title: Sprawa T-538/21: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2021 r. – PBL i WA / Komisja

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/49

      Skarga wniesiona w dniu 2 września 2021 r. – PBL i WA / Komisja
      (Sprawa T-538/21)
      (2021/C 431/57)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Penya Barça Lyon: Plus que des supporters (PBL) (Bron, Francja) i WA (przedstawiciel: J. Branco, avocat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej z dnia 1 września 2021 r. – COMP.C.4/AH/mdr 2021(092342)

                  —

                  nakazanie Komisji Europejskiej:

                              —

                              skorzystanie z uprawnień przysługujących jej na podstawie art. 116 ust. 1 TFUE i nakazanie Fédération française de Football (francuskiej federacji piłki nożnej) natychmiastowego zaprzestania wszelkich normatywnych zakłóceń konkurencji oraz przestrzegania przepisów UEFA dotyczących licencji klubowych i finansowego fair play;

                              —

                              wszczęcie przeciwko Francji postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na podstawie art. 107 i 108 TFUE oraz art. 12 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. w związku bezprawną pomocą państwa przyznaną na rzecz Paris Saint-Germain oraz o przekazanie sprawy do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej; oraz

                  —

                  nakazanie Komisji, na podstawie art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r., przyjęcia środków tymczasowych wobec Francji w celu zaniechania przez nią dalszego wyrządzania szkody stronie skarżącej, poprzez nakazanie temu państwu zawieszenia wykonania następujących decyzji normatywnych, które powodują nieuczciwe zakłócenie konkurencji na skutek pomocy państwa stwarzającej selektywną korzyść, wpływającą na konkurencję i handel wewnątrzunijny w ramach jednolitego rynku UE:

                              —

                              sprawozdań z obrad zgromadzeń ogólnego i federalnego ligi zawodowej piłki nożnej z dnia 12 i 14 grudnia 2019 r., a także sprawozdań z obrad zgromadzeń ogólnego i federalnego ligi zawodowej piłki nożnej z dnia 10 grudnia 2020 r. przyjętych w imieniu Fédération française de Football (francuskiej federacji piłki nożnej) w ramach wykonywania przez nią jej prerogatyw w zakresie władzy publicznej;

                              —

                              decyzji z dnia 25 czerwca 2021 r., na mocy której komisja kontroli zawodowych klubów piłkarskich w ramach krajowej dyrekcji kontroli zarządzania Ligue de Football Professionnel (ligi zawodowej piłki nożnej), nie podjęła żadnych środków administracyjnych wobec PSG;

                              —

                              decyzji Ligue de Football Professionnel (ligi zawodowej piłki nożnej) – niepublikowanej – na mocy której zatwierdzono umowę podpisaną przez Lionela Messiego z Paris Saint-Germain.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzję Komisji Europejskiej COMP.C.4/AH/mdr 2021(092342) z dnia 1 września 2021 r., w której odmówiono stornie skarżącej statusu zainteresowanej strony w rozumieniu art. 24 ust. 2 rozporządzenia 2015/1589 (1), strona skarżąca podnieśli pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczy interesu strony skarżącej we wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie. Strona skarżąca podnosi, że Komisja nie uwzględniła faktu, iż pierwszy z podmiotów po stronie skarżącej jest członkiem („socio”) Futbol Club Barcelona („FC Barcelona”) i że z tego tytułu jest uprawniony do złożenia skargi w sprawie jakoby bezprawnie przyznanej pomocy.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczy wszczęcia postępowania na podstawie art. 116 TFUE. Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że w niniejszej sprawie istnieje różnica między przepisami państw członkowskich, która narusza warunki konkurencji na rynku wewnętrznym. Zdaniem skarżących okoliczność, że hiszpańska liga zawodowej piłki nożnej, w odróżnieniu od francuskiej ligi zawodowej piłki nożnej, wymaga przestrzegania stosunku wynagrodzeń do kwalifikowanego dochodu w wysokości 70 %, stanowi tego rodzaju różnicę, która w praktyce stawia FC Barcelonę w niekorzystnej sytuacji.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczy art. 13 rozporządzenia 2015/1589. W tym zarzucie strona skarżąca podnosi, że należy nakazać Francji wstrzymanie pomocy i środków mogących stanowić bezprawną i niezgłoszoną pomoc państwa na rzecz zawodowych klubów piłkarskich działających na jej terytorium.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczy kryteriów przyjętych przez Komisję Europejską i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w celu zdefiniowania pomocy państwa oraz możliwości zastosowania art. 108 TFUE w niniejszej sprawie.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczy pilnego charakter sytuacji, która uzasadnia złożenie przez stronę skarżącą wniosku o zastosowanie postępowania w trybie przyspieszonym i wniosku w przedmiocie środków tymczasowych.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-540/21: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2021 r. – Vivostore / EUIPO – Linda (VIVO LIFE)

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/50

      Skarga wniesiona w dniu 2 września 2021 r. – Vivostore / EUIPO – Linda (VIVO LIFE)
      (Sprawa T-540/21)
      (2021/C 431/58)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Vivostore Ltd (Winscombe, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokat T. Urek)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Linda AG (Kolonia, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona wnosząca odwołanie do Izby Odwoławczej

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy VIVO LIFE – zgłoszenie nr 18 049 468

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 lipca 2021 r. w sprawie R 1587/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności lub zmiana zaskarżonej decyzji, a także potwierdzenie decyzji Wydziału Sprzeciwów EUIPO w sprawie B 3 090 390 z dnia 16 lipca 2020 r.;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-545/21: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2021 r. – Tinnus Enterprises / EUIPO – Mystic Products (Urządzenia do przesyłu cieczy)

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/51

      Skarga wniesiona w dniu 2 września 2021 r. – Tinnus Enterprises / EUIPO – Mystic Products (Urządzenia do przesyłu cieczy)
      (Sprawa T-545/21)
      (2021/C 431/59)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Tinnus Enterprises LLC (Plano, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat T. Wuttke)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mystic Products Import & Export, SL (Badalona, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 1 431 829–0004

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 czerwca 2021 r. w sprawie R 1011/2018-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji poprzez:

                              —

                              uwzględnienie odwołania strony skarżącej;

                              —

                              oddalenie w całości złożonego przez wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru wniosku ICD 10 296 mającego na celu unieważnienie prawa do zakwestionowanego wzoru;

                              —

                              obciążenie wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Unieważnień.

                  —

                  obciążenie wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru kosztami poniesionymi przez stroną skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie zasad określonych w wyroku z dnia 24 marca 2021 r., Lego/EUIPO Delta Sport Handelskontor (Klocek stanowiący część zestawu konstrukcyjnego) (T-515/19, niepublikowany, EU:T:2021:155);

                  —

                  Naruszenie zasad określonych w wyroku z dnia 8 marca 2018 r., DOCERAM (C-395/16, EU:C:2018:172);

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

                  —

                  Błędna interpretacja zgłoszenia patentowego EP 3 005 948 A2 i złożonego przez skarżącą zbiorowego zgłoszenia wzorów nr 1 431 829–0001–0010.


title: Sprawa T-550/21: Skarga wniesiona w dniu 6 września 2021 r. – Kalypso Media Group / EUIPO (COMMANDOS)

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/51

      Skarga wniesiona w dniu 6 września 2021 r. – Kalypso Media Group / EUIPO (COMMANDOS)
      (Sprawa T-550/21)
      (2021/C 431/60)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Kalypso Media Group GmbH (Worms, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Boddien)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „COMMANDOS” – zgłoszenie nr 18 062 634

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 lipca 2021 r. w sprawie R 1864/2020-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-552/21: Skarga wniesiona w dniu 6 września 2021 r. – Worldwide Brands / EUIPO – Guangyu Wan (CAMEL)

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/52

      Skarga wniesiona w dniu 6 września 2021 r. – Worldwide Brands / EUIPO – Guangyu Wan (CAMEL)
      (Sprawa T-552/21)
      (2021/C 431/61)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Worldwide Brands, Inc. Zweigniederlassung Deutschland (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Ahijón Lana i J. Gracia Albero)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Eric Guangyu Wan (Vancouver, Kolumbia Brytyjska, Kanada)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Camel” – unijny znak towarowy nr 1 015 593

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 lipca 2021 r. w sprawie R 1548/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim uwzględniono w niej odwołanie drugiej strony w postępowaniu odwoławczym oraz oddalono wniosek o unieważnienie prawa do znaku dla „koszul”;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami niniejszego postępowania, jak również kosztami postępowania przed Wydziałem ds. Unieważnień i Pierwszą Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 w związku z art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-555/21: Skarga wniesiona w dniu 6 września 2021 r. – Tinnus Enterprises / EUIPO – Mystic Products (Urządzenia do przesyłu cieczy)

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/53

      Skarga wniesiona w dniu 6 września 2021 r. – Tinnus Enterprises / EUIPO – Mystic Products (Urządzenia do przesyłu cieczy)
      (Sprawa T-555/21)
      (2021/C 431/62)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Tinnus Enterprises LLC (Plano, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat T. Wuttke)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mystic Products Import & Export, SL (Badalona, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 1 431 829-0003

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 czerwca 2021 r. w sprawie R 1007/2018-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji poprzez:

                              —

                              uwzględnienie odwołania strony skarżącej;

                              —

                              oddalenie w całości złożonego przez wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru wniosku ICD 10 300 mającego na celu unieważnienie prawa do zakwestionowanego wzoru;

                              —

                              obciążenie wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Unieważnień.

                  —

                  obciążenie wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru kosztami poniesionymi przez stroną skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie zasad określonych w wyroku z dnia 24 marca 2021 r., Lego/EUIPO Delta Sport Handelskontor (Klocek stanowiący część zestawu konstrukcyjnego) (T-515/19, niepublikowany, EU:T:2021:155);

                  —

                  Naruszenie zasad określonych w wyroku z dnia 8 marca 2018 r., DOCERAM (C-395/16, EU:C:2018:172);

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

                  —

                  Błędna interpretacja zgłoszenia patentowego EP 3 005 948 A2 i złożonego przez skarżącą zbiorowego zgłoszenia wzorów nr 1 431 829–0001–0010.


title: Sprawa T-561/21: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2021 r. – HSBC Holdings i in. / Komisja

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/54

      Skarga wniesiona w dniu 8 września 2021 r. – HSBC Holdings i in. / Komisja
      (Sprawa T-561/21)
      (2021/C 431/63)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: HSBC Holdings plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo), HSBC Bank plc (Londyn), HSBC Continental Europe (Paryż, Francja) (przedstawiciele: M. Demetriou i D. Bailey, Barristers, M. Simpson, Solicitor, C. Angeli, M. Giner Asins i C. Chevreste, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2021) 4600 final z dnia 28 czerwca 2021 r., doręczonej w dniu 29 czerwca 2021 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), zmieniającej decyzję Komisji C(2016) 8530 final z dnia 7 grudnia 2016 r. (zwaną dalej „decyzją z 2016 r.”) [AT.39914 – Euro Interest Rate Derivatives (EIRD)] oraz art. 2 lit. b) decyzji z 2016 r.;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, znaczne obniżenie grzywny nałożonej na skarżące do kwoty, którą Sąd uzna za właściwą;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżące lub, ewentualnie, odpowiednią częścią kosztów poniesionych przez skarżące.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżoną decyzję wydano po upływie dziesięcioletniego terminu przedawnienia, który biegł od zakończenia naruszenia w dniu 27 marca 2007 r. Uprawnienie pozwanej do ponownego nałożenia grzywny na skarżące uległo zatem przedawnieniu.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że pozwana naruszyła prawo lub popełniła błąd w ocenie, obliczając wartość sprzedaży skarżących na podstawie zaktualizowanych wpływów gotówkowych. Skarżące twierdzą, że zaktualizowane wpływy gotówkowe są arbitralnym i niewłaściwym miernikiem wartości sprzedaży w sektorze instrumentów pochodnych stopy procentowej nominowanych w euro. W szczególności zaktualizowane wpływy gotówkowe nie odzwierciedlają ani gospodarczego znaczenia naruszenia, ani stopnia przyczynienia się HSBC do tego naruszenia.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że pozwana popełniła błąd w ocenie lub przedstawiła niewystarczające uzasadnienie w odniesieniu do wysokości współczynnika obniżającego, który zastosowała celem obliczenia zaktualizowanych wpływów gotówkowych skarżących.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że pozwana błędnie oceniła wagę naruszenia popełnionego przez skarżące oraz możliwość zastosowania kwoty dodatkowej i jej wysokość.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że grzywna nałożona na skarżące jest nieproporcjonalnie wysoka. Skarżące twierdzą w szczególności, że pozwana błędnie oceniła okoliczności łagodzące związane z naruszeniem popełnionym przez skarżące. Skarżące podnoszą ponadto, że pozwana nie uwzględniła w wystarczającym stopniu okoliczności, iż udział skarżących w jednolitym i ciągłym naruszeniu był zarówno mniejszy, jak i mniej poważny niż ten stwierdzony w decyzji z 2016 r., jak Sąd orzekł w sprawie T-105/17, HSBC/Komisja (1). W związku z tym skarżące wnoszą do Sądu o ustalenie znacznie niższej grzywny, która sprawiedliwie odzwierciedlałaby to, co skarżące zrobiły.

         (1)  Wyrok z dnia 24 września 2019 r., HSBC Holdings i in./Komisja, T-105/17, EU:T:2019:675.


title: Sprawa T-568/21: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2021 r. – Harbaoui / EUIPO – Google (GC GOOGLE CAR)

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/55

      Skarga wniesiona w dniu 10 września 2021 r. – Harbaoui / EUIPO – Google (GC GOOGLE CAR)
      (Sprawa T-568/21)
      (2021/C 431/64)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Zoubier Harbaoui (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat R. Ciullo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Google LLC (Mountain View, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy GC GOOGLE CAR – zgłoszenie nr 18 007 095

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 czerwca 2021 r. w sprawie R 902/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i Google LLC kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-569/21: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2021 r. – Harbaoui / EUIPO – Google (GOOGLE CAR)

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/55

      Skarga wniesiona w dniu 10 września 2021 r. – Harbaoui / EUIPO – Google (GOOGLE CAR)
      (Sprawa T-569/21)
      (2021/C 431/65)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Zoubier Harbaoui (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat R. Ciullo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Google LLC (Mountain View, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy GOOGLE CAR – zgłoszenie nr 17 978 453

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 czerwca 2021 r. w sprawie R 904/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i Google LLC kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-573/21: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2021 r. – Brand Energy Holdings / EUIPO (RAPIDGUARD)

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/56

      Skarga wniesiona w dniu 14 września 2021 r. – Brand Energy Holdings / EUIPO (RAPIDGUARD)
      (Sprawa T-573/21)
      (2021/C 431/66)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Brand Energy Holdings BV (Vlaardingen, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci A. Hönninger i F. Dechent)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy RAPIDGUARD – zgłoszenie nr 18 156 550

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 czerwca 2021 r. w sprawie R 294/2021-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 42 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 lit. b), art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 42 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 lit. c), art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-670/20: Postanowienie Sądu z dnia 3 września 2021 r. – SMCK Hair Care Products / EUIPO – Carolina Herrera (COOL GIRL)

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/56

      Postanowienie Sądu z dnia 3 września 2021 r. – SMCK Hair Care Products / EUIPO – Carolina Herrera (COOL GIRL)
      (Sprawa T-670/20) (1)

      (2021/C 431/67)
      Język postępowania: angielski
      Prezes drugiej izby zarządziła wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 19 z 18.1.2021.


title: Sprawa T-12/21: Postanowienie Sądu z dnia 27 sierpnia 2021 r. – PJ / EIT

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/57

      Postanowienie Sądu z dnia 27 sierpnia 2021 r. – PJ / EIT
      (Sprawa T-12/21) (1)

      (2021/C 431/68)
      Język postępowania: francuski
      Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 79 z 8.3.2021.


title: Sprawa T-335/21: Postanowienie Sądu z dnia 27 sierpnia 2021 r. – PJ / EIT

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/57

      Postanowienie Sądu z dnia 27 sierpnia 2021 r. – PJ / EIT
      (Sprawa T-335/21) (1)

      (2021/C 431/69)
      Język postępowania: francuski
      Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 310 z 2.8.2021.


title: Sprawa C-706/20: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 3 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Zjednoczone Królestwo) – Amoena Ltd / The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Wspólna taryfa celna – Klasyfikacja taryfowa – Nomenklatura scalona – Pozycje 6212 i 9021 – Biustonosze po mastektomii – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/1167 – Pojęcie „akcesoriów” – Wykładnia wyroku z dnia 19 grudnia 2019 r., Amoena (C-677/18, EU:C:2019:1142)]

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/13

      Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 3 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Zjednoczone Królestwo) – Amoena Ltd / The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
      (Sprawa C-706/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Pozycje 6212 i 9021 - Biustonosze po mastektomii - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/1167 - Pojęcie „akcesoriów” - Wykładnia wyroku z dnia 19 grudnia 2019 r., Amoena (C-677/18, EU:C:2019:1142))
      (2021/C 471/17)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      First-tier Tribunal (Tax Chamber)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Amoena Ltd

         Druga strona postępowania: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

         Sentencja

                  1)

                  Punkt 53 wyroku z dnia 19 grudnia Amoena (C-677/18, EU:C:2019:1142), w jego wersji angielskiej, należy interpretować w ten sposób, że:

                              —

                              w pierwszym zdaniu tego punktu słowa „them” i „their” odnoszą się do protez piersi, zaś słowa „they” odnoszą się do biustonoszy po mastektomii,

                              —

                              w drugim zdaniu tego punktu słowo „their” oraz dwa pierwsze wystąpienia słowa „they” odnoszą się do biustonoszy po mastektomii, podczas gdy ostatnie wystąpienie słowa „they” odnosi się do protez piersi.

                  2)

                  W drugim zdaniu pkt 53 wyroku z dnia 19 grudnia 2019 r., Amoena (C-677/18, EU:C:2019:1142) Trybunał, w celu ustalenia, czy biustonosze po mastektomii można uznać za „akcesoria do protez piersi”, w rozumieniu działu 90 nomenklatury scalonej, ujętego w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2016/1821 z dnia 6 października 2016 r., zastosował jedynie kryterium określone w pkt 51 tego wyroku, zgodnie za „akcesoria” w rozumieniu tego działu uważa się wymienne części lub urządzenia umożliwiające wykonywanie specjalnej funkcji związanej z główną funkcją aparatury.

         (1)  Dz.U. C 110 z 29.3.2021.


title: Sprawa C-818/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 października 2021 r. w sprawie T-599/20, YG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 22 grudnia 2021 r. przez YG

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/8

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 października 2021 r. w sprawie T-599/20, YG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 22 grudnia 2021 r. przez YG
      (Sprawa C-818/21 P)
      (2022/C 191/10)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: YG (przedstawiciele: adwokaci A. Champetier i S. Rodrigues)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku, uznanie żądań wnoszącego odwołanie w sprawie T-599/20 za dopuszczalne i zasadne, a w konsekwencji

                  —

                  stwierdzenie nieważności spornych decyzji wydanych w pierwszej instancji;

            lub, jeżeli nie jest to możliwe,

                  —

                  przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd, a w każdym wypadku

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W odwołaniu zaskarżono wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 20 października 2021 r. oddalający skargę wniesioną przez wnoszącego odwołanie w sprawie T-599/20 YG/Komisja Europejska.
      Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty:

                  —

                  Przeinaczenie dowodów;

                  —

                  Błędne zrozumienie zarzutów – Błędy w uzasadnieniu – Naruszenie prawa do obrony;

                  —

                  Naruszenia prawa.


title: Sprawa C-163/22 P: Odwołanie wniesione w dniu 3 marca 2022 r. przez Gminę Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo sp. z o.o. od wyroku Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. w sprawie T-263/15 RENV, Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo przeciwko Komisji

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/22

      Odwołanie wniesione w dniu 3 marca 2022 r. przez Gminę Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo sp. z o.o. od wyroku Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. w sprawie T-263/15 RENV, Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo przeciwko Komisji
      (Sprawa C-163/22 P)
      (2022/C 191/28)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo sp. z o.o. (Przedstawiciele: K. Gruszecka-Spychała, P. K. Rosiak, radcy prawni)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska, Rzeczpospolita Polska

         Żądania wnoszących odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. w sprawie T-263/15 RENV, Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo przeciwko Komisji;

                  —

                  wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie, uznającego za zasadne pierwszy, czwarty i szósty zarzut skargi w zakresie objętym niniejszym odwołaniem i stwierdzającego nieważność zaskarżonej decyzji, zgodnie z żądaniem skargi;

                  —

                  rozstrzygnięcie w orzeczeniu, o którym mowa w punkcie 2 powyżej, o kosztach postępowań w pierwszej instancji i postępowań odwoławczych.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa, jakiego dopuścił się Sąd przy dokonywaniu wykładni art. 107 ust. 1 TFUE w związku z analizą części pierwszej pierwszego zarzutu skargi w zakresie niewłaściwego zidentyfikowania korzyści oraz błędnego określenia kwoty pomocy podlegającej zwrotowi, podniesionego w ramach zarzutu czwartego skargi.
      Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa, jakiego dopuścił się Sąd nie uwzględniając przy rozpatrywaniu zastrzeżenia drugiego zarzutu szóstego skargi dotyczącego niezgodności z prawem cofnięcia decyzji 2014/883/UE (1) i zastąpienia jej zaskarżoną decyzją zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa i efektywnej ochrony prawnej, poprzez przyjęcie niezgodnej z prawem interpretacji, dopuszczającej dowolne wycofanie przez Komisję własnego aktu prawnego, już zaskarżonego do Sądu, i dowolną zmianę jego treści, bez wzięcia pod uwagę interesów i oczekiwań strony, która ten akt prawny zaskarżyła.
      Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa przez Sąd przy rozpatrywaniu zastrzeżenia trzeciego zarzutu szóstego skargi, dotyczącego naruszenia praw proceduralnych skarżących, jak też zasady dobrej administracji, lojalnej współpracy i ochrony uzasadnionych oczekiwań – poprzez niestwierdzenie obowiązku Komisji zmiany decyzji o wszczęciu postępowania albo wydania przez Komisję w tym zakresie nowej decyzji, w sytuacji, gdy zostały spełnione przedstawione w zaskarżonym wyroku warunki do skorygowania lub rozszerzenia decyzji o wszczęciu postępowania.

         (1)  Decyzja Komisji 2014/883/UE z dnia 11 lutego 2014 r. w sprawie środka SA.35388 (13/C) (ex 13/NN i ex 12/N) – Polska – Utworzenie portu lotniczego Gdynia-Kosakowo (notyfikowana jako dokument nr C(2014) 759); Dz.U. 2014, L 357, s. 51.


title: Sprawa T-99/22: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2022 r. – Sberbank Europe/EBC

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/28

      Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2022 r. – Sberbank Europe/EBC
      (Sprawa T-99/22)
      (2022/C 191/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sberbank Europe AG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat M. Fellner)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności wydanej wobec Sberbanku decyzji EBC z dnia 21 grudnia 2021 r. (nr ECB-SSM-2021-ATSBE-12, ESA-2020–00000051), bez zastępowania, na podstawie art. 263 i 264 TFUE; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi czternaście zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy tego, że nałożenie przez EBC odsetek wyrównawczych stanowi niedopuszczalną podwójną karę w świetle art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) i art. 4 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (zwanej dalej „EKPC”).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy tego, że decyzja EBC z dnia 21 grudnia 2021 r. narusza art. 49 karty i art. 7 EKPC, nakładając sankcję przekraczającą limity kwotowe ustanowione w art. 18 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 (1).

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy tego, że decyzja EBC nakładająca na Sberbank odsetki wyrównawcze narusza art. 17 karty oraz art. 1 protokołu dodatkowego nr 1 do EKPC.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy naruszenia praw podstawowych i podstawowych wolności w świetle art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej. Zasada res iudicata zabrania EBC nałożenia na Sberbank odsetek wyrównawczych za przekroczenie limitów dużej ekspozycji na podstawie art. 395 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 (2).

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy naruszenia zasady dobrej wiary ze względu na uchybienie przez EBC wytycznym w sprawie metody ustalania administracyjnych sankcji finansowych na podstawie art. 18 ust. 1 i 7 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczy naruszenia przez stronę pozwaną art. 6 EKPC.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczy naruszenia przez stronę pozwaną kwoty limitów sankcji w świetle art. 18 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności w świetle § 99e austriackiej ustawy o bankowości (zwanej dalej „BWG”).

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczy tego, że § 97 BWG nie ma zastosowania, jeżeli nie dochodzi do uzyskania jakiejkolwiek korzyści lub do uniknięcia jakiejkolwiek straty.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty dotyczy tego, że uprawnienie EBC do nałożenia odsetek wyrównawczych uległo przedawnieniu na podstawie art. 130 rozporządzenia UE nr 468/2014 (3) i § 22 austriackiej ustawy o organach sprawujących nadzór nad rynkiem finansowym.

                  11.

                  Zarzut jedenasty dotyczy tego, że art. 395 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 przewiduje tylko jeden limit dużej ekspozycji, stąd § 97 ust. 1 pkt 2 BWG tylko jednokrotnie sankcjonuje przekroczenie tego limitu.

                  12.

                  Zarzut dwunasty dotyczy tego, że Sberbank nie przekroczył limitu dużej ekspozycji umyślnie.

                  13.

                  Zarzut trzynasty dotyczy tego, że Sberbank nie uzyskał jakiejkolwiek korzyści ani nie uniknął jakiejkolwiek straty, które podlegałyby wyrównaniu.

                  14.

                  Zarzut czternasty dotyczy tego, że EBC, nie stosując odstępstwa na podstawie art. 396 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, nadużył przysługujących mu uprawnień dyskrecjonalnych.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie UE nr 468/2014 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (rozporządzenie ramowe w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego) (EBC/2014/17) (Dz.U. 2014, L 141, s. 1).


title: Sprawa C-826/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 22 grudnia 2021 r. – Uniunea Producătorilor de Fonograme din România (UPFR)/Societatea Națională de Transport Feroviar de Călători (SNTFC) „CFR Călători” SA

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 22 grudnia 2021 r. – Uniunea Producătorilor de Fonograme din România (UPFR)/Societatea Națională de Transport Feroviar de Călători (SNTFC) „CFR Călători” SA
      (Sprawa C-826/21)
      (2022/C 191/11)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Bucureşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa w pierwszej instancji i wnosząca apelację: Uniunea Producătorilor de Fonograme din România (UPFR)

         Strona pozwana w pierwszej instancji i przeciwna w postępowaniu apelacyjnym: Societatea Națională de Transport Feroviar de Călători (SNTFC) „CFR Călători” SA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przewoźnik kolejowy, który korzysta z wagonów kolejowych, w których zainstalowane są systemy nagłośnienia służące do przekazywania informacji podróżnym, dokonuje w ten sposób publicznego udostępniania w rozumieniu art. 3 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (1)?

                  2)

                  Czy art. 3 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym sprzeciwia się przepisom krajowym, które ustanawiają wzruszalne domniemanie publicznego udostępniania oparte na istnieniu systemów nagłośnienia, w przypadku gdy te systemy nagłośnienia są wymagane na mocy innych przepisów prawa regulujących działalność przewoźnika?

         (1)  Dz.U. 2001, L 167, s. 10.


title: Sprawa C-545/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 marca 2022 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – AllianzGI-Fonds AEVN / Autoridade Tributária e Aduaneira [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 63 TFUE – Swobodny przepływ kapitału – Opodatkowanie dywidend wypłacanych przedsiębiorstwom zbiorowego inwestowania – Przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania będące i niebędące rezydentami – Odmienne traktowanie – Podatek pobierany u źródła dotyczący jedynie dywidend wypłaconych przedsiębiorstwom zbiorowego inwestowania niebędącym rezydentami – Porównywalność sytuacji – Ocena – Uwzględnienie systemu podatkowego posiadaczy jednostek uczestnictwa w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania i opodatkowania przedsiębiorstw będących rezydentami innymi podatkami – Brak]

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/2

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 marca 2022 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – AllianzGI-Fonds AEVN / Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-545/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 63 TFUE - Swobodny przepływ kapitału - Opodatkowanie dywidend wypłacanych przedsiębiorstwom zbiorowego inwestowania - Przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania będące i niebędące rezydentami - Odmienne traktowanie - Podatek pobierany u źródła dotyczący jedynie dywidend wypłaconych przedsiębiorstwom zbiorowego inwestowania niebędącym rezydentami - Porównywalność sytuacji - Ocena - Uwzględnienie systemu podatkowego posiadaczy jednostek uczestnictwa w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania i opodatkowania przedsiębiorstw będących rezydentami innymi podatkami - Brak)
      (2022/C 191/02)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AllianzGI-Fonds AEVN

         Strona przeciwna: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Sentencja

      Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, na mocy których dywidendy wypłacane przez spółki będące rezydentami na rzecz przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania niebędącego rezydentem podlegają podatkowi pobieranemu u źródła, podczas gdy dywidendy wypłacane na rzecz przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania będącego rezydentem są zwolnione z takiego podatku.

         (1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.


title: Sprawa T-103/22: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2022 r. – ON / Komisja

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/29

      Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2022 r. – ON / Komisja
      (Sprawa T-103/22)
      (2022/C 191/38)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: ON (przedstawiciel: D. Mimrová, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2021/2288 z dnia 21 grudnia 2021 r. zmieniającego załącznik do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/953 w odniesieniu do okresu uznawania zaświadczeń o szczepieniu wydawanych w formacie unijnego cyfrowego zaświadczenia Covid wskazującego na zakończenie serii szczepień pierwotnych (1) z powodu naruszenia zasad równego traktowania i niedyskryminacji oraz naruszenia zasady proporcjonalności;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia 2021/2288 ze względu na brak podstawy prawnej przewidzianej w art. 168 TFUE w odniesieniu do ochrony zdrowia publicznego w reakcji Unii na transgraniczne zagrożenie dla zdrowia związane z pandemią Covid-19;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy tego, że Komisja naruszyła ogólne zasady prawa wspólnotowego i poprzez przyjęcie rozporządzenia 2021/2288 naruszyła:

                              —

                              zasady równego traktowania i niedyskryminacji, ograniczając ważność cyfrowego zaświadczenia do 270 dni od dnia zakończenia serii szczepień pierwotnych w celu ułatwienia swobodnego przemieszczania się posiadaczom ważnych zaświadczeń cyfrowych (czyli osobom, którym podano dawkę przypominającą i które mają mieć większą odporność na wariant wirusa Omikron), jednocześnie wyłączając z zakresu stosowania zaskarżonego aktu nieokreślony krąg osób zdefiniowany za pomocą ich wieku, zawodu, stylu życia czy innych kryteriów (bez względu na to, czy są one zaszczepione czy też nie są w ogóle zaszczepione), w związku z czym dopuściła się dyskryminacji wobec dużej grupy osób, które zakończyły serię szczepień pierwotnych i zachorowały na Covid, choć według wiedzy naukowej takie osoby z tzw. hybrydową odpornością stanowią porównywalne lub mniejsze ryzyko dla społeczeństwa z punktu widzenia przenoszenia zakażenia oraz obciążenia systemu zdrowotnego niż osoby, w przypadku których ważność cyfrowego zaświadczenia pozostaje nieograniczona bądź które są w inny sposób wyłączone z zakresu stosowania zaskarżonego aktu i które są „de iure” bezinfekcyjne;

                              —

                              zasadę proporcjonalności, gdyż nie przedstawiła uzasadnienia, które opierałoby się na jakościowych, a w miarę możliwości ilościowych danych, tj. nie oceniła należycie dostępnych danych naukowych o grupach osób, które mogą powodować ryzyko zakażenia chorobą Covid dla innych osób, a ponadto nie uzasadniła należycie, dlaczego to właśnie przyjęty środek, który ogranicza ważność unijnych cyfrowych zaświadczeń Covid do maksymalnie 270 dni od dnia otrzymania ostatniej dawki z serii szczepień pierwotnych, pozwala najlepiej osiągnąć cel Unii w ramach reakcji na pandemię Covid-19 i mutację wirusa SARS-CoV-2, ponieważ za pomocą tego środka wspiera wzrost wskaźnika wyszczepienia ludności tzw. dawką przypominającą, przy czym nie rozważyła (nie uzasadniła należycie) innych wchodzących w grę alternatyw.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy tego, że przy wydawaniu rozporządzenia 2021/2288 Komisja przekroczyła przyznane jej uprawnienia, które zostały na nią oddelegowane w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2021/953 (2), gdyż zamiast „statycznej” zmiany pól danych w reakcji na rozwój wirusa SARS-CoV-2 i istniejącą sytuację epidemiologiczną ograniczyła ważność cyfrowego zaświadczenia i w tym kontekście de facto wyznaczyła granice reakcji Unii na pandemię COVID-19 jako transgranicznego zagrożenia dla zdrowia, przy czym nie oparła zaskarżonego aktu na odpowiedniej podstawie prawnej przewidzianej w art. 168 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dotyczącym ochrony zdrowia publicznego.

         (1)  Dz.U. 2021, L 458, s. 459.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/953 z dnia 14 czerwca 2021 r. w sprawie ram wydawania, weryfikowania i uznawania interoperacyjnych zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 (unijne cyfrowe zaświadczenie COVID) w celu ułatwienia swobodnego przemieszczania się w czasie pandemii COVID-19 (Dz.U. 2021, L 211, s. 1.)


title: Sprawa C-167/22: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2022 r. – Komisja Europejska/Królestwo Danii

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/23

      Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2022 r. – Komisja Europejska/Królestwo Danii
      (Sprawa C-167/22)
      (2022/C 191/29)
      Język postępowania: duński

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Grønfeldt i P. Messina, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Danii

         Żądania

                  —

                  stwierdzenie, że, poprzez ograniczenie do 25 godzin maksymalnego czasu postoju na publicznych miejscach postoju znajdujących się wzdłuż duńskiej sieci autostradowej, Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy przepisów dotyczących swobody świadczenia usług transportowych przewidzianych w art. 1 ust. 8 i 9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 (1) oraz

                  —

                  obciążenie Królestwa Danii kosztami postępowania w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Komisja podnosi, że ww. ograniczenie maksymalnego czasu postoju do 25 godzin, chociaż nie stanowi dyskryminacji bezpośredniej, stanowi jednak przeszkodę w swobodnym świadczeniu usług, ponieważ nie dotyczy duńskich i innych niż duńscy przewoźników drogowych w ten sam sposób. Kierowcom zatrudnionym przez przewoźników innych niż duńscy trudniej jej wywiązać się z ciążących na nich obowiązków w zakresie przestrzegania okresów prowadzenia pojazdu i odpoczynku, jakie wynikają z prawa Unii, a w szczególności z rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (2), niż kierowcom zatrudnionym przez duńskich przewoźników posiadających centra operacyjne w Danii, do których kierowcy ci mogą wrócić i parkować swe pojazdy w okresie odpoczynku.
      Zdaniem Komisji ograniczenie to nie może być uzasadnione przywołanymi przez Danię celami polegającymi na zapewnieniu, że kierowcy będą mieli większe możliwości skorzystania z przerw w pracy i krótszych okresów wypoczynku, że nie będzie dochodziło do niezgodnego z prawem i niebezpiecznego dla ruchu postoju na parkingach przy autostradzie, że na parkingach będą panowały należyte warunki, dzięki którym nie będą tam występować negatywne skutki długotrwałego postoju oraz że chronione będą zarówno środowisko naturalne, jak i warunki pracy kierowców, ponieważ ograniczenie to nie jest odpowiednie do osiągnięcia tych celów i wykracza poza to, co jest niezbędne do ich osiągnięcia.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U. 2009, L 300, s. 72).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U. 2006, L 102, s. 1).


title: Sprawa C-93/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 9 lutego 2022 r. – Fenice – Qualità per l’ambiente SpA/Ministero della Transizione Ecologica i in.

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 9 lutego 2022 r. – Fenice – Qualità per l’ambiente SpA/Ministero della Transizione Ecologica i in.
      (Sprawa C-93/22)
      (2022/C 191/20)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Fenice – Qualità per l’ambiente SpA

         Strona pozwana: Ministero della Transizione Ecologica, Ministero dello Sviluppo Economico, Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy decyzja przyjęta przez Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto (krajowy komitet ds. zarządzania dyrektywą 2003/87/WE (1) oraz wspierania zarządzania planowanych działań protokołu z Kioto) biorąc pod uwagę procedurę przyjmowania, a w szczególności mechanizm dialogu z Komisją Europejską przewidziany w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2019/331 (2) w sprawie wpisania instalacji do wykazu dla przydziału uprawnień CO2 może stanowić przedmiot samodzielnego zaskarżenia do Trybunału Unii Europejskiej na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE, jeżeli zaskarżony akt wywołuje wiążące skutki prawne i dotyczy bezpośrednio podmiotu gospodarczego składającego skargę?

                  2.

                  Czy, w przeciwnym razie, prywatny podmiot gospodarczy bezpośrednio poszkodowany wykluczeniem z przydziału uprawnień CO2 na podstawie postępowania przeprowadzonego wspólnie przez Komisję Europejską i Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto (krajowy komitet ds. zarządzania dyrektywą 2003/87/WE oraz wspierania zarządzania planowanych działania protokołu z Kioto) może przed Trybunałem Unii Europejskiej, na mocy art. 263 ust. 4 TFU, zakwestionować decyzję przyjętą przez Komisję Europejską w sprawie odmowy wpisania instalacji do wykazu zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33?

                  3)

                  Czy pojęcie „wytwórcy energii elektrycznej” w rozumieniu art. 3 lit. u) dyrektywy 2003/87/WE, w brzmieniu wynikającym z wyroku Trybunału (piąta izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie C-682/17, ExxonMobil Production Deutschland GmbH przeciwko Bundesrepublik Deutschland, w przedmiocie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego do Trybunału na podstawie art. 267 TFUE przez Verwaltungsgericht Berlin (sąd administracyjny w Berlinie, Niemcy) postanowieniem z dnia 28 listopada 2017 r., obejmuje również sytuacje, w których instalacja wytwarza w niewielkiej części energię elektryczną kogeneratywną, nie wysokosprawną, charakteryzującą się wieloma źródłami energii cieplnej innymi niż kogeneracja, posiadającą cechy wymagane do przyznania bezpłatnych uprawnień emisyjnych?

                  4)

                  Czy taka wykładania definicji „wytwórcy energii elektrycznej” jest zgodna z ogólnymi zasadami prawa unijnego dotyczącymi przestrzegania warunków konkurencji między podmiotami gospodarczymi w przypadku oferowania zachęt i proporcjonalności środka, w przypadku gdy całkowicie wyklucza on instalację charakteryzujący się wieloma źródłami energii, bez wyodrębniania wartości emisji w odniesieniu do źródeł ciepła innych niż kogeneracja, w pełni uprawnionych do uzyskania przewidzianych korzyści?

         (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. 2003, L 275, s. 32).

         (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/331 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na podstawie art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2019, L 59, s. 8).


title: Sprawa C-13/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Piteşti (Rumunia) w dniu 5 stycznia 2022 r. – EF, GH, IJ/KL

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Piteşti (Rumunia) w dniu 5 stycznia 2022 r. – EF, GH, IJ/KL
      (Sprawa C-13/22)
      (2022/C 191/12)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Piteşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EF, GH, IJ

         Strona pozwana: KL

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zasada niezawisłości sędziów, zawarta w art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 2 TUE i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak art. 148 ust. 2 konstytucji Rumunii, stosownie do nadanej mu przez Curtea Constituțională (trybunał konstytucyjny, Rumunia) w wyroku nr 390/2021 wykładni, zgodnie z którą sądy krajowe nie są już uprawnione do badania zgodności z prawem Unii przepisu krajowego, którego zgodność z konstytucją orzeczono w wyroku Curtea Constituțională (trybunału konstytucyjnego)?

                  2)

                  Czy zasada niezawisłości sędziów ustanowiona w art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 2 TUE i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak art. 99 lit. ș) Legea nr 303/2004 privind statutul judecătorilor și procurorilor (ustawy nr 303/2004 o statusie sędziów i prokuratorów), który pozwala na wszczęcie postępowania dyscyplinarnego i nałożenie kary dyscyplinarnej na sędziego za niezastosowanie się do wyroku Curtea Constituțională (trybunału konstytucyjnego), gdy sędzia ten ma stwierdzić pierwszeństwo prawa Unii przed uzasadnieniem wyroku Curtea Constituțională (trybunału konstytucyjnego), który to przepis krajowy pozbawia sędziego możliwości zastosowania wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, mającemu w jego ocenie pierwszeństwo?


title: Sprawa C-94/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 9 lutego 2022 r. – Gruppo Mauro Saviola Srl/Ministero della Transizione Ecologica, Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 9 lutego 2022 r. – Gruppo Mauro Saviola Srl/Ministero della Transizione Ecologica, Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto
      (Sprawa C-94/22)
      (2022/C 191/21)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Gruppo Mauro Saviola Srl

         Strona pozwana: Ministero della Transizione Ecologica, Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy decyzja przyjęta przez Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto (krajowy komitet ds. zarządzania dyrektywą 2003/87/WE (1) oraz wspierania zarządzania planowanych działań protokołu z Kioto) biorąc pod uwagę procedurę przyjmowania, a w szczególności mechanizm dialogu z Komisją Europejską przewidziany w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2019/331 (2) w sprawie wpisania instalacji do wykazu dla przydziału uprawnień CO2 może stanowić przedmiot samodzielnego zaskarżenia do Trybunału Unii Europejskiej na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE, jeżeli zaskarżony akt wywołuje wiążące skutki prawne i dotyczy bezpośrednio podmiotu gospodarczego składającego skargę?

                  2.

                  Czy, w przeciwnym razie, prywatny podmiot gospodarczy bezpośrednio poszkodowany wykluczeniem z przydziału uprawnień CO2 na podstawie postępowania przeprowadzonego wspólnie przez Komisję Europejską i Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto (krajowy komitet ds. zarządzania dyrektywą 2003/87/WE oraz wspierania zarządzania planowanych działania protokołu z Kioto) może przed Trybunałem Unii Europejskiej, na mocy art. 263 ust. 4 TFU, zakwestionować decyzję przyjętą przez Komisję Europejską w sprawie odmowy wpisania instalacji do wykazu zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33?

                  3)

                  Czy pojęcie „wytwórcy energii elektrycznej” w rozumieniu art. 3 lit. u) dyrektywy 2003/87/WE, w brzmieniu wynikającym z wyroku Trybunału (piąta izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie C-682/17, ExxonMobil Production Deutschland GmbH przeciwko Bundesrepublik Deutschland, w przedmiocie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego do Trybunału na podstawie art. 267 TFUE przez Verwaltungsgericht Berlin (sąd administracyjny w Berlinie, Niemcy) postanowieniem z dnia 28 listopada 2017 r., obejmuje również sytuacje, w których instalacja wytwarza energię przeznaczoną w pełni do użytku własnego, w sytuacji kiedy energia ta jest wprowadzana do sieci publicznej sporadycznie, tylko wtedy gdy instalacje przeznaczone do odbioru energii zostają czasowo wyłączone w celu zapewnienia funkcjonowania instalacji?

                  4)

                  Czy taka wykładania definicji „wytwórcy energii elektrycznej” jest zgodna z ogólnymi zasadami prawa unijnego dotyczącymi przestrzegania warunków konkurencji między podmiotami gospodarczymi w przypadku oferowania zachęt i proporcjonalności środka, w sytuacji kiedy nie stanowi zachęty do własnego zużycia energii elektrycznej poprzez uznanie bezpłatnych uprawnień do emisji CO2 dla korzystających z niego instalacji?

         (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. 2003, L 275, s. 32).

         (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/331 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na podstawie art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2019, L 59, s. 8).


title: Sprawa C-232/20: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Berlin-Brandenburg – Niemcy) – NP/Daimler AG, Mercedes-Benz Werk Berlin [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 2008/104/WE – Praca tymczasowa – Artykuł 1 ust. 1 – Udostępnienie „tymczasowo” – Pojęcie – Zajmowanie stale istniejącego stanowiska – Artykuł 5 ust. 5 – Kolejne okresy skierowania – Artykuł 10 – Sankcje – Artykuł 11 – Odstąpienie przez partnerów społecznych od maksymalnego okresu ustalonego przez ustawodawcę krajowego]

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/3

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Berlin-Brandenburg – Niemcy) – NP/Daimler AG, Mercedes-Benz Werk Berlin
      (Sprawa C-232/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2008/104/WE - Praca tymczasowa - Artykuł 1 ust. 1 - Udostępnienie „tymczasowo” - Pojęcie - Zajmowanie stale istniejącego stanowiska - Artykuł 5 ust. 5 - Kolejne okresy skierowania - Artykuł 10 - Sankcje - Artykuł 11 - Odstąpienie przez partnerów społecznych od maksymalnego okresu ustalonego przez ustawodawcę krajowego)
      (2022/C 191/03)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesarbeitsgericht Berlin-Brandenburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: NP

         Druga strona postępowania: Daimler AG, Mercedes-Benz Werk Berlin

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni art. 1 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej należy dokonywać w ten sposób, że zawarte w tym przepisie wyrażenie „tymczasowo” nie stoi na przeszkodzie skierowaniu pracownika, który jest związany umową o pracę lub stosunkiem pracy z agencją pracy tymczasowej, do przedsiębiorstwa użytkownika w celu zatrudnienia na istniejącym stale stanowisku, które nie jest obsadzane tytułem zastępstwa.

                  2)

                  Wykładni art. 1 ust. 1 i art. 5 ust. 5 dyrektywy 2008/104 należy dokonywać w ten sposób, że przedłużanie skierowań pracownika tymczasowego na to samo stanowisko do przedsiębiorstwa użytkownika, trwające 55 miesięcy, stanowi niewłaściwe stosowanie kolejnych takich skierowań, w sytuacji gdy kolejne skierowania tego samego pracownika tymczasowego do tego samego przedsiębiorstwa użytkownika powodują, że okres pracy w tym przedsiębiorstwie jest dłuższy niż okres, który można racjonalnie określić jako „tymczasowy”, w świetle wszystkich istotnych okoliczności, które obejmują w szczególności specyfikę sektora, oraz w kontekście krajowych ram prawnych, jeżeli brak jest obiektywnego wyjaśnienia okoliczności korzystania przez dane przedsiębiorstwo użytkownika z szeregu kolejnych umów o pracę tymczasową, czego zbadanie jest zadaniem sądu odsyłającego.

                  3)

                  Wykładni dyrektywy 2008/104 należy dokonywać w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które ustala maksymalny okres skierowania tego samego pracownika tymczasowego do tego samego przedsiębiorstwa użytkownika, w sytuacji gdyby uregulowanie to wyłączało w drodze przepisu przejściowego – dla celów obliczenia tego okresu – uwzględnienie okresów poprzedzających wejście w życie takiego uregulowania, uniemożliwiając sądowi krajowemu uwzględnienie rzeczywistego okresu skierowania pracownika tymczasowego celem ustalenia, czy takie skierowanie miało charakter „tymczasowy” w rozumieniu tej dyrektywy, czego zbadanie jest zadaniem tego sądu. Sąd krajowy rozpatrujący spór, który toczy się tylko między podmiotami prywatnymi, nie jest zobowiązany, wyłącznie na podstawie prawa Unii, do odstąpienia od stosowania takiego przepisu przejściowego sprzecznego z prawem Unii.

                  4)

                  Wykładni art. 10 ust. 1 dyrektywy 2008/104 należy dokonywać w ten sposób, że w braku przepisu prawa krajowego przewidującego sankcje za nieprzestrzeganie tej dyrektywy przez agencje pracy tymczasowej lub przez przedsiębiorstwa użytkowników pracownik tymczasowy nie może wywodzić z prawa Unii prawa podmiotowego do nawiązania stosunku pracy z przedsiębiorstwem użytkownikiem.

                  5)

                  Wykładni dyrektywy 2008/104 należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które upoważnia partnerów społecznych do odstąpienia na poziomie branży przedsiębiorstw użytkowników od określonego w tego rodzaju uregulowaniu maksymalnego okresu skierowania pracownika tymczasowego.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa T-108/22: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2022 r. – Sopra Steria Benelux i Unisys Belgium/Komisja

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/30

      Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2022 r. – Sopra Steria Benelux i Unisys Belgium/Komisja
      (Sprawa T-108/22)
      (2022/C 191/39)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Sopra Steria Benelux (Ixelles, Belgia), Unisys Belgium (Machelen, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Masson i G. Tilman)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej wydanej w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego o numerze TAXUD/2019/OP/0006, zatytułowanego „Rozwój CCN – Specyfikacja, rozwój, konserwacja i wsparcie 3. stopnia platform IT TAXUD – Część A: Usługi ewolucji platformy CCN/CSI” i zawiadomienia z dnia 20 grudnia 2021 r., w którym Komisja potwierdziła odrzucenie przez siebie oferty konsorcjum skarżących i udzielenie zamówienia konkurencyjnemu konsorcjum;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący nieważności decyzji z dnia 20 grudnia 2021 r. Skarżący podnoszą w tym względzie, że zaskarżona decyzja powinna być uznana za decyzję wyłącznie potwierdzającą poprzednią decyzję, której nieważność została uprzednio stwierdzona przez Sąd.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący oczywistego błędu w ocenie, naruszenia zapisów specyfikacji warunków zamówienia, naruszenia zasad dobrej administracji, a w szczególności zasady patere legem quam ipse fecisti oraz naruszenia obowiązku skrupulatności. Zdaniem skarżących Komisja naruszyła własną specyfikację warunków zamówienia, uzasadniając uznanie ceny oferenta za normalną zleceniem podwykonawstwa 60 % usług realizowanych w Rumunii i Grecji. Ponadto Komisja nie wzięła pod uwagę rozpoczęcia realizacji zamówienia przez wybranego oferenta, co stoi w sprzeczności z uzasadnieniem przyjętym w decyzji potwierdzającej.


title: Sprawa C-45/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail francophone de Bruxelles (Belgia) w dniu 20 stycznia 2022 r. – HK/Service fédéral des Pensions (SFP)

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail francophone de Bruxelles (Belgia) w dniu 20 stycznia 2022 r. – HK/Service fédéral des Pensions (SFP)
      (Sprawa C-45/22)
      (2022/C 191/13)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal du travail francophone de Bruxelles

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: HK

         Strona pozwana: Service fédéral des Pensions (SFP)

         Pytania prejudycjalne

                  —

                  Czy normę z art. 55 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (1), zgodnie z którą instytucje właściwe dzielą kwoty świadczenia lub świadczeń lub innych dochodów, które zostały uwzględnione, przez liczbę świadczeń podlegających wspomnianym normom, należy interpretować w ten sposób, że wymaga ona podzielenia dochodów jako takich, które zostały uwzględnione w celu zastosowania zasady zapobiegania zbiegowi praw do świadczeń, przez liczbę rent rodzinnych, których dotyczą przepisy zapobiegające zbiegowi praw do świadczeń?

                  —

                  Czy przeciwnie, normę z art. 55 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 883/2004, zgodnie z którą instytucje właściwe dzielą kwoty świadczenia lub świadczeń lub innych dochodów, które zostały uwzględnione, przez liczbę świadczeń podlegających wspomnianym normom, należy interpretować w ten sposób, że wymaga ona podzielenia nie dochodów jako takich, które zostały uwzględnione w celu zastosowania zasady zapobiegania zbiegowi praw do świadczeń, ale raczej części dochodów przekraczającej pułap zbiegu praw, jaki został przykładowo określony w rozpatrywanej normie krajowej, przez liczbę rent rodzinnych, których dotyczą przepisy zapobiegające zbiegowi praw do świadczeń?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2004, L 166, s.1)


title: Sprawa C-302/20: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Paris – Francja) – Pan A/Autorité des marchés financiers (AMF) [Odesłanie prejudycjalne – Jednolity rynek usług finansowych – Nadużycia na rynku – Dyrektywy 2003/6/WE i 2003/124/WE – „Informacja poufna” – Pojęcie – Informacja „precyzyjna” – Informacja o zbliżającej się publikacji artykułu prasowego relacjonującego pogłoskę rynkową dotyczącą emitenta instrumentów finansowych – Nielegalny charakter ujawnienia informacji poufnych – Wyjątki – Rozporządzenie (UE) nr 596/2014 – Artykuł 10 – Ujawnienie informacji poufnych w normalnym trybie wykonywania czynności w ramach zawodu – Artykuł 21 – Ujawnienie informacji poufnych do celów dziennikarskich – Wolność prasy i swoboda wypowiedzi – Ujawnienie przez dziennikarza zwykłemu źródłu informacji o zbliżającej się publikacji artykułu prasowego]

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/4

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Paris – Francja) – Pan A/Autorité des marchés financiers (AMF)
      (Sprawa C-302/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Jednolity rynek usług finansowych - Nadużycia na rynku - Dyrektywy 2003/6/WE i 2003/124/WE - „Informacja poufna” - Pojęcie - Informacja „precyzyjna” - Informacja o zbliżającej się publikacji artykułu prasowego relacjonującego pogłoskę rynkową dotyczącą emitenta instrumentów finansowych - Nielegalny charakter ujawnienia informacji poufnych - Wyjątki - Rozporządzenie (UE) nr 596/2014 - Artykuł 10 - Ujawnienie informacji poufnych w normalnym trybie wykonywania czynności w ramach zawodu - Artykuł 21 - Ujawnienie informacji poufnych do celów dziennikarskich - Wolność prasy i swoboda wypowiedzi - Ujawnienie przez dziennikarza zwykłemu źródłu informacji o zbliżającej się publikacji artykułu prasowego)
      (2022/C 191/04)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d’appel de Paris

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Pan A

         Strona pozwana: Autorité des marchés financiers (AMF)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 pkt 1 dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) należy interpretować w ten sposób, że w celu zakwalifikowania informacji jako poufnej informację „precyzyjną” w rozumieniu tego przepisu i w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy Komisji 2003/124/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonującej dyrektywę 2003/6 w zakresie definicji i publicznego ujawniania informacji wewnętrznych oraz definicji manipulacji na rynku może stanowić informacja dotycząca zbliżającej się publikacji artykułu prasowego relacjonującego pogłoskę rynkową dotyczącą emitenta instrumentów finansowych, a dla dokonania oceny rzeczonej przesłanki „precyzyjności” znaczenie mają następujące elementy, o ile zostały one podane do wiadomości przed tą publikacją: okoliczność, że ów artykuł prasowy zawierać będzie wzmiankę o cenie, po której mają zostać zakupione papiery wartościowe tego emitenta w ramach ewentualnej publicznej oferty przejęcia, a także tożsamość dziennikarza, który podpisał się pod rzeczonym artykułem, oraz podmiotu prasowego, który go opublikował. Co się tyczy rzeczywistego wpływu tej publikacji na cenę papierów wartościowych, do których się ona odnosi, chociaż wpływ ten może stanowić dowód ex post na to, że owa informacja jest precyzyjna, to jednak nie może on sam w sobie wystarczyć, w braku zbadania innych okoliczności znanych lub ujawnionych przed tą publikacją, do wykazania, że ów wymóg precyzyjności został spełniony.

                  2)

                  Artykuł 21 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenia w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylającego dyrektywę 2003/6 i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE należy interpretować w ten sposób, że za dokonane „do celów dziennikarskich” w rozumieniu tego artykułu należy uznać ujawnienie przez dziennikarza jednemu z jego zwykłych źródeł informacji dotyczącej zbliżającej się publikacji podpisanego przezeń artykułu relacjonującego pogłoskę rynkową, w sytuacji gdy ujawnienie to jest niezbędne do prawidłowego wykonywania działalności dziennikarskiej, która obejmuje czynności dochodzeniowe prowadzone na potrzeby przygotowywania publikacji.

                  3)

                  Artykuły 10 i 21 rozporządzenia nr 596/2014 należy interpretować w ten sposób, że ujawnienie przez dziennikarza informacji poufnych jest zgodne z prawem, jeżeli należy je uznać za konieczne do wykonywania tego zawodu i za zgodne z zasadą proporcjonalności.

         (1)  Dz.U. C 313 z 21.9.2020.


title: Sprawa C-174/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven kasatsionen sad (Bułgaria) w dniu 8 marca 2022 r. – postępowanie karne przeciwko EV

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven kasatsionen sad (Bułgaria) w dniu 8 marca 2022 r. – postępowanie karne przeciwko EV
      (Sprawa C-174/22)
      (2022/C 191/30)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Varhoven kasatsionen sad

         Strona w postępowaniu głównym

      EV

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przepisy rozporządzenia (WE) nr 273/2004 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r., dopełniające przepis blankietowy art. 354a Nakazatelen kodeks (kodeksu karnego) w związku z art. 3 ust. 4 Zakon za kontrol varhu narkotichnite veshtestva i prekursorite (ustawy o kontroli środków odurzających i prekursorów narkotykowych), zezwalają na uznanie osoby za winną posiadania substancji sklasyfikowanej w kategorii 3 załącznika I, a konkretnie toluenu w ilości dwóch litrów?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych (Dz.U. 2004, L 47, s. 1).


title: Sprawa C-99/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 14 lutego 2022 r. – Kapniki A. Michailidis A.E./Organismos Pliromon kai Elegchou Koinotikon Enischyseon Prosanatolismou kai Eggyiseon (OPEKEPE), Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 14 lutego 2022 r. – Kapniki A. Michailidis A.E./Organismos Pliromon kai Elegchou Koinotikon Enischyseon Prosanatolismou kai Eggyiseon (OPEKEPE), Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon
      (Sprawa C-99/22)
      (2022/C 191/22)
      Język postępowania: grecki

         Sąd odsyłający

      Symvoulio tis Epikrateias

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: Kapniki A. Michailidis A.E.

         Druga strona postępowania: Organismos Pliromon kai Elegchou Koinotikon Enischyseon Prosanatolismou kai Eggyiseon (OPEKEPE), Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 3 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2062/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. (1), który stanowi, że w przypadku gdy ilość liści tytoniu niższej jakości nabytego przez przetwórcę przekracza – w stosunku do całkowitej nabytej ilości danej odmiany – maksymalną wartość procentową określoną w załączniku IV, premia jest zmniejszana o 30 % w odniesieniu do ilości przekraczającej tę wartość procentową, narusza zasadę niedziałania prawa wstecz oraz zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań?

         (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2062/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. ustalające ceny docelowe, ceny interwencyjne i premie przyznawane nabywcom liści tytoniu, pochodne ceny interwencyjne beli tytoniu, jakości referencyjne oraz obszary produkcji w odniesieniu do zbiorów w 1992 r. [tłumaczenie nieoficjalne] (Dz.U. 1992, L 215, s. 22).


title: Sprawa T-112/22: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2022 r. – Svenska Bankföreningen i Länsförsäkringar Bank/Komisja

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/31

      Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2022 r. – Svenska Bankföreningen i Länsförsäkringar Bank/Komisja
      (Sprawa T-112/22)
      (2022/C 191/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ideella föreningen Svenska Bankföreningen med firma Svenska Bankföreningen, Näringsverksamhet (Sztokholm, Szwecja), Länsförsäkringar Bank AB (Sztokholm) (przedstawiciele: adwokaci P. Hansson, M. Eriksson i M. Persson)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 listopada 2021 r. w sprawie SA.56348(2021/N) – Szwecja: Szwedzki podatek od instytucji kredytowych (1);

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, w ramach którego twierdzi, że Komisja Europejska naruszyła jej uprawnienia proceduralne, ponieważ nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego.
      Strona skarżąca twierdzi, że Komisja napotkała obiektywnie poważne trudności podczas wstępnego badania zgłoszonego środka i powinna była wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające. Na przykład:

                  —

                  strona skarżąca twierdzi, że Komisja nie wzięła pod uwagę faktu, że parametry systemu referencyjnego określone przez Komisję były wyraźnie niezgodne z celem podatku od ryzyka;

                  —

                  strona skarżąca ponadto podnosi, że Komisja nie wzięła pod uwagę faktu, iż instytucje kredytowe wchodzące w zakres stosowania podatku od ryzyka i niewchodzące w zakres stosowania tego podatku znajdują się w porównywalnej sytuacji prawnej i faktycznej w świetle celu systemu podatkowego.

                  —

                  co więcej strona skarżąca uważa, że Komisja błędnie zastosowała orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości przy ocenie progu opodatkowania.

                  —

                  strona skarżąca argumentuje również, że Komisja nie wzięła pod uwagę faktu, że nie było żadnego uzasadnienia dla różnicy w traktowaniu i że w żadnym wypadku nie była ona proporcjonalna.

                  —

                  wreszcie, strona skarżąca jest zdania, że badanie przeprowadzone przez Komisję w ramach wstępnego postępowania sprawdzającego było niewystarczające i niepełne.

         (1)  COM(2021) 8637 final i zob. ogłoszenie w Dz.U. 2021 C 511, s. 2.


title: Sprawa C-118/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad (Bułgaria) w dniu 17 lutego 2022 r. – NG/Direktor na Glavna direktsia „Natsionalna politsia” pri MVR – Sofia

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad (Bułgaria) w dniu 17 lutego 2022 r. – NG/Direktor na Glavna direktsia „Natsionalna politsia” pri MVR – Sofia
      (Sprawa C-118/22)
      (2022/C 191/23)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Varhoven administrativen sad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: NG

         Strona przeciwna: Direktor na Glavna direktsia „Natsionalna politsia” pri MVR – Sofia

         Pytanie prejudycjalne

      Czy wykładnia art. 5 w związku z art. 13 ust. 2 lit. b) i ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylająca decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (1), zezwala na stosowanie krajowych aktów prawnych, prowadzących do praktycznie nieograniczonego prawa do przetwarzania danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar lub do zniesienia prawa osoby, której dane dotyczą, do ograniczenia przetwarzania, usunięcia lub zniszczenia jej danych?

         (1)  Dz.U. 2016, L 119, s. 89.


title: Sprawa C-394/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 28 czerwca 2021 r. – Bursa Română de Mărfuri SA/Autoritatea naţională de reglementare în domeniul energiei (ANRE)

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 28 czerwca 2021 r. – Bursa Română de Mărfuri SA/Autoritatea naţională de reglementare în domeniul energiei (ANRE)
      (Sprawa C-394/21)
      (2022/C 191/05)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Bucureşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Bursa Română de Mărfuri SA

         Strona przeciwna: Autoritatea naţională de reglementare în domeniul energiei (ANRE)

         Interwenient: Federația Europeană a Comercianților de Energie

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/943 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie rynku wewnętrznego energii elektrycznej (1), w szczególności art. 1 lit. b) i art. 3 tego rozporządzenia, biorąc pod uwagę przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/944 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej oraz zmieniającej dyrektywę 2012/27/UE (2) wprowadza od chwili jego wejścia w życie zakaz kontynuowania przyznawania przez państwo członkowskie tylko jednej koncesji na organizację scentralizowanych rynków energii i zarządzanie nimi? Czy od dnia 1 stycznia 2020 r. państwo rumuńskie jest zobowiązane do wstrzymania monopolu istniejącego w związku z zarządzaniem rynkiem energii elektrycznej?

                  2)

                  Czy zakres stosowania ratione personae zasad wolnej konkurencji, o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2019/943, a w szczególności w art. 1 lit. b) i c) oraz odpowiednio w art. 3, obejmuje operatora rynku energii elektrycznej takiego jak giełda towarowa? Czy dla celów udzielenia tej odpowiedzi ma znaczenie to, że w odniesieniu do definicji rynku energii elektrycznej art. 2 pkt 40 rozporządzenia (UE) 2019/943 odsyła do definicji rynków energii elektrycznej zawartej w art. 2 pkt 9 dyrektywy 2019/944?

                  3)

                  Czy należy uznać, że udzielenie przez państwo członkowskie pojedynczej koncesji na zarządzanie rynkiem energii elektrycznej stanowi ograniczenie konkurencji w rozumieniu art. 101 i 102 TFUE w związku z art. 4 ust. 3 TUE i art. 106 ust. 1 TFUE?

         (1)  Dz.U 2019, L 158, s. 54.

         (2)  Dz.U 2019, L 158, s. 125.


title: Sprawa C-175/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad (Bułgaria) w dniu 8 marca 2022 r. – Postępowanie karne przeciwko BK

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad (Bułgaria) w dniu 8 marca 2022 r. – Postępowanie karne przeciwko BK
      (Sprawa C-175/22)
      (2022/C 191/31)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Spetsializiran nakazatelen sad

         Uczestnik postępowania głównego

      BK

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 6 ust. 3 i 4 dyrektywy 2012/13 (1) sprzeciwia się wykładni przepisów krajowych – art. 301 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 287 ust. 1 nakazatelno protsesualen kodeks (kodeksu postępowania karnego) – dokonywanej przez orzecznictwo, zgodnie z którą sąd może w swoim wyroku dokonać innej kwalifikacji prawnej czynu niż w akcie oskarżenia, pod warunkiem że czyn ten nie zostaje zakwalifikowany jako przestępstwo podlegające surowszej karze, z tego powodu, że oskarżony nie został należycie poinformowany przed ogłoszeniem wyroku o nowej, odmiennej kwalifikacji prawnej i nie mógł się przed nią bronić?
      W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej: Czy art. 47 akapit drugi karty sprzeciwia się temu, by sąd poinformował oskarżonego o tym, że sąd mógłby wydać orzeczenie co do istoty na podstawie odmiennej kwalifikacji prawnej czynu, a ponadto, by dał mu możliwość przygotowania w tym względzie obrony, z uwagi na to, że inicjatywa dotycząca tej odmiennej kwalifikacji prawnej nie wyszła od prokuratora?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym (Dz.U. 2012, L 142, s. 1).


title: Sprawa C-127/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrative sad (Bułgaria) w dniu 22 lutego 2022 r. – Balgarska telekomunikatsionna kompania EAD/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Sofia

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrative sad (Bułgaria) w dniu 22 lutego 2022 r. – Balgarska telekomunikatsionna kompania EAD/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Sofia
      (Sprawa C-127/22)
      (2022/C 191/24)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Varhoven administrative sad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca kasację: Balgarska telekomunikatsionna kompania EAD

         Druga strona postępowania kasacyjnego: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Sofia

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 185 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że wybrakowanie towarów w rozumieniu wyksięgowania aktywów lub zapasów z bilansu podatnika na tej podstawie, że nie przewiduje się już ich gospodarczego wykorzystania, ponieważ na przykład są zużyte, wadliwe, nieodpowiednie lub nie mogą być wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem, oznacza zmianę czynników uwzględnianych przy określaniu kwoty odliczenia w związku z już zapłaconym podatkiem od wartości dodanej od zakupu towarów, która nastąpiła po złożeniu deklaracji VAT zgodnie z Zakon za danak varhu dobavenata stoinost (ustawą o podatku od wartości dodanej, zwaną dalej „ZDDS”) i która w związku z tym rodzi obowiązek korekty odliczenia w sytuacji, gdy wybrakowane towary zostały następnie sprzedane jako towary wymienione w załączniku 2 [do ZDDS], co stanowi dostawę podlegającą opodatkowaniu?

                  2)

                  Czy art. 185 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że wybrakowanie towarów w rozumieniu wyksięgowania aktywów lub zapasów z bilansu podatnika na tej podstawie, że nie przewiduje się już ich gospodarczego wykorzystania, ponieważ na przykład są zużyte, wadliwe, nieodpowiednie lub nie mogą być wykorzystywane zgodnie z ich przeznaczeniem, stanowi zmianę czynników uwzględnianych przy określaniu kwoty odliczenia w związku z już zapłaconym podatkiem od wartości dodanej od zakupu towarów, która nastąpiła po złożeniu deklaracji VAT zgodnie z ZDDS i która w związku z tym rodzi obowiązek korekty odliczenia w sytuacji, gdy wybrakowane towary zostały następnie zniszczone lub zutylizowane, a fakt ten został należycie udokumentowany lub potwierdzony?

                  3)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, drugie lub na oba pytania: czy art. 185 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że wybrakowanie towarów w okolicznościach opisanych powyżej stanowi należycie udokumentowany lub potwierdzony przypadek zniszczenia lub zagubienia towaru, który nie powoduje powstania obowiązku korekty odliczenia w związku z podatkiem od wartości dodanej zapłaconym przy zakupie towarów?

                  4)

                  Czy art. 185 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że w należycie udokumentowanych lub potwierdzonych przypadkach zniszczenia lub zagubienia towaru można nie dokonywać korekty odliczenia tylko wtedy, gdy zniszczenie lub zagubienie zostały spowodowane zdarzeniami pozostającymi poza kontrolą podatnika, których nie mógł on przewidzieć ani uniknąć?

                  5)

                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, drugie lub na oba pytania: czy art. 185 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak art. 79 ust. 3 ZDDS w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2016 r. lub art. 79 ust. 1 ZDDS w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2017 r., który przewiduje obowiązek korekty odliczenia w przypadku wybrakowania towarów, nawet jeśli towary te zostały następnie sprzedane jako dostawa towarów podlegająca opodatkowaniu w rozumieniu załącznika 2 [do ZDDS] lub jeśli zostały one zniszczone lub zutylizowane, a okoliczność ta została należycie udokumentowana lub potwierdzona?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-610/21 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 5 lipca 2021 r. w sprawie T-191/21, Svenska Metallkompaniet/EUIPO – Otlav (Okucia okienne), wniesione w dniu 20 września 2021 r. przez Svenska Metallkompaniet AB

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/6

      Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 5 lipca 2021 r. w sprawie T-191/21, Svenska Metallkompaniet/EUIPO – Otlav (Okucia okienne), wniesione w dniu 20 września 2021 r. przez Svenska Metallkompaniet AB
      (Sprawa C-610/21 P)
      (2022/C 191/06)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Svenska Metallkompaniet AB

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 11 lutego 2022 r. wiceprezes Trybunału orzekł, że odwołanie zostaje odrzucone jako niedopuszczalne oraz że Svenska Metallkompaniet AB pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-176/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad (Bułgaria) w dniu 8 marca 2022 r. – postępowanie karne przeciwko BK i ZhP

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad (Bułgaria) w dniu 8 marca 2022 r. – postępowanie karne przeciwko BK i ZhP
      (Sprawa C-176/22)
      (2022/C 191/32)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Spetsializiran nakazatelen sad

         Oskarżeni w postępowaniu głównym

      BZ, ZhP

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 23 statutu Trybunału Sprawiedliwości należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on sąd krajowy, który złożył wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, do zawieszenia postępowania głównego w całości, czy też wystarczy zawiesić tylko tę część postępowania głównego, która dotyczy pytania prejudycjalnego?