title: Wyrok Sądu (druga izba) z dnia 5 czerwca 2013 r. # Recombined Dairy System A/S przeciwko Komisji Europejskiej. # Unia celna - Przywóz koncentratów laktoglobuliny z Nowej Zelandii - Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych - Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych - Artykuł 220 ust. 2 lit. b) i art. 236 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92. # Sprawa T-65/11.

text:
               Strony
               Motywy wyroku
               Sentencja

            Strony
            W sprawie T-65/11
            Recombined Dairy System A/S , z siedzibą w Horsens (Dania), reprezentowana przez adwokatów T. Kristjánssona oraz T. Gøngego,
            strona skarżąca,
            przeciwko
            Komisji Europejskiej , reprezentowanej przez A.M. Caeirosa, L. Keppenne oraz B.R. Killmanna, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych przez adwokata P. Dyrberga,
            strona pozwana,
            mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności w części decyzji Komisji C(2010) 7692 wersja ostateczna z dnia 12 listopada 2010 r., stwierdzającej, że retrospektywne zaksięgowanie należności celnych przywozowych było zasadne i że umorzenie tych należności nie było zasadne (sprawa REC 03/08),
            SĄD (druga izba),
            w składzie: N.J. Forwood, prezes, F. Dehousse (sprawozdawca) i J. Schwarcz, sędziowie,
            sekretarz: C. Kristensen, administrator,
            uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 6 grudnia 2012 r.,
            wydaje następujący
            Wyrok

            Motywy wyroku
            Okoliczności powstania sporu
            1. Strona skarżąca, Recombined Dairy System A/S, dokonała przywozu do Unii Europejskiej koncentratów laktoglobuliny (zwanych dalej „KLG”) pochodzących z Nowej Zelandii. Istnieją różne rodzaje KLG, różniące się między sobą poziomem zawartości białek serwatkowych.
            2. W latach 1993 i 1994 skarżąca przedłożyła duńskim organom celnym wnioski o wydanie wiążących informacji taryfowych dla dziesięciu KLG, w tym KLG 312, 392 i 472. Wiążące informacje taryfowe dla tych trzech produktów zostały wydane skarżącej na podstawie otrzymanych informacji i bez przeprowadzenia analizy produktów. Informacje przekazane przez skarżącą i powtórzone w wiążących informacjach taryfowych wskazywały mianowicie poziom białek serwatkowych obliczony w przeliczeniu na suchą masę przekraczający 80% oraz mieszankę 75% beta-laktoglobuliny i immunoglobuliny z 25% innych białek serwatkowych. Omawiane KLG zostały zaklasyfikowane do pozycji 3504 Nomenklatury scalonej znajdującej się w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 256, s. 1), ze zmianami (zwanej dalej „nomenklaturą”). W pozycji taryfowej 3504 nomenklatury mowa jest w szczególności o „koncentracie białek serwatkowych”. Wiążące informacje taryfowe dla tych trzech produktów były ważne od dnia 13 kwietnia 1994 r. do dnia 12 kwietnia 2000 r.
            3. W 1995 r. skarżąca przedłożyła duńskim organom celnym wniosek o wydanie wiążącej informacji taryfowej dla KLG 450. Powyższe organy poinformowały skarżącą, że nowa wiążąca informacja taryfowa nie jest konieczna, ponieważ KLG 450 jest w znacznym stopniu identyczny z KLG 472, dla którego wiążąca informacja taryfowa została już przedłożona. Skarżąca wycofała swój wniosek. W konsekwencji nie otrzymała ona wiążącej informacji taryfowej dla KLG 450.
            4. Dla innych typów produktów, a mianowicie KLG 131 i 8471, skarżąca nie przedłożyła wniosku o wydanie wiążącej informacji taryfowej.
            5. W następstwie analizy próbki, na podstawie której wykazano, że zawartość białek serwatkowych jest niższa niż początkowo zadeklarowano (mianowicie zawartość białek serwatkowych jest niższa niż 80%), duńskie organy celne przystąpiły do analizy całości KLG przywożonych przez skarżącą. Na tej podstawie w dniu 27 listopada 2000 r. postanowiły one zaklasyfikować KLG 131, 312, 392, 450 i 8471 do pozycji taryfowej 0404 nomenklatury i retrospektywnie zaksięgować należności celne przywozowe związane z tymi produktami. W rzeczonej pozycji taryfowej była mowa w szczególności o „serwatce, nawet skoncentrowanej”. W owej decyzji duńskie organy celne wskazały również, że jeżeli początkowo deklarowana przez skarżącą zawartość białek serwatkowych byłaby poprawna (mianowicie zawartość białek serwatkowych byłaby wyższa od 80%), zaklasyfikowałyby omawiane produkty do pozycji taryfowej 3502 nomenklatury. W rzeczonej pozycji mowa była w szczególności o „koncentratach wielu białek serwatkowych zawierających, w przeliczeniu na suchą masę, ponad 80% białek serwatkowych”. Duńskie organy celne nie zgodziły się zatem na zaklasyfikowanie omawianych produktów do pozycji taryfowej 3504 nomenklatury.
            6. Jako że skarżąca sprzeciwiała się klasyfikacji taryfowej i zastosowanej metodzie analizy, duńskie organy celne zmieniły swoją metodę i ostatecznie uznały, że początkowo deklarowana przez skarżącą zawartość białek KLG była poprawna (w szczególności zawartość procentowa białek KLG w przeliczeniu na suchą masę była wyższa niż 80%). Duńskie organy celne postanowiły ponownie zbadać przeprowadzoną klasyfikację taryfową i zmieniły swoją decyzję, klasyfikując KLG 131, 312, 392, 450 i 8471 do pozycji taryfowej 3502 nomenklatury. Ta zmiana klasyfikacji taryfowej pozostała bez wpływu na decyzję owych organów o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych przywozowych w odniesieniu do omawianych produktów.
            7. Dnia 13 czerwca 2005 r. skarżąca przedłożyła duńskim organom celnym wniosek o umorzenie opłat celnych przywozowych na podstawie art. 220 ust. 2 lit. b) w związku z art. 236, a także na podstawie art. 239 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1, zwany dalej „kodeksem celnym”). Przedmiotem jej wniosku był przywóz KLG w okresie od dnia 1 września 1997 r. do dnia 2 sierpnia 2000 r., dla których to KLG albo nigdy nie wydano wiążącej informacji taryfowej, albo okres ważności uprzednio wydanej wiążącej informacji taryfowej już wygasł w momencie przywozu. Duńskie organy celne odrzuciły ów wniosek decyzją z dnia 1 sierpnia 2005 r.
            8. Dnia 22 września 2005 r. skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji przed Landsskatteretten (krajowym sądem podatkowym, Dania).
            9. Dnia 13 września 2007 r. Landsskatteretten nakazał duńskim organom celnym przedłożyć wniosek skarżącej do rozstrzygnięcia przez Komisję Wspólnot Europejskich. Landsskatteretten uznał w szczególności, iż uwzględniając okoliczności w niniejszej sprawy, nie można wykluczyć, że warunki wskazane w art. 220 ust. 2 lit. b) lub w art. 239 kodeksu celnego zostały spełnione.
            10. Dnia 6 października 2008 r. duńskie organy celne złożyły Komisji wniosek o wydanie na podstawie art. 220 ust. 2 lit. b) kodeksu celnego decyzji, czy nieprzystąpienie do retrospektywnego zaksięgowania należności celnych przywozowych było zasadne i ewentualnie czy na podstawie art. 239 kodeksu celnego zasadne było umorzenie rzeczonych należności.
            11. Poprzez decyzję C(2010) 7692 wersja ostateczna z dnia 12 listopada 2010 r., stwierdzającą, że retrospektywne zaksięgowanie należności celnych przywozowych było zasadne i że umorzenie tych należności nie było zasadne (sprawa REC 03/08) (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”), Komisja uznała, po pierwsze, że na podstawie art. 220 ust. 2 lit. b) kodeksu celnego zasadne było nieprzystąpienie do retrospektywnego zaksięgowania należności celnych przywozowych dla przywozu KLG 450 przed dniem 13 kwietnia 2000 r. Dla przywozu innych produktów, a mianowicie KLG 131, 312, 392 i 8471 oraz KLG 450 przywiezionych po dniu 13 kwietnia 2000 r., Komisja uznała, że zasadne było przystąpienie do retrospektywnego uwzględnienia należności celnych przywozowych. Po drugie, Komisja uznała na podstawie art. 239 kodeksu celnego, że umorzenie należności celnych przywozowych było zasadne dla przywozu KLG 312 i 392 oraz dla przywozu KLG 450 dokonanego po dniu 13 kwietnia 2000 r. Stwierdziła ona natomiast, że jakiekolwiek umorzenie należności celnych przywozowych nie było zasadne dla przywozu KLG 131 i 8471. Wskazała w tym względzie, że nie zaistniała żadna szczególna sytuacja w rozumieniu art. 239 kodeksu celnego, skoro skarżąca nigdy nie wnioskowała o wiążącą informację taryfową dla tych produktów.
            Przebieg postępowania i żądania stron
            12. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 28 stycznia 2011 r. skarżąca wniosła niniejszą skargę.
            13. Po zapoznaniu się ze sprawozdaniem sędziego sprawozdawcy Sąd (druga izba) postanowił otworzyć ustny etap postępowania.
            14. Na rozprawie w dniu 6 grudnia 2012 r. wysłuchano wystąpień stron oraz ich odpowiedzi na pytania zadane ustnie przez Sąd.
            15. Skarżąca wnosi do Sądu o:
            – stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 i 4 zaskarżonej decyzji;
            – obciążenie Komisji kosztami postępowania.
            16. Komisja wnosi do Sądu o:
            – oddalenie skargi;
            – obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
            Co do prawa
            17. Na wstępie należy stwierdzić, że jak potwierdziła skarżąca na rozprawie, niniejsza skarga ma na celu stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 i 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy on przywozu KLG 131 i 8471.
            18. Na poparcie skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty. Pierwszy zarzut, podniesiony jako zarzut główny, dotyczy naruszenia art. 220 ust. 2 lit. b) oraz art. 236 kodeksu celnego. Drugi zarzut, podniesiony tytułem żądania ewentualnego, dotyczy naruszenia art. 239 kodeksu celnego.
            19. Sąd uważa, że badanie należy zacząć od pierwszego z zarzutów podniesionych przez skarżącą.
            20. Skarżąca podnosi co do zasady, że klasyfikacja omawianych KLG do pozycji taryfowej 3504 nomenklatury stanowi błąd popełniony przez duńskie organy celne niezależnie od faktu, czy dla rzeczonych KLG została wydana wiążąca informacja taryfowa.
            21. Komisja kwestionuje zarzuty skarżącej. Wskazuje w szczególności, że ogólnie nie wszystkie KLG są identyczne w ramach taryfy celnej. Podnosi ona również, że dla produktów omawianych w niniejszym sporze nie przedłożono żadnej wiążącej informacji taryfowej. Ponadto wielkość przywozu KLG 131 i 8471 nie była znacząca. Wreszcie nie przedstawiono żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że opis towaru w zgłoszeniu celnym odpowiadał specyfikacjom nomenklatury.
            22. Na wstępie należy przypomnieć, że procedury określone w art. 220 i 239 kodeksu celnego mają ten sam cel, a mianowicie ograniczenie przypadków retrospektywnego pokrycia należności celnych przywozowych lub wywozowych do tych sytuacji, w których jest ono uzasadnione i w których jest ono zgodne z podstawowymi zasadami, takimi jak zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań. Ponadto zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych lub wywozowych, które mogą zostać przyznane tylko na określonych warunkach oraz w precyzyjnie wskazanych okolicznościach, stanowią wyjątek od ogólnego reżimu prawnego przywozu i wywozu, i w rezultacie wykładni przepisów przewidujących taki zwrot lub takie umorzenie należy dokonywać w sposób ścisły (zob. postanowienie Trybunału z dnia 1 października 2009 r. w sprawie Agrar-Invest-Tatschl przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I-9265, pkt 52, 53 i przytoczone tam orzecznictwo).
            23. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 220 ust. 2 lit. b) kodeksu celnego właściwe organy nie dokonują retrospektywnego zaksięgowania, jeżeli spełnione są trzy kumulatywne przesłanki. Przede wszystkim brak pokrycia należności celnych przywozowych musi wynikać z błędu właściwych organów, następnie – musi to być błąd, który nie mógł w racjonalny sposób zostać wykryty przez działającego w dobrej wierze płatnika, i wreszcie – zgłoszenie celne płatnika musi być zgodne z wszystkimi przepisami obowiązującymi w tym przedmiocie. Gdy spełnione są te przesłanki, płatnik ma prawo, aby nie zostało dokonane retrospektywne pokrycie (zob. wyrok z dnia 18 października 2007 r. w sprawie C-173/06 Agrover, Zb.Orz. s. I-8783, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo).
            24. W odniesieniu do pierwszej przesłanki należy przypomnieć, że art. 220 ust. 2 lit. b) kodeksu celnego ma na celu ochronę uzasadnionych oczekiwań płatnika co do zasadności ogółu elementów decyzji o pobraniu lub niepobraniu należności celnych. Uzasadnione oczekiwania płatnika zasługują na ochronę przewidzianą w tym przepisie, wyłącznie gdy to właśnie „same” właściwe organy stworzyły podstawy oczekiwań płatnika. Zatem jedynie błędy wynikające z działania właściwych organów powodują powstanie uprawnienia do odstąpienia od retrospektywnego pokrycia należności celnych (zob. ww. w pkt 23 wyrok w sprawie Agrover, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo).
            25. Ta przesłanka nie może zasadniczo zostać uznana za spełnioną, jeżeli właściwe organy zostały wprowadzone w błąd przez nieprecyzyjne zgłoszenia eksportera, których weryfikacja czy ocena nie leży w ich gestii. W takim przypadku to płatnik ponosi ryzyko wynikające z dokumentu handlowego, który podczas dalszej kontroli okazuje się fałszywy (zob. wyrok Trybunału z dnia 14 listopada 2002 r. w sprawie C-251/00 Ilumitrónica, Rec. s. I-10433, pkt 43, 44 i przytoczone tam orzecznictwo). Zgodnie z orzecznictwem można natomiast uznać, że właściwe organy popełniły błąd, jeżeli nie podniosły żadnego sprzeciwu wobec klasyfikacji taryfowej towarów dokonanej przez podmiot gospodarczy w zgłoszeniach celnych i jeżeli rzeczone zgłoszenia zawierały wszystkie dane konieczne do zastosowania omawianych przepisów, skutkiem czego dalsza kontrola, do której mogą przystąpić właściwe organy, nie mogłaby ujawnić nowych okoliczności. Tak jest w szczególności w przypadku, w którym wszystkie zgłoszenia celne przedstawione przez podmiot gospodarczy były kompletne, bowiem zawierały w szczególności opis towaru według specyfikacji nomenklatury obok zgłoszonej pozycji taryfowej, i jeżeli omawiany przywóz osiągnął pewną wielkość i miał miejsce podczas stosunkowo długiego okresu, w którym nie zakwestionowano pozycji taryfowej (zob. wyrok Trybunału z dnia 1 kwietnia 1993 r. w sprawie C-250/91 Hewlett Packard France, Rec. s. I-1819, pkt 19, 20 i przytoczone tam orzecznictwo).
            26. W niniejszej sprawie Komisja uznała w zaskarżonej decyzji, w zakresie dotyczącym przywozu KLG 131 i 8471, że duńskie organy celne nie popełniły żadnego błędu o tyle, o ile skarżącej nie wydano żadnej wiążącej informacji taryfowej dla tych produktów (motyw 31 zaskarżonej decyzji). Ponadto Komisja uznała, że jeśli chodzi o zgłoszenie celne, skarżąca działała w dobrej wierze i zastosowała się do wszystkich obowiązujących wówczas przepisów (motyw 39 zaskarżonej decyzji).
            27. Po pierwsze, należy odrzucić na wstępie przejęte w zaskarżonej decyzji i powtórzone przed Sądem argumenty Komisji, wedle których co do zasady nieprzedłożenie wiążącej informacji taryfowej nie pozwala na stwierdzenie błędu organów celnych. Fakt, iż skarżąca nie wnosiła o wydanie wiążącej informacji taryfowej dla omawianych produktów, nie oznacza bowiem, że organy celne nie popełniły błędu. Każda odmienna wykładnia pozbawiałaby sensu art. 220 ust. 2 lit. b) kodeksu celnego. Ponadto w orzecznictwie uznano, że organy celne mogły popełnić błąd w sytuacjach, w których skarżąca nie była uprawniona do złożenia wniosku o wydanie wiążącej informacji taryfowej lub nie złożyła takiego wniosku (wyrok Trybunału z dnia 22 października 1987 r. w sprawie 314/85 Foto-Frost, Rec. s. 4199).
            28. Po drugie, należy stwierdzić, że jak wynika z zaskarżonej decyzji, duńskie organy celne popełniły błąd w klasyfikacji taryfowej przy wydawaniu wiążącej informacji taryfowej (motywy 24 i 33 zaskarżonej decyzji).
            29. Po trzecie, Komisja wskazuje w motywie 45 zaskarżonej decyzji, że od listopada 1999 r., czyli przed końcem okresu spornego przywozu KLG 131 i 8471 trwającego od dnia 1 września 1997 r. do dnia 2 sierpnia 2000 r., duńskie organy celne wiedziały, że pozycja taryfowa produktów, dla których wydano wiążącą informację taryfową, była błędna, a jednak nie wycofały owej wiążącej informacji taryfowej. Z zaskarżonej decyzji wynika również, że przedmiotem analiz przeprowadzonych przez duńskie organy celne były nie tylko produkty, dla których wydano wiążące informacje taryfowe, ale także KLG 131, dla którego brak było wiążącej informacji taryfowej (motywy 9 i 10 zaskarżonej decyzji). W konsekwencji duńskie organy celne wiedziały, począwszy od listopada 19 99 r., że pozycja taryfowa jednego z dwóch produktów będących przedmiotem niniejszego sporu była błędna. Czekały one jednak do dnia 27 listopada 2000 r. z rozpoczęciem procedury pokrycia (motyw 13 zaskarżonej decyzji). Nie wycofały one również, kiedy miały ku temu sposobność, obowiązujących wiążących informacji taryfowych, które traciły ważność dnia 12 kwietnia 2000 r. Ponadto należy stwierdzić, że między listopadem 1999 r. a listopadem 2000 r. skarżąca sprowadziła pod pozycją taryfową 3504 nomenklatury ok. 240 t KLG 131 podczas trzynastu operacji przywozu i 40 t KLG 8471 podczas dwóch operacji przywozu, mimo że duńskie organy celne wiedziały, iż klasyfikacja taryfowa KLG w szerszym znaczeniu i w szczególności KLG 131 była błędna. Wreszcie w odniesieniu w szczególności do KLG 131 należy stwierdzić, że wbrew wskazaniom Komisji zawartym w jej pismach przywóz tego produktu przez skarżącą był w omawianym okresie znaczący, a mianowicie stanowił kilkaset ton i 45 operacji przywozu. Należy dodać, że strony są zgodne – co potwierdzono podczas rozprawy – co do faktu, iż omawiane produkty, o ile stanowią białka serwatkowe, nie mogły zostać zaklasyfikowane do pozycji taryfowej 3504 nomenklatury, jak jednak zostały zaklasyfikowane przez organy celne w wiążącej informacji taryfowej. Ponadto duńskie organy celne uznały ten fakt, gdyż w decyzji z dnia 27 listopada 2000 r. dotyczącej retrospektywnego zaksięgowania należności celnych przywozowych wskazały, że „[k]lasyfikacja do kodu towarowego 3504 [była] wykluczona, biorąc pod uwagę, że nie chodzi[ło] o białka mleczne, lecz białka serwatkowe”. Z powyższego wynika, że uwzględniając opis omawianych produktów w zgłoszeniach przywozowych, których przedmiotem były konkretnie białka serwatkowe, w szczególności „laktoglobulina”, organy celne powinny być w stanie wykryć błąd w klasyfikacji taryfowej.
            30. Po czwarte, należy stwierdzić, że ani duńskie organy celne, ani Komisja w zaskarżonej decyzji nie zakwestionowały kompletnego charakteru wszystkich zgłoszeń celnych przedstawionych przez skarżącą. W szczególności Komisja stwierdziła w zaskarżonej decyzji, że z wniosku skarżącej wynikało, iż „[z]ainteresowany [powinien] zostać uznany za działającego w dobrej wierze i przestrzegającego wszystkich obowiązujących przepisów w odniesieniu do zgłoszenia celnego” (motyw 39 zaskarżonej decyzji). Twierdzenie Komisji zawarte w jej pismach, według którego „opis towarów w zgłoszeniu nie był kompletny”, nie znajduje poparcia w zaskarżonej decyzji. Ponadto podczas rozprawy Komisja nie była w stanie wskazać podstawy prawnej, która pozwoliłaby uznać, że zgłoszenia celne dokonane przez skarżącą nie były pełne. Ponadto, w odniesieniu do twierdzenia Komisji, według którego skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów technicznych dotyczących KLG 131 i 8471, które pozwoliłyby określić ich klasyfikację taryfową, należy przypomnieć, że KLG 131 stanowiły część produktów będących przedmiotem analizy technicznej przeprowadzonej przez organy celne w 1999 r. (motyw 9 zaskarżonej decyzji). Co więcej, jest bezsporne, że KLG 131 i 8471 zostały po kontroli zaklasyfikowane przez duńskie organy celne do tej samej pozycji taryfowej co inne KLG, w tym również KLG, dla których wydano wiążącą informację taryfową. Wreszcie należy przypomnieć, że strony były zgodne co do faktu, iż omawiane produkty, o ile stanowiły białka serwatkowe, nie mogły zostać zaklasyfikowane do pozycji taryfowej 3504 nomenklatury. Należy zatem uznać, że opis towarów w zgłoszeniach przywozowych skarżącej, w szczególności „laktoglobulina”, to znaczy białko serwatkowe, był wystarczająco dokładny, by pozwolić organom celnym przynajmniej na określenie, że omawiane produkty nie mogły zostać zaklasyfikowane do rzeczonej pozycji taryfowej.
            31. Po piąte, podczas rozmowy telefonicznej ze skarżącą w dniu 2 listopada 1995 r. duńskie organy celne wskazały, że nie jest konieczne uzyskanie wiążącej informacji taryfowej dla produktu, w tym przypadku dla KLG 450, który był, według wniosku złożonego przez skarżącą, „w dużym stopniu identyczny” z produktem, dla którego wydano wiążącą informację taryfową, w tym przypadku z KLG 472. Owa rozmowa telefoniczna została potwierdzona pismem skierowanym przez skarżącą do duńskich organów celnych w dniu 3 listopada 1995 r., przy czym treść tego listu nie została później zakwestionowana, co Komisja stwierdziła w motywie 35 zaskarżonej decyzji. Same organy celne, cytując podniesione przed nimi zarzuty skarżącej, wskazały na fakt zaistnienia tej rozmowy telefonicznej i jej treści we wniosku złożonym Komisji. Ten stan faktyczny sprawił ponadto, że Komisja uznała w tym samym motywie zaskarżonej decyzji, iż duńskie organy celne popełniły błąd w odniesieniu do przywozu KLG 450 przed dniem 13 kwietnia 2000 r.
            32. W odniesieniu do produktów będących przedmiotem niniejszego sporu Komisja twierdzi w motywie 24 zaskarżonej decyzji, że zgodnie z wnioskiem złożonym przez duńskie organy celne brak zaksięgowania i umorzenie opłat celnych przywozowych byłyby uzasadnione, o ile „produkty nieobjęte wiążącą informacją taryfową byłyby z perspektywy klasyfikacji towarowej identyczne z produktami, dla których przedłożono wiążącą informację taryfową”. Te ustalenia faktyczne nie zostały zakwestionowane przez Komisję w zaskarżonej decyzji.
            33. Ponadto należy podkreślić, że jakakolwiek byłaby pozycja taryfowa wybrana przez duńskie organy celne w decyzji o pokryciu należności, całość omawianych KLG była zawsze klasyfikowana do tej samej pozycji taryfowej. Oznacza to, że dla duńskich organów celnych KLG 131 i 8471 były w ramach taryfy celnej produktami identycznymi z innymi przywożonymi KLG, w tym z tymi, dla których wydano wiążącą informację taryfową. Ocenę tę potwierdza również wniosek duńskich organów celnych złożony Komisji, w którym dodano, że „wszystkie próbki miały ogólną zawartość wagową białek równą przynajmniej 80% w przeliczeniu na suchą masę” lub że omawiane produkty „stanowiły koncentraty wielu białek serwatkowych o zawartości wagowej białek serwatkowych wyższej niż 80%”. Te ustalenia faktyczne zostały także przejęte przez Landsskatteretten w decyzji z dnia 13 września 2007 r. Tymczasem, uwzględniając wyjaśnienia dostarczone przez strony w ich pismach, w celu klasyfikacji taryfowej omawianych produktów rozróżnia się wyłącznie produkty o zawartości białek serwatkowych wyższej niż 80% i te o zawartości białek serwatkowych niższej niż 80%. Wynika z tego, że omawiane produkty, zgodnie z wyjaśnieniami złożonymi przez duńskie organy celne, były istotnie identyczne z perspektywy klasyfikacji taryfowej, co Komisja przyznała podczas rozprawy. W szczególności Komisja nie była w stanie wskazać podczas rozprawy elementów trwale rozróżniających sporne KLG, co pozwoliłoby uznać, że rzeczone KLG nie stanowią jednego typu towaru w rozumieniu przepisów celnych (wyrok Trybunału z dnia 2 grudnia 2010 r. w sprawie C-199/09 Schenker, Zb.Orz. s. I-12311, pkt 24). Ponadto Komisja nigdy nie zakwestionowała twierdzenia duńskich organów celnych co do tożsamości omawianych produktów z perspektywy taryfowej ani nie zażądała przekazania dodatkowych informacji. Należy w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z art. 871 ust. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania kodeksu celnego (Dz.U. L 253, s. 1), Komisja – jeżeli okaże się, że informacje przekazane przez państwo członkowskie są niewystarczające do podjęcia decyzji w sprawie przedstawionego jej przypadku przy pełnej znajomości faktów – może zażądać od tego państwa członkowskiego lub każdego innego państwa członkowskiego przekazania dodatkowych informacji. Z powyższego wynika, że w niniejszej sprawie skarżąca mogła uznać, iż KLG 131 i 8471, nawet jeśli nie wydano dla nich wiążącej informacji taryfowej, powinny były zostać zaklasyfikowane do tej samej pozycji taryfowej co produkty, dla których wydano wiążącą informację taryfową.
            34. W świetle ogółu powyższych okoliczności należy uznać, że duńskie organy celne popełniły błąd w rozumieniu art. 220 ust. 2 lit. b) kodeksu celnego w odniesieniu do klasyfikacji taryfowej KLG 131 i 8471. Zaskarżona decyzja narusza więc prawo w tym zakresie, o ile opiera się ona na braku takiego błędu.
            35. W konsekwencji, bez potrzeby badania drugiego zarzutu podniesionego przez skarżącą tytułem ewentualnym, należy uwzględnić pierwszy zarzut skargi i w konsekwencji stwierdzić nieważność art. 1 ust. 2 i 4 zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym przywozu KLG 131 i 8471.
            W przedmiocie kosztów
            36. Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Komisja przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem skarżącej – obciążyć ją kosztami postępowania.

            Sentencja
            Z powyższych względów
            SĄD (druga izba)
            orzeka, co następuje:
            1) Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 2 i 4 decyzji Komisji C(2010) 7592 wersja ostateczna z dnia 12 listopada 2010 r., stwierdzającej, że retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych było zasadne i że umorzenie tych należności nie było zasadne (sprawa REC 03/08), w zakresie dotyczącym przywozu koncentratów laktoglobuliny 131 i 8471.
            2) Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Recombined Dairy System A/S.

    ---documentbreak---

         WYROK SĄDU (druga izba)
      z dnia 5 czerwca 2013 r. (
            *1
         )
      „Unia celna — Przywóz koncentratów laktoglobuliny z Nowej Zelandii — Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych — Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych — Artykuł 220 ust. 2 lit. b) i art. 236 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92”
      W sprawie T-65/11

         Recombined Dairy System A/S, z siedzibą w Horsens (Dania), reprezentowana przez adwokatów T. Kristjánssona oraz T. Gøngego,
      strona skarżąca,
      przeciwko

         Komisji Europejskiej, reprezentowanej przez A.M. Caeirosa, L. Keppenne oraz B.R. Killmanna, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych przez adwokata P. Dyrberga,
      strona pozwana,
      mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności w części decyzji Komisji C(2010) 7692 wersja ostateczna z dnia 12 listopada 2010 r., stwierdzającej, że retrospektywne zaksięgowanie należności celnych przywozowych było zasadne i że umorzenie tych należności nie było zasadne (sprawa REC 03/08),
      SĄD (druga izba),
      w składzie: N.J. Forwood, prezes, F. Dehousse (sprawozdawca) i J. Schwarcz, sędziowie,
      sekretarz: C. Kristensen, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 6 grudnia 2012 r.,
      wydaje następujący

         Wyrok

         Okoliczności powstania sporu

               1

               Strona skarżąca, Recombined Dairy System A/S, dokonała przywozu do Unii Europejskiej koncentratów laktoglobuliny (zwanych dalej „KLG”) pochodzących z Nowej Zelandii. Istnieją różne rodzaje KLG, różniące się między sobą poziomem zawartości białek serwatkowych.

               2

               W latach 1993 i 1994 skarżąca przedłożyła duńskim organom celnym wnioski o wydanie wiążących informacji taryfowych dla dziesięciu KLG, w tym KLG 312, 392 i 472. Wiążące informacje taryfowe dla tych trzech produktów zostały wydane skarżącej na podstawie otrzymanych informacji i bez przeprowadzenia analizy produktów. Informacje przekazane przez skarżącą i powtórzone w wiążących informacjach taryfowych wskazywały mianowicie poziom białek serwatkowych obliczony w przeliczeniu na suchą masę przekraczający 80% oraz mieszankę 75% beta-laktoglobuliny i immunoglobuliny z 25% innych białek serwatkowych. Omawiane KLG zostały zaklasyfikowane do pozycji 3504 Nomenklatury scalonej znajdującej się w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 256, s. 1), ze zmianami (zwanej dalej „nomenklaturą”). W pozycji taryfowej 3504 nomenklatury mowa jest w szczególności o „koncentracie białek serwatkowych”. Wiążące informacje taryfowe dla tych trzech produktów były ważne od dnia 13 kwietnia 1994 r. do dnia 12 kwietnia 2000 r.

               3

               W 1995 r. skarżąca przedłożyła duńskim organom celnym wniosek o wydanie wiążącej informacji taryfowej dla KLG 450. Powyższe organy poinformowały skarżącą, że nowa wiążąca informacja taryfowa nie jest konieczna, ponieważ KLG 450 jest w znacznym stopniu identyczny z KLG 472, dla którego wiążąca informacja taryfowa została już przedłożona. Skarżąca wycofała swój wniosek. W konsekwencji nie otrzymała ona wiążącej informacji taryfowej dla KLG 450.

               4

               Dla innych typów produktów, a mianowicie KLG 131 i 8471, skarżąca nie przedłożyła wniosku o wydanie wiążącej informacji taryfowej.

               5

               W następstwie analizy próbki, na podstawie której wykazano, że zawartość białek serwatkowych jest niższa niż początkowo zadeklarowano (mianowicie zawartość białek serwatkowych jest niższa niż 80%), duńskie organy celne przystąpiły do analizy całości KLG przywożonych przez skarżącą. Na tej podstawie w dniu 27 listopada 2000 r. postanowiły one zaklasyfikować KLG 131, 312, 392, 450 i 8471 do pozycji taryfowej 0404 nomenklatury i retrospektywnie zaksięgować należności celne przywozowe związane z tymi produktami. W rzeczonej pozycji taryfowej była mowa w szczególności o „serwatce, nawet skoncentrowanej”. W owej decyzji duńskie organy celne wskazały również, że jeżeli początkowo deklarowana przez skarżącą zawartość białek serwatkowych byłaby poprawna (mianowicie zawartość białek serwatkowych byłaby wyższa od 80%), zaklasyfikowałyby omawiane produkty do pozycji taryfowej 3502 nomenklatury. W rzeczonej pozycji mowa była w szczególności o „koncentratach wielu białek serwatkowych zawierających, w przeliczeniu na suchą masę, ponad 80% białek serwatkowych”. Duńskie organy celne nie zgodziły się zatem na zaklasyfikowanie omawianych produktów do pozycji taryfowej 3504 nomenklatury.

               6

               Jako że skarżąca sprzeciwiała się klasyfikacji taryfowej i zastosowanej metodzie analizy, duńskie organy celne zmieniły swoją metodę i ostatecznie uznały, że początkowo deklarowana przez skarżącą zawartość białek KLG była poprawna (w szczególności zawartość procentowa białek KLG w przeliczeniu na suchą masę była wyższa niż 80%). Duńskie organy celne postanowiły ponownie zbadać przeprowadzoną klasyfikację taryfową i zmieniły swoją decyzję, klasyfikując KLG 131, 312, 392, 450 i 8471 do pozycji taryfowej 3502 nomenklatury. Ta zmiana klasyfikacji taryfowej pozostała bez wpływu na decyzję owych organów o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych przywozowych w odniesieniu do omawianych produktów.

               7

               Dnia 13 czerwca 2005 r. skarżąca przedłożyła duńskim organom celnym wniosek o umorzenie opłat celnych przywozowych na podstawie art. 220 ust. 2 lit. b) w związku z art. 236, a także na podstawie art. 239 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1, zwany dalej „kodeksem celnym”). Przedmiotem jej wniosku był przywóz KLG w okresie od dnia 1 września 1997 r. do dnia 2 sierpnia 2000 r., dla których to KLG albo nigdy nie wydano wiążącej informacji taryfowej, albo okres ważności uprzednio wydanej wiążącej informacji taryfowej już wygasł w momencie przywozu. Duńskie organy celne odrzuciły ów wniosek decyzją z dnia 1 sierpnia 2005 r.

               8

               Dnia 22 września 2005 r. skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji przed Landsskatteretten (krajowym sądem podatkowym, Dania).

               9

               Dnia 13 września 2007 r. Landsskatteretten nakazał duńskim organom celnym przedłożyć wniosek skarżącej do rozstrzygnięcia przez Komisję Wspólnot Europejskich. Landsskatteretten uznał w szczególności, iż uwzględniając okoliczności w niniejszej sprawy, nie można wykluczyć, że warunki wskazane w art. 220 ust. 2 lit. b) lub w art. 239 kodeksu celnego zostały spełnione.

               10

               Dnia 6 października 2008 r. duńskie organy celne złożyły Komisji wniosek o wydanie na podstawie art. 220 ust. 2 lit. b) kodeksu celnego decyzji, czy nieprzystąpienie do retrospektywnego zaksięgowania należności celnych przywozowych było zasadne i ewentualnie czy na podstawie art. 239 kodeksu celnego zasadne było umorzenie rzeczonych należności.

               11

               Poprzez decyzję C(2010) 7692 wersja ostateczna z dnia 12 listopada 2010 r., stwierdzającą, że retrospektywne zaksięgowanie należności celnych przywozowych było zasadne i że umorzenie tych należności nie było zasadne (sprawa REC 03/08) (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”), Komisja uznała, po pierwsze, że na podstawie art. 220 ust. 2 lit. b) kodeksu celnego zasadne było nieprzystąpienie do retrospektywnego zaksięgowania należności celnych przywozowych dla przywozu KLG 450 przed dniem 13 kwietnia 2000 r. Dla przywozu innych produktów, a mianowicie KLG 131, 312, 392 i 8471 oraz KLG 450 przywiezionych po dniu 13 kwietnia 2000 r., Komisja uznała, że zasadne było przystąpienie do retrospektywnego uwzględnienia należności celnych przywozowych. Po drugie, Komisja uznała na podstawie art. 239 kodeksu celnego, że umorzenie należności celnych przywozowych było zasadne dla przywozu KLG 312 i 392 oraz dla przywozu KLG 450 dokonanego po dniu 13 kwietnia 2000 r. Stwierdziła ona natomiast, że jakiekolwiek umorzenie należności celnych przywozowych nie było zasadne dla przywozu KLG 131 i 8471. Wskazała w tym względzie, że nie zaistniała żadna szczególna sytuacja w rozumieniu art. 239 kodeksu celnego, skoro skarżąca nigdy nie wnioskowała o wiążącą informację taryfową dla tych produktów.

         Przebieg postępowania i żądania stron

               12

               Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 28 stycznia 2011 r. skarżąca wniosła niniejszą skargę.

               13

               Po zapoznaniu się ze sprawozdaniem sędziego sprawozdawcy Sąd (druga izba) postanowił otworzyć ustny etap postępowania.

               14

               Na rozprawie w dniu 6 grudnia 2012 r. wysłuchano wystąpień stron oraz ich odpowiedzi na pytania zadane ustnie przez Sąd.

               15

               Skarżąca wnosi do Sądu o:

                        —

                        stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 i 4 zaskarżonej decyzji;

                        —

                        obciążenie Komisji kosztami postępowania.

               16

               Komisja wnosi do Sądu o:

                        —

                        oddalenie skargi;

                        —

                        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

         Co do prawa

               17

               Na wstępie należy stwierdzić, że jak potwierdziła skarżąca na rozprawie, niniejsza skarga ma na celu stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 i 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy on przywozu KLG 131 i 8471.

               18

               Na poparcie skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty. Pierwszy zarzut, podniesiony jako zarzut główny, dotyczy naruszenia art. 220 ust. 2 lit. b) oraz art. 236 kodeksu celnego. Drugi zarzut, podniesiony tytułem żądania ewentualnego, dotyczy naruszenia art. 239 kodeksu celnego.

               19

               Sąd uważa, że badanie należy zacząć od pierwszego z zarzutów podniesionych przez skarżącą.

               20

               Skarżąca podnosi co do zasady, że klasyfikacja omawianych KLG do pozycji taryfowej 3504 nomenklatury stanowi błąd popełniony przez duńskie organy celne niezależnie od faktu, czy dla rzeczonych KLG została wydana wiążąca informacja taryfowa.

               21

               Komisja kwestionuje zarzuty skarżącej. Wskazuje w szczególności, że ogólnie nie wszystkie KLG są identyczne w ramach taryfy celnej. Podnosi ona również, że dla produktów omawianych w niniejszym sporze nie przedłożono żadnej wiążącej informacji taryfowej. Ponadto wielkość przywozu KLG 131 i 8471 nie była znacząca. Wreszcie nie przedstawiono żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że opis towaru w zgłoszeniu celnym odpowiadał specyfikacjom nomenklatury.

               22

               Na wstępie należy przypomnieć, że procedury określone w art. 220 i 239 kodeksu celnego mają ten sam cel, a mianowicie ograniczenie przypadków retrospektywnego pokrycia należności celnych przywozowych lub wywozowych do tych sytuacji, w których jest ono uzasadnione i w których jest ono zgodne z podstawowymi zasadami, takimi jak zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań. Ponadto zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych lub wywozowych, które mogą zostać przyznane tylko na określonych warunkach oraz w precyzyjnie wskazanych okolicznościach, stanowią wyjątek od ogólnego reżimu prawnego przywozu i wywozu, i w rezultacie wykładni przepisów przewidujących taki zwrot lub takie umorzenie należy dokonywać w sposób ścisły (zob. postanowienie Trybunału z dnia 1 października 2009 r. w sprawie Agrar-Invest-Tatschl przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I-9265, pkt 52, 53 i przytoczone tam orzecznictwo).

               23

               Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 220 ust. 2 lit. b) kodeksu celnego właściwe organy nie dokonują retrospektywnego zaksięgowania, jeżeli spełnione są trzy kumulatywne przesłanki. Przede wszystkim brak pokrycia należności celnych przywozowych musi wynikać z błędu właściwych organów, następnie – musi to być błąd, który nie mógł w racjonalny sposób zostać wykryty przez działającego w dobrej wierze płatnika, i wreszcie – zgłoszenie celne płatnika musi być zgodne z wszystkimi przepisami obowiązującymi w tym przedmiocie. Gdy spełnione są te przesłanki, płatnik ma prawo, aby nie zostało dokonane retrospektywne pokrycie (zob. wyrok z dnia 18 października 2007 r. w sprawie C-173/06 Agrover, Zb.Orz. s. I-8783, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo).

               24

               W odniesieniu do pierwszej przesłanki należy przypomnieć, że art. 220 ust. 2 lit. b) kodeksu celnego ma na celu ochronę uzasadnionych oczekiwań płatnika co do zasadności ogółu elementów decyzji o pobraniu lub niepobraniu należności celnych. Uzasadnione oczekiwania płatnika zasługują na ochronę przewidzianą w tym przepisie, wyłącznie gdy to właśnie „same” właściwe organy stworzyły podstawy oczekiwań płatnika. Zatem jedynie błędy wynikające z działania właściwych organów powodują powstanie uprawnienia do odstąpienia od retrospektywnego pokrycia należności celnych (zob. ww. w pkt 23 wyrok w sprawie Agrover, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo).

               25

               Ta przesłanka nie może zasadniczo zostać uznana za spełnioną, jeżeli właściwe organy zostały wprowadzone w błąd przez nieprecyzyjne zgłoszenia eksportera, których weryfikacja czy ocena nie leży w ich gestii. W takim przypadku to płatnik ponosi ryzyko wynikające z dokumentu handlowego, który podczas dalszej kontroli okazuje się fałszywy (zob. wyrok Trybunału z dnia 14 listopada 2002 r. w sprawie C-251/00 Ilumitrónica, Rec. s. I-10433, pkt 43, 44 i przytoczone tam orzecznictwo). Zgodnie z orzecznictwem można natomiast uznać, że właściwe organy popełniły błąd, jeżeli nie podniosły żadnego sprzeciwu wobec klasyfikacji taryfowej towarów dokonanej przez podmiot gospodarczy w zgłoszeniach celnych i jeżeli rzeczone zgłoszenia zawierały wszystkie dane konieczne do zastosowania omawianych przepisów, skutkiem czego dalsza kontrola, do której mogą przystąpić właściwe organy, nie mogłaby ujawnić nowych okoliczności. Tak jest w szczególności w przypadku, w którym wszystkie zgłoszenia celne przedstawione przez podmiot gospodarczy były kompletne, bowiem zawierały w szczególności opis towaru według specyfikacji nomenklatury obok zgłoszonej pozycji taryfowej, i jeżeli omawiany przywóz osiągnął pewną wielkość i miał miejsce podczas stosunkowo długiego okresu, w którym nie zakwestionowano pozycji taryfowej (zob. wyrok Trybunału z dnia 1 kwietnia 1993 r. w sprawie C-250/91 Hewlett Packard France, Rec. s. I-1819, pkt 19, 20 i przytoczone tam orzecznictwo).

               26

               W niniejszej sprawie Komisja uznała w zaskarżonej decyzji, w zakresie dotyczącym przywozu KLG 131 i 8471, że duńskie organy celne nie popełniły żadnego błędu o tyle, o ile skarżącej nie wydano żadnej wiążącej informacji taryfowej dla tych produktów (motyw 31 zaskarżonej decyzji). Ponadto Komisja uznała, że jeśli chodzi o zgłoszenie celne, skarżąca działała w dobrej wierze i zastosowała się do wszystkich obowiązujących wówczas przepisów (motyw 39 zaskarżonej decyzji).

               27

               Po pierwsze, należy odrzucić na wstępie przejęte w zaskarżonej decyzji i powtórzone przed Sądem argumenty Komisji, wedle których co do zasady nieprzedłożenie wiążącej informacji taryfowej nie pozwala na stwierdzenie błędu organów celnych. Fakt, iż skarżąca nie wnosiła o wydanie wiążącej informacji taryfowej dla omawianych produktów, nie oznacza bowiem, że organy celne nie popełniły błędu. Każda odmienna wykładnia pozbawiałaby sensu art. 220 ust. 2 lit. b) kodeksu celnego. Ponadto w orzecznictwie uznano, że organy celne mogły popełnić błąd w sytuacjach, w których skarżąca nie była uprawniona do złożenia wniosku o wydanie wiążącej informacji taryfowej lub nie złożyła takiego wniosku (wyrok Trybunału z dnia 22 października 1987 r. w sprawie 314/85 Foto-Frost, Rec. s. 4199).

               28

               Po drugie, należy stwierdzić, że jak wynika z zaskarżonej decyzji, duńskie organy celne popełniły błąd w klasyfikacji taryfowej przy wydawaniu wiążącej informacji taryfowej (motywy 24 i 33 zaskarżonej decyzji).

               29

               Po trzecie, Komisja wskazuje w motywie 45 zaskarżonej decyzji, że od listopada 1999 r., czyli przed końcem okresu spornego przywozu KLG 131 i 8471 trwającego od dnia 1 września 1997 r. do dnia 2 sierpnia 2000 r., duńskie organy celne wiedziały, że pozycja taryfowa produktów, dla których wydano wiążącą informację taryfową, była błędna, a jednak nie wycofały owej wiążącej informacji taryfowej. Z zaskarżonej decyzji wynika również, że przedmiotem analiz przeprowadzonych przez duńskie organy celne były nie tylko produkty, dla których wydano wiążące informacje taryfowe, ale także KLG 131, dla którego brak było wiążącej informacji taryfowej (motywy 9 i 10 zaskarżonej decyzji). W konsekwencji duńskie organy celne wiedziały, począwszy od listopada 1999 r., że pozycja taryfowa jednego z dwóch produktów będących przedmiotem niniejszego sporu była błędna. Czekały one jednak do dnia 27 listopada 2000 r. z rozpoczęciem procedury pokrycia (motyw 13 zaskarżonej decyzji). Nie wycofały one również, kiedy miały ku temu sposobność, obowiązujących wiążących informacji taryfowych, które traciły ważność dnia 12 kwietnia 2000 r. Ponadto należy stwierdzić, że między listopadem 1999 r. a listopadem 2000 r. skarżąca sprowadziła pod pozycją taryfową 3504 nomenklatury ok. 240 t KLG 131 podczas trzynastu operacji przywozu i 40 t KLG 8471 podczas dwóch operacji przywozu, mimo że duńskie organy celne wiedziały, iż klasyfikacja taryfowa KLG w szerszym znaczeniu i w szczególności KLG 131 była błędna. Wreszcie w odniesieniu w szczególności do KLG 131 należy stwierdzić, że wbrew wskazaniom Komisji zawartym w jej pismach przywóz tego produktu przez skarżącą był w omawianym okresie znaczący, a mianowicie stanowił kilkaset ton i 45 operacji przywozu. Należy dodać, że strony są zgodne – co potwierdzono podczas rozprawy – co do faktu, iż omawiane produkty, o ile stanowią białka serwatkowe, nie mogły zostać zaklasyfikowane do pozycji taryfowej 3504 nomenklatury, jak jednak zostały zaklasyfikowane przez organy celne w wiążącej informacji taryfowej. Ponadto duńskie organy celne uznały ten fakt, gdyż w decyzji z dnia 27 listopada 2000 r. dotyczącej retrospektywnego zaksięgowania należności celnych przywozowych wskazały, że „[k]lasyfikacja do kodu towarowego 3504 [była] wykluczona, biorąc pod uwagę, że nie chodzi[ło] o białka mleczne, lecz białka serwatkowe”. Z powyższego wynika, że uwzględniając opis omawianych produktów w zgłoszeniach przywozowych, których przedmiotem były konkretnie białka serwatkowe, w szczególności „laktoglobulina”, organy celne powinny być w stanie wykryć błąd w klasyfikacji taryfowej.

               30

               Po czwarte, należy stwierdzić, że ani duńskie organy celne, ani Komisja w zaskarżonej decyzji nie zakwestionowały kompletnego charakteru wszystkich zgłoszeń celnych przedstawionych przez skarżącą. W szczególności Komisja stwierdziła w zaskarżonej decyzji, że z wniosku skarżącej wynikało, iż „[z]ainteresowany [powinien] zostać uznany za działającego w dobrej wierze i przestrzegającego wszystkich obowiązujących przepisów w odniesieniu do zgłoszenia celnego” (motyw 39 zaskarżonej decyzji). Twierdzenie Komisji zawarte w jej pismach, według którego „opis towarów w zgłoszeniu nie był kompletny”, nie znajduje poparcia w zaskarżonej decyzji. Ponadto podczas rozprawy Komisja nie była w stanie wskazać podstawy prawnej, która pozwoliłaby uznać, że zgłoszenia celne dokonane przez skarżącą nie były pełne. Ponadto, w odniesieniu do twierdzenia Komisji, według którego skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów technicznych dotyczących KLG 131 i 8471, które pozwoliłyby określić ich klasyfikację taryfową, należy przypomnieć, że KLG 131 stanowiły część produktów będących przedmiotem analizy technicznej przeprowadzonej przez organy celne w 1999 r. (motyw 9 zaskarżonej decyzji). Co więcej, jest bezsporne, że KLG 131 i 8471 zostały po kontroli zaklasyfikowane przez duńskie organy celne do tej samej pozycji taryfowej co inne KLG, w tym również KLG, dla których wydano wiążącą informację taryfową. Wreszcie należy przypomnieć, że strony były zgodne co do faktu, iż omawiane produkty, o ile stanowiły białka serwatkowe, nie mogły zostać zaklasyfikowane do pozycji taryfowej 3504 nomenklatury. Należy zatem uznać, że opis towarów w zgłoszeniach przywozowych skarżącej, w szczególności „laktoglobulina”, to znaczy białko serwatkowe, był wystarczająco dokładny, by pozwolić organom celnym przynajmniej na określenie, że omawiane produkty nie mogły zostać zaklasyfikowane do rzeczonej pozycji taryfowej.

               31

               Po piąte, podczas rozmowy telefonicznej ze skarżącą w dniu 2 listopada 1995 r. duńskie organy celne wskazały, że nie jest konieczne uzyskanie wiążącej informacji taryfowej dla produktu, w tym przypadku dla KLG 450, który był, według wniosku złożonego przez skarżącą, „w dużym stopniu identyczny” z produktem, dla którego wydano wiążącą informację taryfową, w tym przypadku z KLG 472. Owa rozmowa telefoniczna została potwierdzona pismem skierowanym przez skarżącą do duńskich organów celnych w dniu 3 listopada 1995 r., przy czym treść tego listu nie została później zakwestionowana, co Komisja stwierdziła w motywie 35 zaskarżonej decyzji. Same organy celne, cytując podniesione przed nimi zarzuty skarżącej, wskazały na fakt zaistnienia tej rozmowy telefonicznej i jej treści we wniosku złożonym Komisji. Ten stan faktyczny sprawił ponadto, że Komisja uznała w tym samym motywie zaskarżonej decyzji, iż duńskie organy celne popełniły błąd w odniesieniu do przywozu KLG 450 przed dniem 13 kwietnia 2000 r.

               32

               W odniesieniu do produktów będących przedmiotem niniejszego sporu Komisja twierdzi w motywie 24 zaskarżonej decyzji, że zgodnie z wnioskiem złożonym przez duńskie organy celne brak zaksięgowania i umorzenie opłat celnych przywozowych byłyby uzasadnione, o ile „produkty nieobjęte wiążącą informacją taryfową byłyby z perspektywy klasyfikacji towarowej identyczne z produktami, dla których przedłożono wiążącą informację taryfową”. Te ustalenia faktyczne nie zostały zakwestionowane przez Komisję w zaskarżonej decyzji.

               33

               Ponadto należy podkreślić, że jakakolwiek byłaby pozycja taryfowa wybrana przez duńskie organy celne w decyzji o pokryciu należności, całość omawianych KLG była zawsze klasyfikowana do tej samej pozycji taryfowej. Oznacza to, że dla duńskich organów celnych KLG 131 i 8471 były w ramach taryfy celnej produktami identycznymi z innymi przywożonymi KLG, w tym z tymi, dla których wydano wiążącą informację taryfową. Ocenę tę potwierdza również wniosek duńskich organów celnych złożony Komisji, w którym dodano, że „wszystkie próbki miały ogólną zawartość wagową białek równą przynajmniej 80% w przeliczeniu na suchą masę” lub że omawiane produkty „stanowiły koncentraty wielu białek serwatkowych o zawartości wagowej białek serwatkowych wyższej niż 80%”. Te ustalenia faktyczne zostały także przejęte przez Landsskatteretten w decyzji z dnia 13 września 2007 r. Tymczasem, uwzględniając wyjaśnienia dostarczone przez strony w ich pismach, w celu klasyfikacji taryfowej omawianych produktów rozróżnia się wyłącznie produkty o zawartości białek serwatkowych wyższej niż 80% i te o zawartości białek serwatkowych niższej niż 80%. Wynika z tego, że omawiane produkty, zgodnie z wyjaśnieniami złożonymi przez duńskie organy celne, były istotnie identyczne z perspektywy klasyfikacji taryfowej, co Komisja przyznała podczas rozprawy. W szczególności Komisja nie była w stanie wskazać podczas rozprawy elementów trwale rozróżniających sporne KLG, co pozwoliłoby uznać, że rzeczone KLG nie stanowią jednego typu towaru w rozumieniu przepisów celnych (wyrok Trybunału z dnia 2 grudnia 2010 r. w sprawie C-199/09 Schenker, Zb.Orz. s. I-12311, pkt 24). Ponadto Komisja nigdy nie zakwestionowała twierdzenia duńskich organów celnych co do tożsamości omawianych produktów z perspektywy taryfowej ani nie zażądała przekazania dodatkowych informacji. Należy w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z art. 871 ust. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania kodeksu celnego (Dz.U. L 253, s. 1), Komisja – jeżeli okaże się, że informacje przekazane przez państwo członkowskie są niewystarczające do podjęcia decyzji w sprawie przedstawionego jej przypadku przy pełnej znajomości faktów – może zażądać od tego państwa członkowskiego lub każdego innego państwa członkowskiego przekazania dodatkowych informacji. Z powyższego wynika, że w niniejszej sprawie skarżąca mogła uznać, iż KLG 131 i 8471, nawet jeśli nie wydano dla nich wiążącej informacji taryfowej, powinny były zostać zaklasyfikowane do tej samej pozycji taryfowej co produkty, dla których wydano wiążącą informację taryfową.

               34

               W świetle ogółu powyższych okoliczności należy uznać, że duńskie organy celne popełniły błąd w rozumieniu art. 220 ust. 2 lit. b) kodeksu celnego w odniesieniu do klasyfikacji taryfowej KLG 131 i 8471. Zaskarżona decyzja narusza więc prawo w tym zakresie, o ile opiera się ona na braku takiego błędu.

               35

               W konsekwencji, bez potrzeby badania drugiego zarzutu podniesionego przez skarżącą tytułem ewentualnym, należy uwzględnić pierwszy zarzut skargi i w konsekwencji stwierdzić nieważność art. 1 ust. 2 i 4 zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym przywozu KLG 131 i 8471.

         W przedmiocie kosztów

               36

               Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Komisja przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem skarżącej – obciążyć ją kosztami postępowania.

               Z powyższych względów
               SĄD (druga izba)
               orzeka, co następuje:

                           1)

                           Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 2 i 4 decyzji Komisji C(2010) 7592 wersja ostateczna z dnia 12 listopada 2010 r., stwierdzającej, że retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych było zasadne i że umorzenie tych należności nie było zasadne (sprawa REC 03/08), w zakresie dotyczącym przywozu koncentratów laktoglobuliny 131 i 8471.

                           2)

                           Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Recombined Dairy System A/S.

                           Forwood

                           Dehousse

                           Schwarcz

                     Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 5 czerwca 2013 r.
                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: duński.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 6 września 2012 r.#Lowlands Design Holding BV przeciwko Minister van Financiën.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden.#Wspólna taryfa celna – Nomenklatura scalona – Klasyfikacja taryfowa – Śpiworki dla niemowląt i małych dzieci – Podpozycje 6209 20 00 lub 6211 42 90.#Sprawa C‑524/11.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (szósta izba)
      z dnia 6 września 2012 r. (
            *1
         )
      „Wspólna taryfa celna — Nomenklatura scalona — Klasyfikacja taryfowa — Śpiworki dla niemowląt i małych dzieci — Podpozycje 6209 20 00 lub 6211 42 90”
      W sprawie C-524/11
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) postanowieniem z dnia 23 września 2011 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 17 października 2011 r., w postępowaniu:

         Lowlands Design Holding BV

      przeciwko

         Minister van Financiën,

      TRYBUNAŁ (szósta izba),
      w składzie: U. Lõhmus, prezes izby, A. Rosas i C.G. Fernlund (sprawozdawca), sędziowie,
      rzecznik generalny: J. Mazák,
      sekretarz: A. Calot Escobar,
      uwzględniając procedurę pisemną,
      rozważywszy uwagi przedstawione:

               —

               w imieniu Lowlands Design Holding BV przez G. van Slootena, belastingadviseur,

               —

               w imieniu rządu niderlandzkiego przez C.M. Wissels oraz M.A.M. de Ree, działające w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu Komisji Europejskiej przez L. Bouyon oraz F. Wilmana, działających w charakterze pełnomocników,

         podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący

         Wyrok

               1

               Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy interpretacji Nomenklatury scalonej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 256, s. 1), zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. (Dz.U. L 286, s. 1) (zwanej dalej „CN”), w szczególności interpretacji podpozycji 6209 20 00 i 6211 42 90.

               2

               Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy spółką Lowlands Design Holding BV (zwaną dalej „Lowlands Design”) a Minister van Financiën (ministrem finansów) w przedmiocie klasyfikacji taryfowej śpiworków („trappelzakken”).

         Ramy prawne

         Międzynarodowa klasyfikacja taryfowa

               3

               Międzynarodowa konwencja ustanawiająca Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów (zwany dalej „HS”) sporządzona w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983 r. oraz protokół zmian do tej konwencji z dnia 24 czerwca 1986 r. (zwana dalej „konwencją w sprawie HS”) zostały zatwierdzone w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej decyzją Rady 87/369/EWG z dnia 7 kwietnia 1987 r. (Dz.U. L 198, s. 1).

               4

               Przekształcona w Światową Organizację Celną Rada Współpracy Celnej, powołana na podstawie międzynarodowej konwencji w sprawie jej ustanowienia sporządzonej w Brukseli w dniu 15 grudnia 1950 r., zatwierdza na warunkach określonych w art. 8 konwencji w sprawie HS noty wyjaśniające i opinie klasyfikacyjne do HS przygotowane przez Komitet HS, którego organizację reguluje art. 6 tej konwencji. Zgodnie z art. 7 ust. 1 konwencji w sprawie HS zadaniem tego komitetu jest w szczególności przedstawianie propozycji zmian do konwencji, przygotowywanie not wyjaśniających, opinii klasyfikacyjnych i innych informacji w celu interpretacji HS.

               5

               Znajdująca się w dziale 61 nomenklatury HS, zatytułowanym „Odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt, z dzianin”, nota 6 lit. a) w brzmieniu z 2005 r., mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych postępowania przed sądem krajowym, przewiduje w szczególności, że dla celów interpretacji pozycji 61.11 „wyrażenie odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt oznacza artykuły dla małych dzieci o wysokości ciała nieprzekraczającej 86 cm; dotyczy ono również pieluszek dla niemowląt”.

               6

               Zgodnie z notą 4 w dziale 62 HS, zatytułowanym „Odzież i dodatki odzieżowe, inne niż z dzianin”:
               „W pozycji 62.09:

                        a)

                        określenie odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt oznacza artykuły dla małych dzieci o wysokości ciała nieprzekraczającej 86 cm; dotyczy ono również pieluszek dla niemowląt;

                        b)

                        artykuły, które według wstępnej oceny mogłyby być klasyfikowane zarówno do pozycji 62.09, jak i do innych pozycji niniejszego działu, należy klasyfikować do pozycji 62.09”.

               7

               Nota wyjaśniająca HS do pozycji 62.09 ma następujące brzmienie:
               „62.09 Odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt
               6209.10 Z wełny lub z cienkiej sierści zwierzęcej
               6209.20 Z bawełny
               6209.30 Z włókien syntetycznych
               6209.90 Z pozostałych materiałów włókienniczych
               Zgodnie z notą 4 lit. a) niniejszego działu wyrażenie odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt oznacza artykuły dla małych dzieci o wysokości ciała nieprzekraczającej 86 cm; dotyczy ono również pieluszek dla niemowląt.
               Wśród artykułów objętych niniejszą pozycją można wymienić: sukienki do chrztu, ubranka typu pajacyk, śpioszki, śliniaczki, rękawiczki, mitenki i rękawice z jednym palcem, obuwie bez podeszwy (zewnętrznej) przyklejonej, przyszytej lub w inny sposób przymocowanej do cholewki, dla niemowląt.
               Należy zauważyć, że artykuły, które mogą być klasyfikowane zarówno do niniejszej pozycji, jak i do innych pozycji niniejszego działu, należy klasyfikować do pozycji 62.09 [zob. nota 4 lit. b)] niniejszego działu.
               Niniejsza pozycja nie obejmuje pieluszek dla niemowląt z papieru, z waty celulozowej (nr 48.18) lub wstęg z włókien celulozowych (nr 56.01), czapek dla niemowląt (nr 65.05) ani innych dodatków bardziej szczegółowo opisanych w innych działach nomenklatury”.

         Nomenklatura scalona

               8

               Ogólne reguły interpretacji CN, zawarte w części pierwszej sekcji I A załącznika I do rozporządzenia nr 2658/87, stanowią:
               „Klasyfikacja towarów w [CN] podlega następującym regułom:

                        1.

                        Tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następującymi regułami:

                  [...]

                        3.

                        Jeżeli stosując regułę 2 b) lub z innego powodu, towary pozornie mogą być klasyfikowane do dwu lub więcej pozycji, klasyfikacji dokonać należy w sposób następujący:

                                 a)

                                 pozycja określająca towar w sposób najbardziej szczegółowy ma pierwszeństwo przed pozycjami określającymi towar w sposób bardziej ogólny. W przypadku gdy dwie pozycje lub więcej odnosi się tylko do części materiałów czy substancji zawartych w mieszaninie lub w wyrobie złożonym albo tylko do części towarów w zestawach przeznaczonych do sprzedaży detalicznej, pozycje te należy uważać za równorzędne, nawet gdy jedna z nich określa dany wyrób w sposób bardziej szczegółowy lub bardziej pełny;

                                 b)

                                 do wyrobów stanowiących mieszaniny wyrobów składających się z różnych materiałów lub wytworzonych z różnych komponentów oraz wyrobów stanowiących komplety do sprzedaży detalicznej, których klasyfikacja w myśl reguły 3 a) nie może być przeprowadzona, należy stosować pozycję obejmującą materiał lub komponent decydujący o zasadniczym charakterze wyrobu, jeżeli takie kryterium jest możliwe do zastosowania;

                                 c)

                                 jeżeli nie można przeprowadzić klasyfikacji według zasad określonych w regule 3 a) lub b), należy stosować pozycję, która w kolejności numerycznej jest ostatnia z pozycji możliwych do zastosowania.

                  [...]

                        6.

                        Klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej”.

               9

               Druga część CN zawiera sekcję XI, dotyczącą materiałów i artykułów włókienniczych. Sekcja ta obejmuje działy 61 i 62, zatytułowane, odpowiednio, „Odzież i dodatki odzieżowe, z dzianin” oraz „Odzież i dodatki odzieżowe, inne niż z dzianin”. Dział 62 CN zawiera następujące pozycje i podpozycje:
               „6209 Odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt
               [...]
               6209 20 00 – z bawełny
               [...]
               6211 Dresy, ubiory narciarskie i stroje kąpielowe; pozostała odzież:
               [...]

                        —

                        pozostała odzież damska lub dziewczęca:

                  […]
               6211 42 – – z bawełny
               […]
               6211 42 90 – – – pozostałe
               […]”.

               10

               Zgodnie z uwagą 1 do sekcji XI CN:
               „Niniejsza sekcja nie obejmuje:
               [...]

                        s)

                        artykułów objętych działem 94 (na przykład mebli, pościeli, lamp i opraw oświetleniowych)”.

               11

               Wspomniany dział 62 zawiera ponadto dwie następujące uwagi:

                        „1.

                        Dział niniejszy dotyczy wyłącznie artykułów gotowych z dowolnego materiału tekstylnego innego niż watolina, z wyłączeniem artykułów z dzianin (innych niż te objęte pozycją 6212).

                  [...]

                        4.

                        W pozycji 6209:

                                 a)

                                 określenie »odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt« oznacza artykuły dla małych dzieci o wysokości ciała nieprzekraczającej 86 cm; dotyczy ono również pieluszek dla niemowląt;

                  [...]

                        8.

                        […]
                        Odzież, której nie można uznać za odzież męską lub chłopięcą lub za odzież damską lub dziewczęcą, powinna być klasyfikowana jako ta ostatnia”.

               12

               Dział 94 stanowi część sekcji XX CN. Sekcja ta jest zatytułowana „Artykuły przemysłowe różne”. Dział 94, zatytułowany „Meble; pościel, materace, stelaże pod materace, poduszki i podobne artykuły wypchane; lampy i opraw oświetleniowe, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone; reklamy świetlne, podświetlane tablice i znaki informacyjne i podobne, budynki prefabrykowane”, obejmuje pozycję 9404, o następującym brzmieniu:
               „9404 Stelaże pod materace; artykuły pościelowe i podobne (na przykład materace, kołdry, pierzyny, poduszki, pufy i jaśki) wyposażone w sprężyny lub wypchane, lub zawierające wewnątrz dowolny materiał, lub wykonane z gumy lub z tworzyw sztucznych, komórkowych, nawet pokryte:
               9404 10 00 ‐ Stelaże pod materace

                        —

                        Materace:

                  9404 21 ‐ ‐ Z gumy lub z tworzyw sztucznych, komórkowych, nawet pokryte:
               [...]
               9404 29 ‐ ‐ Z pozostałych materiałów:
               [...]
               9404 30 00 ‐ Śpiwory”.

               13

               Zgodnie z notami wyjaśniającymi do Nomenklatury scalonej Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2006, C 50, s. 1), publikacja wykonana zgodnie art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87:
               „6111 Odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt, z dzianin
               Zobacz uwaga 6 a) do niniejszego działu.
               Podpozycja ta obejmuje odzież na ogół przeznaczoną dla małych dzieci, które nie przekroczyły 18 miesiąca życia. Należą do niej: płaszczyki, pikowane pelerynki, ubranka typu pajacyk, szlafroczki, ubranka dwuczęściowe, kombinezony, spodnie, rajtuzy, krótkie spodnie z zapięciem pod kolanami, śpioszki, kamizelki, wiatrówki, sukienki, spódniczki, bolerka, kurteczki, kurteczki anoraki, pelerynki, tuniki, bluzeczki, bluzeczki koszulowe, szorty itp.
               Część z wymienionej odzieży to artykuły składające się na wyprawkę dla niemowląt i dlatego, niezależnie od ich wymiaru, klasyfikowane są do tej pozycji.
               Podpozycja ta obejmuje:
               [...]
               3.   ubranka typu pajacyk: odzież z kapturem i rękawami tworzącą zarówno kaftanik, jak i worek (zamkniętą całkowicie od dołu);
               4.   śpiwory z rękawami lub otworami na ręce.
               Pozostała odzież klasyfikowana jest do tej pozycji tylko wtedy, kiedy rozmiar odpowiedni jest dla małych dzieci o wysokości ciała nieprzekraczającej 86 cm (handlowy rozmiar 86).
               [...]
               6209 Odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt
               Mają zastosowanie noty wyjaśniające do pozycji 6111, z uwzględnieniem istniejących różnic”.

         Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne

               14

               W dniu 3 października 2006 r. Lowlands Design wniosła do niderlandzkich organów celnych cztery wnioski dotyczące udzielenia wiążącej informacji taryfowej dla produktów opisanych jako „śpiworki dziecięce”.

               15

               Wszystkie te produkty mają ten sam model i te same cechy. Chodzi tu o dwa worki (wewnętrzny i zewnętrzny) z bawełny przeznaczone do używania w komplecie, z dopasowanym wycięciem przy szyi i z rękawami. Krój górnej części nadaje jej kształt ciała, a w talii znajduje się elastyczny ściągacz. Z przodu znajduje się długi otwór zamykany na suwak. Tylna strona w połowie długości posiada otwór, przez który może zostać przełożony pas bezpieczeństwa. Rzeczone produkty różnią się jedynie wielkością, wynoszącą mianowicie 86 cm w przypadku produktów przeznaczonych dla niemowląt i 110 cm w przypadku produktów przeznaczonych dla małych dzieci.

               16

               Lowlands Design uznała, że wszystkie te produkty objęte są podpozycją 9404 30 00 CN, dotyczącą „śpiworów”, i w konsekwencji podlegają stawce celnej wynoszącej 3,7%.

               17

               W decyzjach z dnia 20 i 28 listopada 2006 r. niderlandzkie organy podatkowe stwierdziły, że produkty przeznaczone dla małych dzieci należą do podpozycji 6211 42 („Dresy, ubiory narciarskie i stroje kąpielowe […] pozostała odzież z bawełny”) i są objęte stawką celną wynoszącą 12%, podczas gdy produkty przeznaczone dla niemowląt należą do podpozycji 6209 20 00 („Odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt, z bawełny”) i są objęte stawką celną wynoszącą 10,5%.

               18

               Lowlands Design, po tym jak jej skarga została oddalona w pierwszej instancji oraz w apelacji, wniosła skargę kasacyjną do Hoge Raad der Nederlanden. Lowlands Design podnosi, że omawiane produkty należy zaklasyfikować do podpozycji 9404 30 00 ze względu na brzmienie tejże podpozycji oraz na uwagę 1 lit. s) sekcji XI CN.

               19

               Sąd krajowy podkreśla, że sporne produkty przypominają w górnej części odzież, a w dolnej śpiwór. Ze względu na te cechy nie można wykluczyć zaklasyfikowania ich do podpozycji 9404 30 00. Sąd krajowy zastanawia się, czy omawiane artykuły można zaklasyfikować do podpozycji 6209 20 00 i 6211 42 90 lub czy są one objęte podpozycją 9404 30 00.

               20

               W tych okolicznościach Hoge Raad der Nederlanden postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:
               „Jak należy interpretować podpozycje CN 6209 20 00, 6211 42 oraz 9404 30 00 w odniesieniu do taryfikacji towarów dla niemowląt i małych dzieci, takich jak w niniejszej sprawie?”.

         W przedmiocie pytania prejudycjalnego

               21

               Sąd krajowy zwraca się w istocie w swym pytaniu do Trybunału o ustalenie, czy CN należy interpretować w ten sposób, iż śpiworki o rozmiarze 86 cm w przypadku śpiworków przeznaczonych dla niemowląt oraz o rozmiarze 110 cm w przypadku śpiworków przeznaczonych dla małych dzieci należy klasyfikować do podpozycji 6209 20 00 lub 6211 42 90 czy przeciwnie, a mianowicie do podpozycji 9404 30 00.

               22

               Ogólne reguły interpretacji CN przewidują, iż klasyfikację towarów należy ustalać najpierw zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, a tytuły sekcji lub działów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne.

               23

               W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, w interesie pewności prawa i ułatwienia kontroli, decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w ich obiektywnych cechach i właściwościach, takich jak określone w pozycjach CN oraz w uwagach do sekcji lub działów (zob. w szczególności wyroki: z dnia 19 października 2000 r. w sprawie C-339/98 Peacock, Rec. s. I-8947, pkt 9; z dnia 14 lipca 2011 r. w sprawie C-196/10 Paderborner Brauerei Haus Cramer, Zb.Orz. s. I-6201, pkt 31).

               24

               Lowlands Design twierdzi, że zasadniczą cechą spornych produktów jest umożliwienie użytkownikowi spania w nich pod przykryciem i w cieple oraz że są one przeznaczone do wykorzystania jako śpiwory. Chodzi tu więc o śpiwory w rozumieniu podpozycji nr 9404 30 00 CN. Rząd niderlandzki i Komisja Europejska uważają natomiast, iż produkty te powinny być zaklasyfikowane do podpozycji 6209 20 00 lub 6211 42 90.

               25

               Należy zauważyć, że zgodnie z wyjaśnieniami sądu krajowego omawiane produkty są – ze względu na ich rozmiary i charakter – przeznaczone wyłącznie do użytku dla niemowląt i małych dzieci. Mają one wiele cech właściwych odzieży. Krój górnej części tych produktów jest dopasowany do formy ciała. Posiadają one wycięcie przy szyi, rękawy, zamykany na suwak otwór na przedzie oraz elastyczny ściągacz na poziomie talii. Dolna część tychże produktów jest całkowicie zamknięta, podobnie jak w przypadku śpiworów.

               26

               W odniesieniu do tej ostatniej cechy należy zaznaczyć, że pozycja 9404 znajduje się w dziale 94 CN, zatytułowanym „Meble; pościel, materace, stelaże pod materace, poduszki i podobne artykuły wypchane; lampy i opraw oświetleniowe, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone; reklamy świetlne, podświetlane tablice i znaki informacyjne i podobne, budynki prefabrykowane”. Zgodnie z jej brzmieniem dotyczy ona „Stelaży pod materace […] i podobnych [artykułów] wyposażonych w sprężyny lub wypchanych, lub zawierających wewnątrz dowolny materiał […]”. Co się tyczy podpozycji 9404 30 00, dotyczy ona w sposób ogólny „śpiworów”, bez identyfikowania w ramach tej kategorii innych podproduktów na podstawie ich cech.

               27

               Natomiast dział 62 CN, obejmujący „odzież i dodatki odzieżowe, inne niż z dzianin”, dotyczy w pozycji 6209 „odzieży i dodatków odzieżowych dla niemowląt”, przy czym podpozycja 6209 20 00 odnosi się bardziej szczegółowo do odzieży i dodatków odzieżowych dla niemowląt, z bawełny. Tymczasem ze względu na cechy górnej części produktów będących przedmiotem postępowania przed sądem krajowym należy uznać je za odzież objętą sekcją XI CN, a nie za artykuły pościelowe objęte działem 94 w sekcji XX CN.

               28

               Z uwagi wyjaśniającej do CN mającej zastosowanie do pozycji 6209 – podobnie jak z noty wyjaśniającej dotyczącej interpretacji pozycji 6209 HS – wynika ponadto, że pozycja ta odnosi się do pewnej liczby artykułów przeznaczonych dla małych dzieci, w szczególności ubranek typu pajacyk i śpioszków. Jakkolwiek cechy tych produktów nie są takie same jak cechy produktów będących przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, to jednak są do nich analogiczne. Uwaga wyjaśniająca dotyczącą pozycji 6209 CN wymienia wprost wśród produktów nią objętych pewne rodzaje śpiworów z rękawami lub z otworami na ręce, przeznaczonych z reguły dla dzieci, które nie przekroczyły 18 miesiąca życia.

               29

               Lowlands Design twierdzi w tym względzie, że uwaga wyjaśniająca do CN odnosząca się do pozycji 6209 jest sprzeczna z uwagą 1 lit. s) do sekcji XI CN, ponieważ ta ostatnia uwaga wyklucza wprost z zakresu tej sekcji produkty wymienione w dziale 94 sekcji XX CN, wśród których znajdują się śpiwory objęte podpozycją 9409 30 00. Niemniej jednak należy zaznaczyć, że trzeba rozumieć, iż ta uwaga do sekcji wskazuje tylko, że artykuły zaklasyfikowane do działu 94 nie są objęte wspomnianą sekcją XI.

               30

               Tymczasem biorąc pod uwagę ogólną regułę 3 a) dotyczącą interpretacji CN, z której wynika, iż pozycja określająca produkt w sposób najbardziej szczegółowy ma pierwszeństwo przed pozycjami określającymi produkt w sposób bardziej ogólny, produkty będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym nie są objęte podpozycją 9404 30, lecz należy je klasyfikować zasadniczo do podpozycji 6209 20 00.

               31

               W tym względzie uwaga 4 w dziale 62 CN, podobnie jak nota 4 w rozdziale 62 HS, przewiduje, że określenie „odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt” wskazane w pozycji 6209 oznacza artykuły dla małych dzieci o wysokości ciała nieprzekraczającej 86 cm.

               32

               Uwaga wyjaśniająca do CN mająca zastosowanie do pozycji 6209 przewiduje, że pozycja ta obejmuje odzież na ogół przeznaczoną dla dzieci, które nie przekroczyły 18 miesiąca życia, oraz że odzież ta to artykuły składające się na wyprawkę dla niemowląt, i dlatego, niezależnie od ich rozmiarów, mogą być one klasyfikowane do tej pozycji. Zgodnie z rzeczoną uwagą wyjaśniającą jest tak w przypadku ubranek typu pajacyk oraz śpiworów z rękawami lub otworami na ręce, podczas gdy „pozostała odzież klasyfikowana jest do tej pozycji tylko wtedy, kiedy rozmiar odpowiedni jest dla małych dzieci o wysokości ciała nieprzekraczającej 86 cm (handlowy rozmiar 86)”.

               33

               Należy przypomnieć, że treść uwag wyjaśniających do CN, które nie zastępują not do HS, lecz powinny być traktowane jako ich uzupełnienie odczytywane w związku z nimi, powinna być zgodna z postanowieniami CN i nie powinna zmieniać jej zakresu (wyrok z dnia 14 kwietnia 2011 r. w sprawach połączonych C-288/09 i C-289/09 British Sky Broadcasting Group i Pace, Zb.Orz. s. I-2851, pkt 64).

               34

               Zgodnie z regułami interpretacji należy uznać, że produkty z bawełny takie jak te będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym należy klasyfikować do podpozycji 6209 00 00, jeżeli ze względu na ich rozmiary są one odpowiednie dla dzieci o wysokości ciała nieprzekraczającej 86 cm, czego sprawdzenie należy do sądu krajowego. Jeśli jest inaczej, brzmienie uwagi 4 działu 62 CN wyklucza klasyfikowanie tych produktów do pozycji 6209. W tym ostatnim wypadku, w braku szczególnej pozycji dla produktów tego rodzaju i zgodnie z ogólną regułą 3 c) dotyczącą interpretacji CN, należy uznać, że są one objęte podpozycją 6211 42 90 odnoszącą się do kategorii „pozostała” jako „pozostała odzież damska lub dziewczęca, z bawełny”.

               35

               W konsekwencji na zadane pytanie należy udzielić odpowiedzi, iż CN należy interpretować w ten sposób, że śpiworki takie jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym powinny być klasyfikowane do podpozycji 6209 20 00 jako „odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt, z bawełny”, jeżeli ze względu na ich rozmiary są one odpowiednie dla dzieci o wysokości ciała nieprzekraczającej 86 cm. Jeśli jest inaczej, produkty te należy klasyfikować do podpozycji 6211 42 90 jako „pozostałą odzież damską lub dziewczęcą, z bawełny”.

         W przedmiocie kosztów

               36

               Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

               Z powyższych względów Trybunał (szósta izba) orzeka, co następuje:

                     Nomenklaturę scaloną, zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 256, s. 1), zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r., należy interpretować w ten sposób, że śpiworki takie jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym powinny być klasyfikowane do podpozycji 6209 20 00 jako „odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt, z bawełny”, jeżeli ze względu na ich rozmiary są one odpowiednie dla dzieci o wysokości ciała nieprzekraczającej 86 cm. Jeśli jest inaczej, produkty te należy klasyfikować do podpozycji 6211 42 90 jako „pozostałą odzież damską lub dziewczęcą, z bawełny”.

                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: niderlandzki.