Wyrok Trybunału z dnia 31 października 1974 r. # Centrafarm BV i Adriaan de Peijper przeciwko Winthrop BV. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Hoge Raad - Niderlandy. # Sprawa 16-74.


Wyrok Trybunału z dnia 20 marca 1984 r. # Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Skarga na bezczynność. # Sprawa 84/82.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 maja 2006 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rebublice Włoskiej. # Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 69/335/EWG - Artykuły 10 i 12 - Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału - Zasady prawa wspólnotowego dotyczące zwrotu nienależnego świadczenia. # Sprawa C-197/03.

text:
      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z 11 maja 2006 r. – Komisja przeciwko Włochom
      (Sprawa C‑197/03)
      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 69/335/EWG – Artykuły 10 i 12 – Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału – Zasady prawa wspólnotowego dotyczące zwrotu nienależnego świadczenia
      1.                     Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału (dyrektywa Rady 69/335, art. 10
            i 12 ust. 1 lit. e)) (por. pkt 35–39 i sentencja)
      2.                     Prawo wspólnotowe – Bezpośrednia skuteczność – Podatki krajowe niezgodne z prawem wspólnotowym – Zwrot (por. pkt 43–46 i sentencja)
      Przedmiot

         Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 10 część C dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r.
                  dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, str. 25) – Ustawa krajowa wprowadzająca z mocą wsteczną
                  podatek ryczałtowy od rejestracji dokumentów innych niż dokumenty założycielskie spółek oraz przewidująca dyskryminujący i ograniczający
                  system zwrotu rocznego podatku od rejestracji dokumentów założycielskich spółek.

             Sentencja
      1)         Wprowadzając z mocą wsteczną podatki ryczałtowe niestanowiące dozwolonych podatków w formie opłat lub należności w związku
         z tym, że wpisy do rejestru przedsiębiorstw, od których są one pobierane, spowodowały już pobranie podatków, które miały zostać
         zastąpione przez podatki nałożone z mocą wsteczną bez możliwości dokonania ich zwrotu na rzecz osób, które je uiściły, lub
         ponieważ owe wprowadzone z mocą wsteczną podatki dotyczą lat, w których nie dokonano żadnego wpisu do rejestru uzasadniającego
         ich nałożenie, oraz przyjmując przepisy uzależniające dokonanie zwrotu podatku – który został uznany wyrokiem Trybunału za
         sprzeczny z prawem wspólnotowym lub którego niezgodność z prawem wspólnotowym wynika z takiego wyroku – od spełnienia przesłanek
         dotyczących wyraźnie tego podatku, które są mniej korzystne od przesłanek, które w przypadku ich braku miałyby zastosowanie
         do dokonania zwrotu tego podatku, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy, po pierwsze, art. 10
         i 12 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału,
         oraz po drugie, ustanowionych przez Trybunał zasad dotyczących zwrotu nienależnego świadczenia.

      2)         W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.
      3)         Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania w trzech czwartych. Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona
         kosztami postępowania w pozostałej jednej czwartej.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (piąta izba) z dnia 23 stycznia 2007 r. # Vassilios Tsarnavas przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Urzędnicy - Uzasadnienie. # Sprawa T-472/04.

text:
      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (piąta izba)
      z dnia 23 stycznia 2007 r.
      Sprawa T‑472/04
      Vassilios Tsarnavas
      przeciwko
      Komisji Wspólnot Europejskich
      Urzędnicy – Artykuł 45 regulaminu pracowniczego – Awans – Wyrok stwierdzający nieważność decyzji o nieawansowaniu skarżącego – Powtórne badanie zasług – Uzasadnienie
      Przedmiot: Skarga mająca za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 grudnia 2003 r. w zakresie, w jakim
         nie dopisuje ona nazwiska skarżącego ani do listy urzędników przedstawionych do awansu w postępowaniu w sprawie awansu za
         1999 r., ani do listy urzędników uznanych za najbardziej zasługujących na awans do grupy A4 w postępowaniu w sprawie awansu
         za 1998 i 1999 r., ani do listy urzędników awansowanych do grupy A4 w ww. postępowaniach w sprawie awansu.

      Orzeczenie: Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 23 grudnia 2003 r., w której nazwisko skarżącego nie zostało dopisane do listy
         osób najbardziej zasługujących na awans do grupy A4 w postępowaniu w sprawie awansu za 1998 i 1999 r. oraz która nie awansowała
         skarżącego do grupy A4 w postępowaniu w sprawie awansu za te lata. Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie. Komisja
         zostaje obciążona kosztami postępowania.

      Streszczenie
      Urzędnicy – Awans – Porównanie osiągnięć
      (regulamin pracowniczy urzędników, art. 45 ust. 1)
      Jeśli przy wykonywaniu wyroku stwierdzającego nieważność odmowy awansu skarżącego ze wzglądu na brak porównania w szerszym
         zakresie jego zasług z zasługami urzędników z innych komórek przedstawionych do awansu administracja podejmuje się nowego
         porównania, to powinna to zrobić poprzez porównanie z każdym urzędnikiem awansowanym do danej grupy zaszeregowania lub wpisanym
         na listę urzędników uznanych za najbardziej zasługujących na awans do tej grupy, którzy w trakcie danego postępowania w sprawie
         awansu otrzymali ocenę porównywalną do oceny skarżącego lub niższą. Tylko takie porównanie przestrzega wymogów staranności
         i bezstronności określonych w art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego, jak również wymogów wynikających z zasady równego traktowania.

      Administracja nie ma bowiem prawa ograniczyć swego porównania do urzędników awansowanych w ramach danego postępowania z wyłączeniem
         urzędników przedstawionych do awansu, którzy chociaż nie zostali awansowani, to zostali wpisani na listę urzędników uznanych
         za najbardziej zasługujących na awans. Ewentualna decyzja o dołączeniu nazwiska skarżącego do tej listy mogłaby prowadzić
         do jego awansowania w ramach następnego postępowania, skoro organ powołujący może co do zasady uwzględnić – w ramach porównawczej
         oceny zasług – okoliczność, że urzędnik został już przedstawiony do awansu we wcześniejszym postępowaniu.

      Podobnie administracja nie może ograniczyć porównania zasług tylko do urzędników awansowanych, w przypadku których różnica
         pomiędzy ich oceną a średnią oceną w ich dyrekcji generalnej jest znacznie niższa od różnicy pomiędzy oceną skarżącego a średnią
         oceną w jego dyrekcji generalnej, z wyłączeniem urzędników, których ocena była porównywalna z oceną skarżącego lub nieznacznie
         niższa. Administracja powinna zbadać, czy różnica traktowania skarżącego i wszystkich tych urzędników, którzy otrzymali oceny
         porównywalne lub niższe, była obiektywnie uzasadniona innymi aspektami ich zasług, takimi jak inne informacje dotyczące ich
         sytuacji administracyjnej i osobistej, mogącymi spowodować, że ocena dokonana wyłącznie w świetle sprawozdań z oceny uległa
         relatywizacji. W szczególności administracja powinna zbadać, czy te inne aspekty ich zasług pozwalały uznać, że zasługi awansowanych
         urzędników były rzeczywiście wyższe od zasług skarżącego.

      (zob. pkt 71, 73–75, 77, 82–85)
      Odesłanie:
      Trybunał: sprawa 91/85 Clemen i in. przeciwko Komisji, 8 października 1986 r., Rec. str. 2853, pkt 10; sprawa C‑207/99 P Komisja
         przeciwko Hamptaux, 9 listopada 2000 r., Rec. str. I‑9485, pkt 19

      Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑168/96 Patronis przeciwko Radzie, 21 października 1997 r., RecFP str. I‑A‑299, II‑833, pkt 35;
         sprawa T‑221/96 Manzo-Tafaro przeciwko Komisji, 5 marca 1998 r., RecFP str. I‑A‑115, II‑307, pkt 18; sprawa T‑187/98 Cubero
         Vermurie przeciwko Komisji, 3 października 2000 r., RecFP str. I‑A‑195, II‑885, pkt 85; sprawa T‑163/01 Perez Escanilla przeciwko
         Komisji, 11 lipca 2002 r., RecFP str. I‑A‑131, II‑717, pkt 28, 36; sprawy połączone od T‑188/01 do T‑190/01 Tsarnavas przeciwko
         Komisji, 19 marca 2003 r., RecFP str. I‑A‑95, II‑495, pkt 107, 114, 121, 122; sprawa T‑323/02 Breton przeciwko Trybunałowi
         Sprawiedliwości, 11 grudnia 2003 r., RecFP str. I‑A‑325, II‑1587, pkt 99; sprawa T‑132/03 Casini przeciwko Komisji, 15 września
         2005 r., Zb.Orz.SP str. I‑A‑253, II‑1169, pkt 55, 69, 70; sprawy połączone T‑437/04 i T‑441/04 Standertskjöld-Nordenstam i Heyraud
         przeciwko Komisji, 22 lutego 2006 r., dotychczas nieopublikowane w Zbiorze, pkt 60


Wyrok Trybunału z dnia 12 czerwca 1958 r. # Compagnie des Hauts Fourneaux de Chasse przeciwko Wysokiej Władzy EWWiS. # Sprawa 2-57.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 lipca 2008 r.#Ministerul Administraţiei şi Internelor - Direcţia Generală de Paşapoarte Bucureşti przeciwko Gheorghe Jipa.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Tribunalul Dâmboviţa - Rumunia.#Obywatelstwo Unii - Artykuł 18 WE - Dyrektywa 2004/38/WE - Prawo obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich.#Sprawa C-33/07.

text:
      Sprawa C‑33/07
      Ministerul Administraţiei şi Internelor – Direcţia Generală de Paşapoarte Bucureşti
      przeciwko
      Gheorghe Jipie
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Dâmboviţa)
      Obywatelstwo Unii – Artykuł 18 WE – Dyrektywa 2004/38/WE – Prawo obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich
      Streszczenie wyroku
      1.        Obywatelstwo Unii Europejskiej – Postanowienia traktatu – Podmiotowy zakres stosowania
      (art. 17 ust. 1 WE, art. 18 WE)
      2.        Obywatelstwo Unii Europejskiej – Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Dyrektywa
            2004/38
      (art. 18 WE; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/38, art. 27)
      1.        Obywatel państwa członkowskiego, wydalony z terytorium innego państwa członkowskiego, korzysta ze statusu obywatela Unii zgodnie
         z art. 17 ust. 1 WE i w związku z tym może powoływać się, również w stosunku do swego państwa członkowskiego pochodzenia,
         na prawa wynikające z posiadania tego statusu, a w szczególności na prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium
         państw członkowskich przyznane na mocy art. 18 WE. W tym względzie prawo do swobodnego przemieszczania się obejmuje zarówno
         prawo obywateli Unii Europejskiej do wjazdu na terytorium państwa członkowskiego innego niż to, którego są obywatelami, jak
         i prawo do opuszczenia państwa członkowskiego pochodzenia. Podstawowe swobody gwarantowane traktatem WE zostałyby bowiem pozbawione
         znaczenia, gdyby państwo członkowskie pochodzenia mogło, bez dostatecznego uzasadnienia, zabronić swoim obywatelom opuszczania
         swego terytorium celem wjazdu na terytorium innego państwa członkowskiego.

      (por. pkt 17, 18)
      2.        Artykuł 18 WE i art. 27 dyrektywy 2004/38 w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania
         się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221, 68/360,
         72/194, 73/148, 75/34, 75/35, 90/364, 90/365 i 93/96 nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu zezwalającemu na ograniczenie
         prawa obywatela państwa członkowskiego do przemieszczania się na terytorium innego państwa członkowskiego, w szczególności
         ze względu na to, że został on poprzednio stamtąd wydalony, ponieważ znajdował się w „sytuacji sprzecznej z prawem”, pod warunkiem
         że, po pierwsze, indywidualne zachowanie tego obywatela stanowi rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie narażające
         jeden z podstawowych interesów społecznych, a po drugie, że środek w postaci ograniczenia prawa jest odpowiedni dla zapewnienia
         realizacji założonego celu i nie wykracza poza to, co jest niezbędne do jego osiągnięcia. Do sądu krajowego należy zbadanie,
         na podstawie okoliczności faktycznych i prawnych, które uzasadniały wniosek o ograniczenie prawa wyjazdu, czy jest tak w przypadku
         sprawy toczącej się przed nim.

      Jeśli chodzi o pierwszą przesłankę, środek polegający na ograniczeniu wykonywania prawa do swobodnego przemieszczania się
         powinien zostać zastosowany w świetle okoliczności właściwych ochronie porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego
         państwa członkowskiego, które go stosuje. Środek ten nie może tym samym opierać się wyłącznie na podnoszonych przez inne państwo
         członkowskie motywach celem uzasadnienia decyzji o wydaleniu obywatela wspólnotowego z tego państwa, przy czym nie można jednak
         wykluczyć, że takie motywy mogą być uwzględnione w ramach oceny przeprowadzanej przez właściwe władze krajowe dla zastosowania
         środka ograniczającego swobodne przemieszczanie się.

      (por. pkt 25, 28, 30; sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (pierwsza izba)
      z dnia 10 lipca 2008 r.(*)

      Obywatelstwo Unii – Artykuł 18 WE – Dyrektywa 2004/38/WE – Prawo obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich
      W sprawie C‑33/07
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Tribunalul
         Dâmboviţa (Rumunia) postanowieniem z dnia 17 stycznia 2007 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 24 stycznia 2007 r., w postępowaniu:

      Ministerul Administraţiei şi Internelor – Direcţia Generală de Paşapoarte Bucureşti
      przeciwko
      Gheorghe Jipie,

      TRYBUNAŁ (pierwsza izba),
      w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Tizzano (sprawozdawca), A. Borg Barthet, M. Ilešič i E. Levits, sędziowie,
      rzecznik generalny: J. Mazák,
      sekretarz: R. Grass,
      uwzględniając procedurę pisemną,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu rządu rumuńskiego przez E. Ganeę, działającą w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu rządu greckiego przez E. Skandalou oraz G. Papagianni, działające w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez D. Maidani oraz I. Trifę, działające w charakterze pełnomocników,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 14 lutego 2008 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 18 WE i art. 27 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu
         Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania
         się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG,
         68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77, i sprostowanie
         Dz.U. L 229, s. 35).

      2        Wniosek ten został złożony w ramach sporu dotyczącego wniosku Ministerul Administraţiei şi Internelor – Direcţia Generală
         de Paşapoarte Bucureşti (rumuńskiego ministerstwa administracji i spraw wewnętrznych – dyrekcja generalna ds. paszportów w Bukareszcie,
         zwanego dalej „ministerstwem”) o wydanie przez Tribunalul Dâmboviţa orzeczenia zakazującego G. Jipie, obywatelowi rumuńskiemu,
         wyjazdu do Belgii na okres nieprzekraczający trzech lat.

       Ramy prawne
       Uregulowania wspólnotowe
      3        Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 2004/38 przewiduje:

      „Bez uszczerbku dla przepisów dotyczących dokumentów podróży, mających zastosowanie do krajowych kontroli granicznych, wszyscy
         obywatele Unii posiadający ważny dowód tożsamości lub paszport oraz członkowie ich rodziny, którzy nie są obywatelami jednego
         z państw członkowskich, lecz posiadają ważny paszport, mają prawo do opuszczenia terytorium państwa członkowskiego w celu
         odbycia podróży do innego państwa członkowskiego”.

      4        Na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/38:

      „1. Z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozdziału, państwa członkowskie mogą ograniczyć swobodę przemieszczania się i pobytu
         obywateli Unii i członków ich rodziny, bez względu na przynależność państwową, kierując się względami porządku publicznego,
         bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego. Na względy te nie można się powoływać do celów gospodarczych.

      2. Środki podjęte ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego muszą być zgodne z zasadą proporcjonalności
         i opierać się wyłącznie na indywidualnym zachowaniu danej osoby. Wcześniejsza karalność nie może sama w sobie stanowić podstaw
         do podjęcia takich środków.

      Indywidualne zachowanie danej osoby musi stanowić rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie narażające jeden
         z podstawowych interesów społecznych. Nie są dopuszczalne uzasadnienia, które nie są bezpośrednio związane z danym indywidualnym
         przypadkiem lub opierają się na względach ogólnej prewencji”.

       Uregulowania krajowe
      5        Artykuł 1 porozumienia z 1995 r. między rządami Królestwa Belgii, Wielkiego Księstwa Luksemburga i Królestwa Niderlandów z jednej
         strony, a rządem Rumunii z drugiej strony, dotyczącego ponownego przyjmowania osób, które znajdują się w sytuacji sprzecznej
         z prawem, które zostało zatwierdzone przez rząd rumuński rozporządzeniem nr 825/1995 (Monitorul Oficial al României nr 241 z dnia 20 października 1995 r., zwanego dalej „porozumieniem o ponownym przyjmowaniu”), stanowi:

      „Rząd Rumunii, bez żadnych formalności, przyjmuje ponownie na własne terytorium, na wniosek rządu Belgii, Luksemburga lub
         Niderlandów, każdego, kto nie spełnia lub przestał spełniać przesłanki wjazdu lub pobytu, wymagane odpowiednio na terytorium
         Belgii, Luksemburga lub Niderlandów, w przypadkach gdy zostało ustalone lub gdy domniemywa się, że chodzi o obywatela rumuńskiego”.

      6        Artykuł 3 ust. 1 i 3 ustawy nr 248 z dnia 20 lipca 2005 r. w sprawie swobodnego przemieszczania się obywateli rumuńskich za
         granicą stanowi (Monitorul Oficialal al României nr 682, z dnia 29 lipca 2005 r.), w brzmieniu obowiązującym w czasie, gdy miały miejsce okoliczności faktyczne sporu przed
         sądem krajowym (zwanej dalej „ustawą nr 248/2005”), stanowi:

      „1.      Wykonywanie przez obywateli rumuńskich prawa swobodnego przemieszczania się za granicą może zostać ograniczone jedynie czasowo,
         w przypadkach i na warunkach przewidzianych w niniejszej ustawie; takie ograniczenie przyjmuje formę zawieszenia lub – w zależności
         od przypadku – ograniczeń w zakresie wykonywania tego prawa.

      [...]
      3.      Ograniczenia w zakresie wykonywania prawa swobodnego przemieszczania się za granicą polegają na czasowym zakazie podróżowania
         do określonych państw, ustanowionym przez właściwe władze rumuńskie na warunkach przewidzianych w niniejszej ustawie”.

      7        Artykuł 38 ustawy nr 248/2005 ma następujące brzmienie:

      „Ograniczenia w zakresie wykonywania prawa swobodnego przemieszczania się za granicą mogą zostać nałożone na okres nieprzekraczający
         trzech lat, w następujących warunkach i jedynie wobec:

      a)      osoby, która została wydalona z określonego państwa na podstawie porozumienia o ponownym przyjmowaniu, zawartego między Rumunią
         a danym państwem;

      b)      osoby, której obecność na terytorium określonego państwa wyrządziłaby poważną szkodę interesom Rumunii bądź stosunkom dwustronnym
         między Rumunią a danym państwem, z powodu działalności prowadzonej przez nią lub działalności, którą mogłaby ona prowadzić”.

      8        Artykuł 39 ustawy nr 248/2005 stanowi:

      „W sytuacji, o której mowa w art. 38 lit. a), decyzja jest wydawana przez sąd miejsca zamieszkania osoby lub Tribunalul Bucureşti,
         gdy osoba ta zamieszkuje za granicą, na wniosek dyrekcji generalnej ds. paszportów zawierający wskazanie państwa, z którego
         terytorium dana osoba została wydalona”.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      9        G. Jipa w dniu 10 września 2006 r. opuścił Rumunię, aby udać się do Królestwa Belgii. W dniu 26 listopada 2006 r. został wydalony
         z tego państwa członkowskiego do Rumunii za spowodowanie „sytuacji sprzecznej z prawem” na mocy porozumienia o ponownym przyjmowaniu.

      10      W dniu 11 stycznia 2007 r. ministerstwo złożyło wniosek do Tribunalul Dâmboviţa o wydanie, na podstawie art. 38 i 39 ustawy
         nr 248/2005, zakazu przemieszczania się G. Jipy do Belgii na okres do trzech lat.

      11      Sąd krajowy podkreśla, że wniosek ministerstwa nie wyjaśnił, na czym polega „sytuacja sprzeczna z prawem” G. Jipy, która była
         przyczyną jego wydalenia.

      12      W tych okolicznościach Tribunalul Dâmboviţa postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami
         prejudycjalnymi:

      „1.      Czy art. [18 WE] […] powinien być interpretowany w ten sposób, że stoi na przeszkodzie temu, aby obowiązujące w Rumunii uregulowania
         prawne [art. 38 i 39 (ustawy nr 248/2005)] wprowadzały przeszkody w swobodnym przemieszczaniu się osób?

      2)      a)     Czy art. 38 i 39 [ustawy nr 248/2005], które zabraniają określonej osobie (obywatelowi rumuńskiemu, a obecnie Unii Europejskiej)
         swobodnego przemieszczania się w innym państwie (w tym przypadku w państwie członkowskim Unii Europejskiej), stanowią przeszkodę
         w swobodnym przepływie osób przewidzianym w art. 18 WE?

      b)      Czy jedno z państw członkowskich Unii Europejskiej (w tym przypadku Rumunia) może wprowadzić ograniczenie w wykonywaniu swobody
         przepływu obywateli na terytorium innego państwa członkowskiego?

      3)      a)     Czy »sytuacja sprzecznej z prawem«, o której mowa w przepisie krajowym zawartym w rozporządzeniu rządowym […] zatwierdzającym
         [porozumienie o ponownym przyjmowaniu] (przepis, na podstawie którego została wydana decyzja o ponownym przyjęciu pozwanego,
         który znajduje się w »sytuacji sprzecznej z prawem«), stanowi wzgląd »porządku publicznego« lub »bezpieczeństwa publicznego«,
         o których mowa w art. 27 dyrektywy 2004/38/WE, tak iż można wprowadzić ograniczenie swobodnego przemieszczania się takiej
         osoby?

      b)      W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy art. 27 dyrektywy [2004/38] powinien być interpretowany
         w ten sposób, że państwa członkowskie mogą stosować ograniczenia w swobodzie przemieszczania się i pobytu obywatela Unii Europejskiej
         ze względów »porządku publicznego« i »bezpieczeństwa publicznego« w sposób automatyczny, bez weryfikowania »indywidualnego
         zachowania«?”.

      13      Uznając, że powyższe pytania wymagają szybkiej odpowiedzi Trybunału ze względu na to, że G. Jipa powinien móc korzystać ze
         swego prawa do swobodnego przepływu lub jak najszybciej dowiedzieć się o tym, że posiada tylko ograniczoną możliwość korzystania
         z tego prawa, sąd krajowy wniósł do Trybunału o zastosowanie w odniesieniu do odesłania prejudycjalnego trybu przyspieszonego
         na podstawie art. 104a akapit pierwszy regulaminu.

      14      Prezes Trybunału oddalił powyższy wniosek postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2007 r., uznając, że nie zostały spełnione przesłanki
         określone w przywołanym art. 104a akapit pierwszy.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
      15      Poprzez swoje pytania, które należy rozpatrywać łącznie, sąd krajowy zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 18 WE i art. 27
         dyrektywy 2004/38 stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu zezwalającemu na ograniczenie prawa obywatela państwa członkowskiego
         do przemieszczania się na terytorium innego państwa członkowskiego, w szczególności ze względu na to, że został on poprzednio
         stamtąd wydalony, ponieważ znajdował się w „sytuacji sprzecznej z prawem”.

      16      W swoich uwagach na piśmie przedłożonych Trybunałowi rządy rumuński i grecki, jak również Komisja Wspólnot Europejskich zgodziły
         się co do tego, że na pytania te należy odpowiedzieć twierdząco.

      17      Należy w pierwszej kolejności zauważyć, że G. Jipa jako obywatel rumuński korzysta ze statusu obywatela Unii zgodnie z art. 17
         ust. 1 WE i w związku z tym może powoływać się, również w stosunku do swego państwa członkowskiego pochodzenia, na prawa wynikające
         z posiadania tego statusu, a w szczególności na prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich
         przyznane na mocy art. 18 WE (zob. podobnie między innymi wyroki: z dnia 20 września 2001 r. w sprawie C‑184/99 Grzelczyk,
         Rec. s. I‑6193, pkt 31–33; z dnia 26 października 2006 r. w sprawie C‑192/05 Tas‑Hagen i Tas, Zb.Orz. str. I‑10451, pkt 19;
         jak również z dnia 23 października 2007 r. w sprawach połączonych C‑11/06 i C‑12/06 Morgan i Bucher, Zb.Orz. s. I‑9161, pkt 22
         i 23).

      18      Następnie należy dodać, jak słusznie podniósł rzecznik generalny w pkt 35 swojej opinii, że prawo do swobodnego przemieszczania
         się obejmuje zarówno prawo obywateli Unii Europejskiej do wjazdu na terytorium państwa członkowskiego innego niż to, którego
         są obywatelami, jak i prawo do opuszczenia państwa członkowskiego pochodzenia. W rezultacie – jak Trybunał miał okazję już
         podkreślić – podstawowe swobody gwarantowane traktatem WE zostałyby pozbawione znaczenia, gdyby państwo członkowskie pochodzenia
         mogło, bez dostatecznego uzasadnienia, zabronić swoim obywatelom opuszczania swego terytorium celem wjazdu na terytorium innego
         państwa członkowskiego (zob. podobnie w obszarze swobody przedsiębiorczości i swobody przepływu pracowników wyroki: z dnia
         27 września 1988 r. w sprawie 81/87 Daily Mail and General Trust, Rec. s. 5483, pkt 16; z dnia 14 lipca 1994 r. w sprawie
         C‑379/92 Peralta, Rec. s. I‑3453, pkt 31 i z dnia 15 grudnia 1995 r. w sprawie C‑415/93 Bosman, Rec. s. I‑4921, pkt 97).

      19      Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 2004/38 przewiduje tymczasem wyraźnie, że wszyscy obywatele Unii posiadający ważny dowód tożsamości
         lub paszport mają prawo do opuszczenia terytorium państwa członkowskiego w celu odbycia podróży do innego państwa członkowskiego.

      20      Z tego wynika, że sytuacja jak ta, w której znajduje się skarżący w sprawie przed sądem krajowym, opisana w pkt 9 i 10 niniejszego
         wyroku, należy do zakresu prawa obywateli Unii do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich.

      21      Wreszcie należy przypomnieć, że prawo obywateli Unii do swobodnego przemieszczania się nie jest bezwarunkowe, lecz przyznane
         jest z zastrzeżeniem ograniczeń i warunków przewidzianych przez traktat oraz przepisów przyjętych w celu jego wykonania (zob.
         podobnie między innymi wyroki: z dnia 11 kwietnia 2000 r. w sprawie C‑356/98 Kaba, Rec. s. I‑2623, pkt 30; z dnia 6 marca
         2003 r. w sprawie C‑466/00 Kaba, Rec. s. I‑2219, pkt 46 i z dnia 10 kwietnia 2008 r. w sprawie C‑398/06 Komisja przeciwko
         Niderlandom, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 27).

      22      W sprawie przed sądem krajowym wspomniane ograniczenia i warunki wynikają w szczególności z art. 27 ust. 1 dyrektywy 2004/38,
         który zezwala państwom członkowskim na ograniczenie swobody przemieszczania się obywateli Unii lub członków ich rodzin ze
         względu między innymi na porządek publiczny lub bezpieczeństwo publiczne.

      23      W tym względzie Trybunał wielokrotnie podkreślał, że o ile zasadniczo państwa członkowskie posiadają swobodę w określaniu
         – zgodnie z krajowymi potrzebami, które mogą różnić się w różnych państwach, jak i okresach – wymogów porządku publicznego
         i bezpieczeństwa publicznego, niemniej jednak w kontekście wspólnotowym, a w szczególności jeżeli chodzi o uzasadnienie ograniczenia
         podstawowej zasady swobodnego przemieszczania się osób, wymogi te powinny być interpretowane w sposób wąski, aby ich zasięg
         nie był określany jednostronnie przez każde państwo członkowskie bez możliwości kontroli przez instytucje Wspólnoty (zob.
         podobnie wyroki: z dnia 28 października 1975 r. w sprawie 36/75 Rutili, Rec. s. 1219, pkt 26 i 27; z dnia 27 października
         1977 r. w sprawie 30/77 Bouchereau, Rec. s. 1999, pkt 33 i 34; z dnia 14 marca 2000 r. w sprawie C‑54/99 Église de scientologie,
         Rec. s. I‑1335, pkt 17 i z dnia 14 października 2004 r. w sprawie C‑36/02 Omega, Zb.Orz. s. I‑9609, pkt 30 i 31). Zgodnie
         z utrwalonym orzecznictwem odwołanie się do porządku publicznego wymaga w każdym wypadku istnienia – oprócz zakłócenia porządku
         społecznego, jakim jest każde naruszenie prawa – rzeczywistego, aktualnego i dostatecznie poważnego zagrożenia podstawowego
         interesu społeczeństwa (zob. w szczególności ww. wyroki: w sprawie Rutili, pkt 28; w sprawie Bouchereau, pkt 35; jak również
         wyrok z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawach połączonych C‑482/01 i C‑493/01 Orfanopoulos i Oliveri, Rec. s. I‑5257, pkt 66).

      24      Takie ujęcie odstępstw od tej podstawowej zasady, na które może powołać się państwo członkowskie, oznacza w szczególności,
         tak jak wynika to z art. 27 ust. 2 dyrektywy 2004/38, że aby środki podjęte ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa
         publicznego były uzasadnione, muszą opierać się wyłącznie na indywidualnym zachowaniu danej osoby, natomiast nie są dopuszczalne
         uzasadnienia, które nie są bezpośrednio związane z danym indywidualnym przypadkiem lub opierają się na względach ogólnej prewencji.

      25      Należy dodać, jak słusznie podniosły rząd rumuński, Komisja oraz rzecznik generalny w pkt 43 swojej opinii, że środek polegający
         na ograniczeniu wykonywania prawa do swobodnego przemieszczania się powinien zostać zastosowany w świetle okoliczności właściwych
         ochronie porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego państwa członkowskiego, które go stosuje. Środek ten nie może
         tym samym opierać się wyłącznie na podnoszonych przez inne państwo członkowskie motywach celem uzasadnienia, jak w sprawie
         przed sądem krajowym, decyzji o wydaleniu obywatela wspólnotowego z tego państwa, przy czym nie można jednak wykluczyć, że
         takie motywy mogą być uwzględnione w ramach oceny przeprowadzanej przez właściwe władze krajowe dla zastosowania środka ograniczającego
         swobodne przemieszczanie się (zob. podobnie wyrok z dnia 31 stycznia 2006 r. w sprawie C‑503/03 Komisja przeciwko Hiszpanii,
         Zb.Orz. s. I‑1097, pkt 53).

      26      Innymi słowy, w sytuacji takiej jak rozpatrywana przed sądem krajowym okoliczność, że wobec obywatela Unii zastosowano środek
         w postaci wydalenia z terytorium innego państwa członkowskiego, gdzie przebywał w sposób sprzeczny z prawem, może być uwzględniona
         przez państwo członkowskie pochodzenia w celu ograniczenia prawa tego obywatela do swobodnego przemieszczania się jedynie
         wtedy, gdy indywidualne zachowanie tej osoby stanowi rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie narażające jeden
         z podstawowych interesów społecznych.

      27      Tymczasem sytuacja mająca miejsce w sporze w postępowaniu przed sądem krajowym nie wydaje się odpowiadać wymogom przypomnianym
         w pkt 22–26 niniejszego wyroku. W szczególności wydaje się wynikać z akt sprawy przedłożonych Trybunałowi przez sąd krajowy
         oraz z uwag na piśmie rządu rumuńskiego, że wniosek ministerstwa o ograniczenie prawa G. Jipy do swobodnego przemieszczania
         się opiera się wyłącznie na środku w postaci wydalenia, zastosowanego wobec G. Jipy, z terytorium Królestwa Belgii ze względu
         na to, że znajdował się on w „sytuacji sprzecznej z prawem” w tym państwie członkowskim, z wyłączeniem jakiejkolwiek szczególnej
         oceny indywidualnego zachowania zainteresowanego i bez żadnego odniesienia do jakiegokolwiek zagrożenia, jakie mógłby on stanowić
         dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego. Rząd rumuński doprecyzował ponadto w swoich uwagach na piśmie, że
         decyzja władz belgijskich nakazująca wydalenie G. Jipy również nie opierała się na względach porządku publicznego lub bezpieczeństwa
         publicznego.

      28      Jednakże to do sądu krajowego należy dokonanie koniecznych ustaleń w tym względzie na podstawie okoliczności faktycznych i prawnych,
         które uzasadniały w sprawie przed sądem krajowym wniosek o ograniczenie prawa wyjazdu G. Jipy przedstawiony przez ministerstwo.

      29      W ramach takiej oceny sąd krajowy powinien również określić, czy ograniczenie prawa wyjazdu jest odpowiednie dla zapewnienia
         realizacji założonego celu i nie wykracza poza to, co jest niezbędne do jego osiągnięcia. Z art. 27 ust. 2 dyrektywy 2004/38,
         jak również z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika bowiem, że środek ograniczający prawo do swobodnego przemieszczania
         się może być uzasadniony tylko wtedy, gdy przestrzegana jest zasada proporcjonalności (zob. podobnie między innymi wyroki:
         z dnia 2 sierpnia 1993 r. w sprawach połączonych C‑259/91, C‑331/91 i C‑332/91 Alluè i in., Rec. s. I‑4309, pkt 15; z dnia
         17 września 2002 r. w sprawie C‑413/99 Baumbast i R, Rec. s. I‑7091, pkt 91, jak również z dnia 26 listopada 2002 r. w sprawie
         C‑100/01 Oteiza Olazabal, Rec. s. I‑10981, pkt 43).

      30      Na przedstawione pytania należy zatem odpowiedzieć w ten sposób, że art. 18 WE i art. 27 dyrektywy 2004/38 nie stoją na przeszkodzie
         uregulowaniu krajowemu zezwalającemu na ograniczenie prawa obywatela państwa członkowskiego do przemieszczania się na terytorium
         innego państwa członkowskiego, w szczególności ze względu na to, że został on poprzednio stamtąd wydalony, ponieważ znajdował
         się w „sytuacji sprzecznej z prawem”, pod warunkiem że, po pierwsze, indywidualne zachowanie tego obywatela stanowi rzeczywiste,
         aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie narażające jeden z podstawowych interesów społecznych, a po drugie, że środek w postaci
         ograniczenia prawa jest odpowiedni dla zapewnienia realizacji założonego celu i nie wykracza poza to, co jest niezbędne do
         jego osiągnięcia. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy jest tak w przypadku sprawy toczącej się przed nim.

       W przedmiocie kosztów
      31      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:
      Artykuł 18 WE i art. 27 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli
            Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie
            (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG,
            90/365/EWG i 93/96/EWG, nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu zezwalającemu na ograniczenie prawa obywatela państwa
            członkowskiego do przemieszczania się na terytorium innego państwa członkowskiego, w szczególności ze względu na to, że został
            on poprzednio stamtąd wydalony, ponieważ znajdował się w „sytuacji sprzecznej z prawem”, pod warunkiem że, po pierwsze, indywidualne
            zachowanie tego obywatela stanowi rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie narażające jeden z podstawowych
            interesów społecznych, a po drugie, że środek w postaci ograniczenia prawa jest odpowiedni dla zapewnienia realizacji założonego
            celu i nie wykracza poza to, co jest niezbędne do jego osiągnięcia. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy jest tak w przypadku
            sprawy toczącej się przed nim.
      Podpisy
      * Język postępowania: rumuński.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 października 2005 r.#Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej.#Podatek VAT - Odliczenie podatku naliczonego - Dobra inwestycyjne sfinansowane z pomocą subwencji.#Sprawa C-243/03.

text:
      Sprawa C-243/03
      Komisja Wspólnot Europejskich
      przeciwko
      Republice Francuskiej
      Podatek VAT – Odliczenie podatku naliczonego – Dobra inwestycyjne sfinansowane z subwencji
      Opinia rzecznika generalnego M. Poiaresa Madura przedstawiona w dniu 10 marca 2005 r.  I‑0000
      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 października 2005 r.  I‑0000
      Streszczenie wyroku
      Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie
            podatku naliczonego – Ograniczenia prawa do odliczenia – Ustawodawstwo krajowe ograniczające możliwość odliczenia podatku
            z tytułu zakupu dóbr inwestycyjnych finansowanych z subwencji – Niedopuszczalność
      (dyrektywa Rady 77/388, art. 17 i 19)
      Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy prawa wspólnotowego, a w szczególności na mocy art. 17 i 19 szóstej dyrektywy
         77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, państwo członkowskie,
         które wprowadza przepis szczególny ograniczający możliwość odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego z tytułu zakupu
         dóbr inwestycyjnych ze względu na to, że zostały one sfinansowane z subwencji.

      (por. pkt 37 i sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (trzecia izba)
      z dnia 6 października 2005 r.(*)

      Podatek VAT – Odliczenie podatku naliczonego – Dobra inwestycyjne sfinansowane z subwencji
      W sprawie C‑243/03
      mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, wniesioną
         w dniu 6 czerwca 2003 r.,

      Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez E. Traversa, działającego w charakterze pełnomocnika, oraz przez N. Coutrelisa, adwokata, z adresem
         do doręczeń w Luksemburgu,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Republice Francuskiej, reprezentowanej przez G. de Berguesa oraz C. Jurgensen-Mercier, działających w charakterze pełnomocników,

      strona pozwana,
      popieranej przez:
      Królestwo Hiszpanii, reprezentowane przez N. Díaz Abad, działającą w charakterze pełnomocnika,

      interwenient,
      TRYBUNAŁ (trzecia izba),
      w składzie: A. Rosas, prezes izby, J.P. Puissochet, S. von Bahr (sprawozdawca), J. Malenovský i U. Lõhmus, sędziowie,
      rzecznik generalny: M. Poiares Maduro,
      sekretarz: R. Grass,
      uwzględniając procedurę pisemną,
      po wysłuchaniu opinii rzecznika generalnego na rozprawie w dniu 10 marca 2005 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1       Komisja Wspólnot Europejskich wnosi w skardze do Trybunału o stwierdzenie, że ustanawiając przepis szczególny ograniczający
         możliwość odliczenia podatku od wartości dodanej (zwanego dalej „podatkiem VAT”) naliczonego od zakupu dóbr inwestycyjnych,
         z tego powodu, że zostały one sfinansowane z subwencji, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na
         mocy prawa wspólnotowego, a w szczególności art. 17 i 19 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie
         harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej:
         ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r. (Dz.U.
         L 102, str. 18, zwanej dalej „szóstą dyrektywą”).

       Ramy prawne
       Uregulowania wspólnotowe
      2       Artykuł 2 akapit drugi pierwszej dyrektywy Rady 67/227/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw
         państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych (Dz.U. 1967, 71, str. 1301), zmienionej przez szóstą dyrektywę (zwanej
         dalej „pierwszą dyrektywą), stanowi, że „[k]ażda transakcja będzie podlegała podatkowi od towarów i usług obliczonemu od ceny
         towarów lub usług według stawki, jaka ma zastosowanie do takich towarów i usług, po odjęciu kwoty podatku od towarów i usług
         poniesionego bezpośrednio w składnikach kosztów”.

      3       Artykuł 11 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy stanowi, że podstawą opodatkowania jest:
      „w odniesieniu do dostaw towarów i usług […], wszystko co stanowi wartość otrzymanego wzajemnego świadczenia, które dostawca
         lub świadczący usługi otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego, klienta lub osoby trzeciej, z tytułu takich dostaw, włącznie
         z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takich dostaw”.

      4       Artykuł 17 ust. 2 lit. a) przywołanej dyrektywy, w treści wynikającej z art. 28f tej dyrektywy, przewiduje, że „o ile towary
         i usługi są używane do celów zawieranych transakcji [służą wykonywaniu czynności] podlegających opodatkowaniu, podatnik jest
         uprawniony do odliczenia od podatku, który zobowiązany jest zapłacić [...], należny [podlegający zapłacie] lub zapłacony na
         terytorium kraju podatek od wartości dodanej od towarów lub usług, które są lub mają być mu dostarczone przez innego podatnika”.

      5       Ustęp 5 tego artykułu przewiduje:
      „W odniesieniu do towarów i usług, które mają być wykorzystane przez podatnika tak w przypadku transakcji określonych w ust. 2
         i 3, dla których podatek od wartości dodanej podlega odliczeniu, jak też transakcji, dla których podatek nie podlega odliczeniu,
         odliczenie będzie dotyczyło tylko takiej części podatku od wartości dodanej, jaki przypada na kwotę tych pierwszych transakcji.

      Ta część podlegająca [Proporcja ta] odliczeniu zostanie ustalona, zgodnie z art. 19, dla wszystkich transakcji przeprowadzanych
         przez podatnika.

      […]”.
      6       Artykuł 19 szóstej dyrektywy, zatytułowany „Obliczanie części podlegającej odliczeniu” stanowi:
      „Na część podlegającą odliczeniu na podstawie art. 17 ust. 5 akapit pierwszy składać się będzie proporcja mająca [ułamek mający]:
      –       jako licznik całkowitą kwotę, poza podatkiem od wartości dodanej, obrotu w danym roku uzyskanego z transakcji, do których
         stosuje się odliczenie podatku od wartości dodanej zgodnie z art. 17 ust. 2 i 3,

      –       jako mianownik całkowitą kwotę, poza podatkiem od wartości dodanej, obrotu w danym roku uzyskanego z transakcji uwzględnionych
         w liczniku oraz transakcji dla których nie przysługuje odliczenie podatku od wartości dodanej. Państwa członkowskie mogą również
         włączyć do mianownika kwotę subwencji innych niż określone w art. 11 część A ust. 1 lit. a).

      […]”.
       Uregulowania krajowe
      7       Artykuł 271 code général des impôts (kodeksu podatkowego, zwanego dalej „CGI”) stanowi:
      „I. 1. Podatek od wartości dodanej poniesiony w składnikach kosztów czynności podlegającej opodatkowaniu podlega odliczeniu od podatku
         od wartości dodanej należnego od tej czynności.

      […]
      II. 1. W zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane na potrzeby czynności podlegających opodatkowaniu i pod warunkiem że
         czynności te dają prawo do odliczenia, podatnicy mogą odliczyć [w szczególności]:

      a)       podatek, który jest wykazany na fakturach zakupu wystawionych im przez sprzedających, o ile sprzedający byli uprawnieni do
         wykazania go na tych fakturach;

      […]”.
      8       Artykuł 212 załącznika II do CGI zmieniony art. 2 décret (dekretu) nr 94‑452 z dnia 3 czerwca 1994 r. (JORF z dnia 5 czerwca
         1994, str. 8143), przewiduje:

      „1.      Podatnicy, którzy w ramach działalności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej nie wykonują wyłącznie czynności
         dających prawo do odliczenia, są uprawnieni do odliczenia części podatku od wartości dodanej naliczonego od dóbr stanowiących
         majątek trwały służący do wykonywania tej działalności.

      Część ta odpowiada kwocie otrzymanego podatku podlegającego odliczeniu, ewentualnie po zastosowaniu przepisów art. 207 bis,
         pomnożonej przez współczynnik wynikający ze stosunku pomiędzy:

      a)      w liczniku – kwotą całkowitego obrotu rocznego bez podatku od wartości dodanej, dotyczącą czynności dających prawo do odliczenia,
         włącznie z subwencjami bezpośrednio związanymi z cenami tych czynności;

      b)      w mianowniku – kwotą całkowitego obrotu rocznego bez podatku od wartości dodanej, dotyczącą czynności znajdujących się w liczniku,
         jak również czynności nie dających prawa do odliczenia oraz całości subwencji, które nie są bezpośrednio związane z cenami
         tych czynności.

      […]”.
      9       Instruction z dnia 8 września 1994 r. wydana przez Service de la législation fiscale (organ do spraw ustawodawstwa podatkowego)
         (Bulletin officiel des impôts, numer specjalny 3 CA-94 z dnia 22 września 1994 r., zwana dalej „instrukcją z dnia 8 września
         1994 r.”) wyjaśnia w księdze drugiej zasady rządzące prawem do odliczenia:

      „150. Pojęcie subwencji na wyposażenie.
      Są to subwencje niepodlegające opodatkowaniu, które w momencie ich wypłaty udzielane są na sfinansowanie określonego dobra
         inwestycyjnego.

      […]”.
      151.      Zasady stosowane w odniesieniu do subwencji na wyposażenie.
      Przepisy stosowane do podatników, którzy nie wykonują wyłącznie czynności dających prawo do odliczenia”, stanowi, że „podatek
         naliczony od inwestycji finansowanych z subwencji może zostać odliczony faktycznie na zasadach ogólnych, jeżeli podatnik uwzględni
         w cenach stosowanych w ramach wykonywanych przez siebie czynności odpisy amortyzacyjne od dóbr sfinansowanych w całości lub
         w części z tej subwencji.

      Jeżeli okaże się, że przesłanka takiego przeniesienia odpisu amortyzacyjnego od tych dóbr na cenę nie zostanie dochowana,
         podatek VAT dotyczący tych dóbr nie może zostać odliczony w odniesieniu do części kwoty sfinansowanej za pomocą subwencji
         na wyposażenie

      Przykład:
      Dobro inwestycyjne, którego cena zakupu wynosi 1 186 000 FRF (brutto), VAT 186 000 FRF, jest finansowane w części (20%) z subwencji
         na wyposażenie w kwocie 237 200 FRF.

      Podatnik nie przeniósł na cenę stosowaną w zakresie czynności opodatkowanych części odpisu amortyzacyjnego od tego dobra,
         która odpowiada części sfinansowanej z subwencji na wyposażenie. W konsekwencji podatek obciążający to dobro (186 000 FRF)
         można odliczyć tylko w wysokości: 186 000 FRF x 80% = 148 800 FRF.

      Podatnik stosuje w odniesieniu do podatku w ten sposób obliczonego w danym przypadku i na zasadach ogólnych stawkę procentową
         odliczenia właściwa dla przedsiębiorstwa”.

       Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi
      10     W następstwie otrzymanej przez Komisję skargi, w dniu 23 kwietnia 2004 r. przedstawiła ona rządowi francuskiemu wezwanie do
         usunięcia uchybienia, w którym zarzuciła Republice Francuskiej, że ta naruszyła art. 17 ust. 2 i 5 i art. 19 szóstej dyrektywy,
         po pierwsze, stosując częściowe odliczenie podatku VAT do wszystkich podatników, włącznie z podatnikami wykonującymi wyłącznie
         czynności opodatkowane, dające prawo do odliczenia (zwanymi dalej „podatnikami całkowitymi”), a po drugie, ograniczając w drodze
         regulacji dotyczącej subwencji na wyposażenie prawo do odliczenia w sytuacjach nieprzewidzianych w tej dyrektywie.

      11     Nie otrzymawszy w wyznaczonym terminie odpowiedzi na to wezwanie, Komisja wydała w dniu 20 grudnia 2001 r. uzasadnioną opinię,
         wzywając wspomniane państwo członkowskie do podjęcia środków w celu zastosowania się do niej w terminie dwóch miesięcy od
         chwili jej doręczenia.

      12     Pismem z dnia 7 stycznia 2002 r. rząd francuski, odpowiadając na wezwanie Komisji do usunięcia uchybienia, wyjaśnił, że częściowe
         odliczenie podatku ma zastosowanie wyłącznie do podatników wykonujących jednocześnie czynności opodatkowane i nieopodatkowane
         podatkiem VAT (zwanych dalej „podatnikami mieszanymi”), a nie do podatników całkowitych.

      13     W dniu 26 czerwca 2002 r. Komisja wydała uzupełniającą uzasadnioną opinię, w której wycofała zarzut pierwszy dotyczący stosowania
         częściowego odliczenia podatku do podatników całkowitych, podtrzymując jednak zarzut drugi dotyczący ograniczenia prawa do
         odliczenia podatku VAT naliczonego od dóbr sfinansowanych z subwencji.

      14     Ponieważ odpowiedź udzielona przez rząd francuski na tę uzupełniającą uzasadnioną opinię nie zadowoliła Komisji, zdecydowała
         ona o wniesieniu niniejszej skargi.

       W przedmiocie skargi
       Argumentacja uczestników
      15     Komisja zarzuca rządowi francuskiemu wprowadzenie w punktach 150 i 151 instrukcji z dnia 8 września 1994 r. ograniczenia prawa
         do odliczenia podatku VAT, które nie zostało przewidziane w szóstej dyrektywie i nie może być uzasadnione również na podstawie
         art. 2 pierwszej dyrektywy.

      16     W tym zakresie Komisja podnosi, że w odniesieniu do podatników mieszanych na podstawie szóstej dyrektywy odliczenie podatku
         VAT jest ograniczone do wysokości równej wartości czynności dających prawo do odliczenia albo poprzez zastosowanie odliczenia
         częściowego globalnie w stosunku do całego przedsiębiorstwa, jak wskazuje art. 19 ust. 1 tej dyrektywy, albo ewentualnie –jeżeli
         państwo członkowskie skorzysta z tej możliwości, w szczególności w celu uniknięcia nadużyć – zgodnie z metodą wskazaną w art. 17
         ust. 5 akapit trzeci tejże dyrektywy (odrębne współczynniki odliczenia w zależności od branży działalności przedsiębiorstwa
         lub bezpośrednie przyporządkowanie dobra do konkretnej działalności). Jeżeli państwo członkowskie stosuje częściowe odliczenie
         podatku, żaden przepis szóstej dyrektywy nie pozwala przed zastosowaniem tego odliczenia częściowego na obniżenie podstawy
         opodatkowania podatkiem VAT, do której stosuje się to odliczenie częściowe, w zależności od pochodzenia funduszy wykorzystanych
         na nabycie dobra lub od sposobu obliczania ceny stosowanej w ramach czynności opodatkowanych wykonywanych przez danego podatnika.

      17     Jej zdaniem, jeżeli chodzi o podatników całkowitych, żaden przepis szóstej dyrektywy nie pozwala na poddanie odliczania podatku
         VAT naliczonego od dóbr inwestycyjnych ograniczeniu związanemu z pochodzeniem funduszy, które umożliwiły nabycie tych dóbr
         lub ze sposobem obliczania ceny stosowanej w ramach dokonanych czynności.

      18     Jeżeli chodzi o subwencje otrzymane przez podatnika, to poza art. 11 część A ust. l lit. a) i art. 19 szósta dyrektywa nie
         przewiduje innego przypadku uwzględnienia subwencji przy rozliczaniu podatku VAT należnego od podatników. Zgodnie z utrwalonym
         orzecznictwem ograniczenie prawa do odliczenia jest dopuszczalne wyłącznie w przypadkach przewidzianych wyraźnie przez szóstą
         dyrektywę (zob. w szczególności wyroki z dnia 21 września 1988 r. w sprawie 50/87 Komisja przeciwko Francji, Rec. str. 4797,
         pkt 16 i 17, i z dnia 6 lipca 1995 r. w sprawie C 62/93 BP Soupergaz, Rec. str. I‑1883).

      19     Jeżeli chodzi o art. 2 akapit drugi pierwszej dyrektywy Komisja podnosi, że przepis ten nie różni się treścią od art. 17 ust. 2
         szóstej dyrektywy.

      20     Rząd francuski uważa, że przepisy dotyczące subwencji na wyposażenie, a w szczególności przesłanki związanej z amortyzacją
         dobra, stanowią jedynie wykonanie ogólnych zasad prawa do odliczenia ustanowionych w art. 2 akapit drugi pierwszej dyrektywy
         i rozwiniętych w art. 17 ust. 2 szóstej dyrektywy.

      21     Z brzmienia przepisów obu tych artykułów wynika bowiem, że prawo do odliczenia istnieje wtedy, gdy dobro jest wykorzystywane
         do wykonywania działalności dającej prawo do odliczenia, a cena stosowana w ramach dokonanych następnie czynności podlegających
         opodatkowaniu podatkiem VAT zawiera koszt tego dobra, niezależnie od tego, czy było ono sfinansowane z subwencji, czy z jakiegokolwiek
         innego źródła należącego do podatnika.

      22     Zdaniem rządu francuskiego z orzecznictwa Trybunału wynika, że odliczona może zostać jedynie kwota podatku VAT naliczonego
         bezpośrednio od różnych składników kosztów czynności opodatkowanej i aby powstało prawo do odliczenia, wydatki dokonane przez
         podatnika powinny mieć bezpośredni i ścisły związek z czynnością opodatkowaną podatkiem VAT lub podobną czynnością (zob. w szczególności
         wyroki z dnia 5 maja 1982 r. w sprawie 15/81 Schul, Rec. str. 1409, pkt 10 i z dnia 27 września 2001 r. w sprawie C‑16/00
         Cibo Participations, Rec. str. I‑6663, pkt 31–33).

      23     Rząd francuski wyjaśnia ponadto, że skorzystanie z oferowanej przez art. 19 ust. 1 szóstej dyrektywy możliwości ujęcia subwencji
         na wyposażenie w mianowniku ułamka równego części podlegającej odliczeniu, prowadziłoby do ograniczenia wykonywania prawa
         do odliczenia w odniesieniu do wszystkich wydatków poniesionych przez podatnika, podczas gdy przyznanie tych subwencji ma
         siłą rzeczy charakter punktowy.

      24     Poza tym skorzystanie ze wspomnianej możliwości, która dotyczy jedynie podatników mieszanych, mogłoby tym samym wywołać poważne
         zakłócenia konkurencji miedzy tymi podatnikami a podatnikami całkowitymi.

      25     Rząd francuski dodaje, że wymóg dotyczący przenoszenia kosztu wydatków poniesionych przez podatnika na cenę stosowaną w ramach
         czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT pozwala uniknąć nadużywania mechanizmu odliczenia tego podatku przez beneficjentów
         subwencji, które nie podlegają opodatkowaniu. W tej kwestii podnosi on w szczególności, że mechanizm ten w zakresie dotyczącym
         dóbr inwestycyjnych finansowanych z subwencji może być stosowany w ten sposób, że podatek naliczony podlegający odliczeniu
         może być wyższy niż pobrany później należny podatek VAT.

      26     Rząd hiszpański podnosi, że bezpośrednie ograniczenie prawa do odliczenia podatku VAT poniesionego przy nabyciu dóbr inwestycyjnych
         sfinansowanych z subwencji stanowi konkretne zastosowanie zasad stanowiących podstawę włączenia do mianownika ułamka równego
         części podlegającej odliczeniu na podstawie art. 19 ust. 1 szóstej dyrektywy subwencji, które zgodnie z art. 11 część A ust. 1
         lit. a) dyrektywy nie stanowią podstawy opodatkowania. Ograniczenie to jest zatem zgodne z prawem wspólnotowym i uzasadnione
         przepisami szóstej dyrektywy.

      27     Rząd ten utrzymuje również, że państwa członkowskie mogą stosować art. 19 szóstej dyrektywy niezależnie od art. 17 ust. 5
         tej dyrektywy i że w następstwie tego mogą stosować ten przepis nie tylko do podatników mieszanych, ale do wszystkich podatników.

       Ocena Trybunału
      28     Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawo do odliczenia przewidziane w art. 17 i nast. szóstej dyrektywy
         stanowi integralną część mechanizmu podatku VAT i co do zasady nie może być ograniczane. Wykonywane ono jest natychmiastowo
         w odniesieniu do całości podatku naliczonego na poprzednich etapach obrotu. Wszelkie ograniczenie prawa do odliczenia ma wpływ
         na wysokość obciążenia podatkowego i powinno być stosowane w podobny sposób we wszystkich państwach członkowskich. W konsekwencji
         odstępstwa są dopuszczalne wyłącznie w przypadkach przewidzianych wyraźnie przez szóstą dyrektywę (zob. w szczególności ww.
         wyroki w sprawie Komisja przeciwko Francji, pkt 15–17 i w sprawie BP Soupergaz, pkt 18, i wyrok z dnia 8 stycznia 2002 r.
         w sprawie C‑409/99 Metropol i Stadler, Rec. str. I‑81, pkt 42).

      29     W tym zakresie art. 17 ust. 1 szóstej dyrektywy przewiduje, że prawo do odliczenia powstaje z chwilą powstania obowiązku podatkowego,
         a ust. 2 tego artykułu przyznaje podatnikowi, o ile towary i usługi służą wykonywaniu czynności podlegających opodatkowaniu,
         uprawnienie do odliczenia od podatku, który jest on zobowiązany zapłacić, podlegającego zapłacie lub zapłaconego podatku od
         towarów lub usług dostarczonych lub które mają być mu dostarczone przez innego podatnika.

      30     Jeżeli chodzi o podatników mieszanych, z art. 17 ust. 5 akapit pierwszy i drugi szóstej dyrektywy wynika, że wysokość odliczenia
         ustalana na podstawie proporcji określonej zgodnie z art. 19 tej dyrektywy. Artykuł 17 ust. 5 akapit trzeci uprawnia jednak
         państwa członkowskie do przyjęcia jednej z metod ustalenia wysokości odliczenia wymienionych w tym akapicie, tzn. m.in. określenia
         specjalnej stawki, według której następuje odliczenie dla każdego z obszarów działalności lub stosowania odliczenia na podstawie
         wykorzystania całości lub części towarów i usług do określonego rodzaju działalności.

      31     Artykuł 11 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy przewiduje, że subwencje związane bezpośrednio z ceną towaru lub usługi
         podlegają opodatkowaniu w taki sam sposób jak ta cena. Jeżeli chodzi o subwencje inne niż subwencje bezpośrednio związane
         z ceną, włącznie z subwencjami stanowiącymi przedmiot niniejszej sprawy, art. 19 ust. 1 tej samej dyrektywy przewiduje, że
         państwa członkowskie mają możliwość włączenia ich do mianownika ułamka równego części podlegającej odliczeniu, jeżeli podatnik
         wykonuje jednocześnie czynności dające prawo do odliczenia i czynności zwolnione z opodatkowania.

      32     Jak słusznie przypomniała Komisja, z wyjątkiem tych dwóch przepisów szósta dyrektywa nie przewiduje żadnego przypadku uwzględnienia
         subwencji przy wymiarze podatku VAT.

      33     Należy stwierdzić, że wskazane przepisy krajowe uzależniają prawo do odliczenia podatku VAT, jeżeli nabycie danego dobra jest
         finansowane z subwencji, od warunku, aby odpisy amortyzacyjne tego dobra zostały przeniesione na cenę stosowaną w ramach czynności
         dokonywanych przez podatnika, który to warunek nie jest przewidziany w szóstej dyrektywie i stanowi w konsekwencji ograniczenie
         prawa do odliczenia niedopuszczalne w świetle tej dyrektywy.

      34     Z jednej strony należy w związku z tym odrzucić argumentację rządu francuskiego opartą na art. 2 akapit drugi pierwszej dyrektywy.
         Przepis ten ogranicza się do wyrażenia zasady prawa do odliczenia, która jest uregulowana w odpowiednich przepisach szóstej
         dyrektywy, i nie może służyć jako podstawa nieprzewidzianego w tych przepisach ograniczenia prawa do odliczenia (zob. ww.
         wyrok w sprawie Komisja przeciwko Francji, pkt 23).

      35     Z drugiej strony należy wyjaśnić, podobnie jak to uczynił rzecznik generalny w pkt 23 opinii, że państwa członkowskie są zobowiązane
         do stosowania szóstej dyrektywy, nawet jeżeli uważają, że wymaga ona poprawek. Jak wynika bowiem z wyroku z dnia 8 listopada
         2001 r. w sprawie C‑338/98 Komisja przeciwko Niderlandom, Rec. str. I‑8265, pkt 55 i 56, nawet jeżeli wykładnia zaproponowana
         przez pewne państwa członkowskie pozwalałaby na lepsze przestrzeganie określonych celów, którym służy szósta dyrektywa, takich
         jak neutralność podatkowa, państwa członkowskie nie mogą odejść od stosowania przewidzianych w niej w sposób wyraźny przepisów.

      36     Jeżeli chodzi o argumenty Królestwa Hiszpanii opierające się na art. 19 szóstej dyrektywy, należy stwierdzić, po pierwsze,
         że przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie do podatników mieszanych, a po drugie, że stosuje się on wyłącznie do sytuacji,
         które sam przewiduje (zob. wyrok z dnia 6 października 2005 r. w sprawie C‑204/03 Komisja przeciwko Hiszpanii, Zb.Orz. str. I‑8389,
         pkt 24 i 25).

      37     Należy zatem stwierdzić, że ustanawiając przepis szczególny ograniczający możliwość odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu
         zakupu dóbr inwestycyjnych ze względu na to, że zostały one sfinansowane z subwencji, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom,
         które na niej ciążą na podstawie prawa wspólnotowego, a w szczególności art. 17 i 19 szóstej dyrektywy.

       W przedmiocie kosztów
      38     Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ
         Komisja wniosła o obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania, a Republika Francuska przegrała sprawę, należy obciążyć
         ją kosztami postępowania.

      Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:
      1)      Ustanawiając przepis szczególny ograniczający możliwość odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego z tytułu zakupu
            dóbr inwestycyjnych, ze względu na to, że zostały one sfinansowane z subwencji, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom,
            które na niej ciążą na mocy prawa wspólnotowego, a w szczególności art. 17 i 19 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja
            1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku
            od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r.
      2)      Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.
      3)      Królestwo Hiszpanii ponosi koszty własne.
      Podpisy
      * Język postępowania: francuski.


Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 grudnia 2015 r.#PP Nature-Balance Lizenz GmbH przeciwko Komisji Europejskiej.#Odwołanie – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Dyrektywa 2001/83/WE – Artykuły 31 i 116 – Decyzja Komisji nakazująca państwom członkowskim cofnięcie i zmianę krajowych pozwoleń na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zawierających substancję czynną „tolperyzon”.#Sprawa C-82/15 P.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (pierwsza izba) z dnia 6 czerwca 2007 r. # Walter Parlante przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawy pracownicze - Urzędnicy - Awans. # Sprawa T-432/04.

text:
      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (pierwsza izba)

      z dnia 6 czerwca 2007 r.
      Sprawa T‑432/04
      Walter Parlante
      przeciwko
      Komisji Wspólnot Europejskich
      Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Postępowanie w sprawie awansu za 2003 r. – Odmowa awansu – Przyznanie punktów awansu – Porównanie osiągnięć – Równość traktowania – Ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego – Zarzut niezgodności z prawem – Ochrona uzasadnionych oczekiwań
      Przedmiot: Skarga mająca za przedmiot żądanie stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 5 lipca 2004 r. oddalającej
         zażalenie skarżącego na decyzję tego organu o nieprzyznaniu awansu do grupy C1 w postępowaniu w sprawie awansu za 2003 r.
         oraz, o ile to okaże się konieczne, decyzji, na którą złożył zażalenie.

      Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron pokryje swoje koszty postępowania.

      Streszczenie
      1.      Urzędnicy – Awans – Porównanie osiągnięć
      (regulamin pracowniczy urzędników, art. 43, art. 45 ust. 1)
      2.      Urzędnicy – Awans – Porównanie osiągnięć
      (regulamin pracowniczy urzędników, art. 45 ust. 1)
      3.      Urzędnicy – Awans – Obietnica
      (regulamin pracowniczy urzędników, art. 45 ust. 1)
      1.      Również w ramach systemu awansowania takiego jak ustanowiony w przyjętych przez Komisję ogólnych przepisach wykonawczych do
         art. 43 i 45 regulaminu pracowniczego, zgodnie z którymi podstawowe znaczenie dla awansu ma liczba punktów zgromadzonych przez
         urzędników przedstawionych do awansu, okoliczność, że przyznawanie niektórych punktów awansu należy do kompetencji dyrektorów
         generalnych lub dyrektorów, nie jest sama w sobie niezgodna z wymogiem poszerzonego badania osiągnięć urzędników przedstawionych
         do awansu w instytucji, zgodnie z zasadą równego traktowania urzędników i ekspektatywy rozwoju kariery zawodowej. Ich zaangażowanie
         w postępowanie w sprawie awansu, po pierwsze, pozwala bowiem wziąć pod uwagę specyfikę danej dyrekcji generalnej lub dyrekcji,
         którą znają poprzez konsultacje na poziomie przełożonych wysokiego szczebla, a także spojrzeć z jednolitej perspektywy na
         sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej różnych urzędników przedstawionych do awansu, sporządzone przez różnych oceniających.
         Po drugie, z uwagi na znaczną liczbę urzędników przedstawionych do awansu do danej grupy zaszeregowania, taki system, w którym
         ocena osiągnięć urzędników dokonywana na różnych poziomach hierarchii wyrażona jest w punktach awansu, zapewnia organowi powołującemu
         dostęp do porównywalnych źródeł informacji i samych informacji na temat osiągnięć urzędników przedstawionych do awansu. Tym
         samym stanowi to odpowiedź na wymóg starannego i bezstronnego porównania kandydatur w interesie służby i zgodnie z zasadą
         równego traktowania.

      Bardziej konkretnie – sposób przyznawania punktów pierwszeństwa pozostających w dyspozycji dyrekcji generalnych w celu wynagradzania
         w ramach awansu urzędników wyróżniających się ze względu na swoje osiągnięcia w danej dyrekcji generalnej nie może być uznany
         za niezgodny z wymogiem poszerzonego badania osiągnięć w rozumieniu art. 45 regulaminu pracowniczego i zasadą równego traktowania.
         Ocena tych aspektów osiągnięć urzędników przedstawionych do awansu musi być bowiem dokonywana w odniesieniu do urzędników
         tej samej dyrekcji generalnej, a wymóg poszerzonego badania osiągnięć spełniony zostaje na etapie porównania przez organ powołujący
         całkowitej liczby punktów zgromadzonych przez urzędników przedstawionych do awansu, niezależnie od tego, w jakiej dyrekcji
         generalnej są zatrudnieni. W tych warunkach okoliczność, że liczba punktów pierwszeństwa pozostających w dyspozycji dyrekcji
         generalnych jest zależna od liczby urzędników przedstawionych w niej do awansu, służy uniknięciu inflacyjnego wzrostu punktów
         pierwszeństwa przyznawanych przez każdą dyrekcję generalną i zapewnia w ten sposób porównywalność punktów awansu, a także
         równe traktowanie urzędników zatrudnionych w różnych dyrekcjach generalnych.

      Co zaś się tyczy argumentu, że ze względu na szczególne cechy danej dyrekcji generalnej zwykłe zastosowanie kwot punktów pierwszeństwa
         uniemożliwiłoby odpowiednie wynagrodzenie osiągnięć urzędników przedstawionych do awansu – organ powołujący w ramach swoich
         uprawnień decyzyjnych w zakresie awansów musiałby zapewnić przestrzeganie art. 45 regulaminu pracowniczego i zasady równego
         traktowania, a środkiem odpowiednim do tego celu byłoby przyjęcie nieokreślonej liczby punktów pierwszeństwa poza kwotą w efekcie
         skarg wniesionych przez zainteresowanych urzędników.

      Jeśli chodzi o system średniej docelowej zalecanej oceniającym przy rozdzielaniu punktów za osiągnięcia na podstawie uwag
         i ocen w sprawozdaniu z przebiegu kariery to jakkolwiek prawdą jest, że w efekcie jego stosowanie prowadzi do porównywania
         tych sprawozdań w pierwszym rzędzie w ramach dyrekcji generalnej i dopiero w drugiej kolejności porównywana jest całkowita
         liczba zgromadzonych punktów awansu ogólnie w Komisji, to jednak taki system nie podlega krytyce, gdyż realizuje on uzasadniony
         cel, którym jest wyeliminowanie subiektywizmu ocen dokonywanych przez różnych oceniających, a w konsekwencji służy on zapewnieniu
         lepszej porównywalności sprawozdań urzędników, którzy są zatrudnieni w różnych dyrekcjach generalnych. W takim ujęciu nie
         można traktować go jako niezgodnego z wymogiem poszerzonego badania osiągnięć.

      W konsekwencji, jeśli badanie porównawcze sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej na poziomie Komisji miałoby zostać zafałszowane
         w sposób sprzeczny z art. 45 regulaminu pracowniczego i zasadą równego traktowania przez rygorystyczne stosowanie średniej
         docelowej w przypadku dyrekcji generalnych, które liczą niewielu urzędników przedstawionych do awansu do danej grupy zaszeregowania
         i które w efekcie nie stanowią reprezentatywnej próbki odzwierciedlającej najszerzej obserwowane sytuacje, ogólne przepisy
         wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego przyjęte przez tę instytucję pozwalają, aby organ powołujący rozstrzygający
         w przedmiocie bezskutecznych odwołań złożonych przez urzędników, jak również komitet ds. awansu, który może uchylić w wyjątkowych
         sytuacjach obniżenie kwot punktów awansu w dyrekcji generalnej, która przekroczyła średnią docelową, wzięły pod uwagę powstałą
         szczególną sytuację i zapewniły, by ocena reprezentatywna osiągnięć urzędników z danej grupy zaszeregowania w dyrekcji generalnej,
         w postaci punktów za zasługi, nie odbiła się w nieuzasadniony sposób na sytuacji osobistej urzędników przedstawionych do awansu
         w zakresie liczby punktów pierwszeństwa przyznawanych każdej dyrekcji generalnej.

      (zob. pkt 56, 59?61, 63?68, 71, 72, 74?77)
      Odesłanie:
      Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑53/91 Mergen przeciwko Komisji, 10 lipca 1992 r., Rec. str. II‑2041, pkt 36; sprawa T‑557/93
         Rasmussen przeciwko Komisji, 13 lipca 1995 r., RecFP str. I‑A‑195, II‑603, pkt 22; sprawa T‑234/97 Rasmussen przeciwko Komisji,
         16 września 1998 r., RecFP str. I‑A‑507, II‑1533, pkt 24; sprawa T‑187/98 Cubero Vermurie przeciwko Komisji, 3 października
         2000 r., RecFP str. I‑A‑195, II‑885, pkt 61; sprawa T‑22/99 Rose przeciwko Komisji, 22 lutego 2000 r., RecFP str. I‑A‑27,
         II‑115, pkt 57; sprawa T‑233/01 Callebaut przeciwko Komisji, 9 lipca 2002 r., RecFP str. I‑A‑115, II‑625, pkt 46; sprawy połączone
         od T‑188/01 do T‑190/01 Tsarnavas przeciwko Komisji, 19 marca 2003 r., RecFP str. I‑A‑95, II‑495, pkt 121; sprawa T‑132/03
         Casini przeciwko Komisji, 15 września 2005 r., Zb.Orz.SP str. I‑A‑253, II‑1169, pkt 53 i przytoczone tam orzecznictwo

      2.      Przepisy przejściowe wprowadzone przez przyjęte przez Komisję ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego,
         które zezwalają dyrekcjom generalnym na przyznanie w ramach postępowania w sprawie awansu za 2003 r. nawet do czterech specjalnych,
         dodatkowych punktów pierwszeństwa, aby uwzględnić urzędników przedstawionych do awansu w ramach postępowania wcześniejszego,
         którzy jednak nie zostali awansowani, w granicach 150% możliwych awansów w ramach tego postępowania, nie są sprzeczne z art. 45
         regulaminu pracowniczego. Przyznawanie punktów tego rodzaju, które nie są obowiązkowe ani też nie prowadzą automatycznie do
         awansu, ma na celu zapewnienie stopniowego przejścia od jednego do innego systemu awansowania i stanowi adekwatny sposób uwzględnienia
         okoliczności, że w stosunku do tych urzędników, w ramach wcześniejszego postępowania, były już wystosowane wnioski o awans
         oraz uwzględnienia ograniczeń budżetowych w zakresie dostępnych stanowisk w ramach postępowania za 2003 r.

      Przepisy te nie naruszają również zasady równego traktowania. Skoro bowiem specjalne dodatkowe punkty pierwszeństwa mają na
         celu wynagrodzenie urzędników o szczególnych osiągnięciach w danej dyrekcji generalnej ze względu na ich przeszłe osiągnięcia,
         które jednak nie dały im awansu, to sytuacja tych urzędników nie jest porównywalna do sytuacji innych urzędników, którzy nie
         zostali zgłoszeni do awansu w ramach wcześniejszego postępowania ze względu na ten aspekt ich osiągnięć. Nie znajdują się
         oni również w sytuacji porównywalnej do sytuacji urzędników przedstawionych do awansu w ramach wcześniejszego postępowania,
         którzy jednak nie zostali awansowani, ale ze względu na ograniczenie do 150% możliwych awansów w ramach tego postępowania
         punkty te nie mogą zostać im przyznane, jako że osiągnięcia tych ostatnich w ocenie dyrekcji generalnych w ramach poprzedniej
         oceny były mniejsze niż tych pierwszych, a kolejność umieszczenia urzędników na listach urzędników proponowanych odzwierciedla
         ocenę ich osiągnięć w dyrekcji generalnej, w której są zatrudnieni. W tym zakresie fakt, że liczba urzędników, którzy mogą
         korzystać z punktów tego rodzaju jest zróżnicowana w zależności od rozmiarów dyrekcji generalnych, nie stanowi naruszenia
         zasady niedyskryminacji. Wręcz przeciwnie, równość traktowania urzędników wywodzących się z różnych dyrekcji generalnych jest
         dokładnie zagwarantowana przez to, że to ograniczenie wyrażone jest w stosunku procentowym możliwych awansów w ramach poprzedniego
         postępowania i tym samym pozwala uwzględnić różnice między dyrekcjami generalnymi w zakresie liczby urzędników przedstawionych
         do awansu w każdej z nich.

      (zob. pkt 91, 92, 94?97, 106?110)
      3.      Obietnica awansowania urzędnika, ponieważ był on kandydatem do awansu w ramach wcześniejszego postępowania, przy założeniu,
         że zostanie to wykazane, nie może prowadzić do powstania po stronie urzędnika uzasadnionych oczekiwań, gdyż mogła zostać złożona
         bez uwzględnienia mających zastosowanie przepisów regulaminu pracowniczego, z naruszeniem obowiązku dokonania porównania osiągnięć
         urzędników, których dotyczy ekspektatywa awansu zgodnie z art. 45 regulaminu pracowniczego.

      (zob. pkt 122)
      Odesłanie:
      Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑138/99 Verheyden przeciwko Komisji, 26 października 2000 r., RecFP str. I‑A‑219, II‑1001,
         pkt 71 i orzecznictwo tam przytoczone