title: Wyrok Sądu (trzecia izba) z dnia 13 czerwca 2012 r. # Conseil scientifique international pour le développement des îles (Insula) przeciwko Komisji Europejskiej. # Klauzula arbitrażowa - Umowy w sprawie finansowania projektów w zakresie badań i rozwoju - Umowy Ecres, El Hierro, Islands 2010, Opet I, Opet II, Opet Ola, Respire, Sustainable Communities i Virtual Campus - Brak udokumentowania i niezgodność z postanowieniami umownymi części zadeklarowanych wydatków - Zwrot zaliczek lub wypłaconych kwot - Niedopuszczalność części skargi - Powództwo wzajemne Komisji. # Sprawa T-366/09.

text:
      Wyrok Sądu (trzecia izba) z dnia 13 czerwca 2012 r. – Insula przeciwko Komisji
      (sprawa T-366/09)
      Klauzula arbitrażowa – Umowy w sprawie finansowania projektów w zakresie badań i rozwoju – Umowy Ecres, El Hierro, Islands 2010, Opet I, Opet II, Opet Ola, Respire, Sustainable Communities i Virtual Campus – Brak udokumentowania i niezgodność z postanowieniami umownymi części zadeklarowanych wydatków – Zwrot zaliczek lub wypłaconych kwot – Niedopuszczalność części skargi – Powództwo wzajemne Komisji
      1.                     Postępowanie sądowe – Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej – Umowa przewidująca wspólnotową pomoc
            finansową na działania badawcze i rozwój – Wniosek o zwrot niektórych kosztów – Żądanie odszkodowania – Żądanie wzajemne wraz
            z odsetkami za zwłokę – Stosowanie prawa krajowego – Stwierdzenie niedochowania zobowiązań wynikających z umowy – Prawo Komisji
            do uzyskania zwrotu zaliczki wraz z odsetkami za zwłokę według stawki stosowanej przez Europejski Bank Centralny (art. 238 WE;
            rozporządzenie Komisji nr 2342/2002, art. 86 ust. 2) (por. pkt 81, 105, 203–206, 262)
      2.                     Postępowanie sądowe – Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej – Umowa podlegająca prawu krajowemu – Stosowanie
            przepisów krajowych o jurysdykcji – Wyłączenie (art. 238 WE) (por. pkt 82)
      3.                     Postępowanie sądowe – Przedmiot sporu – Zmiana w toku postępowania – Zakaz (regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1,
            art. 48 § 2) (por. pkt 88, 89)
      4.                     Postępowanie sądowe – Podnoszenie nowych zarzutów w toku postępowania – Przesłanki – Rozszerzenie istniejącego zarzutu i ścisły
            z tym zarzutem związek [regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c), art. 48 § 2)] (por. pkt 224)
      5.                     Postępowanie sądowe – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne – Określenie przedmiotu sporu – Zwięzłe przedstawienie
            powołanych zarzutów – Skarga o naprawienie szkód wyrządzonych przez instytucję wspólnotową – Wniosek o uzyskanie jakiegokolwiek
            odszkodowania bez żadnego w tym względzie sprecyzowania – Niedopuszczalność [regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1
            lit. c)] (por. pkt 229, 241, 247)
      Przedmiot
      Skarga zmierzająca do tego, aby Sąd – na podstawie art. 238 WE – po pierwsze, orzekł, że wierzytelność Komisji w kwocie 114 996,82 EUR
         jest bezzasadna, a po drugie, uznał za w części zasadną wierzytelność Komisji w kwocie 253 617,08 EUR oraz zasądził od Komisji
         na rzecz skarżącej odszkodowanie w wysokości 146 261,06 EUR – tytułem żądania głównego – i w wysokości 573 273,42 EUR – tytułem
         żądania ewentualnego

         Sentencja

                  1)

                  	Skarga wniesiona przez Conseil scientifique international pour le développement des îles (Insula) zostaje oddalona.

                  2)

                  	Insula zostaje zobowiązana do zapłaty na rzecz Komisji Europejskiej należności głównej wynoszącej 114 996,82 EUR, powiększonej
                     o odsetki za zwłokę według stopy 2,5% rocznie od dnia 16 sierpnia 2009 r. do dnia całkowitej zapłaty wskazanej należności
                     głównej.

                  3)

                  	Insula zostaje zobowiązana do zapłaty na rzecz Komisji należności głównej wynoszącej 253 617,08 EUR, powiększonej o odsetki
                     za zwłokę według stopy 2,5% rocznie od dnia 8 września 2009 r. do dnia całkowitej zapłaty wskazanej należności głównej.

                  4)

                  	W pozostałym zakresie powództwo wzajemne Komisji zostaje oddalone.

                  5)

                  	Insula pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję.


Wyrok Trybunału z dnia 17 grudnia 1975 r. # Jacob Adlerblum przeciwko Caisse nationale d'assurance vieillesse des travailleurs salariés. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Commission de première instance du contentieux de la sécurité sociale et de la mutualité sociale agricole de Paris - Francja. # Sprawa 93-75.


Wyrok Trybunału z dnia 11 grudnia 1980 r. # NV L'Oréal i SA L'Oréal przeciwko PVBA "De Nieuwe AMCK". # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Rechtbank van Koophandel Antwerpen - Belgia. # Konkurencja. # Sprawa 31/80.


title: Wyrok Sądu (ósma izba) z dnia 28 października 2010 r. # Farmeco AE Dermokallyntika przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BOTUMAX - Wcześniejsze wspólnotowe, słowny i graficzny, znaki towarowe BOTOX - Względne podstawy odmowy rejestracji - Naruszenie renomy - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]. # Sprawa T-131/09.

text:
      Wyrok Sądu (ósma izba) z dnia 28 października 2010 r. – Farmeco przeciwko OHIM – Allergan (BOTUMAX)
      (sprawa T‑131/09)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BOTUMAX – Wcześniejsze wspólnotowe, słowny i graficzny, znaki towarowe BOTOX – Względne podstawy odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Naruszenie renomy – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia
         (WE) nr 207/2009]

      1.                     Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego (rozporządzenie
            Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 46, 65-67)
      2.                     Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela cieszącego się renomą wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego – Ochrona cieszącego
            się renomą wcześniejszego znaku towarowego rozszerzona na towary i usługi, które nie są podobne (rozporządzenie Rady nr 40/94,
            art. 8 ust. 5) por. pkt 82-86, 92-101)
      Przedmiot

               Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 lutego 2009 r. (sprawa R 60/2008‑4) dotyczącą postępowania w sprawie
                  sprzeciwu między TKS-Allergan Inc a Farmeco AE Dermokallyntika

            Informacje dotyczące sprawy

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Farmeco AE Dermokallyntika

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy BOTUMAX dla towarów z klas 3, 5 i 16 – zgłoszenie nr 3218237

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Allergan, Inc.

               Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Kilka wspólnotowych i krajowych rejestracji słownego znaku towarowego lub oznaczenia BOTOX dla towarów i usług odpowiednio
                  z klas 5, 16 i 42

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Oddalenie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uchylenie zaskarżonej decyzji i częściowe odrzucenie zgłoszenia rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego

      Sentencja

                  1)

                  	Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  	Farmeco AE Dermokallyntika zostaje obciążona kosztami postępowania.


Wyrok Trybunału z dnia 16 lipca 1992 r. # Sonia Jackson i Patricia Cresswell przeciwko Chief Adjudication Officer. # Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Court of Appeal (England) - Zjednoczone Królestwo. # Zabezpieczenie społeczne. # Sprawy połączone C-63/91 oraz C-64/91.


Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 marca 2000 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rebublice Włoskiej. # Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 93/104/WE - Brak transpozycji. # Sprawa C-386/98.


Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 grudnia 2000 r. # Julia Schnorbus przeciwko Land Hessen. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Verwaltungsgericht Frankfurt am Main - Niemcy. # Sprawa C-79/99.


title: Wyrok Sądu (czwarta izba) z dnia 16 listopada 2011 r.#Kendrion NV przeciwko Komisji Europejskiej.#Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor worków przemysłowych z plastiku - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Jednostka gospodarcza - Odpowiedzialność solidarna - Proporcjonalność - Równość traktowania - Grzywny - Górna granica wynosząca 10% obrotu - Rzeczywista zdolność płatnicza.#Sprawa T-54/06.

text:
      Wyrok Sądu (czwarta izba) z dnia 16 listopada 2011 r. – Kendrion przeciwko Komisji
      (sprawa T‑54/06)
      Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Sektor worków przemysłowych z plastiku – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE – Jednostka gospodarcza – Odpowiedzialność solidarna – Proporcjonalność – Równość traktowania – Grzywny – Górna granica wynosząca 10% obrotu – Rzeczywista zdolność płatnicza
      1.                     Konkurencja – Reguły wspólnotowe – Naruszenia – Przypisanie – Spółka dominująca i spółki zależne – Jednostka gospodarcza –
            Kryteria oceny – Domniemanie decydującego wpływu wywieranego na spółkę zależną przez spółkę dominującą posiadającą 100% jej
            kapitału – Obowiązek przedstawienia dowodów przez spółkę chcącą obalić to domniemanie (art. 81 ust. 1 WE) (por. pkt 49–52,
            65–67)
      2.                     Konkurencja – Grzywny – Ocena w zależności od indywidualnego zachowania przedsiębiorstwa – Wpływ braku zastosowania sankcji
            wobec innego podmiotu gospodarczego – Brak (art. 81 ust. 1 WE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 2) (por. pkt 77,
            78)
      3.                     Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Kwota maksymalna – Obliczanie – Obrót, jaki należy uwzględnić – Łączny obrót wszystkich
            spółek tworzących podmiot gospodarczy działający jako przedsiębiorstwo – Granice (art. 81 ust. 1 WE; rozporządzenie Rady nr 1/2003,
            art. 23 ust. 2) (por. pkt 91, 92)
      4.                     Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Zasada równego traktowania – Różnice między przedsiębiorstwami wynikające z zastosowania
            maksymalnej kwoty – Dopuszczalność – Zakaz nakładania wyższej grzywny na małe i średnie przedsiębiorstwa – Brak (art. 81,
            ust. 1 WE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 2; komunikat Komisji 98/C 9/03) (por. pkt 106–107, 110–111, 149)
      5.                     Skarga o stwierdzenie nieważności – Wyrok stwierdzający nieważność – Skutki – Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji stwierdzającej
            naruszenie reguł konkurencji – Skutki wobec adresatów, którzy nie wnieśli skargi – Brak (art. 81 WE, 230 WE, 249 WE) (por.
            pkt 119)
      6.                     Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne – Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów – Dopuszczalność
            odwołania się do pism przedstawionych przed tym samym sądem w innej sprawie – Decydujący warunek – Tożsamość stron, a zwłaszcza
            skarżących w dwóch sprawach – Możliwość zapobieżenia naruszeniu zasady poprzez ponowne przedstawienie danych zarzutów w replice
            – Brak (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21; regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1) (por. pkt 125–127)
      7.                     Konkurencja – Reguły wspólnotowe – Naruszenia – Grzywny – Ustalenie – Kryteria – Podwyższenie ogólnego wymiaru grzywien –
            Dopuszczalność (art. 81 ust. 1 WE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 2) (por. pkt 133, 134)
      8.                     Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Kryteria – Całkowity obrót zainteresowanego przedsiębiorstwa – Obrót osiągnięty
            z towarów będących przedmiotem naruszenia – Odpowiednie uwzględnienie – Granice (art. 81 ust. 1 WE; rozporządzenie Rady nr 1/2003,
            art. 23 ust. 2) (por. pkt 141–143)
      9.                     Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Kryteria – Sytuacja finansowa zainteresowanego przedsiębiorstwa – Uwzględnienie
            – Obowiązek domagania się przez Komisję szczegółowych informacji na temat sytuacji finansowej przedsiębiorstwa – Brak (art. 81
            ust. 1 WE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 2; komunikat Komisji 98/C 9/03, pkt 5 lit. b)) (por. pkt 161–163, 165)
      10.                     Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Podział zainteresowanych przedsiębiorstw na kategorie – Przesłanki (art. 81 ust. 1 WE;
            rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 2; komunikat Komisji 98/C 9/03, pkt 1A) (por. pkt 182, 183)
      Przedmiot

               Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005) 4634 z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie
                  art. 81 [WE] (Sprawa COMP/F/38.354 – Worki przemysłowe) w zakresie dotyczącym skarżącej w sprawie kartelu na rynku worków
                  przemysłowych z plastiku oraz żądanie uchylenia albo, tytułem żądania ewentualnego, zmniejszenia kwoty grzywny nałożonej na
                  skarżącą.

            Sentencja

                  1)

                  	Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  	Kendrion NV zostaje obciążona kosztami postępowania.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 września 2016 r.#Koninklijke KPN NV i in. przeciwko Autoriteit Consument en Markt (ACM).#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven.#Odesłanie prejudycjalne – Wspólne ramy regulacyjne sieci i usług łączności elektronicznej – Dyrektywa 2002/21/WE – Artykuł 4, 19 – Krajowy organ regulacyjny – Przepisy harmonizujące – Zalecenie 2009/396/WE – Znaczenie prawne – Dyrektywa 2002/19/WE – Artykuł 8, 13 – Operator wskazany jako posiadający znaczącą pozycję na rynku – Obowiązki nałożone przez krajowy organ regulacyjny – Kontrola cen i obowiązki związane z systemem księgowania kosztów – Stawki za zakańczanie połączeń w sieciach stacjonarnych i ruchomych – Zakres kontroli, jaką sądy krajowe mogą sprawować nad decyzjami krajowych organów regulacyjnych.#Sprawa C-28/15.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (druga izba)
      z dnia 15 września 2016 r. (
            *1
         )
      „Odesłanie prejudycjalne — Wspólne ramy regulacyjne sieci i usług łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/21/WE — Artykuły 4 i 19 — Krajowy organ regulacyjny — Przepisy harmonizujące — Zalecenie 2009/396/WE — Znaczenie prawne — Dyrektywa 2002/19/WE — Artykuły 8 i 13 — Operator wskazany jako posiadający znaczącą pozycję na rynku — Obowiązki nałożone przez krajowy organ regulacyjny — Kontrola cen i obowiązki związane z systemem księgowania kosztów — Stawki za zakańczanie połączeń w sieciach stacjonarnych i ruchomych — Zakres kontroli, jaką sądy krajowe mogą sprawować nad decyzjami krajowych organów regulacyjnych”
      W sprawie C‑28/15
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (sąd apelacyjny ds. postępowania administracyjnego w sprawach gospodarczych, Niderlandy) postanowieniem z dnia 13 stycznia 2015 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 23 stycznia 2015 r., w postępowaniu:

         Koninklijke KPN NV,

         KPN BV,

         T-Mobile Netherlands BV,

         Tele2 Nederland BV,

         Ziggo BV,

         Vodafone Libertel BV,

         Ziggo Services BV, dawniej UPC Nederland BV,

         Ziggo Zakelijk Services BV, dawniej UPC Business BV,
      przeciwko

         Autoriteit Consument en Markt (ACM),

      TRYBUNAŁ (druga izba),
      w składzie: M. Ilešič, prezes izby, C. Toader, A. Rosas, A. Prechal i E. Jarašiūnas (sprawozdawca), sędziowie,
      rzecznik generalny: P. Mengozzi,
      sekretarz: L. Hewlett, główny administrator,
      uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 16 marca 2016 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:

               —

               w imieniu Koninklijke KPN NV i KPN BV przez L. Mensinka i C. Schillemansa, advocaten,

               —

               w imieniu T-Mobile Netherlands BV przez B. Braekena i C. Eijberts, advocaten,

               —

               w imieniu Tele2 Nederland BV przez P. Burgera i P. van Ginnekena, advocaten,

               —

               w imieniu Ziggo BV przez W. Knibbelera, N. Lorjégo i P. van den Berga, advocaten,

               —

               w imieniu Vodafone Libertel BV przez P. Waszinka, advocaat,

               —

               w imieniu Ziggo Services BV i Ziggo Zakelijk Services BV przez W. Knibbelera, N. Lorjégo i P. van den Berga, advocaten,

               —

               w imieniu rządu niderlandzkiego przez J. Langera i M. Bulterman, działających w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu rządu niemieckiego przez T. Henzego i R. Kanitza, działających w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu rządu włoskiego przez G. Palmieri, działającą w charakterze pełnomocnika, wspieraną przez A. De Stefana, avvocato dello Stato,

               —

               w imieniu rządu polskiego przez B. Majczynę, działającego w charakterze pełnomocnika,

               —

               w imieniu rządu fińskiego przez S. Hartikainena, działającego w charakterze pełnomocnika,

               —

               w imieniu Komisji Europejskiej przez F. Wilmana i G. Brauna oraz przez L. Nicolae, działających w charakterze pełnomocników,

         po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 28 kwietnia 2016 r.,
      wydaje następujący

         Wyrok

               1

               Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej) (Dz.U. 2002, L 108, s. 33 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 13, t. 29, s. 349), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE z dnia 25 listopada 2009 r. (Dz.U. 2009, L 337, s. 37) (zwanej dalej „dyrektywą ramową”) w związku z art. 8 i 13 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywy o dostępie), zmienionej dyrektywą 2009/140 (zwanej dalej „dyrektywą o dostępie”).

               2

               Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy z jednej strony Koninklijke KPN NV, KPN BV, T-Mobile Netherlands BV, Tele2 Nederland BV, Ziggo BV, Vodafone Libertel BV, Ziggo Services BV, dawniej UPC Nederland BV, oraz Ziggo Zakelijk Services BV, dawniej UPC Business BV, i z drugiej strony Autoriteit Consument en Markt (ACM) (organem do spraw konsumentów i rynków, zwanym dalej „ACM”) w przedmiocie decyzji ustalającej pułapy taryfowe dla usług zakańczania połączeń w sieciach stacjonarnych i ruchomych.

         Ramy prawne

         Prawo Unii

      Dyrektywa ramowa

               3

               Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy ramowej, zatytułowany „Prawo odwołania się”, stanowi:
               „1. Państwa członkowskie zapewniają, aby na poziomie krajowym istniały skuteczne mechanizmy umożliwiające użytkownikom lub przedsiębiorstwom udostępniającym sieci lub usługi łączności elektronicznej, których dotyczy dana decyzja wydana przez krajowy organ regulacyjny, korzystanie z prawa odwołania się od takiej decyzji do organu odwoławczego niezależnego od stron uczestniczących w sporze. Organ taki, który może być sądem, dysponuje odpowiednią wiedzą specjalistyczną pozwalającą mu na skuteczne wypełnianie swoich funkcji. Państwa członkowskie zapewnią, by meritum każdej sprawy zostało właściwie rozpoznane oraz były zagwarantowane skuteczne środki odwoławcze.
               Do czasu rozpatrzenia odwołania decyzja krajowego organu regulacyjnego pozostaje w mocy, chyba że zgodnie z prawem krajowym zostaną zastosowane środki przejściowe”.

               4

               Artykuł 8 omawianej dyrektywy, zatytułowany „Cele prowadzonej polityki oraz zasady prawne”, stanowi:
               „1.   Państwa członkowskie zapewnią, by krajowe organy regulacyjne, wypełniając swoje zadania wynikające z postanowień niniejszej dyrektywy lub dyrektyw szczegółowych, podejmowały stosowne środki zmierzające do realizacji celów określonych w ust. 2, 3 oraz 4. Takie środki winny być proporcjonalne do celów, jakie mają zostać osiągnięte.
               […]
               2.   „Krajowe organy regulacyjne będą wspierać konkurencję w dziedzinie udostępniania sieci i usług łączności elektronicznej oraz urządzeń towarzyszących i usług, m.in.:

                        a)

                        zapewniając, aby użytkownicy, w tym użytkownicy niepełnosprawni, starsi użytkownicy i użytkownicy o szczególnych potrzebach społecznych, czerpali maksymalne korzyści z różnorodności, ceny i jakości usług;

                  […]
               3.   Krajowe organy regulacyjne będą wspierać rozwój rynku wewnętrznego […].
               […]
               4.   Krajowe organy regulacyjne będą promować interesy obywateli Unii Europejskiej […]
               […]”.

               5

               Artykuł 16 wspomnianej dyrektywy, zatytułowany „Procedura analizy rynku”, w ust. 2 i 4 przewiduje:
               „2.   W przypadku gdy na podstawie przepisów art. 8 dyrektywy [o dostępie] krajowy organ regulacyjny zobowiązany jest podjąć decyzję w sprawie nałożenia, utrzymania, zmiany lub uchylenia obowiązków w odniesieniu do przedsiębiorstw, stwierdza on na podstawie dokonanej analizy rynku, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, czy na odnośnym rynku występuje skuteczna konkurencja.
               […]
               4.   W przypadku gdy krajowy organ regulacyjny ustali, że na odnośnym rynku nie występuje skuteczna konkurencja, wskazuje on przedsiębiorstwa, które samodzielnie lub wspólnie z innymi posiadają znaczącą pozycję na tym rynku, zgodnie z art. 14. Krajowy organ regulacyjny nakłada na takie przedsiębiorstwa odpowiednie szczególne wymogi regulacyjne, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, lub utrzymuje lub zmienia już istniejące wymogi”.

               6

               Zgodnie z art. 19 owej dyrektywy zatytułowanym „Procedury harmonizacji”:
               „1.   […] w przypadku gdy Komisja stwierdzi, że rozbieżności we wdrażaniu przez krajowe organy regulacyjne zadań regulacyjnych określonych w niniejszej dyrektywie i w dyrektywach szczegółowych mogą stwarzać przeszkody w tworzeniu rynku wewnętrznego, może ona wydać zalecenie lub decyzję co do zharmonizowanego stosowania przepisów niniejszej dyrektywy i dyrektyw szczegółowych w celu przyspieszenia realizacji celów określonych w art. 8, w jak największym stopniu uwzględniając opinię [Organu Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej (BEREC)].
               2.   […]
               Państwa członkowskie zapewniają, aby krajowe organy regulacyjne w jak największym stopniu uwzględniały te zalecenia przy wypełnianiu swoich zadań. Jeżeli krajowy organ regulacyjny postanowi nie stosować się do danego zalecenia, powinien o tym poinformować Komisję, podając przyczyny.
               […]”.

         Dyrektywa o dostępie

               7

               Zgodnie z motywem 20 dyrektywy o dostępie:
               „Kontrola cen może okazać się niezbędna, jeżeli analiza rynkowa przeprowadzona w odniesieniu do poszczególnego rynku wykaże nieefektywną konkurencję. […] Metoda zwrotu kosztów powinna być stosowana w zależności od okoliczności, zważywszy na potrzebę zapewnienia efektywnej i zrównoważonej konkurencji oraz zwiększenia korzyści dla konsumenta”.

               8

               Artykuł 1 omawianej dyrektywy jest sformułowany w następujący sposób:
               „1.   Zgodnie z ramami prawnymi określonymi w [dyrektywie ramowej] niniejsza dyrektywa harmonizuje sposób, w jaki państwa członkowskie regulują dostęp do sieci łączności elektronicznej oraz urządzeń towarzyszących i wzajemne połączenia. Celem dyrektywy jest ustanowienie ram prawnych, zgodnie z zasadami rynku wewnętrznego, dla regulowania stosunków pomiędzy dostawcami sieci i usług prowadzących do powstania zrównoważonej [trwałej] konkurencji, interoperacyjności usług łączności elektronicznej oraz korzyści dla konsumenta.
               2.   Określa ona zadania dla krajowych organów regulacyjnych w zakresie dostępu i wzajemnych połączeń oraz ustanawia procedury, które zapewnią, że wymogi nałożone przez krajowe organy regulacyjne będą podlegać stosownej ocenie […]”.

               9

               Artykuł 5 wspomnianej dyrektywy, zatytułowany „Prawa i zakres odpowiedzialności krajowych organów regulacyjnych w zakresie dostępu i wzajemnych połączeń”, w ust. 1 stanowi:
               „Dla realizacji celów określonych w art. 8 [dyrektywy ramowej] krajowe organy regulacyjne wspierają, a w stosownych przypadkach zapewniają – zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy – odpowiedni dostęp i wzajemne połączenia oraz interoperacyjność usług, wykonując swoje zadania w taki sposób, aby promować wydajność, zrównoważoną [trwałą] konkurencję, efektywne inwestycje i innowacje oraz zapewnić maksymalne korzyści użytkownikom końcowym.
               […]”.

               10

               Artykuł 8 owej dyrektywy, zatytułowany „Nakładanie, zmiana albo uchylenie obowiązków”, stanowi:
               „1.   Państwa członkowskie zapewnią, by krajowe organy regulacyjne były upoważnione do nakładania obowiązków, o których mowa w artykułach 9–13a.
               2.   Jeżeli, w wyniku analizy rynku przeprowadzonej zgodnie z art. 16 [dyrektywy ramowej], dany operator został wskazany jako posiadający znaczącą pozycję na danym rynku, stosownie do okoliczności, krajowe organy regulacyjne nałożą na niego obowiązki wymienione w art. 9–13 niniejszej dyrektywy.
               […]
               4.   Obowiązki nałożone zgodnie z niniejszym artykułem muszą opierać się na charakterze stwierdzonego problemu oraz muszą być proporcjonalne i uzasadnione w świetle celów określonych w art. 8 [dyrektywy ramowej]. Obowiązki te mogą być nałożone tylko po przeprowadzeniu konsultacji zgodnie z art. 6 oraz 7 wspomnianej dyrektywy.
               […]”.

               11

               Artykuł 13 dyrektywy o dostępie, zatytułowany „Kontrola cen i obowiązki związane z systemem księgowania kosztów”, stanowi, co następuje:
               „1.   Krajowe organy regulacyjne mogą nałożyć na operatorów, zgodnie z art. 8, obowiązki związane ze zwrotem kosztów oraz kontrolą cen, w tym obowiązki związane z określaniem cen w zależności od ponoszonych kosztów oraz obowiązki dotyczące systemów księgowania kosztów, w odniesieniu do udostępniania szczególnych rodzajów wzajemnych połączeń lub dostępu, jeżeli przeprowadzona analiza rynku wskazuje, że dany operator mógłby, w przypadku braku efektywnej konkurencji, utrzymywać ceny na stosunkowo wysokim poziomie albo wymuszać ze szkodą dla użytkowników końcowych. Krajowe organy regulacyjne będą miały na uwadze dokonane przez operatora inwestycje oraz umożliwią mu uzyskanie zwrotu stosowanej części użytego kapitału, uwzględniając poniesione ryzyko.
               2.   Krajowe organy regulacyjne zapewnią, by wszelkie mechanizmy uzyskiwania zwrotu kosztów oraz metodologie taryfikacji, jakie mają obowiązywać, zmierzały do promowania wydajności oraz zrównoważonej konkurencji i maksymalizacji korzyści konsumenta. W tym względzie krajowe organy regulacyjne mogą także wziąć pod uwagę ceny obowiązujące na porównywalnych rynkach konkurencyjnych.
               […]”.

         Zalecenie 2009/396/WE

               12

               Zgodnie z motywami 5, 7 i 13 zalecenia Komisji 2009/396/WE z dnia 7 maja 2009 r. w sprawie uregulowań dotyczących stawek za zakańczanie połączeń w sieciach stacjonarnych i ruchomych (Dz.U. 2009, L 124, s. 67):

                        „(5)

                        Niektóre przepisy ram regulacyjnych dotyczących sieci i usług łączności elektronicznej, tzn. art. 9, 11 i 13 w związku z motywem 20 dyrektywy [o dostępie], przewidują wprowadzenie koniecznych i odpowiednich mechanizmów księgowania kosztów i obowiązku kontroli cen.

                  […]

                        (7)

                        Hurtowe zakańczanie połączeń głosowych jest usługą wymaganą w celu zakończenia połączeń głosowych kierowanych do danych lokalizacji (w sieciach stacjonarnych) lub do danych abonentów (w sieciach ruchomych). System pobierania opłat w [Unii Europejskiej] opiera się na zasadzie »płaci sieć strony rozpoczynającej połączenie« (ang. Calling Party Network Pays), zgodnie z którą stawka za zakończenie połączenia jest ustalana przez sieć, do której kierowane jest połączenie, natomiast jest ona opłacana przez sieć rozpoczynającą połączenie. Strona, do której kierowane jest połączenie, nie uiszcza żadnych opłat za tę usługę i generalnie nie ma ona powodu do reagowania na cenę za zakończenie połączenia ustaloną przez swojego dostawcę sieci. W tym kontekście dla organów regulacyjnych głównym problemem w zakresie konkurencji jest ustalanie nadmiernych cen. Wysokie koszty zakańczania połączeń są ostatecznie pokrywane przez wysokie opłaty za rozpoczynanie połączeń nakładane na użytkowników końcowych. Biorąc pod uwagę, że rynki zakańczania połączeń oznaczają sytuację dwukierunkowego dostępu, kolejne problemy związane z konkurencją obejmują subsydiowanie skrośne między operatorami. Tego rodzaju potencjalne problemy związane z konkurencją dotyczą rynków zakańczania połączeń zarówno w sieciach stacjonarnych, jak i w sieciach ruchomych. W świetle możliwości i motywacji operatorów zakańczających połączenia do ustalania cen znacznie powyżej kosztów, wprowadzanie zasady określania cen w zależności od kosztów jest uważane za najbardziej właściwy sposób zwalczania tej praktyki w perspektywie średniookresowej. W motywie 20 dyrektywy [o dostępie] stwierdzono, że metoda zwrotu kosztów powinna być stosowna w zależności od okoliczności. W świetle szczególnych cech rynków zakańczania połączeń i związanych z tym obaw dotyczących konkurencji i dystrybucji Komisja od dawna uznaje, że określenie wspólnego podejścia opartego na standardzie efektywności kosztowej i stosowanie symetrycznych stawek za zakańczanie połączeń wspierałoby efektywność, zrównoważoną konkurencję oraz zmaksymalizowałoby korzyści dla konsumentów w zakresie oferowanych cen i usług.

                  […]

                        (13)

                        Uwzględniając szczególne cechy rynków zakańczania połączeń, koszty usług zakańczania połączeń powinny być obliczane w oparciu o zorientowane przyszłościowo długookresowe koszty przyrostowe (LRIC). […]”.

               13

               Punkty 1 i 2 zalecenia 2009/396 mają następujące brzmienie:

                        „1.

                        Podczas nakładania kontroli kosztów i obowiązków w zakresie [nakładania obowiązków w zakresie kontroli cen i] księgowania kosztów zgodnie z art. 13 [dyrektywy o dostępie] na operatorów wyznaczonych przez krajowe organy regulacyjne [(KOR)] ze względu na ich znaczącą pozycję rynkową na rynkach hurtowego zakańczania połączeń głosowych w poszczególnych publicznych sieciach telefonicznych (zwanych dalej »rynkami zakańczania połączeń w sieciach stacjonarnych i ruchomych«) w wyniku analizy rynku przeprowadzonej zgodnie z art. 16 [dyrektywy ramowej], [KOR] powinny ustanowić stawki za zakańczanie połączeń w oparciu o koszty poniesione przez efektywnego operatora. Oznacza to, że stawki te będą również symetryczne. W celu realizacji tego zadania krajowe organy regulacyjne powinny działać w sposób określony poniżej:

                        2.

                        Zaleca się, by szacowanie efektywnych kosztów opierało się na bieżących kosztach oraz na modelu typu bottom-up, z wykorzystaniem modelu długookresowych kosztów przyrostowych (LRIC), jako na odpowiedniej metodzie kalkulacji kosztów”.

         Prawo niderlandzkie

               14

               Artykuł 1.3 ust. 1 Telecommunicatiewet (ustawy o telekomunikacji) w brzmieniu mającym zastosowanie w postępowaniu głównym stanowi, co następuje:
               „1.   [ACM] zapewnia, by jego decyzje przyczyniały się do realizacji celów, o których mowa w art. 8 ust. 2–5 [dyrektywy ramowej], w każdym razie poprzez:

                        a)

                        promocję konkurencji w zakresie udostępniania sieci łączności elektronicznej, świadczenia usług łączności elektronicznej lub udostępniania urządzeń towarzyszących, w szczególności poprzez wspieranie efektywnego inwestowania w dziedzinie infrastruktury i innowacji;

                        b)

                        rozwój rynku wewnętrznego;

                        c)

                        promocję interesów użytkowników końcowych w zakresie wyboru, ceny i jakości”.

               15

               Artykuł 1.3 ust. 2 i 3 ustawy o telekomunikacji przewiduje, że przy wykonywaniu swoich zadań i uprawnień ACM musi w jak największym stopniu uwzględniać zalecenia Komisji Europejskiej określone w art. 19 ust. 1 dyrektywy ramowej. Jeżeli ACM nie stosuje zalecenia, musi o tym poinformować Komisję, podając przyczyny swojej decyzji.

               16

               W art. 6a.1 ustawa ta stanowi, że ACM, jako KOR, powinien zdefiniować rynki właściwe w sektorze łączności elektronicznej. W tym celu, zgodnie z art. 6a.1 ust. 5 wspomnianej ustawy, ACM musi określić, czy na danym rynku występuje efektywna konkurencja. Jeśli na rynku tym nie występuje efektywna konkurencja, ACM na podstawie art. 6a.2 tej ustawy powinien ustalić, czy jedno lub więcej przedsiębiorstw posiada na rynku znaczącą pozycję, a także określić odpowiednie obowiązki, jakie trzeba na nie nałożyć.

               17

               Artykuł 6a.2 ust. 3 ustawy o telekomunikacji stanowi:
               „Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, jest odpowiedni, wówczas gdy jest oparty na charakterze problemu stwierdzonego na danym rynku oraz gdy jest proporcjonalny i uzasadniony w świetle celów określonych w art. 1.3”.

               18

               Zgodnie z art. 6a.7 omawianej ustawy:
               „1.   Zgodnie z art. 6a.2 ust. 1 [ACM] może, w zakresie form dostępu, które określa, nałożyć obowiązek dotyczący kontrolowania obliczonych stawek lub obliczania kosztów wówczas, gdy analiza rynku wskazuje, że przy braku efektywnej konkurencji dany operator może utrzymać ceny na nadmiernym poziomie lub może zaniżać marżę, w obu przypadkach ze szkodą dla użytkowników końcowych. [ACM] może określić zasady niezbędne do prawidłowego wykonania tego obowiązku.
               2.   Obowiązek określony w ust. 1 może przewidywać, że cena za dostęp musi być obliczana w oparciu o koszty lub przy zastosowaniu systemu obliczania kosztów określonego lub zatwierdzonego przez [ACM].
               3.   Jeżeli [ACM] nałożył na przedsiębiorstwo obowiązek oparcia cen o koszty, przedsiębiorstwo to wykazuje, że stosowane przez nie ceny są faktycznie określone w oparciu o koszty.
               4.   Bez uszczerbku dla ust. 1 zdanie drugie [ACM] może powiązać obowiązek wdrożenia systemu księgowania kosztów ze środkami dotyczącymi prezentacji przez przedsiębiorstwo, na którym obowiązek ten ciąży, wyników stosowania systemu. […]”.

         Postępowanie główne i pytania prejudycjalne

               19

               W ramach postępowania poprzedzającego postępowanie główne Onafhankelijke Post en Telecommunicatie Autoriteit (OPTA) (niezależny organ ds. poczty i telekomunikacji), obecnie ACM, mający status KOR w Niderlandach w rozumieniu dyrektywy ramowej, decyzją z dnia 7 lipca 2010 r., po przeprowadzeniu analizy rynków właściwych, nałożył na operatorów wskazanych jako mający znaczącą na rynkach zakańczania połączeń w sieciach stacjonarnych i ruchomych w Niderlandach środki taryfowe oparte na modelu obliczania kosztów zwanym „pure BU LRIC” (Bottom-Up Long-Run Incremental Costs, zwanym dalej „modelem »pure BU LRIC«”), zgodnie z którym zwracane są tylko koszty nawracające. W dniu 31 sierpnia 2011 r. sąd odsyłający, College van Beroep voor het bedrijfsleven (sąd apelacyjny ds. postępowania administracyjnego w sprawach gospodarczych, Niderlandy), uchylił wspomnianą decyzję z tego względu, że należało zastosować inny model obliczania kosztów, uwzględniający większy zakres kosztów niż model „pure BU LRIC”, a mianowicie model „BU LRIC+”.

               20

               Następnie, stwierdziwszy, że na hurtowych rynkach usług zakańczania połączeń w sieciach stacjonarnych i ruchomych istniało ryzyko nadmiernie wysokich cen i zaniżenia marży, w dniu 5 sierpnia 2013 r. ACM wydał decyzję, w której zgodnie z prawem niderlandzkim dokonującym transpozycji art. 8 i 13 dyrektywy o dostępie i zalecenia 2009/396, ustalił pułapy taryfowe dla świadczenia wspomnianych usług, stosując model „pure BU LRIC”. Organ ten uznał, że ów model jest odpowiedni do ustalania stawek za zakańczanie połączeń w oparciu o koszty i że w myśl zalecenia był to jedyny model określania cen zgodny z prawem Unii. Zdaniem wspomnianego organu środek taryfowy oparty na tym modelu obliczeniowym eliminuje ryzyko nadmiernie wysokich cen i zaniżenia marży, a wspiera konkurencję, rozwój rynku wewnętrznego i interes użytkowników końcowych.

               21

               Koninklijke KPN, KPN, T-Mobile Netherlands, Tele2 Nederland, Ziggo, Vodafone Libertel, Ziggo Services i Ziggo Zakelijk Services, będący operatorami świadczącymi w szczególności usługi zakańczania połączeń w sieciach ruchomych, wnieśli do sądu odsyłającego o uchylenie decyzji ACM z dnia 5 sierpnia 2013 r. Na wniosek o zarządzenie środków tymczasowych Sąd ów postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2013 r. zawiesił wykonanie wspomnianej decyzji.

               22

               W swoich skargach Koninklijke KPN, KPN, T-Mobile Netherlands i Vodafone Libertel twierdzą, że obowiązek taryfowy oparty na modelu „pure BU LRIC” narusza art. 6a.2 ust. 3 i art. 6.a7 ust. 2 ustawy o telekomunikacji, które przewidują kolejno, iż cena musi być oparta na kosztach, a obowiązek nakładany przez ACM musi być odpowiedni.

               23

               Przedsiębiorstwa te dodają, że wszystkie twierdzenia ACM dotyczące oczekiwanych pozytywnych skutków stosowania modelu „pure BU LRIC” dla struktury cenowej na rynku detalicznym nie mogą uzasadnić nałożenia obowiązków taryfowych, takich jak obowiązki nałożone na nie zgodnie z decyzją z dnia 5 sierpnia 2013 r. Ich zdaniem określenie ceny w oparciu o wspomniany model sprawi, że stawki za zakańczanie połączeń będą niższe od stawek, które występowałyby na rynku konkurencyjnym. Zalecenie 2009/396 jest zatem według nich niezgodne z art. 13 dyrektywy o dostępie. Ponadto wspomniane przedsiębiorstwa uważają, że obowiązki taryfowe, nieproporcjonalne w świetle celów decyzji ACM, są w szczególności niezgodne z art. 6a.2 ust. 3 ustawy o telekomunikacji.

               24

               Sąd odsyłający wskazuje, że brzmienie art. 6a.7 ust. 2 ustawy o telekomunikacji nie uzasadnia wykładni, zgodnie z którą można narzucić formę regulacji taryfowej według modelu „pure BU LRIC”, wykraczającą poza mniej restrykcyjną regulację cen według modelu „BU LRIC+”, która jest już oparta na kosztach.

               25

               Sąd ów ocenia jednak, że ACM może być uprawniony do nałożenia bardziej restrykcyjnego obowiązku taryfowego, jeśli obowiązek ten jest proporcjonalny i uzasadniony, przy uwzględnieniu charakteru problemu stwierdzonego na odnośnych rynkach oraz jeśli służy on celom określonym w art. 8 ust. 2–4 dyrektywy ramowej. Przy nakładaniu takich obowiązków zdaniem sądu odsyłającego ACM powinien ustalić, czy planowany środek taryfowy jest odpowiedni do osiągnięcia zamierzonego celu oraz czy nie wykracza poza środki niezbędne do osiągnięcia tego celu. Organ ten powinien ponadto uzasadnić swoją decyzję i wyważyć wszystkie odnośne interesy.

               26

               Sąd odsyłający uważa jednak, że istnieje wątpliwość co do prawidłowości takiej wykładni. Zastanawia się on, po pierwsze, jakie interesy mogą lub powinny zostać zważone, a także jaką wagę można lub należy przypisać każdemu z tych interesów przy okazji dokonywania prawnej kontroli decyzji ACM, która została przed nim zaskarżona, a po drugie, jaką wagę ów sąd powinien przypisać w rozpatrywanej przez siebie sprawie okoliczności, że w zaleceniu 2009/396 Komisja zaleciła wykorzystanie modelu „pure BU LRIC” przy przyjmowaniu odpowiedniego środka taryfowego na hurtowym rynku usług zakańczania połączeń w sieciach stacjonarnych i ruchomych.

               27

               W takich okolicznościach College van Beroep voor het bedrijfsleven (sąd apelacyjny ds. postępowania administracyjnego w sprawach gospodarczych) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

                        „1)

                        Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy ramowej w związku z art. 8 i 13 dyrektywy o dostępie należy interpretować w ten sposób, że w sporze dotyczącym zgodności z prawem opartej na kosztach stawki nałożonej przez [KOR] na hurtowym rynku zakańczania połączeń sąd krajowy może co do zasady przyjąć rozstrzygnięcie odbiegające od zalecenia [2009/396], w którym rekomenduje się metodę »pure BU LRIC« jako właściwą regulację cen na rynkach zakańczania połączeń, jeżeli uzna, że wymagają tego okoliczności faktyczne zawisłej przed nim sprawy lub względy prawa krajowego lub międzynarodowego?

                        2)

                        W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: w jakim zakresie sąd krajowy może przy ocenie środka taryfowego opartego na kosztach:

                                 a)

                                 zbadać w świetle art. 8 ust. 3 [dyrektywy ramowej] argument [KOR], że wspierany jest rozwój rynku wewnętrznego, uwzględniając rozmiar faktycznego wpływu na funkcjonowanie rynku wewnętrznego?

                                 b)

                                 ustalić w świetle celów politycznych i zasad regulacyjnych określonych w art. 8 [dyrektywy ramowej] i art. 13 dyrektywy o dostępie, czy środek taryfowy jest:

                                          (i)

                                          proporcjonalny,

                                          (ii)

                                          właściwy,

                                          (iii)

                                          odpowiedni i uzasadniony?

                                 c)

                                 zażądać od KOR, by wykazał w wystarczającym stopniu, że:

                                          (i)

                                          określony w art. 8 ust. 2 dyrektywy ramowej cel wspierania przez KOR konkurencji w dziedzinie udostępniania sieci łączności elektronicznej i świadczenia usług łączności elektronicznej jest faktycznie realizowany i że faktycznie zapewnia się użytkownikom maksymalne korzyści, jeżeli chodzi o różnorodność, ceny i jakość;

                                          (ii)

                                          określony w art. 8 ust. 3 [dyrektywy ramowej] cel wspierania rozwoju rynku wewnętrznego jest faktycznie realizowany; i

                                          iii)

                                          określony w art. 8 ust. 4 dyrektywy ramowej cel promowania interesów obywateli Unii jest faktycznie realizowany?

                                 d)

                                 udzielając odpowiedzi w świetle art. 16 ust. 3 [dyrektywy ramowej] oraz art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy o dostępie na pytanie, czy środek taryfowy jest właściwy, uwzględnić okoliczność, że został on nałożony na rynku, na którym podlegające regulacji przedsiębiorstwa posiadają znaczącą pozycję, ale w wybranej postaci (metoda »pure BU LRIC«) służy wspieraniu jednego z celów [dyrektywy ramowej] – interesów użytkowników końcowych – na innym rynku, który nie mógł podlegać regulacji?”.

         W przedmiocie pytań prejudycjalnych

         W przedmiocie pytania pierwszego

               28

               W pytaniu pierwszym sąd odsyłający w istocie zastanawia się, czy art. 4 ust. 1 dyrektywy ramowej w związku z art. 8 i 13 dyrektywy o dostępie należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy rozpatrujący spór dotyczący zgodności z prawem obowiązku taryfowego nałożonego przez KOR w odniesieniu do świadczenia usług zakańczania połączeń w sieciach stacjonarnych i ruchomych może przyjąć rozstrzygnięcie odbiegające od zalecenia 2009/396 rekomendującego model „pure BU LRIC” jako właściwy środek regulacji cen na rynku zakańczania połączeń.

               29

               Co się tyczy art. 8 i 13 dyrektywy o dostępie, to należy zauważyć, że pierwszy z tych artykułów stanowi w ust. 2, że jeżeli w wyniku analizy rynku przeprowadzonej zgodnie z art. 16 dyrektywy ramowej dany operator został wskazany jako posiadający znaczącą pozycję na danym rynku, to – stosownie do okoliczności – KOR nakładają na niego obowiązki wymienione w art. 9–13 tej dyrektywy.

               30

               Artykuł 13 ust. 1 dyrektywy o dostępie przewiduje z kolei, że KOR mogą nałożyć na operatorów, zgodnie z art. 8 tej dyrektywy, obowiązki związane ze zwrotem kosztów oraz kontrolą cen, w tym obowiązki związane z określaniem cen w zależności od ponoszonych kosztów oraz obowiązki dotyczące systemów księgowania kosztów, w odniesieniu do udostępniania szczególnych rodzajów wzajemnych połączeń lub dostępu, jeżeli przeprowadzona analiza rynku wskazuje, że dany operator może, w przypadku braku efektywnej konkurencji, utrzymywać ceny na stosunkowo wysokim poziomie albo wymuszać je ze szkodą dla użytkowników końcowych.

               31

               Z art. 8 ust. 2 w związku z art. 13 ust. 1 dyrektywy o dostępie wynika zatem, że jeżeli w wyniku analizy rynku przeprowadzonej zgodnie z art. 16 dyrektywy ramowej operator został wskazany jako posiadający znaczącą pozycję na danym rynku, to KOR może, stosownie do okoliczności, nałożyć na niego „obowiązki związane ze zwrotem kosztów oraz kontrolą cen, w tym obowiązki związane z określaniem cen w zależności od ponoszonych kosztów oraz obowiązki dotyczące systemów księgowania kosztów, w odniesieniu do udostępniania szczególnych rodzajów wzajemnych połączeń lub dostępu”.

               32

               Do celów stosowania art. 13 dyrektywy o dostępie zalecenie 2009/396 rekomenduje jeden model kalkulacji kosztów, a mianowicie model „pure BU LRIC”. Zgodnie z motywami 5, 7 i 13 wspomnianego zalecenia, zostało ono wydane, aby wyeliminować rozbieżności i zakłócenia w obrębie Unii na rynkach zakańczania połączeń w sieciach stacjonarnych i ruchomych, które są szkodliwe dla skutecznej konkurencji i dla użytkowników końcowych, a także ze względu na szczególne cechy rynku zakańczania połączeń.

               33

               Zgodnie z pkt 1 zalecenia 2009/396 podczas nakładania obowiązków w zakresie kontroli cen i księgowania kosztów, zgodnie z art. 13 dyrektywy [o dostępie], na operatorów wyznaczonych jako posiadający znaczącą pozycję rynkową na rynkach hurtowego zakańczania połączeń w sieciach stacjonarnych i ruchomych w wyniku analizy rynku przeprowadzonej zgodnie z art. 16 dyrektywy ramowej, KOR powinny ustanowić stawki za zakańczanie połączeń oparte na kosztach poniesionych przez efektywnego operatora. W celu realizacji tego zadania KOR powinny działać w sposób określony w omawianym zaleceniu.

               34

               Należy jednak przypomnieć, że zgodnie z art. 288 TFUE takie zalecenie nie ma, co do zasady, charakteru wiążącego. Ponadto art. 19 ust. 2 akapit drugi dyrektywy ramowej wyraźnie upoważnia KOR do przyjmowania rozstrzygnięć odbiegających od zaleceń Komisji wydanych na podstawie art. 19 ust. 1 dyrektywy ramowej, z zastrzeżeniem, że poinformują o tym Komisję i podadzą jej uzasadnienie swojego stanowiska.

               35

               Jak z tego wynika, wydając decyzję, w której nakłada obowiązki taryfowe na operatorów na podstawie art. 8 i 13 dyrektywy o dostępie, KOR nie jest związany zaleceniem 2009/396.

               36

               W tym względzie należy wskazać, że Trybunał orzekł już, iż przy wykonywaniu swoich funkcji regulacyjnych KOR dysponują szerokimi uprawnieniami, umożliwiającymi im ocenę potrzeby poddania danego rynku regulacji, w zależności od sytuacji, dla każdego przypadku oddzielnie (wyrok z dnia 3 grudnia 2009 r., Komisja/Niemcy, C‑424/07, EU:C:2009:749, pkt 61 i przytoczone tam orzecznictwo). Dzieje się tak w przypadku kontroli cen, ponieważ motyw 20 dyrektywy o dostępie stanowi, że metoda zwrotu kosztów powinna być stosowna do okoliczności, zważywszy na potrzebę zapewnienia efektywnej i zrównoważonej konkurencji oraz zwiększenia korzyści dla konsumenta.

               37

               Niemniej jednak art. 19 ust. 2 akapit drugi dyrektywy ramowej wymaga, aby KOR przy wypełnianiu swoich zadań „w jak największym stopniu uwzględniały” zalecenia Komisji.

               38

               Zatem przy nakładaniu obowiązków w zakresie kontroli cen i księgowania kosztów zgodnie z art. 13 dyrektywy o dostępie KOR są zobowiązane stosować się, co do zasady, do wskazówek zawartych w zaleceniu 2009/396. Jedynie jeżeli stwierdzi, w ramach dokonywanej przez siebie oceny danej sytuacji, że model „pure BU LRIC”, rekomendowany przez to zalecenie, nie jest dostosowany do okoliczności, może przyjąć odbiegające od niego rozstrzygnięcie, podawszy przyczyny.

               39

               Co się tyczy zakresu kontroli sądowej decyzji KOR, z art. 4 ust. 1 dyrektywy ramowej wynika, że zapewniane przez ten przepis prawo odwołania się musi działać w oparciu o skuteczny mechanizm odwoławczy, pozwalający na właściwe rozpoznanie meritum każdej sprawy. Ponadto przepis ten wskazuje, że organ właściwy do rozpoznania takiego odwołania, który może być sądem, musi dysponować odpowiednią wiedzą pozwalającą mu skutecznie wypełniać jego funkcje.

               40

               Tak więc, przy rozpatrywaniu sporu dotyczącego obowiązku taryfowego nałożonego przez KOR na podstawie art. 8 i 13 dyrektywy o dostępie sąd krajowy może przyjąć rozstrzygnięcie odbiegające od zalecenia 2009/396.

               41

               Niemniej jednak, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału, nawet jeśli zalecenia nie mają wywoływać wiążących skutków, sądy krajowe są zobowiązane uwzględniać zalecenia przy rozstrzyganiu zawisłych przed nimi sporów, w szczególności gdy udzielają one wyjaśnień dotyczących wykładni przepisów krajowych wydanych w celu ich wykonania lub w przypadku gdy mają one na celu uzupełnienie przepisów Unii o wiążącym charakterze (wyrok z dnia 24 kwietnia 2008 r., Arcor, C‑55/06, EU:C:2008:244, pkt 94 i przytoczone tam orzecznictwo).

               42

               W konsekwencji, w ramach kontroli sądowej decyzji KOR wydanej na podstawie art. 8 i 13 dyrektywy o dostępie sąd krajowy może przyjąć rozstrzygnięcie odbiegające od zalecenia 2009/396 wyłącznie wtedy, gdy – jak wskazał rzecznik generalny w pkt 78 opinii – uzna, że wymagają tego względy związane z okolicznościami rozpatrywanej sprawy, w szczególności ze szczególnymi cechami rynku w danym państwie członkowskim.

               43

               W świetle powyższych rozważań na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, iż art. 4 ust. 1 dyrektywy ramowej w związku z art. 8 i 13 dyrektywy o dostępie należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy rozpatrujący spór dotyczący zgodności z prawem obowiązku taryfowego nałożonego przez KOR w odniesieniu do świadczenia usług zakańczania połączeń w sieciach stacjonarnych i ruchomych może przyjąć rozstrzygnięcie odbiegające od zalecenia 2009/396 rekomendującego model „pure BU LRIC” jako właściwy środek regulacji cen na rynku zakańczania połączeń wyłącznie wtedy, gdy uzna, że wymagają tego względy związane z okolicznościami rozpatrywanej sprawy, w szczególności ze szczególnymi cechami rynku w danym państwie członkowskim.

         W przedmiocie pytania drugiego

               44

               W pytaniu drugim sąd odsyłający zastanawia się w istocie, czy prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy rozpatrujący spór dotyczący zgodności z prawem obowiązku taryfowego nałożonego przez KOR w odniesieniu do świadczenia usług zakańczania połączeń w sieciach stacjonarnych i ruchomych, może ocenić proporcjonalność tego obowiązku w świetle celów określonych w art. 8 dyrektywy ramowej, a także w art. 13 dyrektywy o dostępie, i uwzględnić okoliczność, iż wspomniany obowiązek służy wspieraniu interesów użytkowników końcowych na rynku detalicznym, który nie może podlegać regulacji.

               45

               W tym kontekście sąd odsyłający zastanawia się również, czy może wymagać od KOR, aby wykazał, że wspomniany obowiązek faktycznie realizuje cele określone w art. 8 dyrektywy ramowej.

               46

               Co się tyczy części pierwszej pytania drugiego, to należy wskazać, że art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy ramowej przewiduje, iż KOR, wypełniając swoje zadania regulacyjne wynikające z postanowień tej dyrektywy, a także że dyrektywy szczegółowe, a więc w szczególności dyrektywa o dostępie, powinny podejmować stosowne środki zmierzające do realizacji celów określonych w tym artykule, które polegają na wspieraniu konkurencji w dziedzinie udostępniania sieci i świadczenia usług łączności elektronicznej, przyczynianiu się do rozwoju rynku wewnętrznego i promowaniu interesów obywateli Unii. Przepis ten wskazuje ponadto, że owe środki powinny być proporcjonalne do wspomnianych celów.

               47

               I tak dyrektywa o dostępie, która wpisuje się w ramy określone w dyrektywie ramowej, harmonizuje, zgodnie z jej art. 1 ust. 1 i 2, sposób, w jaki państwa członkowskie regulują dostęp do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz ich wzajemne połączenia. Celem dyrektywy o dostępie jest ustanowienie, zgodnie z zasadami rynku wewnętrznego, ram prawnych regulujących stosunki między podmiotami udostępniającymi sieci i świadczącymi usługi, sprzyjających powstaniu zrównoważonej konkurencji oraz gwarantujących interoperacyjność usług łączności, przy jednoczesnym przysporzeniu korzyści konsumentowi. Ta ostatnie dyrektywa określa w szczególności cele przypisane KOR w zakresie dostępu i wzajemnych połączeń.

               48

               Co się tyczy warunków umożliwiających KOR nałożenie na operatora wskazanego jako posiadający znaczącą pozycję na odnośnym rynku obowiązku taryfowego w odniesieniu do świadczenia usług zakańczania połączeń w sieciach stacjonarnych i ruchomych, należy zauważyć, że art. 8 ust. 4 dyrektywy o dostępie stanowi, iż obowiązki nałożone przez KOR, w tym obowiązki przewidziane w art. 13 owej dyrektywy, muszą opierać się na charakterze stwierdzonego problemu oraz muszą być proporcjonalne i uzasadnione w świetle celów określonych w art. 8 dyrektywy ramowej. Co więcej, obowiązki te mogą być nałożone tylko po przeprowadzeniu konsultacji zgodnie z art. 6 i 7 dyrektywy ramowej (zob. podobnie wyrok z dnia 17 września 2015 r., KPN, C‑85/14, EU:C:2015:610, pkt 47).

               49

               Zgodnie z art. 13 ust. 2 dyrektywy o dostępie, przy wykonywaniu uprawnienia przewidzianego w ust. 1 tego artykułu KOR zapewnią, by wszelkie mechanizmy uzyskiwania zwrotu kosztów oraz metodologie taryfikacji, jakie mają obowiązywać, zmierzały do promowania wydajności oraz zrównoważonej konkurencji i maksymalizacji korzyści konsumenta. W tym względzie KOR mogą także wziąć pod uwagę ceny obowiązujące na porównywalnych rynkach konkurencyjnych.

               50

               Jak z tego wynika, przy wydawaniu decyzji, w której nakłada obowiązki na operatorów na podstawie art. 8 i 13 dyrektywy o dostępie, KOR winien upewnić się, że owe obowiązki odpowiadają ogółowi celów określonych w art. 8 dyrektywy ramowej i w art. 13 dyrektywy o dostępie. Podobnie w ramach kontroli sądowej wspomnianej decyzji sąd krajowy powinien zapewnić, aby KOR spełnił wszystkie wymogi wynikające z celów określonych w tych dwóch artykułach.

               51

               Jak wskazał rzecznik generalny w pkt 82 opinii, okoliczność, że obowiązek taryfowy jest oparty na zaleceniu 2009/396, nie pozbawia sądu krajowego uprawnienia do kontrolowania proporcjonalności tych obowiązków do celów określonych w art. 8 dyrektywy ramowej i w art. 13 dyrektywy o dostępie.

               52

               Zatem w ramach dokonywanej przez siebie kontroli sąd krajowy rozpoznający odwołanie od decyzji KOR opartej na zastosowaniu modelu „pure BU LRIC” rekomendowanego w zaleceniu 2009/396, jak ma to miejsce w postępowaniu głównym, może zbadać, działając zgodnie z zasadami postępowania krajowego, czy skarżący przedstawili wystarczające informacje pozwalające wykazać, że zastosowanie wspomnianego modelu nie jest proporcjonalne w świetle celów określonych w art. 8 dyrektywy ramowej i w art. 13 dyrektywy o dostępie, przy uwzględnieniu, w razie potrzeby, szczególnych cech odnośnego rynku.

               53

               Ponadto, z art. 8 ust. 2 lit. a) i art. 8 ust. 4 dyrektywy ramowej w związku z art. 1 ust. 1 i art. 8 ust. 4 dyrektywy o dostępie, który to artykuł odwołuje się do art. 8 dyrektywy ramowej, wynika, że przy wspieraniu konkurencji KOR powinny zapewnić maksymalne korzyści użytkownikom końcowym i konsumentom, w szczególności jeżeli chodzi o różnorodność i o ceny, oraz powinny promować interesy obywateli Unii. Co więcej, przy nakładaniu mechanizmów uzyskiwania zwrotu kosztów zgodnie z art. 13 ust. 2 dyrektywy o dostępie, organy te powinny zapewnić w szczególności, by mechanizm ów zmierzał do maksymalizacji korzyści konsumenta.

               54

               Jak z tego wynika, KOR powinien, w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym, wziąć pod uwagę interesy użytkowników końcowych i konsumentów, niezależnie od rynku, na którym nakładane są obowiązki regulacyjne. Ponadto, ponieważ z samej definicji użytkownicy końcowi i konsumenci nie są obecni na hurtowych rynkach zakańczania połączeń w sieciach stacjonarnych i ruchomych, niezbędne jest, by ich interesy mogły być brane pod uwagę i oceniane w kontekście badania skutku, jaki na rynku detalicznym powinien odnieść obowiązek taryfowy nałożony przez KOR na rynku hurtowym.

               55

               Wobec tego sąd krajowy może zbadać, w ramach kontroli proporcjonalności obowiązku taryfowego nałożonego przez KOR w świetle celów określonych w art. 8 dyrektywy ramowej i w art. 13 dyrektywy o dostępie, czy wspomniany obowiązek nałożony na hurtowych rynkach zakańczania połączeń w sieciach stacjonarnych i ruchomych zmierza również do promowania interesów użytkowników końcowych na rynku detalicznym, który nie może podlegać regulacji.

               56

               Co się tyczy części drugiej pytania drugiego, dotyczącej tego, czy sąd krajowy może wymagać od KOR, aby wykazał, że wspomniany obowiązek faktycznie realizuje cele określone w art. 8 dyrektywy ramowej, należy przypomnieć, że przepis ów przewiduje, iż KOR, wypełniając swoje zadania regulacyjne wynikające z postanowień tej dyrektywy, a także między innymi z dyrektywy o dostępie, podejmują stosowne (i proporcjonalne) środki zmierzające do realizacji celów określonych we wspomnianym przepisie, które polegają na wspieraniu konkurencji w dziedzinie udostępniania sieci i świadczenia usług łączności elektronicznej, przyczynianiu się do rozwoju rynku wewnętrznego i promowaniu interesów obywateli Unii.

               57

               Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy o dostępie uściśla, że dla realizacji celów określonych w art. 8 dyrektywy ramowej KOR powinny w szczególności wykonywać swoje zadania w taki sposób, aby promować wydajność gospodarczą, zrównoważoną konkurencję, efektywne inwestycje i innowacje oraz zapewnić maksymalne korzyści użytkownikom końcowym.

               58

               Obowiązki taryfowe, które mogą zostać nałożone przez KOR, w tym obowiązki taryfowe takie jak obowiązki w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym, powinny zatem zmierzać do realizacji celów określonych w art. 8 dyrektywy ramowej. Nie można natomiast wymagać, jak wskazał rzecznik generalny w pkt 96 i 97 opinii, aby KOR wykazał, że dzięki nałożeniu wspomnianych obowiązków owe cele faktycznie zostają osiągnięte.

               59

               Nałożenie na KOR takiego ciężaru dowodu pomijałoby bowiem okoliczność, że przyjęcie obowiązków regulacyjnych zasadza się na prospektywnej analizie zmian na rynku, która, celem rozwiązania stwierdzonych problemów z konkurencją, jako punkt odniesienia przyjmuje działania lub koszty efektywnego operatora. Tymczasem w odniesieniu do środków ukierunkowanych na przyszłość przedstawienie dowodu, że faktycznie zapewniają one cele określone w art. 8 dyrektywy ramowej, jest niemożliwe lub nadmiernie trudne.

               60

               W świetle powyższych rozważań na pytanie drugie należy odpowiedzieć, iż prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy rozpatrujący spór dotyczący zgodności z prawem obowiązku taryfowego nałożonego przez KOR w odniesieniu do świadczenia usług zakańczania połączeń w sieciach stacjonarnych i ruchomych, może ocenić proporcjonalność tego obowiązku w świetle celów określonych w art. 8 dyrektywy ramowej, a także w art. 13 dyrektywy o dostępie, i uwzględnić okoliczność, iż wspomniany obowiązek służy wspieraniu interesów użytkowników końcowych na rynku detalicznym, który nie może podlegać regulacji.

               61

               Sąd krajowy nie może, przy dokonywaniu sądowej kontroli decyzji KOR, wymagać od tego organu, aby wykazał, że wspomniany obowiązek faktycznie realizuje cele określone w art. 8 dyrektywy ramowej.

         W przedmiocie kosztów

               62

               Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

               Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:

                           1)

                           Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE z dnia 25 listopada 2009 r., w związku z art. 8 i 13 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywy o dostępie), zmienionej dyrektywą 2009/140, należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy rozpatrujący spór dotyczący zgodności z prawem obowiązku taryfowego nałożonego przez krajowy organ regulacyjny w odniesieniu do świadczenia usług zakańczania połączeń w sieciach stacjonarnych i ruchomych może przyjąć rozstrzygnięcie odbiegające od zalecenia Komisji 2009/396/WE z dnia 7 maja 2009 r. w sprawie uregulowań dotyczących stawek za zakańczanie połączeń w sieciach stacjonarnych i ruchomych, rekomendującego model obliczania kosztów zwanym „pure BU LRIC” (Bottom-Up Long-Run Incremental Costs) jako właściwy środek regulacji cen na rynku zakańczania połączeń wyłącznie wtedy, gdy uzna, że wymagają tego względy związane z okolicznościami rozpatrywanej sprawy, w szczególności ze szczególnymi cechami rynku w danym państwie członkowskim.

                           2)

                           Prawo Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy rozpatrujący spór dotyczący zgodności z prawem obowiązku taryfowego nałożonego przez krajowy organ regulacyjny w odniesieniu do świadczenia usług zakańczania połączeń w sieciach stacjonarnych i ruchomych może ocenić proporcjonalność tego obowiązku w świetle celów określonych w art. 8 dyrektywy 2002/21, zmienionej dyrektywą 2009/140, a także w art. 13 dyrektywy 2002/19, zmienionej dyrektywą 2009/140, i uwzględnić okoliczność, iż wspomniany obowiązek służy wspieraniu interesów użytkowników końcowych na rynku detalicznym, który nie może podlegać regulacji.

                           Sąd krajowy nie może, przy dokonywaniu sądowej kontroli decyzji krajowego organu regulacyjnego, wymagać od tego organu, aby wykazał, że wspomniany obowiązek faktycznie realizuje cele określone w art. 8 dyrektywy 2002/21, zmienionej dyrektywą 2009/140.

                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: niderlandzki.


Wyrok Trybunału z dnia 17 listopada 1998 r. # Van Uden Maritime BV (Van Uden Africa Line) przeciwko Kommanditgesellschaft in Firma Deco-Line i in. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Hoge Raad - Niderlandy. # Konwencja brukselska. # Sprawa C-391/95.


Wyrok Trybunału z dnia 21 maja 1980 r. # Bernard Denilauler przeciwko SNC Couchet Frères. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Oberlandesgericht Frankfurt am Main - Niemcy. # Sprawa 125/79.


title: Wyrok Sądu (pierwsza izba) z dnia 15 lipca 2011 r. # Zino Davidoff SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GOOD LIFE - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy GOOD LIFE - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Obowiązek staranności - Artykuł 74 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]. # Sprawa T-108/08.

text:
      Sprawa T‑108/08
      Zino Davidoff SA
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GOOD LIFE – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy GOOD LIFE – Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego – Obowiązek staranności – Artykuł 74 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]
      Streszczenie wyroku
      Wspólnotowy znak towarowy – Procedura – Badanie stanu faktycznego z urzędu – Obowiązek staranności – Rzeczywiste używanie
            wcześniejszego znaku towarowego
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 74 ust. 1)
      Artykuł 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego jest wyrazem obowiązku staranności, zgodnie
         z którym właściwa instytucja powinna zbadać starannie i bezstronnie wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne danego
         przypadku.

      Podobnie w ramach oceny, czy został przedstawiony wystarczający dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego,
         do Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i jego izb odwoławczych należy staranne i bezstronne
         zbadanie wszystkich środków dowodowych dostarczonych przez strony sporu.

      (por. pkt 19, 20)
WYROK SĄDU (pierwsza izba)
      z dnia 15 lipca 2011 r.(*)

      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GOOD LIFE – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy GOOD LIFE – Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego – Obowiązek staranności – Artykuł 74 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]
      W sprawie T‑108/08
      Zino Davidoff SA, z siedzibą we Fryburgu (Szwajcaria), reprezentowana przez adwokatów H. Kunza-Hallsteina oraz R. Kunza-Hallsteina,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez R. Pethkego oraz J. Laportę Insę, działających w charakterze pełnomocników,

      strona pozwana,
      w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest
      I. Kleinakis kai SIA OE, z siedzibą w Atenach (Grecja), reprezentowana przez adwokat K. Siotou,

      mającej za przedmiot skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 listopada 2007 r. (sprawa R 298/2007‑2) dotyczącą
         postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy I. Kleinakis kai SIA OE a Zino Davidoff SA,

      SĄD (pierwsza izba),
      w składzie: J. Azizi (sprawozdawca), prezes, E. Cremona i S. Frimodt Nielsen, sędziowie,
      sekretarz: S. Spyropoulos, administrator,
      po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 27 lutego 2008 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną przez OHIM w sekretariacie Sądu w dniu 10 czerwca 2008 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedzią interwenienta na skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 30 maja 2008 r.,
      po zapoznaniu się z repliką złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 12 listopada 2008 r.,
      po zapoznaniu się z dupliką złożoną przez OHIM w sekretariacie Sądu w dniu 15 stycznia 2009 r.,
      po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 2 marca 2011 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
       Okoliczności powstania sporu
      1        W dniu 14 czerwca 2000 r. skarżąca, Zino Davidoff SA, dokonała w Urzędzie Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki
         towarowe i wzory) (OHIM) zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia
         1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1), ze zmianami [zastąpionego rozporządzeniem Rady
         (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)].

      2        Znakiem towarowym, którego dotyczyło zgłoszenie, jest oznaczenie słowne GOOD LIFE.

      3        Towary, dla których wystąpiono o rejestrację, należą do klasy 3 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej
         klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

      4        Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego zostało opublikowane w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 27/2001 z dnia 26 marca 2001 r.

      5        W dniu 15 czerwca 2001 r. interwenient, I. Kleinakis kai SIA OE, wniósł, na podstawie art. 42 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie
         art. 41 rozporządzenia nr 207/2009), sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego, podnosząc prawdopodobieństwo
         wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia
         nr 207/2009].

      6        Podstawą sprzeciwu był wcześniejszy znak towarowy GOOD LIFE, zarejestrowany w Grecji pod numerem 102703 i oznaczający towary
         należące do klas 3 i 5, odpowiadające następującemu opisowi: „Produkty perfumeryjne, kosmetyki, czyli wyroby perfumeryjne
         i do odświeżania powietrza”.

      7        W dniu 3 czerwca 2005 r. skarżąca zażądała dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego w Grecji.

      8        W dniu 3 października 2005 r. w celu dowiedzenia rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego w Grecji interwenient
         przedstawił następujące dokumenty:

      –        złożony przez skarżącą wniosek o unieważnienie prawa do wcześniejszego znaku towarowego ze względu na nieużywanie wymienionego
         znaku oraz decyzję nr 2910/2002 greckiej komisji administracyjnej do spraw znaków towarowych z dnia 8 kwietnia 2002 r. (zwaną
         dalej „decyzją grecką”) oddalającą ten wniosek o unieważnienie;

      –        dziesięć faktur datowanych między dniem 17 maja 2000 r. a dniem 27 września 2005 r.;
      –        17 fotokopii zdjęć ukazujących wewnątrz i z zewnątrz detaliczne punkty sprzedaży będące według twierdzeń interwenienta jego
         klientami;

      –        zeskanowane zdjęcia trzech towarów opatrzonych znakiem towarowym GOOD LIFE.
      9        W dniu 20 grudnia 2006 r. Wydział Sprzeciwów oddalił sprzeciw w całości. Jego zdaniem rzeczywiste używanie wcześniejszego
         znaku towarowego nie zostało wykazane. Dokumenty, na których oparto decyzję grecką, nie zostały ani wyszczególnione, ani przedstawione.
         Co więcej, tylko dwa z dokumentów przedstawionych jako dowód rzeczywistego używania dotyczyły odnośnego okresu, a wolumen
         sprzedaży nie jest wystarczający dla stwierdzenia, że wspomniany znak towarowy był rzeczywiście używany.

      10      W dniu 16 lutego 2007 r. interwenient wniósł do OHIM na podstawie art. 57–62 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 58–64 rozporządzenia
         nr 207/2009) odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów.

      11      Decyzją z dnia 30 listopada 2007 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Druga Izba Odwoławcza OHIM uwzględniła odwołanie, uchylając
         decyzję Wydziału Sprzeciwów i przekazując mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Izby Odwoławczej decyzja grecka, która
         stwierdza, że wcześniejszy znak towarowy był rzeczywiście używany w Grecji, ma „istotne znaczenie w niniejszej sprawie” (pkt 19
         i 20 zaskarżonej decyzji). Ponadto na dowód rzeczywistego używania zostały dostarczone dwie faktury i fotokopia zdjęcia punktu
         sprzedaży. Faktury z dnia 17 maja 2000 r. i z dnia 8 stycznia 2001 r. świadczyły odpowiednio o sprzedaży 19 287 i 782 artykułów
         opatrzonych wcześniejszym znakiem towarowym (pkt 22 zaskarżonej decyzji). Mimo że dowody nie są liczne, wystarczają one zdaniem
         Izby Odwoławczej do wykazania rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego w Grecji (pkt 24 zaskarżonej decyzji).
         Nawet jeśli żaden z dowodów nie może samodzielnie wystarczyć do celów dowiedzenia rzeczywistego używania wspomnianego znaku
         towarowego, przedstawione przez interwenienta dowody łącznie, przy uwzględnieniu w szczególności istotności decyzji greckiej,
         wystarczają do stwierdzenia, że wcześniejszy znak towarowy był rzeczywiście używany w rozumieniu art. 43 ust. 3 rozporządzenia
         nr 40/94 (obecnie art. 42 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009) dla towarów, dla których został zarejestrowany (pkt 26 zaskarżonej
         decyzji).

       Żądania stron
      12      Skarżąca wnosi do Sądu o:

      –        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
      –        obciążenie OHIM lub interwenienta kosztami postępowania.
      13      OHIM wnosi do Sądu o:

      –        stwierdzenie, że zarzuty drugi i czwarty są niedopuszczalne;
      –        oddalenie skargi w pozostałym zakresie;
      –        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
      14      Interwenient wnosi do Sądu o:

      –        oddalenie skargi;
      –        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
       Co do prawa
      15      Skarżąca podnosi pięć zarzutów na poparcie swojej skargi, mianowicie: po pierwsze, zarzut dotyczący naruszenia zasady legalności
         poprzez uwzględnienie decyzji greckiej; po drugie, zarzut dotyczący naruszenia art. 43 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie
         art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009) i błędnego ustalenia faktycznego; po trzecie, zarzut dotyczący naruszenia zasady 22
         ust. 2 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady nr 40/94 (Dz.U.
         L 303, s. 1); po czwarte, zarzut dotyczący naruszenia art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 76 ust. 1 rozporządzenia
         nr 207/2009) oraz błędnego ustalenia faktycznego; i po piąte, zarzut dotyczący naruszenia art. 73 zdanie drugie rozporządzenia
         nr 40/94 (obecnie art. 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009).

      16      W zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła, że wcześniejszy znak towarowy był rzeczywiście używany, opierając się na
         decyzji greckiej oraz na fakturach z dnia 17 maja 2000 r. i z dnia 8 stycznia 2001 r.

      17      Skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza naruszyła w ten sposób zasadę legalności, art. 43 ust. 2 i art. 73 i 74 rozporządzenia
         nr 40/94 oraz zasadę 22 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 2868/95.

      18      OHIM i interwenient twierdzą, że Izba Odwoławcza poprawnie stwierdziła, że wcześniejszy znak towarowy był rzeczywiście używany.
         Przedstawione dowody są jej zdaniem wystarczające do stwierdzenia rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego w Grecji
         w odnośnym okresie. Faktura z dnia 17 maja 2000 r. dotyczy 19 287 artykułów, a faktura z dnia 8 stycznia 2001 r. – 782. Jednakże
         w duplice OHIM przyznaje, że faktury te zostały błędnie przetłumaczone, a zatem i mylnie zinterpretowane przez Izbę Odwoławczą,
         i że wskazują one na liczbę sprzedanych artykułów niższą od pierwotnie stwierdzonej przez Wydział Sprzeciwów i przyjętej przez
         Izbę Odwoławczą. Według OHIM faktury te nie mają jednak zbyt dużego znaczenia w całościowej ocenie dowodów rzeczywistego używania,
         wśród których głównym dowodem jest decyzja grecka, gdyż to ona doprowadziła Izbę Odwoławczą do uznania, że wcześniejszy znak
         towarowy był rzeczywiście używany.

      19      Artykuł 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 przewiduje, że „[OHIM] bada stan faktyczny z urzędu; jednakże w postępowaniu odnoszącym
         się do względnych podstaw odmowy rejestracji [OHIM] ogranicza się w tym badaniu do stanu faktycznego, dowodów i argumentów
         przedstawionych przez strony oraz poszukiwanego zadośćuczynienia”. Przepis ten jest wyrazem obowiązku staranności, zgodnie
         z którym właściwa instytucja powinna zbadać starannie i bezstronnie wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne danego
         przypadku (zob. podobnie wyroki Trybunału: z dnia 21 listopada 1991 r. w sprawie C‑269/90 Technische Universität München,
         Rec. s. I‑5469, pkt 14; z dnia 6 listopada 2008 r. w sprawie C‑405/07 P Niderlandy przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑8301, pkt 56;
         wyrok Sądu z dnia 18 września 1995 r. w sprawie T‑167/94 Nölle przeciwko Radzie i Komisji, Rec. s. II‑2589, pkt 73; postanowienie
         Sądu z dnia 14 grudnia 2005 r. w sprawie T‑369/03 Arizona Chemical i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑5839, pkt 85).

      20      Podobnie w ramach oceny, czy został przedstawiony wystarczający dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego,
         do OHIM i jego izb odwoławczych należy staranne i bezstronne zbadanie wszystkich środków dowodowych dostarczonych przez strony
         sporu.

      21      W niniejszym przypadku Izba Odwoławcza oparła zaskarżoną decyzję na decyzji greckiej z uzasadnieniem, że decyzja ta ma „znaczenie
         w niniejszej sprawie”, oraz na fakturach z dnia 17 maja 2000 r. i z dnia 8 stycznia 2001 r. Izba Odwoławcza uznała, że chociaż
         żaden z tych dowodów nie może samodzielnie wystarczyć do celów dowiedzenia rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego,
         łącznie dowody są wystarczające do tego celu (pkt 26 zaskarżonej decyzji).

      22      W tym względzie w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że w zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza ogranicza się do stwierdzenia,
         że w jej „opinii […] decyzja [grecka] ma bowiem istotne znaczenie w niniejszej sprawie”, przyznając jednak, że wspomniana
         decyzja nie zawiera żadnych wskazówek co do charakteru dowodów przedstawionych podczas postępowania administracyjnego poprzedzającego
         wydanie tej decyzji.

      23      Tymczasem w przypadku gdy OHIM, łącznie ze swoimi izbami odwoławczymi, postanawia oprzeć się na decyzji krajowej jako na środku
         dowodowym, do czego co do zasady jest uprawniony [zob. podobnie wyroki Sądu: z dnia 16 lutego 2000 r. w sprawie T‑122/99 Procter
         & Gamble przeciwko OHMI (Kształt mydła), Rec. s. II‑265, pkt 61; z dnia 19 września 2001 r. w sprawie T‑337/99 Henkel przeciwko
         OHIM (Okrągła czerwono‑biała tabletka), Rec. s. II‑2597, pkt 58], musi zgodnie z zasadami określonymi w pkt 19 i 20 powyżej
         zbadać z całą wymaganą starannością i w sumienny sposób, czy ten środek dowodowy jest w stanie wykazać rzeczywiste używanie
         wcześniejszego znaku towarowego.

      24      W niniejszym przypadku staranne badanie decyzji greckiej ujawniło, że odnosi się ona w sposób lakoniczny do dokumentów przedstawionych
         i argumentów wysuniętych przez strony w toku postępowania, które zakończyło się wydaniem tej decyzji. Ponadto dokumenty te
         nie zostały dołączone do akt sprawy przed OHIM, a zatem Izba Odwoławcza nimi nie dysponowała. Dowody przedstawione przez interwenienta
         w toku postępowania przed OHIM nie zawierały bowiem żadnego dokumentu z akt postępowania toczącego się przed organem greckim.
         W tych okolicznościach Izba Odwoławcza nie była w stanie prześledzić rozumowania, łącznie z oceną dowodów, ani określić dowodów,
         na których opierała się decyzja grecka stwierdzająca rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego.

      25      Izba Odwoławcza nie mogła zgodzić się ze stwierdzeniem organów greckich jako dowodem rzeczywistego używania wcześniejszego
         znaku towarowego, nie badając dokładniej, czy decyzja grecka opierała się na przekonujących środkach dowodach, przy czym takie
         środki dowodowe powinny były zostać dostarczone przez interwenienta. Z tego względu Izba Odwoławcza naruszyła art. 74 ust. 1
         rozporządzenia nr 40/94 i obowiązek staranności poprzez uznanie – pomimo braku tych środków dowodowych – mocy dowodowej decyzji
         greckiej dla celów dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego.

      26      W drugiej kolejności należy zbadać, czy Izba Odwoławcza mogła jednak zgodnie z prawem stwierdzić istnienie dowodu rzeczywistego
         używania wcześniejszego znaku towarowego, opierając się w szczególności na fakturach z dnia 17 maja 2000 r. i z dnia 8 stycznia
         2001 r. Tymczasem w tym względzie należy stwierdzić, że ze względu na błędne tłumaczenie i interpretację Izba Odwoławcza niesłusznie
         wywnioskowała, że poświadczają one sprzedaż odpowiednio 19 287 i 782 artykułów. Jak bowiem zauważyła skarżąca i jak przyznał
         OHIM w toku postępowania, kolumna przetłumaczona jako wskazująca „ilość” odnosi się w rzeczywistości do „ceny jednostkowej”
         w drachmach greckich. Jak stwierdził OHIM, Izba Odwoławcza oparła się zatem w zaskarżonej decyzji na błędnych danych liczbowych
         ze względu na brak staranności w tłumaczeniu.

      27      Otóż z poprawnego tłumaczenia faktury z dnia 17 maja 2000 r. wynika, że zamiast 19 287 zafakturowanych olejków eterycznych,
         kremów i mydeł perfumowanych zostało sprzedanych tylko 30 olejków eterycznych, jeden krem i dziewięć mydeł, czyli łącznie
         40 produktów. Jeśli chodzi o fakturę z dnia 8 stycznia 2001 r., z poprawnego tłumaczenia wynika, że sprzedane zostało tylko
         45 mydeł. Natomiast, jak stwierdził OHIM w toku postępowania, 1500 saszetek perfumowanych wymienionych w tej fakturze nie
         jest opatrzonych wcześniejszym znakiem towarowym i nie może zatem stanowić dowodu jego używania. Zatem liczba sprzedanych
         towarów jest znacznie niższa od stwierdzonej przez Izbę Odwoławczą w zaskarżonej decyzji. Z tego względu Izba Odwoławcza popełniła
         istotny błąd w ocenie faktur z dnia 17 maja 2000 r. i z dnia 8 stycznia 2001 r.

      28      Przy uwzględnieniu, że decyzja grecka wykazuje tylko ograniczoną moc dowodową, poprawna analiza danych z faktur była decydująca
         dla oceny rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego. Tymczasem, jako że ocena tych dwóch faktur opierała się
         na błędnym tłumaczeniu, wynika z tego, że zaskarżona decyzja w całości obarczona jest błędem w ocenie okoliczności faktycznych
         wynikającym z braku staranności. W rezultacie w toku postępowania administracyjnego, które zakończyło się wydaniem zaskarżonej
         decyzji, Izba Odwoławcza naruszyła art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 i obowiązek staranności poprzez niedokonanie starannego
         i bezstronnego zbadania wszystkich istotnych okoliczności danego przypadku. Tymczasem nie jest wykluczone, że gdyby wspomniane
         środki dowodowe zostały poprawnie zbadane, mogłoby to w razie potrzeby sprawić, że Izba Odwoławcza dokonałaby innej oceny
         w odniesieniu do dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego.

      29      Zatem to uchybienie proceduralne powoduje nieważność zaskarżonej decyzji. Zarzut dotyczący naruszenia art. 74 rozporządzenia
         nr 40/94 należy uwzględnić.

      30      Z tego względu należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji bez konieczności badania pozostałych zarzutów.

       W przedmiocie kosztów
      31      Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona
         przegrywająca sprawę. Ponieważ OHIM przegrał sprawę, należy obciążyć go kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez
         skarżącą zgodnie z jej żądaniem

      32      Zgodnie z art. 87 § 4 akapit trzeci regulaminu postępowania interwenient pokrywa własne koszty.

      Z powyższych względów
      SĄD (pierwsza izba)
      orzeka, co następuje:
      1)      Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe
            i wzory) (OHIM) z dnia 30 listopada 2007 r. (sprawa R 298/2007‑2).
      2)      OHIM pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Zino Davidoff SA.
      3)      I. Kleinakis kai SIA OE pokrywa swe własne koszty.

               Azizi

                Cremona

                Frimodt Nielsen

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 15 lipca 2011 r.
      Podpisy
      *Język postępowania: angielski.


Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 maja 1978 r. # Lucienne De Roubaix, z domu De Leye przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Urzędnik - Awans. # Sprawa 25/77.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (izba odwołań) z dnia 24 kwietnia 2009 r. # Carlos Sanchez Ferriz i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2005 r. - Niewpisanie na listę urzędników awansowanych - Wartość procentowa - Artykuły 6 i 10 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Interes w podniesieniu zar. # Sprawa T-492/07 P.

text:
      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (izba ds. odwołań)
      z dnia 24 kwietnia 2009 r.
      Sprawa T‑492/07 P
      Carlos Sanchez Ferriz i in.
      przeciwko
      Komisji Wspólnot Europejskich
      Odwołanie – Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Postępowanie w sprawie awansu za 2005 r. – Niewpisanie na listę urzędników awansowanych – Mnożniki odniesienia – Artykuły 6 i 10 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego – Interes w podniesieniu zarzutu
      Przedmiot: Odwołanie od postanowienia Sądu do Spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 17 października 2007 r. w sprawie
         F‑115/06 Sanchez Ferriz i in. przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego postanowienia.

      Orzeczenie: Odwołanie zostaje oddalone. Carlos Sanchez Ferriz oraz dziewięciu innych urzędników Komisji, których nazwiska znajdują się
         w załączniku do wyroku, pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję w ramach niniejszej instancji.

      Streszczenie
      1.      Urzędnicy – Skarga – Interes prawny – Skarga na odmowę awansu
      (regulamin pracowniczy, art. 90, 91)
      2.      Urzędnicy – Skarga – Akt niekorzystny – Pojęcie – Decyzja ustanawiająca listę awansowanych urzędników – Dorozumiane decyzje
            o nieawansowaniu innych urzędników niż skarżący – Wykluczenie
      (regulamin pracowniczy, art. 90, 91)
      1.      Aby urzędnik mógł wykazać swój interes w stwierdzeniu nieważności dorozumianej decyzji o nieawansowaniu go w ramach spornego
         postępowania w sprawie awansu z tego względu, że nie przestrzegano rzekomo obowiązującego odsetka awansów w danej grupie zaszeregowania,
         powinien on wykazać, że zważywszy na swoją sytuację osobistą, a w szczególności całkowitą liczbę zgromadzonych punktów awansu,
         nie jest wykluczone, że osiągnąłby próg awansu, gdyby zastosowano przywołany odsetek awansów.

      (zob. pkt 34)
      Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑436/04 Sanchez Ferriz przeciwko Komisji, 22 listopada 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑2‑277,
         II‑A‑2‑1439, pkt 33–37, 39; sprawa T‑415/04 Tebaldi i in. przeciwko Komisji, 26 kwietnia 2007 r., dotychczas nieopublikowana
         w Zbiorze, pkt 29–32

      2.      Nawet jeśli decyzja organu powołującego ustanawiającą listę awansowanych urzędników w ramach danego postępowania w sprawie
         awansu nie wyczerpuje swoich skutków na koniec tego postępowania, ponieważ w kolejnych postępowaniach w sprawie awansu urzędnik
         może być zmuszony konkurować z określoną liczbą urzędników, którzy mogli już być awansowani w ramach omawianego postępowania,
         gdyby organ powołujący zastosował wyższy odsetek awansów, to niemniej jednak dorozumianych decyzji o nieawansowaniu tych innych
         urzędników w ramach omawianego postępowania w sprawie awansu nie można uważać za akty niekorzystne dla wspomnianego urzędnika.

      (zob. pkt 38)
      Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑311/04 Buendía Sierra przeciwko Komisji, 19 października 2006 r., Zb.Orz. s. II‑4137,
         pkt 349


Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 8 lutego 2013 r. # Elke Piotrowski przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Słowny znak towarowy MEDIGYM - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009. # Sprawa T-33/12.