title: Sprawa C-22/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 11 listopada 2009 r. w sprawie T-150/08 REWE-Zentral AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory); interwenient: Aldi Einkauf GmbH & Co. OGH, wniesione w dniu 14 stycznia 2010 r. przez REWE-Zentral AG

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/15

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 11 listopada 2009 r. w sprawie T-150/08 REWE-Zentral AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory); interwenient: Aldi Einkauf GmbH & Co. OGH, wniesione w dniu 14 stycznia 2010 r. przez REWE-Zentral AG
   (Sprawa C-22/10 P)
   2010/C 80/28
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: REWE-Zentral AG (przedstawiciele: adwokaci M. Kinkeldey i A. Bognár)

      Uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Aldi Einkauf GmbH & Co. OGH

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 listopada 2009 r.;

               —

               obciążenie pozwanego i drugiej strony w postępowaniu odwoławczym kosztami niniejszego postępowania i kosztami postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie zostało wniesione od wyroku Sądu Pierwszej Instancji, na mocy którego oddalono skargę wnoszącej odwołanie mającą na celu stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 15 lutego 2008 r. dotyczącej odmowy rejestracji zgłoszonego przez nią oznaczenia słownego CLINA. W swym wyroku Sąd utrzymał w mocy decyzję Izby Odwoławczej, zgodnie z którą w przypadku zgłoszonego oznaczenia i wcześniejszego słownego wspólnotowego znaku towarowego CLINAIR istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.
   Jako podstawę odwołania przywołano naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.
   Zdaniem wnoszącej odwołanie w ramach analizy prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd Sąd nie przeprowadził całościowej oceny wszystkich istotnych czynników, naruszając w ten sposób prawo. Sąd orzekł, przyjmując w błędny pod względem prawnym sposób istnienie dużego podobieństwa fonetycznego i wizualnego między kolidującymi ze sobą oznaczeniami, że podobieństwa tego nie kompensują stwierdzone różnice koncepcyjne, co z prawnego punktu widzenia jest również błędne. Ponadto Sąd nie ocenił w sposób niepozostawiający wątpliwości pod względem prawnym mało odróżniającego charakteru wcześniejszego znaku towarowego. Wnosząca odwołanie uważa zatem, że w tym zakresie Sąd błędnie zastosował art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, naruszając w ten sposób prawo wspólnotowe.
   W szczególności, zdaniem wnoszącej odwołanie, Sąd nie uwzględnił w wystarczającym stopniu, że porównywane oznaczenia CLINAIR i CLINA wykazują istotne różnice fonetyczne i wizualne, które winny zostać wzięte pod uwagę przy ocenie prawnej, oraz że wcześniejszy znak towarowy CLINAIR ma szczególne znaczenie semantyczne, które również winno zostać wzięte pod uwagę w ramach analizy prawnej, podczas gdy późniejszy znak w ogóle nie posiada takiego znaczenia. Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd całkowicie pominął fakt, że element „CLIN” wyraźnie wykazuje mało odróżniający charakter i że z prawnego punktu widzenia może on jedynie w niewielkim stopniu wpływać na całościowe wrażenie wywierane przez znak towarowy CLINAIR. Wywodzi ona z tego, że sam fakt, iż element ten jest wspólny dwóm rozpatrywanym oznaczeniom nie może wystarczać z prawnego punktu widzenia, aby uzasadnić stwierdzenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, tym bardziej że stwierdzone między kolidującymi ze sobą oznaczeniami różnice fonetyczne, wizualne i koncepcyjne nie są mało istotne.


title: Sprawa T-487/14: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2014 r. –CHEMK przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/49

         Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2014 r. –CHEMK przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-487/14)
   2014/C 282/64
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Chelyabinsk electrometallurgical integrated plant OAO (CHEMK) (Czelabińsk, Rosja) i Kuzneckie ferrosplavy OAO (KF) (Nowokuźnieck, Rosja) (przedstawiciele: B. Evtimov i M. Krestiyanova, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 360/2014 z dnia 9 kwietnia 2014 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Rosji w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (1) (rozporządzenie podstawowe), (Dz.U. L 107, s. 13);

               —

               Obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa wynikającego z błędnej interpretacji art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego i oczywistego błędu w ustaleniach faktycznych Komisji dotyczącego tego, że jeden podmiot gospodarczy nie ma znaczenia dla obliczenia skonstruowanej ceny (w tym dostosowań do ceny eksportowej) na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, a w konsekwencji w ustaleniu, że zagwarantowane było pełne odliczenie dla wszystkich SG &A kosztów i zysków RFA International od skonstruowanej ceny wywozowej grupy CHEMK. W zakresie, w jakim Komisja mogła oprzeć się na ww. ustaleniach przy oddalaniu wniosku skarżącej o uznanie za jeden podmiot gospodarczy, skarżące twierdzą również, że takie oddalenie stanowi również naruszenie prawa i oczywisty błąd w ustaleniach.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego i związanego z tym naruszenia art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego przy odliczaniu cła antydumpingowego od skonstruowanej ceny eksportowej skarżących. Naruszenie art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego wynika z zastosowania przez Komisję nowej metody ustalania, czy cło zostało prawidłowo odzwierciedlone w cenie odsprzedaży, która to metoda jest odmienna od metody stosowanej na ostatnim etapie postępowania przeglądowego, co doprowadziło do obowiązującego cła przeciwko skarżącym

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że ustalenia Komisji dotyczące rzekomego prawdopodobieństwa ponownego zaistnienia szkodliwego dumpingu w odniesieniu do rosyjskiego przywozu są poparte serią oczywistych błędów w ustaleniach stanu faktycznego i w ocenie dowodów.

      (1)  Rozporządzenie rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51).


title: Sprawa T-323/07: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2007 r. — El Morabit przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/52

         Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2007 r. — El Morabit przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-323/07)
   (2007/C 269/93)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Mohamed El Morabit (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: U. Sarikaya, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej
   Skarżący wnosi o

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Rady z dnia 28 czerwca 2007 r.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący kwestionuje decyzję Rady (1), mocą której ta ostatnia postanowiła, że w stosunku do skarżącego wydana została decyzja przez właściwy organ w rozumieniu art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska i że powinien on nadal podlegać środkom restrykcyjnym przewidzianym w rozporządzeniu (WE) nr 2580/2001.
   Skarżący podnosi, że wprawdzie sąd uznał go za winnego przynależności do organizacji kryminalnej o celach terrorystycznych, ale on wniósł apelację od tego wyroku. Jego zdaniem decyzja Rady jest zatem przedwczesna i narusza art. 5 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 47 i 48 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

      (1)  Decyzja Rady 2007/445/WE z dnia 28 czerwca 2007 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mającym na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzje 2006/379/WE oraz 2006/1008/WE (Dz.U. L 169, str. 58).


title: Sprawa C-193/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 7 kwietnia 2016 r. – E/Subdelegación del Gobierno en Álava

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 7 kwietnia 2016 r. – E/Subdelegación del Gobierno en Álava
   (Sprawa C-193/16)
   (2016/C 251/05)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca wnosząca odwołanie: E

      Druga strona postępowania: Subdelegación del Gobierno en Álava

      Pytania prejudycjalne

   Czy wnoszący apelację, skazany na karę 12 lat pozbawienia wolności za popełnienie kolejnych przestępstw niegodziwego traktowania dzieci, stanowi rzeczywiste i aktualne zagrożenie dla porządku publicznego w świetle art. 27 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/38/WE (1), jeżeli uwzględnić fakt, że przebywa on w zakładzie karnym i po odbyciu lat sześciu pozostaje mu do odbycia jeszcze kilka lat, zanim zostanie zwolniony?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77, – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 5 s. 46).


title: Sprawa C-423/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Den Haag (Niderlandy) w dniu 13 lipca 2017 r. – Staat der Nederlanden/Warner-Lambert Company LLC

text:
               25.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 318/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Den Haag (Niderlandy) w dniu 13 lipca 2017 r. – Staat der Nederlanden/Warner-Lambert Company LLC
   (Sprawa C-423/17)
   (2017/C 318/13)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof Den Haag

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Staat der Nederlanden

      Druga strona postępowania: Warner-Lambert Company LLC

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 11 dyrektywy 2001/83 (1) lub inny przepis prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że powiadomienie, w drodze którego osoba wnioskująca o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu generycznego w rozumieniu art. 10 dyrektywy 2001/83 lub będąca posiadaczem takiego pozwolenia informuje urząd, iż w charakterystyce produktu leczniczego i ulotce informacyjnej produktu generycznego nie umieszcza tych części charakterystyki referencyjnego produktu leczniczego, które odnoszą się do wskazań lub dawkowania i objęte są wynikającym z patentu prawem osoby trzeciej, należy uznać za wniosek o ograniczenie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, który musi skutkować tym, że pozwolenie na dopuszczenie do obrotu nie obowiązuje lub przestaje obowiązywać w odniesieniu do chronionych patentem wskazań lub dawkowania?

               2)

               W razie odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy art. 11 i art. 21 ust. 3 dyrektywy 2001/83 lub inne przepisy prawa Unii sprzeciwiają się temu, by w ramach pozwolenia wydanego na podstawie art. 6 w związku z art. 10 dyrektywy 2001/83 właściwy organ publikował charakterystykę produktu leczniczego i ulotkę informacyjną wraz z częściami odnoszącymi się do wskazań lub dawkowania, objętymi wynikającym z patentu prawem osoby trzeciej, w sytuacji gdy osoba wnioskująca o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu lub będąca posiadaczem takiego pozwolenia zawiadomiła urząd, iż w charakterystyce produktu leczniczego i ulotce informacyjnej nie umieszcza tych części charakterystyki referencyjnego produktu leczniczego, które odnoszą się do wskazań lub dawkowania i objęte są wynikającym z patentu prawem osoby trzeciej?

               3)

               Czy dla odpowiedzi na pytanie drugie ma znaczenie fakt, że właściwy organ wymaga od posiadacza pozwolenia, aby zamieścił w ulotce informacyjnej, którą musi dołączyć do opakowania produktu leczniczego, odesłanie do strony internetowej tego organu, na której opublikowana jest charakterystyka produktu leczniczego włącznie z tymi częściami, które odnoszą się do wskazań lub dawkowania i objęte są wynikającym z patentu prawem osoby trzeciej, podczas gdy na podstawie art. 11 dyrektywy 2001/83 części te nie są umieszczane w ulotce informacyjnej?

      (1)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001, L 311, s. 67).


title: Sprawa T-256/15: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2015 r. – Telefónica/Komisja

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/37

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2015 r. – Telefónica/Komisja
   (Sprawa T-256/15)
   (2015/C 245/44)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Telefónica, S.A. (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Ruiz Calzado i J. Domínguez Pérez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 ust. 1 decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakazała w nim Królestwu Hiszpanii zniesienie systemu pomocy, o którym mowa w art. 1;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 ust. 2, 3, 4 i 5 decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakazała odzyskanie kwot uznanych przez nią za pomoc państwa;

               —

               tytułem ewentualnym, ograniczenie nałożonego w art. 4 ust. 2 decyzji obowiązku odzyskania pomocy do zakresu określonego w pierwszej i drugiej decyzji oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja jest tożsama z decyzją będącą przedmiotem spraw T-12/15 Banco de Santander i Santusa/Komisja oraz T-252/15 Ferrovial SA i in./Komisja.
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych już w tych sprawach.
   Skarżąca podnosi w szczególności naruszenie prawa przez Komisję i popełniony przez nią błąd w ocenie okoliczności faktycznych przy analizie stanowiska DGT i ze względu na uznanie, że istniał nowy środek mogący stanowić nową pomoc państwa oraz stwierdzenie, że dwie pierwsze decyzje nie objęły ewentualnego zastosowania rozpatrywanego środka do nabycia pośrednich udziałów.


title: Sprawa C-76/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Braşov – Rumunia) – Mihai Manea/Instituția Prefectului județul Brașov – Serviciul Public Comunitar Regim de Permise de Conducere și Inmatriculare a Vehiculelor (Odesłanie prejudycjalne — Podatki wewnętrzne — Artykuł 110 TFUE — Podatek pobierany przez państwo członkowskie od pojazdów samochodowych przy ich pierwszej rejestracji lub pierwszym przepisaniu prawa własności — Neutralność pomiędzy używanymi pojazdami samochodowymi pochodzącymi z innych państw członkowskich i podobnymi pojazdami dostępnymi na rynku krajowym)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/12

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Braşov – Rumunia) – Mihai Manea/Instituția Prefectului județul Brașov – Serviciul Public Comunitar Regim de Permise de Conducere și Inmatriculare a Vehiculelor
   (Sprawa C-76/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki wewnętrzne - Artykuł 110 TFUE - Podatek pobierany przez państwo członkowskie od pojazdów samochodowych przy ich pierwszej rejestracji lub pierwszym przepisaniu prawa własności - Neutralność pomiędzy używanymi pojazdami samochodowymi pochodzącymi z innych państw członkowskich i podobnymi pojazdami dostępnymi na rynku krajowym))
   (2015/C 198/15)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Braşov

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mihai Manea

      Strona pozwana: Instituția Prefectului județul Brașov – Serviciul Public Comunitar Regim de Permise de Conducere și Inmatriculare a Vehiculelor

      Sentencja

   Artykuł 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że:

               —

               postanowienie to nie stoi na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie ustanowiło podatek od pojazdów samochodowych obciążający używane pojazdy z przywozu przy ich pierwszej rejestracji w tym państwie członkowskim i pojazdy już zarejestrowane w rzeczonym państwie członkowskim przy pierwszym przepisaniu prawa własności tych drugich pojazdów w tymże państwie,

               —

               postanowienie to stoi na przeszkodzie temu, aby to państwo członkowskie zwolniło z tego podatku pojazdy już zarejestrowane, za które uiszczony został obowiązujący wcześniej podatek, co do którego orzeczono, że jest niezgodny z prawem Unii.

      (1)  Dz.U. C 151 z 19.5.2014.


title: Sprawa T-404/08: Wyrok Sądu z dnia 18 czerwca 2013 r. — Fluorsid i Minmet przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Światowy rynek fluorku glinu — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin na wniesienie skargi — Przekroczenie terminu — Niedopuszczalność — Ustalanie cen i podział rynków — Dowód naruszenia — Prawo do obrony — Definicja rynku właściwego — Grzywny — Waga naruszenia — Wytyczne z 2006 r. w sprawie obliczania grzywien)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/60

         Wyrok Sądu z dnia 18 czerwca 2013 r. — Fluorsid i Minmet przeciwko Komisji
   (Sprawa T-404/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Światowy rynek fluorku glinu - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin na wniesienie skargi - Przekroczenie terminu - Niedopuszczalność - Ustalanie cen i podział rynków - Dowód naruszenia - Prawo do obrony - Definicja rynku właściwego - Grzywny - Waga naruszenia - Wytyczne z 2006 r. w sprawie obliczania grzywien)
   2013/C 225/134
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Fluorsid SpA (Assemini, Włochy) i Minmet financing Co. (Lozanna, Szwajcaria) (przedstawiciele: L. Vasques i F. Perego, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, C. Cattabriga i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 3043 z dnia 25 czerwca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.180 — Fluorek glinu), w przedmiocie kartelu na światowym rynku fluorku glinu polegającego na ustalaniu cen i podziale rynków na skalę światową oraz, posiłkowo, żądanie zmniejszenia kwoty grzywny nałożonej na skarżących.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Fluorsid SpA i Minmet financing Co. zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa C-339/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Landesgericht Innsbruck z dnia 22 czerwca 2005 r. w sprawie Zentralbetriebsrat der Landeskrankenhäuser Tirols przeciwko Land Tirol

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Landesgericht Innsbruck z dnia 22 czerwca 2005 r. w sprawie Zentralbetriebsrat der Landeskrankenhäuser Tirols przeciwko Land Tirol
   (Sprawa C-339/05)
   (2005/C 281/17)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 19 września 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Landesgericht Innsbruck z dnia 22 czerwca 2005 r. w sprawie Zentralbetriebsrat der Landeskrankenhäuser Tirols przeciwko Land Tirol.
   Landesgericht Innsbruck zwrócił się do Trybunału o udzielenia odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy Państwo Członkowskie lub władze lokalne Państwa Członkowskiego obliczając wynagrodzenie pracowników kontraktowych służby publicznej musi uwzględnić okres zatrudnienia w określonych podmiotach w Szwajcarii, porównywalnych do wymienionych w § 41 ust. 2 Tiroler Landesvertragsbedienstetengesetz (ustawa kraju związkowego Tyrol o pracownikach kontraktowych służby publicznej) (względnie w § 26 ust. 2 Vertragsbedienstetengesetzes z roku 1948 — ustawy o pracownikach kontraktowych służby publicznej) w całości, czy też Porozumienie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi a Konfederacją Szwajcarską w sprawie swobodnego przepływu pracowników (Dz.U. 2002 L 114/16), w szczególności artykuł 9 ust. 1 załącznika I tego porozumienia należy interpretować w ten sposób, że dopuszczalne jest ograniczenie zaliczenia okresu zatrudnienia pracowników do okresu zatrudnienia po wejściu w życie porozumienia w dniu 1 czerwca 2002 r.?


title: Sprawa T-337/12: Wyrok Sądu z dnia 21 listopada 2013 r. — El Hogar Perfecto del Siglo XXI przeciwko OHIM — Wenf International Advisers (Korkociąg) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający korkociąg — Wcześniejszy wzór krajowy — Podstawa unieważnienia — Brak indywidualnego charakteru — Brak innego całościowego wrażenia — Poinformowany użytkownik — Stopień swobody twórcy — Artykuły 4 i 6 oraz art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/22

         Wyrok Sądu z dnia 21 listopada 2013 r. — El Hogar Perfecto del Siglo XXI przeciwko OHIM — Wenf International Advisers (Korkociąg)
   (Sprawa T-337/12) (1)

   (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający korkociąg - Wcześniejszy wzór krajowy - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Brak innego całościowego wrażenia - Poinformowany użytkownik - Stopień swobody twórcy - Artykuły 4 i 6 oraz art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
   2014/C 9/36
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: El Hogar Perfecto del Siglo XXI, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci C. Ruiz Gallegos i E. Veiga Conde)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: Ó. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Wenf International Advisers Ltd (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciele: adwokaci J. L. Rivas Zurdo, E. Seijo Veiguela i I. Munilla Muñoz)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 czerwca 2012 r. (sprawa R 89/2011-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru pomiędzy Wenf International Advisers Ltd a El Hogar Perfecto del Siglo XXI, SL.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               El Hogar Perfecto del Siglo XXI, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa C-545/08: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/10

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-545/08)
   (2009/C 82/18)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: A. Nijenhuis i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska
   Żądania

               —

               stwierdzenie, że, regulując detaliczne taryfy za usługi dostępu szerokopasmowego bez uprzednio przeprowadzonej analizy rynku, Rzeczpospolita Polska nie wypełniła swoich zobowiązań wynikających z art. 16 i 17 dyrektywy 2002/22/WE (1) w powiązaniu z art. 16 i 27 dyrektywy 2002/21/WE (2);

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Regulując detaliczne taryfy za usługi dostępu szerokopasmowego bez uprzednio przeprowadzonej analizy rynku, Rzeczpospolita Polska nie wypełniła swoich zobowiązań wynikających z art. 16 i 17 dyrektywy 2002/22/WE w powiązaniu z art. 16 i 27 dyrektywy 2002/21/WE.
   Po pierwsze, obowiązki nałożone na Telekomunikację Polską przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, to jest wymóg przedstawiania przez przedsiębiorstwo taryf detalicznych za usługi dostępu szerokopasmowego do zatwierdzenia przez krajowy organ regulacyjny i żądanie, aby taryfy określane były na podstawie kosztów świadczenia usług, w dwa lata po wejściu w życie w Polsce obowiązujących przepisów wspólnotowych, stanowią nowe obowiązki, a nie utrzymanie w mocy istniejących obowiązków.
   Po drugie, obowiązki regulacyjne dotyczące detalicznych usług dostępu szerokopasmowego nałożone na Telekomunikację Polską przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej nie mogą według Komisji być uznane za środek przejściowy w rozumieniu art. 27 dyrektywy ramowej, gdyż art. 17 dyrektywy 98/10/WE, o którym mowa w art. 27, dotyczy wyłącznie taryf za korzystanie ze stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej i usług stacjonarnej telefonii publicznej.

      (1)  Dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) ( Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 51); Polskie wydanie specjalne Rozdział 13 Tom 29 P. 367 — 393.

      (2)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) ( Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 33); Polskie wydanie specjalne Rozdział 13 Tom 29 P. 349 — 366.


title: Sprawa F-111/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 maja 2016 r. – GW/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Pokrycie kosztów leczenia — Konkretne i szczegółowe rozpatrzenie)

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/49

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 maja 2016 r. – GW/Komisja
   (Sprawa F-111/15) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Pokrycie kosztów leczenia - Konkretne i szczegółowe rozpatrzenie))
   (2016/C 251/55)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: GW (przedstawiciele: adwokaci N. de Montigny i J.N. Louis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T.S. Bohr i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Komisji w sprawie zwrotu skarżącemu i jego małżonce kosztów odnoszących się do trzech faktur za usługi medyczne i leczenie związane z nowotworem, na który ona cierpi.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej, w której odmówiono uznania za podlegające zwrotowi koszty świadczeń opieki zdrowotnej na rzecz T., wskazane w arkuszach rozliczeń 67 i 68 z dnia 7 lutego 2014 r. i w arkuszu rozliczeń 72 z dnia 12 marca 2014 r.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez GW.

      (1)  Dz.U. C 354 z dnia 26.10.2015, s. 55.


title: Sprawa T-422/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2009 r. — Enviro Tech Europe i Enviro Tech International przeciwko Komisji

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/48

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2009 r. — Enviro Tech Europe i Enviro Tech International przeciwko Komisji
   (Sprawa T-422/03) (1)

   2010/C 37/69

      Język postępowania: angielski

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.2.2004.


title: Sprawa T-21/09: Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2009 r. — Eurotel przeciwko OHIM — DVB Project (DVB)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/48

         Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2009 r. — Eurotel przeciwko OHIM — DVB Project (DVB)
   (Sprawa T-21/09)
   (2009/C 69/106)
   Język skargi: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Eurotel SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: F. Paola, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: DVB Project
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej, a w konsekwencji unieważnienie graficznego wspólnotowego znaku towarowego „DVB”, który w oczywisty sposób stoi w sprzeczności z duchem i literą art. 7 ust. 1 lit. b), c) i d) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: graficzny znak towarowy „DVB” (zgłoszenie nr 275771) dla towarów i usług z klas 9 i 38.

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: DVB Project

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: strona wnosząca o unieważnienie nie dochodzi żadnego prawa do znaku towarowego, lecz podnosi, że sporny znak towarowy posiada charakter opisowy i rodzajowy

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), c) i d) rozporządzenia (WE) nr 40/94 Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-298/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd — Warna — Bułgaria) —  „Dobrudżanska petrołna kompanija” AD przeciwko Direktor na direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — gr. Warna, pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/21

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd — Warna — Bułgaria) — „Dobrudżanska petrołna kompanija” AD przeciwko Direktor na direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — gr. Warna, pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite
   (Sprawa C-298/11) (1)

   2012/C 303/36
   Język postępowania: bułgarski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 232 z 6.8.2011.


title: Sprawa T-521/09: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2009 r. — Areva T&D przeciwko Komisji

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/42

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2009 r. — Areva T&D przeciwko Komisji
   (Sprawa T-521/09)
   2010/C 51/78
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Areva T&D SAS (Paryż, Francja) (przedstawiciele: A. Schild i C. Simphal, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części w jakiej dotyczy ona Areva T&D SA; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotem niniejszej skargi wniesionej przez Areva T&D SAS jest stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2009) 7601 wersja ostateczna z dnia 7 października 2009 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (obecnie art. 101 TFUE) i art. 53 EOG — Sprawa COMP/39.129 — Transformatory mocy.
   Skarżąca podnosi cztery zarzuty na poparcie swej skargi o stwierdzenie nieważności.
   Pierwszy zarzut dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 TFUE. Skarżąca twierdzi, że Komisja nie uzasadniła przekazania uprawnień do nakładania kar wynikających z uznania solidarnej odpowiedzialności Areva T&D SA jak również z wprowadzenia dodatkowego warunku do warunków wymienionych w komunikacie z dnia 19 lutego 2002 r. w celu umożliwienia skorzystania ze zwolnienia z grzywien.
   W drugim zarzucie skarżąca zarzuca Komisji naruszenie art. 101 ust. 1 TFUE, a w szczególności zasad prawnych odnoszących się do przypisania odpowiedzialności z tytułu naruszenia prawa konkurencji. Zdaniem skarżącej Komisja nie mogła przypisać Areva T&D SA odpowiedzialności z tytułu praktyk antykonkurencyjnych, które miały miejsce jeszcze zanim Alstom T&D SA został zbyty przez Alstom. W okresie wystąpienia tych okoliczności Alstom T&D SA nie był zatem spółką odrębną, lecz spółką zależną od swej spółki dominującej tj. od Alstom. W konsekwencji Komisja powinna była stwierdzić, stosując zasady odnoszące się do przypisania odpowiedzialności z tytułu naruszenia w przypadku zbycia przedsiębiorstwa, że tylko spółce będącej spółką dominującą w okresie wystąpienia tych okoliczności, w danej sprawie Alstom, można przypisać odpowiedzialność za praktyki antykonkurencyjne, które miały miejsce przed zbyciem. Skarżąca twierdzi ponadto, że przypisując odpowiedzialność Areva T&D SA Komisja naruszyła ogólne zasady pewności prawa oraz indywidualizacji kar.
   W trzecim zarzucie skarżąca uważa, że Komisja naruszyła art. 101 ust. 1 TFUE, a w szczególności zasady prawne mające zastosowanie do odpowiedzialności solidarnej. Skarżąca podnosi, że Komisja nie mogła obciążyć solidarnie Areva T&D SA i Alstom S.A. zapłatą grzywny, ponieważ nie stanowiły one w dniu wydania decyzji jednostki gospodarczej. Wreszcie skarżąca twierdzi, że obciążając solidarnie Alstom i Areva T&D SA decyzja Komisji narusza dwie ogólne zasady prawa unijnego, a mianowicie zasadę równego traktowania i zasadę pewności prawnej.
   W czwartym zarzucie skarżąca zarzuca Komisji naruszenie art. 101 ust. 1 TFUE, a w szczególności zasad ustanowionych w komunikacie Komisji z dnia 19 lutego 2002 r. w sprawie nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty. Skarżąca podnosi również, że odmawiając przyznania zwolnienia Areva T&D SA, Komisja naruszyła ogólne zasady uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa.


title: Sprawa T-395/10: Postanowienie Sądu z dnia 12 kwietnia 2011 r. — Stichting Corporate Europe Observatory przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dorozumiana odmowa dostępu — Wyraźna decyzja wydana po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/10

         Postanowienie Sądu z dnia 12 kwietnia 2011 r. — Stichting Corporate Europe Observatory przeciwko Komisji
   (Sprawa T-395/10) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dorozumiana odmowa dostępu - Wyraźna decyzja wydana po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania)
   2011/C 173/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Stichting Corporate Europe Observatory (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: S. Crosby, solicitor i S. Santoro, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Clotuche-Duvieusart i C. ten Dam, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji odmawiającej udzielenia skarżącej dostępu do pewnych dokumentów dotyczących stosunków pomiędzy Unią Europejską i Republiką Indii.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa C-164/05: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/18

         Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-164/05)
   (2005/C 115/33)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 8 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez D. Maidani i H. Støvlbæka, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Francuskiej.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że nie przyjmując lub w każdym razie nie informując Komisji o przyjęciu przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/19/WE z dnia 14 maja 2001 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/48/EWG i 92/51/EWG w sprawie ogólnego systemu uznawania kwalifikacji zawodowych oraz dyrektywy Rady 77/452/EWG, 77/453/EWG, 78/686/EWG, 78/687/EWG, 78/1026/EWG, 78/1027/EWG, 80/154/EWG, 80/155/EWG, 85/384/EWG, 85/432/EWG, 85/433/EWG i 93/16/EWG dotyczące zawodów pielęgniarki ogólnej, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej, architekta, farmaceuty i lekarza (1), Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2.

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin transpozycji dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął dnia 1 stycznia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 206 z 31.07.2001, str. 1.


title: Sprawa C-631/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Patent- und Markensenat (Austria) w dniu 2 grudnia 2013 r. — Arne Forsgren przeciwko Österreichisches Patentamt

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Patent- und Markensenat (Austria) w dniu 2 grudnia 2013 r. — Arne Forsgren przeciwko Österreichisches Patentamt
   (Sprawa C-631/13)
   2014/C 61/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Patent- und Markensenat

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Arne Forsgren

      Druga strona postępowania: Österreichisches Patentamt

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy na podstawie art. 1 lit. b) i art. 3 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 469/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (1) przy spełnieniu pozostałych wymogów można wydać świadectwo ochronne dla chronionego patentem podstawowym składnika aktywnego (w niniejszym przypadku białka D), gdy ten składnik aktywny jest zawarty w produkcie leczniczym (w niniejszym przypadku Synflorixie) w wiązaniu kowalencyjnym (cząsteczkowym) z innymi składnikami aktywnymi, przy czym jednak zachowuje swoje własne działanie?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1:

                           2.1.

                           Czy na podstawie art. 3 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 469/2009 można wydać świadectwo ochronne dla chronionej patentem podstawowym substancji (w niniejszym przypadku białka D), gdy substancja ta ma własne działanie terapeutyczne (w niniejszym przypadku jako szczepionka przeciwko bakteriom Haemophilus influenzae), jednakże zezwolenie na produkt leczniczy nie odnosi się do tego działania?

                           2.2.

                           Czy na podstawie art. 3 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 469/2009 można wydać świadectwo ochronne dla chronionej patentem podstawowym substancji (w niniejszym przypadku białka D), gdy w zezwoleniu określono tę substancję jako „nośnik” właściwych składników aktywnych (w niniejszym przypadku polisacharydów pneumokokowych), wzmacnia ona jako „adiuwant” działanie tych składników, jednak działanie to nie zostało wyraźnie wymienione w zezwoleniu na produkt leczniczy?

      (1)  Dz.U. L 152, s. 1.


title: Sprawa T-61/15: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2015 r. – 1&1 Internet/OHIM – Unoe Bank (1e1)

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/36

      Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2015 r. – 1&1 Internet/OHIM – Unoe Bank (1e1)
      (Sprawa T-61/15)
      (2015/C 107/47)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: 1&1 Internet AG (Montabaur, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat G. Klopp)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Unoe Bank, SA (Madryt, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed OHIM

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „(1e1)” – zgłoszenie nr11 047 479

         Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 grudnia 2014 r. w sprawie R 101/2014-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji wydanej w postępowaniu w sprawie sprzeciwu nr B 002090507 między 1&1 Internet AG a UNO E Bank;

                  —

                  obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-47/15: Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2015 r. – Niemcy/Komisja

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/31

         Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2015 r. – Niemcy/Komisja
   (Sprawa T-47/15)
   (2015/C 127/43)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze, K. Petersen i adwokat T. Lübbig)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 264 TFUE nieważności decyzji Komisji z dnia 25 listopada 2014 r. wydanej w postępowaniu w sprawie pomocy państwa SA.33995 (2013) (ex 2013/NN) – Niemcy, wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszone dopłaty EEG dla odbiorców energochłonnych, C(2014) 8786 final;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych.
               Komisja Europejska błędnie oceniła okoliczności faktyczne leżące u podstaw sprawy, mianowicie funkcjonowanie Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (ustawy o uprzywilejowaniu energii odnawialnych), a w szczególności wynikający z niej system przepływów finansowych. Poza tym Komisja błędnie oceniła rolę „państwa” jako ustawodawcy i podmiotu odpowiedzialnego za organy nadzoru i na tej podstawie nieprawidłowo ustaliła sytuację w zakresie kontroli.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący braku „sprzyjania” poprzez szczególny mechanizm kompensacyjny.
               Komisja Europejska naruszyła prawo przy zastosowaniu art. 107 ust. 1 TFUE, przyjmując wbrew orzecznictwu Sądu założenie sprzyjania przedsiębiorstw energochłonnych.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący braku sprzyjania ze strony państwa lub poprzez użycie środków państwowych.
               Komisja Europejska zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE niezgodnie z prawem również w zakresie, w jakim przyjęła założenie kontroli jednostek państwowych nad majątkiem różnych przedsiębiorstw prywatnych uczestniczących w systemie ustawy o uprzywilejowaniu energii odnawialnych.


title: Sprawa T-215/09: Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2009 r. — Freistaat Sachsen przeciwko Komisji

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/58

         Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2009 r. — Freistaat Sachsen przeciwko Komisji
   (Sprawa T-215/09)
   2009/C 180/107
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Freistaat Sachsen (przedstawiciele: adwokaci U. Soltész i P. Melcher)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 marca 2009 r. [C (2009) 2010 wersja ostateczna] (NN 4/2009, ex N 361/2008 — Niemcy, port lotniczy Drezno) na podstawie art. 231 akapit pierwszy WE w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w niej, że wkład kapitałowy Niemiec udzielony na budowę i przedłużenie pasa startowego portu lotniczego w Dreźnie stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE i

               —

               zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący kwestionuje decyzję Komisji C (2009) 2010 wersja ostateczna z dnia 24 marca 2009 r. (NN 4/2009, ex N 361/2008 — Niemcy, port lotniczy Drezno), w której Komisja zatwierdziła jak środek zgodny ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 87 ust. 3 lit. c) WE wkład na kapitał własny dokonany w celu budowy i przedłużenia pasa startowego portu lotniczego w Dreźnie. Skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności tej decyzji w zakresie, w jakim zaklasyfikowała ona sporny środek jako pomoc państwa.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi w pierwszej kolejności, że poprzez zastosowanie przepisów o pomocy państwa do spornego środka Komisja narusza podział kompetencji określony w traktacie WE i zasadę kompetencji powierzonych zawartą w art. 5 akapit pierwszy WE. Publiczne finansowanie budowy infrastruktury, dostępnej swobodnie wszystkim potencjalnym użytkownikom na warunkach obiektywnych i niedyskryminujących, co do zasady nie wchodzi w zakres zastosowania przepisów o pomocy państwa jako ogólne działanie z zakresu polityki gospodarczej.
   Drugi zarzut dotyczy zakwalifikowania Flughafen Dresden GmbH jako przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE w odniesieniu do zastąpienia starego pasa startowego przez nowy.
   Ponadto skarżący podnosi, że Komisja nie uwzględniła, iż Flughafen Dresden GmbH jest państwową spółką służącą realizacji jednego celu (single purpose vehicle), posługującą się formą organizacyjną prawa prywatnego, wobec czego nie może być uważana za beneficjenta pomocy w zakresie, w jakim państwo wyposażą ja w środki niezbędne do realizacji jej zadań.
   W zarzucie czwartym skarżący podnosi, że wytyczne z 2005 r. (1) naruszają pierwotne prawo wspólnotowe, ponieważ są niewłaściwe przedmiotowo i wewnętrznie sprzeczne, zważywszy na brak posiadania charakteru przedsiębiorstwa przez operatorów regionalnych portów lotniczych. Powinny one uzupełniać, a nie zastępować wytyczne z 1994 r. (2). Wytyczne z 2005 r. objęły też budowę portów lotniczych przepisami o pomocy państwa. Działalność ta we wcześniejszych nadal obowiązujących wytycznych z 1994 r. była wyraźnie wyłączona z zastosowania przepisów o pomocy państwa.
   Posiłkowo skarżący podnosi w zarzucie piątym, że sporny środek spełnia wszystkie warunki określone w wyroku w sprawie Altmark Trans (3) i w końcu również z tego powodu nie stanowi pomocy państwa.

      (1)  Komunikat Komisji — Wytyczne wspólnotowe dotyczące finansowania portów lotniczych i pomocy państwa na rozpoczęcie działalności dla przedsiębiorstw lotniczych oferujących przeloty z regionalnych portów lotniczych (Dz.U. 2005, C 312, s. 1).

      (2)  Komunikat Komisji — Wytyczne Komisji z 1994 r. dotyczące stosowania art. 92 i 93 Traktatu WE oraz art. 61 porozumienia EOG do pomocy państwa w sektorze lotnictwa (Dz.U. 1994, C 350, s. 5).

      (3)  Wyrok Trybunału z dnia 24 lipca 2003 r. w sprawie C-280/00 Altmark Trans i Regierungspräsidium Magdeburg, Rec. s. I-7747.


title: Sprawa T-187/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2008 r. — Schräder przeciwko CPVO (SUMCOL 01) (Wspólnotowy system ochrony odmian roślin — Odmiana rośliny SUMCOL 01 — Odrzucenie wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony — Brak odrębnego charakteru zgłoszonej odmiany)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/21

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2008 r. — Schräder przeciwko CPVO (SUMCOL 01)
   (Sprawa T-187/06) (1)

   (Wspólnotowy system ochrony odmian roślin - Odmiana rośliny SUMCOL 01 - Odrzucenie wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony - Brak odrębnego charakteru zgłoszonej odmiany)
   (2009/C 6/43)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Ralf Schräder (Lüdinghausen, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci T. Leidereiter, W.A. Schmidt i I. Memmler, następnie adwokaci T. Leidereiter i W.A. Schmidt)

      Strona pozwana: Wspólnotowemu Urzędowi Ochrony Odmian Roślin (CPVO) (przedstawiciele: B. Kiewiet i M. Ekvad, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata G. Schohego)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Izby Odwoławczej CPVO z dnia 2 maja 2006 r. (sprawa A 003/2004) dotyczącą wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin dla odmiany SUMCOL 01.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ralf Schräder zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa C-212/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vergabekammer Südbayern (Niemcy) w dniu 15 kwietnia 2016 r. – DUK Versorgungswerk eV und Gothaer Pensionskasse AG/BG Klinik für Berufskrankheiten Bad Reichenhall gGmbH

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vergabekammer Südbayern (Niemcy) w dniu 15 kwietnia 2016 r. – DUK Versorgungswerk eV und Gothaer Pensionskasse AG/BG Klinik für Berufskrankheiten Bad Reichenhall gGmbH
   (Sprawa C-212/16)
   (2016/C 251/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Vergabekammer Südbayern

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: DUK Versorgungswerk eV, Gothaer Pensionskasse AG

      Druga strona postępowania odwoławczego: BG Klinik für Berufskrankheiten Bad Reichenhall gGmbH

      Przypozwani: Versorgungsanstalt des Bundes und der Länder, VBG Verwaltungs-Berufsgenossenschaft

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy za zgodną z gwarancją skutecznej ochrony prawnej przewidzianą w art. 1 ust. 3 i art. 2d ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/665/WE (1) zmienionej dyrektywą 2007/66/WE (2) należy uznać sytuację, w której osobie, która podnosi nieskuteczność umowy zawartej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, odwołanie z powodu braku grożącej szkody nie przysługuje z tego względu, że instytucja zamawiająca, która przed udzieleniem zamówienia nie dokonała ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i nie przeprowadziła uregulowanej procedury udzielania zamówienia, określa świadczenie, które ma być zrealizowane, przez oświadczenie złożone w trakcie procedury odwoławczej w taki sposób, że wykonawca nie mógłby go zrealizować?

               2.

                           a)

                           Czy istotna zmiana umowy w rozumieniu orzecznictwa Trybunału (wyrok z dnia 19 czerwca 2008 r. w sprawie C-454/06, Pressetext) powstaje, jeżeli przedsiębiorstwo publiczne utworzone poprzez wydzielenie z innego publicznego przedsiębiorstwa zawiera w związku z przejęciem części zakładu w rozumieniu dyrektywy 2001/23/WE (3) z dotychczasową instytucją zapewniającą świadczenia z pracowniczego programu emerytalnego utworzonego w wydzielającym przedsiębiorstwie publicznym nową umowę dotyczącą pracowniczego programu emerytalnego, która w przedmiocie zabezpieczenia praw przejętych pracowników do świadczeń emerytalnych lub rentowych z pracowniczego programu emerytalnego jest identyczna z pierwotną umową, i wydzielające przedsiębiorstwo publiczne ma dominujący wpływy na wydzielone przedsiębiorstwo publiczne jako jego jedyny wspólnik?

                     W przypadku udzielenia na pytanie drugie lit. a) odpowiedzi twierdzącej:

                           b)

                           Czy jest dopuszczalne przeprowadzenie procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu zgodnie z art. 31 pkt 1 lit. b) dyrektywy 2004/18/WE (4) z udziałem tylko jednego wykonawcy (konkretnie dotychczasowego usługodawcy wydzielającego przedsiębiorstwa publicznego), jeżeli pracownicy wydzielającego przedsiębiorstwa publicznego stają się pracownikami wydzielonej instytucji zamawiającej w drodze przejęcia zakładu i na podstawie ich przejmowanych w niezmieniony sposób, zgodnie z art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/23/WE, umów o pracę w związku z istniejącą praktyką zakładową mogliby oni żądać od swojego nowego pracodawcy, na podstawie krajowego prawa pracy, aby świadczenia z pracowniczego programu emerytalnego były realizowane przez dotychczasowego usługodawcę, wobec którego ekspektatywy [świadczeń emerytalnych] powstały przed przejęciem zakładu?

                     W przypadku udzielenia na pytanie b) odpowiedzi przeczącej:

                           c)

                           Czy instytucja zamawiająca, która nie dokonała uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i nie przeprowadziła procedury udzielania zamówień zgodnie z art. 28 dyrektywy 2004/18/WE, może wykonywać swoje prawo do określenia świadczenia – bez naruszenia obowiązujących w dziedzinie zamówień publicznych zasad konkurencji, przejrzystości i równego traktowania – przed przeprowadzeniem uregulowanej procedury udzielania zamówień w ten sposób, że wskazując sposób realizacji pracowniczego programu emerytalnego określa również sposób samofinansowania się przyszłego usługodawcy? Czy instytucja zamawiająca może w związku z tym ustalić, że oferowane mogą być tylko usługi z kasy emerytalnej działającej na zasadzie finansowania repartycyjnego i w związku z tym wyłączone są kasy emerytalne działające na zasadzie kapitałowej, mimo że świadczenia tych kas wobec ubezpieczonych pracowników nie mogą się różnić zgodnie z krajowym prawem pracy i zgodnie z art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/23/WE?

                     W przypadku udzielenia na pytanie c) odpowiedzi twierdzącej:

                           d)

                           Czy przed upływem terminu transpozycji dyrektywy 2014/24/UE (5) jest tak również wtedy, gdyby prowadziło to do tego, że tylko jeden wykonawca (konkretnie dotychczasowy usługodawca) byłby w stanie zrealizować świadczenie, czy też instytucja zamawiająca, która zamierza przeprowadzić procedurę negocjacji bez publikacji ogłoszenia z udziałem tylko jednego wykonawcy zgodnie z art. 31 pkt 1 lit. b) dyrektywy 2004/18/WE, jest zobowiązana już przed upływem terminu transpozycji dyrektywy 2104/24/UE do zbadania przy określaniu świadczenia, czy nie istnieje inne rozsądne rozwiązanie alternatywne lub zastępcze, a brak konkurencji nie jest wynikiem sztucznego zawężenia parametrów zamówienia, tak jak jest to przewidziane w art. 32 ust. 2 lit. b) akapit drugi dyrektywy 2014/24/UE?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 395, s. 33).

      (2)  Dyrektywa 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniająca dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych (Dz.U. L 335, s. 31).

      (3)  Dyrektywa Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. L 82, s. 16).

      (4)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).

      (5)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94, s. 65).


title: Sprawy połączone T-166/07 i T-285/07: Wyrok Sądu z dnia z dnia 13 września 2010 r. — Włochy przeciwko Komisji (System językowy — Ogłoszenie o konkursach otwartych w celu zatrudnienia administratorów i asystentów — Publikacja w trzech językach urzędowych — Poprawki — Publikacja we wszystkich językach urzędowych — Wybór drugiego języka spośród trzech języków — Rozporządzenie nr 1 — Artykuły 27, 28 i art. 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Artykuł 1 ust. 1 i 2 załącznika III do regulaminu pracowniczego — Obowiązek uzasadnienia — Zasada niedyskryminacji — Nadużycie władzy)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/24

         Wyrok Sądu z dnia z dnia 13 września 2010 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-166/07 i T-285/07) (1)

   (System językowy - Ogłoszenie o konkursach otwartych w celu zatrudnienia administratorów i asystentów - Publikacja w trzech językach urzędowych - Poprawki - Publikacja we wszystkich językach urzędowych - Wybór drugiego języka spośród trzech języków - Rozporządzenie nr 1 - Artykuły 27, 28 i art. 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Artykuł 1 ust. 1 i 2 załącznika III do regulaminu pracowniczego - Obowiązek uzasadnienia - Zasada niedyskryminacji - Nadużycie władzy)
   2010/C 301/38
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: w sprawie T-166/07 P. Gentili, avvocato dello Stato, a w sprawie T-285/07 początkowo P. Gentili i I. Braguglia, pełnomocnik, następnie P. Gentili i R. Adam, pełnomocnik, a ostatecznie P. Gentili i I. Bruni, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: w sprawie T-166/07 początkowo J. Currall, H. Krämer i M. Velardo, pełnomocnicy, następnie J. Currall i I. Baquero Cruz, pełnomocnik, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra, a w sprawie T-285/07 początkowo J. Currall i A. Aresu, pełnomocnik, następnie J. Currall i I. Baquero Cruz, wspierani przez A. Dal Ferra)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Litewska (przedstawiciel: D. Kriaučiūnas, pełnomocnik) (sprawa T-166/07); Republika Grecka (przedstawiciele: S. Vodina i M. Michelogiannaki, pełnomocnicy) (sprawa T-285/07)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności ogłoszeń o konkursach otwartych: EPSO/AD/94/07 mającym na celu utworzenie rezerwy dla potrzeb zatrudnienia administratorów (AD5) w dziedzinie informacji, komunikacji i mediów (Dz.U. 2007, C 45 A, s. 3), EPSO/AST/37/7 mającym na celu utworzenie rezerwy dla potrzeb zatrudnienia asystentów (AST 3) w dziedzinie komunikacji i informacji (Dz.U. 2007, C 45 A, s. 15) i EPSO/AD/95/07 mającym na celu utworzenie rezerwy dla potrzeb zatrudnienia administratorów (AD5) w dziedzinie informacji (biblioteka/dokumentacja) (Dz.U. 2007, C 103 A, s. 7).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska pokryje swoje koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Litewska i Republika Grecka pokryją swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7 2007.


title: Sprawy T-331/10 RENV i T-416/10 RENV: Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – Yoshida Metal Industry/OHIM – Pi-Design i in. (Przedstawienie powierzchni pokrytej czarnymi krążkami) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzne wspólnotowe znaki towarowe przedstawiające powierzchnię pokrytą czarnymi krążkami — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego — Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/6

         Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – Yoshida Metal Industry/OHIM – Pi-Design i in. (Przedstawienie powierzchni pokrytej czarnymi krążkami)
   (Sprawy T-331/10 RENV i T-416/10 RENV) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzne wspólnotowe znaki towarowe przedstawiające powierzchnię pokrytą czarnymi krążkami - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego - Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 221/07)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Yoshida Metal Industry Co. Ltd (Tsubame-shi, Japonia) (przedstawiciele: adwokaci S. Verea, K. Muraro i M. Balestriero)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stronami postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM były również, interwenienci przed Sądem: Pi-Design AG (Triengen, Szwajcaria); Bodum France (Neuilly-sur-Seine, Francja); Bodum Logistics A/S (Billund, Dania) (przedstawiciele: adwokaci H. Pernez i R. Löhr)

      Przedmiot

   Skargi na decyzje Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 maja 2010 r. (sprawy R 1235/2008-1 i R 1237/2008-1) dotyczące postępowań w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Pi-Design AG, Bodum France i Bodum Logistics A/S z jednej strony a Yoshida Metal Industry Co. Ltd z drugiej strony.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Yoshida Metal Industry Co. Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przed Sądem i Trybunałem przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i przez Pi-Design AG, Bodum France i Bodum Logistics A/S.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010.


title: Sprawa T-423/10: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2010 r. — Redaelli Tecna przeciwko Komisji

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/36

         Skarga wniesiona w dniu 16 września 2010 r. — Redaelli Tecna przeciwko Komisji
   (Sprawa T-423/10)
   ()
   2010/C 317/65
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Redaelli Tecna SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci R. Zaccà, M. Todino i E. Cruellas Sada)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim uznano w niej, że spółka Redaelli uczestniczyła w kartelu, o którym mowa w tej decyzji, w latach 1984–1992;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim odrzucono w niej wniosek Redaelli o złagodzenie sankcji, a w konsekwencji stosowne obniżenie grzywny ze względu na współpracę Redaelli z Komisją w ramach dochodzenia, którą skarżąca podjęła składając ten wniosek;

               —

               dalsze obniżenie grzywny nałożonej na Redaelli, zgodnie z zasadą sprawiedliwości, tytułem odszkodowania za przewlekłość postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie zaskarżono tę samą decyzję, która jest przedmiotem postępowania w sprawie T-385/10 ArcellorMittal Wire France i in. przeciwko Komisji.
   Skarżąca podnosi w szczególności, że:

               —

               Komisja dopuściła się ciężkiego naruszenia zasady równego traktowania, gdyż zastosowała podwyższone kryteria oceny jedynie w odniesieniu do Redaelli i odmówiła tej spółce złagodzenia sankcji, mimo że zgodziła się na to w przypadku innych przedsiębiorstw, których wnioski o złagodzenie sankcji stanowiły, ze względu na swą zawartość, znacznie mniejszą „wartość dodaną” niż wartość dodana wniesiona przez skarżącą. Komisja naruszyła tym samym także zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ zignorowała zasadniczo uzasadnione oczekiwanie skarżącej co do tego, że jej wniosek zostanie oceniony w świetle kryteriów wypracowanych w praktyce Komisji w czasie właściwym dla jego złożenia i zapisanych w komunikacie z 2002 r.

               —

               Komisja błędnie twierdzi, że strony uczestniczyły w kartelu w latach 1984–1992, nie przedstawiając wystarczających dowodów na to, że kartel ten istniał we wspomnianym okresie.

               —

               Nadmierne wydłużenie czasu trwania postępowania administracyjnego doprowadziło do naruszenia prawa skarżącej do obrony, gdyż wezwano ją do uzyskania przemawiających na jej korzyść materiałów dowodowych w czasie, gdy nie były one już dostępne. Wpłynęło to także negatywnie na rzeczywistą ocenę wniosku skarżącej o złagodzenie sankcji.


title: Sprawa T-124/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  26 października 2005 r.  — Ouariachi/Komisja Wspólnot Europejskich (Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie — Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty — Szkoda i krzywda wyrządzona przez pracownika przy wykonywaniu jego funkcji — Brak związku przyczynowego)

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/21

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 października 2005 r. — Ouariachi/Komisja Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-124/04) (1)

   (Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie - Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty - Szkoda i krzywda wyrządzona przez pracownika przy wykonywaniu jego funkcji - Brak związku przyczynowego)
   (2006/C 10/41)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Jamal Ouariachi (Rabat, Maroko) [Przedstawiciele: F. Blanmailland oraz C. Verbrouck, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: F. Dintilhac oraz G. Boudot, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Skarga o zapłatę odszkodowania i zadośćuczynienia za szkodę i krzywdę, jakich skarżący miał doznać w wyniku czynu bezprawnego zarzucanego przez niego pracownikowi Delegacji Komisji w Chartumie (Sudan).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako oczywiście bezzasadna.

               2)

               Skarżący ponosi koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 30.04.2004


title: Sprawa C-433/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Republika Słowacka) z dnia 22 sierpnia 2011 r. — SKP przeciwko Kveta Polhošová

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Republika Słowacka) z dnia 22 sierpnia 2011 r. — SKP przeciwko Kveta Polhošová
   (Sprawa C-433/11)
   2011/C 340/12
   Język postępowania: słowacki

      Sąd krajowy

   Krajský súd v Prešove

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SKP

      Strona pozwana: Kveta Polhošová

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5–9 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym (1) należy interpretować w ten sposób, iż powinno się uznać za nieuczciwą praktykę również praktykę podmiotu gospodarczego, który przenosi wierzytelności względem konsumentów na podmiot w stanie upadłości, jeżeli konsumenci nie mają gwarancji zwrotu kosztów postępowania sądowego wszczętego na podstawie umowy konsumenckiej.

               2)

               Jeżeli odpowiedź na poprzednie pytanie brzmi, że cesja wierzytelności względem konsumentów na podmiot w stanie upadłości w celu odzyskania jest sprzeczna z prawem Unii Europejskiej, czy:

                           A.

                           artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej można interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on, aby organ sądowy dla potrzeb ochrony konsumentów nie zastosował obniżenia opłaty sądowej przewidzianego w ustawie na rzecz syndyka masy upadłościowej i orzekł ewentualnie, bez naruszenia prawa syndyka masy upadłościowej do ochrony sądowej, o zakończeniu postępowania z uwagi na brak wniesienia opłaty sądowej od pozwu;

                           B.

                           artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG [z dnia 5 kwietnia 1993 r.] w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (2) sprzeciwiają się zastosowaniu przepisu prawa krajowego o zwolnieniu syndyka masy upadłościowej od opłaty sądowej, jeżeli w braku nieuczciwej praktyki powód nie byłby zwolniony od rzeczonej opłaty sądowej, a z uwagi na zakończenie postępowania unikniętoby postępowania sądowego dotyczącego świadczenia wynikającego z nieuczciwego warunku umowy.

      (1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”), Dz.U. L 149, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 95, s. 29.


title: Sprawa T-239/12: Wyrok Sądu z dnia 1 lipca 2014 r. – Jyoti Ceramic Industries przeciwko OHIM – DeguDent (ZIECON) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ZIECON — Wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy CERCON — Względna podstawa odmowy — Prawdopodobieństwo wprowadzenie w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Badanie stanu faktycznego z urzędu — Artykuł 76 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/28

         Wyrok Sądu z dnia 1 lipca 2014 r. – Jyoti Ceramic Industries przeciwko OHIM – DeguDent (ZIECON)
   (Sprawa T-239/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ZIECON - Wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy CERCON - Względna podstawa odmowy - Prawdopodobieństwo wprowadzenie w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Artykuł 76 rozporządzenia nr 207/2009])
   2014/C 282/36
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Jyoti Ceramic Industries PVT. Ltd (Nashik, Indie) (przedstawiciele: R. Egerer, D. Jochim i A. Kolb, avocats)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: DeguDent GmbH (Hanau, Niemcy) (przedstawiciele: W. Blau, T. Hertl i P. Winkler, avocats)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję R 2546/2010 1 Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 marca 2012 r. dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między DeguDent GmbH i Jyoti Ceramic Industries PVT. Ltd

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Jyoti Ceramic Industries PVT. Ltd pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) i DeguDent GmbH

      (1)  Dz.U. C 209 z 14.7.2012.


title: Sprawa C-49/13: Postanowienie Trybunału trzecia izba) z dnia 14 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Úřad průmyslového vlastnictví – Republika Czeska) – MF 7 a.s. przeciwko MAFRA a.s. (Artykuł 267 TFUE — Pojęcie „sądu”  — Postępowanie mające na celu wydanie orzeczenia o charakterze sądowym — Niezawisłość — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/8

         Postanowienie Trybunału trzecia izba) z dnia 14 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Úřad průmyslového vlastnictví – Republika Czeska) – MF 7 a.s. przeciwko MAFRA a.s.
   (Sprawa C-49/13) (1)

   ((Artykuł 267 TFUE - Pojęcie „sądu” - Postępowanie mające na celu wydanie orzeczenia o charakterze sądowym - Niezawisłość - Oczywisty brak właściwości Trybunału))
   2014/C 102/10
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Úřad průmyslového vlastnictví

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: MF 7 a.s.

      Strona pozwana: MAFRA a.s.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Úřad průmyslového vlastnictví – Wykładnia art.3 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2008/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U., L 299, s. 25) – Kryteria oceny złej wiary – Wpływ okoliczności zaistniałych po złożeniu wniosku o rejestrację na ocenę dobrej wiary wnioskodawcy – Zgoda właściciela znaku towarowego na zachowanie mogące ograniczyć jego wyłączne prawa – Umowy zawarte między właścicielem wcześniejszego znaku a podmiotem wnioskującym o rejestrację znaku późniejszego nieregulujące kwestii praw własności intelektualnej – Długotrwałe tolerowanie zaskarżonego znaku przez właściciela znaku wcześniejszego

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania skierowane do niego przez Úřad průmyslového vlastnictví (Republika Czeska) postanowieniem z dnia 22 stycznia 2013 r.

      (1)  Dz.U. C 141 z 18.5.2013.


title: Sprawa C-442/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 8 sierpnia 2016 r. – Florea Gusa/Minister for Social Protection, Attorney General

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 8 sierpnia 2016 r. – Florea Gusa/Minister for Social Protection, Attorney General
   (Sprawa C-442/16)
   (2016/C 383/07)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Florea Gusa

      Strona pozwana: Minister for Social Protection, Attorney General

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy obywatel Unii, który 1) jest obywatelem innego państwa członkowskiego; 2) zgodnie z prawem zamieszkiwał i pracował jako osoba pracująca na własny rachunek w przyjmującym państwie członkowskim przez około cztery lata; 3) zakończył pracę lub działalność gospodarczą z uwagi na brak pracy i 4) zarejestrował się jako osoba poszukująca pracy w odpowiednim urzędzie pracy zachowuje status osoby pracującej na własny rachunek w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a) czy też art. 7 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2004/38/WE (1) lub też na innej podstawie?

               2)

               Jeżeli nie, czy zachowuje on prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim bez spełnienia przesłanek z art. 7 ust. 1 lit. b) lub c) dyrektywy 2004/38/WE lub też czy jest on jedynie chroniony przed wydaleniem na mocy art. 14 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2004/38/WE?

               3)

               Jeżeli nie, czy w odniesieniu do takiej osoby odmowa przyznania zasiłku dla osób poszukujących pracy (będącego specjalnym nieskładkowym świadczeniem pieniężnym w rozumieniu art. 70 rozporządzenia nr 883/2004/WE (2)) ze względu na niewykazanie prawa pobytu w przyjmującym państwie członkowskim jest zgodna z prawem Unii, a w szczególności z art. 4 rozporządzenia nr 883/2004/WE?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166, s. 1).


title: Sprawa C-422/12 P: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 stycznia 2014 r. – Industrias Alen SA de CV przeciwko The Clorox Company; Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania — Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CLORALEX — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CLOROX — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Odwołanie wzajemne — Artykuł 176 regulaminu postępowania — Obowiązek sporządzenia odwołania wzajemnego w odrębnym piśmie]

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/16

         Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 stycznia 2014 r. – Industrias Alen SA de CV przeciwko The Clorox Company; Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-422/12 P) (1)

   ([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania - Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CLORALEX - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CLOROX - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Odwołanie wzajemne - Artykuł 176 regulaminu postępowania - Obowiązek sporządzenia odwołania wzajemnego w odrębnym piśmie])
   2014/C 112/18
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Industrias Alen SA de CV (przedstawiciel: adwokat A. Padial Martinez)

      Strona pozwana: The Clorox Company (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister), Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 10 lipca 2012 r. w sprawie T-135/11 Clorox przeciwko OHIM – Industrias Alen (CLORALEX), na mocy którego Sąd stwierdził nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 16 grudnia 2010 r. (sprawa R 521/2009-4)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie główne zostaje w części odrzucone i w pozostałym zakresie oddalone; odwołanie wzajemne zostaje odrzucone.

               2)

               Industrias Alen SA de CV pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez The Clorox Company.

               3)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012.


title: Sprawa T-276/12: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2015 r. – Cziż i in./Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające wobec Białorusi — Zamrożenie środków finansowych — Skarga o stwierdzenie nieważności — Zwłoka w przyjęciu konkluzji — Częściowa niedopuszczalność — Podmiot należący do podmiotu objętego środkami ograniczającymi lub przez niego kontrolowany — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie)

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/30

         Wyrok Sądu z dnia 6 października 2015 r. – Cziż i in./Rada
   (Sprawa T-276/12) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające wobec Białorusi - Zamrożenie środków finansowych - Skarga o stwierdzenie nieważności - Zwłoka w przyjęciu konkluzji - Częściowa niedopuszczalność - Podmiot należący do podmiotu objętego środkami ograniczającymi lub przez niego kontrolowany - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie))
   (2015/C 398/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jurij Aleksandrowicz Cziż (Mińsk, Białoruś); Triple TAA (Mińsk); NefteKhimTrading STAA (Mińsk); Askargoterminal ZAT (Mińsk); Bereza Silicate Products Plant AAT (Bereza, Białoruś); Variant TAA (rejon berezowski, Białoruś); Triple-Dekor STAA (Mińsk); KvartsMelProm SZAT (Chocisław, Białoruś); Altersolutions SZAT (Mińsk); Prostoremarket SZAT (Mińsk); AquaTriple STAA (Mińsk); Rakovsky brovar TAA (Mińsk); TriplePharm STAA (Łohojsk, Białoruś); oraz Triple-Veles TAA (Mołodeczno, Białoruś) (przedstawiciele: D. O’Keeffe, solicitor, adwokat B. Evtimov oraz M. Lester, barrister.)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Rady 2012/171WPZiB z dnia 23 marca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2010/639/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 87, s. 95), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 265/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 87, s. 37), decyzji Rady 2012/642/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi (Dz.U. L 285, s. 1), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1017/2012 z dnia 6 listopada 2012 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 307, s. 7), decyzji Rady 2013/534/WPZiB z dnia 29 października 2013 r. zmieniającej decyzję 2012/642 (Dz.U. L 288, s. 69), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1054/2013 z dnia 29 października 2013 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 288, s. 1), decyzji Rady 2014/750/WPZiB z dnia 30 października 2014 r. zmieniającej decyzję 2012/642 (Dz.U. L 311, s. 39) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1159/2014 z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 311, s. 2) w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżących.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Rady 2012/171WPZiB z dnia 23 marca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2010/639/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 265/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi, decyzji Rady 2012/642/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1017/2012 z dnia 6 listopada 2012 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi w zakresie, w jakim dotyczą Jurija Aleksandrowicza Cziża oraz spółek Triple TAA, NefteKhimTrading STAA, Askargoterminal ZAT, Bereza Silicate Products Plant AAT, Variant TAA, Triple-Dekor STAA, KvartsMelProm SZAT, Altersolutions SZAT, Prostoremarket SZAT, AquaTriple STAA, Rakovsky brovar TAA, TriplePharm STAA i Triple-Veles TAA.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2013/534/WPZiB z dnia 29 października 2013 r. zmieniającej decyzję 2012/642 oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1054/2013 z dnia 29 października 2013 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi w zakresie, w jakim dotyczą spółek NefteKhimTrading, Askargoterminal, Bereza Silicate Products Plant, Triple-Dekor, KvartsMelProm, Altersolutions, Prostoremarket, AquaTriple, Rakovsky brovar i Triple-Veles.

               3)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2014/750/WPZiB z dnia 30 października 2014 r. zmieniającej decyzję 2012/642 oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1159/2014 z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi w zakresie, w jakim dotyczą J. Cziża oraz spółek Triple, Askargoterminal, Bereza Silicate Products Plant, Triple-Dekor, KvartsMelProm, Altersolutions, Prostoremarket, AquaTriple, Variant i Rakovsky brovar.

               4)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna w odniesieniu do stwierdzenia nieważności decyzji 2013/534 i rozporządzenia wykonawczego nr 1054/2013 w zakresie, w jakim dotyczą J. Cziża oraz spółek Triple, Variant i TriplePharm.

               5)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               6)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez J. Cziża oraz spółki Triple, NefteKhimTrading, Askargoterminal, Bereza Silicate Products Plant, Triple-Dekor, KvartsMelProm, Altersolutions, Prostoremarket, AquaTriple, Variant, Rakovsky brovar, TriplePharm i Triple-Veles.

      (1)  Dz.U. C 250 z 18.8.2012.


title: Sprawa T-230/06: Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2006 r. — REWE-Zentral przeciwko OHIM (Port Louis)

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/21

         Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2006 r. — REWE-Zentral przeciwko OHIM (Port Louis)
   (Sprawa T-230/06)
   (2006/C 261/40)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: REWE-Zentral AG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: M. Kinkeldey, Rechtsanwalt i A. Lehmann, Rechtsanwältin)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 czerwca 2006 r. — numer odwołania R 25/2006-1 — w odniesieniu do zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 003 664 133 PORT LOUIS;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Port Louis” dla towarów należących do klas 18, 24 i 25 (zgłoszenie nr 366 4133).

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia.

      Decyzja Izby Odwoławczej: odrzucenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Przepisy art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) zostały naruszone, ponieważ zgłoszony znak towarowy może zostać zarejestrowany. Ponadto naruszona została zasada do bycia wysłuchanym.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa C-653/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) — Zjednoczone Królestwo) — Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs przeciwko Paulowi Neweyowi, działającemu pod nazwą handlową Ocean Finance (Odesłanie prejudycjalne — Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 2 pkt 1 i art. 6 ust. 1 — Pojęcie świadczenia usług — Świadczenie usług reklamowych i usług pośrednictwa kredytowego — Zwolnienia — Istota gospodarcza i handlowa transakcji — Praktyki stanowiące nadużycie — Transakcje mające na celu wyłącznie uzyskanie korzyści podatkowych)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/19

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) — Zjednoczone Królestwo) — Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs przeciwko Paulowi Neweyowi, działającemu pod nazwą handlową Ocean Finance
   (Sprawa C-653/11) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 2 pkt 1 i art. 6 ust. 1 - Pojęcie świadczenia usług - Świadczenie usług reklamowych i usług pośrednictwa kredytowego - Zwolnienia - Istota gospodarcza i handlowa transakcji - Praktyki stanowiące nadużycie - Transakcje mające na celu wyłącznie uzyskanie korzyści podatkowych)
   2013/C 225/31
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Her Majesty’s Commissioners of Revenue and Customs

      Strona pozwana: Paul Newey, działający pod nazwą handlową Ocean Finance

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) — Wykładnia art. 9 ust. 2 lit. e) i art. 13 część B lit. d) dyrektywy 77/388/EWG: szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Zwolnienie usług pośrednictwa kredytowego — Działalność związana z pośrednictwem kredytowym skierowana do Zjednoczonego Królestwa prowadzona przez spółkę z siedzibą na wyspie Jersey korzystającą z usług osoby z siedzibą w Zjednoczonym Królestwie — Przypisanie działalności spółce z siedzibą na wyspie Jersey lub osobie z siedzibą w Zjednoczonym Królestwie

      Sentencja

   Warunki umowne, jakkolwiek stanowią one czynnik, który należy brać pod uwagę, nie są decydujące do celów ustalenia, kto jest usługodawcą i usługobiorcą w transakcji „świadczenia usług” w rozumieniu art. 2 pkt 1 i art. 6 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej przez dyrektywę Rady 2000/65/WE z dnia 17 października 2000 r. Można je w szczególności pominąć, jeżeli okaże się, że nie odzwierciedlają one rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i handlowych, lecz stanowią całkowicie sztuczną konstrukcję oderwaną od rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, stworzoną wyłącznie w celu uzyskania korzyści podatkowych. Zadanie dokonania takiej oceny spoczywa na sądzie krajowym.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012.


title: Sprawy połączone C-444/16 i C-445/16: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 czerwca 2017 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Cour d’appel de Mons – Belgia) – Immo Chiaradia SPRL (C-444/16), Docteur De Bruyne SPRL (C-445/16)/État belge (O desłanie prejudycjalne — Dyrektywa 78/660/EWG — Roczne sprawozdania finansowe niektórych rodzajów spółek — Zasada prawdziwego i rzetelnego obrazu spółki — Zasada ostrożności — Spółka ustanawiająca opcję na akcje, księgująca cenę zbycia opcji w trakcie roku obrachunkowego, w którym owa opcja zostaje zrealizowana, lub po upływie okresu jej obowiązywania)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/19

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 czerwca 2017 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Cour d’appel de Mons – Belgia) – Immo Chiaradia SPRL (C-444/16), Docteur De Bruyne SPRL (C-445/16)/État belge
   (Sprawy połączone C-444/16 i C-445/16) (1)

   ((O desłanie prejudycjalne - Dyrektywa 78/660/EWG - Roczne sprawozdania finansowe niektórych rodzajów spółek - Zasada prawdziwego i rzetelnego obrazu spółki - Zasada ostrożności - Spółka ustanawiająca opcję na akcje, księgująca cenę zbycia opcji w trakcie roku obrachunkowego, w którym owa opcja zostaje zrealizowana, lub po upływie okresu jej obowiązywania))
   (2017/C 277/25)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d’appel de Mons

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Immo Chiaradia SPRL (C-444/16), Docteur De Bruyne SPRL (C-445/16)

      Strona pozwana: État belge

      Sentencja

   Zasadę prawdziwego i rzetelnego obrazu spółki oraz zasadę ostrożności, które zostały wyrażone, odpowiednio, w art. 2 ust. 3 i w art. 31 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r., wydanej na podstawie art. [50 ust. 2 lit. g) TFUE], w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, zmienionej dyrektywą 2003/51/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 czerwca 2003 r., należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one metodzie księgowania polegającej na tym, że spółka będąca wystawcą opcji na akcje księguje cenę zbycia opcji jako przychód w trakcie roku obrachunkowego, w którym rzeczona opcja zostaje zrealizowana, lub po upływie okresu jej obowiązywania.

      (1)  Dz.U. C 410 z 7.6.2016.