Wyrok Sądu pierwszej instancji (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 30 stycznia 2002 r. # max.mobil Telekommunikation Service GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Uzasadnienie. # Sprawa T-54/99.


Wyrok Trybunału z dnia 20 września 2001 r. # Procter & Gamble Company przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory). # Odwołanie - Dopuszczalność - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94. # Sprawa C-383/99 P.


Wyrok Trybunału z dnia 15 października 2002 r. # Limburgse Vinyl Maatschappij NV (LVM) (C-238/99 P), DSM NV i DSM Kunststoffen BV (C-244/99 P), Montedison SpA (C-245/99 P), Elf Atochem SA (C-247/99 P), Degussa AG (C-250/99 P), Enichem SpA (C-251/99 P), Wacker-Chemie GmbH i Hoechst AG (C-252/99 P) i Imperial Chemical Industries plc (ICI) (C-254/99 P) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Odwołanie - Konkurencja - Grzywny. # Sprawy połączone C-238/99 P, C-244/99 P, C-245/99 P, C-247/99 P, C-250/99 P do C-252/99 P oraz C-254/99 P.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 maja 2005 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej. # Pomoc państwa - Obowiązek windykacji - Całkowita niemożność wykonania - Brak # Sprawa C-415/03.

text:
      Sprawa C‑415/03
      Komisja Wspólnot Europejskich
      przeciwko
      Republice Greckiej
      Pomoc państwa – Obowiązek odzyskania – Całkowita niemożliwość wykonania – Brak
      Opinia rzecznika generalnego L. A. Geelhoeda przedstawiona w dniu 1 lutego 2005 r.  I‑0000
      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 maja 2005 r.  I‑0000
      Streszczenie wyroku
      1.     Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Niespełnienie obowiązku odzyskania przyznanej pomocy
            – Środki obrony – Całkowita niemożliwość wykonania – Kryteria oceny – Trudności w wykonaniu – Obowiązek współpracy Komisji
            i państw członkowskich w celu znalezienia rozwiązania zgodnego z traktatem
      (art. 10 WE i  88 ust. 2 WE)
      2.     Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieprzestrzeganie decyzji Komisji w sprawie pomocy
            państwa – Środki obrony – Podanie w wątpliwość zgodności decyzji z prawem – Niedopuszczalność
      3.     Pomoc przyznawana przez państwa – Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność pomocy ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej zwrot
            – Uprawnienie Komisji do pozostawienia władzom krajowym zadania dokładnego obliczenia kwot podlegających zwrotowi
      1.     Jedynym zarzutem, jaki państwo członkowskie może przytoczyć na swoją obronę wobec skargi Komisji o stwierdzenie jego uchybienia
         na podstawie art. 88 ust. 2 WE, jest zarzut oparty na całkowitej niemożliwości prawidłowego wykonania decyzji nakazującej
         odzyskanie spornej pomocy.

      Przesłanka całkowitej niemożliwości wykonania nie jest spełniona w przypadku decyzji Komisji w sprawie pomocy państwa, gdy
         pozwany rząd ogranicza się do poinformowania Komisji o trudnościach natury prawnej, politycznej lub praktycznej w wykonaniu
         decyzji, nie podejmując względem przedsiębiorstw, których to dotyczy, rzeczywistych kroków zmierzających do odzyskania pomocy
         i nie przedstawiając Komisji alternatywnych sposobów wykonania decyzji, które mogłyby pomóc przezwyciężyć te przeszkody. Gdy
         wykonanie tego typu decyzji napotyka pewne trudności natury wewnętrznej, Komisja i państwo członkowskie powinny – na podstawie
         w szczególności art. 10 WE, nakładającego na państwa członkowskie i instytucje Wspólnoty wzajemne obowiązki lojalnej współpracy
         – współpracować w dobrej wierze i w pełnym poszanowaniu postanowień traktatu, w celu pokonania trudności, zwłaszcza tych dotyczących
         pomocy państwa.

      (por. pkt 35, 42, 43)
      2.     W ramach skargi, mającej za przedmiot stwierdzenie uchybienia w wykonaniu decyzji z zakresu pomocy państwa, która to decyzja
         nie została zaskarżona przed Trybunałem przez państwo członkowskie, nie jest ono uprawnione do podważania zgodności z prawem
         takiego aktu.

      (por. pkt 38)
      3.     Żaden przepis prawa wspólnotowego nie wymaga od Komisji, aby przy nakazywaniu uzyskania zwrotu pomocy uznanej za niezgodną
         ze wspólnym rynkiem określała dokładną kwotę podlegającą zwrotowi. Wystarczy, by decyzja Komisji zawierała wskazówki pozwalające
         adresatowi na samodzielne, bez nadmiernych trudności, ustalenie tej kwoty. Komisja zatem może skutecznie ograniczyć się do
         stwierdzenia obowiązku uzyskania zwrotu danej pomocy i pozostawić władzom krajowym troskę o dokładne obliczenie kwot podlegających
         zwrotowi. Co więcej, ponieważ rozstrzygnięcie decyzji w dziedzinie pomocy państwa jest nierozerwalnie związane z jej uzasadnieniem,
         tak że w razie potrzeby powinna być ona interpretowana z uwzględnieniem powodów jej wydania, kwoty podlegające zwrotowi na
         podstawie decyzji Komisji wynikają z całościowej lektury jej uzasadnienia.

      (por. pkt 39–41)
WYROK TRYBUNAŁU (druga izba)
      z dnia 12 maja 2005 r.(*)

      Pomoc państwa – Obowiązek odzyskania – Całkowita niemożliwość wykonania – Brak
      W sprawie C‑415/03
      mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 88 ust. 2 WE, uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego,
         wniesioną w dniu 25 września 2003 r.,

      Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez D. Triantafyllou i J. Buendíę Sierrę, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń
         w Luksemburgu,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Republice Greckiej, reprezentowanej przez A. Samoni‑Rantou oraz przez P. Mylonopoulosa, F. Spathopoulosa i P. Anestisa, działających w charakterze
         pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      strona pozwana,
      TRYBUNAŁ (druga izba),
      w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), R. Schintgen, G. Arestis i J. Klučka, sędziowie,
      rzecznik generalny: L. A. Geelhoed,
      sekretarz: M. Ferreira, główny administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 8 grudnia 2004 r.,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 1 lutego 2005 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1       Komisja Wspólnot Europejskich wnosi w skardze o stwierdzenie przez Trybunał, że nie podejmując w nakazanym terminie wszystkich
         niezbędnych kroków w celu uzyskania zwrotu pomocy uznanej za bezprawną i niezgodną ze wspólnym rynkiem, z wyjątkiem pomocy
         dotyczącej składek na rzecz krajowej instytucji zabezpieczenia społecznego (zwanej dalej „IKA”), zgodnie z art. 3 decyzji
         Komisji 2003/372/WE z dnia 11 grudnia 2002 r. w sprawie pomocy przyznanej Olympic Airways przez Grecję (Dz.U. 2003, L 132,
         str. 1), a w każdym razie nie informując o krokach podjętych na podstawie art. 4 tej decyzji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom,
         które na niej ciążą na mocy art. 3 i 4 tej decyzji, jak również traktatu WE.

       Okoliczności powstania sporu
      2       W 1996 r. Komisja wszczęła w stosunku do Republiki Greckiej postępowanie na podstawie art. 93 ust. 2 traktatu WE (obecnie
         art. 88 ust. 2 WE), zakończone wydaniem decyzji Komisji 1999/332/WE z dnia 14 sierpnia 1998 r. w sprawie pomocy przyznanej
         spółce Olympic Airways przez Grecję (Dz.U. 1999, L 128, str. 1, zwanej dalej „decyzją zatwierdzającą”), która to decyzja dotyczy
         gwarancji, redukcji i konwersji na kapitał zadłużenia zatwierdzonego w 1994 r., a nadto innych gwarancji oraz dokapitalizowania
         w łącznej kwocie 40,8 mld GRD, które miało nastąpić w trzech transzach w wysokości odpowiednio 19, 14 i 7,8 mld GRD. Przyznaniu
         tej pomocy towarzyszył program restrukturyzacji na okres od 1998 r. do 2002 r., poprawiony i poddany szczególnym warunkom.

      3       W następstwie kolejnych skarg do Komisji dotyczących przyznania pomocy Olympic Airways, decyzją z dnia 6 marca 2002 r. Komisja
         wszczęła postępowanie na podstawie art. 88 ust. 2 WE, uzasadniając to tym, że nie wdrożono programu restrukturyzacji spółki
         oraz że nie dopełniono niektórych warunków zawartych w decyzji zatwierdzającej. Decyzja ta zobowiązywała Republikę Grecką
         do udzielenia Komisji informacji na podstawie art. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego
         szczegółowe zasady stosowania art. 88 traktatu WE (Dz.U. L 83 str. 1).

      4       W dniu 9 sierpnia 2002 r. Komisja wystosowała do Republiki Greckiej nowy nakaz udzielenia informacji wnioskowanych wcześniej,
         domagając się w szczególności przedłożenia bilansów i wskazania kwot dotyczących zapłaty państwu kosztów operacyjnych. Odpowiedzi
         udzielone przez władze greckie zostały przez Komisję uznane za niewystarczające.

      5       W dniu 11 grudnia 2002 r. Komisja wydała decyzję 2003/372, opartą przede wszystkim na ustaleniu, że nie osiągnięto większości
         celów programu restrukturyzacji Olympic Airways, warunki, którymi była obwarowana decyzja zatwierdzająca, nie zostały dopełnione,
         a sposób jej wykonania wskazuje na nadużycia. Decyzja stwierdza nadto przypadki nowej pomocy operacyjnej, polegającej w szczególności
         na tolerowaniu przez państwo greckie niepłacenia lub odraczania terminów płatności składek na ubezpieczenie społeczne za okres
         od października do grudnia 2001 r., podatku od wartości dodanej (zwanego dalej „VAT”) od paliw i części zamiennych, czynszu
         należnego portom lotniczym za okres od 1998 r. do 2001 r., opłat lotniskowych za okres od 1998 r. do 2001 r. oraz opłaty pobieranej
         od pasażerów przy wylocie z Grecji, zwanej „spatosimo”.

      6       Sentencja decyzji 2003/372 brzmi następująco:
      „Artykuł 1
      Pomoc na restrukturyzację przyznana przez Grecję Olympic Airways w postaci:
      a)      gwarancji kredytowych udzielonych przedsiębiorstwu do dnia 7 października 1994 r. na podstawie art. 6 greckiej ustawy nr 96/75
         z dnia 26 czerwca 1975 r.;

      b)      nowych gwarancji kredytowych do wysokości 378 mln USD, dotyczących kredytów zaciągniętych przed dniem 31 marca 2001 r. na
         zakup nowych samolotów oraz na inwestycje niezbędne w związku z przeniesieniem Olympic Airways do nowego portu lotniczego
         Spata;

      c)      redukcji zadłużenia [Olympic Airways] w wysokości 427 mld GRD;
      d)      konwersji długu przedsiębiorstwa na kapitał na kwotę 64 mld GRD;
      e)      dokapitalizowania w wysokości 54 mld GRD, zrealizowanego do kwoty 40,8 mld GRD w trzech transzach wynoszących odpowiednio
         19, 14 i 7,8 mld GRD w 1995, 1998 i 1999 r.,

      uznaje się za niezgodną ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu wobec niedopełnienia następujących warunków
         przyznania pomocy początkowej:

      a)      wdrożenia skutecznego programu restrukturyzacji w celu osiągnięcia przez przedsiębiorstwo długotrwałej zdolności do prowadzenia
         działalności gospodarczej;

      b)      przestrzegania 24 szczegółowych zobowiązań towarzyszących zatwierdzeniu pomocy i
      c)      regularnego monitorowania wdrażania pomocy na restrukturyzację.
      Artykuł 2
      Przyznana przez Grecję pomoc państwa w postaci tolerowania długotrwałego niepłacenia składek na ubezpieczenie społeczne, podatku
         VAT od paliw i części zamiennych należnego od Olympic Aviation, czynszu na rzecz różnych portów lotniczych, opłat lotniskowych
         na rzecz portu lotniczego Spata i innych portów lotniczych oraz opłaty zwanej »spatosimo« jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.

      Artykuł 3
      1.      Grecja podejmie konieczne kroki w celu odzyskania od beneficjenta pomocy wymienionej w art. 1, w wysokości 14 mld GRD (41 mln
         EUR), która jest niezgodna z traktatem, jak również pomocy wymienionej w art. 2, przyznanej mu bezprawnie.

      2.      Windykacja pomocy nastąpi bez zwłoki, zgodnie z procedurami przewidzianymi w przepisach krajowych, o ile pozwalają one na
         natychmiastowe i skuteczne wykonanie decyzji. Kwoty, który muszą zostać odzyskane, będą obejmować odsetki należne od dnia
         przyznania pomocy do dnia jej rzeczywistego zwrotu. Odsetki będą naliczane według stopy referencyjnej stosowanej dla obliczania
         ekwiwalentu dotacji netto dla pomocy regionalnej.

      Artykuł 4
      W terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia niniejszej decyzji Grecja poinformuje Komisję o krokach podjętych na podstawie
         tej decyzji.

      […]” [tłumaczenie nieoficjalne].
      7       W dniu 11 lutego 2003 r. rząd grecki poinformował Komisję, że ustalenie, czy Olympic Airways miało nieegzekwowane zadłużenie
         wobec państwa oraz czy było traktowane w sposób uprzywilejowany, powierzył niezależnemu ekspertowi. Na podstawie tak uzyskanych
         informacji rząd grecki oświadczył, że nie wykona art. 3 i 4 decyzji 2003/372.

      8       W dniu 6 marca 2003 r. Komisja oznajmiła rządowi greckiemu, że jest zobowiązany do zastosowania się do decyzji 2003/372. W dniu
         12 maja 2003 r. Komisja skierowała do niego pismo z dodatkowymi wyjaśnieniami dotyczącymi ilościowego określenia nowej pomocy
         oraz wnioskiem o udzielenie szczegółowych informacji w przedmiocie realizacji zwrotu 41 mln EUR stanowiących drugą transzę
         operacji dokapitalizowania oraz przedstawienie dowodów spłaty przez Olympic Airways zadłużenia, o którym mowa w art. 2 decyzji.

      9       Władze greckie udzieliły odpowiedzi pismem z dnia 26 czerwca 2003 r. Odnośnie do zwrotu kwoty 41 mln EUR wskazały, po pierwsze,
         że zamierzają podjąć decyzję w przedmiocie odzyskania tej pomocy do końca sierpnia 2003 r., a po drugie, że trwa „analiza”
         skutków prawnych decyzji 2003/372 oraz trybu postępowania Komisji przy jej wydawaniu. Władze te podniosły również, że Olympic
         Airways właśnie jest w trakcie spłacania zadłużenia w kwocie 2,46 mln EUR z tytułu czynszu należnego greckim portom lotniczym.

      10     Co się tyczy zadłużenia na łączną kwotę 27,4 mln EUR względem IKA, władze greckie powołały się na ugodę zawartą pomiędzy Olympic
         Airways a tą instytucją, jak również wpłatę na rzecz IKA kwoty 5,28 mln EUR, tak iż – ich zdaniem – nie można mówić o „tolerowaniu
         zadłużenia” na korzyść Olympic Airways.

      11     Natomiast co do zadłużenia na kwotę 33,9 mln EUR z tytułu opłat lotniskowych na rzecz portu lotniczego Spata, władze greckie
         uznały, że z uwagi na sposób zarządzania tym portem nie mają one w tej kwestii kompetencji. Niemniej stwierdziły one fakt
         dokonania wpłaty kwoty 4,83 milionów euro na podstawie zawartej w tym przedmiocie ugody, przedstawiając dowód zapłaty tej
         kwoty przez Olympic Airways. Ugoda ta przewidywała ponadto spłatę zadłużenia w dwunastu kwartalnych ratach. Władze te wskazały
         również, że całość zadłużenia zostanie uregulowana w kwietniu 2005 r.

      12     W przedmiocie zadłużenia na kwotę 61 mln EUR dotyczącego opłaty „spatosimo” władze greckie podniosły, że zgodnie z zawartymi
         w tej mierze ugodami dokonana została wpłata w wysokości 22,8 mln EUR. Przedstawiły one potwierdzenia na tę kwotę, a także
         potwierdzenia dotyczące innych płatności. W zakresie zadłużenia na kwotę 28,9 mln EUR względem ministerstw i instytucji publicznych
         władze greckie podniosły brak dokładnego określenia zobowiązań do zwrotu w związku nieposiadaniem konkretnych danych dotyczących
         biletów lotniczych wydanych pracownikom tych ministerstw.

      13     Komisja uznała wyjaśnienia rządu greckiego za niewystarczające, wobec czego wniosła niniejszą skargę.
       W przedmiocie skargi
       Argumentacja stron
      14     W odniesieniu do drugiej transzy operacji dokapitalizowania w wysokości 41 mln EUR, zatwierdzonej w 1998 r., Komisja podnosi,
         że władze greckie nie odzyskały tej kwoty od Olympic Airways.

      15     Komisja twierdzi, że władze greckie nie podnosiły całkowitej niemożliwości wykonania decyzji 2003/372. Jej zdaniem ograniczyły
         się one do podjęcia kroków zmierzających do wydania nakazu zapłaty oraz doręczenia go spółce, jak również oświadczenia, że
         wobec tych czynności został wniesiony sprzeciw z wnioskiem o zawieszenie wykonania, co oznacza, że zwrot nie nastąpił.

      16     Komisja stwierdza, że pomimo wydania decyzji 2003/372 podjęte działania umożliwiły, bez żadnego świadczenia wzajemnego, przeniesienie
         oprócz pracowników Olympic Airways także najbardziej dochodowych i wolnych od długów aktywów na rzecz nowej spółki pod nazwą
         „Olympic Airlines” w taki sposób, że nie jest możliwe zaspokojenie długów dawnej spółki z majątku nowej spółki. Spółka ta,
         na którą nie przeniesiono pasywów Olympic Airways, znalazła się zatem pod szczególną ochroną względem jej wierzycieli.

      17     Zdaniem Komisji, poprzez to przeniesienie władze greckie uniemożliwiły odzyskanie pomocy, ponieważ Olympic Airways zachowuje
         głównie pasywa, natomiast nie dysponuje aktywami pozwalającymi na uregulowanie długów.

      18     W przedmiocie należnych opłat lotniskowych Komisja podnosi, że przewidziany dla nich kalendarz spłaty stanowi kolejną ulgę
         finansową, a jednocześnie odroczenie wykonania decyzji, na które nie wyrażono zgody. Dodaje, że kalendarz ten również nie
         był przestrzegany. Pierwsza wpłata została, jej zdaniem, dokonana z pięciomiesięcznym opóźnieniem i obejmowała jedynie część
         przewidywanej kwoty. Ponadto kwota wpłacona w czerwcu 2003 r. nie odpowiadała czterem ratom kwartalnym rozpisanym do kwietnia
         2003 r.

      19     Zdaniem Komisji, nie uzyskała ona żadnej informacji dotyczącej uiszczenia VAT od paliw i części zamiennych.
      20     Komisja utrzymuje, że przyznanie, w celu uregulowania opłaty „spatosimo”, ulg rozciągających się na cztery kolejne lata, przysparza
         Olympic Airways nowej korzyści finansowej oraz wykracza poza granice i terminy wykonania zakreślone w decyzji 2003/372.

      21     Komisja podkreśla, że poza nielicznymi wyjątkami dotyczącymi niektórych kwot, większa część pomocy podlegającej zwrotowi pozostaje
         w posiadaniu spółki będącej jej beneficjentem. Z drugiej strony ewentualne problemy prawne, na przykład dotyczące ujęcia zadłużenia
         w odpowiednim budżecie czy wymogów wynikających z przepisów w sprawie przychodów państwa, nie uzasadniają całkowitej niemożliwości
         wykonania decyzji 2003/372.

      22     Wreszcie Komisja odrzuca argumentację dotyczącą tolerancji, którą miałby wykazać prywatny inwestor wobec uporczywego braku
         płatności spornych kwot. Stosując to kryterium, a także uwzględniając liczne przypadki przyznania pomocy od dziesięciu lat,
         w decyzji 2003/372 słusznie uznano, że prywatny wierzyciel nie tolerowałby podobnej uporczywości w niepłaceniu tych długów.

      23     Rząd grecki zauważa na wstępie, że argumenty przytoczone przez Komisję, a dotyczące przeniesienia oprócz pracowników najbardziej
         dochodowych aktywów dawnej spółki Olympic Airways na rzecz nowej spółki Olympic Airlines, są niedopuszczalne w ramach niniejszego
         postępowania, jako że tej operacji dotyczy postępowanie w sprawie kontroli wszczęte przez Komisję w dniu 16 marca 2004 r.

      24     Odnośnie do zadłużenia Olympic Airways wobec państwa na kwotę 41 mln EUR rząd grecki uważa, że zastosował się do art. 3 decyzji
         2003/372. Twierdzi, że właściwe służby podatkowe wydały na jej podstawie akt ustalający wysokość zadłużenia zwiększonego o odsetki.
         Akt ten – jego zdaniem – stanowi tytuł egzekucyjny niezbędny do ściągnięcia należnej sumy, a zatem władze greckie zastosowały
         się do wymogów decyzji, wdrażając wszelkie środki istniejące w krajowym porządku prawnym w celu ściągnięcia tej kwoty.

      25     Co do pozostałych interwencji finansowych rząd grecki podnosi, że decyzja 2003/372 nie wskazuje dokładnie, czy wymienione
         w niej sumy stanowią ostateczne kwoty pomocy państwa podlegające zwrotowi, a w odniesieniu do świadczeń lub ulg decyzja ta
         również nie zawiera dokładnego i jasnego określenia spornych kwot.

      26     Rząd grecki podnosi, że odzyskanie kwot uznanych przez Komisję za pomoc państwa na rzecz Olympic Airways powinno odbywać się
         na podstawie krajowych przepisów regulujących tryb ściągania przychodów publicznych. Zgodnie z tymi przepisami ściągnięcie
         wierzytelności państwowych od jednostek i przedsiębiorstw może nastąpić wyłącznie po wcześniejszym precyzyjnym ustaleniu kwot
         należności.

      27     Rząd ten podnosi, że w art. 2 decyzji 2003/372 nie wskazano wysokości kwot odpowiadających nowej pomocy państwa przyznanej
         Olympic Airways, którą to pomoc przedstawiono jako niezgodną ze wspólnym rynkiem. Co do szczegółów tych kwot, wspomniano o nich
         wyłącznie w uzasadnieniu decyzji, w sposób niejasny i niepełny, bez dokładnego określenia, czy sumy te stanowią ostateczne
         kwoty pomocy państwa podlegające zwrotowi

      28     W każdym razie, zdaniem rządu greckiego, rozmaite kwoty figurujące w bilansie Olympic Airways jako jej długi i ciężary nie
         wchodzą w zakres pojęcia pomocy. Stąd ustalenie wysokości pomocy państwa w przypadku należności przeterminowanych i nieściągniętych
         wymaga określenia konkretnej wysokości korzyści wynikającej z ewentualnego tolerowania braku płatności.

      29     Zdaniem tego rządu, kwoty czynszu należnego greckim portom lotniczym są przedmiotem postępowania ustalającego ze strony służb
         podatkowych, aby można było rozpocząć postępowania w sprawie odzyskania pomocy. Kwota VAT od paliw i części zamiennych, wraz
         z ustawowymi karami i powiększeniami, powinna zostać zapłacona przy rozliczeniu tego podatku za 2003 r.

      30     Co się tyczy opłat należnych portowi lotniczemu Spata, rząd grecki utrzymuje, że nie ma uprawnień do tego, by nakazać Olympic
         Airways zwrot spornej kwoty. Port lotniczy Spata jest spółką prawa prywatnego i, mimo iż państwo kontroluje w nim 55% kapitału,
         działa w ramach prawnych określonych w dokumentach spółki oraz w ramach porozumienia o rozwoju tego portu. Zgodnie z nimi
         jedynie kierownictwo spółki jest odpowiedzialne za decyzje dotyczące regulowania należnych opłat oraz zawieranie ugód dotyczących
         spłaty tych należności.

      31     W przedmiocie opłaty zwanej „spatosimo” rząd grecki wskazuje na pewną liczbę wpłat oraz ugodę dotyczącą spłaty zadłużenia.

       Ocena Trybunału
      32     Co się tyczy zobowiązania określonego w art. 3 ust. decyzji 2003/372, dotyczącego odzyskania od beneficjenta pomocy kwoty
         41 mln EUR, biorąc pod uwagę zastrzeżenia Republiki Greckiej co do dopuszczalności argumentów Komisji, zgodnie z którymi przeniesienie
         oprócz pracowników najbardziej dochodowych aktywów dawnej spółki Olympic Airways na rzecz nowej spółki Olympic Airlines utrudniło
         odzyskanie przyznanej pomocy, należy podkreślić, jak słusznie zauważył rzecznik generalny w pkt 27 i 28 opinii, że fakt, iż
         co do takiej operacji toczy się odrębne postępowanie w przedmiocie stwierdzenia, czy stanowi ona pomoc państwa, nie ma znaczenia
         przy ustalaniu, czy operacja taka stanowi przeszkodę przy odzyskiwaniu pomocy udzielonej wcześniej. W ramach niniejszej skargi
         chodzi jedynie o określenie, czy to przeniesienie stwarza przeszkody w wykonaniu omawianej decyzji.

      33     W tym względzie należy stwierdzić, że jak wynika z informacji przedstawionych przez Komisję, niekwestionowanych przez rząd
         grecki, sporne przeniesienie polegało na przekazaniu wszystkich aktywów spółki Olympic Airways, wolnych od wszelkich długów,
         nowej spółce Olympic Airlines. Należy dodać, że operacja ta została przeprowadzona w sposób uniemożliwiający, na podstawie
         prawa krajowego, zaspokojenie długów dawnej Olympic Airways z majątku nowej spółki Olympic Airlines.

      34     W tych okolicznościach operacja ta stworzyła przeszkody w skutecznym wykonaniu decyzji Komisji 2003/372 i w ściągnięciu kwot
         pomocy, poprzez którą państwo greckie wspierało działalność gospodarczą tej spółki. Tym samym poważnie zagrożony został cel
         tej decyzji, którym jest przywrócenie niezakłóconej konkurencji w sektorze lotnictwa cywilnego.

      35     Dodać należy, że działania podjęte przez władze greckie, to jest decyzja o przystąpieniu do ściągania zadłużenia w kwocie
         41 mln EUR od Olympic Airways, nie wywołały żadnego skutku w postaci rzeczywistego zwrotu tej kwoty przez spółkę. Ponadto
         rząd grecki nie dostarczył żadnego wyjaśnienia w celu wykazania ewentualnego istnienia całkowitej niemożliwości przystąpienia
         do ściągnięcia tego zadłużenia. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem jedynym zarzutem, jaki państwo członkowskie może przytoczyć
         na swoją obronę wobec skargi Komisji o stwierdzenie jego uchybienia na podstawie art. 88 ust. 2 WE, jest zarzut oparty na
         całkowitej niemożliwości prawidłowego wykonania decyzji nakazującej odzyskanie pomocy (zob. w szczególności wyroki: z dnia
         29 stycznia 1998 r. w sprawie C‑280/95 Komisja przeciwko Włochom, Rec. str. I‑259, pkt 13 oraz z dnia 3 lipca 2001 r. w sprawie
         C‑378/98 Komisja przeciwko Belgii, Rec. str. I‑5107, pkt 30).

      36     W tych okolicznościach należy stwierdzić, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniu do odzyskania kwoty określonej w art. 3
         ust. 1 decyzji 2003/372.

      37     Jeśli chodzi o zobowiązanie do odzyskania innych kwot pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem, o których mowa w art. 2
         decyzji 2003/372, należy przede wszystkim podkreślić, że różne rodzaje kwestionowanych świadczeń finansowych oraz ich charakterystyka
         zostały przedstawione w pkt 206–208 powyższej decyzji. Chodzi tu w szczególności o opłaty lotniskowe, zobowiązania finansowe
         z tytułu VAT, zobowiązania umowne dotyczące czynszu należnego portom lotniczym, jak również opłaty, w których przypadku brak
         płatności lub odraczanie terminów płatności było tolerowane przez władze greckie.

      38     Odnośnie do argumentacji Republiki Greckiej dotyczącej braku korzyści finansowej wskutek tolerancji, jaką inwestor prywatny
         miałby wykazać wobec uporczywości w niepłaceniu pewnych kwot, należy stwierdzić, że argumentacja taka oznacza podważenie zgodności
         decyzji 2003/372 z prawem. W ramach niniejszej skargi, mającej za przedmiot stwierdzenie uchybienia w wykonaniu decyzji z zakresu
         pomocy państwa, która to decyzja nie została zaskarżona przed Trybunałem przez państwo członkowskie, nie jest ono uprawnione
         do podważania zgodności z prawem takiego aktu (zob. w szczególności wyroki: z dnia 27 czerwca 2000 r. w sprawie C‑404/97 Komisja
         przeciwko Portugalii, Rec. str. I‑4897, pkt 34 oraz z dnia 22 marca 2001 r. w sprawie C‑269/99 Komisja przeciwko Francji,
         Rec. str. I‑2537, pkt 18). W konsekwencji uznanie w decyzji 2003/372 długotrwałego niepłacenia różnego rodzaju zadłużenia
         Olympic Airways za pomoc państwa nie może zostać zakwestionowane w ramach niniejszego postępowania.

      39     Odnosząc się do argumentacji Republiki Greckiej, według której decyzja 2003/372 jest niewykonalna w zakresie różnego rodzaju
         świadczeń finansowych, o których mowa w jej art. 2, z uwagi na brak dokładnego wskazania kwot podlegających zwrotowi, należy
         przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału żaden przepis prawa wspólnotowego nie wymaga od Komisji, aby przy nakazywaniu
         uzyskania zwrotu pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem określała dokładną kwotę podlegającą zwrotowi. Wystarczy,
         by decyzja Komisji zawierała wskazówki pozwalające adresatowi na samodzielne, bez nadmiernych trudności, ustalenie tej kwoty
         (zob. w szczególności wyrok z dnia 12 października 2000 r. w sprawie C‑480/97 Komisja przeciwko Portugalii, Rec. str. I‑8717,
         pkt 25).

      40     Komisja zatem mogła skutecznie ograniczyć się do stwierdzenia obowiązku uzyskania zwrotu danej pomocy i pozostawić władzom
         krajowym troskę o dokładne obliczenie kwot podlegających zwrotowi.

      41     Należy dodać, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału, według którego rozstrzygnięcie decyzji w dziedzinie pomocy państwa jest
         nierozerwalnie związane z jej uzasadnieniem, tak że w razie potrzeby powinna być ona interpretowana z uwzględnieniem powodów
         jej wydania (zob. w szczególności wyrok z dnia 15 maja 1997 r. w sprawie C‑355/95 P TWD przeciwko Komisji, Rec. str. I‑2549,
         pkt 21), kwoty podlegające zwrotowi na podstawie decyzji 2003/372 wynikają z art. 2 decyzji w związku z pkt 206–208 jej uzasadnienia.

      42     Co się tyczy argumentacji Republiki Greckiej, według której wykonanie decyzji 2003/372 napotykało pewne trudności natury wewnętrznej,
         należy zauważyć, że w takiej sytuacji, na podstawie w szczególności art. 10 WE, nakładającego na państwa członkowskie i instytucje
         Wspólnoty wzajemne obowiązki lojalnej współpracy, Komisja i państwo członkowskie powinny w dobrej wierze współpracować w celu
         pokonania trudności w pełnym przestrzeganiu postanowień traktatu, zwłaszcza dotyczących pomocy państwa (zob. wyroki: z dnia
         4 kwietnia 1995 r. w sprawie C‑348/93 Komisja przeciwko Włochom, Rec. str. I‑673, pkt 17 i ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko
         Francji, pkt 24). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.

      43     Dodać należy, że Republika Grecka nie powołała się też na całkowitą niemożliwość starannego wykonania zobowiązań, które na
         niej ciążą na mocy art. 2 i 3 decyzji 2003/372. Z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że przesłanka całkowitej niemożliwości
         wykonania nie jest spełniona, gdy pozwany rząd ogranicza się do poinformowania Komisji o trudnościach natury prawnej, politycznej
         lub praktycznej w wykonaniu decyzji, nie podejmując względem przedsiębiorstw, których to dotyczy, rzeczywistych kroków zmierzających
         do odzyskania pomocy i nie przedstawiając Komisji alternatywnych sposobów wykonania decyzji, które mogłyby pomóc przezwyciężyć
         te przeszkody (zob. w szczególności wyroki: z dnia 2 lutego 1989 r. w sprawie 94/87 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. str. 175,
         pkt 10 i z dnia 2 lipca 2002 r. w sprawie C‑499/99 Komisja przeciwko Hiszpanii, Rec. str. I‑6031, pkt 25).

      44     Ponadto z informacji Republiki Greckiej dotyczących wysiłku włożonego przez władze krajowe w odzyskanie pomocy, o której mowa
         w art. 2 i 3 ust. 1 decyzji 2003/372, wynika, że władze te ograniczyły się do pewnych kroków proceduralnych i administracyjnych,
         częściowych porozumień w sprawie spłaty zadłużenia, a także potrącenia wierzytelności. Działania te, które zresztą są bądź
         spóźnione, bądź niepełne, bądź pozbawione mocy wiążącej i które w każdym razie nie doprowadziły do rzeczywistego ściągnięcia
         kwot należnych od Olympic Airways, nie mogą zostać uznane za wypełnienie zobowiązań państwa członkowskiego w zakresie odzyskania
         pomocy państwa.

      45     Z powyższych rozważań wynika, że skargę Komisji należy uznać za zasadną.
      46     W związku z tym należy orzec, że nie podejmując w nakazanym terminie wszystkich niezbędnych kroków w celu uzyskania zwrotu
         pomocy uznanej za bezprawną i niezgodną ze wspólnym rynkiem, z wyjątkiem pomocy dotyczącej składek na rzecz IKA, zgodnie z art. 3
         decyzji 2003/372, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tegoż art. 3.

       W przedmiocie kosztów
      47     Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ
         Komisja wniosła o obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania, a Republika Grecka przegrała sprawę, należy obciążyć
         ją kosztami postępowania.

      Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:
      1)      Nie podejmując w nakazanym terminie wszystkich niezbędnych kroków w celu uzyskania zwrotu pomocy uznanej za bezprawną i niezgodną
            ze wspólnym rynkiem, z wyjątkiem pomocy dotyczącej składek na rzecz krajowej instytucji zabezpieczenia społecznego, zgodnie
            z art. 3 decyzji Komisji 2003/372/WE z dnia 11 grudnia 2002 r. w sprawie pomocy przyznanej Olympic Airways przez Grecję, Republika
            Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tegoż art. 3.
      2)      Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.
      Podpisy
      * Język postępowania: grecki.


Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 26 listopada 1998 r. # Oscar Bronner GmbH & Co. KG przeciwko Mediaprint Zeitungs- und Zeitschriftenverlag GmbH & Co. KG, Mediaprint Zeitungsvertriebsgesellschaft mbH & Co. KG i Mediaprint Anzeigengesellschaft mbH & Co. KG. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Oberlandesgericht Wien - Austria. # Nadużycie pozycji dominującej. # Sprawa C-7/97.


title: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 25 lutego 2016 r.#G.E. Security BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden.#Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 – Wspólna taryfa celna – Nomenklatura scalona – Klasyfikacja towarów – Pozycje 8517, 8521, 8531 i 8543 – Towar pod nazwą „videomultiplexer”.#Sprawa C-143/15.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (dziesiąta izba)
      z dnia 25 lutego 2016 r. (
            *1
         )
      „Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 — Wspólna taryfa celna — Nomenklatura scalona — Klasyfikacja towarów — Pozycje 8517, 8521, 8531 i 8543 — Towar pod nazwą „videomultiplexer””
      W sprawie C‑143/15
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (sąd najwyższy Niderlandów) postanowieniem z dnia 13 marca 2015 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 26 marca 2015 r., w postępowaniu:

         G. E. Security BV

      przeciwko

         Staatssecretaris van Financiën,

      TRYBUNAŁ (dziesiąta izba),
      w składzie: F. Biltgen (sprawozdawca), prezes izby, A. Borg Barthet i E. Levits, sędziowie,
      rzecznik generalny: M. Szpunar,
      sekretarz: A. Calot Escobar,
      uwzględniając pisemny etap postępowania,
      rozważywszy uwagi przedstawione:

               —

               w imieniu G. E. Security BV przez C. Bouwmeestera oraz M. van de Leur, belastingadviseurs,

               —

               w imieniu rządu niderlandzkiego przez M. Bulterman oraz M. Gijzen, działające w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu Komisji Europejskiej przez A. Caeirosa oraz R. Troostersa, działających w charakterze pełnomocników,

         podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący

         Wyrok

               1

               Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni pozycji taryfowych 8517, 8521, 8531 i 8543 Nomenklatury scalonej (zwanej dalej „CN”), zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie Nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 256, s. 1), zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. (Dz.U. L 286, s. 1) (zwanym dalej „rozporządzeniem nr 2658/87”).

               2

               Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy G. E. Security BV (zwaną dalej „G. E. Security”) a Staatssecretaris van Financiën (sekretarzem stanu ds. finansów) w przedmiocie klasyfikacji taryfowej według CN towaru pod nazwą „videomultiplexer”.

         Ramy prawne

         Prawo międzynarodowe

               3

               Przekształcona w Światową Organizację Celną Rada Współpracy Celnej (WCO) została powołana na podstawie międzynarodowej konwencji w sprawie jej ustanowienia, sporządzonej w Brukseli w dniu 15 grudnia 1950 r. Zharmonizowany system oznaczania i kodowania towarów (zwany dalej „HS”) został opracowany przez WCO i wprowadzony w życie na mocy Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, sporządzonej w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983 r. i zatwierdzonej, wraz z protokołem zmian do niej z dnia 24 czerwca 1986 r., w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej decyzją Rady 87/369/EWG z dnia 7 kwietnia 1987 r. (Dz.U. L 198, s. 1). Zgodnie ze wzmianką końcową konwencja ta została sporządzona w językach angielskim i francuskim, przy czym oba teksty są jednakowo autentyczne.

               4

               Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej konwencji każda z umawiających się stron, w tym Unia Europejska, zobowiązuje się do tego, że jej taryfa celna i nomenklatury statystyczne będą zgodne z HS, że będzie stosowała wszystkie pozycje i podpozycje HS bez dodatków lub modyfikacji wraz z ich odpowiednimi kodami cyfrowymi oraz że będzie przestrzegała kolejności cyfrowych tego systemu. Każda z umawiających się stron zobowiązuje się również do stosowania ogólnych reguł interpretacji HS, a także wszystkich uwag dotyczących sekcji, działów i podpozycji HS, oraz do tego, że nie będzie modyfikowała ich zakresu.

               5

               Nota wyjaśniająca do HS dotycząca uwagi 4 do sekcji XVI HS, która ma brzmienie identyczne jak uwaga 4 do sekcji XVI CN, wskazuje, że wyrażenie „przeznaczone do wspólnego pełnienia ściśle określonej funkcji” obejmuje wyłącznie maszyny i połączenia maszyn zasadniczo do wykonania funkcji ściśle określonej dla jednostki funkcjonalnej jako całości, a więc wyklucza maszyny lub urządzenia spełniające funkcje pomocnicze, które nie biorą udziału w funkcji tej całości.

               6

               Nota wyjaśniająca do HS dotycząca uwagi 4 do sekcji XVI, zatytułowana „Jednostki funkcjonalne”, jest skonstruowana następująco:
               „Uwaga ta ma zastosowanie wówczas, gdy maszyna (włączając [w tym] połączenie maszyn) składa się z oddzielnych elementów składowych, które są przeznaczone do wspólnego pełnienia ściśle określonej funkcji objętej jedną z pozycji działu 84. lub, częściej, działu 85. Całość w takim razie należy klasyfikować do pozycji odpowiedniej dla tej funkcji, bez względu na to, czy poszczególne elementy składowe (dla wygody lub z innych powodów) pozostają oddzielne, czy połączone są ze sobą przewodami rurowymi (doprowadzającymi powietrze, sprężony gaz, olej itp.) poprzez urządzenia stosowane do przenoszenia napędu, przewodami elektrycznymi lub innymi urządzeniami.
               Do celów tej uwagi wyrażenie przeznaczone do wspólnego pełnienia ściśle określonej funkcji obejmuje wyłącznie maszyny i połączenia maszyn zasadniczo do wykonania funkcji ściśle określonej dla jednostki funkcjonalnej jako całości, a więc wyklucza maszyny lub urządzenia spełniające funkcje pomocnicze, które nie biorą udziału w funkcji tej całości.
               Przykładami jednostek funkcjonalnych tego typu w rozumieniu uwagi 4. do niniejszej sekcji są:
               […]

                        (13)

                        Alarmy przeciwkradzieżowe zawierające np. lampowy promiennik podczerwieni, fotokomórkę i dzwonek (pozycja 8531).

                  Należy zauważyć, że części składowe niespełniające warunków uwagi 4. do sekcji XVI objęte są swoimi własnymi, odpowiednimi pozycjami. Stosuje się to na przykład do zamkniętych systemów nadzoru wideo, składających się z kombinacji różnej ilości kamer telewizyjnych i monitorów wideo połączonych kablami koncentrycznymi ze sterownikiem, przełącznikami, łącznicami akustycznymi lub odbiornikami akustycznymi i ewentualnie maszynami do automatycznego przetwarzania danych (do zapamiętywania danych) i/lub rejestratorami wideo (do nagrywania obrazów)”.

               7

               Nota wyjaśniająca HS dotycząca pozycji 8521 przewiduje:
               „A. – Aparaty rejestrujące oraz połączone aparaty rejestrujące i odtwarzające
               Są to takie aparaty, które po podłączeniu do kamery telewizyjnej lub odbiornika telewizyjnego nagrywają na nośniku impulsy elektryczne (sygnały analogowe) lub sygnały analogowe przekształcone w cyfrowy kod (lub ich kombinację), które odpowiadają obrazom i dźwiękom rejestrowanym przez kamerę telewizyjną lub odbieranym przez odbiornik telewizyjny. Zazwyczaj obrazy i dźwięki rejestrowane są na tym samym nośniku. Metoda zapisu może być za pomocą środków magnetycznych lub optycznych, a zapisywanym nośnikiem są zwykle taśmy lub dyski.
               Pozycja ta obejmuje również aparaty, które zapisują, zazwyczaj na dysku magnetycznym, cyfrowy kod reprezentujący obrazy wideo i dźwięk poprzez przekazanie cyfrowego kodu z maszyny do automatycznego przetwarzania danych (np. cyfrowe rejestratory wideo).
               Podczas zapisu magnetycznego na taśmie obrazy i dźwięk zapisywane są na różnych ścieżkach taśmy, podczas gdy w zapisie magnetycznym na dysku obrazy i dźwięk zapisywane są jako wzory lub punkty magnetyczne na spiralnych ścieżkach na powierzchni dysku.
               Podczas zapisu optycznego dane cyfrowe przedstawiające obrazy i dźwięk są kodowane przez laser na dysku.
               Aparaty do nagrywania wideo, które otrzymują sygnały z odbiornika telewizyjnego, zawierają także tuner, który umożliwia selekcję pożądanego sygnału (lub kanału) z pasma częstotliwości sygnałów wysyłanych przez telewizyjną stację nadawczą.
               Jeżeli [jest] stosowany do odtwarzania, aparat przekształca nagranie w sygnały wideo. Sygnały te przekazywane są albo do stacji nadawczej, albo do odbiornika telewizyjnego.
               […]”.

               8

               Nota wyjaśniająca HS dotycząca pozycji 8531 przewiduje:
               „Z wyłączeniem pozycji 85.12 lub 85.30 niniejsza pozycja obejmuje wszystkie urządzenia elektryczne używane do celów sygnalizacyjnych, bez względu na to, czy są to urządzenia akustyczne (dzwonki, brzęczyki, buczki itp.), czy też wskaźniki wizualne (lampki, klapki, oświetlone cyfry itp.) oraz niezależnie od tego, czy są uruchamiane ręcznie (np. dzwonki przy drzwiach), czy też automatycznie (np. alarmy przeciwwłamaniowe).
               […]
               Niniejsza pozycja obejmuje między innymi:
               […]

                        E)

                        Alarmy przeciwwłamaniowe. Urządzenia te składają się z dwóch podzespołów: wykrywającego i sygnalizującego (dzwonek, brzęczyk, wskaźnik wizualny itp.), wyzwalającego się automatycznie podczas działania zespołu wykrywającego. Alarmy przeciwwłamaniowe są uruchamiane różnymi sposobami, np.:

                                 1)

                                 Za pomocą styków elektrycznych zwieranych po stąpnięciu na pewną część podłogi, otwarciu drzwi, zerwaniu lub dotknięciu cienkich drutów itp.

                                 2)

                                 Na zasadzie zmiany pojemności. Stosuje się je często w sejfach, które pełnią rolę jednej płyty kondensatora; każdy zbliżający się obiekt zmienia jego pojemność, co zakłóca stan obwodu elektrycznego i włącza sygnał alarmowy.

                                 3)

                                 Urządzenia fotoelektryczne. Na ogniwie fotoelektrycznym ogniskuje się promieniowanie (często promieniowanie podczerwone); przerwanie strumienia zmienia prąd w ogniwie fotoelektrycznym, włączając alarm.

                  […]”.

               9

               Nota wyjaśniająca HS do pozycji 8543 ma następujące brzmienie:
               „Niniejsza pozycja obejmuje wszystkie urządzenia i aparaty elektryczne nie uwzględnione w żadnej innej pozycji niniejszego działu ani nie objęte dokładniej pozycją w żadnym innym dziale nomenklatury, ani nie wyłączone uwagą do sekcji XVI lub do niniejszego działu. Głównymi towarami elektrycznymi objętymi bardziej szczegółowo innymi działami są maszyny elektryczne objęte działem 84. oraz pewne przyrządy i aparaty objęte działem 90.
               Elektryczne urządzenia i aparaty objęte niniejszą pozycją muszą spełniać indywidualne funkcje. Zastrzeżenia wstępne w notach wyjaśniających do pozycji 84.79 dotyczące maszyn i aparatów wykonujących indywidualną funkcję stosuje się również, z uwzględnieniem odpowiednich różnic, do urządzeń i maszyn objętych niniejszą pozycją.
               Większość urządzeń objętych niniejszą pozycją stanowią zespoły wyrobów elektrycznych lub części (lamp elektronicznych, transformatorów, kondensatorów, cewek indukcyjnych, rezystorów itp.) działające wyłącznie elektrycznie. Jednakże niniejsza pozycja obejmuje również wyroby elektryczne z urządzeniami mechanicznymi, pod warunkiem że urządzenia te spełniają wyłącznie funkcje pomocnicze względem elektrycznych funkcji maszyny lub urządzenia.
               […]”.

         Prawo Unii

      Rozporządzenie nr 2658/87

               10

               Klasyfikacja celna towarów przywożonych do Unii jest uregulowana w CN, której tytuły i podtytuły opierają się na HS.

               11

               Artykuł 2 rozporządzenia nr 2658/87 ma następujące brzmienie:
               „Komisja ustanawia zintegrowaną taryfę Wspólnot Europejskich, zwaną dalej »Taric«, która spełnia wymogi Wspólnej taryfy celnej, statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego, polityki handlowej, rolnej i innych polityk wspólnotowych dotyczących przywozu lub wywozu towarów.
               Taryfa ta opiera się na Nomenklaturze scalonej i obejmuje:
               […]

                        d)

                        stawki celne i inne opłaty przywozowe i wywozowe, włączając [w tym] zwolnienia celne i preferencyjne stawki celne dla konkretnych towarów w przywozie lub wywozie;

                  […]”.

               12

               Zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 2658/87 Komisja Europejska przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję CN, wraz ze stawkami celnymi, jako wynik środków przyjętych przez Radę Unii Europejskiej lub przez Komisję. Rozporządzenie to stosuje się od dnia 1 stycznia następnego roku kalendarzowego.

               13

               W części pierwszej tytuł I sekcja A CN zawiera ogólne reguły interpretacji tej nomenklatury, które mają takie samo brzmienie jak ogólne reguły interpretacji HS. Sekcja ta stanowi:
               „Klasyfikacja towarów w [CN] podlega następującym regułom:

                        1.

                        Tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów […].

                  […]”.

               14

               Część druga CN, zatytułowana „Tabela stawek celnych”, obejmuje sekcję XVI, zatytułowaną „Maszyny i urządzenia mechaniczne; sprzęt elektryczny; ich części; urządzenia do rejestracji i odtwarzania dźwięku, urządzenia telewizyjne do rejestracji i odtwarzania obrazu i dźwięku oraz części i wyposażenie dodatkowe do tych artykułów”.

               15

               Uwaga 2 do sekcji XVI CN brzmi następująco:
               „Z uwzględnieniem treści uwagi 1 do niniejszej sekcji, uwagi 1 do działu 84 i uwagi 1 do działu 85 części maszyn (niebędące częściami artykułów objętych pozycją 8484, 8544, 8545, 8546 lub 8547) należy klasyfikować zgodnie z następującymi zasadami:

                        a)

                        części będące towarami objętymi dowolną pozycją w dziale 84 lub 85 (z wyłączeniem pozycji 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8487, 8503, 8522, 8529, 8538 i 8548) należy we wszystkich przypadkach klasyfikować do tych pozycji;

                        b)

                        pozostałe części, jeśli nadają się do stosowania wyłącznie lub głównie do określonego rodzaju maszyny lub do pewnej liczby maszyn objętych tą samą pozycją (włączając [w tym] maszyny objęte pozycją 8479 lub 8543), należy klasyfikować wraz z tymi maszynami lub odpowiednio do pozycji 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8503, 8522, 8529 lub 8538. Jednakże części, które w jednakowym stopniu nadają się do wykorzystania zarówno z towarami objętymi pozycją 8517, [jak] i od 8525 do 8528, należy klasyfikować do pozycji 8517;

                        c)

                        wszystkie pozostałe części należy klasyfikować odpowiednio do pozycji 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8503, 8522, 8529 lub 8538, lub, w przypadku braku takiej możliwości, do pozycji 8487 lub 8548”.

               16

               Uwaga 3 do sekcji XVI CN stanowi:
               „Jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, zespoły maszyn, które składają się z dwóch lub więcej maszyn połączonych w jedną całość, oraz inne maszyny zaprojektowane do wykonywania dwóch lub więcej funkcji wzajemnie się uzupełniających lub funkcji alternatywnych należy klasyfikować tak, jakby składały tylko z tej części składowej lub jako będące wyłącznie tą maszyną, która wykonuje funkcję podstawową”.

               17

               Uwaga 4 do owej sekcji stanowi:
               „Jeżeli maszyna (włączając kombinację [również kombinacja] maszyn) składa się z poszczególnych elementów (oddzielnych lub połączonych ze sobą orurowaniem, układami przeniesienia napędu, przewodami elektrycznymi lub innymi urządzeniami) przeznaczonych do wspólnego pełnienia ściśle określonej funkcji objętej jedną z pozycji działu 84 lub 85, to całość należy klasyfikować do pozycji właściwej dla tej funkcji”.

               18

               Sekcja XVI CN zawiera dział 85, zatytułowany „Maszyny i urządzenia elektryczne oraz ich części; rejestratory i odtwarzacze dźwięku, rejestratory i odtwarzacze obrazu i dźwięku oraz części i akcesoria do tych artykułów”.

               19

               Pozycja 8517, która jest objęta tym działem, ma następujące brzmienie:
               „Aparaty telefoniczne, włączając [w tym] telefony dla sieci komórkowych lub dla innych sieci bezprzewodowych; pozostała aparatura do transmisji lub odbioru głosu, obrazów lub innych danych, włączając aparaturę [w tym aparatura] do komunikacji w sieci bezprzewodowej (takiej jak lokalna lub rozległa sieć komputerowa), inna niż aparatura nadawcza i odbiorcza objęta pozycją 8443, 8525, 8527 lub 8528”.

               20

               Pozycja 8521 ma następujące brzmienie:
               „8521 Aparatura do zapisu lub odtwarzania obrazu i dźwięku, nawet [również] z wbudowanym urządzeniem do odbioru sygnałów wizyjnych i dźwiękowych (tunerem wideo):
               8521 10 – Stosująca taśmy magnetyczne:
               8521 10 20 – – O szerokości taśmy nieprzekraczającej 1,3 cm i pozwalające na odtwarzanie lub zapis przy prędkości taśmy nieprzekraczającej 50 mm/s
               8521 10 95 – – Pozostałe
               8521 90 00 – Pozostałe”.

               21

               Pozycja 8531 ma następujące brzmienie:
               „8531 Aparatura do sygnalizacji dźwiękowej lub wzrokowej (na przykład dzwonki, syreny, tablice sygnalizacyjne, urządzenia alarmowe przeciwwłamaniowe lub przeciwpożarowe), elektryczna, inna niż ta objęta pozycją 8512 lub 8530:
               8531 10 – Aparatura przeciwwłamaniowa, przeciwpożarowa oraz inna temu podobna:
               8531 10 30 – – W rodzaju stosowanej w obiektach budowlanych
               8531 10 95 – – Pozostałe
               […]
               8531 90 – Części:
               8531 90 20 – – Aparatury objętej podpozycjami 8531 20 i 8531 80 20
               8531 90 85 – – Pozostałe”.

               22

               Co się tyczy pozycji CN 8543, obejmuje ona elektryczne maszyny i aparaturę posiadające indywidualne funkcje nie wymienione ani nie włączone gdzie indziej w dziale 85.

         Postępowanie główne i pytanie prejudycjalne

               23

               G. E. Security, spółka specjalizująca się w sprzedaży systemów ochrony zaawansowanej technologii, opracowała system ochrony pod nazwą „videomultiplexer”.

               24

               Na swojej stronie internetowej G. E. Security prezentuje „videomultiplexer” jako cyfrowy rejestrator transmisji wideo.

               25

               „Videomultiplexer” jest sprzedawany wyłącznie przedsiębiorstwom wyspecjalizowanym w sprzedaży instalacji zabezpieczających i systemów nadzoru, które świadczą konsumentom usługi pełnego montażu tych instalacji i systemów.

               26

               „Videomultiplexer” jest wykorzystywany w ramach systemu lub instalacji do zabezpieczania lub nadzoru nad budynkami. Konkretniej, stanowi on element zamkniętego systemu nadzoru wideo, do którego podłączone są kamery lub czujniki zewnętrzne, takie jak czujniki ruchu lub przeciwpożarowe.

               27

               „Videomultiplexer” pełni trzy różne funkcje.

               28

               W pierwszej kolejności „videomultiplexer” zapewnia zapis i odtwarzanie obrazu i dźwięku, przy czym może on, z jednej strony, odbierać sygnały z czujników oraz obrazy i dźwięki z kamer, przywracać te dźwięki i odtwarzać te obrazy na monitorach.

               29

               Do tego celu „videomultiplexer” posiada kanały wejścia wideo i audio, do których można podłączyć jednocześnie maksymalnie 16 kamer. Za pomocą „videomultiplexera” podłączone kamery mogą być zdalnie włączane, wyłączane i sterowane. Można także powiększyć i zmniejszyć określone elementy obrazów zarejestrowanych przez te kamery lub zablokować je, tak że rejestracja może zostać ograniczona do określonych dni lub godzin w tygodniu lub do określonych części budynku lub terenu. Można też pominąć ruchy zwierząt domowych znajdujących się w budynku.

               30

               „Videomultiplexer” posiada też wyjścia wideo, do których można podłączyć jeden lub więcej monitorów, na których mogą być odtwarzane obrazy z wielu kamer jednocześnie, oraz wyjście audio do podłączenia do zewnętrznego wzmacniacza lub głośnika. „Videomultiplexer” nie może natomiast odbierać sygnału telewizyjnego.

               31

               Z drugiej strony „videomultiplexer” może przechowywać na twardym dysku rejestrowane obrazy i dźwięki analogowe i cyfrowe z kamer lub sygnały z czujników. Nagrania te są zabezpieczone, aby uniknąć przypadkowego skasowania lub manipulacji. Są one zapisywane w specjalnym formacie i mogą być odtwarzane tylko za pomocą „videomultiplexera” lub specjalnego oprogramowania.

               32

               W drugiej kolejności „videomultiplexer” pełni funkcję alarmu. W tym celu posiada on wbudowany sygnał alarmowy, który można tak ustawić, że gdy wykryte ruchy, dźwięki lub sygnały to uzasadniają, „videomultiplexer” aktywuje urządzenia wysyłające sygnał dźwiękowy lub świetlny bądź wysyła sygnał ostrzegawczy w postaci e-maila do jednego lub kilku podłączonych do systemu użytkowników (jak policja, straż pożarna, właściciel budynku lub firma ochroniarska).

               33

               W trzeciej kolejności „videomultiplexer” zapewnia przekaz i odbiór danych w sieci. W tym celu jest on zaopatrzony w urządzenia pozwalające wysyłać e‑maile do użytkowników systemu i łączyć się z Internetem, z sieciami cyfrowymi lub urządzeniem do automatycznego przetwarzania danych.

               34

               W dniu 14 października 2008 r. G. E. Security skierowała do właściwego inspektora celnego (zwanego dalej „inspektorem”) wniosek o wydanie wiążącej informacji taryfowej dla trzech „videomultiplexerów”. Wniosła ona o ich zaklasyfikowanie do podpozycji CN 8543 70 90 lub podpozycji CN 8531 10 30, dla których obowiązywały stawki celne wynoszące odpowiednio 3,7% i 2,2%.

               35

               Pismem z dnia 27 listopada 2008 r. inspektor zakwalifikował trzy „videomultiplexery” jako „aparaty do zapisu lub odtwarzania obrazu i dźwięku” należące do podpozycji CN 8521 90 00, objęte taryfą celną wynoszącą 13,9%.

               36

               G. E. Security wniosła odwołanie od tej decyzji klasyfikującej, które zostało oddalone przez inspektora. Wniosła ona następnie skargę w przedmiocie tego oddalenia do Rechtbank te Haarlem (sądu w Haarlem), który uznał skargę za zasadną i zaklasyfikował trzy „videomultiplexery” jako alarmy w rodzaju stosowanych w obiektach budowlanych, należące do podpozycji CN 8531 10 30 .

               37

               Inspektor złożył apelację od tego wyroku do Gerechtshof te Amsterdam (sądu apelacyjnego w Amsterdamie).

               38

               Sąd ten orzekł, że wprawdzie „videomultiplexer” w kontekście jego właściwości i cech obiektywnych można uznać za stanowiący część systemu alarmowego w rozumieniu pozycji CN 8531, jednak na podstawie uwagi 2 lit. a) do sekcji XVI CN należy go zaklasyfikować do podpozycji CN 8521 90 00 .

               39

               Od tego wyroku Gerechtshof Amsterdam (sądu apelacyjnego w Amsterdamie) G. E. Security wniosła skargę kasacyjną do sądu odsyłającego.

               40

               W tych okolicznościach Hoge Raad der Nederlanden (sąd najwyższy Niderlandów) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
               „Czy pozycje CN 8517, 8521, 8531 i 8543 należy interpretować w ten sposób, że do jednej z nich klasyfikuje się towar taki jak »videomultiplexer«, który został opracowany, aby stanowił część systemu, który pozwala analizować obrazy i dźwięki z podłączonych do niego kamer i czujników alarmowych oraz w razie potrzeby rejestruje obrazy i dźwięki, przechowuje je, przetwarza i odtwarza na podłączonym monitorze, lub – jeżeli obrazy lub dźwięki to uzasadniają – nadaje sygnał ostrzegawczy w postaci e‑maila wysyłanego do jednego lub kilku użytkowników podłączonych do systemu lub może uruchomić urządzenia nadające sygnały dźwiękowe lub świetlne?”.

         W przedmiocie pytania prejudycjalnego

               41

               Na wstępie należy przypomnieć, że zadanie Trybunału związane ze skierowanym do niego odesłaniem prejudycjalnym w zakresie klasyfikacji taryfowej polega przede wszystkim na wyjaśnieniu sądowi krajowemu kryteriów, których zastosowanie pozwoli mu na prawidłową klasyfikację spornych towarów w ramach CN, a nie na dokonaniu tej klasyfikacji przez Trybunał, tym bardziej że Trybunałowi nie zawsze są znane wszystkie niezbędne w tym celu dane. Zatem sąd krajowy wydaje się w każdym wypadku być w sytuacji bardziej dogodnej do dokonania tej klasyfikacji (zob. wyrok Łukoil Neftohim Burgas, C‑330/13, EU:C:2014:1757, pkt 27).

               42

               Sąd odsyłający będzie więc musiał dokonać klasyfikacji towarów będących przedmiotem postępowania głównego w świetle odpowiedzi udzielonych przez Trybunał na przedłożone mu pytanie.

               43

               W celu udzielenia sądowi odsyłającemu użytecznej odpowiedzi należy przede wszystkim podkreślić, że po pierwsze, jak wynika z pkt 13 niniejszego wyroku, ogólne reguły interpretacji CN stanowią, iż klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, natomiast tytuły sekcji, działów lub poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne.

               44

               Po drugie, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału w interesie pewności prawa i ułatwienia kontroli decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w ich obiektywnych cechach i właściwościach, takich jak określone w pozycjach CN oraz uwagach do sekcji lub działów (zob. wyrok Łukoil Neftohim Burgas, C‑330/13, EU:C:2014:1757, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo).

               45

               Co się tyczy not wyjaśniających do HS, należy dodać, że mimo iż brak im mocy wiążącej, stanowią one ważne środki służące zapewnieniu jednolitego stosowania Wspólnej taryfy celnej oraz jako takie dostarczają pomocnych wskazówek do jej interpretacji (zob. podobnie wyroki: Kloosterboer Services, C‑173/08, EU:C:2009:382, pkt 25; Agroferm, C‑568/11, EU:C:2013:407, pkt 28). To samo dotyczy not wyjaśniających do CN (zob. podobnie wyroki: Develop Dr. Eisbein, C‑35/93, EU:C:1994:252, pkt 21; a także British Sky Broadcasting Group i Pace, C‑288/09 i C‑289/09, EU:C:2011:248, pkt 92).

               46

               Poprzez swoje pytanie sąd odsyłający w istocie dąży do ustalenia, do jakiej pozycji CN, czyli 8517, 8521, 8531 czy 8543, należy zaklasyfikować towar taki jak towar pod nazwą „videomultiplexer” będący przedmiotem postępowania głównego.

               47

               W tym zakresie z samego brzmienia pozycji CN 8517, 8521, 8531 i 8543 i dotyczących ich not wyjaśniających wynika, że decydująca dla zaklasyfikowania danego towaru do jednej z tych pozycji jest jego funkcja.

               48

               Pozycje te opisują bowiem w szczególny sposób funkcje, jakie pełnią towary nimi objęte. Pozycja CN 8517 odnosi się zatem w szczególności do „aparatur[y] do transmisji lub odbioru głosu, obrazów lub innych danych”, w tym aparatury „do komunikacji w sieci bezprzewodowej”. Pozycja CN 8521 obejmuje „aparatur[ę] do zapisu lub odtwarzania obrazu i dźwięku, nawet [również] z wbudowanym urządzeniem do odbioru sygnałów wizyjnych i dźwiękowych”. Pozycja CN 8531 obejmuje „aparatur[ę] do sygnalizacji dźwiękowej lub wzrokowej (na przykład dzwonki, syreny, tablice sygnalizacyjne, urządzenia alarmowe przeciwwłamaniowe lub przeciwpożarowe)”. Co się tyczy pozycji CN 8543, obejmuje ona „elektryczne maszyny i urządzenia wykonujące indywidualną funkcję, nie wymienione ani nie włączone gdzie indziej w dziale [CN 85 ]”.

               49

               W niniejszym wypadku bezsporne jest, że „videomultiplexer” pełni trzy różne funkcje.

               50

               Z opisu dokonanego przez sąd odsyłający i powtórzonego w pkt 28–31 niniejszego wyroku wynika bowiem, że „videomultiplexer” zapewnia zapis lub odtwarzanie obrazu i dźwięku, która odpowiada brzmieniu pozycji CN 8521.

               51

               „Videomultiplexer” pełni też funkcję alarmu, taką jak opisana w pkt 32 niniejszego wyroku, która odpowiada brzmieniu pozycji CN 8531 .

               52

               „Videomultiplexer” pozwala ponadto na przekazywanie i odbiór danych w sieci, czego opis dokonany w pkt 33 niniejszego wyroku odpowiada z kolei brzmieniu pozycji CN 8517 .

               53

               Uwaga 3 do sekcji XVI CN, do której należą pozycje CN 8517, 8521 i 8531, przewiduje, że „maszyny zaprojektowane do wykonywania dwóch lub więcej funkcji wzajemnie się uzupełniających lub funkcji alternatywnych należy klasyfikować tak, jakby składały tylko z tej części składowej lub jako będące wyłącznie tą maszyną, która wykonuje funkcję podstawową”.

               54

               W niniejszym przypadku odpowiednio z pkt 24 i 25 niniejszego wyroku wynika, że po pierwsze, G. E. Security na stronie internetowej przedstawia „videomultiplexer” jako „cyfrowy rejestrator transmisji wideo”, a po drugie, że „videomultiplexer” jest sprzedawany wyłącznie przedsiębiorstwom wyspecjalizowanym w sprzedaży instalacji zabezpieczających i systemów nadzoru.

               55

               Z tych okoliczności oraz z opisu „videomultiplexera” podanego przez sąd odsyłający, tak jak przedstawiony jest on w pkt 24–33 niniejszego wyroku, wynika, że główną funkcją „videomultiplexera”, w kontekście jego obiektywnych cech i właściwości oraz przeznaczenia, jest zapis lub odtwarzanie obrazu i dźwięku w ramach systemu ochrony i nadzoru.

               56

               Jak podnoszą rząd niderlandzki i Komisja, pozostałe funkcje, jakie może pełnić „videomultiplexer”, czyli funkcje alarmowe i sieciowe, stanowią jedynie funkcje pomocnicze, przeznaczone do polepszenia funkcjonowania systemu, do którego podłączony jest „videomultiplexer”.

               57

               Wynika z tego, iż CN należy interpretować w ten sposób, że towar taki jak towar o nazwie „videomultiplexer” będący przedmiotem postępowania głównego, z zastrzeżeniem oceny przez sąd odsyłający wszystkich dostępnych mu okoliczności faktycznych, należy zaklasyfikować do pozycji CN 8521 .

               58

               Stwierdzenia tego nie podważają uwagi 2 i 4 do sekcji XVI CN.

               59

               Z orzecznictwa Trybunału wynika bowiem, że uwaga 2 do sekcji XVI CN ma zastosowanie tylko do klasyfikacji taryfowej „części maszyn” (zob. wyrok Data I/O, C‑297/13, EU:C:2014:331, pkt 34).

               60

               Ponieważ pojęcie „części” w rozumieniu powyższej uwagi nie jest przez tę uwagę zdefiniowane, w interesie spójnego i jednolitego stosowania Wspólnej taryfy celnej Trybunał jest zobowiązany nadać temu pojęciu jedną wspólną definicję dla wszystkich działów CN (zob. podobnie wyroki: HARK, C‑450/12, EU:C:2013:824, pkt 37; Rohm Semiconductor, C‑666/13, EU:C:2014:2388, pkt 44).

               61

               Z orzecznictwa Trybunału dotyczącego pozycji CN 8473 i uwagi 2 lit. b) do jej sekcji XVI wynika, że pojęcie „części” zakłada obecność całości, dla której funkcjonowania części te są niezbędne (zob. podobnie wyrok Rohm Semiconductor, C‑666/13, EU:C:2014:2388, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo).

               62

               Aby móc zaklasyfikować towar jako „część”, nie wystarczy więc wykazać, że bez tego towaru maszyna nie jest w stanie spełniać zadań, do których jest przeznaczona. Należy jeszcze ustalić, czy mechaniczne lub elektryczne funkcjonowanie danej maszyny zależy od obecności wspomnianego towaru (zob. wyrok Rohm Semiconductor, C‑666/13, EU:C:2013:824, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo).

               63

               W niniejszym przypadku, jak wynika z pkt 26 niniejszego wyroku, „videomultiplexer” jest wykorzystywany w ramach instalacji do zabezpieczania lub nadzoru nad budynkami, a konkretniej stanowi on element zamkniętego systemu nadzoru wideo.

               64

               Jak podnoszą rząd niderlandzki i Komisja, system taki może również funkcjonować bez „videomultiplexera”. Aparatura wykrywająca, która jest używana w ramach tego systemu, może bowiem wypełniać swą funkcję bez obecności „videomultiplexera”. Ponadto funkcjonowanie mechaniczne i elektryczne tej aparatury nie jest zależne od obecności „videomultiplexera”.

               65

               W konsekwencji „videomultiplexer” nie może być uważany za „część maszyny” w rozumieniu uwagi 2 do sekcji XVI CN. Uwaga ta nie ma zatem znaczenia dla klasyfikacji tego towaru w CN.

               66

               W odniesieniu do uwagi 4 do sekcji XVI CN należy stwierdzić, że zgodnie z jej brzmieniem ma ona zastosowanie wyłącznie do „maszyn[y] (włączając kombinację [w tym kombinacji] maszyn), [która] składa się z poszczególnych elementów […] przeznaczonych do wspólnego pełnienia ściśle określonej funkcji”.

               67

               Nota wyjaśniająca do HS dotycząca uwagi 4 do sekcji XVI HS, która ma identyczne brzmienie jak uwaga 4 do sekcji XVI CN, wskazuje, że wyrażenie „przeznaczone do wspólnego pełnienia ściśle określonej funkcji” obejmuje wyłącznie maszyny i połączenia maszyn przeznaczone zasadniczo do wykonania funkcji ściśle określonej dla jednostki funkcjonalnej jako całości, a więc wyklucza maszyny lub urządzenia spełniające funkcje pomocnicze, które nie biorą udziału w funkcji tej całości.

               68

               Ta nota wyjaśniająca stwierdza, że nie spełniają warunków określonych w uwadze 4 do sekcji XVI HS, a zatem w identycznej uwadze dotyczącej CN, zamknięte systemy nadzoru wideo składające się z kombinacji różnej ilości kamer telewizyjnych i monitorów wideo połączonych kablami koncentrycznymi ze sterownikiem, przełącznikami, łącznicami akustycznymi lub odbiornikami akustycznymi i ewentualnie maszynami do automatycznego przetwarzania danych (do zapamiętywania danych) lub rejestratorami wideo (do nagrywania obrazów).

               69

               Natomiast zostało już w pkt 26 i 63 niniejszego wyroku stwierdzone, że „videomultiplexer” stanowi element takiego zamkniętego systemu nadzoru wideo. Uwaga 4 do sekcji XVI CN nie jest zatem istotna do zaklasyfikowania takiego towaru w CN.

               70

               Należy wreszcie odrzucić tezę bronioną przez G. E. Security, zgodnie z którą „videomultiplexer” należy zaklasyfikować do pozycji CN 8543 .

               71

               Z lektury brzmienia owej pozycji wynika bowiem, że obejmuje ona „elektryczne maszyny i urządzenia wykonujące indywidualną funkcję, nie wymienione ani nie włączone gdzie indziej w dziale [CN 85 ]”. Zatem zaklasyfikowanie produktu do tej pozycji jest możliwe tylko wtedy, gdy nie można go zaklasyfikować do innej pozycji działu 85. Tymczasem z pkt 57 niniejszego wyroku wynika, że nie ma to miejsca w postępowaniu głównym.

               72

               Biorąc pod uwagę całość powyższych rozważań, na pytanie należy odpowiedzieć, iż CN należy interpretować w ten sposób, że towar taki jak towar pod nazwą „videomultiplexer” będący przedmiotem postępowania głównego, z zastrzeżeniem oceny przez sąd odsyłający wszystkich dostępnych mu okoliczności faktycznych, należy zaklasyfikować do pozycji CN 8521 .

         W przedmiocie kosztów

               73

               Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

               Z powyższych względów Trybunał (dziesiąta izba) orzeka, co następuje:

                     Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie Nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że towar taki jak towar pod nazwą „videomultiplexer” będący przedmiotem postępowania głównego, z zastrzeżeniem oceny przez sąd odsyłający wszystkich dostępnych mu okoliczności faktycznych, należy zaklasyfikować do pozycji 8521 tej nomenklatury.

                     Podpisy

            (
            *1
         )   Język postępowania: niderlandzki.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (pierwsza izba) z dnia 12 listopada 2008 r.#Evropaïki Dynamiki - Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.#Zamówienia publiczne na usługi - Przetarg publiczny na świadczenie usług w zakresie konserwacji technicznej i pomocy w użytkowaniu systemu rejestrów ustanowionych na mocy dyrektywy 2003/87 - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Decyzja o przyznaniu zamówienia innemu oferentowi - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia - Żądanie odszkodowania.#Sprawa T-406/06.

text:
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 12 listopada 2008 r. – Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
      (sprawa T‑406/06)
      Zamówienia publiczne na usługi – Przetarg publiczny na świadczenie usług w zakresie konserwacji technicznej i pomocy w użytkowaniu systemu rejestrów ustanowionych
         na mocy dyrektywy 2003/87 – Odrzucenie oferty jednego z oferentów – Decyzja o przyznaniu zamówienia innemu oferentowi – Oczywisty błąd w ocenie – Obowiązek uzasadnienia – Żądanie odszkodowania

      1.                     Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres – Decyzja o odrzuceniu oferty wydana w ramach procedury udzielania zamówień
            publicznych na usługi (art. 253 WE; rozporządzenie Rady nr 1605/2002, art. 100 ust. 2; rozporządzenie Komisji nr 2342/2002,
            art. 149 ust. 2, art. 149 ust. 3 akapit trzeci) (por. pkt 47–50, 99, 100, 106, 107, 110, 111)
      2.                     Zamówienia publiczne Wspólnot Europejskich – Udzielenie zamówienia w wyniku przetargu – Uprawnienia dyskrecjonalne instytucji
            – Kontrola sądowa – Granice (por. pkt 64)
      3.                     Zamówienia publiczne Wspólnot Europejskich – Procedura przetargowa –Obowiązek przestrzegania zasad równego traktowania oferentów
            i przejrzystości celem zagwarantowania systemu niezakłóconej konkurencji (rozporządzenie Rady nr 1605/2002, art. 89 ust. 1)
            (por. pkt 82–86)
      Przedmiot

               Po pierwsze, skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 października 2006 r. odrzucająca ofertę skarżącej
                  w ramach przetargu publicznego na świadczenia usług w zakresie konserwacji technicznej i pomocy w użytkowaniu systemu rejestrów
                  ustanowionych na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system
                  handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32),
                  niezależny dziennik transakcji Wspólnoty (CITL) – konserwacja techniczna i pomoc użytkownikom (Dz.U. 2006, S 102), a także
                  skarga o stwierdzenie nieważności decyzji o przyznaniu zamówienia publicznego innemu oferentowi, po drugie, skarga o naprawienie
                  szkody.

            Sentencja

                  1)

                  	Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  	Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE pokrywa koszty własne i koszty poniesione
                     przez Komisję.


Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 maja 1983 r. # Constantin Verros przeciwko Parlamentowi Europejskiemu. # Urzędnik. # Sprawa 306/81.


Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 13 czerwca 2012 r. # Hans Davids przeciwko Komisji Europejskiej. # Sprawy pracownicze. # Sprawa F-105/11.