title: Sprawa T-638/11: Wyrok Sądu z dnia 15 października 2013 r. — European Dynamics Belgium i in. przeciwko EMA (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa EMA — Usługi wsparcia dla oprogramowania — Odrzucenie oferty oferenta — Kryteria udzielenia zamówienia — Obowiązek uzasadnienia — Przestrzeganie kryteriów udzielenia zamówienia ustalonych w specyfikacji — Ustalenie podkryteriów dla kryteriów udzielenia zamówienia — Dostęp do dokumentów)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/13

         Wyrok Sądu z dnia 15 października 2013 r. — European Dynamics Belgium i in. przeciwko EMA
   (Sprawa T-638/11) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa EMA - Usługi wsparcia dla oprogramowania - Odrzucenie oferty oferenta - Kryteria udzielenia zamówienia - Obowiązek uzasadnienia - Przestrzeganie kryteriów udzielenia zamówienia ustalonych w specyfikacji - Ustalenie podkryteriów dla kryteriów udzielenia zamówienia - Dostęp do dokumentów)
   2013/C 352/24
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Belgium SA (Bruksela, Belgia); European Dynamics Luxembourg SA (Ettelbrück, Luksemburg); Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja); i European Dynamics UK Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: V. Christianos, adwokat)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA) (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo V. Salvatore, a następnie T. Jabłoński i C. Maignen, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów H.G. Kamanna i E. Arsenidou)

      Przedmiot

   Z jednej strony stwierdzenie nieważności decyzji EMA nr EMA/787935/2011 z dnia 3 października 2011 r., którą odrzucono ofertę przedłożoną przez skarżące w ramach otwartego postępowania przetargowego EMA/2011/05/DV, a z drugiej strony stwierdzenie nieważności decyzji nr EMA/882467/2011 zarządzającego dyrektora EMA z dnia 9 listopada 2011 r., którą odrzucono ponowny wniosek skarżących o uzyskanie dostępu do dokumentów postępowania przetargowego dotyczących składu komitetu oceniającego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Agencji Leków (EMA) nr EMA/787935/2011 z dnia 3 października 2011 r., którą odrzucono ofertę przedłożoną przez European Dynamics Belgium SA, European Dynamics Luxembourg SA, Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE i European Dynamics UK Ltd w ramach otwartego postępowania przetargowego EMA/2011/05/DV.

               2)

               Nie ma konieczności orzekania w przedmiocie żądań mających na celu stwierdzenie nieważności decyzji nr EMA/882467/2011 zarządzającego dyrektora EMA z dnia 9 listopada 2011 r., którą odrzucono ponowny wniosek skarżących o uzyskanie dostępu do dokumentów postępowania przetargowego dotyczących składu komitetu oceniającego.

               3)

               EMA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 49 z 18.2.2012.


title: Sprawa C-414/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 11 października 2006 r. — Lidl Belgium GmbH & Co. KG przeciwko Finanzamt Heilbronn

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 11 października 2006 r. — Lidl Belgium GmbH & Co. KG przeciwko Finanzamt Heilbronn
   (Sprawa C-414/06)
   (2006/C 326/52)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lidl Belgium GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Finanzamt Heilbronn
   Pytanie prejudycjalne
   Czy pozostaje w zgodzie z art. 43 oraz art. 56 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską okoliczność, że niemieckie przedsiębiorstwo uzyskujące dochody z działalności gospodarczej nie może przy obliczaniu zysku odliczyć strat powstałych z tytułu prowadzenia zakładu w innym państwie członkowskim (tutaj: w Luksemburgu) ze względu na fakt, że, zgodnie z mającą zastosowanie umową o unikaniu podwójnego opodatkowania, odpowiednie dochody z tytułu prowadzenia zakładu nie podlegają opodatkowaniu w Niemczech?


title: Sprawa T-332/06: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2006 r. — Alcoa Trasformazioni przeciwko Komisji

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/77

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2006 r. — Alcoa Trasformazioni przeciwko Komisji
   (Sprawa T-332/06)
   (2006/C 326/158)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Alcoa Trasformazioni Srl (Portoscuso, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Siragusa, T. Müller-Ibord, F. M. Salerno i T. Graf)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 lipca 2006 r. (1) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego i taryf opłat za energię elektryczną należnych od skarżącego w Portovesme i Fusina lub, ewentualnie, stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie, w jakim uznaje ona te taryfy opłat za nową pomoc przyznaną bezprawnie;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga, wniesiona na podstawie art. 230 WE, ma na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 lipca 2006 r. (zwanej dalej „decyzją z 2006 r.”), kwalifikującej taryfy opłat za energię elektryczną stosowane do zakładów produkcji aluminium będących własnością skarżącej, które znajdują się w Portovesme na Sardynii i w Fusina w regionie Wenecji, jako nową pomoc przyznaną bezprawnie i na mocy art. 88 ust. 2 WE wszczynającej formalne postępowanie w sprawie tych taryf opłat.
   Skarżąca utrzymuje, że decyzja z 2006 r. jest błędna i niezgodna z prawem, ponieważ zawiera ona odstępstwa od wcześniejszej decyzji Komisji, ponieważ utrzymuje ona, iż omawiane taryfy opłat nie stanowią pomocy państwa i narusza procedurę, która powinna zostać zastosowana w tym wypadku przez Komisję. Skarżąca podnosi w szczególności trzy zarzuty:
   Po pierwsze, skarżąca utrzymuje, że wszczynając formalne postępowanie w sprawie omawianych taryf opłat i uznając je za nową pomoc przyznaną bezprawnie, Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie i naruszyła art. 88 ust. 2, ponieważ po pierwsze, nie było podstawy ku temu, aby uznać, że taryfy opłat stanowią korzyść powodującą powstanie pomocy państwa i po drugie, Komisja nie oceniła w sposób konstruktywny tego, czy taryfy opłat rzeczywiście stanowią dla skarżącej taką korzyść. Ponadto, skarżąca utrzymuje, co też potwierdza „decyzja z 1996 r.”, że taryfy opłat odpowiadają cenom, które zgodnie z oczekiwaniami rozsądny podmiot rynkowy mógłby nałożyć w normalnych warunkach rynkowych, a zatem nie stanowią one dla skarżącej korzyści mogącej przybrać formę pomocy. Z kolei, decyzja z 2006 r., która nie dokonuje takiej oceny, ogranicza się jedynie do stwierdzenia, że taką korzyść ustanawiają taryfy opłat. W ten sposób Komisja miała odrzucić ustalenia przedstawione w poprzedniej decyzji oraz zawarte w obecnej decyzji uwagi o charakterze faktycznym, potwierdzające brak występowania takiej korzyści. Ponadto, skarżąca utrzymuje naruszenie przez Komisję spoczywającego na niej obowiązku właściwego uzasadnienia, który wynika z art. 253 WE.
   Po drugie, skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła zasady pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań, skutecznie uchylając „decyzję z 1996 r.” i kwalifikując taryfy opłat jako nową pomoc państwa, co jest wyraźnie sprzeczne z jej wcześniejszymi twierdzeniami. Skarżąca stoi na stanowisku, że wnioski wstępnie wysunięte przez Komisję obowiązują do momentu, w którym względy, stanowiące podstawę dla pierwotnej decyzji Komisji chwili, nie ulegną istotnej zmianie.
   Po trzecie, skarżąca utrzymuje naruszenie przez Komisję art. 88 WE oraz ram proceduralnych, jakie przepis ten przewiduje dla istniejącej pomocy, jak również art. 1 lit. b) v) oraz art. 17-19 rozporządzenia (WE) nr 659/99 (2) oraz podstawowych zasad prawa wspólnotowego.

      (1)  Dz. U. C 214 z 2006 r., str. 5.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. (Dz.U. L 83 z 1999 r., str. 1).


title: Sprawa T-145/10: Postanowienie Sądu z dnia 26 czerwca 2012 r. — Solae przeciwko OHIM — Delitaste (alpha taste)

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/20

         Postanowienie Sądu z dnia 26 czerwca 2012 r. — Solae przeciwko OHIM — Delitaste (alpha taste)
   (Sprawa T-145/10) (1)

   2012/C 250/37
   Język postępowania: grecki
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa C-15/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Leopold Sommer przeciwko Landesgeschäftsstelle des Arbeitsmarktservice Wien (Przystąpienie nowych państw członkowskich — Republika Bułgarii — Uregulowanie państwa członkowskiego uzależniające wydanie zezwolenia na pracę obywatelom bułgarskim od oceny sytuacji na rynku pracy — Dyrektywa 2004/114/WE — Warunki przyjęcia obywateli państw trzecich w celu odbywania studiów, udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu bez wynagrodzenia lub wolontariacie)

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Leopold Sommer przeciwko Landesgeschäftsstelle des Arbeitsmarktservice Wien
   (Sprawa C-15/11) (1)

   (Przystąpienie nowych państw członkowskich - Republika Bułgarii - Uregulowanie państwa członkowskiego uzależniające wydanie zezwolenia na pracę obywatelom bułgarskim od oceny sytuacji na rynku pracy - Dyrektywa 2004/114/WE - Warunki przyjęcia obywateli państw trzecich w celu odbywania studiów, udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu bez wynagrodzenia lub wolontariacie)
   2012/C 250/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Leopold Sommer

      Strona pozwana: Landesgeschäftsstelle des Arbeitsmarktservice Wien

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof — Wykładnia dyrektywy Rady 2004/114/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie warunków przyjmowania obywateli państw trzecich w celu odbywania studiów, udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu bez wynagrodzenia lub wolontariacie (Dz.U. L 375, s. 12), a w szczególności jej art. 17 oraz ust. 14 załącznika VI — wykazu, o którym mowa w art. 20 Protokołu dotyczącego warunków i uzgodnień w sprawie przyjęcia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej (Dz.U. 2005, L 157, s. 104) — Uregulowanie państwa członkowskiego uzależniające wydanie pozwolenia na pracę obywatelom bułgarskim od oceny sytuacji panującej na rynku zatrudnienia — Ewentualne zastosowanie dyrektywy 2004/114/WE

      Sentencja

               1)

               Punkt 1 ust. 14 załącznika VI Protokołu dotyczącego warunków i uzgodnień w sprawie przyjęcia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że warunki dostępu studentów bułgarskich do rynku pracy w okresie właściwym dla stanu faktycznego sprawy głównej nie mogą być bardziej restrykcyjne niż te, które zostały określone w dyrektywie Rady 2004/114/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie warunków przyjmowania obywateli państw trzecich w celu odbywania studiów, udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu bez wynagrodzenia lub wolontariacie.

               2)

               Uregulowanie krajowe tego rodzaju, jak występujące w sprawie przed sądem krajowym, zastrzega wobec obywateli bułgarskich traktowanie bardziej restrykcyjne niż traktowanie zastrzeżone na rzecz obywateli państw trzecich na podstawie dyrektywy 2004/114.

      (1)  Dz.U. C 113 z 9.4.2011.


title: Sprawa F-22/14: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2014 r. – ZZ przeciwko EMCDDA

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/34

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2014 r. – ZZ przeciwko EMCDDA
   (Sprawa F-22/14)
   2014/C 235/45
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: L. Levi i M. Vandenbussche, prawnicy)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (EMCDDA)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności po pierwsze, decyzji oddalającej wniosek strony skarżącej w sprawie stwierdzenia stosowanego wobec niej mobbingu przez jej bezpośredniego przełożonego a po drugie, decyzji w sprawie nieprzedłużenia z nią umowy o pracę oraz dwóch innych decyzji oddalających jej skargi na przełożonych. Strona skarżąca żąda również przeprowadzenia nowego dochodzenia w sprawie oraz wypłaty odszkodowania i zadośćuczynienia.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora EMCDDA z dnia 11 września 2012 r. oddalającej wniosek strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 14 września 2012 r. w sprawie nieprzedłużenia umowy o pracę ze stroną skarżącą;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji prezesa zarządu EMCDDA z dnia 13 maja 2013 r. oraz decyzji dyrektora EMCDDA z dnia 25 czerwca 2013 r., oddalających twierdzenia strony skarżącej zawarte w skardze z dnia 10 grudnia 2013 r.;

               —

               nakazanie przeprowadzenia nowego, prawidłowego, bezinteresownego i bezstronnego dochodzenia;

               —

               przyznanie stronie skarżącej odszkodowania za poniesioną szkodę, oszacowanego na 4 30  202 EUR;

               —

               przyznanie stronie skarżącej zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę, oszacowanego na 1 20  000 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-569/08: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Visonic przeciwko OHIM — Sedea Electronique (VISIONIC)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/40

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Visonic przeciwko OHIM — Sedea Electronique (VISIONIC)
   (Sprawa T-569/08)
   (2009/C 55/72)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Visonic Ltd (Tel Aviv, Izrael) (przedstawiciele: adwokaci A. Beschorner i C. Thomas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Sedea Electronique SA (Seclin, Francja)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 października 2008 r. w sprawach połączonych R 946/2007-2 i R 1151/2007-2;

               —

               unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 562 982 „VISIONIC” dla wszystkich towarów, których dotyczy;

               —

               obciążenie OHIM kosztami powstałymi w postępowaniu przed sądem oraz obciążenie drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania administracyjnego przed Izbą Odwoławczą;

               —

               wyznaczenie rozprawy w niniejszej sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy „VISIONIC” dla towarów należących do klasy 9

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Decyzja Wydziału Unieważnień: częściowe uwzględnienie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania w sprawie R 946/2007-2; stwierdzenie nieważności spornej decyzji oddalającej wniosek o unieważnienie; oddalenie odwołania w sprawie R 1151/2007-2.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 52 ust. 3, art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, jak również ogólnych zasad prawa znaków towarowych, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie uznała, że strona skarżąca zezwoliła na rejestrację wspólnotowego znaku towarowego, będącego przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności, i w rezultacie Izba Odwoławcza nie zbadała, czy istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd odbiorców w odniesieniu do rozpatrywanych znaków towarowych


title: Sprawa C-342/09P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 27 października 2010 r. — Victor Guedes — Indústria e Comércio, S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Consorci de l’Espai Rural de Gallecs, z siedzibą w Gallecs (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 — Znak graficzny Gallecs — Sprzeciw właściciela krajowych graficznych znaków towarowych GALLO, GALLO AZEITE NOVO i Azeite Novo oraz graficznego wspólnotowego znaku towarowego GALLO — Oddalenie sprzeciwu — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/7

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 27 października 2010 r. — Victor Guedes — Indústria e Comércio, S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Consorci de l’Espai Rural de Gallecs, z siedzibą w Gallecs
   (Sprawa C-342/09P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 - Znak graficzny Gallecs - Sprzeciw właściciela krajowych graficznych znaków towarowych GALLO, GALLO AZEITE NOVO i Azeite Novo oraz graficznego wspólnotowego znaku towarowego GALLO - Oddalenie sprzeciwu - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)
   2011/C 80/11
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Victor Guedes — Indústria e Comércio, SA (przedstawciel: adwokat B. Braga da Cruz)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik), Consorci de l’Espai Rural de Gallecs, z siedzibą w Gallecs

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie T-151/08 Victor Guedes — Indústria e Comércio, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez właściciela graficznych krajowych znaków towarowych „GALLO”, „GALLO AZEITE NOVO”, „GALLO AZEITE” oraz graficznego wspólnotowego znaku towarowego „GALLO” dla towarów i usług należących do klas 29 i 31 na decyzję R 986/2007-2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 16 stycznia 2008 r. oddalającą odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów o oddaleniu sprzeciwu wniesionego przez wnoszącego odwołanie wobec zgłoszenia graficznego znaku towarowego „Gallecs” dla towarów należących do klas 29, 31 i 35 — Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Victor Guedes — Indústria e Comércio SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa C-323/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Madrid (Hiszpania) w dniu 16 lipca 2008 r. — Ovidio Rodríguez Mayor, Pilar Pérez Boto, Pedro Gallego Morzillo, Alfonso Francisco Pérez, Juan Marcelino Gabaldón Morales, Marta María Maestro Campo i Bartolomé Valera Huete przeciwko Herencia yacente po Rafaelu De Las Heras Dávili, Sagrario de las Heras Dávili i Fondo de Garantía Salarial

text:
               13.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Madrid (Hiszpania) w dniu 16 lipca 2008 r. — Ovidio Rodríguez Mayor, Pilar Pérez Boto, Pedro Gallego Morzillo, Alfonso Francisco Pérez, Juan Marcelino Gabaldón Morales, Marta María Maestro Campo i Bartolomé Valera Huete przeciwko Herencia yacente po Rafaelu De Las Heras Dávili, Sagrario de las Heras Dávili i Fondo de Garantía Salarial
   (Sprawa C-323/08)
   (2008/C 236/19)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Superior de Justicia de Madrid (Hiszpania).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ovidio Rodríguez Mayor, Pilar Pérez Boto, Pedro Gallego Morzillo, Alfonso Francisco Pérez, Juan Marcelino Gabaldón Morales, Marta María Maestro Campo y Bartolomé Valera Huete

      Strona pozwana: Herencia yacente po Rafaelu De Las Heras Dávili, Sagrario de las Heras Dávila i Fondo de Garantía Salarial
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 51 hiszpańskiego Estatuto de los Trabajadores uchybia zobowiązaniom nałożonym dyrektywą Rady nr 98/59/WE (1) z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych poprzez ograniczenie pojęcia „zwolnienia grupowe” do zwolnień z przyczyn ekonomicznych, technologicznych, organizacyjnych lub związanych z procesem produkcji, a nie obejmując tym pojęciem zwolnień ze wszystkich przyczyn niezwiązanych z pracownikiem?

               2)

               Czy z dyrektywą Rady nr 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. jest również niegodny przepis zawarty w art. 49 ust. 1 lit. g) Estatuto de los Trabajadores, który przewiduje dla pracowników, którzy tracą pracę z powodu śmierci, przejścia na emeryturę lub niezdolności do pracy pracodawcy odprawę ograniczoną do jednomiesięcznej pensji, wyłączając ich z zakresu art. 51 tego aktu prawnego i naruszając przepisy art. 1, 2, 3, 4 i 6 przywołanej dyrektywy?

               3)

               Czy hiszpańskie przepisy dotyczące zwolnień grupowych, a konkretnie art. 49 ust. 1 lit. g) i art. 51 Estatuto de los Trabajadores naruszają art. 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz Wspólnotową kartę podstawowych praw socjalnych pracowników, przyjętą na posiedzeniu Rady Europejskiej w Strasburgu w dniu 9 grudnia 1989 r.?

      (1)  Dz.U. L 225, s. 16.


title: Sprawa T-508/12: Postanowienie Sądu z dnia 13 grudnia 2013 r. — Automobile Association przeciwko OHMI — Duncan Petersen Publishing (Classeurs)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/44

         Postanowienie Sądu z dnia 13 grudnia 2013 r. — Automobile Association przeciwko OHMI — Duncan Petersen Publishing (Classeurs)
   (Sprawa T-508/12) (1)

   2014/C 45/78
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa T-539/13: Postanowienie Sądu z dnia 21 kwietnia 2016 r. – Inclusion Alliance for Europe/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) – Projekty MARE, Senior i ECRN – Odzyskanie części wypłaconego wkładu finansowego – Decyzja stanowiąca tytuł egzekucyjny – Charakter podniesionych zarzutów – Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/51

      Postanowienie Sądu z dnia 21 kwietnia 2016 r. – Inclusion Alliance for Europe/Komisja
      (Sprawa T-539/13) (1)

      ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) - Projekty MARE, Senior i ECRN - Odzyskanie części wypłaconego wkładu finansowego - Decyzja stanowiąca tytuł egzekucyjny - Charakter podniesionych zarzutów - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
      (2016/C 211/65)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Inclusion Alliance for Europe GEIE (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat S. Famiani)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Di Paolo i F. Moro, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata D. Gulla)

         Przedmiot

      Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2013) 4693 final z dnia 17 lipca 2013 r. dotyczącej odzyskania kwoty 212 411,89 EUR, powiększonej o odsetki, należnej od skarżącej w ramach projektów MARE, Senior i ECRN.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Inclusion Alliance for Europe GEIE zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 15 z 18.1.2014.


title: Sprawa C-210/12: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht — Niemcy) — Sumitomo Chemical Co. Ltd przeciwko Deutsches Patent- und Markenamt (Prawo patentowe — Środki ochrony roślin — Dodatkowe świadectwo ochronne — Rozporządzenie (WE) nr 1610/96 — Dyrektywa 91/414/EWG — Nadzwyczajne zezwolenie na dopuszczenie do obrotu na podstawie art. 8 ust. 4 tej dyrektywy)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/13

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht — Niemcy) — Sumitomo Chemical Co. Ltd przeciwko Deutsches Patent- und Markenamt
   (Sprawa C-210/12) (1)

   (Prawo patentowe - Środki ochrony roślin - Dodatkowe świadectwo ochronne - Rozporządzenie (WE) nr 1610/96 - Dyrektywa 91/414/EWG - Nadzwyczajne zezwolenie na dopuszczenie do obrotu na podstawie art. 8 ust. 4 tej dyrektywy)
   2013/C 367/21
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundespatentgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sumitomo Chemical Co. Ltd

      Strona pozwana: Deutsches Patent- und Markenamt

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundespatentgericht — Wykładnia art. 3 ust. 1 lit. b) oraz art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1610/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla środków ochrony roślin (Dz.U. L 198, s. 30) — Warunki otrzymania dodatkowego świadectwa — Możliwość wystawienia wspomnianego świadectwa na postawie uprzedniego zezwolenia na dopuszczenie do obrotu wydanego zgodnie z art. 8 ust. 4 dyrektywy 81/414/EWG — Substancja czynna chlotianidyna

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1610/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla środków ochrony roślin należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wydaniu dodatkowego świadectwa ochronnego dla środka ochrony roślin posiadającego nadzwyczajne zezwolenie na dopuszczenie do obrotu wydane na podstawie art. 8 ust. 4 dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, zmienionej dyrektywą Komisji 2005/58/WE z dnia 21 września 2005 r.

               2)

               Artykuł 3 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1610/96 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby wniosek o wydanie dodatkowego świadectwa ochronnego mógł zostać złożony przed datą uzyskania przez środek ochrony roślin zezwolenia na dopuszczenie do obrotu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 209 z 14.7.2012.


title: Sprawa T-446/07: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2007 r. — Royal Appliance International przeciwko OHIM — BSH Bosch und Siemens Hausgeräte (Centrixx)

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/30

         Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2007 r. — Royal Appliance International przeciwko OHIM — BSH Bosch und Siemens Hausgeräte (Centrixx)
   (Sprawa T-446/07)
   (2008/C 37/47)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Royal Appliance International GmbH (Hilden, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K.-J. Michaeli i M. Schork)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH (Monachium, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 3 października 2007 r. w sprawie R 572/2006-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Centrixx” dla towarów z klasy 7 (zgłoszenie nr 3 016 227).

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:słowny niemiecki znak towarowy „sensixx” dla towarów z klasy 7 (nr 30 244 090).

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie zgłoszenia.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), jako że Izba Odwoławcza nieprawidłowo zastosowała wynikające z orzecznictwa wspólnotowego zasady dotyczące prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, str. 1).


title: Sprawa C-163/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Administrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2012 r. — Società Cooperativa Autonoleggio Piccola arl i Gianpaolo Vivani przeciwko Comune di Grottaferrata

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Administrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2012 r. — Società Cooperativa Autonoleggio Piccola arl i Gianpaolo Vivani przeciwko Comune di Grottaferrata
   (Sprawa C-163/12)
   2012/C 165/24
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Administrativo Regionale del Lazio

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Società Cooperativa Autonoleggio Piccola arl, Gianpaolo Vivani

      Strona pozwana: Comune di Grottaferrata

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 TFUE, art. 3 traktatu UE, art. 3, 4, 5 i 6 traktatu UE, art. 101 i 102 TFUE oraz rozporządzenie EWG nr 2454/1992 (1) i rozporządzenie WE nr 12/1998 (2) stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 3 ust. 3 i art. 11 ustawy nr 21 z 1992 r. w zakresie, w jakim stanowią, odpowiednio, że „3. Siedziba przewoźnika i garaż muszą znajdować się wyłącznie na terenie gminy, która wydała zezwolenie,” i że „[…] Zamówienia przewozu w ramach usługi najmu z kierowcą składa się w garażach. Rozpoczęcie i zakończenie każdej pojedynczej usługi najmu z kierowcą muszą nastąpić w garażu znajdującym się w gminie, która wydała zezwolenie, z uwzględnieniem powrotu do tego garażu, natomiast odbiór i dostarczenie użytkownika do punktu docelowego mogą nastąpić również na terenie innych gmin. […]”?

               2)

               Czy art. 49 TFUE, art. 3 traktatu UE, art. 3, 4, 5 i 6 traktatu UE, art. 101 i 102 TFUE oraz rozporządzenie EWG nr 2454/1992 i rozporządzenie WE nr 12/1998 stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 5 i 10 ustawy regionalnej Lazio nr 58 z dnia 26 października 1993 r. w zakresie, w jakim stanowią, odpowiednio, że „[…] Odbiór użytkownika lub rozpoczęcie usługi następują na terenie gminy, która wydała zezwolenie,” i że „[…] odbiór użytkownika i rozpoczęcie usługi następują wyłącznie na terenie gminy, która wydała licencję lub zezwolenie, i są wykonywane w kierunku jakiegokolwiek punktu docelowego, uprzednio zaakceptowanego przez kierowcę w wypadku punktu docelowego położonego poza terenem gminy. […]”?

      (1)  Dz.U. L 251, s. 1.

      (2)  Dz.U. 1998, L 4, s. 10


title: Sprawa T-217/16: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2016 r. – Internacional de Productos Metálicos/Komisja

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/38

         Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2016 r. – Internacional de Productos Metálicos/Komisja
   (Sprawa T-217/16)
   (2016/C 251/44)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Internacional de Productos Metálicos, S.A. (Vitoria-Gasteiz, Hiszpania) (przedstawiciele: C. Cañizares Pacheco, E. Tejedor de la Fuente, A. Monreal Lasheras, abogados)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/278 z dnia 26 lutego 2016 r. uchylającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji na podstawie podniesionych podstaw nieważności;

               —

               uznanie w sposób wyraźny, że art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/278 z dnia 26 lutego 2016 r. uchylającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji ma zastosowanie z mocą wsteczną.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca kwestionuje ważność wskazanego rozporządzenia, ponieważ – jakkolwiek uchyliło ono cła antydumpingowe nałożone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ze względu na decyzje przyjęte przez właściwe organy WTO – w art. 2 tego rozporządzenia ograniczono możliwość zwrotu zapłaconych ceł w związku z brakiem nadania temu uchyleniu charakteru retroaktywnego, co prowadzi do pozostania ceł antydumpingowych sprzecznych z regulacjami WTO w porządku prawnym bez żadnego obiektywnego uzasadnienia tej decyzji ze względów porządku publicznego.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący nieważności art. 2 zaskarżonego rozporządzenia ze względu na naruszenie porozumienia antydumpingowego.

                           —

                           W tym względzie skarżąca podnosi, że jak przyznała Komisja w zaskarżonym rozporządzeniu, uchylenie ceł antydumpingowych wynika z naruszenia porozumienia antydumpingowego przez Radę, w związku z czym zgodność z prawem zakwestionowanego artykułu powinna być oceniana przy uwzględnieniu obowiązków Unii ustanowionych przy podpisaniu tego porozumienia.

                           —

                           Ponadto, jak wskazuje porozumienie antydumpingowe, Unia jako umawiająca się strona tej umowy może ustanowić cła antydumpingowe jedynie z poszanowaniem procedury ustanowionej w owej umowie międzynarodowej. Mając na uwadze, że Rada naruszyła różne przepisy przy nakładaniu ceł antydumpingowych, jak w sposób wyraźny uznano w rozporządzeniu (UE) 2016/278, Unia Europejska nie miała w ogóle prawa nałożyć uchylonych ceł i nie mogła w związku z tym w żadnym razie ograniczyć skutków tego uchylenia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący pewności prawa i zasady bezpodstawnego wzbogacenia.

                           —

                           W tym zakresie podniesiono, że konieczność uznania retroaktywnego skutku uchylenia ceł antydumpingowych wynika z celu rozpatrywanego rozporządzenia, w którym przyznano, że miało miejsce naruszenie porozumienia antydumpingowego poprzez nałożenie przez Radę uchylonych ceł.

                           —

                           Ponadto, podobnie jak państwa członkowskie są wedle ustanowionego przez Trybunał wymogu zobowiązane do zwrotu kwot otrzymanych z naruszeniem prawa wspólnotowego, ta sama zasada dotyczy kwot uzyskanych przez Unię Europejską z naruszeniem jej prawa, jakim jest porozumienie antydumpingowe. Kwestionowanie retroaktywnego zastosowania uchylenia oznaczałoby, że jednostki muszą ponieść skutki nielegalnego działania bez jakiejkolwiek możliwości naprawienia tej sytuacji, względnie musiałyby one bezzasadnie ponieść bezprawne szkody.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący zasady uzasadnionych oczekiwań.

                           —

                           Wedle skarżącej uznanie naruszenia zobowiązań międzynarodowych zawartych przez Unię Europejską popełnionego poprzez nałożenie ceł antydumpingowych sprzecznych z porozumieniem antydumpingowym skutkowało powstaniem uzasadnionych oczekiwań, że Komisja przyjmie regulację odpowiednią w kontekście przyznanego przez nią naruszenia, bez umożliwienia pozostawania w mocy bezprawnych skutków spowodowanych nałożeniem niezgodnych z prawem ceł antydumpingowych.


title: Sprawa T-344/08: Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2008 r. — EnBW Energie Baden-Württemberg przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/42

         Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2008 r. — EnBW Energie Baden-Württemberg przeciwko Komisji
   (Sprawa T-344/08)
   (2008/C 272/83)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: EnBW Energie Baden-Württemberg AG (Karlsruhe, Niemcy) (przedstawiciele: A. Bach i A. Hahn, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej D(2008) 4931 z dnia 16 czerwca 2008 r. w sprawie wniosku o uzyskanie dostępu do akt sprawy COMP/F/38.899 (Rozdzielnice z izolacją gazową);

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej D(2008) 4931 z dnia 16 czerwca 2008 r. w sprawie wniosku o uzyskanie dostępu do akt sprawy COMP/F/38.899 (Rozdzielnice z izolacją gazową) w zakresie, w jakim Komisja odmówiła skarżącej także częściowego dostępu do znajdujących się w aktach sprawy dokumentów;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 16 czerwca 2008 r., którą ta instytucja oddaliła jej ponowny wniosek o uzyskanie dostępu do dokumentów znajdujących się w aktach Komisji dotyczących sprawy COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową.
   Swą skargę skarżąca opiera na trzech zarzutach.
   W pierwszej kolejności skarżąca podnosi naruszenie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i drugie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) z uwagi na błędną interpretację względnie błędne zastosowanie ustanowionych w tym przepisie wyjątków. Skarżąca podnosi następnie, że Komisja naruszyła art. 4 ust. 2 in fine rozporządzenia nr 1049/2001 ze względu na to, iż niesłusznie zaprzeczyła istnieniu interesu publicznego przemawiającego za uzyskaniem przez skarżącą dostępu do akt sprawy COMP/F/38.899. Wreszcie, skarżąca twierdzi, że ma miejsce naruszenie art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 ze względu na to, iż powinna on była uzyskać dostęp do co najmniej części znajdujących się w aktach sprawy COMP/F/38.899 dokumentów.

      (1)  Rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa F-98/10: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2010 r. — Cervelli przeciwko Komisji

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/42

         Skarga wniesiona w dniu 7 października 2010 r. — Cervelli przeciwko Komisji
   (Sprawa F-98/10)
   ()
   2011/C 13/83
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Francesca Cervelli (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J. R. García-Gallardo Gil-Fournier i M. Arias Díaz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji odmawiającej przyznania skarżącej dodatku zagranicznego

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2010 r.

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawy połączone T-246/08 i T-332/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2009 r. — Melli Bank przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko Islamskiej Republice Islamu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu materiałów jądrowych — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Kontrola sądowa — Proporcjonalność — Równość traktowania — Obowiązek uzasadnienia — Zarzut niezgodności z prawem — Artykuł 7 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 423/2007)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/37

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2009 r. — Melli Bank przeciwko Radzie
   (Sprawy połączone T-246/08 i T-332/08) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko Islamskiej Republice Islamu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu materiałów jądrowych - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Kontrola sądowa - Proporcjonalność - Równość traktowania - Obowiązek uzasadnienia - Zarzut niezgodności z prawem - Artykuł 7 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 423/2007)
   2009/C 205/67
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Melli Bank plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo R. Gordon, QC, J. Stratford i M. Hoskins, barristers, R. Gwynne i T. Din, solicitors, następnie D. Anderson, QC, M. Hoskins, S. Gadhia, D. Murray i M. Din, solicitors)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i E. Finnegan, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, E. Belliard i L. Butel, pełnomocnicy); Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: V. Jackson, pełnomocnik, wspierany przez S. Lee, barrister); i Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: S. Boelaert i P. Aalto, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   W sprawach połączonych T-246/08 i T-332/08 stwierdzenie nieważności pkt 4 tabeli B załącznika do decyzji Rady 2008/475/WE z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 163, s. 29) w zakresie dotyczącym Melli Bank, a w sprawie T-332/08 ewentualne stwierdzenie niestosowania się art. 7 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 423/2007 z dnia 19 kwietnia 2007 r. dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 103, s. 1).

      Sentencja wyroku

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Melli Bank plc pokrywa oprócz własnych kosztów koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej, w tym koszty związane z postępowaniami w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Republika Francuska i Komisja Wspólnot Europejskich pokrywają własne koszty, w tym związane z postępowaniami w sprawie zastosowania środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawa C-166/06: Postanowienie Trybunału z dnia 13 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Bolzano — Włochy) — Eurodomus srl przeciwko Comune di Bolzano (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/22

         Postanowienie Trybunału z dnia 13 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Bolzano — Włochy) — Eurodomus srl przeciwko Comune di Bolzano
   (Sprawa C-166/06) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Oczywista niedopuszczalność)
   (2006/C 294/37)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunale civile di Bolzano
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Eurodomus srl

      Strona pozwana: Comune di Bolzano
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale civile di Bolzano — Wykładnia art. 6 ust. 2 traktatu o Unii Europejskiej — Organ administracji lokalnej wydający przepisy ustawodawcze, które mogą uczynić bezskutecznym orzeczenie sądu administracyjnego mające powagę rzeczy osądzonej — Zgodność z prawem wspólnotowym
   Sentencja
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Bolzano jest niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 154 z 1.7.2006.


title: Sprawa C-460/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Bruxelles — Belgia) — Nadine Paquay przeciwko Société d'architectes Hoet + Minne SPRL (Polityka społeczna — Ochrona kobiet ciężarnych — Dyrektywa 92/85/EWG — Artykuł 10 — Zakaz zwolnienia z pracy od początku ciąży do końca urlopu macierzyńskiego — Okres ochronny — Decyzja o zwolnieniu pracownicy w trakcie takiego okresu ochronnego — Doręczenie i wykonanie decyzji o zwolnieniu po zakończeniu tego okresu — Równe traktowanie pracowników płci męskiej i pracowników płci żeńskiej — Dyrektywa 76/207/EWG — Artykuł 2 ust. 1, art. 5 ust. 1 i art. 6 — Dyskryminacja bezpośrednia ze względu na płeć — Sankcje)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/16

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Bruxelles — Belgia) — Nadine Paquay przeciwko Société d'architectes Hoet + Minne SPRL
   (Sprawa C-460/06) (1)

   (Polityka społeczna - Ochrona kobiet ciężarnych - Dyrektywa 92/85/EWG - Artykuł 10 - Zakaz zwolnienia z pracy od początku ciąży do końca urlopu macierzyńskiego - Okres ochronny - Decyzja o zwolnieniu pracownicy w trakcie takiego okresu ochronnego - Doręczenie i wykonanie decyzji o zwolnieniu po zakończeniu tego okresu - Równe traktowanie pracowników płci męskiej i pracowników płci żeńskiej - Dyrektywa 76/207/EWG - Artykuł 2 ust. 1, art. 5 ust. 1 i art. 6 - Dyskryminacja bezpośrednia ze względu na płeć - Sankcje)
   (2007/C 297/24)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal du travail de Bruxelles
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nadane Paquay

      Strona pozwana: Société d'architectes Hoet + Minne SPRL
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal du travail de Bruxelles — Wykładnia art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1 i art. 6 dyrektywy Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (Dz.U. L 39, str. 40), jak również art. 10 dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (Dz.U. L 348, str. 1) — Zakaz rozwiązywania stosunku pracy — Podjęcie decyzji o wypowiedzeniu pracownicy umowy o pracę, z uwagi na ciążę lub urodzenie dziecka, podczas okresu ochrony przewidzianego w dyrektywie, ale jej doręczenie i wykonanie po upływie tego okresu.
   Sentencja

               1)

               Wykładni art. 10 dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) należy dokonać w ten sposób, że zakazuje on nie tylko doręczenia w okresie ochronnym, o którym mowa w ust. 1 tego artykułu decyzji o zwolnieniu z powodu ciąży lub urodzenia dziecka, ale także rozpoczęcia działań przygotowawczych do takiej decyzji przed końcem tego okresu

               2)

               Decyzja o zwolnieniu z powodu ciąży lub urodzenia dziecka jest sprzeczna z art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy, niezależnie od momentu, w którym owa decyzja o zwolnieniu została doręczona i nawet wtedy, gdy doręczona została po zakończeniu okresu ochronnego, o którym stanowi art. 10 dyrektywy 92/85. Ponieważ decyzja o zwolnieniu jest sprzeczna zarówno z art. 10 dyrektywy 92/85 jak i z art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 1 dyrektywy 76/207, środek wybrany przez państwo członkowskie w oparciu o art. 6 tej ostatniej dyrektywy dla ukarania naruszenia jej postanowień winien być przynajmniej równoważny środkowi, wprowadzonemu przez prawo krajowe w wykonaniu art. 10 i 12 dyrektywy 92/85.

      (1)  Dz.U. C 326 z 31.12.2006.


title: Sprawa T-246/05: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2005 r. przez The Black & Decker Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/47

         Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2005 r. przez The Black & Decker Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-246/05)
   (2005/C 217/102)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   W dniu 4 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga The Black & Decker Corporation, z siedzibą w Towson, Maryland (USA), reprezentowanej przez P. Harrisa, solicitor, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
   Uczestnikiem postępowania przed pierwszą Izbą Odwoławczą była również Atlas Copco Aktiebolag, z siedzibą w Sztokholmie (Szwecja).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie R 730/2004-1;

               —

               stwierdzenie niedopuszczalności sprzeciwu nr B498 717;

               —

               obciążenie OHIM kosztami strony skarżącej poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym przed OHIM oraz w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Strona skarżąca

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Kolorowy czarno-żółty graficzny znak towarowy w kształcie narzędzia dla towarów z klasy 7 (przenośne narzędzia ręczne o napędzie elektrycznym itd.)

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Atlas Copco Aktiebolag

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Niezarejestrowane znaki towarowe i oznaczenia używane dla narzędzi z napędem elektrycznym w obrocie handlowym we wszystkich Państwach Członkowskich

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu jako niedopuszczalnego

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Wydziałowi Sprzeciwów do dalszego postępowania

               Podniesione zarzuty:

               Skarżąca podnosi, że należało stwierdzić niedopuszczalność sprzeciwu, gdyż nie określał on w sposób wystarczająco czytelny wcześniejszych znaków towarowych i oznaczeń, na które się powołano, co stanowiło naruszenie zasady 18 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/1995 (1)

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz. U. L 303 z 15.12.1995, str. 1.


title: Sprawa F-77/14: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2014 r. – ZZ przeciwko Radzie

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/68

      Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2014 r. – ZZ przeciwko Radzie
      (Sprawa F-77/14)
      (2014/C 395/84)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: S. Pappas, avocat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie braku zastosowania art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników, zmienionego art. 1, 67 lit. d) rozporządzenia nr 1023/2013 w zakresie, w jakim wprowadza związek między przyznaniem zwrotu kosztów przewidzianym w tym przepisie a statusem osoby oddelegowanej z państwa pochodzenia lub takiej, która z tego państwa wyjechała oraz stwierdzenie nieważności przyjętych przez Radę w dniu 1 stycznia 2014 r. ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących kosztów podróży z miejsca zatrudnienia do miejsca pochodzenia wprowadzających ten sam związek.

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie, że na podstawie art. 277 TFUE nie znajduje zastosowania art. 1, 67) lit. d) rozporządzenia nr 1023/2013 w zakresie, w jakim uzależnia przewidziany w art. 7 załącznika VII do regulaminu pracowniczego zwrot kosztów corocznych podróży od warunku oddelegowania z państwa pochodzenia lub wyjazdu z niego;

                  —

                  Stwierdzenie nieważności art. 1 ogólnych przepisów wykonawczych z dnia 1 stycznia 2014 r. w zakresie, w jakim uzależnia przewidziany w art. 7 załącznika VII do regulaminu pracowniczego zwrot kosztów corocznych podróży od warunku oddelegowania z państwa pochodzenia lub wyjazdu z niego;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.


title: Sprawa C-238/06 P: Odwołanie wniesione w dniu 29 maja 2006 r. przez Develey Holding GmbH & Co. Beteiligungs KG od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie T-129/04 Develey Holding GmbH & Co. Beteiligungs KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/9

         Odwołanie wniesione w dniu 29 maja 2006 r. przez Develey Holding GmbH & Co. Beteiligungs KG od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie T-129/04 Develey Holding GmbH & Co. Beteiligungs KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa C-238/06 P)
   (2006/C 212/15)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Develey Holding GmbH & Co. Beteiligungs KG (Przedstawiciel: adwokat H. Kunz-Hallstein)

      Uczestnik postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie T-129/04 (1),

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej pozwanego z dnia 20 stycznia 2004 r. (sprawa R 367/2003-2) lub

               —

               posiłkowo przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania,

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie uzasadnia odwołanie od wspomnianego wyroku w sposób następujący:

               1.

               Zgodnie z ogólną i uznaną również w odniesieniu do postępowania przed Trybunałem teorią prawa podstawowe zasady dotyczące ciężaru dowodu wymagają, by osoba, która powołuje się na daną normę prawną, dowiodła spełnienia przesłanek stosowania tej normy. Dotyczy to w szczególności powoływania się na odstępstwa, które zgodnie z orzecznictwem Trybunału zawsze należy interpretować zawężająco. Ponieważ odmawiając rejestracji, Urząd powołał się na odstępstwo, był on zobowiązany wykazać zaistnienie okoliczności uzasadniających zastosowanie odstępstwa.

               2.

               W niniejszym przypadku mamy nie tylko do czynienia z wcześniejszą krajową rejestracją, ale dodatkowo z wcześniejszą krajową rejestracją w państwie członkowskim zarówno Unii Europejskiej, jak i konwencji paryskiej w rozumieniu art. 6 quinquies część A konwencji, której ochrony można odmówić wyłącznie na podstawie przewidującego odstępstwa uregulowania art. 6 quinquies część B konwencji. Przewidziany w art. 6 quinquies część A ust. 1 konwencji przywilej zakazuje pozwanemu stwierdzenia braku zdolności rejestracyjnej zgłoszenia przynajmniej w odniesieniu do terytorium państwa członkowskiego, w którym identyczny znak unijny jest chroniony. Pozwany jako podstawę wydania decyzji wskazał jednak brak charakteru odróżniającego we Wspólnocie, a zatem również na terytorium Republiki Federalnej Niemiec: w ten sposób pozwany stwierdza nieważność rejestracji dokonanej w państwie członkowskim Unii. W takim przypadku nie wystarczy, by Urząd powołał się ogólnie na niezależność „krajowego”, a zatem również własnego, porządku prawnego, ponieważ właściciel unijnego znaku towarowego może domagać się więcej niż zwykłego traktowania wewnątrz kraju. Badanie to winno zostać dokonane więc w świetle art. 6 quinquies konwencji.

               3.

               W odniesieniu do dowodu braku charakteru odróżniającego, Sąd stwierdził, że Urząd dopełnił ciążącego na nim obowiązku przynajmniej w zakresie, w jakim słusznie odwołał się do ogólnego doświadczenia życiowego. Argument ogólnego doświadczenia życiowego nie może jednak stanowić argumentu posiłkowego, na który można się powołać w braku dowodów. Ponadto naruszając prawo, Sąd dokonał badania wyłącznie na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 i całkowicie pominął w tym badaniu art. 6 quinquies część B konwencji paryskiej.

               4.

               Sąd nie dokonał badania charakteru odróżniającego w odniesieniu do konkretnych towarów ani też nie ustalił prawidłowo całościowego wrażenia wywieranego przez znak towarowy. Nie dokonał on również rozróżnienia między poszczególnymi towarami. Sąd przeoczył, że używanie kształtu jako wskazówki pochodzenia również zaspokaja potrzeby uczestników obrotu: kształt opakowania umożliwia im bowiem dokonanie wyboru w supermarketach, gdzie na jednej półce znajduje się obok siebie duża liczba butelek z tą samą zawartością.

      (1)  Dz.U. C 108, str. 20


title: Sprawa T-377/04: Skarga wniesiona dnia 16 września 2004 r. przez Barta Nijsa przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/26

         Skarga wniesiona dnia 16 września 2004 r. przez Barta Nijsa przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-377/04)
   (2004/C 284/52)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 16 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich wniesiona przez Barta Nijsa, zamieszkałego w Bereldange (Luksemburg), reprezentowanego przez Fränka Rollingera, adwokata, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego odmawiającej mu awansu na stopień na stopień tłumacza weryfikatora (w 2003 r. – LA5), podjętej w ramach postępowania w sprawie awansów 2003.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Swoją skargę skarżący opiera na tym, że podczas postępowania w sprawie awansów strona przeciwna przystąpiła do porównania kandydatur bez uwzględnienia wszystkich elementów mogących wpłynąć na jej decyzję, nie troszcząc się o bezstronność, nieobiektywnie, zaniedbując interes służby i na podstawie nieporównywalnych źródeł informacji, rzekomo pochodzących od tego samego weryfikatora, którego kompetencje zawodowe podważył skarżący.


title: Sprawa T-816/14: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2014 r. – Tayto Group/OHIM – MIP Metro (REAL HAND COOKED)

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/26

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2014 r. – Tayto Group/OHIM – MIP Metro (REAL HAND COOKED)
   (Sprawa T-816/14)
   (2015/C 056/37)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tayto Group Ltd (Craigavon, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: R. Kunze, solicitor, i adwokat G. Würtenberger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „REAL HAND COOKED” – zgłoszenie nr 9 0 62  688

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 października 2014 r. w sprawie R 842/2013-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b), art. 64, 75, 76 i 83 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-553/14 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 16 września 2014 r. w sprawie T-35/11 Kyocera Mita Europe BV/Komisja, wniesione w dniu 1 grudnia 2014 r. przez Kyocera Mita Europe BV

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/27

         Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 16 września 2014 r. w sprawie T-35/11 Kyocera Mita Europe BV/Komisja, wniesione w dniu 1 grudnia 2014 r. przez Kyocera Mita Europe BV
   (Sprawa C-553/14 P)
   (2015/C 046/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Kyocera Mita Europe BV (przedstawiciele: P. De Baere i P. Muñiz, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie w całości postanowienia Sądu wydanego w sprawie T-35/11;

               —

               stwierdzenie dopuszczalności odwołania;

               —

               skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd celem orzeczenia co do istoty sprawy;

               —

               obciążenie drugiej strony pozwanej kosztami postępowania odwoławczego i kosztami postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swego odwołania wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty.
   W ramach zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie podniosła, że Sąd dopuścił się błędu co do prawa przy wykładni i zastosowaniu art. 263 TFUE stwierdzając, że zaskarżone rozporządzenie „wymaga środków wykonawczych” w rozumieniu tego postanowienia.
   W ramach zarzutu drugiego wnosząca odwołanie podniosła, że Sąd naruszył prawo wnoszącej odwołanie do bycia wysłuchaną, błędnie ocenił dowody przedstawione przez wnoszącą odwołanie oraz – tytułem pomocniczym – dopuścił się przeinaczenia owych dowodów.


title: Sprawa C-546/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Udine (Włochy) w dniu 28 listopada 2014 r. – Degano Trasporti S.a.s. di Ferruccio Degano & C. w likwidacji

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Udine (Włochy) w dniu 28 listopada 2014 r. – Degano Trasporti S.a.s. di Ferruccio Degano & C. w likwidacji
   (Sprawa C-546/14)
   (2015/C 081/05)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Udine

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Degano Trasporti S.a.s. di Ferruccio Degano & C. w likwidacji

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zasady i przepisy zawarte w art. 4 ust. 3 TUE oraz w dyrektywie Rady 2006/112/WE (1), zgodnie z ich wykładnią dokonaną w wyrokach Trybunału Sprawiedliwości z dnia 17 [lipca] 2008 r. w sprawie C-132/06, z dnia 11 grudnia 2008 r. w sprawie C-174/07 oraz z dnia 29 marca 2012 r. w sprawie C-500/10, należy interpretować w ten sposób, iż są z nimi niezgodne przepisy prawa krajowego (a zatem w niniejszym przypadku wykładnia art. 162 i art. 182b prawa upadłościowego), na mocy których dopuszczalne jest złożenie wniosku o wszczęcie postępowania układowego przewidującego w drodze likwidacji majątku dłużnika tylko częściową spłatę wierzytelności skarbu państwa z tytułu podatku VAT, w przypadku, gdy nie korzysta się z instrumentu, jakim jest ugoda podatkowa i nie można przewidzieć na podstawie opinii niezależnego biegłego oraz w wyniku formalnej kontroli sądu czy w przypadku orzeczenia upadłości wierzytelność ta zostałaby spłacona w większym zakresie?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa C-619/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 30 listopada 2011 r. — Patricia Dumont de Chassart przeciwko Onafts — Office national d'allocations familiales pour travailleurs salariés

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 30 listopada 2011 r. — Patricia Dumont de Chassart przeciwko Onafts — Office national d'allocations familiales pour travailleurs salariés
   (Sprawa C-619/11)
   2012/C 49/27
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal du travail de Bruxelles

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Patricia Dumont de Chassart

      Strona pozwana: Onafts — Office national d'allocations familiales pour travailleurs salariés

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 79 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie narusza zasady ogólne równego traktowania i niedyskryminacji, określone między innymi w art. 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r., w odpowiednim razie w związku z art. 17, 39 lub 43 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejska w brzmieniu ujednoliconym, w sytuacji, gdy jego wykładni dokonuje się w ten sposób, że zezwala on, by wyłącznie zmarły rodzic korzystał z zasady zrównania okresów ubezpieczenia, zatrudnienia lub prowadzenia działalności na własny rachunek, przewidzianej w art. 72 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie tak, że w rezultacie art. 56a ust. 1 skoordynowanych przepisów dotyczących świadczeń rodzinnych dla pracowników najemnych z dnia 19 grudnia 1939 r., wyklucza po stronie pozostałego przy życiu rodzica, niezależnie od jego obywatelstwa, pod warunkiem, że jest obywatelem państwa członkowskiego lub pod warunkiem, że jest objęty zakresem podmiotowym rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie i świadczył pracę w innym państwie Unii Europejskiej w trakcie dwunastomiesięcznego okresu określonego w art. 56a ust. 1 skoordynowanych przepisów dotyczących świadczeń rodzinnych dla pracowników najemnych z dnia 19 grudnia 1939 r., możliwość przedstawienia dowodu na to, że spełnia przesłankę, zgodnie z którą jako osoba uprawniona do świadczenia w rozumieniu art. 51 ust. 3 pkt 1) skoordynowanych przepisów dotyczących świadczeń rodzinnych dla pracowników najemnych z dnia 19 grudnia 1939 r. mógłby ubiegać się o sześć miesięcznych zryczałtowanych zasiłków w trakcie 12 miesięcy poprzedzających zgon, podczas gdy pozostały przy życiu rodzic, czy to obywatel belgijski czy obywatel innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który pracował wyłącznie w Belgii przez okres dwunastu miesięcy, o którym mowa w art. 56a ust. 1 skoordynowanych przepisów dotyczących świadczeń rodzinnych dla pracowników najemnych z dnia 19 grudnia 1939 r. — w odpowiednich przypadkach ponieważ nigdy nie opuszczał belgijskiego terytorium — byłby uprawniony do przedstawienia takiego dowodu?


title: Sprawa T-260/13: Postanowienie Sądu z dnia 28 października 2015 r. – Ryanair/Komisja

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/29

         Postanowienie Sądu z dnia 28 października 2015 r. – Ryanair/Komisja
   (Sprawa T-260/13) (1)

   (2015/C 429/39)
   Język postępowania: angielski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.


title: Sprawa T-370/17: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2017 r. – KPN/Komisja

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/47

         Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2017 r. – KPN/Komisja
   (Sprawa T-370/17)
   (2017/C 249/64)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: KPN BV (Den Haag, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci P. van Ginneken i G. Béquet)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2016) 5165 final z dnia 3 sierpnia 2016 r. uznającej koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym oraz porozumieniem EOG zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 139/2004w sprawie M.7978 – Vodafone/Liberty Global/Dutch JV;

               —

               przekazanie sprawy do ponownego zbadania przez Komisję zgodnie z art.10 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 139/2004

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez Komisję oczywistego błędu w ocenie rynku treści sportowych i wynikłej z tego niezasadności analizy konkurencji dokonanej przez Komisję.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że treści sportowe są niezastępowalne i mają zasadnicze znaczenie dla abonentów. Zdaniem skarżącej powoduje to, że treści sportowe (a szczególnie najważniejsze treści sportowe) mają kluczowe znaczenie dla dostawców telewizyjnych chcących konkurować na (między innymi) rynkach związanych z usługami telewizyjnymi.

                           —

                           Skarżąca podnosi ponadto, że Komisja, twierdząc, iż jest inaczej, popełniła oczywisty błąd w ocenie rynku/rynków treści sportowych. Zdaniem Skarżącej owe błędy w zdefiniowaniu rynku wpłynęły na dokonanie przez Komisję dalszej oceny w tej decyzji i ostatecznie na udzielenie zezwolenia na połączenie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący popełnienia przez Komisję oczywistego błędu w ocenie dotyczącej motywacji do zaangażowania się w zamknięcie dostępu na rynku hurtowego dostarczania płatnych telewizyjnych programów sportowych Premium.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że przed połączeniem Ziggo miał już możliwość i motywację, aby zamknąć konkurentom dostęp do najważniejszych treści. Zdaniem skarżącej Komisja wiedziała o tym i wobec tego połączenie pozwala na rozszerzenie wykluczenia na nowe rynki, takie jak rynki stacjonarno-mobilnych usług pakietowych typu multiplay.

                           —

                           Skarżąca podnosi również, że Komisja niesłusznie stwierdziła, iż wykorzystanie treści na urządzeniach ruchomych jest niewielkie i że wobec tego połączenie nie będzie miało wpływu na te rynki. Co więcej, jak twierdzi Skarżąca, Komisja niesłusznie stwierdziła, że rynki stacjonarno-mobilnych usług pakietowych typu multiplay znajdują się w Niderlandach dopiero na wczesnym etapie rozwoju.

                           —

                           Zdaniem skarżącej Komisja niesłusznie doszła wobec tego do wniosku, że połączenie nie będzie miało negatywnych skutków dotyczących zamknięcia dostępu do treści sportowych na rynkach stacjonarno-mobilnych usług pakietowych typu multiplay.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący braku uzasadnienia przez Komisję powodów, dla których joint venture nie będzie miała motywacji, aby nie dopuścić konkurentów na rynku niższego do najważniejszych treści.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że stwierdzenia Komisji omówione we wcześniejszych zarzutach nie zostały wystarczająco uzasadnione.


title: Sprawa T-507/11: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2011 r. — Peek&Cloppenburg przeciwko OHIM — Peek&Cloppenburg (Peek&Cloppenburg)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/18

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2011 r. — Peek&Cloppenburg przeciwko OHIM — Peek&Cloppenburg (Peek&Cloppenburg)
   (Sprawa T-507/11)
   2011/C 362/26
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Peek&Cloppenburg KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat S. Abrar)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Peek&Cloppenburg (Hamburg, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie R 262/2005-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Peek&Cloppenburg” dla usług z klasy 35

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Peek&Cloppenburg

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: inne wcześniejsze prawo do oznaczenia, mianowicie firma „Peek&Cloppenburg” ważna w Niemczech

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ nie można była zabronić używania wcześniejszego znaku „Peek&Cloppenburg” i brak jest podstawy dla żądania zakazu używania na terytorium Niemiec na podstawie §12 Markengesetz oraz naruszenie art. 76 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ przed wydaniem decyzji Izba Odwoławcza powinna była zaczekać na wydanie orzeczenia przez niemiecki Bundesgerichtshof i na uzyskanie przez to orzeczenie, wydane w niemieckim postępowaniu o wykreślenie znaku towarowego, powagi rzeczy osądzonej


title: Sprawa C-387/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Ancona — Włochy) — MI.VER Srl, Daniele Antonelli przeciwko Provincia di Macerata (Odpady — Pojęcie tymczasowe składowanie — Dyrektywa 75/442/EWG — Decyzja 2000/532/WE — Możliwość mieszania ze sobą odpadów oznaczonych różnymi kodami — Pojęcie opakowania mieszane )

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Ancona — Włochy) — MI.VER Srl, Daniele Antonelli przeciwko Provincia di Macerata
   (Sprawa C-387/07) (1)

   (Odpady - Pojęcie „tymczasowe składowanie’ - Dyrektywa 75/442/EWG - Decyzja 2000/532/WE - Możliwość mieszania ze sobą odpadów oznaczonych różnymi kodami - Pojęcie „opakowania mieszane’)
   (2009/C 32/12)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale di Ancona
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: MI.VER Srl, Daniele Antonelli

      Strona pozwana: Provincia di Macerata
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Ancona — Wykładnia dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 194, s. 39) i decyzji Komisji 2000/532/WE z dnia 3 maja 2000 r. zastępującej decyzję 94/3/WE ustanawiającą wykaz odpadów zgodnie z art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 75/442/EWG w sprawie odpadów oraz decyzję Rady 94/904/WE ustanawiającą wykaz odpadów niebezpiecznych zgodnie z art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 91/689/EWG w sprawie odpadów niebezpiecznych (Dz.U. L 226, s. 3) — pojęcie tymczasowego składowani — prawo producenta odpadów mieszania ze sobą odpadów oznaczonych różnym kodami europejskiego katalogu odpadów zawartego w decyzji 2000/532/WE
   Sentencja

               1)

               Dyrektywa Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r., jak i decyzja Komisji 2000/532/WE z dnia 3 maja 2000 r. zastępująca decyzję 94/3/WE ustanawiająca wykaz odpadów zgodnie z art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 75/442/EWG w sprawie odpadów oraz decyzji Rady 94/904/EWG ustanawiającą wykaz odpadów niebezpiecznych zgodnie z art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 91/689/WE w sprawie odpadów niebezpiecznych nie zakazują producentowi odpadów mieszania odpadów oznaczonych różnymi kodami wykazu załączonego do decyzji 2000/532 w trakcie ich tymczasowego składowania w czasie zbiórki w miejscu ich wytwarzania. Niemniej jednak państwa członkowskie są zobowiązane do podjęcia działań zobowiązujących producenta odpadów do ich sortowania i osobnego tymczasowego składowania w czasie zbiórki w miejscu ich wytwarzania oraz posługiwania się w tym celu kodami z wymienionego wykazu, jeżeli tylko uznają działania takie za konieczne z punktu widzenia realizacji celów określonych w art. 4 akapit pierwszy tej dyrektywy 75/442, zmienionej rozporządzeniem nr 1882/2003.

               2)

               Ponieważ przepisy krajowe przytaczają wykaz załączony do decyzji 2000/532, kod 15 01 06 oznaczający „opakowania mieszane” może być używany do identyfikacji odpadów składających się ze zmieszanych ze sobą opakowań z różnych tworzyw.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa C-167/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — Draka NK Cables Ltd, AB Sandvik international, VO Sembodja BV, Parc Healthcare International Limited przeciwko Omnipol Ltd (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 43 ust. 1 — Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych — Pojęcie strona )

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/18

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — Draka NK Cables Ltd, AB Sandvik international, VO Sembodja BV, Parc Healthcare International Limited przeciwko Omnipol Ltd
   (Sprawa C-167/08) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 43 ust. 1 - Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych - Pojęcie „strona”)
   2009/C 141/30
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van Cassatie van België

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Draka NK Cables Ltd, AB Sandvik international, VO Sembodja BV, Parc Healthcare International Limited

      Strona pozwana: Omnipol Ltd

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van Cassatie van België — Wykładnia art. 43 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych („Bruksela I”) (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) — Pojęcie strony — Skarga wniesiona przez wierzyciela w imieniu i na rzecz jego dłużnika — Orzeczenie w sprawie wniosku o stwierdzenie wykonalności

      Sentencja

   Artykuł 43 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że wierzyciel dłużnika nie jest uprawniony do wniesienia środka zaskarżenia od orzeczenia rozstrzygającego o wniosku o stwierdzenie wykonalności, jeżeli formalnie nie uczestniczył on jako strona w postępowaniu, w ramach którego inny wierzyciel tego dłużnika złożył ten wniosek o stwierdzenie wykonalności.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008


title: Sprawa C-319/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Ischia (Włochy) w dniu 15 lipca 2008 r. — Lucia Anna Giorgia Iacono przeciwko Telecom Italia SpA

text:
               13.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Ischia (Włochy) w dniu 15 lipca 2008 r. — Lucia Anna Giorgia Iacono przeciwko Telecom Italia SpA
   (Sprawa C-319/08)
   (2008/C 236/17)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Giudice di Pace di Ischia
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lucia Anna Giorgia Iacono

      Strona pozwana: Telecom Italia SpA
   Pytanie prejudycjalne
   Czy przepisy wspólnotowe zawarte w art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, dyrektywie 2002/22/WE (1), dyrektywie 1999/44/WE (2), zaleceniu Komisji 2001/310/WE (3) oraz dyrektywie 1998/257/WE (4) są bezpośrednio wiążące i podlegają wykładni w świetle której spory „w zakresie komunikacji elektronicznej pomiędzy użytkownikami końcowymi i przedsiębiorcami, wynikające z nieprzestrzegania przepisów w zakresie usługi uniwersalnej i praw użytkowników końcowych, przewidzianych w przepisach ustawowych, uchwałach władz, warunkach umownych i karcie usług” (spory, o których mowa w art. 2 uchwały nr 173/07/CONS gwaranta), nie muszą stanowić przedmiotu obligatoryjnej próby zawarcia ugody, z braku której skarga do sądu jest niedopuszczalna, gdyż przepisy te przeważają nad normą wynikającą z art. 3 ust. 1 przywołanej uchwały władz gwarancyjnych w zakresie komunikacji?

      (1)  Dz.U. L 108, s. 51.

      (2)  Dz.U. L 171, s. 12.

      (3)  Dz.U. L 109, s. 56.

      (4)  Dz.U. L 115, s. 31 (Zalecenie Komisji).


title: Sprawa T-315/11: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2011 r. — Fortress Participations przeciwko OHIM — Fortress Investment Group i Fortress Investment Group (UK) (FORTRESS)

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/33

         Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2011 r. — Fortress Participations przeciwko OHIM — Fortress Investment Group i Fortress Investment Group (UK) (FORTRESS)
   (Sprawa T-315/11)
   2011/C 238/56
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fortress Participations BV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokat M.L.J. van de Braak, B. Ladas, solicitor, i S. Malynicz, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą były również: Fortress Investment Group LLC (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) i Fortress Investment Group (UK) Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie R 355/2009-2; i

               —

               obciążenie OHIM i pozostałych uczestników postępowania własnymi kosztami postępowania przed Urzędem i Sądem oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „FORTRESS” dla usług z klas 35, 36 i 42 — rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 2095784

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Fortress Investment Group LLC i Fortress Investment Group (UK) Ltd

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: wnoszące o unieważnienie uzasadniły swój wniosek względnymi podstawami unieważnienia zgodnie z art. 53 ust. 1 lit. c) w związku z art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009. Jego podstawą były także brytyjskie niezarejestrowane znaki towarowe używane w obrocie „FORTRESS”, „FORTRESS INVESTMENTS” i „FORTRESS INVESTMENT GROUP”.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zakwestionowanej decyzji

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na to, że Izba Odwoławcza nie dokonała właściwej analizy kwestii goodwill (siły przyciągania odbiorców) na podstawie obowiązującego w Zjednoczonym Królestwie prawa regulującego powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy oraz nie dokonała właściwej oceny prawdopodobieństwa mylącego przedstawienia i wynikających stąd szkód.


title: Sprawa T-309/16: Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2016 r. – Cafés Pont/EUIPO – Giordano Vini (Art's Café)

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/27

         Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2016 r. – Cafés Pont/EUIPO – Giordano Vini (Art's Café)
   (Sprawa T-309/16)
   (2016/C 296/36)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Cafés Pont, SL (Sabadell, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Manresa Medina i J. M. Manresa Medina)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Giordano Vini SpA (Diano d’Alba, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „Art’s Café” – Unijny znak towarowy nr 5 622 345

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 kwietnia 2016 r. w sprawie R 1110/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności decyzji o wygaśnięciu prawa do unijnego znaku towarowego nr 5 622 345 ze względu na jego nieużywanie oraz potwierdzenie używania tego znaku;

               —

               obciążenie EUIPO oraz ewentualnych interwenientów kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-296/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2009 r. — Dongguan Nanzha Leco Stationery przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz mechanizmów dźwigniowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej — Określenie marginesu dumpingu — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach wolnej gospodarki rynkowej — Porównanie między wartością normalną a ceną eksportową — Zastosowanie metody innej niż metoda stosowana w pierwotnym okresie dochodzenia — Artykuł 2 ust. 7 lit. a) i art. 2 ust. 10 rozporządzenia (WE) nr 384/96)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/55

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2009 r. — Dongguan Nanzha Leco Stationery przeciwko Radzie
   (Sprawa T-296/06) (1)

   (Dumping - Przywóz mechanizmów dźwigniowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej - Określenie marginesu dumpingu - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach wolnej gospodarki rynkowej - Porównanie między wartością normalną a ceną eksportową - Zastosowanie metody innej niż metoda stosowana w pierwotnym okresie dochodzenia - Artykuł 2 ust. 7 lit. a) i art. 2 ust. 10 rozporządzenia (WE) nr 384/96)
   2009/C 267/93
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Dongguan Nanzha Leco Stationery Mfg. Co., Ltd (Dongguan, Chiny) (przedstawiciel: A. Bentley, QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez adwokata G. Gerrischa)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. van Vliet i T. Scharf, pełnomocnicy); IML Industria Meccanica Lombarda Srl (Offanengo, Włochy); Interkov spol. s r.o. (Bráník, Republika Czeska); MI.ME.CA. Srl (Ricengo, Włochy); NIKO — kovinarsko podjetje, d.d., Železniki (Železniki, Słowenia) (przedstawiciel: adwokat R. Bierwagen)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie nieważności w części rozporządzenia Rady (WE) nr 1136/2006 z dnia 24 lipca 2006 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz mechanizmów dźwigniowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 205, s. 1) w zakresie dotyczącym skarżącej.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dongguan Nanzha Leco Stationery Mfg. Co., Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej, IML Industria Meccanica Lombarda Srl, Interkov spol. s r.o., MI.ME.CA. Srl i NIKO — kovinarsko podjetje, d.d., Železniki.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006.


title: Sprawa T-209/09: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2009 r. — Alder Capital przeciwko OHIM — Halder Holdings (ALDER CAPITAL)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/56

         Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2009 r. — Alder Capital przeciwko OHIM — Halder Holdings (ALDER CAPITAL)
   (Sprawa T-209/09)
   2009/C 180/104
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alder Capital Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: H. Hartwig i A. von Mühlendahl, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Halder Holdings BV (Haga, Niderlandy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 lutego 2009 r. w sprawie R 486/2008-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą; oraz

               —

               obciążenie Halder Holdings BV kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, w przypadku gdyby Halder Holdings BV przystąpiła do sprawy w charakterze interwenienta.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy „ALDER CAPITAL” dla usług należących do klasy 36

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Halder Holdings BV

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: słowne znaki towarowe „Halder” i „Halder Investments” zarejestrowane w Beneluksie dla usług z klas 35 i 36; międzynarodowa rejestracja słownego znaku towarowego „Halder” dla usług należących do klas 35 i 36; używane w obrocie handlowym niezarejestrowane nazwy spółek i nazwy handlowe „Halder”, „Halder Holdings”, „Halder Investments” i „Halder Interest”.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               1)

               naruszenie art. 57 i 58 rozporządzenia Rady nr 40/94 (obecnie odpowiednio art. 58 i 59 rozporządzenia Rady nr 207/2009), jak również art. 8 ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 216/96 (1), z uwagi na to, że Izba Odwoławcza błędnie uwzględniła wniosek Halder Holdings BV o ponowne zbadanie kwestii rzeczywistego używania;

               2)

               naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 40/94 (obecnie art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 207/2009), jak również przepisów art. 55 ust. 1 lit. b) w związku z art. 42 ust. 1 i art. 8 ust. 2 (obecnie odpowiednio art. 56 ust. 1 lit. b), art. 41 ust. 1 i art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 207/2009), ze względu na to, że Izba Odwoławcza nie odrzuciła od razu złożonego przez Halder Holdings BV wniosku o unieważnienie, w zakresie w jakim wniosek ten opierał się na wcześniejszych prawach, które zostały przeniesione na osobę trzecią.

               3)

               naruszenie przepisów art. 56 ust. 2 i 3 w związku z art. 15 rozporządzenia Rady nr 40/94 (obecnie odpowiednio art. 57 ust. 2 i 3 oraz art. 15 rozporządzenia Rady nr 207/2009), jak również art. 10 dyrektywy Rady 89/104/EWG (2) oraz zasady 40 ust. 6 w związku z zasadą 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 (3), ze względu na to, że Izba Odwoławcza błędnie uznała, iż Halder Holdings BV wykazała gdziekolwiek rzeczywiste używanie wszystkich swoich wcześniejszych znaków towarowych.

               4)

               ewentualnie, naruszenie art. 8. ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009), z uwagi na to, że Izba Odwoławcza błędnie uznała, że istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych.

      (1)  Rozporządzanie Komisji (WE) Nr 216/96 z dnia 5 lutego 1996 r. ustanawiające regulamin wewnętrzny izb odwoławczych Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Dz.U. L 28, s. 11)

      (2)  Pierwsza Dyrektywa Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40. s.1)

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1)