title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 czerwca 2005 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rebublice Włoskiej. # Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Art. 56 WE - Automatyczne zawieszenie prawa głosu w prywatyzowanych przedsiębiorstwach. # Sprawa C-174/04.

text:
      Sprawa C‑174/04
      Komisja Wspólnot Europejskich
      przeciwko
      Republice Włoskiej
      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuł 56 WE – Automatyczne zawieszenie prawa głosu w prywatyzowanych przedsiębiorstwach
      Opinia rzecznika generalnego J. Kokott przedstawiona w dniu 3 marca 2005 r.  I‑0000
      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 czerwca 2005 r.  I‑0000
      Streszczenie wyroku
      Swobodny przepływ kapitału – Ograniczenia – Przepisy krajowe ograniczające prawo głosu związane z udziałami niektórych przedsiębiorstw
            państwowych w kapitale przedsiębiorstw działających w sektorze energetycznym – Niedopuszczalność
      (art. 56 WE)
      Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 56 WE, państwo członkowskie utrzymujące w mocy uregulowanie, które
         – w sytuacji, gdy udziały zostały nabyte przez przedsiębiorstwa państwowe, które nie są notowane na reglamentowanych rynkach
         finansowych i mają na swoim rynku krajowym pozycję dominującą – przewiduje automatyczne zawieszenie prawa głosu dla pakietów
         akcji przekraczających limit 2% kapitału akcyjnego spółek prowadzących działalność w sektorach energii elektrycznej i gazu.

      W istocie uregulowanie takie wyklucza dla określonej kategorii przedsiębiorstw państwowych możliwość rzeczywistego udziału
         w zarządzaniu i sprawowaniu kontroli nad tymi przedsiębiorstwami i skutkuje w szczególności zniechęceniem przedsiębiorstw
         państwowych, mających siedzibę w innym państwie członkowskim, do nabywania akcji tych przedsiębiorstw.

      (por. pkt 30, 42 i sentencja)

WYROK TRYBUNAŁU (pierwsza izba)
      z dnia 2 czerwca 2005 r. (*)

      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuł 56 WE – Automatyczne zawieszenie prawa głosu w prywatyzowanych przedsiębiorstwach
      W sprawie C‑174/04
      mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie 226 WE, uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, wniesioną
         w dniu 13 kwietnia 2004 r.,

      Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez E. Traversę i C. Loggiego, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Republice Włoskiej, reprezentowanej przez I.M. Braguglię, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez P. Gentiliego, avvocato
         dello Stato, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      strona pozwana,
      TRYBUNAŁ (pierwsza izba),
      W składzie: P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, K. Lenaerts, N. Colneric, K. Schiemann i E. Juhász, sędziowie,
      rzecznik generalny: J. Kokott,
      sekretarz: R. Grass,
      uwzględniając procedurę pisemną,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 3 marca 2005 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1       Komisja Wspólnot Europejskich wnosi w skardze do Trybunału o stwierdzenie, że dekret ustawodawczy (decreto-legge) nr 192 z dnia
         25 maja 2001 r. (GURI nr 120 z dnia 25 maja 2001 r., str. 4), przekształcony w ustawę nr 301 z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie
         przepisów o charakterze pilnym dotyczących utrzymania procesów liberalizacji i prywatyzacji niektórych obszarów usług publicznych
         (legge n°301, recante disposizioni urgenti per salvaguardare i processi di liberalizzazione e privatizzazione di specifici
         settori dei servizi pubblici) z dnia 20 lipca 2001 r. (GURI nr 170 z dnia 24 lipca 2001 r., str. 4, zwany dalej „dekretem
         ustawodawczym nr 192/2001”) jest sprzeczny z art. 56 WE w zakresie, w jakim przewiduje automatyczne zawieszenie prawa głosu
         dla pakietów akcji przekraczających limit 2% kapitału akcyjnego spółek prowadzących działalność w sektorach energii elektrycznej
         i gazu.

       Ramy prawne
       Prawo wspólnotowe
      2       Artykuł 56 ust. 1 WE brzmi następująco:
      „W ramach postanowień niniejszego rozdziału zakazane są wszelkie ograniczenia w przepływie kapitału między państwami członkowskimi
         oraz między państwami członkowskimi a państwami trzecimi”.

      3       W załączniku I do dyrektywy Rady 88/361/EWG z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie wykonania art. 67 traktatu (Dz.U. L 178, str. 5)
         została zawarta nomenklatura przepływów kapitału określonych w art. 1 tej dyrektywy (zwana dalej „nomenklaturą załączoną do
         dyrektywy 88/361”). Nomenklatura ta wymienia między innymi następujące rodzaje przepływów kapitału:

      „I.      Inwestycje bezpośrednie [...]
      1)      Utworzenie i powiększenie oddziałów lub nowych przedsiębiorstw należących wyłącznie do osoby wnoszącej kapitał oraz nabycie
         w całości istniejących przedsiębiorstw.

      2)      Udział w nowym lub istniejącym już przedsiębiorstwie mający na celu ustanowienie lub utrzymanie trwałych powiązań gospodarczych.
      [...]”.
      4       Zgodnie ze znajdującymi się na końcu załącznika I do dyrektywy 88/361 definicjami pojęć, przez „inwestycje bezpośrednie” należy
         rozumieć:

      „Wszelkiego rodzaju inwestycje dokonywane przez osoby fizyczne lub przedsiębiorstwa handlowe, przemysłowe bądź finansowe i które
         służą ustanowieniu lub utrzymaniu trwałych i bezpośrednich powiązań między osobą, która wniosła kapitał, a przedsiębiorcą
         lub przedsiębiorstwem, któremu udostępnia ona kapitał w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Pojęcie to należy stąd
         rozumieć w najszerszym sensie.

      [...]
      W odniesieniu do przedsiębiorstw, wymienionych w pkt I‑2 nomenklatury, które posiadają status spółek akcyjnych; inwestycja
         o charakterze bezpośrednim występuje, gdy pakiet akcji, będący w posiadaniu osoby fizycznej, innego przedsiębiorstwa lub każdego
         innego akcjonariusza umożliwia jego posiadaczowi, na mocy przepisów prawa krajowego dotyczącego spółek akcyjnych lub z innego
         tytułu, rzeczywisty udział w zarządzaniu spółką lub sprawowanie nad nią kontroli.

      [...]”.
      5       Załączona do dyrektywy 88/361 nomenklatura określa także następujące rodzaje przepływów kapitału:
      „III. Operacje odnoszące się do papierów wartościowych będących przedmiotem obrotu na rynku kapitałowym [...]
      [...]
      A.      Transakcje odnoszące się do papierów wartościowych na rynku kapitałowym
      1)      Nabycie przez nierezydentów krajowych papierów wartościowych będących przedmiotem obrotu giełdowego [...].
      [...]
      3)      Nabycie przez nierezydentów krajowych papierów wartościowych nie będących przedmiotem obrotu giełdowego [...].
      [...]”.
       Prawo krajowe
      6       Artykuł 1 akapit pierwszy i drugi dekretu ustawodawczego nr 192/2001 stanowi:
      „Do momentu urzeczywistnienia w Unii Europejskiej rynku w pełni otwartego na konkurencję w dziedzinie energii elektrycznej
         i gazu, w zakresie dotyczącym udzielenia lub przeniesienia pozwoleń lub koncesji w rozumieniu dekretów ustawodawczych nr 79
         z dnia 16 marca 1999 r. dotyczącego energii elektrycznej i nr 164 z dnia 23 maja 2000 r. dotyczącego krajowego rynku gazu,
         mając na uwadze utrzymanie procesów liberalizacyjnych i prywatyzacyjnych w tych dziedzinach, stosuje się przesłanki zawarte
         w akapicie drugim w przypadku osób prawnych kontrolowanych bezpośrednio lub pośrednio przez państwo lub inne organy publiczne,
         które mają pozycję dominującą na swoim rynku krajowym, nie są notowane na reglamentowanych rynkach finansowych i które bezpośrednio
         albo pośrednio lub przez osobę trzecią, również na podstawie publicznej oferty terminowej lub odroczonej, nabywają udziały
         większe niż 2% kapitału akcyjnego w spółkach prowadzących działalność we wskazanych dziedzinach bezpośrednio albo poprzez
         kontrolowane przez nie lub związane z nimi spółki. Ogólna granica 2% dotyczy samej osoby prawnej, jak również grupy kapitałowej,
         do której osoba ta należy, a więc kontrolującej osoby prawnej, nawet jeśli nie ma ona formy prawnej spółki, spółek kontrolowanych
         i spółek kontrolowanych wspólnie oraz spółek powiązanych. Granica ta dotyczy również osób prawnych, które bezpośrednio lub
         pośrednio, również poprzez spółki kontrolowane lub powiązane, spółki powiernicze lub osoby pośredniczące, są stronami, również
         przy udziale osób trzecich, umowy o wykonanie prawa głosu lub porozumień lub umów między wspólnikami.

      Jeżeli limit określony w akapicie pierwszym zostanie przekroczony, w chwili udzielenia lub przeniesienia pozwoleń lub koncesji
         zgodnie z ust. 1, prawo głosu związane z udziałem przekraczającym limit automatycznie ulega zawieszeniu i nie jest uwzględniane
         w ramach kworum obradujących zgromadzeń. Również prawa do nabycia lub terminowej albo odroczonej subskrypcji nie mogą być
         wykonywane w dalszym zakresie”.

       Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi
      7       W piśmie z dnia 23 października 2002 r. Komisja poinformowała rząd włoski, że jej zdaniem dekret ustawodawczy nr 192/2001
         – przewidujący w przedsiębiorstwach prowadzących działalność w sektorach energii elektrycznej i gazu zawieszenie prawa głosu
         dla udziałów przekraczających limit 2% w sytuacji, gdy te udziały zostały nabyte przez przedsiębiorstwa państwowe – jest sprzeczny
         z postanowieniami traktatu dotyczącymi swobodnego przepływu kapitału. Komisja wezwała zatem ten rząd do przedstawienia jej
         w terminie dwóch miesięcy uwag.

      8       Rząd włoski odparł, że choć dekret ustawodawczy nr 192/2001 stanowi ograniczenie w swobodnym przepływie kapitału, to jest
         jednakże jedynym instrumentem umożliwiającym ochronę włoskiego rynku przed inwestycjami, które nie spełniają kryteriów wolnej
         konkurencji.

      9       Uznawszy te uwagi za niewystarczające, aby uzasadnić przyjęcie takiej regulacji, Komisja skierowała do Republiki Włoskiej
         uzasadnioną opinię datowaną na dzień 11 lipca 2003 r. wzywającą do zastosowania się do niej w terminie dwóch miesięcy.

      10     Ponieważ rząd włoski nie zareagował na tę uzasadnioną opinię, Komisja zadecydowała o wniesieniu do Trybunału niniejszej skargi.
       W przedmiocie skargi
       Argumentacja stron
      11     Opierając się na wyrokach Trybunału z dnia 4 czerwca 2002 r. w sprawie C‑367/98 Komisja przeciwko Portugalii, Rec. str. I‑4731,
         w sprawie C‑483/99 Komisja przeciwko Francji, Rec. str. I‑4781 oraz w sprawie C‑503/99 Komisja przeciwko Belgii, Rec. str. I‑4809,
         a także na wyrokach z dnia 13 maja 2003 r. w sprawie C‑463/00 Komisja przeciwko Hiszpanii, Rec. str. I‑4581 oraz w sprawie
         C‑98/01 Komisja przeciwko Zjednoczonemu Królestwu, Rec. str. I‑4641, Komisja podnosi, że dekret ustawodawczy nr 192/2001 wprowadza
         odmienne i zaostrzone traktowanie inwestycji poczynionych przez szczególną kategorię inwestorów i stanowi przeszkodę dla swobodnego
         przepływu kapitałów we Wspólnocie. W opinii Komisji regulacja ta zniechęca do nabywania udziałów w spółkach prowadzących działalność
         w sektorach energii elektrycznej i gazu wszystkie przedsiębiorstwa państwowe innych państw członkowskich, które mogłyby być
         tym potencjalnie zainteresowane, ponieważ nie mogą one we właściwy sposób uczestniczyć w procesach decyzyjnych tych spółek,
         a także wywierać wpływu na ich zarządzanie.

      12     W opinii Komisji art. 56 WE nie wprowadza ani rozróżnienia pomiędzy środkami dyskryminacyjnymi a takimi, które takiego charakteru
         nie mają, ani rozróżnienia pomiędzy przedsiębiorstwami państwowymi a prywatnymi. Choć postanowienie to nie definiuje pojęcia
         „przepływu kapitału”, to w jej opinii, zgodnie z nomenklaturą załączoną do dyrektywy 88/361, należą doń bezpośrednie inwestycje
         transgraniczne. Ma się on jej zdaniem w szczególności charakteryzować możliwością rzeczywistego udziału w zarządzaniu spółką
         i jej kontroli. Pojęcie „przepływu kapitału” zdaniem Komisji obejmuje zatem nabycie udziałów, a także korzystanie w pełni
         ze związanym z tymi udziałami prawem głosu.

      13     Rząd włoski wnosi o oddalenie skargi.
      14     Jego zdaniem rozporządzenie z mocą ustawy nr 192/2001 nie stanowi podstawy do dyskryminacyjnego traktowania. Dotyczy ono tak
         nabywania udziałów przez krajowe przedsiębiorstwa państwowe, jak i nabywania udziałów przez przedsiębiorstwa państwowe z innych
         państw członkowskich.

      15     Ponadto ograniczenie prawa głosu nie ma - zdaniem rządu włoskiego - w żadnym przypadku wpływu na swobodny przepływ kapitału.
         Rząd włoski tytułem przykładów przytacza art. 85–97 dyrektywy 2001/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 maja 2001 r.
         w sprawie dopuszczenia papierów wartościowych do publicznego obrotu giełdowego oraz informacji dotyczących tych papierów wartościowych,
         które podlegają publikacji (Dz.U. L 184, str. 1) oraz art. 10 dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
         21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniającej dyrektywy Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG oraz dyrektywę
         2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/22/EWG (Dz.U. L 145, str. 1), które bezpośrednio
         wprowadzają w życie art. 56 WE. Zdaniem rządu włoskiego przepisy te - które tak samo pozwalają na ograniczenie prawa głosu,
         aby uniknąć przekształcenia się pojedynczej inwestycji kapitałowej w podmiot mogący sprawować rzeczywistą kontrolę i władzę
         w radzie nadzorczej spółki – nie są same w sobie sprzeczne z zasadą swobodnego przepływu kapitału.

      16     W niniejszym przypadku sporna regulacja jest zdaniem rządu włoskiego zgodna z zasadą swobodnego przepływu kapitału, przede
         wszystkim ze względu na to, że zmierza ona do sformułowanych w komunikacie Komisji z dnia 13 marca 2001 r., zatytułowanym
         „Finalizacja wewnętrznego rynku energii” [KOM (2001) 125 końcowy], celów wspólnotowych, a w szczególności do ograniczenia
         antykonkurencyjnego wpływu na odpowiednie rynki, który przedsiębiorstwa państwowe mające monopolistyczną pozycję mogą wywierać,
         przejmując kontrolę nad przedsiębiorstwami prowadzącymi działalność w sektorach energii elektrycznej i gazu.

      17     W opinii rządu włoskiego jest prawdą, że proces otwierania rynków państw członkowskich w sektorach energii elektrycznej i gazu
         w ostatnich latach doznał znacznego przyśpieszenia z powodu przyjęcia regulacji wspólnotowych, a w szczególności dyrektyw:
         96/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej
         (Dz.U. 1997, L 27, str. 20) oraz 98/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. dotyczącej wspólnych zasad
         w odniesieniu do rynku wewnętrznego gazu ziemnego (Dz.U. L 204, str. 1).

      18     Tymczasem jednak w opinii rządu włoskiego transpozycja tych dyrektyw do krajowego porządku prawnego państw członkowskich pociąga
         za sobą asymetryczne otwarcie różnych rynków krajowych. Niektóre państwa członkowskie zdecydowały się na otwarcie swych rynków
         szerzej, niż to stanowią dyrektywy, podczas gdy inne otworzyły swe rynki jedynie w wymaganym przez te dyrektywy zakresie.
         Przyjęte na poziomie wspólnotowym środki w celu przeciwdziałania temu brakowi równowagi wydają się jednak - zdaniem rządu
         włoskiego - niewystarczające. Zadaniem nie tylko instytucji wspólnotowych, ale także państw członkowskich jest przeciwdziałanie
         istniejącym w strukturze konkurencji na danym rynku asymetriom, a także zakłóceniom konkurencji mogącym wyniknąć z ewentualnych
         nadużyć.

      19     Dekret ustawodawczy nr 192/2001 był zatem w opinii rządu włoskiego jedynym instrumentem umożliwiającym uniknięcie sytuacji,
         w której rynek włoski stanowiłby przedmiot antykonkurencyjnych ataków spekulacyjnych ze strony podmiotów państwowych, prowadzących
         w innych państwach członkowskich działalność w tym samym sektorze, które to podmioty są traktowane przez regulacje krajowe
         w sposób uprzywilejowany.

      20     Problem powstały w niniejszym przypadku jest w opinii rządu włoskiego odmienny od kwestii, która legła u podstaw spraw zakończonych
         ww. wyrokami w sprawach: Komisja przeciwko Portugalii, Komisja przeciwko Francji, Komisja przeciwko Belgii, Komisja przeciwko
         Hiszpanii i Komisja przeciwko Zjednoczonemu Królestwu. Jego zdaniem w tych sprawach sporne środki krajowe miały za cel utrzymanie
         wpływu państwa i zapobieżenie liberalizacji. W niniejszym przypadku, wręcz przeciwnie, rozporządzenie z mocą ustawy nr 192/2001
         – ze względu na to, że jego adresatami są jedynie przedsiębiorstwa państwowe – ma za cel wyłączenie wpływu państwa. Zatem
         wymienione w przywołanych powyżej wyrokach kryteria nie mogą według rządu włoskiego być stosowane w niniejszej sprawie.

      21     Ponadto zdaniem rządu włoskiego, dekret ten ma charakter przejściowy i obowiązuje tylko do czasu urzeczywistnienia w sektorach
         gazu i energii elektrycznej w pełni zliberalizowanego rynku wewnętrznego.

      22     Wreszcie wskutek tego, że dotyczy jedynie przedsiębiorstw państwowych mających na ich rynku krajowym pozycję dominującą, to
         dekret ten ogranicza się jedynie do ustanowienia środków niezbędnych i proporcjonalnych do zamierzonego celu.

      23     W opinii Komisji wszystkie te argumenty są pozbawione znaczenia.
      24     Jej zdaniem państwa członkowskie nie mogą wkraczać w kompetencje Wspólnoty w tym zakresie. Do Komisji – jako strażnika traktatów
         – a nie rządów krajowych należy zapewnienie właściwego stosowania przepisów wspólnotowych oraz sprzeciwianie się ewentualnym
         naruszeniom wolnej konkurencji. Wręcz przeciwnie, jednostronne środki – przyjęte przez niektóre państwa członkowskie pod pretekstem
         uniknięcia zakłóceń na ich własnych rynkach – prowadzą zdaniem Komisji do powstania takich zakłóceń na rynku wspólnotowym
         jako całości, czego nie można zaakceptować. W niniejszym przypadku natomiast sporne środki krajowe mają ściśle protekcjonistyczny
         charakter.

      25     W opinii Komisji ponadto nie można zarzucić regulacji wspólnotowej, że jest ona niewystarczająca. Jej zdaniem ta regulacja
         została ostatnio poprzez szereg środków wręcz wzmocniona, w szczególności poprzez przyjęcie dyrektyw: 2003/54/WE Parlamentu
         Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej
         dyrektywę 96/92/WE (Dz.U. L 176, str. 37) oraz 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej
         wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE (Dz.U. L 176, str. 57).

       Ocena Trybunału
      26     Należy tytułem wstępu przypomnieć, że art. 56 ust. 1 WE wprowadza w życie swobodny przepływ kapitału między państwami członkowskimi
         oraz między państwami członkowskimi a państwami trzecimi. Z tego względu, w ramach postanowień rozdziału traktatu zatytułowanego
         „Kapitał i płatności”, stanowi on, że zakazane są wszelkie ograniczenia w przepływie kapitału między państwami członkowskimi
         oraz między państwami członkowskimi a państwami trzecimi.

      27     Choć traktat nie definiuje pojęć przepływów kapitału i płatności, nie ulega wątpliwości, że dyrektywa 88/361 wraz z załączoną
         doń nomenklaturą ma służy jako wskazówka w celu ustalenia definicji przepływów kapitału (zob. ww. wyrok w sprawie Komisja
         przeciwko Zjednoczonemu Królestwu, pkt 39 oraz wyrok z dnia 16 marca 1999 r. w sprawie C‑222/97 Trummer i Mayer, Rec. str. I‑1661,
         pkt 20 i 21).

      28     Punkt I i III nomenklatury załączonej do dyrektywy 88/361, a także znajdujące się tam definicje wskazują bowiem, że inwestycja
         bezpośrednia w postaci udziału w przedsiębiorstwie poprzez wejście w posiadanie akcji bądź też nabycie papierów wartościowych
         na rynku kapitałowym stanowią przepływ kapitału w rozumieniu art. 56 WE. Zgodnie z tymi definicjami inwestycja bezpośrednia
         charakteryzuje się w szczególności możliwością rzeczywistego udziału w zarządzaniu spółką oraz sprawowaniu nad nią kontroli.

      29     W kontekście tych stwierdzeń należy zbadać, czy dekret ustawodawczy nr 192/2001, który – w sytuacji gdy udziały zostały nabyte
         przez przedsiębiorstwa państwowe, które nie są notowane na reglamentowanych rynkach finansowych i mają na swoim rynku krajowym
         pozycję dominującą – przewiduje automatyczne zawieszenie prawa głosu dla pakietów akcji przekraczających limit 2% kapitału
         akcyjnego spółek prowadzących działalność w sektorach energii elektrycznej i gazu stanowi ograniczenie w przepływie kapitału.

      30     W tym względzie należy stwierdzić, że przewidziane przez to rozporządzenie zawieszenie prawa głosu wyklucza dla określonej
         kategorii przedsiębiorstw państwowych możliwość rzeczywistego udziału w zarządzaniu i sprawowaniu kontroli nad włoskimi przedsiębiorstwami
         prowadzącymi działalność na rynkach energii elektrycznej i gazu. W sytuacji, gdy celem, do którego zmierza dekret ustawodawczy
         nr 192/2001 jest uniknięcie „antykonkurencyjnych ataków ze strony podmiotów państwowych prowadzących w innych państwach członkowskich
         działalność w tym samym sektorze”, skutkuje on w szczególności zniechęceniem przedsiębiorstw państwowych, mających siedzibę
         w innym państwie członkowskim, do nabywania akcji przedsiębiorstw włoskich prowadzących działalność w sektorze energetycznym.

      31     Z powyższego wynika, że przewidziane przez dekret ustawodawczy nr 192/2001 zawieszenie prawa głosu stanowi co do zasady zakazane
         przez art. 56 WE ograniczenie w swobodnym przepływie kapitału.

      32     Stwierdzenia tego nie może osłabić okoliczność, że adresatem spornej regulacji jest jedynie ta kategoria przedsiębiorstw państwowych,
         które mają na swoim rynku pozycję dominującą. Postanowienia traktatu dotyczące swobodnego przepływu kapitału nie wprowadzają
         bowiem rozróżnienia ani pomiędzy przedsiębiorstwami państwowymi a prywatnymi, ani pomiędzy przedsiębiorstwami mającymi pozycję
         dominującą a takimi, które jej nie mają.

      33     Rząd włoski ponadto nie może twierdzić, że skoro przepisy dyrektywy 2004/39 – które pod pewnymi warunkami przewidują ograniczenie
         prawa głosu dla niektórych pakietów akcji – są zgodne z postanowieniami traktatu dotyczącymi swobodnego przepływu kapitału,
         to rzecz ma się podobnie z rozporządzeniem z mocą ustawy nr 192/2001. Ta dyrektywa, która została przyjęta w ramach swobody
         prowadzenia działalności gospodarczej, a nie – jak twierdzi rząd włoski – w ramach art. 56 WE, wpisuje się w całkiem odmienny
         i specyficzny kontekst, a mianowicie kontekst dopuszczenia papierów wartościowych do publicznego obrotu giełdowego. Ograniczenia
         prawa głosu są przewidziane w nich jedynie tytułem sankcji za nieprzestrzeganie przepisów ustawowych. Ograniczenia te nie
         mogą zatem – w przeciwieństwie do rozporządzenie z mocą ustawy nr 192/2001 – zniechęcić przedsiębiorstwa z innego państwa
         członkowskiego do dokonywania inwestycji w pewnych przedsiębiorstwach krajowych. Jeśli chodzi ponadto o art. 85–97 dyrektywy
         2001/34, to w przypadku, gdy nabywany lub zbywany jest znaczny pakiet akcji notowanej na giełdzie spółki, przewidują one jedynie
         obowiązek podania tej informacji do publicznej wiadomości, a także – ciążący na państwach członkowskich – obowiązek wprowadzenia
         właściwych sankcji w przypadkach, gdy odpowiednie podmioty nie spełniają tego obowiązku. Środki przyjęte w tym względzie przez
         państwa członkowskie są w kontekście niniejszej sprawy pozbawione znaczenia.

      34     Należy ponadto zbadać, czy ograniczenie w przepływie kapitału może być uzasadnione ze względu na postanowienia traktatu.
      35     W tym względzie należy przypomnieć, że swobodny przepływ kapitału, jako traktatowa zasada podstawowa, może być ograniczony
         przez regulację krajową jedynie wtedy, gdy ta ostatnia jest uzasadniona przyczynami wskazanymi w art. 58 ust. 1 WE lub też
         nadrzędnymi względami interesu ogólnego. Ponadto, aby być uzasadnioną, regulacja krajowa powinna być stosowna do celu, do
         którego dąży i nie powinna wychodzić poza to, co jest niezbędne do jego osiągnięcia – tak aby zostało spełnione kryterium
         proporcjonalności (zob. ww. wyrok w sprawie C‑503/99 Komisja przeciwko Belgii, pkt 45 oraz wyrok z dnia 7 września 2004 r.
         w sprawie C‑319/02 Manninen, Rec. str. I‑7498, pkt 29).

      36     Rząd włoski podnosi, że wskutek procesów liberalizacyjnych i prywatyzacyjnych, włoskie rynki energii zostały otwarte na konkurencję.
         Jego zdaniem rozporządzenie z mocą ustawy nr 192/2001 zmierza do zapewnienia, by warunki konkurowania na tych rynkach były
         uczciwe i sprawiedliwe. W jego opinii pozwala ono – zanim europejski sektor energetyczny nie zostanie rzeczywiście zliberalizowany
         – na uniknięcie sytuacji, w której rynek włoski byłby przedmiotem antykonkurencyjnych ataków ze strony podmiotów państwowych
         prowadzących w innych państwach członkowskich działalność w tym samym sektorze, które to podmioty są wciąż traktowane przez
         regulacje krajowe w sposób uprzywilejowany. Nabycie przez takie przedsiębiorstwa pakietu kontrolnego przedsiębiorstw prowadzących
         działalność na włoskich rynkach energii elektrycznej i gazu może w opinii rządu włoskiego udaremnić wysiłki, które rząd włoski
         włożył w otwarcie sektora energetycznego na konkurencję.

      37     Jak orzekł już wcześniej Trybunał, w tym względzie interes związany z ogólnym wzmocnieniem struktury konkurencji na spornym
         rynku nie może uzasadniać ograniczeń w przepływie kapitału (zob. ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko Portugalii, pkt 52).

      38     W niniejszym przypadku mają w każdym razie zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 w sprawie kontroli koncentracji
         przedsiębiorstw (Dz.U. L 24, str. 1). W tym względzie należy przypomnieć, że sporną regulację krajową należy stosować jedynie
         wobec tych przedsiębiorstw państwowych, które na swoim rynku krajowym mają już pozycję dominującą. Zgodnie natomiast z art. 2
         ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004, Komisja zabrania koncentracji mających wymiar wspólnotowy, które przeszkadzałyby znacząco
         skutecznej konkurencji na wspólnym rynku lub znacznej jego części, „w szczególności w wyniku […] umocnienia pozycji dominującej”,
         którą przedsiębiorstwa miały już wcześniej.

      39     Rząd włoski powołuje się ponadto na konieczność zapewnienia dostaw energii na terytorium Włoch.
      40     Jednakże nawet jeśli konieczność zagwarantowania zaopatrzenia w energię może pod pewnymi warunkami uzasadnić ograniczenia
         traktatowych zasad podstawowych (zob. wyrok z dnia 10 lipca 1984 r. w sprawie 72/83 Campus Oil i in., Rec. str. 2727, pkt 34
         i 35 oraz ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko Belgii, pkt 46), rząd włoski nie wykazuje, dlaczego ograniczenie prawa głosu,
         którego adresatem jest tylko określona kategoria przedsiębiorstw państwowych, miałoby być do osiągnięcia tego celu niezbędne.
         W szczególności nie został wyjaśniony powód, dla którego – aby zagwarantować wystarczające i nieprzerwane dostawy energii
         elektrycznej i gazu na rynek włoski – akcjonariuszami przedsiębiorstw prowadzących działalność we włoskim sektorze energetycznym
         koniecznie musieliby być akcjonariusze prywatni lub akcjonariusze-przedsiębiorstwa państwowe notowane na reglamentowanych
         rynkach finansowych.

      41     Wynika z tego, że rząd włoski nie udowodnił, iż dekret ustawodawczy nr 192/2001 jest niezbędny, aby zapewnić zaopatrzenie
         w energię na terytorium kraju.

      42     Należy zatem stwierdzić, że utrzymując w mocy dekret ustawodawczy nr 192/2001, który - w sytuacji, gdy udziały zostały nabyte
         przez przedsiębiorstwa państwowe, które nie są notowane na reglamentowanych rynkach finansowych i mają na swoim rynku krajowym
         pozycję dominującą - przewiduje automatyczne zawieszenie prawa głosu dla pakietów akcji przekraczających limit 2% kapitału
         akcyjnego spółek prowadzących działalność w sektorach energii elektrycznej i gazu, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom,
         które na niej ciążą na mocy art. 56 WE.

       W przedmiocie kosztów
      43     Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ
         Komisja wniosła o obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania, a Republika Włoska przegrała sprawę, należy obciążyć
         ją kosztami postępowania.

      Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:
      1)      Utrzymując w mocy dekret ustawodawczy (decreto-legge) nr 192 z dnia 25 maja 2001 r., przekształcony w ustawę nr 301 w sprawie
            przepisów o charakterze pilnym, dotyczących utrzymania procesów liberalizacji i prywatyzacji niektórych obszarów usług publicznych
            (legge n° 301, recante disposizioni urgenti per salvaguardare i processi di liberalizzazione e privatizzazione di specifici
            settori dei servizi pubblici) z dnia 20 lipca 2001 r., który – w sytuacji gdy udziały zostały nabyte przez przedsiębiorstwa
            państwowe, które nie są notowane na reglamentowanych rynkach finansowych i mają na swoim rynku krajowym pozycję dominującą
            – przewiduje automatyczne zawieszenie prawa głosu dla pakietów akcji przekraczających limit 2% kapitału akcyjnego spółek prowadzących
            działalność w sektorach energii elektrycznej i gazu, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy
            art. 56 WE.
      2)      Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.
      Podpisy
      * Język postępowania: włoski.


Wyrok Trybunału z dnia 4 lipca 1963 r. # Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej. # Sprawa 24-62.


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 lutego 1996 r. # Królestwo Belgii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Pomoc państwa. # Sprawa C-56/93.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (czwarta izba) z dnia 4 maja 2005 r. # Chum Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy STAR TV - Sprzeciw uprawnionej z międzynarodowego graficznego znaku towarowego STAR TV - Odmowa rejestracji. # Sprawa T-359/02.

text:
      Sprawa T‑359/02
      Chum Ltd
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
      Wspólnotowy znak towarowy – Słowny znak towarowy STAR TV – Sprzeciw właściciela międzynarodowego graficznego znaku towarowego STAR TV – Odmowa rejestracji
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 4 maja 2005 r.  II‑0000
      Streszczenie wyroku
      1.     Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług – Podobieństwo rozpatrywanych znaków towarowych – Możliwość wystąpienia podobieństwa między graficznym znakiem
            towarowym a słownym znakiem towarowym
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))
      2.     Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług – Podobieństwo rozpatrywanych znaków towarowych – Kryteria oceny – Złożony znak towarowy
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))
      3.     Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Słowny znak
            towarowy STAR TV i graficzny znak towarowy zawierający wyrażenie „star TV”
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))
      1.     Przy rozpatrywaniu sprzeciwu wniesionego przez właściciela wcześniejszego znaku towarowego na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b)
         rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego nic nie stoi na przeszkodzie dokonaniu oceny istnienia podobieństwa
         wizualnego między słownym a graficznym znakiem towarowym, ponieważ te dwa rodzaje znaków mają postać graficzną mogącą wywierać
         wrażenie wizualne.

      (por. pkt 43)
      2.     Przy rozpatrywaniu sprzeciwu wniesionego przez właściciela wcześniejszego znaku towarowego na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b)
         rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego złożony znak towarowy, słowny i graficzny, można uznać za
         podobny do innego znaku towarowego – identycznego lub podobnego do jednego z elementów złożonego znaku towarowego – jedynie
         w sytuacji, gdy element ten stanowi element dominujący w wywieranym przez złożony znak towarowy całościowym wrażeniu. Tak
         jest, w przypadku gdy element ten może samodzielnie zdominować wyobrażenie o tym znaku zachowane w pamięci właściwego kręgu
         odbiorców, przez co pozostałe elementy znaku towarowego nie są dostrzegalne w wywieranym przez ten znak całościowym wrażeniu.

      (por. pkt 44)
      3.     W odczuciu przeciętnych konsumentów niemieckich, austriackich, francuskich, włoskich i pochodzących z Beneluksu istnieje prawdopodobieństwo
         wprowadzenia w błąd w odniesieniu do oznaczenia słownego STAR TV, o którego rejestrację w charakterze wspólnotowego znaku
         towarowego wniesiono dla „usług nadawczych, interaktywnych usług nadawania elektronicznego, w szczególności przez telewizję,
         pocztę elektroniczną, Internet oraz inne elektroniczne nośniki informacji” i „produkcji, dystrybucji, rejestracji i tworzenia
         audycji telewizyjnych, wideo, taśm, CD, CD‑ROM oraz dysków komputerowych”, należących do klas 38 i 41 w rozumieniu porozumienia
         nicejskiego, oraz w odniesieniu do znaku towarowego stanowiącego oznaczenie graficzno‑słowne składające się z centralnego
         wizerunku pięcioramiennej gwiazdy przechylonej na lewo, przeciętej wyrażeniem „star TV”, napisanym w dwóch liniach czerwonym
         kolorem i wielkimi literami, uzupełnionym o przedstawienie księżyca otoczonego trzema małymi gwiazdkami, który to obraz został
         naszkicowany w lewym górnym rogu pomiędzy dwoma ramionami centralnej gwiazdy, zarejestrowanego wcześniej jako międzynarodowy
         znak towarowy wywołujący skutki w Niemczech, w Austrii, w krajach Beneluksu, we Francji i we Włoszech dla usług „nadawania,
         to znaczy rozpowszechniania programów specjalistycznych, zawierających informacje i audycje dokumentalne dotyczące kina i filmów”
         i „produkcji audycji telewizyjnych, w szczególności audycji informacyjnych i dokumentalnych dotyczących kina i filmów”, należących
         do tych samych klas, ponieważ po pierwsze, mimo różnic w ich opisie, usługi wskazane w zgłoszeniu znaku towarowego są częściowo
         identyczne z usługami objętymi wcześniejszym znakiem towarowym, a częściowo do nich podobne oraz po drugie na płaszczyźnie
         wizualnej, fonetycznej i koncepcyjnej zgłoszony znak towarowy oraz wcześniejszy znak towarowy są do siebie bardzo podobne,
         a pod pewnymi względami identyczne, w wyniku czego istnieje realne prawdopodobieństwo, że właściwy krąg odbiorców może zostać
         wprowadzony w błąd co do handlowego pochodzenia tych usług.

      Taki sam wniosek należy wyciągnąć również w odniesieniu do usług związanych z działalnością polegającą na dystrybucji audycji
         telewizyjnych objętych zgłoszeniem, w przypadku których właściwy krąg odbiorców stanowią osoby zawodowo działające w branży
         audiowizualnej, ponieważ podobieństwo wizualne, fonetyczne i koncepcyjne spornych oznaczeń jest tego rodzaju, że mogłoby skłonić
         nawet bardziej uważnych odbiorców do uznania, że omawiane usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub z przedsiębiorstw
         powiązanych gospodarczo.

      (por. pkt 40, 53–56)
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (czwarta izba)
      z dnia 4 maja 2005 r.(*)

      Wspólnotowy znak towarowy – Słowny znak towarowy STAR TV – Sprzeciw właściciela międzynarodowego graficznego znaku towarowego STAR TV – Odmowa rejestracji
      W sprawie T‑359/02
      Chum Ltd, z siedzibą w Toronto (Kanada), reprezentowana przez adwokata M.J. Gilberta,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez P. Bullocka i S. Laitinen, działających w charakterze pełnomocników,

      strona pozwana,
      w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM była:
      Star TV AG, z siedzibą w Schlieren (Szwajcaria),

      mającej za przedmiot skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 września 2002 r. (sprawa R 1146/2000‑2), dotyczącą
         postępowania w sprawie sprzeciwu między Chum Ltd a Star TV AG,

      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI
      WSPÓLNOT EUROPEJSKICH (czwarta izba),
      w składzie: H. Legal, prezes, P. Mengozzi i I. Wiszniewska-Białecka, sędziowie,
      sekretarz: H. Jung,
      po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 3 grudnia 2002 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 9 kwietnia 2003 r.,
      po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 17 listopada 2004 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
       Okoliczności powstania sporu
      1       W dniu 28 lipca 1998 r. skarżąca dokonała na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie
         wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1), z późn. zm., zgłoszenia do Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego
         (znaki towarowe i wzory) (OHIM) wspólnotowego znaku towarowego.

      2       Znak towarowy, o którego rejestrację wniesiono, to oznaczenie słowne STAR TV.
      3       Usługi, dla których wniesiono o rejestrację, należą do klas 38 i 41 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej
         klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowanego i zmienionego, i odpowiadają
         następującym opisom:

      –       klasa 38: „usługi nadawcze, interaktywne usługi nadawania elektronicznego, w szczególności przez telewizję, pocztę elektroniczną,
         Internet oraz inne elektroniczne nośniki informacji”;

      –       klasa 41: „produkcja, dystrybucja, rejestracja i tworzenie audycji telewizyjnych, wideo, taśm, CD, CD-ROM oraz dysków komputerowych”.
      4       Zgłoszenie to zostało opublikowane w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 43/99 w dniu 31 maja 1999 r.

      5       W dniu 30 sierpnia 1999 r. Star TV AG wniosła na podstawie art. 42 rozporządzenia nr 40/94 sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego
         znaku towarowego, powołując się na istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, o którym mowa w art. 8 ust. 1 lit. a)
         i b) tego rozporządzenia. Sprzeciw opierał się na istnieniu przedstawionego poniżej międzynarodowego graficznego znaku towarowego:

      6       Rejestracja tego znaku obejmuje Niemcy, Austrię, kraje Beneluksu, Francję, Włochy dla usług „nadawania, to znaczy rozpowszechniania
         programów specjalistycznych, zawierających informacje i audycje dokumentalne dotyczące kina i filmów”, należących do klasy
         38, oraz „produkcji audycji telewizyjnych, w szczególności audycji informacyjnych i dokumentalnych dotyczących kina i filmów”,
         należących do klasy 41.

      7       Decyzją z dnia 28 września 2000 r. Wydział Sprzeciwów, po stwierdzeniu istnienia w odniesieniu do spornych oznaczeń prawdopodobieństwa
         wprowadzenia w błąd, uwzględnił sprzeciw i odrzucił zgłoszenie skarżącej.

      8       W dniu 28 listopada 2000 r. skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów.
      9       Decyzją z dnia 17 września 2002 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Druga Izba Odwoławcza OHIM utrzymała w mocy decyzję
         Wydziału Sprzeciwów i oddaliła odwołanie. W odniesieniu w szczególności do oceny stopnia podobieństwa usług oznaczonych spornymi
         oznaczeniami Izba Odwoławcza doszła do przekonania, iż, po pierwsze, usługi nadawcze, interaktywne usługi nadawania elektronicznego,
         w szczególności za pomocą telewizji, poczty elektronicznej, internetu oraz innych elektronicznych nośników informacji, objęte
         zgłoszeniem i należące do klasy 38, podobnie jak działalność polegająca na produkcji audycji telewizyjnych należąca do klasy 41,
         zawierają w sobie usługi świadczone przez wnoszącą sprzeciw należące do tych klas, częściowo pokrywając się z nimi, oraz,
         po drugie, że usługi „dystrybucji, rejestracji i tworzenia audycji telewizyjnych, wideo, taśm, CD, CD-ROM oraz dysków komputerowych”
         objęte wnioskiem o rejestrację znaku towarowego są usługami komplementarnymi względem usług objętych znakiem wnoszącej sprzeciw
         lub usługami służącymi im jako wsparcie elektroniczne. W odniesieniu do porównania spornych oznaczeń Izba Odwoławcza stwierdziła,
         po pierwsze, znaczne podobieństwo wizualne oznaczeń, gdyż element słowny wcześniejszego znaku towarowego jest taki sam, jak
         znak zgłoszony, po drugie, identyczność fonetyczną zgłoszonego znaku i elementu słownego znaku wcześniejszego oraz po trzecie,
         podobieństwo tych dwóch znaków pod względem koncepcyjnym, ponieważ oba przywoływały tę samą ideę, opartą na wyobrażeniu gwiazdy.

       Żądania stron
      10     Skarżąca wnosi do Sądu o:
      –       stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,
      –       nakazanie OHIM uwzględnienia dokonanego przez nią zgłoszenia,
      –       obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą przed Izbą Odwoławczą oraz przed Wydziałem Sprzeciwów OHIM,
      –       obciążenie OHIM kosztami postępowania.
      11     OHIM wnosi do Sądu o:
      –       oddalenie skargi,
      –       obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
       Co do prawa
      12     Tytułem wstępu należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem do Sądu nie należy wydawanie OHIM poleceń [wyroki
         Sądu z dnia 31 stycznia 2001 r. w sprawie T‑331/99 Mitsubishi HiTec Paper Bielefeld przeciwko OHIM (Giroform), Rec. str. II‑433,
         pkt 33 oraz z dnia 27 lutego 2002 r. w sprawie T‑106/00 Streamserve przeciwko OHIM (STREAMSERVE), Rec. str. II‑723, pkt 18].
         W związku z powyższym zawarte w skardze żądanie nakazania OHIM uwzględnienia dokonanego przez skarżącą zgłoszenia należy uznać
         za niedopuszczalne.

      13     Na poparcie żądania stwierdzenia nieważności skarżąca podnosi jedyny zarzut, dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia
         nr 40/94.

       Argumenty stron
      14     Skarżąca kwestionuje ustalenia Izby Odwoławczej dotyczące, po pierwsze, istnienia znacznego podobieństwa lub identyczności
         rozpatrywanych usług oraz, po drugie, przyjętego przez nią podobieństwa spornych oznaczeń na płaszczyźnie wizualnej i koncepcyjnej,
         a także ich identyczności na płaszczyźnie fonetycznej.

      15     Ustosunkowując się w pierwszej kolejności do podobieństwa rozpatrywanych usług, skarżąca podnosi, po pierwsze, że gama objętych
         zgłoszeniem usług należących do klas 38 i 41 jest szersza od gamy należących do tych samych klas usług objętych wcześniejszym
         znakiem towarowym. W zakresie usług z klasy 38 wcześniejszy znak towarowy obejmuje bowiem jedynie usługi rozpowszechniania
         przez telewizję specjalistycznych programów zawierających informacje i audycje dokumentalne dotyczące kina i filmów, podczas
         gdy usługi objęte zgłoszeniem to usługi nadawcze i interaktywne usługi nadawania elektronicznego, w szczególności za pomocą
         telewizji, poczty elektronicznej, Internetu i innych elektronicznych nośników informacji. Podobnie jest w przypadku usług
         z klasy 41, gdyż wcześniejszy znak towarowy obejmuje jedynie produkcję audycji specjalistycznych, informacyjnych i dokumentalnych
         dotyczących kina i filmów, podczas gdy usługi określone we wniosku o rejestrację znaku towarowego obejmują tak produkcję,
         jak i dystrybucję, rejestrację oraz tworzenie audycji telewizyjnych, wideo, taśm, CD, CD-ROM oraz dysków komputerowych.

      16     Następnie skarżąca zwraca uwagę, że usługi objęte zgłoszeniem znaku towarowego kierowane są do odbiorcy masowego, podczas
         gdy usługi objęte wcześniejszym znakiem towarowym kierowane są do bardziej ograniczonego i wyspecjalizowanego kręgu odbiorców,
         składającego się z miłośników kina.

      17     Skarżąca podkreśla wreszcie, że objęte zgłoszeniem znaku towarowego usługi należące do klasy 41 nie ograniczają się do produkcji
         i rozpowszechniania audycji telewizyjnych, lecz obejmują również dystrybucję na rzecz osób trzecich. Chodzi tu bowiem o doniosłą
         różnicę pomiędzy obszarami działalności skarżącej i wnoszącej sprzeciw w zakresie dotyczącym usług należących do klasy 41,
         która nie pozwala na stwierdzenie, iż usługi objęte zgłoszeniem znaku towarowego stanowią zwykłe uzupełnienie usług wnoszącej
         sprzeciw.

      18     Następnie, w odniesieniu do podobieństwa spornych znaków skarżąca zwraca uwagę, po pierwsze, że wcześniejszy znak towarowy
         jest zasadniczo znakiem graficznym, składającym się z różnych elementów, podczas gdy zgłoszony znak towarowy jest jedynie
         znakiem słownym. Owa istotna różnica nie pozwala, jej zdaniem, na dokonanie jakiegokolwiek porównania obydwu znaków na płaszczyźnie
         wizualnej.

      19     Ponadto z fonetycznego punktu widzenia nie można dostrzec jakiegokolwiek podobieństwa pomiędzy spornymi znakami. W istocie
         wcześniejszy znak towarowy, jako znak graficzny, może być postrzegany wyłącznie dzięki swemu graficznemu przedstawieniu. Natomiast
         w przypadku zgłoszonego znaku towarowego przeważa aspekt fonetyczny.

      20     Wreszcie, zdaniem skarżącej, obydwa sporne znaki różnią się od siebie także na płaszczyźnie koncepcyjnej. Z tego punktu widzenia
         zgłoszony znak towarowy może przywoływać na myśl „gwiazdy kina, osobistości i ogólnie rozrywkę, a także dotyczące ich programy
         telewizyjne”, podczas gdy wcześniejszy znak towarowy przywołuje na myśl przede wszystkim „astronomię [...] i programy telewizyjne
         dotyczące tej dziedziny”.

      21     Ponadto skarżąca zwraca uwagę, że wyraz „star”, który zawierają oba sporne oznaczenia, jest powszechnie stosowany w połączeniu
         z usługami należącymi do klas 38 i 41. Jej zdaniem oznacza to, że zakres ochrony przyznany wcześniejszemu znakowi towarowemu
         nie może prowadzić do zapewnienia właścicielowi tego znaku monopolu na używanie tego wyrazu.

      22     Skarżąca podkreśla również, iż jest już właścicielem wspólnotowego znaku towarowego STAR TELEVISION, zarejestrowanego dla
         usług należących do klas 38 i 41, a także innych międzynarodowych słownych i graficznych znaków towarowych składających się
         z wyrazu „star” lub wizerunku gwiazdy. W tym względzie podnosi ona, że wnosząca sprzeciw nie interweniowała w celu niedopuszczenia
         do rejestracji znaku towarowego STAR TELEVISION. Następnie skarżąca twierdzi, że byłoby to w sposób oczywisty wewnętrznie
         sprzeczne, gdyby nie dopuszczono do rejestracji znaku towarowego STAR TV w sytuacji, gdy mogła ona uzyskać rejestrację znaku
         towarowego STAR TELEVISION, który co do zasady jest identyczny. Skarżąca zwraca wreszcie uwagę, że zgłoszony znak towarowy
         jednoznacznie pozwala na odróżnienie objętych nim usług od usług oferowanych przez inne przedsiębiorstwa, ponieważ znak ten
         wpisuje się w serię znaków towarowych zawierających wyraz „star” lub przedstawienie gwiazdy, których skarżąca jest właścicielem.

      23     OHIM podziela ocenę dokonaną przez Izbę Odwoławczą.
       Ocena Sądu
      24     Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 stanowi, że: „[w] wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego,
         zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli: […] z powodu identyczności lub podobieństwa do wcześniejszego znaku
         towarowego, identyczności lub podobieństwa towarów lub usług istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej
         [odbiorców] na terytorium, na którym wcześniejszy znak towarowy jest chroniony; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje
         również prawdopodobieństwo skojarzenia z wcześniejszym znakiem towarowym”.

      25     W myśl utrwalonego orzecznictwa prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd istnieje wtedy, gdy odbiorcy mogliby uznać, że dane
         towary lub usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub ewentualnie z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo.

      26     W myśl tego samego orzecznictwa prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd powinno być oceniane całościowo, zgodnie ze sposobem
         postrzegania danych oznaczeń i towarów lub usług przez właściwy krąg odbiorców oraz przy uwzględnieniu wszystkich istotnych
         czynników występujących w danym przypadku, a zwłaszcza współzależności między podobieństwem oznaczeń a podobieństwem oznaczonych
         towarów lub usług [zob. wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie T‑162/01, Laboratorios RTB przeciwko OHIM – Giorgio Beverly
         Hills (GIORGIO BEVERLY HILLS), Rec. str. II‑2821, pkt 31–33 oraz wskazane w nim orzecznictwo].

      27     W niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę charakter omawianych usług, które zostały opisane powyżej w pkt 3 i 6, właściwy krąg
         odbiorców, w stosunku do którego należy przeprowadzić ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, składa się w przypadku
         wszystkich tych usług, z wyjątkiem objętej zgłoszeniem dystrybucji audycji telewizyjnych, z przeciętnych konsumentów państw
         członkowskich, w których chroniony jest znak towarowy wnoszącej sprzeciw, to znaczy w Niemczech, Austrii, krajach Beneluksu,
         Francji i Włoszech.

      28     Po pierwsze bowiem, o ile prawdą jest, że niektóre należące tak do klasy 38, jak i do klasy 41 usługi oferowane przez skarżącą
         są adresowane do kręgu odbiorców mających podstawową znajomość informatyki, zaznajomionych z używaniem sprzętu elektronicznego,
         o tyle należy stwierdzić, że w dzisiejszych czasach oferta i korzystanie z towarów i usług audiowizualnych oraz ich rozpowszechnienie
         wśród szerokiego kręgu odbiorców, składającego się głównie z młodzieży, są tak duże, że nie można uznać owych towarów i usług
         za przeznaczone dla ograniczonego i wyspecjalizowanego kręgu odbiorców. Po drugie, w przeciwieństwie do twierdzenia skarżącej,
         nie można uznać, że chronione wcześniejszym znakiem towarowym usługi należące do klas 38 i 41, mimo iż dotyczą specyficznej
         dziedziny kinematografii, skierowane są do innych odbiorców, niż szeroka publiczność, która generalnie interesuje się rozrywką
         telewizyjną.

      29     Należy natomiast stwierdzić, że objęte zgłoszeniem znaku towarowego i należące do klasy 41 usługi związane z dystrybucją audycji
         telewizyjnych nie są skierowane do przeciętnego konsumenta, lecz do kręgu odbiorców składającego się z osób zawodowo działających
         w sektorze audiowizualnym i nadawczym, które powinny być szczególnie zainteresowane i uważne przy dokonywaniu wyboru usługodawcy.

      30     Zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 i w świetle powyższych rozważań należy przystąpić do porównania, po
         pierwsze, omawianych usług, a po drugie, spornych oznaczeń.

       W przedmiocie omawianych usług
      31     Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, aby dokonać oceny podobieństwa omawianych towarów lub usług, należy uwzględnić wszystkie
         istotne czynniki charakteryzujące wzajemny stosunek tych towarów lub usług. Czynniki te obejmują w szczególności ich charakter,
         ich przeznaczenie, sposób używania, podobnie jak to, czy towary lub usługi te konkurują ze sobą, czy też się uzupełniają [wyrok
         Sądu z dnia 23 października 2002 r. w sprawie T‑388/00 Institut für Lernsysteme przeciwko OHIM – Educational Services (ELS),
         Rec. str. II‑4301, pkt 51].

      32     W niniejszej sprawie sprzeciw opiera się na istnieniu wcześniejszego znaku towarowego zarejestrowanego dla usług należących
         do klas 38 i 41 oraz został skierowany przeciwko rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla usług należących do tych samych
         klas.

      33     Izba Odwoławcza stwierdziła, że usługi nadawcze, interaktywne usługi elektronicznego nadawania, w szczególności za pomocą
         telewizji, poczty elektronicznej, Internetu i innych elektronicznych nośników informacji oraz produkcja audycji telewizyjnych,
         objęte zgłoszeniem znaku towarowego, należące odpowiednio do klas 38 i 41, częściowo pokrywają się z należącymi do tych samych
         klas usługami oznaczonymi wcześniejszym znakiem towarowym i częściowo zawierają się w nich. Odnośnie do innych usług należących
         do klasy 41 i objętych zgłoszeniem (dystrybucja, rejestracja i tworzenie audycji telewizyjnych, wideo, taśm, CD, CD-ROM oraz
         dysków komputerowych) Izba Odwoławcza przyjęła, że stanowią one bądź to usługi komplementarne, bądź stanowiące wsparcie dla
         należących do tej samej klasy usług chronionych wcześniejszym znakiem towarowym.

      34     Porównanie opisów omawianych usług należących do klasy 38, które zostały przedstawione powyżej, odpowiednio w pkt 3 tiret
         pierwsze oraz w pkt 6, ukazuje, po pierwsze, że usługi nadawcze objęte wcześniejszym znakiem towarowym są ograniczone do specyficznej
         dziedziny, to znaczy do rozpowszechniania programów dotyczących kinematografii, podczas gdy w celu opisu usług objętych zgłoszeniem
         użyte zostało szersze sformułowanie, oraz po drugie, iż ostatnie z wymienionych usług wyraźnie zawierają w sobie „interaktywne
         usługi elektronicznego nadawania przez telewizję”, natomiast brak jest takiej dokładności w opisie usług świadczonych przez
         wnoszącą sprzeciw.

      35     W związku z powyższym należy stwierdzić, że pomimo różnicy w ich opisie objęte zgłoszeniem usługi z klasy 38 są częściowo
         identyczne z należącymi do tej samej klasy usługami oznaczonymi wcześniejszym znakiem towarowym, a częściowo do nich podobne.

      36     Po pierwsze bowiem, tak jak to zostało stwierdzone zarówno przez Izbę Odwoławczą w zaskarżonej decyzji, jak i przez OHIM w odpowiedzi
         na skargę, skarżąca i wnosząca sprzeciw świadczą usługi mające ten sam charakter, to znaczy usługi nadawcze, niezależnie od
         specjalistycznego charakteru programów rozpowszechnianych przez wnoszącą sprzeciw. A zatem usługi objęte zgłoszeniem znaku
         towarowego zawierają w sobie również usługi chronione wcześniejszym znakiem towarowym.

      37     Po drugie, nadawanie interaktywne przy wykorzystaniu elektronicznych nośników informacji takich jak telewizja cyfrowa czy
         Internet, umożliwiające adresatom korzystanie z usługi w sposób przekraczający zwykły bierny odbiór treści wizualnej, należy
         uznać za szczególny sposób nadawania. Stąd nie można wyłączyć go z opisu usług objętych wcześniejszym znakiem towarowym, pomimo
         iż nie zostało wyraźnie w nim wymienione. W związku z powyższym objęte zgłoszeniem znaku „interaktywne usługi elektronicznego
         nadawania przez telewizję” oraz usługi nadawcze chronione wcześniejszym znakiem towarowym należy uznać co najmniej za podobne.

      38     Podobny wniosek nasuwa się w odniesieniu do należącej do klasy 41 działalności polegającej na „produkcji audycji telewizyjnych”,
         która została zawarta zarówno w opisie usług objętych zgłoszeniem znaku towarowego, jak również w opisie usług objętych wcześniejszym
         znakiem towarowym. Również i w tym przypadku przyjęte przez skarżącą szersze sformułowanie obejmuje także audycje telewizyjne
         dotyczące specyficznej dziedziny kinematografii, oznaczane wcześniejszym znakiem towarowym.

      39     Odnośnie do pozostałych usług należących do klasy 41, świadczonych przez skarżącą w ramach jej działalności polegającej na
         „produkcji, dystrybucji, rejestracji i tworzeniu audycji telewizyjnych, wideo, taśm, CD, CD-ROM oraz dysków komputerowych”
         należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wśród czynników, które należy wziąć pod uwagę przy ocenie podobieństwa
         towarów lub usług, znajduje się ich przeznaczenie oraz okoliczność, czy towary lub usługi te konkurują ze sobą, czy też się
         uzupełniają (zob. orzecznictwo cytowane powyżej w pkt 31). W istocie, tak jak to słusznie stwierdziła Izba Odwoławcza, objętą
         zgłoszeniem znaku działalność polegającą na produkcji, rejestracji i tworzeniu audycji telewizyjnych, wideo, taśm, CD, CD-ROM
         i dysków komputerowych należy uznać za porównywalną z działalnością polegającą na produkcji audycji telewizyjnych objętą wcześniejszym
         znakiem towarowym, ponieważ ma ona w stosunku do tej działalności charakter uzupełniający, jako obejmująca wytwarzanie produktów
         audiowizualnych lub multimedialnych, które mogą służyć do rozpowszechniania w szczególny sposób towarów wnoszącej sprzeciw,
         bądź też polegająca na dostarczaniu elektronicznych nośników informacji umożliwiających ich rozpowszechnianie.

      40     W związku z powyższym należy stwierdzić, że usługi objęte zgłoszeniem, pomimo różnic w ich przeznaczeniu, są częściowo identyczne
         z usługami objętymi wcześniejszym znakiem towarowym, a częściowo do nich podobne.

       W przedmiocie rozpatrywanych oznaczeń
      41     Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dokonywana przy uwzględnieniu wszystkich istotnych czynników całościowa ocena prawdopodobieństwa
         wprowadzenia w błąd w zakresie dotyczącym wizualnego, fonetycznego lub koncepcyjnego podobieństwa rozpatrywanych oznaczeń
         powinna opierać się na wywieranym przez nie całościowym wrażeniu, przy szczególnym uwzględnieniu ich elementów odróżniających
         i dominujących (wyrok Trybunału z dnia 11 listopada 1997 r. w sprawie C‑251/95 SABEL, Rec. str. I‑6191, pkt 23, oraz ww. wyrok
         w sprawie ELS, pkt 62). W istocie przeciętny konsument danego rodzaju towarów lub usług, którego sposób postrzegania znaku
         odgrywa decydującą rolę w całościowej ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, postrzega zwykle dany znak jako całość,
         nie dokonując analizy jego poszczególnych detali (ww. wyrok w sprawie SABEL, pkt 23).

      42     W niniejszej sprawie wcześniejszy znak towarowy stanowi oznaczenie graficzno-słowne składające się z centralnego wizerunku
         pięcioramiennej gwiazdy przechylonej na lewo, przeciętej wyrażeniem „star TV”, napisanym w dwóch liniach czerwonym kolorem
         i wielkimi literami, uzupełnionym o przedstawienie księżyca otoczonego trzema małymi gwiazdkami, który to obraz został naszkicowany
         w lewym górnym rogu pomiędzy dwoma ramionami centralnej gwiazdy. Zgłoszony znak towarowy składa się z wyrażenia „star TV”.

      43     Po pierwsze, odnośnie do porównania dwóch rozpatrywanych znaków towarowych na płaszczyźnie wizualnej należy tytułem wstępu
         przypomnieć, że Sąd orzekł już, iż nic nie stoi na przeszkodzie dokonaniu oceny istnienia podobieństwa wizualnego między słownym
         a graficznym znakiem towarowym, „ponieważ te dwa rodzaje znaków mają postać graficzną mogącą wywierać wrażenie wizualne” [wyrok
         Sądu z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie T‑110/01 Vedial przeciwko OHIM – France Distribution (HUBERT), Rec. str. II‑5275,
         pkt 51].

      44     W tym względzie należy stwierdzić, po pierwsze, że słowa „star TV” stanowią jednocześnie zgłoszony znak towarowy, jak i element
         słowny wcześniejszego znaku towarowego. W podobnych okolicznościach stanu faktycznego Sąd orzekł już, że złożony znak towarowy,
         słowny i graficzny, można uznać za podobny do innego znaku towarowego – identycznego lub podobnego do jednego z elementów
         złożonego znaku towarowego – jedynie w sytuacji, gdy element ten stanowi element dominujący w wywieranym przez złożony znak
         towarowy całościowym wrażeniu. Tak jest w przypadku, gdy element ten może samodzielnie zdominować wyobrażenie o tym znaku
         zachowane w pamięci właściwego kręgu odbiorców, przez co pozostałe elementy znaku towarowego nie są dostrzegalne w wywieranym
         przez ten znak całościowym wrażeniu [wyrok Sądu z dnia 23 października 2002 r. w sprawie T‑6/01 Matratzen Concord przeciwko
         OHIM – Hukla Germany (MATRATZEN), Rec. str. II‑4335, pkt 33].

      45     W niniejszej sprawie Izba Odwoławcza, dokonując porównania wizualnego rozpatrywanych oznaczeń, stwierdziła, że słowa „star
         TV” stanowią element dominujący wcześniejszego znaku towarowego.

      46     Taka ocena nie zawiera jakiegokolwiek błędu. Biorąc bowiem pod uwagę całościowe wrażenie wizualne wywierane przez wcześniejszy
         znak towarowy, należy uznać, że element słowny „star TV” jest bez wątpienia w stanie przyciągnąć uwagę w większym stopniu
         niż pozostałe elementy graficzne oznaczenia, tak ze względu na ich rozmiar, ponieważ słowa „star” i „TV” zostały nałożone
         na centralny wizerunek gwiazdy, przekraczając jego kontury, jak i ze względu na swój kolorystyczny efekt polegający na tym,
         że wyrazy te zostały zapisane na czerwono na biało-czarnym tle.

      47     W tych okolicznościach, biorąc pod uwagę zbieżność zgłoszonego znaku z dominującym elementem słownym wcześniejszego znaku
         towarowego, Izba Odwoławcza nie popełniła błędu w ocenie, przyjmując istnienie znacznego podobieństwa pomiędzy tymi dwoma
         znakami towarowymi.

      48     Podobnie Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że te dwa znaki towarowe są identyczne z fonetycznego punktu widzenia.
      49     W istocie, przeciwnie do tego, co zdaje się twierdzić skarżąca, należy uznać, że zarówno zgłoszony znak towarowy, jak i wcześniejszy
         znak towarowy w zakresie dotyczącym jego elementu słownego mogą zostać przedstawione fonetycznie. Tak więc w niniejszej sprawie,
         ponieważ wyrażenie fonetyczne wcześniejszego znaku sprowadza się do jego jedynego elementu słownego, czyli wyrażenia „star
         TV” odpowiadającego zgłoszonemu znakowi towarowemu, należy stwierdzić, że na płaszczyźnie fonetycznej sporne oznaczenia są
         identyczne.

      50     Wreszcie pod względem koncepcyjnym Izba Odwoławcza przyjęła, że te dwa pozostające w konflikcie oznaczenia przywołują na myśl
         wizerunek gwiazdy.

      51     W tym względzie należy zaznaczyć, że o ile wrażenie wizualne wcześniejszego znaku towarowego bez wątpienia w sposób bezpośredni
         przywołuje na myśl wyobrażenie gwiazdy, ponieważ jeden z jego elementów składowych stanowi przedstawienie graficzne gwiazdy,
         o tyle w przypadku zgłoszonego znaku towarowego byłoby tak tylko wtedy, gdyby można było w sposób racjonalny przyjąć, że właściwy
         krąg odbiorców zna znaczenie angielskiego słowa „star”.

      52     Nawet jeżeli przeciętni konsumenci, stanowiący właściwy krąg odbiorców większości rozpatrywanych usług, niekoniecznie znają
         znaczenie angielskiego słowa „star”, to jest ono powszechnie używane w językach niemieckim, francuskim, włoskim i niderlandzkim
         na określenie gwiazd kina. Stąd zarówno zgłoszony znak towarowy, w którym znajduje się wyraz „star”, jak i wcześniejszy znak
         towarowy, którego dominującym elementem słownym jest wyraz „star”, mogą przywoływać na myśl „gwiazdy kina”. Ponadto możliwość
         przywoływania przez te dwa oznaczenia takiej myśli jest tym większa, że w obu przypadkach wyraz „star” jest połączony ze skrótem
         „TV”, pochodzącym od wyrazu „telewizja”, który może jeszcze wzmocnić odesłanie do pojęcia gwiazdy, sławnego aktora lub aktorki.
         W związku z tym na płaszczyźnie koncepcyjnej te dwa sporne znaki mogą przywoływać tę samą ideę.

      53     Z powyższego wynika, że na płaszczyźnie wizualnej, fonetycznej i koncepcyjnej zgłoszony znak towarowy oraz wcześniejszy znak
         towarowy są do siebie bardzo podobne, a pod pewnymi względami identyczne.

       W przedmiocie istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd
      54     W świetle powyżej przedstawionych okoliczności faktycznych, biorąc pod uwagę identyczność lub podobieństwo obu spornych oznaczeń
         oraz oznaczonych nimi usług, należy przyjąć, iż istnieje realne prawdopodobieństwo, że właściwy krąg odbiorców może zostać
         wprowadzony w błąd co do handlowego pochodzenia tych usług.

      55     Taki sam wniosek należy wyciągnąć również w odniesieniu do usług związanych z działalnością polegającą na dystrybucji audycji
         telewizyjnych objętych zgłoszeniem, w przypadku których, tak jak to zostało stwierdzone powyżej w pkt 29, właściwy krąg odbiorców
         stanowią osoby zawodowo działające w branży audiowizualnej. W związku z powyższym należy stwierdzić, że podobieństwo wizualne,
         fonetyczne i koncepcyjne spornych oznaczeń jest tego rodzaju, że mogłoby skłonić nawet bardziej uważnych odbiorców do uznania,
         że omawiane usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo. Okoliczność, że
         wnosząca sprzeciw nie działa bezpośrednio w sektorze dystrybucji, nie może podważać tego wniosku, ponieważ co do zasady działalność
         polegająca na produkcji i dystrybucji audycji telewizyjnych może być prowadzona – i częstokroć jest prowadzona – przez te
         same przedsiębiorstwa.

      56     Należy zatem stwierdzić, iż Izba Odwoławcza nie popełniła błędu w ocenie, stwierdzając, że w odniesieniu do zgłoszonego znaku
         towarowego STAR TV i wcześniejszego znaku towarowego istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      57     Ustosunkowując się do argumentów skarżącej dotyczących różnych krajowych, międzynarodowych i wspólnotowych rejestracji, których
         przedmiotem były znaki towarowe zawierające słowo „star” lub wizerunek gwiazdy, a także powszechnego zdaniem skarżącej użycia
         wyrazu „star” dla oznaczenia usług, z jakimi mamy do czynienia w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że argumenty te nie
         zostały przedstawione ani Wydziałowi Sprzeciwów, ani Izbie Odwoławczej. Zgodnie z orzecznictwem okoliczności faktyczne podniesione
         przed Sądem, na które nie powołano się w postępowaniu przed instancjami OHIM, mogą podważyć zgodność z prawem tych decyzji
         tylko w sytuacji, gdy OHIM był zobowiązany wziąć je pod uwagę z urzędu [wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2004 r. w sprawie T‑115/03
         Samar przeciwko OHIM – Grotto (GAS STATION), Zb.Orz. str. II‑2939, pkt 13]. W tym względzie z art. 74 ust. 1 in fine rozporządzenia
         nr 40/94, zgodnie z którym w postępowaniu odnoszącym się do względnych podstaw odmowy rejestracji OHIM ogranicza się w badaniu
         stanu faktycznego do zarzutów i żądań przedstawionych przez strony, wynika, że nie jest on zobowiązany do wzięcia pod uwagę
         z urzędu okoliczności faktycznych, które nie zostały podniesione przez strony. Stąd okoliczności te nie mogą podważać zgodności
         z prawem decyzji izby odwoławczej (ww. wyrok w sprawie GAS STATION, pkt 13).

      58     W związku z powyższym przedstawione przez skarżącą żądanie stwierdzenia nieważności decyzji należy oddalić.
       W przedmiocie kosztów
      59     Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
         Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem OHIM – obciążyć ją kosztami postępowania.

      60     Zgodnie z art. 136 § 2 regulaminu niezbędne koszty poniesione przez strony w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą
         uznaje się za koszy podlegające zwrotowi. Inaczej jest w przypadku kosztów poniesionych w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów,
         z tego też względu przedstawione przez skarżącą żądanie zwrotu tych kosztów w każdym razie należy oddalić. Ponieważ żądanie
         stwierdzenia nieważności zostało oddalone, należy również oddalić żądanie zwrotu kosztów poniesionych w postępowaniu przed
         Izbą Odwoławczą.

      Z powyższych względów
      SĄD (czwarta izba)
      orzeka, co następuje:
      1)      Skarga zostaje oddalona.
      2)      Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

               Legal

               Mengozzi

               Wiszniewska-Białecka

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 4 maja 2005 r.

               Sekretarz

                      Prezes

               H. Jung

                      H. Legal

         * Język postępowania: angielski.


Wyrok Trybunału z dnia 13 listopada 1975 r. # General Motors Continental NV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawa 26-75.