title: Sprawa C-378/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London — Zjednoczone Królestwo) — Nnamdi Onuekwere przeciwko Secretary of State for the Home Department (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2004/38/WE — Artykuł 16 ust. 2 i 3 — Prawo stałego pobytu obywateli państw trzecich będących członkami rodziny obywatela Unii — Uwzględnienie okresów odbywania kary pozbawienia wolności przez tych obywateli)

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London — Zjednoczone Królestwo) — Nnamdi Onuekwere przeciwko Secretary of State for the Home Department
   (Sprawa C-378/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuł 16 ust. 2 i 3 - Prawo stałego pobytu obywateli państw trzecich będących członkami rodziny obywatela Unii - Uwzględnienie okresów odbywania kary pozbawienia wolności przez tych obywateli)
   2014/C 85/10
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nnamdi Onuekwere

      Druga strona postępowania: Secretary of State for the Home Department

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London — Wykładnia art. 16 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77) — Prawo stałego pobytu — Pojęcie legalnego pobytu przez okres pięciu lat na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego — Możliwość uwzględnienia okresu odbywania kary pozbawienia wolności

      Sentencja

               1)

               Artykuł 16 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, należy interpretować w ten sposób, że okresy odbywania kary pozbawienia wolności w przyjmującym państwie członkowskim przez obywatela państwa trzeciego będącego członkiem rodziny obywatela Unii, który nabył prawo stałego pobytu w tym państwie członkowskim podczas tych okresów, nie mogą być brane pod uwagę dla celów nabycia przez tego obywatela państwa trzeciego prawa stałego pobytu w rozumieniu tego przepisu.

               2)

               Artykuł 16 ust. 2 i 3 dyrektywy 2004/38 należy interpretować w ten sposób, że okresy odbywania kary pozbawienia wolności w przyjmującym państwie członkowskim przez obywatela państwa trzeciego będącego członkiem rodziny obywatela Unii, który nabył prawo stałego pobytu w tym państwie członkowskim podczas tych okresów, przerywają ciągłość pobytu.

      (1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012.


title: Sprawa T-578/15: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2015 r. – Azur Space Solar Power/OHIM (Przedstawienie ogniwa słonecznego)

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/33

         Skarga wniesiona w dniu 30 września 2015 r. – Azur Space Solar Power/OHIM (Przedstawienie ogniwa słonecznego)
   (Sprawa T-578/15)
   (2015/C 414/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Azur Space Solar Power GmbH (Heilbronn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Nicodemus)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego (Przedstawienie ogniwa słonecznego) – międzynarodowa rejestracja nr 1 201 973

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 lipca 2015 r. w sprawie R 2780/2014-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności odmowy OHIM;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-480/10: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2010 r. — Département du Gers przeciwko Komisji

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/50

         Skarga wniesiona w dniu 4 października 2010 r. — Département du Gers przeciwko Komisji
   (Sprawa T-480/10)
   ()
   2010/C 346/97
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Département du Gers (Auch, Francja) (przedstawiciele: S. Mabile i J.P. Mignard, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej 2010/426/UE zezwalającej na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających zmodyfikowaną genetycznie kukurydzę Bt11xGA21 (SYN-BT Ø11-1xMON-ØØØ21-9), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty wskazane przez skarżącą są takie same jak podniesione w ramach sprawy T-478/10 Département du Gers przeciwko Komisji lub zasadniczo do nich podobne.


title: Sprawa T-13/00: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 września 2006 r. — Baltussen i in. przeciwko Komisji

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/30

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 września 2006 r. — Baltussen i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-13/00) (1)

   (2006/C 261/61)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes drugiej izby w składzie powiększonym zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 135 z 13.5.2000


title: Sprawa C-407/06: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 10 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/105/WE — Ochrona pracowników — Niebezpieczeństwo poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/5

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 10 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-407/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/105/WE - Ochrona pracowników - Niebezpieczeństwo poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2007/C 140/09)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: B. Schima i J. Hottiaux, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (Przedstawiciel: D. Haven, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/105/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2003 r. zmieniającej dyrektywę Rady 96/82/WE w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi (Dz.U. L 345, str. 97)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/105/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2003 r. zmieniającej dyrektywę Rady 96/82/WE w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi Królestwo Belgii uchybiło swoim zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2006.


title: Sprawa T-706/14: Skarga wniesiona w dniu 3 października 2014 r. – Holistic Innovation Institute przeciwko REA

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/44

         Skarga wniesiona w dniu 3 października 2014 r. – Holistic Innovation Institute przeciwko REA
   (Sprawa T-706/14)
   2014/C 421/62
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Holistic Innovation Institute, SLU (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat R. Muñiz García)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji o wykluczeniu jej z projektów INACHUS i ZONeSEC;

               —

               zasądzenie na jej rzecz odszkodowania i obciążenie REA kwotą 7 81  250 EUR odpowiadającą dwóm projektom, z których została wykluczona, powiększoną o odsetki ustawowe naliczane od dnia, w którym zapłata powinna nastąpić; oraz

               —

               zasądzenie na jej rzecz odszkodowania i obciążenie REA kwotą określoną przez biegłego wyznaczonego przez Sąd z tytułu dodatkowych szkód poniesionych w wyniku wykluczenia z projektów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy decyzji Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych (REA) z dnia 24 lipca 2014 r. o oznaczeniu ARES (2014) 2461172, która kończy negocjacje i wyklucza udział strony skarżącej w projektach europejskich INACHUS (607522) i ZONeSEC (607292) zamówienia publicznego FP7-SEC-2013-1 siódmego programu ramowego.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy oczywistej bezzasadności decyzji, która zawiera jedynie jedno widoczne uzasadnienie.

               2.

               Zarzut drugi wskazuje na okoliczność, że niezależni eksperci wydali pozytywną opinię w odniesieniu do projektów z udziałem skarżącej spółki.

               3.

               Zgodnie z tymi sprawozdaniami pozwana zmieniła kryteria tytułem środka odwetowego przeciwko dyrektorowi skarżącej, który uprzednio wystąpił do sądu przeciwko Komisji Europejskiej w ramach konfliktu dotyczącego spółki Rose Visión S.L.

               4.

               Przed wydaniem decyzji pracownicy pozwanej wywierali nacisk na innych uczestników projektów, ażeby wykluczyli oni skarżącą, co pozwoliłoby pozwanej uniknąć konieczności wydania zaskarżonej decyzji.

               5.

               Skarżąca poniosła szkody w wyniku działania pozwanej.


title: Sprawa T-268/08: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2008 r. — Land Burgenland przeciwko Komisji

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/14

         Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2008 r. — Land Burgenland przeciwko Komisji
   (Sprawa T-268/08)
   (2008/C 247/27)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Land Burgenland (przedstawiciele: U. Soltész i C. Herbst, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 231 ust. 1 WE nieważności decyzji Komisji C(2008) 1625 końcowy z dnia 30 kwietnia 2008 r. (C 56/06, ex NN 77/06 — Prywatyzacja Banku Burgenland) w całości;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącego, zgodnie z art. 87 § 1 regulaminu Sądu.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący zwraca się przeciwko decyzji Komisji C(2008) 1625 końcowy z dnia 30 kwietnia 2008 r. (C 56/06, ex NN 77/06 — Prywatyzacja Banku Burgenland), na mocy której Komisja stwierdziła, że pomoc państwa, udzielona przez Austrię spółce ubezpieczeniowej Grazer Wechselseitige Versicherung AG i GW Beteiligungserwerbs- und -verwaltungs-GmbH z naruszeniem art. 88 ust. 3 WE w związku z prywatyzacją HYPO Bank Burgenland AG, nie jest zgodna ze wspólnym rynkiem.
   Skarżący podnosi w uzasadnieniu skargi następujące zarzuty:

               —

               błędne zastosowanie przez Komisję art. 87 ust. 1 WE przy ustalaniu ceny rynkowej, ponieważ nie istniał żaden obowiązek przeprowadzenia przetargu;

               —

               błędne zastosowanie przez Komisję art. 87 ust. 1 WE z uwagi na naruszenie dotychczasowej praktyki Komisji;

               —

               błędne zastosowanie przez Komisję art. 87 ust. 1 WE, ponieważ również prywatny sprzedawca byłby zmuszony przewidzieć, że austriacki organ ds. rynku finansowego odrzuci ofertę uczestnika oferującego najwyższą cenę;

               —

               błędne zastosowanie przez Komisję art. 87 ust. 1 WE, ponieważ stronie skarżącej powinno było umożliwić się uwzględnienie gwarancji prawnej („Ausfallhaftung”) z tytułu niektórych zobowiązań prywatyzowanego banku przy udzieleniu pomocy;

               —

               błędne zastosowanie przez Komisję zasady „private vendor” przy ocenie wpływu gwarancji prawnej na decyzję o sprzedaży;

               —

               błędne zastosowanie przez Komisję art. 87 ust. 1 WE poprzez naruszenie zasady ciężaru dowodu tudzież obowiązku dowiedzenia w postępowaniu przetargowym;

               —

               błędne zastosowanie przez Komisję art. 87 ust. 1 WE, ponieważ oferta uczestnika przetargu oferującego najwyższą cenę nie może służyć za podstawę ustalenia ceny rynkowej;

               —

               dokonanie przez Komisję nieprawidłowej oceny gospodarczej wartości emisji akcji prywatyzowanego banku oraz

               —

               błędne zastosowanie przez Komisję art. 87 ust. 1 WE w związku ze ustaleniem elementów pomocy prawa.


title: Sprawa C-608/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2015 r. w sprawie T-82/13 Panasonic Corp. i MT Picture Display Co. Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 17 listopada 2015 r. przez Panasonic Corp.

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/23

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2015 r. w sprawie T-82/13 Panasonic Corp. i MT Picture Display Co. Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 17 listopada 2015 r. przez Panasonic Corp.
   (Sprawa C-608/15 P)
   (2016/C 027/27)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Panasonic Corp. (przedstawiciele: R. Gerrits, advocaat, M. Hoskins QC, M. Gray, Barrister)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, MT Picture Display Co. Ltd

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu: (i) w zakresie, w jakim Sąd stwierdził w tym wyroku, że decyzja Komisji C(2012) 8839 final z dnia 5 grudnia 2012 r. dotycząca postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.437 – Kineskopy do telewizorów i monitorów komputerowych) nie naruszyła prawa Panasonica do obrony oraz prawa do bycia wysłuchanym w okresie przed dniem 10 lutego 2003 r; lub (ii) w zakresie w jakim nie stwierdził on nieważności w całości lub w części ustalenia poczynionego w art. 1 ust. 2 lit. c) i e) decyzji, że Panasonic i MTPD uczestniczyły w naruszeniu w okresie od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 12 czerwca 2006 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności: (i) art. 1 ust. 2 lit. c) decyzji w zakresie, w jakim Komisja uznała w nim, że Panasonic brał udział w kartelu CPT od dnia 15 lipca 1999 r. do dnia 10 lutego 2003 r.; lub (ii) art. 1 ust. 2 lit. c) i e) decyzji w odniesieniu do okresu od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 12 czerwca 2006 r.;

               —

               obniżenie grzywny nałożonej w art. 2 ust. 2 lit. f) decyzji lub odpowiednio uchylenie lub dalsze obniżenie grzywien nałożonych na Panasonica i MTPD w art. 2 ust. 2 lit. h) oraz i) decyzji, które zostały ustalone w wyroku na poziomie odpowiednio 82 826 000 EUR i 7 530 000 EUR; a ponadto lub pomocniczo

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania zgodnie z prawem;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez Panasonica w ramach niniejszego postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Zarzut pierwszy: Sąd błędnie uznał, że Komisja spełniła ciążący na niej obowiązek wskazania w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów zasadniczych dowodów w stosunku do Panasonica, w tym wskazania, na jakiej podstawie twierdzono, że Panasonic wiedział o całym kartelu CPT. Sąd naruszył prawo, gdy orzekł, że wystarczy, iż Komisja wskaże w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów – w dorozumiany sposób, ale koniecznie – jeden z istotnych elementów naruszenia.

               2.

               Zarzut drugi: Sąd powinien przyznać Panasonicowi oraz MTPD taką samą obniżkę jak ta, która może zostać przyznana na rzecz Toshiba Corporation (zwanej dalej „Toshibą”) w postępowaniu odwoławczym, które Toshiba może wszcząć w odniesieniu do okresu, za który została uznana za odpowiedzialną solidarnie wspólnie z Panasonikiem i MTPD. W sprawie T-104/13 Toshiba/Komisja Sąd uznał, że stwierdzenie nieważności lub wszelka zmiana decyzji w zakresie przypisania niezgodnego z prawem zachowania wspólnego przedsiębiorstwa, MTPD, Panasonicowi obejmowały też Toshibę. W konsekwencji Panasonic twierdzi, że gdyby Trybunał wydał z korzyścią dla Toshiby wyrok uchylający wyrok Sądu w zakresie, w jakim nie stwierdził on nieważności decyzji albo też nie uchylił lub nie obniżył grzywny w odniesieniu do okresu, za który Toshiba została uznana za solidarnie odpowiedzialną za naruszenie wspólnie z Panasonikiem i MTPD, Sąd naruszył też prawo, gdy nie przyznał Panasonicowi i MTPD tej samej obniżki jak ta, która powinna zostać przyznana Toshibie.


title: Sprawa T-605/15: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2015 r. – Wirtschaftsvereinigung Stahl i in./Komisja

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/63

         Skarga wniesiona w dniu 23 października 2015 r. – Wirtschaftsvereinigung Stahl i in./Komisja
   (Sprawa T-605/15)
   (2016/C 027/80)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Wirtschaftsvereinigung Stahl (Düsseldorf, Niemcy), Benteler Steel/Tube GmbH (Paderborn, Niemcy), BGH Edelstahl Freital GmbH (Freital, Niemcy), BGH Edelstahl Lippendorf GmbH (Lippendorf, Niemcy), BGH Edelstahl Siegen GmbH (Siegen, Niemcy), Buderus Edelstahl GmbH (Wetzlar, Niemcy), ESF Elbe-Stahlwerke Feralpi GmbH (Riesa, Niemcy), Friedr. Lohmann GmbH Werk für Spezial- & Edelstähle (Witten, Niemcy), Outokumpu Nirosta GmbH (Krefeld, Niemcy), Rogesa Roheisengesellschaft Saar mbH (Dillingen, Niemcy), Zentralkokerei Saar GmbH (Dillingen), Drahtwerk St. Ingbert GmbH (St. Ingbert, Niemcy), Ilsenburger Grobblech GmbH (Ilsenburg, Niemcy), ThyssenKrupp Electrical Steel GmbH (Gelsenkirchen, Niemcy), ThyssenKrupp Federn und Stabilisatoren GmbH (Hagen, Niemcy), ThyssenKrupp Gerlach GmbH (Homburg, Niemcy), ThyssenKrupp Rasselstein GmbH (Andernach, Niemcy) i Emscher Aufbereitung GmbH (Mühlheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Janssen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące wnoszą w niniejszej skardze o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1585 z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawie programu pomocy SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN) wdrożonego przez Niemcy w celu wsparcia energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych (notyfikowana jako dokument nr C(2014) 8786) (1).
   W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą cztery zarzuty, które zasadniczo są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-319/15, Deutsche Edelstahlwerke/Komisja (2), lub podobne do nich.

      (1)  Dz.U. L 250, s. 122.

      (2)  Dz.U. C 302, s. 60.


title: Sprawa T-167/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 czerwca 2007 r. — Grether przeciwko OHIM — Crisgo (FENNEL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowego graficznego znaku towarowego FENNEL — Wcześniejszy wspólnotowy słowny znak towarowy FENJAL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 73 zdanie drugie i art. 74 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 czerwca 2007 r. — Grether przeciwko OHIM — Crisgo (FENNEL)
   (Sprawa T-167/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowego graficznego znaku towarowego FENNEL - Wcześniejszy wspólnotowy słowny znak towarowy FENJAL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 73 zdanie drugie i art. 74 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2007/C 170/42)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Grether AG (Binningen, Szwajcaria) (przedstawiciele: początkowo adwokaci V. von Bomhard, A. Pohlmann i A. Renck a następnie adwokaci V. von Bomhard, A. Pohlmann i T. Dolde)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: pełnomocnik A. Folliard-Monguiral)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Crisgo (Tajlandia) Co., Ltd (Samutsakom, Tajlandia) (przedstawiciele: adwokaci A. Bensoussan, M. Haas i L. Tellier-Loniewski)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 października 2004 r. (sprawa R 250/2002-4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Grether AG a Crisgo (Tajlandia) Co., Ltd.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.7.2005.


title: Sprawa F-13/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia  18 maja 2006 r.  — Corvoisier i in. przeciwko EBC (Personel Europejskiego Banku Centralnego — Ogłoszenie o naborze — Akt niekorzystny — Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi — Niedopuszczalność)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/33

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 18 maja 2006 r. — Corvoisier i in. przeciwko EBC
   (Sprawa F-13/05) (1)

   (Personel Europejskiego Banku Centralnego - Ogłoszenie o naborze - Akt niekorzystny - Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi - Niedopuszczalność)
   (2006/C 165/66)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Sandrine Corvoisier, Roberta Friz, Hundjy Preud'Homme i Elvira Rosati (Frankfurt nad Menem, Niemcy) [Przedstawiciele: G. Vandersanden i L. Levi, avocats]

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny [Przedstawiciele: H. Weenink i K. Sugar, pełnomocnicy oraz B. Wägenbaur, avocat]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie ogłoszenia o naborze ECB/156/04 Europejskiego Banku Centralnego dotyczącego obsadzenia sześciu stanowisk „Records Management Specialists” oraz wniosek o uchylenie wszystkich decyzji wydanych w celu wykonania tego ogłoszenia o naborze, a także wniosek o odszkodowanie szkód, co do których uważa się, że zostały spowodowane wyżej wspomnianymi decyzjami
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 132 z 25.5.2005 r. (sprawa zarejestrowana początkowo w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod nr T-126/05 i następnie przeniesiona do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.)


title: Sprawa C-90/12: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 listopada 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Transport lotniczy — Umowy dotyczące usług lotniczych między państwami członkowskimi a państwami trzecimi — Ciążący na państwach członkowskich obowiązek podziału praw przewozowych między kwalifikujących się unijnych przewoźników lotniczych na podstawie niedyskryminacyjnej i przejrzystej procedury oraz obowiązek bezzwłocznego poinformowania Komisji o rzeczonej procedurze)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/7

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 listopada 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-90/12) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Transport lotniczy - Umowy dotyczące usług lotniczych między państwami członkowskimi a państwami trzecimi - Ciążący na państwach członkowskich obowiązek podziału praw przewozowych między kwalifikujących się unijnych przewoźników lotniczych na podstawie niedyskryminacyjnej i przejrzystej procedury oraz obowiązek bezzwłocznego poinformowania Komisji o rzeczonej procedurze)
   2014/C 9/09
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Simonsson i M. Owsiany-Hornung, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna i M. Szpunar, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 5 i 6 rozporządzenia (WE) nr 847/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie negocjacji i wykonania umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi a państwami trzecimi (Dz.U. L 157, s. 7 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 7, t. 8, s. 193) — Ciążący na państwach członkowskich obowiązek podziału praw przewozowych między kwalifikujących się wspólnotowych przewoźników lotniczych na podstawie niedyskryminacyjnej i przejrzystej procedury oraz obowiązek bezzwłocznego poinformowania Komisji o rzeczonej procedurze

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując środków niezbędnych do zastosowania się do art. 5 i 6 rozporządzenia (WE) nr 847/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie negocjacji i wykonania umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi a państwami trzecimi, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie tych artykułów wspomnianego rozporządzenia.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 126 z 28.4.2012.


title: Sprawa T-602/17: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2017 r. – Hiszpania/Komisja

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/27

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2017 r. – Hiszpania/Komisja
   (Sprawa T-602/17)
   (2017/C 357/37)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: M. Sampol Pucurull i A. Gavela Llopis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C (2017) 4136 final z dnia 26 czerwca 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG), sektor owoców i warzyw, fundusze operacyjne, w zakresie dotyczącym Królestwa Hiszpanii.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swej skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 26 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (1).

                           —

                           Skarżąca twierdzi w tym względzie, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie braku kontroli kryterium uznania działalności głównej organizacji producentów ze względu na to, iż kontrola ta jest zapewniana poprzez odpowiednią weryfikację wartości sprzedanej produkcji.

                           —

                           Twierdzi ona również, że Komisja naruszyła zasadę [ochrony] uzasadnionych oczekiwań ze względu na brak spójności wniosku Komisji z czynnościami przeprowadzonymi wcześniej w ramach dochodzenia FV/2010/004.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 104 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 543/2011 i zasady [ochrony] uzasadnionych oczekiwań.

                           —

                           Skarżąca twierdzi w tym względzie, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w przewidzianej w tym przepisie ocenie słabych stron kontroli kryterium spójności i jakości technicznej inwestycji w związku z wnioskami o wprowadzenie zmian do programów operacyjnych. Wyjaśnia ona w tym względzie, że przepis ten nie przewiduje analizy dotyczącej strategii handlowej organizacji producentów.

                           —

                           Twierdzi ona również, że Komisja dopuściła się naruszenia zasady [ochrony] uzasadnionych oczekiwań ze względu na brak spójności włączenia z czynnościami przeprowadzonymi w ramach dochodzenia FV/2010/004.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 59 lit. c) iv), art. 60 ust. 2, 5 i art. 65 rozporządzenia (UE) nr 543/2011 oraz zasady [ochrony] uzasadnionych oczekiwań.

                           —

                           Skarżąca twierdzi w tym względzie, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie słabych stron kontroli kwalifikowalności programu operacyjnego, zaś w ww. rozporządzeniu nie ustanowiono zakazu przenoszenia wydatków poniesionych na inwestycje na inny rok tego samego programu operacyjnego.

                           —

                           Również jej zdaniem Komisja dopuściła się naruszenia zasady [ochrony] uzasadnionych oczekiwań ze względu na brak spójności wyciągniętego przez nią wniosku z odpowiedzią udzieloną przez Dyrektora Generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Rolnictwa Komisji Europejskiej z dnia 19 listopada 2013 r. w ramach przeprowadzonych z władzami hiszpańskimi konsultacji w przedmiocie zastosowania art. 65 ww. rozporządzenia.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 52 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (2), oraz zawartych w dokumencie VI/5530/97 wytycznych dotyczących obliczania skutków finansowych.

                           —

                           Skarżąca twierdzi, że idąca tak daleko korekta nie znajduje sobie podobnej w dotychczasowej praktyce, ponieważ nie stwierdzono dotąd słabych punktów przeprowadzanych kontroli. Tytułem ewentualnym podnosi ona, że korekta ta jest nieproporcjonalna i że nie należało dokonywać żadnej korekty czy też, co najwyżej, dokonać korekty w wysokości 2 %, biorąc pod uwagę szczególne okoliczności i podejście przyjęte przez Komisję w niniejszej sprawie.

      (1)  Dz.U. 2011 L 157, s.1.

      (2)  Dz.U. 2013 L 347, s. 549.


title: Sprawa T-690/15: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2017 r. – Marcas Costa Brava/EUIPO – Excellent Brands JMI (Cremcaffé) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Cremcaffé — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy café crem — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/28

         Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2017 r. – Marcas Costa Brava/EUIPO – Excellent Brands JMI (Cremcaffé)
   (Sprawa T-690/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Cremcaffé - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy café crem - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 078/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Marcas Costa Brava, SL (Sils, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Manresa Medina i J. Manresa Medina)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Excellent Brands JMI Ltd (Baar, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat D. Majer)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 września 2015 r. (sprawa R 2586/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Marcas Costa Brava a Excellent Brands JMI.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Marcas Costa Brava, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 48 z 8.2.2016.


title: Sprawa T-104/10: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 r. — Niemcy przeciwko Komisji

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/37

         Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-104/10)
   2010/C 134/65
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller i adwokat C. von Donat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 10561 z dnia 18 grudnia 2009 r. zmniejszającej wysokość pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) przyznanej na mocy decyzji Komisji C(95) 2529 z dnia 27 listopada 1995 r. oraz C(1999) 3557 z dnia 15 listopada 1999 r. na rzecz programu RESIDER-II dla Saarland (kraju związkowego Saary) w Republice Federalnej Niemiec (na lata 1994–1999);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżoną decyzją Komisja zmniejszyła całkowitą wysokość pomocy finansowej przyznanej z EFRR na rzecz inicjatywy wspólnotowej RESIDER II SAARLAND (1994–1999) w Republice Federalnej Niemiec.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów.
   Po pierwsze skarżąca twierdzi, że nie istnieje żadna podstawa prawna dla zryczałtowania i ekstrapolacji korekt finansowych w latach 1994–1999, w których udzielane było wsparcie.
   Po drugie skarżąca twierdzi, iż naruszono art. 24 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 (1), gdyż nie zachodziły przesłanki zmniejszenia wysokości wypłat. W tym względzie podnosi ona w szczególności, że Komisja błędnie zinterpretowała pojęcie „nieprawidłowość”. Ponadto Komisja nie wykazała, że władze krajowe odpowiedzialne za zarządzanie funduszami strukturalnymi naruszyły swe zobowiązania wynikające z art. 23 rozporządzenia nr 4253/88. Formułując zarzut istnienia systematycznych nieprawidłowości, nie określono w wystarczający sposób kwestionowanych systemów zarządzania i kontroli. Teza o istnieniu systematycznych błędów w zakresie zarządzania i kontroli została także sformułowana — zdaniem skarżącej — na podstawie błędnych ustaleń faktycznych. Skarżąca podnosi nadto, że istotne aspekty okoliczności faktycznych zostały ustalone i ocenione w błędny sposób.
   W ramach zarzutu trzeciego skarżąca podnosi posiłkowo, że obniżki określone w zaskarżonej decyzji są nieproporcjonalne. W tym względzie utrzymuje ona, że Komisja nie skorzystała z uprawnień dyskrecjonalnych przysługujących jej zgodnie z art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 4253/88. Zakres dokonanych zryczałtowanych korekt przekracza także rozmiar (potencjalnego) ryzyka szkód dla budżetu wspólnotowego. Ponadto według skarżącej stawki korekt zostały skumulowane bez skontrolowania, czy w każdym z konkretnych przypadków jest to zgodne z zasadą proporcjonalności. Skarżąca stoi również na stanowisku, że dokonana ekstrapolacja błędów jest nieproporcjonalna, gdyż konkretnych błędów nie można odnieść do niejednorodnej całości.
   W ramach zarzutu czwartego skarżąca twierdzi, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niewystarczające. W tym względzie podnosi ona, że z zaskarżonej decyzji nie można wywnioskować, w jaki sposób i na jakiej podstawie Komisja ustaliła stawki zryczałtowane w takiej a nie innej wysokości. Ponadto nie można uznać, że Komisja dokonała wystarczającej oceny opisu stanu rzeczy przedstawionego przez niemieckie władze. Komisja całkowicie zignorowała wreszcie wpływ stwierdzonych uchybień audytów projektu przeprowadzonych przez zewnętrznych ekspertów na wiarygodność wyników tych audytów.
   W ramach zarzutu piątego skarżąca podnosi wreszcie, że pozwana naruszyła zasadę partnerstwa, gdyż obecnie powołuje się ona na „dokumenty robocze kwalifikujące wydatki do objęcia wsparciem”, które sporządzone zostały dopiero w trakcie bieżącego okresu udzielania wsparcia. Ponadto Komisja oparła zaskarżoną decyzję na występowaniu systematycznych błędów w systemach zarządzania i kontroli, mimo iż potwierdziła prawidłowość funkcjonowania tych systemów jeszcze w trakcie okresu, w którym udzielane było wsparcie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374, s. 1).


title: Sprawa T-139/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2008 r. — Stephens przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Wyrok częściowy — Umorzenie postępowania)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/24

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2008 r. — Stephens przeciwko Komisji
   (Sprawa T-139/04) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Wyrok częściowy - Umorzenie postępowania)
   (2008/C 327/44)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Kelvin William Stephens (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: N. Lhoëst, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy, wspierani przez B. Wägenbaura, adwokata)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie zmiany grupy zaszeregowania skarżącego w zakresie w jakim dokonuje ona jego zaszeregowania na dzień jego powołania do grupy A6 stopień pierwszy, ustalając dzień 5 października 1995 r. jako dzień, w którym wywołuje ona skutki finansowe oraz nie dokonuje odtworzenia grupy skarżącego oraz wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie skarżącego, i po drugie wniosek o naprawienie podniesionej szkody wynikającej z tej decyzji.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 168 z 26.6.2004.


title: Sprawa T-313/10: Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2011 r. — Three-N-Products Private przeciwko OHIM — Shah (AYUURI NATURAL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AYUURI NATURAL — Wcześniejsze, słowny i graficzny, wspólnotowe znaki towarowe AYUR — Względna podstawa odmowy — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/24

         Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2011 r. — Three-N-Products Private przeciwko OHIM — Shah (AYUURI NATURAL)
   (Sprawa T-313/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AYUURI NATURAL - Wcześniejsze, słowny i graficzny, wspólnotowe znaki towarowe AYUR - Względna podstawa odmowy - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 370/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Three-N-Products Private Ltd (New Delhi, Inde) (przedstawiciel: adwokat C. Jäger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM byli również, interwenienci przed Sądem: Sheilesh Shah (Wembley, Zjednoczone Królestwo); i Akhil Shah (Wembley) (przedstawiciel: M. Chapple, barrister).

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 czerwca 2010 r. (sprawa R 1005/2009-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Three-N-Products Private Ltd a S. Shahem i A. Shahem, M. M. Shah.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 1 czerwca 2010 r. (sprawa R 1005/2009-4).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Three-N-Products Private Ltd.

               3)

               Sheleish Shah i Akhil Shah pokrywają własne koszty, jak również niezbędne koszty poniesione przez Three-N-Products Private Ltd w ramach postępowania przed Czwartą Izbą Odwoławczą.

      (1)  Dz.U. C 260 z 25.9.2010.


title: Wykreślenie sprawy T-306/02

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/30

         Wykreślenie sprawy T-306/02 (1)

   (2004/C 284/59)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 7 września 2004 r. Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (pierwsza izba) zarządził wykreślenie sprawy T-306/02: Renaud Denuit przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 323 z 21.12.2002.


title: Sprawa T-245/11: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2015 r. – ClientEarth i International Chemical Secretariat/ECHA [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty będące w posiadaniu ECHA — Dokumenty pochodzące od osoby trzeciej — Termin wyznaczony na udzielenie odpowiedzi na wniosek o udzielenie dostępu — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej — Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji — Nadrzędny interes publiczny — Informacje o środowisku — Emisje do środowiska]

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/20

         Wyrok Sądu z dnia 23 września 2015 r. – ClientEarth i International Chemical Secretariat/ECHA
   (Sprawa T-245/11) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty będące w posiadaniu ECHA - Dokumenty pochodzące od osoby trzeciej - Termin wyznaczony na udzielenie odpowiedzi na wniosek o udzielenie dostępu - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej - Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji - Nadrzędny interes publiczny - Informacje o środowisku - Emisje do środowiska])
   (2015/C 371/22)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i The International Chemical Secretariat (Göteborg, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat P. Kirch)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: M. Heikkilä, A. Iber i T. Zbihlej, pełnomocnicy, wspierani przez D. Abrahamsa, barrister)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo E. Manhaeve, P. Oliver i C. ten Dam, następnie E. Manhaeve, P. Oliver i F. Clotuche-Duvieusart, oraz w końcu E. Manhaeve, F. Clotuche-Duvieusart i J. Tomkim, pełnomocnicy); European Chemical Industry Council (Cefic) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci M. Bronckers i Y. van Gerven)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ECHA z dnia 4 marca 2011 r. dotyczącej odmowy dostępu do informacji przedstawionych w ramach procedury rejestracji niektórych substancji chemicznych.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) z dnia 4 marca 2011 r. w odniesieniu do odmowy ujawnienia przez ECHA informacji żądanych w pkt 1 wniosku o udzielenie informacji w zakresie, w jakim ten pkt 1 dotyczy nazw i danych 6  611 spółek dostępnych w Internecie od dnia 23 kwietnia 2014 r.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji ECHA z dnia 4 marca 2011 r. w odniesieniu do odmowy ujawnienia przez ECHA informacji żądanych w pkt 1 wniosku o udzielenie informacji w zakresie, w jakim ten pkt 1 dotyczy informacji jeszcze nieujawnionych w dniu 23 kwietnia 2014 r.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Każda strona, w tym Komisja Europejska i European Chemical Industry Council (Cefic), pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 194 z 2.7.2011.


title: Sprawa T-76/09: Wyrok Sądu z dnia 22 czerwca 2011 r. — Mundipharma przeciwko OHIM — Asociación Farmaceuticos Mundi (FARMA MUNDI FARMACEUTICOS MUNDI) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego FARMA MUNDI FARMACEUTICOS MUNDI — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy mundipharma — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust.1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/26

         Wyrok Sądu z dnia 22 czerwca 2011 r. — Mundipharma przeciwko OHIM — Asociación Farmaceuticos Mundi (FARMA MUNDI FARMACEUTICOS MUNDI)
   (Sprawa T-76/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego FARMA MUNDI FARMACEUTICOS MUNDI - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy mundipharma - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust.1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 226/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mundipharma GmbH (Limburg nad Lahn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Nielsen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach rynku wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: W. Verburg, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Asociación Farmaceuticos Mundi (Alfafar, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 grudnia 2008 r. (sprawa R 825/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Mundipharma GmbH a Asociación Farmaceuticos Mundi.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mundipharma GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa C-370/11: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               1.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 290/2

         Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-370/11)
   2011/C 290/02
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: W. Mölls, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że utrzymując przepisy, według których zyski osiągnięte przy odkupie akcji przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, które nie posiadają zezwolenia zgodnie z dyrektywą 85/611/EWG (1) nie podlegają opodatkowaniu, gdy przedsiębiorstwa te mają siedzibę w Belgii, podczas gdy zyski osiągnięte przy odkupie akcji takich przedsiębiorstw mających siedzibę w Norwegii lub w Islandii podlegają opodatkowaniu, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 36 i 40 porozumienia EOG;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja kwestionuje omawiane przepisy krajowe, ponieważ skutkują one zniechęceniem rezydentów belgijskich do inwestowania w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania mających siedzibę w Norwegii lub w Islandii, bowiem zyski osiągnięte przy odkupie akcji tych ostatnich nie mogą korzystać ze zwolnienia podatkowego mającego zastosowanie do zysków osiągniętych przy odkupie akcji przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania mających siedzibę w Belgii.
   Komisja podnosi, że taka różnica w traktowaniu ogranicza swobodny przepływ kapitału gwarantowany przez art. 40 porozumienia EOG. W ten sam sposób utrudnia ona swobodę świadczenia usług, co stanowi naruszenie art. 36 porozumienia EOG.
   W odpowiedzi na zarzuty podnoszone przez organy belgijskie Komisja twierdzi po pierwsze, że rozróżnienie, jakiego dokonują przepisy belgijskie w ramach kategorii przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania mających siedzibę w Unii Europejskiej, tj. w zależności od tego, czy mają zezwolenie na podstawie dyrektywy 85/611/EWG, nie stanowi przedmiotu niniejszej skargi. Po drugie i trzecie, Komisja sprzeciwia się argumentacji, zgodnie z którą powyższe przepisy są uzasadnione z przyczyn związanych ze skutecznością kontroli podatkowych lub braku mechanizmów wymiany informacji. W tym kontekście Komisja stwierdza, że Belgia, Norwegia i Islandia ratyfikowały Konwencję o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych sporządzoną pod kierunkiem OECD i Rady Europy oraz że porozumienia o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarte między Belgią a odpowiednio Norwegią i Islandią przewidują mechanizmy wymiany informacji między tymi krajami.

      (1)  Dyrektywa Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), Dz.U. L 375, s. 3.


title: Sprawa C-312/04: Skarga wniesiona dnia 23 lipca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/31

         Skarga wniesiona dnia 23 lipca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-312/04)
   (2004/C 228/64)
   Dnia 23 lipca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Królestwu Niderlandów sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez Güntera Wilmsa i Alexandra Weimara.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom z art. 2 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 10 ust. 1 i art. 11 rozporządzenia Rady (EWG, Euroatom) nr 1552/89 (1) z dnia 29 maja 1989 r. w sprawie wykonania decyzji 88/376/EWG, Euroatom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, gdyż:

                           a)

                           w okresie do 1 stycznia 1992 r. w licznych przypadkach, w których podejrzewano nieprawidłowości w odniesieniu do transportów objętych karnetem TIR, nie podjęło bezzwłocznie wymaganych czynności, które umożliwiłyby ustalenie w porę roszczeń Wspólnot odnośnie ich środków własnych,

                           b)

                           w okresie od 1 stycznia 1992 r. do końca 1994 r. w licznych przypadkach, w których podejrzewano nieprawidłowości w odniesieniu do transportów objętych karnetem TIR, roszczenia Wspólnot odnośnie ich środków własnych ustalało z opóźnieniem i w wyniku tego środki te przekazywało Komisji z opóźnieniem, oraz

                           c)

                           odmawia zapłacenia związanych z tym odsetek za zwłokę;

               2)

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W wyniku inspekcji przeprowadzonej w Niderlandach w 1997 r. Komisja stwierdziła opóźnienie w ustalaniu środków własnych z ceł. Opóźnienie to dotyczyło nierozliczonych karnetów TIR, przyjętych w okresie od 1991 r. do 1993 r. i w stosunku do których żądanie zapłaty zostało wysłane przez władze niderlandzkie z opóźnieniem.
   Niezależnie od faktu, że przed rokiem 1992 nie istniały szczególne przepisy wyznaczające termin, w którym po normalnym ukończeniu transakcji wyjściowe urzędy były zobowiązane do działania, nie można wnioskować, że Państwa Członkowskie nie były zobowiązane do podjęcia czynności zanim stwierdzono naruszenia i ewentualnie ustalono, gdzie naruszenie miało miejsce. Władze niderlandzkie nie podjęły działania ze starannością wymaganą do zabezpieczenia interesów finansowych Wspólnoty. W przypadkach, o których tu mowa, żądania zapłaty wysyłane były w terminach wahających się od dwóch lat i czterech i pół miesiąca do dwóch lat i dziesięciu miesięcy od przyjęcia karnetów. Zdaniem Komisji takie długie okresy czasu nie mogą być postrzegane jako zgodne z wskazaną niezwłocznością.
   Od 1 stycznia 1992 r. odpowiednie przepisy wspólnotowe w związku z art. 11 Konwencji TIR przewidywały określone terminy, w których Państwa Członkowskie zobowiązane były przedsięwziąć konieczne środki. Komisja nie zgadza się ze stanowiskiem władz niderlandzkich, że wspomniane terminy zawarte zostały jedynie w przepisach administracyjnych, a nie w regulacjach ustawowych, oraz że rozpoczęcie poboru przed ukończeniem postępowania uzupełniającego w sprawie ustalenia podatku nie jest prawnie dozwolone.
   Jak wykazała inspekcja dokonana przez Komisję, Niderlandy dokonywały poboru średnio w rok po wygaśnięciu (ostatecznego) terminu 15 miesięcy i w ten sposób opóźniały przekazanie środków własnych na rzecz Komisji; stąd Niderlandy są zobowiązane do zapłaty odsetek za zwłokę.

      (1)  Dz.U. L 155, z 6.7.1989 r., str. 1.


               15.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/12

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2016 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
   (Sprawa E-4/16)
   (2016/C 338/14)
   W dniu 2 marca 2016 r. do Trybunału EFTA została wniesiona skarga przeciwko Królestwu Norwegii przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Carstena Zatschlera, Clémence Perrin i Marlene Lie Hakkebo, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że Królestwo Norwegii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 33 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, nie wprowadzając do dnia, w którym upłynął termin wyznaczony w uzasadnionej opinii przekazanej Królestwu Norwegii zgodnie z art. 31 ust. 2 tego porozumienia, środków niezbędnych do wykonania wyroku Trybunału z dnia 2 grudnia 2013 r. w sprawie E-13/13 (Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii);

               2)

               obciążenie Królestwa Norwegii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Niniejsza skarga dotyczy niezastosowania się przez Królestwo Norwegii do dnia 8 września 2015 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 8 lipca 2015 r. w sprawie uchybienia przez Norwegię zobowiązaniom wynikającym z art. 33 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości (SCA) nakazującej wprowadzenie środków koniecznych do wykonania wyroku Trybunału z dnia 2 grudnia 2013 r. w sprawie E-13/13 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii.

               —

               Sprawa E-13/13 dotyczyła zastosowania się przez Królestwo Norwegii do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (dyrektywa w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy).


title: Sprawa T-47/15: Wyrok Sądu z dnia 10 maja 2016 r. – Niemcy/Komisja [Pomoc państwa — Energia z odnawialnych źródeł — Pomoc przyznana mocą niektórych przepisów zmienionej niemieckiej ustawy dotyczącej energii elektrycznej z odnawialnych źródeł (EEG z 2012 r.) — Wsparcie na rzecz energii elektrycznej z odnawialnych źródeł i ograniczona dopłata EEG dla odbiorców energochłonnych — Decyzja uznająca pomoc za częściowo niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Pojęcie pomocy państwa — Korzyść — Zasoby państwa)

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/16

         Wyrok Sądu z dnia 10 maja 2016 r. – Niemcy/Komisja
   (Sprawa T-47/15) (1)

   ([Pomoc państwa - Energia z odnawialnych źródeł - Pomoc przyznana mocą niektórych przepisów zmienionej niemieckiej ustawy dotyczącej energii elektrycznej z odnawialnych źródeł (EEG z 2012 r.) - Wsparcie na rzecz energii elektrycznej z odnawialnych źródeł i ograniczona dopłata EEG dla odbiorców energochłonnych - Decyzja uznająca pomoc za częściowo niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie pomocy państwa - Korzyść - Zasoby państwa))
   (2016/C 222/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: pierwotnie T. Henze oraz K. Petersen, a następnie T. Henze i K. Stranz, pełnomocnicy, wspierani przez T. Lübbiga, adwokata)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo T. Maxian Rusche oraz R. Sauer, a następnieT. Maxian Rusche oraz K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1585 z dnia 25 listopada 2014 w sprawie programu pomocy SA. 33995 (2013/C) (ex 2013/NN) [wdrożonego przez Niemcy w celu wsparcia energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych] (Dz.U. L 250, s. 122).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 127 z 20.4.2015.


title: Sprawa T-235/15 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 1 września 2015 r. – Pari Pharma/EMA [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty EM-y dotyczące informacji przedłożonych przez przedsiębiorstwo w złożonym przez nie wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego — Decyzja o udzieleniu osobie trzeciej dostępu do dokumentów — Wniosek o zawieszenie wykonania — Pilny charakter — Fumus boni iuris — Wyważenie interesów]

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/42

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 1 września 2015 r. – Pari Pharma/EMA
   (Sprawa T-235/15 R)
   ([Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty EM-y dotyczące informacji przedłożonych przez przedsiębiorstwo w złożonym przez nie wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego - Decyzja o udzieleniu osobie trzeciej dostępu do dokumentów - Wniosek o zawieszenie wykonania - Pilny charakter - Fumus boni iuris - Wyważenie interesów])
   (2015/C 381/50)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pari Pharma GmbH (Starnberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Epping i W. Rehmann)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA) (przedstawiciele: T. Jabłoński, N. Rampal Olmedo, A. Rusanov i S. Marino, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Novartis Europharm Ltd (Camberley, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat C. Schoonderbeek)

      Przedmiot

   Wniosek mający na celu, co do zasady, uzyskanie zawieszenia wykonania decyzji EMA EMA/271043/2015 z dnia 24 kwietnia 2015 r., na mocy której udzielono osobie trzeciej na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43) dostępu do niektórych dokumentów zawierających informacje przedłożone we wniosku o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Vantobra.

      Sentencja

               1)

               Zawiesza się wykonanie decyzji Europejskiej Agencji Leków (EMA) EMA/271043/2015 z dnia 24 kwietnia 2015 r. w zakresie, w jakim udzielono w niej osobie trzeciej na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji dostępu do sprawozdania z oceny (EMA/CHMP/702525/2014) dotyczącego podobieństwa Vantobry do Cayston i TOBI Podhaler, a także sprawozdania z oceny (EMA/CHMP/778270/2014) dotyczącego wyższości klinicznej Vantobry nad TOBI Podhaler.

               2)

               Zakazuje się EM-ie ujawniania dwóch sprawozdań wymienionych w pkt 1.

               3)

               Wniosek Novartis Europharm Ltd o uzyskanie dostępu do całości akt sprawy zostaje oddalony.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-503/11: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2011 r. — Al-Aqsa przeciwko Radzie

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/38

         Skarga wniesiona w dniu 27 września 2011 r. — Al-Aqsa przeciwko Radzie
   (Sprawa T-503/11)
   2011/C 347/69
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Stowarzyszenie Al-Aqsa (Herrlen, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat A. van Eik)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (EU) nr 687/2011 w zakresie, zakresie w jakim dotyczy ono skarżącej;

               —

               stwierdzenie, że rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 nie ma zastosowania do skarżącej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący faktu, iż rozporządzenie wykonawcze nr 687/2001 (1), w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącej, narusza (zasadę) dobrej administracji wymiaru sprawiedliwości i (zasadę) ekonomii procesowej, z powodu odwołania od wyroku Sądu wydanego w dniu 9 września 2010 r. w sprawie T-348/07 Al-Aqsa przeciwko Radzie, które stanowi przedmiot postępowania zawisłego przed Trybunałem i z powodu decyzji niderlandzkiego ministra spraw zagranicznych z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie zastosowania Sanctieregeling Terrorisme 2007-II (ministerialnego zarządzenia w sprawach sankcji w dziedzinie terroryzmu) względem skarżącej.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący faktu, iż skarżąca nie jest objęta zakresem zastosowania Wspólnego Stanowiska (2).

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący faktu, iż decyzja nie została podjęta przez właściwą władzę w rozumieniu art. 1 ust. 4 Wspólnego Stanowiska. Za decyzję właściwej władzy nie można uznać ani orzeczenia wydanego w dniu 3 czerwca 2003 r. w postępowaniu w sprawie zastosowania środków tymczasowych, ani decyzji z dnia 18 kwietnia 2011 r., w której uznano, że Sanctieregeling Terrorisme 2007-II ma zastosowanie względem względem skarżącej.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący faktu, iż zdaniem skarżącej brak jest dowodu, że miała ona świadomość, wymaganą zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. k) Wspólnego Stanowiska.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący faktu, iż nie można przyjmować, że skarżąca ułatwia (jeszcze) dokonanie aktów terrorystycznych, ponieważ wniosku takiego nie można wywieść ani z orzeczenia wydanego w dniu 3 czerwca 2003 r. w postępowaniu w sprawie zastosowania środków tymczasowych, ani z decyzji niderlandzkiego ministra spraw zagranicznych z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie zastosowania Sanctieregeling Terrorisme 2007-II względem skarżącej.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia istotnych przepisów formalnoprawnych i przekroczenia (przez Radę) granic kompetencji przysługujących jej w zakresie oceny. Zdaniem skarżącej Rada niesłusznie zaniechała przeprowadzenia nowego postępowania wyjaśniającego i w ten sposób nie wywiązała się ze spoczywającego na niej ciężaru dowodu jeżeli chodzi o wydawanie decyzji dotyczących ponownego zastosowania (środków).

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

               8)

               Zarzut ósmy dotyczący naruszenia art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej poprzez fakt, iż rozporządzenie wykonawcze ingeruje w nieproporcjonalnym stopniu w prawo do poszanowania własności.

               9)

               Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia art. 296 TFUE.

               10)

               Zarzut dziesiąty dotyczący (naruszenia) prawa do skutecznego środka odwoławczego oraz prawa do obrony, poprzez fakt, iż Rada udzielała specyficznych i konkretnych informacji uzasadniających konieczność utrzymania w mocy wykazu w niedostatecznym stopniu.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 687/2011 z dnia 18 lipca 2011 r. dotyczące wdrożenia art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzeń wykonawczych (UE) nr 610/2010 oraz (UE) nr 83/2011 (Dz.U. L 188, s. 2)

      (2)  Wspólne stanowisko Rady z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu (Dz.U. L 344, s. 93)


title: Sprawa T-583/15: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2015 r. – Monster Energy Company/OHIM (Przedstawienie symbolu pokoju)

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/33

         Skarga wniesiona w dniu 5 października 2015 r. – Monster Energy Company/OHIM (Przedstawienie symbolu pokoju)
   (Sprawa T-583/15)
   (2015/C 414/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Monster Energy Company (Corona, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy (Przedstawienie symbolu pokoju) – zgłoszenie nr 11 363 611

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 lipca 2015 r. w sprawie R 2788/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               przekazanie sprawy strony skarżącej do ponownego rozpoznania przez Drugą Izbę Odwoławczą w celu wydania orzeczenia co do istoty w przedmiocie zgłoszonego żądania restitutio in integrum odnoszącego się do decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie R 1285/2013-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 58, art. 65 ust. 5, art. 75, art. 81 ust. 1 i 4 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady 65 rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa C-317/05: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 października 2006 r. (wniosek Sozialgericht Köln — Niemcy o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — G. Pohl-Boskamp GmbH & Co. KG przeciwko Gemeinsamer Bundesausschuss (Dyrektywa 89/105/EWG — Artykuł 6 pkt 1 i 2 — Wyczerpujący wykaz — Obowiązek uzasadnienia i wskazania środków zaskarżenia decyzji)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/17

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 października 2006 r.(wniosek Sozialgericht Köln — Niemcy o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — G. Pohl-Boskamp GmbH & Co. KG przeciwko Gemeinsamer Bundesausschuss
   (Sprawa C-317/05) (1)

   (Dyrektywa 89/105/EWG - Artykuł 6 pkt 1 i 2 - Wyczerpujący wykaz - Obowiązek uzasadnienia i wskazania środków zaskarżenia decyzji)
   (2006/C 326/33)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Sozialgericht Köln
   Strony postępowania przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: G. Pohl-Boskamp GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Gemeinsamer Bundesausschuss

      Przy udziale: AOK-Bundesverband KdöR, IKK-Bundesverband, Bundesverband der Betriebskrankenkassen (BKK), Bundesverband der landwirtschaftlichen Krankenkassen, Verband der Angestellten-Krankenkassen eV, AEV-Arbeiter-Ersatzkassen-Verband eV, Bundesknappschaft, Seekrankenkasse, Bundesrepublik Deutschland
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Sozialgericht Köln — Wykładnia art. 6 dyrektywy Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (Dz.U. 1989, L 40, str. 8) — Pojęcie „wyczerpującego wykazu” — Uregulowania krajowe przewidujące określenie listy produktów leczniczych wydawanych bez recepty i nie podlegających finansowaniu, które mogą w drodze wyjątku zostać objęte krajowym systemem ubezpieczenia zdrowotnego, jeżeli są zwykle stosowane w leczeniu groźnych chorób — Obowiązek wydania decyzji w sprawie wpisu na listę w określonym terminie, uzasadnienia odmowy, a także wskazania wnioskodawcy dostępnych mu środków zaskarżenia
   Sentencja

               1)

               Dyrektywę Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącą przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych należy interpretować w taki sposób, że stoi ona na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów prawa państwa członkowskiego, które, wykluczywszy produkty lecznicze wydawane bez recepty z finansowania z państwowego systemu opieki zdrowotnej, upoważniają organ zarządzający tym systemem do wydania uregulowań dopuszczających finansowanie określonych produktów leczniczych mimo tego wykluczenia, nie ustanawiając przy tym procedury zgodnej z art. 6 pkt 1 i 2 tej dyrektywy.

               2)

               Artykuł 6 pkt 2 dyrektywy 89/105 należy interpretować w ten sposób, że stanowi on dla producentów produktów farmaceutycznych, których dotyczy decyzja mająca za skutek dopuszczenie do finansowania określonych produktów leczniczych zawierających pewne substancje aktywne, źródło prawa do uzasadnienia decyzji i do wskazania środków zaskarżenia, nawet w sytuacji gdy prawo państwo członkowskiego nie przewiduje stosownej procedury ani środków zaskarżenia.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005.


title: Sprawa T-325/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 marca 2007 r. — TUI przeciwko OHIM

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/38

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 marca 2007 r. — TUI przeciwko OHIM
   (Sprawa T-325/05) (1)

   (2007/C 96/79)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 257 z 15.10.2005.


title: Sprawa C-312/12: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 21 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Huy — Belgia) — Agim Ajdini przeciwko państwu belgijskiemu (Regulamin postępowania — Artykuł 53 § 2, art. 93 lit. a) oraz art. 99 — Odesłanie prejudycjalne — Badanie zgodności przepisu krajowego zarówno z prawem Unii jak i krajową konstytucją — Uregulowanie krajowe przewidujące priorytetowy charakter postępowania wpadkowego w sprawie kontroli zgodności z konstytucją — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Brak wdrożenia prawa Unii — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/12

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 21 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Huy — Belgia) — Agim Ajdini przeciwko państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-312/12) (1)

   (Regulamin postępowania - Artykuł 53 § 2, art. 93 lit. a) oraz art. 99 - Odesłanie prejudycjalne - Badanie zgodności przepisu krajowego zarówno z prawem Unii jak i krajową konstytucją - Uregulowanie krajowe przewidujące priorytetowy charakter postępowania wpadkowego w sprawie kontroli zgodności z konstytucją - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Brak wdrożenia prawa Unii - Oczywisty brak właściwości Trybunału)
   2013/C 108/23
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal du travail de Huy

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Agim Ajdini

      Strona pozwana: państwo belgijskie

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal du Travail de Huy — Wykładnia art. 20, 21 i 26 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 234 WE — Prawa podstawowe — Zasada niedyskryminacji — Obywatel serbski będący osobą niepełnosprawną — Dopuszczalność uregulowania krajowego wykluczającego niektóre osoby z możliwości uzyskania zasiłku dla osób niepełnosprawnych z powodu przynależności państwowej — Osoba będąca obywatelem państwa trzeciego uznanego oficjalnie za kraj kandydujący do przystąpienia do Unii Europejskiej — Uprawnienie sądu odsyłającego do wystąpienia do Trybunału Sprawiedliwości — Dopuszczalność uregulowania krajowego nakładającego na sąd krajowy obowiązek wcześniejszego zwrócenia się do trybunału konstytucyjnego

      Sentencja

   Trybunał sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania przedłożone przez Tribunal du travail de Huy (Belgia)

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


               17.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 40/14

         Wniosek o Opinię Doradczą Sądu EFTA złożony przez Frostating lagmannsrett decyzją tego sądu z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie Fokus Bank ASA v Staten v/Skattedirektoratet
   (Sprawa E-1/04)
   (2005/C 40/07)
   Decyzją z dnia 23 kwietnia 2004 r. Sądu Apelacyjnego Frostating lagmannsrett w Trondheim, Norwegia, został złożony wniosek do Sądu EFTA, który wpłynął do Rejestru Sądu dnia 27 kwietnia 2004 r., o wydanie Opinii Doradczej w sprawie Fokus Bank ASA v Staten v/Skattedirektoratet, na następujące pytanie:

               1)

               Czy spójne z art. 40 Porozumienia EOG jest to, że kredytu z tytułu podatku potrąconego (wynikającego z systemu płacenia zaliczki na podatek dochodowy od dywidendy przez spółkę w ramach podatku od osób prawnych, skutkiem czego obowiązek podatkowy nie ciąży na udziałowcu) nie przyznaje się podatnikom zamieszkałym w innych państwach członkowskich?

                           a)

                           Czy ma znaczenie prawne to, czy podatnik zamieszkuje w państwie członkowskim, które, w porozumieniu podatkowym z Norwegią, podjęło się przyznać kredyt z tytułu podatku potrąconego?

                           b)

                           Czy ma znaczenie prawne to, czy podatnikowi w tym szczególnym przypadku rzeczywiście przyznano lub zostanie mu przyznany kredyt z tytułu podatku potrąconego?

               2)

               Czy spójne z Porozumieniem EOG jest to, że państwo członkowskie zajmuje się wyłącznie firmą dystrybucyjną podczas szacowania i ponownego szacowania podatku od dywidendy (podatku potrąconego) w przypadkach, gdy decyzja o oszacowaniu podatku od podatników zagranicznych opiera się na założeniu, że właścicielem dla celów podatkowych jest ktoś inny niż osoba, która (1) jest właścicielem zgodnie z prawem prywatnym; (2) jest zarejestrowana w rejestrze VPS jako właściciel; i (3) jest przedstawiona jako właściciel w stosunku do władz podatkowych, podczas gdy ani właściciel dla celów podatkowych, ani właściciel według rejestru VPS zgodnie z prawem prywatnym nie zostali poinformowani o tym przeklasyfikowaniu?


title: Sprawa C-101/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Regeringsrätten, z dnia 15 października 2004 r., w sprawie Skatteverket przeciwko A

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Regeringsrätten, z dnia 15 października 2004 r., w sprawie Skatteverket przeciwko A
   (Sprawa C-101/05)
   (2005/C 106/36)
   Język postępowania: szwedzki
   W dniu 28 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Regeringsrätten (Szwecja), z dnia 15 października 2004 r., w sprawie Skatteverket przeciwko A.
   Regeringsratten zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:

               1)

               Czy przepisy o swobodnym przepływie kapitału między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi stoją na przeszkodzie temu, aby w sytuacji, takiej jak w niniejszej sprawie, opodatkować dywidendę otrzymaną przez A od X na takiej podstawie, że X nie ma siedziby w państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub w państwie, z którym Szwecja zawarła umowę podatkową, która zawierałaby postanowienie o wymianie informacji?


title: Sprawa T-221/12: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2012 r. — Sunrider przeciwko OHIM — Nannerl (SUN FRESH)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/26

         Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2012 r. — Sunrider przeciwko OHIM — Nannerl (SUN FRESH)
   (Sprawa T-221/12)
   2012/C 217/56
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Sunrider Corp. (Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: N. Dontas i E. Markakis, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Nannerl GmbH & Co. KG (Anthering bei Salzburg, Austria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 marca 2012 r. w sprawie R 2401/2010-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w niniejszym postępowaniu przed Sądem; oraz

               —

               obciążenie OHIM niezbędnymi kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą we wcześniejszym postępowaniu przed Czwartą Izbą Odwoławczą

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Nannerl GmbH & Co. KG

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SUN FRESH” dla towarów należących do klasy 32 — zgłoszenie nr 6171433

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy nr 605014 „SUNNY FRESH” dla towarów należących do klasy 5; graficzny znak towarowy w kolorach czarnym i białym „SUNRIDER SUNNY FRESH” zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie pod nr. 2016689 dla towarów należących do klasy 32; graficzny znak towarowy w kolorach czarnym i białym „SUNRIDER SUNNY FRESH” zarejestrowany w Irlandii pod nr. 169766 dla towarów należących do klasy 32; słowny znak towarowy „SUNNYFRESH” zarejestrowany na Węgrzech pod nr. 144500 dla towarów należących do klasy 5; graficzny znak towarowy w kolorach czarnym i białym „SUNRIDER SUNNY FRESH” zarejestrowany jako znak towarowy w Beneluksie pod nr. 574389 dla towarów należących do klas 5, 29 i 32.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady nr 207/2009

               —

               Naruszenie art. 75 zdanie drugie oraz art. 76 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Rady nr 207/2009

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-91/13: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2015 r. – LG Electronics/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Światowy rynek kineskopów do telewizorów i monitorów komputerowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG — Porozumienia i uzgodnione praktyki w dziedzinie cen, podziału rynków i zdolności produkcyjnych — Jednolite i ciągłe naruszenie — Możliwość przypisania spółce dominującej naruszenia popełnionego przez wspólne przedsiębiorstwo — Równość traktowania — Metoda obliczania kwoty grzywny — Uwzględnienie wartości sprzedaży kineskopów w ramach produktów przetworzonych — Termin przedawnienia — Proporcjonalność — Czas trwania postępowania administracyjnego)

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/19

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2015 r. – LG Electronics/Komisja
   (Sprawa T-91/13) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Światowy rynek kineskopów do telewizorów i monitorów komputerowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG - Porozumienia i uzgodnione praktyki w dziedzinie cen, podziału rynków i zdolności produkcyjnych - Jednolite i ciągłe naruszenie - Możliwość przypisania spółce dominującej naruszenia popełnionego przez wspólne przedsiębiorstwo - Równość traktowania - Metoda obliczania kwoty grzywny - Uwzględnienie wartości sprzedaży kineskopów w ramach produktów przetworzonych - Termin przedawnienia - Proporcjonalność - Czas trwania postępowania administracyjnego))
   (2015/C 346/21)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LG Electronics, Inc. (Seul, Korea Południowa) (przedstawiciele: G. van Gerven i T. Franchoo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Hödlmayr, M. Kellerbauer i P. Van Nuffel, następnie M. Kellerbauer, P. Van Nuffel i A. Biolan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C (2012) 8839 final z dnia 5 grudnia 2012 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.437 – Kineskopy do telewizorów i monitorów komputerowych) oraz żądanie obniżenia kwoty grzywien nałożonych na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               LG Electronics, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 13.4.2013.


title: Sprawa T-645/16: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2016 r. – Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank/SRB

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/55

         Skarga wniesiona w dniu 7 września 2016 r. – Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank/SRB
   (Sprawa T-645/16)
   (2016/C 402/65)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG (Bregenz, Austria) (przedstawiciel: G. Eisenberger, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 15 kwietnia 2016 r., przynajmniej w zakresie dotyczącym skarżącej;

               —

               Obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: rażące naruszenie zasadniczych przepisów formalnych z uwagi na brak (całkowitego) ogłoszenia zaskarżonej decyzji.

               2.

               Zarzut drugi: rażące naruszenie zasadniczych przepisów formalnych z uwagi na brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa C-404/04 P: Odwołanie wniesione w dniu 22 września 2004 r. przez Technische Glaswerke Ilmenau GmbH od wyroku piątej izby w składzie powiększonym Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wydanego w dniu 8 lipca 2004 r. w sprawie T-198/01, Technische Glaswerke Ilmenau GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, popieranej przez Schott Glas

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/23

         Odwołanie wniesione w dniu 22 września 2004 r. przez Technische Glaswerke Ilmenau GmbH od wyroku piątej izby w składzie powiększonym Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wydanego w dniu 8 lipca 2004 r. w sprawie T-198/01, Technische Glaswerke Ilmenau GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, popieranej przez Schott Glas
   (Sprawa C-404/04 P)
   (2004/C 273/44)
   W dniu 22 września 2004 r. Technische Glaswerke Ilmenau GmbH wniosła do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich odwołanie od wyroku piątej izby w składzie powiększonym Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wydanego w dniu 8 lipca 2004 r. w sprawie T-198/01, Technische Glaswerke Ilmenau GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, popieranej przez Schott Glas. Pełnomocnikami procesowymi skarżącej są Christoph Arnold i Dr. Norbert Wimmer, Rechtsanwälte, White & Case LLP, 62 rue de la Loi, B-1040 Brüssel, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1.

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie T-198/01;

               2.

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 czerwca 2001 r.;

               3.

               ewentualnie w odniesieniu do pkt 2: przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd Pierwszej Instancji;

               4.

               obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               1.

               Skarżąca odwołuje się od wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie T-198/01 (1) oddalającym skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, w której Komisja zakwalifikowała jako pomoc obniżenie ceny sprzedaży zakładu prywatyzowanego przez Treuhandanstalt (Urząd Powierniczy) (później BvS) o 4 mln DM i zażądała w tym zakresie zwrotu kwoty pomocy.

               2.

               Zarówno podczas procedury kontroli pomocy, jak również w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji skarżąca prezentowała pogląd, że przysługiwało jej roszczenie o obniżenie ceny sprzedaży ze względu na zmianę stosunków leżących u podstaw umowy, ponieważ skarżąca i sprzedający – Treuhandanstalt – wychodzili zgodnie z założenia, że Wolne Państwo Turyngia wesprze stosując wyższą stawkę pomocy (dopuszczalną dla małych i średnich przedsiębiorstw) inwestycje skarżącej w prywatyzowanym przedsiębiorstwie, ze środków w zakresie zadań wspólnych (w ramach zatwierdzonej przez Komisję ogólnej regulacji dotyczącej pomocy regionalnej). Wsparcie to stało się podstawą kalkulacji ceny. Po udzieleniu jedynie zwykłego, a nie zwiększonego wsparcia, podstawa kalkulacji uległa zmianie i należało w odpowiednim stopniu dostosować cenę sprzedaży. Ponieważ istniało ogólne, cywilnoprawne roszczenie o dostosowanie ceny sprzedaży, które skierowane byłoby również wobec każdego prywatnego sprzedawcy, nie mogło być mowy o pomocy (brak zarówno korzyści ekonomicznej jak i selektywności w rozumieniu artykułu 87 ustęp 1 WE). Byłoby to zasadne również dlatego, że biorąc pod uwagę regulacje w zakresie prywatyzacji, obowiązujące w czasie jej trwania, ustalenie odpowiednio niższej ceny sprzedaży było w pełni dopuszczalne w świetle przepisów o pomocy.

               3.

               Komisja odrzuciła argumentację skarżącej z powodów prawnych, opierając się na tym, że roszczenia względem Treuhandanstalt i względem Wolnego Państwa Turyngii należy zbadać oddzielnie. Sąd Pierwszej Instancji przyjął tą argumentację i stwierdził ponadto, że skarżąca nie przedłożyła w postępowaniu sądowym pisemnego dowodu na okoliczność obietnicy udzielenia wsparcia przez Wolne Państwo Turyngię.

               4.

               Przeciwko tym stwierdzeniom skierowane jest odwołanie. W związku z nadzwyczajną zmianą stosunków leżących u podstaw umowy skarżąca podnosi przede wszystkim następujące zarzuty:

                           —

                           Sąd Pierwszej Instancji błędnie nie stwierdził naruszenia przez Komisję obowiązku uzasadniania decyzji (art. 253 WE), ponieważ z uzasadnienia Komisji nie wynikało, dlaczego Komisja odrzuciła koncepcję podniesionego przez skarżącą roszczenia przeciwko Treuhand (obecnie BvS) wynikającego ze zmiany stosunków leżących u podstaw umowy.

                           —

                           Jeśli uzasadnienie Komisji miałoby spełniać wymogi artykułu 253 WE, to Sąd Pierwszej Instancji powinien był w każdym razie stwierdzić oczywisty błąd w ocenie leżący po stronie Komisji, ponieważ uzasadnienie Komisji w sposób oczywisty nie nadawało się do poddania w wątpliwość twierdzenia skarżącej o wystąpieniu zmiany stosunków leżących u podstaw umowy. Odpowiednio, Sąd Pierwszej Instancji powinien był stwierdzić naruszenie przez Komisję artykułu 87 ustęp 1 WE.

                           —

                           W zakresie, w jakim Sąd Pierwszej Instancji wziął dodatkowo pod uwagę nie przedstawione przez Komisję uzasadnienia (brak wykazania obietnicy Wolnego Państwa Turyngii), są one niedopuszczalne (zmiana uzasadnienia) i nieistotne (istotnym ze względów dowodowych nie był brak obietnicy Turyngii, a błędne wyobrażenie stron umowy o wysokości wsparcia).

                           —

                           Ponadto Sąd Pierwszej Instancji naruszył podstawowe zasady postępowania, między innymi prawo do bycia wysłuchanym przed sądem, poprzez oddalenie w wyroku wniosków dowodowych skarżącej na okoliczność podstawy kalkulacji ceny i poprzez jednoczesne uzasadnienie wyroku brakiem wykazania przez skarżącą jej twierdzeń.

               5.

               Poza powyższymi zarzutami, skarżąca podnosi ponadto błędy prawne w związku z innymi wadami uzasadnienia decyzji Komisji, jak również wadliwe pod względem prawnym zaprzeczenie zaistnienia istotnych naruszeń postępowania popełnionych przez Komisję.

      (1)  Jeszcze nie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich


title: Sprawa C-671/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – w postępowaniach wszczętych przez „Indėlių ir investicijų draudimas” VI, Virgilijusa Vidutisa Nemaniūnasa (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywy 94/19/WE i 97/9/WE — Systemy gwarancji depozytów i rekompensat dla inwestorów — Instrumenty oszczędzania i inwestowania — Instrument finansowy w rozumieniu dyrektywy 2004/39/WE — Wyłączenie z gwarancji — Bezpośrednia skuteczność — Warunki korzystania z dyrektywy 97/9/WE)

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – w postępowaniach wszczętych przez „Indėlių ir investicijų draudimas” VI, Virgilijusa Vidutisa Nemaniūnasa
   (Sprawa C-671/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywy 94/19/WE i 97/9/WE - Systemy gwarancji depozytów i rekompensat dla inwestorów - Instrumenty oszczędzania i inwestowania - Instrument finansowy w rozumieniu dyrektywy 2004/39/WE - Wyłączenie z gwarancji - Bezpośrednia skuteczność - Warunki korzystania z dyrektywy 97/9/WE))
   (2015/C 279/11)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

      Strony w postępowaniu głównym

   „Indėlių ir investicijų draudimas” VI, Virgilijus Vidutis Nemaniūnas

      Przy udziale: Vitoldasa Guliavičiusa, bankas „Snoras” AB, w likwidacji

      Sentencja

               1)

               Artykuł 7 ust. 2 dyrektywy 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/14/WE z dnia 11 marca 2009 r., i pkt 12 załącznika I do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie mogą wyłączyć z gwarancji przewidzianej w tej dyrektywie świadectwa depozytowe wyemitowane przez instytucję kredytową, jeżeli mają one charakter zbywalnych papierów wartościowych, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego, przy czym świadectwa te nie muszą wykazywać wszystkich cech instrumentu finansowego w rozumieniu dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniającej dyrektywy Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/22/EWG.

               2)

               Dyrektywę 94/19 zmienioną dyrektywą 2009/14 oraz dyrektywę 97/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 marca 1997 r. w sprawie systemu rekompensat dla inwestorów należy interpretować w ten sposób, że jeżeli wierzytelności wobec instytucji kredytowej mogą mieścić się zarazem w zakresie pojęcia „depozytu” w rozumieniu dyrektywy 94/19 i pojęcia „instrumentu” w rozumieniu dyrektywy 97/9, a ustawodawca krajowy skorzystał z przewidzianego w pkt 12 załącznika I do dyrektywy 94/19 uprawnienia do wyłączenia tych wierzytelności z zakresu stosowania systemu gwarancji przewidzianego w tej dyrektywie, wyłączenie takie nie skutkuje wyłączeniem tych wierzytelności także z systemu ochrony przewidzianego w dyrektywie 97/9, z przekroczeniem warunków, o których mowa w art. 4 ust. 2 tej ostatniej.

               3)

               Artykuł 2 ust. 2 i art. 4 ust. 2 dyrektywy 97/9 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak te, których dotyczą postępowania główne, które uzależniają możliwość korzystania z systemu rekompensat przewidzianego w tej dyrektywie od tego, czy dana instytucja kredytowa przekazała lub wykorzystała środki finansowe lub papiery wartościowe bez zgody inwestora.

               4)

               Dyrektywę 97/9 należy interpretować w ten sposób, że jeżeli sąd odsyłający oceni, iż w postępowaniach głównych dyrektywa ta jest powoływana przeciwko podmiotowi spełniającemu warunki dopuszczalności powoływania się przeciw niemu na przepisy tej dyrektywy, sąd ten jest zobowiązany nie stosować przepisu krajowego takiego jak ten, którego dotyczą postępowania główne, uzależniającego możliwość korzystania z systemu rekompensat przewidzianego w tej dyrektywie od tego, czy dana instytucja kredytowa przekazała lub wykorzystała środki finansowe lub papiery wartościowe bez zgody inwestora.

      (1)  Dz.U. C 71 z 8.3.2014.