title: Sprawa C-454/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 12 maja 2021 r. w sprawach połączonych T-516/18 i T-525/18, Wielkie Księstwo Luksemburga i in. / Komisja, wniesione w dniu 22 lipca 2021 r. przez Engie Global LNG Holding Sàrl, Engie Invest International SA, Engie SA.

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/21

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 12 maja 2021 r. w sprawach połączonych T-516/18 i T-525/18, Wielkie Księstwo Luksemburga i in. / Komisja, wniesione w dniu 22 lipca 2021 r. przez Engie Global LNG Holding Sàrl, Engie Invest International SA, Engie SA.
      (Sprawa C-454/21 P)
      (2021/C 382/27)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Engie Global LNG Holding Sàrl, Engie Invest International SA, Engie SA (przedstawiciele: C. Rydzynski, B Le Bret, M. Struys, F. Pili, avocats)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsze odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 maja 2021 r. w sprawach połączonych T-516/18 i T-525/18, Luksemburg i Engie Global LNG Holding i in. / Komisja;

                  —

                  wydanie ostatecznego orzeczenia co do istoty sprawy zgodnie z art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz uwzględnienie żądań wniesionych przez Engie w pierwszej instancji, lub – tytułem żądania ewentualnego – stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji Komisji (UE) 2019/421 z dnia 20 czerwca 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.44888 (2016/C) (ex 2016/NN) wdrożonej przez Luksemburg na rzecz grupy Engie (Dz.U. 2019, L 78, s. 1), w zakresie, w jakim Komisja nakazuje odzyskanie przyznanej pomocy;

                  —

                  tytułem dalszego żądania ewentualnego przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi Engie Global LNG Holding, Engie Invest International i Engie podnoszą trzy zarzuty.
      Zdaniem wnoszących odwołanie Sąd naruszył prawo i popełnił błąd w ustaleniach faktycznych, określając wąskie ramy odniesienia (i) wyłączając z zakresu definicji tych ram odniesienia dyrektywę o spółkach dominujących i zależnych; (ii) tworząc związek między art. 164 i 166 luksemburskiej ustawy o podatku dochodowym; (iii) uznając, że udziały ZORA stanowią podział zysków; oraz (iv) uznając, że sporne zaliczki na poczet podatku przyznają selektywną korzyść.
      Ponadto, Sąd naruszył prawo i popełnił błędy w ustaleniach faktycznych, wykazując istnienie selektywnej korzyści na podstawie luksemburskiego przepisu dotyczącego nadużycia prawa (i) w odniesieniu do zastosowanych ram odniesienia, (ii) w celu zidentyfikowania selektywnej korzyści oraz (iii) w celu dokonania wykładni prawa luksemburskiego.
      W konsekwencji podniesienia zarzutów pierwszego i drugiego wnoszące odwołanie stwierdzają, że Sąd naruszył prawo odrzucając argumenty przedstawione przez nie w skardze o stwierdzenie nieważności w odniesieniu do ograniczonych kompetencji Komisji na podstawie art. 2, 3, 4 i 5 TFUE dotyczących podziału kompetencji między Unią Europejską a państwami członkowskimi w związku z art. 113–117 TFUE.
      Wreszcie, nakazany przez Sąd zwrot pomocy jest sprzeczny z zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa C-478/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 19 maja 2021 r. w sprawie T-254/18, China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products i in. / Komisja, wniesione w dniu 2 sierpnia 2021 r. przez China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products, Cangzhou Qinghong Foundry Co. Ltd, Botou City Qinghong Foundry Co. Ltd, Lingshou County Boyuan Foundry Co. Ltd, Handan Qunshan Foundry Co. Ltd, Heping Cast Co. Ltd Yi County, Hong Guang Handan Cast Foundry Co. Ltd, Shanxi Yuansheng Casting and Forging Industrial Co. Ltd, Botou City Wangwu Town Tianlong Casting Factory, Tangxian Hongyue Machinery Accessory Foundry Co. Ltd

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/22

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 19 maja 2021 r. w sprawie T-254/18, China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products i in. / Komisja, wniesione w dniu 2 sierpnia 2021 r. przez China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products, Cangzhou Qinghong Foundry Co. Ltd, Botou City Qinghong Foundry Co. Ltd, Lingshou County Boyuan Foundry Co. Ltd, Handan Qunshan Foundry Co. Ltd, Heping Cast Co. Ltd Yi County, Hong Guang Handan Cast Foundry Co. Ltd, Shanxi Yuansheng Casting and Forging Industrial Co. Ltd, Botou City Wangwu Town Tianlong Casting Factory, Tangxian Hongyue Machinery Accessory Foundry Co. Ltd
      (Sprawa C-478/21 P)
      (2021/C 382/28)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products (CCCME), Cangzhou Qinghong Foundry Co. Ltd, Botou City Qinghong Foundry Co. Ltd, Lingshou County Boyuan Foundry Co. Ltd, Handan Qunshan Foundry Co. Ltd, Heping Cast Co. Ltd Yi County, Hong Guang Handan Cast Foundry Co. Ltd, Shanxi Yuansheng Casting and Forging Industrial Co. Ltd, Botou City Wangwu Town Tianlong Casting Factory, Tangxian Hongyue Machinery Accessory Foundry Co. Ltd (przedstawiciele: R. Antonini, avvocato, E. Monard i B. Maniatis, adwokaci)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, EJ Picardie, Fondatel Lecomte, Fonderies Dechaumont, Fundiciones de Odena, SA, Heinrich Meier Eisengießerei GmbH & Co. KG, Saint-Gobain Construction Products UK Ltd, Saint-Gobain Pam, Ulefos Oy

         Żądania wnoszących odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  uwzględnienie żądań wnoszących odwołanie podniesionych w skardze wniesionej do Sądu i stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/140 z dnia 29 stycznia 2018 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych artykułów z żeliwa pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz kończącego dochodzenie dotyczące przywozu niektórych artykułów z żeliwa pochodzących z Indii (1), w zakresie w jakim odnosi się ono do CCCME, poszczególnych spółek i zainteresowanych członków; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji poniesionymi przez wnoszące odwołanie kosztami postępowania przed Sądem i Trybunałem, oraz obciążenie interwenientów kosztami własnymi.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy odwołania. Sąd błędnie nie stwierdził naruszenia art. 3 ust. 2, 3, 5, 6 i 7 rozporządzenia podstawowego (2) oraz zasady dobrej administracji w odniesieniu do istotnych danych.
      Zarzut drugi odwołania. Sąd błędnie nie stwierdził naruszenia art. 3 ust. 2, 3, 5, 6 i 7 rozporządzenia podstawowego oraz zasady dobrej administracji z uwagi na brak oparcia ustalenia szkody i związku przyczynowego na zebranych dowodach i obiektywnej ocenie.
      Zarzut trzeci odwołania. Sąd błędnie stwierdził, że analiza szkody w odniesieniu do danego segmentu nie była konieczna do wywiązania się z obowiązków wynikających z art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego.
      Zarzut czwarty odwołania. Sąd błędnie nie stwierdził naruszenia art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do braku podcięcia cenowego względem części unijnej sprzedaży.
      Zarzut piąty odwołania. Sąd zastosował błędne kryterium prawne, stwierdzając że zarzut trzeci był częściowo niedopuszczalny. Sąd błędnie nie stwierdził naruszenia art. 6 ust. 7, art. 19 ust. 1 i 2, art. 20 ust. 2 i 4 rozporządzenia podstawowego oraz prawa do obrony w odniesieniu do wymogu ujawnienia istotnych faktów i ustaleń.

         (1)  Dz.U. 2018 L 25, s. 6.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016 L 176, s. 21).


title: Sprawa C-345/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 czerwca 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Portugalska

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/23

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 czerwca 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Portugalska
      (Sprawa C-345/20) (1)

      (2021/C 382/29)
      Język postępowania: portugalski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 329 z 5.10.2020.


title: Sprawa C-9/21: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – AX / Deutsche Lufthansa AG

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/23

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – AX / Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-9/21) (1)

      (2021/C 382/31)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 88 z 15.03.2021.


title: Sprawa C-37/21: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg – Niemcy) – flightright GmbH / Ryanair DAC

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/23

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg – Niemcy) – flightright GmbH / Ryanair DAC
      (Sprawa C-37/21) (1)

      (2021/C 382/32)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 163 z 3.5.2021.


title: Sprawa C-182/21: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf – Niemcy) – Nokia Technologies Oy / Daimler AG, przy udziale: Continental Automotive GmbH i in.

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/24

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf – Niemcy) – Nokia Technologies Oy / Daimler AG, przy udziale: Continental Automotive GmbH i in.
      (Sprawa C-182/21) (1)

      (2021/C 382/34)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 252 z 28.6.2021.


title: Sprawa T-866/19: Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2021 r. – Ryanair i Laudamotion / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 1008/2008 – Zasady podziału ruchu lotniczego między portami lotniczymi Amsterdam-Schiphol i Amsterdam-Lelystad – Pierwszeństwo w przydziale czasu na start lub lądowanie dla portu lotniczego Lelystad – Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych – Brak indywidualnego oddziaływania – Niedopuszczalność]

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/25

      Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2021 r. – Ryanair i Laudamotion / Komisja
      (Sprawa T-866/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 1008/2008 - Zasady podziału ruchu lotniczego między portami lotniczymi Amsterdam-Schiphol i Amsterdam-Lelystad - Pierwszeństwo w przydziale czasu na start lub lądowanie dla portu lotniczego Lelystad - Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2021/C 382/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia), Laudamotion GmbH (Schwechat, Austria) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida i I.-G. Metaxas-Maranghidis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i W. Mölls, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2019/1585 z dnia 24 września 2019 r. w sprawie ustanowienia zasad podziału ruchu lotniczego na podstawie art. 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 w odniesieniu do portów lotniczych Amsterdam-Schiphol i Amsterdam-Lelystad (Dz.U. 2019, L 246, s. 24).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Postępowanie w sprawie wniosku Królestwa Niderlandów o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

                  3)

                  Ryanair DAC i Laudamotion GmbH zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

                  4)

                  Królestwo Niderlandów pokrywa własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.


title: Sprawa T-79/20: Postanowienie Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – AI / ECDC [Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie – Służba publiczna – Personel ECDC – Mobbing – Artykuł 12a regulaminu pracowniczego – Naruszenie czci – Wniosek o udzielenie wsparcia – Artykuł 24 regulaminu pracowniczego – Oddalenie wniosku – Prawo do bycia wysłuchanym – Brak uprawdopodobnienia – Obowiązek dbałości – Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/25

      Postanowienie Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – AI / ECDC
      (Sprawa T-79/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Służba publiczna - Personel ECDC - Mobbing - Artykuł 12a regulaminu pracowniczego - Naruszenie czci - Wniosek o udzielenie wsparcia - Artykuł 24 regulaminu pracowniczego - Oddalenie wniosku - Prawo do bycia wysłuchanym - Brak uprawdopodobnienia - Obowiązek dbałości - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2021/C 382/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: AI (przedstawiciele: adwokatki L. Levi i A. Champetier)

         Strona pozwana: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (przedstawiciele: A. Iber i J. Mannheim, pełnomocnicy, których wspomagali adwokaci D. Waelbroeck i A. Duron)

         Przedmiot

      Wniesiony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji odmownej Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób z dnia 5 kwietnia 2019 r. w przedmiocie wniosku skarżącego o udzielenie wsparcia z dnia 10 kwietnia 2018 r. oraz w razie potrzeby, decyzji z dnia 4 listopada 2019 r. oddalającej jego zażalenie z dnia 5 kwietnia 2019 r., a także o zasądzenie odszkodowania za poniesioną szkodę.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  AI zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 129 z 20.4.2020.


title: Sprawa T-455/20: Postanowienie Sądu z dnia 15 lipca 2021 r. – Roxtec / EUIPO – Wallmax (Przedstawienie pomarańczowego kwadratu zawierającego siedem czarnych koncentrycznych kręgów) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający pomarańczowy kwadrat zawierający siedem czarnych koncentrycznych kręgów – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego – Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt ii) rozporządzenia WE nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt ii) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/26

      Postanowienie Sądu z dnia 15 lipca 2021 r. – Roxtec / EUIPO – Wallmax (Przedstawienie pomarańczowego kwadratu zawierającego siedem czarnych koncentrycznych kręgów)
      (Sprawa T-455/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający pomarańczowy kwadrat zawierający siedem czarnych koncentrycznych kręgów - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego - Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt ii) rozporządzenia WE nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt ii) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 382/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Roxtec AB (Karlskrona, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci J. Olsson i J. Adamsson)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: V Ruzek, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Wallmax Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Bergmann, F. Ferrari i L. Goglia)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 kwietnia 2020 r. (sprawa R 2385/2018-2), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Wallmax a Roxtec).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Roxtec AB pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

                  3)

                  Wallmax Srl pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 304 z 14.9.2020.


title: Sprawa T-230/21 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 12 lipca 2021 r. – Jalkh / Parlament [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Prawo instytucjonalne – Członek Parlamentu Europejskiego – Przywileje i immunitety – Uchylenie immunitetu parlamentarnego – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru]

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/27

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 12 lipca 2021 r. – Jalkh / Parlament
      (Sprawa T-230/21 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Prawo instytucjonalne - Członek Parlamentu Europejskiego - Przywileje i immunitety - Uchylenie immunitetu parlamentarnego - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
      (2021/C 382/38)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jean-François Jalkh (Gretz-Armainvilliers, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Lorenz i A.M. Dumbrăvan, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparty na 278 TFUE wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Parlamentu TA(2021)0092 z dnia 25 marca 2021 r. w sprawie wniosku o uchylenie skarżącemu immunitetu [2020/2110(IMM)].

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-458/21: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2021 r. – Quantic Dream / EUIPO – Quentia (Q)

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/28

      Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2021 r. – Quantic Dream / EUIPO – Quentia (Q)
      (Sprawa T-458/21)
      (2021/C 382/40)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Quantic Dream (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Grolée)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Quentia GmbH (Gersthofen, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „Q” – zgłoszenie nr 18 069 734

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 czerwca 2021 r. w sprawie R 2070/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie sprzeciwu nr B 3 092 566 od zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 18 069 734 Q z dnia 21 maja 2019 r.;

                  —

                  obciążenie EUIPO lub Quentia GmbH kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniach przed EUIPO i Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 71 ust. 1 lit. a) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  Naruszenie art. 7 TFUE;

                  —

                  Naruszenia art. 58a Statutu Trybunału Sprawiedliwości;

                  —

                  Naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-465/21: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2021 r. – Ionfarma / EUIPO – LG Electronics (AION)

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/30

      Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2021 r. – Ionfarma / EUIPO – LG Electronics (AION)
      (Sprawa T-465/21)
      (2021/C 382/42)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ionfarma, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Correa Rodríguez)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: LG Electronics, Inc. (Seul, Korea Południowa)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „AION” – zgłoszenie nr 17 892 367

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 maja 2021 r. w sprawie R 2223/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i odmowę rejestracji unijnego znaku towarowego AION nr 17 892 367 w odniesieniu do wszystkich towarów;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz LG Electronics, jeżeli przystąpi do niniejszego postępowania w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-459/21: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2021 r. – Calrose Rice / EUIPO – Ricegrowers (Sunwhite)

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/29

      Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2021 r. – Calrose Rice / EUIPO – Ricegrowers (Sunwhite)
      (Sprawa T-459/21)
      (2021/C 382/41)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Calrose Rice (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat H. Raychev)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ricegrowers Ltd (Leeton, Nowa Południowa Walia, Australia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „Sunwhite” – zgłoszenie nr 18 115 808

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 czerwca 2021 r. w sprawie R 2465/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i zwrócenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 18 115 808 SUNWHITE EUIPO w celu dokonania jego rejestracji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta w niniejszej sprawie własnymi kosztami oraz kosztami niniejszego postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą, jak również kosztami postępowania przed Czwartą Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Izba błędnie założyła, że skarżący przyznał w uzasadnieniu, iż porównywane towary z klasy 30 są identyczne;

                  —

                  Izba błędnie ustaliła, że porównywane oznaczenia dzielą swoje elementy;

                  —

                  Izba błędnie ograniczyła swoje wnioski dotyczące porównania oznaczeń na ich słownych elementach, bądź też skupiła się wyłącznie na nich;

                  —

                  Izba niewystarczająco uwzględniła różnice na płaszczyźnie wizualnej między oznaczeniami, wypowiadając się w tej kwestii bardzo ogólnie bez szczegółowego uzasadnienia.


title: Sprawa T-466/21: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2021 r. – Baumberger / EUIPO – Nube (Lío)

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/31

      Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2021 r. – Baumberger / EUIPO – Nube (Lío)
      (Sprawa T-466/21)
      (2021/C 382/43)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dino Baumberger (Wesel, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Fusbahn i D. Dawirs)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Nube, SL (Ibiza, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Lío w kolorach żółtym i czarnym – zgłoszenie nr 14 194 872

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 czerwca 2021 r. w sprawie R 1221/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz w konsekwencji decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 28 kwietnia 2020 r. (decyzja o unieważnieniu prawa do znaku nr 000025762 C);

                  —

                  oddalenie wniosku o unieważnienia prawa do znaku i utrzymanie w mocy rejestracji znaku towarowego nr 14 194 872.

                  —

                  obciążenie EUIPO i Nube SL kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-467/21: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2021 r. – DBM Videovertrieb / EUIPO – Nube (Lío)

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/31

      Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2021 r. – DBM Videovertrieb / EUIPO – Nube (Lío)
      (Sprawa T-467/21)
      (2021/C 382/44)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: DBM Videovertrieb GmbH (Wesel, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Fusbahn i D. Dawirs)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Nube, SL (Ibiza, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Lío w kolorach żółtym i czarnym – zgłoszenie nr 17 225 939

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 czerwca 2021 r. w sprawie R 1220/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz w konsekwencji decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 28 kwietnia 2020 r. (decyzja o unieważnieniu prawa do znaku nr 000025781 C);

                  —

                  oddalenie wniosku o unieważnienia prawa do znaku i utrzymanie w mocy rejestracji znaku towarowego nr 17 225 939.

                  —

                  obciążenie EUIPO i Nube SL kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-472/21: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2021 r. – RTE / ACER

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/32

      Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2021 r. – RTE / ACER
      (Sprawa T-472/21)
      (2021/C 382/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: RTE Réseau de transport de l’électricité (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokat M. Lewitt, B. Byrne, Solicitor, i adwokat D. Vasbeck)

         Strona pozwana: Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji A-001–2021 (wersja skonsolidowana) wydanej w dniu 28 maja 2021 r. przez komisję odwoławczą pozwanej w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej (zwanej dalej „decyzją”), utrzymującej w mocy decyzję pozwanej 30/2020 z dnia 30 listopada 2020 r.;

                  —

                  uwzględnienie żądań skarżącej zawartych w odwołaniu wniesionym przez nią do komisji odwoławczej pozwanej oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy tego, że decyzja jest obarczona naruszeniem prawa, ponieważ utrzymując w mocy decyzję pozwanej 30/2020 z dnia 30 listopada 2020 r., komisja odwoławcza pozwanej niezgodnie z prawem rozszerzyła zakres stosowania art. 16 ust. 13 rozporządzenia w sprawie energii elektrycznej (1) a także art. 74 rozporządzenia CACM (2) i naruszyła podstawową zasadę przyznania ustanowioną w art. 5 ust. 2 TUE.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy tego, że decyzja jest obarczona naruszeniem prawa, ponieważ komisja odwoławcza pozwanej dokonała błędnej wykładni właściwych ram prawnych i niewłaściwie zastosowała parametry wymagane dla przyjęcia wspólnej metodologii podziału kosztów redysponowania i zakupów przeciwnych dla regionu wyznaczenia zdolności przesyłowych Core.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy tego, że decyzja narusza zasadę dobrej administracji i obowiązek uzasadnienia oraz nie spełnia obowiązków prawnych spoczywających na komisji odwoławczej pozwanej jako na instancji odwoławczej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy tego, ze decyzja jest obarczona naruszeniem prawa, ponieważ komisja odwoławcza pozwanej dokonała błędnej wykładni i zastosowania art. 3 rozporządzenia (3), jak również postanowień i zasad prawa Unii dotyczących języków, w jakich pozwana jest zobowiązana wydawać swoje decyzje, w szczególności art. 342 TFUE, art. 3 ust. 3 TUE, art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 44 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ACER (4), zasady pewności prawa i prawa do obrony.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/943 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie rynku wewnętrznego energii elektrycznej (Dz.U 2019, L 158, s. 54).

         (2)  Rozporządzenie Komisji (UE) 2015/1222 z dnia 24 lipca 2015 r. ustanawiające wytyczne dotyczące alokacji zdolności przesyłowych i zarządzania ograniczeniami przesyłowymi (Dz.U. 2015, L 197, s. 24).

         (3)  Rozporządzenie Rady nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U 1958, P 17, s. 385), ostatnio zmienione przez rozporządzenie Rady 517/2013 z dnia 13 maja 2013 r. (Dz.U. 2013 L 158, s. 1).

         (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/942 z dnia 5 czerwca 2019 r. ustanawiające Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (Dz.U. 2019, L 158, s. 22).


title: Sprawa T-474/21: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2021 r. – Schenk Italia / EUIPO – Consorzio per la tutela dei vini Valpolicella (AMICONE)

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/33

      Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2021 r. – Schenk Italia / EUIPO – Consorzio per la tutela dei vini Valpolicella (AMICONE)
      (Sprawa T-474/21)
      (2021/C 382/46)
      Język skargi: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Schenk Italia SpA (Ora, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci D. Caneva i M. Lucchini)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Consorzio per la tutela dei vini Valpolicella (San Pietro in Cariano, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy AMICONE – unijny znak towarowy nr 11 005 725

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 czerwca 2021 r. w sprawie R 2885/2019-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  ustalenie i orzeczenie, że unijny znak towarowy AMICONE nr 11 005 725 nie stanowi przywołania ChNP „Amarone della Valpolicella” w rozumieniu art. 103 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 (1) i nie wchodzi w zakres żadnej z pozostałych podstaw nieważności, bezwzględnych lub względnych, podnoszonych przez Consorzio per la tutela dei vini Valpolicella, w związku z czym jest ważny;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami Consorzio per la tutela dei vini Valpolicella i ewentualnie innych interwenientów.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Błędne wskazanie istotnej części ChNP „Amarone della Valpolicella” dla celów zastosowania art. 103 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013;

                  —

                  Błędne zastosowanie art. 103 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1308/2013 w kontekście oceny przywołania ChNP przez sporny znak towarowy;

                  —

                  Błędne zastosowanie art. 95 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  Znak towarowy AMICONE nie wchodzi w zakres żadnej z pozostałych podstaw nieważności, bezwzględnych lub względnych, podnoszonych przez Consorzio per la tutela dei vini Valpolicella.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. 2013, L 347, s. 671)


title: Sprawa T-477/21: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2021 r. – Glaxo Group / EUIPO – Cipla Europe (Kształt inhalatora)

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/34

      Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2021 r. – Glaxo Group / EUIPO – Cipla Europe (Kształt inhalatora)
      (Sprawa T-477/21)
      (2021/C 382/47)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Glaxo Group Ltd (Brentford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i F. Verhoestraete)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Cipla Europe NV (Antwerpia, Polska)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt inhalatora) –unijny znak towarowy nr 2 179 562

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 maja 2021 r. w sprawie R 1835/2016-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami skarżącego poniesionymi przed Pierwszą Izbą Odwoławczą Urzędu.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 oraz art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) 40/94;

                  —

                  Naruszenie art. 52 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) 207/2009.


title: Sprawa T-478/21: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2021 r. – Les Éditions P. Amaury / EUIPO – Golden Balls (BALLON D’OR)

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/35

      Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2021 r. – Les Éditions P. Amaury / EUIPO – Golden Balls (BALLON D’OR)
      (Sprawa T-478/21)
      (2021/C 382/48)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Les Éditions P. Amaury (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i M. Laborde)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Golden Balls Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy BALLON D’OR – unijny znak towarowy nr 4 226 148

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 czerwca 2021 r. w sprawie R 1073/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  częściowe stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Czwartą Izbą Odwoławczą EUIPO.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009.


title: Sprawa T-482/21: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2021 r. – TenneT TSO i TenneT TSO / ACER

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/35

      Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2021 r. – TenneT TSO i TenneT TSO / ACER
      (Sprawa T-482/21)
      (2021/C 382/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: TenneT TSO GmbH (Bayreuth, Niemcy), TenneT TSO (Arnhem, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci D. Uwer, J. Meinzenbach, P. Rieger, R. Klein i S. Westphal)

         Strona pozwana: Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie całkowitej nieważności decyzji komisji odwoławczej ACER A-001–2021 (wersja skonsolidowana) z dnia 28 maja 2021 r. utrzymującej w mocy decyzję ACER 30/2020 z dnia 30 listopada 2020 r. w sprawie wniosku OSP w regionie wyznaczania zdolności przesyłowych Core dotyczącego metody podziału kosztów redysponowania i zakupów przeciwnych;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy niezgodności z prawem zakresu stosowania potwierdzonej metodologii podziału kosztów redysponowania i zakupów przeciwnych. Zgodnie z tym zakresem stosowania co do zasady „wszystkie” elementy sieci o poziomie kilowoltów 220 i wyższym kwalifikują się do podziału kosztów zgodnie z zasadą „zanieczyszczający płaci” stosownie do art. 16 ust. 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/943 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie rynku wewnętrznego energii elektrycznej (zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie energii elektrycznej”). Jest to niezgodne z prawem. Zakres stosowania metodologii podziału kosztów powinien być zgodny z procesem wyznaczania zdolności przesyłowych, zgodnie z którym jedynie w przypadku elementów sieci o wartości PTDF wynoszącej co najmniej 5 % istnieje techniczna możliwość ograniczenia obrotu transgranicznego, a zatem wprowadzenia wymogu stosowania mających znaczenie transgraniczne środków redysponowania i zakupów przeciwnych.
                  Należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ narusza ona w szczególności art. 16 ust. 13 rozporządzenia w sprawie energii elektrycznej i art. 74 ust. 2 i 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2015/1222 z dnia 24 lipca 2015 r. ustanawiającego wytyczne dotyczące alokacji zdolności przesyłowych i zarządzania ograniczeniami przesyłowymi (zwanego dalej rozporządzeniem „CACM”). Komisja odwoławcza pomija okoliczność, że konieczna jest podstawa prawna, aby rozszerzyć podział kosztów zgodnie z zasadą zanieczyszczający płaci również na elementy sieci o wartości PTDF poniżej 5 %.
                  Taka podstawa prawna jednak nie istnieje. Co więcej, objęcie prawie wszystkich elementów sieci zakresem stosowania przedmiotowej metodologii narusza art. 74 rozporządzenia CACM, ponieważ powoduje niewłaściwe zachęty i jest niezgodne z ustawowymi obowiązkami i zobowiązaniami OSP.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy konieczności stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji za względu na to, że komisja odwoławcza niezgodnie z prawem potwierdziła, iż metoda śledzenia przepływu energii elektrycznej poprzez barwienie („Power Flow Colouring Method”, zwana dalej metodą „PFC”) jest metodą rozkładu przepływów mającą zastosowanie do przedmiotowej metodologii.
                  Metoda PFC jest sprzeczna z celem art. 6 ust. 13 rozporządzenia w sprawie energii elektrycznej polegającym na ustanowieniu zasady zanieczyszczający płaci. Metoda tanie jest oparta na rzeczywistych przepływach fizycznych, tylko raczej na raczej na wynikach rynku wirtualnego. Powszechnie wiadomo jednak, że fizyczne przepływy różnią się od wyników rynkowych. Zatem wynik metody PFC nie pozwala wiarygodnie wskazać rzeczywistego sprawcy odnośnych ograniczeń przesyłowych. W efekcie metoda PFC nie pozwala też na stworzenie odpowiednich zachęt do zarządzania ograniczeniami przesyłowymi, działań zaradczych i skutecznych inwestycji, wbrew art. 74 rozporządzenia CACM. Co więcej, komisja odwoławcza nie dokonała należytej oceny aspektów technicznych, co prowadzi do niezgodności metody PFC z prawem i do niewiarygodnych wniosków wyciągniętych na podstawie nie dokonała należytej oceny.
                  W odniesieniu do rozkładu przepływów komisja odwoławcza również niezgodnie z prawem potwierdziła pewne założenia, które powinny mieć zastosowania jedynie do procesu rozkładu przepływów na elementach sieci wysokiego napięcia prądu stałego (sieci HVDC). Założenia te są fizycznie nieuzasadnione, sprzeczne z art. 16 ust. 13 rozporządzenia w sprawie energii elektrycznej i powodują wzrost kosztów alokacji do elementów sieci HVDC. Ponadto założenia te powodują nierówne traktowanie elementów sieci HVDC w stosunku do elementów sieci prądu przemiennego (sieci AC). Komisja odwoławcza nie dokonała należytej oceny tych założeń dotyczących sieci HVDC i wyciągnęła niewiarygodne wnioski na podstawie niewystarczających dowodów.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy konieczności stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji za względu na to, że niezgodnie z prawem potwierdza ona wspólny pułap przepływów kołowych ustalony przez ACER jako 10 % na podstawie estymacji kosztów. Jest to niezgodne z art. 16 ust. 13, ponieważ pułap ten nie jest oparty na rzeczywistych danych dotyczących poziomu przepływów kołowych, jaki istniałby, gdyby strukturalnych ograniczeń przesyłowych nie było. ACER nie jest właściwy do określenia pułapu jako 10 %. Pułap ten nie uwzględnia również art. 16 ust. 8 rozporządzenia w sprawie energii elektrycznej, zgodnie z którym operatorzy systemów przesyłowych mogą wykorzystać do 30 % na potrzeby przepływów wewnętrznych, marginesów niezawodności i przepływów kołowych. Ponadto dokonana przez komisję odwoławczą ocena jest oparta na błędach faktycznych i tworzy nieodpowiednie zachęty do inwestycji sieciowych, wbrew art. 74 rozporządzenia CACM. Co więcej, komisja odwoławcza naruszyła prawo, stwierdzając, że art. 16 ust. 13 rozporządzenia w sprawie energii elektrycznej wymaga pułapu przepływów kołowych jedynie dla obszaru rynkowego, nie zaś dla granic obszaru rynkowego.


title: Sprawa T-49/21: Postanowienie Sądu z dnia 13 lipca 2021 r. – PZ / Komisja

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/37

      Postanowienie Sądu z dnia 13 lipca 2021 r. – PZ / Komisja
      (Sprawa T-49/21) (1)

      (2021/C 382/50)
      Język postępowania: angielski
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 128 z 12.4.2021.


title: Sprawa C-403/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiliul Naţional de Soluţionare a Contestaţiilor (Rumunia) w dniu 29 czerwca 2021 r. – SC NV Construct SRL / Judeţul Timiş

text:
               4.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 401/3

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiliul Naţional de Soluţionare a Contestaţiilor (Rumunia) w dniu 29 czerwca 2021 r. – SC NV Construct SRL / Judeţul Timiş
      (Sprawa C-403/21)
      (2021/C 401/03)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Consiliul Naţional de Soluţionare a Contestaţiilor

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SC NV Construct SRL

         Strona pozwana: Judeţul Timiş

         Interwenient: SC Proiect Construct Regiunea Transilvania SRL

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy art. 58 dyrektywy [2014/24 (1)], zasadę proporcjonalności i zasadę odpowiedzialności należy interpretować w ten sposób, że instytucja zamawiająca ma prawo do ustalenia kryteriów zdolności technicznej, to znaczy do dokonania oceny konieczności uwzględnienia, lub nie, w dokumentacji przetargowej kryteriów zdolności technicznej i zawodowej oraz zdolności do prowadzenia działalności technicznej i zawodowej, która wynika z przepisów ustaw szczególnych, dla czynności o znikomej wadze w ramach zamówienia?

                  2)

                  Czy zasady przejrzystości i proporcjonalności stają na przeszkodzie uzupełnieniu z mocy prawa dokumentacji przetargowej kryteriami kwalifikacyjnymi wynikającymi z przepisów szczególnych mających zastosowanie do czynności związanych z udzielanym zamówieniem, które nie były przewidziane w dokumentacji przetargowej i których instytucja zamawiająca zdecydowała się nie nakładać na wykonawców?

                  3)

                  Czy art. 63 wspomnianej dyrektywy i zasada proporcjonalności stoją na przeszkodzie wykluczeniu z postępowania [przetargowego] oferenta, który nie wyznaczył nominalnie wykonawcy jako podwykonawcy w celu wykazania, że spełnione są określone kryteria dotyczące zdolności technicznej i zawodowej oraz zdolności prowadzenia działalności technicznej i zawodowej, które wynikają z przepisów ustaw szczególnych, nieprzewidzianych w dokumentacji przetargowej, jeżeli dany oferent wybrał inną umowną formę zaangażowania specjalistów w realizację zamówienia, a mianowicie umowę na dostawę/świadczenie usług, lub złożył oświadczenie o dyspozycyjności ze ich strony? Czy prawo do określenia własnej organizacji i stosunków umownych grupy przysługuje wykonawcy i istnieje możliwość zaangażowania w zamówienie niektórych usługodawców/dostawców, biorąc pod uwagę, że taki usługodawca nie należy do podmiotów, na zdolnościach których oferent zamierza polegać celem wykazania zgodności z odpowiednimi kryteriami?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65)


title: Sprawa C-409/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad (Bułgaria) w dniu 2 lipca 2021 r. – „DELID” EOOD / Izpalnitelen direktor na Darzhaven fond „Zemedelie”

text:
               4.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 401/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad (Bułgaria) w dniu 2 lipca 2021 r. – „DELID” EOOD / Izpalnitelen direktor na Darzhaven fond „Zemedelie”
      (Sprawa C-409/21)
      (2021/C 401/04)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Varhoven administrativen sad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną:„DELID” EOOD

         Druga strona postępowania: Izpalnitelen direktor na Darzhaven fond „Zemedelie”

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy jest zgodne z art. 17 rozporządzenia nr 1305/2013 (1), że przepis krajowy, taki jak art. 26 Naredba nr 9/2015, w którym ustanowiono warunek wsparcia dla wnioskodawców ubiegających się o to wsparcie w ramach poddziałania 4.1 „Pomoc na inwestycje w gospodarstwach rolnych” działania „Inwestycje w środki trwałe” Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014–2020, przewiduje przedstawienie zaświadczenia o zarejestrowaniu gospodarstwa hodowlanego na firmę wnioskodawcy, jako dowodu wykonywania – przed złożeniem wniosku o wsparcie – działalności hodowlanej w zorganizowanym przez wnioskodawcę gospodarstwie rolnym w rozumieniu art. 4 rozporządzenia nr 1307/2013 (2), czy też dla celów tego rozporządzenia wystarczające jest wykazanie przez właściciela gospodarstwa rolnego, że jest on w trakcie uzyskiwania niezbędnej rejestracji gospodarstwa hodowlanego na swoją firmę?

                  2)

                  Czy warunek zawarty w przepisie krajowym takim jak art. 8 ust. 1 pkt 2 Naredba nr 9 z dnia 21 marca 2015 r. w sprawie stosowania poddziałania 4.1 „Pomoc na inwestycje w gospodarstwach rolnych” w ramach działania 4 „Inwestycje w środki trwałe” Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014–2020, zgodnie z którym wnioskodawcy muszą wykazać minimalną standardową produkcję danego gospodarstwa rolnego w momencie składania wniosku o przyznanie pomocy, która nie może być niższa niż równowartość 8000 EUR w lewach (BGN), uznaje się za zgodny z celem wsparcia w ramach działania „Inwestycje w środki trwałe” określonym w art. 17 rozporządzenia nr 1305/201[3], z priorytetami unijnymi w zakresie rozwoju obszarów wiejskich określonymi w art. 5 rozporządzenia nr 1305/2013 oraz z pojęciem standardowej produkcji gospodarstwa w rozumieniu uchylonego rozporządzenia Komisji nr 1242/2008 (3) z dnia 8 grudnia 2008 r. ustanawiającego wspólnotową typologię gospodarstw rolnych?

                  3)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy należy przyjąć, że właściciele gospodarstw rolnych, którzy są nowo zarejestrowani w momencie składania wniosku o przyznanie pomocy w ramach działania „Inwestycje w środki trwałe”, mają być wykluczeni ze wsparcia finansowego na podstawie rozporządzenia nr 1306/2013 (4)?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz.U. 2013, L 347, s. 487).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. 2013, L 347, s. 608).

         (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1242/2008 z dnia 8 grudnia 2008 r. ustanawiające wspólnotową typologię gospodarstw rolnych (Dz.U. 2008, L 335, s. 3).

         (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie systemu finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549).


title: Sprawa C-412/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Satu Mare (Rumunia) w dniu 6 lipca 2021 r. – Dual Prod SRL / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Cluj-Napoca – Comisia regională pentru autorizarea operatorilor de produse supuse accizelor armonizate

text:
               4.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 401/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Satu Mare (Rumunia) w dniu 6 lipca 2021 r. – Dual Prod SRL / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Cluj-Napoca – Comisia regională pentru autorizarea operatorilor de produse supuse accizelor armonizate
      (Sprawa C-412/21)
      (2021/C 401/05)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Satu Mare

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Dual Prod SRL

         Strona pozwana: Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Cluj-Napoca – Comisia regională pentru autorizarea operatorilor de produse supuse accizelor armonizate

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy art. 48 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej odnoszące się do zasady domniemania niewinności w związku z art. 16 ust. 1 dyrektywy 2008/118/WE (1) można interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one sytuacji prawnej takiej jak w niniejszej sprawie, w której środek administracyjny polegający na zawieszeniu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie produkcji alkoholu może zostać orzeczony w oparciu o zwykłe domniemania stanowiące przedmiot toczącego się dochodzenia karnego, bez wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie karnej?

                  2)

                  Czy przepisy art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej odnoszące się do zasady ne bis in idem w związku z art. 16 ust. 1 dyrektywy 2008/118/WE można interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one sytuacji prawnej takiej jak w niniejszej sprawie, w której w związku z tymi samymi okolicznościami faktycznymi nakłada się na tę samą osobę dwie sankcje tego samego rodzaju (zawieszenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie produkcji alkoholu), które różnią się jedynie czasem ich trwania?

         (1)  Dyrektywa Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylająca dyrektywę 92/12/EWG (Dz.U. 2009, L 9, s. 12).


title: Sprawa C-431/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Bremen (Niemcy) w dniu 15 lipca 2021 r. – X GmbH & Co. KG / Finanzamt Bremen

text:
               4.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 401/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Bremen (Niemcy) w dniu 15 lipca 2021 r. – X GmbH & Co. KG / Finanzamt Bremen
      (Sprawa C-431/21)
      (2021/C 401/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Bremen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: X GmbH & Co. KG

         Strona pozwana: Finanzamt Bremen

         Pytanie prejudycjalne

      Czy gwarantujące swobodę przedsiębiorczości przepisy art. 43 TWE względnie art. 49 TFUE (lub gwarantujące swobodę przepływu usług przepisy art. 49 TWE względnie art. 56 TFUE) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na mocy których w sytuacjach dotyczących transakcji związanych z elementem zagranicznym podatnik jest zobowiązany do sporządzenia ewidencji dotyczącej rodzaju i treści jego stosunków handlowych z podmiotami powiązanymi obejmującej również ekonomiczne i prawne podstawy dla zgodnego z zasadą ceny rynkowej uzgadniania cen i innych warunków umów z podmiotami powiązanymi, i na mocy których w przypadku gdy podatnik nie przedstawi wymienionej ewidencji na żądanie administracji podatkowej lub przedstawiona ewidencja jest bezużyteczna, nie tylko ustanawia się wzruszalne domniemanie, że jego dochód podlegający opodatkowaniu w Niemczech, którego ustaleniu służy rzeczona ewidencja, jest wyższy niż jego zadeklarowany dochód, i jeżeli w takich przypadkach organ podatkowy jest zobowiązany dokonać oszacowania i dochód ten można określić jedynie w określonych ramach, w szczególności tylko na podstawie widełek cenowych, ramy te można wyczerpać na niekorzyść podatnika, lecz również ustala się ponadto dopłatę do podatku, która wynosi co najmniej 5 procent i maksymalnie 10 procent ustalonego dochodu, jednakże co najmniej 5 000 EUR, a w przypadku przedstawienia użytecznej ewidencji po terminie do 1 000 000 EUR, jednakże co najmniej 100 EUR za każdy pełny dzień przekroczenia terminu, przy czym od ustalenia dopłaty odstępuje się tylko wtedy, gdy niewykonanie obowiązków w zakresie ewidencjonowania jest usprawiedliwione lub wina jest znikoma?


title: Sprawa C-493/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 11 sierpnia 2021 r. – K.M. / The Director of Public Prosecutions

text:
               4.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 401/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 11 sierpnia 2021 r. – K.M. / The Director of Public Prosecutions
      (Sprawa C-493/21)
      (2021/C 401/07)
      Język postępowania: angileski

         Sąd odsyłający

      Court of Appeal

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: K.M.

         Druga strona postępowania: The Director of Public Prosecutions

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 89 lub 90 rozporządzenia (1) oraz wymogi proporcjonalności wynikające z karty i prawa Unii wymagają, aby sąd wydający wyrok skazujący dysponował swobodą uznania w zakresie dostosowania, zmiany lub złagodzenia zakresu orzeczenia przepadku połowu i narzędzi połowowych, w szczególności przy uwzględnieniu okoliczności, o których mowa w art. 89 i 90 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009?

                  2)

                  Uwzględniając potencjalny wpływ automatycznego bezwzględnego przepadku całości połowu i narzędzi połowowych na źródło utrzymania kapitana, czy przepis prawa krajowego taki jak art. 28 ust. 5 lit. b) (2), który nie zezwala sądowi krajowemu na zbadanie jakiegokolwiek wpływu na prawo do zarobkowania osoby skazanej, po przedstawieniu aktu oskarżenia, za popełnienie czynu zabronionego sprzecznego z tym artykułem i rozporządzeniem (z wyjątkiem zbadania, jaka grzywna byłaby odpowiednia), można uznać za zgodny z rozporządzeniem, kartą i prawem Unii, biorąc pod uwagę podstawowe prawo kapitana do wykonywania zawodu?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dx.U 2009, L 343, s. 1).

         (2)  Sea Fisheries and Maritime Jurisdiction Act 2006 (ustawy z 2006 r. o rybołówstwie morskim i jurysdykcji morskiej).


title: Sprawa T-500/19: Postanowienie Sądu z dnia 20 lipca 2021 r. – Coravin / EUIPO – Cora (CORAVIN) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wcześniejszego krajowego znaku towarowego służącego za podstawę zaskarżonej decyzji – Umorzenie postępowania]

text:
               4.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 401/7

      Postanowienie Sądu z dnia 20 lipca 2021 r. – Coravin / EUIPO – Cora (CORAVIN)
      (Sprawa T-500/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wcześniejszego krajowego znaku towarowego służącego za podstawę zaskarżonej decyzji - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 401/08)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Coravin, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat F. Valentin)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Cora (Marne-la-Vallée, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Georges-Picot)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 kwietnia 2021 r. (sprawa R 2385/2016-1), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Cora a Coravin.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 288 z 26.8.2019.


title: Sprawa T-249/21 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 28 lipca 2021 r. – SN/Parlament [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Członek Parlamentu Europejskiego – Zwrot dodatków wypłaconych z tytułu zwrotu kosztów zatrudnienia asystentów parlamentarnych – Wniosek o zawieszenie wykonania – Uchybienie wymogom formalnym – Niedopuszczalność – Brak pilnego charakteru]

text:
               4.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 401/7

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 28 lipca 2021 r. – SN/Parlament
      (Sprawa T-249/21 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Członek Parlamentu Europejskiego - Zwrot dodatków wypłaconych z tytułu zwrotu kosztów zatrudnienia asystentów parlamentarnych - Wniosek o zawieszenie wykonania - Uchybienie wymogom formalnym - Niedopuszczalność - Brak pilnego charakteru)
      (2021/C 401/09)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: SN (przedstawiciel: P. Eleftheriadis, barrister)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Görlitz i M. Ecker, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE mający na celu zawieszenie wykonania decyzji Parlamentu z dnia 21 grudnia 2020 r. w sprawie odzyskania nienależycie wypłaconej kwoty w wysokości 196 199,84 EUR a także wydanej w następstwie tej decyzji noty obciążeniowej nr 7010000021 z dnia 15 stycznia 2021 r.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-377/21: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2021 r – Eurecna / Komisja

text:
               4.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 401/8

      Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2021 r – Eurecna / Komisja
      (Sprawa T-377/21)
      (2021/C 401/10)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Eurecna (Wenecja, Włochy) (przedstawiciel: R. Sciaudone, avvocato)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 kwietnia 2021 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), w której Komisja, potwierdzając wcześniejszą decyzję odmowną z dnia 3 marca 2021 r., oddaliła wniosek skarżącej o udzielenie dostępu do sprawozdania końcowego, wraz z załącznikami, sporządzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w wyniku dochodzenia OC/2019/0766;

                  —

                  nakazanie Komisji przedstawienia sprawozdania OLAF-u wraz z załącznikami oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący błędnej wykładni skutków wynikających z dostępu do sprawozdania OLAF-u.
                  W tym względzie skarżąca podnosi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ dostęp do sprawozdania OLAF-u nie mógłby, zgodnie z art. 10 ust. 1 i art. 2 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 (1), wejść do „domeny publicznej”.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001.
                  W tym względzie skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła art. 4 ust 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, tak jak jest on interpretowany w orzecznictwie, zgodnie z którym w przypadku, gdy adresat sprawozdania OLAF-u zamierza podjąć działania na szkodę osób zainteresowanych, osoby te mają prawo dostępu do przedmiotowego sprawozdania.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001 i zasady proporcjonalności.
                  W tym względzie skarżąca podnosi, że nigdy nie wnosiła o przekazanie danych osobowych osób fizycznych, wobec czego wszelkie dane osobowe występujące ewentualnie w sprawozdaniu mogły być właściwie chronione za pomocą bardzo prostej operacji ukrycia danych.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący błędnego zastosowania i błędnej wykładni art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001.
                  W tym względzie skarżąca podnosi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ pozwana nie sprawdziła, czy w danym przypadku można było udzielić dostępu częściowego.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.
                  W tym względzie skarżąca podnosi, że pozwana w żaden sposób nie uzasadniła zastosowania wyjątku, o którym jest mowa w art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący niesłusznego wykluczenia interesu publicznego przemawiającego za ujawnieniem.
                  W tym względzie skarżąca podnosi, że pozwana błędnie interpretuje prawo do obrony jako zwykły interes strony, nie biorąc pod uwagę, że aby odpowiedzieć na żądanie Dyrekcji Generalnej ds. Współpracy Międzynarodowej i Rozwoju (DG DEVCO) dotyczące zwrotu finansowego, skarżąca potrzebowała dostępu do sprawozdania OLAF-u.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).


title: Sprawa T-379/21: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2021 r. – Vendrame / Komisja

text:
               4.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 401/9

      Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2021 r. – Vendrame / Komisja
      (Sprawa T-379/21)
      (2021/C 401/11)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Michele Vendrame (Wenecja, Włochy) (przedstawiciel: adwokat R. Sciaudone)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 kwietnia 2021 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), w której Komisja, potwierdzając poprzednią decyzję odmowną z dnia 3 marca 2021 r., oddaliła wniosek skarżącej o udzielenie dostępu do sprawozdania końcowego wraz z załącznikami, sporządzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w następstwie zakończenia dochodzenia OC/2019/0766;

                  —

                  nakazanie Komisji przedłożenia sprawozdania OLAF-u wraz z załącznikami; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący błędnej interpretacji konsekwencji wynikających z dostępu do sprawozdania OLAF-u.
                  W tym względzie skarżąca podnosi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ sprawozdanie OLAF-u nie mogło, w świetle art. 10 ust. 1 i art. 2 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 (1), zostać udostępnione w „domenie publicznej”.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001.
                  W tym względzie skarżąca podnosi, że strona pozwana naruszyła art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 w świetle wykładni nadanej mu w orzecznictwie, zgodnie z którą w sytuacji, gdy adresat sprawozdania OLAF-u zamierza przyjąć akty niekorzystne dla osób zainteresowanych, osoby te mają prawo dostępu do rzeczonego sprawozdania.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001 oraz zasady proporcjonalności.
                  W tym względzie skarżąca podnosi, że nigdy nie wnioskowała o przekazanie danych osobowych osób fizycznych, w związku z czym ewentualne dane osobowe, które mogą znajdować się w sprawozdaniu, mogą być chronione w drodze powszechnie stosowanej praktyki zaczernienia.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący błędnego zastosowania i interpretacji art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001.
                  W tym względzie skarżąca podnosi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ pozwana nie zbadała, czy w praktyce możliwe jest przyznanie dostępu częściowego.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.
                  W tym względzie skarżąca podnosi, że pozwana nie przedstawiła żadnego uzasadnienia dla zastosowania wyjątku przewidzianego w art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001.

                  6.

                  Zarzut szósty, dotyczący błędnego wykluczenia interesu publicznego w ujawnieniu informacji.
                  W tym względzie skarżąca podnosi, że pozwana błędnie zinterpretowała prawo do obrony jako interes jedynie strony, nie biorąc pod uwagę, że prawo do obrony jest kamieniem węgielnym państwa prawa i jako takie zapewnia bezpieczeństwo i ochronę społeczności, a nie tylko wyizolowanej jednostki.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43; sprostowania: Dz.U. 2010, L 271, s. 20, Dz.U. 2013, L 333, s. 83).


title: Sprawa T-411/21: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2021 r. — Alfa Acciai / Komisja

text:
               4.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 401/10

      Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2021 r. — Alfa Acciai / Komisja
      (Sprawa T-411/21)
      (2021/C 401/12)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Alfa Acciai SpA (Brescia, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci D. Fosselard, D. Slater i G. Carnazza)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  — i.

                  zasądzenie od Unii, reprezentowanej przez Komisję, zapłaty odsetek za zwłokę od kwoty 7 175 000 EUR według stopy procentowej ustalonej przez Europejski Bank Centralny (EBC) do jego głównych operacji refinansowych, obowiązującej pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, w którym przypada termin płatności, powiększonej o trzy i pół punktu procentowego, za okres od dnia 9 marca 2010 r. do dnia 14 listopada 2017 r., po odliczeniu odsetek w wysokości 260 968,15 EUR otrzymanych już przez stronę skarżącą, czyli kwoty w wysokości 2 222 073,29 EUR, lub — tytułem żądania ewentualnego — zapłaty odsetek za zwłokę obliczonych według stopy procentowej uznanej przez Sąd za odpowiednią;

                  — ii.

                  zasądzenie od Unii, reprezentowanej przez Komisję, zapłaty odsetek za zwłokę od kwoty żądanej w pkt (i) powyżej, za okres od dnia 14 listopada 2017 r. do dnia rzeczywistej zapłaty, według stopy procentowej ustalonej przez EBC dla jego głównych operacji refinansowych, obowiązującej pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, w którym przypada termin płatności, powiększonej o trzy i pół punktu procentowego lub — tytułem żądania ewentualnego — według stopy procentowej uznanej przez Sąd za odpowiednią;

                  — iii.

                  tytułem żądania ewentualnego w stosunku do pkt (ii) powyżej, zasądzenie od Unii, reprezentowanej przez Komisję, zapłaty odsetek za zwłokę od kwoty, o której mowa w pkt (i), za okres od dnia 2 marca 2021 r. do dnia rzeczywistej zapłaty, według stopy procentowej ustalonej przez EBC dla jego głównych operacji refinansowych, obowiązującej pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, w którym przypada termin płatności, powiększonej o trzy i pół punktu procentowego lub — tytułem żądania ewentualnego — według stopy procentowej uznanej przez Sąd za odpowiednią;

                  — iv.

                  dodatkowo lub tytułem żądania ewentualnego — stwierdzenie nieważności powiadomienia Komisji z dnia 30 kwietnia 2021 r., Ref. Ares(2021) 2904247;

                  — v.

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący wniosku o odszkodowanie, oparty na błędnym wykonaniu przez Komisję wyroku z dnia 21 września 2017 r., Ferriera Valsabbia i in./Komisja (C-86/15 P i C-87/15 P, EU:C:2017:717), z naruszeniem art. 266 akapit pierwszy TFUE i art. 41 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
                  W tym względzie strona skarżąca podnosi, że Komisja nie zapłaciła w pełnej wysokości odsetek za zwłokę od kwoty kary zwróconej w następstwie tego wyroku.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący wniosku o stwierdzenie nieważności, oparty na: naruszeniu i błędnym zastosowaniu art. 266 i 296 TFUE; naruszeniu i błędnym zastosowaniu art. 46 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej; braku uzasadnienia pisma Komisji z dnia 30 kwietnia 2021 r.; naruszeniu prawa i oczywistym błędzie w ocenie.
                  W tym względzie strona skarżąca twierdzi, że pismo, w którym Komisja odmówiła zapłaty odsetek za zwłokę, nie zostało wystarczająco uzasadnione i narusza zasady dotyczące przedawnienia.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący wniosku o stwierdzenie nieważności, oparty na naruszeniu i błędnym zastosowaniu art. 266 TFUE oraz rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012 (1).
                  W tym względzie strona skarżąca twierdzi, że art. 85a ust. 2 rozporządzenia delegowanego (WE, EURATOM) nr 2342/2002 (2), na który Komisja powołała się w swoim piśmie z dnia 30 kwietnia 2021 r., nie obowiązywał już w chwili zwrotu kary, a zatem nie mógł już zostać zastosowany.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii 2012, L 362, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Komisji (WE, EURATOM) nro2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 357, s. 1).


title: Sprawa T-414/21: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2021 r. – Ferriere Nord / Komisja

text:
               4.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 401/11

      Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2021 r. – Ferriere Nord / Komisja
      (Sprawa T-414/21)
      (2021/C 401/13)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Ferriere Nord SpA (Osoppo, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci W. Viscardini, G. Donà i B. Comparini)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  1.

                              a)

                              zasądzenie (na podstawie art. 266 akapit drugi, art. 268 i art. 340 akapit drugi TFUE) od Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję Europejską, zapłaty 1 096 814,68 EUR (lub – tytułem żądania ewentualnego – innej kwoty ewentualnie ustalonej przez Sąd w wypadku zastosowania innej stopy procentowej niż stopa wskazana poniżej) – kwoty wynikającej z zastosowania stopy refinansowania (w wysokości 1 %) Europejskiego Banku Centralnego (BCE) obowiązującej w dniu 9 marca 2010 r., powiększonej o 3,5 punktu procentowego, za okres od dnia 9 marca 2010 r. do dnia 25 października 2017 r. (po odliczeniu kwoty 129 847,10 EUR już wypłaconej tytułem „narosłych” odsetek) – jako odszkodowania za szkody poniesione przez Ferriere Nord S.p.A. z powodu braku zapłaty (z naruszeniem art. 266 akapit pierwszy TFUE) odsetek za zwłokę należnych w związku z grzywną [nałożoną na tę spółkę w decyzjach Komisji Europejskiej C(2009) 7492 final z dnia 30 września 2009 r. i C(2009) 9912 final z dnia 8 grudnia 2009 r.] zapłaconą tymczasowo przez tę spółkę w dniu 9 marca 2010 r. i zwróconą przez Komisję Europejską w dniu 25 października 2017 r. w następstwie wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 września 2017 r. w sprawie C-88/15 P;
                              w związku z powyższym,

                              b)

                              zasądzenie od Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję Europejską, zapłaty dalszej kwoty tytułem kapitalizacji kwoty odszkodowania, o której mowa w lit. a) powyżej, począwszy od dnia 25 października 2017 r. (lub – tytułem żądania ewentualnego – od innej daty ewentualnie ustalonej przez Sąd) do dnia całkowitej i rzeczywistej zapłaty, którą to kwotę należy obliczyć według stopy procentowej ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla jego głównych operacji refinansowych, powiększonej o 3,5 punktu procentowego (lub – tytułem żądania ewentualnego – według innej stopy procentowej ewentualnie ustalonej przez Sąd);

                  2.

                  stwierdzenie nieważności (na podstawie art. 263 TFUE) pisma Komisji Europejskiej (Dyrekcja Generalna ds. Budżetu) Ares(2021)2904048 z dnia 30 kwietnia 2021 r.;

                  3.

                  w każdym wypadku obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, jeden mający na celu uzyskanie odszkodowania (1), zaś drugi – stwierdzenie nieważności zaskarżonego pisma (2).

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący bezprawności zachowania Komisji z powodu naruszenia art. 266 akapit pierwszy TFUE (oraz art. 83 rozporządzenia nr 1268/2012 (1) lub ewentualnie art. 86 rozporządzenia nr 2342/2002 (2))

                              —

                              W tym względzie strona skarżąca twierdzi, że aby wykonać w pełni (w rozumieniu art. 266 akapit pierwszy TFUE) wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 września 2017 r. w sprawie C-88/15 P (którym zgodnie z art. 101 TFUE stwierdzono nieważność decyzji z 2009 r. w sprawie kontroli), Komisja powinna była zwrócić Ferriere Nord nie tylko grzywnę zapłaconą tymczasowo w 2010 r., ale także związane z nią odsetki za zwłokę, obliczone według stopy procentowej przewidzianej w art. 83 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1268/2012, czyli stopy procentowej ustalonej przez EBC dla jego głównych operacji refinansowych, obowiązującej pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, w którym przypada termin płatności, powiększonej o 3,5 punktu procentowego. Tymczasem w dniu 25 października 2017 r. Komisja zapłaciła tytułem odsetek jedynie „narosłe” odsetki w rozumieniu art. 90 ust. 4 rozporządzenia nr 1268/2012 jako przychody uzyskane z rachunku bankowego, na który wpłaciła tymczasowo kwotę grzywny. Brak zapłaty odsetek za zwłokę stanowi naruszenia prawa pierwotnego Unii (art. 266 akapit pierwszy TFUE), co skutkuje odpowiedzialnością pozaumowną Komisji. Kwota odszkodowania należna ze wskazanych powyżej względów powinna następnie stanowić przedmiot kapitalizacji od dnia, w którym zostały zapłacone tylko „narosłe” odsetki, do dnia rzeczywistej zapłaty.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 46 statutu, a tym samym art. 266 akapit pierwszy 1 TFUE (oraz art. 83 rozporządzenia nr 1268/2012 lub ewentualnie art. 86 rozporządzenia nr 2342/2002)

                              —

                              W tym względzie strona skarżąca twierdzi, że w piśmie z dnia 30 kwietnia 2021 r. Komisja oświadczyła, iż nie może/chce przychylić się do wniosku prejudycjalnego o odszkodowanie złożonego przez Ferriere Nord na podstawie art. 46 statutu Trybunału, ponieważ upłynął przewidziany tam pięcioletni termin przedawnienia, jako że – zdaniem tej instytucji – zdarzeniem powodującym powstanie odpowiedzialności pozaumownej (a zatem momentem rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia) była tymczasowa zapłata grzywny, co miało miejsce w 2010 r. Ferriere Nord twierdzi natomiast, że zdarzeniem powodującym powstanie odpowiedzialności jest fakt, iż w dniu 25 października 2017 r. – gdy grzywna została zwrócona w wykonaniu wyroku z 2017 r. – Komisja nie zapłaciła odsetek za zwłokę przewidzianych w art. 83 rozporządzenia nr 1268/2012, lecz zapłaciła jedynie „narosłe” odsetki na podstawie art. 90 tego rozporządzenia. Takie naruszenie art. 266 akapit pierwszy TFUE stanowi bezprawne zachowanie Komisji i uzasadnia jej odpowiedzialność pozaumowną, w związku z czym pięcioletni termin przedawnienia przewidziany w art. 46 statutu zaczyna biec od momentu tego naruszenia.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii 2012, L 362, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Komisji (WE, EURATOM) nro2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 357, s. 1).


title: Sprawa T-415/21: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2021 r. – Banca Popolare di Bari / Komisja

text:
               4.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 401/13

      Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2021 r. – Banca Popolare di Bari / Komisja
      (Sprawa T-415/21)
      (2021/C 401/14)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Banca Popolare di Bari SpA (Bari, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Zoppini, G. Roberti, I. Perego i G. Parisi)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zasądzenie od Unii, reprezentowanej przez Komisję, zapłaty na rzecz strony skarżącej kwoty 280 mln EUR tytułem odszkodowania za szkody majątkowe oraz odpowiedniej kwoty tytułem zadośćuczynienia za szkody niemajątkowe, spowodowane decyzją Komisji (UE) 2016/1208 z dnia 23 grudnia 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.39451 (2015/C) (ex 2015/NN) wdrożonej przez Włochy na rzecz banku Tercas;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący bezprawności zachowania Komisji

                              —

                              Strona skarżąca powołuje się w tym względzie na wystarczająco istotne naruszenie, jako że przy wydawaniu decyzji Komisja nie dysponowała uznaniem, gdyż art. 107 ust. 1 TFUE jest normą bezpośrednio skuteczną, precyzyjną i bezwarunkową, oraz popełniła oczywiste błędy w ocenie. Ponadto Komisja oparła się na niewystarczającym materiale dowodowym oraz przeinaczyła orzecznictwo unijne przyjęte najpierw przez Sąd (sprawy Włochy i in./Komisja, T-98/16, T-196/16 i T-198/16), a następnie przez Trybunał (sprawa Komisja/Włochy i in., C-425/19 P).

                              —

                              Normy naruszone przez decyzję stanowią normy, które przyznają uprawnienia jednostkom, z naruszeniem wolności prowadzenia działalności gospodarczej i prawa podstawowego do dobrej administracji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący krzywdy i szkody majątkowej wyrządzonej stronie skarżącej wskutek bezprawnego zachowania Komisji

                              —

                              Strona skarżąca twierdzi w tym względzie, że decydującym czynnikiem, który spowodował pogorszenie zaufania klientów banku i poniesione przez bank straty, w braku innych możliwych czynników była decyzja Komisji; decyzja ta uniemożliwiła projekt integracyjny podmiotów Tercas i Caripe oraz projekt interwencyjny Międzybankowego Funduszu Gwarantowania Depozytów (FITD).


title: Sprawa T-437/21: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2021 r. – Greenwich Polo Club / EUIPO – Lifestyle Equities (GREENWICH POLO CLUB)

text:
               4.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 401/13

      Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2021 r. – Greenwich Polo Club / EUIPO – Lifestyle Equities (GREENWICH POLO CLUB)
      (Sprawa T-437/21)
      (2021/C 401/15)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Greenwich Polo Club, Inc. (Greenwich, Connecticut, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat R. Zammitt)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Lifestyle Equities CV (Amsterdam, Niderlandy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „GREENWICH POLO CLUB” – zgłoszenie nr 17 791 153

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 maja 2021 r. w sprawie R 300/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i nakazanie rejestracji spornego znaku towarowego w odniesieniu do spornych towarów (a także pozostałych towarów, które nie zostały objęte odwołaniem) albo, tytułem ewentualnym, przekazanie sprawy do EUIPO w celu ponownego jej rozpoznania;

                  —

                  nakazanie zwrotu kosztów poniesionych przez skarżącą w związku z odwołaniem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-450/21: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – Hiszpania / Komisja

text:
               4.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 401/14

      Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – Hiszpania / Komisja
      (Sprawa T-450/21)
      (2021/C 401/16)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: S. Jiménez García i J. Rodríguez de la Rúa Puig, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2021/988 z dnia 16 czerwca 2021 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1), w odniesieniu do niektórych wydatków poniesionych przez Królestwo Hiszpanii.

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia kontroli poprawności obliczenia pomocy, w tym stosowania kar administracyjnych (kluczowego mechanizmu kontroli), ze względu na to, że dokonana przez Komisję interpretacja art. 31 ust. 3 rozporządzenia delegowanego nr 640/2014 (2) w związku z art. 53 ust. 4 rozporządzenia delegowanego nr 639/2014 (3) jest niezgodna z zasadą proporcjonalności.
                  Zarzut ten dzieli się na cztery części (A-D):

                              —

                              A: Nieuzasadnione zastosowanie kar administracyjnych za naruszenia wymogów dotyczących identyfikacji i rejestracji zwierząt przed datą ustaloną przez państwo członkowskie zgodnie z art. 31 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego nr 640/2014 w związku z art. 53 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego nr 639/2014.

                              —

                              B-D: Nieuzasadnione zastosowanie kar administracyjnych określonych w art. 31 ust. 3 rozporządzenia delegowanego nr 640/2014 w odniesieniu do zwierząt, co do których stwierdzono z góry niezgodność dotyczącą identyfikacji i rejestracji podczas przeprowadzania kontroli administracyjnych całości dokumentacji dotyczącej wniosku o przyznanie pomocy przez państwo członkowskie, które, jak Królestwo Hiszpanii, stosuje zgodnie z art. 21 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego nr 809/2014 (4) system bezwnioskowy wykluczający z samej swej natury wszelkie ryzyko dla EFRG.

                  2.

                  Zarzut drugi, oparty na właściwym sporządzaniu statystyk dotyczących kontroli na miejscu o odpowiedniej jakości (kluczowego mechanizmu kontroli), w tym wielkości próby losowej i skuteczności analizy ryzyka, zgodnie z art. 34 rozporządzenia delegowanego nr 809/2014.

         (1)  Dz.U. 2021, L 218, s. 9.

         (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. 2014, L 181, s. 48).

         (3)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 639/2014 z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia (Dz.U. 2014, L 181, s. 1).

         (4)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. 2014, L 227, s. 69).