title: Sprawa C-144/05: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/24

         Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-144/05)
   (2005/C 143/35)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 30 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Knuta Simonssona i Woutera Wilsa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwu Belgii.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu realizacji dyrektywy 2002/59/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiającej wspólnotowy system monitorowania i informacji o ruchu statków i uchylającej dyrektywę Rady 93/75/EWG lub przynajmniej nie podając ich do wiadomości Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin transpozycji dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 5 lutego 2004 r.

      (1)  Dz. U. L 208 z 5.8.2002, str. 10


title: Sprawa C-659/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 27 grudnia 2011 r. TVI Televisão Independente, S.A. przeciwko Fazenda Pública.

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 27 grudnia 2011 r. TVI Televisão Independente, S.A. przeciwko Fazenda Pública.
   (Sprawa C-659/11)
   2012/C 49/35
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Supremo Tribunal Administrativo.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: TVI Televisão Independente, S.A.

      Strona pozwana: Fazenda Pública

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 16 ust. 1 CIVA [Código do Imposto sobre o Valor Acrescentado, kodeksu VAT], zgodnie z jego wykładnią zastosowaną w zaskarżonym wyroku (rozumiany w ten sposób, że opłata za wyświetlanie reklamy handlowej jest nierozerwalnie związana ze świadczeniem usług reklamowych, przez co powinna być wliczona do podstawy opodatkowania świadczenia usług do celów podatku VAT) jest zgodny z przepisami art. 11 część A ust. 1 lit. a) dyrektywy 77/388/WE (1) (obecnie art. 73 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. (2)), a w szczególności z pojęciem „wzajemnego świadczenia, które dostawca lub świadczący usługi otrzymuje lub powinien otrzymać […] z tytułu takich dostaw”?

               2)

               Czy art. 16 ust. 6 lit. c) CIVA, zgodnie z jego wykładnią zastosowaną w zaskarżonym wyroku (rozumiany w ten sposób, że opłata za wyświetlanie reklamy handlowej nie stanowi kwoty uiszczanej w imieniu i na rachunek usługobiorcy, chociaż księgowana jest na rachunkach przejściowych osób trzecich i przeznaczona jest dla instytucji publicznych, przez co nie jest wyłączona z podstawy opodatkowania do celów podatku VAT) jest zgodny z przepisami art. 11 część A ust. 3 lit. c) dyrektywy 77/388/WE (obecnie 79 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r.), a w szczególności z pojęciem „kwot otrzymanych przez podatnika od nabywcy lub klienta jako zwrot wydatków, wypłaconych na nazwisko i na rachunek tego ostatniego i które są wpisane w jego księgowości na rachunkach przejściowych”?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1

      (2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1)


20150731015616672015/C 270/022262013CJC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL201506112211Sprawy połączone C-226/13, C-245/13, C-247/13 i C-578/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Landgericht Wiesbaden, Landgericht Kiel – Niemcy) – Stefan Fahnenbrock (C-226/13), Holger Priestoph (C-245/13), Matteo Antonio Priestoph (C-245/13), Pia Antonia Priestoph (C-245/13), Rudolf Reznicek (C-247/13), Hans-Jürgen Kickler (C-578/13), Walther Wöhlk (C-578/13), Zahnärztekammer Schleswig-Holstein Versorgungswerk (C-578/13)/Hellenische Republik (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Doręczanie dokumentów sądowych i pozasądowych – Rozporządzenie (WE) nr 1393/2007 – Artykuł 1 ust. 1 – Pojęcie „sprawy cywilnej i handlowej” – Odpowiedzialność państwa za acta iure imperii)
 ---documentbreak--- C2702015PL210120150611PL00022121Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Landgericht Wiesbaden, Landgericht Kiel – Niemcy) – Stefan Fahnenbrock (C-226/13), Holger Priestoph (C-245/13), Matteo Antonio Priestoph (C-245/13), Pia Antonia Priestoph (C-245/13), Rudolf Reznicek (C-247/13), Hans-Jürgen Kickler (C-578/13), Walther Wöhlk (C-578/13), Zahnärztekammer Schleswig-Holstein Versorgungswerk (C-578/13)/Hellenische Republik
   (Sprawy połączone C-226/13, C-245/13, C-247/13 i C-578/13) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Doręczanie dokumentów sądowych i pozasądowych — Rozporządzenie (WE) nr 1393/2007 — Artykuł 1 ust. 1 — Pojęcie „sprawy cywilnej i handlowej” — Odpowiedzialność państwa za acta iure imperii)”2015/C 270/02Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Landgericht Wiesbaden, Landgericht Kiel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Stefan Fahnenbrock (C-226/13), Holger Priestoph (C-245/13), Matteo Antonio Priestoph (C-245/13), Pia Antonia Priestoph (C-245/13), Rudolf Reznicek (C-247/13), Hans-Jürgen Kickler (C-578/13), Walther Wöhlk (C-578/13), Zahnärztekammer Schleswig-Holstein Versorgungswerk (C-578/13)

      Strona pozwana: Hellenische Republik.

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 należy interpretować w ten sposób, że stanowiące przedmiot postępowań głównych powództwa o odszkodowanie z tytułu nieposzanowania praw wywodzonych z posiadania i własności, o wykonanie zobowiązań wynikających z pierwotnych obligacji, których termin wykupu zapadł, czy w końcu o naprawienie szkody, wytoczone przez jednostki będące posiadaczami obligacji państwowych, przeciwko państwu, które je wyemitowało, są objęte zakresem zastosowania owego rozporządzenia, chyba że okazuje się, iż wyraźnie wykraczają one poza zakres spraw cywilnych i handlowych.
   (
         1
      )	Dz.U. C 215 z 27.07.2013

      Dz.U. C 24 z 25.01.2014.


title: Sprawa T-354/15: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2015 r. – Allergopharma/Komisja

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/11

         Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2015 r. – Allergopharma/Komisja
   (Sprawa T-354/15)
   (2015/C 328/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Allergopharma GmbH & Co. KG (Reinbek, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Müller-Ibold i F.-C. Laprévote)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 marca 2015 r. w sprawie pomocy państwa wdrożonej przez Niemcy na rzecz niemieckich przedsiębiorstw farmaceutycznych znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej w postaci zwolnienia z obowiązkowych rabatów (SA.34881) (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2012/CP);

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie prawa, naruszenie traktatu orz naruszenie zasad niedyskryminacji i ochrony uzasadnionych oczekiwań w efekcie nieuwzględnienia wytycznych w sprawie ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (1)

                           —

                           W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że decyzja narusza ogólne zasady równego traktowania i ochrony uzasadnionych oczekiwań, a nadto dopuszczono się w niej naruszenia prawa, polegającego na niedozwolonym odstąpieniu od wiążących wytycznych w sprawie ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw, chociaż możliwość takiego odstąpienia nie została przewidziana w treści tych wytycznych. Przedstawione uzasadnienie twierdzenia, że zwolnienia nie mają na celu sztucznego utrzymywania na rynku nierentownych przedsiębiorstw jest błędne, gdyż i) jest oparte na rozróżnieniu między przedsiębiorstwami rentownymi i nierentownymi, którego w wytycznych nie dokonano, oraz ii) przyjęta przez Komisję interpretacja pojęcia rentowności jest niezgodna z podstawowymi zasadami prawa w dziedzinie pomocy państwa.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie prawa, błędne ustalenia dotyczące okoliczności faktycznych, i oczywisty błąd w ocenie przy stosowaniu art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE

                           —

                           W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca twierdzi, że nawet przy założeniu, iż Komisja może oceniać zwolnienia bezpośrednio na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, decyzja obarczona jest szeregiem naruszeń prawa i oczywistymi błędami w ocenie, gdyż nie został w niej jasno określony cel pomocy, a tym samym nie wyjaśniono, dlaczego pomoc jest niezbędna do osiągnięcia jej celów. Zdaniem strony skarżącej Komisja w szczególności nie wzięła pod uwagę okoliczności, że zatwierdzona pomoc operacyjna dla przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji w świetle orzecznictwa zasadniczo nie umożliwia osiągniecia celów leżących we wspólnym interesie i że zwolnienia są pozbawione jakiegokolwiek skutku zachęcającego.

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie podstawowych gwarancji proceduralnych oraz prawa do przesłuchania

                           —

                           W zarzucie trzecim strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja znacznie wykracza poza wyjaśnienie pytań podniesionych w decyzji wstępnej, a tym samym zarusza prawo do przesłuchania oraz gwarancje proceduralne wynikające z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (2). Po pierwsze, w zaskarżonej decyzji uznano, że nie należy oceniać środka pomocy na podstawie wytycznych w sprawie ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw, podczas gdy w decyzji wstępnej podkreślono, że jest to „jedyna podstawa prawna dla oceny zgodności z rynkiem wewnętrznym”. Po drugie, w zaskarżonej decyzji uznano, że w wyjątkowych sytuacjach można oceniać zgodność pomocy bezpośrednio na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, chociaż w decyzji wstępnej w ogóle nie wspomniano o istnieniu takiej możliwości. W efekcie strona skarżąca została pozbawiona możliwości wypowiedzenia się w przedmiocie tych zagadnień, które ostatecznie okazały się decydujące dla Komisji.

               4.

               Zarzut czwarty: naruszenie obowiązku uzasadnienia

                           —

                           W zarzucie czwartym strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja jest obarczona poważnymi brakami uzasadnienia, gdyż Komisja nie przedstawiła w niej zrozumiałych wyjaśnień w odniesieniu do licznych kwestii. W szczególności decyzja ta nie zawiera zrozumiałego uzasadnienia i) w odniesieniu do zastosowania odstępstwa przewidzianego w art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, ani ii) w odniesieniu do nadzwyczajnych okoliczności, które uzasadniałyby zatwierdzenie pomocy operacyjnej takiej jak ta, o której mowa w niniejszej sprawie.

      (1)  Wytyczne wspólnotowe dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz.U. 2004, C 244, s. 2).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa C-55/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln — Niemcy) — Arcor AG & Co. KG przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Telekomunikacja — Rozporządzenie (WE) nr 2887/2000 — Dostęp do pętli lokalnej — Zasada ustalania opłat na podstawie kosztów — Koszty — Odsetki od zainwestowanego kapitału — Amortyzacja środków trwałych — Ocena lokalnych infrastruktur telekomunikacyjnych — Koszty bieżące i koszty poniesione w przeszłości — Podstawa obliczenia — Koszty rzeczywiste — Koszty już zapłacone i koszty szacunkowe — Uzasadnienie kosztów — Analityczny wstępujący i zstępujący model kosztów — Szczegółowe uregulowanie krajowe — Zakres uznania przysługujący krajowym organom regulacyjnym — Kontrola sądowa — Autonomia proceduralna państw członkowskich — Zasady równoważności i skuteczności — Zaskarżenie przez beneficjentów na drodze sądowej decyzji o zatwierdzeniu opłat notyfikowanego operatora — Ciężar dowodu — Postępowanie nadzorcze i postępowanie sądowe)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln — Niemcy) — Arcor AG & Co. KG przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-55/06) (1)

   (Telekomunikacja - Rozporządzenie (WE) nr 2887/2000 - Dostęp do pętli lokalnej - Zasada ustalania opłat na podstawie kosztów - Koszty - Odsetki od zainwestowanego kapitału - Amortyzacja środków trwałych - Ocena lokalnych infrastruktur telekomunikacyjnych - Koszty bieżące i koszty poniesione w przeszłości - Podstawa obliczenia - Koszty rzeczywiste - Koszty już zapłacone i koszty szacunkowe - Uzasadnienie kosztów - Analityczny wstępujący i zstępujący model kosztów - Szczegółowe uregulowanie krajowe - Zakres uznania przysługujący krajowym organom regulacyjnym - Kontrola sądowa - Autonomia proceduralna państw członkowskich - Zasady równoważności i skuteczności - Zaskarżenie przez beneficjentów na drodze sądowej decyzji o zatwierdzeniu opłat notyfikowanego operatora - Ciężar dowodu - Postępowanie nadzorcze i postępowanie sądowe)
   (2008/C 142/03)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Köln
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Arcor AG & Co. KG

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Przy udziale: Deutsche Telekom AG
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Köln –Wykładania art. 1 ust. 4, art. 3, ust. 3 i art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2887/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. w sprawie uwolnionego dostępu do pętli lokalnej (Dz.U. L 336, str. 4)
   Sentencja

               1)

               Odsetki od zainwestowanego kapitału i odpisy amortyzacyjne od środków trwałych wykorzystane do stworzenia pętli lokalnej zaliczają się do kosztów, które muszą zostać uwzględnione zgodnie z zasadą ustalania opłat za uwolniony dostęp do pętli lokalnej na podstawie kosztów przewidzianą w art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2887/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. w sprawie uwolnionego dostępu do pętli lokalnej.

               2)

               W ramach stosowania zasady ustalania opłat za uwolniony dostęp do pętli lokalnej na podstawie kosztów przewidzianej w art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 2887/2000 krajowe organy regulacyjne muszą uwzględnić, w celu określenia podstawy obliczania kosztów notyfikowanego operatora, koszty rzeczywiste, to jest koszty już zapłacone przez notyfikowanego operatora, jak i koszty szacunkowe, przy czym te ostatnie opierają się na szacunku kosztów odtworzenia sieci lub niektórych elementów tej sieci.

               3)

               Na podstawie art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 2887/2000 krajowy organ regulacyjny może żądać od notyfikowanego operatora przedstawienia stosownych informacji na temat dokumentów uzasadniających koszty uwzględnione w ramach zastosowania zasady ustalania opłat za uwolniony dostęp do pętli lokalnej na podstawie kosztów. Jako że prawo wspólnotowe nie zawiera żadnego przepisu dotyczącego podlegających sprawdzeniu dokumentów księgowych, jedynie do krajowych organów regulacyjnych należy sprawdzenie zgodnie z mającym zastosowanie prawem, czy przedłożone dokumenty są najbardziej odpowiednie dla potrzeb księgowania kosztów.

               4)

               Prawo wspólnotowe nie wyklucza, iż w ramach stosowania zasady ustalania opłat za uwolniony dostęp do pętli lokalnej na podstawie kosztów krajowe organy regulacyjne ustalą koszty w przypadku braku kompletnych i zrozumiałych dokumentów księgowych w oparciu o analityczny wstępujący lub zstępujący model kosztów.

               5)

               Przyznana państwom członkowskim w art. 1 ust. 4 rozporządzenia nr 2887/2000 możliwość wydania szczegółowych przepisów krajowych nie może doprowadzić do tego, iż zasada ustalania opłat za uwolniony dostęp do pętli lokalnej na podstawie kosztów, tak jak została ona wyrażona w art. 3 ust. 3 tego rozporządzenia, nie będzie miała zastosowania.

               6)

               Z przepisów art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 2887/2000 wynika, że przy badaniu opłat notyfikowanych operatorów za uwolniony dostęp do ich pętli lokalnej na podstawie zasady ustalania cen wyrażonej w art. 3 ust. 3 tego rozporządzenia krajowe organy regulacyjne dysponują daleko sięgającym uprawnieniem, które obejmuje ocenę różnych aspektów tych opłat, w tym zmianę cen, a zatem proponowanych opłat. To daleko sięgające uprawnienie odnosi się również do kosztów poniesionych przez notyfikowanych operatorów, takich jak odsetki od zainwestowanego kapitału i amortyzacja środków trwałych, podstawy obliczania tych kosztów, jak i modeli księgowania tych kosztów.

               7)

               W ramach autonomii proceduralnej, jaką dysponują państwa członkowskie, jedynie do nich należy określenie — przy poszanowaniu zasad równoważności i skuteczności ochrony sądowej — właściwego sądu, rodzaju postępowania i tym samym sposobu kontroli sądowej decyzji krajowych organów regulacyjnych dotyczących zatwierdzenia opłat notyfikowanych operatorów za uwolniony dostęp do ich pętli lokalnej. W tych okolicznościach sąd krajowy musi zapewnić, że zobowiązania wynikające z rozporządzenia nr 2887/2000 odnoszące się do uwolnionego dostępu do pętli lokalnej są faktycznie przestrzegane w sposób zgodny z zasadą ustalania cen wyrażoną w art. 3 ust. 3 tego rozporządzenia, i to na przejrzystych, uczciwych i niedyskryminacyjnych warunkach.

               8)

               Artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia nr 2887/2000 w związku z art. 5a ust. 3 dyrektywy Rady 90/387/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie ustanowienia rynku wewnętrznego dla usług telekomunikacyjnych poprzez wdrożenie zasady otwartej sieci, zmienionej dyrektywą 97/51/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 października 1997 r., wymaga, by sądy krajowe interpretowały i stosowały wewnątrzkrajowe przepisy proceduralne regulujące wniesienie środków zaskarżenia w taki sposób, żeby decyzja krajowego organu regulacyjnego dotycząca zatwierdzenia opłat za uwolniony dostęp do pętli lokalnej mogła zostać zaskarżona na drodze sądowej nie tylko przez przedsiębiorstwo będące adresatem takiej decyzji, lecz również przez beneficjentów w rozumieniu tego rozporządzenia, na których prawa może ewentualnie wpłynąć taka decyzja.

               9)

               Rozporządzenie nr 2887/2000 powinno być interpretowane w ten sposób, że w postępowaniu nadzorczym dotyczącym ustalania cen za uwolniony dostęp do pętli lokalnej prowadzonym przez krajowy organ regulacyjny zgodnie z art. 4 tego rozporządzenia na notyfikowanym operatorze spoczywa obowiązek przedstawienia dowodu na to, że jego opłaty są zgodne z zasadą ustalania opłat na podstawie kosztów. Natomiast do państw członkowskich należy uregulowanie kwestii rozłożenia ciężaru dowodu między krajowy organ regulacyjny, który wydał decyzję o zatwierdzeniu opłat notyfikowanego operatora, a beneficjenta, który zaskarża tę decyzję. Do państw członkowskich należy również ustalenie — zgodnie z ich przepisami proceduralnymi i w poszanowaniu wspólnotowych zasad skuteczności i równoważności ochrony sądowej — zasad rozłożenia ciężaru dowodu w przypadku zaskarżenia na drodze sądowej decyzji krajowego organu regulacyjnego o zatwierdzeniu opłat notyfikowanego operatora za uwolniony dostęp do jego pętli lokalnej.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006.


title: Sprawa C-319/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 11 czerwca 2009 r. w sprawie T-297/02 ACEA SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 11 sierpnia 2009 r. przez ACEA SpA

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/38

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 11 czerwca 2009 r. w sprawie T-297/02 ACEA SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 11 sierpnia 2009 r. przez ACEA SpA
   (Sprawa C-319/09 P)
   2009/C 267/69
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: ACEA SpA (przedstawiciele: L. Radicati di Brozolo, A. Giardina i T. Ubaldi, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich, ACSM Como SpA, AEM-Azienda Energetica Metropolitana Torino-SPA

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego w sprawie T-297/02 w zakresie, w jakim Sąd nie ocenił ujemnie braku zróżnicowanego badania różnych przypadków zastosowania trzyletniego zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych i potwierdził ogólną i abstrakcyjną kwalifikację wspomnianego zwolnienia jako pomocy państwa;

               —

               uchylenie wyroku w zakresie, w jakim Sąd nie uznał kwalifikacji trzyletniego zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych jako pomocy istniejącej w rozumieniu art. 1 lit. b) ppkt (v) rozporządzenia Rady WE nr 659/1999 (1);

               —

               uchylenie wyroku w zakresie, w jakim Sąd potwierdził zgodność z prawem nakazu odzyskania pomocy przewidzianego w art. 3 decyzji (2);

               —

               obciążenie Komisję kosztami poniesionymi przed sądami obu instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi cztery zarzuty odwołania na poparcie swoich żądań.
   Zarzut pierwszy opiera się na naruszeniu prawa przy stosowaniu art. 88 WE i rozporządzenia Rady WE nr 659/1999, jak i na braku uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jeśli chodzi o brakujące zróżnicowane badanie różnych przypadków zastosowania trzyletniego zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych, przewidzianego w art. 3 ust. 70 ustawy nr 549/1995, jak i w art. 66 ust. 14 dekretu z mocą ustawy nr 331/1993. Sąd naruszył, bowiem prawo i nie uzasadnił swojego orzeczenia w zakresie, w jakim nie ocenił ujemnie — w świetle szczególnych okoliczności sprawy i informacji, którymi dysponowała Komisja — abstrakcyjnego i niezupełnego charakteru dochodzenia oraz wniosków, do jakich doszła Komisja w zaskarżonej decyzji, co do różnych przypadków, w których zwolnienie z podatku miało zastosowanie.
   Zarzut drugi opiera się na błędnym zastosowaniu przez Sąd art. 87 ust. 1 WE, jak i na braku uzasadnienia w zakresie, w jakim Sąd potwierdził ogólną i abstrakcyjną kwalifikację trzyletniego zwolnienia jako pomocy państwa. W szczególności Sąd nie zbadał prawidłowo okoliczności danej sprawy ani założeń, na których Komisja oparła kwalifikację omawianego środka jako pomocy, tak jak powinien był to zrobić, korzystając z przysługujących mu uprawnień w zakresie pełnej kontroli. Sąd potwierdził zatem decyzję Komisji, chociaż nie wykazano wystąpienia — przynajmniej co do niektórych sektorów, których dotyczy zwolnienie — dwóch przesłanek przewidzianych w art. 87 ust. 1 WE, a mianowicie: groźby zakłócenia konkurencji i wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
   Zarzut trzeci opiera się na niedostatku i wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia, jak i na naruszeniu prawa przy dokonywaniu wykładni i przy zastosowaniu art. 88 ust. 1 WE i art. 1 lit b) ppkt (v) rozporządzenia Rady WE nr 659/1999, jeśli chodzi o uznanie trzyletniego zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych za nową pomoc. Sąd nie ocenił bowiem negatywnie faktu, że zwolnienie nie zostało uznane za pomoc istniejącą w rozumieniu art. 1 lit. b) ppkt (v) rozporządzenia Rady WE nr 659/1999, chociaż z kontekstu i z okoliczności sprawy wynikało, że uznanie za nową pomoc — przynajmniej co do niektórych sektorów, których dotyczy trzyletnie zwolnienie — nie było uzasadnione.
   Zarzut czwarty opiera się na naruszeniu prawa i braku uzasadnienia, co się tyczy zgodności z prawem nakazu odzyskania pomocy przewidzianego w art. 3 zaskarżonej decyzji. Mając na względzie okoliczności sprawy, Sąd popełnił błąd, uznając, że nakaz odzyskania pomocy określony w sentencji decyzji miał maksymalny zakres i był całkowicie bezwarunkowy, podczas gdy rzeczona decyzja zawierała tylko abstrakcyjną, rodzajową i niepełną ocenę zwolnienia podatkowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady WE nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).

      (2)  Decyzja Komisji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 r. w sprawie pomocy państwa w formie zwolnień podatkowych i pożyczek na preferencyjnych warunkach przyznanych przez Włochy na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej z przewagą kapitału publicznego (Dz.U. 2003, L 77, s. 21).


title: Sprawa C-280/05: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2005 r. przeciwko Republice Włoskiej przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/8

         Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2005 r. przeciwko Republice Włoskiej przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-280/05)
   (2005/C 229/16)
   Język postępowania: włoski
   Dnia 11 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Republice Włoskiej wniesiona przez Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez V. Di Bucciego i E. Righini, działających w charakterze pełnomocników z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca zwróciła się do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie podejmując w wyznaczonych terminach wszelkich kroków niezbędnych dla zniesienia trybu dopłat uznanego za bezprawny i sprzeczny ze wspólnym rynkiem decyzją Komisji 2004/800/WE z dnia 30 marca 2004 r. w sprawie trybu dopłat państwowych zrealizowanego przez Włochy dotyczącą pilnych postanowień w dziedzinie zatrudnienia [notyfikowaną jako dokument nr K(2004) 930); Dz.U. L 352 z 27 listopada 2004 r., str. 10] oraz windykacji od beneficjentów pomocy przyznanej w tym trybie, a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2, 3 i 4 tej decyzji oraz Traktatu WE,

               2)

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Decyzja Komisji zobowiązuje Włochy do zniesienia trybu dopłat określonego w art. 1, podjęcia „wszelki[ch] niezbędn[ych] krok[ów], aby odzyskać od beneficjentów dopłatę przyznaną w oparciu o tryb dopłat określony w art. 1 i bezprawnie przekazaną do dyspozycji beneficjentów” oraz wstrzymania „dalsze[go] wypłacani[a] jakichkolwiek zawieszonych dopłat od daty wydania niniejszej decyzji”. Włochy zostały ponadto zobowiązane do poinformowania Komisji w ciągu dwóch miesięcy od doręczenia decyzji o „o krokach podjętych w celu jej realizacji”.
   Decyzja została doręczona w dniu 1 kwietnia 2004 r. a termin jej wykonania upłynął w dniu 1 czerwca 2004 r.
   Co się tyczy obowiązku windykacji bezprawnie przyznanej pomocy należy stwierdzić, że w dacie upływu terminu Republika Włoska nie poinformowała jeszcze Komisji o krokach podjętych w celu zastosowania się do tego zobowiązania oraz, że kierowane przez Komisję żądania przedstawienia informacji pozostały bez odpowiedzi.
   Jest oczywiste, że nie podejmując w wyznaczonych terminach kroków niezbędnych dla zniesienia trybu dopłat, który decyzją Komisji uznano za bezprawny i sprzeczny ze wspólnym rynkiem, jak również kroków niezbędnych dla windykacji od beneficjentów pomocy przyznanej na podstawie tego programu, a w każdym razie, nie informując o nich, Republika Włoska uchybiła — i nadal uchybia — zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 249 akapit czwarty WE oraz art. 2, 3 i 4 powołanej decyzji.


title: Sprawa T-265/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lutego 2009 r. — Lee/DE przeciwko OHIM — Cooperativa italiana di ristorazione (PIAZZA del SOLE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego PIAZZA del SOLE — Wcześniejsze słowne krajowe i międzynarodowe znaki towarowe PIAZZA i PIAZZA D'ORO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Brak podobieństwa oznaczeń)

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lutego 2009 r. — Lee/DE przeciwko OHIM — Cooperativa italiana di ristorazione (PIAZZA del SOLE)
   (Sprawa T-265/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego PIAZZA del SOLE - Wcześniejsze słowne krajowe i międzynarodowe znaki towarowe PIAZZA i PIAZZA D'ORO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Brak podobieństwa oznaczeń)
   (2009/C 82/40)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Sara Lee/DE NV (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat C. Hollier-Larousse)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Cooperativa italiana di ristorazione Soc. coop. rl (Reggio d'Émilie, Włochy) (przedstawiciel: adwokat D. Caneva)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 lipca 2006 r. (sprawa R 235/2005-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Sara Lee/DE NV a Cooperativa italiana di ristorazione Soc. coop. rl.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sara Lee/DE NV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa C-389/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 29 czerwca 2017 r. – UAB „EVP International”/Lietuvos bankas

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 29 czerwca 2017 r. – UAB „EVP International”/Lietuvos bankas
   (Sprawa C-389/17)
   (2017/C 309/36)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: UAB „EVP International”

      Druga strona postępowania: Lietuvos bankas

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 5 ust. 2 w związku z art. 6 ust. 1 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/WE (1) z dnia 16 września 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością, zmieniającej dyrektywy 2005/60/WE i 2006/48/WE oraz uchylającej dyrektywę 2000/46/WE należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak te w analizowanym postępowaniu następujące usługi należy uznać za usługi płatnicze (nie)związane z emisją pieniądza elektronicznego:

               a)

               transakcja płatnicza, w ramach której na podstawie polecenia (instrukcji) posiadacza pieniądza elektronicznego do instytucji pieniądza elektronicznego (emitenta) pieniądz elektroniczny (podlegające wykupowi środki) wykupione według wartości nominalnej są przekazywane na rachunek bankowy strony trzeciej;

               b)

               transakcja płatnicza, w ramach której na podstawie instrukcji sprzedawcy nabywca (płatnik) towarów lub usług płaci za towary lub usługi przez dokonanie transferu/płatności środków pieniężnych do instytucji pieniądza elektronicznego (emitenta pieniądza elektronicznego), który po otrzymaniu takich środków pieniężnych emituje pieniądz elektroniczny według wartości nominalnej otrzymanych środków na rzecz sprzedawcy (posiadacza pieniądza elektronicznego).

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością, zmieniająca dyrektywy 2005/60/WE i 2006/48/WE oraz uchylająca dyrektywę 2000/46/WE, Dz.U. 2009, L 267, s. 7.


title: Sprawa C-518/06: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/15

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-518/06)
   (2007/C 42/25)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Traversa i N. Yerrell, działający w charakterze pełnomocników)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               1)

               Stwierdzenie, że:

                           —

                           ustanawiając i utrzymując w mocy przepisy, zgodnie z którymi składki z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów silnikowych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów muszą być naliczane na podstawie określonych parametrów, i

                           —

                           poddając składki z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów silnikowych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów retroaktywnej kontroli,

                     Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom w zakresie swobody oferowania produktów ubezpieczeniowych, które na niej ciążą na mocy art. 6, 29 i 39 dyrektywy Rady 92/49/EWG (1) z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającej dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) (zwanej dalej „dyrektywą 92/49”);

                           —

                           sprawując kontrolę nad sposobem, w jaki zakłady ubezpieczeń mające siedzibę w innym państwie członkowskim, lecz prowadzące działalność na terenie Włoch w ramach swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, naliczają składki z tytułu ubezpieczeń, i

                           —

                           stosując kary z powodu naruszenia włoskich przepisów w zakresie sposobu naliczania składek z tytułu ubezpieczeń również wobec zakładów ubezpieczeń mających siedzibę w innym państwie członkowskim, lecz prowadzących działalność na terenie Włoch w ramach swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług,

                     Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 9 dyrektywy 92/49;

                           —

                           utrzymując w mocy obowiązek ubezpieczania w zakresie ubezpieczeń odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów silnikowych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów w stosunku do wszystkich zakładów ubezpieczeń, w tym zakładów ubezpieczeń mających siedzibę w innym państwie członkowskim, lecz prowadzących działalność na terenie Włoch w ramach swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług,

                     Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 43 i 49 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

               2)

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Ciążący na zakładach ubezpieczeń obowiązek ustalania wysokości składek netto na podstawie „odpowiednich podstaw technicznych, które są dostatecznie szerokie i obejmują co najmniej pięć lat obrotowych” i dostosowania wysokości tych składek do określonej średniej rynkowej, wraz z retroaktywną kontrolą wysokości tychże składek, w wyniku której włoski organ nadzoru może nałożyć kary w znaczącej wysokości w razie uchybienia wskazanym obowiązkom, stanowi naruszenie zasady swobody ustalania cen, przewidzianej dyrektywą 92/49. Skutkiem uregulowań włoskich jest ustanowienie systemu regulowanych składek, który uniemożliwia zakładom ubezpieczeniowym swobodne oferowanie ich usług w sposób, który uznają one za właściwy, i swobodne ustalanie cen, uniemożliwiając w ten sposób ustanowienie jednolitego rynku w sektorze ubezpieczeń.
   Państwo włoskie nie może powoływać się na interes publiczny, który legł u podstaw ustanowienia przepisów włoskich, aby uzasadnić odstąpienie od zawartej w przepisach wspólnotowych zasady swobody ustalania cen przez przedsiębiorców, ponieważ nie stanowi on jednego z wyjątków, o których mowa w art. 29 akapit drugi i w art. 39 ust. 3.
   Kontrola sprawowana przez włoski organ nadzoru, czyli organ nadzoru przyjmującego państwa członkowskiego, nad sposobem, w jaki składki z tytułu ubezpieczeń naliczane są przez zakład ubezpieczeń mający siedzibę w innym państwie członkowskim, lecz prowadzący działalność na terenie Włoch w ramach swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, wraz z możliwością nałożenia przez włoski organ nadzoru kar z tytułu naruszenia włoskich przepisów, stanowi naruszenie zasady rozdziału kompetencji między państwem członkowskim pochodzenia (czyli państwem głównej siedziby zakładu ubezpieczeń) a przyjmującym państwem członkowskim, ustanowionej w art. 9 dyrektywy 92/49.
   Obowiązek ubezpieczania ciążący na wszystkich zakładach ubezpieczeń świadczących usługi w zakresie ubezpieczania odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów silnikowych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów, niezależnie od miejsca ich siedziby, który to obowiązek dotyczy wszystkich kategorii ubezpieczonych i wszystkich regionów Włoch, a także możliwość nałożenia przez włoski organ nadzoru kar z tytułu niezastosowania się do tego obowiązku, stanowi zakazane w art. 43 WE ograniczenie podstawowej swobody, jaką jest swoboda przedsiębiorczości, oraz sprzeczne z art. 49 WE ograniczenie swobody świadczenia usług. Przewidziany uregulowaniami włoskimi obowiązek ubezpieczania w zakresie ubezpieczeń odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów silnikowych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów stanowi poważną przeszkodę w świadczeniu przez zakłady ubezpieczeń usług ubezpieczeniowych na terenie Włoch, ponieważ zniechęca on zakłady ubezpieczeń z siedzibą w innym państwie członkowskim do podejmowania działalności na terenie Włoch i oferowania tam swoich usług, stanowiąc tym samym ograniczenie dostępu do rynku włoskiego.
   Obowiązek ubezpieczania stanowi przeszkodę, która nie jest ani uzasadniona ani proporcjonalna w odniesieniu do celu, któremu ma służyć. „Na pojęcie porządku publicznego można się powołać tylko w przypadku rzeczywistego i poważnego zagrożenia jednego z podstawowych interesów społeczności” a „wyjątek podyktowany względami porządku publicznego, podobnie jak wszystkie odstępstwa od ogólnych zasad wyrażonych w traktacie, powinien podlegać ścisłej interpretacji” (wyrok z dnia 19 stycznia 1999 r. w sprawie C-348/96 Postępowanie karne przeciwko Donatelli Calfie, Rec. 1999, str. I-11, pkt 21 i 23).
   Ponadto ograniczenie to wydaje się być niewłaściwym środkiem do osiągnięcia celu, dla realizacji którego zostało ustanowione, ponieważ taki uogólniony obowiązek ubezpieczania stanowi przeszkodę w tworzeniu się specjalizacji w ramach zakładów ubezpieczeń i osłabia jej skuteczność. Specjalizacja taka pomogłaby lepiej i skuteczniej zaspokajać potrzeby konsumentów.
   Wreszcie, ograniczenie takie wykracza poza to, co niezbędne dla osiągnięcia celu polegającego na utrzymaniu porządku publicznego lub zapewnieniu ochrony konsumentom, i to zarówno pod względem geograficznym (same władze włoskie przyznają, że problemy związane z porządkiem publicznym dotyczą tylko „określonych obszarów geograficznych” na terytorium kraju), jak i co do jego treści, ponieważ działające na terenie Włoch zakłady ubezpieczeń mają obowiązek ubezpieczyć każdego właściciela lub kierowcę pojazdu silnikowego, niezależnie od tego, jakie jest ryzyko wystąpienia odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez tego właściciela lub kierowcę osobom trzecim.

      (1)  Dz.U. 1992 L 228, str. 1.


title: Sprawa T-322/07: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2007 r. — Kenitex Química przeciwko OHIM — Chemicals International (Kenitex TINTAS A qualidade da cor)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/51

         Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2007 r. — Kenitex Química przeciwko OHIM — Chemicals International (Kenitex TINTAS A qualidade da cor)
   (Sprawa T-322/07)
   (2007/C 269/92)
   Język skargi: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Kenitex Química S.A. (Manique, Estoril, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat M. Pardete Reis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Chemicals International Establishment
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 czerwca 2007 r. doręczonej skarżącej faksem w dniu 25 czerwca 2007 r., w ramach postępowania w sprawie unieważnienia nr 879 C 001553742/1 (nr 1553742 w rejestrze wspólnotowych znaków towarowych), której odpowiada numer odwołania R 330/2006-4, oraz oświadczenie, w konsekwencji, że wspólnotowy znak towarowy nr 1553742 „KENITEX TINTAS A QUALIDADE DA COR”, zgłoszony w dniu 13 marca 2000 r. i zarejestrowany w dniu 22 maja 2001 r., jest ważny;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty
   W dniu 22 maja 2001 r., na wniosek skarżącej, został zarejestrowany wspólnotowy graficzny znak towarowy „KENITEX TINTAS A QUALIDADE DA COR” dla towarów należących do klas 1, 2 i 19 w rozumieniu porozumienia nicejskiego (produkty chemiczne przeznaczone dla przemysłu, żywice syntetyczne, farby, pokosty, lakiery, rozpuszczalniki, żywice naturalne, materiały metalowe dla malarzy; materiały budowlane niemetalowe, płytki asfaltowe, pokrycia dla budownictwa, barierki bezpieczeństwa na drogach, szkło budowlane).
   Chemicals International Establishment wniósł o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego opierając się na wcześniejszych rejestracjach krajowych graficznych znaków towarowych „Kenitex” dla towarów należących do klasy 2 (farby dekoracyjne) w Portugalii, „Kenitex” dla towarów należących do klas 2 i 19 (różnokolorowe pokrycia dla budynków) we Francji oraz „Kenitex” dla towarów należących do klas 1, 2, 17 i 19 (produkty niepalne i nieprzemakalne, farby i pokrycia) w krajach Beneluksu.
   Wydział Unieważnień uwzględnił wniosek o unieważnienie a Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie wniesione przeciwko tej decyzji przez skarżącą uznając, że występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, mając na względzie podobieństwo towarów oraz oznaczeń.
   Skarżąca podnosi zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 (1), uważając, że nie występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do dwóch oznaczeń oraz, że oznaczenie skarżącej odpowiada firmie jej spółki oraz nazwie przedsiębiorstwa zarejestrowanej w Portugalii, w Instituto Nacional de Propriedade Industrial (INPI) [Krajowy Instytut Własności Przemysłowej].

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa C-178/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 listopada 2013 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/29

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 listopada 2013 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-178/13) (1)

   2014/C 102/44
   Język postępowania: fiński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 156 z 1.6.2013.


title: Sprawa C-191/07 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 15 stycznia 2007 r. w sprawie T-276/06 Sellier przeciwko Komisji, wniesione w dniu 3 kwietnia 2007 r. przez Jean Yves'a Selliera

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/15

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 15 stycznia 2007 r. w sprawie T-276/06 Sellier przeciwko Komisji, wniesione w dniu 3 kwietnia 2007 r. przez Jean Yves'a Selliera
   (Sprawa C-191/07 P)
   (2008/C 64/23)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Jean Yves Sellier (przedstawiciel: J. Y. Leeman, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Postanowieniem z dnia 18 września 2007 r. Trybunał (szósta izba) oddalił odwołanie i obciążył J.Y. Selliera jego własnymi kosztami.


title: Sprawa C-346/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof 's-Gravenhage (Niderlandy) w dniu 28 sierpnia 2009 r. — Staat der Nederlanden przeciwko Denkavit Nederland BV i in.

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof 's-Gravenhage (Niderlandy) w dniu 28 sierpnia 2009 r. — Staat der Nederlanden przeciwko Denkavit Nederland BV i in.
   (Sprawa C-346/09)
   2009/C 282/44
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Gerechtshof 's-Gravenhage

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staat der Nederlanden

      Strona pozwana: Denkavit Nederland BV i in.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy prawo wspólnotowe, a w szczególności dyrektywę 90/425/EWG (1), decyzję 94/381/WE (2) i decyzję 2000/766/WE (3), należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie ustanowieniu krajowego zakazu, takiego jak przewidziany w art. 2 Tijdelijke regeling, zgodnie z którym w ramach ochrony przed BSE zakazuje się produkcji i sprzedaży przetworzonego białka zwierzęcego przeznaczonego do żywienia zwierząt gospodarczych, jeżeli taki krajowy zakaz:

               —

               wszedł w życie w dniu 15 grudnia 2000 r. (a zatem przed wejściem w życie decyzji 2000/766/WE) oraz

               —

               miał czasowo (do wydania decyzji [2001/9/WE] (4) z dnia 29 grudnia 2000 r.) zastosowanie również do mączki rybnej i fosforanu dwuwapniowego?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 26 czerwca 1990 r. dotycząca kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego (Dz.U. L 224, s. 29).

      (2)  Decyzja Komisji z dnia 27 czerwca 1994 r. dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do gąbczastej encefalopatii bydła i żywienia białkami pochodzącymi od ssaków (Dz.U. L 172, s. 23).

      (3)  Decyzja Rady z dnia 4 grudnia 2002 r. dotycząca niektórych środków ochrony w odniesieniu do przenośnych encefalopatii gąbczastych oraz do stosowania białek zwierzęcych w żywieniu zwierząt (Dz.U. L 306, s. 32).

      (4)  Decyzja Komisji z dnia 29 grudnia 2000 r. w sprawie niektórych środków kontroli wymaganych w celu wykonania decyzji Rady 2000/766/WE dotyczącej niektórych środków ochrony w odniesieniu do przenośnych encefalopatii gąbczastych oraz do stosowania białek zwierzęcych w żywieniu zwierząt (Dz.U. 2001, L 2, s. 32).


title: Sprawa T-516/17: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Imasa, Ingeniería y Proyectos/Komisja i SRB

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/20

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Imasa, Ingeniería y Proyectos/Komisja i SRB
   (Sprawa T-516/17)
   (2017/C 357/26)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Imasa, Ingeniería y Proyectos S.A. (Oviedo, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci B. Gutiérrez de la Roza Pérez, P. Rubio Escobar, R. Ruiz de la Torre Esporrín i B. Fernández García)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności następujących aktów:

               —

               Decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/EES/2017/08) podjętej na sesji wykonawczej w dniu 7 czerwca 2017 r., którą przyjęto program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji Banco Popular Español S.A.

               —

               Decyzji Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa C-214/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București (Rumunia) w dniu 23 kwietnia 2013 r. — Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Alexandria przeciwko George’owi Ciocoiu

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București (Rumunia) w dniu 23 kwietnia 2013 r. — Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Alexandria przeciwko George’owi Ciocoiu
   (Sprawa C-214/13)
   2013/C 189/16
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel București

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Alexandria

      Druga strona postępowania: George Ciocoiu

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 110 TFUE sprzeciwia się stosowaniu przez państwo członkowskie podatku od zanieczyszczeń emitowanych przez używany (z drugiej ręki) pojazd silnikowy pochodzący z innych państw członkowskich Unii Europejskiej przy pierwszej rejestracji tego pojazdu w danym państwie członkowskim, podczas gdy zapłata tego samego podatku, choć jest przewidziana przez akt normatywny jako należna również w wypadku istniejących na rynku wewnętrznym używanych (z drugiej ręki) pojazdów silnikowych podobnych pod względem wieku, stanu technicznego i przebiegu, przy pierwszym przeniesieniu ich własności, została następnie zawieszona przez akt normatywny z mocą ustawy?


title: Sprawa T-435/10: Postanowienie Sądu z dnia 31 sierpnia 2011 r. — IEM przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Program ramowy w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji — Wniosek o zwrot zaliczek wypłaconych w wykonaniu umowy o finansowaniu badań — Klauzula arbitrażowa — Pismo zapowiadające sporządzenie noty obciążeniowej — Ponaglenie — Akty ściśle związane z umową — Niedopuszczalność)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/21

         Postanowienie Sądu z dnia 31 sierpnia 2011 r. — IEM przeciwko Komisji
   (Sprawa T-435/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Program ramowy w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji - Wniosek o zwrot zaliczek wypłaconych w wykonaniu umowy o finansowaniu badań - Klauzula arbitrażowa - Pismo zapowiadające sporządzenie noty obciążeniowej - Ponaglenie - Akty ściśle związane z umową - Niedopuszczalność)
   2011/C 319/45
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: IEM — Erga — Erevnes — Meletes perivallontos kai chorotaxias AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: N. Sofokleous, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i A. Sauka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności, po pierwsze, pisma Komisji z dnia 7 maja 2010 r. zapowiadającego sporządzenie noty obciążeniowej dotyczącej zwrotu kwoty 105 416,47 EUR odpowiadającej zaliczkom wypłaconym skarżącej przez Parthénon AE Oikodomikon — Technikon — Touristikon — Viomichanikon — Emporikon kai Exagogikon Ergasion w wykonaniu umowy FAIR-CT98-9544 zawartej w związku z czwartym programem ramowym w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji oraz, po drugie, pisma Komisji z dnia 14 lipca 2010 r. ponaglającego do zwrotu niezapłaconej zasadniczej kwoty, zażądanej w nocie obciążeniowej nr 3241004968.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               IEM — Erga — Erevnes — Meletes perivallontos kai chorotaxias AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa C-73/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln, Niemcy) — Planzer Luxembourg Sàrl przeciwko Bundeszentralamt für Steuern (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 17 ust. 3 i 4 — Zwrot podatku VAT — Ósma dyrektywa VAT — Zwrot podatku VAT na rzecz podatników niemających siedziby na terytorium danego kraju — Artykuły 3 lit. b) i 9 akapit drugi — Załącznik B — Zaświadczenie o opodatkowaniu — Doniosłość prawna — Trzynasta dyrektywa VAT — Zwrot podatku VAT na rzecz podatników niemających siedziby na terytorium Wspólnoty — Artykuł 1 pkt 1 — Pojęcie przedsiębiorstwa w celu realizacji transakcji handlowych [siedziby dla celów wykonywania działalności gospodarczej)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/10

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln, Niemcy) — Planzer Luxembourg Sàrl przeciwko Bundeszentralamt für Steuern
   (Sprawa C-73/06) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 17 ust. 3 i 4 - Zwrot podatku VAT - Ósma dyrektywa VAT - Zwrot podatku VAT na rzecz podatników niemających siedziby na terytorium danego kraju - Artykuły 3 lit. b) i 9 akapit drugi - Załącznik B - Zaświadczenie o opodatkowaniu - Doniosłość prawna - Trzynasta dyrektywa VAT - Zwrot podatku VAT na rzecz podatników niemających siedziby na terytorium Wspólnoty - Artykuł 1 pkt 1 - Pojęcie przedsiębiorstwa w celu realizacji transakcji handlowych [siedziby dla celów wykonywania działalności gospodarczej)
   (2007/C 199/16)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Köln, Niemcy
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Planzer Luxembourg Sàrl

      Strona pozwana: Bundeszentralamt für Steuern
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Köln — Wykładnia art. 3 lit. b), jak również załącznika B do ósmej dyrektywy Rady z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (Dz.U. L 331, str. 11) oraz art. 1 pkt 1 trzynastej dyrektywy Rady z dnia 17 listopada 1986 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium Wspólnoty (Dz.U. L 326, str. 40) — Zwrot podatku VAT na rzecz podatnika mającego siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego i będącego spółką zależna spółki mającej siedzibę państwie trzecim — Kryteria, które powinno spełniać przedsiębiorstwo, aby mogło zostać uznane za mające siedzibę na terytorium kraju — Pojęcie „przedsiębiorstwa w celu realizacji transakcji handlowych” [siedziby dla celów wykonywania działalności gospodarczej] oraz „stałego zakładu, z którego prowadzone są transakcje gospodarcze”
   Sentencja

               1)

               Artykuły 3 lit. b) oraz 9 zdanie drugie ósmej dyrektywy Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju, powinny być interpretowane w ten sposób, iż zaświadczenie zgodne ze wzorem znajdującym się w załączniku B do tej dyrektywy zasadniczo pozwala na domniemanie, iż zainteresowany nie tylko jest podatnikiem podatku VAT w państwie członkowskim, którego organ podatkowy wydał mu to zaświadczenie, ale także, iż ma on siedzibę w tym państwie członkowskim.
               Przepisy te nie oznaczają jednak, iż istnieje zakaz, aby państwo członkowskie dokonujące zwrotu, które ma wątpliwości co do zgodności z rzeczywistością gospodarczą przedsiębiorstwa, którego adres został wymieniony w tym zaświadczeniu, mogło upewnić się co do owej zgodności z rzeczywistością gospodarczą za pomocą środków administracyjnych przewidzianych w tym celu przez przepisy wspólnotowe w dziedzinie podatku VAT.

               2)

               Artykuł 1 pkt 1 trzynastej dyrektywy Rady 86/560/EWG z dnia 17 listopada 1986 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium Wspólnoty, powinien być interpretowany w ten sposób, iż siedzibą dla celów wykonywania działalności gospodarczej danej spółki jest miejsce, w którym są podejmowane istotne decyzje dotyczące ogólnego zarządu tą spółką oraz w którym wykonywane są jej centralne zadania administracyjne.

      (1)  Dz.U. C 201 z 7.8.2004.


title: Sprawa C-342/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych — Dzika fauna i flora — Polowanie na wilki)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-342/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych - Dzika fauna i flora - Polowanie na wilki)
   (2007/C 183/08)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. van Beek i I. Koskinen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Finlandii (przedstawiciel: E. Bygglin, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 12 ust. 1 i 16 ust. 1 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, str. 7) — Polowanie na wilki
   Sentencja

               1)

               Zezwalając na polowania na wilki w celach prewencyjnych bez wykazania, że mają one zapobiec poważnym szkodom w rozumieniu art. 16 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 12 ust. 1 i art. 16 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich i Republika Finlandii pokryją własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005.


title: Sprawa T-457/12: Postanowienie Sądu z dnia 24 października 2013 r. — Stromberg Menswear przeciwko OHIM — Leketoy Stormberg Inter (STORMBERG) (Wspólnotowy znak towarowy — Słowny wspólnotowy znak towarowy STORMBERG — Odwołanie skierowane przeciwko wnioskowi o konwersję wspólnotowego znaku towarowego na zgłoszenia krajowych znaków towarowych — Niedopuszczalność odwołania do izby odwoławczej — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/28

         Postanowienie Sądu z dnia 24 października 2013 r. — Stromberg Menswear przeciwko OHIM — Leketoy Stormberg Inter (STORMBERG)
   (Sprawa T-457/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Słowny wspólnotowy znak towarowy STORMBERG - Odwołanie skierowane przeciwko wnioskowi o konwersję wspólnotowego znaku towarowego na zgłoszenia krajowych znaków towarowych - Niedopuszczalność odwołania do izby odwoławczej - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
   2013/C 367/51
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Stromberg Menswear Ltd (Leeds, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokat A. Tsoutsanis i C. Tulley, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Leketoy Stormberg Inter AS (Kristiansand S, Norwegia) (przedstawiciele: początkowo adwokat T. Mølsgaard, następnie adwokat J. Løje)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 sierpnia 2012 r. (sprawa R 428/2012-4) dotyczącą złożonego przez Leketoy Stormberg Inter AS wniosku o konwersję wspólnotowego znaku towarowego na zgłoszenia krajowych znaków towarowych.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Stromberg Menswear Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 63 z 2.3.2013.


title: Sprawa T-188/15: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2015 r. – Compagnia Trasporti Pubblici i in./Komisja

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/42

         Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2015 r. – Compagnia Trasporti Pubblici i in./Komisja
   (Sprawa T-188/15)
   (2015/C 198/57)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Compagnia Trasporti Pubblici SpA (Arzano, Włochy); Atap – Azienda Trasporti Automobilistici Pubblici delle Province di Biella e Vercelli SpA (Biella, Włochy); Actv SpA (Wenecja, Włochy); Ferrovie Appulo Lucane Srl (Bari, Włochy); Asstra Associazione Trasporti (Rzym, Włochy); i Associazione Nazionale Autotrasporto Viaggiatori (ANAV) (Rzym) (przedstawiciel: adwokat M. Malena)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie punktów i części będących przedmiotem skargi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty odpowiadają tym podniesionym w sprawie T-187/15, Compagnia Trasporti Pubblici i in./Komisja.


title: Sprawa T-450/12: Skarga wniesiona w dniu 11 października 2012 r. — Anagnostakis przeciwko Komisji

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/24

         Skarga wniesiona w dniu 11 października 2012 r. — Anagnostakis przeciwko Komisji
   (Sprawa T-450/12)
   2012/C 399/47
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Alexios Anagnostakis (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat A. Anagnostakis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 6 września 2012 r. w sprawie odrzucenia wniosku o rejestrację inicjatywy obywatelskiej zatytułowanej „MILION PODPISÓW DLA SOLIDARNEJ EUROPY”;

               —

               nakazanie Komisji dokonania przewidzianej w prawie rejestracji inicjatywy, o której mowa powyżej, i zarządzenie wszelkich innych środków wymaganych zgodnie z prawem, oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy opiera się na art. 122 TFUE.

                           —

                           Zdaniem skarżącego Komisja bezpodstawnie twierdzi, że nie jest właściwa do przedstawienia wniosku mającego na celu wydanie aktu prawnego dotyczącego zaproponowanej inicjatywy przyjęcia „zasady stanu wyższej konieczności”. Zgodnie z art. 122 ust. 1 TFUE (dawny art. 100 TWE) Komisja składa wniosek (a Rada postanawia) w duchu solidarności między państwami członkowskimi w przedmiocie środków stosownych do sytuacji gospodarczej. Włączenie zasady stanu wyższej konieczności do traktatów Unii Europejskiej stanowi środek tego rodzaju, podobnie jak przyjęcie środków i polityk idących w tym kierunku.

               2)

               Zarzut drugi opiera się na art. 136 ust. 1 TFUE.

                           —

                           Skarżący utrzymuje, że Komisja nie może zasadnie twierdzić w swojej decyzji, że art. 136 ust. 1 TFUE może stanowić podstawę prawną jedynie wtedy, gdy środki dotyczą wzmocnienia dyscypliny budżetowej i ograniczają się do niej. Zgodnie z ust. 1 lit. b) tego samego artykułu proponowane środki mogą także dotyczyć określenia kierunków polityki gospodarczej państw członkowskich, których walutą jest euro. Zasada stanu wyższej konieczności należy do takich kierunków przy wykonywaniu wspomnianej polityki.

               3)

               Zarzut trzeci opiera się na art. 136 ust. 1 TFUE.

                           —

                           Skarżący podnosi, że Komisja nie może zasadnie twierdzić w swojej decyzji, że art. 136 ust. 1 TFUE nie upoważnia Unii Europejskiej do zastąpienia państw członkowskich w wykonywaniu ich suwerenności budżetowej i funkcji związanych z przychodami i wydatkami państwa. Rada może postanowić zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 121–126 TFUE o środkach dotyczących państw członkowskich, których walutą jest euro, co wynika jasno z art. 136 ust 1. Artykuł ten nie przewiduje żadnego ograniczenia w stosowaniu środków z powodu suwerenności budżetowej państw członkowskich.

               4)

               Zarzut czwarty opiera się na art. 222 TFUE.

                           —

                           Skarżący utrzymuje, że decyzja Komisji jest bezpośrednio sprzeczna z klauzulą solidarności wyrażoną w art. 222 TFUE.


title: Sprawa T-647/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Boros/Parlament

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/61

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Boros/Parlament
   (Sprawa T-647/15)
   (2016/C 048/69)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Crina Boros (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat N. Pirc Musar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji A(2015)8554 C Parlamentu Europejskiego z dnia 16 września 2015 r., w której oddalono wniosek potwierdzający strony skarżącej o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach, dodatkach na ogólne wydatki i o wydatkach na personel członków Parlamentu Europejskiego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą zgodnie z art. 134 i 140 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez wszelkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 (1) w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001 (2), ponieważ żądane dane osobowe nie są chronione na podstawie prawa Unii;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001, ponieważ odmówiono dostępu do żądanych informacji, mimo że przesłanki ujawnienia były spełnione;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia określonego w art. 2 i 4 rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 ogólnego obowiązku rozpatrzenia każdego indywidualnego dokumentu;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ odmowa udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów jest bezzasadna;

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku przedstawienia uzasadnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ Parlament nie udzielił odpowiedzi na wszystkie argumenty strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).


title: Sprawa T-257/09: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2009 r. — AECOPS przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/34

         Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2009 r. — AECOPS przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-257/09)
   2009/C 220/72
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Associação de Empresas de Construção, Obras Públicas e Serviços (AECOPS) (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele): J.L. da Cruz Vilaça i L. Pinto Monteiro, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej dotyczącej sprawy 89 0979 P3 z dnia 22 czerwca 2005 r. zmniejszającej na kwotę 426 070 escudo dofinansowanie przyznane decyzją C(89)0570 z dnia 22 marca 1989 r. i nakazującej zwrot kwoty 1 591 128 escudo;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Naruszenie prawa do wcześniejszego wysłuchania: skarżącej nie dano możliwości przedstawienia uwag przed podjęciem ostatecznej decyzji o zmniejszeniu dofinansowania, co oznacza naruszenie istotnego wymogu formalnego, którego nieprzestrzeganie wiąże się ze stwierdzeniem nieważności decyzji.
   Naruszenie zasady pewności prawa poprzez przedłużanie postępowania i przekroczenie terminu na podjęcie decyzji.
   Naruszenie obowiązku uzasadnienia: zaskarżona decyzja nie wymienia, nawet w sposób zwięzły, powodów, które doprowadziły do zmniejszenia dofinansowania


title: Sprawa C-276/10: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2006/118/WE — Ochrona wód podziemnych przez zanieczyszczeniem i pogorszeniem ich stanu — Brak transpozycji dyrektywy w wyznaczonym terminie)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/12

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-276/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2006/118/WE - Ochrona wód podziemnych przez zanieczyszczeniem i pogorszeniem ich stanu - Brak transpozycji dyrektywy w wyznaczonym terminie)
   2011/C 63/21
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i L. Jelínek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek i J. Jirkalová, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia lub powiadomienia Komisji w wyznaczonym terminie o przyjęciu przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do dokonania transpozycji dyrektywy 2006/118/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie ochrony wód podziemnych przed zanieczyszczeniem i pogorszeniem ich stanu (DZ.U. L 372, s. 19)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do dokonania transpozycji dyrektywy 2006/118/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie ochrony wód podziemnych przed zanieczyszczeniem i pogorszeniem ich stanu, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 12 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Czeska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010


title: Sprawa T-769/15: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2015 r. – SeNaPro/OHIM – Paltentaler Splitt & Marmorwerke (Dolokorn)

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/30

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2015 r. – SeNaPro/OHIM – Paltentaler Splitt & Marmorwerke (Dolokorn)
   (Sprawa T-769/15)
   (2016/C 078/41)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: SeNaPro GmbH (Pommelsbrunn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Schröder)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Paltentaler Splitt & Marmorwerke GmbH (Rottenmann, Austria)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Dolokorn” – zgłoszenie nr 11 877 181

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 października 2015 r. w sprawie R 2643/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez SeNaPro GmbH.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 75 oraz art. 76 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-18/05: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2005 r. przez IMI plc, IMI Kynoch Ltd. i Yorkshire Copper Tube przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/25

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2005 r. przez IMI plc, IMI Kynoch Ltd. i Yorkshire Copper Tube przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-18/05)
   (2005/C 69/45)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 19 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga IMI plc z siedzibą w Birmingham (Zjednoczone Królestwo), IMI Kynoch Ltd. z siedzibą w Birmingham (Zjednoczone Królestwo) i Yorkshire Copper Tube z siedzibą w Liverpoolu (Zjednoczone Królestwo), reprezentowanych przez M. Struys, oraz D. Arts, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

   Skarżące wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 w zakresie, w jakim dotyczy on spółek wymienionych w art. 1 lit. h), i) oraz j), a także art. 2 lit. f) decyzji Komisji z dnia 3 września 2004 r., zmienionej w wyniku procedury pisemnej w dniu 20 października 2004 r. w sprawie COMP/E-1/38.069 – miedziane rury instalacyjne;

               —

               ewentualnie, o obniżenie grzywien nałożonych na skarżące;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła naruszenie art. 81 ust. 1 WE oraz art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG przez kilka przedsiębiorstw sektora instalacji miedzianych. Naruszenie obejmuje trzy odrębne postacie: porozumienia pomiędzy tak zwanymi producentami SANCO, porozumienia pomiędzy tak zwanymi producentami WICU i Cuprotherm oraz porozumienia pomiędzy szerszą grupą producentów miedzianych rur instalacyjnych. Zgodnie z decyzją, skarżące nie były świadome, albo też nie mogły w sposób rozsądny przewidzieć istnienia porozumień SANCO oraz porozumień WICU i Cuprotherm.
   Na poparcie swojej skargi skarżące powołują się na naruszenie zakazu niedyskryminacji. Zdaniem skarżących, Komisja sposobem, w jaki prowadziła dochodzenie, uprzywilejowała pewne przedsiębiorstwa. Skarżące twierdzą, że były ostatnimi spółkami, które zostały wezwane do udzielenia informacji, a zatem były też ostatnimi spółkami, które zwróciły się o łagodny wymiar kary, uzyskując w związku z tym obniżenie grzywny jedynie o 10 %.
   Ponadto skarżące podnoszą, że Komisja popełniła błąd przyjmując, że porozumienia SANCO nie były znacznie bardziej zawężone niż porozumienie w szerszej grupie. Zwracają także uwagę na okoliczność, że brak zróżnicowania wysokości grzywien pomiędzy uczestnikami porozumień SANCO a uczestnikami szerszej grupy producentów, narusza zakaz dyskryminacji a także zasadę, zgodnie z którą odpowiedzialność z tytułu naruszenia prawa konkurencji ma charakter osobisty.
   Skarżące podważają także rozstrzygnięcie dotyczące nałożenia tej samej grzywny na skarżące i producentów, którzy uczestniczyli w szerszym porozumieniu oraz w porozumieniach WICU i Cuprotherm. Skarżące podnoszą, że takie rozstrzygnięcie narusza zakaz dyskryminacji, zasadę, zgodnie z którą odpowiedzialność z tytułu naruszenia prawa konkurencji ma charakter osobisty, a także to, że w tym zakresie decyzja nie została wystarczająco uzasadniona.
   Ponadto skarżące zarzucają, iż Komisja naruszyła zakaz dyskryminacji i popełniła oczywisty błąd przyjmując, że skarżące bez przerwy uczestniczyły w porozumieniach, podczas gdy w odniesieniu do pewnych przedsiębiorstw można udowodnić brak ciągłości. Zdaniem skarżących ich sytuacja jest identyczna z sytuacją tych przedsiębiorstw. W tym względzie skarżące powołują się także na naruszenie przysługującego im prawa do obrony, polegające na tym, że Komisja oparła swoją decyzję na elementach nie ujętych w przedstawieniu zarzutów.
   Wreszcie skarżące podnoszą naruszenie zasady proporcjonalności przy określaniu wymiaru grzywien.


title: Sprawa C-297/08: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/35

         Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-297/08)
   (2008/C 223/55)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Zadra, D. Recchia i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując w odniesieniu do regionu Kampania wszelkich środków niezbędnych dla zapewnienia odzyskiwania lub unieszkodliwiania odpadów bez zagrażania zdrowiu ludzkiemu i bez szkodzenia środowisku, a w szczególności nie tworząc odpowiedniej zintegrowanej sieci urządzeń do unieszkodliwiania odpadów, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 i 5 dyrektywy 2006/12/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja wnosi w skardze o stwierdzenie uchybienia Republiki Włoskiej w postaci braku stworzenia w regionie Kampania odpowiedniej zintegrowanej sieci urządzeń do unieszkodliwiania odpadów, które umożliwiłyby samowystarczalność w zakresie unieszkodliwiania odpadów uwzględniającą kryterium bliskości. Podnoszone uchybienie — jak przyznały same władze włoskie w oficjalnych komunikatach — jest źródłem zagrożenia dla zdrowia ludzkiego i stanowi w konsekwencji naruszenie art. 4 i 5 dyrektywy 2006/12/WE.

      (1)  Dz.U. L 114, s. 9.


title: Sprawa C-586/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pesti Központi Kerületi Bíróság – Węgry) – Martin Meat kft/Géza Simonfay, Ulrich Salburg (Odesłanie prejudycjalne — Swoboda świadczenia usług — Dyrektywa 96/71/WE — Artykuł 1 ust. 3 lit. a) i c) — Delegowanie pracowników — Wynajem pracowników — Akt o przystąpieniu z 2003 r. — Rozdział 1 ust. 2 i 13 załącznika X — Przepisy przejściowe — Dostęp obywateli węgierskich do rynku pracy państw będących już członkami Unii Europejskiej w dniu przystąpienia Republiki Węgierskiej do Unii — Wymóg pozwolenia na pracę w przypadku wynajmu pracowników — Sektory niewrażliwe)

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pesti Központi Kerületi Bíróság – Węgry) – Martin Meat kft/Géza Simonfay, Ulrich Salburg
   (Sprawa C-586/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swoboda świadczenia usług - Dyrektywa 96/71/WE - Artykuł 1 ust. 3 lit. a) i c) - Delegowanie pracowników - Wynajem pracowników - Akt o przystąpieniu z 2003 r. - Rozdział 1 ust. 2 i 13 załącznika X - Przepisy przejściowe - Dostęp obywateli węgierskich do rynku pracy państw będących już członkami Unii Europejskiej w dniu przystąpienia Republiki Węgierskiej do Unii - Wymóg pozwolenia na pracę w przypadku wynajmu pracowników - Sektory niewrażliwe))
   (2015/C 279/08)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Pesti Központi Kerületi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Martin Meat kft

      Strona pozwana: Géza Simonfay, Ulrich Salburg

      Sentencja

               1)

               Wykładni rozdziału 1 ust. 2 i 13 załącznika X do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że Republika Austrii mogła ograniczyć wynajem siły roboczej na swoim terytorium, zgodnie z rozdziałem 1 ust. 2 do tego załącznika, nawet jeśli ten wynajem nie dotyczył sektora wrażliwego w rozumieniu rozdziału 1 ust. 13 wspomnianego załącznika.

               2)

               W celu ustalenia, czy taki stosunek umowny jak rozpatrywany w postępowaniu głównym powinien zostać zakwalifikowany jako wynajem siły roboczej w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. c) dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług należy uwzględnić wszystkie okoliczności wskazujące na to, że przemieszczenie pracownika do przyjmującego państwa członkowskiego stanowi sam przedmiot świadczenia usług, którego dotyczy stosunek umowny albo go nie stanowi. Na to, że takie przemieszczenie pracownika nie stanowi samego przedmiotu świadczenia usług wskazują zasadniczo okoliczności, że usługodawca ponosi konsekwencje świadczenia usług niezgodnego z postanowieniami umowy oraz że ten usługodawca może swobodnie określić liczbę pracowników, którą uzna za odpowiednią do wysłania do przyjmującego państwa członkowskiego. Natomiast okoliczność, że przedsiębiorstwo, na rzecz którego usługi są świadczone, kontroluje zgodność wykonania świadczenia ze wspomnianą umową lub że może udzielać ogólnych porad pracownikom zatrudnionym przez usługodawcę jako taka nie pozwala na stwierdzenie, że mamy do czynienia z wynajmem siły roboczej.

      (1)  Dz.U. C 71 z 8.3.2014.


title: Sprawa T-697/15: Postanowienie Sądu z dnia 25 maja 2016 r. – Bergbräu/EUIPO – Vilser Privatbrauerei (VILSER BERGBRÄU)

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/41

         Postanowienie Sądu z dnia 25 maja 2016 r. – Bergbräu/EUIPO – Vilser Privatbrauerei (VILSER BERGBRÄU)
   (Sprawa T-697/15) (1)

   (2016/C 279/57)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 78 z 29.2.2016.


title: Sprawa C-44/06: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht des Landes Brandenburg — Niemcy) — Gerlach und Co. mbH przeciwko Hauptzollamt Frankfurt (Oder) (Unia celna — Tranzyt wspólnotowy — Dowód wskazujący na prawidłową realizację procedury tranzytu lub na miejsce, w którym nastąpiło naruszenie — Trzymiesięczny termin — Udzielenie terminu po przyjęciu decyzji o pobraniu należności celnych przywozowych)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/11

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht des Landes Brandenburg — Niemcy) — Gerlach und Co. mbH przeciwko Hauptzollamt Frankfurt (Oder)
   (Sprawa C-44/06) (1)

   (Unia celna - Tranzyt wspólnotowy - Dowód wskazujący na prawidłową realizację procedury tranzytu lub na miejsce, w którym nastąpiło naruszenie - Trzymiesięczny termin - Udzielenie terminu po przyjęciu decyzji o pobraniu należności celnych przywozowych)
   (2007/C 95/18)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht des Landes Brandenburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gerlach und Co. mbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Frankfurt (Oder)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wykładnia art. 11a ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1062/87 z dnia 27 marca 1987 r. w sprawie przepisów w celu wykonania procedury tranzytu wspólnotowego oraz niektórych uproszczeń tej procedury (Dz. U. L 107, str. 1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1429/90 z dnia 29 maja 1990 r. (JO L 137, p. 21) — Naruszenie lub nieprawidłowość w trakcie procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego (T1) — Wyznaczenie terminu na przedstawienie dowodu wskazującego na miejsce, w którym naruszenie lub nieprawidłowość nastąpiły, po przyjęciu decyzji o przystąpieniu do pobrania należności celnych, w ramach postępowania odwoławczego
   Sentencja
   Wykładni art. 11a ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1062/87 z dnia 27 marca 1987 r. w sprawie przepisów w celu wykonania procedury tranzytu wspólnotowego oraz niektórych uproszczeń tej procedury, zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1429/90 z dnia 29 maja 1990 r., należy dokonywać w ten sposób, że państwo członkowskie, do którego należy urząd wyjścia, nie może przyznać głównemu zobowiązanemu trzymiesięcznego terminu na przedstawienie dowodu wskazującego na prawidłową realizację procedury tranzytu lub na miejsce, w którym naruszenie lub nieprawidłowość faktyczne nastąpiły, po przyjęciu decyzji o przystąpieniu do pobrania należności celnych przywozowych, w postępowaniu odwoławczym od tej decyzji.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


title: Sprawa C-154/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/108/WE — Zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/21

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-154/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/108/WE - Zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2006/C 326/41)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Konstantinidis i Nyberg, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Finlandii (Przedstawiciel: E. Bygglin)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niezapewnienie w odniesieniu do autonomicznej prowincji Åland transpozycji w wyznaczonym terminie dyrektywy 2003/108/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 grudnia 2003 r. zmieniającej dyrektywę 2002/96/WE w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) (Dz.U. L 345, str. 106)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w odniesieniu do autonomicznej prowincji Åland przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu transpozycji dyrektywy 2003/108/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 grudnia 2003 r. zmieniającej dyrektywę 2002/96/WE w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE), Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Finlandii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 131 z 03.06.2006.


title: Sprawa F-36/09: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2009 r. — Armitage-Wilson przeciwko Europolowi

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/26

         Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2009 r. — Armitage-Wilson przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-36/09)
   2009/C 167/50
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Kate Armitage-Wilson (Haga, Niderlandy) (przedstawiciel: W. J. Dammingh)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której skarżąca została poinformowana o braku możliwości zaoferowania jej stałego zatrudnienia a także decyzji z dnia 7 stycznia 2009 r. odrzucającej zażalenie złożone na pierwszą z decyzji.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której strona pozwana poinformowała skarżącą o braku możliwości zaoferowania jej stałego zatrudnienia a także decyzji z dnia 7 stycznia 2009 r. w przedmiocie zażalenia, w której stwierdzono że zarzuty podniesione przez skarżącą w stosunku do decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r. są bezzasadne;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.


title: Sprawa F-122/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 23 listopada 2012 r. — Vacarescu przeciwko Komisji (Służba publiczna — Przekroczenie terminu — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/31

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 23 listopada 2012 r. — Vacarescu przeciwko Komisji
   (Sprawa F-122/11)
   (Służba publiczna - Przekroczenie terminu - Oczywista niedopuszczalność)
   2013/C 46/62
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Dragos-Lucian Vacarescu (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat R.-C. Radu)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o nieprzyznaniu skarżącemu diety dziennej, co do której skarżący uważa, że jest do niej uprawniony na podstawie art. 10 ust. 2 akapit drugi załącznika VII do regulaminu pracowniczego

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               D.-L. Vacarescu ponosi własne koszty.


title: Sprawa F-49/08: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2008 r. — Giannini przeciwko Komisji

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/33

         Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2008 r. — Giannini przeciwko Komisji
   (Sprawa F-49/08)
   (2008/C 183/67)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Massimo Giannini (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: L. Levi i C. Ronzi, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy ze skarżącym oraz zasądzenie od strony pozwanej wszelkich należności pieniężnych związanych z kontynuacją umowy o pracę, jak również stwierdzenie nieważności wielu decyzji odmawiających wypłaty tych należności pieniężnych. Po drugie wniosek o wypłatę odszkodowania i zadośćuczynienia na rzecz skarżącego.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy ze skarżącym, o której został poinformowany w dniu 10 lipca 2007 r.;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie, doręczonej w dniu 5 lutego 2008 r.;

               —

               zasądzenie od Komisji wszelkich należności pieniężnych związanych z kontynuacją umowy o pracę ze skarżącym (w szczególności, wynagrodzenia podstawowego, pomniejszonego o wypłacony zasiłek dla bezrobotnych, dodatków, diet oraz zwrotu kosztów obliczonych w oparciu o umowę o pracę na okres trzech lat oraz kosztów podróży z miejsca zatrudnienia do miejsca pochodzenia) powiększonych o odsetki począwszy od dnia, w którym każde z tych roszczeń stało się należne aż do dnia całkowitej spłaty, naliczane w oparciu o stawkę procentową ustaloną przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, obowiązującą podczas tego okresu, powiększoną o trzy punkty;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 27 lipca 2007 r. i z dnia 20 września 2007 r. o potrąceniu z wynagrodzenia skarżącego w sierpniu 2007 r. kwoty 5 218,22 EUR, odpowiadającej części kosztów podróży z miejsca zatrudnienia do miejsca pochodzenia skarżącego i w rezultacie zwrot tej kwoty 5 218,22 EUR powiększonej o odsetki począwszy od dnia 15 sierpnia 2007 r. aż do dnia całkowitej spłaty, naliczane w oparciu o stawkę procentową ustaloną przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, obowiązującą podczas tego okresu, powiększoną o trzy punkty;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 28 sierpnia 2007 r. o ograniczeniu dodatku na zagospodarowanie do wysokości jednej trzeciej kwoty otrzymanej w listopadzie 2006 r. i o potrąceniu z wynagrodzenia pozostałych dwóch trzecich, czyli 4 278,50 EUR w lutym 2006 r. i w rezultacie nakazanie zwrotu tej kwoty 4 278,50 EUR powiększonej o odsetki począwszy od dnia 15 lutego 2008 r. aż do dnia całkowitej spłaty, naliczane w oparciu o stawkę procentową ustaloną przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, obowiązującą podczas tego okresu, powiększoną o trzy punkty;

               —

               zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia wraz z odsetkami, oszacowanych tymczasowo na 200 000 EUR;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.