title: Sprawa F-134/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 17 grudnia 2015 r. – T/Komisja (Służba publiczna — Zabezpieczenie społeczne — Choroba zawodowa — Artykuł 73 regulaminu pracowniczego — Wniosek o uznanie zawodowego podłoża choroby — Związek przyczynowy — Żądanie zadośćuczynienia za krzywdę doznaną wskutek opóźnienia w uznaniu przez instytucję zawodowego podłoża choroby — Obowiązek wydania rozstrzygnięcia w rozsądnym terminie — Krzywda)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/94

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 17 grudnia 2015 r. – T/Komisja
   (Sprawa F-134/14) (1)

   ((Służba publiczna - Zabezpieczenie społeczne - Choroba zawodowa - Artykuł 73 regulaminu pracowniczego - Wniosek o uznanie zawodowego podłoża choroby - Związek przyczynowy - Żądanie zadośćuczynienia za krzywdę doznaną wskutek opóźnienia w uznaniu przez instytucję zawodowego podłoża choroby - Obowiązek wydania rozstrzygnięcia w rozsądnym terminie - Krzywda))
   (2016/C 048/106)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: T (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Tymen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i C. Ehrbar, pełnomocnicy, następnie C. Ehrbar, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji wykluczającej powstanie szkody wskutek opóźnienia w ustaleniu przez Komisję zawodowego podłoża choroby i przyznającej jedynie 2 000 EUR tytułem rekompensaty za utrzymywanie w niepewności co do uznania zawodowego podłoża choroby, a także żądanie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Komisja Europejska zostaje obciążona zapłatą na rzecz T kwoty 5 000 EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez T.

      (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015, s. 53.


title: Sprawa T-494/11: Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2015 r. – Missir Mamachi di Lusignano i in./Komisja

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/75

         Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2015 r. – Missir Mamachi di Lusignano i in./Komisja
   (Sprawa T-494/11) (1)

   (2016/C 027/94)
   Język postępowania: włoski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 331 z 12.11.2011.


title: Sprawa T-448/12: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2012 r. — Davril przeciwko Radzie i Komisji

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/27

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2012 r. — Davril przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-448/12)
   2012/C 379/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Philippe Davril (Épargnes, Francja) (przedstawiciel: adwokat C.-É. Gudin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               pokrycie pełnej wartości szkód wynikających z nałożenia kar pieniężnych, a mianowicie kwoty 174 900 EUR;

               —

               zasądzenie kwoty 100 000 EUR tytułem pełnego zadośćuczynienia za szkody niematerialne;

               —

               obciążenie Rady i Komisji całością kosztów i wydatków.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi zasadniczo zarzuty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawach T-195/11 Cahier i in. przeciwko Radzie i Komisji (1) i T-458/11 Riche przeciwko Radzie i Komisji (2) bądź podobne do tychże zarzutów.

      (1)  Dz.U. 2011, C 173, s. 14.

      (2)  Dz.U. 2011, C 298, s. 28.


title: Sprawa T-557/13: Wyrok Sądu z dnia 24 września 2015 r. – Niemcy/Komisja (EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Wydatki poniesione w ramach europejskiego systemu kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej — Prawo do obrony)

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/36

         Wyrok Sądu z dnia 24 września 2015 r. – Niemcy/Komisja
   (Sprawa T-557/13) (1)

   ((EFOGR - Sekcja Gwarancji - EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki poniesione w ramach europejskiego systemu kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej - Prawo do obrony))
   (2015/C 389/37)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers i P. Rossi, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: K. Bulterman, C.S. Schillemans i J. Langer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2013/433/UE z dnia 13 sierpnia 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 219, s.49) w zakresie, w jakim stosuje ona względem Republiki Federalnej Niemiec, w ramach europejskiego systemu kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej, korektę finansową w łącznej kwocie 6 1 92  951,34 EUR za okres 2003-2005.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji 2013/433/UE z dnia 13 sierpnia 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim stosuje ona względem Republiki Federalnej Niemiec, w ramach europejskiego systemu kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej, korektę finansową za okres 2003-2005.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa koszty postępowania.

               3)

               Królestwo Niderlandów pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 9 z 11.1.2014.


title: Sprawa T-51/17: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2017 r. – Polska przeciwko Komisji

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/31

         Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2017 r. – Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-51/17)
   (2017/C 086/41)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/2018 z dnia 15 listopada 2016 r. (notyfikowanej jako dokument nr C(2016) 7232) wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE 2016, L 312, s. 26), w części wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej kwoty 38 984 850,50 EUR oraz 76 816 098,12 EUR, wydatkowane przez agencję płatniczą akredytowaną przez Rzeczpospolitą Polską.

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 52 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (1) poprzez zastosowanie korekty finansowej w oparciu o błędne ustalenia faktyczne i błędną wykładnię prawa, pomimo, że wydatki zostały dokonane przez Rzeczpospolitą Polską zgodnie z przepisami unijnymi.

                           —

                           Kwoty wyłączone z finansowania unijnego na mocy zaskarżonej decyzji zostały wydatkowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1234/2007 (2) i rozporządzeniem wykonawczym Komisji 543/2011 (3) a zatem nie było podstaw do wyłączenia tych kwot z finansowania.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 52 ust. 2 rozporządzenia nr (UE) 1306/2013 przez zastosowanie korekty ryczałtowej w wysokości rażąco nadmiernej w stosunku do ryzyka ewentualnej straty finansowej dla budżetu Unii.

                           —

                           Zastosowana przez Komisję korekta ryczałtowa na poziomie 25 % jest zbyt wysoka i przekracza ewentualną maksymalną stratę, jaką mógłby ponieść Fundusz. Ponadto strona skarżąca odwołuje się do wytycznych nr VI/5330/97 w sprawie szacowania skutków finansowych i wskazuje, że spełniła wszystkie opisane w ww. wytycznych warunki do zastosowania przez Komisję niższej stopy lub niestosowania korekty.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 52 ust. 4 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 przez naliczenie korekty ryczałtowej w odniesieniu do wydatków poniesionych wcześniej niż 24 miesiące przed powiadomieniem na piśmie państwa członkowskiego przez Komisję o wynikach kontroli.

                           —

                           Zgodnie z art. 52 ust. 4 lit. a) ww. rozporządzenia odmowa finansowania nie może dotyczyć wydatków dokonanych więcej niż 24 miesiące przed powiadomieniem na piśmie państwa członkowskiego przez Komisję o wynikach kontroli.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, str. 549).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz.U. 2007, L 299, str. 1).

      (3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.U. 2011, L 157, str. 1).


title: Sprawa T-96/09: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2009 r. – UCAPT przeciwko Radzie

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/37

         Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2009 r. – UCAPT przeciwko Radzie
   (Sprawa T-96/09)
   2009/C 90/57
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Union de Coopératives Agricoles des Producteurs de Tabac de France (UCAPT) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci B. Peignot i D. Garreau)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania w wysokości 10 000 EUR.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady nr 73/2009 (1) dotyczącego systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej, które w art. 135 przewiduje obniżenie poziomu wsparcia bezpośredniego dla producentów tytoniu do poziomu 50 % średniego wymiaru pomocy przyznawanej w latach 2000, 2001 i 2002. Tego rodzaju redukcja została przewidziana uprzednio w art. 143e rozporządzenia nr 1782/2003 (2).
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi cztery zarzutu:

               —

               uchybienia proceduralnego w zakresie w jakim procedura stanowienia zaskarżonego rozporządzenia nie została poprzedzona przeprowadzeniem badania oddziaływania reformy systemu wsparcia na sektor tytoniu;

               —

               stosownie, nadużycia władzy;

               —

               naruszenia zasady proporcjonalności w zakresie w jakim obniżenie bezpośredniego wsparcia o 50 % jest nieodpowiednie aby osiągnąć dwa cele realizowane przez reformę systemu wsparcia w sektorze tytoniu, mianowicie wyrównania cen do poziomu obowiązującego na rynku światowym oraz promocję działań mających na celu konwersję w stosunku do regionów produkujących tytoń w ramach programów rozwoju obszarów wiejskich;

               —

               naruszenia art. 33 WE, ponieważ zaskarżone rozporządzenia nie uwzględnia niektórych celów wspólnej polityki rolnej, mianowicie zapewnienia odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej i stabilizacji rynków.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 30 s. 16).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s.1).


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 marca 2005 r. w sprawach połączonych C-21/03 i C-34/03 Fabricom SA przeciwko państwu belgijskiemu (wniosek Conseil d'Etat o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Zamówienia publiczne — Roboty budowlane, dostawy i usługi — Sektory gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji — Zakaz dopuszczenia udziału lub złożenia oferty w stosunku do osoby, która przyczyniła się do postępu w zakresie danych robót budowlanych, dostaw lub usług)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 3 marca 2005 r.
   w sprawach połączonych C-21/03 i C-34/03 Fabricom SA przeciwko państwu belgijskiemu (1) (wniosek Conseil d'Etat o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Zamówienia publiczne - Roboty budowlane, dostawy i usługi - Sektory gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji - Zakaz dopuszczenia udziału lub złożenia oferty w stosunku do osoby, która przyczyniła się do postępu w zakresie danych robót budowlanych, dostaw lub usług)
   (2005/C 106/08)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie w sprawach połączonych C-21/03 i C-34/03, mających za przedmiot wnioski o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenń w trybie prejudycjalnym, złożone przez Conseil d'Etat (Belgia), postanowieniami z dnia 27 grudnia 2002 r., które wpłynęły do Trybunału odpowiednio w dniach 29 i 22 stycznia 2003 r., w postępowaniach: Fabricom SA przeciwko państwu belgijskiemu, Trybunał (druga izba) w składzie: C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), prezes izby, C. Gulmann, J.-P. Puissochet, N. Colneric, i. J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 3 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Dyrektywa Rady nr 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, zmieniona dyrektywą nr 97/52/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1997 r., a dokładniej jej art. 3 ust. 2, dyrektywa Rady nr 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy zmieniona dyrektywą nr 97/52, a dokładniej jej art. 5 ust. 7, dyrektywa Rady nr 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane zmieniona dyrektywą nr 97/52, a dokładniej jej art. 6 ust. 6, jak również dyrektywa Rady nr 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, zmieniona dyrektywą nr 98/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r., a dokładniej jej art. 4 ust. 2, sprzeciwiają się uregulowaniu takiemu jak zawarte w art. 26 dekretu królewskiego z dnia 25 marca 1999 r. zmieniającego dekret królewski z dnia 10 stycznia 1996 r. w sprawie zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji oraz w art. 32 dekretu królewskiego z dnia 25 marca 1999 r. zmieniającego dekret królewski z dnia 10 stycznia 1996 r. w sprawie zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi oraz koncesji na roboty publiczne, które nie zezwala na złożenie wniosku o dopuszczenie do udziału lub na złożenie oferty na zamówienie publiczne na roboty budowlane, dostawy i usługi osobie, która zajmowała się badaniami, doświadczeniami, opracowaniami i postępem w zakresie tych robót budowlanych, dostaw lub usług bez umożliwienia jej wykazania, że w konkretnej sprawie nabyte przez nią doświadczenie nie może fałszować konkurencji.

               2.

               Dyrektywa Rady nr 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, a dokładniej jej art. 2 ust. 1 lit. a) i art. 5, jak również dyrektywa Rady nr 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynująca przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, a dokładniej jej art. 1 i art. 2, sprzeciwiają się temu, by podmiot zamawiający, aż do zakończenia badania ofert, mógł odmówić dopuszczenia do udziału lub złożenia oferty przedsiębiorcy związanemu z jakąkolwiek osobą, która zajmowała się badaniami, doświadczeniami, opracowaniami i postępem w zakresie robót budowlanych, dostaw lub usług w sytuacji, gdy na pytanie podmiotu zamawiającego przedsiębiorca ten oświadcza, że nie odnosi on z tego tytułu żadnej nieusprawiedliwionej korzyści, która mogłaby zafałszować zwykłe warunki konkurencji.

      (1)  Dz.U. C 55 z 08.03.2003

      Dz.U. C 70 z 22.3.2003.


title: Sprawa F-140/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 14 maja 2014 r. – Alexandrou przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty EPSO/AD/231/12 — Dostęp do dokumentów — Oddalenie wniosku potwierdzającego o uzyskanie dostępu do pytań wielkokrotnego wyboru zadanych w testach wstępnych)

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/39

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 14 maja 2014 r. – Alexandrou przeciwko Komisji
   (Sprawa F-140/12) (1)

   ((Służba publiczna - Konkurs otwarty EPSO/AD/231/12 - Dostęp do dokumentów - Oddalenie wniosku potwierdzającego o uzyskanie dostępu do pytań wielkokrotnego wyboru zadanych w testach wstępnych))
   2014/C 194/56
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Christodoulos Alexandrou (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat R. Duta)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności oddalenia wniosku potwierdzającego, złożonego przez skarżącego do Komisji, o uzyskanie dostępu do kilku pytań zadanych skarżącemu w ramach procesu preselekcji konkursu otwartego EPSO/AD/230-231/12.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Christodoulos Alexandrou pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013, s. 76.


title: Sprawa T-344/09: Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2012 r. — Hearst Communications przeciwko OHIM — Vida Estética (COSMOBELLEZA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego COSMOBELLEZA — Wcześniejsze słowne i graficzne, krajowe i międzynarodowe, znaki towarowe COSMO, COSMOPOLITAN, COSMOTEST, COSMOPOLITAN TELEVISION i THE COSMOPOLITAN SHOW — Niezarejestrowane znaki towarowe i nazwy handlowe COSMO i COSMOPOLITAN — Względne podstawy odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa pomiędzy znakami towarowymi — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/13

         Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2012 r. — Hearst Communications przeciwko OHIM — Vida Estética (COSMOBELLEZA)
   (Sprawa T-344/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego COSMOBELLEZA - Wcześniejsze słowne i graficzne, krajowe i międzynarodowe, znaki towarowe COSMO, COSMOPOLITAN, COSMOTEST, COSMOPOLITAN TELEVISION i THE COSMOPOLITAN SHOW - Niezarejestrowane znaki towarowe i nazwy handlowe COSMO i COSMOPOLITAN - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa pomiędzy znakami towarowymi - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 235/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hearst Communications, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciele: adwokaci A. Nordemann, C. Czychowski i A. Nordemann-Schiffel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo C. Bartos, następnie V. Melgar, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Vida Estética, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A.I. Alejos Cutuli)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 czerwca 2009 r. (sprawa R 770/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Hearst Communications, Inc. a Vida Estética, SL.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hearst Communications, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 256 z 24.10.2009.


title: Sprawa F-48/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 5 listopada 2008 r. — Avanzata i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Pracownicy kontraktowi — Zaszeregowanie i wynagrodzenie — Byli pracownicy najemni prawa luksemburskiego)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/69

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 5 listopada 2008 r. — Avanzata i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-48/06) (1)

   (Służba publiczna - Pracownicy kontraktowi - Zaszeregowanie i wynagrodzenie - Byli pracownicy najemni prawa luksemburskiego)
   (2009/C 44/118)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Eric Avanzata zamieszkały w Hussigny (Francja) i 20 innych pracowników kontraktowych (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji ustalającej warunki zatrudnienia skarżących, w szczególności grupę funkcyjną, grupę, stopień i wynagrodzenie — tak jak elementy te zostały ujęte w ich kontraktach
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona

               2)

               Każda ze stron poniesie swoje własne koszty

      (1)  Dz.U. C 154 z. 1.7.2006, s. 26.


title: Sprawa T-577/14: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2014 r. – Gascogne Sack Deutschland i Gascogne przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/19

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2014 r. – Gascogne Sack Deutschland i Gascogne przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa T-577/14)
   2014/C 351/24
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strony skarżące: Gascogne Sack Deutschland GmbH (Wieda, Niemcy) i Gascogne (Saint-Paul-lès-Dax, Francja) (przedstawiciele: adwokaci F. Puel i E. Durand)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Żądania

   Strony skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie pozaumownej odpowiedzialności Unii Europejskiej na podstawie postępowania przed Sądem, który nie przestrzegał wymogów związanych z zachowaniem rozsądnego terminu do wydania orzeczenia;

         w konsekwencji,

               —

               zasądzenie od Unii Europejskiej zapłaty stosownego i pełnego odszkodowania za szkody majątkowe i niemajątkowe poniesione przez skarżące w wyniku bezprawnego działania Unii, odpowiadającego następującym kwotom, powiększonego o odsetki za opóźnienie i odsetki za zwłokę według stawki stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego głównych operacji refinansowych, powiększonej o dwa punkty procentowe, od daty wniesienia skargi:

                           —

                           1 1 93  467 EUR tytułem strat poniesionych w wyniku zapłaty dodatkowych odsetek ustawowych zastosowanych do nominalnej wysokości sankcji po upływie rozsądnego terminu;

                           —

                           1 87  571 EUR tytułem strat poniesionych w wyniku zapłaty dodatkowych kwot gwarancji bankowej po upływie rozsądnego terminu;

                           —

                           2 0 00  000 EUR tytułem utraconych zysków lub strat poniesionych w wyniku „niepewności”; oraz

                           —

                           5 00  000 EUR tytułem szkody niemajątkowej;

               —

               tytułem ewentualnym, gdyby uznano za konieczne ponowne oszacowanie wysokości poniesionej szkody, zarządzenie zasięgnięcia opinii biegłego zgodnie z art. 65 lit. d), art. 66 § l oraz art. 70 regulaminu postępowania przed Sądem;

               —

               w każdym wypadku obciążenie Unii Europejskiej kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strony skarżące podnoszą jeden zarzut oparty na naruszeniu art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej z powodu przewlekłości postępowania przed Sądem, a tym samym naruszenie ich prawa podstawowego do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie.


title: Sprawa T-275/11: Wyrok Sądu z dnia 16 października 2013 r. — TF1 przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Usługa publiczna rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych — Pomoc planowana przez władze francuskie na rzecz France Télévisions — Roczna subwencja budżetowa — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym — Artykuł 106 ust. 2 TFUE — Konieczny związek między przeznaczeniem opłaty a środkiem pomocowym)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/13

         Wyrok Sądu z dnia 16 października 2013 r. — TF1 przeciwko Komisji
   (Sprawa T-275/11) (1)

   (Pomoc państwa - Usługa publiczna rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych - Pomoc planowana przez władze francuskie na rzecz France Télévisions - Roczna subwencja budżetowa - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Artykuł 106 ust. 2 TFUE - Konieczny związek między przeznaczeniem opłaty a środkiem pomocowym)
   2013/C 352/23
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Télévision française 1 (TF1) (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J.P. Hordies i C. Smits, następnie adwokaci J.P. Hordiez i J. Vogel)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo M. Muñoz Pérez, następnie S. Centeno Huerta, następnie N. Díaz Abad, Abogados del Estado), Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo G. de Bergues i J. Gstalter, następnie D. Colas i J. Rossi, pełnomocnicy) oraz France Télévisions (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.P. Gunther i A. Giraud)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2011/140/UE z dnia 20 lipca 2010 r. w sprawie pomocy państwa C-27/09 (ex N 34/B/09) w formie subwencji budżetowej dla France Télévisions, którą Republika Francuska zamierza przyznać na rzecz France Télévisions (Dz.U. 2011, L 59, s. 44).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Télévision française 1 (TF1) pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Komisję Europejską i France Télévisions.

               3)

               Królestwo Hiszpanii i Republika Francuska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 232 z 6.8.2011.


title: Sprawa T-537/13: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2013 r. — Roeckl Sporthandschuhe przeciwko OHIM — Roeckl Handschuhe & Accessoires (przedstawienie dłoni)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/33

         Skarga wniesiona w dniu 4 października 2013 r. — Roeckl Sporthandschuhe przeciwko OHIM — Roeckl Handschuhe & Accessoires (przedstawienie dłoni)
   (Sprawa T-537/13)
   2013/C 367/58
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Roeckl Sporthandschuhe GmbH & Co. KG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat O. Baumann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Roeckl Handschuhe & Accessoires GmbH & Co. KG

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 lipca 2013 r. w zakresie, w jakim w części uwzględnione w niej zostały żądania interwenienta i odrzucono zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego dla towarów z klasy 18: wyroby ze skóry i z imitacji skóry, w szczególności portmonetki, teczki oraz etui dla kluczy, o ile należą one do klasy 18 i z klasy 25: ubrania, w szczególności rękawiczki, o ile należą one do klasy 25;

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą, włącznie z kosztami postępowania w przedmiocie sprzeciwu i postępowania odwoławczego oraz obciążenie pozwanej jej własnymi kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy przedstawiający dłoń dla towarów z klas 18, 25 i 28 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6 961 965

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Roeckl Handschuhe & Accessoires GmbH & Co. KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy oraz graficzny niemiecki znak towarowy „Roeckl” zawierający przedstawienie dłoni dla towarów z klas 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-593/10: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2010 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Ruan (B)

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/20

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2010 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Ruan (B)
   (Sprawa T-593/10)
   2011/C 80/38
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.L. Rivas Zurdo i E. Seijo Veiguela)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Jian Min Ruan (Mem Martins, Portugalia)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 października 2010 r. w sprawie R 576/2010-2 poprzez stwierdzenie, że zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego należało uwzględnić odwołanie strony wnoszącej sprzeciw i uchylić decyzję Wydziału Sprzeciwów o odrzuceniu w całości zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 6.379.721 „B” (MIXTA), a także

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Jian Min Ruan

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy w kolorach czerwonym i białym zawierający literę „B” dla towarów z klasy 25

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy zawierający literę „B” dla towarów z klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-590/14: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2014 r. – Zuffa przeciwko OHIM (ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP)

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/23

         Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2014 r. – Zuffa przeciwko OHIM (ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP)
   (Sprawa T-590/14)
   2014/C 351/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zuffa, LLC (Las Vegas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, K. Gilbert i C. Balme, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 maja 2014 r. w sprawie R 1425/2013-2.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP” dla towarów i usług z klas 9, 16, 28 i 41

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-119/16: Postanowienie Sądu z dnia 26 stycznia 2017 r. – Topera/EUIPO (RHYTHMVIEW) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego RHYTHMVIEW — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/31

         Postanowienie Sądu z dnia 26 stycznia 2017 r. – Topera/EUIPO (RHYTHMVIEW)
   (Sprawa T-119/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego RHYTHMVIEW - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
   (2017/C 078/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Topera, Inc. (Abbott Park, Illinois, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel H. Sheraton, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 stycznia 2016 r. (sprawa R 1368/2015-4), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego RHYTHMVIEW jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Topera, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 200 z 6.6.2016.


title: Sprawa T-314/08: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Euromar di Ganesio Pietro przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/34

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Euromar di Ganesio Pietro przeciwko Komisji
   (Sprawa T-314/08)
   (2008/C 272/62)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Euromar di Ganesio Pietro & C. Snc (Aci Castello, Włochy) (przedstawiciele: A. Maiorana, avvocato, A. De Matteis, avvocato, A. De Francesco, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. opublikowanego w Dz.U. L 155 z dnia 13 czerwca 2008 r.

               —

               obciążenie przegranej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są tożsame z tymi podniesionymi w sprawie T-313/08 Veromar di Tudisco Alfio & Salvatore S.n.c. przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-295/09: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/10

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-295/09)
   2009/C 256/18
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca:
      Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Braun i E. Adsera Ribera, pełnomocnicy)

      Strona pozwana:
      Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/43/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zmieniającej dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG oraz uchylającej dyrektywę Rady 84/253/EWG, a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin wyznaczony na dostosowanie prawa wewnętrznego do dyrektywy 2006/43/WE upłynął w dniu 28 czerwca 2008 r.

      (1)  Dz.U. L 157, s. 87


title: Sprawa F-63/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 2 lipca 2014 r. – Psarras przeciwko ENISA (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Rozwiązanie umowy — Artykuł 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Prawo do bycia wsłuchanym — Krzywda — Decyzja niezgodna z prawem w konsekwencji — Rażące naruszenie praw osoby trzeciej — Zasądzenie odszkodowania z urzędu — Niewykonanie wyroku stwierdzającego nieważność)

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/30

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 2 lipca 2014 r. – Psarras przeciwko ENISA
   (Sprawa F-63/13) (1)

   ((Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Rozwiązanie umowy - Artykuł 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Prawo do bycia wsłuchanym - Krzywda - Decyzja niezgodna z prawem w konsekwencji - Rażące naruszenie praw osoby trzeciej - Zasądzenie odszkodowania z urzędu - Niewykonanie wyroku stwierdzającego nieważność))
   2014/C 351/39
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Aristidis Psarras (Heraklion, Grecja) (przedstawiciel: V. Christianos, avocat)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (przedstawiciele: początkowo P. Empadinhas, w charakterze pełnomocnika, następnie S. Purser, w charakterze pełnomocnika, wspierany przez C. Meidanisa, avocat)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności: po pierwsze, decyzji w sprawie rozwiązania ze skarżącym stosunku pracy a po drugie, decyzji o powołaniu innego pracownika na stanowisko księgowego, wydanej po ogłoszeniu wyroku SSP w sprawie F-118/10, a także żądanie zadośćuczynienia za rzekomo doznaną krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji dyrektora wykonawczego Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Sieci i Informacji z dnia 4 września 2012 r. w sprawie rozwiązania z A. Psarrasem umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego.

               2)

               Europejska Agencja Bezpieczeństwa Sieci i Informacji wypłaci A. Psarrasowi kwotę 40  000 EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Europejska Agencja Bezpieczeństwa Sieci i Informacji pokrywa własne koszty postępowania i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez A. Psarrasa.

      (1)  Dz.U. C 336 z 16.11.2013, s. 31.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie C-227/03 A. J. van Pommeren-Bourgondiën przeciwko Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank te Amsterdam) (Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Zakres zastosowania — Renta inwalidzka — Zachowanie prawa do świadczeń po przeniesieniu miejsca zamieszkania do innego Państwa Członkowskiego)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 7 lipca 2005 r.
   w sprawie C-227/03 A. J. van Pommeren-Bourgondiën przeciwko Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank te Amsterdam) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Zakres zastosowania - Renta inwalidzka - Zachowanie prawa do świadczeń po przeniesieniu miejsca zamieszkania do innego Państwa Członkowskiego)
   (2005/C 229/04)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-227/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Rechtbank te Amsterdam (Niderlandy) postanowieniem z dnia 21 maja 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 26 maja 2003 r., w postępowaniu: A. J. van Pommeren-Bourgondiën przeciwko Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, J.-P. Puissochet (sprawozdawca), S. von Bahr, U. Lõhmus i A. Ó Caoimh, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 7 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuł 39 WE sprzeciwia się ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, zgodnie z którym osoba, która zaprzestała wszelkiej działalności zawodowej na jego terytorium, podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu w niektórych gałęziach zabezpieczenia społecznego tylko wtedy, gdy zachowuje w nim swoje miejsce zamieszkania, podczas gdy zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa Członkowskiego podlega ona obowiązkowemu ubezpieczeniu w innych gałęziach zabezpieczenia społecznego także wtedy, gdy zamieszkuje ona w innym Państwie Członkowskim, jeżeli warunki dobrowolnego ubezpieczenia w gałęziach, w których obowiązkowe ubezpieczenie się skończyło, są mniej korzystne niż warunki ubezpieczenia obowiązkowego.

      (1)  Dz.U. C 171 z 19.7.2003.


title: Sprawa T-515/14 P i T-516/14 P: Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2015 r. – Alexandrou/Komisja (Odwołanie — Służba publiczna — Zatrudnienie — Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/231/12 — Niedopuszczenie do etapu oceny zintegrowanej — Obowiązek uzasadnienia — Dostęp do dokumentów — Odrzucenie wniosku o udostępnienie pytań wielokrotnego wyboru zadanych na testach wstępnych — Tajność prac komisji konkursowej — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Zakres właściwości Sądu do spraw Służby Publicznej — Artykuł 270 TFUE — Pojęcie aktu niekorzystnego — Artykuł 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego)

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/25

         Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2015 r. – Alexandrou/Komisja
   (Sprawa T-515/14 P i T-516/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Zatrudnienie - Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/231/12 - Niedopuszczenie do etapu oceny zintegrowanej - Obowiązek uzasadnienia - Dostęp do dokumentów - Odrzucenie wniosku o udostępnienie pytań wielokrotnego wyboru zadanych na testach wstępnych - Tajność prac komisji konkursowej - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Zakres właściwości Sądu do spraw Służby Publicznej - Artykuł 270 TFUE - Pojęcie aktu niekorzystnego - Artykuł 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego))
   (2016/C 007/34)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Christodoulos Alexandrou (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat R. Duta)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Dwa odwołania mające na celu uchylenie wyroków Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 14 maja 2014 r., Alexandrou/Komisja (F-34/13, Zb.Orz.FP, EU:F:2014:93 i F-140/12, Zb.Orz.FP EU:F:2014:94).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie w sprawie T-516/14 P zostaje oddalone.

               2)

               W sprawie T-515/14 P wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 14 maja 2014 r., Alexandrou/Komisja (F-34/13) zostaje w części uchylony w zakresie, w jakim:

                           —

                           nie udzielono w nim odpowiedzi na pierwszy zarzut w zakresie, w jakim dotyczył on braku uzasadnienia tego, że szczególne okoliczności uzasadniały udostępnienie Christodoulosowi Alexandrou spornych pytań;

                           —

                           oddalono w nim zarzut czwarty.

               3)

               W pozostałym zakresie odwołanie w sprawie T-515/14 P zostaje oddalone.

      (1)  Dz.U. C 292 z 1.9.2014.


title: Sprawa T-560/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 14 października 2008 r. w sprawie F-74/07 Meierhofer przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 grudnia 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/36

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 14 października 2008 r. w sprawie F-74/07 Meierhofer przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 grudnia 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-560/08 P)
   (2009/C 55/66)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers)

      Druga strona postępowania: S. Meierhofer (Monachium, Niemcy)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 14 października 2008 r. w sprawie F-74/07 Meierhofer przeciwko Komisji;

               —

               obciążenie każdej ze stron własnymi kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty
   Odwołanie dotyczy wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 14 października 2008 r. w sprawie F-74/07 Meierhofer przeciwko Komisji, którym Sąd stwierdził nieważność decyzji komisji konkursowej w konkursie EPSO/AD/26/05 z dnia 19 czerwca 2007 r. ze względu na naruszenie obowiązku uzasadnienia.
   Sporna decyzja odmawiała dokonania na wniosek kandydata ponownej oceny decyzji komisji konkursowej stwierdzającej, iż kandydat nie zdał egzaminu ustnego składanego w ramach konkursu. Kandydatowi zabrakło na egzaminie ustanym pół punktu do wymaganej minimalnej liczby punktów. Zgodnie z ogłoszeniem o konkursie egzamin ustny jest oceniany za pomocą jednej całościowej oceny.
   Odwołanie kwestionuje wymogi dotyczące obowiązku uzasadnienia decyzji przez komisję konkursową oraz kryteria kontroli przez sąd wspólnotowy. Wnosząca odwołanie kwestionuje w szczególności stwierdzenie Sądu do spraw Służby Publicznej, zgodnie z którym „w szczególnych przypadkach”, na przykład w przypadku oceny nieznacznie poniżej minimalnej liczby punktów, poinformowanie kandydata wykluczonego z konkursu na etapie egzaminu ustnego jedynie o całościowej ocenie nie jest wystarczająca z punktu widzenia obowiązku uzasadnienia.
   W uzasadnieniu odwołania wnosząca odwołanie podnosi, że takie stanowisko powoduje niepewność prawa:

               —

               Po pierwsze zgodnie z utrwalonym orzecznictwem obowiązek uzasadnienia musi pozostawać w zgodzie z gwarancją tajności, która zgodnie z art. 6 załącznika III do regulaminu pracowniczego obowiązuje dla prac komisji konkursowej i która zakazuje rozpowszechniania stanowisk poszczególnych członków komisji konkursowej oraz ujawniania szczegółowych informacji dotyczących oceny danych kandydatów lub w porównaniu z innymi.

               —

               Po drugie przeprowadzone przez Sąd porównanie z przypadkami, w których chodzi o dostęp do dokumentów jest być może nietrafne, ponieważ art. 6 załącznika III do regulaminu nie przewiduje żadnego uregulowania wyjątków ani kompromisu różnych interesów.

               —

               Po trzecie Sad zignorował orzecznictwo, zgodnie z którym obowiązek uzasadnienia musi być w odpowiednim stosunku do danego środka a sądowi powinna zostać jedynie stworzona możliwość zbadania zgodności z prawej decyzji. Ponieważ następcza kontrola decyzji ustnej przez sąd wspólnotowy jest zgodnie z naturą rzeczy niemożliwa, sąd ten ograniczał się dotychczas w istocie do badania przestrzegania przepisów proceduralnych i ogłoszenia o konkursie.

         Ponadto zaskarżony wyrok powoduje niepewność prawa w odniesieniu do rozróżnienia między różnymi rodzajami środków proceduralnych, jeżeli chodzi o żądanie udostępnienia poufnych dokumentów przez organ i okoliczności, kiedy odmowa ich udostępnienia może być wykorzystywania przeciwko zainteresowanemu (środki organizacji postępowania i decyzje w przedmiocie dowodów). W niniejszym przypadku Sąd dokonał również fundamentalnie błędnej interpretacji stanowiska Komisji, ponieważ w żaden sposób nie odmawiała ona takiego udostępnienia. Komisja wyjaśniła bowiem, że nie może przedstawić żądanych dokumentów na podstawie zarządzenia Sądu w przedmiocie środków organizacji postępowania, lecz że czeka na decyzję (w przedmiocie dowodu) składu orzekającego.


title: Sprawa C-363/09: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Hiszpanii

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/48

         Skarga wniesiona w dniu 11 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-363/09)
   2009/C 267/80
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: L. Parpala i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że utrzymując w mocy art. 38 Ley 43/2002, de 20 de noviembre de 2002, de sanidad vegetal [ustawy 43/2002 z dnia 20 listopada 2002 r. o zdrowiu roślin] Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 13 dyrektywy 91/414/EWG (1);

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Dyrektywa 91/414/EWG wynika z potrzeby zharmonizowania krajowych przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin. W tym celu ustanawia jednolite zasady odnoszące się do warunków i procedur udzielania zezwoleń na dopuszczenie do obrotu tych produktów.
   Artykuł 13 tej dyrektywy zawiera przepisy dotyczące, z jednej strony, danych, które muszą przedstawić ubiegający się o zezwolenie na dopuszczenie danego środka ochrony roślin do obrotu, a z drugiej strony, korzystania z tych danych i ich ochrony, gwarantując, poza określonymi wyjątkami, ich poufność.
   Dyrektywa dokonuje pełnej harmonizacji i w związku z tym państwo członkowskie nie może przyjmować przepisów na szczeblu krajowym, zobowiązujących podmioty gospodarcze do dzielenia się danymi dostarczonymi przez pierwszego wnioskodawcę, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 13 ust. 7.
   Mimo to art. 38 Ley 43/2002 zezwala na dostęp do danych pochodzących z badań i doświadczeń w przypadkach innych niż sytuacje określone wyraźnie w dyrektywie.
   Komisja uważa, że z uwagi na to, że państwu hiszpańskiemu nie przysługiwał jakikolwiek zakres uznania przy transpozycji do prawa krajowego art. 13 dyrektywy 91/414/EWG i że nie wszczęło ono postępowania w celu stwierdzenia nieważności tego przepisu, ustanowienie odstępstwa od systemu dostępu do danych zawartych w dokumentacji ze spraw dotyczących dopuszczenia do obrotu środków ochrony roślin, które nie jest przewidziane w ww. dyrektywie, stanowi naruszenie prawa wspólnotowego.

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, s. 1).


title: Sprawa C-672/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Perpignan – Francja) – postępowanie karne przeciwko Noria Distribution SARL (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2002/46/WE — Zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych — Witaminy i składniki mineralne, które można stosować w produkcji suplementów żywnościowych — Maksymalne ilości — Kompetencja państw członkowskich — Przepisy krajowe ustalające te ilości — Wzajemne uznawanie — Brak — Zasady i kryteria obowiązujące przy ustalaniu maksymalnych ilości)

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Perpignan – Francja) – postępowanie karne przeciwko Noria Distribution SARL
   (Sprawa C-672/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2002/46/WE - Zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych - Witaminy i składniki mineralne, które można stosować w produkcji suplementów żywnościowych - Maksymalne ilości - Kompetencja państw członkowskich - Przepisy krajowe ustalające te ilości - Wzajemne uznawanie - Brak - Zasady i kryteria obowiązujące przy ustalaniu maksymalnych ilości))
   (2017/C 202/07)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de grande instance de Perpignan

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Noria Distribution SARL

      przy udziale: Procureur de la République, Union fédérale des consommateurs des P.O (Que choisir)

      Sentencja

               1)

               Przepisy dyrektywy 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych oraz postanowienia traktatu FUE dotyczące swobodnego przepływu towarów należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom państwa członkowskiego, takim jak te będące przedmiotem postępowania głównego, które nie przewidują procedury dotyczącej wprowadzenia na rynek tego państwa członkowskiego suplementów żywnościowych, w których zawartość substancji odżywczych przekracza maksymalne dzienne dawki określone przez te przepisy, a które są legalnie produkowane lub sprzedawane w innym państwie członkowskim.

               2)

               Przepisy dyrektywy 2002/46 oraz traktatu FUE dotyczące swobodnego przepływu towarów należy interpretować w ten sposób, iż maksymalne ilości, o których mowa w art. 5 tej dyrektywy, muszą być ustalane indywidualnie i przy uwzględnieniu wszystkich kryteriów określonych w owym art. 5 ust. 1 i 2, w szczególności górnych granic bezpieczeństwa dla danych substancji odżywczych, po dokonaniu pogłębionej oceny naukowej ryzyka dla zdrowia publicznego, opartej na nie na względach ogólnych lub hipotetycznych, lecz na właściwych danych naukowych. Do sądu odsyłającego należy dokonanie oceny, czy metoda ustalania tych ilości analizowanych w postępowaniu głównym odpowiada tym wymogom.

               3)

               Przepisy dyrektywy 2002/46 oraz postanowienia traktatu FUE dotyczące swobodnego przepływu towarów należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie temu, aby przewidziana w art. 5 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy naukowa ocena ryzyka, która powinna poprzedzać ustalenie górnych granic bezpieczeństwa podlegających uwzględnieniu w szczególności w celu ustalenia maksymalnych ilości, o których mowa w tym art. 5, była dokonywana wyłącznie na podstawie krajowych opinii naukowych, podczas gdy w momencie przyjęcia analizowanego środka dostępne są również najnowsze międzynarodowe opinie naukowe przewidujące możliwość ustalenia wyższych progów.

      (1)  Dz.U. C 90 z 7.3.2016.


title: Wykreślenie sprawy C-262/04

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/30

         Wykreślenie sprawy C-262/04 (1)

   (2005/C 143/55)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-262/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec.

      (1)  Dz.U. C 201 z 7.8.2004


title: Sprawy T-122/13 i T-123/13: Wyrok Sądu z dnia 8 października 2014 – Laboratoires Polive przeciwko OHIM– Arbora & Ausonia (dodie) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego dodie — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe DODOT — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/36

         Wyrok Sądu z dnia 8 października 2014 – Laboratoires Polive przeciwko OHIM– Arbora & Ausonia (dodie)
   (Sprawy T-122/13 i T-123/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego dodie - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe DODOT - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 409/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratoires Polive (Levallois-Perret, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Sion)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Arbora & Ausonia, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat R. Guerras Mazón)

      Przedmiot

   Dwie skargi na dwie decyzje Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 listopada 2012 r. (odpowiednio sprawy R 2324/2011-2 i R 2325/2011-2) dotyczące postępowania w sprawie sprzeciwu między Arbora & Ausonia, SLU a Laboratoires Polive.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-122/13 i T-123/13 zostają połączone do celów wydania wyroku.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 28 listopada 2012 r. (sprawy R 2324/2011-2 i R 2325/2011-2).

               3)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Laboratoires Polive.

               4)

               Arbora & Ausonia, SLU pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013.


title: Sprawa C-523/04: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/19

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-523/04)
   (2005/C 57/34)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 23 grudnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Mikko Huttunena i Woutera Wilsa przeciwko Królestwu Niderlandów.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że Królestwo Niderlandów zaciągając zobowiązania międzynarodowe ze Stanami Zjednoczonymi albo utrzymując, pomimo rewizji umowy o komunikacji lotniczej między Królestwem Niderlandów a Stanami Zjednoczonymi z dnia 3 kwietnia 1957 r., zobowiązania

                           —

                           dotyczące taryf linii lotniczych wskazanych przez Stany Zjednoczone na trasach wewnątrzwspólnotowych,

                           —

                           dotyczące komputerowych systemów rezerwacji oferowanych lub stosowanych na terytorium Niderlandów,

                           —

                           przyznające Stanom Zjednoczonym uprawnienie do odwołania, zawieszenia albo ograniczenia praw przewozowych, w przypadku gdy linie lotnicze wskazane przez Królestwo Niderlandów nie są kontrolowane przez nie lub przez obywateli niderlandzkich,

                     nie wywiązało się ze zobowiązań ciążących na nim na mocy art. 5 Traktatu WE (obecnie art. 10 WE), art. 52 Traktatu WE (obecnie art. 43 WE) oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 2409/92 (1) z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie taryf i stawek za usługi lotnicze i rozporządzenia Rady (EWG) nr 2299/89 (2) z dnia 24 lipca 1989 r. w sprawie kodeksu postępowania dla komputerowych systemów rezerwacji w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3089/93 (3) z dnia 29 października 1993 r.;

               2.

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   A.   Obowiązywanie nowej umowy

               —

               Zmiany dokonane w 1992 r. w umowie z 1957 r. ustanowiły ramy ścisłej współpracy między Stanami Zjednoczonymi i Królestwem Niderlandów, pociągające za sobą dla tego ostatniego istotne zobowiązania międzynarodowe.

               —

               Ze zmian przyjętych w 1992 r. wynika, że umowa z 1957 r. została w całości poddana rewizji. Fakt, że niektóre postanowienia tej umowy nie zostały oficjalnie zmienione w 1992 r. albo zostały do nich wprowadzone drobne zmiany redakcyjne, nie wyklucza tego, że zobowiązania wynikające z tych postanowień zostały potwierdzone w trakcie rewizji. W sytuacji tego rodzaju Państwa Członkowskie nie tylko nie mogą zaciągać nowych zobowiązań, ale ponadto nie mogą utrzymywać zobowiązań tego rodzaju, jeżeli naruszają one uregulowania wspólnotowe.

         B.   Naruszenia wyłącznej kompetencji zewnętrznej Wspólnoty w rozumieniu wyroku w sprawie AETR

               —

               W 1991 r. Niderlandy oraz Stany Zjednoczone dodały do umowy z 1957 r. załącznik określający zasady CRS (komputerowe systemy rezerwacji) zawierający zasady dotyczące CRS oferowanych lub stosowanych na terytorium niderlandzkim. Niderlandy utrzymały w mocy ten załącznik w trakcie rewizji umowy z 1957 r. w 1992 r. W ten sposób Królestwo Niderlandów naruszyło wyłączną kompetencję zewnętrzną Wspólnoty, która wynika z rozporządzenia nr 2299/89.

         C.   Naruszenia art. 52 Traktatu

               —

               Wspólnotowe linie lotnicze mogą w każdej chwili zostać wykluczone ze stosowania umowy o komunikacji lotniczej między Królestwem Niderlandów a Stanami Zjednoczonymi, podczas gdy umowa ta obowiązuje automatycznie niderlandzkie linie lotnicze. Wspólnotowe linie lotnicze są zatem przedmiotem dyskryminacji, ponieważ nie korzystają w państwie przyjmującym, tj. w Królestwie Niderlandów z regulacji krajowych.

      (1)  Dz.U. L 240, str. 15.

      (2)  Dz.U. L 220, str. 1.

      (3)  Dz.U. L 278, str. 1.


               17.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 40/17

         Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2004 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Lichtenstein
   (Sprawa E-8/04)
   (2005/C 40/10)
   Skarga przeciwko Księstwu Lichtenstein została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 8 listopada 2004 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Nielsa Fengera i Elisabethann Wright, działających jako przedstawiciele Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, B-1040 Bruksela.
   Skarżący twierdzi, iż Trybunał powinien:

               1)

               Oświadczyć, że poprzez utrzymanie w mocy przepisów art. 25 ustawy bankowej, nakładającej wymóg dotyczący miejsca zamieszkania na przynajmniej jednego członka zarządu i dyrektora wykonawczego banku zlokalizowanego na jego terytorium, Księstwo Lichtenstein naruszyło swobodę przedsiębiorczości, o której stanowi art. 31 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym; oraz

               2)

               Obciążyć Księstwo Lichtenstein kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone w sprawie:

               —

               Artykuł 31 ust. 1 EOG wymaga jednakowego traktowania obywateli państw należących do EOG, powołując się na ich prawo do korzystania ze swobody przedsiębiorczości, oraz obywateli państwa, na którego terytorium działalność jest zakładana.

               —

               Artykuł 33 EOG ustanawia odstępstwo od swobody przedsiębiorczości.

               —

               Trybunał EFTA oświadczył w sprawie E-3/98 Rainford-Towning [1998] EFTA Ct. Rep. 205 oraz w sprawie E-2/01 Pucher [2002] EFTA Ct. Rep. 44, że „zgodnie z orzecznictwem ETS zasady jednakowego traktowania zabraniają nie tylko jawnej dyskryminacji w oparciu o narodowość, ale również wszelkich zawoalowanych form dyskryminacji, które wykorzystując inne kryteria rozróżniania, prowadzą w praktyce do tego samego skutku”.

               —

               Zarówno Trybunał EFTA, jak i Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich orzekły, że „krajowe zasady, na mocy których dokonuje się rozróżnienia w oparciu o miejsce zamieszkania mogą działać na szkodę głównie obywateli innych Stron Porozumienia, jako że nie będąc rezydentami, w większości przypadków są oni obcokrajowcami”. Rainford-Towning, ustęp 29.

               —

               Trybunał EFTA orzekł dodatkowo, że „biorąc pod uwagę uzasadnienie odwołujące się do porządku publicznego, o czym mowa w art. 33 EOG, należy utrzymać, że w zakresie w jakim uzasadnia to szczególne traktowanie obcokrajowców podlegających Porozumieniu EOG, uciekanie się do koncepcji porządku publicznego zakłada w każdym wypadku, poza zakłóceniem porządku społecznego wywołanym jakimkolwiek naruszeniem prawa, istnienie prawdziwego i wystarczająco poważnego zagrożenia wpływającego na podstawowe interesy społeczeństwa”. Rainford-Towning, ustęp 42.

               —

               Trybunał EFTA uznał, że ochrona działalności i dobrej opinii sektora usług finansowych stanowi uzasadniony cel porządku publicznego, a pewne komplikacje mogą wynikać z faktu, że Lichtenstein nie jest stroną Konwencji z Lugano.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 września 2004 r. w sprawie C-107/03 P: Procter & Gamble Company przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Trójwymiarowa forma kostki mydła — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający)

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 23 września 2004 r.
   w sprawie C-107/03 P: Procter & Gamble Company przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Trójwymiarowa forma kostki mydła - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający)
   (2004/C 284/06)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C – 107/03, Procter & Gamble Company, z siedzibą w Cincinatti (Stany Zjednoczone) (adwokat: T. van Innis), przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: O. Montalvo i I. de Medrano Caballero), mającej za przedmiot odwołanie, skierowane do Trybunału na mocy art. 56 Statutu Trybunału Sprawiedliwości dnia 27 lutego 2003 r., Trybunał (druga izba), w składzie: T. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann, J.-P. Puissochet, J. N. Cunha Rodrigues oraz F. Macken (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 23 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Procter & Gamble Company zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.6.2003.


title: Sprawa T-34/12: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2012 r. — Herbacin cosmetic przeciwko OHIM — Laboratoire Garnier (HERBA SHINE)

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/24

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2012 r. — Herbacin cosmetic przeciwko OHIM — Laboratoire Garnier (HERBA SHINE)
   (Sprawa T-34/12)
   2012/C 80/41
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Herbacin cosmetic GmbH (Wutha-Farnroda, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Eberhardt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Laboratoire Garnier et Cie (Paryż, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 listopada 2011 r. w sprawie R 2255/2010-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Laboratoire Garnier et Cie

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „HERBA SHINE” dla towarów należących do klasy 3

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy i słowny wspólnotowy znak towarowy oraz międzynarodowy znak towarowy „HERBACIN” dla towarów należących do klasy 3

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 42 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ w chwili wydania decyzji w przedmiocie sprzeciwu w pierwszej instancji nie było już skutecznego żądania zgłaszającej dotyczącego przedstawienia dowodów używania; naruszenie art. 15 ust. 1 zdanie drugie lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, gdyż Izba Odwoławcza w sposób niezgodny z prawem przeoczyła okoliczność, że ze znakiem towarowym „HERBACIN”, na który powołano się w sprzeciwie wiążą się znaczne ilości eksportów a także naruszenie art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ dowody na używanie w odniesieniu do odbiorców na terytorium Wspólnoty zostały ocenione nieprawidłowo.


title: Sprawa C-309/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Austria) – Kärntner Ausgleichszahlungs-Fonds/Österreichische Finanzmarktaufsichtsbehörde (FMA)

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/14

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Austria) – Kärntner Ausgleichszahlungs-Fonds/Österreichische Finanzmarktaufsichtsbehörde (FMA)
   (Sprawa C-309/16) (1)

   (2017/C 129/21)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 335 z 12.9.2016.


title: Sprawa C-152/08: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 25 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Madrid — Hiszpania) — Real Sociedad de Fútbol SAD, Nihat Kahveci przeciwko Consejo Superior de Deportes, Real Federación Española de Fútbol (Artykuł 104 § 3 regulaminu Trybunału — Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja — Artykuł 37 protokołu dodatkowego — Skutek bezpośredni — Warunki pracy — Zasada niedyskryminacji — Piłka nożna — Ograniczenie liczby zawodników profesjonalnych będących obywatelami państw trzecich, którzy mogą być wystawieni w składzie jednej drużyny w zawodach krajowych)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/14

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 25 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Madrid — Hiszpania) — Real Sociedad de Fútbol SAD, Nihat Kahveci przeciwko Consejo Superior de Deportes, Real Federación Española de Fútbol
   (Sprawa C-152/08) (1)

   (Artykuł 104 § 3 regulaminu Trybunału - Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja - Artykuł 37 protokołu dodatkowego - Skutek bezpośredni - Warunki pracy - Zasada niedyskryminacji - Piłka nożna - Ograniczenie liczby zawodników profesjonalnych będących obywatelami państw trzecich, którzy mogą być wystawieni w składzie jednej drużyny w zawodach krajowych)
   (2008/C 285/23)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Superior de Justicia de Madrid
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Real Sociedad de Fútbol SAD, Nihat Kahveci

      Strona pozwana: Consejo Superior de Deportes, Real Federación Española de Fútbol
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Superior de Justicia de Madrid — Wykładnia art. 37 Protokołu Dodatkowego do Układu Stowarzyszeniowego EWG — Turcja, podpisanego w Brukseli w dniu 23 listopada 1970 r., zatwierdzonego, ratyfikowanego i przyjętego w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r. (Dz.U. L 293, s. 1) — Warunki pracy — Ustanowione przez federacje sportowe przepisy ograniczające uczestnictwo w zawodach zawodników pochodzących z krajów trzecich, które nie są stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym — Zawodowy gracz turecki posiadający wymagane przez prawo krajowe zezwolenie na pracę dające dostęp do zawodu, a także posiadający wymagane przez prawo krajowe zezwolenie na pobyt.
   Sentencja
   Zakaz dyskryminacji pracowników tureckich legalnie zatrudnionych na rynku pracy państw członkowskich w odniesieniu do wynagrodzenia i innych warunków pracy, wyrażony w art. 37 protokołu dodatkowego podpisanego w dniu 23 listopada 1970 r. w Brukseli oraz zawartego, zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r., załączonego do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją podpisanego w Ankarze w dniu 12 września 1963 r. z jednej strony przez Republikę Turcji, a z drugiej przez państwa członkowskie Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Wspólnotę, zawartego, zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu Wspólnoty na mocy decyzji Rady 64/732/EWG z dnia 23 grudnia 1963 r. i w art. 10 ust. 1 decyzji Rady Stowarzyszenia nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. należy interpretować w taki sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu względem profesjonalnego sportowca obywatelstwa tureckiego, legalnie zatrudnionego przez klub mający siedzibę w państwie członkowskim, przepisu wydanego przez związek sportowy tego państwa, zgodnie z którym kluby w meczach organizowanych na poziomie krajowym mogą wystawiać jedynie ograniczoną liczbę zawodników pochodzących z państw trzecich, które nie są stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawa T-364/07: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2007 r. — Thomson Sales Europe przeciwko Komisji

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/32

         Skarga wniesiona w dniu 17 września 2007 r. — Thomson Sales Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-364/07)
   (2007/C 283/60)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Thomson Sales Europe (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciele: F. Goguel oraz F. Foucault, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 lipca 2007 r.;

               —

               orzeczenie, że skarżąca może skorzystać z odstąpienia od retrospektywnego pokrycia ceł antydumpingowych na podstawie art. 220 ust. 2 lit. b) wspólnotowego kodeksu celnego (1) oraz art. 871 i następnych rozporządzenia nr 2454/93 (2).

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji, jaka miała być zawarta w piśmie Komisji z dnia 20 lipca 2007 r., wskazującym na brak kompetencji Komisji w zakresie rozstrzygnięcia wniosku skarżącej, który przekazany został władzom francuskim, dotyczącego odstąpienia od retrospektywnego pokrycia należności celnych przywozowych od odbiorników telewizji kolorowej produkowanych w Tajlandii. Wniosek ten został przekazany Komisji przez władze francuskie jako załącznik do wniosku opartego na art. 239 wspólnotowego kodeksu celnego, który dotyczył umorzenia należności celnych przywozowych (3).
   Skarżąca twierdzi, że Komisja była zobowiązana do zajęcia stanowiska również w przedmiocie wniosku opartego na art. 220 ust. 2 lit. b) wspólnotowego kodeksu celnego i w odrębnym piśmie zwróciła się o jego rozstrzygnięcie. Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja, jaka miała być zawarta w piśmie Komisji, które zostało przekazane skarżącej w odpowiedzi na to odrębne pismo.
   Skarżąca uważa, że Komisja popełniła błędy co do prawa stwierdzając, że władze francuskie zwróciły się do niej wyłączenie na podstawie art. 239 wspólnotowego kodeksu celnego, gdyż dokumenty, które otrzymała Komisja odpowiadały wymogom ustanowionym w art. 871 i następnym rozporządzenia nr 2454/93. Skarżąca twierdzi, że Komisja była zobowiązana do zbadania, czy przesłanki ustanowione w art. 220 ust. 2 lit. b) wspólnotowego kodeksu celnego zostały spełnione w niniejszym przypadku, tym bardziej, że podjęła ona decyzję o odrzuceniu wniosku o umorzenie należności celnych na podstawie art. 239 tego kodeksu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny, Dz.U. L 302, str. 1.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, Dz.U. L 253, str. 1.

      (3)  Decyzja Komisji z dnia 7 maja 2007 r. rozstrzygająca ten wniosek i wskazująca władzom francuskim, że w przypadku skarżącej nie było uzasadnione umorzenie należności celnych przywozowych, będące przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej do Sądu Pierwszej Instancji, sprawa Thomson Sales Europe przeciwko Komisji, (ogłoszenie opublikowane w Dz.U. C 211 z 8.9.2007, str. 36).


title: Sprawa T-699/14: Wyrok Sądu z dnia 11 stycznia 2017 r. – Topps Europe/Komisja [Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Nadużycie pozycji dominującej — Licencjonowanie praw własności intelektualnej dotyczących przedmiotów kolekcjonerskich związanych z piłką nożną — Decyzja w sprawie odrzucenia skargi do Komisji — Dostęp do akt — Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 773/2004 — Oczywisty błąd w ocenie — Właściwy rynek — Licencja udzielana na zasadzie wyłączności — Jednomarkowość — Wygórowane stawki cenowe]

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/28

         Wyrok Sądu z dnia 11 stycznia 2017 r. – Topps Europe/Komisja
   (Sprawa T-699/14) (1)

   ([Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Nadużycie pozycji dominującej - Licencjonowanie praw własności intelektualnej dotyczących przedmiotów kolekcjonerskich związanych z piłką nożną - Decyzja w sprawie odrzucenia skargi do Komisji - Dostęp do akt - Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 773/2004 - Oczywisty błąd w ocenie - Właściwy rynek - Licencja udzielana na zasadzie wyłączności - Jednomarkowość - Wygórowane stawki cenowe])
   (2017/C 053/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Topps Europe Ltd (Milton Keynes, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: R. Vidal i A. Penny, solicitors oraz B. Kennelly, QC, następnie R. Subiotto, QC oraz adwokat A. Cleenewerck de Crayencour, a następnie T. de la Mare, QC)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Jimeno Fernández i M. Farley, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Międzynarodowa Federacja Piłki Nożnej (FIFA) (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci A. Barav i D. Reymond) oraz Panini SpA (Modena, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Wijckmans, F. Tuytschaever i M. Varga)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji Komisji C(2014) 5123 final, z dnia 15 lipca 2014 r., w sprawie odrzucenia skargi wniesionej przez stronę skarżącą w sprawie AT.39899 – Licencjonowanie praw własności intelektualnej dotyczących przedmiotów kolekcjonerskich związanych z piłką nożną.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Topps Europe Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, Międzynarodową Federację Piłki Nożnej (FIFA) oraz Panini Spa.

      (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.


title: Sprawa T-346/17: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2017 r. – Hotelbeds Spain/EUIPO – Guidigo Europe (Guidego what to do next)

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/68

         Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2017 r. – Hotelbeds Spain/EUIPO – Guidigo Europe (Guidego what to do next)
   (Sprawa T-346/17)
   (2017/C 239/78)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hotelbeds Spain, SL (Palma de Mallorca, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Broschat García)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Guidigo Europe SARL (Paryż, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „Guidego what to do next” – zgłoszenie nr 12 944 898

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2017 r. w sprawie R 449/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               uwzględnienie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 12 944 898 w klasach 39, 41 i 43.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-476/08: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2008 r. — Media-Saturn przeciwko OHIM (BEST BUY)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/40

         Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2008 r. — Media-Saturn przeciwko OHIM (BEST BUY)
   (Sprawa T-476/08)
   (2008/C 327/71)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Media-Saturn-Holding GmbH (Ingolstadt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Lewinsky)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie R 0591/2008-4 oraz

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania i nakazanie zwrotu opłaty uiszczonej w postępowaniu odwoławczym.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „Best Buy” dla towarów i usług z klas 1, 2, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 14, 15, 16, 17, 20, 21, 22, 27, 28, 35, 37, 38, 40, 41, 42 (nr 5 189 550)

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy wykazuje wymagane minimum charakteru odróżniającego

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa C-78/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil du Contentieux des Étrangers (Belgia) w dniu 13 lutego 2017 r. – X/Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil du Contentieux des Étrangers (Belgia) w dniu 13 lutego 2017 r. – X/Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides
   (Sprawa C-78/17)
   (2017/C 144/38)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil du Contentieux des Étrangers

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X.

      Strona pozwana: Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides

      Pytania prejudycjalne

               A.

               Czy art. 14 ust. 4 dyrektywy 2011/95/UE (1) należy interpretować jako nową klauzulę wykluczenia z możliwości uzyskania statusu uchodźcy przewidzianego w art. 13 tej dyrektywy, a co za tym idzie, w art. 1 ust. A konwencji genewskiej?

               B.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie A, czy art. 14 ust. 4, interpretowany w ten sposób, jest zgodny z art. 18 karty praw podstawowych i z art. 78 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, które ustanawiają, w szczególności, wymóg zgodności europejskiego prawa wtórnego z konwencją genewską, której klauzula wykluczenia, przewidziana w art. 1 ust. F, jest sformułowana w sposób wyczerpujący i podlega ścisłej wykładni?

               C.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie A, czy art. 14 ust. 4 dyrektywy 2011/95/UE należy interpretować w ten sposób, że ustanawia on podstawę odebrania statusu uchodźcy, która nie została przewidziana w konwencji genewskiej, a której przestrzeganie jest wymagane przez art. 18 karty praw podstawowych i art. 78 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

               D.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie C, czy art. 14 ust. 4 przywołanej wyżej dyrektywy jest zgodny z art. 18 karty praw podstawowych i z art. 78 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, które ustanawiają, w szczególności, wymóg zgodności europejskiego prawa wtórnego z konwencją genewską, zważywszy, że wprowadza on podstawę odebrania statusu uchodźcy, która nie tylko nie jest przewidziana w konwencji genewskiej, lecz ponadto nie znajduje w niej żadnego uzasadnienia?

               E.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania A i C, jak interpretować art. 14 ust. 4 przywołanej wyżej dyrektywy w sposób zgodny z art. 18 karty i art. 78 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, które ustanawiają, w szczególności, wymóg zgodności europejskiego prawa wtórnego z konwencją genewską?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. L 337, s. 9).


title: Sprawa F-125/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 8 listopada 2007 r. — Deffaa przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Zmiana regulaminu pracowniczego — Przeniesienie — Stanowisko dyrektora generalnego — Zaszeregowanie — Artykuł 7 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Artykuł 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Artykuł 44 akapit drugi regulaminu pracowniczego — Artykuł 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Dodatek za zarządzanie)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/45

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 8 listopada 2007 r. — Deffaa przeciwko Komisji
   (Sprawa F-125/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zmiana regulaminu pracowniczego - Przeniesienie - Stanowisko dyrektora generalnego - Zaszeregowanie - Artykuł 7 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Artykuł 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Artykuł 44 akapit drugi regulaminu pracowniczego - Artykuł 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Dodatek za zarządzanie)
   (2007/C 315/87)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Walter Deffaa (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i H. Kraemer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Przewodniczącego Komisji z dnia 12 stycznia 2006 r. awansującej skarżącego na stanowisko dyrektora generalnego w zakresie, w jakim dokonuje ona jego zaszeregowania do grupy A*15 stopień 4 ze skutkiem od dnia 1 sierpnia 2004 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006 r., str. 32.


title: Sprawa C-152/16: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 1 grudnia 2016 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009 — Wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego — Artykuł 16 ust. 1 i 5 — Krajowy rejestr elektroniczny przedsiębiorców transportu drogowego — Brak połączenia z krajowymi rejestrami elektronicznymi innych państw członkowskich]

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/15

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 1 grudnia 2016 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga
   (Sprawa C-152/16) (1)

   ([Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009 - Wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego - Artykuł 16 ust. 1 i 5 - Krajowy rejestr elektroniczny przedsiębiorców transportu drogowego - Brak połączenia z krajowymi rejestrami elektronicznymi innych państw członkowskich])
   (2017/C 030/16)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: J. Hottiaux, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: D. Holderer, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Poprzez brak utworzenia krajowego rejestru elektronicznego przedsiębiorców transportu drogowego w pełni zgodnego i połączonego z krajowymi rejestrami elektronicznymi innych państw członkowskich Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 16 ust. 1 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016.


title: Sprawa C-666/16 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 października 2016 r. w sprawie T-543/15 Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH i Ecolab Deutschland GmbH/Europejska Agencja Chemikaliów, wniesione w dniu 21 grudnia 2016 r. przez Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH i Ecolab Deutschland GmbH

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/26

         Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 października 2016 r. w sprawie T-543/15 Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH i Ecolab Deutschland GmbH/Europejska Agencja Chemikaliów, wniesione w dniu 21 grudnia 2016 r. przez Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH i Ecolab Deutschland GmbH
   (Sprawa C-666/16 P)
   (2017/C 053/32)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH, Ecolab Deutschland GmbH (przedstawiciele: adwokaci M. Grunchard, K. Van Maldegem, i P. Sellar)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Chemikaliów

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie postanowienia Sądu wydanego w sprawie T-543/15; oraz

               —

               orzeczenie o dopuszczalności odwołania i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd w celu jej rozstrzygnięcia co do istoty;

               —

               tytułem żądanie ewentualnego, przekazanie sprawy do Sądu w celu orzeczenia o dopuszczalności odwołania zmierzającego do uchylenia zaskarżonego postanowienia, a następnie, odpowiednio, rozstrzygnięcie sprawy co do istoty;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania (w tym kosztami związanymi z zarzutem niedopuszczalności odwołania podniesionym przed Sądem).

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd dokonał błędnej wykładni przepisów prawa i dokonał błędnego ich zastosowania, co sprawiło, że naruszył prawo orzekając, że odwołanie od zaskarżonego postanowienia jest niedopuszczalne.
   W szczególności wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd dopuścił się serii błędów we rozumowaniu i wykładni przepisów prawa znajdujących zastosowanie do sytuacji wnoszących odwołanie. Sąd w konsekwencji dopuścił się następujących naruszeń prawa:

               —

               Sąd dokonał błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 130 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem rozpatrując sprawę co do istoty;

               —

               Sąd dokonał błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 130 § 7 regulaminu postępowania przed Sądem wydając orzeczenie w przedmiocie dopuszczalności odwołania przed wysłuchaniem wszystkich argumentów dotyczących istoty sprawy.

         Co więcej, orzekając, że odwołanie jest niedopuszczalne Sąd naruszył prawo wnoszących odwołanie do obrony, ich prawo dostępu do wymiaru sprawiedliwości oraz obowiązek uzasadnienia aktów – tj. podstawowych praw jednostek, które odzwierciedlają podstawowe zasady prawa UE.
   Z tych względów wnoszące odwołanie twierdzą, że postanowienie Sądu w sprawie T-543/15 należy uchylić a Trybunał powinien orzec w przedmiocie dopuszczalności odwołanie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd w celu rozstrzygnięcia sprawy co do istoty.