title: Sprawa C-74/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Debreceni Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 12 lutego 2013 r. — GSV przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Debreceni Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 12 lutego 2013 r. — GSV przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága
   (Sprawa C-74/13)
   2013/C 164/12
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Debreceni Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: GS Kft.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy można uznać, że materiał

                           —

                           białego koloru,

                           —

                           prostokątny,

                           —

                           który jest materiałem tkanym,

                           —

                           wykonanym splotem skręconym,

                           —

                           których wątek tkacki złożony jest z dwóch włókien,

                           —

                           które to włókna krzyżując się otaczają osnowę,

                           —

                           którego tkanina ma oczka o rozmiarze 4 × 4 mm,

                           —

                           którego rozmiar wynosi 100 cm × 201 cm,

                           —

                           który jest zrobiony ze szklanych włókien powlekanych kopolimerem styrenowo akrylowym,

                           —

                           nie został wytworzony na podstawie kosmyków,

                           —

                           którego metr kwadratowy waży 136 g/m2,

                           —

                           którego gęstość osnowy wynosi 415 teksów,

                           —

                           którego gęstość wątku wynosi 132 teksów,

                     spełnia cechy charakterystyczne materiału określone w motywie 14 uzasadnienia i art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 138/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1), polegających na tym, że chodzi o:

                           —

                           tkaninę siatkową o otwartych oczkach,

                           —

                           wytworzoną z włókna szklanego,

                           —

                           wielkości oczka większej niż 1,8 mm zarówno na długość, jak i na szerokość,

                           —

                           wadze przekraczającej 35g/m2,

                     a tym samym kod TARIC 7019590010 należy interpretować w ten sposób, że ww. materiał jest objęty jako taki ww. kodem TARIC, biorąc pod uwagę również klasyfikację celną i różne wersje językowe prawa wspólnotowego?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy można zwolnić z zapłaty cła antydumpingowego na podstawie wspólnotowego porządku prawnego osobę fizyczną lub prawną, która na podstawie tekstu normatywnego rozporządzenia opublikowanego w języku jej przynależności państwowej — bez upewniania się co do ewentualnego znaczenia w pozostałych wersjach językowych — opierając się na ogólnym i powszechnym znaczeniu brzmienia tekstu normatywnego w jej języku, przywozi na terytorium Unii Europejskiej towar wytworzony poza rzeczonym terytorium, uważając że zgodnie z jej znaną wersją językową nie należy on do towarów podlegających cłom antydumpingowym, nawet w przypadku gdy można ustalić w wyniku porównania poszczególnych wersji językowych wspólnotowego przepisu prawa, że prawo wspólnotowe poddaje towar cłu antydumpingowemu?

      (1)  Dz.U. L 43, s. 9.


title: Sprawa C-150/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 września 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 1999/37/WE — Dokumenty rejestracyjne pojazdów — Pojazdy uprzednio zarejestrowane w innym państwie członkowskim — Zmiana właściciela — Obowiązek badania technicznego — Wymóg przedstawienia świadectwa zgodności — Badanie techniczne przeprowadzone w innym państwie członkowskim — Nieuwzględnienie — Brak uzasadnienia)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 września 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-150/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 1999/37/WE - Dokumenty rejestracyjne pojazdów - Pojazdy uprzednio zarejestrowane w innym państwie członkowskim - Zmiana właściciela - Obowiązek badania technicznego - Wymóg przedstawienia świadectwa zgodności - Badanie techniczne przeprowadzone w innym państwie członkowskim - Nieuwzględnienie - Brak uzasadnienia)
   2012/C 355/07
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet i A. Marghelis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: T. Materne i J.C. Halleux, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów F. Liberta i S. Rodriguesa)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 34 TFUE oraz dyrektywy Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów (Dz.U. L 138, s. 57) — Uregulowania krajowe wymagające przedstawienia świadectwa zgodności do celów badania technicznego poprzedzającego zarejestrowanie pojazdu uprzednio zarejestrowanego w innym państwie członkowskim — Nieuwzględnianie wyników badania technicznego przeprowadzonego w innych państwach członkowskich — Ograniczenie swobody przepływu towarów — Brak uzasadnienia

      Sentencja

               1)

               Królestwo Belgii, wymagając w sposób systematyczny przedstawienia oprócz świadectwa rejestracji również świadectwa zgodności pojazdu do celów badania technicznego poprzedzającego zarejestrowanie pojazdu uprzednio zarejestrowanego w innym państwie członkowskim, a także poddając takie pojazdy, zmieniające właściciela, badaniu technicznemu poprzedzającemu ich zarejestrowanie, bez uwzględnienia wyników badania technicznego przeprowadzonego w innym państwie członkowskim, uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 4 dyrektywy Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów, zmienionej dyrektywą Rady 2006/103/WE z dnia 20 listopada 2006 r., oraz na mocy art. 34 TFUE.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 160 z 28.5.2011.


title: Sprawa C-257/07: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/17/WE — Koordynacja procedur udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/26

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-257/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/17/WE - Koordynacja procedur udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2008/C 51/43)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Kukovec oraz K. Nyberg, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji (przedstawiciel: A. Falk, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie przepisów koniecznych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz.U. L 134, str. 1)
   Sentencja

               1)

               Nie wprowadzając w życie w wyznaczonym terminie przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/17/WE1 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.


title: Sprawa C-459/05: Skarga wniesiona w dniu  23 grudnia 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/18

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-459/05)
   (2006/C 48/34)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 23 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez H. Stovlbaeka i D. Maidani, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwu Belgii.
   Komisja wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy lub ewentualnie nie informując o nich Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy dyrektywy 2001/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 maja 2001 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/48/EWG i 92/51/EWG w sprawie ogólnego systemu uznawania kwalifikacji zawodowych oraz dyrektywy Rady 77/452/EWG/, 77/453/EWG, 78/686/EWG, 78/687/EWG, 78/1026/EWG, 78/1027/EWG, 80/154/EWG, 80/155/EWG, 85/384/EWG, 85/432/EWG, 85/433/EWG i 93/16/EWG dotyczące zawodów pielęgniarki ogólnej, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej, architekta, farmaceuty i lekarza (1).

               2)

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zgodnie z art. 16 ust. 1 dyrektywy 2001/19 Państwa Członkowskie były zobowiązane do wprowadzenia w życie przepisów niezbędnych do wykonania tej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 2003 r. i niezwłocznego powiadomienia o tym Komisji.
   Komisja stwierdziła, że Królestwo Belgii nie przyjęło dotychczas wszystkich przepisów niezbędnych dla wypełnienia tego zobowiązania, a w każdym razie nie poinformowało o nich Komisji.

      (1)  Dz.U. L 206, str. 1


title: Sprawa T-75/16 P: Postanowienie Sądu z dnia 3 maja 2017 r. – De Nicola/EBI [Odwołanie — Służba publiczna — Personel EBI — Ocena — Sprawozdanie z oceny przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny (2010) — Naruszenia prawa — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne]

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/18

         Postanowienie Sądu z dnia 3 maja 2017 r. – De Nicola/EBI
   (Sprawa T-75/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Służba publiczna - Personel EBI - Ocena - Sprawozdanie z oceny przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny (2010) - Naruszenia prawa - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne])
   (2017/C 202/31)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat G. Ferabecoli)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (przedstawiciele: początkowo G. Nuvoli i T. Gilliams, następnie G. Nuvoli i G. Faedo, pełnomocnicy, wspomagani przez adwokata A. Dal Ferro)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 grudnia 2015 r., De Nicola/EBI (F-128/11, EU:F:2015:168).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Carlo De Nicola pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 118 z 4.4.2016.


title: Sprawa T-191/09: Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2009 r. — Hit Trading BV i Berkman Forwarding BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/53

         Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2009 r. — Hit Trading BV i Berkman Forwarding BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-191/09)
   2009/C 180/99
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Hit Trading BV (Barneveld, Niderlandy) i Berkman Forwarding BV (Barendrecht, Niderlandy) (przedstawiciel: Jansen, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               Hit Trading wnosi, by Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji wydanej w dniu 12 lutego 2009 r. w sprawie REC 08/01, nakazał odstąpienie od zaksięgowania a posteriori należności celnych i należności antydumpingowych lub stwierdził, że zasadny jest zwrot tych.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja niesłusznie stwierdziła, że zasadne było zaksięgowanie a posteriori należności celnych i należności antydumpingowych oraz że nie miała miejsce szczególna sytuacja w rozumieniu art. 239 rozporządzenia (EWG) Rady nr 2913/92 Rady z dnia 12 października 1992 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1).
   Skarżące przedstawiają następujące zarzuty na poparcie swego wniosku:

               —

               Komisja uznała, że pakistańskie organy celne dopuściły się błędu w rozumieniu art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 2913/92 w zakresie pochodzenia preferencyjnego, lecz niesłusznie stwierdziła, że błąd ten nie był błędem w rozumieniu art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 2913/92 w zakresie pochodzenia niepreferencyjnego.

               —

               Komisja niesłusznie uznała, że skarżące dopuściły się niestaranności w zakresie zgłoszeń przedstawionych po dniu 10 września 2004 r..

         Komisja nie dopełniła obowiązków w zakresie badania kwestii odstąpienia od zaksięgowania a posteriori lub wystąpienia szczególnej sytuacji.

               —

               Komisja uznała, że pakistańskie organy celne dopuściły się błędu w rozumieniu art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 2913/92 w zakresie pochodzenia preferencyjnego, lecz niesłusznie stwierdziła, że w zakresie pochodzenia niepreferencyjnego błąd ten nie stanowił szczególnej sytuacji w rozumieniu art. 239 rozporządzenia nr 2913/92.

               —

               Z zaskarżonej decyzji nie wynika, by Komisja rzeczywiście dokonała wyważenia interesów Wspólnoty z poszanowaniem przepisów celnych i interesów działającego w dobrej wierze importera, tak by ten ostatni nie poniósł szkody wykraczającej poza normalne ryzyko handlowe.

               —

               Z zaskarżonej decyzji nie wynika, by Komisja zbadała całość istotnych danych faktycznych w celu ustalenia czy okoliczności w tej sprawie stanowiły szczególną sytuację.


title: Sprawa C-384/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n ° 44 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Alta Realitat S.L. przeciwko Erlock Films i Ulrich Thomsen

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 44 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Alta Realitat S.L. przeciwko Erlock Films i Ulrich Thomsen
   (Sprawa C-384/14)
   2014/C 388/04
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia no 44 de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Alta Realitat S.L.

      Strona pozwana, Druga strona postępowania: Erlock Films i Ulrich Thomsen.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1393/2007 (1) należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy rozpoznający sprawę może ustalić, czy adresat rozumie język w świetle wszystkich dokumentów znajdujących się w jego posiadaniu w aktach sprawy?

         W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

               2)

               Czy art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1393/2007 należy interpretować w ten sposób, że po ustaleniu przez sąd rozpoznający sprawę, że adresat rozumie dany język w świetle wszystkich dokumentów znajdujących się w jego posiadaniu w aktach sprawy, to w takim przypadku nie należy przyznawać adresatowi możliwości odmowy przyjęcia dokumentu podmiotowi dokonującemu doręczenia?

               3)

               Czy art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1393/2007 należy interpretować w ten sposób, że jeżeli adresat doręczenia odmawia przyjęcia dokumentu sporządzonego w danym języku po stwierdzeniu przez sąd rozpoznający sprawę wystarczającej znajomości przez te osobę tego języka, to odmowa przyjęcia tego dokumentu nie jest uzasadniona, tak że sąd rozpoznający sprawę może zastosować skutki przewidziane w prawie państwa pochodzenia [dokumentu] dla takiego rodzaju nieuzasadnionej odmowy przyjęcia dokumentu, a nawet, jeżeli przewiduje to prawo proceduralne państwa pochodzenia, uznać, że dokument został doręczony adresatowi?

      (1)  Rozporządzenie nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczące doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych (doręczanie dokumentów) oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 (Dz.U. L 324, s. 79).


title: Sprawa C-257/08: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/32

         Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-257/08)
   (2008/C 209/47)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: N. Yerrell i L. Prete, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu zastosowania się do dyrektywy 2006/22/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie minimalnych warunków wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i (EWG) nr 3821/85 dotyczących przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym oraz uchylającej dyrektywę Rady 88/599/EWG, a w każdym razie nie powiadamiając o ich ustanowieniu Komisji, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1 kwietnia 2007 r.

      (1)  Dz.U. 2006 L 102, str. 35.


title: Sprawa T-171/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 października 2006 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2003 r. — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Przydział punktów za zasługi — Decyzja o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania tłumacza-weryfikatora)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/47

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 października 2006 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa T-171/05) (1)

   (Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2003 r. - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Przydział punktów za zasługi - Decyzja o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania tłumacza-weryfikatora)
   (2006/C 294/99)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Bart Nijs (Bereldange, Luksemburg) (przedstawiciel: F. Rollinger, avocat)

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. Kennedy, J.-M. Stenier i G. Corstens, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji o ostatecznym sporządzeniu sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego w postępowaniu w sprawie awansu za 2003 r., decyzji o przyznaniu skarżącemu punktów za zasługi w ramach postępowania w sprawie awansu za 2003 r. oraz decyzji o nieawansowaniu go w 2004 r., a także decyzji o oddaleniu zażalenia wniesionego na te decyzje oraz wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzje Trybunału Obrachunkowego w sprawie przydziału skarżącemu punktów za zasługi w postępowaniu w sprawie awansu za 2003 r. oraz o nieawansowaniu go w 2004 r. zostają uchylone.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

               3)

               Trybunał Obrachunkowy poniesie koszty własne oraz połowę kosztów skarżącego.

               4)

               Skarżący poniesie całość kosztów wynikłych z postępowania w sprawie zarządzenia środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.7.2005


title: Sprawa T-239/08: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2008 r. — Comtec Translations przeciwko Komisji

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/60

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2008 r. — Comtec Translations przeciwko Komisji
   (Sprawa T-239/08)
   (2008/C 209/107)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Comtec Translations Ltd (Leamington Spa, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: L. R. Scott i E. Bentley, Solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji oraz ponowne rozpatrzenie oferty skarżącej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 kwietnia 2008 r. odrzucającej jej ofertę złożoną w ramach postępowania przetargowego na zawarcie umów ramowych o tłumaczenie dokumentów dotyczących polityki i administracji Unii Europejskiej, ze wszystkich języków urzędowych UE na język angielski (przetarg nr FL-GEN07-EN) (1). Uzasadnieniem dla odrzucenia oferty skarżącej były niedostateczne kompetencje techniczne i zawodowe oraz brak doświadczenia zawodowego lub brak wykazania w dostateczny sposób doświadczenia zawodowego.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi tylko jeden zarzut. Jej zdaniem postępowanie administracyjne miało nieprawidłowy przebieg i naruszone zostały jej prawa procesowe. Skarżąca twierdzi, że od wielu lat wykonywała z powodzeniem tłumaczenia na angielski na rzecz Komisji w ramach wcześniej zawartych i regularnie odnawianych umów, które w odniesieniu do jakości usług były oceniane jako zadawalające. Zdaniem skarżącej komisja przetargowa w swojej decyzji nie uwzględniła lub uwzględniła w nieodpowiednim stopniu fakt, że przez 12 lat skarżąca z powodzeniem wypełniała obowiązki w zakresie wykonywania tłumaczeń dla Komisji oraz nie uwzględniła dokumentów poświadczających kwalifikacje techniczne i zawodowe pracowników skarżącej, kierowników ds. jakości i podwykonawców.

      (1)  Ogłoszenie o zamówieniu opublikowane: Dz.U. 2007 S 180 — 219517.


title: Sprawa T-632/15: Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2015 r. – Tillotts Pharma/OHIM – Ferring (OCTASA)

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/69

         Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2015 r. – Tillotts Pharma/OHIM – Ferring (OCTASA)
   (Sprawa T-632/15)
   (2016/C 027/87)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tillotts Pharma AG (Rheinfelden, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ferring BV (Hoofddorp, Niderlandy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „OCTASA” – zgłoszenie nr 8 169 881

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 września 2015 r. w sprawie R 2386/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-75/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 14 lutego 2013 r. — SEK Zollagentur GmbH przeciwko Hauptzollamt Gießen

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 14 lutego 2013 r. — SEK Zollagentur GmbH przeciwko Hauptzollamt Gießen
   (Sprawa C-75/13)
   2013/C 147/13
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SEK Zollagentur GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Gießen

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy właściwe przepisy rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 Rady ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (1), w szczególności art. 50 należy interpretować w ten sposób, że towar przekazany danej osobie przez organ celny do czasowego składowania w miejscu uznanym przez ten organ zostaje usunięty spod dozoru celnego, jeśli towar ten został zgłoszony do zewnętrznej procedury tranzytu, jednakże w rzeczywistości nie towarzyszy wystawionym dokumentom tranzytowym i nie jest przedstawiany organowi celnemu przeznaczenia?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: czy w takim przypadku osoba, która jako uznany przewoźnik wprowadza towary do procedury tranzytu jest dłużnikiem celnym, o którym mowa w art. 203 ust. 3 tiret pierwsze KC lub w art. 203 ust. 3 tiret czwarte KC?

      (1)  Dz.U. L 302, s. 1.


title: Sprawa F-116/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 26 czerwca 2013 r. — Vacca przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/207/11 — Niedopuszczenie do etapu oceny zintegrowanej — Testy wstępne — Unieważnienie pytań — Informacje udzielane kandydatom)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/85

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 26 czerwca 2013 r. — Vacca przeciwko Komisji
   (Sprawa F-116/11) (1)

   (Służba publiczna - Konkurs otwarty - Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/207/11 - Niedopuszczenie do etapu oceny zintegrowanej - Testy wstępne - Unieważnienie pytań - Informacje udzielane kandydatom)
   2013/C 225/195
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Annalisa Vacca (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: A. Salerno, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie niedopuszczenia skarżącego do etapu oceny zintegrowanej w ramach konkursu EPSO/AD/207/11

      Sentencja wyroku

               1)

               Komisja Europejska zapłaci A. Vacce kwotę 500 EUR

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa swoje własne koszty oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez A. Vaccę.

               4)

               Annalisa Vacca pokrywa jedną trzecią własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2013, s. 69.


title: Sprawa C-6/10: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/12

         Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-6/10)
   2010/C 80/21
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun i L. de Schietere de Lophem, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2006/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. zmieniającej dyrektywy Rady 78/660/EWG w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, 83/349/EWG w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych, 86/635/EWG w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych banków i innych instytucji finansowych oraz 91/674/EWG w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń (1), a w każdym razie nie podając ich do wiadomości Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2006/46/WE upłynął w dniu 5 września 2008 r. Tymczasem w chwili wniesienia niniejszej skargi strona pozwana nie przyjęła jeszcze wszystkich przepisów niezbędnych do transpozycji tej dyrektywy, a w każdym razie nie podała ich do wiadomości Komisji.

      (1)  Dz.U. L 224, s. 1.


title: Sprawa C-269/06: Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 11 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/38

         Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 11 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej
   (Sprawa C-269/06) (1)

   (2008/C 51/63)

      Język postępowania: francuski

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006.


title: Sprawa T-656/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Baggi/Parlament

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/69

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Baggi/Parlament
   (Sprawa T-656/15)
   (2016/C 048/77)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Guia Baggi (Florencja, Włochy) (przedstawiciel: adwokat N. Pirc Musar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji A(2015)8552 C Parlamentu Europejskiego z dnia 16 września 2015 r., w której oddalono wniosek potwierdzający strony skarżącej o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach, dodatkach na ogólne wydatki i o wydatkach na personel członków Parlamentu Europejskiego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą zgodnie z art. 134 i 140 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez wszelkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 (1) w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001 (2), ponieważ żądane dane osobowe nie są chronione na podstawie prawa Unii;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001, ponieważ odmówiono dostępu do żądanych informacji, mimo że przesłanki ujawnienia były spełnione;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia określonego w art. 2 i 4 rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 ogólnego obowiązku rozpatrzenia każdego indywidualnego dokumentu;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ odmowa udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów jest bezzasadna;

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku przedstawienia uzasadnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ Parlament nie udzielił odpowiedzi na wszystkie argumenty strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).


title: Sprawa C-657/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 maja 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – Verder LabTec GmbH & Co. KG/Finanzamt Hilden (Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Swoboda przedsiębiorczości — Artykuł 49 TFUE — Ograniczenia — Rozłożony w czasie pobór podatku dotyczącego niezrealizowanych zysków kapitałowych — Zachowanie rozdziału kompetencji podatkowych pomiędzy państwami członkowskimi — Proporcjonalność)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 maja 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – Verder LabTec GmbH & Co. KG/Finanzamt Hilden
   (Sprawa C-657/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 49 TFUE - Ograniczenia - Rozłożony w czasie pobór podatku dotyczącego niezrealizowanych zysków kapitałowych - Zachowanie rozdziału kompetencji podatkowych pomiędzy państwami członkowskimi - Proporcjonalność))
   (2015/C 236/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Verder LabTec GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Finanzamt Hilden

      Sentencja

   Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu podatkowemu państwa członkowskiego, takiemu jak uregulowanie analizowane w postępowaniu głównym, które w wypadku przeniesienia składników majątkowych spółki mającej siedzibę na terytorium tego państwa członkowskiego do stałego zakładu tej spółki położonego na terytorium innego państwa członkowskiego przewiduje ujawnienie generowanych przez te składniki majątkowe niezrealizowanych zysków kapitałowych, które powstały na terytorium pierwszego państwa członkowskiego, opodatkowanie tych zysków i pobór związanego z nimi podatku rozłożony w czasie na dziesięć lat.

      (1)  Dz.U. C 71 z 8.3.2014.


title: Sprawa T-265/13: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2013 r. — Polo/Lauren przeciwko OHIM — FreshSide (Przedstawienie chłopca na rowerze trzymającego młotek)

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/44

         Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2013 r. — Polo/Lauren przeciwko OHIM — FreshSide (Przedstawienie chłopca na rowerze trzymającego młotek)
   (Sprawa T-265/13)
   2013/C 207/74
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Polo/Lauren Company, LP (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: S. Davies, Solicitor, J. Hill, Barrister i R. Black, Solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: FreshSide Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 1 marca 2013 r. w sprawie R 15/2012-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: FreshSide Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy ukazujący przedstawienie chłopca na rowerze trzymającego młotek dla towarów z klas 18. 25 i 28 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8 766 917

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny znak towarowy zawierający przedstawienie gracza polo na koniu dla towarów z klas 9, 18, 20, 21, 24 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-142/08: Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 18 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/32

         Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 18 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej
   (Sprawa C-142/08) (1)

   (2009/C 69/69)

      Język postępowania: polski

   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008.


title: Sprawa F-97/06: Skarga wniesiona w dniu 15 sierpnia 2006 r. — Lopez Teruel przeciwko OHIM

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/24

         Skarga wniesiona w dniu 15 sierpnia 2006 r. — Lopez Teruel przeciwko OHIM
   (Sprawa F-97/06)
   (2006/C 237/42)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Adelaida Lopez Teruel (El Casar, Hiszpania) (Przedstawiciele: G. Vandersanden, L. Levi et C. Ronzi, avocats)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji z dnia 6 października 2005 r., którą organ powołujący (AIPN) odmówił uwzględnienia wniosku skarżącej o zwołanie komisji ds. inwalidztwa w trybie art. 78 regulaminu pracowniczego.

               —

               na ile to konieczne, uchylenie decyzji AIPN z dnia 5 maja 2006 r. oddalające zażalenie skarżącej z dnia 6 stycznia 2006 r.

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, urzędniczka OHIM, w dniu 8 czerwca 2005 r. skierowała do administracji wniosek o zwołanie komisji ds. inwalidztwa w celu oceny istnienia niezdolności do służby w rozumieniu art. 78 regulaminu pracowniczego. OHIM odmówił zwołania takiej komisji, wskazując po pierwsze, że AIPN przysługuje w tym zakresie uznanie na podstawie art. 59 ust. 4 regulaminu pracowniczego, po drugie zaś, że choroba, na którą powołuje się skarżąca, nie może być przedmiotem postępowania w sprawie niezdolności do służby, ponieważ była już przedmiotem postępowania polubownego.
   W skardze skarżąca podnosi trzy zarzuty, z których pierwszy, oparty na naruszeniu art. 78 regulaminu pracowniczego, dzieli się na dwie części. W pierwszej podniesiono, że zainteresowany urzędnik ma prawo przedstawienia sprawy komisji ds. inwalidztwa niezależnie od jednakowo uznanego przedstawienia jej AIPN, a to dlatego, że ratio legis art. 78 i 59 regulaminu pracowniczego jest odmienne. W drugiej części skarżąca zarzuca OHIM, że popełnił on oczywisty błąd w ocenie oraz przekroczył swoje kompetencje, ponieważ ocenę biegłych lekarzy zastąpił oceną własną.
   Drugi zarzut oparty jest na naruszeniu obowiązku starannego działania oraz zasady dobrej administracji. W szczególności zdaniem skarżącej OHIM nie wyważył prawidłowo spornych interesów i w najmniejszym stopniu nie uwzględnił wyjątkowo delikatnego stanu zdrowia skarżącej.
   Trzeci zarzut dotyczy naruszenia zasady niedyskryminacji i równego traktowania. W opinii skarżącej, wszyscy pozostali urzędnicy Wspólnot Europejskich mają prawo do poddaniu się badaniu przez komisję ds. inwalidztwa, inaczej niż urzędnicy OHIM. Interpretacja, jaką ten urząd nadaje art. 78 regulaminu pracowniczego, prowadzi do przerwania jednolitości wspólnotowej służby publicznej, potwierdzonej w art. 9 ust 3 traktatu z Amsterdamu.


title: Sprawa T-37/08: Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2011 r. — Walton przeciwko Komisji (Wykonanie budżetu — Odzyskanie — Potrącenie wierzytelności — Skutek wsteczny — Wyrok Sądu zasądzający od Komisji odszkodowanie wraz z odsetkami — Wierzytelność pewna, wyrażona w kwocie pieniężnej i wymagalna)

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/22

         Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2011 r. — Walton przeciwko Komisji
   (Sprawa T-37/08) (1)

   (Wykonanie budżetu - Odzyskanie - Potrącenie wierzytelności - Skutek wsteczny - Wyrok Sądu zasądzający od Komisji odszkodowanie wraz z odsetkami - Wierzytelność pewna, wyrażona w kwocie pieniężnej i wymagalna)
   2011/C 370/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Robert Walton (Oksford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: D. Beard, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: J. Currall, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 16 listopada 2007 r. dotyczącej odzyskania poprzez potrącenie kwoty w wysokości 36 551,58 EUR należnej jej od skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 16 listopada 2007 r., w zakresie w jakim uwzględnia ona odsetki naliczone po dniu 12 lipca 2007 r. w kwotach podlegających potrąceniu.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa T-598/16: Postanowienie Sądu z dnia 13 lutego 2017 r. – Pipiliagkas/Komisja Skarga o stwierdzenie nieważności — Służba publiczna — Urzędnicy — Zatrudnienie — Przeniesienie w interesie służby — Przeniesienie skarżącego z urzędu — Wykonanie wyroku — Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/38

         Postanowienie Sądu z dnia 13 lutego 2017 r. – Pipiliagkas/Komisja
   (Sprawa T-598/16) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Przeniesienie w interesie służby - Przeniesienie skarżącego z urzędu - Wykonanie wyroku - Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
   (2017/C 112/52)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Nikolaos Pipiliagkas (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 266 i 270 TFUE, zmierzający do stwierdzenia nieważności po pierwsze, decyzji Komisji w sprawie niewykonania wyroku z dnia 15 kwietnia 2015 r., Pipiliagkas/Komisja (F-96/13, EU:F:2015:29), a po drugie, decyzji Komisji z 22 grudnia 2015 r. w sprawie przeniesienia skarżącego z urzędu z przedstawicielstwa Unii Europejskiej na Zachodnim Brzegu Jordanu i w Strefie Gazy, Wschodnia Jerozolima do Dyrekcji Generalnej ds. Mobilności i Transportu.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Nikolaos Pipiliagkas zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 296 z 16.8.2016 (sprawa zarejestrowana początkowo w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-28/16 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa T-415/10: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 15 października 2010 r. — Nexans France przeciwko Entreprise commune Fusion for Energy (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienia publiczne — Procedura przetargowa — Odrzucenie oferty — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/30

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 15 października 2010 r. — Nexans France przeciwko Entreprise commune Fusion for Energy
   (Sprawa T-415/10)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienia publiczne - Procedura przetargowa - Odrzucenie oferty - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   2010/C 328/51
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Nexans France SAS (Clichy, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.P. Tran Thiet i J.F. Le Corre)

      Strona pozwana: Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: A. Verpont, pełnomocnik, wspierana przez C. Kennedy-Loest, C. Thomasa, M. Farleya, solicitors oraz adwokatów J. Derenne’a i N. Pourbaix’a)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania wydanych w ramach procedury przetargowej decyzji pozwanej dotyczących odrzucenia oferty skarżącej i udzielenia zamówienia na dostawy przewodów TF i PF innemu oferentowi.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-455/10: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 1 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep — Niderlandy) — G.A.P. Peeters — van Maasdijk przeciwko Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/38

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 1 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep — Niderlandy) — G.A.P. Peeters — van Maasdijk przeciwko Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen
   (Sprawa C-455/10) (1)

   2011/C 269/80
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa C-441/06: Skarga wniesiona w dniu 28 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice francuskiej

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/9

         Skarga wniesiona w dniu 28 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice francuskiej
   (Sprawa C-441/06)
   (2006/C 310/17)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: C. Giolito, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie wykonując w wyznaczonym terminie decyzji Komisji z dnia 2 sierpnia 2004 r. w sprawie pomocy państwa zastosowanej przez Francję na rzecz France Télécom (Pomoc państwa C 13/b/2003) (1) Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 2 i 3 tej decyzji, art. 249 akapit czwarty oraz art. 10 traktatu WE,

               —

               obciążenie Republiki francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Przypominając na początku, że zniesienie bezprawnej pomocy poprzez jej odzyskanie jest logiczną konsekwencją stwierdzenia jej bezprawności skarżąca podnosi, że pozwana nie zastosowała się do tego orzecznictwa, ponieważ ponad dwa lata po wydaniu spornej decyzji nie doszło do żadnego zwrotu pomocy przyznanej France Télécom i żadne postępowanie w sprawie zwrotu nie zostało nawet wszczęte na poziomie krajowym. Dlatego kilka zasadniczych przepisów zostało naruszonych, w szczególności art. 10 i 249 akapit czwarty WE.
   Skarżąca przypomina w tym względzie, że na mocy orzecznictwa Trybunału żaden przepis prawa wspólnotowego nie wymaga, by Komisja ustaliła dokładną kwotę bezprawnej pomocy, która podlega zwrotowi. Wystarczy, że decyzja nakazująca zwrot pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem zawiera wskazówki pozwalające adresatowi pomocy samemu określić tę kwotę bez nadmiernych trudności. W przypadku gdyby ustalenie tej kwoty sprawiało trudności praktyczne Komisja i państwo członkowskie muszą w każdym razie wspólnie działać na podstawie zobowiązania do lojalnej współpracy określonego w art. 10 WE w celu pokonania tych trudności.
   Dlatego skarżąca kwestionuje twierdzenie pozwanej, według której nie jest możliwe dokonanie wystarczająco dokładnego oszacowania kwoty podlegającej zwrotowi, ponieważ w szczególności w uzasadnieniu decyzja z dnia 2 sierpnia 2004 r. odsyła wyraźnie do dwóch szacunków dokonanych przez władze francuskie w trakcie postępowania administracyjnego na podstawie których Komisja określiła w swojej decyzji przy użyciu widełek kwoty podlegające zwrotowi. Z tej decyzji wynika jasno, że pomoc podlegająca zwrotowi równa się rożnicy pomiędzy podatkiem od prowadzonej działalności gospodarczej, jaki musiała zapłacić France Jelcom na podstawie powszechnie obowiązującego prawa, a kwotą podatku rzeczywiście zapłaconego przez tę spółkę.
   Skarżąca wskazuje ponadto, że w trakcie postępowania w sprawie zwrotu Komisja sformułowała kilka konkretnych propozycji dotyczących kwoty pomocy podlegającej zwrotowi, podczas gdy na mocy orzecznictwa Trybunału w pierwszej kolejności na zainteresowanym państwie członkowskim ciąży w zasadzie obowiązek przedstawienia tych propozycji w przypadku trudności. Ponadto pozwana nigdy nie zasugerowała, jak ulepszyć propozycje Komisji.
   Skarżąca wyprowadza wniosek, że także z orzecznictwa wynika, że skarga na decyzję Komisji uznającą pomoc za bezprawną nie skutkuje zawieszeniem obowiązku wykonania tej decyzji i zatem zwrotu bezprawnej i niezgodnej ze wspólnym rynkiem pomocy, z wyjątkiem przypadku gdy Sąd zarządził środki tymczasowe na mocy art. 242 WE.

      (1)  Dz.U. 2005, L 269, str. 30.


title: Sprawa C-377/04: Skarga wniesiona dnia 2 września 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/23

         Skarga wniesiona dnia 2 września 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-377/04)
   (2004/C 262/41)
   Dnia 2 września 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Republice Austrii sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez Denisa Martina i Horsta-Petera Kreppla, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy 1999/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników zatrudnionych na stanowiskach pracy, na których może wystąpić atmosfera wybuchowa (1), poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania niniejszej dyrektywy, ewentualnie poprzez brak powiadomienia Komisji o wydaniu tych przepisów.

               2)

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Z dniem 30 czerwca 2003 r. upłynął termin dla dokonania transpozycji dyrektywy 1999/92/WE.
   Komisja stwierdza, że przedmiotowa dyrektywa – z wyjątkiem transpozycji dokonanej w krajach związkowych Austrii Dolnej i Tyrolu – wciąż nie została w pełni transponowana, mianowicie ani na płaszczyźnie federalnej, ani w pozostałych krajach związkowych.

      (1)  Dz.U. z 2000 r. L 23, str. 57.


title: Sprawa T-227/15: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2015 r. – Redpur/OHIM – Redwell Manufaktur (Redpur)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/43

         Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2015 r. – Redpur/OHIM – Redwell Manufaktur (Redpur)
   (Sprawa T-227/15)
   (2015/C 236/58)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Redpur GmbH (Hayingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Schiller)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Redwell Manufaktur GmbH (Hartberg, Austria)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Redpur” – zgłoszenie nr 1 0 9 34  305

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 lutego 2015 r. w sprawie R 678/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu;

               —

               dopuszczenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 1 0 9 34  305 do rejestracji w całości lub, posiłkowo, przekazanie sprawy izbie odwoławczej celem ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie OHIM kosztami, które skarżąca poniosła w związku z niniejszym postępowaniem

               —

               obciążenie Redwell Manufaktur GmbH kosztami, które skarżąca poniosła w związku z postępowaniem przed Wydziałem Sprzeciwów i Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-132/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Innsbruck. — Austria) — Tyrolean Airways Tiroler Luftfahrt Gesellschaft mbH przeciwko Betriebsrat Bord der Tyrolean Airways Tiroler Luftfahrt Gesellschaft mbH. (Dyrektywa 2000/78/WE — Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy — Odmienne traktowanie ze względu na wiek — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Zasady ogólne prawa Unii — Układ zbiorowy — Brak uwzględnienia przy zaszeregowywaniu stewardów i stewardes przewoźnika lotniczego w tabeli wynagrodzeń doświadczenia uzyskanego u innego przewoźnika lotniczego należącego do tego samego koncernu — Postanowienie umowne)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Innsbruck. — Austria) — Tyrolean Airways Tiroler Luftfahrt Gesellschaft mbH przeciwko Betriebsrat Bord der Tyrolean Airways Tiroler Luftfahrt Gesellschaft mbH.
   (Sprawa C-132/11) (1)

   (Dyrektywa 2000/78/WE - Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy - Odmienne traktowanie ze względu na wiek - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Zasady ogólne prawa Unii - Układ zbiorowy - Brak uwzględnienia przy zaszeregowywaniu stewardów i stewardes przewoźnika lotniczego w tabeli wynagrodzeń doświadczenia uzyskanego u innego przewoźnika lotniczego należącego do tego samego koncernu - Postanowienie umowne)
   2012/C 217/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Innsbruck

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Tyrolean Airways Tiroler Luftfahrt Gesellschaft mbH

      Strona pozwana: Betriebsrat Bord der Tyrolean Airways Tiroler Luftfahrt Gesellschaft mbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Innsbruck — Wykładnia art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 6 ust. 1 i 3 TUE, a także art. 1, 2 i 6 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16) — Odmienne traktowanie ze względu na wiek — Układ zbiorowy przewidujący, dla celów zaszeregowania stewardów i stewardes w tabeli wynagrodzeń, uwzględnienie doświadczenia zawodowego i umiejętności nabytych jedynie u danego przewoźnika lotniczego, z wyłączeniem tych, które zostały nabyte u innego przewoźnika należącego do tego samego koncernu — Brak możliwości zastosowania postanowienia zawartego w umowie o pracę ze względu na bezpośrednią skuteczność horyzontalną praw podstawowych

      Sentencja

   Wykładni art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że przepis ten nie stoi na przeszkodzie istnieniu postanowienia układu zbiorowego, które do celów zaszeregowania do kategorii zatrudnienia przewidzianych w tym układzie, a tym samym do celów ustalania wysokości wynagrodzenia, uwzględnia jedynie doświadczenie zawodowe nabyte w charakterze stewarda lub stewardesy określonego przewoźnika lotniczego, wyłączając doświadczenie identyczne pod względem merytorycznym, lecz uzyskane u innego przewoźnika należącego do tego samego koncernu.

      (1)  Dz.U. C 186 z 25.6.2011.


title: Sprawa T-64/15: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2015 r. – Shoe Branding Europe/OHIM (Równoległe ukośne paski)

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/38

      Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2015 r. – Shoe Branding Europe/OHIM (Równoległe ukośne paski)
      (Sprawa T-64/15)
      (2015/C 107/50)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Shoe Branding Europe BVBA (Oudenaarde, Belgia) (przedstawiciel: adwokat J. Løje)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

         Dane dotyczące postępowania przed OHIM

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy (przedstawienie dwóch równoległych ukośnych pasków) – zgłoszenie nr 10 984 102

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 grudnia 2014 r. w sprawie R 2563/2013-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-219/13: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Ferracci/Komisja [Pomoc państwa — Komunalny podatek od nieruchomości — Zwolnienie z podatku podmiotów niekomercyjnych prowadzących szczególną działalność — Ujednolicona ustawa o podatku dochodowym — Zwolnienie z jednolitego podatku komunalnego — Decyzja stwierdzająca w części brak pomocy państwa, a w części uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt regulacyjny niewymagający przyjęcia środków wykonawczych — Bezpośrednie oddziaływanie — Dopuszczalność — Całkowita niemożność odzyskania pomocy — Artykuł 14 ust. 1 rozporządzenia nr (WE) nr 659/1999 — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/22

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Ferracci/Komisja
   (Sprawa T-219/13) (1)

   ([Pomoc państwa - Komunalny podatek od nieruchomości - Zwolnienie z podatku podmiotów niekomercyjnych prowadzących szczególną działalność - Ujednolicona ustawa o podatku dochodowym - Zwolnienie z jednolitego podatku komunalnego - Decyzja stwierdzająca w części brak pomocy państwa, a w części uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt regulacyjny niewymagający przyjęcia środków wykonawczych - Bezpośrednie oddziaływanie - Dopuszczalność - Całkowita niemożność odzyskania pomocy - Artykuł 14 ust. 1 rozporządzenia nr (WE) nr 659/1999 - Obowiązek uzasadnienia])
   (2016/C 392/24)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Pietro Ferracci (San Cesareo, Włochy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci A. Nucara i E. Gambaro, a następnie E. Gambaro)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo V. Di Bucci, G. Conte i D. Grespan, a następnie G. Conte, D. Grespan i F. Tomat, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri i G. De Bellis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE, zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2013/284/UE z dnia 19 grudnia 2012 r. w sprawie pomocy państwa nr S.A.20829 [C 26/2010, ex NN 43/2010 (ex CP 71/2006)] Program dotyczący zwolnienia z podatku komunalnego od nieruchomości stosowanego do nieruchomości użytkowanych przez podmioty niekomercyjne do określonych celów wdrożonej przez Włochy (Dz.U. 2013, L 166, s. 24).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Pietro Ferracci pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Włoska pokrywa własne koszty związane z interwencją.

      (1)  Dz.U. C 164 z 8.6.2013.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie C-452/00 Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Reżim prawny stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich — Przywóz cukru i mieszanek cukru i kakao — Rozporządzenie (WE) nr 2081/2000 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Środki ochronne — Proporcjonalność)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 14 lipca 2005 r.
   w sprawie C-452/00 Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Reżim prawny stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich - Przywóz cukru i mieszanek cukru i kakao - Rozporządzenie (WE) nr 2081/2000 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Środki ochronne - Proporcjonalność)
   (2005/C 217/03)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-452/00, Królestwo Niderlandów (pełnomocnik: J. van Bakel) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: T. van Rijn i C. van der Hauwaert), popieranej przez Królestwo Hiszpanii (pełnomocnik: N. Díaz Abad), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 6 grudnia 2000 r., Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta, R. Schintgen (sprawozdawca), G. Arestis i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Skarga zostaje oddalona.

               2.

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3.

               Królestwo Hiszpanii ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 45 z 10.02.2001.


               25.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/23

         Skarga wniesiona w dniu 14 września 2010 r. przez Posten Norge AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-15/10)
   2010/C 320/12
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 14 września 2010 r. przez spółkę Posten Norge AS, reprezentowaną przez Siri Teigum, adwokat, i Frode Elgesema, adwokata, Advokatfirmaet Thommessen AS, Haakon VIIs gate 10, 0116 Oslo, NORWAY.
   Skarżący twierdzi, że Trybunał EFTA powinien:

               —

               stwierdzić nieważność zaskarżonej dyrektywy,

               —

               uchylić lub znacznie obniżyć grzywnę,

               —

               obciążyć Urząd Nadzoru EFTA kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarżący, Posten Norge AS, świadczy krajowe usługi pocztowe w Norwegii obejmujące przesyłki listowe, paczki i usługi finansowe. Jego wyłącznym właścicielem jest nadal norweski skarb państwa. Większość usług świadczonych przez Posten Norge AS (90 %) podlega konkurencji.

               —

               W decyzji z dnia 14 lipca 2010 r. w sprawie nr 34250 „Norway Post/Privpak” Urząd Nadzoru EFTA uznał, że w dniach od 20 września 2000 r. do 31 marca 2006 r. Posten Norge AS dokonał pojedynczego i ciągłego naruszenia art. 54 Porozumienia EOG na norweskim rynku usług doręczania paczek od klientów biznesowych do klientów indywidualnych z odbiorem w punkcie Posten Norge AS poprzez stosowanie strategii wyłączności oraz preferencyjne traktowanie podczas tworzenia i utrzymywania sieci punktów odbioru Post-in-Shop. W wyniku tego na przedsiębiorstwo nałożono grzywnę w wysokości 12,89 mln EUR.

               —

               Skarżący twierdzi, że decyzja musi zostać unieważniona, ponieważ:

                           —

                           Urząd Nadzoru EFTA pomylił się w interpretacji i zastosowaniu art. 54 Porozumienia EOG, utrzymując, że wszelkie działania wpływające negatywnie na konkurencyjność innych uczestników rynku są wystarczające dla udowodnienia istnienia nadużycia,

                           —

                           Urząd Nadzoru EFTA nie udowodnił, że Posten Norge AS naruszył w tym przypadku zasady konkurencji, a w szczególności nie udowodniono, że stosowanie strategii wyłączności uniemożliwiło nowym podmiotom na rynku skuteczne konkurowanie lub ograniczyło ich dostęp do wiodących sieci sklepów spożywczych, kiosków i stacji benzynowych w sposób powodujący nadużycie lub że strategia wyłączności miała rzeczywiste działanie antykonkurencyjne,

                           —

                           w każdym przypadku postępowanie Posten Norge AS było obiektywnie uzasadnione.

               —

               Alternatywnie Skarżący proponuje znaczne obniżenie grzywny, jako że Urząd Nadzoru EFTA:

                           —

                           pomylił się w określeniu czasu trwania domniemanego naruszenia,

                           —

                           nieprawidłowo ocenił wagę naruszenia,

                           —

                           nie zakończył postępowania administracyjnego w możliwym do przyjęcia czasie, co już samo w sobie powinno być wystarczającym powodem obniżenia grzywny o co najmniej 50 %.


title: Sprawa C-527/08: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2005/65/WE — Polityka transportowa — Bezpieczeństwo urządzeń portowych — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/7

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-527/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2005/65/WE - Polityka transportowa - Bezpieczeństwo urządzeń portowych - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2009/C 256/12
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: pełnomocnicy K. Simonsson i A.-A. Gilly)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Przedstawiciel: pełnomocnik S. Ossowski)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/65/WE z dnia 26 października 2005 r. w sprawie wzmocnienia ochrony portów (Dz.U. L 310, s. 28)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/65/WE z dnia 26 października 2005 r. w sprawie wzmocnienia ochrony portów, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 18 tej dyrektywy.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 19 z 24.01.2009


title: Sprawa C-369/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 13 lipca 2015 r. – Siderúrgica Sevillana S.A./Administración del Estado

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/35

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 13 lipca 2015 r. – Siderúrgica Sevillana S.A./Administración del Estado
   (Sprawa C-369/15)
   (2015/C 311/41)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Siderúrgica Sevillana S.A.

      Strona pozwana: Administración del Estado

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy decyzja [2013/448/UE] (1) jest sprzeczna z art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2) w zakresie w jakim określenie współczynnika korygującego nastąpiło w oparciu o mechanizm, który – z naruszeniem obowiązku uzasadnienia – nie pozwala prowadzącym odnośne instalacje na zapoznanie się z informacjami, obliczeniami i kryteriami, które zostały uwzględnione dla celów jego przyjęcia?

               2)

               Czy decyzja 2013/448/UE, konkretyzując i ustalając w taki sposób, w jaki to czyni, maksymalny limit emisji przemysłowych oraz międzysektorowy współczynnik korygujący, przewidziane w art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE (3) i w art. 15 decyzji 2011/278/UE (4), narusza art. 10a ust. 1 i art. 23 ust. 3 rzeczonej dyrektywy z 2003 r. z tego powodu, że nie została przyjęta na podstawie procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą, przewidzianej w decyzji Rady 1999/468/WE (5)?

               3)

               W świetle asymetrii, którą decyzja 2013/448/UE lub art. 15 decyzji 2011/278/UE tworzą między:

                           —

                           podstawą obliczeń, uregulowaną w art. 10a ust. 5 lit. a) i b) [dyrektywy 2003/87/WE], poprzez niewłączenie do tej podstawy emisji pochodzących z wytwarzania energii elektrycznej ze spalania gazów odlotowych i kogeneracji ciepła, co ma miejsce w instalacjach ujętych załączniku I do wymienionej dyrektywy oraz

                           —

                           kryteriów ustanowionych w art. 10a ust. 1 i 4 wymienionej dyrektywy dla celów bezpłatnego przydziału uprawnień do emisji, który z kolei obejmuje tę kategorię emisji:

                                       a)

                                       Czy decyzja 2013/448/UE lub art. 15 decyzji 2011/278/UE naruszają art. 10a ust. 5 w związku z art. 3 u) i art. 10a ust. 1 akapit trzeci in fine dyrektywy 2003/87 w ten sposób, że uznają, że emisje powodowane spalaniem gazów odlotowych lub wytwarzaniem ciepła w instalacjach wytwarzających energię elektryczną ujętych w załączniku I do rzeczonej dyrektywy są w każdym wypadku emisjami „wytwórców energii elektrycznej” dla celów ustalenia maksymalnego limitu emisji dla przemysłu i dlatego powinny być wyłączone z tych obliczeń?

                                       b)

                                       W razie negatywnej odpowiedzi na pytanie poprzednie, czy decyzja 2013/448/UE lub art. 15 decyzji 2011/278/UE naruszają art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE lub cele tej dyrektywy poprzez wykluczenie z podstawy obliczania uregulowanego w tym przepisie maksymalnego limitu emisji przemysłowych emisji pochodzących z wytwarzania energii elektrycznej z gazów odlotowych i w drodze kogeneracji, wytwarzanych w instalacjach ujętych w załączniku I do wymienionej dyrektywy, którym jednak mogą być przydzielone bezpłatnie uprawnienia do emisji na podstawie art. 10a ust. 1-4 dyrektywy?

               4)

               Czy decyzja Komisji [2013/448/UE] i w stosownym przypadku decyzja 2011/278/UE, którą wykonuje, są sprzeczne z art. 10a ust. 12 dyrektywy poprzez rozszerzenie międzysektorowego współczynnika korygującego na sektory określone w decyzji Komisji 2010/2/UE (6) (obecnie w decyzji 2014/746/UE (7)) jako narażone na znaczące ryzyko ucieczki emisji, z czego wynika zmniejszenie przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji?

               5)

               Czy decyzja [2013/448/UE] narusza art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/CE w zakresie, w jakim Komisja Europejska, dla celów ustalenia zweryfikowanych emisji z okresu 2005-2007, których dotyczą lit. a) i b) rzeczonego ustępu:

                           a)

                           Nie uwzględniła emisji, które nie były ujęte w niezależnym dzienniku transakcji Wspólnoty, nawet w przypadku emisji, których rejestracja nie była obowiązkowa w rozpatrywanym okresie.

                           b)

                           Dokonała w możliwym zakresie ekstrapolacji stosownych danych dotyczących emisji ze zweryfikowanych emisji w latach późniejszych niż rok 2008 poprzez odwrotne zastosowanie współczynnika 1,74 %.

                           c)

                           Wyłączyła wszystkie emisje pochodzące z instalacji zamkniętych przed dniem 30 czerwca 2011 r.?

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotycząca krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Dz.U. L 240, s. 27

      (2)  Dz.U. 2000, C 364, s. 1.

      (3)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE, Dz.U. L 275, s. 32..

      (4)  Decyzja Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Dz.U. L 130, s. 1.

      (5)  Decyzja Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji, Dz.U. L 184, s. 23.

      (6)  Decyzja Komisji 2010/2/UE z dnia 24 grudnia 2009 r. ustalająca, zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, wykaz sektorów i podsektorów uważanych za narażone na znaczące ryzyko ucieczki emisji, Dz.U. L 1, s. 10.

      (7)  Dz.U. L 308, s. 114.


title: Sprawa T-27/16: Wyrok Sądu z dnia 29 czerwca 2017 r. – Zjednoczone Królestwo/Komisja (EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Owoce i warzywa — Naruszenie prawa — Artykuł 3 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1433/2003 — Artykuł 52 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1580/2007 — Zasada legalności — Pewność prawa — Równość traktowania — Zasada niedyskryminacji — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/37

         Wyrok Sądu z dnia 29 czerwca 2017 r. – Zjednoczone Królestwo/Komisja
   (Sprawa T-27/16) (1)

   ((EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Owoce i warzywa - Naruszenie prawa - Artykuł 3 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1433/2003 - Artykuł 52 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1580/2007 - Zasada legalności - Pewność prawa - Równość traktowania - Zasada niedyskryminacji - Obowiązek uzasadnienia))
   (2017/C 277/55)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: J. Kraehling i G. Brown, pełnomocnicy, wspierane przez S. Lee i M. Gray, barristers) Zjednoczone Królestwo

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Sauka i K. Skelly, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/2098 z dnia 13 listopada 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2015, L 303, s. 35), w której Komisja w szczególności dokonała w odniesieniu do lat budżetowych 2008–2012 korekty finansowej w kwocie 1 849 194,86 EUR w następstwie wyłączenia niektórych wydatków dotyczących programów operacyjnych organizacji producentów owoców i warzyw w Zjednoczonym Królestwie za lata 2008 i 2009 ze względu na niedociągnięcia w systemie kluczowych kontroli we wspominanych programach.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.


title: Sprawa C-149/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Liège (Belgia) w dniu 30 marca 2015 r. – Sabrina Wathelet/Garage Bietheres & Fils SPRL

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Liège (Belgia) w dniu 30 marca 2015 r. – Sabrina Wathelet/Garage Bietheres & Fils SPRL
   (Sprawa C-149/15)
   (2015/C 213/25)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d'appel de Liège

      Strony w postęowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sabrina Wathelet

      Strona pozwana: Garage Bietheres & Fils SPRL

      Pytanie prejudycjalne

   Czy pojęcie „sprzedawcy” towarów konsumpcyjnych, o którym mowa w art. 1649a belgijskiego kodeksu cywilnego, wprowadzonym ustawą z dnia 1 września 1994 r. zatytułowaną „Ustawa o ochronie konsumentów w ramach sprzedaży towarów konsumpcyjnych”, która dokonuje transpozycji do prawa belgijskiego dyrektyw europejskiej 1999/44/WE z dnia 25 maja 1999 r w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji (1), należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono nie tylko przedsiębiorcę, który w charakterze sprzedawcy przenosi własność towaru konsumpcyjnego na konsumenta, lecz również przedsiębiorcę, który działa w charakterze pośrednika w imieniu sprzedawcy niebędącego przedsiębiorcą, niezależnie od tego czy otrzymuje on zapłatę za swoje działanie i czy poinformował on potencjalnego nabywcę o tym, że sprzedawca jest osobą fizyczną?

      (1)  Dyrektywa 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji (Dz.U. L 171, s. 12).


title: Sprawa T-158/09: Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2009 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/43

         Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2009 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-158/09)
   2009/C 153/85
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: V. Karra, I. Chalkias i S. Papaioannou)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności lub dokonanie zmiany zaskarżonej decyzji Komisji C(2009) 810 z dnia 13 lutego 2009 r.„dotyczącej konsekwencji finansowych, które należy wyciągnąć w ramach rozliczenia wydatków finansowanych z EFOGR w niektórych przypadkach nieprawidłowości, jakich dopuściły się podmioty gospodarcze”, w części odnoszącej się do Republiki Greckiej;

               —

               zwrócenie skarżącej 50 % kwoty potrąconej zgodnie z art. 32 ust. 5 rozporządzenia nr 1290/05 w przypadkach nr 3, 4, 6–13 (z wyjątkiem przypadku nr 7), w których nie występują nieprawidłowości, bądź w przypadku nr 2, w którym dłużnik jest niewypłacalny;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W decyzji C(2009) 810 z dnia 13 lutego 2009 r.„dotyczącej konsekwencji finansowych, które należy wyciągnąć w ramach rozliczenia wydatków finansowanych z EFOGR w niektórych przypadkach nieprawidłowości, jakich dopuściły się podmioty gospodarcze”, Komisja zastosowała do skarżącej korekty finansowe w wysokości 13 348 979,02 EUR z powodu niedbalstwa, jakim — zdaniem Komisji — wykazały się władze greckie w okresie czterech lat od momentu pierwszego ustalenia nieprawidłowości oraz z powodu okoliczności, że nie odzyskały one kwot, które zostały nienależnie wypłacone 5 przedsiębiorstwom działającym w sektorze winiarskim, sektorze bawełny i innych sektorach oraz 8 przedsiębiorstwom zajmującym się normalizacją, które uczestniczyły w systemie pomocy na konsumpcję oliwy z oliwek.
   Republika Grecka utrzymuje w pierwszym ogólnym zarzucie nieważności, iż nie ma ważnej podstawy prawnej do zastosowania korekty w żadnej z trzynastu badanych spraw, ponieważ Komisja dokonała błędnej wykładni przepisów art. 31 ust. 1 i art. 32 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 (1) oraz błędnie je zastosowała. Skarżąca twierdzi również, że Komisja popełniła oczywisty, fundamentalny błąd i dokonała błędnej oceny okoliczności faktycznych odnoszących się do działań właściwych władz greckich, a ponadto, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji, które opiera się na błędnym założeniu, że czteroletni okres biegnący od pierwszego ustalenia nieprawidłowości upłynął bezowocnie oraz że nie rozpoczęło się postępowanie w sprawie odzyskania bądź ważne postępowanie w sprawie odzyskania, nie czyni zadość wymogowi przewidzianemu w art. 253 WE, ponieważ jest ono wadliwe, niewystarczające i niejasne, i nie odparto w nim argumentów podniesionych przez Grecję w trakcie rozmów dwustronnych i w trakcie postępowania przed organem pojednawczym.
   W zarzucie drugim skarżąca utrzymuje, że w czterech przypadkach Komisja błędnie nie zastosowała art. 32 ust. 5 i ust. 6 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 1290/05, zamiast art. 32 ust. 1 i 8 tego rozporządzenia, co doprowadziło do tego, że Komisja obciążyła spornymi wydatkami skarżącą, zamiast obciążyć nimi EFOGR.
   W trzecim zarzucie nieważności skarżąca twierdzi, że art. 32 rozporządzenia (WE) nr 1290/05, w którym ustalony został roczny termin, biegnący od pierwszego administracyjnego lub sądowego ustalenia nieprawidłowości, do wszczęcia wszelkich postępowań administracyjnych lub sądowych przewidzianych w prawie krajowym w celu odzyskania kwot, odnosi się wyłącznie do nieprawidłowości, które miały miejsce po wejściu w życie wspomnianego rozporządzenia i nie może odnosić się do nieprawidłowości, które miały miejsce dziesięć lat wcześniej, to jest w czasie, gdy obowiązywało inne uregulowanie prawne, które nie przewidywało takiego terminu, lecz ograniczało kontrolę do zachowania rozsądnego terminu.
   W czwartym zarzucie nieważności skarżąca twierdzi, że żądanie Komisji, by obciążyć ją spornymi kwotami po upływie piętnastu–dwudziestu lat od danej nieprawidłowości, jest przedawnione z uwagi na zbyt długi czas trwania postępowania, a ewentualnie, że doszło do naruszenia zasady pewności prawa.
   Wreszcie w piątym zarzucie nieważności skarżąca podnosi, że z uwagi na to, iż w przypadkach nr 3, 4, 6, 8–13 nie występują nieprawidłowości, reguła 24 miesięcy — przewidziana w art. 31 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1290/05 — dotyczy wszystkich przypadków odzyskania należnych kwot, i że w związku z tym obciążenie jej odpowiednimi kwotami odnoszącymi się do okresu wykraczającego znacznie poza 24 miesiące od momentu powiadomienia o wynikach kontroli jest obarczone błędem i powinno zostać unieważnione.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209 z 11.8.2005 r., s. 1).


title: Sprawa C-463/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Stanley International Betting Ltd, Stanleybet Malta Ltd/Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Dogane e dei Monopoli di Stato (Odesłanie prejudycjalne – Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE – Swoboda przedsiębiorczości – Swoboda świadczenia usług – Gry losowe – Uregulowania krajowe – Uporządkowanie systemu udzielania koncesji poprzez zrównanie w czasie terminu ich wygaśnięcia – Nowy przetarg – Koncesje, których czas obowiązywania jest krótszy niż czas obowiązywania wcześniejszych koncesji – Ograniczenie – Nadrzędne względy interesu ogólnego – Proporcjonalność)

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/8

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Stanley International Betting Ltd, Stanleybet Malta Ltd/Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Dogane e dei Monopoli di Stato
      (Sprawa C-463/13) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Gry losowe - Uregulowania krajowe - Uporządkowanie systemu udzielania koncesji poprzez zrównanie w czasie terminu ich wygaśnięcia - Nowy przetarg - Koncesje, których czas obowiązywania jest krótszy niż czas obowiązywania wcześniejszych koncesji - Ograniczenie - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Proporcjonalność))
      (2015/C 107/09)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Stanley International Betting Ltd, Stanleybet Malta Ltd

         Strona pozwana: Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Dogane e dei Monopoli di Stato

         przy udziale: Intralot Italia SpA, SNAI SpA, Galassia Game Srl, Eurobet Italia Srl unipersonale, Lottomatica Scommesse Srl, Sisal Match Point SpA, Cogetech Gaming Srl

         Sentencja

      Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE, a także zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one obowiązywaniu przepisów krajowych, takich jak będące przedmiotem postępowania głównego, które przewidują przeprowadzenie nowego przetargu obejmującego koncesje, których czas obowiązywania jest krótszy niż czas obowiązywania wcześniej udzielonych koncesji z uwagi na uporządkowanie systemu poprzez zrównanie w czasie terminu wygaśnięcia koncesji.

         (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa T-54/15: Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2015 r. – Jääkiekon SM-liiga/OHIM (Liiga)

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/34

      Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2015 r. – Jääkiekon SM-liiga/OHIM (Liiga)
      (Sprawa T-54/15)
      (2015/C 107/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Jääkiekon SM-liiga Oy (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat L. Laaksonen)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

         Dane dotyczące postępowania przed OHIM

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „Liiga” – zgłoszenie nr 12 056 792

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 grudnia 2014 r. w sprawie R 576/2014-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz zezwolenie na publikację znaku towarowego;

                  —

                  obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-98/12: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2012 r. — ZZ przeciwko Radzie

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/24

         Skarga wniesiona w dniu 17 września 2012 r. — ZZ przeciwko Radzie
   (Sprawa F-98/12)
   2012/C 343/41
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i E. Marchal)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania AD12 w ramach postępowań w sprawie awansu za lata 2008 i 2009.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania AD12 w ramach postępowań w sprawie awansu za lata 2008 i 2009;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o oddaleniu zażalenia skarżącej na brak awansu do grupy zaszeregowania AD12 w ramach postępowań w sprawie awansu za lata 2008 i 2009;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.


title: Sprawa C-635/11: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               25.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/4

         Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-635/11)
   2012/C 58/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Enegren i M. van Beek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie, że nieprzyjmując wszystkich przepisów prawnych i administracyjnych niezbędnych dla zagwarantowania, że w przypadku spółki powstałej w wyniku połączenia transgranicznego, mającej statutową siedzibę w Niderlandach, pracownicy zakładów tej spółki, które znajdują się w innych państwach członkowskich, mają takie same uprawnienia do wykonywania praw uczestnictwa jak przysługujące pracownikom zatrudnionym w Niderlandach, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniu ciążącemu na nim na mocy art. 16 ust. 2 zdanie wprowadzające, druga część zdania, lit. b) dyrektywy 2005/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych (1);

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Z art. 16 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2005/56/WE wynika, że krajowe przepisy prawne państwa, w którym spółka powstała w wyniku połączenia transgranicznego ma swoją statutową siedzibę muszą przewidywać, że pracownicy zakładów spółki powstającej w wyniku połączenia transgranicznego, które znajdują się w innych państwach członkowskich, mają takie same uprawnienia do wykonywania praw uczestnictwa jak przysługujące pracownikom zatrudnionym w państwie członkowskim, w którym ta nowa ma swoją statutową siedzibę.
   W konsekwencji celem dokonania transpozycji dyrektywy krajowe przepisy prawne muszą regulować wszystkie sytuacje przewidziane w art. 16 ust. 2 dyrektywy.
   W Niderlandach nie miało to miejsca.

      (1)  Dz.U. L 310, s. 1.


title: Sprawa C-65/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatki — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły. 9 i 11 — Ustawodawstwo krajowe pozwalające na włączenie osób niebędących podatnikami do grupy osób mogących zostać uznanych za jednego podatnika do celów podatku VAT — Konsultacja Komitetu ds. VAT)

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-65/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły. 9 i 11 - Ustawodawstwo krajowe pozwalające na włączenie osób niebędących podatnikami do grupy osób mogących zostać uznanych za jednego podatnika do celów podatku VAT - Konsultacja Komitetu ds. VAT)
   2013/C 171/04
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Nijenhuis, R. Lyal i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels, M. de Ree i M. Noort, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Republika Czeska (przedstawiciel: M. Smolek, pełnomocnik), Królestwo Danii (przedstawiciele: początkowo C. Vang, później V. Pasternak Jørgensen, pełnomocnicy), Irlandia (przedstawiciele: D. O'Hagan, pełnomocnik, wspierany przez G. Clohessy, SC i N. Trawersa, BL), Republika Finlandii (przedstawiciele: H. Leppo i S. Hartikainen, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: H. Walter, pełnomocnik, wspierany przez Halla, QC)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 9 i 11 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Włączenie podmiotów niebędących podatnikami do grupy podatkowej VAT — Brak powiadomienia Komitetu ds. VAT o zmianach wprowadzonych w zakresie wdrożenia reżimu grup podatkowych VAT

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Czeska, Królestwo Danii, Irlandia, Republika Finlandii oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 130 z 30.4.2011.