title: Sprawa C-58/05: Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/13

         Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-58/05)
   (2005/C 93/23)
   Język postępowania: szwedzki
   W dniu 10 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez L. Ströma van Liera i N. Yerrell, działających w charakterze pełnomocników z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwu Szwecji.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie wprowadzając w życie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2000/79/WE (1) z dnia 27 listopada 2000 r. dotyczącej Europejskiego porozumienia w sprawie organizacji czasu pracy personelu pokładowego w lotnictwie cywilnym, zawartego przez Stowarzyszenie Europejskich Linii Lotniczych (AEA), Europejską Federację Pracowników Transportu (ETF), Europejskie Stowarzyszenie Cockpit (ECA), Stowarzyszenie Linii Lotniczych Regionów Europy (ERA) i Międzynarodowe Stowarzyszenie Przewoźników Lotniczych (IACA), a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 3 tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 1 grudnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 302 z 01.12.2000, str. 57.


title: Sprawa C-184/08: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 24 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie (WE) nr 648/2004 — Artykuł 18 — Rynek detergentów i substancji powierzchniowo czynnych przeznaczonych do wykorzystania jako składniki detergentów — Kary w wypadku nieprzestrzegania)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/11

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 24 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-184/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rozporządzenie (WE) nr 648/2004 - Artykuł 18 - Rynek detergentów i substancji powierzchniowo czynnych przeznaczonych do wykorzystania jako składniki detergentów - Kary w wypadku nieprzestrzegania)
   2009/C 113/21
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Oliver i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieustanowienie w wyznaczonym terminie odstraszających, skutecznych i proporcjonalnych kar w wypadku naruszenia przepisów rozporządzenia (WE) nr 648/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie detergentów (Dz.U. L 104, s. 1) lub brak powiadomienia o ich przyjęciu

      Sentencja

               1)

               Poprzez nieustanowienie w wyznaczonym terminie kar, o których mowa w art. 18 rozporządzenia (WE) nr 648/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie detergentów Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tego artykułu.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 158 z 21.6.2008.


title: Sprawa C-446/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven — Niderlandy) — A. G. Winkel przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (Wołowina — Wspólna organizacja rynków — Rozporządzenie (WE) nr 1254/1999 — Artykuł 3 lit. f) — Przyznanie premii na hodowlę krów mamek — Wymogi odpowiadające powszechnej praktyce hodowli)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven — Niderlandy) — A. G. Winkel przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   (Sprawa C-446/06) (1)

   (Wołowina - Wspólna organizacja rynków - Rozporządzenie (WE) nr 1254/1999 - Artykuł 3 lit. f) - Przyznanie premii na hodowlę krów mamek - Wymogi odpowiadające powszechnej praktyce hodowli)
   (2008/C 107/07)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   College van Beroep voor het bedrijfsleven
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: A. G. Winkel

      Strona pozwana: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — College van Beroep voor het bedrijfsleven — Wykładnia art. 3 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny (Dz.U. L 160, str. 21) — Zgodność z prawem wspólnotowym przepisów krajowych uzależniających uzyskanie prawa do premii na hodowlę krów mamek od przestrzegania wymogów zgodnych z powszechną praktyką przyjętą w hodowli bydła
   Sentencja
   Przepisy krajowe, które uzależniają uzyskanie prawa do premii na hodowlę krów mamek od przestrzegania wymogów zgodnych z powszechną praktyką przyjętą w hodowli bydła, zgodnie z którą z jednej strony, krowy mamki winny cielić się z określoną częstotliwością, a z drugiej strony, cielaki winny być karmione przez matkę w okresie czterech miesięcy po urodzeniu, są zgodne z art. 3 lit. f) rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 1512/2001 z dnia 23 lipca 2001 r.

      (1)  Dz.U. C 326z 30.12.2006.


title: Sprawy połączone T-329/12 i T-74/13: Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2014 r. – Al-Tabbaa przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych — Ograniczenia wjazdu i przejazdu przez terytorium Unii — Prawo do obrony — Prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/29

         Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2014 r. – Al-Tabbaa przeciwko Radzie
   (Sprawy połączone T-329/12 i T-74/13) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych - Ograniczenia wjazdu i przejazdu przez terytorium Unii - Prawo do obrony - Prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie))
   2014/C 282/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mazen Al-Tabbaa (Bejrut, Liban) (przedstawiciele: M. Lester, barrister, i G. Martin, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Kyriakopoulou i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności aktów Rady obejmujących środki ograniczające odnoszące się do skarżącego, mianowicie, początkowo decyzji wykonawczej Rady 2012/256/WPZiB z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji Rady 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 126, s. 9) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 410/2012 z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 126. s. 3).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Rady 2012/256/WPZiB z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji Rady 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 410/2012 z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w zakresie, w jakim dotyczą Mazena Al-Tabbaa.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2012/739/WPZiB z dnia 29 listopada 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i uchylającej decyzję 2011/782/WPZiB oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1117/2012 z dnia 29 listopada 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 36/2012 w zakresie, w jakim dotyczą Mazena Al-Tabbaa.

               3)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 363/2013 z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 36/2012 oraz decyzji wykonawczej Rady 2013/185/WPZiB z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania decyzji 2012/739 w zakresie, w jakim dotyczą Mazena Al-Tabbaa.

               4)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii w zakresie, w jakim dotyczy Mazena Al-Tabbaa.

               5)

               Skutki decyzji 2013/255 zostają utrzymane w mocy w odniesieniu do Mazena Al-Tabbaa do czasu, gdy skuteczne stanie się stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia wykonawczego nr 363/2013 w sprawie wykonania rozporządzenia nr 36/2012.

               6)

               Postępowanie w sprawie skargi T-74/13 zostaje umorzone.

               7)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez skarżącego w sprawie T-329/12 i trzy czwarte kosztów poniesionych przez niego w sprawie T-74/13.

               8)

               Skarżący pokrywa jedną czwartą swoich kosztów w sprawie T-74/13.

      (1)  Dz.U. C 273 z 8.9.2012.


title: Sprawa C-395/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Sala Primera Civil (Hiszpania) w dniu 22 września 2006 r. — Entidad de Gestión de Derechos de los Productores Audiovisuales (EGEDA) przeciwko Al Rima, S.A.

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Sala Primera Civil (Hiszpania) w dniu 22 września 2006 r. — Entidad de Gestión de Derechos de los Productores Audiovisuales (EGEDA) przeciwko Al Rima, S.A.
   (Sprawa C-395/06)
   (2006/C 294/51)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Supremo — Sala Primera Civil (Hiszpania).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona wnosząca kasację: Entidad de Gestión de Derechos de los Productores Audiovisuales (EGEDA).

      Strona pozwana: Al Rima, S.A..
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zainstalowanie w pokojach w hotelu lub podobnym przedsiębiorstwie odbiorników telewizyjnych, za pomocą których rozpowszechnia się drogą kablową sygnał telewizyjny odebrany drogą naziemną lub satelitarną, stanowi czynność publicznego udostępniania, na którą rozciąga się zamierzona harmonizacja przepisów krajowych dotyczących ochrony praw producentów fonogramów i producentów pierwszych utrwaleń filmów, przewidzianej w art. 3 ust. 2 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r.?

               2)

               Czy stwierdzenie, że pokój w hotelu lub w innym podobnym przedsiębiorstwie jest ściśle domowym środowiskiem, a co się z tym wiąże, że udostępnianie dokonane za pomocą odbiorników telewizyjnych, przez które rozpowszechnia się sygnał uprzednio odebrany przez hotel lub podobne przedsiębiorstwo nie stanowi czynności publicznego udostępniania, jest sprzeczne z ochroną praw producentów fonogramów i producentów pierwszych utrwaleń filmów uregulowaną przez dyrektywę 2001/29/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r.

               3)

               Czy dla celów ochrony praw producentów fonogramów i pierwszych utrwaleń filmów uregulowanej przez dyrektywę 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. można uznać za publiczne, udostępnienie dokonane za pomocą odbiorników telewizyjnych zainstalowanych w pokojach hotelowych, w których rozpowszechnia się sygnał uprzednio odebrany przez hotel lub podobne przedsiębiorstwo, z tego powodu, że do tego udostępnienia mają dostęp kolejno następujący po sobie widzowie?

      (1)  w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, str. 10).


title: Sprawa C-443/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat in Tirol (Austria) w dniu 7 sierpnia 2013 r. — Ute Reindl, MPREIS Warenvertriebs GmbH przeciwko Bezirkshauptmannschaft Innsbruck

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/39

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat in Tirol (Austria) w dniu 7 sierpnia 2013 r. — Ute Reindl, MPREIS Warenvertriebs GmbH przeciwko Bezirkshauptmannschaft Innsbruck
   (Sprawa C-443/13)
   2013/C 344/69
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Unabhängiger Verwaltungssenat in Tirol

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Ute Reindl, MPREIS Warenvertriebs GmbH

      Druga strona postępowania: Bezirkshauptmannschaft Innsbruck

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 rozporządzenia (UE) nr 1086/2011 zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2073/2005 (1) należy interpretować w ten sposób, że świeże mięso drobiowe musi spełniać kryterium mikrobiologiczne ustanowione w wierszu 1.28 rozdziału 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 (2) na każdym etapie dystrybucji?

               2)

               Czy również przedsiębiorstwa sektora spożywczego uczestniczące w etapie dystrybucji żywności podlegają reżimowi rozporządzenia (WE) nr 2073/2005 w pełnym zakresie?

               3)

               Czy kryterium mikrobiologiczne ustanowione w wierszu 1.28 rozdziału 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 musi być przestrzegane na każdym etapie dystrybucji również przez przedsiębiorstwa sektora spożywczego nieuczestniczące w produkcji (a wyłącznie w etapie dystrybucji)?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1086/2011 z dnia 27 października 2011 r. zmieniające załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz załącznik I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 w odniesieniu do salmonelli w świeżym mięsie drobiowym, Dz.U. L 281, s. 7.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych, Dz.U. L 338, s. 1.


title: Sprawa T-715/16: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2016 r. – Pebagua/Komisja

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/31

      Skarga wniesiona w dniu 7 października 2016 r. – Pebagua/Komisja
      (Sprawa T-715/16)
      (2016/C 441/36)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Asociación de la pesca y acuicultura del entorno de Doñana y del Bajo Guadalquívir (Pebagua) (Isla Mayor, Hiszpania) (przedstawiciel: A.J. Uceda Sosa, abogado)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego.

                  —

                  Ewentualnie, stwierdzenie nieważności włączenia gatunku Procambarus clarkii do wykazu zatwierdzonego tym rozporządzeniem.

                  —

                  Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga dotyczy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1141 z dnia 13 lipca 2016 r. przyjmującego wykaz inwazyjnych gatunków obcych uznanych za stwarzające zagrożenie dla Unii zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1143/2014 (Dz.U. 2016 L 189, s. 4).
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że w odniesieniu do gatunku Procambarus clarkii nie spełniono wymogów art. 4 rozporządzenia 1143/2014 ani nie dokonano oceny ryzyka zgodnie z art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia.


title: Sprawa T-841/14: Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2015 r. – Królestwo Hiszpanii/Komisja Europejska (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środki własne Unii — Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich — Obowiązek zapłaty na rzecz Komisji kwoty odpowiadającej utracie środków własnych — Kwota odsetek za zwłokę — Pismo Komisji — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/39

         Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2015 r. – Królestwo Hiszpanii/Komisja Europejska
   (Sprawa T-841/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Środki własne Unii - Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich - Obowiązek zapłaty na rzecz Komisji kwoty odpowiadającej utracie środków własnych - Kwota odsetek za zwłokę - Pismo Komisji - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność))
   (2015/C 381/45)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Gavela Llopis, abogado del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: A. Caeiros i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności rzekomej decyzji dyrekcji generalnej ds. budżetu Komisji zawartej w piśmie BUDG/B/03MV D(2014) 3486706 z dnia 21 października 2014 r., w drodze której owa dyrekcja zastosowała art. 11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 2007/436/WE, Euratom w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 130, s. 1), z późn. zmianami, i ustaliła na 3 1 72  388,46 EUR kwotę odsetek za zwłokę należną od Królestwa Hiszpanii, płatną najpóźniej ostatniego dnia roboczego drugiego miesiąca następującego po wysłaniu wspomnianego pisma. .

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 73 z 2.3.2015.


title: Sprawa C-303/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 17 czerwca 2011 r. — Maria Laura Altavista przeciwko Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 17 czerwca 2011 r. — Maria Laura Altavista przeciwko Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato
   (Sprawa C-303/11)
   2011/C 252/40
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Maria Laura Altavista

      Strona pozwana: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

      Pytania prejudycjalne

               a)

               Czy przepisy prawa krajowego regulujące stabilizację zatrudnienia pracowników kontraktowych (art. 1 ust. 519 ustawy nr 296/2006), które umożliwiły bezpośrednie zatrudnianie na czas nieokreślony pracowników zatrudnionych wcześniej na czas określony jako wyjątek od zasady konkursu publicznego, jednak bez uwzględnienia stażu pracy nabytego w ramach pracy na czas określony, są sprzeczne z klauzulą 4 ust. 4 załącznika do dyrektywy 1999/70/WE (1), który stanowi, że „kryteria w zakresie długości okresu zatrudnienia, dotyczące szczególnych warunków zatrudnienia, będą takie same w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na czas określony, jak w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony, chyba że zróżnicowanie kryteriów w zakresie długości okresu zatrudnienia uzasadnione jest powodami o charakterze obiektywnym”, w związku z klauzulą 5, będącą już przedmiotem wykładni Trybunału Sprawiedliwości, który uznał za zgodny z prawem przepis prawa włoskiego zakazujący — w odniesieniu do zatrudnienia w sektorze publicznym — przekształcanie umowy o pracę na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony, czy też utrata stażu pracy przewidziana przez ustawodawcę krajowego stanowi wyjątek uzasadniony „powodami o charakterze obiektywnym”, tzn. potrzebą zapobieżenia, aby zatrudnianie jako urzędnika mianowanego osób pracujących na czas określony odbywało się ze szkodą dla pracowników będących już urzędnikami mianowanymi, co nastąpiłoby, gdyby w odniesieniu do pracowników kontraktowych uwzględniono wcześniej nabyty staż pracy?

               b)

               Czy przepisy krajowe, które z zastrzeżeniem stażu pracy w ramach stosunku pracy na czas określony przewidują rozwiązanie umowy o pracę na czas określony i zawarcie nowej umowy o pracę na czas nieokreślony, innej niż poprzednia i bez zachowania poprzednio nabytego stażu pracy (art. 1 ust. 519 ustawy nr 296/2006), są sprzeczne ze wspomnianym przepisem klauzuli 4 ustęp 4 załącznika do dyrektywy 1999/70/WE, który stanowi, że „kryteria w zakresie długości okresu zatrudnienia, dotyczące szczególnych warunków zatrudnienia, będą takie same w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na czas określony, jak w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony, chyba że zróżnicowanie kryteriów w zakresie długości okresu zatrudnienia uzasadnione jest powodami o charakterze obiektywnym”, w związku z klauzulą 5, będącą już przedmiotem wykładni Trybunału Sprawiedliwości, który uznał za zgodny z prawem przepis prawa włoskiego zakazujący — w odniesieniu do zatrudnienia w sektorze publicznym — przekształcanie umowy o pracę na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony.

      (1)  Dz.U. L 175, s. 43.


title: Sprawa T-392/13: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2013 r. — La Ferla przeciwko Komisji i ECHA

text:
               5.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 291/3

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2013 r. — La Ferla przeciwko Komisji i ECHA
   (Sprawa T-392/13)
   2013/C 291/03
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Leone La Ferla SpA (Melilli, Włochy) (przedstawiciele: G. Passalacqua, J. Occhipinti i G. Calcerano, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA), Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów wymienionych w komparycji w całości lub w zakresie w jakim Sąd uzna za słuszne i zgodne z interesami skarżącej;

               —

               w rezultacie zasądzenie od ECHA zwrotu kwot nienależnie otrzymanych od skarżącej wraz z odsetkami ustawowymi i z uwzględnieniem rewaloryzacji od dnia, w którym Leone La Ferla Spa dokonała zapłaty na rzecz ECHA aż do dnia rzeczywistego wykonania;

               —

               ponadto lub tytułem żądania ewentualnego zasądzenie od ECHA odszkodowania za szkodę poniesioną przez Leone La Ferla Spa w wysokości odpowiadającej rzeczonym niesłusznie pobranym od skarżącej kwotom wraz z odsetkami ustawowymi i z uwzględnieniem rewaloryzacji od dnia, w którym Leone La Ferla Spa dokonała zapłaty na rzecz ECHA aż do dnia rzeczywistego wykonania;

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca w niniejszej sprawie kwestionuje decyzję, na mocy której ECHA — uznawszy, że nie wykazała ona, iż jest małym lub średnim przedsiębiorstwem (MŚP) — nakazała jej zapłacenie opłaty rejestracyjnej w kwocie przewidzianej dla dużych przedsiębiorstw wraz z odpowiednimi opłatami administracyjnymi.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               W pierwszym zarzucie skarżąca podnosi, że ECHA naruszyła prawo wykraczając poza swojej kompetencje, które ograniczają się do wszczęcia procedury weryfikacyjnej w zakresie badania, czy skarżące przedsiębiorstwo ma prawo do obniżonej opłaty przysługującej MŚP i wyręczając Komisję w przyjęciu decyzji dotyczącej tego prawa jak też stosując arbitralnie, w celu ustalenia, czy pod względem prawnym skarżąca stanowiła MŚP, materialne przesłanki inne niż te ustanowione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 340/2008 (1).
               Uprawnienie do przyjęcia decyzji dotyczących prawa do obniżonej stawki zastrzeżonej dla MŚP zakłada ocenę co do stosowania w odniesieniu do rozmiaru zarejestrowanego przedsiębiorstwa kryteriów zawartych w zaleceniach Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczących finansowania przez Wspólnotę MŚP, która to ocena nie należy do sekretariatu ECHA, lecz wyłącznie do Komisji, gdyż ani rozporządzenie REACH, ani rozporządzenia wykonawcze Komisji nie przewidują pojęcia ad hoc.
               Ponadto, jeśli chodzi o stwierdzenie statusu prawnego MŚP, rozporządzenie nr 340/2008 przewiduje wyraźnie stosowanie podkryteriów zaleceń 2003/361/WE, dotyczących przedsiębiorstw powiązanych z innymi przedsiębiorstwami za pośrednictwem udziałów w spółkach, wyłącznie do przypadków przedsiębiorstw nieposiadających siedziby w Unii Europejskiej. Wynika stąd a contrario, że kryteria te nie mogą być stosowane do dokonania oceny wielkości przedsiębiorstwa z siedzibą w Unii w celu określenia, czy ma ono prawo do obniżonej stawki.

               2)

               W drugim zarzucie skarżąca podnosi, że w każdym razie ECHA niezgodnie z prawem zastosowała w danym przypadku wskazane podkryteria, z pominięciem faktu, że Leone La Ferla S.p.a. jest przedsiębiorstwem rodzinnym, gdyż wszystkie udziały należą w całości do trzech braci La Ferla. Z tego względu nie należało przypisywać żadnego znaczenia, również w świetle rzeczonych podkryteriów, powiązaniom i związkom z innymi przedsiębiorstwami, skoro żadne z innych przedsiębiorstw powiązanych ze skarżącą nie działa na tym samym rynku lub na rynkach pokrewnych (art. 3 pkt 3 załącznika I do zaleceń 361/2003/WE).

               3)

               W trzecim zarzucie skarżąca wskazuje na niezgodność z prawem wynikającą z faktu, że zaskarżony akt został podpisany przez dyrektora wykonawczego ECHA w sytuacji gdy rozporządzenie REACH nie przewiduje, iż dyrektor wykonawczy ECHA może przyjmować decyzje dotyczące rozmiaru przedsiębiorstwa wnoszącego o rejestrację.

               4)

               W czwartym zarzucie skarżąca podniosła niezgodność z prawem decyzji ECHA MB/D/29/2010 i MB/D/21/2012/D, na mocy których Agencja określiła wysokość tzw. „opłaty administracyjnej” rozbijając ją arbitralnie na wiele rożnych wartości, podczas gdy powinna być ona nałożona tylko w stosunku do wyższej kwoty. Takie decyzje są niezgodne z prawem — co pociąga za sobą niezgodność z prawem środków wykonawczych — gdyż to do Komisji należy określenie dokładnej wysokości wszystkich składek i opłat przewidzianych w rozporządzeniu REACH (ECHA może wyłącznie przedstawić klasyfikacje usług „innych” niż usługi właściwe dla systemu REACH), jak też dlatego że tzw. „opłata administracyjna” jest odprowadzana do budżetu ECHA. Ponadto z uwagi na fakt, że rzeczona „opłata” stanowi sankcję administracyjną, mającą zapobiegać niewłaściwym zachowaniom przedsiębiorstw lub zatajaniu informacji przez nie, to państwa członkowskie zgodnie z rozporządzeniem REACH określają jej wysokość.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 340/2008 z dnia 16 kwietnia 2008 r. w sprawie opłat i należności wnoszonych na rzecz Europejskiej Agencji Chemikaliów na mocy rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (Dz.U. L 107, s. 6)


title: Sprawa T-272/13: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2013 r. — Max Mara Fashion Group przeciwko OHIM — Mackays Stores (M&Co.)

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/47

         Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2013 r. — Max Mara Fashion Group przeciwko OHIM — Mackays Stores (M&Co.)
   (Sprawa T-272/13)
   2013/C 207/78
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Max Mara Fashion Group Srl (Torino, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Terrano)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Mackays Stores Ltd (Renfrew, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 7 marca 2013 r., w sprawie R 1199/2012-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Mackays Stores Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „M&Co.” dla towarów i usług z klas 25 i 35 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 128 679

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzne znaki towarowe zawierające element słowny „MAX&Co.” dla towarów i usług z klas 18, 24, 25, 35, 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie C-5/03 Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (EFOGR — Wykluczenie niektórych wydatków — Owoce i warzywa — Pomarańcze — Premie za zwierzęta — Bydło — Owce i kozy)

text:
               1.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 7 lipca 2005 r.
   w sprawie C-5/03 Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (EFOGR - Wykluczenie niektórych wydatków - Owoce i warzywa - Pomarańcze - Premie za zwierzęta - Bydło - Owce i kozy)
   (2005/C 243/01)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-5/03 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 3 stycznia 2003 r., Republika Grecka (pełnomocnicy: S. Charitaki i E. Svolopoulou) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Condou-Durande wspierana przez N. Korogiannakis, dikigoros), Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas (sprawozdawca), prezes izby, A. Borg Barthet, J.-P. Puissochet, J. Malenovský i U. Lõhmus, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 7 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Wspólnot 2002/881/WE z dnia 5 listopada 2002 r. o wykluczeniu z finansowania wspólnotowego pewnych wydatków poczynionych przez Państwa Członkowskie z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) w części, w której wyklucza ona z finansowania wspólnotowego 2 % wydatków dokonanych w sektorze owoców i warzyw.

               2.

               W pozostałym zakresie skarga Republiki Greckiej zostaje oddalona.

               3.

               Republika Grecka poniesie w dwóch trzecich koszty Komisji Wspólnot Europejskich.

               4.

               W pozostałej części każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 55 z 8.3.2003


title: Sprawa T-746/15 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 18 stycznia 2016 r. – Biofa/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zatwierdzenia substancji podstawowej wodorowęglanu sodu — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/17

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 18 stycznia 2016 r. – Biofa/Komisja
   (Sprawa T-746/15 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zatwierdzenia substancji podstawowej wodorowęglanu sodu - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2016/C 090/24)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Biofa AG (Münsingen, Niemcy) (przedstawiciele: C. Stallberg i S. Knoblich, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. von Rintelen, F. Moro i P. Ondrüsek, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2069 z dnia 17 listopada 2015 r. w sprawie zatwierdzenia substancji podstawowej wodorowęglanu sodu, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. L 301, s.42)

      Sentencja

               1)

               Wniosek przedmiocie zastosowania środka tymczasowego zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawy połączone T-349/07 i T-350/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 marca 2009 r. — FMC Chemical i in. przeciwko Komisji

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/44

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 marca 2009 r. — FMC Chemical i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-349/07 i T-350/07) (1)

   2009/C 113/89

      Język postępowania: angielski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa T-10/08: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2008 r. — Kwang Yang Motor przeciwko OHIM — Honda Giken Kogyo (wyobrażenie silnika spalinowego wewnętrznego spalania)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/58

         Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2008 r. — Kwang Yang Motor przeciwko OHIM — Honda Giken Kogyo (wyobrażenie silnika spalinowego wewnętrznego spalania)
   (Sprawa T-10/08)
   (2008/C 64/93)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Kwang Yang Motor Co. Ltd (Kaohsiung, Tajwan) (przedstawiciele: adwokaci P. Rath i W. Festl-Wietek)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Honda Giken Kogyo Kabushiki Kaisha Co. Ltd (Tokio, Japonia)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 października 2007 r. w sprawie R 1337/2006-3, doręczonej przedstawicielom skarżącej w dniu 30 października 2007 r.

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Sądem oraz przed Izbą Odwoławczą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: zarejestrowany wspólnotowy wzór „silnika spalinowego wewnętrznego spalania” — wzór wspólnotowy nr 000 163 290 — 0001.

      Uprawniony do wzoru wspólnotowego: skarżąca.

      Strona wnosząca o unieważnienie wzoru wspólnotowego: Honda Giken Kogyo Kabushiki Kaisha Co. Ltd.

      Prawo do wzoru przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: zarejestrowany w Stanach Zjednoczonych wzór dotyczący „silnika spalinowego wewnętrznego spalania” — patent nr D 367 070.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie w całości.

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i uznanie wzoru za nieważny.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 4 i 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych.


title: Sprawa C-365/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 1 lipca 2013 r. — Ordre des architectes przeciwko État belge

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 1 lipca 2013 r. — Ordre des architectes przeciwko État belge
   (Sprawa C-365/13)
   2013/C 274/11
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ordre des architectes

      Strona pozwana: État belge.

      Pytania prejudycjalne

   Czy wykładni art. 21 i 49 dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (1), które nakładają na każde państwo członkowskie obowiązek uznawania dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, na potrzeby podejmowania i prowadzenia działalności zawodowej, poprzez nadanie im takiej samej mocy na jego terytorium, jak dokumentom potwierdzającym posiadanie kwalifikacji, które to państwo samo wydaje, należy dokonywać w taki sposób, że zakazują one, aby państwo, na potrzeby wpisu na listę członków izby architektów, wprowadziło względem osób legitymujących się dokumentem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji architekta określonym w art. 46 tej dyrektywy albo dokumentem określonym w jej art. 49 ust. 1, obowiązek spełnienia dodatkowego warunku odbycia praktyki zawodowej lub posiadania doświadczenia zawodowego równoważnego z tym, które jest wymagane od osób legitymujących się dyplomami architekta wydawanymi na jego terytorium, po uzyskaniu tych dyplomów ?

      (1)  Dz.U. L 255, s. 22


title: Sprawa T-121/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 marca 2009 r. – Borax Europe przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty i zapisy dźwiękowe — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej — Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji)

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 marca 2009 r. – Borax Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-121/05) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty i zapisy dźwiękowe - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej - Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji)
   2009/C 90/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Borax Europe Ltd (Guildford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: D. Vandermeersch i K. Nordlander, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i I. Chatzigiannis, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji sekretarza generalnego Komisji z dnia 17 stycznia2005 r. odmawiającej dostępu do pewnych dokumentów i zapisów dźwiękowych sporządzonych w ramach trzydziestego dostosowania dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz.U. 1967, 196, s. 1) do postępu technicznego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji sekretarza generalnego Komisji z dnia 17 stycznia 2005 r. odmawiającej dostępu do pewnych dokumentów i zapisów dźwiękowych sporządzonych w ramach trzydziestego dostosowania do postępu technicznego dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych.

               2)

               Kosztami postępowania zostaje obciążona Komisja.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.6.2005


title: Sprawa C-241/13: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/11

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej
   (Sprawa C-241/13)
   2013/C 189/22
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet, M. Heller i L. Naaber-Kivisoo)

      Strona pozwana: Republika Estońska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Estońska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 54 ust. 1 dyrektywy 2009/73/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE, w ten sposób, że nie przyjęła żadnych przepisów w celu transpozycji art. 2 pkt 10, 20 i 22, art. 3 ust. 3 i 4, art. 7 ust. 3, art. 9 ust. 5, 7 i 12, art. 10 ust. 5, art. 11 ust. 5 lit. a) i b), art. 12, art. 13, art. 15, art. 16, art. 26 ust. 2 lit. b), art. 26 ust. 2 lit. c) zdanie drugie, czwarte i piąte, art. 26 ust. 2 lit. d) zdanie trzecie i czwarte, art. 26 ust. 3, art. 27 ust. 2, art. 33, art. 36 ust. 4 akapit drugi i czwarty, art. 36 ust. 6 i 8, art. 36 ust. 9 akapit trzeci, art. 41 ust. 1 lit. d), e), i), k), n), p), q) i s), art. 41 ust. 6 lit. c), art. 41 ust. 9 zdanie drugie i trzecie, art. 41 ust. 10, art. 44 ust. 3, załącznik 1 pkt 1 lit. a) ust. 1 tiret drugie, trzecie, piąte i siódme, załącznik 1 pkt 1 lit. a) ust. 2, załącznik 1 pkt 1 lit. b), d), f), h), i) i j) oraz załącznik 1 pkt 2, a w każdym razie nie powiadomiła Komisji o przyjęciu przepisów koniecznych do transpozycji dyrektywy;

               —

               nałożenie na Republikę Estonii, zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE, okresowej kary pieniężnej za uchybienie obowiązkowi poinformowania o środkach transpozycji dyrektywy o dziennej stawce w wysokości 4 224 EUR, naliczanej od dnia ogłoszenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyroku w niniejszej sprawie;

               —

               obciążenie Republiki Estońskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 3 marca 2011 r.

      (1)  Dz.U. L 211, s. 94.


title: Sprawa C-533/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance de Roubaix (Francja) w dniu 17 listopada 2010 r. — CIVAD SA przeciwko Receveur des douanes de Roubaix, Directeur régional des douanes et droits indirects de Lille, Administration des douanes

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance de Roubaix (Francja) w dniu 17 listopada 2010 r. — CIVAD SA przeciwko Receveur des douanes de Roubaix, Directeur régional des douanes et droits indirects de Lille, Administration des douanes
   (Sprawa C-533/10)
   ()
   2011/C 30/38
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal d'instance de Roubaix

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: CIVAD SA

      Strona pozwana: Receveur des douanes de Roubaix, Directeur régional des douanes et droits indirects de Lille, Administration des douanes

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy niezgodność z prawem rozporządzenia wspólnotowego, które ani de facto, ani de iure nie może stanowić przedmiotu indywidualnej skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez podmiot gospodarczy, stanowi dla takiego podmiotu wypadek siły wyższej, uzasadniający przekroczenie terminu określonego w art. 236 ust. 2 [akapit drugi] wspólnotowego kodeksu celnego (1)?

               2)

               W wypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy przepis art. 236 [ust. 2 akapit trzeci] wspólnotowego kodeksu celnego nakłada na organy celne obowiązek dokonania z urzędu zwrotu ceł antydumpingowych, w sytuacji gdy zostanie stwierdzona bezprawność takiego rozporządzenia w związku z podważeniem jego zgodności z prawem przez państwo członkowskie Światowej Organizacji Handlu:

                           a)

                           licząc od pierwszego oświadczenia zainteresowanego państwa, kwestionującego zgodność z prawem rozporządzenia antydumpingowego;

                           b)

                           licząc od dnia złożenia sprawozdania zespołu orzekającego ds. rozstrzygania sporów, stwierdzającego niezgodność z prawem rozporządzenia antydumpingowego;

                           c)

                           licząc od dnia złożenia sprawozdania przez organ apelacyjny Światowej Organizacji Handlu, w następstwie którego Wspólnota Europejska uznała niezgodność z prawem rozporządzenia antydumpingowego?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1).


title: Sprawa T-303/11: Postanowienie Sądu z dnia 30 listopada 2011 r. — Leopardi Dittajuti przeciwko OHIM — Llopart Vilarós (CONTE LEOPARDI DITTAJUTI)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/66

      Postanowienie Sądu z dnia 30 listopada 2011 r. — Leopardi Dittajuti przeciwko OHIM — Llopart Vilarós (CONTE LEOPARDI DITTAJUTI)
      (Sprawa T-303/11) (1)

      (2012/C 25/126)
      Język postępowania: angielski
      Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Wyrok Trybunału z dnia 6 grudnia 2013 r. w sprawie E-15/13 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG – Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/22/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony interesów konsumentów)

text:
               27.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/14

      WYROK TRYBUNAŁU

   z dnia 6 grudnia 2013 r.
   w sprawie E-15/13
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG – Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/22/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony interesów konsumentów)
   2014/C 88/11
   W sprawie E-15/13 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 7d załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/22/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony interesów konsumentów), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do porozumienia, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA niezwłocznie o takich środkach, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał, w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen oraz Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), wydał w dniu 6 grudnia 2013 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1)

               orzeka, że Islandia, nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 7b załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/22/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony interesów konsumentów), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do porozumienia, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 porozumienia;

               2)

               obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa T-418/10: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2010 r. — voestalpine i voestalpine Austria Draht przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/59

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2010 r. — voestalpine i voestalpine Austria Draht przeciwko Komisji
   (Sprawa T-418/10)
   ()
   2010/C 301/95
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: voestalpine AG (Linz, Austria), voestalpine Austria Draht GmbH (Bruck an der Mur, Austria) (przedstawiciele: Rechtsanwälte A. Ablasser-Neuhuber i G. Fussenegger)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG w sprawie COMP/38.344 — Stal sprężająca), w części w jakiej odnosi się ona do skarżących;

               —

               ewentualnie, obniżenie grzywny nałożonej na skarżące w art. 2 decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące kwestionują decyzję Komisji C(2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. w sprawie COMP/38.344 — Stal sprężająca. W zaskarżonej decyzji na skarżące i inne przedsiębiorstwa nałożone zostały grzywny z powodu naruszenia art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG. Zdaniem Komisji skarżące uczestniczyły w ciągłym porozumieniu lub w uzgodnionych praktykach w sektorze stali sprężającej w ramach rynku wewnętrznego i EOG.
   Na poparcie swojej skargi skarżące wysuwają trzy zarzuty.
   W ramach zarzutu pierwszego skarżące twierdzą, że nie naruszyły art. 101 TFUE. W związku z tym podnoszą one, że przypisanie im udziału w kartelu wyłącznie za pośrednictwem przedstawiciela handlowego we Włoszech jest błędne, gdyż ten przedstawiciel handlowy wcale nie reprezentował skarżących na spotkaniu „Club Italia”, że zachowanie niewyłącznego przedstawiciela handlowego nie może zostać przypisane skarżącym ze względu na brak istnienia jednostki gospodarczej, że automatyczne przypisanie działań niewyłącznego przedstawiciela handlowego dokonane przez pozwaną jest sprzeczne z orzecznictwem Sądu oraz że skarżące nic nie wiedziały o działaniach przedstawiciela handlowego. Pomocniczo twierdzą one, że czas trwania naruszenia został błędnie ustalony w odniesieniu do skarżących.
   W ramach zarzutu drugiego skarżące kwestionują udział w jednolitym, złożonym i ciągłym naruszeniu. W tym względzie podnoszą one między innymi, że naruszenie popełnione w „Club Italia” powinno zostać oddzielone od pozostałych naruszeń wymienionych w zaskarżonej decyzji. Ponadto utrzymują one, że nie uczestniczyły w jednolitym, złożonym i ciągłym naruszeniu, ponieważ nie wiedziały o całościowym planie, którego nie mogły zresztą rozsądnie przewidzieć oraz nie były skłonne wziąć na siebie wynikającego stąd ryzyka.
   Wreszcie w ramach zarzutu trzeciego skarżące wskazują na błędy popełnione przy obliczaniu kwoty grzywny. W tym kontekście skarżące powołują się na naruszenie zasady proporcjonalności, jako że Komisja nałożyła na nie nieproporcjonalnie wysoką grzywnę mimo pojawienia się nowych (nieprzewidywalnych) kwestii prawnych oraz taką samą grzywnę z tego jedynie powodu, że wiedziały one o naruszeniach popełnionych przez inne przedsiębiorstwa. Ponadto skarżące utrzymują, że naruszone zostały zasada równego traktowania, wytyczne w sprawie grzywien (1), prawo do obrony oraz prawo do sprawiedliwego postępowania.

      (1)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).


title: Sprawa T-328/17: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2017 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO – M. J. Dairies (BBQLOUMI)

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/56

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2017 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO – M. J. Dairies (BBQLOUMI)
   (Sprawa T-328/17)
   (2017/C 239/69)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC i V. Marsland, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: M. J. Dairies EOOD (Sofia, Bułgaria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znaku towarowy: M. J. Dairies EOOD

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „BBQLOUMI” – zgłoszenie nr 13 069 034

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 marca 2017 r. w sprawie R 497/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-80/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. — AJ przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Artykuły 43 i 45 regulamin u pracowniczego — Sprawozdanie z oceny — Oczywisty błąd w ocenie — Uzasadnienie)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/24

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. — AJ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-80/10)
   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Artykuły 43 i 45 regulamin u pracowniczego - Sprawozdanie z oceny - Oczywisty błąd w ocenie - Uzasadnienie)
   2012/C 138/48
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AJ (Waterloo, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny strony skarżącej za okres od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2008 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               AJ pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.


title: Sprawa C-551/08: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/9

         Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-551/08)
   (2009/C 55/15)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: N. Yerrell i M. Kaduczak, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska
   Żądania

               —

               stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla wykonania dyrektywy 2005/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie reasekuracji oraz zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG, 92/49/EWG, a także dyrektywy 98/78/WE i 2002/83/WE (1), a w każdym razie poprzez niepoinformowanie Komisji o przyjęciu tych przepisów, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 64 wymienionej dyrektywy;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2005/68/WE upłynął w dniu 10 grudnia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 323, 9.12.2005, s. 1.


title: Sprawa T-418/14: Wyrok Sądu z dnia 18 października 2016 r. – Sina Bank/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie środków finansowych — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Dostosowanie żądań — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Oczywisty błąd w ocenie — Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności)

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/16

      Wyrok Sądu z dnia 18 października 2016 r. – Sina Bank/Rada
      (Sprawa T-418/14) (1)

      ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie środków finansowych - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Dostosowanie żądań - Dopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Oczywisty błąd w ocenie - Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności))
      (2016/C 441/20)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sina Bank (Teheran, Iran) (przedstawiciele: B. Mettetal i C. Wucher-North, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i D. Gicheva, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 263 TFUE i dotyczące stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady, w brzmieniu wynikającym z ogłoszenia z dnia 15 marca 2014 r. skierowanego do osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi przewidzianymi w decyzji Rady 2010/413/WPZiB oraz w rozporządzeniu Rady (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2014, C 77, s. 1), o pozostawieniu nazwy skarżącego w wykazie zawartym w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. 2010, L 195, s. 39), zmienionej decyzją Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. (Dz.U. 2010, L 281, s. 81), i w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. 2012, L 88, s. 1), a po drugie, decyzji Rady 2014/776/WPZiB z dnia 7 listopada 2014 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB (Dz.U. 2014, L 325, s. 19), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1202/2014 z dnia 7 listopada 2014 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 267/2012 (Dz.U. 2014, L 325, s. 3), decyzji Rady (WPZiB) 2015/1008 z dnia 25 czerwca 2015 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB (Dz.U. 2015, L 161, s. 19), i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/1001 z dnia 25 czerwca 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 267/2012 (Dz.U. 2015, L 161, s. 1), w zakresie, w jakim na mocy tych aktów nazwa skarżącego została pozostawiona w wykazie zawartym w załączniku II do decyzji 2010/413, zmienionej decyzją 2010/644, i w załączniku IX do rozporządzenia nr 267/2012.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady Unii Europejskiej, w brzmieniu wynikającym z ogłoszenia z dnia 15 marca 2014 r. skierowanego do osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi przewidzianymi w decyzji Rady 2010/413/WPZiB oraz w rozporządzeniu Rady (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu, o pozostawieniu nazwy Sina Banku w wykazie zawartym w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB, zmienionej decyzją Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r., i w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2014/776/WPZiB z dnia 7 listopada 2014 r, zmieniającej decyzję 2010/413, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1202/2014 z dnia 7 listopada 2014 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 267/2012, decyzji Rady (WPZiB) 2015/1008 z dnia 25 czerwca 2015 r. zmieniającej decyzję 2010/413 i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/1001 z dnia 25 czerwca 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia 267/2012, w zakresie, w jakim na mocy tych aktów nazwa Sina Banku została pozostawiona w wykazie zawartym w załączniku II do decyzji 2010/413, zmienionej decyzją 2010/644, lub w załączniku IX do rozporządzenia nr 267/2012.

                  3)

                  Skutki decyzji 2015/1008 zostają utrzymane w odniesieniu do Sina Banku od dnia jej wejścia w życie do dnia upływu terminu do wniesienia odwołania od niniejszego wyroku, o którym mowa w art. 56 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, lub – w przypadku wniesienia odwołania od niniejszego wyroku w tym terminie – do dnia jego oddalenia.

                  4)

                  Rada zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 282 z 25.8.2014.


title: Sprawa T-79/13: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2013 r. — Accorinti i in. przeciwko EBC

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/26

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2013 r. — Accorinti i in. przeciwko EBC
   (Sprawa T-79/13)
   2013/C 101/56
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Accorinti Alessandro Accorinti (Nichelino, Włochy), Michael Acherer (Bressanone, Włochy), Giuliano Agostinetti (Mestre, Włochy), Marco Alagna (Mediolan, Włochy), Riccardo Alagna (Mediolan, Włochy), Agostino Amalfitano (Forio, Włochy), Emanuela Amsler (Turyn, Włochy), Francine Amsler (Turyn, Włochy), Alessandro Anelli (Bellinzago Novarese, Włochy), Angelo Giovanni Angione (Potenza, Włochy), Giancarlo Antonelli (Werona, Włochy), Giuseppe Aronica (Licata, Włochy), Elisa Arsenio (Sesto San Giovanni, Włochy), Pasquale Arsenio (Sesto San Giovanni, Włochy), Luigi Azzano (Concordia Sagittaria, Włochy), Giovanni Baglivo (Lecce, Włochy), Mario Bajeli (Bergamo, Włochy) Stefano Baldoni (Matera, Włochy), Giulio Ballini (Lonato, Włochy), Antonino Barbara (Neapol, Włochy), Armida Baron (Cassola, Włochy), Paolo Baroni (Rzym, Włochy), Lucia Benassi (Scandiano, Włochy), Michele Benelli (Madignano, Włochy), Erich Bernard (Lana, Włochy), Flaminia Berni (Rzym, Włochy), Luca Bertazzini (Monza, Włochy), Adriano Bianchi (Casale Corte Cerro, Włochy), Massimiliano Bigi (Montecchio Emilia, Włochy), Daniele Fabrizio Bignami (Mediolan, Włochy), Sergio Borghesi (Coredo, Włochy), Borghesi Srl (Cles, Włochy), Sergio Bovini (Cogoleto, Włochy), Savino Brizzi (Turyn, Włochy), Annunziata Brum (Badiola, Włochy), Christina Brunner (Laives, Włochy), Giovanni Busso (Caselette, Włochy), Fabio Edoardo Cacciuttolo (Mediolan, Włochy), Vincenzo Calabrò (Rzym, Włochy), Carlo Cameranesi (Ankona, Włochy), Giuseppe Campisciano (Besana in Brianza, Włochy), Allegra Canepa (Piza, Włochy), Luca Canonaco (Como, Włochy), Piero Cantù (Vimercate, Włochy), Fabio Capelli (Tortona, Włochy), Gianluca Capello (Sanremo, Włochy), Sergio Capello (Sanremo, Włochy), Filippo Caracciolo di Melito (Lucca, Włochy), Mario Carchini (Carrara, Włochy), Filippo Carosi (Rzym, Włochy), Elena Carra (Rzym, Włochy), Claudio Carrara (Nembro, Włochy), Ivan Michele Casarotto (Werona, Włochy), Anna Maria Cavagnetto (Turyn, Włochy), Gabriele Lucio Cazzulani (Segrate, Włochy), Davide Celli (Rimini, Włochy), Antonio Cerigato (Ferrara, Włochy), Paolo Enrico Chirichilli (Rzym, Włochy), Celestino Ciocca (Rzym, Włochy), Mariagiuseppa Civale (Mediolan, Włochy), Benito Colangelo (Bollate, Włochy), Roberto Colicchio (Mediolan, Włochy), Edoardo Colli (Triest, Włochy), Nello Paolo Colombo (Casatenovo, Włochy), Mario Concini (Tuenno, Włochy), Marika Congestrì (S. Onofrio, Włochy), Luigi Corsini (Pistoia, Włochy), Maria Chiara Corsini (Genua, Włochy), Aniello Cucurullo (Civitavecchia, Włochy), Roberto Cugola (Melara, Włochy), Roberto Cupioli (Rimini, Włochy), Giuseppe D’Acunto (Lucca — S. Anna, Włochy), Stefano D’Andrea (Ankona, Włochy), Nazzareno D’Amici (Rzym, Włochy), Michele Danelon (Gruaro, Włochy), Piermaria Carlo Davoli (Mediolan, Włochy), Iole De Angelis (Rzym, Włochy), Roberto De Pieri (Treviso, Włochy), Stefano De Pieri (Martellago, Włochy), Ario Deasti (Sanremo, Włochy), Stefano Marco Debernardi (Aosta, Włochy), Gianfranco Del Mondo (Casoria, Włochy), Salvatore Del Mondo (Gaeta, Włochy), Gianmaria Dellea (Castelveccana, Włochy), Rocco Delsante (Langhirano, Włochy), Gianmarco Di Luigi (Sant’Antimo, Włochy), Alessandro Di Tomizio (Reggello, Włochy), Donata Dibenedetto (Altamura, Włochy), Angela Dolcini (Pavia, Włochy), Denis Dotti (Mediolan, Włochy), Raffaele Duino (San Martino Buon Albergo, Włochy), Simona Elefanti (Montecchio Emilia, Włochy), Maurizio Elia (Rzym, Włochy), Claudio Falzoni (Besnate, Włochy), Enrico Maria Ferrari (Rzym, Włochy), Giuseppe Ferraro (Pago Vallo Lauro, Włochy), Fiduciaria Cavour Srl (Rzym, Włochy), Giorgio Filippello (Caccamo, Włochy), Giovanni Filippello (Caccamo, Włochy), Dario Fiorin (Venezia, Włochy), Guido Fortunati (Werona, Włochy), Achille Furioso (Agrigento, Włochy), Monica Furlanis (Concordia Sagittaria, Włochy), Vitaliano Gaglianese (San Giuliano Terme, Włochy), Antonio Galbo (Palermo, Włochy), Gianluca Gallino (Mediolan, Włochy), Giandomenico Gambacorta (Rzym, Włochy), Federico Gatti (Besana in Brianza, Włochy), Raffaella Maria Fatima Gerardi (Lavello, Włochy), Mauro Gini (Bressanone, Włochy), Barbara Giudiceandrea (Rzym, Włochy), Riccardo Grillini (Lugo, Włochy), Luciano Iaccarino (Werona, Włochy), Vittorio Iannetti (Carrara, Włochy), Franz Anton Inderst (Marlengo, Włochy), Alessandro Lepore (Giovinazzo, Włochy), Hermann Kofler (Merano, Włochy), Fabio Lo Presti (Ponte S. Pietro, Włochy), Silvia Locatelli (Brembate, Włochy), Nicola Lozito (Grumo Appula, Włochy), Rocco Lozito (Grumo Appula, Włochy), Fabio Maffoni (Soncino, Włochy), Silvano Maffoni (Orzinuovi, Włochy), Bruno Maironi Da Ponte (Bergamo, Włochy), Franco Maironi Da Ponte (Bergamo, Włochy), Michele Maironi Da Ponte (Bergamo, Włochy), Francesco Makovec (Lesmo, Włochy), Concetta Mansi (Matera, Włochy), Angela Marano (Melito di Neapol, Włochy), Bruno Marchetto (Mediolan, Włochy), Fabio Marchetto (Mediolan, Włochy), Sergio Mariani (Mediolan, Włochy), Lucia Martini (Scandicci, Włochy), Alessandro Mattei (Treviso, Włochy), Giorgio Matterazzo (Seregno, Włochy), Mauro Mazzone (Werona, Włochy), Ugo Mereghetti (Brescia, Włochy) e quale procuratore di Fulvia Mereghetti (Casamassima, Włochy), Vitale Micheletti (Brescia, Włochy), Giuseppe Mignano (Genua, Włochy), Fabio Mingo (Ladispoli, Włochy), Giovanni Minorenti (Guidonia Montecelio, Włochy), Filippo Miuccio (Rzym, Włochy), Fulvio Moneta Caglio de Suvich (Mediolan, Włochy), Giancarlo Monti (Mediolan, Włochy), Angelo Giuseppe Morellini (Besana in Brianza, Włochy), Barbara Mozzambani (San Martino Buon Albergo, Włochy), Mario Nardelli (Gubbio, Włochy), Eugenio Novajra (Udine, Włochy), Giorgio Omizzolo (Baone, Włochy), Patrizia Paesani (Rzym, Włochy), Daniela Paietta (Arona, Włochy), Luigi Paparo (Volla, Włochy), Davide Pascale (Mediolan, Włochy), Salvatore Pasciuto (Gaeta, Włochy), Sergio Pederzani (Ossuccio, Włochy), Aldo Perna (Neapol, Włochy), Marco Piccinini (San Mauro Torinese, Włochy), Nicola Piccioni (Soncino, Włochy), Stefano Piedimonte (Neapol, Włochy), Mauro Piliego (Bolzano, Włochy), Vincenzo Pipolo (Rzym, Włochy), Johann Poder (Silandro, Włochy), Giovanni Polazzi (Mediolan, Włochy), Santo Pullarà (Rimini, Włochy), Patrizio Ragusa (Rzym, Włochy), Rosangela Raimondi (Arluno, Włochy), Massimo Ratti (Mediolan, Włochy), Gianni Resta (Imola, Włochy), Giuseppe Ricciarelli (San Giustino, Włochy), Enrica Rivi (Scandiano, Włochy), Maria Rizescu (Pesaro, Włochy), Alessandro Roca (Turyn, Włochy), Mario Rzymni (Mediolan, Włochy), Claudio Rzymno (Neapol, Włochy), Gianfranco Rzymno (Pisticci, Włochy), Ivo Rossi (Nettuno, Włochy), Alfonso Russo (Scandiano, Włochy), Iginio Russolo (San Quirinino, Włochy), Francesco Sabato (Barcellona, Spagna), Giuseppe Salvatore (Silvi, Włochy), Luca Eudilio Sarzi Amadè, (Mediolan, Włochy), Tiziano Scagliola (Terlizzi, Włochy), Antonio Scalzullo (Avellino, Włochy), Liviano Semeraro (Gavirate, Włochy), Laura Liliana Serpente (Ankona, Włochy), Maria Grazia Serpente (Ankona, Włochy), Luciana Serra (Mediolan, Włochy), Giuseppe Silecchia (Altamura, Włochy), Paolo Sillani (Bergamo, Włochy), Vincenzo Solombrino (Neapol, Włochy), Patrizia Spiezia (Casoria, Włochy), Alberto Tarantini (Rzym, Włochy), Halyna Terentyeva (Concordia Sagittaria, Włochy), Vincenzo Tescione (Caserta, Włochy), Riccardo Testa (Cecina, Włochy), Salvatore Testa (Pontinia, Włochy), Nadia Toneatti (Triest, Włochy), Giuseppe Ucci (Como, Włochy), Giovanni Urbanelli (Pescara, Włochy), Giuseppina Urciuoli (Avellino, Włochy), Amelia Vaccaro (Chiavari, Włochy), Maria Grazia Valentini (Tuenno, Włochy), Nicola Varacalli (Occhieppo Superiore, Włochy), Giancarlo Vargiu (Bologna, Włochy), Salvatore Veltri Barraco Alestra (Marsala, Włochy), Roberto Vernero (Mediolan, Włochy), Vincenza Vigilia (Castello d’Agogna, Włochy), Celso Giuliano Vigna (Castel San Pietro Terme, Włochy), Roberto Vignoli (Santa Marinella, Włochy), Georg Weger (Merano, Włochy), Albino Zanichelli (Busana, Włochy), Andrea Zecca (Rzym, Włochy), Maurizio Zorzi (Ora, Włochy)
   (przedstawiciele: S. Sutti i R. Spelta, avvocati)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną;

               —

               po ustaleniu i dokonaniu oceny odpowiedzialności Europejskiego Banku Centralnego (EBC) w rozumieniu art. 340 TFUE, zobowiązanie pozwanego do naprawienia powstałej szkody w kwocie co najmniej 12 504 614,98 EUR lub w innej kwocie, która zostanie uznana za sprawiedliwą i słuszną, z zastrzeżeniem możliwości jej doprecyzowania w trakcie postępowania, wraz z odsetkami ustawowymi i odsetkami za zwłokę od tej kwoty należnymi do dnia zapłaty;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, również po ustaleniu i dokonaniu oceny odpowiedzialności EBC w rozumieniu art. 340 TFUE, zobowiązanie pozwanego do naprawienia powstałej szkody w wysokości co najmniej 3 668 020,39 EUR, lub w innej kwocie, która zostanie uznana za sprawiedliwą i słuszną, z zastrzeżeniem możliwości jej doprecyzowania w trakcie postępowania, wraz z odsetkami ustawowymi i odsetkami za zwłokę od tej kwoty należnymi do dnia zapłaty;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego, również po ustaleniu i dokonaniu oceny odpowiedzialności EBC w rozumieniu art. 340 TFUE, zobowiązanie pozwanego do naprawienia powstałej szkody w wysokości co najmniej 2 667 651,19 EUR lub w innej kwocie, która zostanie uznana za sprawiedliwą i słuszną, z zastrzeżeniem możliwości jej doprecyzowania w trakcie postępowania, wraz z odsetkami ustawowymi i odsetkami za zwłokę od tej kwoty należnymi do dnia zapłaty;

               —

               tytułem żądania ewentualnego podnoszonego w ostatniej kolejności, zobowiązanie EBC do naprawienia szkody wynikłej z niezawinionego i zgodnego z prawem zachowania, w kwocie, która zostanie uznana za sprawiedliwą i słuszną;

               —

               obciążenie EBC kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący w niniejszej sprawie podnoszą odpowiedzialność pozaumowną pozwanego.
   W tym względzie skarżący podkreślają, że pozwany:

               —

               w dniu 15 lutego 2012 r. potajemnie zawarł porozumienie o wymianie papierów wartościowych z Republiką Grecką;

               —

               zaniechał lub odmówił udziału w restrukturyzacji greckiego zadłużenia, do której państwo greckie zostało zobowiązane, aby otrzymać drugą transzę pomocy, w sytuacji konfliktu interesów, ponieważ sam EBC jest członkiem Troiki;

               —

               wydał decyzję z dnia 5 marca 2012 r., która uzależniła kwalifikację greckich papierów wartościowych od ich dodatkowego zabezpieczenia programem odkupu dokonanym tylko na rzecz krajowych banków centralnych (KBC), nawet jeżeli nie spełniają wymogów jakości kredytowej.

         Na poparcie skargi skarżący podnoszą, że działania pozwanego miały niekorzystny i bezpośredni wpływ na sytuację prawną pozwanych, w stosunku do których spowodowały wzrost wartości haircut dla podmiotów prywatnych, odroczenie kredytu i przesunięcie inwestorów prywatnych do kategorii wierzycieli „juniorów”.
   Zdaniem skarżących postępowanie to stanowi oczywiste naruszenie nadrzędnych zasad mających na celu ochronę osób fizycznych, w szczególności zasady równego traktowania wierzycieli, zasady niedyskryminacji i równości, zasady proporcjonalności i zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i ochrony uzasadnionych oczekiwań posiadaczy papierów wartościowych oraz zasady pewności prawa.
   Tytułem ewentualnym, na wypadek, gdyby Sąd nie uznał działania EBC za niezgodne z prawem, skarżący podnoszą, że występuje jednak obiektywna odpowiedzialność EBC lub odpowiedzialność niezawiniona albo wynikająca z danego czynu, pomimo, że jest on zgodny z prawem, ponieważ działania EBC, których dotyczy niniejsza skarga, spowodowały nadzwyczajną i szczególna szkodę również w świetle praw podstawowych chronionych zgodnie z kartą nicejską na mocy traktatu z Lizbony, o których mowa w art. 17 (prawo własność), art. 21 (niedyskryminacja), art. 38 (ochrona konsumentów) i art. 41 (prawo do dobrej administracji).


title: Sprawa C-621/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 29 września 2011 r. w sprawie T-415/09: New Yorker SHK Jeans GmbH & Co. KG, dawniej New Yorker SHK Jeans GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory),Vallis K. — Vallis A. & Co. O.E., wniesione w dniu 2 grudnia 2011 r. przez New Yorker SHK Jeans GmbH & Co. KG, dawniej New Yorker SHK Jeans GmbH

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/44

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 29 września 2011 r. w sprawie T-415/09: New Yorker SHK Jeans GmbH & Co. KG, dawniej New Yorker SHK Jeans GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory),Vallis K. — Vallis A. & Co. O.E., wniesione w dniu 2 grudnia 2011 r. przez New Yorker SHK Jeans GmbH & Co. KG, dawniej New Yorker SHK Jeans GmbH
      (Sprawa C-621/11 P)
      (2012/C 25/82)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: New Yorker SHK Jeans GmbH & Co. KG, dawniej New Yorker SHK Jeans GmbH (przedstawiciele: V. Spitz, A. Gaul, T. Golda, S. Kirschstein-Freund, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Vallis K. — Vallis A. & Co. O.E.

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  1)

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 29 września 2011 r. w sprawie T-415/09 oraz

                              a)

                              stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 lipca 2009 r. w zakresie w jakim odwołanie zostanie oddalone i utrzymane zostanie w mocy odrzucenie zgłoszenia w odniesieniu do towarów należących do klasy 25;
                              ewentualnie,

                              b)

                              skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd.

                  2)

                  obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania w pierwszej instancji i kosztami postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

                  —

                  Rozpatrywanie dodatkowych dowodów, które zostały złożone po upływie terminu wyznaczonego przez Urząd na przedstawienie takich dowodów stanowi naruszenie art. 42 ust. 2 i ust. 3, art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 (1) (dawniej art. 43 ust. 2 i ust. 3, art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94) oraz zasady 22 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95.

                  —

                  Przedstawienie dowodów rzeczywistego używania znaku towarowego będącego podstawą sprzeciwu podlega jedynie zasadzie 22 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95. Z brzmienia zasady 22 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95 nie wynikają żadne uprawnienia dyskrecjonalne. Z tego względu art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 nie ma w tym zakresie zastosowania. W przypadku, gdy rzeczywiste używanie znaku towarowego będącego podstawą sprzeciwu nie zostało udowodnione w terminie wyznaczonym przez Urząd zgodnie z zasadą 22 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 2868/95, sprzeciw należy odrzucić.

                  —

                  W konsekwencji w przypadku, gdy Urząd wzywa wnoszącego sprzeciw do przedłożenia uwag w odpowiedzi na argumenty strony skarżącej w odniesieniu do złożonych dowodów używania zgodnie z art. 75 rozporządzenia nr 207/2009 i zasadą 20 ust. 4 rozporządzenia nr 2868/95, składający sprzeciw może przestawić swoje uwagi. Jednakże złożone dalsze dowody używania nie mogę być wzięte pod uwagę ze względu na to, że zostały złożone po upływie terminu. Biorąc pod uwagę dowody złożone z opóźnieniem Urząd naruszył art. 42 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 oraz zasadę 22 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95.

                  —

                  Samo przedłożenie uwag przez stronę skarżącą, w których kwestionuje ona wystarczalność dowodów złożonych w terminie nie uzasadnia wzięcia pod uwagę dodatkowych dowodów używania.

                  —

                  Nawet jeżeli zostanie stwierdzone, że art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 ma zastosowanie w odniesieniu do dodatkowych dowodów używania złożonych po upływie terminu, o którym mowa w zasadzie 22 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95, w niniejszej sprawie zostały naruszone art. 42 ust. 2 i ust. 3, art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 oraz zasada 22 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95.

                  —

                  Dowody, które zostały przedstawione w późniejszym terminie nie stanowiły dodatkowych dowodów. Aby spełnić wymogi dotyczące składania dodatkowych dowodów, dowody złożone w pierwszym terminie muszą wykazać rzeczywiste używanie znaku towarowego będącego podstawą sprzeciwu, a dowody złożone w późniejszym terminie stanowić poparcie dla udowodnionego już stanu faktycznego. Sąd naruszył zatem art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 zezwalając na zastosowanie tego przepisu w postępowaniu odwoławczym.

                  —

                  Nastąpiło nadużycie uprawnień dyskrecjonalnych przyznanych w art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009. Urząd naruszył przysługujące mu uprawnienia dyskrecjonalne jedynie uwzględniając, że przedłożenie dodatkowych przykładów używania przez składającego sprzeciw było konieczne. Kwestia czy konieczne jest przedłożenie przez jedną stronę postępowania dodatkowych dowodów nie jest czynnikiem, który powinien być brany pod uwagę przez drugą stronę. Na pytanie to musi udzielić odpowiedzi sama zainteresowana strona. Ponadto Urząd nie uwzględnił dalszych okoliczności. Nie przywiązał nawet wagi do wartości złożonego po raz pierwszy materiału dowodowego. Orzekając, iż nie nastąpiło nadużycie uprawnień dyskrecjonalnych Sąd naruszył obowiązujące przepisy prawa.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-121/12 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 października 2013 r. — Bernhard Rintisch przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Valfleuri Pâtes alimentaires SA (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 74 ust. 2 — Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 — Zasada 50 ust. 1 akapity pierwszy i trzeci — Sprzeciw właściciela wcześniejszego znaku towarowego — Istnienie znaku towarowego — Dowody przedstawione na poparcie sprzeciwu po upływie terminu wyznaczonego w tym celu — Nieuwzględnienie — Swobodna ocena przysługująca izbie odwoławczej — Przepis odmienny — Okoliczności stojące na przeszkodzie uwzględnieniu dodatkowych lub uzupełniających dowodów)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/25

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 października 2013 r. — Bernhard Rintisch przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Valfleuri Pâtes alimentaires SA
   (Sprawa C-121/12 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 74 ust. 2 - Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 - Zasada 50 ust. 1 akapity pierwszy i trzeci - Sprzeciw właściciela wcześniejszego znaku towarowego - Istnienie znaku towarowego - Dowody przedstawione na poparcie sprzeciwu po upływie terminu wyznaczonego w tym celu - Nieuwzględnienie - Swobodna ocena przysługująca izbie odwoławczej - Przepis odmienny - Okoliczności stojące na przeszkodzie uwzględnieniu dodatkowych lub uzupełniających dowodów)
   2013/C 344/41
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Bernhard Rintisch (przedstawiciel: A. Dreyer, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik), Valfleuri Pâtes alimentaires SA (przedstawiciel: F. Baujoin, avocat)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-109/09 Rintisch przeciwko OHIM — Valfleuri Pâtes alimentaires, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez właściciela pewnych słownych, wspólnotowego i krajowych, znaków towarowych, graficznego krajowego znaku towarowego i nazwy handlowej zawierających termin „PROTI” dla towarów należących do klas 5, 29, 30 i 32 na decyzję R 1660/2007-4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 21 stycznia 2009 r. oddalającą odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów oddalającej sprzeciw wnoszącego odwołanie wobec rejestracji słownego znaku towarowego „PROTIVITAL” dla towarów należących do klas 5, 29 i 30 — Nieprzedstawienie dokumentów w odpowiednim terminie — Swobodna ocena przysługująca na podstawie art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone.

               2)

               Bernhard Rintisch zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.


title: Sprawa C-501/08 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 10 września 2008 r. w sprawie T-324/06, Município de Gondomar przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 listopada 2008 r. przez Município de Gondomar

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/18

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 10 września 2008 r. w sprawie T-324/06, Município de Gondomar przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 listopada 2008 r. przez Município de Gondomar
   (Sprawa C-501/08 P)
   (2009/C 19/32)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Município de Gondomar (przedstawiciele: J. L. da Cruz Vilaça i L. Pinto Monteiro, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji i uznanie za dopuszczalną skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 3782 z dnia 16 sierpnia 2006 r. w sprawie cofnięcia pomocy finansowej przyznanej z Funduszu Spójności;

               —

               subsydiarnie, uchylenie postanowienia Sądu i odesłanie do niego sprawy w celu wydania orzeczenia oraz;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania łącznie z kosztami wnoszącej odwołanie, na podstawie art. 69 regulaminu Trybunału Sprawiedliwości lub — subsydiarnie — zastrzeżenie. że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w wyroku lub postanowieniu kończącym postępowanie.

         Zarzuty i główne argumenty
   1.   NARUSZENIE PRAWA PRZY OCENIE PRZESŁANKI BEZPOŚREDNIEGO ODDZIAŁYWANIA I BRAK UZASADNIENIA
   Gmina Gondomar uważa, że prawo portugalskie zawiera szczególne elementy, które powinny prowadzić do wykładni innej niż ta, którą przyjął Sąd w wydanym z naruszeniem prawa postanowieniu o uznaniu za niedopuszczalną skargi w sprawie T-324/06.
   Z przepisów portugalskich, w szczególności z art. 18 i 20 rozporządzenia wykonawczego w sprawie wykorzystania Funduszu Spójności w Portugalii, zatwierdzonego jedynym przepisem dekretu z mocą ustawy nr 191/2000 z dnia 16 sierpnia 2000 r. wynika bowiem, że Republika Portugalska nie dysponuje żadnymi uprawnieniami dyskrecjonalnymi w zakresie decyzji o pozostawieniu lub odebraniu pomocy przyznanej z Funduszu Spójności gminie Gondomar jako podmiotowi odpowiedzialnemu za wykonanie projektu, co prowadzi do wniosku, że decyzja Komisji dotycząca cofnięcia pomocy finansowej przyznanej z Funduszu Spójności miała charakter automatyczny, gdyż wymienione przepisy nie pozwalają na zwolnienie podmiotów wykonawczych z obowiązku zwrotu nienależnie wypłaconych sum.
   W postanowieniu o uznaniu za niedopuszczalną skargi w sprawie T-324/06 Sąd w żaden sposób nie odniósł się do tego zagadnienia, a ponieważ chodzi tu o kwestię o zasadniczym znaczeniu dla rozstrzygnięcia w przedmiocie dopuszczalności skargi, dopuścił się naruszenia prawa wywołującego bezpośrednie skutki w zakresie wykonywania uprawnień procesowych skarżącej wynikających z art. 230 WE.
   Okoliczność, że kwestia ta nie była przedmiotem rozważań, oznacza ponadto, że zaskarżone postanowienie jest pozbawione uzasadnienia bądź uzasadnienie to jest niewystarczające. Zgodnie z doktryną i orzecznictwem wspólnotowymi istnieje generalny obowiązek uzasadniania rozstrzygnięć organów administracyjnych i sądowych w celu ułatwienia sprawowania kontroli sądowej przez Trybunał Sprawiedliwości.
   Z uwagi na to, że Sąd nie wypowiedział się w kwestii szczególnych elementów zawartych w prawie portugalskim, zaskarżone postanowienie jest pozbawione uzasadnienia, co może poważnie wpłynąć na interesy strony skarżącej.
   2.   NARUSZENIE ZASADY SKUTECZNEJ OCHRONY SĄDOWEJ
   Gmina Gondomar stoi ponadto na stanowisku, że grozi jej pozbawienie prawa do skutecznej ochrony sądowej z uwagi na to, że — ponieważ akt doręczenia decyzji Komisji o cofnięciu pomocy finansowej z Funduszu Spójności nie podlega zaskarżeniu w myśl prawa krajowego — nie przysługują jej w prawie krajowym środki odwoławcze umożliwiające zaskarżenie żądania zwrotu pomocy finansowej z Funduszu Spójności.
   Doręczenie decyzji Komisji, niepodlegającej zaskarżeniu na gruncie prawa krajowego, nastąpiło przy piśmie jednostki zarządzającej ds. Funduszu Spójności przy Ministerstwie Środowiska z dnia 25 września 2006 r., ograniczającym się do „przekazania” decyzji Komisji, która to decyzja dopiero zawiera rozstrzygnięcie.
   Brak środków zaskarżenia narusza zasadę prawa do skutecznej ochrony sądowej ukształtowanego w najnowszej doktrynie i najnowszym orzecznictwie.


title: Sprawa T-276/14: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Flachglas Torgau i in. przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/29

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Flachglas Torgau i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-276/14)
   2014/C 223/34
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Flachglas Torgau GmbH (Torgau, Niemcy), Saint-Gobain Isover G+H AG (Ludwigshafen am Rhein, Niemcy) i Saint-Gobain Oberland AG (Bad Wurzach, Niemcy) (przedstawiciele: S. Altenschmidt i H. Janssen, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 grudnia 2013 r. w przedmiocie postępowania w sprawie pomocy państwa SA.33995 (2013/C)(ex 2013/NN) – Niemcy, Wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszone dopłaty EEG dla odbiorców energochłonnych, C(2013) 4424 final

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, że przewidziane w Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej: „EEG”) dopłaty EEG i szczególne wypłaty wyrównawcze nie stanowią przyznania zasobów państwowych czy też kontrolowanych przez państwo. Mające znaczenie dla kwalifikacji tych środków okoliczności faktyczne miały zdaniem strony skarżącej zostać ustalone w postępowaniu między Komisją a Republiką Federalną Niemiec. Zdaniem strony skarżącej rozwiane zostały wszelkie wątpliwości, które powinna była stwierdzić Komisja w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (1).

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie art. 108 ust. 1 TFUE i zasady pewności prawa

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tym zakresie, że Komisja nie uwzględniła art. 108 ust. 1 TFUE i zasady pewności prawa ze względu na to, iż, weryfikując dokonaną na wstępnym etapie badania kwalifikację EEG jako pomocy, przeprowadziła postępowanie w przedmiocie nowej pomocy na podstawie art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 659/1999, zamiast postępowania w przedmiocie pomocy istniejącej na podstawie art. 17 i nast. rozporządzenia nr 659/1999. W tym względzie skarżące podnoszą w szczególności, że Komisja w decyzji z dnia 22 maja 2002 r. nie zakwalifikowała EEG 2000 jako pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na brak przeniesienia zasobów państwowych. Ich zdaniem zmiany, jakie zaszły pomiędzy EEG 2000 a EEG 2012, są pozbawione znaczenia w kontekście wydania przez Komisję decyzji z dnia 22 maja 2002 r. Komisja mogła podnieść kwestę zmiany interpretacji przepisów prawa w ramach postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 1 TFUE, bez angażowania w to postępowanie skarżących.

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie art. 41 Karty Praw Podstawowych oraz prawa do bycia wysłuchanym

                           —

                           Skarżące podnoszą również, że pozwana przyjęła zaskarżoną decyzję nie dając im możliwości zajęcia stanowiska w sprawie będącej jej przedmiotem.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa T-117/08: Wyrok Sądu z dnia 31 marca 2011 r. — Włochy przeciwko EKES (System językowy — Ogłoszenie o naborze na stanowisko sekretarza generalnego EKES — Publikacja w trzech językach urzędowych — Informacja dotycząca ogłoszenia o naborze na stanowisko — Publikacja we wszystkich językach urzędowych — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Artykuły 12 WE i 290 WE — Artykuł 12 WZIP — Rozporządzenie nr 1)

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/23

         Wyrok Sądu z dnia 31 marca 2011 r. — Włochy przeciwko EKES
   (Sprawa T-117/08) (1)

   (System językowy - Ogłoszenie o naborze na stanowisko sekretarza generalnego EKES - Publikacja w trzech językach urzędowych - Informacja dotycząca ogłoszenia o naborze na stanowisko - Publikacja we wszystkich językach urzędowych - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Artykuły 12 WE i 290 WE - Artykuł 12 WZIP - Rozporządzenie nr 1)
   2011/C 145/37
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: R. Adam, pełnomocnik, wspierany przez P. Gentiliego, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) (przedstawiciele: początkowo M. Bermejo Garde, a następnie M. Arsène, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferrę)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: F. Díez Moreno, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, ogłoszenia nr 73/07 o naborze na stanowisko sekretarza generalnego w sekretariacie EKES, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 28 grudnia 2007 r. w wersji angielskiej, francuskiej i niemieckiej (Dz.U. C 316 A, s. 1), a po drugie, sprostowania do tego ogłoszenia o naborze na stanowisko, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 30 stycznia 2008 r. w wersji angielskiej, francuskiej i niemieckiej (Dz.U. C 25 A, s. 19).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność ogłoszenia nr 73/07 o naborze na stanowisko sekretarza generalnego w sekretariacie Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (EKES), opublikowanego w dniu 28 grudnia 2007 r., w brzmieniu po sprostowaniu z dnia 30 stycznia 2008 r.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.


title: Sprawa C-321/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret, Dania) — Hans Markus Kofoed przeciwko Skatteministeriet (Dyrektywa 90/434/EWG — Wspólny system opodatkowania łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów — Decyzja krajowa opodatkowująca wymianę udziałów — Wymiana udziałów — Wypłata dywidendy następująca w niedługim czasie po tym zdarzeniu — Nadużycie prawa)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret, Dania) — Hans Markus Kofoed przeciwko Skatteministeriet
   (Sprawa C-321/05) (1)

   (Dyrektywa 90/434/EWG - Wspólny system opodatkowania łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów - Decyzja krajowa opodatkowująca wymianę udziałów - Wymiana udziałów - Wypłata dywidendy następująca w niedługim czasie po tym zdarzeniu - Nadużycie prawa)
   (2007/C 199/09)
   Język postępowania: duński
   Sąd krajowy
   Østre Landsret, Dania
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hans Markus Kofoed

      Strona pozwana: Skatteministeriet
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Østre Landsret — Wykładnia art. 2 lit. d) dyrektywy Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, str. 1) — Wymiana udziałów, po której bezpośrednio następuje wypłata dywidendy przez spółkę nabywającą, której kwota przekracza 10 % wartości nominalnej wymienianych udziałów.
   Sentencja
   W okolicznościach takich, jak w postępowaniu przed sądem krajowym, wypłacona dywidenda, nie powinna być uwzględniana przy obliczaniu „wypłaty gotówkowej” przewidzianej w art. 2 lit. d) dyrektywy Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich, oraz że tym samym, sporna wymiana udziałów stanowi „wymianę udziałów” w rozumieniu art. 2 lit. d) tej dyrektywy.
   W związku z tym, art. 8 ust. 1 dyrektywy 90/434 co do zasady sprzeciwia się opodatkowaniu takiej wymiany udziałów, chyba że zasady prawa krajowego dotyczące nadużycia prawa, oszustw podatkowych lub unikania opodatkowania mogą być interpretowane jako zgodne z art. 11 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy 90/434, i na tej podstawie uzasadniać jej opodatkowanie.

      (1)  Dz.U. C 257 z 15.10.2005.


title: Sprawa F-61/15: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/27

         Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-61/15)
   (2015/C 221/37)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji odmownej Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych Komisji z dnia 25 września 2014 r. w sprawie wypłaty skarżącemu dodatku zagranicznego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji odmownej organu upoważnionego do zawierania umów o pracę z dnia 25 września 2014 r. w sprawie wypłaty skarżącemu dodatku zagranicznego;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.