title: Sprawa C-537/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 24 września 2008 r. w sprawie T-20/03 Kahla/Thüringen Porzellan GmbH, popierana przez Freistaat Thüringen i Republikę Federalną Niemiec, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 3 grudnia 2008 r. przez Kahla/Thüringen Porzellan GmbH

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/34

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 24 września 2008 r. w sprawie T-20/03 Kahla/Thüringen Porzellan GmbH, popierana przez Freistaat Thüringen i Republikę Federalną Niemiec, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 3 grudnia 2008 r. przez Kahla/Thüringen Porzellan GmbH
   (Sprawa C-537/08 P)
   (2009/C 44/56)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Kahla/Thüringen Porzellan GmbH (przedstawiciele: M. Schütte, Rechtsanwalt, S. Zühlke, Rechtsanwältin i P. Werner, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Freistaat Thüringen, Republika Federalna Niemiec, Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 24 września 2008 r. w sprawie T-20/03 Kahla/Thüringen Porzellan GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, w zakresie w jakim dotyczy on środków nr 15 i 26 oraz orzeczenia w sprawie kosztów;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 lit. d) i g) decyzji Komisji 2003/643/WE z dnia 13 maja 2003 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy na rzecz Kahla Porzellan GmbH i Kahla/Thüringen Porzellan GmbH (1) oraz art. 2 tej decyzji, w zakresie w jakim dotyczy on środków nr 15 i 26, w każdym razie w zakresie w jakim nakazano w nim odzyskanie pomocy przyznanej w drodze środków nr 15 i 26;

               —

               ewentualnie, uchylenie zaskarżonego wyroku w części, w której zostało w nim stwierdzone, że otrzymane subwencje na tworzenie miejsc pracy należy traktować w całości jako korzyść przysporzoną wnoszącej odwołanie i w związku z tym powinny one zostać odzyskane;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Przedmiotem niniejszego odwołania jest wyrok Sądu Pierwszej Instancji, w którym oddalił on skargę wnoszącej odwołanie wniesioną na decyzję Komisji 2003/643/WE z dnia 13 maja 2003 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy na rzecz Kahla Porzellan GmbH i Kahla/Thüringen Porzellan GmbH, w zakresie w jakim decyzja ta dotyczy pomocy finansowej przyznanej Kahla/Thüringen Porzellan GmbH.
   Wnosząca odwołanie opiera swoje odwołanie na dwóch głównych zarzutach i na jednym pomocniczym zarzucie. Jej zdaniem wyrok zapadł z naruszeniem prawa wspólnotowego, gdyż opiera się on na błędnym zastosowaniu fundamentalnych zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań. Na wypadek gdyby Trybunał nie przychylił się do argumentacji przedstawionej w odwołaniu, wnosząca odwołanie podnosi, że w każdym razie niektóre stwierdzenia poczynione w wyroku stanowią naruszenie art. 87 ust. 1 WE.

      Jeśli chodzi o pierwszy zarzut odwołania, Sąd naruszył zasadę pewności prawa, orzekając w wyroku, iż zatwierdzone przez Komisję uregulowanie w sprawie programu na rzecz inwestycji dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) zawierało od początku ograniczenie odnoszące się do przedsiębiorstw przeżywających trudności oraz że zatwierdzone przez Komisję uregulowanie dotyczące § 249h Arbeitsförderungsgesetz (AFG, ustawy o wspieraniu zatrudnienia) zawierało od początku wyłączenie z zakresu jego zastosowania w odniesieniu do prywatnych przedsiębiorstw.

      Jeśli chodzi o drugi zarzut odwołania, Sąd naruszył zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, twierdząc, iż brak wyraźnych ograniczeń w decyzjach Komisji w sprawie zatwierdzenia programu na rzecz inwestycji dla MŚP bądź w sprawie uznania, że § 249h AFG nie ma charakteru pomocy — w ich wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym lub dostępnej publicznie w inny sposób — nie może to prowadzić do powstania po stronie skarżącej uzasadnionych oczekiwań co do zgodności z prawem środków i w związku z tym można wymagać od skarżącej, by na podstawie publicznie dostępnych dokumentów dowiedziała się, czy pomoc jest zgodna z prawem.

      Wreszcie jeśli chodzi o trzeci, pomocniczy zarzut odwołania, Sąd naruszył art. 87 WE, stwierdzając — bez przeprowadzenia oceny oszczędności rzeczywiście uzyskanych przez skarżącą — że na podstawie spornego środka otrzymała ona korzyść w rozumieniu prawa w dziedzinie pomocy w wysokości przyznanej subwencji.

      (1)  Dz.U. L 227, s. 12.


title: Sprawa C-440/06: Skarga wniesiona w dniu 24 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/9

         Skarga wniesiona w dniu 24 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-440/06)
   (2006/C 310/16)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i M. Konstantinidis)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie zapewniwszy, aby 24 aglomeracje posiadały systemy zbierania ścieków komunalnych spełniające wymogi art. 3 lub systemy oczyszczania ścieków komunalnych spełniające wymogi art. 4 dyrektywy 91/271/EWG (1) dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3 i 4 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Artykuł 3 dyrektywy 91/271/EWG nakłada na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia, aby wszystkie aglomeracje wyposażone były w system zbierania ścieków komunalnych. Artykuł 4 tej dyrektywy również przewiduje, ze państwa członkowskie mają obowiązek zapewnienia, aby ścieki komunalne przed odprowadzeniem były poddane wtórnemu oczyszczania lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu zgodnie z art. 2 pkt 8 dyrektywy.
   Przypadek niniejszy dotyczy naruszenia dwóch szczególnych obowiązków Republiki Greckiej przewidzianych w art. 3 i 4 dyrektywy 91/271/EWG. Po pierwsze, aby wszystkie aglomeracje wyposażone były w system zbierania ścieków komunalnych najpóźniej do dnia 31 grudnia 2000 r. w odniesieniu do aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców ponad 15 000 zgodnie z art. 3 dyrektywy. Po drugie, aby ścieki komunalne przed odprowadzeniem były poddane wtórnemu oczyszczania najpóźniej do dnia 31 grudnia 2000 r. w odniesieniu do aglomeracji o liczbie mieszkańców ponad 15 000.
   Na koniec okresu ustalonego przez Komisję w uzasadnionej opinii (13 września 2005 r.) 24 aglomeracje w Grecji nie posiadały systemu zbierania ścieków komunalnych lub systemu oczyszczania ścieków komunalnych zgodnie z wymogami dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 135 z 30.05.1991 r., str. 40.


title: Sprawa T-129/06: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2006 r. — Diy-Mar Insaat Sanayi ve Ticaret i Akar przeciwko Komisji

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/29

         Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2006 r. — Diy-Mar Insaat Sanayi ve Ticaret i Akar przeciwko Komisji
   (Sprawa T-129/06)
   (2006/C 212/53)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Diy-Mar Insaat Sanayi ve Ticaret Limited Sirketi (Cankaya/Ankara, Turcja) i M. Akar (Cankaya/Ankara, Turcja) (Przedstawiciel: C. Sahin, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Zastrzeżenie prawa do dochodzenia odszkodowania;

               —

               tymczasowe zawieszenie postępowania w zakresie dotyczącym przedmiotu postępowania;

               —

               stwierdzenie nieważności postępowania z dnia 23 grudnia 2005 r. o numerze MK/KS/DELTUR/(2005)/SecE/D/1614, stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga wniesiona przez skarżących dotyczy decyzji Delegacji Komisji Europejskiej w Turcji z dnia 23 grudnia 2005 r. skierowanej do skarżących w związku z przetargiem na roboty budowlane obejmujące ośrodki kształcenia w prowincjach Diyarbakir i Siirt.
   Skarżący podnoszą między innymi, że ich oferta wskazywała najniższą cenę oraz, że akta zawierały wszystkie wymagane dane i w związku z tym, zamówienie powinno było zostać udzielone skarżącym. Ponadto, skarżący wskazują, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa Unii Europejskiej.


title: Sprawa C-394/06: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 14 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejsich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/29

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 14 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejsich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-394/06) (1)

   (2007/C 183/54)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa T-432/05: Skarga wniesiona w dniu  8 grudnia 2005 r.  — EMC Development przeciwko Komisji

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/34

         Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2005 r. — EMC Development przeciwko Komisji
   (Sprawa T-432/05)
   (2006/C 36/72)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: EMC Development AB (Lulea, Szwecja) [Przedstawiciel: adwokat M. Elvinger]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 września 2005 r. nieuwzględniającej skargi złożonej do Komisji przez skarżącą zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 17/62;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca jest osobą prawną, odpowiedzialną między innymi za nieprzerwane prowadzenie testów i badań oraz rozwój alternatywnych wobec cementu produktów, występujących pod nazwą „cementu energetycznie zmodyfikowanego”. Skarżąca wniosła do Komisji skargę na podstawie rozporządzenia nr 17/62, zarzucając europejskim producentom cementu portlandzkiego (dominującego na europejskim rynku typu cementu) liczne zachowania stanowiące poważne naruszenia art. 81 WE. Zażalenie dotyczyło w szczególności normy EN 197-1, przyjętej w ramach dyrektywy 89/106 (1). Zdaniem skarżącej norma ta została ustanowiona umyślnie na korzyść dominujących na rynku podmiotów, z pominięciem innych producentów cementu lub produktów i technologii stanowiących innowacje na rynku. Zdaniem skarżącej jest to skutek ścisłej współpracy pomiędzy podkomitetem technicznym Europejskiego Komitetu Standaryzacji a CEMBUREAU, oficjalnym stowarzyszeniem europejskich producentów cementu, którego większość członków stanowią mający utrwalone pozycje na rynku producenci cementu portlandzkiego.
   Skarżąca podważa decyzję o nieuwzględnieniu jej skargi. Twierdzi ona, że kwestionowana norma skutkuje porozumieniem poziomym naruszającym art. 81 WE. Posiłkowo podnosi ona, że norma ta stoi w sprzeczności z celami art. 28 WE i art. 29 WE i nie może w żadnym przypadku być uzasadniona na poziomie Państwa Członkowskiego postanowieniami art. 30 WE.

      (1)  Dyrektywa Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych, Dz.U. L 40 z 11.12.1989, str. 12.


title: Sprawa C-269/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil (Francja) w dniu 28 maja 2010 r. — Société Accor Services France przeciwko Le Chèque Déjeuner CCR, Etablissement Public de Santé de Ville-Evrard

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil (Francja) w dniu 28 maja 2010 r. — Société Accor Services France przeciwko Le Chèque Déjeuner CCR, Etablissement Public de Santé de Ville-Evrard
   (Sprawa C-269/10)
   ()
   2010/C 221/38
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal administratif de Montreuil

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Société Accor Services France

      Strona pozwana: Le Chèque Déjeuner CCR, Etablissement Public de Santé de Ville-Evrard

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 53 code des marchés publics jest zgodny z przepisami dyrektywy 2004/18/WE z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usług (1) i z postanowieniami Traktatu o Unii Europejskiej?

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).


title: Sprawa F-73/09: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2009 r. — Sukup przeciwko Komisji

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/84

         Skarga wniesiona w dniu 10 września 2009 r. — Sukup przeciwko Komisji
   (Sprawa F-73/09)
   2009/C 267/153
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Viktor Sukup (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci Stéphane Rodriguez i Christophe Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji biura Komisji Europejskiej „administrowanie i rozliczanie należności indywidualnych” o nieprzyznaniu skarżącemu dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu ani dodatku szkolnego

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 22 stycznia 2009 r. przez organ powołujący, w której odrzucony został wniosek skarżącego i w razie potrzeby decyzji wydanej w dniu 29 maja 2009 r. przez organ powołujący, w której odrzucone zostało jego zażalenie,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 143 z 17.6.2006 .

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/30

         (2006/C 154/68)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 143 z 17.6.2006.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 131 z 3.6.2006.

      Dz.U. C 121 z 20.5.2006.

      Dz.U. C 108 z 6.5.2006.

      Dz.U. C 96 z 22.4.2006.

      Dz.U. C 86 z 8.4.2006.

      Dz.U. C 74 z 25.3.2006.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa C-404/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – The Queen, na wniosek: ClientEarth przeciwko The Secretary of State for the Environment, Food and Rural Affairs (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Jakość powietrza — Dyrektywa 2008/50/WE — Wartości dopuszczalne dwutlenku azotu — Obowiązek wystąpienia z wnioskiem o przedłużenie wyznaczonego terminu przedstawiając plan w zakresie jakości powietrza — Sankcje)

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – The Queen, na wniosek: ClientEarth przeciwko The Secretary of State for the Environment, Food and Rural Affairs
   (Sprawa C-404/13) (1)

   ((Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Jakość powietrza - Dyrektywa 2008/50/WE - Wartości dopuszczalne dwutlenku azotu - Obowiązek wystąpienia z wnioskiem o przedłużenie wyznaczonego terminu przedstawiając plan w zakresie jakości powietrza - Sankcje))
   (2015/C 026/07)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: The Queen, na wniosek: ClientEarth

      Strona pozwana: The Secretary of State for the Environment, Food and Rural Affairs

      Sentencja

               1)

               Artykuł 22 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy należy interpretować w ten sposób, że dla możliwości odroczenia maksymalnie do lat pięciu terminu określonego w tej dyrektywie w celu zapewnienia zgodności ze wskazanymi w załączniku XI do tego aktu dopuszczalnymi wartościami dla dwutlenku azotu przepis ten nakłada na państwo członkowskie obowiązek wystąpienia z wnioskiem o to oraz sporządzenia planu w zakresie jakości powietrza, jeżeli obiektywnie okaże się w świetle istniejących danych i pomimo zastosowania przez to państwo odpowiednich środków mających na celu redukcję zanieczyszczenia, że w określonej strefie lub aglomeracji zgodność z tymi wartościami nie może być osiągnięta w określonym terminie. Dyrektywa 2008/50 nie zawiera żadnego wyjątku od obowiązku wynikającego z tego art. 22 ust. 1.

               2)

               W przypadku gdy okaże się, że dopuszczalne wartości dwutlenku azotu określone w załączniku XI dyrektywy 2008/50 nie mogą być dotrzymane w określonej strefie lub aglomeracji państwa członkowskiego po dniu 1 stycznia 2010 r., dacie wskazanej w tym załączniku, bez wystąpienia przez to państwo z wnioskiem o odroczenie tego terminu na podstawie art. 22 ust. 1 dyrektywy 2008/50, sporządzenie planu w zakresie jakości powietrza zgodne z art. 23 ust. 1 akapit drugi tej dyrektywy nie pozwala uznać, że państwo to jednak spełniło obowiązki ciążące na nim na mocy art. 13 tego aktu.

               3)

               W przypadku gdy państwo członkowskie nie spełniło wymogów wynikających z art. 13 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2008/50, przy czym nie wystąpiło ono o odroczenie terminu na warunkach przewidzianych w art. 22 tej dyrektywy, na właściwym sądzie krajowym, do którego ewentualnie zostanie skierowane powództwo, spoczywa obowiązek podjęcia względem organu krajowego wszelkich koniecznych środków, takich jak nakaz, w celu aby organ ten sporządził plan wymagany przez tę dyrektywę na warunkach w niej przewidzianych.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa T-378/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 marca 2009 r. — Portugalia przeciwko Komisji

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/44

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 marca 2009 r. — Portugalia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-378/08) (1)

   2009/C 113/91

      Język postępowania: portugalski

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawa T-440/15: Postanowienie Sądu z dnia 22 czerwca 2016 r. – European Dynamics Luxembourg i in./EMA (Skarga o stwierdzenie nieważności — Zamówienia publiczne na usługi — Obsługiwanie transakcji online — Świadczenie usług zewnętrznych w dziedzinie oprogramowania aplikacyjnego — Kaskadowa wielokrotna umowa ramowa EMA/2012/l0/ICT — Żądanie świadczenia usług skierowane do skarżących — Wprowadzenie nowych kryteriów — Następcza bezprzedmiotowość skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/35

         Postanowienie Sądu z dnia 22 czerwca 2016 r. – European Dynamics Luxembourg i in./EMA
   (Sprawa T-440/15) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Zamówienia publiczne na usługi - Obsługiwanie transakcji online - Świadczenie usług zewnętrznych w dziedzinie oprogramowania aplikacyjnego - Kaskadowa wielokrotna umowa ramowa EMA/2012/l0/ICT - Żądanie świadczenia usług skierowane do skarżących - Wprowadzenie nowych kryteriów - Następcza bezprzedmiotowość skargi - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 305/48)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Luksemburg, Luksemburg), Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja), i European Dynamics Belgium SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: I. Ampazis, M. Sfyri, C.N. Dede i D. Papadopoulou, następnie M. Sfyri, C.N. Dede i D. Papadopoulou, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (przedstawiciele: T. Jablonski, N. Rampal Olmedo, G. Gavriilidou i P.A. Eyckmans, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek oparty na art. 272 TFUE, mający na celu stwierdzenie wprowadzenia w drodze żądania świadczenia usług SC002 wystosowanego przez EMA w dniu 22 maja 2015 r. nowych kryteriów, które nie figurowały w specyfikacji zaproszenia do składania ofert EMA/20l1/l7/ICT, załącznik 1 do umowy ramowej EMA/2012/l0/ICT.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               European Dynamics Luxembourg SA, Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE i European Dynamics Belgium SA pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejską Agencję Leków (EMA).

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa C-533/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Falco Privatstiftung, Thomas Rabitsch przeciwko Giselli Weller-Lindhorst (Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja szczególna — Artykuł 5 pkt 1 lit. a) i art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie — Pojęcie świadczenia usług — Udzielenie licencji na prawa własności intelektualnej)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/15

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Falco Privatstiftung, Thomas Rabitsch przeciwko Giselli Weller-Lindhorst
   (Sprawa C-533/07) (1)

   (Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja szczególna - Artykuł 5 pkt 1 lit. a) i art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie - Pojęcie „świadczenia usług” - Udzielenie licencji na prawa własności intelektualnej)
   2009/C 141/23
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Falco Privatstiftung, Thomas Rabitsch

      Strona pozwana: Gisela Weller-Lindhorst

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof — Wykładnia art. 5 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1) — Pojęcia „świadczenie usług” i „miejsce, gdzie zobowiązanie miało być wykonane” — Właściwość sądowa do rozpoznania sporu o zapłatę opłat licencyjnych za korzystanie z utworu muzycznego

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy dokonywać w ten sposób, że umowa, w ramach której właściciel prawa własności intelektualnej przyznaje odpłatnie drugiej stronie umowy uprawnienie do korzystania z tego prawa, nie stanowi umowy o świadczeniu usług w rozumieniu tego przepisu.

               2)

               W celu ustalenia na podstawie art. 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia nr 44/2001 sądu właściwego do rozpatrzenia roszczenia o uiszczenie opłaty licencyjnej należnej na mocy umowy, w ramach której właściciel prawa własności intelektualnej przyznaje odpłatnie drugiej stronie umowy uprawnienie do korzystania z tego prawa, należy nadal odwoływać się do zasad wynikających z orzecznictwa Trybunału w przedmiocie art. 5 pkt 1 konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, zmienionej konwencją z dnia 26 maja 1989 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawa C-610/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-343/11 Niderlandy przeciwko Komisji, wniesione w dniu 26 listopada 2013 r. przez Królestwo Niderlandów

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/5

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-343/11 Niderlandy przeciwko Komisji, wniesione w dniu 26 listopada 2013 r. przez Królestwo Niderlandów
   (Sprawa C-610/13 P)
   2014/C 31/07
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: K. Bulterman, A.M. de Ree, pełnomonicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 września 2013 r. w sprawie T-343/11;

               —

               w zakresie, w jakim wyrok ten stał się prawomocny, rozstrzygnięcie sprawy poprzez stwierdzenie nieważności decyzji 2011/244/UE (1);

               —

               jeżeli wyrok nie stał się jeszcze prawomocny, przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania sprawy;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

         Zarzut pierwszy
      : błędna wykładnia art. 8 rozporządzenia nr 1433/2003 (2) w związku z załącznikiem I pkt 8 i 9 oraz załącznikiem II pkt 1 do tego rozporządzenia w zakresie, w jakim koszty nadruku na opakowaniach zostały uznane za koszty opakowania i w rezultacie za niedopuszczalne.

         Zarzut drugi
      : błędna wykładnia art. 8 rozporządzenia nr 1433/2003 w związku z załącznikiem I pkt 8 i 9 do tego rozporządzenia w zakresie, w jakim zastosowane do warunków obowiązujących dla opisu akcji promocyjnych w ramach programu operacyjnego kryterium było błędne.

         Zarzut trzeci
      : błędne zastosowanie art. 7 rozporządzenia nr 1258/1999 (3) i art. 31 rozporządzenia nr 1290/2005 (4), ponieważ ułatwienia w przedstawieniu dowodów przysługują Komisji.

         Zarzut czwarty
      : błędna wykładnia art. 6 rozporządzenia nr 1432/2003 (5) w związku z art. 11 rozporządzenia nr 2200/96 (6) w zakresie, w jakim orzeczono, że organizacja producentów nie może decydować o transakcjach handlowych przeprowadzanych przez oddelegowanych pracowników.

         Zarzut piąty
      : błędna wykładnia art. 21 rozporządzenia nr 1432/2003 w zakresie, w jakim orzeczono, że konieczne było wycofanie uznania dla organizacji producentów.

         Zarzut szósty
      : błędne zastosowanie art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1258/1999, art. 31 rozporządzenia nr 1290/2005 i zasady proporcjonalności, postrzeganych w świetle art. 21 rozporządzenia nr 1432/2003, w zakresie, w jakim z finansowania została wyłączona całość wydatków poniesionych przez organizację producentów FresQ.

      (1)  Decyzja wykonawcza Komisji z dnia 15 kwietnia 2011 r. wyłączająca z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. l 102, S. 33).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) z dnia 11 sierpnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do funduszy operacyjnych, programów operacyjnych i pomocy finansowej (Dz.U. L 203, s. 25 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 3, t. 39 s. 431).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 160, s. 103 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 3, t. 25, s. 414).

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, s. 1).

      (5)  Rozporządzenie Komisji (WE) z dnia 11 sierpnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do warunków uznawania organizacji producentów i wstępnego uznawania grup producentów (Dz.U. L 203, s. 18 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 3, t. 39, s. 424).

      (6)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw (Dz.U. L 297, s. 1 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 3, t. 20, s. 55).


title: Sprawa T-416/04: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2004 r. przez Annę Kontouli przeciwko Radzie Wspólnot Europejskich

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/23

         Skarga wniesiona w dniu 18 października 2004 r. przez Annę Kontouli przeciwko Radzie Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-416/04)
   (2005/C 31/46)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 18 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Anny Kontouli zamieszkałej w Londynie (Zjednoczone Królestwo), reprezentowanej przez V. Arkitidisa, lawyer, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Radzie Wspólnot Europejskich.
   Anna Kontouli wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji Rady z dnia 16 lipca 2004 r. oddalającej sprzeciw wniesiony przez skarżącą na podstawie art. 90 ust. 2 Regulaminu Pracowniczego dotyczącej określenia odpowiedniego wskaźnika korygującego przy obliczaniu renty;

               —

               zasądzenie od Rady na rzecz skarżącej kwoty równej różnicy pomiędzy kwotami renty wypłaconą do tej pory na rzecz skarżącej a kwotami renty, które powinny były być wypłacone, gdyby wskaźnik korygujący renty skarżącej został określony w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa od dnia 1 maja 2003, w którym ustalone zostało prawo skarżącej do renty, wraz z odsetkami za zwłokę równymi stopie procentowej określonej przez Europejski Bank Centralny dla swych operacji refinansowania, zwiększonej o dwa punkty procentowe;

               —

               zasądzenie od Rady na rzecz skarżącej zadośćuczynienia w wysokości 100.000 Euro w związku z pozaumowną, istotną krzywdą moralną poniesioną przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego skargę i przy wielu pisemnych i ustnych kontaktach skarżącej ze służbami Rady; i

               —

               obciążenie Rady kosztami

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca jest byłym urzędnikiem Rady, otrzymującym rentę inwalidzką od dnia 1 maja 2003 r. Po zakończeniu służby, skarżąca poinformowała Radę, że osiedliła się na stałe w Zjednoczonym Królestwie i na podstawie tej informacji Rada wstępnie zastosowała do renty skarżącej wskaźnik korygujący właściwy dla tego państwa. Jednakże, mając na uwadze, że skarżąca przedłożyła sprzeczne informacje co do jej miejsca stałego pobytu, Rada zawiesiła stosowanie wskaźnika korygującego właściwego dla Zjednoczonego Królestwa, stosując najpierw współczynnik korekcyjny właściwy dla Belgii i w dalszym okresie – właściwy dla Grecji, gdzie skarżąca miała początkowe miejsce pochodzenia. Skarżąca wniosła sprzeciw, który został oddalony zaskarżoną decyzją dnia 16 lipca 2004r.
   W uzasadnieniu skargi, skarżąca podnosi, że stale i legalnie przebywa w Zjednoczonym Królestwie od dnia 1 maja 2003 do chwili obecnej. Uważa ona, że stwierdzając odmiennie, Rada naruszyła art. 82 ust. 1 Regulaminu Pracowniczego i popełniła rażący błąd w ocenie. Podnosi ona również, że Rada nie uzasadniła swej decyzji w sposób wystarczający i naruszyła podstawową zasadę pewności prawa poprzez obalenie uprawnionych oczekiwań skarżącej. Ponadto skarżąca twierdzi, że Rada naruszyła zasadę dobrej administracji i obowiązek starannego działania wobec skarżącej. Wreszcie, skarżąca podnosi, że doznała ona istotnej krzywdy w wyniku ogólnego zachowania strony przeciwnej wobec niej i w wyniku faktu, że jej córka musiała porzucić swe studia doktoranckie w Grecji w celu przeprowadzenia się do Zjednoczonego Królestwa i podjęcia tam pracy, aby zapewnić skarżącej pomoc finansową. Skarżąca wnosi do Sądu o zasądzenie na jej rzecz zadośćuczynienia za tę krzywdę moralną.


title: Sprawa C-199/07: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/20

         Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-199/07)
   (2007/C 117/34)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Patakià oraz D. Kukovec)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że wprowadzając de facto dodatkowe kryterium automatycznego wykluczenia, odmienne od kryteriów wyraźnie przewidzianych w art. 31 ust. 2 dyrektywy Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (1), ze szkodą dla zagranicznych biur analiz jak też nie dokonując rozróżnienia w spornym konkursie między kryteriami wyboru jakościowego i kryteriami udzielenia zamówienia, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które wynikają z przepisów wspólnotowych w zakresie zamówień publicznych, a w szczególności z art. 4 ust. 2, art. 31 ust. 1 i 2 oraz art. 34 ust. 1 lit. a) dyrektywy 93/38EWG, w świetle wykładni Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jak też z zasady wzajemnego uznawania kwalifikacji obowiązującej w prawie wspólnotowym w zakresie zamówień publicznych oraz z art. 12 i 49 WE;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja otrzymała skargę dotyczącą nieprawidłowości w ramach konkursu na projekt ogłoszonego przez spółkę ERGA OSE ΑE w 2003 r., którego przedmiotem były „Badania dotyczące konstrukcji i instalacji elektromechanicznych pierwszej fazy kompleksu dworców kolejowych na równinie »Thriásion«”.
   Komisja uznaje, w świetle orzecznictwa Trybunału, że warunek uczestnictwa biur analiz w konkursie na projekt, który przewiduje ich klasyfikację na podstawie greckiego systemu kategorii, do kategorii „zaproszeni ”wprowadza de facto podstawę wykluczenia, która nie jest zawarta w podstawach wykluczenia wyraźnie wymienionych w art. 31 ust. 2 dyrektywy 92/38/EWG i stanowi, w niektórych przypadkach, dyskryminację zagranicznych biur analiz, z naruszeniem art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/38/EWG.
   Komisja twierdzi również, że wspomniany warunek rzeczonego ogłoszenia o konkursie, narusza zasadę wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji oraz art. 12 i 49 WE.
   Ponadto Komisja uważa, że sporne ogłoszenie o konkursie nie czyni rozróżnienia między etapem wyboru i etapem udzielenia zamówienia jak też utożsamia kryteria wyboru i kryteria udzielenia zamówienia, z naruszeniem art. 31 i 34 dyrektywy 93/38/EWG.
   Komisja podnosi wreszcie, że uchylenie poprzednio obowiązującej ustawy, na które powołują się władze greckie nie usunęło zarzucanego naruszenia, w zakresie w jakim doszło do błędnego zastosowania przez władze greckie wspólnotowych przepisów w tej dziedzinie, a nie do niepełnej transpozycji tych przepisów do greckiego porządku prawnego.
   W rezultacie Komisja uznaje, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 4 ust. 2, art. 31 ust. 1 i 2, art. 34 ust. 1 lit. a) dyrektywy 93/38/EWG jak też wynikających z zasady wzajemnego uznawania dyplomów i art. 12 i 49 WE.

      (1)  Dz.U. L 199 z 9 sierpnia 1993 r., str. 84.


title: Sprawa F-45/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pełny skład) z dnia 1 lipca 2010 r. — Mandt przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Urzędnicy — Renta wdowia — Artykuł 79 regulaminu pracowniczego — Artykuł 18 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego — Małżonek pozostający przy życiu — Przyznanie statusu małżonka pozostającego przy życiu dwóm osobom — Obniżenie o 50 % — Uzasadnione oczekiwania — Zasada zgodności)

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/31

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pełny skład) z dnia 1 lipca 2010 r. — Mandt przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-45/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Renta wdowia - Artykuł 79 regulaminu pracowniczego - Artykuł 18 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Małżonek pozostający przy życiu - Przyznanie statusu małżonka pozostającego przy życiu dwóm osobom - Obniżenie o 50 % - Uzasadnione oczekiwania - Zasada zgodności)
   2010/C 274/46
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Wolfgang Mandt (Kreuztal, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Kolb)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo K. Zejdová, J. F. de Wachter i U. Rösslein, pełnomocnicy, następnie J. F. de Wachter, K. Zejdová i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Kurt Wolfgang Braun-Neumann, zmarły w dniu 9 października 2009 r., którego jedyną spadkobierczynią jest Shirley Meyer (Bedburg-Hau, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Ames)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 8 lutego 2007 r. oddalającej zażalenie skarżącego na decyzję dotyczącą obniżenia renty wdowiej o 50 % — Żądanie zapłaty w pełnej wysokości

      Sentencja wyroku

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie żądania zapłaty przez Parlament na rzecz W. Mandta całej renty wdowiej w zakresie, w jakim żądanie to dotyczy okresu po dniu 31 października 2009 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każdy z uczestników postępowania, włącznie z interwenientem, pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 183 z 04.08.2007, s. 43.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie C-165/03 Mathias Längst przy udziale ABU Schuh & Marketing GmbH i in. (wniosek Landgericht Stuttgart o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Dyrektywa 69/335/EWG — Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału — Opłaty notarialne — Notariusz będący urzędnikiem — Zryczałtowana część opłat wypłacana państwu)

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 30 czerwca 2005 r.
   w sprawie C-165/03 Mathias Längst przy udziale ABU Schuh & Marketing GmbH i in. (1) (wniosek Landgericht Stuttgart o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Dyrektywa 69/335/EWG - Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału - Opłaty notarialne - Notariusz będący urzędnikiem - Zryczałtowana część opłat wypłacana państwu)
   (2005/C 205/02)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-165/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Landgericht Stuttgart (Niemcy) postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 10 kwietnia 2003 r., w postępowaniu: Mathias Längst przy udziale SABU Schuh & Marketing GmbH, Präsident des Landgerichts Stuttgart, Bezirksrevisor des Landgerichts Stuttgart, Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, R. Schintgen (sprawozdawca) i J. Makarczyk, sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 30 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Dyrektywa 69/335/EWG Rady z dnia 17 lipca 1969 r. dotycząca podatków pośrednich od gromadzenia kapitału zmieniona dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. powinna być interpretowana w ten sposób, iż opłaty pobierane przez notariusza będącego urzędnikiem za sporządzenie aktu notarialnego poświadczającego operację podlegającą tej dyrektywie stanowią w jej rozumieniu opodatkowanie, gdy — zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem krajowym — notariuszami posiadającymi zezwolenie na wykonywanie działalności nie są wyłącznie notariusze urzędnicy oraz gdy sami notariusze są wierzycielami owych opłat, jak również w przypadku gdy notariusze będący urzędnikami są zobowiązani przekazać część tych opłat organowi władzy publicznej, który wykorzystuje te wpływy na finansowanie swoich zadań.

      (1)  Dz.U. C 213 z 6.9.2003


title: Sprawa C-353/08: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 9 listopada 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Włochy) — A. Menarini — Industrie Farmaceutiche Riunite Srl, FIRMA Srl, Laboratori Guidotti SpA, Menarini International Operations Luxembourg SA, Istituto Lusofarmaco d'Italia SpA, Malesi Istituto Farmacobiologico SpA przeciwko Ministero della Salute, Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA) (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Dyrektywa 89/105/EWG — Przejrzystość środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka — Artykuł 4 ust. 1 — Zamrożenie cen — Obniżenie cen)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/13

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 9 listopada 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Włochy) — A. Menarini — Industrie Farmaceutiche Riunite Srl, FIRMA Srl, Laboratori Guidotti SpA, Menarini International Operations Luxembourg SA, Istituto Lusofarmaco d'Italia SpA, Malesi Istituto Farmacobiologico SpA przeciwko Ministero della Salute, Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA)
   (Sprawa C-353/08) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Dyrektywa 89/105/EWG - Przejrzystość środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka - Artykuł 4 ust. 1 - Zamrożenie cen - Obniżenie cen)
   2010/C 51/21
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: A. Menarini — Industrie Farmaceutiche Riunite Srl, FIRMA Srl, Laboratori Guidotti SpA, Menarini International Operations Luxembourg SA, Istituto Lusofarmaco d'Italia SpA, Malesi Istituto Farmacobiologico SpA

      Strona pozwana: Ministero della Salute, Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA)

      Przy udziale: Bracco SpA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Wykładnia art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (Dz.U. L 40, s. 8) — Produkty lecznicze, których ceny zostały zamrożone — Tryby postępowania w przypadku ewentualnego obniżenia cen

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych powinien być interpretowany w ten sposób, że właściwe organy danego państwa członkowskiego — pod warunkiem, że spełnione zostały wymogi przewidziane w tym przepisie — mogą przyjąć środki mające ogólny zakres polegające na obniżeniu cen wszystkich produktów leczniczych lub niektórych kategorii produktów leczniczych nawet wtedy, gdy przyjęcie tych środków nie zostało poprzedzone zamrożeniem tych cen.

               2)

               Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 89/105 powinien być interpretowany w ten sposób, że pod warunkiem, że spełnione zostały wymogi przewidziane w tym przepisie, przyjęcie środków polegających na obniżeniu cen wszystkich produktów leczniczych lub niektórych kategorii produktów leczniczych jest możliwe kilka razy w roku, i to przez okres kilku lat.

               3)

               Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 89/105 powinien być interpretowany w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie temu, aby środki zmierzające do kontroli cen wszystkich produktów leczniczych lub niektórych kategorii produktów leczniczych były przyjmowane na podstawie prognoz wydatków, pod warunkiem, że zostały spełnione wymogi przewidziane w tym przepisie oraz że owe prognozy zostały oparte na obiektywnych i możliwych do sprawdzenia czynnikach.

               4)

               Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 89/105 powinien być interpretowany w ten sposób, że do państw członkowskich należy określenie z uwzględnieniem celu przejrzystości, do którego dąży ta dyrektywa, a także z uwzględnieniem wymogów przewidzianych w tej dyrektywie, kryteriów, na podstawie których należy dokonać sprawdzenia warunków makroekonomicznych, o których mowa w tym przepisie, oraz że kryteria te mogą zasadzać się wyłącznie na wydatkach farmaceutycznych, na wszystkich wydatkach związanych ze zdrowiem lub też na innych rodzajach wydatków.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa T-537/08: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2008 r. — Cixi Jiangnan Chemical Fiber i in. przeciwko Radzie

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/29

         Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2008 r. — Cixi Jiangnan Chemical Fiber i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-537/08)
   (2009/C 55/54)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Cixi Jiangnan Chemical Fiber Co. Ltd, Cixi Santai Chemical Fiber Co. Ltd, Cixi Sansheng Chemical Fiber Co. Ltd, Jiangyin Changlong Chemical Fibre Co. Ltd, Ningbo Dafa Chemical Fiber Co. Ltd, Xiake Color Spinning Co. Ltd, Zhejiang Waysun Chemical Fiber Co. Ltd, Zhejiang Anshun Pettechs Fibre Co. Ltd (Chiny) (przedstawiciele: adwokat J.-F. Bellis i G. Vallera, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 893/2008 z dnia 10 września 2008 r. w sprawie utrzymania cła antydumpingowego na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Białorusi, Chińskiej Republiki Ludowej, Arabii Saudyjskiej i Korei w następstwie częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (1) z mocą wsteczną od dnia 29 grudnia 2006 r., tj. dnia, w którym przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Tajwanu i Malezji zaczął podlegać tymczasowym cłom antydumpingowym, których Komisja postanowiła nie pobierać na mocy swojej decyzji nr 2007/430/WE z dnia 19 czerwca 2007 r. (2);

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące, spółki mające siedzibę w Chinach, żądają w swojej skardze stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady nr 893/2008 utrzymującego środki antydumpingowe m.in. w stosunku do przywozu poliestrowych włókien odcinkowych (PSF) wytwarzanych przez skarżące i pochodzących z Chin. Skarżące twierdzą, że PSF pochodzące z Chin powinny być potraktowane w ten sam sposób, jak PSF pochodzące z Tajwanu i Malezji zostały potraktowane w decyzji Komisji nr 2007/430/WE. Dlatego też cło antydumpingowe na PSF pochodzące z Chin powinno zostać uchylone od tego samego dnia, tj. od dnia 29 grudnia 2006 r.
   Skarżące podniosły te same zarzuty i główne argumenty, jak w sprawie T-536/08 Huvis przeciwko Radzie.

      (1)  Dz.U. L 247, s. 1.

      (2)  2007/430/WE: decyzja Komisji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie zakończenia postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu syntetycznych włókien odcinkowych z poliestrów (PSF) pochodzących z Malezji i Tajwanu oraz zwolnienia kwot zabezpieczonych z tytułu nałożenia ceł tymczasowych (Dz.U. L 160, s. 30).


title: Sprawa C-156/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 3 kwietnia 2014 r. – Tamoil Italia przeciwko Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 3 kwietnia 2014 r. – Tamoil Italia przeciwko Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare
   (Sprawa C-156/14)
   2014/C 194/18
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Tamoil Italia SpA

      Strony pozwana: Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zasady Unii Europejskiej w zakresie ochrony środowiska przewidziane w art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w dyrektywie 2004/35/WE (1) z dnia 21 kwietnia 2004 r. (art. 1 i art. 8 ust. 3; motywy trzynasty i dwudziesty czwarty) – w szczególności zasada „zanieczyszczający płaci”, zasada ostrożności, zasada podejmowania działania zapobiegawczego, zasada naprawiania w pierwszym rzędzie u źródła szkód wyrządzonych środowisku stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak art. 244, 245, 253 decreto legislativo [dekretu ustawodawczego] z dnia 3 kwietnia 2006 r., nr 152, które, w przypadku stwierdzonego skażenia danego terenu i niemożliwości zidentyfikowania podmiotu odpowiedzialnego za skażenie lub niemożliwości wyegzekwowania od tego podmiotu działań zaradczych, nie pozwalają organowi administracyjnemu na nałożenie obowiązku realizacji nadzwyczajnych środków bezpieczeństwa oraz działań rekultywacyjnych na właściciela, który nie jest odpowiedzialny za zanieczyszczenie, przewidując, obciążenie tego ostatniego jedynie odpowiedzialnością majątkową ograniczoną do wartości terenu po wykonaniu czynności rekultywacyjnych.

      (1)  Dyrektywa 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (Dz.U. L 143, s. 56).


title: Sprawa T-271/08 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 21 kwietnia 2008 r. w sprawie F-78/07, Boudova i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 8 lipca 2008 r. przez Stanislavę Boudovą i in.

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/13

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 21 kwietnia 2008 r. w sprawie F-78/07, Boudova i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 8 lipca 2008 r. przez Stanislavę Boudovą i in.
   (Sprawa T-271/08 P)
   (2008/C 260/24)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Stanislava Boudova (Howald, Luxembourg), Adovica (Luxembourg, Luxembourg), Kuba (Konz, Allemagne), Puciriuss (Luxembourg, Luxembourg), Strzelecka (Arlon, Belgique), Szyprowska (Berbourg, Luxembourg), Tibai (Luxembourg, Luxembourg), Vaituleviciene (Luxembourg, Luxembourg) (przedstawiciel: Marc-Albert Lucas, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszących odwołanie

               —

               Uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 21 kwietnia 2008 r. w sprawie F-78/07

               —

               Uwzględnienie żądań przedstawionych przez wnoszących odwołanie w pierwszej instancji

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania za obie instancje

         Zarzuty i główne argumenty
   W drodze niniejszego odwołania wnoszący je żądają uchylenia postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 21 kwietnia 2008 r. wydanego w sprawie F-78/07 Boudova i in. przeciwko Komisji, którym SSP odrzucił jako oczywiście niedopuszczalną ich skargę o stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej ich wniosek o zmianę grupy zaszeregowania ustalonej w decyzji o ich zatrudnieniu.
   Na podparcie żądań przedstawionych w odwołaniu wnoszący je podnoszą po pierwsze, iż SSP naruszył w pkt 38 zaskarżonego postanowienia ciążący na nim obowiązek uzasadnienia rozstrzygnięcia, gdyż wnoszący odwołanie zostali zatrudnieni w celu tymczasowego obsadzenia stanowisk stałych, znajdujących się na liście stanowisk a nie w celu zastąpienia urzędników lub członków personelu tymczasowego okresowo niemogących wykonywać swych zadań i co za tym idzie w rzeczywistości zostali zatrudnieni czy też powinni być zatrudnieni jako członkowie personelu tymczasowego, bądź przynajmniej znajdowali się w sytuacji analogicznej w stosunku do członków personelu tymczasowego.
   Po drugie, wnoszący odwołanie utrzymują w odniesieniu do pkt 39 do 41 zaskarżonego postanowienia, że rozstrzygnięcie SSP stoi w sprzeczności z orzecznictwem przywołanym w pkt 37 postanowienia, gdyż nie wykluczył on, że zawarte w decyzji z dnia 13 lutego 2006 r. zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do ponownego zaszeregowania służbowego członków jego personelu, którzy przed dniem 1 maja 2004 r. zatrudnieni zostali jako członkowie personelu tymczasowego jednakże zostali także laureatami konkursu wewnętrznego bądź otwartego opublikowanego przed dniem 1 maja 2004 r. i następnie zostali powołani na urzędników w ramach tej samej kategorii, ale z zaszeregowaniem niższym niż to związane z powołaniem przed dniem 1 maja 2004 r., wynika z obowiązku ustanowionego w regulaminie pracowniczym.
   Wnoszący odwołanie twierdzą ponadto, że problem, czy istnieje obowiązek wynikający ze statutu nie stanowi kwestii faktycznej, którą oni musieliby udowodnić, lecz kwestię prawną, której rozstrzygnięcie należy do TFP oraz iż różnice w zaszeregowaniu urzędników znajdujących się pod względem faktycznym i prawnym w tej samej lub podobnej sytuacji, wynikające z późniejszego stanowiska instytucji innej niż ta, która ich zatrudnia, stanowi nową istotną okoliczność faktyczną uzasadniającą rewizję ich zaszeregowania.
   Po trzecie, wnoszący odwołanie podnoszą ze TFP wyszedł poza zakres pojęcia usprawiedliwionego błędu, ponieważ informacja administracyjna nr 59-2005 opublikowana przez Komisję dnia 20 lipca 2005 r. mogła ich wprowadzić w błąd, jeśli chodzi o możliwość zaskarżenia decyzji dotyczącej zaszeregowania w terminie podanym w regulaminie pracowniczym.
   W ostatniej kolejności wnoszący odwołanie są zdania, iż uzasadnienie TFP narusza przepisy regulaminu dotyczące niedopuszczalności skargi.


title: Sprawa F-28/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 1 sierpnia 2016 r. – Simon/Komisja (Służba publiczna – Urzędnicy – Emerytury – Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innych systemach – Decyzja dotycząca uznania liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, wydana na podstawie nowych OPW do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Artykuł 81 regulaminu postępowania – Skarga oczywiście bezzasadna)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/54

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 1 sierpnia 2016 r. – Simon/Komisja
      (Sprawa F-28/15) (1)

      ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innych systemach - Decyzja dotycząca uznania liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, wydana na podstawie nowych OPW do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Artykuł 81 regulaminu postępowania - Skarga oczywiście bezzasadna))
      (2016/C 364/70)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Anne-Claire Simon (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.-N. Louis i N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie G. Gattinara, pełnomocnik)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji dotyczącej przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącej do systemu emerytalnego Unii, wydanej na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych (OPW) do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona jako oczywiście bezzasadna.

                  2)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 146 z 4.5.2015, s. 49.


title: Sprawa T-59/10: Wyrok Sądu z dnia 23 listopada 2011 r. — Geemarc Telecom przeciwko OHIM — Audioline (AMPLIDECT) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy AMPLIDECT — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania — Dowód)

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/12

         Wyrok Sądu z dnia 23 listopada 2011 r. — Geemarc Telecom przeciwko OHIM — Audioline (AMPLIDECT)
   (Sprawa T-59/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy AMPLIDECT - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania - Dowód)
   2012/C 13/23
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Geemarc Telecom International Ltd (Wanchai, Hongkong) (przedstawiciel: G. Farrington, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Audioline GmbH (Neuss, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Blumenröder, P. Lübbe i B. Allekotte)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 listopada 2009 r. (sprawa R 913/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Audioline GmbH a Geemarc Telecom International Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Geemarc Telecom International Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa T-84/09: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2009 r. – Włochy przeciwko Komisji

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/36

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2009 r. – Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-84/09)
   2009/C 90/55
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: L. Ventrella, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 8 grudnia 2008 r. nr C(2008) 7820, notyfikowanej w dniu 9 grudnia 2008 r., wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) w części, w jakiej wprowadziła ona pewne korekty obciążające Włochy.

      Zarzuty i główne argumenty

   Rząd włoski zaskarżył do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich decyzję Komisji C(2008) 7820 z dnia 8 grudnia 2008 r. wyłączającą z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).
   W szczególności Komisja wyłączyła z finansowania wspólnotowego w ramach EFOGR różne kategorie wydatków poniesionych przez Włochy w latach budżetowych 2003–2007.
   Skarga dotyczy w szczególności trzech punktów decyzji:

               1)

               Wprowadzającego pewne zryczałtowane i szczególne korekty finansowe dotyczące działań informacyjno-promocyjnych na rzecz produktów rolnych na rynku wewnętrznym (WE 94/2002) i w państwach trzecich (WE 2879/2000) za lata budżetowe 2004–2007 na ogólną kwotę 4 678 229,78 EUR.

               2)

               Wprowadzającego zryczałtowane korekty finansowe dotyczące pomocy dla produkcji oliwy z oliwek i oliwek stołowych za lata budżetowe 2003–2006 na ogólną kwotę 105 536 076,42 EUR.

               3)

               Wprowadzającego korekty finansowe za płatności dokonane z opóźnieniem i przekroczenie pułapów finansowych za rok budżetowy 2005 w wysokości 12 020 178 EUR i za rok budżetowy 2006 w wysokości 44 567 569,37 EUR.

         W odniesieniu do punktu pierwszego w skardze wskazano, że stanowisko Komisji narusza istotne wymogi formalne (art. 253 WE) ze względu na brak kontradyktoryjności, brak dochodzenia, brak uzasadnienia jak również naruszenie zasady proporcjonalności oraz przeinaczenie okoliczności faktycznych.
   Ponadto w niniejszej sprawie, jako że nie zakwestionowano całkowitego braku i zupełnej nieskuteczności kontroli, zastosowanie przez Komisję zryczałtowanej korekty w wysokości 10 %, będącej zupełnie nieproporcjonalną i nieuzasadnioną, czyni zaskarżoną decyzję oczywiście niezgodną z prawem również z tego punktu widzenia.
   W odniesieniu do punktu drugiego Komisja zastosowała zryczałtowane korekty finansowe (10 % i 5 %) w wysokości ogółem 105 536 076,42 EUR za lata budżetowe 2001–2002 i 2002–2003.
   W skardze podnosi się w tym względzie, że decyzja narusza istotne wymogi formalne (art. 253 WE) ze względu na brak uzasadnienia oraz naruszenie zasady proporcjonalności i art. 26 i 28 rozporządzenia 2366/98 (tekst pierwotny i tekst zmieniony rozporządzenia 1780/03). W szczególności rząd włoski utrzymuje między innymi, że Komisja nie miała w należytej uwadze – bez odpowiedniego uzasadnienia – wyjaśnień każdorazowo dostarczanych przez władze włoskie dotyczących w szczególności organizacji ogólnego systemu kar we Włoszech oraz pełnego utworzenia GIS w odniesieniu do upraw oliwek. W każdym razie zryczałtowana kwota kary zastosowanej przez Komisje ma nieuzasadnioną wysokość oraz jest oczywiście nieproporcjonalna, jako że według rządu włoskiego, nawet jeżeli dowiedziono by całkowitego niewykonania przepisów wspólnotowych, ryzyko nie przewyższałoby 22 504 075,39 EUR.
   W odniesieniu do punktu trzeciego, podając niespójne, niewystarczające i stanowcze uzasadnienie, Komisja uznała, że nie mogła przyjąć uwag wyjaśniających przedstawionych przez państwo włoskie w toku postępowania przed organem pojednawczym, „ponieważ rezerwa w wysokości 4 % udostępniona na mocy art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 [art. 9 rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2006] powinna była wystarczyć na postępowania odwoławcze, przypadki sporne oraz dodatkowe kontrole”. W tym względzie rząd włoski podkreśla, że limitu w wysokości 4 % nie należy rozumieć jako bezwzględnego: w rzeczywistości uwzględniając, że jego celem jest ochrona budżetu wspólnotowego przed nadużyciami, może on być przekroczony, kiedy – jak w tym przypadku – istnieją uzasadnione powody, aby obawiać się ryzyka nadużyć w wysokości powyżej 4 %. Jedynie ta interpretacja przepisu wydaje się być zgodna z jego ratio legis.


title: Sprawa F-125/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 1 lutego 2007 r. — Tsarnavas przeciwko Komisji (Urzędnicy — Awans — Porównawcze badanie zasług urzędników różnych służb — Wniosek o odszkodowanie — Dopuszczalność — Rozsądny termin — Honorarium adwokata — Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi — Krzywda)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/41

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 1 lutego 2007 r. — Tsarnavas przeciwko Komisji
   (Sprawa F-125/05) (1)

   (Urzędnicy - Awans - Porównawcze badanie zasług urzędników różnych służb - Wniosek o odszkodowanie - Dopuszczalność - Rozsądny termin - Honorarium adwokata - Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi - Krzywda)
   (2007/C 56/76)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Vassilios Tsarnavas (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat N. Lhoëst)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i D. Martin, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarżący wnosi po pierwsze o uchylenie decyzji Komisji z dnia 1 kwietnia 2005 r. i z dnia 7 października 2005 r. oddalających jego wnioski o naprawienie poniesionej szkody i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w ramach postępowania w sprawie awansu za lata 1998 i 1999 oraz po drugie zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania w wysokości 72 000 EUR za poniesioną przez skarżącego szkodę i doznaną krzywdę.
   Sentencja wyroku

               1)

               Komisja Wspólnot Europejskich wypłaci V. Tsarnavasowi kwotę 3 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokryje własne koszty oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez V. Tsarnavasa.

               4)

               V. Tsarnavas pokryje dwie trzecie własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006 r., str. 54.


title: Sprawa F-53/13: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2013 r. — ZZ przeciwko ESDZ

text:
               27.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/20

         Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2013 r. — ZZ przeciwko ESDZ
   (Sprawa F-53/13)
   2013/C 215/30
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, J.N. Louis i Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie przyznania skarżącemu awansu do grupy zaszeregowania AD12 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2012.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o odmowie przyznania skarżącemu awansu do grupy zaszeregowana AD12 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2012;

               —

               obciążenie ESDZ kosztami postępowania.


title: Sprawa T-376/12: Wyrok Sądu z dnia 10 lipca 2014 r. – Grecja przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Suszone winogrona — Wino — Wydatki dokonane przez Grecję — Jednorazowa korekta finansowa — Metoda obliczania — Charakter procedury rozliczania rachunków — Związek z wydatkami sfinansowanymi przez Unię)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/37

         Wyrok Sądu z dnia 10 lipca 2014 r. – Grecja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-376/12) (1)

   ((EFOGR - Sekcja Gwarancji - EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Suszone winogrona - Wino - Wydatki dokonane przez Grecję - Jednorazowa korekta finansowa - Metoda obliczania - Charakter procedury rozliczania rachunków - Związek z wydatkami sfinansowanymi przez Unię))
   2014/C 292/44
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias, E. Leftheriotou i S. Papaïoannou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2012/336/UE z dnia 22 czerwca 2012 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 165, s. 83) w części, w jakiej dotyczy ona Republiki Greckiej w sektorze suszonych winogron w odniesieniu do lat budżetowych 2007, 2008 i 2009 oraz w sektorze wina.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji 2012/336/UE z dnia 22 czerwca 2012 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w części, w jakiej zastosowano w niej w stosunku do Republiki Greckiej jednorazową korektę finansową w sektorze wina.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 331 z 27.10.2012.


title: Sprawa C-429/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam (Niderlandy) w dniu 17 września 2007 r. — Inspecteur van de Belastingdienst/P/kantoor P przeciwko X BV

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam (Niderlandy) w dniu 17 września 2007 r. — Inspecteur van de Belastingdienst/P/kantoor P przeciwko X BV
   (Sprawa C-429/07)
   (2007/C 297/37)
   Język postępowania: niderlandzki.
   Sąd krajowy
   Gerechtshof Amsterdam
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Inspecteur van de Belastingdienst

      Strona pozwana: X B.V.
   Pytania prejudycjalne
   Czy na podstawie art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1) Komisja jest uprawniona do przedstawienia z urzędu pisemnych uwag w postępowaniu, które dotyczy możliwości odliczenia od (opodatkowanego) dochodu uzyskanego przez stronę zainteresowaną w 2002 r. grzywny, którą Komisja nałożyła za naruszenie europejskiego prawa konkurencji na X KG i którą ta spółka (częściowo) przerzuciła na stronę zainteresowaną?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, str. 1).


title: Sprawa C-344/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Kościanie — Rzeczpospolita Polska) — postępowanie karne przeciwko Tomaszowi Rubachowi (Ochrona gatunków dzikiej fauny i flory — Gatunki wymienione w załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 338/97 — Dowód zgodnego z prawem pozyskania okazów tych gatunków — Ciężar dowodu — Domniemanie niewinności — Prawo do obrony)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/14

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Kościanie — Rzeczpospolita Polska) — postępowanie karne przeciwko Tomaszowi Rubachowi
   (Sprawa C-344/08) (1)

   (Ochrona gatunków dzikiej fauny i flory - Gatunki wymienione w załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 338/97 - Dowód zgodnego z prawem pozyskania okazów tych gatunków - Ciężar dowodu - Domniemanie niewinności - Prawo do obrony)
   2009/C 220/22
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Sąd Rejonowy w Kościanie

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Tomasz Rubach

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Sąd Rejonowy w Kościanie — Wykładnia art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi (Dz.U. L 61, s. 1) — Pojęcie dowodu zgodnego z prawem nabycia okazów gatunków wymienionych w załączniku B

      Sentencja

   Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi należy interpretować w ten sposób, że w ramach postępowania karnego toczącego się przeciwko osobie oskarżonej o naruszenie tego przepisu wszelkie środki dowodowe, na które w tego rodzaju postępowaniach zezwala prawo procesowe danego państwa członkowskiego, są co do zasady dopuszczalne do celów orzekania w przedmiocie zgodności z prawem pozyskania okazów gatunków zwierząt wymienionych w załączniku B do tego rozporządzenia. W świetle zasady domniemania niewinności taka osoba może również skorzystać z wszystkich tych środków dowodowych w celu wykazania, że w posiadanie rzeczonych okazów weszła zgodnie z prawem, spełniając wymogi określone we wspomnianym przepisie.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa C-106/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/36

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-106/08) (1)

   2009/C 180/63

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 128 z 24.05.2008


title: Sprawa C-194/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Torino (Włochy) w dniu 28 kwietnia 2015 r. – Véronique Baudinet i in./Agenzia delle Entrate – Direzione Provinciale I di Torino

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Torino (Włochy) w dniu 28 kwietnia 2015 r. – Véronique Baudinet i in./Agenzia delle Entrate – Direzione Provinciale I di Torino
   (Sprawa C-194/15)
   (2015/C 245/07)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione Tributaria Provinciale di Torino

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Véronique Baudinet, Adrien Boyer, Pauline Boyer, Edouard Boyer

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate – Direzione Provinciale I di Torino

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 63 i 65 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej sprzeciwiają się uregulowaniom państwa członkowskiego, na mocy których, w sytuacji gdy rezydent tego państwa, będący udziałowcem spółki mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, otrzymuje dywidendy opodatkowane w obydwu państwach, problem podwójnego opodatkowania nie zostaje rozwiązany w państwie, którego udziałowiec ten jest rezydentem, w drodze przyznania mu ulgi podatkowej w wysokości odpowiadającej przynajmniej kwocie podatku zapłaconego w państwie, w którym siedzibę ma spółka wypłacająca dywidendę?


title: Sprawa T-42/06 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia  12 maja 2006 r.  — Gollnisch przeciwko Parlamentowi (Środki tymczasowe — Akt Parlamentu — Ochrona immunitetu członka Parlamentu — Wniosek o zawieszenie wykonania — Dopuszczalność)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/27

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 maja 2006 r. — Gollnisch przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-42/06 R)
   (Środki tymczasowe - Akt Parlamentu - Ochrona immunitetu członka Parlamentu - Wniosek o zawieszenie wykonania - Dopuszczalność)
   (2006/C 165/53)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Bruno Gollnisch (Limonest, Francja) (przedstawiciel: W. de Saint Just, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: H. Krück, C. Karamarcos i A. Padowska, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 13 grudnia 2005 r. w sprawie zaniechania ochrony immunitetu i przywilejów B. Gollnischa
   Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-568/11: Skarga wniesiona w dniu 26 października 2011 r. — Kokomarina przeciwko OHIM — Euro Shoe Unie (interdit de me gronder I D M G)

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/19

         Skarga wniesiona w dniu 26 października 2011 r. — Kokomarina przeciwko OHIM — Euro Shoe Unie (interdit de me gronder I D M G)
   (Sprawa T-568/11)
   2012/C 13/39
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Kokomarina (Concarneau, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Charrière-Bournazel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Euro Shoe Unie NV (Beringen, Belgia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi wniesionej przez Kokomarina;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Pierwszą Izbę Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 lipca 2011 r. w sprawie R 1814/2010-1;

               —

               oddalenie sprzeciwu wniesionego przez spółkę EURO SHOE UNIE NV wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego „I D M G — interdit de me gronder” spółki Kokomarina.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „interdit de me gronder I D M G” dla towarów należących do klasy 25.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Euro Shoe Unie NV.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy z Beneluksu „DMG” dla towarów należących do klas 18, 25 i 35.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Brak używania znaku towarowego przywołanego w sprzeciwie i brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-623/13: Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2015 r. – Unión de Almacenistas de Hierros de España/Komisja [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące dwóch krajowych postępowań w dziedzinie konkurencji — Dokumenty przekazane Komisji przez krajowy organ ochrony konkurencji w ramach współpracy przewidzianej przepisami prawa Unii — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, śledztwa i audytu — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej — Brak obowiązku przeprowadzenia przez daną instytucję konkretnej analizy treści każdego z dokumentów, których dotyczy wniosek o dostęp, w sytuacji gdy przedmiotowe dochodzenie jest ostatecznie zakończone — Brak konieczności środka organizacji postępowania nakazującego przedstawienie spornych dokumentów — Nieuwzględnienie szczególnej sytuacji wnioskodawcy]

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/33

         Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2015 r. – Unión de Almacenistas de Hierros de España/Komisja
   (Sprawa T-623/13) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące dwóch krajowych postępowań w dziedzinie konkurencji - Dokumenty przekazane Komisji przez krajowy organ ochrony konkurencji w ramach współpracy przewidzianej przepisami prawa Unii - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, śledztwa i audytu - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej - Brak obowiązku przeprowadzenia przez daną instytucję konkretnej analizy treści każdego z dokumentów, których dotyczy wniosek o dostęp, w sytuacji gdy przedmiotowe dochodzenie jest ostatecznie zakończone - Brak konieczności środka organizacji postępowania nakazującego przedstawienie spornych dokumentów - Nieuwzględnienie szczególnej sytuacji wnioskodawcy])
   (2015/C 213/55)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Unión de Almacenistas de Hierros de España (Madryt, Hiszpanii) (przedstawiciele: adwokaci A. Creus Carreras i A. Valiente Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze, K. Petersen i A. Lippstreu, pelnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 18 września 2013 r. w sprawie odmowy przyznania skarżącej dostępu do niektórych dokumentów dotyczących korespondencji wymienionej pomiędzy Komisją a Comisión Nacional de la Competencia (CNC, hiszpańskim krajowym organem ochrony konkurencji) w odniesieniu do dwóch krajowych postępowań wszczętych przez CNC.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Unión de Almacenistas de Hierros de España pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawy połączone C-445/07 P i 455/07 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Ente per le ville Vesuviane (C-445/07 P), Ente per le ville Vesuviane przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (C-455/07 P) (Odwołanie — Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) — Rewaloryzacja infrastruktury w celu rozwoju działalności turystycznej w regionie Kampania (Włochy) — Zamknięcie pomocy finansowej Wspólnoty — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Jednostka regionalna lub lokalna — Akty dotyczące bezpośrednio i indywidualnie tej jednostki)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Ente per le ville Vesuviane (C-445/07 P), Ente per le ville Vesuviane przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (C-455/07 P)
   (Sprawy połączone C-445/07 P i 455/07 P) (1)

   (Odwołanie - Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) - Rewaloryzacja infrastruktury w celu rozwoju działalności turystycznej w regionie Kampania (Włochy) - Zamknięcie pomocy finansowej Wspólnoty - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Jednostka regionalna lub lokalna - Akty dotyczące bezpośrednio i indywidualnie tej jednostki)
   2009/C 267/18
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Flynn, pełnomocnik, A. Dal Ferro, avvocato) (C-445/07 P), Ente per le ville Vesuviane (przedstawiciel: E. Soprano, avvocato) (C-455/07 P)

      Druga strona postępowania: Ente per le ville Vesuviane (przedstawiciel: E. Soprano, avvocato) (C-455/07 P), Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Flynn, pełnomocnik, A. Dal Ferro, avvocato) (C-445/07 P)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 18 lipca 2007 r. w sprawie T-189/02 Ente per le Ville Vesuviane przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił żądanie stwierdzenie nieważności decyzji Komisji D (2002) 810111 z dnia 13 marca 2002 r. dotyczącej zamknięcia pomocy finansowej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) z tytułu inwestycji na tworzenie infrastruktury w Kampanii (Włochy) w zakresie zintegrowanego systemu rewaloryzacji w celach turystycznych trzech miast leżących u podnóża Wezuwiusza (EFRR nr 8/05/04/054)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 18 lipca 2007 r. w sprawie T-189/02 Ente per le Ville Vesuviane przeciwko Komisji zostaje uchylony w części, w której stwierdzono w nim dopuszczalność wniesionej przez Ente per le Ville Vesuviane skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji D (2002) 810111 z dnia 13 marca 2002 r. dotyczącej zamknięcia pomocy finansowej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) z tytułu inwestycji na tworzenie infrastruktury w Kampanii (Włochy) w zakresie zintegrowanego systemu rewaloryzacji w celach turystycznych trzech miast leżących u podnóża Wezuwiusza.

               2)

               Skarga Ente per le Ville Vesuviane o stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               3)

               Umarza się postępowanie w zakresie odwołania wniesionego przez Ente per le Ville Vesuviane.

               4)

               Ente per le Ville Vesuviane zostaje obciążony kosztami niniejszego postępowania, jak również kosztami postępowania w pierwszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 297 z 8.12.2007.


title: Sprawa T-56/16: Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2016 r. – Oil Pension Fund Investment Company/Rada

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/35

         Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2016 r. – Oil Pension Fund Investment Company/Rada
   (Sprawa T-56/16)
   (2016/C 111/42)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Oil Pension Fund Investment Company (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat K. Kleinschmidt)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności ze skutkiem natychmiastowym decyzji Rady (WPZiB) 2015/2216 z dnia 30 listopada 2015 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/2204 z dnia 30 listopada 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącej;

               —

               zastosowanie środka organizacji postępowania na mocy art. 89 regulaminu postępowania i nakazanie pozwanej przedstawienia wszystkich dokumentów związanych z zaskarżoną decyzją w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej;

               —

               udostępnienie materiałów dotyczących sprawy, w której zapadł wyrok Oil Pension Fund Investment Company/Rada (T-121/13, ECLI:EU:T:2015:645);

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 266 TFUE
               Zdaniem skarżącej na gruncie art. 266 TFUE Rada nie może przyjmować aktów, które pod względem treści są identyczne z aktami z dnia 21 grudnia, których nieważność stwierdził Sąd w wyroku Oil Pension Fund Investment Company/Rada (T-121/13, ECLI:EU:T:2015:645).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa skarżącej do obrony, prawa do skutecznej ochrony sądowej oraz obowiązku uzasadnienia
               Skarżąca twierdzi w tym względzie, że zaskarżone akty zostały przyjęte bez odpowiednich konsultacji i bez udostępnienia jej materiałów z akt sprawy. Uzasadnienie zaskarżonych aktów jest dla niej niezrozumiałe. W rezultacie doszło do naruszenia jej prawa do obrony oraz prawa do skutecznej ochrony sądowej. Naruszono też jej prawo do bycia wysłuchaną. W ocenie skarżącej Rada dokonała błędnej oceny dotyczących jej okoliczności. Jej zdaniem brak możliwości, wynikający z braku odpowiedniej wiedzy, wypowiedzenia się w trakcie postępowania na temat stawianych jej zarzutów oraz dowodów, którymi miała dysponować Rada, oraz przedstawienia dowodów na swoją korzyść powoduje naruszenie jej prawa rzetelnego procesu opartego na zasadach praworządności.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący oczywistych błędów w ocenie, nieskorzystania lub błędnego skorzystania z uprawnień dyskrecjonalnych oraz naruszenia zasady proporcjonalności
               W ocenie skarżącej, przyjmując zaskarżone akty, Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie. Rada niewłaściwe lub nieprawidłowo zbadała okoliczności, którymi uzasadniła przyjęcie tych aktów. W tym kontekście skarżąca podnosi między innymi, że powody widniejące w zaskarżonych aktach, które zdaniem Rady uzasadniają ich przyjęcie, nie mają względem niej zastosowania. Zaskarżone akty naruszają też zasadę proporcjonalności.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia praw zagwarantowanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej
               Skarżąca podnosi w tym względzie, że zaskarżone akty skutkują naruszeniem jej praw podstawowych, zagwarantowanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”). Skarżąca powołuje się w szczególności na naruszenie swobody prowadzenia działalności gospodarczej w Unii Europejskiej (art. 16 karty) oraz prawa do korzystania w Unii Europejskiej z mienia nabytego zgodnie z prawem (art. 17 karty). Ponadto zdaniem skarżącej doszło do naruszenia prawa do równego traktowania (art. 20 karty) oraz zasady niedyskryminacji (art. 21 karty).


title: Sprawa T-508/09: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2009 r. — Cañas przeciwko Komisji

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/26

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2009 r. — Cañas przeciwko Komisji
   (Sprawa T-508/09)
   2010/C 80/46
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Guillermo Cañas (Buenos Aires, Argentyna) (przedstawiciel: F. Laboulfie, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 12 października 2009 r. w sprawie COMP/39471, Guillermo Cañas przeciwko WADA, ATP i ICAS

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący, zawodowy tenisista argentyński, wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 12 października 2009 r., w której Komisja odrzuciła z uwagi na brak wystarczającego interesu wspólnotowego skargę skarżącego przeciwko Światowej Agencji Antydopingowej (ang. World Anti-Doping Agency, WADA), ATP Tour Inc. (ATP) i Międzynarodowej Radzie Arbitrażowej do spraw Sportu (ang. International Council of Arbitration for Sport, ICAS) dotyczącą domniemanych naruszeń art. 81 lub 82 traktatu WE w związku z porozumieniami lub uzgodnionymi praktykami i nadużyciem pozycji dominującej przez te władze sportowe.
   Skarżący podnosi, że przepisy Światowego kodeksu antydopingowego opracowane, stosowane i zatwierdzone przez WADA, ATP i ICAS są dyskryminujące, ponieważ pozwalają z powodu popełnienia tego samego naruszenia nałożyć różne kary, w zależności od zaklasyfikowania substancji wykrytej w ich płynach ustrojowych, na dwóch sportowców mających w wyniku swojego niedbalstwa niekorzystne wyniki badań. Skarżący twierdzi konkretnie, że karą przewidzianą we wspomnianych przepisach antydopingowych za będący skutkiem niedbalstwa doping z wykorzystaniem substancji uznanej za zabronioną jest zawieszenie na okres co najmniej jednego roku, podczas gdy minimalną karą za będący skutkiem niedbalstwa doping z wykorzystaniem substancji uznanej za szczególną (obecnie określoną) jest upomnienie.
   Zdaniem skarżącego rozpatrywane przepisy antydopingowe są zbyt rygorystyczne, gdyż ustanowiony przez nie system kar nie pozwala uwzględnić skutku, w danym przypadku szkodliwego, przypadkowo zażytej substancji. Przepisy antydopingowe, jak również ich stosowanie są według skarżącego nieproporcjonalne do (względnej) wagi zarzucanego naruszenia.
   WADA, ATP i ICAS, trzy przedsiębiorstwa w rozumieniu prawa wspólnotowego, zdaniem skarżącego zawarły porozumienia lub stosowały uzgodnione praktyki bezprawnie ograniczające konkurencję pomiędzy zawodowymi tenisistami i oddziałujące na handel pomiędzy państwami członkowskimi. Rozpatrywane przepisy antydopingowe obowiązują wszystkich sportowców uprawiających wszelkie dyscypliny sportowe, w każdym razie olimpijskie, nie zaś wyłącznie skarżącego, i z tego względu zakazanie ich leży w interesie wspólnotowym.
   Ponadto, zdaniem skarżącego, WADA, ATP i ICAS, niezależnie od siebie lub wspólnie, nadużyły pozycji dominującej, przede wszystkim poprzez rzeczywistą i potencjalną dyskryminację konkurujących ze sobą sportowców zawodowych, a także ponieważ przepisy antydopingowe pozwalają ATP odmówić przez okres co najmniej jednego roku zawarcia umowy z tenisistą, u którego w wyniku jego niedbalstwa stwierdzono obecność substancji zabronionej.


title: Sprawa C-39/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 4 lutego 2008 r. — sprawa z zakresu prawa znaków towarowych przy udziale: Bild.T-Online.de AG & Co. KG i Präsident des Deutschen Patent- u. Markenamts

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 4 lutego 2008 r. — sprawa z zakresu prawa znaków towarowych przy udziale: Bild.T-Online.de AG & Co. KG i Präsident des Deutschen Patent- u. Markenamts
   (Sprawa C-39/08)
   (2008/C 107/18)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundespatentgericht
   Uczestnicy postępowania przed sądem krajowym
   Bild.T-Online.de AG & Co. KG i Präsident des Deutschen Patent- u. Markenamts
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 dyrektywy 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. (1) wymaga równego traktowania identycznych lub podobnych zgłoszeń w celu zapewnienia równych szans w zakresie konkurencji?

               2)

               W przypadku udzielenia na powyższe pytanie odpowiedzi twierdzącej, czy sąd zobowiązany jest do badania konkretnych przesłanek wskazujących na odmienne traktowanie zakłócające konkurencję a przy tym do uwzględniania w ramach tego badania wcześniejszych decyzji wydanych przez dany organ w podobnych sprawach?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, czy sąd w ramach dokonywania wykładni i stosowania art. 3 dyrektywy 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. zobowiązany jest brać od uwagę zakaz zakłócającej konkurencję dyskryminacji w sytuacji, gdy stwierdzi istnienie takiej dyskryminacji?

               4)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania pierwsze, drugie i trzecie, czy w ustawodawstwie krajowym musi być przewidziana możliwość, aby w celu uniknięcia zakłócenia konkurencji organ krajowy zobowiązany był z urzędu do wszczęcia postępowania w sprawie unieważnienia wcześniej zarejestrowanych znaków towarowych?

      (1)  Pierwsza dyrektywa Rady WE nr 89/104 z dnia 21 grudnia 1989 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, s. 1).


title: Sprawa C-216/04: Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia  5 kwietnia 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato-Włochy) — SABA Italia SpA przeciwko Comune di Bolzano, SEAB SpA

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/29

         Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 5 kwietnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato-Włochy) — SABA Italia SpA przeciwko Comune di Bolzano, SEAB SpA
   (Sprawa C-216/04) (1)

   (2006/C 178/48)

      Język postępowania: włoski

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 190 z 24.7.2004