title: Sprawa C-137/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia) w dniu 20 marca 2017 r. – postępowanie karne przeciwko Van Gennip BVBA i in.

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia) w dniu 20 marca 2017 r. – postępowanie karne przeciwko Van Gennip BVBA i in.
   (Sprawa C-137/17)
   (2017/C 178/10)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

   Van Gennip BVBA, Antonius Johannes Maria ten Velde, Original BVBA, Antonius Cornelius Ignatius Maria van der Schoot

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy następujące naruszenia belgijskich przepisów dotyczących materiałów pirotechnicznych kwalifikują się jako „[poważne (1)] naruszenia” w rozumieniu art. 45 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/29/UE z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku wyrobów pirotechnicznych (2):

                           a)

                           sprzedaż wyrobów pirotechnicznych zawierających 2,666 kg materiałów pirotechnicznych, stanowiąca naruszenie art. 265 pkt 7 i art. 257 Koninklijk besluit van 23 september 1958 houdende algemeen reglement betreffende het fabriceren, opslaan, onder zich houden, verkopen, vervoeren en gebruiken van springstoffen [dekretu królewskiego z dnia 23 września 1958 r. w sprawie ogólnego uregulowania produkcji, składowania, posiadania, sprzedaży, transportu i wykorzystywania materiałów wybuchowych], zabraniających sprzedaży wyrobów pirotechnicznych zawierających ponad 1 kg materiałów pirotechnicznych, jeżeli konsument nie posiada uzyskanego indywidualnie zezwolenia administracyjnego na posiadanie większej ilości materiałów pirotechnicznych;

                           b)

                           przekroczenie ustalonego limitu dla składowania i nieprzestrzeganie miejsc składowania ustalonych w federalnym zezwoleniu wydanym na podstawie ww. dekretu królewskiego z 1953 r., mimo iż na poziomie gminnym wydane zostało już zezwolenie w kontekście ustawodawstwa dotyczącego ochrony środowiska na skład we wskazanych miejscach rzeczywiście składowanych większych ilości;

                           c)

                           krótkoterminowe tymczasowe składowanie bardzo niewielkich ilości wyrobów pirotechnicznych w różnych, nieobjętych konkretnie zezwoleniem miejscach w ramach posesji zajmowanej przez sklep detaliczny prowadzący sprzedaż wyrobów pirotechnicznych, będący w posiadaniu zarówno federalnego zezwolenia wydanego na podstawie ww. dekretu królewskiego z 1953 r., jak i gminnego zezwolenia wydanego w kontekście ustawodawstwa dotyczącego ochrony środowiska?

               2)

               Czy zasada swobodnego przepływu wyrobów pirotechnicznych w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 2007/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 maja 2007 r. w sprawie wprowadzania do obrotu wyrobów pirotechnicznych (3) (obecnie art. 4 ust. 1 dyrektywy 2013/29/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia [12] czerwca 2013 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku wyrobów pirotechnicznych), w odnośnym przypadku w związku z art. 10 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (4) stoi na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, które w odniesieniu do miejsc składowania zgodnych z dyrektywą wyrobów pirotechnicznych w kontekście handlu detalicznego ustanawia podwójny wymóg uzyskania z jednej strony zezwolenia wydanego na podstawie przepisów dotyczących produkcji, składowania, posiadania, sprzedaży, transportu i wykorzystywania materiałów wybuchowych, jak zezwolenia wydanego w kontekście ustawodawstwa dotyczącego ochrony środowiska w stosunku do szkodliwych przedsiębiorstw, mimo iż obydwa systemy wydawania zezwoleń w istocie dążą do realizacji tego samego celu (prewencyjnej oceny zagrożenia bezpieczeństwa), a jeden z tych dwóch systemów (mianowicie ten dotyczący materiałów wybuchowych) przewiduje (bardzo) niską górną granicę dla składowania sztucznych ogni (50 kg materiałów pirotechnicznych (tzn. aktywnych substancji)?

               3)

               Czy zasada swobodnego przepływu wyrobów pirotechnicznych w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 2013/29 […] oraz art. 6 ust. 2 dyrektywy 2007/23 […] (w odnośnym przypadku w związku z art. 34, 35 i 36 TFUE) i w związku z zasadą proporcjonalności stoi na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, które zabrania konsumentom posiadania sztucznych ogni lub wykorzystywania ich oraz sprzedaży na ich rzecz sztucznych ogni (wyrobów pirotechnicznych należących do klas 2 i 3 w rozumieniu dyrektywy 2007/23/WE) zawierających więcej niż 1 kg materiałów pirotechnicznych?

      (1)  Przyp. tłum.: zarówno w polskiej jak i niderlandzkiej wersji językowej w art. 45 dyrektywy mowa jest jedynie o naruszeniach, a nie o poważnych naruszeniach.

      (2)  Dz.U. 2013 L 178, s. 27.

      (3)  Dz.U. 2007, L 154, s. 1.

      (4)  Dz.U. 2006, L 376, s. 36.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 września 2005 r. w sprawie C- C-303/04 Lidl Italia Srl przeciwko Comune di Stradella (wniosek Tribunale di Voghera o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Normy i przepisy techniczne — Dyrektywa 98/34/CE — Pojęcie „przepis techniczny” — Patyczki higieniczne nieulegające biodegradacji)

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 8 września 2005 r.
   w sprawie C- C-303/04 Lidl Italia Srl przeciwko Comune di Stradella (1) (wniosek Tribunale di Voghera o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Normy i przepisy techniczne - Dyrektywa 98/34/CE - Pojęcie „przepis techniczny” - Patyczki higieniczne nieulegające biodegradacji)
   (2005/C 281/08)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-303/04 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Tribunale di Voghera (Włochy), postanowieniem z dnia 1 lipca 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 16 lipca 2004 r., w postępowaniu Lidl Italia Srl przeciwko Comune di Stradella, Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, C. Gulmann (sprawozdawca) i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 8 września 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Artykuł 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. należy interpretować w ten sposób, że krajowy przepis prawny, taki jak art. 19 ustawy nr 93 z dnia 23 marca 2001 r. o środowisku, w zakresie w jakim zawiera on zakaz sprzedaży patyczków higienicznych, które nie zostały wyprodukowane przy użyciu materiałów ulegających biodegradacji zgodnie z normą krajową, stanowi przepis techniczny.

               2.

               Artykuł 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 98/34, zmienionej dyrektywą 98/48, należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy stanowiący przepis techniczny, taki jak art. 19 ustawy nr 93 z dnia 23 marca 2001 r. o środowisku, należy przed jego przyjęciem notyfikować Komisji Wspólnot Europejskich.

               3.

               Artykuł 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 98/34, zmienionej dyrektywą 98/48, należy interpretować w ten sposób, że do sądu krajowego należy zaniechanie stosowania przepisu prawa krajowego stanowiącego przepis techniczny, takiego jak art. 19 ustawy nr 93 z dnia 23 marca 2001 r. o środowisku, jeżeli nie został on notyfikowany Komisji Wspólnot Europejskich przed jego przyjęciem.

      (1)  Dz.U. C 228 z 11.09.2004


title: Sprawa C-335/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen kasacionen syd (Bułgaria) w dniu 6 czerwca 2017 r. – Neli Wyłczewa/Georgios Babanarakis

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen kasacionen syd (Bułgaria) w dniu 6 czerwca 2017 r. – Neli Wyłczewa/Georgios Babanarakis
   (Sprawa C-335/17)
   (2017/C 269/15)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Wyrchowen kasacionen syd

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Neli Wyłczewa

      Strona pozwana: Georgios Babanarakis

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wskazane w art. 1 ust. 2 lit. а) i w art. 2 pkt 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 (1) z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej pojęcie „prawa do osobistej styczności z dzieckiem” należy interpretować w ten sposób, że ma ono zastosowanie nie tylko do stosunków między rodzicami a dziećmi, lecz także do stosunków z innymi niż rodzice krewnymi, a mianowicie z babcią i dziadkiem?

      (1)  Dz.U. 2003, L 338, s. 1.


title: Sprawa C-6/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 25 października 2012 r. w sprawie T-503/10 IDT Biologika GmbH przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 4 stycznia 2013 r. przez IDT Biologika GmbH

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 25 października 2012 r. w sprawie T-503/10 IDT Biologika GmbH przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 4 stycznia 2013 r. przez IDT Biologika GmbH
   (Sprawa C-6/13 P)
   2013/C 108/29
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: IDT Biologika GmbH (przedstawiciele: R. Gross i T. Krupa, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 25 października 2012 r., doręczonego skarżącej/wnoszącej odwołanie faksem w dniu 26 października 2012 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Delegatury Unii Europejskiej w Republice Serbskiej z dnia 1 września 2010 r. (Dz.U. 2010/S 192-292332) odrzucającej ofertę złożoną przez IDT Biologika GmbH w ramach zamówienia publicznego oznaczonego EuropAid/129809/C/SUP/RS w odniesieniu do partii nr 1 na dostawę szczepionki przeciw wściekliźnie dla ministerstwa rolnictwa, leśnictwa i gospodarki wodnej Republiki Serbskiej i udzielającej zamówienia konsorcjum pod kierownictwem spółki Bioveta a.s.;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżonym orzeczeniem Sąd niezgodnie z prawem oddalił żądanie podniesione w skardze przez wnoszącą odwołanie.
   Decyzja, którą Komisja przyjęła w zakresie przysługującego jej uznania w ramach spornego postępowania w sprawie udzielenia zamówienia publicznego, nie została przyjęta prawidłowo pod względem rzeczowym i technicznym.
   W szczególności Sąd błędnie przyjął, że Bioveta a.s. w ramach procedury przetargowej przedstawiła zabezpieczenie poprzez dowód odpowiednich zezwoleń krajowych i że nie są wymagane odrębne testy na niezjadliwość oferowanego produktu dla ludzi przeprowadzone na naczelnych.
   Poza tym Bioveta a.s. nie wykazała, że jej szczepionka nie opiera się na oryginalnym, lecz na zmodyfikowanym szczepie wirusów SAD-Bern.


title: Sprawy połączone T-445/09 i T-448/09: Postanowienie Sądu z dnia 16 stycznia 2013 r. — Centre national de la recherche scientifique przeciwko Komisji

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/27

         Postanowienie Sądu z dnia 16 stycznia 2013 r. — Centre national de la recherche scientifique przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-445/09 i T-448/09) (1)

   2013/C 71/42
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie spraw połączonych.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa T-11/14: Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – Grundig Multimedia/OHIM (Pianissimo) (Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Pianissimo – Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Równość traktowania)

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/29

      Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – Grundig Multimedia/OHIM (Pianissimo)
      (Sprawa T-11/14) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Pianissimo - Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Równość traktowania)
      (2015/C 073/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Grundig Multimedia AG (Stansstad, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat S. Walter)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: S. Bonne i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 listopada 2013 r. (sprawa R 441/2013-4), potwierdzającą odmowę rejestracji oznaczenia słownego Pianissimo jako wspólnotowego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Grundig Multimedia AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa C-79/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 13 i 132 — Podmioty prawa publicznego — Przymiot władzy publicznej — Działalność — Niepodleganie opodatkowaniu — Zwolnienia — Sektory społeczno-kulturalny, opieki zdrowotnej i wychowania —  „Euroregiony” — Promocja mobilności zawodowej — Udostępnienie personelu — Ciężar dowodu)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-79/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 13 i 132 - Podmioty prawa publicznego - Przymiot władzy publicznej - Działalność - Niepodleganie opodatkowaniu - Zwolnienia - Sektory społeczno-kulturalny, opieki zdrowotnej i wychowania - „Euroregiony” - Promocja mobilności zawodowej - Udostępnienie personelu - Ciężar dowodu)
   2010/C 134/12
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i W. Roels, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C.M. Wissels, D.J.M. de Grave i Y. de Vries, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2 ust. 1 lit. c), art. 13, art. 24 ust. 1 i art. 132 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Udostępnienie personelu w sektorze opieki zdrowotnej, wychowania i społeczno-kulturalnym — Promocja mobilności zawodowej — Euroregion

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2006.


title: Sprawa C-603/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-139/14, PT Wilmar Bioenergi Indonesia i PT Wilmar Nabati Indonesia/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/32

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-139/14, PT Wilmar Bioenergi Indonesia i PT Wilmar Nabati Indonesia/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej
   (Sprawa C-603/16 P)
   (2017/C 030/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: H. Marcos Fraile, pełnomocnik, N. Tuominen, adwokat)

      Druga strona postępowania: PT Wilmar Bioenergi Indonesia, PT Wilmar Nabati Indonesia, Komisja Europejska, European Biodiesel Board (EBB)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 września 2016 r., doręczonego Radzie w dniu 16 września 2016 r., w sprawie T-139/14, PT Wilmar Bioenergi Indonesia i PT Wilmar Nabati Indonesia/Rada;

               —

               oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia; i

               —

               obciążenie strony skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego poniesionymi przez Radę.

         Tytułem żądania ewentualnego,

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

                  Po pierwsze, Sąd zastosował błędne kryterium prawne przy ocenie, czy Rada dysponowała dowodem, pozwalającym stwierdzić, że krajowe ceny surowców zawarte w dokumentach zainteresowanych argentyńskich eksporterów były wystarczająco zniekształcone, aby pominąć je i posłużyć się metodą przewidzianą w art. 2 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia podstawowego (1). Postępując w ten sposób Sąd nałożył na instytucję nadmierny ciężar dowodu.

               2.

                  Po drugie, ustalenia Sądu dotyczące tego, że dowód przedstawiony przez instytucję był niewystarczający dla wykazania, że doszło do znacznego zniekształcenia cen podstawowych surowców w Argentynie w wyniku systemu zróżnicowanego podatku wywozowego, pozbawione są właściwego uzasadnienia.

               3.

                  Po trzecie, sentencja zaskarżonego wyroku stwierdzająca nieważność ceł antydumpingowych w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej w pierwszej instancji, jest nieproporcjonalna w stosunku do jedynego zarzutu podniesionego na poparcie stwierdzenia nieważności rozważanego przez Sąd i niekorzystnie wpływa na ustalenie sprzeczności z prawem.

               4.

               Rada wykaże, że zaskarżony wyrok wielokrotnie narusza prawo, co wpływa na jego ważność. Dodatkowo Rada podnosi, że okoliczności faktyczne leżące u podstaw szóstego zarzutu podniesionego przez stronę skarżącą w pierwszej instancji są wystarczająco udowodnione, aby Trybunał Sprawiedliwości mógł rozstrzygnąć w przedmiocie tego zarzutu i oddalić skargę.

               5.

               W związku z tym Rada wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz o oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia wniesionej przez stronę skarżąca w pierwszej instancji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 343, s. 51, zwane dalej „rozporządzeniem podstawowym”).


title: Sprawa C-303/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 21 czerwca 2010 r. — Administración General del Estado przeciwko Red Nacional de Ferrocarriles Españoles (RENFE)

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 21 czerwca 2010 r. — Administración General del Estado przeciwko Red Nacional de Ferrocarriles Españoles (RENFE)
   (Sprawa C-303/10)
   ()
   2010/C 246/37
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo (Hiszpania).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Administración General del Estado

      Strona pozwana: Red Nacional de Ferrocarriles Españoles (RENFE)

      Pytania prejudycjalne

   Czy wyrażenie „w dziedzinie transportu koleją pasażerów i towarów” zawarte w art. 8 ust. 2 lit. c) dyrektywy Rady 92/81/EWG (1) z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych określające zakres zwolnienia podatkowego, jaki może być ustanawiany przez państwa członkowskie, należy interpretować ściśle, poprzez odwołanie się do jego literalnego brzmienia, czy też przeciwnie, powinno ono podlegać szerokiej wykładni, umożliwiającej zastosowanie zwolnienia także do paliwa wykorzystywanego przy przewozach torami kolejowymi urządzeń dla celów utrzymania w należytym stanie infrastruktury kolejowej?

      (1)  Dz.U. L 316, s. 12


title: Sprawa T-278/09: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2009 r. — Verband Deutscher Prädikats- und Qualitätsweingüter przeciwko OHIM (GG)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/39

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2009 r. — Verband Deutscher Prädikats- und Qualitätsweingüter przeciwko OHIM (GG)
   (Sprawa T-278/09)
   2009/C 220/82
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Verband Deutscher Prädikats- und Qualitätsweingüter eV (Gau-Algesheim, Niemcy) (przedstawiciel: N. Schindler, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 30 kwietnia 2009 r. (sprawa R 1568/2008-1);

               —

               obciążenie OHIM własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „GG” dla towarów z klasy 33 (zgłoszenie nr 6 388 284)

      Decyzja eksperta: oddalenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 75 z powodu niedostatecznego uzasadnienia decyzji oraz art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy posiada wymagane minimum charakteru odróżniającego i nie ma konieczności pozostawienia tworzącego go oznaczenia do swobodnego używania przez wszystkich

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa T-209/07: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2007 r. — Gaedertz przeciwko OHIM — Living Byte Software (GlobalRemote)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/38

         Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2007 r. — Gaedertz przeciwko OHIM — Living Byte Software (GlobalRemote)
   (Sprawa T-209/07)
   (2007/C 183/73)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Johann-Christoph Gaedertz (Frankfurt am Main, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat E. M. Gerstenberg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Byte Software GmbH
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 25 kwietnia 2007 r. w sprawie R 272/2005-4;

               —

               unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 466 499 „GlobalRemote”;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Graficzny znak towarowy „GlobalRemote” dla towarów i usług z klas 9, 38 i 42 (wspólnotowy znak towarowy nr 1466 499).

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Living Byte Software GmbH.

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Skarżący.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: W szczególności naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie pozbawiony jest niezbędnego charakteru odróżniającego, ma natomiast charakter czysto opisowy.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, str. 1).


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 maja 2005 r. w sprawie T-25/03 Marco de Stefano przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Konkurs otwarty — Niedopuszczenie do testów — Wymagane dyplomy)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/14

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 11 maja 2005 r.
   w sprawie T-25/03 Marco de Stefano przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Konkurs otwarty - Niedopuszczenie do testów - Wymagane dyplomy)
   (2005/C 171/24)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-25/03 Marco de Stefano, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Brukseli (Belgia), reprezentowany przez G. Vandersandena i G. Verbrugge'a, adwokatów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: H. Tserepa-Lacombe i L. Lozano Palacios, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji komisji konkursowej konkursu o nr EUR/A/166/01 z dnia 8 kwietnia 2002 r. mającego na celu utworzenie listy rezerwowej administratorów (A 7/A6) w dziedzinie audytu, odrzucającej kandydaturę skarżącego, jak również, ewentualnie, wniosek o odszkodowanie, Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, P. Mengozzi i I. Wiszniewska-Białecka, sędziowie; sekretarz: Reg. Natsinas, wydał w dniu 11 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje oddalona.

               2

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 83 z 5.4.2003


title: Sprawa T-377/09: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2011 r. — Mövenpick przeciwko OHIM (PASSIONATELY SWISS) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PASSIONATELY SWISS — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Oznaczenie pochodzenia geograficznego — Brak charakteru odróżniającego)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/21

         Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2011 r. — Mövenpick przeciwko OHIM (PASSIONATELY SWISS)
   (Sprawa T-377/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PASSIONATELY SWISS - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Oznaczenie pochodzenia geograficznego - Brak charakteru odróżniającego)
   2012/C 32/40
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mövenpick-Holding (Cham, Szwajcaria) (przedstawiciel: M. Taxhet, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 lipca 2009 r. (sprawa R 1457/2008-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego PASSIONATELY SWISS jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mövenpick Holding zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Sprawa T-504/15: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2015 r. Rafhaelo Gutti/OHIM – Transformados del Sur (CAMISERIA LA ESPAÑOLA)

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/43

         Skarga wniesiona w dniu 2 września 2015 r. Rafhaelo Gutti/OHIM – Transformados del Sur (CAMISERIA LA ESPAÑOLA)
   (Sprawa T-504/15)
   (2015/C 354/53)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Rafhaelo Gutti, SL (Loja, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. L. Sempere Massa)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Transformados del Sur, SA (Sewilla, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „CAMISERIA LA ESPAÑOLA” – zgłoszenie nr 11 641 818

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 02.07.2015 w sprawie R 2424/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej dotyczącej odwołania R 2424/2014-4, oddalenie sprzeciwu B 2 226 655 i przyjęcie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego 11 641 818 CAMISERIA LA ESPAÑOLA dla towarów z klasy 25, dla których odmówiono rejestracji.

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-185/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 czerwca 2007 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal — Zjednoczone Królestwo) — British Telecommunications plc, The Queen przeciwko The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/24

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 czerwca 2007 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal — Zjednoczone Królestwo) — British Telecommunications plc, The Queen przeciwko The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-185/06) (1)

   (2007/C 199/40)

      Język postępowania: angielski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 154 z 1.7.2006.


title: Sprawa C-23/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 22 stycznia 2008 r. — Josif Koupatantze przeciwko Arbeitsgemeinschaft (ARGE) Nürnberg 900

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 22 stycznia 2008 r. — Josif Koupatantze przeciwko Arbeitsgemeinschaft (ARGE) Nürnberg 900
   (Sprawa C-23/08)
   (2008/C 107/16)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Sozialgericht Nürnberg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Josif Koupatantze

      Strona pozwana: Arbeitsgemeinschaft (ARGE) Nürnberg 900
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/34 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. (1) jest zgodny z art. 12 w związku z art. 39 WE?

               2)

               Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 1, czy art. 12 w związku z art. 39 WE stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które wyklucza pobieranie pomocy społecznej przez obywateli Unii, jeżeli przekroczony został maksymalny okres pobytu dopuszczalny zgodnie z art. 6 dyrektywy 2004/34 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. i również zgodnie z innymi przepisami nie przysługuje prawo pobytu?

               3)

               Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1, czy art. 12 WE stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które pozbawia obywateli państwa członkowskiego UE nawet świadczeń z zakresu pomocy społecznej, które są przyznawane nielegalnym imigrantom?

      (1)  Dz.U. L 158, s. 77.


title: Sprawa C-613/15: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 17 marca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n° 5 de Alcobendas – Hiszpania) – Ibercaja Banco SAU/José Cortés González (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 93/13/EWG — Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich — Kredyty na zakup nieruchomości — Warunek dotyczący odsetek za zwłokę — Warunek dotyczący wcześniejszej spłaty — Prawo sądu krajowego — Termin przedawnienia)

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/4

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 17 marca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 5 de Alcobendas – Hiszpania) – Ibercaja Banco SAU/José Cortés González
   (Sprawa C-613/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Kredyty na zakup nieruchomości - Warunek dotyczący odsetek za zwłokę - Warunek dotyczący wcześniejszej spłaty - Prawo sądu krajowego - Termin przedawnienia))
   (2016/C 200/06)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia no 5 de Alcobendas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Ibercaja Banco SAU

      Strona pozwana: José Cortés González

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że:

               —

               jej art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 stoją na przeszkodzie temu, aby prawo państwa członkowskiego ograniczyło przysługujące sądowi krajowemu prawo swobodnej oceny w zakresie stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunków określonych w umowie pożyczki hipotecznej zawartej między konsumentem a przedsiębiorcą, i

               —

               jej art. 6 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 ustanawiają wymóg, aby prawo krajowe nie stało na przeszkodzie temu, aby ten sąd odstąpił od stosowania takiego warunku, jeśli musiał stwierdzić jego „nieuczciwy” charakter w rozumienia art. 3 ust. 1 tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 48 z 8.2.2016.


title: Sprawa T-147/12: Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2013 r. — Wünsche Handelsgesellschaft International przeciwko Komisji (Unia celna — Przywóz grzybów konserwowych pochodzących z Chin — Decyzja stwierdzająca brak uzasadnienia dla umorzenia należności celnych przywozowych — Artykuł 220 ust. 2 lit. b) i art. 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 — Wykrywalny błąd organów celnych — Oczywiste zaniedbanie ze strony importera — Uzasadnione oczekiwania — Proporcjonalność — Dobra administracja — Równość traktowania)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/13

         Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2013 r. — Wünsche Handelsgesellschaft International przeciwko Komisji
   (Sprawa T-147/12) (1)

   (Unia celna - Przywóz grzybów konserwowych pochodzących z Chin - Decyzja stwierdzająca brak uzasadnienia dla umorzenia należności celnych przywozowych - Artykuł 220 ust. 2 lit. b) i art. 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 - Wykrywalny błąd organów celnych - Oczywiste zaniedbanie ze strony importera - Uzasadnione oczekiwania - Proporcjonalność - Dobra administracja - Równość traktowania)
   2013/C 377/30
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Wünsche Handelsgesellschaft International mbH & Co KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Landry i G. Schwendinger)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele L. Keppenne i B.-R. Killmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 6393 wersja ostateczna z dnia 16 września 2011 r. stwierdzającej, że umorzenie należności celnych przywozowych nie jest uzasadnione w konkretnym przypadku.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Wünsche Handelsgesellschaft International mbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.


title: Sprawy połączone C-214/12 P, C-215/12 P i C-223/12 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 października 2013 r. — Land Burgenland, Grazer Wechselseitige Versicherung AG, Republika Austrii przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Pomoc państwa — Pomoc uznana za bezprawnie przyznaną i niezgodną ze wspólnym rynkiem — Pomoc przyznana grupie Grazer Wechselseitige (GRAWE) podczas prywatyzacji Bank Burgenland AG — Ustalenie ceny rynkowej — Procedura przetargowa — Niedozwolone warunki niemające wpływu na najwyższą ofertę — Tak zwane kryterium „prywatnego sprzedawcy” — Rozróżnienie obowiązków ciążących na państwie wykonującym prerogatywy władzy publicznej i na państwie działającym w charakterze akcjonariusza — Przeinaczenie dowodów — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/14

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 października 2013 r. — Land Burgenland, Grazer Wechselseitige Versicherung AG, Republika Austrii przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawy połączone C-214/12 P, C-215/12 P i C-223/12 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Pomoc państwa - Pomoc uznana za bezprawnie przyznaną i niezgodną ze wspólnym rynkiem - Pomoc przyznana grupie Grazer Wechselseitige (GRAWE) podczas prywatyzacji Bank Burgenland AG - Ustalenie ceny rynkowej - Procedura przetargowa - Niedozwolone warunki niemające wpływu na najwyższą ofertę - Tak zwane kryterium „prywatnego sprzedawcy” - Rozróżnienie obowiązków ciążących na państwie wykonującym prerogatywy władzy publicznej i na państwie działającym w charakterze akcjonariusza - Przeinaczenie dowodów - Obowiązek uzasadnienia)
   2013/C 367/22
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Land Burgenland (przedstawiciele: U. Soltész, P. Melcher i A. Egger, Rechtsanwälte), Grazer Wechselseitige Versicherung AG (przedstawiciel: H. Wollmann, Rechtsanwalt), Republika Austrii (przedstawiciele: C. Pesendorfer i J. Bauer, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, V. Kreuschitz i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy), Republika Austrii, Land Burgenland

      Interwenient popierający żądania Landu Burgenland i Republiki Austrii: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: K. Petersen oraz T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie wniesione od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 28 lutego 2012 r. w sprawach połączonych T-268/08 i T-281/08 Land Burgenland i Austria przeciwko Komisji, którym to wyrokiem Sąd oddalił skargi mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2008/719/WE z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Austrię na prywatyzację Banku Burgenland (Dz.U. L 239, s. 32) — Naruszenie prawa Unii, a w szczególności art. 107 ust. 1 TFUE — Błędna ocena odpowiedzialności na wypadek niewypłacalności („Ausfallshaftung”) ciążącej na Land Burgenland na rzecz Banku Burgenland

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               Land Burgenland, Grazer Wechselseitige Versicherung AG i Republika Austrii zostają obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 194 z 30.6.2012.

      Dz.U. C 184 z 23.6.2012.


title: Sprawa C-643/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 12 grudnia 2016 r. – American Express Co./The Lords Commissioners of Her Majesty’s Treasury

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 12 grudnia 2016 r. – American Express Co./The Lords Commissioners of Her Majesty’s Treasury
   (Sprawa C-643/16)
   (2017/C 078/15)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: American Express Co.

      Strona pozwana: The Lords Commissioners of Her Majesty’s Treasury.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy system płatności, do którego, co do zasady, przewidziany w art. 35 ust. 1 dyrektywy (UE) 2015/2366 (1) obowiązek zapewnienia dostępu nie miałby zastosowania na mocy art. 35 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2015/2366, powoduje nałożenie na siebie tego obowiązku (i) w wyniku zawarcia co-brandingowych porozumień z partnerami co-brandingu, którzy sami nie świadczą usług płatniczych w tym systemie w stosunku do oferty produktów co-brandingu lub (ii) w wyniku korzystania z agenta działającego w jego imieniu przy świadczeniu usług płatniczych?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, czy art. 35 ust. 1 dyrektywy 2015/2366 jest nieważny w zakresie, w jakim stanowi on, że systemy płatności z takimi porozumieniami podlegają obowiązkowi zapewnienia dostępu, ze względu na:

                           (a)

                           brak uzasadnienia zgodnie z art. 296 TFUE;

                           (b)

                           oczywisty błąd w ocenie; lub

                           (c)

                           naruszenie zasady proporcjonalności?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniająca dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylająca dyrektywę 2007/64/WE (Dz.U. 2015, L 337, s. 35).


title: Sprawa C-616/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-495/07 PROAS przeciwko Komisji, wniesione w dniu w dniu 27 listopada 2013 r. przez Productos Asfálticos (PROAS), SA

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/15

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-495/07 PROAS przeciwko Komisji, wniesione w dniu w dniu 27 listopada 2013 r. przez Productos Asfálticos (PROAS), SA
   (Sprawa C-616/13 P)
   2014/C 24/27
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Productos Asfálticos (PROAS), SA (przedstawiciel: C. Fernández Vicién, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uznanie odwołania za dopuszczalne i zasadne;

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 16 września 2013 r.;

               —

               uwzględnienie żądania podniesionego w pierwszej instancji i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 3 października 2007 r. wydanej w sprawie COMP/38.710 — Bitum (Hiszpania) lub, tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kwoty nałożonej na wnoszącą odwołanie grzywny;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy Sądowi celem wydania przezeń ponownego rozstrzygnięcia oraz;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Naruszenie przez Sąd zasady skutecznej ochrony sądowej ze względu na to, że wykonując nieograniczone prawo orzekania nie przeanalizował on zarzutów podniesionych przez Productos Asfálticos, SA w zakresie dotyczącym określenia kwoty grzywny. To naruszenie wyraża się poprzez:

                           —

                           przeinaczenie przez Sąd zarzutów podniesionych przez PROAS we wniesionej do niego skardze o stwierdzenie nieważności;

                           —

                           nieprzeprowadzenie przez Sąd niezależnej analizy w przedmiocie proporcjonalności i uzasadnienia nałożonej grzywny w zakresie, jakim ma to wpływ na oddźwięk naruszenia;

                           —

                           nieprzeprowadzenie przez Sąd analizy tego, czy Komisja przestrzegała zasady równości traktowania i pewności prawa w porównaniu z jej poprzednikami;

                           —

                           nieprzeprowadzenie przez Sąd rzeczywistej analizy w przedmiocie szczególnej roli odegranej przez PROAS w naruszeniu i stanowiące błąd nieuwzględnienie wniosków o zastosowanie środków organizacji postępowania.

               2)

                     Naruszenie przez Sąd zasad pewności prawa i równości traktowania oraz przysługującego PROAS prawa do obrony
                   ze względu na przyjęcie błędnej wykładni wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 (1) ze względu na to, że:

                           —

                           Sąd pozwolił Komisji na naruszenie jej własnych wytycznych umożliwiające jej nieuwzględnienie przy ustalaniu kwoty grzywny niewielkiego wpływu naruszenia na rynek oraz;

                           —

                           Sąd naruszył przysługujące PROAS prawo do obrony nie pozwalając na obalenie wzruszalnego domniemania, zgodnie z którym kartele zawsze pociągają za sobą skutki.

               3)

                     Naruszenie przez Sąd zasad dobrej administracji i przestrzegania rozsądnego terminu
                  .

               4)

                     Naruszenie przez Sąd zasad mających zastosowanie w dziedzinie kosztów
                  .

      (1)  Rozporządzenie Rady nr 17 z dnia 6 lutego 1962 r. pierwszego rozporządzenia wprowadzającego w życie art. 85 i 86 traktatu (Dz.U. 1962, 13, s. 204).


title: Sprawa C-24/13: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Dél-Zempléni Nektár Leader Nonprofit kft przeciwko Vidékfejlesztési Miniszter (Rolnictwo — Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 — EFRROW — Wymogi dotyczące formy prawnej lokalnych grup działania — Zmiana wspomnianych wymogów — Kompetencje państw członkowskich — Granice)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/17

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Dél-Zempléni Nektár Leader Nonprofit kft przeciwko Vidékfejlesztési Miniszter
   (Sprawa C-24/13) (1)

   ((Rolnictwo - Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 - EFRROW - Wymogi dotyczące formy prawnej lokalnych grup działania - Zmiana wspomnianych wymogów - Kompetencje państw członkowskich - Granice))
   2014/C 112/20
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dél-Zempléni Nektár Leader Nonprofit kft

      Strona pozwana: Vidékfejlesztési Miniszter

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Wykładnia rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 368, s. 15) oraz art. 62 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 277, s. 1) – Stworzona w związku ze wsparciem dla rolnictwa spółka o celach niezarobkowych uznana za lokalną grupę działania Leader – Cofnięcie statusu lokalnej grupy działania ze względu na to, że za takowe mogą być uznane jedynie stowarzyszenia

      Sentencja

               1)

               Przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), w szczególności art. 61 i 62 tego rozporządzenia, należy interpretować w ten sposób, że nie wymagają one ani co do zasady nie zakazują przyjęcia przepisów krajowych przewidujących, że lokalna grupa działania spełniająca wszystkie warunki wymienione w art. 62 ust. 1 tego rozporządzenia może prowadzić działalność tylko w określonej formie prawnej. Sąd odsyłający musi jednak upewnić się, że takie uregulowanie nie stoi – ze względu na wszystkie swe istotne cechy – na przeszkodzie możliwości bezpośredniego zastosowania rzeczonego rozporządzenia i że dookreśla ono korzystanie z zakresu swobodnego uznania przyznanego państwom członkowskim na mocy tego rozporządzenia w taki sposób, iż granice wyznaczone jego przepisami pozostają nieprzekroczone. Sąd odsyłający musi podobnie upewnić się, że to uregulowanie krajowe jest zgodne z postanowieniami Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i z ogólnymi zasadami prawa Unii.

               2)

               Prawo Unii nie stoi co do zasady na przeszkodzie temu, aby uregulowanie krajowe, które przewiduje, iż lokalne grupy działania mogą prowadzić swą działalność jedynie w określonej formie prawnej, mogło być stosowane po upływie rocznego okresu przejściowego do lokalnych grup działania, które zostały utworzone w innej formie prawnej na podstawie wcześniej obowiązującego uregulowania krajowego, mimo że programy pomocowe są już realizowane, a związany z nimi okres programowania właśnie trwa. Sąd odsyłający musi jednak upewnić się, czy – w szczególności ze względu na indywidualne cechy wspomnianych kolejnych uregulowań krajowych i ich konkretne skutki – stosowanie nowego uregulowania w odniesieniu do takich lokalnych grup działania dookreśla korzystanie z zakresu swobodnego uznania przyznanego państwom członkowskim na mocy rozporządzenia nr 1698/2005 w taki sposób, iż granice wyznaczone przepisami tego rozporządzenia pozostają nieprzekroczone, a stosowanie to odbywa się z poszanowaniem postanowień Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz ogólnych zasad prawa Unii.

      (1)  Dz.U. C 156 z 1.6.2013.


title: Sprawa C-139/05: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 czerwca 2006 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/32

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 czerwca 2006 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-139/05) (1)

   (2006/C 224/62)

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005


title: Sprawa T-285/16: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2016 r. – Dominator International/EUIPO (DREAMLINE)

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/49

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2016 r. – Dominator International/EUIPO (DREAMLINE)
   (Sprawa T-285/16)
   (2016/C 260/61)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dominator International GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat N. Gugerbauer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „DREAMLINE” – zgłoszenie nr 1 222 091

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 marca 2016 r. w sprawie R 1669/2015-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/200;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/200;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/200.


title: Sprawa C-375/06: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 24 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/105/WE — Ochrona pracowników — Kontrola niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/6

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 24 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalii
   (Sprawa C-375/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/105/WE - Ochrona pracowników - Kontrola niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2007/C 155/09)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Caeiros i B. Schima, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Fernandes i F. Fraústo de Azevedo, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu dostosowania się dyrektywy 2003/105/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2003 r. zmieniającej dyrektywę Rady 96/82/WE w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi (Dz.U. L 345, str. 97)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania się do art. 2 dyrektywy 2003/105/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2003 r. zmieniającej dyrektywę Rady 96/82/WE w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi, Republika Portugalii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Portugalii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006.


title: Sprawa C-275/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Residex Capital IV CV przeciwko Gemeente Rotterdam (Artykuł 88 ust. 3 WE — Pomoc państwa — Pomoc udzielona kredytodawcy w postaci gwarancji umożliwiającej mu przyznanie kredytu kredytobiorcy — Naruszenie zasad postępowania — Obowiązek odzyskania — Unieważnienie — Uprawnienia sądu krajowego)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Residex Capital IV CV przeciwko Gemeente Rotterdam
   (Sprawa C-275/10) (1)

   (Artykuł 88 ust. 3 WE - Pomoc państwa - Pomoc udzielona kredytodawcy w postaci gwarancji umożliwiającej mu przyznanie kredytu kredytobiorcy - Naruszenie zasad postępowania - Obowiązek odzyskania - Unieważnienie - Uprawnienia sądu krajowego)
   2012/C 32/13
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Residex Capital IV CV

      Strona pozwana: Gemeente Rotterdam

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Pomoc państwa — Wykładnia art. 108 ust. 3 TFUE — Pomoc przyznana w postaci gwarancji dla kredytodawcy w celu umożliwienia mu przyznania kredytu kredytobiorcy — Naruszenie zasad postępowania — Uprawnienia sądów krajowych

      Sentencja

   Wykładni art. 88 ust. 3 ostatnie zdanie WE należy dokonywać w ten sposób, że sądy krajowe są właściwe do stwierdzenia nieważności gwarancji w sytuacji takiej, jak ta będąca przedmiotem zawisłego przed sądem krajowym sporu, w której bezprawnie przyznana pomoc została wykonana w drodze gwarancji udzielonej przez organ władzy publicznej w celu pokrycia pożyczki przyznanej przez towarzystwo finansowe przedsiębiorstwu, które nie uzyskałoby takiego finansowania w normalnych warunkach rynkowych. Wykonując to uprawnienie sądy te są zobowiązane zapewnić, że pomoc zostanie odzyskana i mogą w tym celu stwierdzić nieważność gwarancji, zwłaszcza w sytuacji, gdy, w braku mniej restrykcyjnych środków proceduralnych, to stwierdzenie nieważności może pociągnąć za sobą przywrócenie sytuacji konkurencyjnej sprzed udzielenia tej gwarancji lub ułatwić przywrócenie tej sytuacji.

      (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010


title: Sprawa C-5/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 19 listopada 2009 r. w sprawie T-234/06 Torresan przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i Klosterbrauerei Weissenohe GmbH & Co. KG, wniesione w dniu 6 stycznia 2010 r. przez Giampietra Torresana

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/36

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 19 listopada 2009 r. w sprawie T-234/06 Torresan przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i Klosterbrauerei Weissenohe GmbH & Co. KG, wniesione w dniu 6 stycznia 2010 r. przez Giampietra Torresana
   (Sprawa C-5/10 P)
   2010/C 63/57
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Giampietro Torresan (przedstawiciele: adwokaci G. Recher i R. Munarini)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Klosterbrauerei Weissenohe GmbH & Co. KG

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-234/06 sygn. akt nr 414968, doręczonego faksem w dniu 19 listopada 2009 r.;

               —

               uwzględnienie w całości wniosków przedstawionych przez wnoszącego odwołanie przed Sądem w sprawie T-234/06;

               —

               zasądzenie w każdym razie kosztów całego postępowania, wyłączając w to koszty związane z postępowaniem przed obiema instancjami OHIM oraz skargą przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Naruszenie lub błędne zastosowanie przepisów prawa wspólnotowego z dziedziny rolnictwa i środków żywności.

               2)

               Naruszenie lub błędne zastosowanie przepisów dotyczących ochrony konsumentów w odniesieniu do pojęcia przeciętnego konsumenta.

               3)

               Naruszenie norm regulujących system językowy postępowania.

               4)

               Przeinaczenie okoliczności i materiałów dowodowych, które wszystkie prowadzą do jedynego i ostatecznego wniosku, że pod każdym względem znak towarowy Cannabis posiada charakter wyłącznie odróżniający, a nie opisowy, co pozwala stwierdzić naruszenie lub błędne zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) i wewnętrzną sprzeczność przedstawionego przez Sąd uzasadnienia posiadania charakteru opisowego przez znak towarowy Cannabis. Z tego powodu zaskarżony wyrok w sprawie T-234/06 należy w całości uchylić.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa T-189/08: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2008 r. — Forum 187 przeciwko Komisji

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/26

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2008 r. — Forum 187 przeciwko Komisji
   (Sprawa T-189/08)
   (2008/C 183/50)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Forum 187 ASBL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: A. Sutton, G. Forwood, Barristers)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim nie przewiduje ze skutkiem na przyszłość rozsądnych okresów przejściowych dla centrów koordynacyjnych, do których odnosi się wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 22 czerwca 2006 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania;

               —

               podjęcie wszelkich innych środków, jakie Sąd uzna za konieczne.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej sprawie skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2008/283/WE z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie systemu pomocy ustanowionego przez Belgię na rzecz centrów koordynacyjnych mających siedzibę w Belgii, zmieniającej decyzję 2003/757/WE (1) po częściowym stwierdzeniu nieważności tej decyzji przez Trybunał Sprawiedliwości (2). Trybunał orzekł w tym wyroku, że decyzja Komisji z 2003 r. nie przewidywała środków przejściowych w stosunku do tych centrów koordynacyjnych, których wniosek o przedłużenie zezwolenia nie został rozpatrzony w dniu notyfikacji zaskarżonej decyzji lub których zezwolenie wygasało wraz z notyfikacją tej decyzji lub tuż po niej.
   Zaskarżona decyzja wprowadza okresy przejściowe dla grupy centrów koordynacyjnych, do których odnosi się wyrok Trybunału.
   Na poparcie swoich twierdzeń skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja:

               —

               jest niezgodna z prawem wspólnotowym z zakresu istniejącej pomocy państwa, którego jednolitej wykładni dokonują sądy wspólnotowe;

               —

               narusza uzasadnione oczekiwania centrów co do możliwości skorzystania z rozsądnego okresu na załatwienie ich spraw handlowych i podatkowych po wydaniu przez Komisję ostatecznej decyzji kończącej postępowanie w sprawie istniejącej pomocy (doręczonej skarżącej w dniu 17 marca 2008 r.);

               —

               narusza art. 254 ust. 3 WE;

               —

               przewidując pobór i zapłatę podatków ze skutkiem wstecznym w wypadku istniejącej pomocy, nakazuje w rzeczywistości odzyskanie pomocy, tak jakby chodziło o pomoc niezgodną z prawem, przez co narusza zasadę, że istniejące systemy pomocy mogą być zmienione jedynie na przyszłość, po dniu wydania przez Komisję ostatecznej decyzji kończącej postępowanie w sprawie istniejącej pomocy;

               —

               narusza uzasadnione oczekiwania centrów koordynacyjnych, które oparły się na postanowieniu prezesa Trybunału Sprawiedliwości z dnia 26 czerwca 2003 r. (3) jako podstawie prawnej, w oparciu o którą mogły uzyskać przedłużenie zezwoleń;

               —

               narusza zasady równego traktowania i niedyskryminacji, traktując w odmienny sposób, bez obiektywnego uzasadnienia, różne grupy centrów koordynacyjnych.

      (1)  Dz.U. 2008 L 90, str. 7.

      (2)  Wyrok Trybunału z dnia 22 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych C 182/03 i C 217/03 Belgia i Forum 187 przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I 5479.

      (3)  Postanowienie prezesa Trybunału Sprawiedliwości z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawach połączonych C 182/03 R i C 217/03 R Belgia i Forum 187 przeciwko Komisji, Rec. s. I 6887.


title: Sprawa T-378/10: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2010 r. — Masco i in. przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/40

         Skarga wniesiona w dniu 7 września 2010 r. — Masco i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-378/10)
   ()
   2010/C 301/65
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Masco Corp. (Taylor, Stany Zjednoczone Ameryki), Hansgrohe AG (Schiltach, Niemcy), Hansgrohe Deutschland Vertriebs GmbH (Schiltach, Niemcy), Hansgrohe Handelsgesellschaft m.b.H. (Wiener Neudorf, Austria), Hansgrohe SA/NV (Anderlecht, Belgia), Hansgrohe B.V. (Westknollendam, Niderlandy), Hansgrohe SARL (Antony, Francja), Hansgrohe Srl (Villanova d’Asti, Włochy), Hüppe GmbH (Bad Zwischenahn, Niemcy), Hüppe Gesellschaft m.b.H. (Laxenburg, Austria), Hüppe Belgium SA/NV (Zaventem, Belgia) i Hüppe B.V. (Alblasserdam, Niderlandy) (przedstawiciele: D. Schroeder, adwokat, oraz J. Temple Lang, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie COMP/39092 — Instalacje sanitarne, w zakresie, w jakim uznano w nim, że skarżące uczestniczyły w porozumieniu ciągłym bądź uzgodnionych praktykach w „sektorze instalacji sanitarnych do łazienek”, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami obsługi prawnej oraz innymi kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżące w związku z niniejszym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności w części art. 1 decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie COMP/39.092 — Instalacje sanitarne), w której Komisja uznała, iż skarżące, wraz z innymi przedsiębiorstwami, naruszyły art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG poprzez uczestnictwo w porozumieniu ciągłym lub uzgodnionych praktykach w sektorze w „sektorze instalacji sanitarnych do łazienek” na terytorium Niemiec, Austrii, Włoch, Francji, Belgii i Niderlandów.
   W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą jeden zarzut.
   Skarżące kwestionują dokonaną przez Komisję kwalifikację prawną ich czynu jako jednego złożonego naruszenia, obejmującego trzy różne grupy produktów, a mianowicie baterie i armaturę, kabiny prysznicowe i ceramikę sanitarną, zamiast uznać, go za trzy odrębne naruszenia.
   Skarżące nie są producentami ceramiki sanitarnej. Twierdzą one, że uznając, iż uczestniczyły one w pojedynczym, złożonym naruszeniu obejmującym trzy grupy produktów, w tym ceramikę sanitarną, Komisja popełniła błędy w zakresie oceny okoliczności faktycznych oraz naruszyła prawo. Uznanie przez Komisję w decyzji, że popełnione zostało pojedyncze, złożone naruszenie nie jest spójne z dotychczasową praktyką decyzyjną Komisji (ani orzecznictwem Trybunału). Komisja naruszyła w ten sposób zasady przejrzystości, pewności prawa i równego traktowania. W szczególności przedstawione w decyzji fakty i dowody nie uzasadniają wniosku Komisji, że popełnione zostało pojedyncze, złożone naruszenie obejmujące trzy różne grupy produktów.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie C-528/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2002/35/WE — Transport morski — Bezpieczeństwo statków rybackich)

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 16 grudnia 2004 r.
   w sprawie C-528/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2002/35/WE - Transport morski - Bezpieczeństwo statków rybackich)
   (2005/C 45/20)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-528/03 Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: W. Wils i K. Simonsson) przeciwko Królestwu Niderlandów (pełnomocnicy: H. G. Sevenster i C. A. H. M. ten Dam), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 18 grudnia 2003 r., Trybunał (piąta izba) w składzie R. Silva de Lapuerta, prezes izby, J. Makarczyk i P. Kūris (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: M. Poiares Maduro; sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 16 grudnia 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2002/35/EG z dnia 25 kwietnia 2002 r. zmieniającej dyrektywę Rady 97/70/WE ustanawiającą zharmonizowany system bezpieczeństwa dla statków rybackich o długości 24 metrów i większej, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tejże dyrektywy.

               2.

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004.


title: Sprawa T-549/15: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2015 r. – Ramon Guiral Broto/OHIM – Gastro & Soul (Cafe Del Sol)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/52

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2015 r. – Ramon Guiral Broto/OHIM – Gastro & Soul (Cafe Del Sol)
   (Sprawa T-549/15)
   (2015/C 381/63)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Ramón Guiral Broto (Marbella, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. de Castro Hermida)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Gastro & Soul GmbH (Hildesheim, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowne„CAFE DEL SOL” – zgłoszenie nr 6 104 608

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 lipca 2015 r. w sprawie R 1888/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uznanie za dopuszczalny sprzeciwu opartego na cieszącym się pierwszeństwem znaku towarowym, którego wnoszący sprzeciw, Ramón Guiral Broto, jest właścicielem, a mianowicie na hiszpańskim znaku towarowym nr 2348110 dla towarów należących do klasy 42 klasyfikacji nicejskiej;

               —

               po stwierdzeniu dopuszczalności sprzeciwu, potwierdzenie decyzji wydanej przez Wydział Sprzeciwów, na mocy której odrzucono zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 006104608 CAFE DEL SOL dla „usług zaopatrzenia w żywność i napoje; tymczasowego zakwaterowania” z klasy 43 klasyfikacji nicejskiej”, dokonanego przez niemiecką spółkę handlową Gastro & Soul GmbH lub, gdyby Sąd nie miał takiej właściwości, przekazanie sprawy do Izby Odwoławczej OHIM i nakazanie uznania dopuszczalności sprzeciwu;

               —

               dopuszczenie w zakresie dowodów, poza dowodami przedstawionymi w toku postępowania administracyjnymi, dowodów załączonych do skargi wniesionej w niniejszej sprawie, ponumerowanych od 1 do 14 i wymienionych w tabeli załączników załączonej do niniejszej skargi.

      Podniesione zarzuty

   Zarzuty i podstawowe argumenty są zasadniczo identyczne z tymi wysuwanymi w sprawie T-548/15.


title: Sprawa T-756/16: Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2016 r. – Euro Castor Green/EUIPO – Netlon France (kratka zasłaniająca)

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/43

         Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2016 r. – Euro Castor Green/EUIPO – Netlon France (kratka zasłaniająca)
   (Sprawa T-756/16)
   (2017/C 006/54)
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Euro Castor Green (Bagnolet, Francja) (przedstawiciel: adwokat B. Lafont)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Netlon France (Saint Saulve, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

      Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 001 197 966-0001

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 sierpnia 2016 r. w sprawie R 754/2014-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga i załączniki do niej są dopuszczalne;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 5 rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 6 rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-353/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 1 lipca 2009 r. w sprawie T-16/08 Perfetti Van Melle SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Cloetta Fazer AB wniesione w dniu 2 września 2009 r. przez Perfetti Van Melle SpA

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/45

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 1 lipca 2009 r. w sprawie T-16/08 Perfetti Van Melle SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Cloetta Fazer AB wniesione w dniu 2 września 2009 r. przez Perfetti Van Melle SpA
   (Sprawa C-353/09 P)
   2009/C 267/78
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Perfetti Van Melle SpA (przedstawiciele: P. Perani i P. Pozzi, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Cloetta Fazer AB

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uwzględnienie odwołania i odpowiednio uchylenie w całości wyroku Sądu Pierwszej Instancji w sprawie T-16/08 zgodnie z art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 113 regulaminu;

               —

               wydanie orzeczenia ostatecznego w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala w drodze stwierdzenia nieważności decyzji Wydziału Unieważnień OHIM z dnia 24 listopada 2005 r. dotyczącej wniosku o unieważnienie nr 941 C 973065 oraz obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi w ramach postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji i Trybunałem Sprawiedliwości, jak również kosztami wniosku o unieważnienie wniesionego do OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

   1.   Uzasadnienie

   W niniejszym odwołaniu Perfetti Van Melle S.p.A kwestionuje wyrok Sądu Pierwszej Instancji w sprawie T-16/08 wydany w dniu 1 lipca 2009 r., który został ogłoszony w dniu 2 lipca 2009 r.
   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie stwierdza, że zaskarżony w niniejszym odwołaniu wyrok Sądu Pierwszej Instancji jest obarczony błędem polegającym na błędnej interpretacji i zastosowaniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w związku z art. 53 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia.
   1.1   Zarzut pierwszy: wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd Pierwszej Instancji nie zbadał rozpatrywanych znaków towarowych z punktu widzenia „całościowej oceny” lub wywieranego przez nie „całościowego wrażenia”.

   Z utrwalonej zasady wynika, że całościową ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w zakresie, w jakim dotyczy ona wizualnego, fonetycznego lub koncepcyjnego podobieństwa omawianych znaków, należy oprzeć na wywieranym przez nie całościowym wrażeniu, ze szczególnym uwzględnieniem ich elementów odróżniających i dominujących. Wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd Pierwszej Instancji nie zastosował się do tej zasady i ponadto stwierdził prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opierając swoją ocenę jedynie na fakcie, że rozpatrywane znaki towarowe maja element wspólny „CENTER”.
   W zaskarżonym wyroku nie dokonano oceny znaków towarowych w oparciu o „całościową ocenę” i wywierane przez nie „całościowe wrażenie”. Zamiast tego w zaskarżonym wyroku wykorzystane zostało podejście analityczne i dokonano porównania znaku towarowego „CENTER” z jednej strony i pierwszego elementu słownego „CENTER” spornego znaku towarowego z drugiej strony odmawiając jakiegokolwiek znaczenia drugiemu słownemu komponentowi „SHOCK”. Wprawdzie w zaskarżonym wyroku odwołano się do kryterium całościowej oceny i wywieranego przez nie całościowego wrażenia to jednak by działać zgodnie z prawem nie wystarczy zacytować kryterium wypracowanego w orzecznictwie — należy ponadto prawidłowo zastosować je w danej sprawie. Nie miało to miejsca w zaskarżonym wyroku. W wyroku tym Sąd ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że dwa porównywane znaki towarowe są podobne do siebie gdyż mają wspólny element słowny „CENTER” nie wyjaśniając dlaczego element słowny „SHOCK” nie wystarcza, ażeby wykluczyć prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.
   Z powyższych względów wnoszący odwołanie stwierdza także, że Sąd w zaskarżonym wyrok naruszył prawo zniekształcając fakty oraz nie wywiązując się z obowiązku uzasadnienia wyroku.
   1.2.   Zarzut drugi: wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd Pierwszej Instancji w zaskarżonym wyroku nie uwzględnił niektórych niezwykle istotnych i mających znaczenie dla sprawy czynników

   Zaskarżony wyrok narusza także art. 8 ust. 1 lit. b), ponieważ nie dokonuje oceny czynników, które są niezwykle istotne w celu stwierdzenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych. W szczególności Sąd Pierwszej Instancji nie uwzględnił długiego okresu, w którym porównywane znaki współistniały oraz braku wprowadzenia w błąd, co zostało obszernie wyjaśnione w skardze przed Sądem Pierwszej Instancji.
   Ponadto Sąd Pierwszej Instancji nie dokonał prawidłowej oceny innego istotnego czynnika, którym jest poziom uwagi właściwego kręgu odbiorców. Jest to bowiem nielogiczne, żeby Sąd Pierwszej Instancji stwierdził, iż właściwie poinformowany, dostatecznie uważny i rozsądny konsument nie zauważyłby obecności wyrazu „SHOCK” i uznał, że rozpatrywane znaki towarowe nie tylko charakteryzują wizualne i fonetyczne różnice, ale także inne znaczenie a mianowicie w znaku towarowym słowo „CENTER” oznacza „środek czegoś” zaś w znaku towarowym „CENTER SHOCK” ze względu na obecność najbardziej odróżniającego komponentu „SHOCK” wyrażenie to przywołuje na myśl silne doznanie (szok), którego doświadczy konsument żując środek gumy.

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uwzględnienie odwołania i odpowiednio uchylenie w całości wyroku Sądu Pierwszej Instancji zgodnie z art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 113 regulaminu;

               —

               wydanie orzeczenia ostatecznego w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala w drodze stwierdzenia nieważności decyzji Wydziału Unieważnień OHIM z dnia 24 listopada 2005 r. dotyczącej wniosku o unieważnienie nr 941 C 973065 oraz obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi w ramach postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji i Trybunałem Sprawiedliwości, jak również kosztami wniosku o unieważnienie wniesionego do OHIM zgodnie z art. 22 regulaminu;

               —

               posiłkowo, jeśli stan postępowania na to nie pozwala, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania jej przez Sąd Pierwszej Instancji zgodnie z wiążącymi kryteriami ustanowionymi przez Trybunał Sprawiedliwości.


title: Sprawa C-580/12 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 listopada 2014 r. – Guardian Industries Corp., Guardian Europe Sàrl przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek szkła płaskiego w Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) – Ustalanie cen – Obliczanie kwoty grzywny – Uwzględnienie sprzedaży wewnętrznej przedsiębiorstw – Rozsądny termin – Dopuszczalność dokumentów przedstawionych dla celów rozprawy przed Sądem)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/2

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 listopada 2014 r. – Guardian Industries Corp., Guardian Europe Sàrl przeciwko Komisji Europejskiej
      (Sprawa C-580/12 P) (1)

      (Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek szkła płaskiego w Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) - Ustalanie cen - Obliczanie kwoty grzywny - Uwzględnienie sprzedaży wewnętrznej przedsiębiorstw - Rozsądny termin - Dopuszczalność dokumentów przedstawionych dla celów rozprawy przed Sądem)
      (2015/C 016/02)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Guardian Industries Corp., Guardian Europe Sàrl (przedstawiciele: H. G. Kamann oraz S. Völcker, Rechtsanwälte, upoważnieni przez C O’Daly’ego, solicitor)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Dawes oraz R. Sauer, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej Guardian Industries i Guardian Europe/Komisja (T-82/08, EU:T:2012:494) zostaje uchylony w części, w jakiej oddalił zarzut oparty na naruszeniu zasady niedyskryminacji w zakresie dotyczącym obliczenia kwoty grzywny nałożonej solidarnie na Guardian Industries Corp. i na Guardian Europe Sàrl i w jakiej obciąża te podmioty kosztami postępowania.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność art. 2 decyzji Komisji z dnia 28 listopada 2007 r. C(2007) 5791 wersja ostateczna dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39165 – Szkło płaskie) w zakresie, w jakim ustala ona wysokość grzywny nałożonej solidarnie na Guardian Industries Corp. i Guardian Europe Sàrl na kwotę 148 000 000 EUR.

                  3)

                  Wysokość grzywny nałożonej solidarnie na Guardian Industries Corp. i Guardian Europe Sàrl w związku z naruszeniem stwierdzonym w art. 1 rzeczonej decyzji ustala się na kwotę 103 600 000 EUR.

                  4)

                  W pozostałej części odwołanie zostaje oddalone.

                  5)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona, poza własnymi kosztami poniesionymi zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu w ramach niniejszego odwołania, połową kosztów poniesionych przez Guardian Industries Corp. i Guardian Europe w ramach obu tych postępowań.

                  6)

                  Guardian Industries Corp. i Guardian Europe Sàrl pokrywają połowę własnych kosztów poniesionych w związku z tymi postępowaniami.

         (1)  Dz.U. C 55 z 23.2.2013.


title: Sprawa T-231/15: Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2017 r. – Haswani/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie środków finansowych — Dostosowanie skargi — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Błąd w ocenie — Proporcjonalność — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/35

         Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2017 r. – Haswani/Rada
   (Sprawa T-231/15) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Dostosowanie skargi - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Błąd w ocenie - Proporcjonalność - Odpowiedzialność pozaumowna))
   (2017/C 144/46)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: George Haswani (Yabroud, Syria) (przedstawiciel: adwokat G. Karouni)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo G. Étienne i S. Kyriakopoulou, następnie S. Kyriakopoulou, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Havas i R. Tricot, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, wniosek oparty na art. 263 TFUE i zmierzający do stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2015/383 z dnia 6 marca 2015 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2015, L 64, s. 41); rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/375 z dnia 6 marca 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2015, L 64, s. 10); decyzji Rady (WPZiB) 2015/837 z dnia 28 maja 2015 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2015, L 132, s. 82); rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/828 z dnia 28 maja 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2015, L 132, s. 3); decyzji Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2016, L 141, s. 125); oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/840 z dnia 27 maja 2016 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2016, L 141, p. 30) w zakresie, w jakim wspomniane akty dotyczą strony skarżącej, oraz po drugie, wniosek oparty na art. 268 TFUE i zmierzający do naprawienia szkody, którą strona skarżąca miała ponieść w związku z tymi aktami.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2016, L 141, s. 125) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/840 z dnia 27 maja 2016 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii zostaje odrzucony jako niedopuszczalny.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2015/383 z dnia 6 marca 2015 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/375 z dnia 6 marca 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, decyzji Rady (WPZiB) 2015/837 z dnia 28 maja 2015 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/828 z dnia 28 maja 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w zakresie w jakim te akty dotyczą George’a Haswaniego.

               3)

               Wniosek G. Haswaniego o odszkodowanie zostaje oddalony.

               4)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty poniesione w związku z wnioskami o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej 2015/383, rozporządzenia wykonawczego 2015/375, decyzji 2015/837 oraz rozporządzenia wykonawczego 2015/828, a także jedną trzecią kosztów G. Haswaniego poniesionych w związku z tymi wnioskami.

               5)

               George Haswani pokrywa własne koszty poniesione w związku z wnioskami o stwierdzenie nieważności decyzji 2016/850 oraz rozporządzenia wykonawczego 2016/840, a także z wnioskiem o odszkodowanie, jak również dwie trzecie kosztów Rady poniesionych w związku z tymi wnioskami.

               6)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 213 z 29.6.2015.


title: Sprawa F-107/06: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2006 r. — Berrisford przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/36

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2006 r. — Berrisford przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-107/06)
   (2006/C 261/74)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Michale Berrisford (Bruksela, Belgia) (Przedstawiciel: E. Boigelot, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji o niewpisaniu nazwiska skarżącego na listę urzędników awansowanych z grupy A*12 do grupy A*13 w postępowaniu w sprawie awansu za rok 2005 i w konsekwencji o nieawansowaniu skarżącego, w brzmieniu opublikowanym w Informacjach administracyjnych nr 85-2005 z dnia 23 listopada 2005 r., w zakresie w jakim decyzja ta została wydana mimo że w ramach postępowania w sprawie awansu skarżącemu przyznano błędnie niedostateczną liczbę punktów pierwszeństwa;

               —

               uchylenie decyzji z dnia 6 czerwca 2006 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącego w dniu 21 lutego 2006 r. pod numerem R/123/06 zgodnie z art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

               —

               zasądzenie od Komisji odszkodowania i zadośćuczynienia za szkody i krzywdy oraz uszczerbek dla kariery skarżącego w wysokości 25 000 EUR oraz odsetek w wysokości 7 % naliczonych od dnia 21 lutego 2006 r., czyli daty wniesienia przez skarżącego zażalenia;

               —

               w każdym przypadku obciążenie Komisji kosztami postępowania na podstawie art. 87 ust. 2 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi trzy zarzuty. Pierwszy dotyczy naruszenia art. 45 regulaminu pracowniczego, naruszenia ogólnych przepisów wykonawczych do tego artykułu, naruszenia załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, naruszenia obowiązku uzasadnienia oraz oczywistego błędu w ocenie. Skarżący twierdzi w szczególności, że mimo jego ogromnych zasług i okoliczności, iż dwukrotnie został umieszczony na liście „oczekujących na awans w byłej grupie zaszeregowania A 4”, nie otrzymał 3 punktów awansowych przewidzianych w art. 12 ust. 2 lit. c) ogólnych przepisów wykonawczych, ani czterech specjalnych dodatkowych punktów preferencyjnych, ani nawet jednego dodatkowego punktu preferencyjnego przydzielanego przez zatrudniającą go Dyrekcję Generalną, którego przyznania skarżący domagał się w skardze, którą wniósł do Wspólnego Komitetu ds. Awansu urzędników w grupie A. Skarżący podnosi również okoliczność, że planowany odsetek urzędników, którzy mieli zostać awansowani, wynoszący 5 %, nie został osiągnięty.
   Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady równości szans, zasady równego traktowania urzędników oraz zasady niedyskryminacji. Zdaniem skarżącego zarówno treść zasad jak i ich zastosowanie w okresie przejściowym w decyzjach w sprawie awansu dotyczących urzędników grupy A*13 należących do „oczekujących na awans” są niesprawiedliwe i dyskryminujące w porównaniu z decyzjami w sprawie awansu dotyczącymi urzędników na analogicznych listach „oczekujących na awans” w innych grupach zaszeregowania. Skarżący podnosi również dyskryminację w ramach grupy A*12, powołując się na okoliczność, że w grupie tej znajdują się urzędnicy awansowani z grupy A*11, którzy w ich dorobku punktowym mają cztery specjalne dodatkowe punkty preferencyjne, co stanowi naruszenie powyżej przywoływanych zasad.
   Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań, zasady dobrej administracji i zasady opieki. Zdaniem skarżącego, mimo zapewnień udzielonych przez administrację, okoliczność, iż skarżący został dwukrotnie umieszczony na liście oczekujących na awans oraz uczestniczył w przeprowadzonej wcześniej „drugiej rundzie” nie została wzięta pod uwagę. Ponadto, w zakresie, w jakim nowy system udzielania awansów został zastosowany względem urzędników w grupie zaszeregowania skarżącego po raz pierwszy w 2005 r., skarżący podnosi, że mógł w uzasadniony sposób oczekiwać, że zostanie potraktowany w ten sam sposób jak inni urzędnicy, w szczególności w odniesieniu do tzw. „oczekujących na awans”, którzy korzystali ze środków przejściowych służących złagodzeniu negatywnych następstw zmiany systemu awansów ze starego na nowy.


title: Sprawy połączone C-359/14 i C-475/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus miesto apylinkės teismas i Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – „ERGO Insurance” SE, reprezentowana przez „ERGO Insurance” SE Lietuvis filialas/„If P&C Insurance” AS, reprezentowana przez „If P&C Insurance” AS filialas (C-359/14) oraz „Gjensidige Baltic” AAS, reprezentowana przez „Gjensidige Baltic” AAS Lietuvos filialas (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Wybór prawa właściwego — Rozporządzenia (WE) nr 864/2007 i (WE) nr 593/2008 — Dyrektywa 2009/103/WE — Wypadek spowodowany przez ciężarówkę z przyczepą, w sytuacji gdy każdy z pojazdów uczestniczących w wypadku był ubezpieczony przez innego ubezpieczyciela — Wypadek, do którego doszło w państwie członkowskim innym niż państwo zawarcia umów ubezpieczenia — Roszczenie regresowe jednego ubezpieczyciela względem drugiego ubezpieczyciela — Prawo właściwe — Pojęcia „zobowiązań umownych” i „zobowiązań pozaumownych”)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus miesto apylinkės teismas i Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – „ERGO Insurance” SE, reprezentowana przez „ERGO Insurance” SE Lietuvis filialas/„If P&C Insurance” AS, reprezentowana przez „If P&C Insurance” AS filialas (C-359/14) oraz „Gjensidige Baltic” AAS, reprezentowana przez „Gjensidige Baltic” AAS Lietuvos filialas
   (Sprawy połączone C-359/14 i C-475/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Wybór prawa właściwego - Rozporządzenia (WE) nr 864/2007 i (WE) nr 593/2008 - Dyrektywa 2009/103/WE - Wypadek spowodowany przez ciężarówkę z przyczepą, w sytuacji gdy każdy z pojazdów uczestniczących w wypadku był ubezpieczony przez innego ubezpieczyciela - Wypadek, do którego doszło w państwie członkowskim innym niż państwo zawarcia umów ubezpieczenia - Roszczenie regresowe jednego ubezpieczyciela względem drugiego ubezpieczyciela - Prawo właściwe - Pojęcia „zobowiązań umownych” i „zobowiązań pozaumownych”))
   (2016/C 098/09)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Vilniaus miesto apylinkės teismas i Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„ERGO Insurance” SE, reprezentowana przez „ERGO Insurance” SE Lietuvis filialas

      Strona pozwana:„If P&C Insurance” AS, reprezentowana przez „If P&C Insurance” AS filialas (C-359/14) oraz „Gjensidige Baltic” AAS, reprezentowana przez „Gjensidige Baltic” AAS Lietuvos filialas

      Sentencja

   Wykładni art. 14 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności należy dokonywać w ten sposób, że przepis ten nie przewiduje szczególnej normy kolizyjnej, na podstawie której należałoby ustalać prawo właściwe dla roszczeń regresowych między ubezpieczycielami w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniach głównych.
   Wykładni rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 864/2007 z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (Rzym II) należy dokonywać w ten sposób, że prawo właściwe dla roszczeń regresowych ubezpieczyciela pojazdu ciągnącego – który wypłacił odszkodowanie osobom poszkodowanym w wypadku spowodowanym przez kierującego tym pojazdem – względem ubezpieczyciela przyczepy ciągniętej w chwili tego wypadku przez ten pojazd należy ustalić na podstawie art. 7 rozporządzenia nr 593/2008, jeżeli przepisy regulujące odpowiedzialność deliktową, mające zastosowanie do tego wypadku na mocy art. 4 i nast. rozporządzenia nr 864/2007, przewidują podział odpowiedzialności za naprawienie wyrządzonej szkody.

      (1)  Dz.U. C 329 z 22.9.2014.

      Dz.U. C 7 z 12.01.2015


title: Sprawa T-559/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 listopada 2009 r. — STIM d'Orbigny przeciwko Komisji

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/38

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 listopada 2009 r. — STIM d'Orbigny przeciwko Komisji
   (Sprawa T-559/08) (1)

   2010/C 11/73

      Język postępowania: francuski

   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.