title: Sprawa T-674/18: Postanowienie Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — Vattenfall Europe Nuclear Energy/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Ustawa w sprawie 16-stej nowelizacji ustawy o energii jądrowej (Atomgesetz) — Wykonanie wyroku Bundesverfassungsgericht (federalnego trybunału sprawiedliwości) — Przedsiębiorstwa zarządzające elektrowniami jądrowymi — Przerwa w eksploatacji — Rekompensata finansowa za ilość niewyprodukowanej energii — Pismo Komisji — Brak konieczności formalnego zgłoszenia na podstawie art. 108 ust. 3 TFUE — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/55

      Postanowienie Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — Vattenfall Europe Nuclear Energy/Komisja
      (Sprawa T-674/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Ustawa w sprawie 16-stej nowelizacji ustawy o energii jądrowej (Atomgesetz) - Wykonanie wyroku Bundesverfassungsgericht (federalnego trybunału sprawiedliwości) - Przedsiębiorstwa zarządzające elektrowniami jądrowymi - Przerwa w eksploatacji - Rekompensata finansowa za ilość niewyprodukowanej energii - Pismo Komisji - Brak konieczności formalnego zgłoszenia na podstawie art. 108 ust. 3 TFUE - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
      (2019/C 328/63)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Vattenfall Europe Nuclear Energy GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Karpenstein i R. Sangi)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i K. Herrmann, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie o stwierdzenie nieważności decyzji, która miała być zawarta w piśmie Komisji z dnia 4 lipca 2018 r., podpisanym przez zastępcę dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji, adresowanym do Republiki Federalnej Niemiec.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                     Postępowanie w sprawie wniosku Republiki Federalnej Niemiec o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

                  3)

                     Vattenfall Europe Nuclear Energy GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  4)

                     Republika Federalna Niemiec, Vattenfall Europe Nuclear Energy i Komisja pokrywają własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa T-687/18: Postanowienie Sądu z dnia 10 lipca 2019 r. — Pilatus Bank/EBC (Skarga o stwierdzenie nieważności — Polityka gospodarcza i pieniężna — Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi — Środki zawieszające podjęte przez krajowy organ nadzoru — Wyznaczenie osoby do kontaktów — Ograniczona komunikacja z EBC — Uchybienia proceduralne — Działania przejściowe lub przygotowawcze — Prawo do obrony — Niedopuszczalność)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/56

      Postanowienie Sądu z dnia 10 lipca 2019 r. — Pilatus Bank/EBC
      (Sprawa T-687/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Środki zawieszające podjęte przez krajowy organ nadzoru - Wyznaczenie osoby do kontaktów - Ograniczona komunikacja z EBC - Uchybienia proceduralne - Działania przejściowe lub przygotowawcze - Prawo do obrony - Niedopuszczalność)
      (2019/C 328/64)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pilatus Bank plc (Ta’Xbiex, Malta) (przedstawiciele: adwokaci O.H. Behrends, M. Kirchner i L. Feddern)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: E. Yoo, M. Puidokas i A. Karpf, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności wiadomości elektronicznej EBC z dnia 10 września 2018 r. w zakresie, w jakim w wiadomości tej EBC wezwał skarżącą do przekazywania jej komunikatów za pośrednictwem właściwej osoby wyznaczonej zgodnie z prawem maltańskim lub za zgodą tej osoby.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                     Pilatus Bank plc zostaje obciążony kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa T-176/19: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 15 lipca 2019 r. — 3V Sigma/ECHA (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — REACH — Substancja uvasorb HEB — Procedura oceny — Decyzja Izby Odwoławczej ECHA — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Brak pilnego charakteru)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/57

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 15 lipca 2019 r. — 3V Sigma/ECHA
      (Sprawa T-176/19)
      (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - REACH - Substancja uvasorb HEB - Procedura oceny - Decyzja Izby Odwoławczej ECHA - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
      (2019/C 328/65)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: 3V Sigma SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: początkowo C. Bryant, S. Hainsworth, solicitors, wspierany przez C. Krampitz, avocat, następnie przez C. Bryanta, S. Hainswortha i D. Andersona, solicitors)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: początkowo M. Heikkilä i W. Broere, następnie W. Broere, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE wniosek o zawieszenie wykonania decyzji A-004-2017 Izby Odwoławczej ECHA z dnia 15 stycznia 2019 r. w sprawie oceny substancji chemicznej uvasorb HEB, a w konsekwencji — o przedłużenie terminu na przekazania wyników badań o czas zawieszenia wykonania decyzji lub o podjęcie wszelkich innych lub dodatkowych środków, które prezes Sądu uzna za konieczne lub właściwe.

         Sentencja

                  1)

                     Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                     Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-355/19 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — CE/Komitet Regionów (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych — Służba publiczna — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Brak pilnego charakteru)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/58

      Postanowienie prezesa Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — CE/Komitet Regionów
      (Sprawa T-355/19 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Służba publiczna - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
      (2019/C 328/67)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: CE (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

         Strona pozwana: Komitet Regionów (przedstawiciele: J.C. Cañoto Argüelles, M. Esparrago Arzadun i S. Bachotet, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie na podstawie art. 278 i 279 TFUE, zmierzające, po pierwsze, do zawieszenia wykonania, tytułem głównym, decyzji Komitetu Regionów z dnia 17 kwietnia 2019 r. dotyczącej rozwiązania zawartej ze skarżącą umowy o pracę, a posiłkowo, pisma Komitetu Regionów z dnia 16 maja 2019 r. dotyczącego warunków odnoszących się do okresu wypowiedzenia i, po drugie, do zastosowania środków tymczasowych dotyczących uregulowania okresu wypowiedzenia.

         Sentencja

                  1)

                     Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                     Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-367/19 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 15 lipca 2019 r. — Camerin/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych — Służba publiczna — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Brak pilnego charakteru)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/59

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 15 lipca 2019 r. — Camerin/Komisja
      (Sprawa T-367/19 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Służba publiczna - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
      (2019/C 328/68)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Laure Camerin (Bastia, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Casado García Hirschfeld)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid, T.S. Bohr i D. Milanowska, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie na podstawie art. 278 i 279 TFUE, po pierwsze, zawieszenia wykonania decyzji Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie wykonania zajęcia świadczeń emerytalnych skarżącej i, po drugie, przyjęcia środków tymczasowych zapewniających, by kwoty podlegające zajęciu nie przekroczyły miesięcznej kwoty odpowiadającej zasadniczemu wynagrodzeniu urzędnika na najniższym stopniu w grupie zaszeregowania AST 1.

         Sentencja

                  1)

                     Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

                  2)

                     Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-480/19: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2019 r. — Landesbank Baden-Württemberg/SRB

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/59

      Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2019 r. — Landesbank Baden-Württemberg/SRB
      (Sprawa T-480/19)
      (2019/C 328/69)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Landesbank Baden-Württemberg (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: H. Berger i K. Rübsamen, adwokaci)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 16 kwietnia 2019 r. w sprawie składek wnoszonych ex ante za 2019 r. na poczet jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2019/10) włącznie z załącznikiem, w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja i załącznik do niej dotyczy składki strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: naruszenie art. 296 ust. 2 TFUE oraz art. 41 ust. 1 i 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) ze względu na brak dostatecznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji

                              —

                              Skarżąca podnosi, że pozwana Rada naruszyła obowiązek uzasadnienia, ponieważ zaskarżona decyzja nie jest dostatecznie uzasadniona, a załącznik składa się jedynie z zestawu danych liczbowych, które nie pozwalają na ustalenie, choćby w minimalnym zakresie, w jaki sposób i na podstawie jakich założeń pozwana obliczyła składkę skarżącej. Zaskarżona decyzja w żaden sposób nie spełnia zwiększonych wymogów w zakresie uzasadnienia. Naruszenie obowiązku uzasadnienia jest również istotne z uwagi na to, że wpływa na treść zaskarżonej decyzji.

                  2.

                  Zarzut drugi: naruszenie prawa do bycia wysłuchanym w rozumieniu art. 41 ust. 1 i 2 lit. a) karty ze względu na to, że skarżąca nie została wysłuchana

                              —

                              Ponadto pozwana Rada naruszyła procesowe prawo podstawowe skarżącej do bycia wysłuchanym, ponieważ przyjęła akt, który miał dla niej niekorzystne skutki prawne bez jej uprzedniego wysłuchania. Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym ma istotne znaczenie, ponieważ uwagi przedstawione przez skarżącą przed wydaniem zaskarżonej decyzji mogły doprowadzić do wydania odmiennej pod względem merytorycznym decyzji w sprawie obliczania składek.

                  3.

                  Zarzut trzeci: naruszenie prawa podstawowego do skutecznej ochrony sądowej w rozumieniu art. 47 ust. 1 karty z powodu braku możliwości poddania zaskarżonej decyzji kontroli

                              —

                              Skarżąca podnosi, że pozwana Rada naruszyła przysługujące jej podstawowe prawo do skutecznej ochrony sądowej, ponieważ sądowa kontrola zaskarżonej decyzji jest praktycznie niemożliwa. Ponadto pozwana nie zapewniła, w najszerszym możliwym zakresie, przestrzegania zasady postępowania kontradyktoryjnego tak, aby umożliwić skarżącej zakwestionowanie powodów, na których oparto zaskarżoną decyzję, a tym samym skuteczne wykorzystanie środków obrony.

                  4.

                  Zarzut czwarty: naruszenie art. 103 ust. 7 lit. h) dyrektywy 2014/59/UE (1), art. 113 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 (2), art. 6 ust. 5 zdanie pierwsze rozporządzenia delegowanego (UE) nr 2015/63 (3), art. 16 i 20 karty oraz zasady proporcjonalności z powodu zastosowania mnożnika dla wskaźnika IPS (instytucjonalnego systemu ochrony)

                              —

                              Skarżąca podnosi, że pozwana Rada, naruszając art. 103 ust. 7 lit. h) dyrektywy 2014/59/UE, art. 113 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, art. 6 ust. 5 zdanie pierwsze rozporządzenia delegowanego (UE) nr 2015/63, art. 16 i 20 karty oraz zasadę proporcjonalności, nie zastosowała w pełni w odniesieniu do skarżącej wskaźnika IPS. Efekt ochronny instytucjonalnego systemu ochrony jest kompleksowy i jednakowy dla wszystkich instytucji członkowskich. Zróżnicowane traktowanie instytucji na poziomie wskaźnika IPS jest sprzeczne z systemem i arbitralne. Zaszeregowanie skarżącej do grupy instytucji o najwyższym profilu ryzyka jest również oczywiście nieuzasadnione i arbitralne.

                  5.

                  Zarzut piąty: naruszenie art. 16 karty oraz zasady proporcjonalności z powodu zastosowania mnożnika korekty o ryzyko

                              —

                              Skarżąca podnosi ponadto, że pozwana Rada naruszyła jej wolność prowadzenia działalności gospodarczej oraz zasadę proporcjonalności poprzez obliczenie mnożników korekty o ryzyko, które nie są zgodne z profilem ryzyka skarżącej, który jest wyjątkowo dobry w porównaniu z profilem ryzyka innych instytucji zobowiązanych do opłacania składek. W przypadku skarżącej ryzyko przekształcenia się w podmiot objęty restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją oraz wykorzystania środków z jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) jest bardzo niskie. Uwzględnienie tego prawdopodobieństwa jest właśnie zadaniem mnożnika korekty o ryzyko, który musi odpowiednio odzwierciedlać ryzyko indywidualne.

                  6.

                  Zarzut szósty: niezgodność z prawem art. 4–7 i 9 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 oraz załącznika I do tego rozporządzenia

                              —

                              Wreszcie skarżąca twierdzi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji również dlatego, że art. 4–7 i 9 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 oraz załącznik I do tego rozporządzenia naruszają zasadę skutecznej ochrony sądowej oraz zasadę pewności prawa. Skarżąca może incydentalnie, na podstawie art. 277 TFUE podnieść, że podstawa prawna zaskarżonej decyzji narusza prawo Unii wyższego szczebla. Artykuł 277 TFUE wyraża ogólną zasadę, zgodnie z którą niezgodność z prawem podstawy upoważnienia ma wpływ na indywidualną decyzję podjętą na jej podstawie w danej sprawie.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).


title: Sprawa T-517/19: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2019 r. — Homoki/Komisja

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/62

      Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2019 r. — Homoki/Komisja
      (Sprawa T-517/19)
      (2019/C 328/71)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Andrea Homoki (Gyál, Hungría) (przedstawiciel: T. Hüttl, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu:

                  —

                  o to, aby na podstawie art. 264 skonsolidowanych wersji Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (1) stwierdził nieważności decyzji nr OCM(2019) 7991 (olaf.c.4[2019] 8720) wydanej w dniu 4 kwietnia 2019 r. przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć (zwany dalej „OLAF”)w sprawie OF/2015/0034/B4, a także decyzji nr OCM(2019) 11506 (olaf.c.4[2019] 12610) wydanej w dniu 22 maja 2019 r. w tej samej sprawie, wskazując na podstawie art. 264 TFUE akapit drugi strony zaskarżonych decyzji, które mają na celu ochronę tożsamości informatorów i poufności wewnętrznej notatki OLAF, a także dokumenty robocze postępowania;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami strony skarżącej na podstawie art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      W pierwszej zaskarżonej decyzji OLAF odmówił skarżącej dostępu do sprawozdania OLAF z inwestycji w oświetlenie publiczne spółki Elios Innovatív Zrt. (sprawa OLAF nr OF/2015/0034/B4), podczas gdy w drugiej zaskarżonej decyzji oddalił wniosek o potwierdzenie złożony przez skarżącą.
      Na poparcie skargi zmierzającej do stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji skarżąca podnosi osiem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy oparty na ochronie praw podstawowych.

                              —

                              Zaznajomienie się z wnioskowanym dokumentem wpisuje się w prawo do swobodnego wyrażania opinii i dostępu do informacji, które przysługuje skarżącej na podstawie art. 11 Karty praw podstawowych. Zdaniem skarżącej, odmawiając ujawnienia wnioskowanego dokumentu, pozwana naruszyła kryterium praw podstawowych ustanowione przez Kartę praw podstawowych i nie uwzględniła praw podstawowych, a jedynie ograniczyła w nieproporcjonalny sposób prawo skarżącej do swobody wyrażania opinii i dostępu do informacji.

                  2.

                  Zarzut drugi oparty na obaleniu ogólnego domniemania zakazu dostępu

                              —

                              Skarżąca uważa, że ogólne domniemanie zakazu dostępu w odniesieniu do dokumentów OLAF jest sprzeczne z prawem. Zdaniem skarżącej podstawowe prawo dostępu do dokumentów nie może być pozbawiane treści w taki sposób, że organ stosujący prawo wyłącza ogólną zasadę jawności dokumentów sporządzonych przez instytucje (w niniejszej sprawie OLAF) bez dokonania oceny treści wnioskowanych danych.

                  3.

                  Zarzut trzeci oparty na zaskarżeniu obowiązku poufności

                              —

                              Skarżąca zarzuca OLAF odmowę pełnego dostępu do dokumentów w oparciu o obowiązek poufności. Jest nieproporcjonalne ograniczenie, które pozwala, aby na podstawie wspomnianego obowiązku, każdy dokument z dochodzenia OLAF był wykluczony z ujawnienia, albowiem pozbawione zostaje w ten sposób całkowicie treści prawo obywatel Unii do dostępu do dokumentów instytucji Unii Europejskiej.

                  4.

                  Zarzut czwarty oparty na prawie dostępu

                              —

                              Skarżąca twierdzi, że sprzeczne z ogólną zasadą jawności jest to, że organ stosujący prawo pozwala na dostęp jedynie do określonych dokumentów, jeżeli wnioskodawca wykaże nadrzędny wzgląd interesu publicznego wobec domniemania zakazu dostępu. Zdaniem skarżącej organ, który przetwarza dane powinien uzasadnić, że zachodzi wyjątek pozwalający na ograniczenie ujawnienia.

                  5.

                  Zarzut piaty oparty na braku uzasadnienia w odniesieniu do zewnętrznego nacisku i ochrony procesu podejmowania decyzji

                              —

                              Skarżąca uważa, że jeżeli chodzi o prawo dostępu, pozwana nie dokonała indywidualnej oceny i nie uzasadniła co do istoty, jaka dokładnie informacja była konieczna dla procesu podejmowania decyzji.

                  6.

                  Zarzut szósty oparty na braku uzasadnienia w odniesieniu do ochrony interesów handlowych

                              —

                              Skarżąca podnosi, ze pozwana nie uzasadniła dlaczego zezwolenie na dostęp zagrażałoby interesom handlowym osób fizycznych lub prawnych. Hipotetyczne zagrożenie nie może bowiem pozbawiać treści podstawowego prawa do poznania i ujawnienia informacji leżących w interesie powszechnym, przysługującego wnioskującemu o udzielenie informacji.

                  7.

                  Zarzut siódmy oparty na uzasadnieniu przekazania danych osobowych ze względu na wykazany interes publiczny

                              —

                              Skarżąca twierdzi, ze argument pozwanej dotyczący ochrony danych osobowych jest sprzeczny z prawem, ponieważ świadczenie usługi publicznej i korzystanie z publicznych pieniędzy powoduje, że ochrona danych osobowych doznaje ograniczeń. Ponadto skarżąca zarzuca, ze pozwana nie poinformowała jej o tym, ze powinna była uzasadnić możliwość zapoznania się z danymi osobowymi ze względów interesu powszechnego.

                  8.

                  Zarzut ósmy oparty na nadrzędnym względzie interesu publicznego w ujawnieniu wnioskowanych dokumentów

                              —

                              Skarżąca twierdzi, ze istnieje nadrzędny interes publiczny w ujawnieniu wnioskowanego dokumentu. Skarżąca uzasadnia nadrzędny interes publiczny w tym, że organy węgierskie nie powinny czekać z przeprowadzeniem oceny co do istoty w związku z poważnymi nadużyciami stwierdzonymi przez OLAF. Zdaniem skarżącej jedynie ujawnienie może być skutecznym narzędziem w tym zakresie.

         (1)  Dz.U. 2010, C 83, s. 1.


title: Sprawa T-525/19: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2019 r. — Intering i in./Komisja

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/64

      Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2019 r. — Intering i in./Komisja
      (Sprawa T-525/19)
      (2019/C 328/72)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Intering SH.P.K. (Obiliq, Kosowo), Steinmüller Engineering GmbH (Gummersbach, Niemcy), Deling d.o.o. za proizvodnju, promet i usluge (Šići bb, Tuzla, Bośnia i Hercegowina), ZM- Vikom d.o.o. za proizvodnju, konstruckcije i montažu (Šibenik, Chorwacja) (przedstawiciel: R. Spielhofen, Rechtsanwalt), połączeni w konsorcjum

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej, reprezentowanej przez Komisję Europejską, w imieniu i na rzecz Kosowa, z czerwca 2019 r. (za pośrednictwem niedatowanego dokumentu udostępnionego stronie skarżącej w dniu 7 czerwca 2019 r.) — Ref.: Ares(2019)3677456 07/06/2019 — w przedmiocie wykluczenia strony skarżącej z dalszego postępowania przetargowego i niewpisania jej na „Short List” w ramach postępowania w sprawie udzielenia zamówienia publicznego w ramach programu „Wsparcie UE na rzecz czystego powietrza dla Kosowa” dotyczącego zmniejszenia zapylenia i emisji NOx w TPP Kosowo B, jednostki BÍ i B2 — numer referencyjny publikacji: EuropeAid/140043/DH/WKS/XK.

            Pismem z dnia 2 sierpnia 2019 r. żądania zmieniono w sposób następujący:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej, reprezentowanej przez Komisję Europejską, w imieniu i na rzecz Kosowa, z dnia 29 lipca 2019 r. (za pośrednictwem niedatowanego dokumentu udostępnionego stronie skarżącej w dniu 30 lipca 2019 r.) — Ref.: Ares(2019)3677456 07/06/2019 — w przedmiocie wykluczenia strony skarżącej z dalszego postępowania przetargowego i niewpisania jej na „Short List” w ramach postępowania w sprawie udzielenia zamówienia publicznego w ramach programu „Wsparcie UE na rzecz czystego powietrza dla Kosowa” dotyczącego zmniejszenia zapylenia i emisji NOx w TPP Kosowo B, jednostki BÍ i B2 — numer referencyjny publikacji: EuropeAid/140043/DH/WKS/XK.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasad przejrzystości, proporcjonalności i równego traktowania kandydatów, ponieważ pozwana nie wyjaśniła swoich wątpliwości dotyczących dokumentów przedłożonych przez stronę skarżącą, mimo iż wydawało się, że miała wątpliwości w tym względzie, i wykluczyła stronę skarżącą z dalszego postępowania przetargowego, nie dając im możliwości wyjaśnienia tych wątpliwości.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad przejrzystości i proporcjonalności, ponieważ pozwana nie uzasadniła swojej decyzji o wykluczeniu strony skarżącej z dalszego postępowania przetargowego, a jednocześnie nie udzieliła skarżącym dostępu do szczegółowego sprawozdania z oceny stanowiącego podstawę zaskarżonej decyzji oraz informacji na temat korzyści i cech charakterystycznych kandydatów zakwalifikowanych na krótką listę.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia ogólnej zasady, zgodnie z którą dokumenty przetargowe powinny być chronione przed wszelkimi zmianami w toku postępowania przetargowego, ponieważ zgodnie z informacjami przekazanymi przez pozwaną kandydatura skarżących została oceniona na podstawie podkryteriów i interpretacji, w odniesieniu do których nie było żadnych postanowień w dokumentach dotyczących tego postępowania.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 5 ust. 1 („Pomoc finansowa na podstawie niniejszego rozporządzenia jest zgodna z politykami Unii”) i art. 5 ust. 2 („Komisja, w porozumieniu z państwami członkowskimi, przyczynia się do wykonania zobowiązań Unii na rzecz większej przejrzystości i odpowiedzialności w dziedzinie udzielania pomocy, w tym poprzez podawanie do wiadomości publicznej informacji na temat wielkości pomocy i jej alokacji, zapewniając, aby dane były porównywalne na szczeblu międzynarodowym oraz łatwo dostępne, wymieniane i publikowane”) rozporządzenia (UE) nr 231/2014 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiającego instrument pomocy przedakcesyjnej (IPA II) (1) w odniesieniu do faktu, że byłoby to sprzeczne z ogólnymi zasadami prawa zamówień publicznych.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 1 ust. 3 („Komisja zapewnia, by działania były wdrażane zgodnie z celami mającego zastosowanie instrumentu oraz przy zapewnieniu skutecznej ochrony interesów finansowych Unii”) i art. 1 ust. 6 („Unia stara się propagować, rozwijać i umacniać zasady demokracji, praworządności oraz poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności, na których się opiera, poprzez — w stosownych przypadkach — dialog i współpracę z krajami i regionami partnerskimi”) rozporządzenia (UE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 236/2014 z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiającego wspólne zasady i procedury stosowania unijnych instrumentów finansowania działań zewnętrznych (2) w związku z okolicznością, że byłoby to sprzeczne z ogólnymi zasadami prawa zamówień publicznych.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia przepisów „Przewodnika udzielania zamówień publicznych i przyznawania dotacji na działania zewnętrzne Unii Europejskiej — praktycznego przewodnika” (ważnego od dnia 2 sierpnia 2018 r.) („PRAG”) dotyczących zakresu tej procedury i przepisów ogłoszenia o zamówieniu (zdefiniowanego powyżej) przyjętego przez instytucję zamawiającą, a w szczególności pkt 17 tego ogłoszenia.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia przepisów rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (3), ponieważ pozwana nie uzasadniła swojej decyzji o wykluczeniu skarżących z dalszego postępowania w sprawie udzielenia zamówienia i jednocześnie nie udzieliła skarżącym dostępu do szczegółowego sprawozdania z oceny będącego podstawą zaskarżonej decyzji oraz do informacji na temat korzyści i cech charakterystycznych wykonawców wpisanych krótką listę.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący naruszenia przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (4) („rozporządzenie finansowe”) w związku z niewystarczającym uzasadnieniem podstaw odrzucenia wniosku skarżących o dopuszczenie ich do udziału w postępowaniu, które jest uregulowane w ogłoszeniu o zamówieniu („Contract Notice”).

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 231/2014 z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiające Instrument Pomocy Przedakcesyjnej (IPA II) (Dz.U. 2014, L 77, s.11).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 236/2014 z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiające wspólne zasady i procedury wdrażania unijnych instrumentów na rzecz finansowania działań zewnętrznych (Dz.U. 2014, L 77, s. 95).

         (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

         (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002.


title: Sprawa T-537/19: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2019 r. — DK/GSA

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/65

      Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2019 r. — DK/GSA
      (Sprawa T-537/19)
      (2019/C 328/73)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: DK (przedstawiciele: T. Bontinck i A. Guillerme, adwokaci)

         Strona pozwana: Agencja Europejskiego GNSS

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Agencji GSA z dnia 20 maja 2019 r. odmawiającej pełnego dostępu do dokumentu „summary of 26 June 2017 by Mr [X]”;

                  —

                  obciążenie Agencji GSA kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa przy stosowaniu art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43). W tym względzie skarżący uważa, że decyzja Agencji Europejskiego GNSS (GSA) z dnia 20 maja 2019 r. odmawiająca mu pełnego dostępu do dokumentu „summary of 26 June 2017 by Mr [X]” jest niezgodna z prawem w zakresie, w jakim odmowa ta opiera się na wyjątku dotyczącym ochrony bezpieczeństwa publicznego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ rozpatrywany dokument:

                              —

                              nie może być związany z aspektami bezpieczeństwa publicznego, gdyż dotyczy sprawy związanej z personelem Agencji; oraz

                              —

                              nie może być zaklasyfikowany jako opatrzony klauzulą [RESTREINT/RESTRICTED EU].

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa przy stosowaniu art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001. W tym względzie skarżący twierdzi, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem w zakresie, w jakim odmowa opiera się na wyjątku dotyczącym ochrony danych osobowych osób fizycznych, o których mowa w dokumencie, przewidzianym w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ powołanie się na ten wyjątek byłoby w niniejszej sprawie nieuzasadnione i nieproporcjonalne.


title: Sprawa T-538/19: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2019 r. — Casino, Guichard-Perrachon/Komisja

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/66

      Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2019 r. — Casino, Guichard-Perrachon/Komisja
      (Sprawa T-538/19)
      (2019/C 328/74)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Casino, Guichard-Perrachon (Saint-Étienne, Francja) (przedstawiciele: adwokaci I. Simic, G. Aubron, O. de Juvigny i T. Reymond)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  w oparciu o art. 277 TFUE stwierdzenie niemożności stosowania w niniejszym przypadku art. 20 rozporządzenia nr 1/2003, a w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2019) 3761 z dnia 13 maja 2019 r.;

                  —

                  w oparciu o art. 263 TFUE stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2019) 3761 z dnia 13 maja 2019 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy tego, że zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, ponieważ została wydana wyłącznie w oparciu o dokumenty zajęte podczas kontroli przeprowadzonej wcześniej na podstawie decyzji, które sama była niezgodna z prawem.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy tego, że zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, ponieważ jej podstawą jest art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. 2003, L 1, s. 1), który to przepis sam jest niezgodny z prawem, a zatem nie można go stosować w niniejszym przypadku, zgodnie z art. 277 TFUE. Rzeczony przepis narusza bowiem prawo podstawowe do skutecznego środka odwoławczego, ponieważ nie pozwala przedsiębiorstwom będącym adresatami decyzji o kontroli Komisji skorzystanie ze skutecznego środka odwoławczego od przebiegu kontroli.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa podstawowego do nienaruszalności miru domowego, ponieważ zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja ma nieograniczony czas ważności, zaś zakres stosowania zarazem nieprecyzyjny i nieproporcjonalny.


title: Sprawa T-539/19: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2019 r. — Les Mousquetaires i ITM Entreprises/Komisja

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/67

      Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2019 r. — Les Mousquetaires i ITM Entreprises/Komisja
      (Sprawa T-539/19)
      (2019/C 328/75)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Les Mousquetaires (Paryż, Francja), ITM Entreprises (Paryż) (przedstawiciele: adwokaci N. Jalabert-Doury, K. Mebarek i B. Chemama)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zarządzenie połączenia niniejszej sprawy ze sprawą T-255/17;

                  —

                  uwzględnienie zarzutu niezgodności z prawem art. 20 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003 ze względu na to, że nie przewiduje on skutecznego środka zaskarżenia w odniesieniu do warunków wykonywania decyzji w sprawie kontroli, zgodnie z art. 6 ust. 1, art. 8 i 13 [europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności] oraz z art. 7 i 47 [Karty praw podstawowych Unii Europejskiej];

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji AT.40466 — Tute 1, nakazującej spółce Les Mousquetaires S.A.S. i wszystkim jej spółkom zależnym poddanie się kontroli na podstawie art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji odmawiających ochrony zagwarantowanej przez prawo Unii, któremu strona skarżąca podlega;

                  —

                  stwierdzenie nieważności przyjętej przez Komisję decyzji, doręczonej stronie skarżącej w dniu 18 czerwca 2019 r., pozbawiającej ją, bez ważnego powodu, prawa do skutecznego środka zaskarżenia w odniesieniu do danych analizowanych w ramach trwającej kontroli;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia praw podstawowych, prawa do nienaruszalności miru domowego i prawa do skutecznej ochrony sądowej ze względu na brak skutecznego środka zaskarżenia w postępowaniu sądowym w odniesieniu do warunków wykonania decyzji w sprawie kontroli.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. 2003, L 1, s. 1) oraz praw podstawowych poprzez brak wystarczającego uzasadnienia decyzji w sprawie kontroli, a tym samym pozbawienie strony skarżącej podstawowych gwarancji, jakie są wymagane w tym zakresie.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 20 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003 oraz praw podstawowych ze względu na to, że Komisja nie miała żadnych przesłanek, które uzasadniałyby wydanie zaskarżonej decyzji.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy, naruszenia art. 20 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003 i praw podstawowych z uwagi na okoliczność, że decyzja w sprawie kontroli nie została poprzedzona bezstronnym badaniem, a wręcz przeciwnie, stwarza wszelkie pozory aktu wydanego w celu innym niż deklarowany.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 20 ust. 3 i 4 oraz art. 21 rozporządzenia nr 1/2003, jak też praw podstawowych, poprzez pozbawienie strony skarżącej podstawowych gwarancji, które jako takie są wymagane pod rygorem nieważności.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący oczywistego błędu w ocenie i naruszenia zasady proporcjonalności w odniesieniu do sposobu, w jaki Komisja podjęła decyzję o celowości, czasie trwania i zakresie kontroli oraz trwającej kontroli.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia praw podstawowych poprzez wydanie decyzji o odmowie zapewnienia odpowiedniej ochrony dokumentów, których ochrony strona skarżąca domagała się na podstawie prawa Unii.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący naruszenia praw podstawowych poprzez pozbawienie strony skarżącej, bez ważnego powodu, prawa do przedstawienia sądowi Unii wniosku o zawieszenie badania danych zabezpieczonych pieczęcią do czasu rozstrzygnięcia niniejszej skargi.


title: Sprawa T-555/19: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2019 r. — Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO — Fontana Food (GRILLOUMI)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/70

      Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2019 r. — Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO — Fontana Food (GRILLOUMI)
      (Sprawa T-555/19)
      (2019/C 328/77)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: S. Malynicz QC, S. Baran, barrister, i V. Marsland, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Fontana Food AB (Tyresö, Szwecja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy GRILLOUMI — zgłoszenie nr 15 963 291

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 maja 2019 r. w sprawie R 1355/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  nakazanie EUIPO pokrycia własnych kosztów oraz kosztów strony skarżącej.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-588/19: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2019 r. – Novomatic/EUIPO – adp Gauselmann (Power stars)

text:
               7.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/22

      Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2019 r. – Novomatic/EUIPO – adp Gauselmann (Power stars)
      (Sprawa T-588/19)
      (2019/C 337/23)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Novomatic AG (Gumpoldskirchen, Austria) (przedstawiciel: adwokat M. Ringer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: adp Gauselmann GmbH (Lübbecke, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Power Stars – zgłoszenie unijnego znaku towarowego nr 8 435 695

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 czerwca 2019 r. w sprawie R 2038/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie dotyczące wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego nr 8 435 695 dla towarów takich jak „sprzęt i oprogramowanie zwłaszcza do gier do kasyna i salonów gier, do automatów do gier, do maszyn typu slot, loteryjnych gier wideo lub gier loteryjnych poprzez internet, wyposażenie do kasyn, mianowicie stoły do ruletki, kola do ruletki; gry do kasyn, automaty do gier hazardowych i maszyny do gier hazardowych, zwłaszcza do użytku komercyjnego w kasynach i salonach gier hazardowych z lub bez wypłaty wygranej lub loterie przez internet; maszyny typu slot i/lub elektroniczne urządzenia do gier hazardowych z i bez możliwości wypłaty wygranej; maszyny typu slot i elektroniczne lub elektrotechniczne urządzenia do gier hazardowych, automaty do gier hazardowych, maszyny do gier hazardowych, maszyny typu slot uruchamiane przez wrzucenie monet, żetonów, banknotów, biletów lub przy pomocy elektronicznych, magnetycznych lub biometrycznych mediów pamięciowych, zwłaszcza do komercyjnego wykorzystywania w kasynach i salonach gier hazardowych z wyplata wygranej lub bez; obudowy do maszyn typu slot, urządzeń do loterii, automatów do gier hazardowych i urządzeń do gier hazardowych; elektryczne, elektroniczne lub elektromechaniczne urządzenia do prowadzenia gier bingo, loterii lub gier loteryjnych wideo i do biur bukmacherskich, połączone do pracy w sieci lub nie; elektropneumatyczne i elektryczne maszyny losujące (automaty do gier)” zostało oddalone, a także zmianę zaskarżonej decyzji poprzez oddalenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa w tym względzie, przedstawionego przez drugą stronę postępowania i, ponadto, obciążenie drugiej strony kosztami postępowania odwoławczego i w sprawie wygaśnięcia prawa do znaku;

                  —

                  posiłkowo: stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim odwołanie dotyczące wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego nr 8 435 695 dla wyżej wspomnianych towarów zostało oddalone, a także przekazanie sprawy do EUIPO, co się tyczy tej części decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) i art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-162/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 14 grudnia 2018 r. w sprawie T-267/18: Iceland Foods/EUIPO - Íslandsstofa (INSPIRED BY ICELAND), wniesione w dniu 22 lutego 2019 r. przez Iceland Foods Ltd

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/3

      Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 14 grudnia 2018 r. w sprawie T-267/18: Iceland Foods/EUIPO - Íslandsstofa (INSPIRED BY ICELAND), wniesione w dniu 22 lutego 2019 r. przez Iceland Foods Ltd
      (Sprawa C-162/19 P)
      (2019/C 357/03)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Iceland Foods Ltd (przedstawiciele: S. Malynicz QC, S. Baran, barrister, J. Hertzog, C. Hill i J. Warner, solicitors)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 5 września 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (szósta izba) oddalił odwołanie jako oczywiście bezzasadne i nakazał Iceland Foods Ltd pokrycie własnych kosztów.


title: Sprawa C-700/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2019 r. w sprawie T-8/16, Toshiba Samsung Storage Technology i Toshiba Samsung Storage Technology Korea/Komisja, wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Toshiba Samsung Storage Technology Corp. i Toshiba Samsung Storage Technology Korea Corp.

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/52

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2019 r. w sprawie T-8/16, Toshiba Samsung Storage Technology i Toshiba Samsung Storage Technology Korea/Komisja, wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Toshiba Samsung Storage Technology Corp. i Toshiba Samsung Storage Technology Korea Corp.
      (Sprawa C-700/19 P)
      (2019/C 383/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Toshiba Samsung Storage Technology Corp., Toshiba Samsung Storage Technology Korea Corp. (zwane dalej „wnoszącymi odwołanie”) (przedstawiciele: M. Bay, avvocato, J. Ruiz Calzado, abogado, A. Aresu, avvocato)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszących odwołanie

      Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie COMP/39.639 – Napędy optyczne, w zakresie w jakim dotyczy ona wnoszących odwołanie;

                  —

                  uchylenie grzywny nałożonej na wnoszące odwołanie w tej decyzji lub obniżenie jej wysokości;

                  —

                  obciążenie Komisji całością kosztów postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego;

                  —

                  zarządzenie wszelkich stosowych środków wymaganych okolicznościami sprawy.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszące odwołanie podnoszą cztery zarzuty.
      Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa przy badaniu części pierwszej, drugiej i trzeciej zarzutu pierwszego podniesionego w postępowaniu w pierwszej instancji, dotyczącego naruszenia istotnych wymogów proceduralnych i prawa do obrony.
      Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa przy określeniu kryterium prawnego dla istnienia jednolitego i ciągłego naruszenia.
      Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa do obrony i błędnego kryterium prawnego.
      Zarzut czwarty dotyczy naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, braku odpowiedniego uzasadnienia w zakresie oddalenia pierwszej części zarzutu drugiego podniesionego w postępowaniu w pierwszej instancji (brak właściwości) oraz błędów w badaniu prawnym warunków dopuszczalności dowodów.


title: Sprawa C-714/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2019 r. w sprawie T-773/17 Café del Mar i in./EUIPO – Guiral Broto (Café del Mar), wniesione w dniu 24 września 2019 r. przez Ramóna Guirala Brota

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/14

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2019 r. w sprawie T-773/17 Café del Mar i in./EUIPO – Guiral Broto (Café del Mar), wniesione w dniu 24 września 2019 r. przez Ramóna Guirala Brota
      (Sprawa C-714/19 P)
      (2020/C 45/11)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Ramón Guiral Broto (przedstawiciel: adwokat A. Sirimarco)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Café del Mar, SC, José Les Viamonte i Carlos Andrea González
      Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) nie przyjął odwołania do rozpoznania i obciążył Ramóna Guirala Brota jego własnymi kosztami


title: Sprawa C-715/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2019 r. w sprawie T-774/17 Café del Mar i in./EUIPO – Guiral Broto (C del M), wniesione w dniu 24 września 2019 r. przez Ramóna Guirala Brota

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/14

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2019 r. w sprawie T-774/17 Café del Mar i in./EUIPO – Guiral Broto (C del M), wniesione w dniu 24 września 2019 r. przez Ramóna Guirala Brota
      (Sprawa C-715/19 P)
      (2020/C 45/12)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Ramón Guiral Broto (przedstawiciel: adwokat A. Sirimarco)

         Druga strona postępowania: Café del Mar, S.C., José Les Viamonte, Carlos Andrea González i Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) nie przyjął odwołania do rozpoznania i obciążył Ramóna Guirala Brota jego własnymi kosztami


title: Sprawa C-786/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 23 października 2019 r. – The North of England P & I Association Ltd., występująca jednocześnie jako następca prawny Marine Shipping Mutual Insurance Company/Bundeszentralamt für Steuern

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 23 października 2019 r. – The North of England P & I Association Ltd., występująca jednocześnie jako następca prawny Marine Shipping Mutual Insurance Company/Bundeszentralamt für Steuern
      (Sprawa C-786/19)
      (2020/C 45/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: The North of England P & I Association Ltd., występująca jednocześnie jako następca prawny Marine Shipping Mutual Insurance Company

         Druga strona postępowania: Bundeszentralamt für Steuern

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 2 lit. d) tiret drugie w związku z art. 25 akapit pierwszy pierwsza połowa zdania dyrektywy 88/357/EWG (1) lub art. 46 ust. 2 dyrektywy 92/49/EWG (2) w odniesieniu do ustalenia państwa członkowskiego umiejscowienia ryzyka należy interpretować w ten sposób, że w przypadku zabezpieczenia ryzyk związanych z eksploatacją statku morskiego państwem tym jest państwo, na którego terytorium statek morski jest wpisany do rejestru urzędowego w celu poświadczenia własności, czy też państwo, którego banderę statek morski podnosi?

         (1)  Druga Dyrektywa Rady z dnia 22 czerwca 1988 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług oraz zmieniająca dyrektywę 73/239/EWG (Dz.U. 1988, L 172, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Rady z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniająca dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) (Dz.U. 1992, L. 228, s. 1).


title: Sprawa C-274/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Económico-Administrativo Central - Hiszpania) – Postępowanie wszczęte przez Banco de Santander SA (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 267 TFUE – Pojęcie „sądu krajowego” – Kryteria – Niezawisłość danego organu krajowego – Nieusuwalność członków – Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Económico-Administrativo Central - Hiszpania) – Postępowanie wszczęte przez Banco de Santander SA
      (Sprawa C-274/14) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 267 TFUE - Pojęcie „sądu krajowego” - Kryteria - Niezawisłość danego organu krajowego - Nieusuwalność członków - Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
      (2020/C 77/02)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Económico-Administrativo Central

         Strony w postępowaniu głównym

      Banco de Santander SA

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Económico-Administrativo Central (naczelny sąd administracyjny ds. podatkowych, Hiszpania) postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2014 r. jest niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa C-175/18 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 stycznia 2020 r. – PTC Therapeutics International Ltd/Europejska Agencja Leków, European Confederation of Pharmaceutical Entrepreneurs (Eucope) (Odwołanie – Dostęp do dokumentów instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych Unii – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Artykuł 4 ust. 2 tiret pierwsze – Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych – Artykuł 4 ust. 3 – Ochrona procesu podejmowania decyzji – Dokumenty przedstawione Europejskiej Agencji Leków w ramach wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi – Decyzja o udzieleniu osobie trzeciej dostępu do dokumentów – Ogólne domniemanie poufności – Brak po stronie instytucji, organu lub jednostki organizacyjnej Unii Europejskiej obowiązku stosowania ogólnego domniemania poufności)

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/2

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 stycznia 2020 r. – PTC Therapeutics International Ltd/Europejska Agencja Leków, European Confederation of Pharmaceutical Entrepreneurs (Eucope)
      (Sprawa C-175/18 P) (1)

      (Odwołanie - Dostęp do dokumentów instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych Unii - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Artykuł 4 ust. 2 tiret pierwsze - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych - Artykuł 4 ust. 3 - Ochrona procesu podejmowania decyzji - Dokumenty przedstawione Europejskiej Agencji Leków w ramach wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi - Decyzja o udzieleniu osobie trzeciej dostępu do dokumentów - Ogólne domniemanie poufności - Brak po stronie instytucji, organu lub jednostki organizacyjnej Unii Europejskiej obowiązku stosowania ogólnego domniemania poufności)
      (2020/C 77/03)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: PTC Therapeutics International Ltd (przedstawiciele: G. Castle, B. Kelly i K. Ewert, Solicitors, C. Thomas, Barrister, M. Demetriou QC)

         Druga strona postępowania: Europejska Agencja Leków (przedstawiciele: początkowo T. Jabłoński, S. Marino, S. Drosos, A. Spina i A. Rusanov, następnie T. Jabłoński, S. Marino i S. Drosos, pełnomocnicy), European Confederation of Pharmaceutical Entrepreneurs (Eucope) (przedstawiciele: S. Cowlishaw, Solicitor, D. Scannell, Barrister)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  PTC Therapeutics International Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejską Agencję Leków (EMA).

                  3)

                  European Confederation of Pharmaceutical Entrepreneurs (Eucope) pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.


title: Sprawa C-177/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 14 de Madrid – Hiszpania) – Almudena Baldonedo Martín/Ayuntamiento de Madrid (Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 99/70/WE – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Klauzula 4 – Zasada niedyskryminacji – Klauzula 5 – Środki mające na celu zapobieganie nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów lub stosunków pracy na czas określony – Odprawa z tytułu ustania stosunku pracy – Artykuły 151 i 153 TFUE – Artykuły 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Stosowanie – Odmienne traktowanie ze względu na publiczny albo prywatny charakter, na gruncie prawa krajowego, przepisów regulujących stosunek pracy)

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/3

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 14 de Madrid – Hiszpania) – Almudena Baldonedo Martín/Ayuntamiento de Madrid
      (Sprawa C-177/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 99/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 4 - Zasada niedyskryminacji - Klauzula 5 - Środki mające na celu zapobieganie nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów lub stosunków pracy na czas określony - Odprawa z tytułu ustania stosunku pracy - Artykuły 151 i 153 TFUE - Artykuły 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Stosowanie - Odmienne traktowanie ze względu na publiczny albo prywatny charakter, na gruncie prawa krajowego, przepisów regulujących stosunek pracy)
      (2020/C 77/04)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado Contencioso-Administrativo no 14 de Madrid

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Almudena Baldonedo Martín

         Strona pozwana: Ayuntamiento de Madrid

         Sentencja

                  1)

                  Klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego w dniu 18 marca 1999 r. ujętego w załączniku do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, które nie przewidują wypłaty jakiejkolwiek odprawy ani pracownikom zatrudnionym na czas określony w charakterze członków personelu tymczasowego, ani urzędnikom, którzy z kolei są zatrudnieni w ramach stosunku pracy na czas nieokreślony, w związku z zakończeniem pełnienia przez nich obowiązków, mimo że przewidują jej wypłatę pracownikom kontraktowym zatrudnionym na czas nieokreślony w związku z rozwiązaniem ich umowy o pracę z obiektywnego powodu.

                  2)

                  Artykuły 151 i 153 TFUE oraz klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony ujętego w załączniku do dyrektywy 99/70 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, które nie przewidują wypłaty jakiejkolwiek odprawy pracownikom zatrudnionym na czas określony w charakterze członków personelu tymczasowego w związku z zakończeniem pełnienia przez nich obowiązków, mimo że taka odprawa przysługuje pracownikom kontraktowym na czas określony w związku z zakończeniem ich umowy o pracę.

         (1)  Dz.U. C 211 z 18.6.2018.


title: Sprawa C-178/18 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 stycznia 2020 r. – MSD Animal Health Innovation GmbH, Intervet international BV/Europejska Agencja Leków (EMA) (Odwołanie – Dostęp do dokumentów instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych Unii – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Artykuł 4 ust. 2 tiret pierwsze – Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych – Artykuł 4 ust. 3 – Ochrona procesu podejmowania decyzji – Dokumenty przedstawione Europejskiej Agencji Leków w ramach wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu weterynaryjnego produktu leczniczego – Decyzja o udzieleniu osobie trzeciej dostępu do dokumentów – Ogólne domniemanie poufności – Brak po stronie instytucji, organu lub jednostki organizacyjnej Unii Europejskiej obowiązku stosowania ogólnego domniemania poufności)

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/4

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 stycznia 2020 r. – MSD Animal Health Innovation GmbH, Intervet international BV/Europejska Agencja Leków (EMA)
      (Sprawa C-178/18 P) (1)

      (Odwołanie - Dostęp do dokumentów instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych Unii - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Artykuł 4 ust. 2 tiret pierwsze - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych - Artykuł 4 ust. 3 - Ochrona procesu podejmowania decyzji - Dokumenty przedstawione Europejskiej Agencji Leków w ramach wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu weterynaryjnego produktu leczniczego - Decyzja o udzieleniu osobie trzeciej dostępu do dokumentów - Ogólne domniemanie poufności - Brak po stronie instytucji, organu lub jednostki organizacyjnej Unii Europejskiej obowiązku stosowania ogólnego domniemania poufności)
      (2020/C 77/05)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: MSD Animal Health Innovation GmbH, Intervet international BV (przedstawiciele: C. Thomas, Barrister, J. Stratford QC, B. Kelly, Solicitor i P. Bogaert, advocaat)

         Druga strona postępowania: Europejska Agencja Leków (przedstawiciele: początkowo T. Jabłoński, S. Marino, S. Drosos i A. Rusanov, następnie T. Jabłoński, S. Marino, S. Drosos, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  MSD Animal Health Innovation GmbH i Intervet International BV pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejską Agencję Leków (EMA).

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.


title: Sprawa C-578/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 23 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus - Finlandia) – postępowanie wszczęte przez Energiavirasto (Odesłanie prejudycjalne – Rynek wewnętrzny energii elektrycznej – Dyrektywa 2009/72/WE – Artykuł 3 – Ochrona konsumentów – Artykuł 37 – Obowiązki i uprawnienia organu regulacyjnego – Pozasądowe rozstrzyganie sporów – Pojęcie „strony” – Prawo do odwołania się od decyzji organu regulacyjnego – Skarga wniesiona przez odbiorcę będącego gospodarstwem domowym przeciwko przedsiębiorstwu będącemu operatorem systemu dystrybucji energii elektrycznej)

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/5

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 23 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus - Finlandia) – postępowanie wszczęte przez Energiavirasto
      (Sprawa C-578/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rynek wewnętrzny energii elektrycznej - Dyrektywa 2009/72/WE - Artykuł 3 - Ochrona konsumentów - Artykuł 37 - Obowiązki i uprawnienia organu regulacyjnego - Pozasądowe rozstrzyganie sporów - Pojęcie „strony” - Prawo do odwołania się od decyzji organu regulacyjnego - Skarga wniesiona przez odbiorcę będącego gospodarstwem domowym przeciwko przedsiębiorstwu będącemu operatorem systemu dystrybucji energii elektrycznej)
      (2020/C 77/06)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein hallinto-oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

      Energiavirasto

         przy udziale: A, Caruna Oy

         Sentencja

      Artykuł 37 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE należy interpretować w ten sposób, że nie zobowiązuje on państw członkowskich do przyznania organowi regulacyjnemu kompetencji w zakresie rozstrzygania sporów między odbiorcami będącymi gospodarstwami domowymi a operatorami systemu dystrybucyjnego oraz do przyznania w konsekwencji odbiorcy będącemu gospodarstwem domowym, który złożył skargę do tego organu przeciwko operatorowi systemu dystrybucyjnego, statusu „strony” w rozumieniu tego przepisu oraz prawa do odwołania się od decyzji wydanej przez ten organ w następstwie tej skargi.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa C-814/18: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 22 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven - Niderlandy) – Ursa Major Services BV/Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka rybołówstwa – Rozporządzenie (WE) nr 1198/2006 – Artykuł 55 ust. 1 – Wkład finansowy Europejskiego Funduszu Rybackiego (EFR) – Kwalifikowalny charakter wydatków – Warunek – Wydatek faktycznie poniesiony przez beneficjentów – Pojęcie)

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/5

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 22 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven - Niderlandy) – Ursa Major Services BV/Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
      (Sprawa C-814/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka rybołówstwa - Rozporządzenie (WE) nr 1198/2006 - Artykuł 55 ust. 1 - Wkład finansowy Europejskiego Funduszu Rybackiego (EFR) - Kwalifikowalny charakter wydatków - Warunek - Wydatek faktycznie poniesiony przez beneficjentów - Pojęcie)
      (2020/C 77/07)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      College van Beroep voor het bedrijfsleven

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ursa Major Services BV

         Strona pozwana: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 55 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do relacji pomiędzy instytucją zarządzającą programem operacyjnym a beneficjentem dotacji przyznanej w ramach EFR, tak iż można powołać się na ten przepis w stosunku do tego beneficjenta.

                  2)

                  Artykuł 55 ust. 1 rozporządzenia nr 1198/2006 należy interpretować w ten sposób, że kwotę, na którą wystawiono fakturę beneficjentowi dotacji przyznanej w ramach Europejskiego Funduszu Rybackiego i która została przez tego beneficjenta pokryta, można uznać za wydatek faktycznie poniesiony w rozumieniu tego przepisu, nawet jeżeli osoba trzecia, która wystawiła fakturę na tę kwotę, wniosła również wkład finansowy w dotowany projekt bądź to poprzez potrącenie wierzytelności przysługującej jej wobec beneficjenta z przysługującej temu beneficjentowi wobec niej wierzytelności wynikającej z podjętego przez nią zobowiązania do wniesienia wkładu, bądź też poprzez wystawienie oddzielnej faktury, pod warunkiem że ów wydatek i ów wkład są należycie uzasadnione opłaconymi fakturami lub dokumentami księgowymi o równoważnej wartości dowodowej, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 122 z 1.4.2019.


title: Sprawa C-29/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 23 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundessozialgericht – Niemcy) – ZP/Bundesagentur für Arbeit (Odesłanie prejudycjalne – Zabezpieczenie społeczne – Pracownicy migrujący – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Zasiłki dla bezrobotnych – Obliczanie – Nieuwzględnienie ostatniego wynagrodzenia otrzymanego w państwie członkowskim miejsca zamieszkania – Zbyt krótki okres odniesienia – Wynagrodzenie otrzymane po ustaniu stosunku pracy – Osoba, która wcześniej wykonywała pracę najemną w Szwajcarii)

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/6

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 23 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundessozialgericht – Niemcy) – ZP/Bundesagentur für Arbeit
      (Sprawa C-29/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Pracownicy migrujący - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Zasiłki dla bezrobotnych - Obliczanie - Nieuwzględnienie ostatniego wynagrodzenia otrzymanego w państwie członkowskim miejsca zamieszkania - Zbyt krótki okres odniesienia - Wynagrodzenie otrzymane po ustaniu stosunku pracy - Osoba, która wcześniej wykonywała pracę najemną w Szwajcarii)
      (2020/C 77/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundessozialgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ZP

         Strona pozwana: Bundesagentur für Arbeit

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 62 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego, które przewidując, iż obliczenie wysokości zasiłków dla bezrobotnych opiera się na wysokości wcześniejszego wynagrodzenia, nie pozwala, jeżeli okres pobierania wynagrodzenia wypłacanego zainteresowanemu z tytułu ostatniej pracy najemnej wykonywanej na podstawie tego ustawodawstwa jest krótszy od okresu odniesienia przewidzianego przez wspomniane ustawodawstwo w odniesieniu do ustalania wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczenia zasiłków dla bezrobotnych, na uwzględnienie wynagrodzenia otrzymywanego przez zainteresowanego z tytułu tej pracy.

                  2)

                  Artykuł 62 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 883/2004 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego, które przewidując, iż obliczenie wysokości zasiłków dla bezrobotnych opiera się na wysokości wcześniejszego wynagrodzenia, nie pozwala, jeżeli wynagrodzenie otrzymywane przez zainteresowanego z tytułu ostatniej pracy najemnej wykonywanej na podstawie tego ustawodawstwa zostało ustalone i wypłacone dopiero po ustaniu stosunku pracy, na uwzględnienie wynagrodzenia otrzymanego przez zainteresowanego z tytułu tej pracy.

         (1)  Dz.U. C 103 z 18.3.2019.


title: C-32/19: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 22 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – AT/Pensionsversicherungsanstalt (Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ osób – Obywatelstwo Unii – Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Dyrektywa 2004/38/WE – Artykuł 17 ust. 1 lit. a) – Prawo stałego pobytu – Nabycie przed upływem nieprzerwanego pięcioletniego okresu pobytu – Pracownik, który w chwili zaprzestania aktywności zawodowej osiągnął wiek uprawniający do ubiegania się o emeryturę)

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/7

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 22 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – AT/Pensionsversicherungsanstalt
      (C-32/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ osób - Obywatelstwo Unii - Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuł 17 ust. 1 lit. a) - Prawo stałego pobytu - Nabycie przed upływem nieprzerwanego pięcioletniego okresu pobytu - Pracownik, który w chwili zaprzestania aktywności zawodowej osiągnął wiek uprawniający do ubiegania się o emeryturę)
      (2020/C 77/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AT

         Strona pozwana: Pensionsversicherungsanstalt

         Sentencja

      Wykładni art. 17 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG należy dokonywać w ten sposób, że w celu uzyskania prawa stałego pobytu w przyjmującym państwie członkowskim przed upływem nieprzerwanego pięcioletniego okresu pobytu, warunki odnoszące się do prowadzenia tam aktywności zawodowej przez co najmniej 12 ostatnich miesięcy i nieprzerwanego zamieszkiwania przez okres przekraczający trzy lata mają zastosowanie do pracownika, który w chwili zakończenia aktywności zawodowej osiągnął wiek określony w ustawodawstwie tego państwa członkowskiego jako wiek uprawniający do ubiegania się o emeryturę.

         (1)  Dz.U. C 131 z 8.4.2019.


title: Sprawa C-506/18 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 21 stycznia 2020 r. – Parlament Europejski/Erik Josefsson (Odwołanie – Służba publiczna – Członek personelu tymczasowego – Parlament Europejski – Rozwiązanie umowy – Ugoda mająca na celu rozstrzygnięcie sporu między stronami – Odwołanie, które stało się bezprzedmiotowe – Umorzenie postępowania)

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/8

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 21 stycznia 2020 r. – Parlament Europejski/Erik Josefsson
      (Sprawa C-506/18 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Parlament Europejski - Rozwiązanie umowy - Ugoda mająca na celu rozstrzygnięcie sporu między stronami - Odwołanie, które stało się bezprzedmiotowe - Umorzenie postępowania)
      (2020/C 77/10)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Parlament Europejski (przedstawiciele: Í. Ní Riagáin Düro, V. Montebello-Demogeot i J. Steele, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Erik Josefsson (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, A. Guillerme i M. Forgeois)

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie odwołania zostaje umorzone.

                  2)

                  Parlament Europejski i Erik Josefsson pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 445 z 10.12.2018.


title: Sprawa C-613/18: Postanowienie Trybunału (szósta izba izba) z dnia 21 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Tributário de Lisboa - Portugalia) – Estado do Canadá/Autoridade Tributária e Aduaneira (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Ograniczenia w przepływie kapitałów do państw trzecich lub z państw trzecich – Podatki bezpośrednie – Podatek dochodowy od osób prawnych – Zyski wypłacane przez spółki będącymi rezydentami na terytorium portugalskim – Obniżenie podstawy opodatkowania)

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/8

      Postanowienie Trybunału (szósta izba izba) z dnia 21 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Tributário de Lisboa - Portugalia) – Estado do Canadá/Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-613/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Ograniczenia w przepływie kapitałów do państw trzecich lub z państw trzecich - Podatki bezpośrednie - Podatek dochodowy od osób prawnych - Zyski wypłacane przez spółki będącymi rezydentami na terytorium portugalskim - Obniżenie podstawy opodatkowania)
      (2020/C 77/11)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Tributário de Lisboa.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Estado do Canadá

         Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Sentencja

      Artykuły 63 i 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, na podstawie którego dywidendy wypłacane przez spółkę będącą rezydentem stanowią przedmiot podatku, którego rzeczywista stawka jest wyższa, w przypadku gdy są one otrzymywane przez osobę prawną będącą rezydentem państwa trzeciego, która nie prowadzi głównej działalności o charakterze handlowym, przemysłowym lub rolniczym, niż w przypadku gdy takie dywidendy są otrzymywane przez taką osobę prawną będącą rezydentem wspomnianego państwa członkowskiego. Inaczej jest w przypadku, gdy stosowanie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania pomiędzy Kanadą a Republiką Portugalską, podpisanej w dniu 14 czerwca 1999 r., w celu unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w dziedzinie podatków dochodowych zezwala na neutralizację skutków różnicy w traktowaniu wynikającej z uregulowania wspomnianego państwa członkowskiego, co powinien zweryfikować sąd odsyłający.

         (1)  Dz.U. C 445 z 10.12.2018 r.


title: Sprawa C-47/19: Postanowienie Trybunału dziewiąta izba) z dnia 7 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – HA/Finanzamt Hamburg-Barmbek-Uhlenhorst (Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 132 ust. 1 lit. h)-j) – Różne zwolnienia związane z dziećmi lub młodzieżą, kształceniem powszechnym lub wyższym – Nauczanie surfingu i żeglarstwa dla placówek szkolnych i uniwersyteckich – Wycieczka klasowa)

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/9

      Postanowienie Trybunału dziewiąta izba) z dnia 7 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – HA/Finanzamt Hamburg-Barmbek-Uhlenhorst
      (Sprawa C-47/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 132 ust. 1 lit. h)-j) - Różne zwolnienia związane z dziećmi lub młodzieżą, kształceniem powszechnym lub wyższym - Nauczanie surfingu i żeglarstwa dla placówek szkolnych i uniwersyteckich - Wycieczka klasowa)
      (2020/C 77/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: HA

         Druga strona postępowania: Finanzamt Hamburg-Barmbek-Uhlenhorst

         Sentencja

                  1)

                  Pojęcie „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) oraz j) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono nauczania surfingu i żeglarstwa prowadzonego przez szkoły surfingu i żeglarstwa, takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, dla placówek szkolnych lub uniwersytetów, w których to nauczanie może wchodzić w zakres, odpowiednio, programu zajęć sportowych lub kształcenia nauczycieli wychowania fizycznego i być uwzględniane przy wystawianiu ocen.

                  2)

                  Pojęcie świadczenia usług „ściśle związanych z opieką nad dziećmi i młodzieżą” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. h) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono nauczania surfingu i żeglarstwa prowadzonego przez szkoły surfingu i żeglarstwa, takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, niezależnie od okoliczności, czy nauczanie to odbywa się w ramach wycieczki klasowej.

         (1)  Dz.U. C 131 z 8.4.2019.


title: C-813/19 PPU: Postanowienie Trybunału trzecia izba izba) z dnia 21 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel d'Aix-En-Provence - Francja) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania przeciwko MN (Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Europejski nakaz aresztowania – Decyzja ramowa [Rady] 2002/584/WSiSW – Artykuł 6 ust. 1 – Pojęcie „wydającego nakaz organu sądowego” – Skuteczna ochrona sądowa)

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/10

      Postanowienie Trybunału trzecia izba izba) z dnia 21 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel d'Aix-En-Provence - Francja) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania przeciwko MN
      (C-813/19 PPU) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Decyzja ramowa [Rady] 2002/584/WSiSW - Artykuł 6 ust. 1 - Pojęcie „wydającego nakaz organu sądowego” - Skuteczna ochrona sądowa)
      (2020/C 77/13)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d'appel d'Aix-En-Provence.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: MN

         Przy udziale: RJA, RJO, FD, BG, PG, KL, LK, MJ, NI, OH

         Sentencja

      Artykuł 6 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi należy interpretować w ten sposób, że pojęciem „wydającego nakaz organu sądowego” w rozumieniu tego przepisu objęci są urzędnicy prokuratury francuskiej znajdujący się pod zwierzchnictwem i kontrolą ich przełożonych, a także pod zwierzchnictwem ministra sprawiedliwości na podstawie przepisów statutowych i organizacyjnych, którym podlegają, o ile ich statut przyznaje im gwarancję niezależności, w szczególności od władzy wykonawczej, w ramach wydawania europejskiego nakazu aresztowania.
      Decyzję ramową Rady 2002/584 należy interpretować w ten sposób, że wymogi związane ze skuteczną ochroną sądową, z jakiej powinna korzystać osoba, przeciwko której wydano europejski nakaz aresztowania dla celów prowadzenia postępowania karnego, zostały spełnione, jeżeli zgodnie z przepisami państwa członkowskiego wydającego nakaz aresztowania warunki wydania tego nakazu, a w szczególności jego proporcjonalny charakter, są przedmiotem kontroli sądowej w owym państwie członkowskim.

         (1)  Dz.U. C 19 z 20.1.2020.


title: Sprawa C-58/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-247/17, Mykoła Janowycz Azarow/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 25 stycznia 2019 r. przez Mykołę Janowycza Azarowa

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/11

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-247/17, Mykoła Janowycz Azarow/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 25 stycznia 2019 r. przez Mykołę Janowycza Azarowa
      (Sprawa C-58/19 P)
      (2020/C 77/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Mykoła Janowycz Azarow (przedstawiciel: A. Egger i G. Lansky, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej
      Postanowieniem z dnia 22 października 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (siódma izba) orzekł, co następuje:

                  1.

                  Odwołanie jest oczywiście zasadne.

                  2.

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 grudnia 2018 r., Azarow/Rada (T-247/17, niepublikowany, EU:T:2018:931), zostaje uchylony.

                  3.

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2017/381 z dnia 3 marca 2017 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/374 z dnia 3 marca 2017 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim dotyczą one Mykoły Janowycza Azarowa.

                  4.

                  Rada Unii Europejskiej ponosi koszty zarówno postępowania w pierwszej instancji, jaki i postępowania odwoławczego.


title: Sprawa C-236/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 16 stycznia 2019 r. w sprawie T-331/18, István Szécsi i Nóra Somossy/Komisja Europejska, wniesione w dniu 15 marca 2019 r. przez Istvána Szécsiego i Nórę Somossy

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/11

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 16 stycznia 2019 r. w sprawie T-331/18, István Szécsi i Nóra Somossy/Komisja Europejska, wniesione w dniu 15 marca 2019 r. przez Istvána Szécsiego i Nórę Somossy
      (Sprawa C-236/19 P)
      (2020/C 77/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: István Szécsi, Nóra Somossy (przedstawiciel: D. Lázár, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 1 października 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (szósta izba) oddalił odwołanie jako oczywiście bezzasadne i orzekł, że István Szécsi i Nóra Somossy pokrywają własne koszty.


title: Sprawa C-315/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gericht Erster Instanz Eupen (Belgia) w dniu 16 kwietnia 2019 r. – YU/Wallonische Region

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gericht Erster Instanz Eupen (Belgia) w dniu 16 kwietnia 2019 r. – YU/Wallonische Region
      (Sprawa C-315/19)
      (2020/C 77/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Gericht Erster Instanz Eupen (sąd pierwszej instancji w Eupen, Belgia)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: YU

         Strona pozwana: Wallonische Region
      Postanowieniem z dnia 26 września 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (szósta izba) orzekł, co następuje:
      Artykuł 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym zamieszkały w tym państwie pracownik może się powołać na odstępstwo od obowiązku rejestracji w tym państwie członkowskim pojazdu zarejestrowanego w innym państwie członkowskim i oddanego mu do dyspozycji przez jego pracodawcę mającego siedzibę w tym innym państwie członkowskim wyłącznie wtedy, gdy dokumenty poświadczające, że spełnia on przesłanki zastosowania tego odstępstwa, stale znajdują się w tym pojeździe.


title: Sprawa C-461/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 29 marca 2019 r. w sprawie T-611/17, All Star/EUIPO – Carrefour Hypermarchés, wniesione w dniu 7 czerwca 2019 r. przez All Star CV

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/12

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 29 marca 2019 r. w sprawie T-611/17, All Star/EUIPO – Carrefour Hypermarchés, wniesione w dniu 7 czerwca 2019 r. przez All Star CV
      (Sprawa C-461/19 P)
      (2020/C 77/17)
      Język postępowania:francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: All Star CV (przedstawiciele: adwokaci S. Malynicz, A. Newnes, A. Artinian)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 30 września 2019 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) postanowił, że odwołanie nie zostaje przyjęte do rozpoznania.


title: Sprawa C-513/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie (Polska) w dniu 5 lipca 2019 r. – P.J. przeciwko (X) S.A.

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie (Polska) w dniu 5 lipca 2019 r. – P.J. przeciwko (X) S.A.
      (Sprawa C-513/19)
      (2020/C 77/18)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: P.J.

         Strona pozwana: (X) S.A.
      Postanowieniem z dnia 7 listopada 2019 r. Trybunał (dziewiąta izba) postanowił, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest oczywiście niedopuszczalny.


title: Sprawa C-548/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 czerwca 2019 r. w sprawie T-614/17, Bonnafous/EACEA, wniesione w dniu 17 lipca 2019 r. przez Laurence Bonnafous

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/13

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 czerwca 2019 r. w sprawie T-614/17, Bonnafous/EACEA, wniesione w dniu 17 lipca 2019 r. przez Laurence Bonnafous
      (Sprawa C-548/19 P)
      (2020/C 77/19)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Laurence Bonnafous (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, A. Blot)

         Druga strona postępowania: Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego
      Postanowieniem z dnia 27 listopada 2019 r. Trybunał (siódma izba) postanowił, że odwołanie zostaje oddalone jako oczywiście bezzasadne.