title: Sprawa C-441/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret – Dania) – Dansk Industri (DI), działający w imieniu Ajos A/S/Spadkobiercy Karstena Eigila Rasmussena (Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Dyrektywa 2000/78 WE – Zasada niedyskryminacji ze względu na wiek – Uregulowanie krajowe sprzeczne z dyrektywą – Możliwość dochodzenia przez jednostkę odszkodowania od państwa w związku z naruszeniem prawa Unii – Spór pomiędzy jednostkami – Wyważenie poszczególnych praw i zasad – Zasady pewności prawa oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań – Rola sądu krajowego)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/12

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret – Dania) – Dansk Industri (DI), działający w imieniu Ajos A/S/Spadkobiercy Karstena Eigila Rasmussena
      (Sprawa C-441/14) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Dyrektywa 2000/78 WE - Zasada niedyskryminacji ze względu na wiek - Uregulowanie krajowe sprzeczne z dyrektywą - Możliwość dochodzenia przez jednostkę odszkodowania od państwa w związku z naruszeniem prawa Unii - Spór pomiędzy jednostkami - Wyważenie poszczególnych praw i zasad - Zasady pewności prawa oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań - Rola sądu krajowego))
      (2016/C 211/13)
      Język postępowania: duński

         Sąd odsyłający

      Højesteret

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Dansk Industri (DI), działający w imieniu Ajos A/S

         Strona pozwana: Spadkobiercy Karstena Eigila Rasmussena

         Sentencja

                  1)

                  Ogólną zasadę niedyskryminacji ze względu na wiek, skonkretyzowaną w dyrektywie Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona – również w sporze pomiędzy jednostkami – przepisowi prawa krajowego takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który pozbawia pracownika prawa do odprawy z tytułu rozwiązania stosunku pracy, w sytuacji gdy ów pracownik ma prawo do świadczeń emerytalnych w ramach pracowniczego systemu emerytalnego finansowanego przez pracodawcę, do którego przystąpił przed ukończeniem 50. roku życia, niezależnie od tego, czy zamierza on pozostać na rynku pracy, czy też przejść na emeryturę.

                  2)

                  Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, iż nakłada na sąd krajowy, rozpatrujący spór pomiędzy jednostkami objęty zakresem zastosowania dyrektywy 2000/78, przy stosowaniu przepisów jego prawa krajowego, obowiązek dokonywania ich wykładni w sposób zgodny z tą dyrektywą, a gdyby dokonanie takiej wykładni zgodnej okazało się niemożliwe, odstąpienia w razie potrzeby od stosowania przepisów prawa krajowego, naruszających ogólną zasadę niedyskryminacji ze względu na wiek. Obowiązku tego nie podważają ani zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, ani możliwość dochodzenia przez jednostkę, która czuje się poszkodowania zastosowaniem przepisu krajowego sprzecznego z prawem Unii, odszkodowania od państwa w związku z naruszeniem prawa Unii.

         (1)  Dz.U. C 441 z 24.11.2014.


title: Sprawa T-435/04: Skarga wniesiona dnia 22 października 2004 r. przez Manuela Simõesa Dos Santosa przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/43

         Skarga wniesiona dnia 22 października 2004 r. przez Manuela Simõesa Dos Santosa przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego
   (Sprawa T-435/04)
   (2005/C 6/84)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 22 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego wniesiona przez Manuela Simõesa Dos Santosa zamieszkałego w Alicante (Hiszpania), reprezentowanego przez adwokata Antonia Creusa Carrerasa.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 7 lipca 2004 r. oddalającej sprzeciw skarżącego, decyzji z dnia 15 grudnia 2003 r. ustalającej łączną sumę punktów za zasługi przyznanych skarżącemu oraz decyzji z dnia 12 grudnia 2003 r. utrzymującej ją w mocy;

               —

               obciążenie strony przeciwnej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Występujący w niniejszej sprawie skarżący został w ramach postępowania w sprawie awansów za rok 2002 awansowany do grupy A5. W związku z tym organ powołujący zakomunikował mu, że stan pozostałych punktów wynosi 54,19. Tymczasem pismem Wydziału Zasobów Ludzkich z dnia 15 grudnia 2003 r. poinformowany został, że posiadana przez niego suma punktów na dzień 30 września 2003 r. wynosi jedynie 1,5 punkta. Z pisma tego, stanowiącego zaskarżoną decyzję, wynikało, że zmniejszenie nie było skutkiem zamiany punktów przyznawanych przed wprowadzeniem nowego systemu decyzją Urzędu ADM-03-35, lecz ich całkowitego usunięcia wynikającego z zastosowania nowej zasady, o której mowa w tej decyzji, przewidującej rozpoczynanie po awansie od punktu zerowego.
   Na poparcie swoich żądań skarżący zarzuca w pierwszej kolejności naruszenie zasady legalizmu, pewności prawa, jak również nieretroaktywności, o tyle, że nie istniały w niniejszej sprawie wyjątkowe okoliczności, które usprawiedliwiałyby odebranie przyznanych urzędnikowi punktów, do których miał on prawo pod rządami systemu wtedy obowiązującego.
   Skarżący zarzuca również naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, niedyskryminacji, jak również obowiązku uzasadniania.


title: Sprawa C-288/13 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 4 września 2014 r. – Rütgers Germany GmbH, Rütgers Belgium NV, Deza, a.s., Industrial Química del Nalón, SA, Bilbaína de Alquitranes, SA przeciwko Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) [Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenie REACH) — Artykuł 59 i załącznik XIII — Identyfikacja oleju antracenowego jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy, podlegającej procedurze udzielania zezwoleń — Równość traktowania]

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/21

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 4 września 2014 r. – Rütgers Germany GmbH, Rütgers Belgium NV, Deza, a.s., Industrial Química del Nalón, SA, Bilbaína de Alquitranes, SA przeciwko Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA)
   (Sprawa C-288/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenie REACH) - Artykuł 59 i załącznik XIII - Identyfikacja oleju antracenowego jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy, podlegającej procedurze udzielania zezwoleń - Równość traktowania])
   2014/C 409/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rütgers Germany GmbH, Rütgers Belgium NV, Deza, a.s., Industrial Química del Nalón, SA, Bilbaína de Alquitranes, SA (przedstawiciel: adwokat K. Van Maldegem)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: M. Heikkilä, W. Broere i T. Zbihlej, pełnomocnicy, J. Stuyck i A.-M. Vandromme, advocaten)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Rütgers Germany GmbH, Rütgers Belgium NV, Deza a.s., Industrial Química del Nalón SA i Bilbaína de Alquitranes SA zostają obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa T-356/14: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2014 r. – CareAbout przeciwko OHIM – Florido Rodríquez (Kerashot)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/42

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2014 r. – CareAbout przeciwko OHIM – Florido Rodríquez (Kerashot)
   (Sprawa T-356/14)
   2014/C 253/56
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CareAbout GmbH (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Mes, C. Graf von der Groeben, G. Rother, J. Bühling, A. Verhauwen, J. Künzel, D. Jestaedt, M. Bergermann, J. Vogtmeier i A. Kramer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: José Luis Florido Rodríquez (Sewilla, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 24 marca 2014 r. w sprawie R 1569/2013-4 w odniesieniu do pkt 1, 2 i 4 sentencji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Sądem, w tym kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy Kerashot dla towarów z klas 1, 3 i 21 – zgłoszenie nr 10 669 571

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: José Luis Florido Rodríquez

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny krajowy znak towarowy zawierający elementy słowne „K KERASOL” zarejestrowany dla towarów z klasy 3

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-479/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 28 października 2014 r. – Sabine Hünnebeck/Finanzamt Krefeld

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 28 października 2014 r. – Sabine Hünnebeck/Finanzamt Krefeld
   (Sprawa C-479/14)
   (2015/C 034/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sabine Hünnebeck

      Strona pozwana: Finanzamt Krefeld

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 63 ust. 1 w związku z art. 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które w zakresie dotyczącym obliczenia podatku od darowizn przewiduje, że kwota wolna od podatku odliczana od podstawy opodatkowania – w przypadku darowizny nieruchomości położonej w danym państwie, gdy darczyńca i obdarowany w chwili wykonania darowizny mieli miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim – jest niższa od kwoty wolnej od podatku, która miałaby zastosowanie, gdyby przynajmniej jedna ze stron umowy miała w owej chwili miejsce zamieszkania w tym pierwszym państwie członkowskim, również wówczas, gdy inne uregulowanie państwa członkowskiego przewiduje, że na wniosek obdarowanego zastosowanie ma wyższa kwota wolna od podatku, przy uwzględnieniu wszystkich przysporzeń pochodzących od darczyńcy dziesięć lat przed i dziesięć lat po wykonaniu darowizny?


title: Sprawa C-139/06: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 1 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywy 2002/96WE i 2003/108/WE — Odpady — Sprzęt elektrotechniczny i elektroniczny)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/12

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 1 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-139/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywy 2002/96WE i 2003/108/WE - Odpady - Sprzęt elektrotechniczny i elektroniczny)
   (2007/C 95/20)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Konstantinidis i D. Lawunmi, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: V. Jackson, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektyw 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrotechnicznego i elektronicznego (Dz.U. L 37, str. 24) i dyrektywy 2003/108/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 grudnia 2003 r. zmieniającej dyrektywę 2002/96/WE (Dz.U. L 345, str. 106)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania się do:

                           —

                           dyrektyw 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrotechnicznego i elektronicznego i

                           —

                           dyrektywy 2003/108/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 grudnia 2003 r. zmieniającej dyrektywę 2002/96/WE

                     Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tych dyrektyw.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006.


title: Sprawa T-423/12: Wyrok Sądu z dnia 5 maja 2015 r. – Skype/OHIM – Sky i Sky IP International (skype) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego skype — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy SKY — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/26

         Wyrok Sądu z dnia 5 maja 2015 r. – Skype/OHIM – Sky i Sky IP International (skype)
   (Sprawa T-423/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego skype - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy SKY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 205/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Skype Ultd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: początkowo I. Fowler, solicitor, adwokat J. Schmitt i J. Mellor, QC, następnie A. Carboni i M. Browne, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM były również, interwenienci przed Sądem: Sky plc, dawniej British Sky Broadcasting Group plc (Isleworth, Zjednoczone Królestwo) i Sky IP International Ltd (Isleworth) (przedstawiciele: D. Rose i V. Baxter, solicitors, następnie D. Rose, R. Guthrie, solicitors, T. Moody-Stuart, barrister, i J. Curry, solicitor)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 lipca 2012 r. (sprawa 1561/2010–4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy British Sky Broadcasting Group plc i Sky IP International Ltd z jednej strony a Skype Ultd z drugiej strony.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skype Ultd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Sky plc i Sky IP International Ltd.

      (1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012.


title: Sprawa C-125/06 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Infront WM AG, dawniej KirchMedia WM AG, Republice Francuskiej, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej (Odwołanie — Dyrektywa 89/552/EWG — Telewizyjna działalność nadawcza — Skarga o stwierdzenie nieważności — Artykuł 230 akapit czwarty WE — Pojęcie decyzji dotyczącej bezpośrednio i indywidualnie osoby fizycznej lub prawnej)

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Infront WM AG, dawniej KirchMedia WM AG, Republice Francuskiej, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-125/06 P) (1)

   (Odwołanie - Dyrektywa 89/552/EWG - Telewizyjna działalność nadawcza - Skarga o stwierdzenie nieważności - Artykuł 230 akapit czwarty WE - Pojęcie decyzji dotyczącej „bezpośrednio i indywidualnie’ osoby fizycznej lub prawnej)
   (2008/C 116/06)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Banks i M. Huttunen, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Infront WM AG, dawniej KirchMedia WM AG, (przedstawiciel: M. Garcia, Solicitor), Republika Francuska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba w składzie powiększonym) z dnia 15 grudnia 2005 r. w sprawie T-33/01 Infront WM przeciwko Komisji, w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji wydanej na podstawie art. 3a dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r., uznającej za zgodne ze wspólnym rynkiem określone przepisy wydane przez Zjednoczone Królestwo dotyczące ograniczeń w dziedzinie transmisji telewizyjnej szeregu wydarzeń sportowych i innych wydarzeń mających znaczenie na szczeblu krajowym — Pojęcie decyzji dotyczącej „bezpośrednio i indywidualnie” w rozumieniu art. 230 WE
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006.


title: Sprawa C-153/10: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Sony Supply Chain Solutions (Europe) BV (Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 — Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 12 ust. 2 i 5, art. 217 ust. 1, i art. 243 — Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 — Przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 — Artykuły 10 i 11 — Klasyfikacja towarów — Wiążąca informacja taryfowa — Powołanie się na wiążącą informację taryfową przez inny podmiot gospodarczy niż ten, który uzyskał informację — Wytyczne krajowych organów celnych — Uzasadnione oczekiwania)

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/9

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Sony Supply Chain Solutions (Europe) BV
   (Sprawa C-153/10) (1)

   (Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Wspólnotowy kodeks celny - Artykuł 12 ust. 2 i 5, art. 217 ust. 1, i art. 243 - Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 - Przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 - Artykuły 10 i 11 - Klasyfikacja towarów - Wiążąca informacja taryfowa - Powołanie się na wiążącą informację taryfową przez inny podmiot gospodarczy niż ten, który uzyskał informację - Wytyczne krajowych organów celnych - Uzasadnione oczekiwania)
   2011/C 160/07
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: Sony Supply Chain Solutions (Europe) BV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 12 ust. 2 i 5, art. 217 ust. 1, art. 243 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) i art. 11 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 253, s. 1) — Klasyfikacja towarów — Sprzeciw wobec decyzji wydanej przez organy celne dotyczącej zaklasyfikowania produktu — Powołanie się przez podmiot wnoszący sprzeciw na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne innego państwa członkowskiego dotyczącą podobnego produktu

      Sentencja

               1)

               Artykuł 12 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny zmienionego przez rozporządzenie (WE) nr 82/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r., jak również art. 10 i 11 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92 zmienionego przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 12/97 z dnia 18 grudnia 1996 r. należy interpretować w ten sposób, że podmiot dokonujący zgłoszenia celnego we własnym imieniu i na własny rachunek nie może powoływać się na wiążącą informację taryfową, która została udzielona nie temu podmiotowi, lecz spółce z nim powiązanej, na wniosek której podmiot ten dokonał zgłoszenia.

               2)

               Artykuł 12 ust. 2 i 5 oraz art. 217 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 zmienionego przez rozporządzenie nr 82/97, a także art. 11 rozporządzenia nr 2454/93 zmienionego przez rozporządzenie nr 12/97 w związku z art. 243 rozporządzenia nr 2913/92 zmienionego przez rozporządzenie nr 82/97 należy interpretować w ten sposób, że w ramach postępowania dotyczącego poboru należności celnych osoba zainteresowana może sprzeciwić się temu poborowi, przedstawiając tytułem środka dowodowego wiążącą informację taryfową udzieloną w odniesieniu do takich samych towarów w innym państwie członkowskim, przy czym taka wiążąca informacja taryfowa nie wywiera właściwych jej skutków prawnych. Zadaniem sądu krajowego jest natomiast ustalenie, czy odpowiednie przepisy proceduralne danego państwa członkowskiego zezwalają na posługiwanie się takim środkiem dowodowym.

               3)

               Artykuł 12 rozporządzenia nr 2913/92 zmienionego przez rozporządzenie nr 82/97 oraz art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 2454/93 zmienionego przez rozporządzenie nr 12/97 należy interpretować w ten sposób, że wytyczne krajowe, które zezwalają organom krajowym na powoływanie się — w celu klasyfikacji taryfowej towarów będących przedmiotem zgłoszenia — na wiążącą informację taryfową udzieloną osobie trzeciej w odniesieniu do takich samych towarów, nie mogły doprowadzić do powstania po stronie importerów uzasadnionych oczekiwań, iż będą mogli powoływać się na takie wytyczne.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa C-380/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niederlandy), w dniu 8 sierpnia 2012 r. — X BV przeciwko Minister van Financiën

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niederlandy), w dniu 8 sierpnia 2012 r. — X BV przeciwko Minister van Financiën
   (Sprawa C-380/12)
   2012/C 303/34
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: X BV

      Strona pozwana: Minister van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy użyte w uwadze 1 do działu 25 HS wyrażenie „usuwanie zanieczyszczeń” obejmuje też usunięcie określonych składników chemicznych, które wskutek naturalnych procesów znajdują się w tym produkcie mineralnym w stanie pierwotnym, a które to usunięcie ma na celu wzmocnienie pewnych naturalnych cech (szczególnych) tego produktu mineralnego, które zostały wskutek tych naturalnych procesów osłabione?

               2)

               Jeśli z odpowiedzi na pytanie pierwsze wynika, że chodzi tu o usuwanie zanieczyszczeń w rozumieniu uwagi 1 HS do działu 25: za pomocą jakich kryteriów należy ustalać to, czy po przemyciu wydobytego produktu mineralnego takiego jak ziemia bieląca (odbarwiająca) kwasem siarkowym i wodą można, na podstawie ww. uwagi, zaklasyfikować go do pozycji taryfowej 2508 40 00 CN i nie trzeba uznawać go za „produkt chemiczny” w rozumieniu działu 38 HS?


title: Sprawa C-507/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 13 listopada 2014 r. – P/M

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 13 listopada 2014 r. – P/M
   (Sprawa C-507/14)
   (2015/C 065/27)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal de Justiça

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: P

      Strona pozwana: M

      Pytania prejudycjalne

   Jeżeli w jednym państwie członkowskim wszczęto postępowanie dotyczące odpowiedzialności rodzicielskiej, i istnieje inne postępowanie, dotyczące tego samego roszczenia i podstawy roszczenia, w przypadku którego to postępowania powództwo zostało wniesione wcześniej w innym państwie członkowskim, przy czym postępowanie to zostało w międzyczasie zawieszone z inicjatywy właściwej strony powodowej, i w postępowaniu tym pozwanemu nie doręczono pozwu, pozwany nie wiedział o tym postępowaniu i nie doszło w tym postępowaniu jakiejkolwiek interwencji, a zawieszenie to, które utrzymywało się, gdy postępowanie wymienione jako pierwsze, zostało wszczęte przez pozwanego z zawieszonego postępowania, można uznać w świetle postanowień art. 16 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 (1) i dla celów zastosowania art. 19 ust. 2 tego rozporządzenia, że postępowanie, w którym takie zawieszenie miało miejsce, zostało wszczęte wcześniej?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338, s. 1).


title: Sprawa T-121/02: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  31 maja 2006 r.  — Compagnia di San Paolo przeciwko Komisji

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/40

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 maja 2006 r. — Compagnia di San Paolo przeciwko Komisji
   (Sprawa T-121/02) (1)

   (2006/C 178/72)

      Język postępowania: włoski

   Prezes czwartej izby w składzie powiększonym zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 144 z 15.6.2002


title: Sprawa T-414/04: Skarga wniesiona dnia 11 października 2004 r. przez Republikę Federalną Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/24

         Skarga wniesiona dnia 11 października 2004 r. przez Republikę Federalną Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-414/04)
   (2004/C 314/57)
   Język postępowania: niemiecki
   Dnia 11 października do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przez Republikę Federalną Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Pełnomocnikiem procesowym strony skarżącej jest C.-D. Quassowski, wspierany przez C. von Donat, adwokata.
   Strona skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji ogłoszonej w piśmie Dyrekcji Generalnej Polityki Regionalnej z dnia 9 września 2004 r., w zakresie, w jakim wkład finansowy Wspólnoty z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w Programie Operacyjnym RESIDER II-Nadrenia-Westfalia 1995-1999 (EFRE Nr. 94.02.10.036) / ARINCO Nr. 94.DE.16.051) zredukowano do € 72.794.851,67 a wypłata ostatniej raty pomocy w wysokości € 2.268.988,33 na rzecz władz niemieckich została wstrzymana;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonej decyzji Komisja zredukowała wkład finansowy Wspólnoty z funduszy strukturalnych EFRE w Programie Operacyjnym RESIDER-II Nadrenia-Westfalia 1995-1999 (EFRE Nr. 94.02.10.036 / ARINCO Nr. 94.DE.16.051 do € 72.794.851,67 i wstrzymała wypłatę ostatniej raty pomocy na rzecz władz niemieckich w wysokości € 2.268.988,33. Powodem tej redukcji jest rzadsze wykorzystanie programu w przypadku niektórych środków i częstsze wykorzystanie programu w przypadku innych środków, niż wynikałoby to z indykatywnego planu finansowego programu. Zrównoważenie częściej i rzadziej użytych środków nastąpiło nie w ramach każdorazowych działań priorytetowych programu, lecz w ramach całego wkładu EFRE w programie.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazuje po pierwsze, że na podstawie art. 24 rozporządzenia 4253/88 (1) redukcja wkładu finansowego Wspólnoty jest możliwa tylko wtedy, gdy zachodzi znaczna modyfikacja charakteru lub warunków wykonania działania lub operacji. Zdaniem strony skarżącej przeprowadzone przegrupowania nie stanowią tego rodzaju znacznej modyfikacji.
   W przypadku, gdy wyżej wspomniane modyfikacje podlegałyby zakwalifikowaniu jako znaczne modyfikacje, skarżąca podnosi, że Komisja wyraziła na nie uprzednią zgodę w „Wytycznych dla sprawozdania finansowego środków operacyjnych funduszy strukturalnych (1994 - 1999)” (SEK (1999) 1316).
   Strona skarżąca zarzuca ponadto Komisji błąd w zastosowaniu uznania, gdyż Komisja w ogóle nie skorzystała z przysługującego jej uznania, jak również brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające zasady wykonania rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w zakresie koordynacji pomocy rozmaitych funduszy strukturalnych między sobą oraz pomiędzy tymi funduszami a pomocą Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374 z 31.12.1988, str. 1).


title: Sprawa T-106/05: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2005 r. przez European Dynamics S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/29

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2005 r. przez European Dynamics S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-106/05)
   (2005/C 115/53)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 22 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga European Dynamics S.A. z siedzibą w Atenach (Grecja), reprezentowanej przez adwokata N. Kostakopoulosa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, mocą której Komisja nie umieściła oferty skarżącej złożonej w ramach Międzynarodowego Przetargu Ograniczonego EuropeAid/117579/C/SV/TR na „pomoc techniczną w celu ulepszenia systemu informacyjno-komunikacyjnego (ICT) w tureckim Państwowym Instytucie Statystycznym — Ulepszenie tureckiego systemu statystycznego” (1) na liście zakwalifikowanych oferentów i umieściła na tej liście innych kandydatów;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej wniosek skarżącej o ponowne rozpatrzenie decyzji, o której skarżącą powiadomiono pismem z dnia 13 grudnia 2004 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą, a także innymi kosztami i wydatkami poniesionymi w związku ze skargą, nawet w razie jej oddalenia.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W odpowiedzi na opublikowane przez Komisję ogłoszenie o Międzynarodowym Przetargu Ograniczonym EuropeAid/117579/C/SV/TR na „pomoc techniczną w celu ulepszenia systemu informacyjno-komunikacyjnego (ICT) w tureckim Państwowym Instytucie Statystycznym — Ulepszenie tureckiego systemu statystycznego” skarżąca spółka złożyła swoją ofertę. Mocą zaskarżonej decyzji oferty skarżącej nie umieszczono na liście zakwalifikowanych oferentów.
   W uzasadnieniu swojej skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji skarżąca twierdzi, że strona pozwana naruszyła przepisy rozporządzenia 1488/1996, przepisy rozporządzenia finansowego (2) oraz rozporządzenia wykonawczego do tego rozporządzenia, a także przepisy dyrektywy 92/50 (3), poprzez zastosowanie kryteriów oceny, które nie były odpowiednio sprecyzowane w ogłoszeniu o przetargu. Zdaniem skarżącej, jeśli Komisja zamierzała dokonać analizy porównawczej możliwości kandydatów, co — jak się wydaje — uczyniła, powinna była zaznaczyć to w ogłoszeniu o przetargu.
   Skarżąca twierdzi również, że przy dokonywaniu oceny jej oferty pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie. Skarżąca kwestionuje wynik dokonanej przez Komisję oceny jej technicznych możliwości.
   Wreszcie skarżąca twierdzi, że nie uzasadniając odpowiednio decyzji strona pozwana naruszyła art. 253 WE.

      (1)  Dz.U. 2004/S 187-158886

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1

      (3)  Dyrektywa Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, Dz.U. 209 z 24.7.1992, str. 1


title: Sprawa C-153/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad — Warna (Bułgaria) w dniu 30 marca 2012 r. — Sani Treyd EOOD przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” — Varna pri Tsentralno Upravlenie na Natsionalnata Agentsia za Prihodite

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad — Warna (Bułgaria) w dniu 30 marca 2012 r. — Sani Treyd EOOD przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” — Varna pri Tsentralno Upravlenie na Natsionalnata Agentsia za Prihodite
   (Sprawa C-153/12)
   2012/C 165/22
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen sad — Varna

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sani Treyd EOOD

      Strona pozwana: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” — Varna pri Tsentralno Upravlenie na Natsionalnata Agentsia za Prihodite

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego w rozumieniu art. 62 pkt 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on również przypadki transakcji wolnych od podatku, włącznie z transakcjami dokonywanymi przez osobę, która nie ma statusu podatnika w rozumieniu tytułu III i osoby zobowiązanej do zapłaty podatku w rozumieniu tytułu XI rozdziału 1 sekcji 1 dyrektywy 2006/112?

               2)

               Czy art. 62 i 63 dyrektywy 2006/112 sprzeciwiają się przepisowi krajowemu, wedle którego zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego następuje w chwili dokonania transakcji wolnej od podatku, miast w chwili, w której spełniony zostaje warunek opodatkowania transakcji?

               3)

               Czy art. 63 dyrektywy 2006/112 sprzeciwia się przepisowi krajowemu i praktyce krajowej, wedle których zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego w odniesieniu do dostawy części budynku nie następuje w chwili przeniesienia własności, lecz wcześniej, a mianowicie w chwili spełnienia uzgodnionego świadczenia wzajemnego, stanowiącego transakcję wolną od podatku dokonywaną przez osobę niemającą statusu podatnika, ani osoby zobowiązanej do zapłaty podatku?

               4)

               Czy art. 65 dyrektywy 2006/112 sprzeciwia się przepisowi krajowemu, zgodnie z którym wystąpienie wymagalności podatku jest związane z zapłatą, określaną w całości lub w części w towarach lub w usługach?

               5)

               Czy art. 73 i art. 80 dyrektywy 2006/112 sprzeciwia się przepisowi krajowemu, zgodnie z którym wówczas, gdy wynagrodzenie za transakcję jest w całości lub w części określane w towarach lub usługach, podstawę opodatkowania dla owej transakcji stanowi w każdym przypadku jej wartość wolnorynkowa?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-50/05: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2005 r. przez European Dynamics SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/27

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2005 r. przez European Dynamics SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-50/05)
   (2005/C 106/60)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 28 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga European Dynamics SA z siedzibą w Atenach (Grecja), reprezentowanej przez adwokata N. Korogiannakisa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (DG ds. Podatków i Unii Celnej), mocą której Komisja nie wybrała oferty skarżącej i udzieliła zamówienia wygrywającemu wykonawcy;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą, a także innymi kosztami i wydatkami poniesionymi w związku ze skargą, nawet w razie jej oddalenia.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W odpowiedzi na ogłoszenie o przetargu TAXUD/2004/AO-004 na specyfikację, opracowanie, konserwację i utrzymanie systemów telematycznych do kontroli przepływu produktów objętych podatkiem akcyzowym we Wspólnocie Europejskiej skarżąca spółka złożyła swoją ofertę. Mocą zaskarżonej decyzji Komisja odrzuciła tę ofertę, a zamówienie zostało udzielone innemu oferentowi.
   W uzasadnieniu swojej skargi o stwierdzenie nieważności tej decyzji skarżąca twierdzi przede wszystkim, że Komisja naruszyła zasadę niedyskryminacji oraz wolnej konkurencji. Brak dokładnych specyfikacji dotyczących systemu EMCS uniemożliwił skarżącym skoncentrowanie się na konkretnych, istotnych z punktu widzenia projektu, obszarach przy wykazywaniu swoich kompetencji. Byli i obecni kontrahenci uzyskali istotną przewagę ze względu na posiadany jedynie przez nich dostęp do poufnych informacji. W opinii skarżącej należało uwzględnić złożone przez nią w stosownym czasie żądanie równego dostępu do takich aplikacji i dokumentacji. Zdaniem skarżącej, mimo, iż Komisja miała możliwość naprawienia tego stanu rzeczy, nie podjęła ona jednak stosownych kroków, by to uczynić.
   Skarżąca twierdzi również, że Komisja naruszyła art. 97 ust. 1 Rozporządzenia Finansowego (1) oraz art. 17 ust. 1 dyrektywy 92/50 (2) poprzez zastosowanie kryteriów oceny, które były bardzo niejasne oraz w związku z tym, że kryteriom tym nie towarzyszyły klarowne i wymierne parametry.
   Zdaniem skarżącej, przy dokonywaniu oceny oferty skarżącej Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie. W tym względzie skarżąca podnosi, że wszelkie niedostatki jej oferty wynikały z faktu niepoinformowania przez Komisję o najważniejszych elementach niezbędnych do przygotowania oferty przez skarżącą. Dalej skarżąca kwestionuje każde stwierdzenie zawarte w sprawozdaniu komitetu oceniającego.
   Skarżąca wskazuje również na naruszenie przez Komisję wynikającego z art. 253 WE obowiązku uzasadnienia aktu oraz na nieprzedstawienie przez Komisję stosownych, zażądanych przez skarżącą, informacji dotyczących powodów odrzucenia jej oferty. Skarżąca podnosi również, że Komisja, działając ze znacznym opóźnieniem i nie udzielając przed złożeniem ofert wyczerpujących odpowiedzi na prośby skarżącej o przedstawienie stosownych informacji, naruszyła zasadę dobrej administracji i staranności.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1

      (2)  Dyrektywa Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, Dz.U. L 209 z 24.7.1992, str. 1


title: Sprawa T-523/12: Wyrok Sądu z dnia 24 czerwca 2014 r. – Rani Refreshments przeciwko OHIM – Global-Invest Bartosz Turek (Sani) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Sani — Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe Hani lub llani i RANI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/27

         Wyrok Sądu z dnia 24 czerwca 2014 r. – Rani Refreshments przeciwko OHIM – Global-Invest Bartosz Turek (Sani)
   (Sprawa T-523/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Sani - Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe Hani lub llani i RANI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 253/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rani Refreshments FZCO (Jebel Ali, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciel: M. Chapple, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również: Global-Invest Bartosz Turek (Poczesna, Polska)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 września 2012 r. (sprawa R 236/2012-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Aujan Industries Co. (S J C) a Global-Invest Bartosz Turek.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rani Refreshments FZCO zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.


title: Sprawa T-251/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 czerwca 2006 r. — Grecja przeciwko Komisji (EFOGR — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Składowanie ryżu w magazynach państwowych — Siła wyższa — Produkty przetworzone na bazie owoców i warzyw — Pomoc na rzecz najbardziej potrzebujących — Program restrukturyzacji sektora owoców i warzyw — Korekta zryczałtowana — Termin 24 miesięcy)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/20

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 czerwca 2006 r. — Grecja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-251/04) (1)

   (EFOGR - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Składowanie ryżu w magazynach państwowych - Siła wyższa - Produkty przetworzone na bazie owoców i warzyw - Pomoc na rzecz najbardziej potrzebujących - Program restrukturyzacji sektora owoców i warzyw - Korekta zryczałtowana - Termin 24 miesięcy)
   (2006/C 190/34)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: V. Kontolaimos i I. Chalkias, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Condou-Durande, pełnomocnik, wspierany przez adwokata N. Korogiannakisa)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji nr 2004/457/WE z dnia 29 kwietnia 2004 odmawiającej finansowania wspólnotowego niektórych wydatków poniesionych przez państwa członkowskie w ramach Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji (EFOGR) (Dz.U. L 2002, str. 35) w zakresie, w jakim odmawia ona kwalifikacji pewnych wydatków poczynionych przez Republikę Grecką w sektorze owoców i warzyw jak i składowania w magazynach państwowych
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.8.2004


title: Sprawa C-580/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 27 września 2012 r. w sprawie T-82/08 Guardian Industries i Guardian Europe przeciwko Komisji, wniesione w dniu 10 grudnia 2012 r. przez Guardian Industries Corp., Guardian Europe S.à.r.l.

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/3

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 27 września 2012 r. w sprawie T-82/08 Guardian Industries i Guardian Europe przeciwko Komisji, wniesione w dniu 10 grudnia 2012 r. przez Guardian Industries Corp., Guardian Europe S.à.r.l.
   (Sprawa C-580/12 P)
   2013/C 55/05
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Guardian Industries Corp., Guardian Europe S.à.r.l. (przedstawiciele: S. Völcker, Rechtsanwalt, F. Louis, avocat, H.G. Kamann, Rechtsanwalt, C. O’Daly, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim Sąd utrzymał w nim w mocy decyzję wyłączającą z obliczeń wysokości grzywien nałożonych na wnoszące odwołanie wartość sprzedaży wewnętrznej, dyskryminując w ten sposób grupę Guardian;

               —

               co za tym idzie, w ramach nieograniczonego prawa orzekania, obniżenie o 37 % kwoty nałożonej na wnoszące odwołanie grzywny;

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 27 września 2012 r. w sprawie T-82/08 Guardian Industries i Guardian Europe przeciwko Komisji w zakresie, w jakim Sąd uznał w nim za dopuszczalne pismo Komisji z dnia 10 lutego 2012 r.;

               —

               co za tym idzie, uznanie pisma Komisji za niedopuszczalne i wyłączenie go z akt sprawy;

               —

               następnie, w ramach nieograniczonego prawa orzekania, obniżenie o co najmniej 25 % kwoty nałożonej w decyzji na wnoszące odwołanie grzywny początkowej, aby w ten sposób zaradzić temu, że Sąd nie zagwarantował im w rozsądnym terminie prawa do skutecznego środka prawnego, jak wymaga tego art. 47 karty oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez wnoszące odwołanie w niniejszym postępowaniu oraz w postępowaniu przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem wnoszących odwołanie zaskarżony wyrok należy uchylić z następujących względów:

               Po pierwsze, wyrok ten narusza zasadę równości traktowania ze względu na to, iż Sąd utrzymał w nim mocy decyzję wyłączającą z obliczeń wysokości grzywien nałożonych na innych adresatów tej decyzji wartość sprzedaży wewnętrznej, potwierdzając w ten sposób dyskryminację, której dopuszczono się wobec grupy Guardian. Nie wziął on więc pod uwagę utrwalonego orzecznictwa, zgodnie z którym sprzedaż wewnętrzna winna być przy obliczaniu grzywien traktowana na równi ze sprzedażą wewnętrzną, gdyż w przeciwnym razie groziłoby to nieuzasadnionym preferencyjnym potraktowaniem producentów zintegrowanych. Rozumowanie Sądu — zgodnie z którym decyzja dotyczyła jedynie „sprzedaży szkła płaskiego klientom niepowiązanym” — nie uzasadnia dyskryminacji, której dopuszczono się wobec grupy Guardian.

               Po drugie, zaskarżony wyrok narusza wiążące Sąd zasady dotyczące terminów oraz podstawowe zasady dotyczące prawa obrony i równości broni ze względu na to, iż Sąd ten uznał w nim za dopuszczalne pismo Komisji z dnia 10 lutego 2012 r. Dopiero w tym przekazanym na dzień roboczy przed rozprawą piśmie Komisja postanowiła dołączyć do akt sprawy nowe, nieznane wcześniej Sądowi informacje, pomimo tego, że wcześniej wielokrotnie dysponowała taką możliwością

               Po trzecie, pomiędzy zakończeniem pisemnego etapu postępowania a wydaniem przez Sąd decyzji o wszczęciu ustnego etapu postępowania upłynęły trzy lata i pięć miesięcy. Wskutek tego opóźnienia naruszone zostały prawa przysługujące wnoszącym odwołanie na mocy art. 47 karty, w tym prawa do skutecznego środka prawnego i prawa do bycia wysłuchanym w rozsądnym terminie. Zdaniem wnoszących przekracza to to, co Trybunał uznał w przeszłości za nadmierne i nie może zostać uzasadnione jakimkolwiek czynnikiem takim jak złożoność sprawy lub obszerność przedstawionego Sądowi materiału dowodowego. Przeciwnie, jest to standartowa sprawa dotycząca jedynie spółki Guardian, która jako jedyna wniosła skargę o stwierdzenie nieważności spornej decyzji. Zawierające materiał dowodowy akta sprawy ograniczały się do kilku krótkich dokumentów i oświadczeń sporządzonych w języku postępowania. Guardian uczyniła wszystko, co było w jej mocy, aby ułatwić i przyśpieszyć postępowanie przed Sądem, m.in. rezygnując z drugiej wymiany pism procesowych pomimo znaczenia, jakie ma dla niej niniejsze odwołanie i — uwzględniając niezwykle krótki okres naruszenia — pomimo bezprecedensowej kwoty nałożonej na nią przez Komisję grzywny.


title: Sprawa C-273/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 17 maja 2013 r. przez Rzeczpospolitą Polską od wyroku Sądu dnia 27 lutego 2013 r. w sprawie T-241/10, Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               27.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/8

         Odwołanie wniesione w dniu 17 maja 2013 r. przez Rzeczpospolitą Polską od wyroku Sądu dnia 27 lutego 2013 r. w sprawie T-241/10, Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-273/13 P)
   2013/C 215/11
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (Przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 27 lutego 2013 r. w sprawie T-241/10 Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji Europejskiej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2010/152/UE z dnia 11 marca 2010 r. (notyfikowanej jako dokument nr K(2010)1317) wyłączającej z finansowania przez Unię Europejską niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 63 z 12.3.2010, str. 7), w części wyłączającej z finansowania wspólnotowego kwoty 279 794 442,15 PLN i 25 583 996,81 EUR wydatkowane przez agencję płatniczą akredytowaną przez Rzeczpospolitą Polską;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Rzeczpospolita Polska podnosi przeciwko zaskarżonemu wyrokowi następujące zarzuty:

               1)

               Zarzut błędnej wykładni art. 20 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 polegającej na uznaniu przez Sąd, że przepis ten nakazuje ustanowienie systemu LPIS-GIS w pełni zwektoryzowanego, bądź systemu ekwiwalentnego, podczas gdy spełnienie standardów systemu przewidzianych w tym przepisie nie wymaga pełnej wektoryzacji.

               2)

               Zarzut błędnej wykładni art. 53 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 polegającej na uznaniu przez Sąd, że sankcje z tytułu celowej niezgodności powinny być stosowane również w przypadkach, w których celowość działania beneficjenta nie została ostatecznie stwierdzona.

               3)

               Zarzut braku wystarczającego uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Zdaniem Rzeczypospolitej Polskiej, Sąd nie wyjaśnił, które z wymogów materialnych i formalnych wynikających z art. 20 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 zostały w istocie naruszone. Sąd nie uzasadnił również, w jaki sposób możliwość ustalenia celowości działania w drodze postępowania sądowego powoduje sprzeczność wdrażanego przez polskie władze systemu płatności z celami wspólnej polityki rolnej. W ocenie Rzeczypospolitej Polskiej, Sąd nie wyjaśnił także, na czym polegała niespójność dokonanych przez władze polskie wyliczeń rzeczywistego ryzyka dla funduszu.

               4)

               Zarzut naruszenia zasady kontradyktoryjności i prawa do sprawiedliwego procesu poprzez pominięcie dowodu przedstawionego przez Rzeczpospolitą Polską oraz wykroczenie poza przedmiot sporu. Sąd pozostawił bowiem bez rozpoznania dowody i wyjaśnienia przedłożone przez Rzeczpospolitą Polską w zakresie systemu akceptacji gruntów do płatności oraz wyjaśnienia w zakresie wskaźnika poziomu kontroli w województwie opolskim. Sąd rozszerzył także zakres swojej oceny ponad to, co było przedmiotem zarzutów Komisji, a także stanowiło podstawę przyjęcia przez nią zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa C-269/12 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 czerwca 2013 r. — Guillermo Cañas przeciwko Komisji Europejskiej, Światowej Agencji Antydopingowej i ATP Tour, Inc. (Odwołanie — Konkurencja — Przepisy antydopingowe — Umorzenie postępowania w przedmiocie złożonej do Komisji skargi — Pojęcie interesu prawnego — Dalsze trwanie tego interesu prawnego po zaprzestaniu działalności zawodowej)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/35

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 czerwca 2013 r. — Guillermo Cañas przeciwko Komisji Europejskiej, Światowej Agencji Antydopingowej i ATP Tour, Inc.
   (Sprawa C-269/12 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Przepisy antydopingowe - Umorzenie postępowania w przedmiocie złożonej do Komisji skargi - Pojęcie interesu prawnego - Dalsze trwanie tego interesu prawnego po zaprzestaniu działalności zawodowej)
   2013/C 225/59
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Guillermo Cañas (przedstawiciele: adwokaci Y. Bonnard i C. Aguet)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Van Nuffel i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy), Światowa Agencja Antydopingowa (przedstawiciele: G. Berrisch, Rechtsanwalt, D. Cooper, solicitor, N. Chesaites, barrister) i ATP Tour, Inc.

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) z dnia 26 marca 2012 r. w sprawie T-508/09 Cañas przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 7809 z dnia 12 października 2009 r. wydanej w sprawie COMP/39.471 i odrzucającej z uwagi na brak wystarczającego interesu wspólnotowego wniesioną do Komisji skargę dotyczącą naruszeń art. 81 WE i art. 82 WE popełnionych jakoby przez Światową Agencję Antydopingową (ang. World Anti-Doping Agency, WADA), ATP Tour Inc. i Międzynarodową Radę Arbitrażową do spraw Sportu (ang. International Council of Arbitration for Sport, ICAS) — Konkurencja — Przepisy antydopingowe — Naruszenie prawa przy dokonywaniu wykładni pojęcia interesu prawnego — Utrata interesu prawnego w toku postępowania

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Guillermo Cañas zostaje obciążony kosztami postępowania.

               3)

               Światowa Agencja Antydopingowa ponosi swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 235 z 4.8.2012.


title: Sprawa C-464/16 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Pénzügyi Ismeretterjesztő és Érdek-képviseleti Egyesület (PITEE)/Komisja Europejska (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Wniosek o dostęp do dokumentów Komisji — Odmowa — Skarga o stwierdzenie nieważności — Artykuł 19 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej — Reprezentacja przed sądami Unii — Adwokat niemający statusu osoby trzeciej wobec skarżącego — Oczywista niedopuszczalność skargi — Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście bezzasadna)

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/6

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Pénzügyi Ismeretterjesztő és Érdek-képviseleti Egyesület (PITEE)/Komisja Europejska
   (Sprawa C-464/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Wniosek o dostęp do dokumentów Komisji - Odmowa - Skarga o stwierdzenie nieważności - Artykuł 19 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej - Reprezentacja przed sądami Unii - Adwokat niemający statusu osoby trzeciej wobec skarżącego - Oczywista niedopuszczalność skargi - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście bezzasadna))
   (2017/C 195/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Pénzügyi Ismeretterjesztő és Érdek-képviseleti Egyesület (PITEE) (przedstawiciel: D. Lazar, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Krämer i F. Erlbacher, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Pénzügyi Ismeretterjesztő és Érdek-képviseleti Egyesület (PITEE) zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 402 z 31.10.2016.


title: Sprawa T-288/17: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2017 r. – Sky/EUIPO – Parrot Drones (Parrot SKYCONTROLLER)

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/39

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2017 r. – Sky/EUIPO – Parrot Drones (Parrot SKYCONTROLLER)
   (Sprawa T-288/17)
   (2017/C 231/48)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sky plc (Isleworth, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: J. Barry, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Parrot Drones (Paryż, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Parrot Drones

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „Parrot SKYCONTROLLER” – zgłoszenie nr 13 107 842

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 marca 2017 r. w sprawie R 457/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z tą skargą i w związku z postępowaniem przed Urzędem.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-330/06: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2006 r. — Novartis przeciwko OHIM (BLUE SOFT)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/76

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2006 r. — Novartis przeciwko OHIM (BLUE SOFT)
   (Sprawa T-330/06)
   (2006/C 326/156)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat N. Hebeis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 14 września 2006 r. w sprawie R 270/2006-1;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „BLUE SOFT” dla towarów z klasy 9 (zgłoszenie nr 3 007 846)

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Brak jest bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji i w związku z tym zgłoszony znak towarowy nadaje się do udzielenia mu ochrony. Oznaczenie jako całość nie jest wyłącznie opisowe, lecz ma także charakter odróżniający.


title: Sprawa T-200/16: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2016 r. – Gfi PSF /Komisja

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/34

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2016 r. – Gfi PSF /Komisja
   (Sprawa T-200/16)
   (2016/C 222/42)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Gfi PSF Sàrl (Leudelange, Luksemburg) (przedstawiciel: F. Moyse, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Publikacji Unii Europejskiej z dnia 2 marca 2016 r., decyzji z dnia 16 marca 2016 r. oraz decyzji z dnia 22 kwietnia 2016 r. odrzucającej ofertę przedstawioną przez skarżącą w ramach europejskiego zamówienia publicznego nr 10573 „Opracowanie, utrzymanie, rozwój oraz usługi pomocy w zakresie witryn internetowych opartych na technologii SharePoint oraz usługi redakcyjne na potrzeby rozpowszechniania za pośrednictwem internetu”, opublikowanego w ogłoszeniu z dnia 17 grudnia 2015 r. i dotyczącego jej pierwszej części o łącznej wartości 2 005 704 EUR w ciągu czterech lat;

               —

               zasądzenie od Urzędu na rzecz skarżącej odszkodowania za poniesione straty oszacowane na kwotę 415 000 EUR;

               —

               nakazanie Urzędowi pokrycia kosztów poniesionych przez skarżącą i przez sam Urząd.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, oparte na naruszeniu obowiązku uzasadnienia oraz naruszenia art. 111 ust. 4 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2015/1929 z dnia 28 października 2015 r. zmieniającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2015, L 286, s. 1).


title: Sprawa F-78/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 kwietnia 2015 r. – Todorowa Androwa/Rada [Służba publiczna — Awans — Postępowanie w sprawie awansu (2011) — Nieumieszczenie na liście urzędników mogących ubiegać się o awans — Artykuł 45 regulaminu pracowniczego — Dwuletni staż w grupie zaszeregowania — Nieuwzględnienie okresu przepracowanego w charakterze członka personelu tymczasowego — Odmienne traktowanie ze względu na charakter prawny stosunku zatrudnienia danych pracowników — Dyrektywa 1999/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Klauzula 4 — Możliwość powołania się na daną podstawę prawną — Wyłączenie]

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/48

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 kwietnia 2015 r. – Todorowa Androwa/Rada
   (Sprawa F-78/12) (1)

   ([Służba publiczna - Awans - Postępowanie w sprawie awansu (2011) - Nieumieszczenie na liście urzędników mogących ubiegać się o awans - Artykuł 45 regulaminu pracowniczego - Dwuletni staż w grupie zaszeregowania - Nieuwzględnienie okresu przepracowanego w charakterze członka personelu tymczasowego - Odmienne traktowanie ze względu na charakter prawny stosunku zatrudnienia danych pracowników - Dyrektywa 1999/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 4 - Możliwość powołania się na daną podstawę prawną - Wyłączenie])
   (2015/C 198/65)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Wiara Todorowa Androwa (Rhode-Saint-Genèse, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Herrmann i M. Bauer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady o nieumieszczeniu skarżącej na liście urzędników mogących ubiegać się o awans za rok 2011.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               W. Todorowa Androwa pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska i Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012, s. 34.


title: Sprawa C-344/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil (Francja) w dniu 4 lipca 2011 r. — International Values Series of the DFA Investment Trust Co. przeciwko Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/35

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil (Francja) w dniu 4 lipca 2011 r. — International Values Series of the DFA Investment Trust Co. przeciwko Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État
   (Sprawa C-344/11)
   2011/C 269/70
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal administratif de Montreuil

      Strona skarżąca: International Values Series of the DFA Investment Trust Co.

      Strona pozwana Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy razem z sytuacją przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w papiery wartościowe (OPCVM) należy brać pod uwagę sytuację udziałowców?

               2)

               Jeżeli tak to w jakich warunkach sporne pobranie podatku u źródła mogłoby być uważane za zgodne z zasadą swobodnego przepływu kapitału?


title: Sprawa C-591/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Przepisy podatkowe — Odroczenie opodatkowania zysków kapitałowych pochodzących z odpłatnego zbycia niektórych dóbr inwestycyjnych — Pobór podatku — Swoboda przedsiębiorczości — Artykuł 49 TFUE — Artykuł 31 porozumienia EOG — Odmienne traktowanie stałych zakładów znajdujących się na terytorium państwa członkowskiego i stałych zakładów znajdujących się na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego — Proporcjonalność)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-591/13) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Przepisy podatkowe - Odroczenie opodatkowania zysków kapitałowych pochodzących z odpłatnego zbycia niektórych dóbr inwestycyjnych - Pobór podatku - Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 49 TFUE - Artykuł 31 porozumienia EOG - Odmienne traktowanie stałych zakładów znajdujących się na terytorium państwa członkowskiego i stałych zakładów znajdujących się na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego - Proporcjonalność))
   (2015/C 198/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls i W. Roels, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i K. Petersen, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Przyjmując i utrzymując w mocy system podatkowy przewidziany w § 6b Einkommensteuergesetz (ustawy o podatku dochodowym), który uzależnia możliwość skorzystania z odroczenia opodatkowania zysków kapitałowych wynikających z odpłatnego zbycia dobra inwestycyjnego stanowiącego część majątku stałego zakładu podatnika znajdującego się na terytorium Niemiec od warunku, że te zyski kapitałowe muszą być przedmiotem reinwestycji obejmujących nabycie zastępujących środków stanowiących część majątku stałego zakładu podatnika znajdującego się na tym terytorium, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 49 TFUE i art. 31 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa T-331/09: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2010 r. — Novartis przeciwko OHIM — Sanochemia Pharmazeutika (TOLPOSAN) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TOLPOSAN — Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy TONOPAN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/14

         Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2010 r. — Novartis przeciwko OHIM — Sanochemia Pharmazeutika (TOLPOSAN)
   (Sprawa T-331/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TOLPOSAN - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy TONOPAN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 38/24
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat N. Hebeis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: B. Schmidt, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Sanochemia Pharmazeutika AG (Wiedeń, Austria)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 czerwca 2009 r. (sprawa R 1601/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Novartis AG a Sanochemia Pharmazeutika AG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Novartis AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa C-249/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 22 maja 2012 r. — Corina-Hrisi Tulică przeciwko Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 22 maja 2012 r. — Corina-Hrisi Tulică przeciwko Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor
   (Sprawa C-249/12)
   2012/C 243/11
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Înalta Curte de Casație și Justiție

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Corina-Hrisi Tulică

      Strona pozwana: Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor

      Pytanie prejudycjalne

   W przypadku gdy sprzedawca został uznany za podatnika dla celów podatku VAT, a zapłata (cena) za dostawę nieruchomości została ustalona przez strony bez żadnej wzmianki dotyczącej podatku VAT, czy wykładni art. 73 i 78 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że podstawa opodatkowania obejmuje:

               a)

               zapłatę (cenę) za dostawę towaru ustaloną przez strony, pomniejszoną o stawkę podatku VAT, lub

               b)

               zapłatę (cenę) za dostawę towaru ustaloną przez strony?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa C-292/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 27 maja 2013 r. przez Fabrykę Łożysk Tocznych-Kraśnik S.A. od wyroku Sądu z dnia 22 marca 2013 r. w sprawie T-571/10, Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) — Impexmetal

text:
               27.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/11

         Odwołanie wniesione w dniu 27 maja 2013 r. przez Fabrykę Łożysk Tocznych-Kraśnik S.A. od wyroku Sądu z dnia 22 marca 2013 r. w sprawie T-571/10, Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) — Impexmetal
   (Sprawa C-292/13 P)
   2013/C 215/14
   Język postępowania: polski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik S.A. (Przedstawiciel: P. Borowski, adwokat)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Impexmetal S.A.

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku w całości i uwzględnienie w całości skargi z dnia 16 grudnia 2010 r. poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego z dnia 6 października 2010 r.;

               —

               na wypadek nie uwzględnienia tego wniosku, uchylenie wyroku w całości i przekazanie niniejszej sprawy Sądowi do ponownego rozpatrzenia;

               —

               obciążenie drugich stron w postępowaniu odwoławczym kosztami postępowania, w tym także kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem do spraw Sprzeciwów Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego oraz w postępowaniu przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca zarzuca Sądowi naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 poprzez jego zastosowanie w stanie faktycznym nieobjętym hipotezą tego przepisu.
   Zdaniem strony skarżącej, do takiego niewłaściwego zastosowania wymienionego przepisu doszło na skutek błędnego uznania przez Sąd, że znak strony skarżącej wykazuje podobieństwo do wcześniejszego graficznego wspólnotowego znaku towarowego interwenienta i tym samym istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej. Strona skarżąca utrzymuje, że Sąd nie uwzględnił, iż:

               —

               podobieństwo pomiędzy znakami nie usprawiedliwia twierdzenia jakoby mogło być ono źródłem istnienia ryzyka konfuzji;

               —

               znak strony skarżącej stanowi część nazwy jej firmy, a nazwa ta została stosowana na długo przed datą zgłoszenia;

               —

               znak ten jest historycznie uzasadnionym oznaczeniem odróżniającym stronę skarżącą;

               —

               omawiane znaki w sposób długotrwały i pokojowy koegzystowały na jednym rynku.


               29.5.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/5

         Skarga wniesiona dnia 18 marca 2004 r. przez Railion Deutschland AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-109/04)
   (2004/C 146/06)
   Język postępowania: niemiecki
   Dnia 18 marca 2004 r. została wniesiona do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich skarga skierowana przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich sporządzona przez Railion Deutschland AG z siedzibą w Moguncji (Niemcy), reprezentowaną przez Rechtsanwalt H. Hohlen.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Komisji C(2003)4660 z dnia 12 grudnia 2003 r. stwierdzającej, że zwolnienie z opłat z tytułu importu jest nieuzasadnione w określonym przypadku

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Strona skarżąca jest przedsiębiorstwem towarowego transportu kolejowego. Skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji odrzucającej wniosek Republiki Federalnej Niemiec o umorzenie długu celnego na korzyść strony skarżącej. Dług celny powstał, ponieważ strona skarżąca miała przetransportować drogą kolejową alkohol zadeklarowany jako farba z wolnej strefy w Bremen do wolnej strefy w Hamburgu. Z punktu widzenia strony skarżącej nic nie wskazywało na istnienie takiej fałszywej deklaracji. Towary te zostały ostatecznie, zgodnie z ich przeznaczeniem, przetransportowane do Republiki Czeskiej.
   Strona skarżąca podnosi w szczególności, że decyzja narusza przepisy proceduralne, ponieważ została wydana z naruszeniem wymogu wysłuchania strony. Formalnie strona skarżąca miała możliwość przedstawienia swoich uwag. Strona skarżąca twierdzi jednak, że decyzja odmowna strony pozwanej nie zawiera ustosunkowania się do przedstawionych argumentów, co także zakłada prawo strony do bycia wysłuchaną. Strona skarżąca utrzymuje, że Komisja nie uwzględniła różnic w rodzajach ryzyka związanego z działalnością przedsiębiorstwa transportu kolejowego i przedsiębiorstwa transportu morskiego w wolnej strefie. W jej opinii, Komisja w swojej decyzji wyszła z założenia, że strona skarżąca jako przedsiębiorstwo transportu kolejowego powinna być traktowana tak samo jak przedsiębiorstwo transportu morskiego.
   Strona skarżąca pozostaje przy twierdzeniu, że decyzja narusza art. 239 wspólnotowego kodeksu celnego. Decyzja bowiem zaprzecza wystąpieniu „szczególnych okoliczności” powołując się na niedokładne i niewłaściwe ustalenia co do faktów. Strona skarżąca twierdzi, że za sprawą uproszczeń w postępowaniu przy transporcie kolejowym jest narażona na podwyższone ryzyko oszustw, których przedmiotem są transportowane towary. Ryzyka tego nie może ona ani wyeliminować ani poddać kontroli. W szczególności praktycznie niemożliwa jest kontrola kontenerów.
   Strona skarżąca podnosi wreszcie, że przy decyzji opartej na względach słuszności według art. 239 wspólnotowego kodeksu celnego należy wziąć pod uwagę fakt, że nie powstała żadna finansowa szkoda dla Wspólnot Europejskich i że takie zagrożenie nie występowało, ponieważ alkohol był przeznaczony na rynek czeski i tam też został wysłany.


title: Sprawa T-239/13: Postanowienie Sądu z dnia 5 czerwca 2014 r. – Atmeh przeciwko OHIM – Fretier (MONTALE MTL MONTALE Dezign) (Wspólnotowy znak towarowy — Żądanie unieważnienia prawa do znaku — Wycofanie żądania unieważnienia prawa do znaku — Umorzenie postępowania)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/29

         Postanowienie Sądu z dnia 5 czerwca 2014 r. – Atmeh przeciwko OHIM – Fretier (MONTALE MTL MONTALE Dezign)
   (Sprawa T-239/13) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Żądanie unieważnienia prawa do znaku - Wycofanie żądania unieważnienia prawa do znaku - Umorzenie postępowania))
   2014/C 253/42
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ammar Atmeh (Deira-Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciel: adwokat A. Berthet)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient w postępowaniu przed Sądem: Sylvie Fretier (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat T. Cuche)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 lutego 2013 r. (sprawy połączone 1482/2011-4 i R 1571/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Ammarem Athmetem a Sylvie Fretier

      Sentencja

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i interwenient ponoszą własne koszty oraz pokrywają po połowie kosztów poniesionych przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa T-627/16: Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2016 r. – Republika Czeska/Komisja

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/47

         Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2016 r. – Republika Czeska/Komisja
   (Sprawa T-627/16)
   (2016/C 392/61)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Pavliš, J. Vláčil, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/1059 z dnia 20 czerwca 2016 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (notyfikowanej jako dokument nr C(2016) 3753) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) w zakresie w jakim wyłącza ona poniesione przez Republikę Czeską wydatki w związku z systemem jednolitej płatności obszarowej (SAPS) w kwocie 84 272,83 EUR, w zakresie w jakim wyłącza ona poniesione przez Republikę Czeską wydatki w związku z inwestycjami w sektorze winiarskim w kwocie 636 516,20 EUR oraz w zakresie w jakim wyłącza ona poniesione przez Republikę Czeską wydatki w związku z wymogami dotyczącymi wzajemnej zgodności w kwocie 29 485 612,55 EUR, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca powołuje się – w związku z systemem jednolitej płatności obszarowej (SAPS) – na jeden zarzut oparty na naruszeniu art. 52 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej. Komisja podjęła decyzję o wyłączeniu wydatków z finansowania Unii, mimo iż nie doszło do naruszenia prawa Unii ani prawa krajowego.
   Co się tyczy inwestycji w sektorze winiarskim skarżąca powołuje się na jeden zarzut, oparty na naruszeniu art. 52 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013. Komisja podjęła decyzję o wyłączeniu wydatków z finansowania Unii, mimo iż nie doszło do naruszenia prawa Unii ani prawa krajowego.
   W odniesieniu do wymogów dotyczących wzajemnej zgodności skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               —

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu art. 52 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013. Komisja podjęła decyzję o wyłączeniu wydatków z finansowania Unii, mimo iż nie doszło do naruszenia prawa Unii ani prawa krajowego.

               —

               Pomocniczo strona skarżąca podnosi drugi zarzut, oparty na naruszeniu art. 52 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013. Nawet gdyby okoliczności kwestionowane w pierwszym zarzucie stanowiły naruszenie prawa Unii (quod non), Komisja błędnie oceniła wagę tego naruszenia i szkodę finansową dla Unii.


title: Sprawa T-380/10: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2010 r. — Wabco Europe i in. przeciwko Komisji

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/64

      Skarga wniesiona w dniu 8 września 2010 r. — Wabco Europe i in. przeciwko Komisji
      (Sprawa T-380/10)
      ()
      (2010/C 288/114)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Wabco Europe BVBA (Bruksela, Belgia), Wabco Austria GesmbH (Wiedeń, Austria), Trane Inc. (Piscataway, Stany Zjednoczone), Ideal Standard Italia s.r.l. (Mediolan, Włochy) oraz Ideal Standard GmbH (Bonn, Niemcy), (przedstawiciele: S. Völcker, F. Louis, A. Israel i N. Niejahr, adwokaci, C. O’Daly i E. Batchelor, Solicitors, i F. Carlin, Barrister)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie nieważności w części art. 2 oraz — w zakresie, w jakim okaże się to konieczne — art. 1 ust. 1 pkt 3 i 4 decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie COMP/39092 — Wyposażenie łazienek i armatura sanitarna;

                  —

                  obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżące; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżące wnoszą, na podstawie art. 263 TFUE, o stwierdzenie nieważności w części decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie COMP/39092 — Wyposażenie łazienek i armatura sanitarna, odnoszącej się do porozumienia między przedsiębiorstwami obejmującego belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek armatury łazienkowej, dotyczącego uzgadniania cen sprzedaży i wymiany poufnych informacji gospodarczych, a także — posiłkowo — obniżenie nałożonej na nie kwoty grzywny.
      W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą następujące zarzuty:

                  Po pierwsze, skarżące twierdzą, że próbując wykazać uczestnictwo Ideal Standard Italia s.r.l. oraz Ideal Standard GmbH w naruszeniu na rynku ceramiki we Włoszech Komisja zignorowała właściwe wymogi prawne.

                  Po drugie, skarżące utrzymują, że Komisja nie obniżyła kwoty grzywny nałożonej na nie za naruszenia popełnione na rynkach francuskim i belgijskim, pomimo częściowego zwolnienia z grzywien za takie naruszenia przyznanego w pkt 23 akapit ostatni obwieszczenia Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (1).

                  Po trzecie, skarżące podnoszą, że Komisja błędnie przyjęła, że to Grohe Beteiligungs GmbH oraz Grohe AG wraz z jej spółkami zależnymi, a nie Ideal Standard Italia s.r.l. i Ideal Standard GmbH przyczyniły się w pierwszej kolejności do „znacznego zwiększenia wartości” dowodów w rozumieniu obwieszczenia Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli.

                  Skarżące twierdzą wreszcie, że zastosowanie przez Komisję z mocą wsteczną wytycznych z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (2) było bezprawne w zakresie, w jakim instytucja ta ukarała Ideal Standard Italia s.r.l. oraz Ideal Standard GmbH za przekazanie informacji, jakich spółki te dostarczyły jako wnioskujące o podjęcie współpracy w dobrej wierze, żywiąc oczekiwania, że Komisja nie zmieni drastycznie na ich niekorzyść właściwych ram grzywien.

         (1)  Obwieszczenie Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (Dz.U. 2002, C 45, s. 3).

         (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).


title: Sprawa C-241/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank te Rotterdam (Niderlandy) w dniu 18 maja 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Shell Nederland Verkoopmaatschappij BV

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank te Rotterdam (Niderlandy) w dniu 18 maja 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Shell Nederland Verkoopmaatschappij BV
   (Sprawa C-241/12)
   2012/C 243/09
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank te Rotterdam

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Shell Nederland Verkoopmaatschappij BV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy partię oleju napędowego należy uznać za odpady w rozumieniu rozporządzeń nr 259/93 (1) i nr 1013/2006 (2), jeżeli

                           a)

                           partia ta składa się z Ultra Light Sulphur Diesel, który został pomyłkowo zmieszany z Methyl Tertiary Butyl Ether,

                           b)

                           partia to po dostarczeniu do kupującego — z powodu zmieszania — w oczywisty sposób nie odpowiada szczególnym właściwościom uzgodnionym między kupującym a sprzedawcą (i tym samym jest „off spec”),

                           c)

                           zgodnie z umową sprzedawca przyjmuje zwrot tej partii — po złożeniu reklamacji przez kupującego — i zwraca cenę zakupu,

                           d)

                           sprzedawca ma zamiar ponownego wprowadzenia do obrotu tej partii — ewentualnie po zmieszaniu z innym produktem?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                           a)

                           Czy w opisanych powyżej okolicznościach faktycznych można określić chwilę, od której ma to miejsce?

                           b)

                           Czy w jakiejkolwiek chwili między dostawą do kupującego a ponownym zmieszaniu przez sprzedawcę lub na jego zlecenie partia ta przestaje być odpadem, a jeżeli tak, to w jakiej chwili?

               3)

               Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie, że

                           a)

                           partia ta mogła być wykorzystana podobnie jak czysty ULSD jako paliwo, ale ze względu na niską temperaturę zapłonu nie odpowiadała już wymogom (bezpieczeństwa),

                           b)

                           na podstawie pozwolenia środowiskowego kupujący nie mógł składować tej partii ze względu na jej nowy skład,

                           c)

                           kupujący nie mógł wykorzystać tej partii do przewidzianego celu — sprzedaży jako oleju napędowego na stacji paliw,

                           d)

                           kupujący miał wolę zwrotu sprzedawcy na podstawie umowy sprzedaży albo nie,

                           e)

                           sprzedawca miał faktycznie wolę przyjęcia zwrotu tej partii w celu jej przetworzenia poprzez zmieszanie i ponownego wprowadzenia do obrotu,

                           f)

                           partia ta została odtworzona lub nie, w ten sposób że została ona doprowadzona do pierwotnie zamierzonego stanu albo przekształcona w wyrób, który można sprzedać po cenie, która jest zbliżona do rynkowej wartości pierwotnej partii ULSD,

                           g)

                           ten proces odtworzenia jest zwykłym procesem produkcyjnym,

                           h)

                           rynkowa wartość partii w stanie, w jakim znajduje się w chwili przyjęcia z powrotem przez sprzedawcę, odpowiada (prawie) cenie produktu, który posiada uzgodnione właściwości szczególne,

                           i)

                           przyjęta z powrotem partia w stanie, w jakim znajduje się w chwili przyjęcia z powrotem, może zostać sprzedana na rynku bez przetwarzania,

                           j)

                           handel produktami takimi jak wspomniana partia jest powszechny i w obrocie handlowym nie jest uważany za handel odpadami.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar (Dz.U. L 30, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U. L 190, s. 1).


title: Sprawa C-339/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 20 lipca 2007 r. — Christopher Seagon jako syndyk w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku spółki Frick Teppichboden Supermärkte GmbH przeciwko Deko Marty Belgium N.V.

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 20 lipca 2007 r. — Christopher Seagon jako syndyk w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku spółki Frick Teppichboden Supermärkte GmbH przeciwko Deko Marty Belgium N.V.
   (Sprawa C-339/07)
   (2007/C 269/36)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Christopher Seagon, jako syndyk w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku spółki Frick Teppichboden Supermärkte GmbH

      Strona pozwana: Deko Marty Belgium N.V.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 (1) z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1346/2000”) i art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (2) z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 44/2001”) sądy państwa członkowskiego, na terytorium którego wszczęto postępowanie upadłościowe dotyczące majątku dłużnika, mają jurysdykcję międzynarodową do rozpatrzenia powództwa o unieważnienie czynności prawnej upadłego [Insolvenzanfechtungsklage] skierowanego przeciwko pozwanemu wierzycielowi mającemu statutową siedzibę w innym państwie członkowskim?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie 1) odpowiedzi przeczącej:
               Czy powództwo o unieważnienie czynności prawnej upadłego mieści się w dyspozycji art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 44/2001?

      (1)  Dz.U. L 160, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 12, str. 1.


title: Sprawa C-465/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 2 sierpnia 2017 r. – Falck Rettungsdienste GmbH, Falck A/S/Stadt Solingen

text:
               2.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 2 sierpnia 2017 r. – Falck Rettungsdienste GmbH, Falck A/S/Stadt Solingen
   (Sprawa C-465/17)
   (2017/C 330/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Falck Rettungsdienste GmbH, Falck A/S

      Strona pozwana: Stadt Solingen

      Pozostali uczestnicy postępowania: Arbeiter-Samariter-Bund Regionalverband Bergisch Land e.V., Malteser Hilfsdienst e.V., Deutsches Rotes Kreuz, Kreisverband Solingen e.V.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy udzielanie w karetce ratowniczej przez ratownika medycznego/sanitariusza ratownictwa medycznego pomocy i opieki pacjentom dotkniętym nagłym przypadkiem […] oraz udzielanie w karetce transportowej przez sanitariusza ratownictwa medycznego/pomocnika ratowniczego pomocy i opieki pacjentom stanowią „usług[i] w dziedzinie obrony cywilnej, ochrony ludności i zapobiegania niebezpieczeństwom” w rozumieniu art. 10 lit. h) dyrektywy 2014/24/UE (1), objęte następującymi kodami CPV 7525000-7 (usługi ratownictwa) oraz 85143000-3 (usługi transportu sanitarnego)?

               2)

               Czy art. 10 lit. h) dyrektywy 2014/24/UE może być interpretowany w ten sposób, że „organizacj[ami] lub stowarzyszenia[mi] o charakterze niekomercyjnym” są w szczególności takie organizacje pomocowe, które zgodnie z prawem krajowym są uznane za organizacje działające w dziedzinie obrony cywilnej i ochrony ludności?

               3)

               Czy „organizacj[ami] lub stowarzyszenia[mi] o charakterze niekomercyjnym” w rozumieniu art. 10 lit. h) dyrektywy 2014/24/UE są takie organizacje, których celem jest wykonywanie zadań użyteczności publicznej, nieprowadzące działalności w celach zarobkowych i reinwestujące ewentualne zyski, aby osiągnąć cel danej organizacji?

               4)

               Czy transport pacjenta karetką w przypadku udzielania opieki przez sanitariusza ratownictwa medycznego/pomocnika ratowniczego (tzw. kwalifikowany transport medyczny) stanowi „usług[ę] transportu sanitarnego pacjentów” w rozumieniu art. 10 lit. h) dyrektywy 2014/24/UE, która nie jest objęta zakresem wyłączenia, i do której ma zastosowanie dyrektywa 2014/24/UE?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE; Dz.U. L 94, s. 65.