title: Sprawa C-404/04 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 stycznia 2007 r. — Technische Glaswerke Ilmenau GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i Schott AG, uprzednio Schott Glas (Odwołanie — Pomoc państwa — Artykuł 87 ust. 1 WE — Zawarte w umowie przyrzeczenie zapłaty — Odpadnięcie istotnego warunku umowy — Nowe zarzuty i argumenty — Zastąpienie uzasadnienia — Wniosek o przesłuchanie świadków — Kryterium wierzyciela prywatnego — Uzasadnienie wyroku Sądu — Określenie kwoty pomocy — Artykuł 87. ust. 3 lit. c) WE — Prawo do bycia wysłuchanym — Naruszenie, w odniesieniu do danego państwa członkowskiego, prawa do obrony)

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 stycznia 2007 r. — Technische Glaswerke Ilmenau GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i Schott AG, uprzednio Schott Glas
   (Sprawa C-404/04 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Artykuł 87 ust. 1 WE - Zawarte w umowie przyrzeczenie zapłaty - Odpadnięcie istotnego warunku umowy - Nowe zarzuty i argumenty - Zastąpienie uzasadnienia - Wniosek o przesłuchanie świadków - Kryterium wierzyciela prywatnego - Uzasadnienie wyroku Sądu - Określenie kwoty pomocy - Artykuł 87. ust. 3 lit. c) WE - Prawo do bycia wysłuchanym - Naruszenie, w odniesieniu do danego państwa członkowskiego, prawa do obrony)
   (2007/C 42/03)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Technische Glaswerke Ilmenau GmbH (przedstawiciele: C. Arhold i N. Wimmer, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Di Bucci i V. Kreuschitz) i Schott AG, uprzednio Schott Glas (przedstawiciel: U. Soltész, Rechtsanwalt)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie T-198/01 Technische Glaswerke Ilmenau GmbH przeciwko Komisji oddalającego skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2002/185/WE z dnia 12 czerwca 2001 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Republikę Federalną Niemiec na rzecz Technische Glaswerke Ilmenau GmbH (Niemcy) (Dz.U. L 62, str. 30)
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Technische Glaswerke Ilmenau GmbH pokryje, poza własnymi kosztami, całość kosztów Komisji Wspólnot Europejskich poniesionych w związku z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych i postępowaniem odwoławczym.

               3)

               Technische Glaswerke Ilmenau GmbH pokryje koszty poniesione przez Schott AG w związku z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych.

               4)

               Schott AG pokryje własne koszty związane z niniejszym postępowaniem.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004.


title: Sprawa C-499/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brugge (Belgia) w dniu 19 października 2010 r. — Vlaamse Oliemaatschappij przeciwko F.O.D. Financiën

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brugge (Belgia) w dniu 19 października 2010 r. — Vlaamse Oliemaatschappij przeciwko F.O.D. Financiën
   (Sprawa C-499/10)
   ()
   2011/C 13/34
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van eerste aanleg te Brugge (Belgia)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vlaamse Oliemaatschappij

      Strona pozwana: F.O.D. Financiën

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zgodnie z dawnym art. 21 ust. 3 szóstej dyrektywy 77/388/EWG (1), który jest obecnie zawarty w art. 205 dyrektywy Rady 2006/112/WE (2) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, w związku z art. 202 i art. 157 ust. [1] lit. b) tej dyrektywy, państwa członkowskie mogą postanowić, że właściciel składu innego niż celny ponosi bezwzględnie odpowiedzialność solidarną za podatki, które są należne od właściciela towarów zobowiązanego do zapłaty podatku z tytułu odpłatnej dostawy, także wtedy, gdy właściciel składu działa w dobrej wierze albo gdy nie można mu zarzucić ani błędu, ani niedbalstwa (art. 51a § 3 WBTW (belgijskiego kodeksu o podatku od wartości dodanej))?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady (77/388/EWG) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).

      (2)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa F-29/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 7 października 2009 r. — Y przeciwko Komisji (Pracownicy kontraktowi — Rozwiązanie stosunku pracy ze względu na oczywistą niezdolność do służby — Zastrzeżenia w zachowaniu podczas służby)

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/35

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 7 października 2009 r. — Y przeciwko Komisji
   (Sprawa F-29/08) (1)

   (Pracownicy kontraktowi - Rozwiązanie stosunku pracy ze względu na oczywistą niezdolność do służby - Zastrzeżenia w zachowaniu podczas służby)
   2009/C 297/53
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Y (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat N. Lhoëst)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. J.P. Keppenne i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 24 maja 2007 r. o rozwiązaniu stosunku pracy ze skarżącym jako pracownikiem kontraktowym ze względu na jakoby zastrzeżenia w zachowaniu podczas służby oraz wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Y pokryje wszystkie koszty postępowania.

      (1)  Dz. U. C 116 z 9.5.2008 s. 35.


title: Sprawa C-672/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugalia) w dniu 29 grudnia 2016 r. – Imofloresmira — Investimentos Imobiliários, S.A./Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugalia) w dniu 29 grudnia 2016 r. – Imofloresmira — Investimentos Imobiliários, S.A./Autoridade Tributária e Aduaneira
   (Sprawa C-672/16)
   (2017/C 086/17)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Investimentos Imobiliários, S.A.

      Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jeśli nieruchomość, mimo że nie jest zajmowana od co najmniej dwóch lat, jest wystawiona na rynku, czyli jest dostępna na rynku w celu najmu lub świadczenia usług typu office centre, i zostanie wykazane, że właściciel zamierza wynająć ją, poddając transakcję VAT, oraz dołożył niezbędnych starań, by zrealizować ten zamiar, uznanie, że nieruchomość ta „nie jest faktycznie używana do celów działalności gospodarczej” lub że „nie jest faktycznie używana w transakcjach opodatkowanych” zgodnie z przepisami art. 26 ust. 1 kodeksu VAT i art. 10 ust. 1 lit. b) zasad zrzeczenia się zwolnienia z VAT przy transakcjach dotyczących nieruchomości, przyjętych w drodze dekretu z mocą ustawy 21/2007 z dnia 29 stycznia, w poprzednich wersjach, a w konsekwencji uznanie, że pierwotnie dokonane odliczenie powinno podlegać korekcie, gdyż przekracza odliczenie, do którego był uprawniony podatnik, jest zgodne z art. 167, 168, 184, 185 i 187 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. (1)?

               2)

               Czy w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, w świetle prawidłowej wykładni art. 137, 167, 168, 184, 185 i 187 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. można nakazać dokonanie jednorazowej korekty dotyczącej całego objętego korektą okresu, który jeszcze nie upłynął, jak stanowią portugalskie przepisy w art. 10 ust. 1 lit. b) i c) zasad zrzeczenia się zwolnienia z VAT przy transakcjach dotyczących nieruchomości, przyjętych w drodze dekretu z mocą ustawy 21/2007 z dnia 29 stycznia, w poprzednich wersjach, w przypadku gdy nieruchomość pozostaje niezajęta od przeszło dwóch lat, lecz nadal jest wystawiona na rynku z zamiarem jej najmu (z możliwością zrzeczenia się) lub świadczenia usług (opodatkowanego), a w nadchodzących latach przewidywane jest jej używanie do celów opodatkowanej działalności dającej prawo do odliczenia?

               3)

               Czy przepisy art. 2 ust. 2 lit. c) zasad zrzeczenia się zwolnienia z VAT, w związku z art. 10 ust. 1 lit. b) tych zasad, przyjętych w drodze dekretu z mocą ustawy 21/2007 z dnia 29 stycznia, uniemożliwiające podatnikowi VAT zrzeczenie się zwolnienia z VAT przy zawieraniu nowych umów najmu, po tym, jak dokonał jednorazowej korekty VAT, i naruszające system kolejnych odliczeń w okresie objętym korektą, są zgodne z art. 137, 167, 168 i 184 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r.?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa T-197/05: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2005 r. przez Asę Sundholm przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/31

         Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2005 r. przez Asę Sundholm przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-197/05)
   (2005/C 193/52)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 9 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Asy Sundholm, zamieszkałej w Brukseli, reprezentowanej przez adwokatów Sébastiena Orlandiego, Xaviera Martina, Alberta Coolena, Jeana-Noëla Louisa i Etienne Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1.

               uchylenie decyzji Komisji zawierającej sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej skarżącej za rok 2003,

               2.

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi przede wszystkim występowanie oczywistej niezgodności między ocenami i komentarzami oceniającego, co stanowić ma według niej naruszenie obowiązku uzasadnienia.
   Skarżąca podnosi ponadto istnienie oczywistego błędu w ocenie w zakresie, w jakim zarzuca się jej żądanie od przełożonych uściśleń w przedmiocie sposobu wypełnienia jej zadań, choć nie zostało ustalone, że instrukcje te zostały wcześniej wydane w taki sposób, że nie wymagały one wyjaśnienia.
   Skarżąca zarzuca w końcu naruszenie prawa do obrony, podnosząc, że rozpatrujący apelację oceniający oparł jakoby swą decyzję na nowych elementach, nie pozwalając jej zaprezentować swego punktu widzenia.


title: Sprawa F-29/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 5 grudnia 2012 r. — BA przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/147/09 — Utworzenie listy rezerwy kadrowej dla administratorów obywatelstwa rumuńskiego — Gruntowna znajomość języka urzędowego Rumunii — Węgierskojęzyczna mniejszość zamieszkująca w Rumunii — Niedopuszczenie do egzaminu ustnego — Zasady równości traktowania i niedyskryminacji — Zakres)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/28

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 5 grudnia 2012 r. — BA przeciwko Komisji
   (Sprawa F-29/11) (1)

   (Służba publiczna - Konkurs otwarty - Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/147/09 - Utworzenie listy rezerwy kadrowej dla administratorów obywatelstwa rumuńskiego - Gruntowna znajomość języka urzędowego Rumunii - Węgierskojęzyczna mniejszość zamieszkująca w Rumunii - Niedopuszczenie do egzaminu ustnego - Zasady równości traktowania i niedyskryminacji - Zakres)
   2013/C 46/53
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: BA (Wezembeek-Oppem, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, następnie adwokaci: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, É. Marchal i D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Eggers i P. Pecho, pełnomocnicy, następnie B. Eggers, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursowej dla konkursu EPSO/AD/147/09-RO o niedopuszczeniu skarżącej do egzaminu ustnego w ramach tego konkursu

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               BA pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 173 z 11.6.11, s. 16.


title: Sprawa C-109/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 23 marca 2009 r. — Deutsche Lufthansa AG przeciwko Gertraud Kumpan

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 23 marca 2009 r. — Deutsche Lufthansa AG przeciwko Gertraud Kumpan
   (Sprawa C-109/09)
   2009/C 141/44
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG

      Strona pozwana: Gertraud Kumpan

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1, art. 2 ust. 1, art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE (1) z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy i/lub ogólne zasady prawa wspólnotowego należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu prawa krajowego, które weszło w życie w dniu 1 stycznia 2001 r., zgodnie z którym zawieranie umów o pracę na czas określony bez ograniczeń co do czasu ich trwania bez dalszych warunków z pracownikami po ukończeniu przez nich pięćdziesiątego ósmego roku jest możliwe, jedynie dlatego że ukończyli oni pięćdziesiąty ósmy rok życia?

               2)

               Czy klauzulę 5 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego w dniu 18 marca 1999 r., wprowadzonego w życie przez dyrektywę Rady 99/70/WE (2) z dnia 28 czerwca 1999 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu prawa krajowego, które zezwala bez dalszych warunków na zawieranie bez obiektywnego powodu nieograniczonej liczby kolejnych umów o pracę na czas określony bez ograniczeń co do czasu ich trwania, jedynie dlatego że pracownik ukończył pięćdziesiąty ósmy rok życia w chwili wstąpienia w stosunek pracy na czas określony, a z wcześniejszą umową o pracę na czas nieokreślony zawartą z tym samym pracodawcą nie występuje ścisły związek przedmiotowy?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze i/lub drugie:
               Czy sądy krajowe powinny zaniechać stosowania przepisu prawa krajowego?

      (1)  Dz.U. L 303, s. 16

      (2)  Dz.U. L 175, s. 43


title: Sprawa C-342/13: Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Törvényszék – Węgry) – Katalin Sebestyén przeciwko Zsolt Csaba Kővári, OTP Bank Nyrt., OTP Faktoring Követeléskezelő Zrt, Raiffeisen Bank Zrt (Ochrona konsumentów — Dyrektywa 93/13/EWG — Umowa kredytu hipotecznego zawarta z bankiem — Klauzula przewidująca wyłączną właściwość sądu polubownego — Informacje dotyczące postępowania przed sądem polubownym dostarczone przez bank w chwili zawarcia umowy — Nieuczciwe warunki w umowach — Kryteria oceny)

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/8

         Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Törvényszék – Węgry) – Katalin Sebestyén przeciwko Zsolt Csaba Kővári, OTP Bank Nyrt., OTP Faktoring Követeléskezelő Zrt, Raiffeisen Bank Zrt
   (Sprawa C-342/13) (1)

   ((Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Umowa kredytu hipotecznego zawarta z bankiem - Klauzula przewidująca wyłączną właściwość sądu polubownego - Informacje dotyczące postępowania przed sądem polubownym dostarczone przez bank w chwili zawarcia umowy - Nieuczciwe warunki w umowach - Kryteria oceny))
   2014/C 184/11
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Szombathelyi Törvényszék

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Katalin Sebestyén

      Strona pozwana: Zsolt Csaba Kővári, OTP Bank Nyrt., OTP Faktoring Követeléskezelő Zrt, Raiffeisen Bank Zrt

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Szombathelyi Törvényszék – Wykładnia art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29) – Osoba fizyczna, która zawarła z bankiem umowę kredytu hipotecznego z klauzulą przewidującą wyłączną właściwość sądu polubownego – Przepisy krajowe nieprzewidujące środka zaskarżenia od orzeczeń sądów polubownych – Wyjaśnienia dotyczące postępowania arbitrażowego dostarczone przez bank w chwili zawierania umowy.

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich oraz pkt 1 lit. q) załącznika do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, iż do danego sądu krajowego należy ustalenie, czy warunek umieszczony w zawartej między bankiem a konsumentem umowie kredytu hipotecznego, przyznający wyłączną właściwość stałemu sądowi polubownemu, od którego orzeczeń nie przysługuje skarga w prawie krajowym do rozpatrywania wszelkich sporów powstałych w ramach tej umowy, przy uwzględnieniu całości okoliczności towarzyszących zawarciu tej umowy, należy uznać jako nieuczciwy warunek w umowie w rozumieniu tego przepisu. W ramach tej oceny dany sąd krajowy musi w szczególności:

               —

               sprawdzić, czy celem lub skutkiem danego warunku jest wyłączenie lub ograniczenie prawa konsumenta do wystąpienia z powództwem lub skorzystania z innego środka zaskarżenia i

               —

               uwzględnić fakt, że przekazanie konsumentowi, przed podpisaniem danej umowy, ogólnych informacji dotyczących różnic istniejących między postępowaniem przed sądem polubownym a zwykłym postępowaniem sądowym samo w sobie nie może pozwolić na wykluczenie nieuczciwego charakteru tego warunku.
               Jeśli ma to miejsce, to do tego sądu należy wyciągnięcie wszelkich wynikających z tego konsekwencji zgodnie z prawem krajowym w celu zapewnienia, by warunek ten nie był wiążący dla konsumenta.

      (1)  Dz.U. C 336 z 16.11.2013.


title: Sprawa T-337/10: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2010 r. — Seatech International i in. przeciwko Radzie i Komisji

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/46

      Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2010 r. — Seatech International i in. przeciwko Radzie i Komisji
      (Sprawa T-337/10)
      ()
      (2010/C 288/88)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Seatech International, Inc. (Cartagena, Kolumbia), Tuna Atlantic, Ltda (Cartagena) i Comextun, Ltda (Cartagena) (przedstawiciel: adwokat F. Foucault)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 468/2010 z dnia 28 maja 2010 r. ustanawiającego unijny wykaz statków prowadzących nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy, w zakresie w jakim wyznacza ono kuter rybacki Marta Lucia R jako kuter prowadzący połowy NNN;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1005/2008 z dnia 29 września 2008 r. w zakresie w jakim stanowi ono przepisy wykonawcze w odniesieniu do procedury wyznaczania kutrów rybackich prowadzących połowy NNN z naruszeniem zasady kontradyktoryjności i zakazu dyskryminacji;

                  —

                  orzeczenie, że kuter rybacki Marta Lucia R nie jest kutrem prowadzącym połowy NNN.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżący — właściciel i użytkownik kutra rybackiego Marta Lucia R oraz podmiot będący kupcem złowionych przez ów kuter ryb — żądają stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 468/2010 z dnia 28 maja 2010 r., ustanawiającego unijny wykaz statków prowadzących nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy (1) (zwany dalej „wykazem NNN UE”) oraz wyznaczającego kuter rybacki Marta Lucia R jako prowadzący nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy. Strona skarżąca żąda jednocześnie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1005/2008 (2), ustanawiającego procedurę sporządzania przytoczonego wykazu NNN EU.
      Strona skarżąca podnosi, że kuter Marta Lucia R został umieszczony w wykazie NNN Unii Europejskiej wyłącznie ze względu na fakt, iż figurował on w wykazie kutrów rybackich prowadzących nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy, sporządzonym przez Międzyamerykańską Komisję ds. Tuńczyka Tropikalnego (zwanym dalej „wykazem NNN IATTC”).
      W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi pewną liczbę zarzutów dotyczących w szczególności:

                  —

                  naruszenia zasad kontradyktoryności i prawa do obrony, gdyż kuter rybacki Marta Lucia R został umieszczony w wykazie NNN IATTC bez przeprowadzenia procedury zapewniającej poszanowanie prawa zainteresowanego do przedstawienia swego stanowiska;

                  —

                  naruszenia zakazu dyskryminacji, jako że kuter rybacki Marta Lucia R został automatycznie umieszczony w wykazie NNN EU, ponieważ figurował w wykazie NNN IATTC, podczas gdy inne kutry prowadzące połowy na terytorium państw członkowskich zostały umieszczone w wykazie NNN EU w wyniku przeprowadzenia procedury respektującej zasadę kontradyktoryjności;

                  —

                  okoliczności, że decyzje wydane przez Międzyamerykańską Komisję ds. Tuńczyka Tropikalnego były nieważne, ponieważ komisja ta przekroczyła swe kompetencje, jako że została powołana do zadań informacyjnych i badawczych w zakresie ochrony gatunków, nie posiadając uprawnienia do wydawania wiążących decyzji; oraz

                  —

                  faktu, że żadna z okoliczności faktycznych nie pozwalała na zakwalifikowanie działalności połowowej kutra Marta Lucia R jako nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów w rozumieniu prawa wspólnotowego.

         (1)  Dz.U. L 131, s. 22

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 z dnia 29 września 2008 r. ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania, zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1936/2001 i (WE) nr 601/2004 oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1093/94 i (WE) nr 1447/1999 (Dz.U. L 286, s. 1)


title: Sprawa T-321/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  19 września 2005 r.  — Air Bourbon przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Decyzja o niewniesieniu sprzeciwu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin na wniesienie skargi — Publikacja skróconego zawiadomienia — Niedopuszczalność)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/23

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 września 2005 r. — Air Bourbon przeciwko Komisji
   (Sprawa T-321/04) (1)

   (Pomoc państwa - Decyzja o niewniesieniu sprzeciwu - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin na wniesienie skargi - Publikacja skróconego zawiadomienia - Niedopuszczalność)
   (2005/C 330/56)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Air Bourbon SAS (Sainte-Marie, Réunion, Francja) [Przedstawiciel(e): S. Vaisse, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel(e): C. Giolito i J. Buendía Sierra, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 grudnia 2003 r. [C (2003) 4708 wersja ostateczna] w sprawie niewniesienia sprzeciwu względem pomocy N 427/2003 przyznanej Air Austral przez władze francuskie
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Nie rozstrzyga się w przedmiocie wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożony przez Air Austral.

               3)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 czerwca 2004 r. w sprawie T-185/02 Claude Ruiz-Picasso i inni przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 49/94 — Sprzeciw — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Zgłoszenie słownego znaku wspólnotowego PICARO — Wcześniejszy słowny znak towarowy PICASSO)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/37

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 22 czerwca 2004 r.
   w sprawie T-185/02 Claude Ruiz-Picasso i inni przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 49/94 - Sprzeciw - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Zgłoszenie słownego znaku wspólnotowego PICARO - Wcześniejszy słowny znak towarowy PICASSO)
   (2004/C 228/83)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-185/02, Claude Ruiz-Picasso, zamieszkały w Paryżu (Francja), Paloma Ruiz-Picasso, zamieszkała w Londynie (Wielka Brytania), Maya Widmaier-Picasso, zamieszkała w Paryżu, Marina Ruiz-Picasso, zamieszkała w Genewie (Szwajcaria), Bernard Ruiz-Picasso, zamieszkały w Paryżu, reprezentowani przez C. Gielena, adwokata, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: G. Schneider i U. Pfleghar), w której drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była DaimlerChrysler AG z siedzibą w Sztutgarcie (Niemcy) reprezentowana przez S. Völker, adwokata, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, w przedmiocie skargi wniesionej na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 marca 2002r. w sprawie R 247/2001-3, dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między „succession Picasso” a DaimlerChrysler AG, Sąd (druga izba), w składzie: N. J. Forwood, prezes, J. Pirrung i A. W. H. Meij, sędziowie; sekretarz: D. Christensen, administrator, wydał w dniu 22 czerwca 2004r. wyrok, zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Skarżący zostają obciążeni kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 202 z 24.8.2002.


title: Sprawa C-512/09: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/66/WE — Baterie i akumulatory oraz zużyte baterie i akumulatory — Brak transpozycji dyrektywy w przewidzianym terminie)

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/13

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-512/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/66/WE - Baterie i akumulatory oraz zużyte baterie i akumulatory - Brak transpozycji dyrektywy w przewidzianym terminie)
   2010/C 246/21
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Dimitriou i A. Margeli, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciel: N. Dafniou, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy 2006/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów oraz uchylającej dyrektywę 91/157/EWG (Dz.U. L 266, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy 2006/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów oraz uchylającej dyrektywę 91/157/EWG, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa T-306/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 września 2005 r. — Luxem przeciwko Komisji (Urzędnicy — Zatrudnienie — Odmowa powołania laureata konkursu nie spełniającego warunków dopuszczenia do konkursu)

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 września 2005 r. — Luxem przeciwko Komisji
   Sprawa T-306/04 (1)

   (Urzędnicy - Zatrudnienie - Odmowa powołania laureata konkursu nie spełniającego warunków dopuszczenia do konkursu)
   (2005/C 281/41)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Monika Luxem (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel(-e): S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis et E. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel(-e): J. Currall i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 30 lipca 2003 r. w sprawie odmowy zatrudnienia skarżącej w charakterze urzędnika.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004 r.


title: Sprawa C-161/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 czerwca 2015 – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 98 ust. 2 — Punkt 10 załącznika III — Obniżona stawka podatku VAT stosowana w związku z dostawą, budową, remontem i przebudową budynków mieszkalnych w ramach polityki społecznej — Punkt 10a załącznika III — Obniżona stawka podatku VAT stosowana w związku z remontem i naprawą prywatnych budynków mieszkalnych, z wyłączeniem materiałów stanowiących znaczącą część wartości świadczonej usługi — Przepisy krajowe stosujące obniżoną stawkę podatku VAT w odniesieniu do usług montażu i dostawy „materiałów energooszczędnych”)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/15

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 czerwca 2015 – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-161/14) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 98 ust. 2 - Punkt 10 załącznika III - Obniżona stawka podatku VAT stosowana w związku z dostawą, budową, remontem i przebudową budynków mieszkalnych w ramach polityki społecznej - Punkt 10a załącznika III - Obniżona stawka podatku VAT stosowana w związku z remontem i naprawą prywatnych budynków mieszkalnych, z wyłączeniem materiałów stanowiących znaczącą część wartości świadczonej usługi - Przepisy krajowe stosujące obniżoną stawkę podatku VAT w odniesieniu do usług montażu i dostawy „materiałów energooszczędnych”))
   (2015/C 236/21)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Clausen i C. Soulay, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: L. Christie i M. Holt, pełnomocnicy, wspierani przez K. Lasok QC)

      Sentencja

               1)

               Stosując obniżoną stawkę podatku od wartości dodanej w związku ze świadczeniem usług montażu „materiałów energooszczędnych” oraz dostawą takich materiałów przez osoby, które dokonują montażu tych materiałów w lokalach mieszkalnych:

                           —

                           w zakresie w jakim takie usługi i dostawy nie mogą być uznane za „dostawę, budowę, remont i przebudowę budynków mieszkalnych w ramach polityki społecznej”, o których mowa w pkt 10 załącznika III do dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2009/47/WE z dnia 5 maja 2009 r.;

                           —

                           w zakresie w jakim takie usługi i dostawy nie wchodzą w zakres „remontu i naprawy prywatnych budynków mieszkalnych”, o których mowa w pkt 10a załącznika III do tejże dyrektywy, oraz

                           —

                           w zakresie w jakim takie usługi i dostawy, nawet jeśli wchodzą w zakres remontu i naprawy prywatnych budynków mieszkalnych, o których mowa w pkt 10a załącznika III do tej dyrektywy, obejmują one materiały, które stanowią znaczącą część wartości świadczonych usług,

                     Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 98 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2009/47 w związku z załącznikiem III do tejże dyrektywy.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014.


title: Sprawa T-496/11: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2011 r. — Zjednoczone Królestwo przeciwko EBC

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/29

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2011 r. — Zjednoczone Królestwo przeciwko EBC
   (Sprawa T-496/11)
   2011/C 340/58
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: K. Beal, barrister, i S. Ossowski, treasury solicitor)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Stwierdzenie nieważności dokumentu „Eurosystem Oversight Policy Framework” („Ramy polityki nadzorczej Eurosystemu”) Europejskiego Banku Centralnego („EBC”) z dnia 5 lipca 2011 r. (1) w zakresie, w jakim określono w nim politykę lokalizacyjną mającą zastosowanie do systemów rozliczeniowych z udziałem kontrpartnera centralnego [central counterparty clearing systems („CCP”)] ustanowionych w państwach członkowskich, które nie należą do Eurosystemu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący:

                           —

                           tego, że EBC nie miał kompetencji w zakresie opublikowania zakwestionowanego aktu albo w ogóle, albo ewentualnie bez ogłoszenia instrumentu legislacyjnego, takiego jak rozporządzenie, przyjętego przez Radę bądź ewentualnie przez sam Europejski Bank Centralny.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący:

                           —

                           tego, że zakwestionowany akt de jure albo de facto narzuci wymóg posiadania siedziby na systemy rozliczeniowe z udziałem kontrpartnera centralnego (CCP), które będą chciały przeprowadzać operacje rozliczeniowe lub rozrachunkowe w euro, a których codzienne obroty przekraczają pewien wolumen. Zakwestionowany akt narusza art. 48, 56 i 63 TFUE, wszystkie razem lub część z nich, ze względu na to, że:

                                       a)

                                       CCP z siedzibami w państwach członkowskich spoza obszaru euro, takich jak Wielka Brytania, będą zobowiązane do przeniesienia ich ośrodków administracyjnych i kontrolnych do państw członkowskich, które są członkami Eurosystemu. Będą one także zobowiązane do ukonstytuowania się ponownie jako osoby prawne według przepisów prawa wewnętrznego innego państwa członkowskiego;

                                       b)

                                       w razie gdy wspomniane CCP nie przeniosą siedziby tak, jak jest to wymagane, nie będą mieć dostępu do rynków finansowych w państwach członkowskich Eurosystemu na takich samych zasadach jak CCP z siedzibami na tym obszarze albo w ogóle;

                                       c)

                                       wspomniane CCP z siedzibami poza obszarem euro nie będą uprawnione do udogodnień oferowanych przez EBC lub krajowe banki centralne („KBC”) Eurosystemu na takich samych zasadach lub w ogóle;

                                       d)

                                       w rezultacie możliwość oferowania klientom w Unii przez wspomniane CCP usług rozliczeniowych lub rozrachunkowych w euro będzie ograniczona, a nawet całkowicie wykluczona.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący

                           —

                           tego, że zakwestionowany akt narusza art. 101 lub art. 102 TFUE w związku z art. 106 TFUE i art. 13 TUE, gdyż:

                                       a)

                                       faktycznie wymaga, by wszystkie operacje rozliczeniowe dokonywane w euro i przekraczające określony poziom były prowadzone przez CCP z siedzibami w państwach członkowskich obszaru euro;

                                       b)

                                       faktycznie poleca KBC z obszaru euro nie udostępniać rezerw waluty euro CCP z siedzibami w państwach członkowskich spoza obszaru euro, w razie gdy przekraczają one progi określone w decyzji.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący:

                           —

                           tego, że wymaganie od CCP z siedzibami w państwach członkowskich spoza obszaru euro przyjęcia innej osobowości prawnej i zmiany siedziby stanowi bezpośrednią lub pośrednią dyskryminację ze względu na przynależność państwową. Narusza to także ogólną zasadę równości UE, gdyż CCP z siedzibami w różnych państwach członkowskich są różnie traktowane bez obiektywnego uzasadnienia.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący:

                           —

                           tego, że — z zastrzeżeniem, iż nie spoczywa na nim ciężar wykazania, że brak jest uzasadnienia wynikającego z interesu publicznego dla takich ograniczeń (gdyż ciężar dowodu spoczywa na EBC, jeśli chce wykazać dopuszczalność odstępstwa) — Zjednoczone Królestwo twierdzi, że jakiekolwiek przedstawione przez EBC uzasadnienie oparte na interesie publicznym nie spełniłoby wymogu proporcjonalności, gdyż są dostępne mniej uciążliwe sposoby zapewnienia kontroli nad instytucjami finansowymi mającymi siedziby w Unii, ale poza obszarem euro.

      (1)  Dokument udostępniony publicznie w witrynie internetowej EBC w dniu 5 lipca 2011 r.


title: Sprawy T-144/07, T-147/07, T-148/07, T-149/07, T-150/07 i T-154/07: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — ThyssenKrupp Liften Ascenseurs i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek instalacji i obsługi wind i schodów ruchomych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Manipulowanie w ramach postępowań przetargowych — Podział rynku — Ustalenie cen)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/45

         Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — ThyssenKrupp Liften Ascenseurs i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy T-144/07, T-147/07, T-148/07, T-149/07, T-150/07 i T-154/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek instalacji i obsługi wind i schodów ruchomych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Manipulowanie w ramach postępowań przetargowych - Podział rynku - Ustalenie cen)
   2011/C 269/98
   Języki postępowania: niderlandzki i niemiecki

      Strony

      Strony skarżące: ThyssenKrupp Liften Ascenseurs NV (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci V. Turner i D. Mes, następnie adwokaci O.W. Brouwer i J. Blockx) (sprawa T-144/07); ThyssenKrupp Aufzüge GmbH (Neuhausen auf den Fildern, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci U. Itzen i K. Blau-Hansen, następnie adwokaci U. Itzen, K. Blau-Hansen i S. Thomas, a wreszcie adwokaci K. Blau-Hansen i S. Thomas) (sprawa T-147/07); ThyssenKrupp Fahrtreppen GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci U. Itzen i K. Blau-Hansen, następnie adwokaci U. Itzen, K. Blau-Hansen i S. Thomas, a wreszcie adwokaci K. Blau-Hansen i S. Thomas) (sprawa T-147/07); ThyssenKrupp Ascenseurs Luxembourg Sàrl (Howald, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci K. Beckmann, S. Dethof i U. Itzen) (sprawa T-148/07); ThyssenKrupp Elevator AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Klose i J. Ziebarth) (sprawa T-149/07); ThyssenKrupp AG (Duisburg, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Klusmann i S. Thomas, następnie adwokat M. Klusmann) (sprawa T-150/07); ThyssenKrupp Liften BV (Krimpen aan den Ijssel, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci O.W. Brouwer i A. Stoffer) (sprawa T-154/07)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: w sprawach T-144/07 i T-154/07 A. Bouquet i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów F. Wijckmansa i F. Tuytschaevera; w sprawach T-147/07 i T-148/07 początkowo R. Sauer i O. Weber, następnie R. Sauer i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy; i w sprawach T-149/07 i T-150/07, R. Sauer i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 512 wersja ostateczna z dnia 21 lutego 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/E-1/38.823 — Windy i Schody ruchome) lub, tytułem żądania ewentualnego, obniżenie grzywny nałożonej na skarżące.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-144/07, T-147/07, T-148/07, T-149/07, T-150/07 i T-154/07 zostają połączone w celu wydania niniejszego wyroku.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 2 ust. 1 tiret czwarte, art. 2 ust. 2 tiret czwarte, art. 2 ust. 3 tiret czwarte i art. 2 ust. 4 tiret czwarte decyzji Komisji C(2007) 512 wersja ostateczna z dnia 21 lutego 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/E-1/38.823 — Windy i Schody ruchome).

               3)

               W sprawach T-144/07, T-149/07 i T-150/07 kwota grzywny nałożonej na ThyssenKrupp Liften Ascenseurs NV, ThyssenKrupp Elevator AG i ThyssenKrupp AG w art. 2 ust. 1 tiret czwarte decyzji C(2007) 512 w związku z naruszeniem w Belgii zostaje określona w wysokości 45 738 000 EUR.

               4)

               W sprawach T-147/07, T-149/07 i T-150/07 kwota grzywny nałożonej na ThyssenKrupp Aufzüge GmbH, ThyssenKrupp Fahrtreppen GmbH, ThyssenKrupp Elevator i ThyssenKrupp w art. 2 ust. 2 tiret czwarte decyzji C(2007) 512 w związku z naruszeniem w Niemczech zostaje określona w wysokości 249 480 000 EUR.

               5)

               W sprawach T-148/07, T-149/07 i T-150/07 kwota grzywny nałożonej na ThyssenKrupp Ascenseurs Luxembourg Sàrl, ThyssenKrupp Elevator i ThyssenKrupp w art. 2 ust. 3 tiret czwarte decyzji C(2007) 512 w związku z naruszeniem w Luksemburgu zostaje określona w wysokości 8 910 000 EUR.

               6)

               W sprawach T-150/07 i T-154/07 kwota grzywny nałożonej na ThyssenKrupp Liften BV i ThyssenKrupp w art. 2 ust. 4 tiret czwarte decyzji C(2007) 512 w związku z naruszeniem w Niderlandach zostaje określona w wysokości 15 651 900 EUR.

               7)

               W pozostałym zakresie skargi zostają oddalone.

               8)

               W każdej ze spraw skarżące pokrywają trzy czwarte własnych kosztów oraz trzy czwarte kosztów Komisji Europejskiej. Komisja pokrywa jedną czwartą własnych kosztów i jedną czwartą kosztów skarżących.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  31 stycznia 2006 r.  w sprawie C-503/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Swobodny przepływ osób — Dyrektywa 64/221/EWG — Obywatele państw trzecich będący małżonkami obywateli Państwa Członkowskiego — Prawo wjazdu i pobytu — Ograniczenia ze względu na porządek publiczny — System informacyjny Schengen — Wpis do celów odmowy wjazdu)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 31 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-503/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (1)

   (Swobodny przepływ osób - Dyrektywa 64/221/EWG - Obywatele państw trzecich będący małżonkami obywateli Państwa Członkowskiego - Prawo wjazdu i pobytu - Ograniczenia ze względu na porządek publiczny - System informacyjny Schengen - Wpis do celów odmowy wjazdu)
   (2006/C 86/05)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-503/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 27 listopada 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (reprezentowana przez C. O'Reilly oraz L. Escobara Guerrero) przeciwko Królestwu Hiszpanii, Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann (sprawozdawca), C. W. A. Timmermans, A. Rosas, J. Malenovský, prezesi izb, S. von Bahr, J. N. Cunha Rodrigues, R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts, E. Juhász, G. Arestis, A. Borg Barthet i M. Ilešič, sędziowie; rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 31 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Odmawiając p. Faradowi prawa wjazdu na terytorium państw będących stronami układu w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanego w dniu 14 czerwca 1985 r. w Schengen, oraz odmawiając wydania wizy w celu wjazdu na to terytorium p. Faridowi oraz p. Bouchairowi, obywatelom państwa trzeciego będącym małżonkami obywateli Państwa Członkowskiego, z tego tylko względu, że zostali oni objęci wpisem do celów odmowy wjazdu w ramach systemu informacji Schengen, nie dokonując uprzednio oceny, czy obecność tych osób stanowi rzeczywiste, istniejące i dostatecznie poważne zagrożenie podstawowych interesów społeczeństwa, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 1–3 dyrektywy Rady 64/221/EWG z dnia 25 lutego 1964 r. w sprawie koordynacji specjalnych środków dotyczących przemieszczania się i pobytu cudzoziemców, uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.01.2004


title: Sprawa C-477/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht – Niemcy) – Hogan Lovells International LLP przeciwko Bayer CropScience K.K.

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/26

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht – Niemcy) – Hogan Lovells International LLP przeciwko Bayer CropScience K.K.
   (Sprawa C-477/12) (1)

   2014/C 112/32
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa C-202/11: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidsrechtbank Antwerpen — Belgia) — Anton Las przeciwko PSA Antwerp NV (Swobodny przepływ pracowników — Artykuł 45 TFUE — Spółka mająca siedzibę w regionie obowiązywania języka niderlandzkiego Królestwa Belgii — Obowiązek sporządzania umów o pracę w języku niderlandzkim — Umowa o pracę o charakterze transgranicznym — Ograniczenie — Brak proporcjonalności)

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidsrechtbank Antwerpen — Belgia) — Anton Las przeciwko PSA Antwerp NV
   (Sprawa C-202/11) (1)

   (Swobodny przepływ pracowników - Artykuł 45 TFUE - Spółka mająca siedzibę w regionie obowiązywania języka niderlandzkiego Królestwa Belgii - Obowiązek sporządzania umów o pracę w języku niderlandzkim - Umowa o pracę o charakterze transgranicznym - Ograniczenie - Brak proporcjonalności)
   2013/C 164/04
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Arbeidsrechtbank Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Anton Las

      Strona pozwana: PSA Antwerp NV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Arbeidsrechtbank Antwerpen — Wykładnia art. 39 WE (obecnie art. 45 TFUE) — Regionalne przepisy belgijskie przewidujące po stronie przedsiębiorstwa znajdującego się na terenie regionu obowiązywania języka niderlandzkiego obowiązek sporządzania pod rygorem nieważności wszystkich dokumentów dotyczących stosunku pracy o charakterze międzynarodowym w języku niderlandzkim

      Sentencja

   Artykuł 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu jednostki sfederowanej państwa członkowskiego, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, nakładającemu na każdego pracodawcę, którego miejsce prowadzenia działalności znajduje się na terytorium tej jednostki, obowiązek sporządzania umów o pracę o charakterze transgranicznym wyłącznie w języku urzędowym owej jednostki sfederowanej pod rygorem nieważności tych umów stwierdzanej przez sąd z urzędu.

      (1)  Dz.U. C 219 z 23.7.2011.


title: Sprawa C-72/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Gemeinde Altrip, Gebrüder Hört GbR, Willi Schneider przeciwko Land Rheinland-Pfalz (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Środowisko naturalne — Dyrektywa 85/337/EWG — Ocena skutków wywieranych na środowisko naturalne — Konwencja z Aarhus — Dyrektywa 2003/35/WE — Prawo do wniesienia skargi na decyzję o wydaniu zezwolenia — Stosowanie w czasie — Postępowanie w sprawie zatwierdzenia planu wszczęte przed dniem upływu terminu na dokonanie transpozycji dyrektywy 2003/35/WE — Decyzja wydana po tej dacie — Przesłanki dopuszczalności skargi — Naruszenie prawa — Charakter uchybienia proceduralnego, na który można się powołać — Zakres kontroli)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Gemeinde Altrip, Gebrüder Hört GbR, Willi Schneider przeciwko Land Rheinland-Pfalz
   (Sprawa C-72/12) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Środowisko naturalne - Dyrektywa 85/337/EWG - Ocena skutków wywieranych na środowisko naturalne - Konwencja z Aarhus - Dyrektywa 2003/35/WE - Prawo do wniesienia skargi na decyzję o wydaniu zezwolenia - Stosowanie w czasie - Postępowanie w sprawie zatwierdzenia planu wszczęte przed dniem upływu terminu na dokonanie transpozycji dyrektywy 2003/35/WE - Decyzja wydana po tej dacie - Przesłanki dopuszczalności skargi - Naruszenie prawa - Charakter uchybienia proceduralnego, na który można się powołać - Zakres kontroli)
   2014/C 9/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gemeinde Altrip, Gebrüder Hört GbR, Willi Schneider

      Strona pozwana: Land Rheinland-Pfalz

      Przy udziale: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesverwaltungsgericht Leipzig — Wykładnia art. 6 dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (Dz.U. L 156, s. 17) oraz art. 10a dyrektywy Rady 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40), w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2003/35/WE — Budowa zbiornika retencyjnego — Prawo do wniesienia skargi na decyzję o wydaniu zezwolenia — Stosowanie w czasie — Sytuacja, w której postępowanie w sprawie zatwierdzenia planu zostało wszczęte przed dniem upływu terminu na dokonanie transpozycji dyrektywy 2003/35/WE, a decyzja została wydana po tej dacie

      Sentencja

               1)

               Z uwagi na to, że dyrektywa 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidująca udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE, którą dodano art. 10a do dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, stanowi, iż powinna być transponowana najpóźniej do dnia 25 czerwca 2005 r., powinna być interpretowana w ten sposób, iż przepisy prawa krajowego przyjęte w celu transpozycji tego artykułu powinny również mieć zastosowanie do administracyjnych postępowań w sprawie wydania zezwolenia, wszczętych przed dniem 25 czerwca 2005 r., jeżeli w ich ramach zezwolenia zostały wydane po tym dniu.

               2)

               Artykuł 10a dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 2003/35, należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie temu, by państwa członkowskie ograniczały stosowanie przepisów transponujących ten artykuł wyłącznie do wypadku, w którym zgodność decyzji z prawem jest kwestionowana z tego względu, że ocena skutków wywieranych na środowisko naturalne nie została przeprowadzona, bez rozszerzenia go na przypadek, w którym taka ocena została przeprowadzona, lecz jest nieprawidłowa.

               3)

               Artykuł 10a lit. b) dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 2003/35, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie krajowemu orzecznictwu, które nie uznaje naruszenia prawa w rozumieniu tego artykułu, jeżeli wykazano, iż w świetle okoliczności danej sprawy można oczekiwać, że bez uchybienia proceduralnego, na które powołał się wnoszący środek prawny, zaskarżona decyzja nie miałaby odmiennej treści. Jest to jednak możliwe tylko pod warunkiem, że sąd lub organ, przed którymi toczy się postępowanie, nie nakładają na wnoszącego środek prawny w jakikolwiek sposób ciężaru dowodu w tym zakresie i orzekają, ewentualnie, w świetle dowodów przedstawionych przez inwestora lub właściwe władze i bardziej ogólnie w świetle całości akt sprawy, które im przedłożono, uwzględniając między innymi stopień wagi podnoszonego uchybienia i badając w szczególności w tym kontekście, czy pozbawiło ono zainteresowaną społeczność jednej z gwarancji wprowadzonych, aby umożliwiać tej społeczności, zgodnie z celami dyrektywy 85/337, dostęp do informacji i uprawnienie do uczestniczenia w procesie podejmowania decyzji.

      (1)  Dz.U. C 133 z 5.5.2012.


title: Sprawa T-276/10: Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2010 r. — El Coto De Rioja przeciwko OHIM — Álvarez Serrano (COTO DE GOMARIZ)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/45

         Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2010 r. — El Coto De Rioja przeciwko OHIM — Álvarez Serrano (COTO DE GOMARIZ)
   (Sprawa T-276/10)
   ()
   2010/C 234/80
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: El Coto De Rioja, S.A. [Oyón (Alava), Hiszpania] (przedstawiciele: adwokaci J. Grimau Muñoz i J. Villamor Muguerza)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: María Álvarez Serrano [Gomariz Leiro, (Orense) Hiszpania]

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 28 kwietnia 2010 r. w sprawie R 1020/2008-4 i w konsekwencji unieważnienie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny „COTO DE GOMARIZ” nr 2 631 828 w klasie 33; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „COTO DE GOMARIZ” (zgłoszenie nr 2 631 828) zarejestrowany dla towarów z klasy 33 „wina”

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: María Álvarez Serrano

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: EL COTO DE RIOJA S.A.

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Słowny wspólnotowy znak towarowy „COTO DE IMAZ” (nr 339 333), zarejestrowany dla towarów z klas 29, 32 i 33; słowny wspólnotowy znak towarowy „EL COTO” (nr 339 408), zarejestrowany dla towarów z klas 29, 32 i 33; powszechnie znane hiszpańskie znaki towarowe „EL COTO” i „COTO DE IMAZ” dla „win”

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Unieważnienie zakwestionowanego wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie wniosku o unieważnienie

      Podniesione zarzuty: Nieprawidłowe zastosowanie art. 52 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 tego rozporządzenia.


title: Sprawa C-199/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Republika Łotewska) — Schenker SIA przeciwko Valsts ieņēmumu dienests (Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 — Rozporządzenie wykonawcze do kodeksu celnego — Artykuł 6 ust. 2 — Wniosek o wydanie wiążącej informacji taryfowej — Pojęcie jednego rodzaju towarów )

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Republika Łotewska) — Schenker SIA przeciwko Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-199/09) (1)

   (Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 - Rozporządzenie wykonawcze do kodeksu celnego - Artykuł 6 ust. 2 - Wniosek o wydanie wiążącej informacji taryfowej - Pojęcie „jednego rodzaju towarów”)
   2011/C 30/06
   Język postępowania: łotewski

      Sąd krajowy

   Augstākās tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Schenker SIA

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests (państwowa służba skarbowa)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Augstākās tiesas Senāts (sąd najwyższy) — Wykładnia art. 6 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 253, s. 1) — Pojęcie „towarów jednego rodzaju” — Towary różniące się pod względem jakości lub właściwości, lecz mogące podlegać klasyfikacji w ramach tego samego kodu nomenklatury scalonej — Udzielenie tylko jednej wiążącej informacji taryfowej w odniesieniu do wszystkich tych towarów albo kilku poszczególnych informacji taryfowych w odniesieniu do każdego z tych towarów.

      Sentencja

   Artykuł 6 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny w brzmieniu ustalonym na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1602/2000 z dnia 24 lipca 2000 r. należy interpretować w ten sposób, że wniosek o udzielenie wiążącej informacji taryfowej może obejmować różne towary, o ile są to towary jednego rodzaju. Za towary jednego rodzaju w rozumieniu tego przepisu można uznać jedynie towary mające podobne właściwości, przy czym występujące pomiędzy nimi różnice muszą być całkowicie pozbawione znaczenia z punktu widzenia ich klasyfikacji taryfowej.

      (1)  Dz.U. C 193 z 15.8.2009.


title: sprawa T-52/09: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2009 r. — Nycomed Danmark przeciwko Europejskiej Agencji Leków

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/33

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2009 r. — Nycomed Danmark przeciwko Europejskiej Agencji Leków
   (sprawa T-52/09)
   (2009/C 82/58)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Nycomed Danmark ApS (Roskilde, Dania) (przedstawiciele: C. Schoonderbeek, H. Speyart van Woerden, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji

               —

               obciążenie Europejskiej Agencji Leków kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca wnosi, na podstawie art. 230 WE i art. 73a rozporządzenia (WE) nr 1901/2006 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady, o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Leków (zwanej dalej „Agencją”) EMEA-000194-IPI01-07 z dnia 28 listopada 2008 r. o oddaleniu wniosku o zastosowanie zwolnienia na podstawie art. 11 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.
   Skarżąca wniosła o przyznanie jej powyższego zwolnienia w odniesieniu do środka umożliwiającego obrazowanie w ultrasonokardiografii, który ma być sprzedawany pod nazwą Imagify, przeznaczonego do diagnozowania choroby wieńcowej u dorosłych. Zaskarżoną decyzją Agencja odmówiła przyznaniu skarżącej zwolnienia uzasadniając, że choroba lub stan, do leczenia, których produkt leczniczy jest przeznaczony to nie choroba wieńcowa, lecz wada przepływu mięśniowego występująca również u dzieci.
   Skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza prawo, ponieważ opiera się na wykładni i stosowaniu pojęcia „choroba lub stan, do leczenia, których produkt leczniczy jest przeznaczony” w rozumieniu art. 11 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1901/2006, które zdaniem skarżącej są błędne ze względu na nieuwzględnienie wskazań leczniczych opisanych w złożonym równocześnie wspólnotowym wniosku o dopuszczenie do obrotu oraz ze względu na to, że wady przepływu mięśniowego nie stanową choroby ani stanu, lecz są znakiem możliwości wystąpienia różnych chorób.
   Skarżąca podnosi również, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem ze względu na to, że stanowi próbę nadużycia przez Agencję przysługujących jej kompetencji zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. b) i art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1901/2006, w celu osiągnięcia celu, którego przepisy te nie przewidują, to znaczy obowiązku przedstawienia planu badania pediatrycznego w odniesieniu do wskazań nieobjętych złożonym równocześnie wspólnotowym wnioskiem o dopuszczenie do obrotu.

      (1)  Rozporządzenie (CE) nr 1901/2006 Parlamentu Europejskiego i Radu z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie produktów leczniczych stosowanych w pediatrii oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1768/92, dyrektywy 2001/20/WE i 2001/83/WE i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 (Dz.U. 2006 L 378, s. 1).


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 września 2004 r. w sprawie C-396/02 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam): DFDS BV przeciwko Inspecteur der Belastingdienst - Douanedistrict Rotterdam (Wspólna Taryfa Celna — Nomenklatura Scalona — Klasyfikacja taryfowa — Podpozycja 8704 10 — „Minitrac” do transportowania i wyładowywania piasku, ziemi i kamieni wyposażony w udoskonalony system wywrotki)

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 16 września 2004 r.
   w sprawie C-396/02 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam): DFDS BV przeciwko Inspecteur der Belastingdienst - Douanedistrict Rotterdam (1)

   (Wspólna Taryfa Celna - Nomenklatura Scalona - Klasyfikacja taryfowa - Podpozycja 8704 10 - „Minitrac” do transportowania i wyładowywania piasku, ziemi i kamieni wyposażony w udoskonalony system wywrotki)
   (2004/C 273/09)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-396/02, mającej za przedmiot skierowany do Trybunału na mocy art. 234 WE, przez Gerechtshof te Amsterdam (Niderlandy) postanowieniem z dnia 6 listopada 2002 r., złożonym w dniu 11 listopada 2002 r., wniosek o wydanie, w ramach sporu zawisłego przed tym sądem między DFDS BV a Inspecteur der Belastingdienst – Douanedistrict Rotterdam, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes trzeciej izby, R. Schintgen i K. Schiemann (sędzia sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 16 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:
   Fakt, że pojazd mechaniczny z koszem wyładowczym posiada, złożoną, rozbudowaną i precyzyjną funkcję wywrotki nie stoi na przeszkodzie w jego zaklasyfikowaniu jako pojazdu samochodowego samowyładowawczego w rozumieniu podpozycji 8704 10 Nomenklatury Scalonej, stanowiącej załącznik I do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, w wersji zmienionej rozporządzeniami Komisji (WE) nr 3115/94 z dnia 20 grudnia 1994 r. oraz nr 3009/95 z dnia 22 grudnia 1995 r.

      (1)  Dz.U. C 7 z 11.1.2003


title: Sprawa C-333/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Session, Scotland (Zjednoczone Królestwo) w dniu 8 lipca 2014 r. – The Scotch Whisky Association i in. przeciwko The Lord Advocate, The Advocate General for Scotland

text:
               29.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 339/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Session, Scotland (Zjednoczone Królestwo) w dniu 8 lipca 2014 r. – The Scotch Whisky Association i in. przeciwko The Lord Advocate, The Advocate General for Scotland
   (Sprawa C-333/14)
   2014/C 339/05
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Session, Scotland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: The Scotch Whisky Association i in.

      Strona pozwana: The Lord Advocate, The Advocate General for Scotland

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z prawidłową wykładnią prawa Unii dotyczącego wspólnej organizacji rynku wina, a w szczególności rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 (1), państwo członkowskie może zgodnie z prawem wydać przepisy krajowe ustanawiające minimalną cenę sprzedaży detalicznej wina związaną z ilością alkoholu w sprzedawanym wyrobie, czyli przepisy stanowiące odejście od zasady swobodnego kształtowania ceny przez siły rynkowe, obowiązującej poza tym na rynku wina?

               2)

               Czy do celów uzasadnienia na podstawie art. 36 TFUE, jeżeli:

                           (i)

                           państwo członkowskie dojdzie do wniosku, że w interesie ochrony zdrowia ludzi wskazane jest podwyższenie kosztu spożycia danego artykułu – w tym przypadku napojów alkoholowych – dla konsumenta lub części konsumentów; oraz jeżeli

                           (ii)

                           w stosunku do omawianego artykułu państwo członkowskie może nakładać akcyzę lub inne opłaty (w tym podatki lub opłaty oparte na zawartości alkoholu lub objętości, lub wartości, lub kombinacji środków fiskalnych tego rodzaju),

                     prawo Unii dopuszcza, a jeśli tak, to pod jakimi warunkami, by państwo członkowskie odrzuciło tego rodzaju fiskalne metody podwyższenia ceny dla konsumenta na rzecz uregulowań prawnych ustalających minimalne ceny detaliczne, które zakłócają wewnątrzunijne handel i konkurencję?

               3)

               Jeżeli sąd w państwie członkowskim ma orzec, czy uregulowanie prawne stanowiące niezgodne z art. 34 TFUE ograniczenie ilościowe w handlu może być jednak uzasadnione na podstawie art. 36 TFUE ze względów ochrony zdrowia ludzi, to czy ten sąd krajowy powinien ograniczyć się do zbadania jedynie informacji, dowodów lub innych materiałów dostępnych ustawodawcy w chwili wydania przepisów i wziętych przez niego pod uwagę? Jeżeli nie, to jakie mogą być inne ograniczenia dotyczące możliwości uwzględnienia przez sąd krajowy wszystkich materiałów lub dowodów dostępnych i przedkładanych przez strony w chwili orzekania przez sąd krajowy?

               4)

               Jeżeli sąd w państwie członkowskim musi przy interpretowaniu i stosowaniu prawa Unii zbadać twierdzenie organów krajowych, że środek, który w przeciwnym razie stanowi ograniczenie ilościowe objęte zakresem art. 34 TFUE, jest uzasadniony jako wyjątek w interesie ochrony zdrowia ludzi na podstawie art. 36 TFUE, w jakim stopniu sąd krajowy jest obowiązany lub uprawniony do wypracowania – na podstawie przedłożonych mu materiałów – obiektywnego poglądu na temat skuteczności środka w osiągnięciu wskazanego celu; dostępności przynamniej równoważnych alternatywnych środków stanowiących mniejsze zakłócenie konkurencji wewnątrzunijnej; i ogólnej proporcjonalności środka?

               5)

               Gdy rozważa się (w kontekście sporu co do tego, czy dany środek jest uzasadniony ze względów ochrony zdrowia ludzkiego na podstawie art. 36 TFUE) istnienie środka alternatywnego, niezakłócającego wewnątrzuninych handlu i konkurencji, lub przynajmniej zakłócającego je w mniejszym stopniu, czy uzasadnioną podstawę odrzucenia takiego alternatywnego środka może stanowić fakt, iż skutki tego alternatywnego środka mogą nie być dokładnie równoważne ze środkiem zaskarżonym na podstawie art. 34 TFUE, lecz mogą przynieść dalsze, dodatkowe korzyści i realizować szerszy, ogólny cel?

               6)

               Do jakiego stopnia przy ocenie, czy środek krajowy, co do którego przyzna się, że stanowi ograniczenie ilościowe w rozumieniu art. 34 TFUE lub który zostanie uznany za takie ograniczenie ilościowe, w stosunku do którego podnosi się uzasadnienie na podstawie art. 36 TFUE, a zwłaszcza przy ocenie proporcjonalności takiego środka, sąd odpowiedzialny za to zadanie może uwzględnić swoją ocenę charakteru i zakresu, w jakim omawiany środek stanowi naruszenie, jako ograniczenie ilościowe niezgodne z art. 34?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 347, s. 671).


title: Sprawa C-565/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 września 2014 r. w sprawie T-614/13, Romonta GmbH/Komisja, wniesione w dniu 8 grudnia 2014 r. przez Romonta GmbH

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/33

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 września 2014 r. w sprawie T-614/13, Romonta GmbH/Komisja, wniesione w dniu 8 grudnia 2014 r. przez Romonta GmbH
   (Sprawa C-565/14 P)
   (2015/C 046/39)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Romonta GmbH (przedstawicie: I. Zenke, M.-Y. Vollmer, Rechtsanwältinnen)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu z dnia 26 września 2014 r. w sprawie T-614/13 oraz

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1) w zakresie, w jakim odmawia ona w art. 1 ust. 1 skarżącej przydziału z uwagi na nadzwyczajne okoliczności na trzeci okres handlu emisjami 2013 – 2020 zgodnie z § 9 ust. 5 niemieckiej Treibhausgas-Emissionshandelsgesetzes (2);

               —

               posiłkowo, przekazanie sprawy do Sądu celem wydania orzeczenia kończącego postępowanie;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztów postępowania w przedmiocie odwołania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie prawa Unii poprzez błędne zastosowanie zasady proporcjonalności
               Po pierwsze, wyrok Sądu stanowi naruszenie prawa Unii, ponieważ Sąd dokonał błędnej wykładni decyzji 2011/278/UE (3) jako aktu o charakterze wyczerpującym i ponadto błędnie równocześnie uznał tę decyzję jako środek mający charakter proporcjonalny. Przyznanie uprawnień z tytułu wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności byłoby także możliwe na podstawie decyzji 2011/278/UE, ponieważ zachodzi przypadek siły wyższej. Sąd ponadto przy badaniu zgodności z prawem decyzji 2011/278/UE dokonał błędnego wyważenia dóbr prawnych poprzez przyznanie ochronie środowiska wyżej wagi niż istnienie wnoszącej odwołanie.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie prawa Unii w związku z naruszeniem praw podstawowych skarżącej
               Wyrok jest także w tym zakresie błędny, w jakim Sąd poprzez swoje orzeczenie naruszył prawa podstawowe wnoszącej odwołanie, w szczególności art. 15 ust. 1 i art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, które obejmują ochroną wykonywanie działalności zawodowej oraz własność. Sąd błędnie wychodzi z założenia, że nie została naruszona zasadnicza treść tych praw podstawowych. Tak jednak nie jest. Bez bowiem przyznania uprawnień z tytułu wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności wnosząca odwołanie nie może kontynuować ani działalności gospodarczej jako producent wosku montanowego, ani dalej wykorzystywać instalacji w celu ekstrakcji wosku montanowego.

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie prawa Unii w związku z naruszeniem zasady subsydiarności
               Po trzecie, wyrok Sądu narusza prawo Unii, ponieważ Sąd błędnie wychodzi z założenia, że Republika Federalna Niemiec nie posiada kompetencji do ustanowienia normy w związku wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności (§ 9 ust. 5 TEHG). Przy tej okazji Sąd przeoczył, że Komisja Europejska jest właściwa w przedmiocie ustanawiania zasad przydziału tylko w takim zakresie, w jakim też faktycznie wykonuje swoją właściwość. Przypadki nietypowe, takie jak przypadek wnoszącej odwołanie nie są z reguły objęte właściwością Komisji. Kompetencje do stanowienia norm o tyle pozostają w gestii państw członkowskich.

               4.

               Zarzut czwarty: naruszenie prawa procesowego z powodu niedostatecznego lub sprzecznego uzasadnienia
               Sąd przedstawił niedostateczną i sprzeczną argumentację w kwestii spodziewanego efektu przeniesienia w następstwie przydziału z uwagi na nadzwyczajne skutki oraz w kwestii przyczyny konkretnego niebezpieczeństwa upadłości wnoszącej odwołanie i tym samym naruszył elementarne prawo procesowe.

      (1)  Dz.U. L 240, s.27.

      (2)  Gesetz über den Handel mit Berechtigungen zur Emission von Treibhausgasen (ustawa w sprawie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, Treibhausgas-Emissionshandelsgesetz, zwana dalej „TEHG”).

      (3)  Decyzja Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10 a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Dz.U. L 130, s.1


title: Sprawa T-76/11: Wyrok Sądu z dnia 21 listopada 2012 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (Rybołówstwo — Środki ochrony zasobów rybołówstwa — Artykuł 105 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 — Odliczenia od kwot przyznanych na dany rok z powodu przekroczeń kwot przyznanych na lata poprzednie — Stosowanie w czasie — Pewność prawa — Wykładnia gwarantująca poszanowanie prawa pierwotnego — Zasada legalności kar — Brak mocy wstecznej)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/35

         Wyrok Sądu z dnia 21 listopada 2012 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-76/11) (1)

   (Rybołówstwo - Środki ochrony zasobów rybołówstwa - Artykuł 105 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 - Odliczenia od kwot przyznanych na dany rok z powodu przekroczeń kwot przyznanych na lata poprzednie - Stosowanie w czasie - Pewność prawa - Wykładnia gwarantująca poszanowanie prawa pierwotnego - Zasada legalności kar - Brak mocy wstecznej)
   2013/C 9/61
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, abogado del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (F. Jimeno Fernández i D. Nardi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 1004/2010 z dnia 8 listopada 2010 r. w sprawie wprowadzenia odliczeń od niektórych kwot połowowych na rok 2010 z powodu przełowienia w poprzednim roku (Dz.U. L 291, s. 31).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 89 z 19.3.2011.


title: Sprawa T-6/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 września 2006 r. DEF-TEC Defense Technology przeciwko OHIM — Defense Technology (FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego znaku towarowego FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Istnienie zgody właściciela znaku towarowego)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/34

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 września 2006 r. DEF-TEC Defense Technology przeciwko OHIM — Defense Technology (FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR)
   (Sprawa T-6/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego znaku towarowego FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Istnienie zgody właściciela znaku towarowego)
   (2006/C 281/58)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: DEF-TEC Defense Technology GmbH (Francfort-sur-le Main, Niemcy) (przedstawiciel: H. Daniel, avocat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Defense Technology Corporation of America (Jacksonville, Floryda, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: G. Würtenberger i R. Kunze, avocats)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 listopada 2004 r. (sprawa R 493/2002 2), wydaną w związku z postępowaniem w sprawie sprzeciwu między DEF-TEC Defense Technology GmbH a Defense Technology Corporation of America
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 8 listopada 2004 r. (sprawa R 493/2002-2).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżącą, z wyłączeniem kosztów związanych z interwencją.

               3)

               Skarżąca ponosi koszty związane z interwencją.

               4)

               Interwenient pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005


title: Sprawa C-578/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia) w dniu 12 grudnia 2014 r. – Argenta Spaarbank NV/Belgische Staat

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia) w dniu 12 grudnia 2014 r. – Argenta Spaarbank NV/Belgische Staat
   (Sprawa C-578/14)
   (2015/C 081/08)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Argenta Spaarbank NV

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 198 pkt 10 WIB92 w brzmieniu obowiązującym dla lat podatkowych 2000 i 2001 narusza art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 90/435/EWG (1) z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich, w zakresie w jakim stanowi on, że odsetki nie są uważane za koszty uzyskania przychodu do wysokości równej kwocie dywidend podlegających odliczeniu na podstawie art. 202-204, otrzymanych przez spółkę z udziałów, których w chwili zbycia nie posiadała nieprzerwanie przez okres co najmniej jednego roku, bez rozróżnienia, czy wskazany ciężar odsetek ma związek z udziałem (lub jego finansowaniem), z którego zostały pobrane dywidendy podlegające zwolnieniu?

               2)

               Czy art. 198 pkt 10 WIB92 w brzmieniu obowiązującym dla lat podatkowych 2000 i 2001 stanowi przepis mający na celu zapobieganie oszustwom i nadużyciom w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 90/435/EWG, a w danym wypadku, czy art. 198 pkt 10 WIB92 wykracza poza to, co jest konieczne do zapobiegania tym oszustwom i nadużyciom, w zakresie w jakim stanowi on, że odsetki nie są uważane za koszty uzyskania przychodu do wysokości równej kwocie dywidend podlegających odliczeniu na podstawie art. 202-204, otrzymanych przez spółkę z udziałów, których w chwili zbycia nie posiadała nieprzerwanie przez okres co najmniej jednego roku, bez rozróżnienia, czy wskazany ciężar odsetek ma związek z udziałem (lub jego finansowaniem), z którego zostały pobrane dywidendy podlegające zwolnieniu?

      (1)  Dyrektywa w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich, Dz.U. L 225, s. 6.


title: Sprawy połączone od C-7/05 do C-9/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  8 czerwca 2006 r.  (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH przeciwko Ulrichowi Deppemu, Hanne-Rose Deppe, Thomasowi Deppemu, Matthiasowi Deppemu, Christine Urban (z domu Deppe) (C-7/05), Siegfriedowi Henningsowi (C-8/05) i Hartmutowi Lübbemu (C-9/05) (Odmiany roślin — Poziom godziwego wynagrodzenia należnego posiadaczowi wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin — Artykuł 5 ust. 2, 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1768/95 w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2605/98 — Pojęcie  poziomu wynagrodzenia znacząco niższego od kwoty pobieranej za licencjonowaną produkcję materiału rozmnożeniowego )

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 czerwca 2006 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH przeciwko Ulrichowi Deppemu, Hanne-Rose Deppe, Thomasowi Deppemu, Matthiasowi Deppemu, Christine Urban (z domu Deppe) (C-7/05), Siegfriedowi Henningsowi (C-8/05) i Hartmutowi Lübbemu (C-9/05)
   (Sprawy połączone od C-7/05 do C-9/05) (1)

   (Odmiany roślin - Poziom godziwego wynagrodzenia należnego posiadaczowi wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin - Artykuł 5 ust. 2, 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1768/95 w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2605/98 - Pojęcie „poziomu wynagrodzenia znacząco niższego od kwoty pobieranej za licencjonowaną produkcję materiału rozmnożeniowego”)
   (2006/C 178/07)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH

      Strona pozwana: Ulrich Deppe, Hanne-Rose Deppe, Thomas Deppe, Matthias Deppe, Christine Urban (z domu Deppe) (C-7/05), Siegfried Hennings (C-8/05), Hartmut Lübbe (C-9/05)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 5 ust. 2, 4 i 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1768/95 z dnia 24 lipca 1995 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w zakresie odstępstwa rolnego przewidzianego w art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (Dz.U. L 173, str. 14) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2605/98 z dnia 3 grudnia 1998 r. (Dz.U. L 328, str. 6) — Poziom godziwego wynagrodzenia należnego posiadaczowi wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin — Pojęcie poziomu wynagrodzenia znacząco niższego od kwoty pobieranej za licencjonowaną produkcję materiału rozmnożeniowego — Wynagrodzenie wynoszące 80 % kwot z tytułu wymienionej wyżej produkcji
   Sentencja

               1)

               Wynagrodzenie ryczałtowe wynoszące 80 % kwoty pobieranej na tym samym obszarze z tytułu licencjonowanej produkcji materiału rozmnożeniowego najniższej kategorii tej samej odmiany kwalifikującego się do urzędowej certyfikacji w przypadku odstępstwa rolnego, o którym mowa w art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin, nie spełnia wymogu, zgodnie z którym wynagrodzenie takie powinno być „znacząco niższe” od kwoty pobieranej za licencjonowaną produkcję materiału rozmnożeniowego w rozumieniu art. 5 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1768/95 z dnia 24 lipca 1995 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w zakresie odstępstwa rolnego przewidzianego w art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2605/98 z dnia 3 grudnia 1998 r., z zastrzeżeniem oceny innych istotnych okoliczności sprawy dokonywanej ad casum przez sąd krajowy w postępowaniu głównym.

               2)

               Kryteria służące ustalaniu wysokości wynagrodzenia posiadacza określone zostały w art. 5 ust. 4 i 5 rozporządzenia nr 1768/95 w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2605/98 z dnia 3 grudnia 1998 r. Kryteria te nie mają retroaktywnego skutku, lecz mogą służyć jako wytyczne przy obliczaniu wysokości tego wynagrodzenia w odniesieniu do upraw sprzed wejścia w życie rozporządzenia nr 2605/98.

               3)

               Aby umowa zawarta między organizacjami posiadaczy a rolnikami, o której mowa w art. 5 ust. 4 rozporządzenia nr 1768/95, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 2605/98, mogła służyć wraz z wszystkimi zawartymi w niej parametrami jako wytyczne, konieczne jest powiadomienie o niej Komisji Wspólnot Europejskich i jej publikacja w Gazecie Urzędowej wydawanej przez Wspólnotowy Urząd Odmian Roślin, nawet jeśli zawarta została przed wejściem w życie rozporządzenia nr 2605/98. Umowa taka może określać inny poziom wynagrodzenia niż przewidziany pomocniczo w art. 5 ust. 5 rozporządzenia nr 1768/95, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 2605/98.

               4)

               W braku stosownej umowy między organizacjami posiadaczy a rolnikami wynagrodzenie posiadacza wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin należy ustalać w oparciu o art. 5 ust. 5 rozporządzenia nr 1768/95 w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 2605/98 i traktować ustalony w nim poziom wynagrodzenia jako niezmienny, nie stanowiący ani dolnej, ani górnej granicy.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005


title: Sprawa C-185/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije – Słowenia) – Marjan Kostanjevec/F&S Leasing GmbH [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 6 pkt 3 — Pojęcie „powództwa wzajemnego” — Powództwo z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia — Zapłata kwoty należnej na podstawie uchylonego wyroku — Czasowy zakres zastosowania]

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije – Słowenia) – Marjan Kostanjevec/F&S Leasing GmbH
   (Sprawa C-185/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 6 pkt 3 - Pojęcie „powództwa wzajemnego” - Powództwo z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia - Zapłata kwoty należnej na podstawie uchylonego wyroku - Czasowy zakres zastosowania])
   (2016/C 462/05)
   Język postępowania: słoweński

      Sąd odsyłający

   Vrhovno sodišče Republike Slovenije

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Marjan Kostanjevec

      Strona pozwana: F&S Leasing GmbH

      Sentencja

   Artykuł 6 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że sąd wskazany przez przywołany przepis, jako mający jurysdykcję dla rozpoznania powództwa wzajemnego jest właściwy dla rozpoznania tego rodzaju powództwa opartego na bezpodstawnym wzbogaceniu, w ramach którego dochodzony jest zwrot kwoty uzgodnionej w ugodzie pozasądowej, gdy powództwo to zostaje wytoczone jako nowe powództwo pomiędzy tymi samymi stronami po tym, jak uwzględniający pierwotne powództwo wyrok, którego wykonanie doprowadziło do zawarcia rzeczonej ugody pozasądowej, został uchylony.

      (1)  Dz.U. C 254 z 3.8.2015.


title: Sprawa C-394/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d’appello di Milano — Włochy) — Marco Gambazzi przeciwko DaimlerChrysler Canada Inc., CIBC Mellon Trust Company (Konwencja brukselska — Uznawanie i wykonywanie orzeczeń sądowych — Podstawy odmowy — Naruszenie porządku publicznego państwa wezwanego — Wykluczenie pozwanego z udziału w postępowaniu przed sądem państwa pochodzenia z powodu niezastosowania się do zarządzenia sądu)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d’appello di Milano — Włochy) — Marco Gambazzi przeciwko DaimlerChrysler Canada Inc., CIBC Mellon Trust Company
   (Sprawa C-394/07) (1)

   (Konwencja brukselska - Uznawanie i wykonywanie orzeczeń sądowych - Podstawy odmowy - Naruszenie porządku publicznego państwa wezwanego - Wykluczenie pozwanego z udziału w postępowaniu przed sądem państwa pochodzenia z powodu niezastosowania się do zarządzenia sądu)
   2009/C 141/13
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte d’appello di Milano

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Marco Gambazzi

      Strona pozwana: DaimlerChrysler Canada Inc., CIBC Mellon Trust Company

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte d’appello di Milano — Wykładnia art. 26 i 27 pkt 1 konwencji brukselskiej — Orzeczenie, którego uznanie jest sprzeczne z porządkiem publicznym państwa wezwanego — Orzeczenie, które uniemożliwia jednej ze strony jej obronę („debarment”) z powodu niezastosowania się do nakazu sądu

      Sentencja

   Wykładni art. 27 pkt 1 Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, zmienionej konwencją z dnia 9 października 1978 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, konwencją z dnia 25 października 1982 r. w sprawie przystąpienia Republiki Greckiej, konwencją z dnia 26 maja 1989 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej oraz konwencją z dnia 29 listopada 1996 r. w sprawie przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji należy dokonywać w następujący sposób:
   sąd państwa wezwanego może uwzględnić, w świetle klauzuli porządku publicznego zawartej w tym przepisie, okoliczność, że sąd państwa pochodzenia orzekał w przedmiocie żądań powoda nie wysłuchawszy pozwanego, który prawidłowo stawił się przed nim, lecz postanowieniem sądu został wykluczony z postępowania z tego względu, że nie spełnił obowiązków nałożonych na niego zarządzeniem wydanym wcześniej w ramach tego samego postępowania, jeśli w następstwie całkowitej oceny postępowania i w świetle wszystkich okoliczności, uzna on, że taki środek w postaci wykluczenia stanowił oczywiste i nieproporcjonalne naruszenie prawa do bycia wysłuchanym.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007


title: Wykreślenie sprawy C-115/04

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/11

         Wykreślenie sprawy C-115/04 (1)

   (2004/C 314/29)
   Postanowieniem z dnia 23 września 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-115/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004.


title: Sprawa T-69/10: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2010 r. — IRO przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/61

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2010 r. — IRO przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-69/10)
   2010/C 100/90
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Industrie Riunite Odolesi SpA (IRO) (Via Brescia, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Giardina, P. Tomassi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności spornej decyzji;

               —

               tytułem zarzutu uzupełniającego uchylenie grzywny wymierzonej mocą spornej decyzji lub zmniejszenie jej wymiaru;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty podniesione w niniejszej sprawie są podobne do powołanych w sprawie T-55/10 SP przeciwko Komisji.
   W uzasadnianiu skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               —

               naruszenie przepisów prawa i nadużycie władzy w zakresie w jakim Komisja wydała decyzję w przedmiocie zastosowania wobec skarżącej sankcji za rzekomy udział w kartelu, polegającym na ustalaniu cen, bez uprzedniego zbadania wszystkich dowodów z powodu braku w aktach sprawy załącznika zawierającego cenniki;

               —

               naruszenie przepisów proceduralnych przewidzianych w rozporządzeniu WE nr 1/2003 (1), w zakresie w jakim Komisja wydała sporną decyzję po stwierdzeniu przez Sąd Pierwszej Instancji nieważności decyzji z dnia 17 grudnia 2002 r. nr C(2002) 5087 wersja ostateczna nie podejmując żadnych działań proceduralnych, takich jak doręczenie stronom pisma przedstawiającego zarzuty, wysłuchanie stron, wezwania władz krajowych. W konsekwencji postępowanie wszczęte przez Komisję było fragmentaryczne, niespójne i naruszające przepisy oraz prawo ukaranych przedsiębiorstw do obrony.

               —

               brak pouczenia i uzasadnienia, jako że Komisja nie oceniła prawidłowo informacji, które ujawniło dochodzenie, dotyczących rozmiaru dotkniętego rynku i skutków rzekomego kartelu..

         Tytułem zarzutu uzupełniającego skarżąca wnosi o uchylenie lub zmniejszenie wymiaru grzywny nałożonej mocą decyzji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 2003, s. 1)