title: Sprawa C-329/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 11 czerwca 2009 r. w sprawie T-300/02 AMGA przeciwko Komisji, wniesione w dniu 17 sierpnia 2009 r. przez Iride SpA, dawniej AMGA SpA

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/41

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 11 czerwca 2009 r. w sprawie T-300/02 AMGA przeciwko Komisji, wniesione w dniu 17 sierpnia 2009 r. przez Iride SpA, dawniej AMGA SpA
   (Sprawa C-329/09 P)
   2009/C 267/72
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Iride SpA, dawniej AMGA SpA (przedstawiciele: L. Radicati di Brozolo i T. Ubaldi, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich, A2A SpA, dawniej ASM Brescia SpA

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego w sprawie T-300/02 z uwagi na wypaczenie informacji zawartych w aktach sprawy i błąd w zakresie wniosków prawnych, jakie Sąd sformułował na podstawie tychże informacji, gdy stwierdził, że sporna decyzja (1) nie dotyczy Azienda Mediterranea Gas e Acqua S.p.A. (AMGA) indywidualnie oraz że skarga wniesiona przez nią w sprawie T-300/02 jest niedopuszczalna;

               —

               stwierdzenie, że skarga wniesiona w sprawie T-300/02 jest dopuszczalna i przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji celem jej rozpoznania co do istoty zgodnie z art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obydwu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swojego żądania wnosząca odwołanie podnosi, na podstawie art. 230 akapit czwarty WE i stosownego orzecznictwa wspólnotowego, tylko jeden zarzut oparty na wypaczeniu informacji zawartych w aktach sprawy oraz na błędzie w zakresie wniosków prawnych, jakie Sąd sformułował na podstawie nieprawidłowych ustaleń zawartych w wyroku. Iride uważa w szczególności, że Sąd całkowicie wypaczył informacje, które spółka ta przekazała do oceny Sądu, aby potwierdzić kwalifikację AMGA jako rzeczywistego beneficjenta indywidualnej pomocy przyznanej na podstawie spornego systemu, której odzyskanie zostało nakazane przez Komisję. Z uwagi na wypaczenie informacji zawartych w aktach sprawy Sąd sformułował błędny wniosek prawny, że sporna decyzja nie dotyczy tej spółki indywidualnie, w związku z czym wniesiona prze nią skarga jest niedopuszczalna.

      (1)  Decyzja Komisji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 r. w sprawie pomocy państwa w formie zwolnień podatkowych i pożyczek na preferencyjnych warunkach przyznanych przez Włochy na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej z przewagą kapitału publicznego (Dz.U. 2003, L 77, s. 21).


title: Sprawa T-459/16: Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2016 r. – Hiszpania/Komisja

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/42

         Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2016 r. – Hiszpania/Komisja
   (Sprawa T-459/16)
   (2016/C 392/56)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Sampol Pucurull, Abogado del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/1059 z dnia 21 czerwca 2016 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim dotyczy ona niektórych przypadków pomocy obszarowej Królestwa Hiszpanii, i wyłącza kwotę 262 887 429,57 EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dzielący się na dwie części.

               1.

               Skarżąca twierdzi, że zastosowana przez Komisję korekta ryczałtowa narusza art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 Rady z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. 2005 L 209, s. 1) oraz wytyczne z 1997 r. (dokument VI/5330/97) dotyczące warunków, jakie powinny być spełnione w celu zastosowania korekty finansowej w wysokości 25 % lub 10 %. To naruszenie skutkuje przekroczeniem granic, które wiążą Komisję przy wykonywaniu jej uprawnień dyskrecjonalnych i naruszeniem zasad proporcjonalności i pewności prawa.

                           —

                           W pierwszej kolejności władze hiszpańskie uważają, że szereg korekt ryczałtowych naruszył art. 31 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005, w związku z wytycznymi z 1997 r. i z zasadą proporcjonalności, gdyż Komisja nie dysponowała poważnymi i zasadnymi wskazówkami w celu stwierdzenia, iż należało zastosować korektę finansową w wysokości 25 % w odniesieniu do zalesionych pastwisk w latach 2009–2013, z wyjątkiem zalesionych pastwisk pięciu wspólnot autonomicznych w roku 2009, w którym uznano, że znajduje zastosowanie art. 73a ust. 2a rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U. 2004 L 141, s. 18).

                     Władze hiszpańskie kwestionują także zastosowanie przez Komisję korekty ryczałtowej w wysokości 10 % w odniesieniu do lat 2009–2013 w odniesieniu do pastwisk z krzewami i w odniesieniu do zalesionego pastwiska rodzaju „dehesa” w 2009 r.

                           —

                           W drugiej kolejności władze uważają, że zaskarżona decyzja narusza art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, w związku z zasadami proporcjonalności i pewności prawa, ponieważ Komisja nie uwzględniła art. 73a ust. 2a rozporządzenia (WE) nr 796/2004, w związku z art. 137 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003.


title: Sprawa T-335/09: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2009 r. — Groupement Adriano, Jaime Ribeiro, Conduril — Construção przeciwko Komisji

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/72

         Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2009 r. — Groupement Adriano, Jaime Ribeiro, Conduril — Construção przeciwko Komisji
   (Sprawa T-335/09)
   2009/C 267/131
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Groupement Adriano, Jaime Ribeiro, Conduril — Construção ACE (Póvoa de Varzim, Portugalia) (przedstawiciele: A. Pinto Cardoso i L. Fuzeta da Ponte, advogados)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawartej w nocie debetowej nr 3230905272 z dnia 12 czerwca 2009 r. oraz decyzji zawartej w zawiadomieniu z dnia 3 sierpnia 2009 r., wzywającym skarżącą do uregulowania tej noty w terminie 15 dni, wraz z odsetkami za zwłokę, w związku z wykonaniem zamówienia AH 04/2004 na budowę odcinka drogi między miastami Tanger i Saida („Projet de la Rocade Méditerranéenne”), finansowanego przez Wspólnotę w ramach programu MEDA I;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Akty te są zaskarżalne, ponieważ mają charakter ostatecznych i wiążących decyzji, a strony mają legitymację procesową.
   Obydwa akty obarczone są następującymi błędami:

               Bezwzględny brak właściwości: pozwana nie jest „pouvoir adjudicateur” (instytucją zamawiającą), ponieważ w umowie brak jest jakichkolwiek postanowień, na podstawie których działania pozwanej byłyby uprawnione. Tak więc pozwana nie tylko nie jest właściwa, ale również nie ma kompetencji w odniesieniu do tego postępowania.

               Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, w szczególności naruszenie obowiązku uzasadnienia — zgodnie z art. 253 WE akty prawne Wspólnoty muszą być uzasadnione. Zgodnie z orzecznictwem uzasadnienie to musi być wyraźne, jasne, spójne i istotne z punktu widzenia aktu. Akt prawny nie może mieć uzasadnienia dorozumianego lub milczącego, ani nie może ono być wyrażone w sposób niejasny. Uzasadnienie nie może być wewnętrznie sprzeczne, ani nie mogą istnieć sprzeczności między uzasadnieniem a częścią normatywną. Zaskarżone decyzje są całkowicie pozbawione uzasadnienia. Naruszony jest w nich również istotny wymóg proceduralny polegający na obowiązku wskazania dróg odwołania.

               Naruszenie postanowień traktatu, w szczególności art. 211-219, regulaminu samej pozwanej oraz zasady „pacta sunt servanda”.


title: Sprawa T-70/10: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2010 r. — Feralpi przeciwko Komisji

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/61

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2010 r. — Feralpi przeciwko Komisji
   (Sprawa T-70/10)
   2010/C 100/91
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Feralpi Holding SpA (Brescia, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Roberti, i I. Perego)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności spornej decyzji;

               —

               uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej mocą spornej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Feralpi Holding podnosi następujące zarzuty:

               —

               naruszenie zasady kolegialności w zakresie w jakim Komisja nie poddała uwadze kolegium komisarzy tekstu projektu spornej decyzji zawierającego konieczne elementy faktyczne i prawne;

               —

               błędna podstawa prawna. Skarżąca jest zdania, ze Komisja nie mogła oprzeć spornej decyzji, która stwierdza naruszenie art. 65 traktatu EWWiS na rozporządzeniu 1/2003 (1) w momencie gdy traktat ten utracił moc obowiązującą;

               —

               naruszenie prawa do obrony. Skarżąca podnosi w tym zakresie, że Komisja nie zakomunikowała jej stawianych zarzutów uniemożliwiając jej skorzystanie ze służącego jej prawa do obrony. Komisja ponadto zastosowała wobec Feralni Holding niestosowne terminy uniemożliwiające jej wykonanie prawa dostępu;

               —

               naruszenie kryteriów przypisania naruszenia. Zdaniem skarżącej komisja błędnie przypisała naruszenie Feralpi Holding, nie biorąc pod uwagę zmian w strukturze spółki, które nastąpiły w tym czasie;

               —

               skarżąca twierdzi ponadto, że nie uwzględniając faktu, że pręty zbrojeniowe do betonu i inne towary wytwarzane przez przemysł hutniczy, takie jak dźwigary i kable są wzajemnie zastępowalne, Komisja błędnie zdefiniowała dotknięty rynek i pominęła bez uzasadnienia jego wymiar wspólnotowy;

               —

               skarżąca ponosi również, ze Komisja zakwalifikowała badane zachowanie w decyzji o pojedynczym, złożonym i trwałym naruszeniu przepisów wspólnotowych w dziedzinie konkurencji i stwierdziła, że Feralpi Holding uczestniczyła w tym naruszeniu. Komisja naruszyła tym samym art. 65 EWWiS i dokonała błędnej oceny okoliczności faktycznych.

         Wreszcie skarżąca potwierdza, że strona pozwana błędnie ustaliła wysokość grzywny.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz. U. L, z dnia 4.1.2003. s. 1)


title: Sprawa T-361/13: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2013 r. — Menelaus przeciwko OHIM– Garcia Mahiques (VIGOR)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/46

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2013 r. — Menelaus przeciwko OHIM– Garcia Mahiques (VIGOR)
   (Sprawa T-361/13)
   2013/C 260/82
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Menelaus BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą byli również: V. Garcia Mahiques (Jesus Pobre, Hiszpania), F. Garcia Mahiques (Jesus Pobre, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego wydanej w dniu 23 kwietnia 2013 r. w sprawie R 88/2012-2, w zakresie w jakim uchyliła ona decyzję Wydziału Unieważnień Urzędu z dnia 11 listopada 2011 r. w sprawie 5061;

               —

               oddalenie odwołania wniesionego przez drugą stronę postępowania przed Izbą Odwoławczą od decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 11 listopada 2011 r. w sprawie 5061;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą przed Izbę Odwoławczą;

               —

               obciążenie Vicentego Garcię Mathiquesa i Felipego Garcię Mahiquesa kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą przed Izbą Odwoławczą, w przypadku gdy druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą przystąpi do sprawy w charakterze interwenienta;

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy VIGOR — rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 4 386 371

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: V. Garcia Mahiques i F. Garcia Mahiques

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: podstawą wniosku o unieważnienie prawa do znaku jest art. 8 ust. 1 lit. b) w związku z art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uwzględnienie odwołania, uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim oddaloną nią wniosek o unieważnienie prawa do znaku w odniesieniu do niektórych towarów z klasy 21 i oddalenie odwołania w pozostałym zakresie

      Podniesione zarzuty: naruszenie zasady 22 ust. 4 oraz zasad od 79 do 82 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego; naruszenie art. 57 ust. 2 w związku z art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009; naruszenie art. 57 ust. 2 w związku z art. 15 ust. 1 lit. a) i art. 75 rozporządzenia nr 207/2009; naruszenie art. 56 ust. 1 lit. b) w związku z art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009; naruszenie art. 57 ust. 2 i 3 i art. 76 ust. 2 w związku z zasadą 40 i zasadą 22 rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa C-363/14: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2014 r. – Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/10

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2014 r. – Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-363/14)
   2014/C 329/12
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: F. Drexler, A. Caiola, M. Pencheva, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2014/269/UE z dnia 6 maja 2014 r. zmieniającej decyzję 2009/935/WSiSW w odniesieniu do wykazu państw trzecich i organizacji, z którymi Europol zawiera porozumienia (1);

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi Parlament Europejski podnosi trzy zarzuty
   W pierwszej kolejności Parlament Europejski zarzuca Radzie zastosowanie błędnej procedury decyzyjnej w celu przyjęcia decyzji 2014/269/UE. Zdaniem Parlamentu Rada nie tylko naruszyła w ten sposób postanowienia traktatów, lecz także istotne wymogi proceduralne.
   W drugiej kolejności Parlament Europejski zarzuca Radzie zastosowanie podstawy prawnej, która albo została uchylona w następstwie wejścia w życie traktatu z Lizbony, albo wynika z postanowień prawa wtórnego, co w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości stanowi naruszenie prawa.
   Wreszcie w ocenie Parlamentu wykaz państw trzecich i organizacji, z którymi Europol zawiera porozumienia zalicza się do materii ustawowej. Prawodawca Unii powinien traktować ten element jako podstawową cechę regulowanego obszaru. Z tej perspektywy zastosowane przez Radę podstawa prawna i procedura nie są z prawnego punktu widzenia poprawne.

      (1)  Dz.U. L 138,s. 104


title: Sprawa T-495/08: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2008 r. — Ryanair Ltd przeciwko Komisji

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/41

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2008 r. — Ryanair Ltd przeciwko Komisji
   (Sprawa T-495/08)
   (2009/C 32/79)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: E. Vahida, I. Metaxas-Maragkidis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, zgodnie z art. 230 i 231 WE, że dorozumiana decyzja Komisji odmawiająca dostępu do dokumentów, których udostępnienia zażądała skarżąca we wniosku z dnia 25 czerwca 2008 r., jest nieważna oraz uznanie decyzji Komisji z dnia 8 października 2008 r. odmawiającej udostępnienia tych samych dokumentów za nieistniejącą;

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie, zgodnie z art. 230 i 231 WE, że decyzja Komisji z dnia 8 października 2008 r. odmawiająca dostępu do dokumentów, których udostępnienia zażądała skarżąca we wniosku z dnia 25 czerwca 2008 r., jest nieważna;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą; oraz

               —

               podjęcie wszelkich innych działań, jakie Sąd uzna za stosowne.

         Zarzuty i główne argumenty
   W ramach niniejszej skargi skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji oddalającej wniosek skarżącej, złożony na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001 (1), o udostępnienie dokumentów dotyczących postępowania w sprawie pomocy państwa odnoszącego się do domniemanej pomocy państwa udzielonej poprzez zawarcie umowy z operatorem portu lotniczego Alghero. Decyzja ta poprzedzała wydanie wyraźnej decyzji z dnia 8 października 2008 r. W niniejszej sprawie skarżąca dochodzi tytułem ewentualnym stwierdzenia nieważności wyraźnej decyzji.
   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez skarżącą są identyczne z tymi, które podniesiono w sprawie T-494/08 Ryanair przeciwko Komisji.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Dz.U. L 145, s. 43.


title: Sprawa C-40/12 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 listopada 2013 r. — Gascogne Sack Deutschland GmbH, dawniej Sachsa Verpackung GmbH przeciwko Komisji (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek worków przemysłowych z plastiku — Możliwość przypisania spółce dominującej naruszenia popełnionego przez spółkę zależną — Przewlekłość postępowania przed Sądem — Zasada skutecznej ochrony sądowej)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 listopada 2013 r. — Gascogne Sack Deutschland GmbH, dawniej Sachsa Verpackung GmbH przeciwko Komisji
   (Sprawa C-40/12 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek worków przemysłowych z plastiku - Możliwość przypisania spółce dominującej naruszenia popełnionego przez spółkę zależną - Przewlekłość postępowania przed Sądem - Zasada skutecznej ochrony sądowej)
   2014/C 39/02
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Gascogne Sack Deutschland GmbH, dawniej Sachsa Verpackung GmbH (przedstawiciele: adwokaci F. Puel oraz L. François-Martin)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre oraz N. von Lingen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie T-79/06 Sachsa Verpackung przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił żądanie mające na celu częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005) 4634 wersja ostateczna z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 WE (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe) w przedmiocie kartelu na rynku worków przemysłowych z plastiku oraz zmianę tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Gascogne Sack Deutschland GmbH zostaje obciążona kosztami niniejszego odwołania.

      (1)  Dz.U. C 89 z 24.3.2012.


title: Sprawa C-458/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Trento (Włochy) w dniu 11 października 2012 r. — Lorenzo Amatori i in. przeciwko Telecom Italia SpA, Shared Service Center Srl

text:
               15.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Trento (Włochy) w dniu 11 października 2012 r. — Lorenzo Amatori i in. przeciwko Telecom Italia SpA, Shared Service Center Srl
   (Sprawa C-458/12)
   2012/C 389/09
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Trento

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lorenzo Amatori i in.

      Strona pozwana: Telecom Italia SpA i Shared Service Center Srl

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy prawa Unii Europejskiej w zakresie „przejęcia części przedsiębiorstwa” (w szczególności art. 1 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy Rady nr 2001/23/WE (1) z dnia 12 marca 2001 r. w związku z jej art. 3 ust. 1) stoją na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak art. 2112 akapit piąty codice civile, który umożliwia wstąpienie przejmującego w stosunki pracy zbywającego bez konieczności uzyskania zgody przejmowanych pracowników również w przypadku, gdy przejęta część przedsiębiorstwa nie stanowi funkcjonalnie samodzielnej jednostki gospodarczej istniejącej jeszcze przed przejęciem i która może być uważana za taką przez zbywającego i przejmującego w momencie jej przejęcia?

               2)

               Czy przepisy prawa Unii Europejskiej w zakresie „przejęcia części przedsiębiorstwa” (w szczególności art. 1 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy Rady nr 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w związku z jej art. 3 ust. 1) stoją na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak art. 2112 akapit piąty codice civile, który umożliwia wstąpienie przejmującego w stosunki pracy zbywającego bez konieczności uzyskania zgody przejmowanych pracowników również w przypadku gdy po przejęciu przedsiębiorstwo zbywające wykonuje nad przejmującym silne zwierzchnictwo, które przejawia się w formie ścisłych więzi handlowych i pomieszania ryzyka gospodarczego?

      (1)  Dyrektywa Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów, Dz.U. L 82 s. 16


title: Sprawa T-139/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 września 2009 r. — Pioneer Hi-Bred International przeciwko Komisji (Zbliżanie ustawodawstw — Zamierzone uwalnianie do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie — Procedura udzielania zezwoleń na dopuszczenie do obrotu — Nieprzedłożenie przez Komisję projektu środków komitetowi regulacyjnemu — Skarga na bezczynność — Następczy brak przedmiotu sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/64

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 września 2009 r. — Pioneer Hi-Bred International przeciwko Komisji
   (Sprawa T-139/07) (1)

   (Zbliżanie ustawodawstw - Zamierzone uwalnianie do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie - Procedura udzielania zezwoleń na dopuszczenie do obrotu - Nieprzedłożenie przez Komisję projektu środków komitetowi regulacyjnemu - Skarga na bezczynność - Następczy brak przedmiotu sporu - Umorzenie postępowania)
   2009/C 267/115
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pioneer Hi-Bred International, Inc. (Iowa, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: J. Temple Lang, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo D. Lawunmi i C. Zadra, pełnomocnicy, następnie P. Oliver i C. Zadra, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie, zgodnie z art. 232 WE, że nie przedkładając komitetowi regulacyjnemu, na podstawie art. 5 ust. 2 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (Dz.U. L 184, s. 23), projektu środków, jakie należy zastosować w odniesieniu do dokonanego przez skarżącą zgłoszenia dotyczącego wprowadzenia do obrotu genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy 1507, Komisja uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 18 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie, uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG (Dz.U. L 106, s. 1).

      Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa własne koszty, jak i koszty poniesione przez Pioneer Hi-Bred International, Inc.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa C-166/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – MedEval – Qualitäts-, Leistungs- und Struktur-Evaluierung im Gesundheitswesen GmbH (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 89/665/EWG — Zasady skuteczności i równoważności — Procedury odwoławcze w dziedzinie udzielania zamówień publicznych — Termin do wniesienia skargi — Przepisy krajowe uzależniające powództwo o odszkodowanie od uprzedniego stwierdzenia niezgodności z prawem procedury — Termin zawity, którego bieg rozpoczyna się niezależnie od powzięcia przez powoda wiadomości o bezprawności)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – MedEval – Qualitäts-, Leistungs- und Struktur-Evaluierung im Gesundheitswesen GmbH
   (Sprawa C-166/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 89/665/EWG - Zasady skuteczności i równoważności - Procedury odwoławcze w dziedzinie udzielania zamówień publicznych - Termin do wniesienia skargi - Przepisy krajowe uzależniające powództwo o odszkodowanie od uprzedniego stwierdzenia niezgodności z prawem procedury - Termin zawity, którego bieg rozpoczyna się niezależnie od powzięcia przez powoda wiadomości o bezprawności))
   (2016/C 038/04)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: MedEval – Qualitäts-, Leistungs- und Struktur-Evaluierung im Gesundheitswesen GmbH

      przy udziale: Bundesminister für Wissenschaft, Forschung und Wirtschaft, Hauptverband der österreichischen Sozialversicherungsträger, Pharmazeutische Gehaltskasse für Österreich

      Sentencja

   Prawo Unii Europejskiej, a w szczególności zasada skuteczności, sprzeciwia się przepisom krajowym, które uzależniają wystąpienie ze skargą o odszkodowanie w związku z naruszeniem normy prawa zamówień publicznych od wcześniejszego stwierdzenia niezgodności z prawem procedury w sprawie udzielenia danego zamówienia w związku z brakiem uprzedniego opublikowania ogłoszenia o zamówieniu, w wypadku gdy ten wniosek o stwierdzenie niezgodności z prawem jest obwarowany terminem zawitym sześciu miesięcy, którego bieg rozpoczyna się od dnia następującego po dniu udzielenia analizowanego zamówienia publicznego i to niezależnie od kwestii, czy występujący z wnioskiem mógł mieć wiedzę o istnieniu niezgodności z prawem, jaką była obarczona decyzja instytucji zamawiającej.

      (1)  Dz.U. C 282 z 25.8.2014.


title: Sprawa C-451/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Gigaset AG przeciwko SKW Stahl-Metallurgie GmbH, SKW Stahl-Metallurgie Holding AG

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/46

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Gigaset AG przeciwko SKW Stahl-Metallurgie GmbH, SKW Stahl-Metallurgie Holding AG
   (Sprawa C-451/13) (1)

   2014/C 315/78
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa C-517/11: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/14

         Skarga wniesiona w dniu 7 października 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-517/11)
   2011/C 362/21
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia, I. Chatzigiannis i S. Petrova)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszelkich niezbędnych środków w celu uniknięcia na specjalnych obszarach ochrony pogorszenia stanu siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, dla których został wyznaczony obszar specjalnej ochrony (OSO) 1220009 i w szczególności nie przyjmując wszelkich niezbędnych środków w celu realizacji działań dotyczących zaprzestania odwiertów, irygacji, unieszkodliwiania odpadów przemysłowych oraz projektu zarządzania i zintegrowanego programu monitoringu Parku Narodowego jezior Koroneja-Wolwi i Makedonikon Tempon Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory w związku z art. 7 tej dyrektywy;

               —

               stwierdzenie, że nie doprowadzając do końca prac dotyczących utworzenia systemu zbierania i oczyszczania ścieków komunalnych dla aglomeracji w Langadzie Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3 i 4 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Podniesione naruszenie dotyczy pogorszenia stanu i zanieczyszczenia jeziora w Koronei (prefektura w Salonikach), będących skutkiem szeregu działań szkodliwych dla środowiska i niestosowania uregulowań przyjętych przez Republikę Grecką w celu ochrony wspomnianego jeziora.

               2)

               Aby dostosować się do przepisów środowiskowych Unii władze greckie ustanowiły system ochrony tego obszaru (dekret międzyministerialny 6919/2004), specjalny program zmniejszenia zanieczyszczenia wody (dekret międzyministerialny 35308/1838/2005) i projekt akcji przeciwko zanieczyszczeniu wywołanemu przez azotany (dekret międzyministerialny 16175/824/2006) oraz zatwierdziły realizację 21 działań niezbędnych dla rekultywacji jeziora w ramach planu opracowanego przez prefekturę (zwanego dalej „Master Plan”). Równocześnie zapewniono finansowanie wspomnianych środków z funduszy Unii [zob. w szczególności decyzję Funduszu Spójności C(2005) 5799 z dnia 19 grudnia 2005 r. w sprawie finansowania prac infrastrukturalnych] i w pozostałym zakresie z funduszy krajowych.

               3)

               Komisja utrzymuje jednak, iż w istotnym zakresie władze greckie nadal nie wprowadziły w życie odnośnych uregulowań. Problem pogorszenia stanu jeziora pozostał nierozwiązany a realizacja niektórych spośród wspomnianych 21 działań (nieodzowna przesłanka dostępu do środków finansowych z UE) została w konsekwencji opóźniona. Mając na uwadze brak postępów w stosowaniu zaplanowanych środków Komisja zadecydowała o wniesieniu skargi do Trybunału.

               4)

               Komisja utrzymuje w szczególności, że naruszony został art. 6 ust. 2 dyrektywy 92/43/EWG w związku z jej art. 7 mający na celu uniknięcie na specjalnych obszarach ochrony pogorszenia stanu siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, jak również uniknięcie niepokojenia gatunków, dla których obszary te zostały wyznaczone i negatywnego wpływu na ochronę dzikiego ptactwa.

               5)

               Według Komisji Grecja nie przyjęła środków niezbędnych dla wykonania wszystkich zaplanowanych działań, które zostały uznane za niezbędne dla realizacji celów wspomnianych uregulowań.

               6)

               W szczególności,

                           —

                           nie doprowadzono do ostatecznego zaprzestania bezprawnych odwiertów, co same władze greckie uznały za niezbędne dla rekultywacji jeziora;

                           —

                           nie doprowadzono dotychczas do ograniczenia zakresu irygacji, w takim stopniu aby można go było zaakceptować, co wynika z faktu, że władze greckie nie przedstawiły dowodów na to, iż planowane środki zostały przyjęte;

                           —

                           nie dokończono dotychczas badań w przedmiocie prac budowlanych dotyczących zbiorowych sieci irygacyjnych i wzbogacenia strefy freatycznej jeziora w Koronei a także nie zrealizowano unieszkodliwiania odpadów przemysłowych, gdyż nie została podpisana umowa w przedmiocie prac budowlanych dotyczących niecki jeziora. Ponadto nadal bezprawnie działają cztery zanieczyszczające zakłady przemysłowe;

                           —

                           dotychczas nie zatwierdzono projektu zarządzania i zintegrowanego programu monitoringu Parku Narodowego jezior Koroneja-Wolwi i Makedonikon Tempon.

               7)

               Dodatkowo Komisja uważa, że naruszone zostały art. 3 i 4 dyrektywy dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych. Co się bowiem tyczy utworzenia systemu zbierania w Langadzie składającego się ze zbiornika odpadów kanalizacyjnych pochodzenia indywidualnego i przemysłowego i biologicznego funkcjonowania Komisja nie została powiadomiona przez władze greckie o zakończeniu pierwszego etapu przewidzianych prac, które po zakończeniu wywoływałyby korzystne skutki dla połowy populacji miasta Langada. W każdym razie drugi etap oczyszczania, który przyniósłby, po jego zakończeniu, korzyści dla całej tej populacji jest dopiero przedmiotem analiz.

               8)

               Wreszcie, jeżeli chodzi o wtórne oczyszczenie ścieków komunalnych do chwili udzielenia przez władze greckie odpowiedzi na uzasadnioną opinię umowa w tym względzie nie została jeszcze zawarta.


title: Sprawa T-370/06: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2006 r. — Kuwait Petroleum Corp. i in. przeciwko Komisji

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/29

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2006 r. — Kuwait Petroleum Corp. i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-370/06)
   (2007/C 20/45)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Kuwait Petroleum Corp. (Shuwaikh, Kuwejt), Kuwait Petroleum International Ltd (Woking, Zjednoczone Królestwo) oraz Kuwait Petroleum (Nederland) BV (Rotterdam, Niderlandy) (Przedstawiciele: adwokaci D.W. Hull i Dr. G. M. Berrisch)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006)4090 z dnia 13 września 2006 r. w zakresie, w jakim odnosi się ona do skarżących lub

               —

               tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżące;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzją z dnia 13 września 2006 r. („zaskarżoną decyzją”) Komisja nałożyła solidarnie na skarżące, spółki Kuwait Petroleum Corp. („KPC”), Kuwait Petroleum International Ltd („KPI”) i Kuwait Petroleum (Nederland) BV („KPN”), grzywnę w wysokości 16,632 mln EUR z tytułu naruszenia art. 81 WE w drodze ustalania cen na niderlandzkim rynku asfaltowym. W niniejszej skardze skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub, tytułem żądania ewentualnego, obniżenie grzywny z powodów przedstawionych poniżej.
   W pierwszym zarzucie skarżące stwierdzają, że Komisja popełniła oczywisty błąd dotyczący okoliczności prawnych i faktycznych, ponieważ zastosowała niewłaściwe przepisy, uznając KPC i KPI za odpowiedzialne za działania KPN oraz nie przedstawiła odpowiednich dowodów w świetle właściwych przepisów. Ściślej mówiąc skarżące podnoszą, że Komisja w zaskarżonej decyzji stwierdziła, iż zarówno KPC, jak i KPI ponoszą odpowiedzialność za udział zarządu KPN w niderlandzkim kartelu asfaltowym, ponieważ KPN jest spółką zależną należącą w całości do KPC, a KPC i KPI mają w stosunku do KPN szerokie uprawnienia nadzorcze. Skarżące utrzymują, że spółka dominująca nie może zostać pociągnięta do odpowiedzialności jedynie na podstawie udziałów i szerokich uprawnień nadzorczych oraz że Komisja ma obowiązek ustalenia, że spółka dominująca sprawowała kontrolę nad zachowaniem spółki zależnej na rynku objętym naruszeniem w stopniu wystarczającym do przyjęcia rozsądnego założenia, że spółka zależna nie działała samodzielnie w związku z naruszeniem.
   Następnie, w zarzucie drugim skarżące podnoszą, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji lub ewentualnie obniżyć grzywnę, ponieważ Komisja naruszyła prawo, nakładając na skarżące grzywnę z naruszeniem komunikatu w sprawie współpracy z 2002 r. (1), który przewiduje, że jeżeli podmiot wnoszący o zastosowanie względem niego tego komunikatu przedstawi dowody dotyczące poprzednio nieudowodnionych okoliczności faktycznych, a okoliczności te mają związek z wagą naruszenia lub czasem trwania kartelu, Komisja nie może ich wykorzystać przeciwko temu podmiotowi.
   W zarzucie trzecim skarżące podnoszą wreszcie, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie przy ustalaniu procentu obniżki grzywny na podstawie komunikatu w sprawie współpracy z 2002 r. i w związku z tym stwierdzają, że grzywnę należało obniżyć maksymalnie o 50 %.

      (1)  Komunikat dotyczący nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach dotyczących karteli, Dz.U. z 2002 r., C 45, str. 3.


title: Sprawa T-189/08: Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2010 r. — Forum 187 przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — System pomocy dotyczący centrów koordynacyjnych mających siedzibę w Belgii — Nowa decyzja Komisji wydana w następstwie stwierdzenia przez Trybunał częściowej nieważności — Stowarzyszenie — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/42

         Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2010 r. — Forum 187 przeciwko Komisji
   (Sprawa T-189/08) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - System pomocy dotyczący centrów koordynacyjnych mających siedzibę w Belgii - Nowa decyzja Komisji wydana w następstwie stwierdzenia przez Trybunał częściowej nieważności - Stowarzyszenie - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność)
   2010/C 113/66
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Forum 187 ASBL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: A. Sutton i G. Forwood, barristers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Khan i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2008/283/WE z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie systemu pomocy ustanowionego przez Belgię na rzecz centrów koordynacyjnych mających siedzibę w Belgii, zmieniającej decyzję 2003/757/WE (Dz.U. 2008, L 90, s. 7) w zakresie, w jakim w decyzji tej nie przewidziano na przyszłość rozsądnych okresów przejściowych dla centrów koordynacyjnych, których dotyczy wyrok Trybunału z dnia 22 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych C-182/03 i C-217/03 Belgia i Forum 187 przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I-5479)

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Forum 187 ASBL zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008.


title: Sprawa C-60/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale della Campania (Włochy) w dniu 11 lutego 2009 r. – Lucio Rubano przeciwko Regione Campania, Comune di Cusano Mutri

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale della Campania (Włochy) w dniu 11 lutego 2009 r. – Lucio Rubano przeciwko Regione Campania, Comune di Cusano Mutri
   (Sprawa C-60/09)
   2009/C 90/23
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale della Campania

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lucio Rubano

      Strona pozwana: Regione Campania, Comune di Cusano Mutri

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy istnienie tylko jednej apteki w gminach, w których populacja nie przekracza 4 000 mieszkańców jest zgodne z art. 152 i 153 traktatu [WE]?

               2)

               Czy uzależnienie utworzenia drugiej apteki w gminach, w których populacja przekracza 4 000 mieszkańców, od spełnienia warunków takich jak przekroczenie liczby mieszkańców o co najmniej 50 %, zachowanie odległości co najmniej 3 000 metrów od istniejących aptek i występowanie szczególnych potrzeb w zakresie opieki farmaceutycznej w związku z warunkami topograficznymi i strukturą sieci dróg, podlegających ocenie organów służby zdrowia (lokalnych jednostek ds. służby zdrowia) lub lokalnych izb zawodowych bądź też organów administracji właściwych w zakresie organizacji i kontroli usług opieki farmaceutycznej, jest zgodne z art. 152 i art. 153 traktatu [WE]?


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2004 r. w sprawie T-115/02 AVEX Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Procedura sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego graficznego zawierającego literę „a” — Wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy graficzny zawierający literę „a” — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/17

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 13 lipca 2004 r.
   w sprawie T-115/02 AVEX Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Procedura sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego graficznego zawierającego literę „a” - Wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy graficzny zawierający literę „a” - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)
   (2004/C 239/35)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-115/02 AVEX Inc., mająca siedzibę w Tokio (Japonia), reprezentowana przez J. Hofmann, adwokata, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: D. Schennen i G. Schneider), w której drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM, biorącą udział w postępowaniu przed Sądem w charakterze interwenienta, jest Ahlers AG, uprzednio Adolf Ahlers AG, mająca siedzibę w Herford (Niemcy), reprezentowana przez E.P. Krings, adwokata, mającej za przedmiot skargę na decyzję pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 lutego 2002 r. (sprawa R 634/2001-1) w przedmiocie sprzeciwu wniesionego przez właściciela wspólnotowego znaku towarowego graficznego zawierającego literę „a” wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego graficznego zawierającego literę „a”, Sąd (druga izba) w składzie: J. Pirrung, prezes, A. W. H. Meij i N. J. Forwood, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 13 lipca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 144 z 15.6.2002.


title: Sprawa T-494/14: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2014 r. – Kłymenko przeciwko Radzie

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/51

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2014 r. – Kłymenko przeciwko Radzie
   (Sprawa T-494/14)
   2014/C 292/63
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ołeksandr Kłymenko (Kijów, Ukraina) (przedstawiciele: M. Shaw, QC, oraz I. Quirk, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 2014/216 i rozporządzenia 381/2014 ze skutkiem natychmiastowym w zakresie, w jakim akty te dotyczą O. Kłymenki;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa skarżącego do obrony oraz prawa do skutecznej ochrony sądowej, jako że skarżący nie był świadomy toczącego się przeciwko niemu dochodzenia, w następstwie którego jego nazwisko zostało umieszczone w wykazie osób, podmiotów i organów objętych środkami ograniczającymi, zaś ani Rada ani władze ukraińskie nie przedstawiły mu żadnych szczegółów tego dochodzenia. Skarżący twierdzi ponadto, że nie został powiadomiony o przyczynach umieszczenia jego nazwiska w wykazie, w związku z czym nie miał możliwości przedstawienia swojego stanowiska w tym zakresie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie dowodów, jako że fakty wskazują, iż w okresie pełnienia swojego urzędu na Ukrainie skarżący zwalczał korupcję i nie uczestniczył w sprzeniewierzaniu ukraińskich środków publicznych.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący braku uzasadnienia, niespełnienia kryteriów określonych w art. 1 ust. 1 decyzji 2014/119 oraz nadużycia władzy, jako że przyczyny umieszczenia nazwisko skarżącego w wykazie są niejasne i mało konkretne. W ocenie skarżącego Rada nie wykazała, że skarżący spełnia kryteria określone w art. 1 ust. 1 decyzji 2014/119, w związku z czym umieszczenie jego nazwiska w wykazie nosi znamiona nadużycia władzy.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa własności oraz zasady proporcjonalności, jako że zamrożenie środków finansowych skarżącego stanowi niepotrzebną i nieproporcjonalną ingerencję w jego prawo własności.


title: Wyrok Trybunału z dnia 3 sierpnia 2016 r. w połączonych sprawach E-26/15 i E-27/15 – Postępowanie karne przeciwko B oraz B przeciwko Finanzmarktaufsicht (Swoboda świadczenia usług – Art. 36 Porozumienia EOG – Dyrektywa 2005/60/WE – Proporcjonalność)

text:
               13.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/25

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 3 sierpnia 2016 r.
   w połączonych sprawach E-26/15 i E-27/15
   Postępowanie karne przeciwko B oraz B przeciwko Finanzmarktaufsicht
   (Swoboda świadczenia usług – Art. 36 Porozumienia EOG – Dyrektywa 2005/60/WE – Proporcjonalność)
   (2017/C 120/13)
   W połączonych sprawach E-26/15 i E-27/15, Postępowanie karne przeciwko B i B przeciwko Finanzmarktaufsicht – WNIOSKI skierowane do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Książęcy Sąd Apelacyjny Księstwa Liechtensteinu (Fürstliches Obergericht) i Komisję Odwoławczą Urzędu Nadzoru Rynku Finansowego (Beschwerdekommission der Finanzmarktaufsicht) w sprawie wykładni dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca) wydał w dniu 3 sierpnia 2016 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1.

               Dyrektywę 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona temu, aby przyjmujące państwo EOG stosowało wymogi należytej staranności określone w przepisach krajowych wobec podmiotu świadczącego usługi dla trustów lub przedsiębiorstw prowadzącego działalność na terytorium tego państwa w ramach swobody świadczenia usług.

               2.

               W zakresie, w jakim przepisy te powodują trudności i koszty dodatkowe w odniesieniu do działań prowadzonych zgodnie z zasadami dotyczącymi swobody świadczenia usług i mogą zostać uznane za środek kontroli dodatkowy względem już przeprowadzonych kontroli w państwie EOG pochodzenia podmiotu świadczącego usługi dla trustów lub przedsiębiorstw, co zniechęca podmiot do prowadzenia tego rodzaju działalności, stanowią one jednak ograniczenie swobody świadczenia usług. Art. 36 Porozumienia EOG należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on w sprzeczności do takich przepisów, pod warunkiem że są one stosowane w sposób niedyskryminujący, uzasadnione celem walki z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu, odpowiednie dla zapewnienia realizacji tego celu i nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. W szczególności aby krajowe środki nadzoru przyjmującego państwa EOG zostały uznane za proporcjonalne, nie należy przyjmować ogólnego domniemania oszustwa, prowadzącego do pełnych, systematycznych kontroli wszystkich podmiotów, które mają siedzibę w innych państwach EOG i tymczasowo świadczą usługi w przyjmującym państwie EOG. Ponadto przyjmujące państwo EOG jest zobowiązane, zwracając się o informacje takie jak dokumenty znajdujące się na terenie państwa EOG prowadzenia przedsiębiorstwa, zapewnić podmiotowi świadczącemu usługi rozsądny termin na dostarczenie tych informacji (w formie np. przekazania kopii dokumentów). W związku z tym odpowiedni termin będzie zależał od ilości wymaganych dokumentów i nośnika, na jakim są one przechowywane.

               3.

               Odpowiedzi udzielone przez Trybunał na pierwsze i drugie pytanie nie są odmienne w sytuacji, jeżeli przedsiębiorstwo, na rzecz którego świadczone są usługi administracyjne, nie jest zarejestrowane w państwie EOG.


title: Sprawa T-672/14: Wyrok Sądu z dnia 20 października 2016 r. – August Wolff i Remedia/Komisja (Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Artykuł 31 dyrektywy 2001/83/WE – Artykuł 116 dyrektywy 2001/83 – Substancja aktywna estradiol – Decyzja Komisji nakazująca państwom członkowskim cofnięcie i zmianę krajowych pozwoleń na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych do użytku miejscowego zawierających 0,01 % estradiolu w swej masie – Ciężar dowodu – Proporcjonalność – Równość traktowania)

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/22

      Wyrok Sądu z dnia 20 października 2016 r. – August Wolff i Remedia/Komisja
      (Sprawa T-672/14) (1)

      ((Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Artykuł 31 dyrektywy 2001/83/WE - Artykuł 116 dyrektywy 2001/83 - Substancja aktywna estradiol - Decyzja Komisji nakazująca państwom członkowskim cofnięcie i zmianę krajowych pozwoleń na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych do użytku miejscowego zawierających 0,01 % estradiolu w swej masie - Ciężar dowodu - Proporcjonalność - Równość traktowania))
      (2016/C 454/40)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Dr. August Wolff GmbH & Co. KG Arzneimittel (Bielefeld, Niemcy) i Remedia d.o.o. (Zagrzeb, Chorwacja) (przedstawiciele: P. Klappich, C. Schmidt i P. Arbeiter, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B.R. Killmann, M. Šimerdová i A. Sipos, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie na podstawie art. 263 TFUE stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2014) 6030 final z dnia 19 sierpnia 2014 r. dotyczącej pozwoleń na dopuszczenie do obrotu, na podstawie art. 31 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, produktów leczniczych do użytku miejscowego stosowanych u ludzi, o wysokim stężeniu estradiolu, w zakresie, w jakim decyzja ta zobowiązuje państwa członkowskie do przestrzegania przewidzianych w niej obowiązków w odniesieniu do produktów leczniczych do użytku miejscowego zawierających 0,01 % estradiolu w swej masie, wymienionych i niewymienionych w załączniku I, z wyjątkiem ograniczenia, w myśl którego wskazane produkty lecznicze do użytku miejscowego zawierające 0,10 % estradiolu w swej masie mogą jeszcze być stosowane tylko dopochwowo.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Dr. August Wolff GmbH & Co. KG Arzneimittel i Remedia d.o.o. zostają obciążone kosztami postępowania w tym kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 439 z 8.12.2014.


title: Sprawa C-58/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 7 lutego 2011 r. — France Telecom España, S.A.

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 7 lutego 2011 r. — France Telecom España, S.A.
   (Sprawa C-58/11)
   2011/C 139/24
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: France Telecom España, S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 13 dyrektywy 2002/20/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom prawa krajowego zezwalającym na ustanowienie opłaty z tytułu praw do instalacji urządzeń na gminnym mieniu publicznym obciążającej operatorów, którzy, nie będąc właścicielami sieci, korzystają z niej w celu świadczenia usług telefonii komórkowej?

               2)

               W przypadku gdyby wskazane powyżej obciążenie zostało uznane za zgodne z art. 13 dyrektywy 2002/20/WE, czy warunki, w których opłata jest wymagana na mocy spornej uchwały lokalnej, spełniają wymogi obiektywności, proporcjonalności i niedyskryminacji ustanowione w tym przepisie, jak również potrzebę zapewnienia optymalnego wykorzystania przedmiotowych urządzeń?

               3)

               Czy należy uznać, iż wskazany powyżej art. 13 dyrektywy 2002/20/WE jest bezpośrednio skuteczny?

      (1)  Dz.U. L 108, s. 21.


title: Postanowienie Prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 czerwca 2005 r. w sprawie T-171/05 R, Bart Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych — Urzędnicy — Zawieszenie wykonania — Dopuszczalność)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/44

      POSTANOWIENIE PREZESA SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 22 czerwca 2005 r.
   w sprawie T-171/05 R, Bart Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich
   (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Urzędnicy - Zawieszenie wykonania - Dopuszczalność)
   (2005/C 217/96)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-171/05 R, Bart Nijs, urzędnik Trybunału Obrachunkowego Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Bereldange (Luksemburg), reprezentowany przez adwokata F. Rollingera, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: T. Kennedy, J.-M. Stenier i G. Corstens, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Trybunału Obrachunkowego z dnia 2 grudnia 2004 r. o awansie na stanowisko starszego tłumacza tekstów — z grupą zaszeregowania LA5 — w niderlandzkim dziale służby tłumaczeniowej sekretariatu generalnego Trybunału Obrachunkowego innego urzędnika niż skarżący, Prezes Sądu wydał w dniu 22 czerwca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Wniosek o zarządzenie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-338/15 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 20 lipca 2016 r. – Claire Staelen/Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich (Odwołanie – Odpowiedzialność pozaumowna – Rozpatrywanie przez Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich skargi na zarządzanie listą odpowiednich kandydatów, sporządzoną po konkursie otwartym – Regulamin postępowania przed Trybunałem – Artykuł 181)

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/9

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 20 lipca 2016 r. – Claire Staelen/Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich
      (Sprawa C-338/15 P) (1)

      ((Odwołanie - Odpowiedzialność pozaumowna - Rozpatrywanie przez Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich skargi na zarządzanie listą odpowiednich kandydatów, sporządzoną po konkursie otwartym - Regulamin postępowania przed Trybunałem - Artykuł 181))
      (2016/C 454/19)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Claire Staelen (przedstawiciel: adwokat V. Olona)

         Druga strona postępowania: Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich (przedstawiciele: początkowo G. Grill, następnie L. Papadias, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Claire Staelen zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa T-181/14: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2014 r. – Nürburgring przeciwko OHIM – Biedermann (Nordschleife)

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/29

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2014 r. – Nürburgring przeciwko OHIM – Biedermann (Nordschleife)
   (Sprawa T-181/14)
   2014/C 151/37
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Nürburgring GmbH (Nürburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Viefhues i C. Giersdorf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Lutz Biedermann (Villingen-Schwenningen, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 stycznia 2014 r. w sprawie R 163/2013-4;

               —

               obciążenie pozwanego i ewentualnie pozostałych uczestników postępowania kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Nordschleife” dla towarów i usług z klas 2–4, 6, 9, 11, 12, 14, 16, 18, 21, 22, 24–30, 32–34, 39, 41 i 43 – zgłoszenie nr 7 379 399

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Lutz Biedermann

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy znak towarowy „Management by Nordschleife” dla towarów i usług z klas 6, 9, 16, 25, 28 i 41

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 193 z 6.8.2005.

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/38

         (2005/C 205/66)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 193 z 6.8.2005.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 182 z 23.7.2005.

      Dz.U. C 171 z 9.7.2005.

      Dz.U. C 155 z 25.6.2005.

      Dz.U. C 143 z 11.6.2005.

      Dz.U. C 132 z 28.5.2005.

      Dz.U. C 115 z 14.5.2005.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa T-297/14: Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2015 r. – Walter Klein/Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/24

         Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2015 r. – Walter Klein/Komisja
   (Sprawa T-297/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 245/29)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Walter Klein GmbH & Co. KG (Wuppertal, Niemcy) (przedstawiciele: T. Volz, M. Ringel, B. Wißmann, M. Püstow, C. Oehme i T. Wielsch, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez A. Luke i C. Maurera, adwokatów)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku o dopuszczenie Urzędu Nadzoru EFTA do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Walter Klein GmbH & Co. KG pokrywa koszty własne, a także poniesione przez Komisję Europejską, w tym również te związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

               4)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014 r.


title: Sprawa C-302/14: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/19

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-302/14)
   2014/C 292/23
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Hetsch, O. Beynet, K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując dla niektórych części swojego terytorium przepisów transponujących definicje zawarte w art. 2 pkt 2, 7 i 9 i wymogi przewidziane w jej art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 1, art. 11 ust. 2–5, art. 18 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (1) i załączniku Π do niej lub w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 28 ust. 1 tej dyrektywy.

               —

               Nałożenie na Królestwo Belgii na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE dziennej kary pieniężnej w wysokości 42  178,50 EUR, obowiązującej od dnia ogłoszenia wyroku Trybunału i płatnej na rachunek zasobów własnych Unii Europejskiej z powodu uchybienia obowiązkowi powiadomienia o środkach transpozycji dyrektywy przyjętej zgodnie z procedurą legislacyjną.

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2010/31/UE upłynął w dniu 9 lipca 2012 r.

      (1)  Dz.U. L 153, s. 13.


title: Sprawa T-653/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 6 grudnia 2013 r. przez Kari Wahlström od wyroku wydanego w dniu 9 października 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-116/12 Wahlström przeciwko Frontexowi

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/38

         Odwołanie wniesione w dniu 6 grudnia 2013 r. przez Kari Wahlström od wyroku wydanego w dniu 9 października 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-116/12 Wahlström przeciwko Frontexowi
   (Sprawa T-653/13 P)
   2014/C 52/74
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Kari Wahlström (Espoo, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Frontex)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 9 października 2013 r. oddalającego jego skargę;

               —

               Uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji, gdyż zdaniem wnoszącego odwołanie stan postępowania pozwala na wydanie orzeczenia w sprawie;

               —

               Obciążenie drugiej strony postępowania całością kosztów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie żąda uchylenia wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej, w którym sąd ten oddalił jego skargę mającą za przedmiot, po pierwsze, stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny wnoszącego odwołanie za rok 2010, a po drugie, wniosek o odszkodowanie.
   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa przez Sąd do spraw Służby Publicznej ze względu na to, że orzekł on, iż brak dialogu między oceniającym a wnoszącym odwołanie w ramach postępowania w sprawie oceny (2010) stanowił nieprawidłowość proceduralną niemającą istotnego znaczenia (odnośnie do pkt 38 i nast. zaskarżonego wyroku). Wnoszący odwołanie podnosi, że

                           —

                           Po pierwsze, Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył istniejące orzecznictwo;

                           —

                           Po drugie, opierając uzasadnienie zaskarżonego wyroku na sytuacji, w której sprawozdanie z oceny zostało sporządzone, a nie tylko na tym, czy odbycie formalnego dialogu mogło mieć wpływ na postępowanie, Sąd przekroczył zakres swojej kontroli sądowej naruszając kompetencje uznaniowe administracji.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa przez Sąd do spraw Służby Publicznej ze względu na to, że orzekł on, iż brak wyznaczenia celów na pierwszą połowę roku 2010 nie stanowił istotnej nieprawidłowości proceduralnej mogącej podważyć ważność danego sprawozdania z oceny (odnośnie do pkt 50 i nast. zaskarżonego wyroku). Wnoszący odwołanie podnosi, że

                           —

                           Po pierwsze, Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył wytyczne dotyczące oceny, ponieważ przewidują one obowiązek wyznaczenia nowych celów w razie zmiany sprawowanych przez pracownika funkcji w okresie referencyjnym;

                           —

                           Po drugie, opis zadań wyznaczonych wnoszącemu odwołanie na nowym stanowisku poprzez odniesienie do dokumentów dotyczących ustanowienia i działania biura operacyjnego nie oznaczał w żadnym razie, że wnoszącemu odwołanie wyznaczono cele do osiągnięcia w związku z jego zadaniami.


title: Sprawa F-37/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. — Doyle przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji (Europolowi) (Służba publiczna — Personel Europolu — Nieodnowienie umowy o pracę — Umowa na czas nieokreślony — Artykuł 6 regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie do pracowników Europolu — Zasada poszanowania prawa do obrony)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/69

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. — Doyle przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji (Europolowi)
      (Sprawa F-37/09) (1)

      (Służba publiczna - Personel Europolu - Nieodnowienie umowy o pracę - Umowa na czas nieokreślony - Artykuł 6 regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie do pracowników Europolu - Zasada poszanowania prawa do obrony)
      (2010/C 288/129)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Margaret Doyle (Noordwijkerhout, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo adwokat P. de Casparis, następnie adwokaci W. J. Dammingh i N. D. Dane)

         Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol) (przedstawiciele: D. Neumann i D. El Khoury, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów B. Wägenbaura i R. Van der Houta)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której skarżąca została poinformowana o braku możliwości zaoferowania jej stałego zatrudnienia, a także decyzji z dnia 7 stycznia 2009 r. oddalającej zażalenie złożone na pierwszą z decyzji.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której Europejski Urząd Policji (Europol) odmówił zawarcia z M. Doyle umowy na czas nieokreślony.

                  2)

                  Europol zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009, s. 26.


title: Sprawa T-366/13: Wyrok Sądu z dnia 1 marca 2017 r. – Francja/Komisja [Pomoc państwa — Kabotaż morski — Pomoc wdrożona przez Francję na rzecz Société nationale maritime Corse Méditerranée (SNCM) i Compagnie méridionale de navigation — Usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym — Rekompensaty za usługę dodatkową względem usługi podstawowej mającą pokryć okresy szczytu w sezonie turystycznym — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Pojęcie pomocy państwa — Korzyść — Wyrok Altmark]

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/20

         Wyrok Sądu z dnia 1 marca 2017 r. – Francja/Komisja
   (Sprawa T-366/13) (1)

   ([Pomoc państwa - Kabotaż morski - Pomoc wdrożona przez Francję na rzecz Société nationale maritime Corse Méditerranée (SNCM) i Compagnie méridionale de navigation - Usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym - Rekompensaty za usługę dodatkową względem usługi podstawowej mającą pokryć okresy szczytu w sezonie turystycznym - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie pomocy państwa - Korzyść - Wyrok Altmark])
   (2017/C 121/29)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo E. Belliard, G. de Bergues, D. Colas i N. Rouam, następnie G. de Bergues, D. Colas, F. Alabrune i J. Bousin, i wreszcie D. Colas, F. Alabrune i J. Bousin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Afonso i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji Komisji 2013/435/UE z dnia 2 maja 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.22843 (2012/C) (ex 2012/NN) wdrożonej przez Republikę Francuską na rzecz Société nationale Corse Méditerranée i Compagnie méridionale de navigation (Dz.U. 2013, L 220, s. 20).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Francuska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa C-28/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 czerwca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven — Niderlandy) — G.J. Dokter, Maatschap Van den Top, W. Boekhout przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (Rolnictwo — Zwalczanie pryszczycy — Dyrektywa 85/511/EWG — Dyrektywa 90/425/EWG — Badania mające na celu wykrycie pryszczycy wykonywane przez laboratorium niewymienione w załączniku do dyrektywy 85/511/EWG — Swoboda uznania władz krajowych — Zasada proporcjonalności — Zasada poszanowania prawa do obrony)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 czerwca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven — Niderlandy) — G.J. Dokter, Maatschap Van den Top, W. Boekhout przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   (Sprawa C-28/05) (1)

   (Rolnictwo - Zwalczanie pryszczycy - Dyrektywa 85/511/EWG - Dyrektywa 90/425/EWG - Badania mające na celu wykrycie pryszczycy wykonywane przez laboratorium niewymienione w załączniku do dyrektywy 85/511/EWG - Swoboda uznania władz krajowych - Zasada proporcjonalności - Zasada poszanowania prawa do obrony)
   (2006/C 190/08)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   College van Beroep voor het bedrijfsleven
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: G.J. Dokter, Maatschap Van den Top, W. Boekhout

      Strona pozwana: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — College van Beroep voor het bedrijfsleven — Wykładnia dyrektywy Rady 85/511/EWG z dnia 18 listopada 1985 r. wprowadzającej środki wspólnotowe w sprawie zwalczania pryszczycy (Dz.U. L 315, str. 11) — Artykuł 11 ust. 1 tiret pierwsze, art. 13 ust. 1 tiret drugie oraz załącznik B — Bezpośrednia skuteczność — Laboratorium niewymienione w załączniku B — Swoboda uznania władz krajowych
   Sentencja

               1)

               Dyrektywę Rady 85/511/EWG z dnia 18 listopada 1985 r. wprowadzającą środki wspólnotowe w sprawie zwalczania pryszczycy, zmienioną dyrektywą Rady 90/423/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r., należy interpretować w ten sposób, że zmiany danych dotyczących laboratorium wymienionego w załączniku B do tej dyrektywy, które nie zostały wpisane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 tej dyrektywy, powodują utratę przez nie statusu laboratorium w rozumieniu wskazanego załącznika tylko wówczas, jeżeli zmiany te mogą mieć niekorzystny wpływ na bezpieczeństwo laboratorium w zakresie ryzyka rozprzestrzeniania się wirusa pryszczycy w czasie wykonywanych przez nie analiz i jeżeli zwiększają one w ten sposób ryzyko zarażenia miejscowych zwierząt podatnych. Ponadto wskazana dyrektywa 85/511 nie stoi na przeszkodzie podejmowaniu przez państwo członkowskie działań w celu zwalczania pryszczycy przewidzianych w art. 10 ust. 1 dyrektywy Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego, w oparciu o wyniki pochodzące z laboratorium, które nie jest wymienione w załączniku B do tejże dyrektywy 85/511.

               2)

               Właściwe władze zobowiązane są do uwzględnienia wyników analiz pochodzących z laboratorium, które nie jest wpisane do załącznika B do dyrektywy 85/511, oraz do podjęcia, co do zasady, działań przewidzianych w tej dyrektywie lub wszelkich innych działań niezbędnych ze względu na konieczność szybkiego i skutecznego zwalczania pryszczycy. Właściwe władze zobowiązane są do wzięcia pod uwagę również wyników pochodzących z laboratorium niemającego tego rodzaju statusu, w celu podjęcia, w razie konieczności, stosownych działań przewidzianych w przepisach wspólnotowych. Jednakże, jako że laboratorium to niekoniecznie zapewnia takie same gwarancje wiarygodności jak laboratorium wpisane do wspomnianego załącznika B, właściwe władze, przed podjęciem stosownych działań, muszą się upewnić co do wiarygodności tych wyników. W każdym razie właściwe władze mogą podjąć działania zwalczania pryszczycy wyłącznie z poszanowaniem zasad ogólnych prawa wspólnotowego, w szczególności takich jak zasada proporcjonalności oraz zasada ochrony praw podstawowych.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.04.2005


title: Sprawa T-127/07 P: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 czerwca 2008 r. — Bligny przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Konkurs otwarty — Warunki dopuszczenia — Odmowa sprawdzenia egzaminu pisemnego — Ogłoszenie o konkursie — Niepełny formularz zgłoszenia — Poświadczenie obywatelstwa — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/24

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 czerwca 2008 r. — Bligny przeciwko Komisji
   (Sprawa T-127/07 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Konkurs otwarty - Warunki dopuszczenia - Odmowa sprawdzenia egzaminu pisemnego - Ogłoszenie o konkursie - Niepełny formularz zgłoszenia - Poświadczenie obywatelstwa - Odwołanie oczywiście bezzasadne)
   (2008/C 197/43)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Francesco Bligny (Tassin-la-Demi-Lune, Francja) (przedstawiciel: P. Lebel-Nourissat, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i K. Herrmann, agents)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 15 lutego 2007 r. w sprawie F-142/06 oraz F-142/06 AJ Bligny przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze) i zmierzające do uchylenia tego wyroku.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Francesco Bligny pokryje własne koszty, jak również koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa C-396/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus — Finlandia) — Mirja Juuri przeciwko Fazer Amica Oy (Polityka społeczna — Dyrektywa 2001/23/WE — Ochrona praw pracowniczych — Przejęcie przedsiębiorstwa — Artykuł 4 ust. 2 — Poważna zmiana warunków pracy podczas przejęcia — Układ zbiorowy — Rozwiązanie umowy o pracę przez pracownika — Pracodawca uważany za odpowiedzialnego za rozwiązanie umowy — Konsekwencje — Odszkodowanie pieniężne od pracodawcy)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus — Finlandia) — Mirja Juuri przeciwko Fazer Amica Oy
   (Sprawa C-396/07) (1)

   (Polityka społeczna - Dyrektywa 2001/23/WE - Ochrona praw pracowniczych - Przejęcie przedsiębiorstwa - Artykuł 4 ust. 2 - Poważna zmiana warunków pracy podczas przejęcia - Układ zbiorowy - Rozwiązanie umowy o pracę przez pracownika - Pracodawca uważany za odpowiedzialnego za rozwiązanie umowy - Konsekwencje - Odszkodowanie pieniężne od pracodawcy)
   (2009/C 19/11)
   Język postępowania: fiński
   Sąd krajowy
   Korkein oikeus
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mirja Juuri

      Strona pozwana: Fazer Amica Oy
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Kokrein oikeus — Wykładnia art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. L 82, s. 16) — Odpowiedzialność pracodawcy względem pracownika, który sam rozwiązał umowę o pracę w następstwie istotnego pogorszenia warunków pracy wynikającego z przejęcia przedsiębiorstwa, które skutkowało wprowadzeniem innego układu zbiorowego pracy.
   Sentencja
   Wykładni art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów należy dokonywać w taki sposób, że w przypadku rozwiązania umowy o pracę lub stosunku pracy spowodowanego spełnieniem przesłanek stosowania tego przepisu i niezwiązanego z jakimkolwiek uchybieniem zobowiązaniom wynikającym z tej dyrektywy przez przejmującego, przepis ten nie nakłada na państwa członkowskie obowiązku zapewnienia pracownikowi prawa do odszkodowania pieniężnego od przejmującego na takich samych zasadach, jakie mają zastosowanie do prawa, na które pracownik może się powołać w przypadku gdy pracodawca niezgodnie z prawem rozwiązał umowę o pracę lub stosunek pracy. Jednakże sąd krajowy zobowiązany jest w ramach swoich uprawnień do zapewnienia, by przejmujący w takiej sytuacji poniósł przynajmniej te konsekwencje, które wynikają na podstawie prawa krajowego z rozwiązania umowy o pracę lub stosunku pracy, za które odpowiedzialność ponosi pracodawca, w tym zapewnił wypłatę wynagrodzenia i innych świadczeń przysługujących zgodnie z tym prawem za okres wypowiedzenia, do którego przestrzegania pracodawca ten jest zobowiązany.
   Do sądu odsyłającego należy ocena sytuacji będącej przedmiotem postępowania przed sądem krajowym przy uwzględnieniu wykładni art. 3 ust. 3 dyrektywy 2001/23, zgodnie z którą utrzymanie warunków pracy uzgodnionych w układzie zbiorowym, który wygasa w dniu przejęcia przedsiębiorstwa, nie jest zagwarantowane po upływie tej daty.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa T-327/02: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2006 r. — Muller Marine i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/53

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2006 r. — Muller Marine i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-327/02) (1)

   (2006/C 224/110)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes trzeciej izby w składzie powiększonym zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 323 z 21.12.2002


title: Sprawa C-13/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 11 stycznia 2010 r. — Knubben Dak-en Leidekkersbedrijf BV przeciwko Belgische Staat

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 11 stycznia 2010 r. — Knubben Dak-en Leidekkersbedrijf BV przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-13/10)
   2010/C 80/25
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Knubben Dak-en Leidekkersbedrijf BV

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo wspólnotowe, a w szczególności zasada swobody świadczenia usług ustanowiona w art. 56 TFUE (przedtem art. 49 WE) stoi na przeszkodzie regulacji takiej jak zawarta w art. 1 i 1a Koninklijk Besluit nr 20 z dnia 20 lipca 1970 r., zgodnie z którą obniżona stawka podatku od wartości dodanej jest zarezerwowana dla usług budowlanych wykonywanych przez usługodawców zarejestrowanych w Belgii jako przedsiębiorcy zgodnie z art. 400 i 401 kodeksu podatków dochodowych z 1992 r.?

               2)

               Czy prawo wspólnotowe, a w szczególności zasada swobody świadczenia usług ustanowiona w art. 56 TFUE (przedtem art. 49 WE) stoi na przeszkodzie regulacji takiej jak zawarta w art. 400 i 401 kodeksu podatków dochodowych z 1992 r. oraz w Koninklijk Besluit z dnia 26 grudnia 1998 r., zgodnie z którą rejestracja jako przedsiębiorca w Belgii ma zastosowanie w całości i w taki sam sposób do usługodawców belgijskich i usługodawców mających siedzibę w innym kraju Unii Europejskiej?


title: Sprawa C-332/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu  17 lipca 2007 r. — Josef Holzinger przeciwko Bundesministerium für Bildung, Wissenschaft und Kultur

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 17 lipca 2007 r. — Josef Holzinger przeciwko Bundesministerium für Bildung, Wissenschaft und Kultur
   (Sprawa C-332/07)
   (2007/C 269/34)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgerichtshof (Austria).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Josef Holzinger.

      Strona pozwana: Bundesministerium für Bildung, Wissenschaft und Kultur
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 9 ust. 1 załącznika I do umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób (1) ma skutek bezpośredni?

               2)

               Czy przepis ten należy interpretować w ten sposób, że na potrzeby awansu w ramach wykonywania porównywalnej działalności zawodowej w późniejszym okresie w jednym z państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej okresy zatrudnienia ukończone w Szwajcarii przed wejściem w życie tej umowy (1 czerwca 2002 r.) należy uwzględniać, niezależnie od tego, kiedy zostały one ukończone?

      (1)  Dz.U. L 114, s. 6.


title: Sprawa C-556/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 lutego 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Transport — Rozwój kolei wspólnotowych — Dyrektywa 91/440/EWG — Artykuł 6 ust. 3 i załącznik II — Dyrektywa 2001/14/WE — Artykuł 4 ust. 2 i art. 14 ust. 2 — Zarządca infrastruktury — Niezależność organizacyjna i decyzyjna — Struktura holdingu — Dyrektywa 2001/14 — Artykuł 7 ust. 3 i art. 8 ust. 1 — Ustalanie opłat na bazie kosztów bezpośrednich — Pobieranie opłat — Koszty bezpośrednie — Koszty całkowite — Dyrektywa 2001/14 — Artykuł 6 ust. 2 — Brak mechanizmu zachęcającego do obniżania kosztów — Dyrektywa 91/440 — Artykuł 10 ust. 7 — Dyrektywa 2001/14 — Artykuł 30 ust. 4 — Organ kontrolny — Kompetencje)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 lutego 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-556/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Transport - Rozwój kolei wspólnotowych - Dyrektywa 91/440/EWG - Artykuł 6 ust. 3 i załącznik II - Dyrektywa 2001/14/WE - Artykuł 4 ust. 2 i art. 14 ust. 2 - Zarządca infrastruktury - Niezależność organizacyjna i decyzyjna - Struktura holdingu - Dyrektywa 2001/14 - Artykuł 7 ust. 3 i art. 8 ust. 1 - Ustalanie opłat na bazie kosztów bezpośrednich - Pobieranie opłat - Koszty bezpośrednie - Koszty całkowite - Dyrektywa 2001/14 - Artykuł 6 ust. 2 - Brak mechanizmu zachęcającego do obniżania kosztów - Dyrektywa 91/440 - Artykuł 10 ust. 7 - Dyrektywa 2001/14 - Artykuł 30 ust. 4 - Organ kontrolny - Kompetencje)
   2013/C 114/07
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze, J. Möller, N. Graf Vitzthum, pełnomocnicy oraz R. Van der Hout, advocaat)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Očková i T. Müller, pełnomocnicy), Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik i S. Fiorentino, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w przewidzianym terminie wszystkich przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do art. 6 ust. 3 i do załącznika II do dyrektywy Rady 91/440/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych (Dz.U. L 237, s. 25) oraz art. 2, art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 3, art. 8 ust. 1, art. 14 ust. 2 i art. 30 ust. 4 dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawanie świadectw bezpieczeństwa (Dz.U. L 75, s. 29)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Czeska i Republika Włoska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 38 z 5.2.2011.


title: Sprawa F-58/15: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/47

         Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-58/15)
   (2015/C 213/76)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Tymen)

      Strona pozwana: Komisja

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji odmownej w sprawie zwrotu kosztów leczenia żony skarżącego w ramach ubezpieczenia uzupełniającego RCAM, z którego korzysta, jak również żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji odmownej biura ds. rozliczeń w Isprze z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie zwrotu kosztów leczenia, o który ubiegał się skarżący na podstawie wniosku z dnia 3 stycznie 2014 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 8 stycznia 2015 r. oddalającej zażalenie skarżącego z dnia 16 września 2014 r., uzupełnione pismem z dnia 29 września 2014 r.;

               —

               nakazanie naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego;

               —

               nakazanie naprawienia krzywdy doznanej przez skarżącego, oszacowanej ex aequo et bono na 5  000 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.