title: Sprawa C-256/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien (Austria) w dniu 26 marca 2019 r. — S.A.D. Maler und Anstreicher OG

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien (Austria) w dniu 26 marca 2019 r. — S.A.D. Maler und Anstreicher OG
      (Sprawa C-256/19)
      (2019/C 213/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Wien

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: S.A.D. Maler und Anstreicher OG

         Zainteresowany organ: Magistrat der Stadt Wien

         Uczestnik postępowania: Bauarbeiter Urlaubs- und Abfertigungskasse

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przynajmniej w odniesieniu do krajowego porządku prawnego, który w celu ochrony niezawisłości i bezstronności sądów przewiduje w swojej konstytucji prawo podstawowe do przydzielania spraw sędziom według stałego klucza podziału tych spraw ustalonego uprzednio zgodnie z pewnymi zasadami ogólnymi, art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 karty i zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że ustawodawca powinien zapewnić, by ta gwarancja praw podstawowych była skuteczna, a nie tylko istniała teoretycznie?

                              1a)

                              Pytanie dodatkowe: W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
                              Czy w sytuacji, gdy krajowy porządek prawny przewiduje w swojej konstytucji podstawowe prawo do stałego podziału spraw, art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 karty oraz zasada skuteczności nakładają na ustawodawcę jakiekolwiek obowiązki zagwarantowania praw podstawowych, a jeśli tak, to jakie?

                              1b)

                              Pytania dodatkowe: W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                                          1b - 1)

                                          Czy przynajmniej w sytuacji, gdy krajowy porządek prawny przewiduje w swojej konstytucji podstawowe prawo do stałego podziału spraw, art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 karty oraz zasada skuteczności wymagają zignorowania polecenia lub czynności dotyczącej przydzielenia sprawy sędziemu, jeśli to polecenie zostało wydane lub ta czynność została dokonana przez organ, który zgodnie z ustawą nie był do tego właściwy?

                                          1b - 2)

                                          Czy przynajmniej w sytuacji, gdy krajowy porządek prawny przewiduje w swojej konstytucji podstawowe prawo do stałego podziału spraw, art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 karty oraz zasada skuteczności wymagają, by wewnętrzny regulamin funkcjonowania sądów mógł przewidywać, jeśli w ogóle, jedynie z góry określony, wąski zakres uznania dla organu zajmującego się przydzielaniem spraw sędziom?

                  2)

                  Czy przynajmniej w odniesieniu do krajowego porządku prawnego, który w celu ochrony niezawisłości i bezstronności sądów przewiduje w swojej konstytucji prawo podstawowe do przydzielania spraw sędziom według stałego klucza podziału tych spraw ustalonego uprzednio zgodnie z pewnymi zasadami ogólnymi, art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 karty i zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że sędzia, który ma wątpliwości (l) co do zgodności z prawem wewnętrznego podziału spraw w sądzie lub (2) co do zgodności z prawem decyzji wewnętrznej sądu w przedmiocie realizacji tego wewnętrznego podziału spraw w sądzie, która ma bezpośredni wpływ na działalność tego sędziego (w szczególności decyzji o przydzieleniu sprawy), powinien mieć możliwość wniesienia w związku z tymi wątpliwościami środka zaskarżenia (który w szczególności nie byłby dla tego sędziego obciążający finansowo) do innego sądu, który ma pełne uprawnienia do kontroli zgodności z prawem aktu prawnego zakwalifikowanego jako niezgodny z prawem?
                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej: Czy ustawodawca powinien zapewnić spełnienie innych wymogów, które zagwarantują, że sędzia będzie w stanie doprowadzić do zgodności z prawem odnoszących się do niego wymogów ustawowych dotyczących uwzględniania ustawowych wymogów w zakresie przydzielania spraw (w szczególności odnośnie do wewnętrznego funkcjonowania sądów)?

                  3)

                  Czy przynajmniej w odniesieniu do krajowego porządku prawnego, który w celu ochrony niezawisłości i bezstronności sądów przewiduje w swojej konstytucji prawo podstawowe do przydzielania spraw sędziom według stałego klucza podziału tych spraw ustalonego uprzednio zgodnie z pewnymi zasadami ogólnymi, art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 karty i zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że strona postępowania, która ma wątpliwości (l) co do zgodności z prawem przepisu dotyczącego wewnętrznego podziału spraw w sądzie, który ma charakter prejudycjalny dla rozstrzygnięcia w jej postępowaniu, lub (2) co do zgodności z prawem przydzielenia danego postępowania do konkretnego sędziego, powinna mieć możliwość — jeszcze przed wydaniem przez sąd rozstrzygnięcia w sprawie — wniesienia w związku z tymi wątpliwościami środka zaskarżenia (który nie byłby dla tej strony nadmiernie obciążający finansowo) do innego sądu, który ma uprawnienia do pełnej kontroli zgodności z prawem aktu prawnego zakwalifikowanego jako niezgodny z prawem?
                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej: Czy ustawodawca powinien zapewnić spełnienie innych wymogów, które zagwarantują, że strona będzie w stanie — jeszcze przed wydaniem przez sąd rozstrzygnięcia w sprawie — doprowadzić do należytego przestrzegania jej prawa podstawowego do tego, by jej sprawa była rozstrzygana przez „sędziego wyznaczonego na mocy ustawy”?

                  4)

                  Czy przynajmniej w odniesieniu do krajowego porządku prawnego, który w celu ochrony niezawisłości i bezstronności sądów przewiduje w swojej konstytucji prawo podstawowe do przydzielania spraw sędziom według stałego klucza podziału tych spraw ustalonego uprzednio zgodnie z pewnymi zasadami ogólnymi, art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 karty i zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że zasady wewnętrznego podziału spraw w sądzie oraz wewnętrznego sposobu dokumentowania wpływających akt powinny być na tyle przejrzyste i zrozumiałe, aby sędzia lub strona byli w stanie, bez szczególnego wysiłku, sprawdzić zgodność konkretnego przydzielenia sprawy danemu sędziemu lub składowi orzekającemu z wymogami wewnętrznego podziału spraw w sądzie?
                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej: Czy istnieją jakieś inne wymogi, które powinien określić ustawodawca, gwarantujące, że sędzia względnie strona będą w stanie uzyskać informację na temat zgodności z prawem konkretnego przydzielenia sprawy sądowej?

                  5)

                  Czy przynajmniej w odniesieniu do krajowego porządku prawnego, który w celu ochrony niezawisłości i bezstronności sądów przewiduje w swojej konstytucji prawo podstawowe do przydzielania spraw sędziom według stałego klucza podziału tych spraw ustalonego uprzednio zgodnie z pewnymi zasadami ogólnymi, art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 karty i zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że strony postępowania i prowadzący postępowanie sędzia powinni być w stanie, bez szczególnego zaangażowania z ich strony, zrozumieć treść przepisów regulujących podział spraw i w ten sposób sprawdzić zgodność z prawem dokonanego przydzielenia sprawy danemu sędziemu lub składowi orzekającemu?
                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej: Czy istnieją jakieś inne wymogi, które powinien określić ustawodawca, gwarantujące, że sędzia względnie strona będą w stanie uzyskać informację na temat zgodności z prawem konkretnego przydzielenia sprawy sądowej?

                  6)

                  Jakie działania powinien podjąć sędzia ze względu na ciążący na nim na mocy prawa Unii obowiązek przestrzegania wymogów proceduralnych prawa Unii, w sytuacji gdy aktem prawnym (pozasądowym lub dotyczącym wewnętrznego funkcjonowania sądów), którego nie może zakwestionować, jest on zobowiązany do postępowania w sposób naruszający prawo Unii i prawa stron?


title: Sprawa C-284/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu wydanego w dniu 25 marca 2019 r. w sprawie T-371/18, Clarke/Komisja, wniesione w dniu 3 kwietnia 2019 r. przez Andrew Clarke’a

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/13

      Odwołanie od postanowienia Sądu wydanego w dniu 25 marca 2019 r. w sprawie T-371/18, Clarke/Komisja, wniesione w dniu 3 kwietnia 2019 r. przez Andrew Clarke’a
      (Sprawa C-284/19 P)
      (2019/C 213/12)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Andrew Clarke (przedstawiciel: E. Lock, Solicitor)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Przekazanie skargi do ponownego rozpoznania przez Sąd z uwzględnieniem ustaleń Trybunału;

                  —

                  nakazanie, aby nie później niż do dnia 12 kwietnia 2019 r. (lub do daty, do której przewidziany w art. 50 TFUE termin może zostać przedłużony):

                              a)

                              Sąd zbadał skargę w takich ramach czasowych i w taki sposób, aby był w stanie wydać końcowy wyrok w jej przedmiocie;

                              b)

                              tytułem środka tymczasowego, Komisja przekazała Zjednoczonemu Królestwu uzasadnioną opinię określającą jej stanowisko w przedmiocie naruszeń prawa Unii, które można wywnioskować z pisma z dnia 25 października 2018 r., jakie instytucja ta wystosowała do wnoszącego odwołanie;

                  —

                  stwierdzenie, że strony mogą w razie potrzeby zwrócić się do Sądu o udzielenie dalszych wskazówek;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszącego odwołanie.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie podnosi jeden zarzut.
      Twierdzi on, że w postanowieniu z dnia 25 marca 2019 r. Sąd błędnie zinterpretował żądania skargi, błędnie ustalił, że skarżący nie ma legitymacji do jej wniesienia i że Sąd nie jest właściwy do rozpoznania zawartych w niej żądań.
      Wnoszący odwołanie nie domagał się tego, aby Komisja wszczęła wobec Zjednoczonego Królestwa postępowanie w przedmiocie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Domaga się on stwierdzenia nieważności dwóch decyzji Komisji, przy czym jedna z nich została błędnie zidentyfikowana przez Sąd. W związku z tym orzecznictwo, na które powołał się Sąd, albo nie uzasadnia stanowiska, na poparcie którego zostało przytoczone, albo pozbawione jest znaczenia. Wnoszący odwołanie jest uprawniony do żądania stwierdzenia nieważności owych decyzji w zakresie, w jakim jest on ich adresatem lub dotyczą go one bezpośrednio i indywidualnie. Ponadto, posiłkowo, wnoszący odwołanie może domagać się wydania orzeczenia na podstawie art. 265 TFUE ze względu na to, że Komisja zaniechała działania, nie wydając uzasadnionej opinii skierowanej do Zjednoczonego Królestwa w wykonaniu ciążącego na niej na mocy art. 258 akapit pierwszy TFUE obowiązku wydania takiej opinii, zważywszy, że w drugiej z tych decyzji przyjęła ona w sposób dorozumiany, korzystając z zakresu uznania przewidzianego w art. 258 akapit drugi TFUE, że Zjednoczone Królestwo naruszyło prawo Unii. Wnoszący odwołanie twierdzi na tej podstawie, że uzasadniona opinia powinna zostać skierowana także do niego lub że dotyczyłaby go ona bezpośrednio i indywidualnie. Według wnoszącego odwołanie jest on także uprawniony do domagania się wydania nakazu zaprzestania naruszenia oraz środków tymczasowych w odniesieniu do swej skargi, w myśl art. 265 TFUE.


title: Sprawa C-290/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd Trnava (Słowacja) w dniu 9 kwietnia 2019 r. — RN/Home Credit Slovakia a.s.

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd Trnava (Słowacja) w dniu 9 kwietnia 2019 r. — RN/Home Credit Slovakia a.s.
      (Sprawa C-290/19)
      (2019/C 213/13)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Krajský súd Trnava

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: RN

         Strona pozwana: Home Credit Slovakia a.s.

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 10 ust. 1 lit. g) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE (1) z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG należy interpretować w ten sposób, że umowa o kredyt konsumencki spełnia wymóg określony w tym przepisie, jeżeli rzeczywista roczna stopa oprocentowania została w nim wskazana nie w postaci konkretnej liczby procentowej, lecz jako przedział między dwiema wartościami (od — do)?

         (1)  Dz.U. 2008, L 133, s. 66.


title: Sprawa C-298/19: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Grecka

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/15

      Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Grecka
      (Sprawa C-298/19)
      (2019/C 213/14)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Konstantinidis i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Grecka

         Żądania strony skarżącej

      Skarżąca wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie, że nie podejmując wszystkich środków zapewniających wykonanie wyroku wydanego przez Trybunał w dniu 23 kwietnia 2015 r. w sprawie C-149/14, Komisja/Republika Grecka (1), Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 260 ust. 1 TFUE;

                  —

                  zobowiązanie Republiki Greckiej do zapłaty zaproponowanej okresowej kary pieniężnej w wysokości 23 753,25 EUR za każdy dzień zwłoki w wykonaniu wyroku wydanego w sprawie C-149/14, od dnia ogłoszenia wyroku w rzeczonej sprawie do dnia wykonania wyroku wydanego w tej sprawie;

                  —

                  zobowiązanie Republiki Greckiej do zapłaty ryczałtu, którego dzienna stawka wynosi 2639,25 EUR, od dnia ogłoszenia wyroku w sprawie C-149/14 do dnia, w którym zostanie wydany wyrok w niniejszej sprawie lub do dnia wykonania wyroku wydanego w sprawie C-149/14, jeżeli nastąpi ono wcześniej, oraz, o ile rzeczona kwota nie będzie wyższa, nałożenie minimalnego ryczałtu w wysokości 1 310 000 EUR;

                  —

                  obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Na podstawie art. 260 ust. 1 TFUE Republika Grecka jest zobowiązana do podjęcia środków koniecznych do zastosowania się do wyroku Trybunału w sprawie C-149/14. Niemniej jednak Republika Grecka nie podjęła wszystkich środków koniecznych do zastosowania się do sentencji rzeczonego wyroku. W szczególności Republika Grecka nie ustanowiła programów działania dotyczących stref zagrożenia charakteryzujących się obecnością zbiorników wód powierzchniowych i gruntowych zanieczyszczonych azotanami pochodzenia rolniczego. W konsekwencji Komisja postanowiła wnieść do Trybunału niniejszą skargę.

                  2.

                  W swojej skardze Komisja wnosi do Trybunału o zobowiązanie Republiki Greckiej do zapłaty ryczałtu, którego dzienna stawka wynosi 2639,25 EUR, i okresowej kary pieniężnej, której dzienna stawka wynosi 23 753,25 EUR. Kwoty ryczałtu i okresowej kary pieniężnej zostały obliczone z uwzględnieniem wagi i czasu trwania naruszenia, a także skutku odstraszającego na podstawie zdolności płatniczej wspomnianego państwa członkowskiego.

         (1)  EU:C:2015:264.


title: Sprawa C-798/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 15 kwietnia 2019 r. — Milis Energy SpA/Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei Servizi Energetici SpA — GSE

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 15 kwietnia 2019 r. — Milis Energy SpA/Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei Servizi Energetici SpA — GSE
      (Sprawa C-798/18)
      (2019/C 213/17)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Milis Energy SpA

         Strona pozwana: Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei Servizi Energetici SpA — GSE

         Pytanie prejudycjalne

      Czy prawo Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego, takiego jak ten, o którym mowa w art. 26 ust. 2 i 3 decreto-legge (dekretu z mocą ustawy) nr 91/2014, w brzmieniu nadanym ustawą nr 116/2014, który w znaczący sposób ogranicza lub opóźnia wypłatę zachęt przyznanych już z mocy prawa i określonych na podstawie specjalnych umów zawartych przez producentów energii elektrycznej pochodzącej z konwersji fotowoltaicznej z Gestore dei Servizi Energetici S.p.A., spółką publiczną odpowiedzialną za to zadanie? W szczególności, czy taki przepis krajowy jest zgodny z ogólnymi zasadami prawa Unii Europejskiej: zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasadą pewności prawa, zasadą lojalnej współpracy i zasadą skuteczności; z art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; z dyrektywą 2009/28/WE (1) i przewidzianym tam uregulowaniem systemów wsparcia; z art. 216 ust. 2 TFUE, w szczególności w związku z Traktatem w sprawie Europejskiej Karty Energetycznej?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. 2009, L 140, s. 16).


title: Sprawa C-337/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 14 lutego 2019 r. w sprawach połączonych T-131/16 i T-263/16, Belgia i Magnetrol International/Komisja, wniesione w dniu 24 kwietnia 2019 r. przez Komisję Europejską

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/20

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 14 lutego 2019 r. w sprawach połączonych T-131/16 i T-263/16, Belgia i Magnetrol International/Komisja, wniesione w dniu 24 kwietnia 2019 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-337/19 P)
      (2019/C 213/19)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: P.J. Loewenthal, F. Tomat, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Królestwo Belgii, Magnetrol International, Irlandia

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) z dnia 14 lutego 2019 r. w sprawach połączonych T-131/16 i T-263/16, Belgia i Magnetrol International/Komisja, EU:T:2019:91, w zakresie, w jakim Sąd orzekł, że decyzja Komisji (UE) 2016/1699 (1) z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie programu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) wdrożonego przez Belgię błędnie zakwalifikowała system „nadmiernych zysków” jako system, o którym mowa w art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589 (2);

                  —

                  przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd w celu zbadania zarzutów, które nie zostały jeszcze rozpatrzone; oraz

                  —

                  rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i o kosztach postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że praktyka interpretacji indywidualnych prawa podatkowego (tax ruling) w odniesieniu do „nadmiernych zysków”, wprowadzona w życie przez Belgię w latach 2004–2014, została błędnie zakwalifikowana jako system, o którym mowa w art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589.
      Sąd dokonał błędnej wykładni pierwszej przesłanki określonej w art. 1 lit. d) i przeinaczył motywy 94–110 zaskarżonej decyzji, stwierdzając, że Komisja uznała, iż jedynie akty ustawodawcze wymienione w motywie 99 stanowią podstawę systemu „nadmiernych zysków”.
      Sąd dokonał błędnej wykładni drugiej przesłanki określonej w art. 1 lit. d) i przeinaczył motywy 100–108 zaskarżonej decyzji, stwierdzając, że przyznanie zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków wymagało przyjęcia dalszych środków wykonawczych.
      Sąd dokonał błędnej wykładni trzeciej przesłanki określonej w art. 1 lit. d) i przeinaczył motywy 66, 102, 103, 109, 139 i 140 zaskarżonej decyzji, stwierdzając, że dalsze środki wykonawcze były niezbędne w celu zdefiniowania beneficjentów zwolnienia z opodatkowania „nadmiernych zysków”.
      Wreszcie Sąd naruszył ratio legis art. 1 lit. d), stwierdzając, że Komisja błędnie zakwalifikowała system „nadmiernych zysków” jako system objęty tym przepisem.

         (1)  Dz.U. 2016, L 260, s. 61.

         (2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 TFUE (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa C-349/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2019 r. w sprawie T-415/16, Almashreq Investment Fund/Rada, wniesione w dniu 29 kwietnia 2019 r. przez Almashreq Investment Fund

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/22

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2019 r. w sprawie T-415/16, Almashreq Investment Fund/Rada, wniesione w dniu 29 kwietnia 2019 r. przez Almashreq Investment Fund
      (Sprawa C-349/19 P)
      (2019/C 213/21)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Almashreq Investment Fund (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsze odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

                  —

                  w konsekwencji, uchylenie wyroku z dnia 28 lutego 2019 r. (T-415/16).

            Wydanie nowego rozstrzygnięcia, w którym:

                  —

                  stwierdzona zostanie nieważność decyzji (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. (1) i późniejszych aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one wnoszącej odwołanie;

                  —

                  Rada zostanie obciążona kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu odwołania wnosząca je podnosi trzy zarzuty.
      Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa, ponieważ Sąd naruszył zapisane w art. 41 karty praw podstawowych prawo wnoszącej odwołanie do bycia wysłuchaną przed przyjęciem nowych środków ograniczających.
      Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa i przeinaczenia okoliczności faktycznych, ponieważ Sąd nie uwzględnił artykułów przedstawionych przez wnoszącą odwołanie na poparcie jej skargi o stwierdzenie nieważności w celu wykazania, że nie poparła ona reżimu syryjskiego.
      Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa w zakresie, w jakim Sąd nie stwierdził niezgodności z prawem przepisów 27 i 28 decyzji 2013/255/WPZiB, zgodnie z którymi przynależność do rodziny Al-Assad lub rodziny Makhlouf stanowi autonomiczne kryterium uzasadniające nałożenie sankcji, zmieniając tym samym ciężar dowodu.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniająca decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2016, L 141, s. 125).


title: Sprawa C-350/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2019 r. w sprawie T-440/16, Souruh/Rada, wniesione w dniu 29 kwietnia 2019 r. przez Souruh SA

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/23

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2019 r. w sprawie T-440/16, Souruh/Rada, wniesione w dniu 29 kwietnia 2019 r. przez Souruh SA
      (Sprawa C-350/19 P)
      (2019/C 213/22)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Souruh SA (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsze odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

                  —

                  w konsekwencji, uchylenie wyroku z dnia 28 lutego 2019 r. (T-440/16).

            Wydanie nowego rozstrzygnięcia, w którym:

                  —

                  stwierdzona zostanie nieważność decyzji (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. (1) i późniejszych aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one wnoszącej odwołanie;

                  —

                  Rada zostanie obciążona kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu odwołania wnosząca je podnosi trzy zarzuty.
      Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa, ponieważ Sąd naruszył zapisane w art. 41 karty praw podstawowych prawo wnoszącej odwołanie do bycia wysłuchaną przed przyjęciem nowych środków ograniczających.
      Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa i przeinaczenia okoliczności faktycznych, ponieważ Sąd nie uwzględnił artykułów przedstawionych przez wnoszącą odwołanie na poparcie jej skargi o stwierdzenie nieważności w celu wykazania, że nie poparła ona reżimu syryjskiego.
      Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa w zakresie, w jakim Sąd nie stwierdził niezgodności z prawem przepisów 27 i 28 decyzji 2013/255/WPZiB, zgodnie z którymi przynależność do rodziny Al-Assad lub rodziny Makhlouf stanowi autonomiczne kryterium uzasadniające nałożenie sankcji, zmieniając tym samym ciężar dowodu.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniająca decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2016, L 141, s. 125).


title: Sprawa C-371/19: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/24

      Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec
      (Sprawa C-371/19)
      (2019/C 213/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Jokubauskaitė i R. Pethke, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 170 i 171 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) oraz art. 5 dyrektywy Rady 2008/9/WE z dnia 12 grudnia 2008 r. określającej szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej, przewidzianego w dyrektywie 2006/112/WE, podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim (2), w ten sposób, że systematycznie odmawia żądania brakujących informacji we wniosku o zwrot podatku od wartości dodanej (VAT) i zamiast tego bezpośrednio odrzuca wnioski o zwrot w tych przypadkach, w których takie informacje mogłyby zostać przedłożone dopiero po upływie terminu zawitego w dniu 30 września;

                  —

                  obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Komisja Europejska opiera swoją skargę na następujących trzech zarzutach skargi:

                  1.

                  Zarzut pierwszy — naruszenie zasady neutralności podatkowej
                  Republika Federalna Niemiec naruszyła zapisaną w art. 170 i 171 dyrektywy 2006/112 oraz w art. 5 dyrektywy 2008/9 zasadę neutralności VAT, zgodnie z którą przy nabyciu towarów i otrzymaniu usług zapłacony na poprzednich etapach obrotu VAT należy uregulować na korzyść podatnika.
                  Zasada neutralności podatku obrotowego wymaga uwzględnienia każdego wniosku o zwrot, którego wymogi materialne zostały spełnione. W przypadku wątpliwości co do istnienia materialnych przesłanek zwrotu wnioski o zwrot na podstawie art. 5 w związku z art. 21 akapit pierwszy zdanie pierwsze dyrektywy 2008/9 mogą zostać odrzucone tylko wtedy, gdy żądanie udzielenia informacji skierowane przez państwo członkowskie zwrotu na podstawie art. 20 tej dyrektywy pozostało bezskuteczne.

                  2.

                  Zarzut drugi — naruszenie zasady praktycznej skuteczności wniosku o zwrot VAT
                  Dokonana przez Republikę Federalną Niemiec wykładnia art. 20 ust. 1 dyrektywy 2008/9 utrudnia skuteczne wykonywanie prawa do zwrotu VAT przez podatników niemających siedziby w państwie członkowskim zwrotu. Praktyka administracyjna niemieckich organów podatkowych narusza zatem prawa tych podatników wypływające z art. 170 i 171 dyrektywy 2006/112 oraz art. 5 dyrektywy 2008/9.
                  Praktyczna skuteczność dyrektyw 2006/112 i 2008/9 wymaga egzekwowania materialnie istniejących roszczeń o zwrot VAT, aby w jak największym stopniu zapewnić zgodność z zasadą neutralności. Celem przepisów przy zakupie towarów i otrzymaniu usług jest całkowite uregulowanie VAT zapłaconego na poprzednich etapach obrotu, a tym samym także w przypadku transakcji transgranicznych stworzenie w dużej mierze równych warunków konkurencji dla wszystkich podatników. Należy przy tym podjąć wszystkie odpowiednie środki administracyjne przewidziane w dyrektywie, które służą rozpatrzeniu wniosków o zwrot VAT.

                  3.

                  Zarzut trzeci — naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  Systematyczna odmowa przez Republikę Federalną Niemiec żądania dodatkowych informacji i dowodów na podstawie art. 20 ust. 1 dyrektywy 2008/9 jest sprzeczna z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań. Po otrzymaniu potwierdzenia otrzymania wniosku o zwrot każdy podatnik może oczekiwać, że jego wniosek zostanie rozpatrzony zgodnie z przepisami tej dyrektywy. Niezastosowanie się do tego wymogu narusza uzasadnione oczekiwania podatnika co do zgodnego z prawem rozpatrzenia wniosku.

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2008, L 44, s. 23.


title: Sprawa T-748/16: Wyrok Sądu z dnia 2 maja 2019 r. — QH/Parlament (Służba publiczna — Personel tymczasowy — Artykuł 24 regulaminu pracowniczego urzędników — Wniosek o udzielenie wsparcia — Artykuł 12a regulaminu pracowniczego urzędników — Mobbing — Decyzja o oddaleniu wniosku o udzielenie wsparcia — Zasady obiektywizmu i bezstronności — Prawo do dobrej administracji — Prawo do bycia wysłuchanym)

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/26

      Wyrok Sądu z dnia 2 maja 2019 r. — QH/Parlament
      (Sprawa T-748/16) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Artykuł 24 regulaminu pracowniczego urzędników - Wniosek o udzielenie wsparcia - Artykuł 12a regulaminu pracowniczego urzędników - Mobbing - Decyzja o oddaleniu wniosku o udzielenie wsparcia - Zasady obiektywizmu i bezstronności - Prawo do dobrej administracji - Prawo do bycia wysłuchanym)
      (2019/C 213/24)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: QH (przedstawiciele: adwokaci, początkowo N. Lhoëst i S. Michiels, następnie N. Lhoëst)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Ecker i Í. Ní Riagáin Düro, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności odmownej decyzji organu upoważnionego do zawierania umów Parlamentu z dnia 26 stycznia 2016 r. w sprawie wniosku skarżącego o udzielenie wsparcia z dnia 11 grudnia 2014 r. oraz decyzji z dnia 12 lipca 2016 r. oddalającej zażalenie skarżącego, a po drugie, o naprawienie szkody poniesionej przez skarżącego z powodu niezgodnego z prawem działania tego organu przy rozpatrywaniu wspomnianego wniosku o udzielenie wsparcia.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 26 stycznia 2016 r. oddalającej wniosek QH o udzielenie wsparcia, utrzymanej w mocy decyzją z dnia 12 lipca 2016 r. oddalającą zażalenie.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa T-49/17: Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — Hiszpania/Komisja (EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Korekty finansowe — Pojęcie producenta — Inwestycje zrealizowane poza obiektami organizacji producentów — Kontrole poprzedzające zatwierdzenie programu operacyjnego — Kontrola autoryzacji wydatków — Pojedyncza korekta finansowa — Ryczałtowa korekty finansowa — Proporcjonalność — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/27

      Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — Hiszpania/Komisja
      (Sprawa T-49/17) (1)

      (EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Korekty finansowe - Pojęcie producenta - Inwestycje zrealizowane poza obiektami organizacji producentów - Kontrole poprzedzające zatwierdzenie programu operacyjnego - Kontrola autoryzacji wydatków - Pojedyncza korekta finansowa - Ryczałtowa korekty finansowa - Proporcjonalność - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 213/25)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo V. Ester Casas, abogado del Estado, następnie S. Jiménez García, pełnomocnik)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Lewis i M. Morales Puerta, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/2018 z dnia 15 listopada 2016 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2016, L 312, s. 26).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 95 z 27.3.2017.


title: Sprawa T-239/17: Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — Niemcy/Komisja (EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Wydatki poniesione przez Niemcy — Ryczałtowa korekta finansowa zastosowana z powodu niewystarczającej częstotliwości kontroli kluczowych — Obowiązek rocznego obliczania i księgowania odsetek — Artykuły 31 i 32 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 — Artykuł 6 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 885/2006 — Obowiązek uzasadnienia — Proporcjonalność)

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/28

      Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — Niemcy/Komisja
      (Sprawa T-239/17) (1)

      (EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki poniesione przez Niemcy - Ryczałtowa korekta finansowa zastosowana z powodu niewystarczającej częstotliwości kontroli kluczowych - Obowiązek rocznego obliczania i księgowania odsetek - Artykuły 31 i 32 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 - Artykuł 6 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 885/2006 - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność)
      (2019/C 213/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo D. Klebs i T. Henze, następnie D. Klebs, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i M. Zalewski, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/264 z dnia 14 lutego 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2017, L 39, s. 12) w zakresie, w jakim dotyczy ona wydatków poniesionych przez Republikę Federalną Niemiec.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 195 z 19.6.2017.


title: Sprawa T-737/17: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Wattiau/Parlament (Służba publiczna — Zabezpieczenie społeczne — Wspólny system ubezpieczenia zdrowotnego (RCAM) — Zwrot kosztów leczenia — Porozumienie zawarte w szczególności między Unią, Luksemburgiem i zrzeszeniem szpitali luksemburskich w sprawie ceny świadczeń opieki szpitalnej udzielanych osobom ubezpieczonym w RCAM — Zarzut niezgodności z prawem — Zasada niedyskryminacji ze względu na narodowość — Artykuł 18 akapit pierwszy TFUE — Artykuły 20 i 21 karty praw podstawowych — Artykuł 39 wspólnych przepisów dotyczących ubezpieczenia zdrowotnego urzędników)

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/29

      Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Wattiau/Parlament
      (Sprawa T-737/17) (1)

      (Służba publiczna - Zabezpieczenie społeczne - Wspólny system ubezpieczenia zdrowotnego (RCAM) - Zwrot kosztów leczenia - Porozumienie zawarte w szczególności między Unią, Luksemburgiem i zrzeszeniem szpitali luksemburskich w sprawie ceny świadczeń opieki szpitalnej udzielanych osobom ubezpieczonym w RCAM - Zarzut niezgodności z prawem - Zasada niedyskryminacji ze względu na narodowość - Artykuł 18 akapit pierwszy TFUE - Artykuły 20 i 21 karty praw podstawowych - Artykuł 39 wspólnych przepisów dotyczących ubezpieczenia zdrowotnego urzędników)
      (2019/C 213/28)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Francis Wattiau (Bridel, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Rantala i J. Van Pottelberge, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Association des seniors de la fonction publique européenne (SFPE) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji biura ds. rozliczeń w Luksemburgu wspólnego systemu ubezpieczenia zdrowotnego Unii Europejskiej, wynikającej z rozliczenia nr 244 z dnia 25 stycznia 2017 r., o obciążeniu skarżącego kwotą 843,01 EUR, a po drugie, decyzji sekretarza generalnego Parlamentu, działającego jako organ powołujący, z dnia 2 sierpnia 2017 r. o utrzymaniu w mocy tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji biura ds. rozliczeń wspólnego systemu ubezpieczenia zdrowotnego w Luksemburgu wynikającej z rozliczenia nr 244 z dnia 25 stycznia 2017 r. o obciążeniu Francisa Wattiau kwotą 843,01 EUR, stanowiącą 15 % sumy faktury za leczenie z dnia 30 maja 2016 r.

                  2)

                  Parlament Europejski pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez F. Wattiau.

                  3)

                  Association des seniors de la fonction publique européenne (SFPE) pokrywa własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 32 z 29.1.2018.


title: Sprawa T-136/18: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Kuota International/EUIPO — Sintema Sport (K) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy K — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Zła wiara — Artykuł 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/30

      Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Kuota International/EUIPO — Sintema Sport (K)
      (Sprawa T-136/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy K - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Zła wiara - Artykuł 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 213/29)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Kuota International Corp. Ltd (Road Town, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciel: adwokat C. Herissay Ducamp)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: V. Ruzek, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Sintema Sport Srl (Albiate, Włochy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 grudnia 2017 r. (sprawa R 3111/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Kuota International a Sintema Sport.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 15 grudnia 2017 r. (sprawa R 3111/2014-1).

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 166 z 14.5.2018.


title: Sprawy od T-152/18 do T-155/18: Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — Sona Nutrition/EUIPO — Solgar Holdings (SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenia graficznych unijnych znaków towarowych SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MULTIPLUS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/31

      Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — Sona Nutrition/EUIPO — Solgar Holdings (SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA)
      (Sprawy od T-152/18 do T-155/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenia graficznych unijnych znaków towarowych SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MULTIPLUS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 213/30)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sona Nutrition Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Solgar Holdings, Inc. (Ronkonkoma, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci K. Neefs i S. Cubitt)

         Przedmiot

      Skargi na decyzje Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 grudnia 2017 r. (sprawy R 1319/2017-4, R 1321/2017-4, R 1322/2017-4 i R 1323/2017-4), dotyczące postępowań w sprawie sprzeciwu między Sona Nutrition a Solgar Holdings.

         Sentencja

                  1)

                  Sprawy od T-152/18 do T-155/18 zostają połączone do celów wydania wyroku.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 20 grudnia 2017 r. (sprawy R 1319/2017-4, R 1321/2017-4, R 1322/2017-4 i R 1323/2017-4).

                  3)

                  EUIPO i Solgar Holdings, Inc. pokrywają własne koszty oraz po połowie kosztów poniesionych przez Sona Nutrition Ltd.

         (1)  Dz.U. C 152 z 30.4.2018.


title: Sprawa T-214/18: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Briois/Parlament (Przywileje i immunitety — Członek Parlamentu Europejskiego — Decyzja o uchyleniu immunitetu parlamentarnego — Związek z funkcjami parlamentarnymi — Równość traktowania — Zasada dobrej administracji — Prawo do obrony — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/32

      Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Briois/Parlament
      (Sprawa T-214/18) (1)

      (Przywileje i immunitety - Członek Parlamentu Europejskiego - Decyzja o uchyleniu immunitetu parlamentarnego - Związek z funkcjami parlamentarnymi - Równość traktowania - Zasada dobrej administracji - Prawo do obrony - Odpowiedzialność pozaumowna)
      (2019/C 213/31)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Steeve Briois (Hénin-Beaumont, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Görlitz i S. Alonso de León, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu P8_TA(2018)0020 z dnia 6 lutego 2018 r. o uchyleniu immunitetu parlamentarnego skarżącego, a po drugie, wniosek na podstawie art. 268 TFUE o naprawienie szkody poniesionej przez skarżącego w jego ocenie.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Steeve Briois pokrywa własne koszty postępowania jak również koszty poniesione przez Parlament Europejski.

         (1)  Dz.U. C 211 z 18.6.2018.


title: Sprawa T-407/18: Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — WP/EUIPO (Służba publiczna — Personel tymczasowy — Umowa na czas określony — Decyzja o nieprzedłużeniu — Oczywisty błąd w ocenie — Obowiązek staranności — Równość traktowania — Zasada zgodności skargi z zażaleniem)

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/33

      Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — WP/EUIPO
      (Sprawa T-407/18) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Umowa na czas określony - Decyzja o nieprzedłużeniu - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek staranności - Równość traktowania - Zasada zgodności skargi z zażaleniem)
      (2019/C 213/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: WP (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Lukošiūtė i K. Tóth, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EUIPO z dnia 6 października 2017 r. odmawiającej przedłużenia po raz drugi ze skarżącą umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  WP zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 319 z 10.9.2018.


title: Sprawa T-381/18: Postanowienie Sądu z dnia 29 kwietnia 2019 r. — Engel/EUIPO — F. Engel (ENGEL) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/36

      Postanowienie Sądu z dnia 29 kwietnia 2019 r. — Engel/EUIPO — F. Engel (ENGEL)
      (Sprawa T-381/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 213/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Engel GmbH (Pfullingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Pfitzer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Gája i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: F. Engel K/S (Haderslev, Dania) (przedstawiciel: adwokat L. Elmgaard)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 marca 2018 r. (sprawa R 1423/2017-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między F. Engel a Engel.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Engel GmbH i F. Engel K/S pokrywają własne koszty, a Engel GmbH pokrywa koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018.


title: Sprawa T-495/18: Postanowienie Sądu z dnia 29 kwietnia 2019 r. — Dermatest/EUIPO (DERMATEST) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego DERMATEST — Odmowa rejestracji — Wycofanie zgłoszenia do rejestracji — Umorzenie postępowania)

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/37

      Postanowienie Sądu z dnia 29 kwietnia 2019 r. — Dermatest/EUIPO (DERMATEST)
      (Sprawa T-495/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego DERMATEST - Odmowa rejestracji - Wycofanie zgłoszenia do rejestracji - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 213/38)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Dermatest Gesellschaft für allergologische Forschung u. Vertrieb von Körperpflegemitteln mbH (Münster, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Bühling i D. Graetsch)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: W. Schramek, D. Hanf i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 czerwca 2018 r. (sprawa R 426/2018-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego DERMATEST jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Dermatest Gesellschaft für allergologische Forschung u. Vertrieb von Körperpflegemitteln mbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.


title: Sprawa T-530/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Rumunia/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — EFRG i EFRROW — Decyzja wykonawcza Komisji — Doręczenie adresatowi — Publikacja decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Przekroczenie terminu — Niedopuszczalność)

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/37

      Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Rumunia/Komisja
      (Sprawa T-530/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - EFRG i EFRROW - Decyzja wykonawcza Komisji - Doręczenie adresatowi - Publikacja decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Przekroczenie terminu - Niedopuszczalność)
      (2019/C 213/39)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Strona skarżąca: Rumunia (przedstawiciele: C.R. Canțăr, E. Gane, C.M. Florescu i O.C. Ichim, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Aquilina i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/873 z dnia 13 czerwca 2018 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2018, L 152, s. 29) w zakresie, w jakim decyzja ta wyłącza niektóre wydatki poniesione przez Rumunię.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Rumunia zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 408 z 12.11.2018.


title: Sprawa T-145/19 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 2 maja 2019 r. — Jap Energéticas y Medioambientales/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych — Środowisko naturalne — Instrument finansowy na rzecz środowiska naturalnego (LIFE) — Projekt LIFE 11 ENV/ES/000593-H2AL RECYCLING — Odzyskanie nienależnie wypłaconych kwot — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/38

      Postanowienie prezesa Sądu z dnia 2 maja 2019 r. — Jap Energéticas y Medioambientales/Komisja
      (Sprawa T-145/19 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Środowisko naturalne - Instrument finansowy na rzecz środowiska naturalnego (LIFE) - Projekt LIFE 11 ENV/ES/000593-H2AL RECYCLING - Odzyskanie nienależnie wypłaconych kwot - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
      (2019/C 213/40)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Jap Energéticas y Medioambientales, SL (Walencja, Hiszpania) (przedstawiciel: G. Alabau Zabal, avocat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Estrada de Solà i S. Izquierdo Pérez, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie zawieszenia wykonania decyzji Komisji BUDG/DGA 1/C4/CB/3241812545 z dnia 14 stycznia 2019 r. dotyczącej odzyskania od skarżącej kwoty 82 750,96 EUR powiększonej i należne odsetki za zwłokę.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-114/19: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Pavel/EUIPO — bugatti (B)

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/39

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Pavel/EUIPO — bugatti (B)
      (Sprawa T-114/19)
      (2019/C 213/41)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dan-Gabriel Pavel (Oradea, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat E. Nedelcu)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: bugatti GmbH (Herford, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego „B” — unijny znak towarowy nr 13 545 181

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 grudnia 2018 r. w sprawach powiązanych R 49/2018-1 i R 85/2018-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i potwierdzenie ważności prawa do unijnego znaku towarowego nr 13 545 181, zarejestrowanego w dniu 5 maja 2016 r., dla wszystkich towarów i usług;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Niemożność zastosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  brak dowodu dotyczącego naruszenia interesu ogólnego.


title: Sprawa T-190/19: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — BF/Komisja

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/40

      Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — BF/Komisja
      (Sprawa T-190/19)
      (2019/C 213/42)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: BF (przedstawiciele: Rechtsanwalt S. Gesterkamp i professor C. König)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że od dnia 18 grudnia 2018 r., tj. od daty elektronicznego powiadomienia skarżącej o drugim wezwaniu do usunięcia uchybienia, pozwana, nie podejmując działań, naruszyła obowiązek wydania kończącej postępowanie wyjaśniające decyzji w ramach postępowania w sprawie pomocy państwa SA.48706 (RVVV Rostocker Versorgungs- und Verkehrs-Holding GmbH i Nordwasser GmbH), o której skarżąca powinna zostać powiadomiona jako wnosząca skargę administracyjną, a mianowicie albo decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, albo decyzji o niewszczynaniu postępowania;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania; oraz

                  —

                  tytułem środka ostrożności i ewentualnie, w razie gdyby zaniechanie działania przez pozwaną ustało po zawisłości powództwa, obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga opiera się na następujących zarzutach.
      Skarżąca podnosi przede wszystkim, że przesłanki wniesienia skargi na bezczynność są spełnione, w szczególności dlatego, że w dniu doręczenia drugiego wezwania do usunięcia uchybienia występowały okoliczności faktyczne pozwalające na wydanie decyzji zamykającej wstępne postępowanie wyjaśniające na podstawie art. 4 rozporządzenia (UE) 2015/1589 (1).
      Ponadto skarżąca zarzuca, że w piśmie administracyjnym z dnia 17 grudnia 2018 r. pozwana jedynie normatywnie stwierdziła istnienie monopolu prawnego na rzecz Nordwasser GmbH, której udzielono zlecenia w ramach działalności wewnętrznej, co mogło wykluczyć zakłócenie konkurencji w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, nie odnosząc się do kwestii faktycznych, takich jak istnienie korzyści.
      Skarżąca podnosi również, że poprzez złożenie skargi wykazała już na wczesnym etapie postępowania, iż monopol prawny został stwierdzony zgodnie z prawem Unii. W każdym razie pozwana powinna była przedstawić swoje stanowisko w oparciu o ustalone fakty w kategoriach czysto prawnych i konsekwentnie wydać co najmniej jedną decyzję o niewszczynaniu postępowania na podstawie art. 4 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2015/1589, zaskarżalną najpóźniej od grudnia 2018 r.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 248 z 24.9.2015, s. 9).


title: Sprawa T-198/19: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — BA/Komisja

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/42

      Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — BA/Komisja
      (Sprawa T-198/19)
      (2019/C 213/44)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: BA (przedstawiciele: F. Wagner i N. Voß, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opłat za opublikowanych użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin;

                  —

                  tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7 000 godzin; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
                  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
                  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

                  2.

                  Naruszenie zasady równego traktowania
                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
                  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

                  3.

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).


title: Sprawa T-200/19: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — BB/Komisja

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/44

      Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — BB/Komisja
      (Sprawa T-200/19)
      (2019/C 213/45)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: BB (przedstawiciele: F. Wagner i N. Voß, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin;

                  —

                  tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin oraz;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
                  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
                  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

                  2.

                  Naruszenie zasady równego traktowania
                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
                  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

                  3.

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).


title: Sprawa T-201/19: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — BC/Komisja

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/45

      Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — BC/Komisja
      (Sprawa T-201/19)
      (2019/C 213/46)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: BC (przedstawiciele: F. Wagner i N. Voß, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej , godzin oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin;

                  —

                  tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, oraz;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając, podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
                  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
                  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

                  2.

                  Naruszenie zasady równego traktowania
                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
                  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

                  3.

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).


title: Sprawa T-201/19: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — Società Agricola Tenuta di Rimale i in./Komisja Europejska

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/48

      Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — Società Agricola Tenuta di Rimale i in./Komisja Europejska
      (Sprawa T-201/19)
      (2019/C 213/48)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Società Agricola Tenuta di Rimale (Fidenza, Włochy) i dziewięciu innych skarżących (przedstawiciele: M. Libertini, A. Scognamiglio i M. Spolidoro, avvocati)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności zaskarżonego pisma pozwanej i zobowiązanie Komisji do ponownego zbadania zarzutów zawartych w złożonej do niej skardze. Badanie to powinno zostać dokonane w oparciu o odmienną i bardziej prawidłową wykładnię art. 150 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych (1), i o dogłębniejsze zbadanie sprawy, które ujawni brak logiki i niespójność argumentów podnoszonych przez Consorzio w celu potwierdzenia na czas nieoznaczony dyskryminującej i nieuzasadnionej regulacji podaży mleka do produkcji sera o chronionej nazwie pochodzenia Parmigiano Reggiano.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga dotyczy pisma Komisji UE — Dyrekcji Generalnej ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich — z dnia 6 lutego 2019 r. zamykającego postępowanie w sprawie skargi do Komisji złożonej przez skarżących w dniu 5 lutego 2018 r., w której podnieśli oni niezgodność z prawem dekretu Ministerstwa Rolnictwa, Żywności i Leśnictwa z dnia 15 grudnia 2016 r. nr w sprawie zatwierdzenia planu regulacji podaży sera Parmigiano-Reggiano na okres trzech lat 2017-2019, a także dekretu tegoż ministerstwa z dnia 19 września 2017 r. nr , zatwierdzającego zmiany planu regulacji podaży sera Parmigiano-Reggiano na okres trzech lat 2017-2019.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy błędnej wykładni art. 150 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w części odnoszącej się do ustalenia kwalifikowanej większości producentów zainteresowanych proponowaną regulacją podaży.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy błędnej wykładni art. 150 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w części odnoszącej się do potrzeby ustalenia istotnych założeń dotyczących nierówności rynkowych dla przyjęcia tymczasowych środków regulacji podaży i do odnośnego odpowiedniego uzasadnienia.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy błędnej wykładni art. 150 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w części odnoszącej się do zakazu planów regulacji podaży, których treść jest dyskryminująca.

         (1)  Dz.U. 2013, L 347, s. 608.


title: Sprawa T-231/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. Klöckner Pentaplast/Komisja

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/49

      Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. Klöckner Pentaplast/Komisja
      (Sprawa T-231/19)
      (2019/C 213/49)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Klöckner Pentaplast GmbH (Heiligenroth, Niemcy) (przedstawiciele: N. Voß i D. Fouquet, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013 oraz;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
                  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
                  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

                  2.

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.


title: Sprawa T-233/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Infineon Technologies Dresden/Komisja

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/52

      Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Infineon Technologies Dresden/Komisja
      (Sprawa T-233/19)
      (2019/C 213/51)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Infineon Technologies Dresden GmbH & Co. KG (Drezno, Niemcy) (przedstawiciele: L. Assmann i M. Peiffer, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności wydanej przez pozwaną decyzji notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) udzielonej przez Niemcy dużym odbiorcom energii elektrycznej na podstawie § 19 Stromnetzentgeltverordnung (zwanego dalej „StromNEV”) oraz;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga została oparta na zarzucie, zgodnie z którym zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem ze względu na to, że przewidziane w § 19 ust. 2 zdanie drugie StromNEV zwolnienie z opłat za użytkowanie sieci nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.
      Skarżąca twierdzi w tym względzie przede wszystkim, że oparte na § 19 ust. 2 StromNEV zwolnienia z opłat za użytkowanie sieci nie zostały przyznane za pomocą zasobów państwowych w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, lecz zostały one sfinansowane przez niemieckich operatorów sieci, będących podmiotami prawa prywatnego, i nie można ich przypisać państwu. Sporne obniżenie kosztów nie jest też porównywalne, jeśli chodzi o jego skutki, z niemiecką opłatą za zużycie energii elektrycznej. Ponadto Niemiecka Republika Federalna nie sprawuje w żaden sposób kontroli nad niemieckimi operatorami sieci przesyłowych, którym powierzono zarządzanie tymi środkami.
      Skarżąca podnosi ponadto, że oparte na § 19 ust. 2 StromNEV zwolnienie z opłat za użytkowanie sieci różni się pod wieloma względami od przypadku, w którym wydano wyroki C-206/06, Essent Netwerk Noord i in., oraz C-262/12, Vent de Colère! Niemniej jednak sporne zwolnienie nie jest porównywalne z obniżeniem kosztów, którego dotyczyła sprawa C-405/16 P, Niemcy/Komisja, i z tego względu nie może ono zostać uznane za pomoc.


title: Sprawa T-238/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Wepa Hygieneprodukte i in./Komisja

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/55

      Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Wepa Hygieneprodukte i in./Komisja
      (Sprawa T-238/19)
      (2019/C 213/54)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Wepa Hygieneprodukte GmbH (Arnsberg, Niemcy), Wepa Leuna GmbH (Leuna, Niemcy) i Wepa Papierfabrik Sachsen GmbH (Arnsberg) (przedstawiciele: H. Janssen i A. Vallone, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności wydanej przez Komisję Europejską decyzji notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) udzielonej przez Niemcy dużym odbiorcom energii elektrycznej na podstawie § 19 Stromnetzentgeltverordnung oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga została oparta na zarzucie, zgodnie z którym zwolnienie z opłat za użytkowanie sieci nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.
      W związku z tym skarżące podnoszą następnie, że do zwolnienia z opłat za użytkowanie sieci nie wykorzystano żadnych państwowych czy też przyznanych przez państwo zasobów. Podnoszą one też, że pozwana błędnie wyszła z założenia, że przewidziane w § 19 Stromnetzentgeltverordnung rozłożenie kosztów stanowi „opłatę” czy też „opłatę parafiskalną” w rozumieniu wyroku z dnia 17 lipca 2008 r., Essent Netwerk Noord i in. (C-206/06, EU:C:2008:413).
      Skarżące podnoszą również, że dużym odbiorcom energii elektrycznej nie została przysporzona żadna selektywna korzyść.


title: Sprawa C-246/19: Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2019 r. — Królestwo Kambodży i (CRF)/Komisja

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/57

      Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2019 r. — Królestwo Kambodży i (CRF)/Komisja
      (Sprawa C-246/19)
      (2019/C 213/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Królestwo Kambodży i Cambodia Rice Federation (CRF) (Phnom Penh, Kambodża) (przedstawiciele: R. Antonini, E. Monard i B. Maniatis, prawnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (EU) 2019/67 z dnia 16 stycznia 2019 r. (1) i

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący opierają się na sześciu zarzutach:

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, iż ograniczenie pojęcia producentów Unii Europejskiej do producentów produktów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych, jakie są wytwarzane przy wykorzystaniu surowców (ryżu niełuskanego) wytwarzanego w Unii Europejskiej, narusza art. 22 ust. 1 i art. 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 978/2012 z dnia 25 października 2012 r. (2). Alternatywnie strona skarżąca zarzuca, iż narusza ono art. 22 ust. 2 rozporządzenia nr 978/2012.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że poprzez oparcie się na nieprawidłowych lub niedokładnych danych lub danych, które nie odnoszą się w szczególności do produktu podobnego, strona pozwana nie wykazała prawidłowo „poważnych trudności” z naruszeniem art. 23 rozporządzenia nr 978/2012. Uczyniło to niemożliwym prawidłowe wykazanie, czy przesłanki z art. 22 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 978/2012 zostały spełnione w odniesieniu do produktu podobnego zdefiniowanego w art. 22 ust. 2 rozporządzenia nr 978/2012.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że strona pozwana dokonała porównania cen importowych w Kambodży i w Unii Europejskiej w sposób, który narusza art. 22 ust. 1 i art. 23 rozporządzenia nr 978/2012.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, iż ocena przyczyn dokonana przez stronę pozwaną narusza art. 22 ust. 1 rozporządzenia nr 978/2012, ponieważ poważne trudności, jakie napotyka przemysł Unii Europejskiej, nie mogły być bezpośrednią konsekwencją wielkości i cen kambodżańskiego przywozu. W zakresie, w jakim rozporządzenie 2019/67 opiera się na kumulatywnej analizie, narusza ono również art. 22 ust. 1 rozporządzenia nr 978/2012.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że strona pozwana nie ujawniła kilku istotnych faktów lub względów lub leżących u podstaw szczegółów, takich jak istotne okoliczności i względy z naruszeniem rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1083/2013 z dnia 28 sierpnia 2013 r. (3), art. 38 rozporządzenia nr 978/2012 oraz z naruszeniem prawa skarżącego do obrony.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że utworzone akta są brakujące i pomijają istotne informacje. Stanowi to naruszenie art. 14 rozporządzenia delegowanego Komisji nr 1083/2013, art. 38 rozporządzenia nr 978/2012 i prawa skarżącego do obrony.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/67 z dnia 16 stycznia 2019 r. wprowadzające środki ochronne wobec przywozu ryżu siewnego indyjskiego pochodzącego z Kambodży i Mjanmy/Birmy (Dz.U. L 15 z 17.1.2019, s. 5).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 978/2012 z dnia 25 października 2012 r. wprowadzające ogólny system preferencji taryfowych i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 732/2008 (Dz.U. L 303 z 31.10.2012, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1083/2013 z dnia 28 sierpnia 2013 r. ustanawiające zasady dotyczące procedury tymczasowego wycofania preferencji taryfowych oraz wprowadzenia ogólnych środków ochronnych na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 978/2012 wprowadzającego ogólny system preferencji taryfowych (Dz.U. L 293 z 5.11.2013, s. 16).


title: Sprawa T-248/19: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2019 r. — Bilde/Parlament

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/58

      Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2019 r. — Bilde/Parlament
      (Sprawa T-248/19)
      (2019/C 213/57)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Dominique Bilde (Lagarde, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego P8_TA-PROV(2019)0137 z dnia 12 marca 2019 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu skarżącej 2018/2267(IMM) i faktycznie uchylającej immunitet skarżącej;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej (Dz.U. 2010, C 83, s. 266), art. 5 ust. 1 i 5 Regulaminu Parlamentu Europejskiego (Dz.U. 2005, L 44, s. 1) oraz komunikatów dla posłów nr 11/2003 i 11/2016.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący nadużycia proceduralnego, w szczególności naruszenia art. 43 komunikatu dla posłów nr 11/2016, ponieważ celem postępowania jest zaszkodzenie działalności politycznej skarżącej, co stanowi przypadek fumus persecutionis wobec niej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia ogólnych zasad prawa Unii „ne bis in idem” i „una via electa”, nadużycia procedury i nadużycia władzy.


title: Sprawa T-251/19: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2019 r. — Wieland-Werke/Komisja

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/59

      Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2019 r. — Wieland-Werke/Komisja
      (Sprawa T-251/19)
      (2019/C 213/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Wieland-Werke AG (Ulm, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Soltész, C. von Köckritz i K. Winkelmann)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 5 lutego 2019 r. w sprawie M.8900 — Wieland/Aurubis Rolled Products/Schwermetall;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami niniejszego postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja popełniła oczywiste błędy, opierając zaskarżoną decyzję na błędnym pojęciu tzw. „górnego” podsegmentu, zamiast oprzeć zaskarżoną decyzję na właściwym rynku produktów z miedzi walcowanej zdefiniowanym przez samą Komisję.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja nie przedstawiła ani definicji, ani wyraźnego zasięgu tzw. „górnego” podsegmentu, na którym — bezzasadnie — oparła swoją ocenę. Podejście Komisji jest oczywiście błędne i spekulatywne.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący popełnienia przez Komisję oczywistych błędów w ocenie poprzez zaprzeczenie swoim własnym ustaleniom zawartym w decyzji zatwierdzającej w sprawie M.8909 — KME/MKM.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja zastosowała bezprecedensową i bezzasadną teorię sui generis szkody, w niewłaściwy sposób łącząc skutek horyzontalny i niehoryzontalny oraz wprowadzając chaos do jasnych i ścisłych wskazówek zawartych w wytycznych w sprawie koncentracji.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie wpływu na konkurencję jego rzekomego wymiaru horyzontalnego, ewidentnie nie badając oczywistych okoliczności faktycznych przy ustalaniu sytuacji konkurencyjnej na właściwym rynku.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że dokonana przez Komisję ocena dotycząca możliwości zmiany klientów jest oczywiście błędna.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący tego, że Komisja powołuje się na wzrost cen w związku z transakcją, nie przedstawiając żadnych odpowiednich dowodów.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący popełnienia przez Komisję oczywistych błędów w ocenie przejścia od wspólnej kontroli do wyłącznej kontroli nad spółką Schwermetall. W szczególności Komisja nie podjęła niezbędnych czynności wyjaśniających.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący popełnienia przez Komisję oczywistych błędów w ocenie zobowiązań zaproponowanych przez skarżącą.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty dotyczący tego, że sposób przeprowadzenia przez Komisję postępowania w sprawie środków zaradczych i testu rynkowego nie był zgodny z zasadami rzetelnego postępowania.

                  11.

                  Zarzut jedenasty dotyczący tego, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne i zasady rzetelnego postępowania. Komisja odmówiła przeprowadzenia testu rynkowego w odniesieniu do dwóch pierwszych zobowiązań i rozpoczęła test rynkowy o wiele za późno w trakcie postępowania.


title: Sprawa T-252/19: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2019 r. — Pech/Rada

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/60

      Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2019 r. — Pech/Rada
      (Sprawa T-252/19)
      (2019/C 213/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Laurent Pech (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer i T. McGrath)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady zawartej w piśmie do skarżącego z dnia 12 lutego 2019 r. o odmowie pełnego dostępu do dokumentu ST 13593 2018 INIT (opinia prawna Służby Prawnej Rady z dnia 25 października 2018 r.) zgodnie z art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1049/2001 (1);

                  —

                  pomocniczo, nakazanie Radzie udzielenia częściowego szerszego dostępu w odniesieniu do dokumentu ST 13593 2018 INIT zgodnie z art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001; oraz

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego, w tym kosztami poniesionymi przez interwenientów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa i błędnego stosowania art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1049/2001.

                              —

                              Skarżący podnosi, że Rada nie wykazała, iż żądany dokument zawierał opinię prawną.

                              —

                              Skarżący twierdzi ponadto, że Rada dokonała błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1049/2001 poprzez nieuwzględnienie przepisów prawa pierwotnego Unii podniesionych skrótowo w skardze oraz zasady możliwie najszerszego dostępu do dokumentów prawodawczych Unii, przy czym dla uzasadnienia nieujawnienia rzeczonego dokumentu oparła się ona na nieznanych prawu Unii niejasnych i subiektywnych pojęciach.

                              —

                              Rada naruszyła prawo i błędnie zastosowała kryterium nadrzędnego interesu publicznego.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa i błędnego stosowania art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001.

                              —

                              Skarżący podnosi, że Rada nie wykazała, iż pełne ujawnienie w szczególności i faktycznie naraziłoby na szwank proces podejmowania decyzji.

                              —

                              Rada dokonała błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001 oraz orzecznictwa sądów unijnych, pomijając przepisy prawa pierwotnego Unii podniesione skrótowo w skardze oraz zasadę możliwie najszerszego dostępu do dokumentów prawodawczych Unii.

                              —

                              Rada nie dokonała właściwej oceny interesu publicznego przemawiającego za ujawnieniem.

                  3.

                  Zarzut trzeci, podniesiony tytułem żądania ewentualnego, dotyczy tego, że poprzez zastosowanie powołanych wyjątków do żądanego dokumentu Rada naruszyła art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 w ten sposób, iż odmawiając dostępu do całej części analizy prawnej, w oczywisty sposób nie wypełniła ona swojego obowiązku udzielenia (właściwego i wymaganego) częściowego dostępu do żądanego dokumentu zgodnie ze wspomnianym art. 4 ust. 6.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).