Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 listopada 2012 r.#Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec.#Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Swobodny przepływ kapitału – Opodatkowanie dywidend i odsetek wypłacanych na rzecz funduszy emerytalnych i kas emerytalnych – Traktowanie dywidend i odsetek wypłacanych na rzecz podmiotów niebędących rezydentami – Odliczenie kosztów działalności bezpośrednio związanych z uzyskaniem dochodu w formie dywidend i odsetek – Ciężar dowodu.#Sprawa C‑600/10.


Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 11 marca 1999 r. # The Queen przeciwko Ministry of Agriculture, Fisheries and Food, ex parte: British Agrochemicals Association Ltd. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: High Court of Justice, Queen's Bench Division - Zjednoczone Królestwo. # Sprawa C-100/96.


title: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 12 marca 2009 r. # Joséphine Arpaillange i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawy pracownicze - Zatrudnienie. # Sprawa F-104/06.

text:
      WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ
      (druga izba)
      z dnia 12 marca 2009 r.
      Sprawa F-104/06
      Joséphine Arpaillange i in.
      przeciwko
      Komisji Wspólnot Europejskich
      Służba publiczna – Personel kontraktowy – Zatrudnienie – Zaszeregowanie – Dawni eksperci indywidualni – Dyplom – Doświadczenie zawodowe – Zarzut niezgodności z prawem
      Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której J. Arpaillange i czterech innych członków personelu kontraktowego
         Komisji żądają w szczególności stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zaszeregowania wydanych przez organ upoważniony
         do zawierania umów, wynikających z ich umów o pracę.

      Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      Streszczenie
      1.      Urzędnicy – Personel kontraktowy – Zaszeregowanie – Pracownicy należący do grupy funkcyjnej IV
      (warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 79 ust. 2, art. 86)
      2.      Urzędnicy – Równość traktowania – Odmienne traktowanie różnych kategorii pracowników w zakresie gwarancji wynikających z regulaminu
            pracowniczego oraz świadczeń zabezpieczenia społecznego – Brak dyskryminacji
      3.      Urzędnicy – Skarga – Wniosek o odszkodowanie związany z wnioskiem o stwierdzenie nieważności – Oddalenie wniosku o stwierdzenie
            nieważności powodujące oddalenie wniosku o odszkodowanie
      (regulamin pracowniczy, art. 90, 91)
      1.      Z art. 79 ust. 2 warunków zatrudnienia innych pracowników wynika, że organowi przysługuje uznanie administracyjne przy ustalaniu
         lat doświadczenia zawodowego wymaganych do celów zaszeregowania personelu kontraktowego. Ponieważ art. 86 WZIP ustanawia tylko
         trzy grupy zaszeregowania dla personelu kontraktowego, o którym mowa w art. 3a, należącego do grupy funkcyjnej IV, między
         dolną a górną granicą lat doświadczenia zawodowego wymaganych dla każdej z trzech grup zaszeregowania istnieje z konieczności
         duży rozrzut. Tym samym jednakowe traktowanie członków personelu kontraktowego, których sytuacja różni się pod względem długości
         okresu doświadczenia zawodowego, jest nierozerwalnie związane z systemem podziału na trzy grupy zaszeregowania personelu kontraktowego,
         o którym mowa w art. 3a, należącego do grupy funkcyjnej IV.

      (zob. pkt 48, 50, 52)
      Odesłanie:
      Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑213/00 CMA CGM i in. przeciwko Komisji, 19 marca 2003 r., Rec. s. II‑913, pkt 405–410
      2.      Z uwagi na to, że prawodawca wspólnotowy ma swobodę tworzenia nowych kategorii pracowników, odpowiadających uzasadnionym potrzebom
         administracji wspólnotowej, a odmiennego traktowania przez regulamin pracowniczy różnych kategorii osób zatrudnionych przez
         Wspólnoty Europejskie, czy to w charakterze samych urzędników, czy to w ramach poszczególnych kategorii pracowników podlegających
         warunkom zatrudnienia innych pracowników, nie można podważyć, ponieważ definicja każdej z powyższych kategorii odpowiada uzasadnionym
         potrzebom administracji wspólnotowej i stałemu lub czasowemu charakterowi zadań, które dana kategoria ma wypełniać, nie można
         uznać za dyskryminację faktu, iż pod względem przewidzianych regulaminem pracowniczym gwarancji i świadczeń zabezpieczenia
         społecznego niektóre z kategorii osób zatrudnionych przez Wspólnoty mogą korzystać z gwarancji lub świadczeń, które nie przysługują
         innym kategoriom. W szczególności personel kontraktowy, o którym mowa odpowiednio w art. 3a i 3b WZIP, należy do różnych kategorii
         personelu, w szczególności w tym sensie, że druga z tych grup personelu nie może, w odróżnieniu od pierwszej grupy, zawierać
         umów o pracę na czas nieokreślony, co powoduje w szczególności zróżnicowanie zaszeregowania i, co za tym idzie, różny poziom
         wynagrodzenia.

      (zob. pkt 60, 61, 63, 97)
      Odesłanie:
      Trybunał: sprawy połączone od 118/82 do 123/82 Celant i in. przeciwko Komisji, 6 października 1983 r., Rec. s. 2995, pkt 22
      Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑121/97 Ryan przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, 30 września 1998 r., Rec. s. II‑3885,
         pkt 98, 104; sprawa T‑415/06 P De Smedt przeciwko Komisji, 9 listopada 2007 r., Zb.Orz.SP s. I‑B‑1‑0000, II‑B‑1‑0000, pkt 54, 55

      Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑59/05 De Smedt przeciwko Komisji, 19 października 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑109,
         II‑A‑1‑409, pkt 71, 76

      3.      W skargach urzędników żądania naprawienia szkody winny zostać oddalone, jeśli są ściśle związane z żądaniami stwierdzenia
         nieważności, które same zostały odrzucone jako niedopuszczalne albo oddalone jako bezzasadne.

      (zob. pkt 137)
      Odesłanie:
      Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑330/03 Liakoura przeciwko Radzie, 10 czerwca 2004 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑191, II‑859, pkt 69;
         sprawy połączone T‑155/03, T‑157/03 i T‑331/03 Cwik przeciwko Komisji, 13 grudnia 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑411, II‑1865,
         pkt 207


Wyrok Sądu pierwszej instancji (pierwsza izba) z dnia 5 listopada 2002 r. # André Ronsse przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Urzędnicy - Wynagrodzenie - Zwrot nienależnego świadczenia. # Sprawa T-205/01.


Wyrok Trybunału z dnia 10 listopada 1992 r. # Exportur SA przeciwko LOR SA i Confiserie du Tech SA. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Cour d'appel de Montpellier - Francja. # Sprawa C-3/91.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 czerwca 2008 r.#The Queen, na wniosek International Association of Independent Tanker Owners (Intertanko) i inni przeciwko Secretary of State for Transport.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) - Zjednoczone Królestwo.#Dyrektywa 2005/35/WE.#Sprawa C-308/06.

text:
      Sprawa C‑308/06
      The Queen, na wniosek:
      International Association of Independent Tanker Owners (Intertanko) i in.
      przeciwko
      Secretary of State for Transport
      [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench
         Division (Administrative Court)]

      Transport morski – Zanieczyszczenia pochodzące ze statków – Dyrektywa 2005/35/WE – Ważność – Konwencja z Montego Bay – Konwencja Marpol 73/78 – Skutki prawne – Możliwość powołania się na konwencje – Rażące niedbalstwo – Zasada pewności prawa
      Streszczenie wyroku
      1.        Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice
      (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/35)
      2.        Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice
      3.        Transport – Transport morski – Zanieczyszczenie pochodzące ze statków i wprowadzenie sankcji w przypadku naruszenia prawa
            – Dyrektywa 2005/35
      (art. 249 WE; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/35, art. 4, 8)
      1.        W związku z tym, że umowy międzynarodowe zawarte przez Wspólnotę mają pierwszeństwo przed aktami wtórnego prawa wspólnotowego,
         ważność aktu wtórnego prawa wspólnotowego może być naruszona z powodu niezgodności z takimi normami prawa międzynarodowego.
         Jeżeli nieważność ta zostanie podniesiona przed sądem krajowym, Trybunał kontroluje na podstawie art. 234 WE ważność danego
         aktu wspólnotowego w świetle norm prawa międzynarodowego z zastrzeżeniem zachowania dwóch przesłanek. Po pierwsze, normy te
         powinny być wiążące dla Wspólnoty. Po drugie, Trybunał może badać ważność takiego uregulowania w świetle traktatu międzynarodowego
         wyłącznie, jeżeli nie sprzeciwia się temu charakter ani struktura tej konwencji, a ponadto treść jego postanowień jest bezwarunkowa
         i dostatecznie jasna.

      Ponieważ Wspólnota nie jest związana konwencją międzynarodową o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki (konwencja
         Marpol 73/78), sam fakt, iż dyrektywa 2005/35 w sprawie zanieczyszczenia pochodzącego ze statków oraz wprowadzenia sankcji
         w przypadku naruszenia prawa ma za przedmiot włączenie do prawa wspólnotowego niektórych norm, które zawiera ta konwencja,
         nie wystarcza, aby Trybunał był zobowiązany do kontroli legalności tej dyrektywy w świetle wspomnianej konwencji. Oczywiście
         kompetencje Wspólnoty powinny być wykonywane z poszanowaniem prawa międzynarodowego, włącznie z postanowieniami konwencji
         międzynarodowych w zakresie, w jakim kodyfikują one normy zwyczajowe powszechnego prawa międzynarodowego. Ponieważ jednak
         prawidło 9, prawidło 11 lit. b) załącznika I i prawidło 5 i prawidło 6 lit. b) załącznika II do wspomnianej konwencji Marpol
         nie stanowią wyrazu norm zwyczajowych powszechnego prawa międzynarodowego, nie można oceniać ważności dyrektywy 2005/35 w świetle
         tej konwencji, nawet jeżeli państwa członkowskie są nią związane.

      (por. pkt 42–45, 50–52; pkt 1 sentencji)
      2.        Jeżeli chodzi o Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawie morza sporządzoną w Montego Bay w dniu 10 grudnia 1982 r. (konwencja
         z Montego Bay), została ona podpisana przez Wspólnotę i zatwierdzona decyzją 98/392, co powoduje w konsekwencji, że Wspólnota
         jest związana tą konwencją, a jej postanowienia stanowią odtąd integralną część wspólnotowego porządku prawnego. Jednakże
         konwencja z Montego Bay nie wprowadza norm, które miałyby być stosowane bezpośrednio i natychmiastowo względem jednostek i przyznawać
         im prawa lub wolności, które mogłyby podnosić wobec państw, niezależnie od postawy państwa bandery statku. Wynika z tego,
         że charakter i struktura konwencji z Montego Bay stoją na przeszkodzie temu, aby Trybunał mógł oceniać ważność aktu wspólnotowego
         w jej świetle.

      (por. pkt 53, 64, 65; pkt 1 sentencji)
      3.        Artykuł 4 w związku z art. 8 dyrektywy 2005/35 w sprawie zanieczyszczenia pochodzącego ze statków oraz wprowadzenia sankcji
         w przypadku naruszenia prawa zobowiązuje państwa członkowskie do karania zrzutów substancji zanieczyszczających ze statków,
         jeżeli dokonano ich „umyślnie [lekkomyślnie lub na skutek rażącego niedbalstwa]”, nie definiując jednak tych pojęć. Jednakże
         te różne pojęcia, w szczególności pojęcie rażącego niedbalstwa, odpowiadają kryteriom odpowiedzialności, które mają być stosowane
         do nieokreślonej liczby sytuacji, których nie można przewidzieć z góry, a nie do precyzyjnie określonych zachowań, które mogą
         być wyszczególnione w akcie normatywnym prawa wspólnotowego lub prawa krajowego. Ponadto pojęcia te są w pełni zintegrowane
         i stosowane w systemach prawnych państw członkowskich. W tym względzie rażące niedbalstwo w rozumieniu wspomnianego art. 4
         należy rozumieć jako nieumyślne działanie lub zaniechanie, którym osoba odpowiedzialna narusza w sposób kwalifikowany obowiązek
         staranności, którego powinna była i mogła dochować, biorąc pod uwagę jej cechy, wiedzę, umiejętności i sytuację indywidualną.
         W końcu zgodnie z art. 249 WE państwa członkowskie powinny transponować dyrektywę 2005/35 do swojego porządku prawnego. Stąd
         definicja naruszeń, o których mowa w art. 4 dyrektywy 2005/35, i stosowane kary wynikają z przepisów wydanych przez państwa
         członkowskie.

      Wynika z tego, że art. 4 w związku z art. 8 dyrektywy 2005/35 nie narusza zasady pewności prawa, nakładając na państwa członkowskie
         obowiązek karania za zrzuty substancji zanieczyszczających ze statków dokonane na skutek „rażącego niedbalstwa”, nie definiując
         tego pojęcia.

      (por. pkt 72–74, 77–79; pkt 2 sentencji)
WYROK TRYBUNAŁU (wielka izba)
      z dnia 3 czerwca 2008 r.(*)

      Transport morski – Zanieczyszczenia pochodzące ze statków – Dyrektywa 2005/35/WE – Ważność – Konwencja z Montego Bay – Konwencja Marpol 73/78 – Skutki prawne – Możliwość powołania się na konwencje – Rażące niedbalstwo – Zasada pewności prawa
      W sprawie C‑308/06
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, złożony przez la High Court of Justice (England & Wales),
         Queen’s Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) postanowieniem z dnia 4 lipca 2006 r., które wpłynęło
         do Trybunału w dniu 14 lipca 2006 r., w postępowaniu:

      The Queen, na wniosek:

      International Association of Independent Tanker Owners (Intertanko),
      International Association of Dry Cargo Shipowners (Intercargo),
      Greek Shipping Co‑operation Committee,
      Lloyd’s Register,
      International Salvage Union
      przeciwko
      Secretary of State for Transport,
      TRYBUNAŁ (wielka izba),
      w składzie: V. Skouris, prezes, P. Jann, C.W.A. Timmermans, A. Rosas, K. Lenaerts, L. Bay Larsen, prezesi izb, K. Schiemann,
         J. Makarczyk, P. Kūris, J. Malenovský (sprawozdawca), A. Ó Caoimh, P. Lindh i J.‑C. Bonichot, sędziowie,

      rzecznik generalny: J. Kokott,
      sekretarze: L. Hewlett, główny administrator, i C. Strömholm, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 25 września 2007 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu International Association of Independent Tanker Owners (Intertanko), International Association of Dry Cargo Shipowners
         (Intercargo), Greek Shipping Co‑operation Committee, Lloyd’s Register oraz International Salvage Union przez C. Greenwooda,
         QC, oraz H. Mercera, barrister,

      –        w imieniu rządu Zjednoczonego Królestwa przez C. Gibbs, działającą w charakterze pełnomocnika, wspieraną przez C. Lewisa i S. Wordswortha,
         barristers,

      –        w imieniu rządu duńskiego przez J. Beringa Liisberga i B. Weis Fogh, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu estońskiego przez L. Uibo, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu rządu greckiego przez A. Samoni‑Rantou i S. Chalę, oraz G. Karipsiadisa, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu hiszpańskiego przez M. Sampola Pucurulla, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu rządu francuskiego przez G. de Bergues’a i L. Butela oraz C. Jurgensen, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu włoskiego przez I.M. Braguglię, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez P. Gentiliego,
         avvocato dello Stato,

      –        w imieniu rządu cypryjskiego przez D. Lysandrou i N. Charalampidou, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu maltańskiego przez S. Camilleriego, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu rządu szwedzkiego przez K. Wistrand i A. Falk, działające w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu Parlamentu Europejskiego przez M. Gómez‑Leal i J. Rodriguesa, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu Rady Unii Europejskiej przez E. Karlsson i E. Chaboureau, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez K. Simonssona, H. Ringboma i F. Hoffmeistera, działających w charakterze pełnomocników,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 20 listopada 2007 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy ważności art. 4 i 5 dyrektywy 2005/35/WE Parlamentu Europejskiego
         i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie zanieczyszczenia pochodzącego ze statków oraz wprowadzenia sankcji w przypadku
         naruszenia prawa (Dz.U. L 255, s. 11, sprostowania Dz.U. 2006, L 33, s. 87 i Dz.U. 2006, L 105, s. 65).

      2        Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy International Association of Independent Tanker Owners (Intertanko), International
         Association of Dry Cargo Shipowners (Intercargo), Greek Shipping Co‑operation Committee, Lloyd’s Register i International
         Salvage Union a Secretary of State for Transport (ministrem transportu) dotyczącego wykonania dyrektywy 2005/35.

       Ramy prawne
       Prawo międzynarodowe
      3        Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawie morza sporządzona w Montego Bay w dniu 10 grudnia 1982 r. (zwana dalej „konwencją
         z Montego Bay”) weszła w życie w dniu 16 listopada 1994 r. Została ona zatwierdzona decyzją Rady 98/392/WE z dnia 23 marca
         1998 r. (Dz.U. L 179, s. 1).

      4        Artykuł 2 konwencji z Montego Bay określa status prawny morza terytorialnego w sposób następujący:

      „1.      Suwerenność państwa nadbrzeżnego rozciąga się poza jego terytorium lądowe i wody wewnętrzne, a w przypadku państwa archipelagowego
         poza jego wody archipelagowe, na przyległy pas morza zwany morzem terytorialnym.

      […]
      3.      Suwerenność nad morzem terytorialnym jest wykonywana zgodnie z niniejszą konwencją oraz innymi normami prawa międzynarodowego”.
      5        Zgodnie z art. 17 tej konwencji:

      „Z zastrzeżeniem postanowień niniejszej konwencji statki wszystkich państw, zarówno nadbrzeżnych, jak i śródlądowych, korzystają
         z prawa nieszkodliwego przepływu przez morze terytorialne”.

      6        Artykuł 34 wspomnianej konwencji w sposób następujący określa status prawny wód tworzących cieśniny używane do żeglugi międzynarodowej:

      „1.      Reżim prawny przejścia przez cieśniny używane do żeglugi międzynarodowej określony w niniejszej części nie wpływa pod żadnym
         innym względem na status prawny wód tworzących takie cieśniny ani na możliwość wykonywania przez państwa położone nad cieśninami
         swojej suwerenności lub jurysdykcji nad takimi wodami, ich dnem i podziemiem oraz przestrzenią powietrzną nad nimi.

      2.      Państwa położone nad cieśninami wykonują swoją suwerenność lub jurysdykcję zgodnie z niniejszą częścią oraz innymi normami
         prawa międzynarodowego”.

      7        Artykuł 42 konwencji z Montego Bay stanowi:

      „1.      Z zastrzeżeniem postanowień niniejszego rozdziału państwa położone nad cieśninami mogą wydawać ustawy i inne przepisy prawne
         dotyczące przejścia tranzytowego przez cieśniny odnośnie do wszystkich lub niektórych z niżej wymienionych spraw:

      […]
      b)      zapobiegania, zmniejszania i kontroli zanieczyszczenia – przez wprowadzenie w życie stosownych przepisów międzynarodowych
         dotyczących dokonywania w cieśninie spuszczania oleju i odpadów olejowych i innych szkodliwych substancji;

      […]”.
      8        Część V tej konwencji przewiduje specjalny reżim prawny wyłącznej strefy ekonomicznej.

      9        W części tej art. 56 ust. 1 konwencji stanowi:

      „1.      Państwo nadbrzeżne ma w wyłącznej strefie ekonomicznej:
      a)       suwerenne prawa w celu badania, eksploatacji i ochrony zasobów naturalnych, zarówno żywych, jak i nieożywionych, wód morskich
         pokrywających dno, a także dna morskiego i jego podziemia oraz w celu gospodarowania tymi zasobami, jak również w odniesieniu
         do innych przedsięwzięć w zakresie gospodarczego badania i eksploatacji strefy, takich jak wytwarzanie energii poprzez wykorzystanie
         wody, prądów i wiatrów;

      […]”.
      10      Artykuł 58 ust. 1 konwencji stanowi:

      „Z zastrzeżeniem stosownych postanowień niniejszej konwencji wszystkie państwa, zarówno nadbrzeżne, jak i śródlądowe, korzystają
         w wyłącznej strefie ekonomicznej z wymienionych w artykule 87 wolności żeglugi i przelotu, układania podmorskich kabli i rurociągów
         oraz innych, zgodnych z prawem międzynarodowym, sposobów korzystania z morza, jakie wiążą się z tymi wolnościami w związku
         z używaniem statków morskich i powietrznych oraz podmorskich kabli i rurociągów, o ile jest to zgodne z innymi postanowieniami
         niniejszej konwencji”.

      11      Zgodnie z art. 79 ust. 1 konwencji z Montego Bay:

      „Wszystkie państwa mają prawo do układania na szelfie kontynentalnym podmorskich kabli i rurociągów, zgodnie z postanowieniami
         niniejszego artykułu”.

      12      Zgodnie z art. 89 konwencji:

      „Żadne państwo nie może w sposób ważny zgłaszać roszczeń do poddania swej suwerenności jakiejkolwiek części morza pełnego”.
      13      Artykuł 90 konwencji stanowi:

      „Każde państwo, zarówno nadbrzeżne, jak i śródlądowe, ma prawo do tego, aby statki, podnosząc jego banderę, żeglowały po morzu
         pełnym”.

      14      Artykuł 116 konwencji z Montego Bay stanowi:

      „Wszystkie państwa mają prawo do tego, aby ich obywatele dokonywali połowów [na morzu pełnym] […]”.
      15      Część XII konwencji dotyczy ochrony i zachowania środowiska morskiego.

      16      W części XII art. 211 stanowi:

      „1.      Państwa, działając za pośrednictwem właściwej organizacji międzynarodowej lub ogólnej konferencji dyplomatycznej, ustanawiają
         międzynarodowe normy i standardy dla zapobiegania, zmniejszania i kontroli zanieczyszczenia środowiska morskiego ze statków
         i w taki sam sposób popierają przyjmowanie, w razie potrzeby, systemów tras morskich w celu ograniczenia do minimum zagrożenia
         wypadkami, które mogłyby powodować zanieczyszczenie środowiska morskiego, łącznie z wybrzeżem, oraz wynikające z zanieczyszczenia
         szkody dla interesów państw nadbrzeżnych. Takie normy i standardy są w miarę potrzeby okresowo, w taki sam sposób, weryfikowane.

      2.      Państwa wydają ustawy i inne przepisy prawne dla zapobiegania, zmniejszania i kontroli zanieczyszczenia środowiska morskiego
         ze statków podnoszących ich banderę lub zarejestrowanych w tych państwach. Takie ustawy i inne przepisy prawne powinny być
         przynajmniej tak samo skuteczne jak powszechnie przyjęte międzynarodowe normy i standardy ustanowione przez właściwą organizację
         międzynarodową lub ogólną konferencję dyplomatyczną.

      […]
      4.      Państwa nadbrzeżne, korzystając ze swojej suwerenności w obrębie swojego morza terytorialnego, mogą wydawać ustawy i inne
         przepisy prawne dla zapobiegania, zmniejszania i kontroli zanieczyszczenia środowiska morskiego z obcych statków, łącznie
         ze statkami korzystającymi z prawa nieszkodliwego przepływu. Takie ustawy i inne przepisy prawne nie powinny, zgodnie z rozdziałem
         3 części II, utrudniać nieszkodliwego przepływu obcych statków.

      5.      W celu zapewnienia wykonania przepisów prawnych w sposób przewidziany w rozdziale 6 państwa nadbrzeżne mogą wydawać w odniesieniu
         do swoich wyłącznych stref ekonomicznych ustawy i inne przepisy prawne dla zapobiegania, zmniejszania i kontroli zanieczyszczenia
         ze statków, pozostając w zgodzie z powszechnie przyjętymi międzynarodowymi normami i standardami, ustanowionymi przez właściwą
         organizację międzynarodową lub ogólną konferencję dyplomatyczną, oraz tym samym wprowadzając takie normy i standardy w życie.

      […]”.
      17      Międzynarodowa Konwencja o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, podpisana w Londynie w dniu 2 listopada 1973 r.,
         uzupełniona protokołem z dnia 17 lutego 1978 r. (zwana dalej „konwencją Marpol 73/78”), ustanawia reguły ochrony przed zanieczyszczeniem
         środowiska morskiego.

      18      Reguły dotyczące ochrony przed zanieczyszczeniem olejami są zawarte w załączniku I do konwencji Marpol 73/78.

      19      Zgodnie z prawidłem 9 wspomnianego załącznika, z zastrzeżeniem postanowień prawideł 10 i 11 tego załącznika i prawidłem 9
         ust. 2, usunięcie do morza oleju lub mieszanin oleistych ze statków, do których zastosowanie ma ten załącznik, jest zabronione,
         z wyjątkiem przypadku, gdy zostaną spełnione łącznie określone warunki wymienione enumeratywnie.

      20      Prawidło 10 wspomnianego załącznika I przewiduje sposoby zapobiegania zanieczyszczaniu olejami ze statków w czasie eksploatacji
         na obszarach specjalnych.

      21      Zgodnie z prawidłem 11 tego samego załącznika, zatytułowanym „Wyjątki”:

      „Prawidła 9 i 10 niniejszego załącznika nie mają zastosowania w przypadku:
      a)      usuwania do morza oleju lub mieszaniny oleistej, niezbędnego do celów ochrony bezpieczeństwa statku lub ratowania życia na
         morzu; lub

      b)      usuwania do morza oleju lub mieszaniny oleistej spowodowanego uszkodzeniem statku lub jego wyposażenia:
      i)      pod warunkiem że po zaistnieniu uszkodzenia lub po wykryciu wycieku zostały podjęte wszelkie racjonalne środki ostrożności
         w celu zapobieżenia lub zmniejszenia wycieku; oraz

      ii)      z wyjątkiem przypadku, gdy armator lub kapitan działał albo z zamiarem spowodowania uszkodzenia, albo nierozważnie i ze świadomością,
         że uszkodzenie prawdopodobnie nastąpi; lub

      c)      usuwania do morza, za zgodą [państwa bandery] substancji zawierających olej, wtedy gdy są one używane w celu zwalczania specyficznych
         przypadków zanieczyszczenia, w celu zmniejszenia szkód spowodowanych zanieczyszczeniem. Na każde takie usunięcie powinno się
         uzyskać zgodę każdego rządu, którego jurysdykcji podlega miejsce, gdzie planuje się dokonanie usunięcia”.

      22      Postanowienia dotyczące ochrony przed zanieczyszczeniami przez szkodliwe substancje ciekłe zawarte są w załączniku II do konwencji
         Marpol 73/78.

      23      Prawidło 5 tego załącznika zakazuje usuwania do morza substancji wymienionych w tym załączniku, chyba że spełnione są łącznie
         określone warunki wymienione enumeratywnie. Prawidło 6 lit. a)–c) tego samego załącznika przejmuje w podobnym brzmieniu wyjątki
         przewidziane w prawidle 11 lit. a)–c) załącznika I do konwencji Marpol 73/78.

       Prawo wspólnotowe
      24      Zgodnie z art. 3 ust. 1 dyrektywy 2005/35:

      „1.      Niniejszą dyrektywę stosuje się, zgodnie z prawem międzynarodowym, do zrzutów substancji zanieczyszczających:
      a)      na wodach wewnętrznych, w tym w portach państwa członkowskiego, w zakresie obowiązywania postanowień konwencji Marpol;
      b)      na morskich wodach terytorialnych państwa członkowskiego;
      c)      w cieśninach wykorzystywanych w żegludze międzynarodowej, podlegających przepisom dotyczącym tranzytu, zgodnie z postanowieniami
         części III sekcji 2 konwencji [z Montego Bay], w zakresie, w jakim dane państwo członkowskie sprawuje jurysdykcję nad tymi
         cieśninami;

      d)      w wyłącznej strefie ekonomicznej lub równoważnej strefie państwa członkowskiego, ustanowionej zgodnie z prawem międzynarodowym;
         oraz

      e)      na otwartym morzu”.
      25      Artykuł 4 wspomnianej dyrektywy stanowi:

      „Państwa członkowskie zapewnią uznanie zrzutów substancji zanieczyszczających ze statków na którymkolwiek z obszarów wymienionych
         w art. 3 ust. 1 za naruszenia, jeśli dokonano ich umyślnie, [lekkomyślnie lub na skutek rażącego niedbalstwa]. Naruszenia
         te są, zgodnie z decyzją ramową 2005/667/WSiSW uzupełniającą niniejszą dyrektywę, i w określonych w niej przypadkach uznawane
         za przestępstwa”.

      26      Zgodnie z art. 5 dyrektywy 2005/35:

      „1.      Zrzut substancji zanieczyszczających na którymkolwiek z obszarów wymienionych w art. 3 ust. 1 nie jest uznawany za naruszenie,
         jeśli spełnia warunki wyszczególnione w prawidłach 9, 10, 11 lit. a) lub c) załącznika I lub w prawidłach 5, 6 lit. a) lub
         c) załącznika II do konwencji Marpol 73/78.

      2.      Zrzut substancji zanieczyszczających na obszarach wymienionych w art. 3 ust. 1 lit. c), d) i e) nie stanowi naruszenia ze
         strony właściciela, kapitana lub załogi działającej na odpowiedzialność kapitana, jeżeli zrzut spełnia warunki wyszczególnione
         w prawidle 11 lit. b) załącznika I bądź w prawidle 6 lit. b) załącznika II do konwencji Marpol 73/78”.

      27      Zgodnie z art. 8 dyrektywy 2005/35:

      „1.       Państwa członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, by naruszenia w rozumieniu art. 4 podlegały skutecznym,
         proporcjonalnym i odstraszającym sankcjom, które mogą obejmować sankcje karne lub administracyjne.

      2.       Każde państwo członkowskie podejmuje środki niezbędne do zapewnienia, by sankcje wymienione w ust. 1 stosowane były wobec
         każdej osoby uznanej za odpowiedzialną za naruszenie w rozumieniu art. 4”.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      28      Skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym stanowią grupę organizacji sektora transportu morskiego reprezentujących jego
         istotną część. Wnieśli oni do sądu krajowego skargę o sądową kontrolę legalności („judicial review”) dotyczącą wykonania dyrektywy
         2005/35.

      29      Postanowieniem z dnia 4 lipca 2006 r. High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court),
         postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

      „1)      Czy w odniesieniu do cieśnin wykorzystywanych w żegludze międzynarodowej, wyłącznej strefy ekonomicznej lub równoważnej strefy
         państwa członkowskiego oraz otwartego morza art. 5 ust. 2 dyrektywy 2005/35/WE jest nieważny w zakresie, w jakim ogranicza
         on wyjątki określone w prawidle 11 lit b) załącznika I oraz prawidle 6 lit. b) załącznika II do konwencji Marpol 73/78 do
         właścicieli, kapitanów i członków załogi?

      2)      Czy w odniesieniu do morza terytorialnego państwa członkowskiego:
      a)      art. 4 dyrektywy [2005/35] jest nieważny w zakresie, w jakim zobowiązuje państwa członkowskie do traktowania rażącego niedbalstwa
         jako podstawy odpowiedzialności za zrzut substancji zanieczyszczających, oraz czy

      b)      art. 5 ust. 1 dyrektywy [2005/35] jest nieważny w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie wyjątków określonych w prawidle 11
         lit b) załącznika I oraz prawidle 6 lit. b) załącznika II do konwencji Marpol 73/78?

      3)      Czy art. 4 dyrektywy [2005/35], który zobowiązuje państwa członkowskie do przyjęcia przepisów krajowych określających rażące
         niedbalstwo jako podstawę odpowiedzialności i przewidujących sankcje za zrzuty na morzu terytorialnym, narusza prawo nieszkodliwego
         przepływu przyjęte w konwencji [z Montego Bay], a jeśli tak, to czy art. 4 jest nieważny w tym zakresie?

      4)      Czy użycie w art. 4 dyrektywy [2005/35] pojęcia rażącego niedbalstwa narusza zasadę pewności prawa, a jeśli tak, to czy art. 4
         jest nieważny w tym zakresie?”.

       W przedmiocie dopuszczalności
      30      Rząd francuski ma wątpliwości co do dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, ponieważ sąd krajowy
         nie przedstawił jego zdaniem okoliczności, w których zwrócono się do niego o rozstrzygnięcie. W odróżnieniu od postępowań
         takich jak to, w którym zapadł wyrok z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie C‑491/01 British American Tobacco (Investments) i Imperial
         Tobacco, Rec. s. I‑11453, we wniosku tym nie stwierdza się, że skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym mieli zamiar zakwestionowania
         transpozycji dyrektywy 2005/35 przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

      31      W tym względzie należy przypomnieć, że jeżeli przed sądem krajowym podniesiona została kwestia ważności aktu przyjętego przez
         instytucje Wspólnoty, do tego sądu należy ocena, czy rozstrzygnięcie tej kwestii jest niezbędne dla wydania orzeczenia i czy
         w konsekwencji należy zwrócić się do Trybunału o orzeczenie w tym zakresie. W konsekwencji ponieważ pytania zadane przez sąd
         krajowy dotyczą ważności przepisu prawa wspólnotowego, Trybunał jest co do zasady zobowiązany wydania orzeczenia [ww. wyrok
         w sprawie British American Tobacco (Investments) i Imperial Tobacco, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo].

      32      Trybunał może odmówić wydania orzeczenia w przedmiocie pytania prejudycjalnego zadanego przez sąd krajowy wyłącznie, jeżeli
         w szczególności oczywiste jest, że wykładnia lub ocena ważności normy wspólnotowej, o którą wnioskuje sąd krajowy, nie ma
         żadnego związku z okolicznościami lub przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym lub gdy problem jest hipotetyczny
         [ww. wyrok w sprawie British American Tobacco (Investments) i Imperial Tobacco, pkt 35 i przytoczone tam orzecznictwo].

      33      W niniejszym przypadku z postanowienia odsyłającego wynika, że skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym wnieśli do High
         Court of Justice skargę o kontrolę legalności, w której kwestionują transpozycję dyrektywy 2005/35 w Zjednoczonym Królestwie,
         i że mogą oni wnieść taką skargę, nawet jeżeli w dniu jej wniesienia nie upłynął jeszcze termin przewidziany dla transpozycji
         tej dyrektywy i nie zostały przyjęte przepisy krajowe transponujące tę dyrektywę.

      34      Ponadto przed Trybunałem nie zostało zakwestionowane, że zadane pytania mają istotne znaczenie dla rozwiązania tego sporu,
         ponieważ przyjęcie przepisów krajowych transponujących dyrektywę do porządku prawnego Zjednoczonego Królestwa może być uzależnione
         od ważności tej dyrektywy [zob. ww. wyrok w sprawie British American Tobacco (Investments) i Imperial Tobacco, pkt 37].

      35      Dlatego nie jest oczywiste, że ocena ważności dyrektywy 2005/35, o którą zwrócił się sąd krajowy, nie ma żadnego związku z okolicznościami
         lub przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym lub że dotyczy ona problemu hipotetycznego.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
       W przedmiocie pytań od pierwszego do trzeciego
      36      W pytaniach od pierwszego do trzeciego sąd krajowy zwraca się zasadniczo do Trybunału o ocenę ważności art. 4 i 5 dyrektywy
         2005/35 w świetle prawidła 9 i prawidła 11 lit. b) załącznika I do konwencji Marpol 73/78, prawidła 5 i prawidła 6 lit. b)
         załącznika II do tej konwencji oraz postanowień konwencji z Montego Bay, które określają warunki wykonywania przez państwa
         nadbrzeżne niektórych z ich uprawnień w różnych strefach morskich.

      37      Skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym oraz rządy grecki, cypryjski i maltański twierdzą, że art. 4 i 5 dyrektywy 2005/35
         pod wieloma względami naruszają zarówno konwencję Marpol 73/78, jak i konwencję z Montego Bay. W szczególności, przewidując
         poziom odpowiedzialności odpowiadający rażącemu niedbalstwu, w artykułach tych ustanowiono surowszy reżim odpowiedzialności
         dla zrzutów przypadkowych niż przewidziany w art. 4 konwencji Marpol 73/78 w związku z prawidłem 9 i prawidłem 11 lit. b)
         załącznika I do tej konwencji, jak również prawidłem 5 i prawidłem 6 lit. b) załącznika II do niej.

      38      W tym względzie skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym i wspomniane rządy wychodzą z założenia, że legalność dyrektywy
         2005/35 może być oceniana w świetle konwencji z Montego Bay, ponieważ Wspólnota jest jej stroną i w konsekwencji stanowi ona
         integralną część wspólnotowego porządku prawnego.

      39      Ich zdaniem legalność dyrektywy może być oceniana również w świetle konwencji Marpol 73/78. Konwencja z Montego Bay określa
         i reguluje bowiem zakres kompetencji umawiających się stron w ramach ich działań na pełnym morzu, w wyłącznej strefie ekonomicznej
         i w cieśninach międzynarodowych. Wspólnota ma zatem uprawnienie do przyjęcia przepisów stosowanych do zrzutów ze statków podnoszących
         banderę jednego z państw członkowskich wyłącznie, jeżeli konwencja z Montego Bay przyznaje Wspólnocie prawo do przyjęcia takich
         przepisów. Zgodnie z tą konwencją umawiające się strony mają uprawnienie jedynie do przyjęcia przepisów wykonujących międzynarodowe
         normy i standardy w takich strefach, w niniejszym przypadku dotyczy to postanowień konwencji Marpol 73/78. Uprawnienie to
         w odniesieniu do morza pełnego jest określone w art. 211 ust. 1 i 2 konwencji z Montego Bay, w odniesieniu do cieśnin międzynarodowych
         w art. 42 ust. 1 lit. b) i art. 45 tej konwencji, a w odniesieniu do wyłącznej strefy ekonomicznej w jej art. 211 ust. 5.
         To samo odnosi się do wód terytorialnych zgodnie z art. 2 ust. 3 konwencji z Montego Bay.

      40      Skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym dodają, że legalność dyrektywy 2005/35 należy oceniać w świetle konwencji Marpol
         73/78 również z tego względu, że zamiarem prawodawcy wspólnotowego jest transpozycja tej konwencji do prawa wspólnotowego
         za pomocą tej dyrektywy.

      41      Ponadto dziedzina transportu morskiego jest dziedziną, w której Wspólnota pełni funkcję regulującą wykonanie międzynarodowych
         zobowiązań państw członkowskich. Sytuacja jest analogiczna do sytuacji panującej pod rządami Układu ogólnego w sprawie taryf
         celnych i handlu z dnia 30 października 1947 r. (zwanego dalej „GATT z 1947 r.”), przed zawarciem porozumienia ustanawiającego
         Światową Organizację Handlu, w której Wspólnota, nie będąc stroną wspomnianego układu, przejęła zobowiązania państw członkowskich
         ze względu na jej aktywność w ramach wspólnej polityki handlowej. Dziedziny objęte przez GATT z 1947 r. weszły w ten sposób
         w zakres kompetencji Wspólnoty, dla której postanowienia tego porozumienia są wiążące.

       Ocena Trybunału
      42      Z art. 300 ust. 7 WE wynika, że instytucje Wspólnoty są związane zawartymi przez nią umowami i w konsekwencji umowy te mają
         pierwszeństwo przed aktami wtórnego prawa wspólnotowego (zob. podobnie wyroki z dnia 10 września 1996 r. C‑61/94 Komisja przeciwko
         Niemcom, Rec. s. I‑3989, pkt 52, z dnia 12 stycznia 2006 r. w sprawie C‑311/04 Algemene Scheeps Agentuur Dordrecht, Zb.Orz.
         s. I‑609, pkt 25).

      43      Wynika z tego, że ważność aktu wtórnego prawa wspólnotowego może być naruszona z powodu niezgodności z takimi normami prawa
         międzynarodowego. Jeżeli nieważność ta zostanie podniesiona przed sądem krajowym, Trybunał kontroluje na podstawie art. 234 WE
         ważność danego aktu wspólnotowego w świetle norm prawa międzynarodowego z zastrzeżeniem zachowania dwóch przesłanek.

      44      Po pierwsze, normy te powinny być wiążące dla Wspólnoty (zob. wyrok z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawach połączonych od 21/72
         do 24/72 International Fruit Company i in., Rec. s. 1219, pkt 7).

      45      Po drugie, Trybunał może badać ważność takiego uregulowania w świetle traktatu międzynarodowego wyłącznie, jeżeli nie sprzeciwia
         się temu charakter ani struktura tej konwencji, a ponadto treść jego postanowień jest bezwarunkowa i dostatecznie jasna (zob.
         podobnie w szczególności wyrok z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie C‑344/04 IATA i ELFAA, Zb.Orz. s. I‑403, pkt 39).

      46      Należy zatem zbadać, czy obie te przesłanki są spełnione, jeżeli chodzi o konwencję Marpol 73/78 i konwencję z Montego Bay.

      47      W pierwszej kolejności, jeżeli chodzi o konwencję Marpol 73/78, należy od razu zaznaczyć, że Wspólnota nie jest jej stroną.

      48      Następnie, jak orzekł już Trybunał, Wspólnota nie przejęła na podstawie traktatu WE kompetencji wykonywanych uprzednio przez
         państwa członkowskie w dziedzinie stosowania konwencji Marpol 73/78 i w konsekwencji nie mają one skutku wiążącego dla Wspólnoty
         (wyrok z dnia 14 lipca 1994 r. w sprawie C‑379/92 Peralta, Rec. s. I‑3453, pkt 16). W tym względzie konwencja Marpol 73/78
         różni się zatem od GATT z 1947 r., w ramach którego Wspólnota stopniowo przejęła kompetencje wykonywane wcześniej przez państwa
         członkowskie, co spowodowało w konsekwencji związanie jej zobowiązaniami wynikającymi z tego porozumienia (zob. podobnie w szczególności
         ww. wyrok w sprawie International Fruit Company i in., pkt 10–18). Orzecznictwa dotyczącego GATT z 1947 r. nie można zatem
         stosować do konwencji Marpol 73/78.

      49      Prawdą jest, że wszystkie państwa członkowskie Wspólnoty są stronami konwencji Marpol 73/78. Niemniej w braku pełnego przeniesienia
         na Wspólnotę kompetencji wykonywanych wcześniej przez państwa członkowskie, z samego tylko powodu, że wszystkie te państwa
         członkowskie są stronami konwencji Marpol 73/78, Wspólnota nie może być związana zawartymi w niej normami, których sama nie
         zatwierdziła.

      50      Ponieważ Wspólnota nie jest związana konwencją Marpol 73/78, sam fakt, iż dyrektywa 2005/35 ma za przedmiot włączenie do prawa
         wspólnotowego niektórych norm, które zawiera ta konwencja, nie wystarcza ponadto, aby Trybunał był zobowiązany do kontroli
         legalności tej dyrektywy w świetle wspomnianej konwencji.

      51      Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa, kompetencje Wspólnoty powinny być wykonywane z poszanowaniem prawa międzynarodowego,
         włącznie z postanowieniami konwencji międzynarodowych w zakresie, w jakim kodyfikują one normy zwyczajowe powszechnego prawa
         międzynarodowego (zob. podobnie wyroki: z dnia 24 listopada 1992 r. w sprawie C‑286/90 Poulsen i Diva Navigation, Rec. s.
         I‑6019, pkt 9 i 10; z dnia 24 listopada 1993 r. w sprawie C‑405/92 Mondiet, Rec. s. I‑6133, pkt 13–15; z dnia 16 czerwca 1998 r.
         w sprawie C‑162/96 Racke, Rec. s. I‑3655, pkt 45). Niemniej prawidło 9, prawidło 11 lit. b) załącznika I do konwencji Marpol
         73/78 oraz prawidło 5 i prawidło 6 lit. b) załącznika II do tej konwencji nie stanowią wyrazu norm zwyczajowych powszechnego
         prawa międzynarodowego.

      52      W tych warunkach należy stwierdzić, że nie można oceniać ważności dyrektywy 2005/35 w świetle konwencji Marpol 73/78, nawet
         jeżeli państwa członkowskie są związane tą konwencją. Ta ostatnia okoliczność może jednak mieć wpływ na wykładnię z jednej
         strony konwencji z Montego Bay, a z drugiej strony przepisów prawa wtórnego, które objęte są zakresem stosowania konwencji
         Marpol 73/78. Biorąc pod uwagę zasadę dobrej wiary w prawie zwyczajowym, przyjętą w powszechnym prawie międzynarodowym, oraz
         art. 10 WE, Trybunał powinien uwzględnić konwencję Marpol 73/78 przy wykładni tych przepisów.

      53      W drugiej kolejności, jeżeli chodzi o konwencję z Montego Bay, została ona podpisana przez Wspólnotę i zatwierdzona decyzją
         98/392, co powoduje w konsekwencji, że Wspólnota jest związana tą konwencją, a jej postanowienia stanowią odtąd integralną
         część wspólnotowego porządku prawnego (zob. wyrok z dnia 30 maja 2006 r. w sprawie C‑459/03 Komisja przeciwko Irlandii, Rec.
         s. I‑4635, pkt 82).

      54      Należy zatem zbadać, czy charakter i struktura konwencji z Montego Bay, które wynikają w szczególności z jej celu, preambuły
         i treści, nie stoją na przeszkodzie badaniu ważności aktów wspólnotowych w świetle postanowień tej konwencji.

      55      Głównym celem konwencji z Montego Bay jest skodyfikowanie, sprecyzowanie i rozwinięcie reguł powszechnego prawa międzynarodowego
         dotyczących pokojowej współpracy wspólnoty międzynarodowej przy badaniu, wykorzystywaniu i eksploatacji przestrzeni morskich.

      56      W tym celu zgodnie z preambułą tej konwencji strony miały zamiar ustanowienia przy jej pomocy porządku prawnego dla mórz i oceanów,
         który ułatwi międzynarodową komunikację i będzie sprzyjał pokojowemu korzystaniu z mórz i oceanów, uwzględni interesy i potrzeby
         całej ludzkości, a zwłaszcza szczególne interesy i potrzeby krajów rozwijających się, umocni pokój, bezpieczeństwo, współpracę
         i przyjazne stosunki między wszystkimi narodami.

      57      W tej perspektywie konwencja z Montego Bay ustanawia status prawny morza terytorialnego (art. 2–33), wód tworzących cieśniny
         używane do żeglugi międzynarodowej (art. 34–45), wód archipelagowych (art. 46–54), wyłącznej strefy ekonomicznej (art. 55–75),
         szelfu kontynentalnego (art. 76–85) i morza pełnego (art. 86–120).

      58      Dla wszystkich tych obszarów morskich konwencja ta ma ustanowić sprawiedliwą równowagę między interesami państw jako państw
         nadbrzeżnych i państw bandery, które mogą być sprzeczne. W związku z tym strony zamierzają ustalić granice przedmiotowe i terytorialne
         swoich suwerennych praw, jak wynika z wielu postanowień tej konwencji, przykładowo art. 2 i 33, art. 34 ust. 2, art. 56 czy
         art. 89.

      59      Natomiast jednostki nie korzystają co do zasady z autonomicznych praw i wolności na mocy konwencji z Montego Bay. Mogą one
         w szczególności korzystać z wolności żeglugi tylko wtedy, jeżeli ustanowią ścisły związek między ich statkiem a państwem,
         które przyznaje mu swoją przynależność państwową i staje się jego państwem bandery. Związek ten powinien być ustanowiony na
         mocy prawa krajowego tego państwa. Artykuł 91 wspomnianej konwencji stanowi w tym względzie, że każde państwo określa warunki
         przyznawania statkom swojej przynależności państwowej, rejestrowania statków na swoim terytorium oraz przyznawania prawa podnoszenia
         swojej bandery, przy czym pomiędzy państwem a statkiem powinna istnieć rzeczywista więź. Zgodnie z art. 92 ust. 1 konwencji
         z Montego Bay statki pływają pod banderą tylko jednego państwa i nie mogą zmieniać swojej bandery podczas podróży lub postoju
         w porcie, poza przypadkami rzeczywistego przeniesienia własności lub zmiany rejestracji.

      60      Jeżeli statek nie posiada przynależności państwowej, nie korzysta on ani osoby znajdujące się na jego pokładzie z wolności
         żeglugi. W tym względzie konwencja z Montego Bay przewiduje w szczególności w art. 110 ust. 1, że okręt wojenny, który spotyka
         na morzu pełnym obcy statek, może poddać go rewizji, jeżeli ma uzasadnione podejrzenie, że nie ma on przynależności państwowej.

      61      Brzmienie niektórych postanowień konwencji z Montego Bay, takich jak art. 17, art. 110 ust. 3 i art. 111 ust. 8, wydaje się
         wprawdzie wiązać prawa ze statkami. Niemniej nie wynika z tego, że prawa te przyznawane są tym samym jednostkom związanym
         z tymi statkami, takim jak ich właściciele, ponieważ międzynarodowy status prawny statku zależy od państwa bandery, a nie
         od przynależności statku do określonych osób fizycznych czy prawnych.

      62      Poza tym zgodnie ze wspomnianą konwencją obowiązkiem państwa bandery jest przyjęcie wszystkich środków koniecznych dla zapewnienia
         bezpieczeństwa na morzu i tym samym ochrony interesów innych państw. Państwo to może być również odpowiedzialne względem innych
         państw za naruszenia spowodowane na obszarach morskich będących pod suwerennością tych ostatnich przez statek podnoszący jego
         banderę, jeżeli naruszenia te wynikają z uchybienia zobowiązaniom przez państwo bandery.

      63      Powyższej analizy nie kwestionuje fakt, że część XI konwencji z Montego Bay wiąże osoby fizyczne i prawne z badaniami, wykorzystywaniem
         i eksploatacją dna morskiego i podziemia poza granicami jurysdykcji krajowej, ponieważ niniejsza sprawa w żaden sposób nie
         odnosi się do postanowień tej części.

      64      W tych okolicznościach należy stwierdzić, że konwencja z Montego Bay nie wprowadza norm, które miałyby być stosowane bezpośrednio
         i natychmiastowo względem jednostek i przyznawać im prawa lub wolności, które mogłyby podnosić wobec państw, niezależnie od
         postawy państwa bandery statku.

      65      Wynika z tego, że charakter i struktura konwencji z Montego Bay stoją na przeszkodzie temu, aby Trybunał mógł oceniać ważność
         aktu wspólnotowego w jej świetle.

      66      W konsekwencji na pytania od pierwszego do trzeciego należy odpowiedzieć, że ważności dyrektywy 2005/35 nie można oceniać:

      –        ani w świetle konwencji Marpol 73/78,
      –        ani w świetle konwencji z Montego Bay.
       W przedmiocie pytania czwartego
      67      Tym pytaniem sąd krajowy zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 4 dyrektywy 2005/35 jest nieważny ze względu na to, że
         stosując wyrażenie „rażące niedbalstwo”, narusza ogólną zasadę pewności prawa.

      68      Skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym i rząd grecki uważają, że art. 4 dyrektywy 2005/35 narusza ogólną zasadę pewności
         prawa, która wymaga, aby uregulowanie było jasne i precyzyjne, tak by podlegające mu podmioty prawa mogły ustalić w sposób
         jednoznaczny swoje prawa i obowiązki. Przepis ten uzależnia bowiem odpowiedzialność osób powodujących zrzut substancji zanieczyszczających
         od kryterium rażącego niedbalstwa, które nie jest w żaden sposób zdefiniowane w dyrektywie 2005/35 i tym samym nie jest jasne.
         Zainteresowane osoby nie mogą zatem poznać, jak surowa jest regulacja, której podlegają.

       Ocena Trybunału
      69      Zasada pewności prawa, która stanowi podstawową zasadę prawa wspólnotowego, wymaga w szczególności, by uregulowanie było jasne
         i precyzyjne, tak by podlegające mu podmioty prawa mogły ustalić w sposób jednoznaczny swoje prawa i obowiązki oraz podjąć
         w związku z tym odpowiednie kroki (zob. wyroki: z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie C‑110/03 Belgia przeciwko Komisji, Zb.Orz.
         str. I‑2801, pkt 30, oraz ww. w sprawie IATA i ELFAA, pkt 68).

      70      Ponadto, zobowiązując państwa członkowskie do uznania określonych zachowań za naruszenia i karania ich, art. 4 w związku z art. 8
         dyrektywy 2005/35 powinien przestrzegać również zasady ustawowej określoności czynów zabronionych i kar (nullum crimen, nulla
         poena sine lege), która należy do ogólnych zasad prawa, będących podstawą tradycji konstytucyjnych wspólnych dla państw członkowskich
         (wyrok z dnia 3 maja 2007 r. w sprawie C‑303/05Advocaten voor de Wereld, Zb.Orz. s. I‑3633, pkt 49) i jest szczególnym wyrazem
         ogólnej zasady pewności prawa.

      71      Zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar wymaga, aby przepisy wspólnotowe definiowały w jasny sposób naruszenia
         i grożące za nie kary. Warunek ten jest spełniony, jeśli podmiot prawa na podstawie treści danego przepisu i w razie potrzeby
         na podstawie wykładni dokonanej przez sądy jest w stanie określić, jakie działania i zaniechania powodują odpowiedzialność
         karną (zob. w szczególności wyrok ETPC z dnia 22 czerwca 2000 r. w sprawie Coëme przeciwko Belgii, Recueil des arrêts et décisions 2000‑VII, § 145, oraz ww. wyrok w sprawie Advocaten voor de Wereld, pkt 50).

      72      Prawdą jest, że art. 4 w związku z art. 8 dyrektywy 2005/35 zobowiązuje państwa członkowskie do karania zrzutów substancji
         zanieczyszczających ze statków, jeżeli dokonano ich umyślnie, [lekkomyślnie lub na skutek rażącego niedbalstwa]”, nie definiując
         jednak tych pojęć.

      73      Należy podkreślić w pierwszej kolejności, że te różne pojęcia, w szczególności pojęcie rażącego niedbalstwa wymienione w pytaniach
         prejudycjalnych, odpowiadają kryteriom odpowiedzialności, które mają być stosowane do nieokreślonej liczby sytuacji, których
         nie można przewidzieć z góry, a nie do precyzyjnie określonych zachowań, które mogą być wyszczególnione w akcie normatywnym
         prawa wspólnotowego lub prawa krajowego.

      74      Następnie należy stwierdzić, że pojęcia te są w pełni zintegrowane i stosowane w systemach prawnych państw członkowskich.

      75      W szczególności wszystkie te systemy posługują się pojęciem „niedbalstwa”, które odnosi się do nieumyślnego działania lub
         zaniechania, którym osoba odpowiedzialna narusza swój obowiązek staranności.

      76      Poza tym, jak przewiduje to wiele krajowych systemów prawnych, pojęcie „rażącego” niedbalstwa może odnosić się wyłącznie do
         kwalifikowanego naruszenia takiego obowiązku staranności.

      77      W tych warunkach rażące niedbalstwo w rozumieniu art. 4 dyrektywy 2005/35 należy rozumieć jako nieumyślne działanie lub zaniechanie,
         którym osoba odpowiedzialna narusza w sposób kwalifikowany obowiązek staranności, którego powinna była i mogła dochować, biorąc
         pod uwagę jej cechy, wiedzę, umiejętności i sytuację indywidualną.

      78      W końcu zgodnie z art. 249 WE państwa członkowskie powinny transponować dyrektywę 2005/35 do swojego porządku prawnego. Stąd
         definicja naruszeń, o których mowa w art. 4 dyrektywy 2005/35, i stosowane kary wynikają z przepisów wydanych przez państwa
         członkowskie.

      79      Wobec powyższego art. 4 w związku z art. 8 dyrektywy 2005/35 nie narusza zasady pewności prawa, nakładając na państwa członkowskie
         obowiązek karania za zrzuty substancji zanieczyszczających ze statków dokonane na skutek „rażącego niedbalstwa”, nie definiując
         tego pojęcia.

      80      W konsekwencji analiza pytania czwartego nie wykazała niczego, co mogłoby naruszać ważność art. 4 dyrektywy 2005/35 ze względu
         na zasadę pewności prawa.

       W przedmiocie kosztów
      81      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż koszty poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:
      1)      Ważności dyrektywy 2005/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie zanieczyszczenia pochodzącego
            ze statków oraz wprowadzenia sankcji w przypadku naruszenia prawa nie można oceniać:
      –        ani w świetle międzynarodowej Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, podpisanej w Londynie w dniu 2 listopada
            1973 r., uzupełnionej protokołem z dnia 17 lutego 1978 r.,
      –        ani w świetle Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza sporządzonej w Montego Bay w dniu 10 grudnia 1982 r.
      2)      Analiza pytania czwartego nie wykazała niczego, co mogłoby naruszać ważność art. 4 dyrektywy 2005/35 ze względu na zasadę
            pewności prawa.
      Podpisy
      * Język postępowania: angielski.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (piąta izba) z dnia 16 listopada 2006 r. # Jabones Pardo, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy YUPI - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego YUKI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Żądania OHIM - Dopuszczalność. # Sprawa T-278/04.

text:
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 16 listopada 2006 r. – Jabones Pardo przeciwko OHIM – Quimi Romar (YUKI)
      (Sprawa T-278/04)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy YUPI – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego YUKI – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 – Żądania OHIM – Dopuszczalność
      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
         towarów lub usług (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 70)

      Przedmiot

               Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 kwietnia 2004 r. (sprawy połączone R 547/2003-1 i R 604/2003-1)
                  dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Jabones Pardo, SA a Quimi Romar, SL

            Informacje dotyczące sprawy

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Quimi Romar, SL

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy YUKI dla towarów z klasy 3, 5 i 28 – zgłoszenie nr 1353515

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Jabones Pardo, SA

               Znak towarowy lub oznaczenie,                                              na które powołano się w sprzeciwie:

               Słowny hiszpański znak towarowy YUPI nr 246715 dla towarów z klasy 3

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uwzględnienie odwołania wniesionego przez zgłaszającego znak towarowy; oddalenie odwołania wniesionego przez stronę wnoszącą
                  sprzeciw

      Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe
                     i wzory) (OHIM) z dnia 23 kwietnia 2004 r. (sprawy połączone R 547/2003‑1 i R 604/2003‑1) w zakresie, w jakim uwzględnione
                     w niej zostało odwołanie interwenienta odnośnie do „mydeł, środków perfumeryjnych, olejków eterycznych, kosmetyków, płynów
                     do pielęgnacji włosów i środków do czyszczenia zębów” należących do klasy 3 oraz „środków sanitarnych” należących do klasy
                     5, wymienionych w zgłoszeniu wspólnotowego znaku towarowego.

                  2)

                  OHIM pokrywa koszty własne oraz połowę kosztów poniesionych przez Jabones Pardo, SA.

                  3)

                  Quimi Romar, SL, pokrywa koszty własne.