadczenie usług obejmujące wykonanie badań, analiz i planu w zakresie odbudowy centrum historycznego dwóch gmin zniszczonych w wyniku trzęsienia ziemi — Zasady udzielenia zamówienia uzasadnione szczególnym interesem publicznym związanym z trzęsieniem ziemi

      Sentencja

   Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, zmieniona rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1177/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, które umożliwiają, bez odwołania się do zasad dotyczących udzielania zamówień publicznych, zawarcie umowy, na mocy której podmioty publiczne ustanawiają między sobą współpracę, jeżeli — czego zbadanie należy do sądu odsyłającego — przedmiotem takiej umowy nie jest zapewnienie wykonania misji publicznej wspólnej dla tych podmiotów, umowa ta nie jest wyłącznie dyktowana względami i wymogami związanymi z realizacją celów leżących w publicznym interesie lub może ona prowadzić do uprzywilejowania prywatnego usługodawcy względem jego konkurentów. Okoliczność, że taka umowa zostaje zawarta w nadzwyczajnej sytuacji może zostać uwzględniona wyłącznie w zakresie w jakim instytucja zamawiająca ustali, że spełnione są przesłanki stosowania art. 31 pkt 1 lit. c) tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012.


title: Sprawa T-246/09 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 lipca 2009 r. — Insula przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Noty debetowe — Wniosek o zawieszenie wykonania — Naruszenie wymogów formalnych — Niedopuszczalność)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/39

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 lipca 2009 r. — Insula przeciwko Komisji
   (Sprawa T-246/09 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Noty debetowe - Wniosek o zawieszenie wykonania - Naruszenie wymogów formalnych - Niedopuszczalność)
   2009/C 205/72
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Conseil scientifique international pour le développement des îles (Insula) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Marsal i J.-D. Simonet)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o zawieszenie egzekucji dwóch not debetowych nakazujących zwrot kwot wypłaconych skarżącej w ramach umów przewidujących pomoc finansową.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-477/04: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia  12 stycznia 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/13

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 stycznia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-477/04) (1)

   (2006/C 154/30)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 31 z 5.2.2005


title: Sprawa T-81/09: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — Grecja przeciwko Komisji (EFRR — Zmniejszenie pomocy finansowej — Program operacyjny objęty celem nr 1 (1994 — 1999) „Dostępność i drogi główne” w Grecji — Delegowanie przez Komisję zadań pomocniczych na osoby trzecie — Tajemnica zawodowa — Wysokość korekty — Zakres uznania Komisji — Kontrola sądowa)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/46

         Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — Grecja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-81/09) (1)

   (EFRR - Zmniejszenie pomocy finansowej - Program operacyjny objęty celem nr 1 (1994 — 1999) „Dostępność i drogi główne” w Grecji - Delegowanie przez Komisję zadań pomocniczych na osoby trzecie - Tajemnica zawodowa - Wysokość korekty - Zakres uznania Komisji - Kontrola sądowa)
   2011/C 269/101
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: początkowo M. Tassopoulou, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów C. Meïdanisa i E. Lampadariosa, a następnie P. Mylonopoulos i K. Boskovits, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata G. Michailopoulosa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Steiblytė i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 8573 z dnia 15 grudnia 2008 r. zmniejszającej o kwotę 30 104 470,47 EUR pomoc finansową z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) przyznaną na rzecz Grecji w ramach programu operacyjnego „Dostępność i drogi główne” na mocy decyzji Komisji C 94) 3579 z dnia 16 grudnia 1994 r. zatwierdzającej pomoc finansową z EFRR.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2008) 8573 z dnia 15 grudnia 2008 r. zmniejszającej pomoc finansową z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) przyznaną na rzecz Grecji, w zakresie, w jakim decyzja ta przewiduje, po pierwsze, korektę o kwotę 506 303 EUR dotyczącą projektu „Isthmos — Galota”, a po drugie, korektę o kwotę 684 343 EUR dotyczącą projektu „Carrefour de Polymylos (umowa 928)”.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Grecka ponosi własne koszty oraz zostaje obciążona 80 % kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

               4)

               Komisja ponosi 20 % własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2009.


title: Sprawa T-480/07: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2007 r. — SIMSA przeciwko Komisji

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/43

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2007 r. — SIMSA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-480/07)
   (2008/C 64/71)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Società imballaggi metallici Salerno Srl (SIMSA) (Salerno, Włochy) (przedstawiciel: M. A. Calabrese, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 października 2007 r. SG/E/3/MIB/mbp D(2007) 8992;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do zarzutów i argumentów przytoczonych w sprawie T-417/07 Lodato Gennaro & Co.


title: Sprawa C-127/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 15 stycznia 2013 r. w sprawie T-392/07, Guido Strack przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 15 marca 2013 r. przez Guida Stracka

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 15 stycznia 2013 r. w sprawie T-392/07, Guido Strack przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 15 marca 2013 r. przez Guida Stracka
   (Sprawa C-127/13 P)
   2013/C 147/24
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Guido Strack (przedstawiciel: H. Tettenborn, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 15 stycznia 2013 r. w sprawie T-392/07 w zakresie, w jakim Sąd nie uwzględnił w nim żądań skarżącego lub też nie uwzględnił ich w całości;

               —

               wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie żądań podniesionych przez skarżącego w sprawie T-392/07;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania,

               —

               tytułem żądania ewentualnego, również stwierdzenie nieważności postanowienia, w którym Prezes Sądu Unii Europejskiej przydzielił sprawę T-392/07 jego czwartej izbie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący opiera swe odwołanie na dziewięciu zarzutach:

               1)

               braku właściwości składu sędziowskiego oraz związanych z tym uchybieniach dotyczących uzasadnienia i proceduralnych, a także powiązanego z tym brakiem właściwości naruszenia art. 6 ust. 1 EKPC, art. 47 ust. 2 karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 50 akapit drugi statutu Trybunału Unii Europejskiej, art.12 i 13 ust. 1 regulaminu postępowania przed Sądem Unii Europejskiej oraz innych przepisów prawa, wynikającego z „przekierowania” sprawy do innej izby w trakcie postępowania;

               2)

               nieprawidłowości proceduralnych i naruszeń rozporządzenia 1049/2001 (1), art. 6 i 13 EKPC, art. 47 karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz prawa do skutecznej ochrony sądowej, prawa do bycia wysłuchanym i prawa do rzetelnego procesu w związku z brakami w uzasadnieniu i przeinaczeniem okoliczności faktycznych wynikającymi z: odmowy wydania rozstrzygnięcia w trybie przyśpieszonym; niedopuszczalnych ograniczeń możliwości zajęcia stanowiska przez skarżącego oraz odmowy dopuszczenia pisma mającego na celu sprostowanie sprawozdania z rozprawy; niewystarczającej kontroli sądowej dokumentów i nieuwzględnienia wniesionego przez skarżącego żądania sprawdzenia całości dokumentacji na posiedzeniu niejawnym; przeinaczenia okoliczności faktycznych, niewystarczającej kontroli sądowej i naruszenia zasad rozkładu ciężaru dowodu oraz prawa do rzetelnego procesu w odniesieniu do kwestii kompletności dokumentacji i ilości wniosków potwierdzających w przedmiocie dostępu do dokumentów, które zostały złożone na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001; przewlekłości postępowania oraz nieprawidłowego rozpatrzenia podniesionego w tym zakresie żądania zasądzenia odszkodowania;

               3)

               naruszenia prawa, braku dokładności oraz braków w uzasadnieniu w zakresie dotyczącym brzmienia i zakresu pkt 1 sentencji wyroku (i stanowiących jego podstawę części wyroku) w związku z przeinaczeniem okoliczności faktycznych, w szczególności poprzez nieuwzględnienie tego, że skarżący nadal posiadał interes prawny;

               4)

               przeinaczenia okoliczności faktycznych, braku wystarczającego uzasadnienia oraz naruszenia zasad wykładni w odniesieniu do zakresu wniesionego przez skarżącego żądania dostępu do dokumentów dotyczących sprawy T-110/04;

               5)

               naruszenia prawa, przeinaczenia okoliczności faktycznych i braku wystarczającego uzasadnienia w zakresie dotyczącym zastosowania i wykładni art. 4 ust. 1 lit. b) oraz art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 w związku z przepisami prawnymi regulującymi kwestię dostępu do dokumentów;

               6)

               naruszenia prawa, przeinaczenia okoliczności faktycznych i braku wystarczającego uzasadnienia w zakresie dotyczącym zastosowania i wykładni art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001;

               7)

               naruszenia prawa i braku wystarczającego uzasadnienia w zakresie dotyczącym nieuwzględnienia zawartego w skardze żądania zasądzenia odsetek, a w szczególności naruszenia zasad przeprowadzania środków dowodowych i prawa do skutecznej ochrony sądowej;

               8)

               naruszenia zasady prawa do skutecznej ochrony sądowej ze względu na oddalenie w pkt 90 wydanego w sprawie T-392/07 wyroku wniesionego przez skarżącego żądania;

               9)

               naruszenia prawa i braku wystarczającego uzasadnienia w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawy połączone T-178/10, T-263/10 i T-265/10: Wyrok Sądu z dnia 21 czerwca 2012 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (Programy operacyjne Funduszu Spójności i EFRR zarządzane przez Hiszpanię — Wniosek o płatności okresowe — Istnienie dowodów sugerujących znaczące wady funkcjonowania systemów zarządzania i kontroli — Środki wstrzymania biegu terminu płatności — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Strategia audytu — Pewność prawa — Uzasadnione oczekiwania — Proporcjonalność)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/17

         Wyrok Sądu z dnia 21 czerwca 2012 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-178/10, T-263/10 i T-265/10) (1)

   (Programy operacyjne Funduszu Spójności i EFRR zarządzane przez Hiszpanię - Wniosek o płatności okresowe - Istnienie dowodów sugerujących znaczące wady funkcjonowania systemów zarządzania i kontroli - Środki wstrzymania biegu terminu płatności - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Strategia audytu - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Proporcjonalność)
   2012/C 227/25
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Urraca Caviedes i B. Conte oraz, w sprawie T-178/10, A. Steiblytė, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skargi na decyzje Komisji z dnia 12 lutego 2010 r. (T-178/10), z dnia 8 kwietnia 2010 r. (T-263/10) i z dnia 15 kwietnia 2010 r. (T-265/10) informujące władze hiszpańskie o wstrzymaniu biegu terminu rozliczenia niektórych wniosków o płatności okresowe złożonych przez Królestwo Hiszpanii.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-178/10, T-263/10 i T-265/10 zostają połączone w celu wydania wyroku.

               2)

               Skargi zostają oddalone.

               3)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa C-173/12 P: Postanowienie Trybunału z dnia 17 stycznia 2013 r. — Verenigde Douaneagenten BV przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Artykuł 220 ust. 2 kodeksu celnego — Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych — Niewłaściwe przedstawienie faktów — Przywóz surowego cukru trzcinowego)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/10

         Postanowienie Trybunału z dnia 17 stycznia 2013 r. — Verenigde Douaneagenten BV przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-173/12 P) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 220 ust. 2 kodeksu celnego - Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych - Niewłaściwe przedstawienie faktów - Przywóz surowego cukru trzcinowego)
   2013/C 108/20
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Verenigde Douaneagenten BV (przedstawiciel: S. Moolenaar, advocaat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Burggraaf i L. Keppenne, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu — Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 10 lutego 2012 r. w sprawie T-32/11 Verenigde Douaneagenten przeciwko Komisji, na mocy którego Sąd częściowo oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 6754 wersja ostateczna z dnia 1 października 2010 r. stwierdzającej że należy dokonać retrospektywnego pokrycia należności celnych przywozowych, i że umorzenie tych należności nie jest zasadne w konkretnym przypadku (sprawa REC 02/09)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Verenigde Douaneagenten BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 184 z 23.6.2012.


title: Sprawa C-38/10: Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/18

         Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-38/10)
   2010/C 80/33
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i G. Braga da Cruz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że poprzez przyjęcie i utrzymanie w mocy przepisów ustawowych zawartych w art. 76 –A, 76 –B i 76 –C Código português do Imposto sobre o Rendimento das pessoas Colectivas (CIRC) [portugalskiego kodeksu o podatku dochodowym od osób prawnych], na podstawie których w przypadku przeniesienia siedziby i rzeczywistego zarządu spółki portugalskiej do innego państwa członkowskiego lub w przypadku zaprzestania działalności w Portugalii przez stałe przedsiębiorstwo albo przeniesienia ich aktywów:

                           —

                           podstawę opodatkowania w roku podatkowym, w którym zdarzenie to nastąpiło stanowią wszystkie nieosiągnięte zyski związane z odnośnymi aktywami, podczas gdy nieosiągnięte zyski wynikające z transakcji wyłącznie krajowych nie są wliczane do podstawy opodatkowania;

                           —

                           wspólnicy spółki przenoszącej jej siedzibę lub rzeczywisty zarząd poza terytorium portugalskie podlegają opodatkowaniu opartemu na różnicy pomiędzy wartością aktywów płynnych spółki (obliczonej na dzień przeniesienia i po cenie rynkowej) a ceną nabycia odpowiednich udziałów w spółce,

                     Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 49 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 31 porozumienia o EOG.

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja uważa, że przywołane artykuły CIRC mogą stanowić przeszkodę w swobodzie przedsiębiorczości ustaloną w art. 49 TFUE.
   Zgodnie z ww. przepisami portugalskimi nieosiągnięte zyski są opodatkowywane w chwili przenoszenia przez spółkę siedziby i rzeczywistego zarządu poza terytorium portugalskie lub też w chwili przeniesienia przez nią składników majątkowych do stałego przedsiębiorstwa położonego w innym państwie członkowskim, podczas gdy ponowne przeniesienia siedziby w obrębie terytorium portugalskiego lub aktywów z siedziby do oddziału w obrębie tego samego państwa członkowskiego nie powodują żadnych bezpośrednich konsekwencji podatkowych.
   Komisja nie kwestionuje praw podatkowych państw członkowskich w odniesieniu do zysków gromadzonych przez osobę, która jako podatnik będący rezydentem została poddana opodatkowaniu od całości swych dochodów. Niemniej jednak Komisja uważa, że uregulowanie portugalskie powinno stosować tę samą zasadę oraz, że zdarzenia powodujące powstanie zobowiązania podatkowego — to znaczy nabycie aktywu lub inne zdarzenie, które powoduje powstanie odpisów amortyzacyjnych — powinny być te same, niezależnie od tego czy siedziba, rzeczywisty zarząd czy składniki majątkowe zostały przeniesione poza terytorium portugalskie, czy też na nim pozostają.
   Komisja twierdzi, że spółki powinny mieć prawo do przeniesienia siedziby lub poszczególnych składników majątkowych do innego państwa członkowskiego, bez konieczności uczestniczenia w zbyt złożonych i kosztownych postępowaniach. Zdaniem Komisji nie ma uzasadnienia dla bezpośredniego opodatkowania nieosiągniętych zysków przy przenoszeniu siedziby i rzeczywistego zarządu spółki portugalskiej do innego państwa członkowskiego lub przy zaprzestaniu działalności przez stałe przedsiębiorstwo na terytorium portugalskim albo też przy przenoszeniu ich aktywów z Portugalii do innego państwa członkowskiego, jeżeli takiego rodzaju opodatkowanie nie istnieje w porównywalnych sytuacjach krajowych.
   Konieczność zapewnienia szczególnej ochrony praw określonych zainteresowanych, w szczególności wierzycieli, akcjonariuszy mniejszościowych oraz organów podatkowych powinna zostać zagwarantowana, jednakże w sposób zgodny z zasadą proporcjonalności, w sposób, w jaki interpretuje ją Trybunał Sprawiedliwości.
   W tym kontekście Republika Portugalska może np. ustalić wartość nieosiągniętych zysków odnośnie do których przysługiwać jej będzie władztwo podatkowe, o ile nie będzie się to wiązało z bezpośrednią wymagalnością podatku lub z innymi warunkami związanymi z odroczeniem jego płatności.
   Jeżeli chodzi o skądinąd słuszny cel zapewnienia skutecznej kontroli podatkowej i zwalczania unikania opodatkowania, to mógłby on również zostać osiągnięty za pomocą mniej restrykcyjnych sposobów, przy użyciu mechanizmów przewidzianych w dyrektywie Rady 77/799/EWG (1) z dnia 19 grudnia 1977 r. dotyczącej wzajemnej pomocy właściwych władz państw członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich lub dyrektywie Rady 2008/55/WE (2) z dnia 26 maja 2008 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących niektórych opłat, ceł, podatków i innych obciążeń.
   Komisja uważa, że uregulowanie portugalskie przekracza to, co jest konieczne dla osiągnięcia zamierzonego celu, to znaczy zapewnienia skuteczności systemu podatkowego. W związku z tym Komisja twierdzi, że przepisy portugalskie powinny stosować te samą zasadę niezależnie od tego czy siedziba, rzeczywisty zarząd lub składniki majątkowe zostały przeniesione poza terytorium portugalskie, czy też na nim pozostają: podatek powinien zostać pobrany po zwiększeniu wartości aktywów.

      (1)  Dz.U. L 336, s. 15.

      (2)  Dz.U. L 150, s. 28.


title: Sprawa C-223/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2012 r. w sprawach połączonych T-268/08 i T-281/08 Land Burgenland i Republika Austrii przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 14 maja 2012 r. przez Republikę Austrii

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2012 r. w sprawach połączonych T-268/08 i T-281/08 Land Burgenland i Republika Austrii przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 14 maja 2012 r. przez Republikę Austrii
   (Sprawa C-223/12 P)
   2012/C 194/26
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Austrii (przedstawiciel: C. Pesendorfer, pełnomocnik)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska i Land Burgenland

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 28 lutego 2012 r. w sprawach połączonych T-268/08 i T-281/08;

               —

               definitywne rozstrzygnięcie sporu i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej 2008/719/WE z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 56/06 (ex NN 77/06) udzielonej przez Austrię na prywatyzację Bank Burgenland (Dz.U. L 239, s. 32) oraz obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania przed Sądem i Trybunałem;

               —

               posiłkowo względem żądania drugiego, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania przy uwzględnieniu oceny prawnej zawartej w wyroku Trybunału i pozostawienie kwestii kosztów do rozstrzygnięcia w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie wnosi o uchylenie wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 28 lutego 2012 r. w sprawach połączonych T-268/08 i T-281/08, którym Sąd oddalił wniesioną przez nią skargę na decyzję Komisji Europejskiej 2008/719/WE z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 56/06 (ex NN 77/06) udzielonej przez Austrię na prywatyzację Bank Burgenland.
   Wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty:
   1)   Naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE poprzez uznanie, że brak uwzględnienia przez Komisję zagrożeń dla Land Burgenland związanych z „Ausfallhaftung” przy ocenie ofert nie stanowiło naruszenia prawa

   Sąd błędnie oparł się w tym względzie na orzecznictwie, które nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sytuacji, a nawet jeśli znajduje taki zastosowanie, przynajmniej co do zasady, jest ono sprzeczne z rozważaniami przedstawionymi przez Sąd.
   Ponadto Sąd nie wziął pod uwagę innych orzeczeń, które stoją w sprzeczności z jego rozważaniami.
   Sąd błędnie uznał wreszcie, że zagrożeń związanych z „Ausfallhaftung” nie należało brać pod uwagę, podczas gdy „Ausfallhaftung” stanowi pomoc istniejącą, a więc zgodną z prawem.
   2)   Naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE poprzez ustalenie, że Komisja nie naruszyła prawa, uznając, że ani wynik, ani długość postępowania przed Finanzmarktaufsichtsbehörde (urzędem ds. nadzoru rynku finansowego, zwanym dalej „FMA”) nie uzasadniały sprzedaży Bank Burgenland na rzecz Grazer Wechselseitige Versicherung

   Sąd uznał, iż stwierdzenie przez Komisję, że nic nie wskazywało na to, że FMA zamierza zakazać sprzedaży na rzecz konsorcjum nie było błędne, lecz dochodząc do tego wniosku Sąd wyszedł z błędnego założenia, że dowód przedstawiony przez wnoszącą odwołanie nie miał znaczenia dla postępowania w sprawie wydania zezwolenia toczącego się przed FMA i nie został wzięty pod uwagę przez FMA.
   Ponadto, uznając, że nic nie wskazywało na to, że długość postępowania przed FMA poważnie zmniejszyłaby szanse prywatyzacji Bank Burgenland, Sąd zignorował mocny dowód przedstawiony przez wnoszącą odwołanie.
   Sąd nie zastosował wreszcie właściwych standardów dowodowych ani standardów kontroli.


title: Sprawa T-293/07 P: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — Lofaro przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Członkowie personelu tymczasowego — Termin na wniesienie zażalenia — Data wniesienia zażalenia — Przyjęcie przez administrację — Zasada pewności prawa)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/46

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — Lofaro przeciwko Komisji
   (Sprawa T-293/07 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Członkowie personelu tymczasowego - Termin na wniesienie zażalenia - Data wniesienia zażalenia - Przyjęcie przez administrację - Zasada pewności prawa)
   (2009/C 44/79)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Alessandro Lofaro (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat J.L. Laffineur)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i K. Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 24 maja 2007 r. w sprawach połączonych F-27/06 i F-75/06 Loaro przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego postanowienia.
   Sentencja wyroku

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Alessandro Lofaro pokryje swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję w postępowaniu odwoławczym.

      (1)  Dz.U. C 223 z 22.9.2007.


title: Sprawa C-531/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 19 września 2012 r. w sprawach połączonych T-572/10 Komisja Europejska przeciwko SEMEA i Commune de Millau, wniesione w dniu 23 listopada 2012 r. przez Commune de Millau i Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA)

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/6

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 19 września 2012 r. w sprawach połączonych T-572/10 Komisja Europejska przeciwko SEMEA i Commune de Millau, wniesione w dniu 23 listopada 2012 r. przez Commune de Millau i Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA)
   (Sprawa C-531/12 P)
   2013/C 32/08
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Commune de Millau i Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA) (przedstawiciel: F. Bleykasten, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 19 września 2012 r.,

         Po rozpoznaniu sprawy,

               —

               uznanie Sądu za niewłaściwy do rozpatrzenia skargi Komisji przeciwko Commune de Millau w sprawie T-572/10;

               —

               uznanie sądów francuski za właściwe do rozpatrzenia sprawy;

               —

               uznanie skargi Komisji przeciwko SEMEA w sprawie T-168/10 za niedopuszczalną;

         Co do istoty,

               —

               uznanie zobowiązania stanowiącego podstawę roszczenia Komisji za przedawnione w świetle prawa francuskiego;

               —

               oddalenie roszczeń Komisji wobec Commune de Millau i SEMEA;

         Tytułem żądania ewentualnego,

               —

               stwierdzenie, że Komisja naruszyła zasadę pewności prawa i dobrej administracji;

               —

               uznanie odpowiedzialności pozaumownej Unii wobec Commune de Millau i SEMEA;

               —

               nakazanie Komisji zapłaty na rzecz Commune de Millau i SEMEA kwoty głównej 41 012 EUR powiększonej o odsetki i koszty dodatkowe obliczone według prawa francuskiego na dzień wydania wyroku;

         W każdym razie

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnoszą cztery zarzuty przeciwko wyroki Sądu.
   Po pierwsze, Commune de Millau utrzymuje, że sąd nie jest właściwy do rozpatrywania skargi wniesionej przeciwko niej. Jej zdaniem zawarcie klauzuli arbitrażowej w imieniu osoby trzeciej jest zgodnie z prawem francuskim niemożliwe w przypadku osoby prawnej prawa publicznego. Zdaniem wnoszącej odwołanie nie ma umowy, w której zawarłaby ona z Komisją klauzulę arbitrażową.
   Po drugie, SEMEA utrzymuje, że przekazując majątek udziałowcy będącemu osobą prawną prawa publicznego nie podlegającą niewypłacalności (Commune de Millau), podczas gdy sama znajdowała się w upadłości, skutecznie wyczerpała swoje prawa i obowiązki o charakterze społecznym.
   Po trzecie, wnoszący odwołanie zarzucają Sądowi błąd prawny polegający na pominięciu obowiązujących przepisów dotyczących przedawnienia. Sporna wierzytelność powstała w związku ze stosunkami handlowymi między SEMEA a Komisją. Niezależnie od administracyjnego charakteru umowy między SEMEA a Komisją, właściwą w sprawie normą dotycząca przedawnienia jest zdaniem wnoszących odwołanie art. 189 bis, obecnie art. 110–4 francuskiego kodeksu handlowego. Zdaniem wnoszących odwołanie wierzytelność Komisji jest więc przedawniona.
   Po czwarte, wnoszący odwołanie zarzucają Sądowi pominięcie odpowiedzialności Komisji, podczas gdy jej bezczynność przez 12 lat w kwestii odzyskania wierzytelności stanowi czyn niedozwolony i narusza art. 41 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Wysokość odsetek żądanych przez Komisję jest również związana z jej bezczynnością, w związku z czym istnieje związek przyczynowy między stwierdzoną szkodą a zachowaniem Komisji. Wnoszący odwołanie utrzymują wreszcie, że szkoda wiąże się z niemożnością podjęcia przez ich w stosownym czasie kroków zmierzających do zaspokojenia roszczeń Komisji.


title: Sprawa C-371/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam — Niderlandy) — National Grid Indus BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Rijnmond/kantoor Rotterdam (Przeniesienie siedziby faktycznego zarządu spółki do innego państwa członkowskiego niż państwo utworzenia — Swoboda przedsiębiorczości — Artykuł 49 TFUE — Opodatkowanie niezrealizowanych zysków związanych z majątkiem spółki przenoszącej siedzibę między państwami członkowskimi — Ustalenie kwoty opodatkowania w chwili przeniesienia siedziby — Natychmiastowy pobór podatku — Proporcjonalność)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/9

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam — Niderlandy) — National Grid Indus BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Rijnmond/kantoor Rotterdam
   (Sprawa C-371/10) (1)

   (Przeniesienie siedziby faktycznego zarządu spółki do innego państwa członkowskiego niż państwo utworzenia - Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 49 TFUE - Opodatkowanie niezrealizowanych zysków związanych z majątkiem spółki przenoszącej siedzibę między państwami członkowskimi - Ustalenie kwoty opodatkowania w chwili przeniesienia siedziby - Natychmiastowy pobór podatku - Proporcjonalność)
   2012/C 32/14
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Gerechtshof te Amsterdam

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: National Grid Indus BV

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst Rijnmond/kantoor Rotterdam

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Gerechtshof te Amsterdam — Wykładnia art. 43 WE (obecnie art. 49 TFUE) — Krajowe przepisy podatkowe przewidujące natychmiastowe opodatkowanie w wypadku spółek, które przenoszą siedzibę lub aktywa do innego państwa członkowskiego

      Sentencja

               1)

               Spółka utworzona zgodnie z prawem jednego państwa członkowskiego, która przenosi siedzibę faktycznego zarządu do innego państwa członkowskiego, przy czym to przeniesienie siedziby nie narusza jej statusu spółki pierwszego państwa członkowskiego, może powołać się na art. 49 TFUE w celu zakwestionowania zgodności z prawem opodatkowania nałożonego na nią przez pierwsze państwo członkowskie z tytułu tego przeniesienia siedziby.

               2)

               Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           nie sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, na którego mocy kwota podatku od niezrealizowanych zysków związanych ze składnikami majątkowymi spółki jest ustalana ostatecznie — bez uwzględnienia strat, ani też zysków, które mogą być zrealizowane później — w chwili, gdy spółka z uwagi na przeniesienie siedziby jej faktycznego zarządu do innego państwa członkowskiego przestaje osiągać zyski podlegające opodatkowaniu w pierwszym państwie członkowskim; w tym względzie nie ma znaczenia, że opodatkowane niezrealizowane zyski odnoszą się do zysku kursowego, który nie może być wyrażony w przyjmującym państwie członkowskim z uwagi na obowiązujący tam system podatkowy;

                           —

                           sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, które nakłada natychmiastowy pobór podatku od niezrealizowanych zysków związanych ze składnikami majątkowymi spółki przenoszącej siedzibę faktycznego zarządu do innego państwa członkowskiego już w chwili rzeczonego przeniesienia.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa F-123/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 23 stycznia 2008 r. — De Fays przeciwko Komisji

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/71

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 23 stycznia 2008 r. — De Fays przeciwko Komisji
   (Sprawa F-123/07)
   (2008/C 64/119)

      Język postępowania: francuski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy w związku z zawarciem ugody.


title: Sprawa T-479/14: Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2017 r. – Kendrion/Unia Europejska (Odpowiedzialność pozaumowna — Precyzyjność skargi — Dopuszczalność — Artykuł 47 Karty praw podstawowych — Rozsądny termin na wydanie orzeczenia — Szkoda majątkowa — Odsetki od kwoty niezapłaconej grzywny — Koszty gwarancji bankowej — Szkoda niemajątkowa — Związek przyczynowy)

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/18

         Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2017 r. – Kendrion/Unia Europejska
   (Sprawa T-479/14) (1)

   ((Odpowiedzialność pozaumowna - Precyzyjność skargi - Dopuszczalność - Artykuł 47 Karty praw podstawowych - Rozsądny termin na wydanie orzeczenia - Szkoda majątkowa - Odsetki od kwoty niezapłaconej grzywny - Koszty gwarancji bankowej - Szkoda niemajątkowa - Związek przyczynowy))
   (2017/C 078/24)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Kendrion NV (Zeist, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci P. Glazener i T. Ottervanger, następnie adwokat T. Ottervanger)

      Strona pozwana: Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo A. Placco, a następnie J. Inghelram i E. Beysen, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Christoforou, S. Noë i P. van Nuffel, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Przedstawione na podstawie art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść ze względu na czas trwania postępowania przed Sądem w sprawie, w której wydany został wyrok z dnia 16 listopada 2011 r., Kendrion/Komisja (T-54/06, niepublikowany, EU:T:2011:667).

      Sentencja

               1)

               Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jest zobowiązana do zapłaty odszkodowania w wysokości 588 769,18 EUR na rzecz spółki Kendrion NV z tytułu szkody majątkowej poniesionej przez ową spółkę w wyniku naruszenia rozsądnego terminu na wydanie orzeczenia w sprawie, w której wydano wyrok z dnia 16 listopada 2011 r., Kendrion/Komisja (T-54/06, niepublikowany, EU:T:2011:667).

               2)

               Unia, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jest zobowiązana do zapłaty odszkodowania w wysokości 6 000 EUR na rzecz spółki Kendrion tytułem naprawienia szkody niemajątkowej poniesionej przez ową spółkę z powodu naruszenia rozsądnego terminu na wydanie orzeczenia w sprawie T-54/06.

               3)

               Każde z odszkodowań, o których mowa w pkt 1) i 2) zostanie powiększone o odsetki za zwłokę naliczone od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia całkowitej spłaty, zgodnie ze stopą procentową stosowaną przez Europejski Bank Centralny (EBC) do podstawowych operacji refinansujących, powiększoną o trzy i pół punkta procentowego.

               4)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               5)

               Unia, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez spółkę Kendrion w związku z zarzutem niedopuszczalności, który doprowadził do wydania postanowienia z dnia 6 stycznia 2015 r., Kendrion/Unia Europejska (T-479/14, niepublikowane, EU:T:2015:2).

               6)

               Spółka Kendrion, z jednej strony, i Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z drugiej strony, pokrywają własne koszty postępowania w sprawie wszczętej skargą, która doprowadziła do wydania niniejszego wyroku.

               7)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa C-304/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 stycznia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/10

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 stycznia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej
   (Sprawa C-304/10) (1)

   2011/C 120/24
   Język postępowania: polski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.


title: Sprawa T-654/16: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2016 r. – Foshan Lihua Ceramic/Komisja

text:
               21.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 428/19

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2016 r. – Foshan Lihua Ceramic/Komisja
   (Sprawa T-654/16)
   (2016/C 428/21)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Foshan Lihua Ceramic Co. Ltd (Foshan City, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci B. Spinoit i D. Philippe)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2016) 2136 z dnia 11 lipca 2016 r. w sprawie oddalenia wniosku o dokonanie częściowego przeglądu okresowego ograniczonego do aspektów dumpingu odnośnie do środków antydumpingowych mających zastosowanie do przywozu płytek ceramicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na podstawie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 917/2011;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden tylko zarzut, twierdząc że pozwana naruszyła art. 17 ust. 3 w związku z art. 11 ust. 3 i art. 11 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1).

      (1)  Dz.U. 2009, L 343, s. 51.


title: Sprawa C-62/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverfassungsgericht – Niemcy) – Peter Gauweiler i in./Deutscher Bundestag [Odesłanie prejudycjalne — Polityka gospodarcza i pieniężna — Decyzje Rady Prezesów Europejskiego Banku Centralnego (EBC) w sprawie szeregu szczegółów technicznych bezwarunkowych transakcji monetarnych Eurosystemu prowadzonych na wtórnych rynkach obligacji skarbowych — Artykuły 119 TFUE i 127 TFUE — Kompetencje EBC i Europejskiego Systemu Banków Centralnych — Mechanizm transmisji polityki pieniężnej — Utrzymanie stabilności cen — Proporcjonalność — Artykuł 123 TFUE — Zakaz monetyzacji długów państw członkowskich należących do strefy euro]

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/12

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverfassungsgericht – Niemcy) – Peter Gauweiler i in./Deutscher Bundestag
   (Sprawa C-62/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Polityka gospodarcza i pieniężna - Decyzje Rady Prezesów Europejskiego Banku Centralnego (EBC) w sprawie szeregu szczegółów technicznych bezwarunkowych transakcji monetarnych Eurosystemu prowadzonych na wtórnych rynkach obligacji skarbowych - Artykuły 119 TFUE i 127 TFUE - Kompetencje EBC i Europejskiego Systemu Banków Centralnych - Mechanizm transmisji polityki pieniężnej - Utrzymanie stabilności cen - Proporcjonalność - Artykuł 123 TFUE - Zakaz monetyzacji długów państw członkowskich należących do strefy euro])
   (2015/C 279/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverfassungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Peter Gauweiler, Bruno Bandulet, Wilhelm Hankel, Wilhelm Nölling, Albrecht Schachtschneider, Joachim Starbatty, Roman Huber i in., Johann Heinrich von Stein i in., Fraktion DIE LINKE im Deutschen Bundestag

      Strona pozwana: Deutscher Bundestag

      przy udziale: Bundesregierung

      Sentencja

   Artykuł 119 TFUE, art. 123 ust. 1 TFUE oraz art. 127 ust. 1 i 2 TFUE, a także art. 17–24 protokołu (nr 4) w sprawie statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego należy rozumieć w ten sposób, że upoważniają one Europejski System Banków Centralnych (ESBC) do przyjęcia programu skupu obligacji skarbowych na rynkach wtórnych takiego jak ten ogłoszony w komunikacie prasowym, o którym mowa w protokole z 340. posiedzenia Rady Prezesów Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z dnia 5 i 6 września 2012 r.

      (1)  Dz.U. C 129 z 28.4.2014.


title: Sprawa C-146/08: Postanowienie Trybunału z dnia 26 marca 2009 r. — Efkon AG przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej, Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Dyrektywa 2004/52/WE — Interoperacyjność elektronicznych systemów opłat drogowych we Wspólnocie — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne lub oczywiście bezzasadne)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/14

         Postanowienie Trybunału z dnia 26 marca 2009 r. — Efkon AG przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej, Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-146/08) (1)

   (Odwołanie - Dyrektywa 2004/52/WE - Interoperacyjność elektronicznych systemów opłat drogowych we Wspólnocie - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne lub oczywiście bezzasadne)
   2009/C 205/25
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Efkon AG (przedstawiciel: M. Novak, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: U. Rösslein i A. Neergaard, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i E. Karlsson, pełnomocnicy), Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: N. Yerrell i G. Braun, pełnomocnicy),

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 22 stycznia 2008 r. w sprawie T-298/04 Efkon przeciwko Parlamentowi i Radzie, w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności dyrektywy 2004/52/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie interoperacyjności elektronicznych systemów opłat drogowych we Wspólnocie (Dz.U. L 166, s. 124) — Wymóg, aby zaskarżony akt dotyczył zainteresowanego indywidualnie — Prawo do przedstawienia stanowiska w postępowaniu sądowym — Czas trwania postępowania przed Sądem

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone

               2)

               Efkon AG zostaje obciążony kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawa C-104/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland w dniu 24 lutego 2010 r. — Patrick Kelly przeciwko National University of Ireland

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland w dniu 24 lutego 2010 r. — Patrick Kelly przeciwko National University of Ireland
   (Sprawa C-104/10)
   2010/C 134/29
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   The High Court of Ireland

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Patrick Kelly

      Strona pozwana: The National University of Ireland

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 97/80/WE (1) uprawnia kandydata ubiegającego się o kształcenie zawodowe — który uważa, że jemu lub jej odmówiono dostępu do kształcenia zawodowego, ponieważ nie zastosowano w stosunku do niego lub do niej zasady równego traktowania — do uzyskania informacji o odpowiednich kwalifikacjach innych kandydatów na przedmiotowe studia, a w szczególności kandydatów, którym nie odmówiono dostępu do kształcenia zawodowego, tak aby kandydat ten mógł „przedstawić przed sądem lub innym właściwym organem stan faktyczny, z którego można domniemywać istnienie bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji”?

               2)

               Czy art. 4 dyrektywy Rady 76/207/EWG (2) uprawnia kandydata ubiegającego się o kształcenie zawodowe — który uważa, że jemu lub jej odmówiono dostępu do kształcenia zawodowego „na podstawie takich samych kryteriów” oraz że on lub ona stali się przedmiotem dyskryminacji „ze względu na płeć” w zakresie dostępu do kształcenia zawodowego — do informacji będących w posiadaniu organizatora studiów o odpowiednich kwalifikacjach innych kandydatów na przedmiotowe studia, a w szczególności kandydatów, którym nie odmówiono dostępu do kształcenia zawodowego?

               3)

               Czy art. 3 dyrektywy Rady 2002/73/WE (3), który zakazuje „bezpośredniej bądź pośredniej dyskryminacji ze względu na płeć” w zakresie „dostępu” do kształcenia zawodowego uprawnia kandydata ubiegającego się o kształcenie zawodowe — który twierdzi, że stał się przedmiotem dyskryminacji „ze względu na płeć” w zakresie dostępu do kształcenia zawodowego — do informacji będących w posiadaniu organizatora studiów o odpowiednich kwalifikacjach innych kandydatów na przedmiotowe studia, a w szczególności kandydatów, którym nie odmówiono dostępu do kształcenia zawodowego?

               4)

               Czy obowiązek wynikający z art. 267 ust. 3 TFUE ma odmienny charakter w państwie członkowskim, w którym istnieje kontradyktoryjny (w przeciwieństwie do inkwizycyjnego) system prawa, a jeżeli tak to, to w jakim zakresie?

               5)

               Czy na jakiekolwiek uprawnienie do uzyskania informacji wynikające z wyżej wymienionych dyrektyw może mieć wpływ funkcjonowanie krajowych bądź europejskich reguł dotyczących poufności?

      (1)  Dyrektywa Rady 97/80/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotycząca ciężaru dowodu w sprawach dyskryminacji ze względu na płeć

      Dz.U. 1998 L 14, s. 6

      (2)  Dyrektywa Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy
   Dz.U. L 39, s. 40

      (3)  Dyrektywa 2002/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. zmieniająca dyrektywę Rady 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 269, s. 15)


title: Sprawa F-47/11: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/56

         Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-47/11)
   2011/C 252/123
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: W. Bode, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o wykluczeniu skarżącej z konkursu otwartego EPSO AST/100/09 i wniosek o udostępnienie informacji o przebiegu konkursu.

      Żądania strony skarżącej

               —

               zobowiązanie strony pozwanej do udzielenia skarżącej obszernych informacji w przedmiocie dotychczasowego przebiegu konkursu i poszczególnych egzaminów, łącznie z postępowaniem dotyczącym oceny egzaminów, w szczególności, ale nie wyłącznie, poprzez

                           —

                           udzielenie wglądu do wszystkich dokumentów, którymi dysponuje strona pozwana, dotyczących udziału skarżącej w konkursie, łącznie z dokumentami odnoszącymi się do oceny egzaminów złożonych przez skarżącą;

                           —

                           udzielenie obszernych informacji o tym, w jaki sposób skarżącej naliczono 12 punktów w teście praktycznym (a);

                           —

                           udzielenie informacji o przebiegu konkursu w ogólności, łącznie z podaniem liczby kandydatów, którzy przystąpili do egzaminu ustnego i praktycznego; liczby kandydatów, którzy zdali egzamin ustny; liczby kandydatów, którzy zdali test praktyczny (a); wymogów ustalonych przez komisję konkursową dla celów oceny, na przykład kluczy odpowiedzi, wymogów, zgodnie z którymi określona część punktów przyznawana jest za określone części poszczególnych egzaminów lub określone kryteria oceny; liczby punktów, które zdobyli inni kandydaci w testach praktycznych (a) i (b), a także informacji o sposobie naliczania liczby punktów;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 28 września 2010 r. oraz decyzji potwierdzającej z dnia 5 kwietnia 2011 r. ze skutkiem w postaci dalszego udziału skarżącej w konkursie, przy czym w szczególności w pierwszej kolejności powinien zostać poprawiony praktyczny test (b) skarżącej;

               —

               obciążenie strony pozwanej pozasądowymi kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z trzema zażaleniami administracyjnymi i niniejszą skargą.