title: Sprawa C-557/15: Skarga wniesiona w dniu 30 października 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Malty

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/11

         Skarga wniesiona w dniu 30 października 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Malty
   (Sprawa C-557/15)
   (2016/C 007/18)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes, K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Malty

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że przyjmując uregulowanie w sprawie odstępstwa, które zezwala na chwytanie siedmiu gatunków dzikich zięb (zięba zwyczajna Fringilla coelebs, makolągwa Carduelis cannabina, szczygieł Carduelis carduelis, dzwoniec Carduelis chloris, grubodziób zwyczajny Coccothraustes coccothraustes, kulczyk zwyczajny Serinus serinus i czyżyk Carduelis spinus), Republika Malty uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 5 lit. a) i e) oraz art. 8 ust. 1 wraz z załącznikiem IV pkt a), w związku z art. 9 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (1);

               —

               obciążenie Republiki Malty kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Malta wprowadziła uregulowanie w sprawie odstępstwa zezwalające na chwytanie siedmiu gatunków dzikich zięb w 2014, zgodnie z którym to uregulowaniem zezwoliła na okresy chwytania w 2014 r. i w 2015 r.
   Dyrektywa 2009/147 zobowiązuje państwa członkowskie do zakazania chwytania i przetrzymywania dzikich ptaków niewymienionych w załączniku II, takich jak zięby, o których tu mowa, oraz do chwytania dzikich ptaków za pomocą nieselektywnych środków takich jak sidła i sieci. Wszelkie odstępstwa od tych zakazów podlegają ścisłym warunkom określonym w art. 9 dyrektywy.
   Komisja uważa, że maltańskie uregulowanie w sprawie odstępstwa zezwalające na chwytanie siedmiu gatunków zięb jest niezgodne z art. 5 lit. a) i e) oraz art. 8 ust. 1 w związku z załącznikiem IV pkt a) dyrektywy.
   Komisja stoi na stanowisku, że Malta nie udowodniła, iż warunki odstępstwa określone w art. 9 ust. 1 dyrektywy są spełnione. Po pierwsze, Malta nie wykazała braku innego zadowalającego rozwiązania, jak wymaga zdanie wprowadzające do art. 9 ust. 1 dyrektywy. Po drugie, maltańskie uregulowanie w sprawie odstępstwa nie zawiera uzasadnienia w odniesieniu do rzekomego braku innego zadowalającego rozwiązania. Po trzecie, Malta nie wykazała, że zezwolona działalność stanowi „legalne wykorzystywanie” w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy. Po czwarte, Malta nie wykazała zgodności spornego uregulowania z wymogiem określonym w art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy, w myśl którego to wymogu odstępstwo może dotyczyć tylko „mał[ej] ilośc[i]” ptaków. Po piąte, Malta nie udowodniła, że zezwolenie zostaje udzielone „przy zachowaniu ściśle nadzorowanych warunków”, jak wymaga art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 20, s. 7.


title: Sprawa T-46/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 6 grudnia 2006 r. w sprawie F-40/06 Marcuccio przeciwko Komisji wniesione w dniu 28 stycznia 2008 r. przez Luigiego Marcuccio

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/32

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 6 grudnia 2006 r. w sprawie F-40/06 Marcuccio przeciwko Komisji wniesione w dniu 28 stycznia 2008 r. przez Luigiego Marcuccio
   (Sprawa T-46/08 P)
   (2008/C 79/63)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 6 grudnia 2006 r. w sprawie F-40/06 Marcuccio przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, w zakresie w jakim a) odrzuca wniosek skarżącego przedstawiony w pierwszej instancji z jakichkolwiek innych względów niż brak interesu prawnego skarżącego, b) odrzuca wniosek skarżącego o zasądzenie odszkodowania, 3) obciąża skarżącego kosztami poniesionymi przez Komisję Wspólnot Europejskich,

               —

               uznanie odwołania od wyroku wydanego w pierwszej instancji za dopuszczalne, a w szczególności stwierdzenie, że skarżący miał interes prawny we wniesieniu odwołania,

               —

               tytułem głównym uwzględnienie roszczeń odszkodowawczych oraz obciążenie pozwanej całością kosztów poniesionych przez skarżącego w postępowaniu w pierwszej instancji oraz w postępowaniu odwoławczym,

               —

               tytułem subsydiarnym odesłanie niniejszej sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej celem ponownego rozpatrzenia co do istoty: a) wszystkich aspektów sprawy, odnośnie których sąd nie przedstawił rozstrzygnięcia lub które zostaną uchylone w wyroku wydanym na skutek niniejszego odwołania, b) kosztów w postępowaniu w pierwszej instancji i postępowaniu odwoławczym.

         Zarzuty i główne argumenty
   Bezwzględny brak uzasadnienia, w tym z powodu oczywistego braku logiki, wobec niespójności, niejasności, braku wyjaśnień, braku rozstrzygnięcia co do okoliczności o podstawowym znaczeniu dla sprawy i naruszenia obowiązku clare loqui, błędnego przedstawienia i wypaczenia faktów (w szczególności pkt 10, 12, 26-38, 42-46 zaskarżonego postanowienia.
   Błędne i niewłaściwe zastosowanie i wykładnia zasad ogólnych prawa, przepisów prawnych i orzecznictwa wspólnotowego dotyczących naprawienia szkody (w szczególności pkt 42-46 zaskarżonego postanowienia).
   Oczywisty brak logiki postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej oraz rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów, w tym wobec bezzasadności, bezwzględnego braku uzasadnienia w połączeniu z błędnym przedstawieniem i wypaczeniem faktów oraz arbitralnością (w szczególności pkt 49 i 50 zaskarżonego postanowienia).
   Bezwzględny brak uzasadnienia decyzji zaskarżonej w pierwszej instancji (w szczególności pkt 26-38 zaskarżonego postanowienia).
   Błędne przedstawienie i wypaczenie faktów oraz wynikające z tego errores in procedendo, tak poważne, że w sposób nieodwracalny naruszyły prawo do obrony i doprowadziły do naruszenia istotnych wymogów proceduralnych prowadzących do nieodwracalnych wad zaskarżonego postanowienia.
   Naruszenie zasad sprawiedliwego procesu, w szczególności norm Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (pkt 24 I 26-38 niniejszej skargi odwoławczej).


title: Sprawa C-384/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 5 lipca 2013 r. — Estación de Servicio Pozuelo 4, S.L. przeciwko GALP Energía España S.A.U.

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 5 lipca 2013 r. — Estación de Servicio Pozuelo 4, S.L. przeciwko GALP Energía España S.A.U.
   (Sprawa C-384/13)
   2013/C 274/15
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Estación de Servicio Pozuelo 4 S.L.

      Druga strona postępowania: GALP Energía España S.A.U.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy można uznać, że umowa taka jak będąca przedmiotem sporu głównego, na mocy której ustanowiono na rzecz dostawcy produktów naftowych prawo powierzchni na okres czterdziestu pięciu lat w tym celu, by wybudował stację paliw i wydzierżawił ją właścicielowi gruntu na okres równoważny okresowi, na który ustanowiono to prawo, z jednoczesnym narzuceniem obowiązku kupna na zasadach wyłączności przez ten sam okres, ma niewielkie znaczenie i nie jest objęty zakazem ustanowionym w art. 81 ust. 1 WE (obecnie art. 101 ust. 1 TFUE), ze względu przede wszystkim na niewielki, nieprzekraczający 3 % udział dostawcy w rynku, w porównaniu z łącznym udziałem w rynku zaledwie trzech dostawców, wynoszącym około 70 %, mimo że czas trwania tej umowy przekracza przeciętny czas trwania umów zwykle zawieranych na danym rynku?

               2)

               Na wypadek odpowiedzi negatywnej i konieczności zbadania umowy w świetle rozporządzeń nr 1984/83 (1) i nr 2790/99 (2), czy art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 2790/99 w związku z art. 5 lit. a) tego samego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że jeżeli odsprzedawca nie jest właścicielem terenów, a pozostały czas trwania umowy jest na dzień 1 stycznia 2002 r. dłuższy niż pięć lat, to umowa staje się nieważna z dniem 31 grudnia 2006 r.?

      (1)  Rozporządzenie Komisji z dnia 22 czerwca 1983 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do określonych kategorii wyłącznych umów sprzedaży (Dz. U. L 173, s. 5)

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2790/1999 z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych (Dz.U. L 336, s. 21)


title: Sprawa F-121/06: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2006 r. — Spee przeciwko Europolowi

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/84

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2006 r. — Spee przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-121/06)
   (2006/C 326/169)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: David Spee (Rijswijk, Niderlandy) (przedstawiciel: D. C. Coppens, avocat)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Europolu z dnia 5 lipca 2006 r.;

               —

               nakazanie Europolowi przyznania skarżącemu dwóch stopni począwszy od dnia 1 listopada 2005 r.;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący kwestionuje decyzję przyznającą mu podwyższenie wynagrodzenia odpowiadające jednemu stopniowi na podstawie art. 29 regulaminu pracowniczego Europolu, podczas gdy jego zdaniem miał prawo do podwyżki odpowiadającej dwóm stopniom.
   Podnosi on, że Europol uwzględnił nie tylko ocenę przewidzianą w art. 29 regulaminu pracowniczego Europolu, lecz również ocenę przewidzianą w art. 28 tego regulaminu. Czyniąc w ten sposób, administracja zastosowała ze skutkiem wstecznym dokument z dnia 24 marca 2006 r. zatytułowany „Policy on the Determination of Salary Scale and Incremental Points of Europol Staff” z naruszeniem zasady pewności prawa.
   Ponadto skarżący twierdzi, że nawet przy założeniu, że administracja uwzględniła zgodnie z prawem obie oceny, to zastosowana metoda była arytmetycznie niewłaściwa i niekorzystna dla pracownika


title: Sprawa C-667/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd — Warna — Bułgaria) — Paltrade EOOD przeciwko Naczałnik na mitniczeski punkt — pristaniszte Warna, pri mitnica Warna (Polityka handlowa — Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 — Artykuły 13 i 14 — Przywóz produktów pochodzących z Chin — Cło antydumpingowe — Obejście środków — Ponowny wywóz towarów do Malezji — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 723/2011 — Rejestracja przywozu — Pobór ceł antydumpingowych — Moc wsteczna)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/20

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd — Warna — Bułgaria) — Paltrade EOOD przeciwko Naczałnik na mitniczeski punkt — pristaniszte Warna, pri mitnica Warna
   (Sprawa C-667/11) (1)

   (Polityka handlowa - Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 - Artykuły 13 i 14 - Przywóz produktów pochodzących z Chin - Cło antydumpingowe - Obejście środków - Ponowny wywóz towarów do Malezji - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 723/2011 - Rejestracja przywozu - Pobór ceł antydumpingowych - Moc wsteczna)
   2013/C 225/33
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd — Warna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Paltrade EOOD

      Strona pozwana: Naczałnik na mitniczeski punkt — pristaniszte Warna, pri mitnica Warna

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administrativen sad — Warna — Wykładnia art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011 z dnia 18 lipca 2011 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji (Dz.U. L 194, s. 6) oraz rozporządzenia Komisji (UE) nr 966/2010 z dnia 27 października 2010 r. wszczynającego dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, i poddającego ten przywóz rejestracji (Dz.U. L 282, s. 29) — Pobranie z mocą wsteczną cła antydumpingowego — Brak wprowadzenia w bułgarskim systemie celnym rejestracji przywiezionych towarów poza rejestracją jednolitego dokumentu administracyjnego — Określenie odpowiedniej wysokości cła antydumpingowego pobieranego z mocą wsteczną.

      Sentencja

   Artykuł 14 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, do którego odsyła art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 966/2010 z dnia 27 października 2010 r. wszczynającego dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, i poddającego ten przywóz rejestracji powinien być interpretowany w ten sposób, że warunki rejestracji tego rodzaju co sporne w postępowaniu głównym są zgodne z owym przepisem i są w związku z tym wystarczające do celów poboru z mocą wsteczną cła antydumpingowego w zastosowaniu art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011 z dnia 18 lipca 2011 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, po przeprowadzeniu dochodzenia stwierdzającego zaistnienie obejścia ostatecznych ceł antydumpingowych nałożonych przez rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
   Zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 91/2009 stawka rozszerzonego cła antydumpingowego pobieranego z mocą wsteczną od przywozów dokonanych przed wejściem w życie rozporządzenia wykonawczego nr 723/2011 wynosi 85 % dla „wszystkich innych przedsiębiorstw”.

      (1)  Dz.U. C 89 z 24.3.2012.


title: Sprawa F-86/13: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2013 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/31

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2013 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-86/13)
   2013/C 336/70
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: P. Bentley QC, Barrister i R. Bäuerle, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji zakazującej skarżącemu przyjęcia stanowiska doradcy premiera Ukrainy w okresie dwóch lat od dnia zakończenia służby w Parlamencie Europejskim.

      Żądania strony skarżącej

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 3 stycznia 2013 r. zakazującej skarżącemu przyjęcia stanowiska doradcy premiera Ukrainy w okresie dwóch lat od dnia zakończenia służby w Parlamencie Europejskim;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 24 czerwca 2013 r. oddalającej zażalenie złożone przez skarżącego na decyzję Parlamentu z dnia 3 stycznia 2013 r.;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa T-305/04: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2004 r. przez Eden przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/41

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2004 r. przez Eden przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)
   (Sprawa T-305/04)
   (2004/C 262/78)
   Język postępowania: francuski
   Do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła w dniu 26 lipca 2004 r. skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) wniesiona przez spółkę Eden z siedzibą w Paryżu, reprezentowaną przez Muriel Antoine-Lalance, avocat.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pierwszej izby odwoławczej OHIM z dnia 24 maja 2004 r. (sprawa R 591/2003-4);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Znak zapachowy „ZAPACH DOJRZAŁYCH TRUSKAWEK” wraz z graficznym wyobrażeniem truskawki – rejestracja nr 001122118.

               Towary lub usługi:

               Towary sklasyfikowane w klasie 3, 16, 18 i 25.

               Decyzja zaskarżona przed izbą odwoławczą:

               Odmowa rejestracji przez eksperta.

               Decyzja izby odwoławczej:

               Nieuwzględnienie odwołania

               Ponoszone zarzuty:

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 40/94.


title: Sprawa C-118/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság (Węgry) w dniu 7 marca 2017 r. – Dunai Zsuzsanna/ERSTE Bank Hungary Zrt.

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság (Węgry) w dniu 7 marca 2017 r. – Dunai Zsuzsanna/ERSTE Bank Hungary Zrt.
   (Sprawa C-118/17)
   (2017/C 221/03)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Budai Központi Kerületi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Dunai Zsuzsanna

      Strona pozwana: ERSTE Bank Hungary Zrt.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pkt 3 [sentencji] wyroku wydanego przez Trybunał w sprawie C-26/13 należy rozumieć w ten sposób, że sąd krajowy może zaradzić brakowi ważności warunku umowy zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem również wtedy, gdy pozostawienie umowy w mocy jest sprzeczne z interesami ekonomicznymi konsumenta?

               2)

               Czy pozostaje w zgodzie z kompetencją przyznaną Unii Europejskiej w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony konsumentów, a także z zasadami podstawowymi prawa Unii: równości wobec prawa, niedyskryminacji, skutecznego środka prawnego przed sądem oraz rzetelnego procesu sytuacja, gdy parlament państwa członkowskiego zmienia ustawą umowy prawa prywatnego należące do analogicznych kategorii i zawarte między przedsiębiorcą a konsumentem?

                           2/a.

                           W razie odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy pozostaje w zgodzie z kompetencją przyznaną Unii Europejskiej w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony konsumentów, a także z zasadami podstawowymi prawa Unii: równości wobec prawa, niedyskryminacji, skutecznego środka prawnego przed sądem oraz rzetelnego procesu sytuacja, gdy parlament państwa członkowskiego zmienia ustawą różne części umów o kredyty denominowane w walucie obcej w celu ochrony konsumentów, lecz wywołując skutek sprzeczny ze słusznymi interesami ochrony konsumentów, w zakresie w jakim umowa kredytu pozostaje w następstwie zmian ważna i konsument musi nadal ponosić ciężar wynikający z ryzyka walutowego?

               3)

               W kontekście umów zawieranych między przedsiębiorcą a konsumentem, czy pozostaje w zgodzie z kompetencją przyznaną Unii w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony konsumentów, a także z zasadami podstawowymi prawa Unii: skutecznego środka prawnego przed sądem oraz rzetelnego procesu w każdej kwestii prawa cywilnego sytuacja, gdy rada ds. ujednolicania wykładni najwyższej instancji sądowej państwa członkowskiego wpływa – poprzez „orzeczenia wydawane w interesie jednolitej wykładni przepisów prawa” – na orzecznictwo sądu rozpoznającego sprawę?

                           3/a.

                           W przypadku udzielenia na poprzednie pytanie odpowiedzi twierdzącej: czy pozostaje w zgodzie z kompetencją przyznaną Unii w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony konsumentów, a także z zasadami podstawowymi prawa Unii: skutecznego środka prawnego przed sądem oraz rzetelnego procesu w każdej kwestii prawa cywilnego sytuacja, gdy rada ds. ujednolicania wykładni najwyższej instancji sądowej państwa członkowskiego wpływa – poprzez „orzeczenia wydawane w interesie jednolitej wykładni przepisów prawa” – na orzecznictwo sądu rozpoznającego sprawę, jeżeli sędziowie – członkowie rady ds. ujednolicania wykładni nie są powoływani w sposób przejrzysty, według z góry określonych reguł, postępowanie przed rzeczoną radą nie jest jawne i nie można dowiedzieć się a posteriori, jak przebiegało postępowanie, a mianowicie, z jakich korzystano ekspertyz lub prac doktryny, ani jak głosowali członkowie (opina pozytywna czy negatywna)?


title: Sprawa T-542/11: Skarga wniesiona w dniu 6 października 2011 r. — ALOUMINION przeciwko Komisji

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/26

         Skarga wniesiona w dniu 6 października 2011 r. — ALOUMINION przeciwko Komisji
   (Sprawa T-542/11)
   2011/C 370/44
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Alouminion A.E. (Maroussi, Grecja) (przedstawiciele: G. Dellis i N. Korogiannákis, dikigori)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2011 r. C(2011) 4916 wersja ostateczna, w sprawie pomocy państwa nr C 2/2010 (ex NN 62/2009) przyznanej przez Grecję na rzecz Alouminion tis Elladas A.E;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca żąda na podstawie art. 263 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „TFUE”), stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 13 lipca 2011 r. C(2011) 4916 wersja ostateczna nr C 2/2010 (ex NN 62/2009) (zwanej dalej „decyzją”) w sprawie pomocy państwa przyznanej przedsiębiorstwu Alouminion tis Elladas A.E. wiążącego się z konsekwencjami, o których mowa w art. 266 ust. 1 TFUE.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów:

               —

               naruszenie art. 1 rozporządzenia nr 659/1999 i naruszenie przepisów dotyczących podziału kompetencji pomiędzy Komisję i sądy krajowe oraz naruszenie prawa do ochrony sądowej. Komisja dokonała oceny okoliczności faktycznych w sposób oczywiście błędny, uwzględniła oczywiście błędne czynniki, dopuściła się oczywistego naruszenia prawa uznając rzekomą pomoc za „nową”. Sporny środek został przyjęty na podstawie systemu identycznego z systemem rzekomej pomocy a zaskarżona decyzja Komisji nie została wystarczająco uzasadniona;

               —

               naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na błędne stwierdzenie przez Komisję istnienia korzyści, brak zastosowania przez nią kryterium prywatnego przedsiębiorcy i niezbadanie występowania obiektywnych względów handlowych uzasadniających taryfę umowną z 1960 r;

               —

               naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na błędne stwierdzenie przez Komisję selektywnego charakteru pomocy pomimo ciążącego na DEI (Dimosia Epichirisi Ilektrismu (państwowym zakładzie produkcji energii elektrycznej)) obowiązku jednolitego określenia taryf dla jednolitych kategorii klientów i różnego określenia taryf dla różnych kategorii klientów, według stopnia ich odmienności;

               —

               naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na błędne stwierdzenie przez Komisję zmian w handlu między państwami członkowskimi i wywieranego na niego wpływu mimo że skarżąca nie uzyskuje żadnej korzyści w stosunku do innych przedsiębiorstw z sektora aluminium biorąc pod uwagę jednolite cechy aluminium i jawność cen ustalonych w cedule giełdowej;

               —

               błędna metodologia przy obliczaniu wysokości rzekomej korzyści;

               —

               naruszenie obowiązku uzasadnienia i

               —

               naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań ze względu na wcześniejsze stanowisko Komisji zgodnie z którym ustalanie przez DEI cen w umowach na korzyść skarżącej nie stanowiło bezprawnie przyznanej pomocy oraz naruszenie przysługującego skarżącej prawa do obrony.


title: Sprawa T-228/07: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2007 r. — Malheiro przeciwko Komisji

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/38

         Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2007 r. — Malheiro przeciwko Komisji
   (Sprawa T-228/07)
   (2007/C 211/73)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Ana Malheiro (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: C. Ebrecht, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Dyrekcji Generalnej Personel i Administracja Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 30 kwietnia 2007 r. oddalającej zarejestrowane w dniu 8 stycznia 2007 r. zażalenie nr R/6/07 mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji DG AMIN o nieprzyznaniu skarżącej świadczeń innych niż dieta dzienna obniżona do wysokości 28,78 EUR;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej, za okres od dnia 16 listopada 2006 r. do dnia 31 października 2008 r., pełnej diety dziennej w wysokości 115,09 EUR przewidzianej decyzją Komisji z dnia 1 czerwca 2006 r. określającą zasady dotyczące oddelegowania ekspertów narodowych do Komisji (C(2006) 2033), obniżoną o wysokość diet dziennych pobranych już przez skarżącą i powiększoną o uzupełniającą dietę miesięczną w wysokości 542,55 EUR;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej zwrotu kosztów przeprowadzki;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca pracuje dla Komisji w charakterze oddelegowanego eksperta narodowego i ubiega się o: i) pełną dietę dzienną zamiast przyznanej jej przez Komisję zmniejszonej diety dziennej oraz ii) dietę miesięczną zamiast zwrotu kosztów przeprowadzki.
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżąca podnosi po pierwsze, że Komisja dopuściła się błędu w ocenie, ponieważ uznała, że miejscem zamieszkania skarżącej była Bruksela, dlatego że mieszkał tam jej mąż. Skarżąca podnosi, że jej pobyt w Brukseli ma charakter czysto czasowy, i że jak każdy inny ekspert narodowy musi znosić te same niedogodności i niekorzystne warunki wynikające z czasowego charakteru jej oddelegowania.
   Ponadto, skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła zasadę równości traktowania, jak również art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ art. 20 ust. 3 lit. b) decyzji Komisji określającej zasady dotyczące oddelegowania ekspertów narodowych dokonuje dyskryminacji pomiędzy oddelegowanymi ekspertami narodowymi w związkach małżeńskich a ekspertami narodowymi stanu wolnego żyjącymi w konkubinacie.
   Ponadto skarżąca twierdzi, że dyskryminacja ta, jak również podwyższona, w porównaniu z dietą jej przyznaną, dieta przyznawana ekspertom narodowym stanu wolnego płci męskiej (niezależnie od tego czy żyją w konkubinacie) prowadzi do naruszenia art. 141 WE i zasady równości wynagrodzenia mężczyzn i kobiet, jak również dyrektywy 2000/78/WE (1) oraz zasady proporcjonalności.

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, str. 16).


title: Sprawa T-502/13: Postanowienie Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. – ASPA przeciwko OHIM – Banco Bilbao Vizcaya Argentaria (ARGENTARIA)

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/26

         Postanowienie Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. – ASPA przeciwko OHIM – Banco Bilbao Vizcaya Argentaria (ARGENTARIA)
   (Sprawa T-502/13) (1)

   2014/C 329/41
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 352 z 30.11.2013.


title: Sprawa C-498/07 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 września 2009 r. — Aceites del Sur-Coosur, dawniej Aceites del Sur przeciwko Koipe Corporación SL i Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Graficzny znak towarowy La Española — Ogólna ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Element decydujący)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 września 2009 r. — Aceites del Sur-Coosur, dawniej Aceites del Sur przeciwko Koipe Corporación SL i Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-498/07 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Graficzny znak towarowy „La Española” - Ogólna ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Element decydujący)
   2009/C 256/07
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Aceites del Sur-Coosur, dawniej Aceites del Sur (przedstawiciele: J.-M. Otero Lastres i R. Jimenez Diaz, abogados)

      Druga strona postępowania: Koipe Corporación SL (przedstawiciel: M. Fernández de Béthencourt, abogado), Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. García Murillo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 12 września 2007 r. w sprawie Koipe przeciwko OHIM i Aceites del Sur (La Española), na mocy którego zmieniono decyzję Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 11 maja 2004 r. (sprawa R 1109/2000 4) w ten sposób, że odwołanie wniesione przez skarżącą do Izby Odwoławczej zostało uznane za zasadne i w konsekwencji należało uwzględnić sprzeciw.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Aceites del Sur-Coosur SA zostaje obciążona, poza kosztami własnymi, także kosztami poniesionymi przez Koipe Corporación SL.

               3)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008.


title: Sprawa C-381/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 22 sierpnia 2008 r. — Car Trim GmbH przeciwko KeySafety Systems SRL

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 22 sierpnia 2008 r. — Car Trim GmbH przeciwko KeySafety Systems SRL
   (Sprawa C-381/08)
   (2008/C 301/29)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Car Trim GmbH

      Strona pozwana: KeySafety Systems SRL
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 pkt 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że umowy dostawy towarów, które mają być wytworzone bądź wyprodukowane, niezależnie od określenia przez zamawiającego wymogów dotyczących pozyskania, obróbki i dostawy produkowanych przedmiotów, łącznie z zapewnieniem jakości produkcji, rzetelności dostawy oraz sprawnej formalnej realizacji zlecenia, należy uznać za sprzedaż rzeczy ruchomych (tiret pierwsze), a nie za świadczenie usług (tiret drugie)? Jakie kryteria decydują o tym rozróżnieniu?

               2)

               Jeżeli należy uznać, że jest to sprzedaż rzeczy ruchomych: Czy w przypadku sprzedaży z wysyłką miejscem, w którym sprzedane rzeczy zgodnie z umową zostały dostarczone albo miały zostać dostarczone, jest miejsce faktycznego wydania rzeczy kupującemu, czy też miejsce, w którym te rzeczy zostały wydane pierwszemu przewoźnikowi w celu przekazania ich kupującemu?

      (1)  Dz.U. L 12, s. 1.


title: Sprawa C-682/13 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 czerwca 2015 r. – Andechser Molkerei Scheitz GmbH/Komisja Europejska (Odwołanie — Zdrowie publiczne — Wykaz dodatków do żywności dopuszczonych do stosowania w żywności — Glikozydy stewiolowe — Przesłanki dopuszczalności — Interes prawny)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/12

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 czerwca 2015 r. – Andechser Molkerei Scheitz GmbH/Komisja Europejska
   (Sprawa C-682/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Zdrowie publiczne - Wykaz dodatków do żywności dopuszczonych do stosowania w żywności - Glikozydy stewiolowe - Przesłanki dopuszczalności - Interes prawny))
   (2015/C 236/16)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Andechser Molkerei Scheitz GmbH (przedstawiciel: H. Schmidt, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Grünheid i P. Ondrůšek, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części oddalone jako bezzasadne, a w części odrzucone jako niedopuszczalne.

               2)

               Andechser Molkerei Scheitz GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014.


title: Sprawa C-281/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München (Niemcy) w dniu 11 czerwca 2015 r. – Soha Sahyouni/Raja Mamisch

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München (Niemcy) w dniu 11 czerwca 2015 r. – Soha Sahyouni/Raja Mamisch
   (Sprawa C-281/15)
   (2015/C 294/36)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht München.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Soha Sahyouni

      Druga strona postępowania: Raja Mamisch

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zakres stosowania rozporządzenia Rady (UE) nr 1259/2010 (1) z dnia 20 grudnia 2010 r. w sprawie wprowadzenia w życie wzmocnionej współpracy w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodu i separacji prawnej obejmuje również tzw. rozwód prywatny – tu: orzeczonego przez Trybunał kościelny w Syrii na podstawie prawa szariatu?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                           a)

                           Czy w przypadku sprawdzenia zdolności do uznania rozwodu w kraju zastosowanie znajduje również art. 10 rozporządzenia (UE) nr 1259/2010?

                           b)

                           W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2 a):

                                       (1)

                                       Czy – abstrakcyjnie rzecz biorąc – należy oprzeć się na porównaniu, zgodnie z którym prawo powołanego państwa zapewnia wprawdzie również drugiemu małżonkowi dostęp do rozwodu, który jednak ze względu na płeć tego małżonka związany jest innymi przesłankami procesowymi i materialnymi niż dostęp pierwszego z małżonków,
                                       lub

                                       (2)

                                       Czy obowiązywanie normy zależy od tego, że zastosowanie abstrakcyjnie dyskryminującego prawa zagranicznego dyskryminuje również w pojedynczym przypadku – w sposób konkretny?

                           c)

                           W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2 lit. b):

                     Czy zgoda dyskryminowanego małżonka na rozwód – również w formie zatwierdzonego przyjęcia świadczeń wyrównawczych – stanowi już powód dla niezastosowania normy?

      (1)  Dz.U. L 343, s.10.


title: Sprawa C-480/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal — Zjednoczone Królestwo) — Maria Teixeira przeciwko London Borough of Lambeth, Secretary of State for the Home Department (Swobodny przepływ osób — Prawo pobytu — Obywatel państwa członkowskiego, który pracował w innym państwie członkowskim i pozostał tam po zaprzestaniu działalności zawodowej — Dziecko odbywające naukę zawodu w przyjmującym państwie członkowskim — Brak własnych środków utrzymania — Rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 ﾀﾔ Artykuł 12 — Dyrektywa 2004/38/WE)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal — Zjednoczone Królestwo) — Maria Teixeira przeciwko London Borough of Lambeth, Secretary of State for the Home Department
   (Sprawa C-480/08) (1)

   (Swobodny przepływ osób - Prawo pobytu - Obywatel państwa członkowskiego, który pracował w innym państwie członkowskim i pozostał tam po zaprzestaniu działalności zawodowej - Dziecko odbywające naukę zawodu w przyjmującym państwie członkowskim - Brak własnych środków utrzymania - Rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 - Artykuł 12 - Dyrektywa 2004/38/WE)
   2010/C 100/08
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Maria Teixeira

      Strona pozwana: London Borough of Lambeth, Secretary of State for the Home Department

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal (Zjednoczone Królestwo) — Wykładnia dyrektywy 2004/38 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (Dz.U. L 158, s. 77) i art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, s. 2) — Prawo pobytu w Zjednoczonym Królestwie obywatelki Unii nieposiadającej już statusu pracownika, której prawa pobytu nie uzasadniają przepisy dotyczące swobodnego przepływu pracowników — Prawo dziecka takiej obywatelki do pobytu w Zjednoczonym Królestwie w celu zakończenia nauki zawodu — Prawo matki do pozostania z dzieckiem w charakterze osoby sprawującej nad nim pieczę

      Sentencja

               1)

               Obywatel państwa członkowskiego, który był zatrudniony na terytorium innego państwa członkowskiego, gdzie jego dziecko odbywa naukę, może w okolicznościach takich jak w postępowaniu przed sądem krajowym powoływać się jako rodzic sprawujący faktycznie pieczę nad tym dzieckiem na prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim na podstawie samego art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty, zmienionego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2434/92 z dnia 27 lipca 1992 r. bez konieczności spełniania przesłanek określonych w dyrektywie 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG.

               2)

               Prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim, z którego korzysta rodzic sprawujący faktycznie pieczę nad dzieckiem wykonującym prawo do odbywania nauki zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr 1612/68, nie jest uzależnione od przesłanki, zgodnie z którą rodzic ten powinien posiadać wystarczające zasoby, aby nie stanowić obciążenia dla systemu pomocy społecznej tego państwa członkowskiego w okresie pobytu, oraz być objęty pełnym ubezpieczeniem zdrowotnym w tym państwie.

               3)

               Prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim, z którego korzysta rodzic sprawujący faktycznie pieczę nad dzieckiem pracownika migrującego, gdy dziecko to odbywa naukę w tym państwie członkowskim, nie jest uzależnione od przesłanki, zgodnie z którą jedno z rodziców dziecka w chwili rozpoczęcia przez nie nauki powinno było wykonywać działalność zawodową jako pracownik migrujący we wspomnianym państwie członkowskim.

               4)

               Prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim, z którego korzysta rodzic sprawujący faktycznie pieczę nad dzieckiem pracownika migrującego, gdy dziecko to odbywa naukę w tym państwie członkowskim, wygasa w chwili osiągnięcia pełnoletności przez to dziecko, chyba że dziecko nadal wymaga obecności i pieczy tego rodzica, aby móc kontynuować i ukończyć naukę.

      (1)  Dz.U. C 32 z 7.2.2009.


title: Sprawa T-597/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 22 listopada 2011 r. przez Christosa Michaila od wyroku wydanego w dniu 13 września 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-100/09 Michail przeciwko Komisji

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/15

         Odwołanie wniesione w dniu 22 listopada 2011 r. przez Christosa Michaila od wyroku wydanego w dniu 13 września 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-100/09 Michail przeciwko Komisji
   (Sprawa T-597/11 P)
   2012/C 39/32
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Christos Michail (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat C. Meidanis)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszego odwołania za dopuszczalne i zasadne;

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 13 września 2011 r. w sprawie F-100/09 Michail przeciwko Komisji;

               —

               zasądzenie na rzecz wnoszącego odwołanie zadośćuczynienia w wysokości 30 000 EUR za doznaną krzywdę;

               —

               orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie utrzymuje, że w zaskarżonym wyroku błędnie orzeczono w przedmiocie jego skargi, w której domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Komisji oddalającej jego wniosek o udzielenie pomocy złożony na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego (zwanego dalej „regulaminem”) oraz decyzji Komisji datowanej na dzień 14 września 2009 r. oddalającej zażalenie wniesione przez niego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu.
   W szczególności wnoszący odwołanie powołuje się na naruszenie swoich praw proceduralnych oraz na naruszenie prawa Unii, gdyż po pierwsze, Sąd do spraw Służby Publicznej (zwany dalej „SSP”), oceniając błędnie środki dowodowe, niesłusznie w ogóle nie sprawdził, czy dowody zostały uzyskane w sposób sprzeczny z prawem, zważywszy, że Komisja zmieniła status służbowy wnoszącego odwołanie bez uprzedniego wydania aktu administracyjnego dotyczącego takiej zmiany. Po drugie, wnoszący odwołanie twierdzi, że SSP nie uwzględnił zasad dotyczących uzyskiwania dowodów i ciężaru dowodu, ponieważ mimo tego, że wnoszący odwołanie przedłożył dokument, z którego wynikało, iż wspomniana zmiana była niezgodna z prawem, na żadnym etapie postępowania SSP nie zażądał od Komisji — co powinien był uczynić zgodnie z art. 55 regulminu postępowania przed SSP — przedstawienia dowodów, które obaliłyby takie twierdzenie. Po trzecie, wnoszący odwołanie utrzymuje, że SSP nie zbadał jego rzeczywistego statusu służbowego, jaki wynikał z systemów Sysper i Sysper 2, ani podstawy prawnej, na jakiej opierał się przedstawiony w nich obraz wnoszącego odwołanie, aby móc ustalić, czy nie stanowiło to mobbingu wobec niego oraz sfałszowania dowodów.


title: Sprawa T-468/12: Postanowienie Sądu z dnia 22 stycznia 2014 r. — Faktor, B. i W. Gęsina przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu — Brak siły wyższej lub nieprzewidywalnych okoliczności — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/11

         Postanowienie Sądu z dnia 22 stycznia 2014 r. — Faktor, B. i W. Gęsina przeciwko Komisji
   (Sprawa T-468/12) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Brak siły wyższej lub nieprzewidywalnych okoliczności - Oczywista niedopuszczalność)
   2014/C 78/23
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Firma Handlowa Faktor B. i W. Gęsina, Gęsina Wojciech (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat H. Mackiewicz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Keppenne i M. Owsiany-Hornung, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 554/2012 z dnia 19 czerwca 2012 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według nomenklatury scalonej (Dz.U. L 166, s. 20).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Firma Handlowa Faktor B. i W. Gęsina, Gęsina Wojciech zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013.


title: Sprawa C-54/05: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/11

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-54/05)
   (2005/C 93/21)
   Język postępowania: fiński
   W dniu 9 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez M. van Beek i M. Huttunen, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Finlandii.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 28 WE i 30 WE wymagając zezwolenia tranzytowego dla pojazdów mechanicznych, które są zgodnie z prawem zarejestrowane i użytkowane w innym Państwie Członkowskim;

               2.

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zgodnie z obowiązującym w Finlandii rozporządzeniem 1598/1995 dotyczącym rejestracji pojazdów mechanicznych, osoba mająca w Finlandii stałe miejsce zamieszkania jest zobowiązana do uzyskania tymczasowego zezwolenia tranzytowego w przypadku przywozu pojazdu mechanicznego lub jego tranzytu do innego Państwa Członkowskiego lub do państwa trzeciego przez Finlandię dla pojazdu uprzednio prawidłowo zarejestrowanego i ubezpieczonego w innym Państwie Członkowskim. Tym samym osoba mająca stałe miejsce zamieszkania w Finlandii nie może bez zezwolenia tranzytowego użytkować w Finlandii pojazdu uprzednio prawidłowo zarejestrowanego i ubezpieczonego w innym Państwie Członkowskim. Aby otrzymać zezwolenie tranzytowe, osoba zamieszkała w Finlandii, która dokonuje przywozu pojazdu zarejestrowanego w innym Państwie Członkowskim, musi zatrzymać się na przejściu granicznym, gdzie może złożyć wniosek o wydanie zezwolenia tranzytowego i wnieść za nie opłaty. Nie jest możliwe korzystanie z pojazdu w Finlandii przed wydaniem zezwolenia tranzytowego. Zezwolenie tranzytowe jest wydawane zasadniczo na okres siedmiu dni, w ciągu którego importer pojazdu musi go zarejestrować w fińskim rejestrze pojazdów mechanicznych, jeżeli zamierza go użytkować nie tylko w ramach tymczasowego zezwolenia tranzytowego.
   Zgodnie z art. 28 WE ograniczenia ilościowe w przywozie oraz wszelkie środki o skutku równoważnym są zakazane między Państwami Członkowskimi.
   Ponieważ osoba zamieszkała w Finlandii w przypadku przywozu pojazdu mechanicznego zarejestrowanego w innym Państwie Członkowskim lub jego tranzytu do innego Państwa Członkowskiego lub do państwa trzeciego przez Finlandię musi zatrzymać się na granicy fińskiej aby złożyć wniosek o wydanie zezwolenia tranzytowego dla tego pojazdu, pojazd ten podlega systematycznym kontrolom granicznym, które jednoznacznie wykazują cechy ograniczeń ilościowych w przywozie lub środków o skutku równoważnym w rozumieniu art. 28 WE.
   Republika Finlandii nie udowodniła, że jedynym środkiem zagwarantowania skutecznych kontroli skarbowych jest zastosowanie tej regulacji tranzytowej, która w praktyce oznacza, że każdy, kto ma w Finlandii stałe miejsce zamieszkania, zasadniczo jest zobowiązany do spełniania szczególnych formalności granicznych, tj. musi zatrzymać się na najbliższym przejściu granicznym i złożyć wniosek o wydanie zezwolenia tranzytowego nie mając prawnie uzasadnionej pewności, że pojazd prawidłowo zarejestrowany, ubezpieczony i zbadany pod względem technicznym w innym Państwie Członkowskim może być użytkowany w Finlandii. Takie systematyczne formalności graniczne stanowią zasadnicze ograniczenie swobody przepływu towarów.
   Gdyby Trybunał Wspólnot Europejskich zajął stanowisko, że regulacja dotycząca zezwolenia tranzytowego jest ogólnie uzasadniona na podstawie art. 30 WE (co zdaniem Komisji nie jest słuszne), przewidziany w rozporządzeniu siedmiodniowy okres ważności jest w każdym razie nieproporcjonalnie krótki.
   Na podstawie powyższych rozważań Komisja jest zdania, że regulacja dotycząca zezwolenia tranzytowego według fińskiego rozporządzenia 1598/1995 jest niezgodna z art. 28 WE i 30 WE. Gdyby Trybunał zajął stanowisko, że regulacja ta jest ogólnie uzasadniona na podstawie art. 30 WE, to w każdym razie siedmiodniowy okres ważności zezwolenia tranzytowego jest niezgodny z art. 28 WE i 30 WE.


title: Sprawa T-549/10: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2010 r. — Natura Selection przeciwko OHIM — Afoi Anezoulaki (natur)

text:
               12.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/13

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2010 r. — Natura Selection przeciwko OHIM — Afoi Anezoulaki (natur)
   (Sprawa T-549/10)
   2011/C 46/27
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Natura Selection, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Sugrañes Coca)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Afoi Anezoulaki AE prowadząca działalność handlową jako FIERATEX S.A. (Kilkis, Grecja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 września 2010 r. w sprawie R 217/2010-2;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 grudnia 2009 r.;

               —

               odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 6908214 uwzględnionego przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) w odniesieniu do „obrusów”; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Afoi Anezoulaki AE

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „natur” dla towarów z klasy 24 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6908214

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 2016384 „natura selection” dla towarów i usług z klas 3, 14, 16, 20, 25, 35, 38, 39 i 42; graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 2704948 „natura” dla towarów i usług z klas 14, 25 i 35; graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 3694627 „natura casa” dla towarów i usług z klas 20, 35 i 39; graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 4713368 „natura” dla towarów i usług z klas 14, 20, 25 i 35; graficzny międzynarodowy znak towarowy nr 642074 „natura selection” dla usług z klasy 39; zarejestrowany w Hiszpanii graficzny znak towarowy nr 1811494 „natura selection” dla usług z klasy 39; zarejestrowany w Hiszpanii krajowy szyld graficzny nr 251725 „natura selection” dla następującej działalności: „zakład zajmujący się sprzedażą artykułów przeznaczonych na prezenty”; zarejestrowany w Hiszpanii krajowy szyld graficzny nr 252321 „natura selection” dla następującej działalności: „zakład zajmujący się sprzedażą artykułów przeznaczonych na prezenty”; zarejestrowany w Hiszpanii krajowy szyld słowny nr 208780 „NATURA SELECTION, S.L.” dla następującej działalności: „zakład zajmujący się sprzedażą artykułów przeznaczonych na prezenty. Z siedzibą w Barcelonie.”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu dla części spornych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 wskutek przyjęcia przez Izbę Odwoławczą błędnego założenia, że w przypadku znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd ze względu na brak podobieństwa pomiędzy znakami towarowymi oraz pomiędzy towarami.


title: Sprawa C-309/15 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 21 kwietnia 2015 r. w sprawie T-580/13 Real Express Srl/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 18 czerwca 2015 r. przez Real Express Srl

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/12

         Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 21 kwietnia 2015 r. w sprawie T-580/13 Real Express Srl/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 18 czerwca 2015 r. przez Real Express Srl
   (Sprawa C-309/15 P)
   (2015/C 398/15)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Real Express Srl (przedstawiciel: adwokat C. Anitoae)

      Pozostałe strony postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory); MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie postanowienia Sądu z dnia 21 kwietnia 2015 r. w sprawie T-580/13;

               —

               Skorzystanie z nieograniczonego prawa do orzekania i w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy uwzględnienie skargi Real Express Srl na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 16 września 2013 r. w sprawie R 1519/2012-4, ewentualnie przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               Obciążenie OHIM i interwenienta kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               W swoim postanowieniu Sąd uznał wszystkie argumenty skarżącej za dopuszczalne z wyjątkiem argumentów sformułowanych w pkt 23 i 25 skargi, zgodnie z którymi poprzez zarejestrowanie wspólnotowego znaku towarowego REAL identycznego ze znakiem, którego rejestracji wnosząca odwołanie chciała zakazać ze względu na swoje wcześniejsze prawa do niego w Rumunii, dla identycznych klas, interwenient działał w złej wierze. Czwartej Izbie Odwoławczej przedstawiono stosowne zaświadczenia sądowe. Sąd nie wziął pod uwagę obowiązków Izby Odwoławczej, które na niej ciążą zgodnie z art. 63 ust. 2 i art. 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 (1).

               2.

               W pkt 38 i 39 zaskarżonego postanowienia Sąd błędnie zastosował zasadę 15 ust. 2 lit. h) pkt iii) oraz zasadę 17 ust. 1 i 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/1995 (2), a także art. 75 i art. 78 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009. W pkt 41 i 42 zaskarżonego postanowienia Sąd błędnie zastosował art. 80 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009, zasady 53 i 53a rozporządzenia nr 2868/1995, a także nie wziął pod uwagę pkt 5 znajdującego się na stronie 4 komunikatu prezesa Urzędu nr 11/98, do którego odwołuje się Przewodnik dotyczący postępowania przed Urzędem Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), część A – zasady ogólne, sekcja 6 – Uchylenie decyzji, wykreślenie wpisu z rejestru i poprawianie błędów. W pkt 43, 44 i 45 zaskarżonego postanowienia Sąd błędnie zastosował art. 63 ust. 2 oraz art. 64 rozporządzenia nr 207/2009, a tym samym nie stwierdził, że Izba Odwoławcza naruszyła zasady pewności prawa i ekonomii procesowej, a także cel postępowania w sprawie sprzeciwu poprzez uchybienie obowiązkowi umożliwienia rozwiązywania sporów dotyczących znaków towarowych przed ich rejestracją oraz, wbrew przepisom, nieuwzględnienie przedstawionych przez Real Express Srl faktów, okoliczności i dowodów mogących mieć wpływ na wynik postępowania w sprawie sprzeciwu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).


title: Sprawy połączone C-216/12 i C-217/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg — Luksemburg) — Caisse nationale des prestations familiales przeciwko Fjoli Hliddal (C-216/12), Pierre’owi-Louisowi Bornandowi (C-217/12) (Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską — Obywatele szwajcarscy zamieszkujący w Szwajcarii i pracujący w Luksemburgu — Przyznanie zasiłku wychowawczego — Pojęcie świadczenia rodzinnego)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/29

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg — Luksemburg) — Caisse nationale des prestations familiales przeciwko Fjoli Hliddal (C-216/12), Pierre’owi-Louisowi Bornandowi (C-217/12)
   (Sprawy połączone C-216/12 i C-217/12) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską - Obywatele szwajcarscy zamieszkujący w Szwajcarii i pracujący w Luksemburgu - Przyznanie zasiłku wychowawczego - Pojęcie świadczenia rodzinnego)
   2013/C 344/49
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Caisse nationale des prestations familiales

      Strona pozwana: Fjola Hliddal (C-216/12), Pierre-Louis Bornand (C-217/12)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation (Luksemburg) — Wykładnia art. 1 lit. u) ppkt (i) i art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2) oraz załącznika II sekcja A pkt 1) do Umowy w sprawie swobodnego przepływu osób zawartej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony, zawartej w dniu 21 czerwca 1999 r. (Dz.U. 2002, L 114, s. 6) — Pojęcie świadczenia rodzinnego — Dopuszczalność uregulowania krajowego przewidującego przyznanie zasiłku wychowawczego — Obywatel szwajcarski zamieszkujący w Szwajcarii i pracujący w Luksemburgu

      Sentencja

   Artykuł 1 lit. u) ppkt (i) oraz art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i zaktualizowanego rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1606/98 z dnia 29 czerwca 1998 r., należy interpretować w ten sposób, że zasiłek wychowawczy taki jak ten przewidziany w ustawodawstwie luksemburskim stanowi świadczenie rodzinne w rozumieniu tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 235 z 4.8.2012.


title: Sprawa T-64/11: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2011 r. — Run2Day Franchise przeciwko OHIM — Runners Point (Run2)

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/25

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2011 r. — Run2Day Franchise przeciwko OHIM — Runners Point (Run2)
   (Sprawa T-64/11)
   2011/C 89/49
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Run2Day Franchise BV (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat H.J. Koenraad)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Runners Point Warenhandels GmbH (Recklinghausen, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 listopada 2010 r. w sprawie R 349/2010-1;

               —

               obciążenie OHIM i, jeśli ma to zastosowanie, Runners Point Warenhandels GmbH kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Runners Point Warenhandels GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Run2” dla towarów i usług z klas 18, 25 i 35 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6517502

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy nr 3800448 „RUN2DAY” dla towarów i usług z klas 25, 28 i 35; graficzny kolorowy wspólnotowy znak towarowy nr 3832458 „RUN2DAY” dla towarów i usług z klas 25, 28 i 35; zarejestrowany w Beneluksie graficzny kolorowy znak towarowy nr 811897 „RUN2DAY” dla towarów i usług z klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na dokonaną przez Izbę Odwoławczą błędną ocenę, że nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-240/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Sony Music Entertainment (Germany) GmbH przeciwko Falcon Neue Medien Vertrieb GmbH (Prawa pokrewne prawu autorskiemu — Prawa producentów fonogramów — Prawo do zwielokrotniania — Prawo do rozpowszechniania — Okres ochrony — Dyrektywa 2006/116/WE — Prawa obywateli państw trzecich)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Sony Music Entertainment (Germany) GmbH przeciwko Falcon Neue Medien Vertrieb GmbH
   (Sprawa C-240/07) (1)

   (Prawa pokrewne prawu autorskiemu - Prawa producentów fonogramów - Prawo do zwielokrotniania - Prawo do rozpowszechniania - Okres ochrony - Dyrektywa 2006/116/WE - Prawa obywateli państw trzecich)
   (2009/C 69/08)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sony Music Entertainment (Germany) GmbH

      Strona pozwana: Falcon Neue Medien Vertrieb GmbH
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesherichtshof — Wykładnia art. 10 ust. 2 dyrektywy 2006/116/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych (Dz.U. L 372, s. 12) — Zastosowanie czasu ochrony do utworu, który nigdy nie był chroniony w państwie członkowskim, w którym ochrona jest poszukiwana, i do którego prawa przysługują podmiotowi niebędącemu obywatelem jednego z państw członkowskich Wspólnoty
   Sentencja

               1)

               Czas ochrony przewidziany w dyrektywie 2006/116/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych ma na podstawie art. 10 ust. 2 tej dyrektywy zastosowanie także wówczas, gdy dany przedmiot ochrony nigdy nie był chroniony w państwie członkowskim, w którym ochrona jest poszukiwana.

               2)

               Artykuł 10 ust. 2 dyrektywy 2006/116 należy interpretować w ten sposób, że czas ochrony przewidziany przez tę dyrektywę znajduje zastosowanie w sytuacji, w której dany utwór lub przedmiot był w dniu 1 lipca 1995 r. chroniony jako taki w co najmniej jednym państwie członkowskim na podstawie przepisów krajowych tego państwa dotyczących prawa autorskiego lub praw pokrewnych i w której będący obywatelem państwa trzeciego uprawniony z tytułu takich praw związanych z tym utworem lub przedmiotem korzystał w tej dacie z ochrony przewidzianej tymi przepisami krajowymi.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007.


title: Sprawa T-336/14: Wyrok Sądu z dnia 8 października 2015 r. – Société des produits Nestlé/OHIM (NOURISHING PERSONAL HEALTH) [Wspólnotowy znak towarowy — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Słowny znak towarowy NOURISHING PERSONAL HEALTH — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 — Obowiązek przeprowadzenia badania stanu faktycznego z urzędu — Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/52

         Wyrok Sądu z dnia 8 października 2015 r. – Société des produits Nestlé/OHIM (NOURISHING PERSONAL HEALTH)
   (Sprawa T-336/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Słowny znak towarowy NOURISHING PERSONAL HEALTH - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 - Obowiązek przeprowadzenia badania stanu faktycznego z urzędu - Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 398/66)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci A. Jaeger-Lenz, A. Lambrecht i S. Cobet-Nüse)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 marca 2014 r. (sprawa R 149/2013-4) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Wspólnotę Europejską słownego znaku towarowego NOURISHING PERSONAL HEALTH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Société des produits Nestlé SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 261 z 11.8.2014.


title: Sprawa T-259/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Koistinen przeciwko Komisji (Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Pojęcie faktycznego miejsca zamieszkania)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/45

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Koistinen przeciwko Komisji
   (Sprawa T-259/04) (1)

   (Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Pojęcie faktycznego miejsca zamieszkania)
   (2006/C 294/94)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Anne Koistinen (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, X. Martin Membiela, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 18 lipca 2003 r. odmawiającej skarżącej dodatku zagranicznego przewidzianego w art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Komisji z dnia 18 lipca 2003 r. odmawiająca skarżącej dodatku zagranicznego przewidzianego w art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich zostaje uchylona.

               2)

               Komisja zostaje obciążona całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004 r.


title: Sprawa C-24/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 21 stycznia 2013 r. — Dél-Zempléni Nektár Leader Nonprofit Kft. przeciwko Vidékfejlesztési Miniszter

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 21 stycznia 2013 r. — Dél-Zempléni Nektár Leader Nonprofit Kft. przeciwko Vidékfejlesztési Miniszter
   (Sprawa C-24/13)
   2013/C 156/27
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dél-Zempléni Nektár Leader Nonprofit Kft.

      Strona pozwana: Vidékfejlesztési Miniszter

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (1) oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 1974/2006 (2) należy interpretować w taki sposób, że stworzone w związku ze wsparciem dla rolnictwa lokalne grupy działania mogą przybierać w danym państwie członkowskim jedynie przewidzianą w prawie tego państwa formę prawną?

               2)

               Czy na podstawie ww. rozporządzeń można wprowadzić rozróżnienie tego rodzaju, że prawodawca krajowy uznaje [za istniejące] jedynie te lokalne grupy działania, które mają określoną formę prawną, ustanawiając warunki różniące się od tych przewidzianych w art. 62 [ust. 1] rozporządzenia nr 1698/2005 lub też bardziej od nich rygorystyczne?

               3)

               Czy zgodnie z ww. rozporządzeniami wystarczy, że w danym państwie członkowskim lokalne grupy działania spełniają jedynie warunki przewidziane w art. 62 [ust. 1] rozporządzenia nr 1698/2005? Czy to państwo członkowskie może ograniczyć zakres tego przepisu w ten sposób, że w odniesieniu do podmiotów spełniających przewidziane w art. 62 [ust. 1] rozporządzenia nr 1698/2005 warunki ustanawia ono różniące się od nich wymogi formalne lub prawne?

               4)

               Czy ww. rozporządzenia należy interpretować w taki sposób, że dane państwo członkowskie w ramach przysługującego mu zakresu swobodnego uznania może podjąć decyzję o likwidacji lokalnych grup działania, które spełniają warunki przewidziane w art. 62 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 i przez cały okres prowadzenia przez nie działalności przestrzegały wszystkich odpowiednich przepisów krajowych i wspólnotowych, a zezwolić jedynie na prowadzenie działalności przez te lokalne grupy działania, które mają nową formę prawną?

               5)

               Czy ww. rozporządzenia należy interpretować w taki sposób, że dane państwo członkowskie może — w odniesieniu do realizowanych już lub zaplanowanych programów pomocowych — w odpowiednim przypadku zmienić ramy prawne prowadzonej przez lokalne grupy działania?

               6)

               Jak należy interpretować ww. rozporządzenia w przypadku likwidacji lokalnych grup działania prowadzących dotychczas swą działalność w sposób skuteczny i zgodny z prawem? Co dzieje się w takim przypadku z zobowiązaniami zaciągniętymi i prawami nabytymi przez te lokalne grupy działania, biorąc w szczególności pod uwagę podmioty, których dotyczy ta likwidacja, jako całość ?

               7)

               Czy art. 62 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) należy interpretować w taki sposób, że dopuszczalny i zgodny z prawem jest przepis, w którym dane państwo członkowskie ustanawia wymóg, aby lokalne grupy działania Leader w formie spółek handlowych o celach niezarobkowych przekształciły się w ciągu roku w stowarzyszenia z tego tylko względu, iż jedynie forma prawna stowarzyszenia jako organizacji społecznej może w odpowiedni sposób zapewnić, że stworzona zostanie sieć między lokalnymi podmiotami, uwzględniając, że zgodnie z obecnie obowiązującym węgierskim prawem podstawowym celem spółki handlowej jest osiąganie zysku, a fakt istnienia interesów gospodarczych wyklucza prawo do korzystania ze środków publicznych i przystępowanie nowych wspólników?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), Dz.U. L 277, s. 1

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), Dz.U. L 368, s. 15


title: Sprawa C-6/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — P Oy (Pomoc państwa — Artykuły 107 TFUE i 108 TFUE — Przesłanka „selektywności” — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Artykuł 1 lit. b) ppkt (i) — Pomoc istniejąca — Uregulowanie krajowe w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych — Możliwość odliczenia poniesionych strat — Brak możliwości odliczenia w przypadku zmiany właściciela — Zezwolenie na odstępstwa — Uprawnienia dyskrecjonalne administracji podatkowej)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/10

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — P Oy
   (Sprawa C-6/12) (1)

   (Pomoc państwa - Artykuły 107 TFUE i 108 TFUE - Przesłanka „selektywności” - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuł 1 lit. b) ppkt (i) - Pomoc istniejąca - Uregulowanie krajowe w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych - Możliwość odliczenia poniesionych strat - Brak możliwości odliczenia w przypadku zmiany właściciela - Zezwolenie na odstępstwa - Uprawnienia dyskrecjonalne administracji podatkowej)
   2013/C 260/17
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

   P Oy

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Korkein hallinto-oikeus — Wykładnia art. 107 ust. 1 TFUE — Regulacja w zakresie odliczania strat spółek — Przepisy dotyczące podatku dochodowego przewidujące, że straty poniesione w danym roku podatkowym mogą być rozliczone i odliczone od ewentualnych zysków osiągniętych w następnych latach podatkowych — Wyłączenie odliczenia strat w przypadku zmiany właściciela w roku, w którym poniesiono straty lub później — Wyjątek od zasady wyłączającej odliczenie w wypadku uzasadnionych powodów związanych z dalszą działalnością danej spółki

      Sentencja

               1)

               Regulacja podatkowa, taka jak sporna w postępowaniu głównym, może spełniać przesłankę selektywności będącą elementem pojęcia „pomocy państwa” w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE w razie ustalenia, że układ odniesienia, to znaczy regulacja „normalna”, jest oparty na zakazie odliczania strat w przypadku zmiany właściciela w rozumieniu § 122 akapit pierwszy Tuloverolaki 1535/1992 (ustawy nr 1535/1992 o podatku dochodowym) z dnia 30 grudnia 1992 r., w stosunku do którego system zezwoleń przewidziany w § 122 akapit trzeci tej ustawy stanowi wyjątek. Regulacja taka może być uzasadniona istotą lub ogólną strukturą systemu, którego część stanowi, przy czym uzasadnienie to wyklucza, by właściwy organ krajowy w odniesieniu do zezwolenia na odstępstwo od zakazu odliczania strat mógł korzystać z uprawnień dyskrecjonalnych, które upoważniałyby go do opierania swoich decyzji udzielających zezwolenia na kryteriach pochodzących spoza tej regulacji podatkowej. Jednakże Trybunał nie dysponuje przesłankami wystarczającymi do kategorycznego orzeczenia w sprawie takiej kwalifikacji.

               2)

               Artykuł 108 ust. 3 TFUE nie stoi na przeszkodzie temu, by regulacja podatkowa, taka jak przewidziana w § 122 akapity pierwszy i trzeci Tuloverolaki 1535/1992, w przypadku gdy należy ją uznać za „pomoc państwa”, była nadal stosowana w państwie członkowskim, które ją ustanowiło, z uwagi na swój charakter jako „pomocy istniejącej”, bez uszczerbku dla kompetencji Komisji Europejskiej przewidzianej w art. 108 ust. 3 TFUE.

      (1)  Dz.U. C 58 z 25.2.2012.


title: Sprawa F-95/15: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/84

         Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-95/15)
   (2015/C 294/102)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji o przeniesieniu uprawnień emerytalnych strony skarżącej do systemu emerytalnego Unii na mocy nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 6 listopada 2014 r. utrzymującej w mocy przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych przez stronę skarżącą przed podjęciem przez nią służby z zastosowaniem ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-111/08: Wyrok Sądu z dnia 24 maja 2012 r. — MasterCard i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Decyzja związku przedsiębiorstw — Rynek usług autoryzacji transakcji dokonywanych kartami debetowymi, debetowymi z odroczoną płatnością i kredytowymi — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Wielostronnie uzgadniane opłaty interchange stosowane w przypadku braku innych uzgodnień — Artykuł 81 ust. 1 i 3 WE — Pojęcie ograniczenia akcesoryjnego — Brak obiektywnej konieczności ograniczenia — Ograniczenie konkurencji ze względu na skutek — Warunki przyznania wyłączenia indywidualnego — Prawo do obrony — Środki zaradcze — Okresowa kara pieniężna — Uzasadnienie — Proporcjonalność)

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/11

         Wyrok Sądu z dnia 24 maja 2012 r. — MasterCard i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-111/08) (1)

   (Konkurencja - Decyzja związku przedsiębiorstw - Rynek usług autoryzacji transakcji dokonywanych kartami debetowymi, debetowymi z odroczoną płatnością i kredytowymi - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Wielostronnie uzgadniane opłaty interchange stosowane w przypadku braku innych uzgodnień - Artykuł 81 ust. 1 i 3 WE - Pojęcie ograniczenia akcesoryjnego - Brak obiektywnej konieczności ograniczenia - Ograniczenie konkurencji ze względu na skutek - Warunki przyznania wyłączenia indywidualnego - Prawo do obrony - Środki zaradcze - Okresowa kara pieniężna - Uzasadnienie - Proporcjonalność)
   2012/C 200/20
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: MasterCard, Inc. (Wilmington, Stany Zjednoczone); MasterCard International, Inc. (Wilmington); i MasterCard Europe (Waterloo, Belgia) (przedstawiciele: B. Amory, V. Brophy, S. McInnes, adwokaci, oraz T. Sharpe, QC)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Arbault, N. Khan i V. Bottka, a następnie N. Khan i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony skarżącej: Banco Santander, SA (Santander, Hiszpania) (przedstawiciele: F. Lorente Hurtado, P. Vidal Martínez i A. Rodriguez Encinas, adwokaci); Royal Bank of Scotland plc (Edynburg, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: D. Liddell, solicitor, D. Waelbroeck, adwokat, N. Green, QC, i M. Hoskins, barrister); HSBC Bank plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M. Coleman, P. Scott, solicitors, i R. Thompson, QC); Bank of Scotland plc (Edynburg) (przedstawiciele: początkowo S. Kim, K. Gordon i C. Hutton, solicitors, a następnie J. Flynn, QC, E. McKnight i K. Fountoukakos-Kyriakakos, solicitors); Lloyds TSB Bank plc (Londyn) (przedstawiciele: E. McKnight, K. Fountoukakos-Kyriakakos, solicitors, i J. Flynn, QC); oraz MBNA Europe Bank Ltd (Chester, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: A. Davis, solicitor, i J. Swift, QC)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo E. Jenkinson i I. Rao, pełnomocnicy, następnie I. Rao, S. Ossowski i F. Penlington, a wreszcie I. Rao, S. Ossowski i C. Murrell, pełnomocnicy, wspierani przez J. Turnera, QC, i J. Holmesa, barrister); British Retail Consortium (Londyn) (przedstawiciele: P. Crockford, solicitor, i A. Robertson, barrister); oraz EuroCommerce AISBL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo F. Tuytschaever i F. Wijckmans, a następnie F. Wijckmans i J. Stuyck, adwokaci)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji C(2007) 6474 wersja ostateczna z dnia 19 grudnia 2007 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/34.579 — MasterCard, sprawa COMP/36.518 — EuroCommerce, sprawa COMP/38.580 — Commercial Cards) oraz, tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 3–5 i 7 tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               MasterCard, Inc., MasterCard International, Inc., i MasterCard Europe pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa swoje własne koszty.

               4)

               British Retail Consortium i EuroCommerce AISBL pokrywają swoje własne koszty.

               5)

               Banco Santander, SA, Royal Bank of Scotland plc, HSBC Bank plc, Bank of Scotland plc, Lloyds TSB Bank plc i MBNA Europe Bank Ltd pokrywają swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.


title: Sprawa T-344/12: Postanowienie Sądu z dnia 15 lipca 2014 r. – Virgin Atlantic Airways przeciwko Komisji

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/25

         Postanowienie Sądu z dnia 15 lipca 2014 r. – Virgin Atlantic Airways przeciwko Komisji
   (Sprawa T-344/12) (1)

   2014/C 329/37
   Język postępowania: angielski
   Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012.


title: Sprawa F-3/14: Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2014 r. — ZZ przeciwko Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA)

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/27

         Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2014 r. — ZZ przeciwko Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA)
   (Sprawa F-3/14)
   2014/C 85/46
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, A. Guillerme)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji EASA o przedłużeniu zawartej ze skarżącym umowy o pracę tylko na jeden rok zamiast na pięć lat z naruszeniem art. 39 rozporządzenia (WE) nr 216/2008/WE.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji zarządu z dnia 12 marca 2013 r. o przedłużeniu zawartej ze skarżącym umowy o pracę tylko na jeden rok;

               —

               tym samym stwierdzenie nieważności aneksu nr 2 do jego umowy o pracę, który przedłużył tę umowę tylko na jeden rok;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-349/08 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 21 maja 2008 r. w sprawie T-18/07 Hans Kronberger przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, wniesione w dniu 1 sierpnia 2008 r. przez Dr. Hansa Kronbergera

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/19

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 21 maja 2008 r. w sprawie T-18/07 Hans Kronberger przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, wniesione w dniu 1 sierpnia 2008 r. przez Dr. Hansa Kronbergera
   (Sprawa C-349/08 P)
   2009/C 205/32
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Dr. Hans Kronberger (przedstawiciel: W. Weh, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski
   W dniu 1 sierpnia 2008 r. Dr. Hans Kronberger wniósł do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 21 maja 2008 r. w sprawie T-18/07 Hans Kronberger przeciwko Parlamentowi Europejskiemu. Przedstawicielem wnoszącego odwołanie jest Rechtsanwalt Dr. Wilfried Ludwig Weh, Wolfeggstraße 1, AT-6900 Bregenz.
   Postanowieniem z dnia 19 maja 2009 r. Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (ósma izba) oddalił odwołanie i orzekł, że wnoszący odwołanie ponosi własne koszty.


title: Sprawa T-462/12 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 marca 2013 r. — Pilkington Group przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Konkurencja — Opublikowanie decyzji stwierdzającej naruszenie art. 81 WE — Oddalenie wniosku o poufne potraktowanie danych rzekomo objętych tajemnicą handlową — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Pilny charakter — Fumus boni iuris — Wyważenie wchodzących w grę interesów)

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/18

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 marca 2013 r. — Pilkington Group przeciwko Komisji
   (Sprawa T-462/12 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Konkurencja - Opublikowanie decyzji stwierdzającej naruszenie art. 81 WE - Oddalenie wniosku o poufne potraktowanie danych rzekomo objętych tajemnicą handlową - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Pilny charakter - Fumus boni iuris - Wyważenie wchodzących w grę interesów)
   2013/C 141/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pilkington Group Ltd (St Helens, Merseyside, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Scott, S. Wisking i K. Fountoukakos Kyriakakos, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Kellerbauer, P. Van Nuffel i G. Meeßen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2012) 5718 wersja ostateczna z dnia 6 sierpnia 2012 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o poufne potraktowanie złożonego przez Pilkington Group Ltd na podstawie art. 8 decyzji przewodniczącego Komisji 2011/695/UE z dnia 13 października 2011 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (sprawa COMP/39.125 — Szkło samochodowe), a także wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zmierzający do nakazania utrzymania poufnego traktowania pewnych dotyczących skarżącej danych w odniesieniu do decyzji C(2008) 6815 wersja ostateczna z dnia 12 listopada 2008 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.125 — Szkło samochodowe).

      Sentencja

               1)

               Wnioski HUK-Coburg, LVM, VHV oraz Württembergische Gemeinde-Versicherung o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostają oddalone.

               2)

               Zawiesza się wykonanie decyzji Komisji C(2012) 5718 wersja ostateczna z dnia 6 sierpnia 2012 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o poufne potraktowanie złożonego przez Pilkington Group Ltd na podstawie art. 8 decyzji przewodniczącego Komisji 2011/695/UE z dnia 13 października 2011 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (sprawa COMP/39.125 — Szkło samochodowe) w zakresie dotyczącym dwóch kategorii informacji, takich jak określone w pkt 6 decyzji C(2012) 5718 wersja ostateczna, odnoszących się, po pierwsze, do nazw klientów i opisów produktów, jak również do innych informacji pozwalających na identyfikację niektórych klientów oraz, po drugie, odnoszących się do liczby dokumentów dostarczonych przez Pilkington Group, do udziału danego konstruktora samochodów, do kalkulacji ceny, modyfikacji cen itd.

               3)

               Nakazuje się Komisji Europejskiej powstrzymanie się od publikacji jej decyzji C(2008) 6815 wersja ostateczna z dnia 12 listopada 2008 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/39.125 — Szkło samochodowe), która byłaby bardziej szczegółowa w odniesieniu do ww. w punkcie 2 dwóch kategorii informacji w porównaniu z wersją opublikowaną na jej stronie internetowej w lutym 2010 r.

               4)

               W pozostałym zakresie wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               5)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-527/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Łotwa) — Valsts ieņēmumu dienests przeciwko Ablessio SIA (Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 213, 214 i 273 — Identyfikacja podatników VAT — Odmowa nadania numeru identyfikacji podatkowej VAT ze względu na nieposiadanie przez podatnika środków materialnych, technicznych i finansowych do wykonywania zgłaszanej działalności gospodarczej — Zgodność z prawem — Zwalczanie oszustw podatkowych — Zasada proporcjonalności)

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Łotwa) — Valsts ieņēmumu dienests przeciwko Ablessio SIA
   (Sprawa C-527/11) (1)

   (Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 213, 214 i 273 - Identyfikacja podatników VAT - Odmowa nadania numeru identyfikacji podatkowej VAT ze względu na nieposiadanie przez podatnika środków materialnych, technicznych i finansowych do wykonywania zgłaszanej działalności gospodarczej - Zgodność z prawem - Zwalczanie oszustw podatkowych - Zasada proporcjonalności)
   2013/C 141/10
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākās tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Valsts ieņēmumu dienests

      Strona pozwana: Ablessio SIA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie przeczenia w trybie prejudycjalnym — Augstākās tiesas Senāts — Wykładnia art. 214 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) w związku z art. 273 tej dyrektywy — Ustawodawstwo krajowe zezwalające na odmowę wpisu do rejestru podatników VAT, jeżeli podatnik nie dostarczy informacji lub dostarczy nieprawdziwe informacje na temat swojej materialnej, technicznej i finansowej zdolności do prowadzenia zgłaszanej działalności gospodarczej — Odmowa wpisu do rejestru podatników VAT spółki ze względu na to, że nie jest ona zdolna do prowadzenia zgłaszanej działalności gospodarczej.

      Sentencja

   Artykuły 213, 214 i 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by organ skarbowy państwa członkowskiego odmawiał nadania numeru identyfikacji podatkowej do celów podatku od wartości dodanej spółce z tego tylko powodu, że w mniemaniu tego organu nie posiada ona środków materialnych, technicznych i finansowych do wykonywania zgłaszanej działalności gospodarczej oraz że właścicielowi udziałów tej spółki uprzednio wielokrotnie nadawano taki numer dla innych przedsiębiorstw, które nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej oraz których udziały były przekazywane innym osobom wkrótce po otrzymaniu rzeczonego numeru, jeżeli dany organ skarbowy nie ustali, w świetle obiektywnych czynników, że istnieją poważne przesłanki pozwalające podejrzewać, iż nadany numer identyfikacji podatkowej do celów podatku od wartości dodanej zostanie wykorzystany do popełnienia oszustwa. Do sądu odsyłającego należy dokonanie oceny, czy wskazany organ skarbowy przedstawił poważne przesłanki istnienia groźby oszustwa w sprawie będącej przedmiotem postępowania głównego.

      (1)  Dz.U. C 6 z 7.1.2012.