title: Sprawa C-2/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Directeur général des douanes et droits indirects, Chef de l’agence de la direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières przeciwko Humeau Beaupreau SAS (Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Dział 64 — Przywóz elementów niezbędnych do produkcji obuwia sportowego — Pozycja 6404 — Obuwie o podeszwach zewnętrznych z gumy, tworzyw sztucznych, skóry wyprawionej lub skóry wtórnej i cholewkach z materiałów włókienniczych — Pozycja 6406 — Części obuwia — Reguła 2 lit. a) ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej — Wyrób niekompletny lub niegotowy posiadający „zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego” — Artykuł „znajdujący się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym” — Nota wyjaśniająca dotycząca interpretacji systemu zharmonizowanego — Operacje „montażu” z wykluczeniem jakiejkolwiek „obróbki kończącej proces produkcji elementów przeznaczonych do złożenia” )

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/15

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Directeur général des douanes et droits indirects, Chef de l’agence de la direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières przeciwko Humeau Beaupreau SAS
   (Sprawa C-2/13) (1)

   (Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Dział 64 - Przywóz elementów niezbędnych do produkcji obuwia sportowego - Pozycja 6404 - Obuwie o podeszwach zewnętrznych z gumy, tworzyw sztucznych, skóry wyprawionej lub skóry wtórnej i cholewkach z materiałów włókienniczych - Pozycja 6406 - Części obuwia - Reguła 2 lit. a) ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej - Wyrób niekompletny lub niegotowy posiadający „zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego” - Artykuł „znajdujący się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym” - Nota wyjaśniająca dotycząca interpretacji systemu zharmonizowanego - Operacje „montażu” z wykluczeniem jakiejkolwiek „obróbki kończącej proces produkcji elementów przeznaczonych do złożenia”)
   2014/C 93/24
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Directeur général des douanes et droits indirects, Chef de l’agence de la direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières

      Strona pozwana: Humeau Beaupreau SAS

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation (Francja) — Wykładnia reguły 2 lit. a) ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej i pkt VII not wyjaśniających systemu zharmonizowanego — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Proces produkcji obuwia — Operacje montażu lub obróbka kończąca proces produkcji

      Sentencja

   Regułę 2 lit. a) ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu obowiązującym w czasie właściwym dla okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, należy interpretować w ten sposób, że cholewka, podeszwa zewnętrzna i wkładka, jako wyrób znajdujący się w stanie niezmontowanym, posiadający zasadniczy charakter obuwia, objęte są pozycją 6404 Nomenklatury scalonej w przypadku, gdy po przywozie tych elementów usztywniacz jest umieszczany w cholewce, a podeszwa zewnętrzna i cholewka są poddawane szorstkowaniu do celów ich złożenia.

      (1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013.


title: Sprawa T-301/00: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  14 grudnia 2005 r.  — Groupe Fremaux i Palais Royal przeciwko Radzie i Komisji ([Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty — Niezgodność wspólnotowego reżimu przywozu bananów z regułami Światowej Organizacji Handlu (WTO) — Wprowadzenie przez Stany Zjednoczone Ameryki na podstawie upoważnienia udzielonego przez WTO środków odwetowych w postaci dodatkowego cła na przywóz ze Wspólnoty — Decyzja Organu Rozstrzygania Sporów WTO — Skutki prawne — Odpowiedzialność Wspólnoty w braku bezprawnego zachowania jej organów — Związek przyczynowo-skutkowy — Nienormalny i szczególny charakter szkody])

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2005 r. — Groupe Fremaux i Palais Royal przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-301/00) (1)

   ([Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty - Niezgodność wspólnotowego reżimu przywozu bananów z regułami Światowej Organizacji Handlu (WTO) - Wprowadzenie przez Stany Zjednoczone Ameryki na podstawie upoważnienia udzielonego przez WTO środków odwetowych w postaci dodatkowego cła na przywóz ze Wspólnoty - Decyzja Organu Rozstrzygania Sporów WTO - Skutki prawne - Odpowiedzialność Wspólnoty w braku bezprawnego zachowania jej organów - Związek przyczynowo-skutkowy - Nienormalny i szczególny charakter szkody])
   (2006/C 48/43)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Groupe Fremaux SA (Paryż, Francja) i Palais Royal Inc. (Charlottesville, Virginia, Stany Zjednoczone) [przedstawiciele: adwokaci C. Lazarus, F. Prunet i L. Van den Hende]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej [przedstawiciele: J. Huber, F. Ruggeri Laderchi i S. Marquardt, pełnomocnicy] i Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: początkowo E. Righini, L. Gussetti oraz M. De Pauw, a następnie P. Kuijper, V. Di Bucci, C. Brown oraz E. Righini, pełnomocnicy]

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Królestwo Hiszpanii [przedstawiciele: początkowo R. Silva de Lapuerta, a następnie E. Braquehais Conesa, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Skarga o naprawienie szkody, która miała powstać w wyniku wprowadzenia przez Stany Zjednoczone Ameryki na podstawie upoważnienia udzielonego przez Organ Rozstrzygania Sporów Światowej Organizacji Handlu (WTO) dodatkowego cła na przywóz produkowanej przez skarżące bawełnianej bielizny pościelowej w następstwie stwierdzenia niezgodności wspólnotowego reżimu przywozu bananów z układami, uzgodnieniami i porozumieniami załączonymi do Porozumienia ustanawiającego WTO
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżące zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Radę i Komisję.

               3)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 355 z 9.12.2000


title: Sprawa T-262/07: Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2012 r. — Litwa przeciwko Komisji (Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Środki, jakie należy przyjąć w związku z przystąpieniem nowych państw członkowskich — Akt przystąpienia z 2003 r. — Określenie nadwyżki zapasów produktów rolnych innych niż cukier oraz skutki finansowe ich eliminacji — Cel założony w przepisie prawa pierwotnego — Decyzja 2007/361/WE)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/12

         Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2012 r. — Litwa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-262/07) (1)

   (Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Środki, jakie należy przyjąć w związku z przystąpieniem nowych państw członkowskich - Akt przystąpienia z 2003 r. - Określenie nadwyżki zapasów produktów rolnych innych niż cukier oraz skutki finansowe ich eliminacji - Cel założony w przepisie prawa pierwotnego - Decyzja 2007/361/WE)
   2012/C 138/20
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas, E. Matulionytė i R. Krasuckaitė, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: początkowo T. Nowakowski, następnie M. Dowgielewicz, a w końcu M. Szpunar, B. Majczyna i D. Krawczyk, pełnomocnicy) i Republika Słowacka (przedstawiciele: początkowo J. Čorba, następnie B. Ricziová, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2007/361/WE z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie określenia nadwyżki zapasów produktów rolnych innych niż cukier oraz w sprawie skutków finansowych ich eliminacji w związku z przystąpieniem Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U. L 138, s. 14).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2007/361/WE z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie określenia nadwyżki zapasów produktów rolnych innych niż cukier oraz w sprawie skutków finansowych ich eliminacji w związku z przystąpieniem Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Republikę Litewską.

               3)

               Republika Słowacka i Rzeczpospolita Polska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa C-141/09: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/33

         Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-141/09)
   2009/C 141/59
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Dejmek i J. Sénéchal, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nieprzyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych (1), a w szczególności jej art. 1 — 4, 5 — 8, 13, a także art. 16 i art. 9 ust. 2 Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 19 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2005/56/WE upłynął w dniu 14 grudnia 2007 r. Tymczasem na dzień wniesienia niniejszej skargi strona pozwana nie przyjęła jeszcze wszystkich przepisów niezbędnych do transponowania tej dyrektywy, a w każdym razie nie poinformowała o nich Komisji.

      (1)  Dz.U. L 310, s. 1.


title: Sprawa C-264/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 12 marca 2015 r. w sprawie T-269/12, Makro autoservicio mayorista/Komisja, wniesione w dniu 2 czerwca 2015 r. przez Makro autoservicio mayorista SA

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/23

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 12 marca 2015 r. w sprawie T-269/12, Makro autoservicio mayorista/Komisja, wniesione w dniu 2 czerwca 2015 r. przez Makro autoservicio mayorista SA
   (Sprawa C-264/15 P)
   (2015/C 294/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Makro autoservicio mayorista SA (przedstawiciele: adwokaci P. De Baere i P. Muñiz)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu w sprawie T-269/12;

               —

               uznanie odwołania za dopuszczalne;

               —

               odesłanie sprawy do Sądu w celu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadniczych zarzutów odwołania;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie zostało wniesione przez spółkę Makro Autoservicio Mayorista S.A. od wyroku z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie T-269/12 Makro Autoservicio Mayorista S.A./Komisja, w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji COM)2010) 22 wersja ostateczna, ze względu na to, że decyzja Komisji nie dotyczy bezpośrednio wnoszącej odwołanie.
   Wnosząca odwołanie podnosi, ze Sąd naruszył prawo, gdyż przy wykonaniu decyzji Komisji władzom hiszpańskim nie przysługuje zakres uznania w odniesieniu do rezultatu, wobec czego decyzja Komisji bezpośrednio dotyczy wnoszącej odwołanie.
   Konkretniej wnosząca odwołanie podnosi następujące zarzuty:

               —

               Sąd naruszył prawo, gdy uznał, że władzom krajowym przysługuje zakres uznania przy wykonywaniu spornej decyzji w odniesieniu do wnoszącej odwołanie.

               —

               Nawet jeśli władzom krajowym przysługuje zakres uznania, choć w tym wypadku tak nie jest, to Sąd naruszył prawo, gdyż samo istnienie zakresu uznania nie wystarczy, by wykluczyć, że decyzja dotyczy bezpośrednio wnoszącej odwołanie.

               —

               Sąd dokonał błędnej oceny prawnej dowodów lub przeinaczył dowody.


title: Sprawa F-106/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 20 czerwca 2011 r. — Gross i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości (Służba publiczna — Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników — Umorzenie postępowania)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/55

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 20 czerwca 2011 r. — Gross i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa F-106/10) (1)

   (Służba publiczna - Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników - Umorzenie postępowania)
   2011/C 252/122
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ivo Gross (Luksemburg, Luksemburg) i in. (przedstawiciel: adwokat J. Kayser)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciel: A.V. Placco, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenie nieważności decyzji, powtórzonych w sprostowaniach odcinków wynagrodzenia skarżących za okres od lipca do grudnia 2009 r. oraz w odcinkach wynagrodzenia sporządzonych po 1 stycznia 2010 r. w ramach corocznego dostosowania wynagrodzeń urzędników i innych pracowników na podstawie rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie ze skargi w sprawie F-106/10 Gross i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011, s. 34.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawie T-171/02 Regione autonoma della Sardegna przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc państwa — Programy pomocowe w celu restrukturyzacji małych przedsiębiorstw rolnych — Pomoc wpływająca na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi oraz zakłócająca lub grożąca zakłóceniem konkurencji — Wytyczne dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji przeżywających trudności przedsiębiorstw — Decyzja warunkowa — Terminy w postępowaniu w sprawie kontroli pomocy państwa — Ochrona uzasadnionych oczekiwań — Uzasadnienie — Interwencja — Wnioski, zarzuty i argumenty interwenienta)

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/17

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 15 czerwca 2005 r.
   w sprawie T-171/02 Regione autonoma della Sardegna przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Pomoc państwa - Programy pomocowe w celu restrukturyzacji małych przedsiębiorstw rolnych - Pomoc wpływająca na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi oraz zakłócająca lub grożąca zakłóceniem konkurencji - Wytyczne dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji przeżywających trudności przedsiębiorstw - Decyzja warunkowa - Terminy w postępowaniu w sprawie kontroli pomocy państwa - Ochrona uzasadnionych oczekiwań - Uzasadnienie - Interwencja - Wnioski, zarzuty i argumenty interwenienta)
   (2005/C 205/30)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-171/02 Regione autonoma della Sardegna, reprezentowany przez G. Aiella i G. Albenzia, avvocati dello Stato, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, popierany przez Confederazione italiana agricoltori della Sardegna, Federazione regionale coltivatori diretti della Sardegna, Federazione regionale degli agricoltori della Sardegna, z siedzibą w Cagliari (Włochy), reprezentowane przez adwokatów F. Ciulliego i G. Dorego przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: V. di Bucci, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2002/229/WE z dnia 13 listopada 2001 r., w sprawie programu pomocowego, który Region Sardynia (Włochy) zamierza wprowadzić w życie w celu restrukturyzacji przeżywających trudności gospodarstw z sektora upraw chronionych (Dz.U. 2002 L 77, str. 29), Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba w składzie powiększonym), w składzie: H. Legal, prezes, V. Tiili, A. W. H. Meij, M. Vilaras i N. J. Forwood, sędziowie, sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 15 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Regione autonoma della Sardegna zostaje obciążony kosztami postępowania w sprawie, za wyjątkiem kosztów określonych w pkt 3 poniżej.

               3)

               Confederazione italiana agricoltori della Sardegna, Federazione regionale coltivatori diretti della Sardegna oraz Federazione regionale degli agricoltori della zostają obciążone własnymi kosztami postępowania w sprawie, a także kosztami poniesionymi przez Komisję w związku z ich interwencją.

      (1)  Dz.U. C 191 z 10.8.2002


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie C-214/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Substancje szkodliwe dla warstwy ozonowej — Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 — Utrzymanie odstępstw nieprzewidzianych przez rozporządzenie)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 7 lipca 2005 r.
   w sprawie C-214/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Substancje szkodliwe dla warstwy ozonowej - Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 - Utrzymanie odstępstw nieprzewidzianych przez rozporządzenie)
   (2005/C 229/07)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-214/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 19 maja 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: U. Wölker i A. Aresu) przeciwko Republice Włoskiej (pełnomocnik: I. M. Braguglia wspierany przez G. Fiengo), Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, P. Kūris i J. Klučka (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 7 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Utrzymując w mocy przepisy pozwalające na użycie wodorochlorofluorowęglowodorów w systemach przeciwpożarowych bez poszanowania ograniczeń i warunków przewidzianych w art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy tego rozporządzenia.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 190 z 24.7.2004


title: Sprawa C-161/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 6 kwietnia 2010 r. — Olivier Martinez, Robert Martinez przeciwko MGN Limited

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 6 kwietnia 2010 r. — Olivier Martinez, Robert Martinez przeciwko MGN Limited
   (Sprawa C-161/10)
   2010/C 148/33
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de grande instance de Paris

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Olivier Martinez, Robert Martinez

      Strona pozwana: MGN Limited

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni art. 2 i art. 5 pkt 3) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy dokonywać w ten sposób, że przyznają one sądowi państwa członkowskiego jurysdykcję do orzekania w przedmiocie powództwa wniesionego w związku z naruszeniem dóbr osobistych, do którego miałoby dojść w wyniku umieszczenia informacji lub zdjęć w sieci, w witrynie internetowej utworzonej w innym państwie członkowskim przez spółkę z siedzibą w tym drugim państwie lub też w innym państwie członkowskim, różnym w każdym razie od tego pierwszego:

               —

               wyłącznie pod warunkiem, że ta witryna internetowa może być przeglądana w tym pierwszym państwie,

               —

               czy też, wyłącznie, jeżeli między zdarzeniem wywołującym szkodę a terytorium tego pierwszego państwa istnieje dostateczny, istotny lub znaczący związek, i czy, w tym drugim przypadku związek ten może wynikać z:

                           —

                           liczby połączeń ze sporną stroną wykonanych z tego pierwszego państwa członkowskiego, wyrażonej w wartościach bezwzględnych albo proporcjonalnie do ogólnej liczby połączeń z rzeczoną stroną,

                           —

                           miejsca zamieszkania czy też przynależności państwowej osoby, która podnosi naruszenie jej dóbr osobistych, lub ogólnie, zainteresowanych osób,

                           —

                           języka, w jakim jest rozpowszechniana sporna informacja lub wszelkich innych elementów mogących wskazywać na chęć podmiotu, który utworzył witrynę skierowania się w szczególności do odbiorców w tym pierwszym państwie,

                           —

                           miejsca, gdzie zaszły opisywane zdarzenia lub gdzie zostały wykonane zdjęcia zamieszczone ewentualnie w Internecie,

                           —

                           innych kryteriów?

      (1)  Dz.U. L 12, s. 1


title: Sprawa T-426/17: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2017 r. – Item Industrietechnik/EUIPO (EFUSE)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/59

         Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2017 r. – Item Industrietechnik/EUIPO (EFUSE)
   (Sprawa T-426/17)
   (2017/C 277/83)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Item Industrietechnik GmbH (Solingen, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwalte G. Hasselblatt, V. Töbelmann i M. Vitt)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „EFUSE” – zgłoszenie nr 15 463 003

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 kwietnia 2017 r. w sprawie R 1881/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-133/11: Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/29

         Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-133/11)
   2012/C 133/56
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: P. Goergen, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie zaszeregowania strony skarżącej, wpisanej na listę rezerwy kadrowej konkursu EPSO/A/17/04, który został ogłoszony przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego, do grupy AD 6, stopień 2, na podstawie mniej korzystnych przepisów.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zaszeregowania strony skarżącej do grupy AD 6, stopień 2, w chwili zatrudnienia na okres próbny ze skutkiem od dnia 1 kwietnia 2011 r.;

               —

               stwierdzenie, że z obiektywnych względów dotyczących doświadczenia zawodowego strony skarżącej i zgodnie z zasadami zawartymi w innych ogłoszeniach o wakacie, a także zważywszy na zasadę płacy proporcjonalnej do pracy, strona skarżąca jest uprawniona do zaszeregowania do grupy AD 11, stopień 2 lub w każdym razie do innej odpowiedniej grupy;

               —

               w odniesieniu do szkody materialnej poniesionej przez stronę skarżącą, zasądzenie na rzecz strony skarżącej kwoty — do dnia, w którym zostanie wydana decyzja w sprawie zaszeregowania strony skarżącej do grupy odpowiadającej jej doświadczeniu zawodowemu i stażowi pracy — równej pełnej różnicy (3 051,43 EUR miesięcznie lub kwocie ustalonej przez biegłych) pomiędzy kwotami odpowiadającymi zaszeregowaniu strony skarżącej stosownie do decyzji w sprawie zatrudnienia a zaszeregowaniu, do którego strona skarżąca byłaby uprawniona, wraz z odsetkami za zwłokę do dnia wydania decyzji w sprawie właściwego zaszeregowania strony skarżącej do grupy, w stopie ustalonej przez Europejski Bank Centralny;

               —

               nakazanie ustalenia sytuacji strony skarżącej tak, by emerytura i inne uprawnienia wynikające ze stosunku pracy strony skarżącej z pozwaną zostały naliczone lub ponownie obliczone w taki sam sposób, w jaki byłyby, gdyby strona skarżąca została właściwie zaszeregowana do grupy — stosownie do niniejszej skargi — i zasądzenie na rzecz strony skarżącej kwoty 10 000 EUR z tytułu szkody niematerialnej, wraz z odsetkami za zwłokę w stopie ustalonej przez Europejski Bank Centralny, od dnia zatrudnienia strony skarżącej przez pozwaną, ewentualnie od dnia wniesienia niniejszej skargi, do chwili pełnej spłaty;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-231/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 25 kwietnia 2016 r. – Merck KGaA/Merck & Co. Inc. i in.

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 25 kwietnia 2016 r. – Merck KGaA/Merck & Co. Inc. i in.
   (Sprawa C-231/16)
   (2016/C 279/16)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Merck KGaA

      Strona pozwana: Merck & Co. Inc., Merck Sharp & Dohme Corp, MSD Sharp & Dohme GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „tej samej podstaw[y]” w art. 109 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie unijnego znaku towarowego (1) należy interpretować w ten sposób, że utrzymywanie i użytkowanie strony internetowej dostępnej w identyczny sposób na całym świecie i tym samym w całej Unii pod tą samą domeną, z powodu której wytoczone zostały powództwa o naruszenie między tymi samymi stronami przed sądami różnych państw członkowskich – jedno na podstawie unijnego znaku towarowego, a drugie na podstawie krajowego znaku towarowego, spełnia tę przesłankę?

               2)

               Czy pojęcie „tej samej podstaw[y]” w art. 109 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie unijnego znaku towarowego należy interpretować w ten sposób, że pojęcie to obejmuje utrzymywanie i użytkowanie stron dostępnych w Internecie w identyczny sposób na całym świecie i tym samym w całej Unii pod domenami „facebook.com” lub „youtube.com” lub „twitter.com” w każdym przypadku – w odniesieniu do danej domeny „facebook.com” lub „youtube.com” lub „twitter.com” – pod tą samą nazwą użytkownika, z powodu których wytoczone zostały powództwa o naruszenie między tymi samymi stronami przed sądami różnych państw członkowskich – jedno na podstawie unijnego znaku towarowego, a drugie na podstawie krajowego znaku towarowego?

               3)

               Czy art. 109 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 należy interpretować w ten sposób, że sąd państwa członkowskiego „inny niż sąd, przed którym najpierw wytoczono powództwo” o naruszenie unijnego znaku towarowego poprzez utrzymywanie strony internetowej dostępnej w identyczny sposób w na całym świecie i tym samym również w całej Unii pod tą samą domeną, przed którym zgodnie z art. 97 ust. 2 i art. 98 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia dochodzone są roszczenia dotyczące czynności naruszenia lub groźby naruszenia na terytorium któregokolwiek z państw członkowskich, powinien uznać swoją niewłaściwość zgodnie ze wspomnianym art. 109 ust. 1 lit. a) w zakresie podwójnej identyczności jedynie w odniesieniu do terytorium tego innego państwa członkowskiego, gdzie znajduje się sąd, przed którym „najpierw” wytoczono powództwo o naruszenie krajowego znaku towarowego identycznego z unijnym znakiem towarowym będącym przedmiotem postępowania przed „sąd[em] inny[m] niż sąd, przed którym najpierw wytoczono powództwo” i ważnego dla identycznych towarów, poprzez utrzymywanie i użytkowanie strony internetowej dostępnej w identyczny sposób w na całym świecie i tym samym również w całej Unii pod tą samą domeną, czy też w tym przypadku „sąd, inny niż sąd przed którym najpierw wytoczono powództwo” powinien uznać swoją niewłaściwość w zakresie podwójnej identyczności w odniesieniu do wszystkich dochodzonych przed nim zgodnie z art. 97 ust. 2 i art. 98 ust. 1 lit. a) wspomnianego rozporządzenia roszczeń dotyczących czynności naruszenia lub groźby naruszenia na terytorium któregokolwiek z państw członkowskich i tym samym na terytorium całej Unii?

               4)

               Czy art. 109 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 należy interpretować w ten sposób, że „sąd [państwa członkowskiego] inny niż sąd, przed którym najpierw wytoczono powództwo” o naruszenie unijnego znaku towarowego poprzez utrzymywanie stron dostępnych w Internecie w identyczny sposób na całym świecie i tym samym również w całej Unii pod domenami „facebook.com” lub „youtube.com” lub „twitter.com” w każdym przypadku – w odniesieniu do danej domeny „facebook.com” lub „youtube.com” lub „twitter.com” – pod tą samą nazwą użytkownika, przed którym zgodnie z art. 97 ust. 2 i art. 98 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia dochodzone są roszczenia dotyczące czynności naruszenia lub groźby naruszenia na terytorium któregokolwiek z państw członkowskich, powinien uznać swoją niewłaściwość zgodnie ze wspomnianym art. 109 ust. 1 lit. a) w zakresie podwójnej identyczności jedynie w odniesieniu do terytorium tego innego państwa członkowskiego, gdzie znajduje się sąd, przed którym „najpierw” wytoczono powództwo o naruszenie krajowego znaku towarowego identycznego z unijnym znakiem towarowym będącym przedmiotem postępowania przed „sąd[em] inny[m] niż sąd, przed którym najpierw wytoczono powództwo” i ważnego dla identycznych towarów, poprzez utrzymywanie i użytkowanie stron dostępnych w Internecie w identyczny sposób w na całym świecie i tym samym również w całej Unii pod domenami „facebook.com” lub „youtube.com” lub „twitter.com” w każdym przypadku – w odniesieniu do danej domeny „facebook.com” lub „youtube.com” lub „twitter.com” – pod tą samą nazwą użytkownika, czy też w tym przypadku „sąd inny niż sąd, przed którym najpierw wytoczono powództwo” powinien uznać swoją niewłaściwość w zakresie podwójnej identyczności w odniesieniu do wszystkich dochodzonych przed nim zgodnie z art. 97 ust. 2 i art. 98 ust. 1 lit. a) wspomnianego rozporządzenia roszczeń dotyczących czynności naruszenia lub groźby naruszenia na terytorium któregokolwiek z państw członkowskich i tym samym na terytorium całej Unii?

               5)

               Czy art. 109 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 należy interpretować w ten sposób, że wycofanie powództwa wytoczonego przed „sąd[em] [państwa członkowskiego] inny[m] niż sąd, przed którym najpierw wytoczono powództwo” o naruszenie unijnego znaku towarowego poprzez utrzymywanie dostępnej w identyczny sposób na całym świecie i tym samym w całej Unii strony internetowej pod tą samą domeną, przed którym najpierw dochodzone były zgodnie z art. 97 ust. 2 i art. 98 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia roszczenia dotyczące czynności naruszenia lub groźby naruszenia na terytorium któregokolwiek z państw członkowskich, w odniesieniu do terytorium tego innego państwa członkowskiego, gdzie znajduje się sąd, przed którym „najpierw” wytoczono powództwo o naruszenie krajowego znaku towarowego identycznego z unijnym znakiem towarowym będącym przedmiotem postępowania przed „sąd[em] inny[m] niż sąd, przed którym najpierw wytoczono powództwo” i ważnego dla identycznych towarów, poprzez utrzymywanie i użytkowanie tej samej strony internetowej dostępnej w identyczny sposób w na całym świecie i tym samym również w całej Unii pod tą samą domeną, sprzeciwia się stwierdzeniu niewłaściwości przez „sąd inny niż sąd, przed którym najpierw wytoczono powództwo” na podstawie wspomnianego art. 109 ust. 1 lit. a), w zakresie podwójnej identyczności?

               6)

               Czy art. 109 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 należy interpretować w ten sposób, że wycofanie powództwa wytoczonego przed „sąd[em] [państwa członkowskiego] inny[m] niż sąd, przed którym najpierw wytoczono powództwo” o naruszenie unijnego znaku towarowego poprzez utrzymywanie stron dostępnych w Internecie w identyczny sposób na całym świecie i tym samym również w całej Unii pod domenami „facebook.com” lub „youtube.com” lub „twitter.com” w każdym przypadku – w odniesieniu do danej domeny „facebook.com” lub „youtube.com” lub „twitter.com” – pod tą samą nazwą użytkownika, przed którym zgodnie z art. 97 ust. 2 i art. 98 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia dochodzone są roszczenia dotyczące czynności naruszenia lub groźby naruszenia na terytorium któregokolwiek z państw członkowskich, powinien uznać swoją niewłaściwość zgodnie ze wspomnianym art. 109 ust. 1 lit. a) w zakresie podwójnej identyczności jedynie w odniesieniu do terytorium tego innego państwa członkowskiego, gdzie znajduje się sąd, przed którym „najpierw” wytoczono powództwo o naruszenie krajowego znaku towarowego identycznego z unijnym znakiem towarowym będącym przedmiotem postępowania przed „sąd[em] innym niż sąd, przed którym najpierw wytoczono powództwo” i ważnego dla identycznych towarów, poprzez utrzymywanie i użytkowanie stron dostępnych w Internecie w identyczny sposób w na całym świecie i tym samym również w całej Unii pod domenami „facebook.com” lub „youtube.com” lub „twitter.com” w każdym przypadku – w odniesieniu do danej domeny „facebook.com” lub „youtube.com” lub „twitter.com” – pod tą samą nazwą użytkownika, sprzeciwia się stwierdzeniu niewłaściwości przez „sąd inny niż sąd, przed którym najpierw wytoczono powództwo” na podstawie wspomnianego art. 109 ust. 1 lit. a) w zakresie podwójnej identyczności?

               7)

               Czy art. 109 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie unijnego znaku towarowego należy interpretować w ten sposób, że ze sformułowania „w przypadku gdy dane znaki towarowe są identyczne i ważne dla identycznych towarów lub usług” wynika w razie identyczności znaków towarowych niewłaściwość „sąd[u] inn[ego] niż sąd, przed którym najpierw wytoczono powództwo”, tylko w takim zakresie, w jakim unijny znak towarowy i dany krajowy znak towarowy są zarejestrowane dla tych samych towarów lub usług, czy też „sąd inny niż sąd, przed którym najpierw wytoczono powództwo” w ogóle nie jest właściwy, nawet jeżeli będący przedmiotem postępowania przed tym sądem unijny znak towarowy jest chroniony w odniesieniu do dalszych – niechronionych innym krajowym znakiem towarowym – towarów lub usług, w odniesieniu do których zakwestionowane czynności mogą być identyczne lub podobne?

      (1)  Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa F-99/10: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2010 r. — Ashbrook i in. przeciwko Komisji

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/42

         Skarga wniesiona w dniu 5 października 2010 r. — Ashbrook i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-99/10)
   ()
   2011/C 13/84
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Michael Ashbrook (Luksemburg, Luksemburg) i inni (przedstawiciele: adwokaci B. Cortese, C. Cortese i F. Spitaleri)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej, powtórzonych w odcinkach wynagrodzenia skarżących, o ograniczeniu indeksacji ich wynagrodzenia, począwszy od lipca 2009 r., do podwyżki o 1,85 % w ramach corocznej indeksacji wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników na podstawie rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r. oraz żądanie odszkodowania

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji wyrażonych na odcinkach wypłaty za miesiąc styczeń 2010 r. i następne oraz na wcześniejszych odcinkach wypłaty za rok 2009, w zakresie, w jakim stosują one stopień indeksacji 1,85 % w miejsce 3,7 %;

               —

               zasądzenie od Komisji zapłaty różnicy pomiędzy kwotami wynagrodzenia wypłaconymi na podstawie rozporządzenia nr 1296/09 do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie a kwotami, które skarżący powinni otrzymać jeśliby indeksacja została prawidłowo obliczona, podwyższonej o odsetki za zwłokę według stawki ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania obowiązującej w odnośnym okresie, powiększonej o trzy i pół punkty i to od dnia, w którym główne kwoty, których domagają się skarżący, były im należne;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-402/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 czerwca 2008 r. — Katalagarianakis przeciwko Komisji

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/35

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 czerwca 2008 r. — Katalagarianakis przeciwko Komisji
   (Sprawa T-402/03) (1)

   (2008/C 197/61)

      Język postępowania: francuski

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 35 z 7.2.2004.


title: Sprawa C-414/08 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 marca 2010 r. — Sviluppo Italia Basilicata SpA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) — Zmniejszenie pomocy finansowej — Dotacja globalna na realizację działań wspierających małe i średnie przedsiębiorstwa — Termin końcowy realizacji inwestycji — Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 marca 2010 r. — Sviluppo Italia Basilicata SpA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-414/08 P) (1)

   (Odwołanie - Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) - Zmniejszenie pomocy finansowej - Dotacja globalna na realizację działań wspierających małe i średnie przedsiębiorstwa - Termin końcowy realizacji inwestycji - Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji)
   2010/C 134/07
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Sviluppo Italia Basilicata SpA (przedstawiciele: adwokaci F. Sciaudone, R. Sciaudone i A. Neri)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, pełnomocnik, adwokat A. dal Ferro)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie T-176/06 Sviluppo Italia Basilicata przeciwko Komisji, w którym Sąd, po pierwsze, oddalił żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 1706 z dnia 20 kwietnia 2006 r. dotyczącej zmniejszenia pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego przyznanej w postaci dotacji globalnej na realizację działań wspierających małe i średnie przedsiębiorstwa, działające w regionie Basilicata we Włoszech, w kontekście wspólnotowych ram wsparcia dla pomocy strukturalnej w regionach Włoch, na podstawie celu nr 1, a po drugie, żądanie naprawienia szkody spowodowanej tą decyzją.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Sviluppo Italia Basilicata SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008


title: Sprawa C-229/13 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawach połączonych od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00 Albergo Quatro Fontane i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2013 r. przez GE.AL.VE. Srl

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/15

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawach połączonych od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00 Albergo Quatro Fontane i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2013 r. przez GE.AL.VE. Srl
   (Sprawa C-229/13 P)
   2013/C 207/27
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: GE.AL.VE. Srl (przedstawiciele: A. Bianchini i F. Busetto, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Comitato „Venezia vuole vivere”

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu;

               —

               uwzględnienie żądań podniesionych w pierwszej instancji i w konsekwencji

                           —

                           stwierdzenie nieważności, o ile będzie to wymagane oraz w granicach interesu skarżących, decyzji Komisji Europejskiej nr 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995;

                           —

                           tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności wyżej wspomnianej decyzji w zakresie, w jakim nakłada obowiązek odzyskania udzielonych obniżek i wymaga zwiększenia wysokości domniemanych obniżek podlegających odzyskaniu o odsetki za okresy rozpatrywane w tej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie dziewięć zarzutów.

                  Zarzut pierwszy: błędny charakter postanowienia z powodu nieuwzględnienia okoliczności, że rozpatrywane środki ze względu na swój odszkodowawczy charakter nie stanowiły korzyści dla beneficjentów.

                  Zarzut drugi: błędny charakter postanowienia z powodu braku wykluczenia lub przynajmniej dokonania oceny możliwości, iż rozpatrywane środki wpłyną na konkurencję i wewnątrzwspólnotową wymianę handlową.

                  Zarzut trzeci: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątków wskazanych w art. 87 ust. 2 lit. b) WE (obecnie art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE) i w art. 87ust. 3 lit. b) WE (obecnie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE).

                  Zarzut czwarty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątku wskazanego w art. 87 ust. 3 lit. c) WE (obecnie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE).

                  Zarzut piaty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątków wskazanych w art. 87 ust. 3) lit. d) i e) (obecnie art. 107 ust. 3 lit. d) i e) TFUE).

                  Zarzut szósty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątku wskazanego w art. 86 ust. 2 WE (obecnie art. 106 ust. 2 TFUE).

                  Zarzut siódmy: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia istnienia pomocy i w konsekwencji naruszenia art. 88 ust. 3 WE (obecnie art. 108 ust. 3 TFUE) i art. 15 rozporządzenia nr 659/1999 (1).

                  Zarzut ósmy: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w odniesieniu do nakazu odzyskania.

                  Zarzut dziewiąty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w odniesieniu do naliczenia odsetek.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawy połączone T-432/11, T-490/11, T-649/11, T-651/11, T-97/12, od T-99/12 do T-102/12 i T-446/12T: Postanowienie Sądu z dnia 12 czerwca 2014 r. – Makhlouf i in. przeciwko Radzie

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/57

         Postanowienie Sądu z dnia 12 czerwca 2014 r. – Makhlouf i in. przeciwko Radzie
   (Sprawy połączone T-432/11, T-490/11, T-649/11, T-651/11, T-97/12, od T-99/12 do T-102/12 i T-446/12T) (1)

   2014/C 303/68
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie spraw połączonych.

      (1)  Dz.U. C 290 z 1.10.2011.


title: Sprawa F-102/08: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 25 marca 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Przeprowadzka rzeczy osobistych skarżącego — Skarga odszkodowawcza — Skarga oczywiście niedopuszczalna — Skarga oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej — Artykuł 94 regulaminu postępowania)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/53

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 25 marca 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-102/08) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Przeprowadzka rzeczy osobistych skarżącego - Skarga odszkodowawcza - Skarga oczywiście niedopuszczalna - Skarga oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej - Artykuł 94 regulaminu postępowania)
   2010/C 148/94
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji oddalającej wniosek skarżącego po pierwsze o naprawienie szkody, którą miał on ponieść w związku z przeprowadzką jego rzeczy osobistych z mieszkania służbowego w Luandzie i po drugie o przekazanie kopii zdjęć zrobionych podczas tej przeprowadzki i zniszczenie wszystkich dokumentów dotyczących tych rzeczy

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga wniesiona przez L. Marcuccio zostaje w części odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna i w części oddalona jako oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej.

               2)

               L. Marcuccio zostaje obciążony kosztami postępowania.

               3)

               L. Marcuccio zostaje zobowiązany do zwrotu na rzecz Sądu kwoty 1 500 EUR.

      (1)  Dz. U. C 55 z 7.3.2009, s. 52.


title: Sprawa T-234/07: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2007 r. — Koninklijke Grolsch NV przeciwko Komisji

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/39

         Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2007 r. — Koninklijke Grolsch NV przeciwko Komisji
   (Sprawa T-234/07)
   (2007/C 211/75)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Koninklijke Grolsch NV (przedstawiciele: adwokaci M.B.W. Biesheuvel i J.K. de Pree)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji skierowanej do spółki Grolsch, a w każdym razie w zakresie, w jakim wymieniona decyzja jest skierowana do spółki Grolsch;

               —

               uchylenie lub ewentualnie obniżenie grzywny nałożonej na Grolsch;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 18 kwietnia 2007 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (COMP/B-2/37.766 — Niderlandzki rynek piwa), w której na skarżącą została nałożona grzywna.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty formalne. W pierwszym z nich skarżąca podnosi, że nadmierna długość postępowania doprowadziła do naruszenia wymogu rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie. W drugim zarzucie formalnym skarżąca stwierdza, że naruszone zostało jej prawo do obrony, ponieważ odmówiono jej dostępu do odpowiedzi innych stron na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów. W zarzucie trzecim skarżąca wskazuje na naruszenie zasady dobrej administracji, w tym zasady staranności i zasady domniemania niewinności, w związku z tym, że Komisja w trakcie postępowania wyjaśniającego przyjmowała stronniczą postawę, nie uwzględniła okoliczności odciążających i dokonała niepełnej lub niestarannej analizy sprawy.
   Następnie skarżąca podnosi sześć zarzutów materialnych dotyczących stwierdzeń Komisji. Skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 81 WE, obowiązek uzasadnienia oraz zasadę dobrej administracji w jej stwierdzeniach dotyczących, po pierwsze, zarzucanego celu spotkań, po drugie — zarzucanego okazjonalnego przydzielania klientów w sektorze horeca i w sektorze gospodarstw domowych, po trzecie — zarzucanej koordynacji innych warunków handlowych, po czwarte — rzekomych porozumień lub uzgodnionych praktyk w odniesieniu do cen i podwyżek cen zarówno w sektorze horeca, jak i w sektorze gospodarstw domowych, w tym piwa sprzedawanego pod marką dystrybutora, po piąte — utrzymywanego czasu trwania naruszenia, a po szóste — rzekomego bezpośredniego uczestniczenia przez skarżącą w zarzucanym naruszeniu.
   Wreszcie, skarżąca podnosi dwa zarzuty dotyczące wysokości nałożonej na nią grzywny. Zdaniem skarżącej, Komisja naruszyła art. 23 ust. 2 rozporządzania nr 1/2003 (1), ponieważ w celu zastosowania prawnie dopuszczalnej górnej granicy w wysokości 10 % wykorzystała obrót przedsiębiorstwa uwzględniający podatek akcyzowy. Skarżąca kwestionuje także nadzwyczajną wysokość nałożonej grzywny i w związku z tym wskazuje na nienależyte uwzględnienie długości postępowania i różnice z podobną sprawą piwa belgijskiego (2).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, str. 1).

      (2)  Decyzja Komisji z dnia 5 grudnia 2001 r. dotycząca postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (Sprawa IV/37.614/F3 PO/Interbrew i Alken-Maes) (Dz.U. 2003, L 200, str. 1).


title: Sprawa C-296/12: Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/5

         Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-296/12)
   2012/C 273/07
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i W. Roels)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że zatwierdzając i utrzymując w mocy ulgę podatkową związaną z oszczędzaniem emerytalnym, w zakresie, w którym owa ulga ma zastosowanie jedynie do wpłat na rzecz instytucji i funduszy belgijskich, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a mianowicie na mocy art. 56 i 63 owego traktatu;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem Komisji, poprzez brak udzielenia ulgi podatkowej w przypadku wpłat na rzecz instytucji mających siedzibę w innych państwach członkowskich, podczas gdy ulga ta została udzielona w przypadku wpłat na rzecz instytucji mających siedzibę w Belgii, nastąpiło ograniczenie swobodnego przepływu usług zarówno dla usługobiorców, jak również dla usługodawców nie mających siedziby w Belgii.
   Komisja uważa ponadto, że miało miejsce ograniczenie swobodnego przepływu kapitału poprzez brak udzielenia ulgi podatkowej w przypadku indywidualnych lub kolektywnych kont oszczędnościowych lub w przypadku składek na ubezpieczenie na życie, gdy instytucje, w których prowadzone są konta oszczędnościowe, lub na rzecz których uiszczane są składki ubezpieczenia na życie, mają siedzibę w innym państwie członkowskim, podczas gdy dla tego rodzaju lokat i składek ulga podatkowa jest udzielana wówczas, gdy dane instytucje mają siedzibę w Belgii. Belgijski właściciel konta oszczędnościowego lub ubezpieczony są bowiem powstrzymywani od prowadzenia kont oszczędnościowych w instytucji nie mającej siedziby w Belgii lub od zawierania umów ubezpieczenia na życie, ponieważ tego rodzaju konto lub umowa ubezpieczenia na życie nie są objęte ulgą podatkową i są w związku z tym mniej korzystne.
   Zdaniem Komisji brak jest uzasadnienia dla wskazanych ograniczeń.


title: Sprawa T-491/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 maja 2007 r. — Merant przeciwko OHIM — Focus Magazin Verlag (FOCUS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego FOCUS — Wcześniejszy krajowy graficzny znak towarowy MICRO FOCUS — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/20

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 maja 2007 r. — Merant przeciwko OHIM — Focus Magazin Verlag (FOCUS)
   (Sprawa T-491/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego FOCUS - Wcześniejszy krajowy graficzny znak towarowy MICRO FOCUS - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2007/C 155/39)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Merant GmbH (Ismaning, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Schulz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo D. Schennen, następnie G. Schneider, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Focus Magazin Verlag GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat U. Gürtler)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 października 2004 r. (sprawa R 542/2002-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Merant GmbH a Focus Magazin Verlag GmbH
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 18 października 2004 r. (sprawa nr R 542/2002-2).

               2)

               OHIM ponosi koszty własne oraz koszty poniesione przez skarżącą MerantGmbH.

               3)

               Interwenient Focus Magazin Verlag GmbH ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005.


title: Sprawa F-22/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 27 czerwca 2016 r. – Gyarmathy/EMCDDA

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/37

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 27 czerwca 2016 r. – Gyarmathy/EMCDDA
   (Sprawa F-22/14) (1)

   (2016/C 287/45)
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014, s. 34.


title: Sprawa T-204/04: Skarga wniesiona dnia 7 czerwca 2004 r. przez Indorata-Servicos e Gestao Lda przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/25

         Skarga wniesiona dnia 7 czerwca 2004 r. przez Indorata-Servicos e Gestao Lda przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa T-204/04)
   (2004/C 217/46)
   Język postępowania: niemiecki
   Dnia 7 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) przez Indorata-Servicos e Gestao Lda, reprezentowaną przez Th. Wallentina, Rechtsanwalt.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie zaskarżonej odmowy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego oraz nakazanie Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego, aby dokonał rejestracji znaku „HAIRTRANSFER” jako wspólnotowego znaku towarowego również dla pozostałych towarów i usług będących przedmiotem postępowania oraz zezwolił na publikację.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłoszony znak towarowy:

               Słowny znak towarowy „HAIRTRANSFER” – zgłoszenie nr 2619039

               Towary lub usługi:

               Towary i usługi z klas 8, 22, 41 i 44 (m.in. elektryczne i mechaniczne urządzenia do usuwania włosów, sztuczne i prawdziwe włosy, szkolenie, w szczególności organizacja szkoleń, jak również higiena i troska o urodę, w szczególności pielęgnacja włosów i ich leczenie)

               Decyzja zaskarżona przed Izbą Odwoławczą:

               Odmowa rejestracji przez eksperta

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Odrzucenie odwołania

               Uzasadnienie skargi:

               Zgłoszony znak towarowy posiada odróżniający charakter w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94;
               Zgłoszony znak towarowy nie posiada charakteru wyłącznie opisowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 czerwca 2005 r. w sprawie C-104/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 97/13/WE — Usługi telekomunikacyjne — Wkład w badania naukowe i rozwój)

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 16 czerwca 2005 r.
   w sprawie C-104/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 97/13/WE - Usługi telekomunikacyjne - Wkład w badania naukowe i rozwój)
   (2005/C 193/09)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-104/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 27 lutego 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J.-F. Pasquier i M. Shotter) przeciwko Republice Francuskiej (pełnomocnicy: G. de Bergues i S. Ramet), Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, K. Schiemann i E. Levits (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 16 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie ustanawiając wszelkich koniecznych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w celu zastosowania się do art. 3 ust. 2 i 8 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 97/13/WE z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych przepisów ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji w dziedzinie usług telekomunikacyjnych w związku z załącznikiem to tej dyrektywy, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2.

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.04.2004


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie C-418/02 Praktiker Bau- und Heimwerkermärkte AG (wniosek Bundespatentgericht o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Znaki usługowe — Rejestracja — Usługi świadczone w ramach handlu detalicznego — Wskazanie zakresu usług — Podobieństwo między przedmiotowymi usługami a towarami i innymi usługami)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 7 lipca 2005 r.
   w sprawie C-418/02 Praktiker Bau- und Heimwerkermärkte AG (1) (wniosek Bundespatentgericht o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Znaki usługowe - Rejestracja - Usługi świadczone w ramach handlu detalicznego - Wskazanie zakresu usług - Podobieństwo między przedmiotowymi usługami a towarami i innymi usługami)
   (2005/C 217/08)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C- 418/02, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) postanowieniem z dnia 15 października 2002 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 20 listopada 2002 r., w postępowaniu: Praktiker Bau- und Heimwerkermärkte AG, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann (sprawozdawca), R. Schintgen, N. Colneric i J. N. Cunha Rodrigues sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 7 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Pojęcie „usługi” występujące w pierwszej dyrektywie Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, w szczególności w jej art. 2, obejmuje usługi świadczone w ramach handlu detalicznego towarami.

               2)

               Dla celów rejestracji znaku towarowego w odniesieniu do takich usług nie jest konieczne dokładne określenie przedmiotowej usługi lub usług. Jest ono natomiast niezbędne w odniesieniu do towarów lub typów towarów, których dotyczą te usługi.

      (1)  Dz.U. C 19 z 25.01.2003


title: Sprawa C-519/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawach T-144/07, T-147/07, T-148/07, T-149/07, T-150/07 i T-154/07, ThyssenKrupp Liften Ascenseurs i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 11 października 2011 r. przez ThyssenKrupp Liften BV

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawach T-144/07, T-147/07, T-148/07, T-149/07, T-150/07 i T-154/07, ThyssenKrupp Liften Ascenseurs i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 11 października 2011 r. przez ThyssenKrupp Liften BV
   (Sprawa C-519/11 P)
   2011/C 355/20
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: ThyssenKrupp Liften BV (przedstawiciele: O. W. Brouwer, N. Lorjé, N. Al-Ani, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku z dnia 13 lipca 2001 r. w zakresie, w którym sąd oddalił zarzuty wnoszącej odwołanie w pierwszej instancji;

               —

               rozstrzygnięcie sprawy i następcze stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 512 wersja ostateczna (1) z dnia 21 lutego 2007 r. w sprawie COMP/E-1/38.823 — Windy i Schody ruchome — na podstawie zarzutów wskazanych w postępowaniu w pierwszej instancji lub obniżenie grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie;

               —

               ewentualnie obniżenie grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie;

               —

               ewentualnie — w dalszej kolejności — przekazanie sprawy sądowi do ponownego rozpatrzenia;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie opiera skargę na pięciu zarzutach:

               1)

               Naruszenie art. 81 ust. 1 WE (obecnie art. 101 ust. 1 TFUE) w związku z tym, że nieprawidłowości nie mogły w sposób odczuwalny wpłynąć na handel pomiędzy państwami członkowskimi i Komisja wszczęła postępowanie niezgodnie z prawem.

               2)

               Naruszenie zasady
                     Ne bis in idem.

               3)

               Naruszenie zasady proporcjonalności poprzez określenie nieproporcjonalnej kwoty wyjściowej grzywny.

               4)

               Naruszenie maksymalnej kwoty grzywien na podstawie art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 (2), domniemania niewinności zagwarantowanego w art. 48 ust. 1 oraz w art. 6 ust. 2 EKPC, zasady Nulla poena sine lege zagwarantowanej w art. 49 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, zasady proporcjonalności na podstawie art. 49 ust. 3 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz zasady osobistego charakteru sankcji i osobistej odpowiedzialności poprzez przyjęcie solidarnej odpowiedzialności w zakresie grzywny obliczonej na podstawie obrotów łącznych.

               5)

               Nieprawidłowe badanie i niezgodne z prawem zaniechanie sądu poprzez brak zastosowania uprawnienia do nieograniczonej weryfikacji grzywien, w szczególności odnośnie do kwoty wyjściowej, celu odstraszającego i współpracy w zakresie wykraczającym poza obwieszczenie w sprawie współpracy z 2002 r.

      (1)  Streszczenie w Dz.U. 2008, C 75, s. 19.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Sprawa C-3/10: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 1 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Rossano — Włochy) — Franco Affatato przeciwko Azienda Sanitaria Provinciale di Cosenza (Artykuł 104, § 3, regulaminu postępowania — Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/70/WE — Klauzula 5 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony — Umowy o pracę w sektorze publicznym zawarte na czas określony — Kolejne umowy — Nadużycia — Środki zapobiegania — Sankcje — Przekształcenie umów o pracę zawartych na czas określony w umowę na czas nieokreślony — Zakaz — Naprawienie szkody — Zasady równoważności i skuteczności)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/11

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 1 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Rossano — Włochy) — Franco Affatato przeciwko Azienda Sanitaria Provinciale di Cosenza
   (Sprawa C-3/10) (1)

   (Artykuł 104, § 3, regulaminu postępowania - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Klauzula 5 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony - Umowy o pracę w sektorze publicznym zawarte na czas określony - Kolejne umowy - Nadużycia - Środki zapobiegania - Sankcje - Przekształcenie umów o pracę zawartych na czas określony w umowę na czas nieokreślony - Zakaz - Naprawienie szkody - Zasady równoważności i skuteczności)
   2011/C 30/17
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Rossano

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Franco Affatato

      Strona pozwana: Azienda Sanitaria Provinciale di Cosenza

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Rossano — Wykładnia klauzuli 2, 3, 4 i 5 załącznika do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43) — Zgodność niektórych przepisów krajowych dotyczących pracowników wykonujących prace społecznie użyteczne/pracowników wykonujących prace użyteczności publicznej — Przepisy krajowe umożliwiające niepodanie przyczyny pierwszej umowy na czas określony zawartej z pracownikami sektora szkolnictwa — Pojęcie podmiotu państwowego — Włączenie osoby posiadającej cechy Poste Italiane SpA

      Sentencja

               1)

               Pierwszych dwanaście pytań prejudycjalnych wniesionych przez Tribunale di Rosarno (Włochy) postanowieniem z dnia 21 grudnia 2009 r. jest oczywiście niedopuszczalnych.

               2)

               Wykładni klauzuli 5 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r. która zawarta jest w załączniku do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych należy dokonywać w ten sposób że:

                           —

                           nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak art. 36 ust. 5 dekretu ustawodawczego nr 165/01 z dnia 30 marca 2001 w sprawie ogólnych zasad dotyczących organizacji pracy w administracji publicznej, który zakazuje w przypadku nadużycia wynikającego z wykorzystania przez pracodawcę z sektora publicznego kolejnych umów o prace zawartych na czas określony przekształcania ich w umowę o pracę na czas nieokreślony, jeżeli w krajowym porządku prawnym zainteresowanego państwa członkowskiego występują w danym sektorze inne skuteczne środki w celu uniknięcia a w razie potrzeby karania wykorzystywania z nadużyciem umów o pracę zawartych na czas określony. Do sądu krajowego należy jednak ocena w jakim stopniu warunki stosowania oraz skuteczne wdrażanie stosownych przepisów prawa krajowego sprawiają, iż jest to środek odpowiedni dla zapobiegania a w razie potrzeby karania wykorzystywania z nadużyciem kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy zawartych na czas określony przez administrację publiczną;

                           —

                           nie może ona jako taka w żaden sposób mieć wpływu na podstawowe struktury polityczne i konstytucyjne lub funkcje zainteresowanego państwa członkowskiego w rozumieniu art. 4 ust. 2 TUE.

               3)

               Wykładni wspomnianego porozumienia ramowego należy dokonywać w ten sposób, że środki takie jak te będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym przewidziane w uregulowaniach krajowych w celu karania wykorzystywania z nadużyciem umów o pracę lub stosunków pracy zawartych na czas określony nie mogą być mniej korzystne od środków normujących podobne sytuacje wewnętrzne lub w praktyce uniemożliwiać lub nadmiernie utrudniać wykonywanie uprawnień wynikających z porządku prawnego Unii. Do sądu krajowego należy ocena w jakim stopniu przepisy prawa krajowego mające na celu karanie wykorzystywania z nadużyciem kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy zawartych na czas określony przez administrację publiczną są zgodne z tymi zasadami.

      (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010.


title: Sprawa T-15/10 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 26 maja 2010 r. — Noko Ngele przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego — Wymogi formalne — Niedopuszczalność)

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/19

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 26 maja 2010 r. — Noko Ngele przeciwko Komisji
   (Sprawa T-15/10 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego - Wymogi formalne - Niedopuszczalność)
   2010/C 195/31
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mariyus Noko Ngele (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: F. Sabakunzi, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: A. Bordes, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Zasadniczo wniosek o stwierdzenie bezprawności działalności Centre pour le développement de l’entreprise (CDE) w Belgii, o zakazanie Komisji i jej pracownikom utrzymywania stosunków finansowych z CDE lub uznawania zgodności działania CDE z prawem i o nakazanie Komisji zapłaty kwoty pieniężnej na rzecz skarżącego w wypadku, gdyby Komisja uznała tę zgodność z prawem.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-12/11: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2011 r. — Iran Insurance przeciwko Radzie

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/31

         Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2011 r. — Iran Insurance przeciwko Radzie
   (Sprawa T-12/11)
   2011/C 63/59
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Iran Insurance Company (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat D. Luff)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 21 części B załącznika do decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. (1) oraz pkt 21 części B załącznika VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (2) i stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w piśmie Rady otrzymanym w dniu 23 listopada 2010 r.

               —

               stwierdzenie, że art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. (3) oraz art. 16 ust. 2 i art. 26 rozporządzenia Rady nr 961/2010 nie mają zastosowania w odniesieniu do skarżącej; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W skardze, skarżąca wnosi, zgodnie z art. 263 TFUE, o stwierdzenie nieważności pkt 21 części B załącznika do decyzji Rady 2010/644 z dnia 25 października 2010 r. oraz pkt 21 części B załącznika VIII do rozporządzenia Rady nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu, stwierdzenie nieważności art. 16 ust. 2 i art. 26 rozporządzenia Rady nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r., w zakresie w jakim dotyczą one skarżącej jak również o stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w piśmie Rady do skarżącej z dnia 28 października 2010 r.
   Na poparcie swojej argumentacji skarżąca podnosi następujące zarzuty.
   Po pierwsze skarżąca utrzymuje, iż Sąd posiada właściwość, aby ponownie zbadać pkt 21 części B załącznika do decyzji Rady 2010/644, pkt 21 części B załącznika VIII do rozporządzenia Rady nr 961/2010 oraz decyzję z dnia 28 października 2010 r., jak również ich zgodność z ogólnymi zasadami prawa Unii.
   Ponadto specyficzne przyczyny, z powodu których umieszczono skarżącą w wykazie są błędne i przesłanki z art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji Rady 2010/413 i z art. 16 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia Rady nr 961/2010 nie zostały spełnione. Powinno zostać orzeczone, że przepisy te nie mają zastosowania do skarżącej. Rada popełniła oczywisty błąd w zakresie ustaleń faktycznych i naruszyła prawo. W konsekwencji należało stwierdzić nieważność pkt 21 części B załącznika do decyzji Rady 2010/644 z dnia 25 października 2010 r. oraz pkt 21 części B załącznika VIII do rozporządzenia Rady nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r.
   Na poparcie niniejszej skargi skarżąca podnosi również, iż rozporządzenie z 2010 r. i decyzja z 2010 r. naruszają jej prawo do obrony, a w szczególności jej prawo do rzetelnego procesu, ponieważ nie przedstawiono jej żadnego dowodu lub dokumentu na poparcie twierdzeń Rady, a twierdzenia ujęte w decyzji i rozporządzeniu z 2010 r. są bardzo niejasne, mało zrozumiałe, tak że prawdopodobnie nie jest możliwe, aby Iran Insurance Company mogła się do nich ustosunkować. Ponadto skarżącej odmówiono dostępu do dokumentów i prawa do bycia wysłuchanym. To stanowi również brak uzasadnienia.
   W dodatku art. 24 ust. 3 decyzji Rady 2010/413 wprowadza wymóg, aby Rada przekazała i notyfikowała swoją decyzję osobie lub podmiotowi, których ta decyzja dotyczy, wraz z uzasadnieniem umieszczenia tej osoby lub podmiotu w wykazie, a art. 24 ust. 4 decyzji Rady 2010/413 przewiduje, że Rada dokonuje przeglądu swej decyzji, gdy zostaną zgłoszone uwagi. Rada naruszyła te dwa przepisy. Z uwagi na to, że art. 24 ust. 3 i 4 decyzji Rady 2010/413 jest także powtórzony w art. 36 ust 3 i 4 rozporządzenia Rady nr 961/2010 nastąpiło naruszenie również tego ostatniego przepisu.
   Skarżąca utrzymuje również, że dokonując oceny sytuacji skarżącej Rada naruszyła zasadę dobrej administracji.
   Ponadto dokonując oceny sytuacji skarżącej Rada naruszyła zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.
   Skarżąca utrzymuje również, że Rada naruszyła prawo własności skarżącej oraz zasadę proporcjonalności. Artykuł 20 ust. 1 lit b) decyzji Rady 2010/413 i art. 16 ust 2 rozporządzenia Rady nr 9612010 winny zostać uznane za niemające zastosowania w odniesieniu do skarżącej. W dodatku zabraniając w jednakowy bezkrytyczny sposób świadczenia usług ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych przez wszystkie irańskie podmioty art. 12 decyzji Rady 2010/413 i art. 26 rozporządzenia Rady nr 961/2010 naruszają również zasadę proporcjonalności. Przepisy te winny w konsekwencji zostać także uznane za niemające zastosowania w odniesieniu do skarżącej.
   Ponadto skarżąca utrzymuje, że rozporządzenie Rady nr 961/2010 narusza art.215 ust. 2 i 3 TFUE, jako podstawę prawną tego rozporządzenia, oraz art. 40 TUE.
   Wreszcie skarżąca podnosi, że rozporządzenie z 2010 r. oraz decyzja z 2010 r. zostały wydane z naruszeniem zasady równości i niedyskryminacji.

      (1)  Decyzja Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U L 281, s. 81).

      (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s.1).

      (3)  Decyzja Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39).


title: Sprawa C-209/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Walter Endress przeciwko Allianz Lebensversicherungs AG (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywy 90/619/EWG i 92/96/EWG — Bezpośrednie ubezpieczenie na życie — Prawo do odstąpienia — Brak informacji o warunkach wykonywania tego prawa — Wygaśnięcie prawa do odstąpienia rok po dokonaniu zapłaty pierwszej składki ubezpieczeniowej — Zgodność z dyrektywami 90/619/EWG i 92/96/EWG)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Walter Endress przeciwko Allianz Lebensversicherungs AG
   (Sprawa C-209/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywy 90/619/EWG i 92/96/EWG - Bezpośrednie ubezpieczenie na życie - Prawo do odstąpienia - Brak informacji o warunkach wykonywania tego prawa - Wygaśnięcie prawa do odstąpienia rok po dokonaniu zapłaty pierwszej składki ubezpieczeniowej - Zgodność z dyrektywami 90/619/EWG i 92/96/EWG)
   2014/C 52/15
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Walter Endress

      Strona pozwana: Allianz Lebensversicherungs AG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy Rady 90/619/EWG z dnia 8 listopada 1990 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług oraz zmieniającej dyrektywę 79/267/EWG (Dz.U. L 330, s. 50), w związku z art. 31 ust. 1 dyrektywy Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie oraz zmieniającej dyrektywy 79/267/EWG i 90/619/EWG (Dz.U. L 360, s. 1) — Ubezpieczenie rentowe — Prawo ubezpieczającego do odstąpienia od umowy — Termin — Obowiązek poinformowania ubezpieczającego — Przepis krajowy przewidujący, że ubezpieczający traci prawo do odstąpienia od umowy rok po zapłacie pierwszej składki, nawet jeśli nie został prawidłowo poinformowany o warunkach korzystania z tego prawa

      Sentencja

   Artykuł 15 ust. 1 drugiej dyrektywy drugiej dyrektywy Rady 90/619/EWG z dnia 8 listopada 1990 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług oraz zmieniającej dyrektywę 79/267/EWG, zmienionej dyrektywą Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r., w związku z art. 31 tej ostatniej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak sporny w postępowaniu głównym, który przyznaje ubezpieczającemu prawo do odstąpienia od umowy przez najwyżej rok od dokonania przez niego zapłaty pierwszej składki ubezpieczeniowej, w sytuacji gdy ów ubezpieczający nie został poinformowany o przysługującym mu prawie do odstąpienia.

      (1)  Dz.U. C 200 z 7.7.2012.


title: Sprawa F-93/07: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2007 r. — Acosta Iborra i in. przeciwko Komisji

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/44

         Skarga wniesiona w dniu 17 września 2007 r. — Acosta Iborra i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-93/07)
   (2007/C 283/80)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Beatriz Acosta Iborra (Alkmaar, Niderlandy) i inni (przedstawiciel: N. Lhoëst, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego, publikującej listę urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu za 2006 r., ponieważ Komisja nie uwzględniła tego, że skarżący kwalifikowali się do podania do awansu w postępowaniu w sprawie awansu za 2006 r., i ponieważ ich nazwiska nie znajdowały się na liście urzędników awansowanych;

               —

               o ile zaistnieje taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 6 czerwca 2007 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżących na podstawie art. 90 ust. 2 Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich w dniu 16 lutego 2007 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący podnoszą zarzuty bardzo podobne do zarzutów podnoszonych w sprawie F-92/07, z której komunikat jest opublikowany w tym samym numerze Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.


title: Sprawa C-554/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 31 grudnia 2009 r. — Andreas Michael Seeger przeciwko Generalstaatsanwaltschaft Stuttgart

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 31 grudnia 2009 r. — Andreas Michael Seeger przeciwko Generalstaatsanwaltschaft Stuttgart
   (Sprawa C-554/09)
   2010/C 80/20
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Stuttgart

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Andreas Michael Seeger

      Strona pozwana: Generalstaatsanwaltschaft Stuttgart

      Pytanie prejudycjalne

   Czy pojęcie „materiały” wymienione w art. 13 lit. d) tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. (1) może być interpretowane w ten sposób, że może ono obejmować również opakowania, takie jak puste butelki po napojach (butelki zwrotne), przewożone przez osobę zajmującą się handlem winem i napojami, która prowadzi sklep, raz w tygodniu dokonuje dostaw dla klientów i zabiera przy tym od nich butelki zwrotne w celu dostarczenia ich do hurtownika?

      (1)  Dz.U. L 102, s. 1


title: Sprawa C-194/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywy 75/442/EWG i 91/156/EWG — Pojęcie odpady — Gleba i kamienie z urobku przeznaczone do ponownego wykorzystania)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-194/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywy 75/442/EWG i 91/156/EWG - Pojęcie „odpady’ - Gleba i kamienie z urobku przeznaczone do ponownego wykorzystania)
   (2008/C 51/11)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Konstantinidis, pełnomocnik i adwokat G. Bambara)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I.M. Braguglia, pełnomocnik i adwokat G. Fiengo)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Naruszenie art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 194, str. 39) w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. (Dz.U. L 78, str. 32) — Ustawa krajowa wyłączająca z zakresu zastosowania dyrektywy, glebę i kamienie z urobku przeznaczone do ponownego wykorzystania
   Sentencja

               1)

               Ponieważ art. 10 ustawy nr 93 stanowiącej przepisy w zakresie środowiska z dnia 23 marca 2001 r. oraz art. 1 ust. 17 i 19 ustawy nr 443 określającej zadania rządu w zakresie infrastruktury i zakładów produkcyjnych o strategicznym znaczeniu, jak również inne działania w zakresie ponownego podjęcia działalności produkcyjnej, z dnia 21 grudnia 2001 r. wyłączają glebę i kamienie z urobku przeznaczone do ponownego wykorzystania do ponownego zasypywania, wypełniania, nasypywania i rozkruszania, z wyjątkiem materiałów pochodzących z terenów zanieczyszczonych lub obszarów po melioracji o poziomie zanieczyszczenia przekraczającym limity określone w obowiązujących przepisach, z zakresu stosowania przepisów krajowych w dziedzinie odpadów, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 91/156/WE z dnia 18 marca 1991 r.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.7.2005.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie C- 83/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa Rady 85/337/EWG — Ocena skutków wywieranych przez przedsięwzięcia na środowisko naturalne — Budowa przystani jachtowej w Fossacesia)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 2 czerwca 2005 r.
   w sprawie C- 83/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa Rady 85/337/EWG - Ocena skutków wywieranych przez przedsięwzięcia na środowisko naturalne - Budowa przystani jachtowej w Fossacesia)
   (2005/C 182/07)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-83/03 Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: R. Amorosi i A. Aresu) przeciwko Republice Włoskiej (pełnomocnik: M. I. Braguglia, wspomagany przez M. Fiorilliego, avvocatto dello Stato), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia w trybie art. 226 WE, wniesioną dnia 26 lutego 2003 r., Trybunał (szósta izba), w składzie: A. Borg Barthet, prezes izby, J.-P. Puissochet (sprawozdawca) oraz S. von Bahr, sędziowie; rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 2 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne w ten sposób, iż region Abruzja nie dokonał prawidłowo ustalenia, czy przedsięwzięcie budowy przystani jachtowej w Fossacesia (Chieti), będące rodzajem przedsięwzięcia wymienionym w załączniku II do tej dyrektywy, posiadało cechy powodujące konieczność wszczęcia procedury oceny jego skutków środowiskowych.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.05.2003.


title: Sprawa T-449/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 maja 2009 r. — Rotter przeciwko OHIM (Kształt kompozycji kiełbasek) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt kompozycji kiełbasek — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/39

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 maja 2009 r. — Rotter przeciwko OHIM (Kształt kompozycji kiełbasek)
   (Sprawa T-449/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Kształt kompozycji kiełbasek - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   2009/C 141/80
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Thomas Rotter (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Müller)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 września 2007 r. (sprawa R 1415/2006-4) dotyczącą rejestracji trójwymiarowego oznaczenia przedstawiającego kompozycję kiełbasek jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Thomas Rotter zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawa T-56/15: Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2015 r. – Raimund Schmitt Verpachtungsgesellschaft/OHIM (Brauwelt)

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/34

         Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2015 r. – Raimund Schmitt Verpachtungsgesellschaft/OHIM (Brauwelt)
   (Sprawa T-56/15)
   (2015/C 118/43)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Raimund Schmitt Verpachtungsgesellschaft mbH (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Höfler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Brauwelt” – zgłoszenie nr 1 2 0 38  551

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4.12.2014 w sprawie R 1121/2014-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-350/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 21 sierpnia 2006 r. — Gerhard Schultz-Hoff przeciwko Deutsche Rentenversicherung Bund

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 21 sierpnia 2006 r. — Gerhard Schultz-Hoff przeciwko Deutsche Rentenversicherung Bund
   (Sprawa C-350/06)
   (2006/C 281/33)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landesarbeitsgericht Düsseldorf (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gerhard Schultz-Hoff.

      Strona pozwana: Deutsche Rentenversicherung Bund.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE (1) (identyczny z art. 7 dyrektywy 93/104/WE) należy interpretować w ten sposób, że pracownikowi przysługuje w każdym wypadku coroczny płatny urlop w minimalnym wymiarze co najmniej czterech tygodni, [oraz że] urlop niewykorzystany przez pracownika w danym roku urlopowym w szczególności z powodu choroby jest udzielany w terminie późniejszym, czy też ustawodawstwo krajowe lub praktyka krajowa mogą przewidywać, że prawo do corocznego płatnego urlopu wygasa, jeżeli w danym roku urlopowym, przed udzieleniem urlopu, pracownik stał się niezdolny do pracy z powodu choroby i nie odzyskał zdolności do pracy przed upływem roku urlopowego lub przewidzianego w ustawie, układzie zbiorowym bądź umowie okresu uprawniającego do przeniesienia urlopu?

               2)

               Czy art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88/WE należy interpretować w ten sposób, że w przypadku rozwiązania stosunku pracy pracownik w każdym wypadku ma roszczenie o świadczenie pieniężne w zamian za przysługujący mu i niewykorzystany urlop (ekwiwalent pieniężny), czy też ustawodawstwo krajowe lub praktyka krajowa mogą przewidywać, że pracownikowi nie przysługuje ekwiwalent pieniężny, jeżeli przed upływem roku urlopowego lub przypadającego po nim okresu uprawniającego do przeniesienia urlopu pracownik stał się niezdolny do pracy z powodu choroby lub po rozwiązaniu stosunku pracy otrzymywał rentę ze względu na obniżoną zdolność do pracy lub inwalidztwo?

               3)

               W razie udzielenia przez Trybunał odpowiedzi twierdzących na pytania pierwsze i drugie:
               Czy art. 7 dyrektywy 2003/88/WE należy interpretować w ten sposób, że warunkiem powstania prawa do corocznego urlopu lub ekwiwalentu pieniężnego jest to aby w ciągu roku urlopowego pracownik rzeczywiście świadczył pracę, czy też prawo to powstaje także w przypadku usprawiedliwionej nieobecności (z powodu choroby) lub nieusprawiedliwionej nieobecności w trakcie całego roku urlopowego?

      (1)  Dz. U. L 299, str. 9.