title: Sprawa C-278/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 16 lipca 2009 r. — Olivier Martinez, Robert Martinez przeciwko Société MGN Ltd.

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 16 lipca 2009 r. — Olivier Martinez, Robert Martinez przeciwko Société MGN Ltd.
   (Sprawa C-278/09)
   2009/C 220/56
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de grande instance de Paris

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Olivier Martinez, Robert Martinez

      Strona pozwana: Société MGN Limited

      Pytania prejudycjalne

   Czy wykładni art. 2 i art. 5 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy dokonywać w ten sposób, że przyznają jurysdykcję sądowi państwa członkowskiego do orzekania w przedmiocie skargi wniesionej w związku z naruszeniem praw osobistych, do którego miałoby dojść w wyniku umieszczenia w internecie informacji lub zdjęć na stronie internetowej utworzonej w innym państwie członkowskim przez spółkę z siedzibą w tym drugim państwie lub też w innym państwie, różnym w każdym razie od tego pierwszego:

               —

               wyłącznie pod warunkiem, że ta strona internetowa może być przeglądana w tym pierwszym państwie,

               —

               czy też, wyłącznie jeżeli między zdarzeniem wywołującym szkodę oraz terytorium tego pierwszego państwa istnieje dostateczny, istotny lub znaczący związek i jeżeli, w tym drugim przypadku, związek ten może wynikać z:

                           —

                           wagi połączeń ze sporną stroną wykonanych z tego pierwszego państwa członkowskiego w sposób bezwzględny lub względny w stosunku do ogółu wszystkich połączeń z rzeczoną stroną,

                           —

                           miejsca zamieszkania, czy też przynależności państwowej osoby, która podnosi naruszenie jej praw osobistych lub ogólnie, zainteresowanych osób;

                           —

                           języka w jakim są rozpowszechniane sporne informacje lub wszelkich innych elementów mogących wskazywać na chęć wydawcy strony skierowania się w szczególności do odbiorców w tym pierwszym państwie,

                           —

                           miejsca, w którym miały miejsce opisywane zdarzenia lub w którym zostały zrobione zdjęcia zamieszczone ewentualnie w internecie,

                           —

                           innych kryteriów?

      (1)  Dz.U. 2001, L 12, s. 1.


title: Sprawa T-38/12: Postanowienie Sądu z dnia 26 listopada 2013 r. — Pips przeciwko OHIM — s.Oliver Bernd Freier (ISABELLA OLIVER) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/31

         Postanowienie Sądu z dnia 26 listopada 2013 r. — Pips przeciwko OHIM — s.Oliver Bernd Freier (ISABELLA OLIVER)
   (Sprawa T-38/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2014/C 45/51
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pips BV(Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat J. van der Berg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Oliver Bernd Freier GmbH & Co. KG (Rottendorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Körber i D. Kämper)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 października 2011 r. (sprawa R 2420/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między s.Oliver Bernd Freier GmbH & Co. KG a Pips BV.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę pozwaną. Interwenient pokrywa swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 89 z 24.3.2012.


title: Sprawa T-224/17: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2017 r. – Adapta Color/EUIPO – Coatings Foreign IP (Bio proof ADAPTA)

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/22

         Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2017 r. – Adapta Color/EUIPO – Coatings Foreign IP (Bio proof ADAPTA)
   (Sprawa T-224/17)
   (2017/C 202/37)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Adapta Color, SL (Peñiscola, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokaci G. Macías Bonilla, G. Marín Raigal i E. Armero Lavie)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Coatings Foreign IP Co. LLC (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „Bio proof ADAPTA” – unijny znak towarowy nr 4 368 239

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 lutego 2017 r. w sprawie R 2521/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie niniejszej skargi w całości;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej i, ewentualnie, interwenienta kosztami niniejszego postępowania, a także kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem w sprawie unieważnienia prawa do znaku i postępowaniem odwoławczym przed EUIPO.

      Podniesione zarzuty

   Zarzuty i główne argumenty identyczne z tymi podnoszonymi w sprawie T-223/17.


title: Sprostowanie komunikatu opublikowanego w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-309/13 ( Dz.U. C 226 z 3.8.2013, s. 23 )

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/53

         Sprostowanie komunikatu opublikowanego w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-309/13
   (
         Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 226 z dnia 3 sierpnia 2013 r., s. 23
      )
   2013/C 325/86
   Komunikat opublikowany w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-309/13 Enosi Mastichoparagogon przeciwko OHIM — Gaba International (ELMA) powinien brzmieć:

         „Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2013 r. — Enosi Mastichoparagogon przeciwko OHIM — Gaba International (ELMA)
         (Sprawa T-309/13)
         2013/C 325/86
         Język skargi: angielski

            Strony

            Strona skarżąca: Enosi Mastichoparagogon Chiou (Chios, Grecja) (przedstawiciel: adwokat A. Malamis)

            Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

            Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Gaba International Holding AG (Therwil, Szwajcaria)

            Żądania

         Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                     —

                     stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 26 marca 2013 r. w sprawie R 1539/2012-4;

                     —

                     nakazanie OHIM i Gaba International Holding AG pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez zgłaszającego wspólnotowy znak towarowy (stronę skarżącą)

            Zarzuty i główne argumenty

            Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

            Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy »ELMA« dla towarów z klasy 5 – międzynarodowa rejestracja wskazująca Wspólnotę Europejską nr 900 845

            Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Gaba International Holding AG

            Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy »ELMEX« dla towarów z klas 3, 5 i 21

            Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

            Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

            Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009”.


title: Sprawa F-16/09: Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2009 r. – De Britto Patricio-Dias przeciwko Komisji

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/41

         Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2009 r. – De Britto Patricio-Dias przeciwko Komisji
   (Sprawa F-16/09)
   2009/C 90/67
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jorge de Britto Patricio-Dias (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Massaux)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o odrzuceniu zażalenia skarżącego na decyzję dotyczącą jego oceny za 2007 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 21 listopada 2008 r. oraz, w razie potrzeby, sprawozdania z przebiegu jego kariery zawodowej za okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r.;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa C-280/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 30 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n °4 de Palma de Mallorca – Hiszpania) – Barclays Bank SA przeciwko Sarze Sánchez Garcíi, Alejandrowi Chacónowi Barrerze (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 93/13/EWG — Motyw 13 — Artykuł 1 ust. 2 — Umowy konsumenckie — Umowa pożyczki hipotecznej — Postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką — Krajowe przepisy ustawowe i wykonawcze — Równowaga kontraktowa stron)

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/8

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 30 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 4 de Palma de Mallorca – Hiszpania) – Barclays Bank SA przeciwko Sarze Sánchez Garcíi, Alejandrowi Chacónowi Barrerze
   (Sprawa C-280/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Motyw 13 - Artykuł 1 ust. 2 - Umowy konsumenckie - Umowa pożyczki hipotecznej - Postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką - Krajowe przepisy ustawowe i wykonawcze - Równowaga kontraktowa stron))
   2014/C 194/09
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia no 4 de Palma de Mallorca

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Barclays Bank SA

      Strona pozwana: Sara Sánchez García, Alejandro Chacón Barrera

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Juzgado de Primera Instancia de Palma de Mallorca – Wykładnia dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29) – Ochrona konsumentów w dziedzinie pożyczek hipotecznych – Równowaga kontraktowa stron – Zasada ochrony konsumentów – Krajowe przepisy postępowania cywilnego mające zastosowanie do postępowania egzekucyjnego z nieruchomości obciążonej hipoteką

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich oraz zasady prawa Unii dotyczące ochrony konsumentów i równowagi kontraktowej stron należy interpretować w ten sposób, że przepisy ustawowe i wykonawcze państwa członkowskiego, takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, są wyłączone z ich zakresu stosowania w braku postanowienia umownego zmieniającego treść lub zakres stosowania tych przepisów.

      (1)  Dz.U. C 226 z 3.8.2013.


title: Sprawa C-542/10: Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 7 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/11

         Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 7 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-542/10) (1)

   2012/C 235/22
   Język postępowania: polski
   Prezes piątej izby Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa C-181/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą postanowienia Symvoulio tis Epikrateias z dnia 3 marca 2004 r. w sprawie Elmeka N. E. przeciwko Ministrowi Finansów

text:
               26.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą postanowienia Symvoulio tis Epikrateias z dnia 3 marca 2004 r. w sprawie Elmeka N. E. przeciwko Ministrowi Finansów
   (Sprawa C-181/04)
   (2004/C 168/03)
   Dnia 19 kwietnia maja 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Symvoulio tis Epikrateias, wydanego dnia 3 marca 2004 r., w sprawie Elmeka N. E. przeciwko Ministrowi Finansów.
   Symvoulio tis Epikrateias zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy art. 15 pkt 4 lit. a) Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, do którego odsyła art. 15 pkt 5 tej dyrektywy, dotyczy czarteru zarówno statków morskich przewożących pasażerów za opłatą, jak również statków używanych do celów handlowych, przemysłowych lub rybołówstwa, czy też dotyczy on wyłącznie czarteru statków morskich, co w ostatnim przypadku oznacza, że przepis art. 22 ust. 1 lit. d) ustawy 1642/1986 dotyczący kategorii statków objętych czarterem ma szerszy zakres niż przepis dyrektywy?

               2.

               Czy zwolnienie podatkowe na mocy art. 15 pkt 8 Szóstej Dyrektywy zakłada, że usługa świadczona jest na rzecz samego przedsiębiorstwa żeglugowego, czy też zwolnienie przysługuje też przedsiębiorstwu, które świadczy usługę podmiotowi trzeciemu, pod wyłącznym warunkiem, że jest ona przeznaczona dla zaspokojenia bezpośrednich potrzeb statków wymienionych w art. 15 pkt 5, tzn. statków, o których mowa w art. 15 pkt  4 lit. a) i b)?

               3.

               Czy zgodnie z przepisami i zasadami Wspólnoty dotyczącymi podatku VAT dopuszczalne jest ustalenie zobowiązania podatkowego za okres przeszły – a jeżeli tak, to pod jakimi warunkami – jeżeli podatnik w tym czasie nie naliczył go swojemu partnerowi handlowemu, w wyniku czego nie odprowadził podatku na rzecz skarbu państwa, będąc przekonanym, że nie jest on zobowiązany do naliczenia tego podatku, przy czym przekonanie to zostało wywołane przez zachowanie organów podatkowych?


title: Sprawa C-43/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – ŠKO–ENERGO s. r. o./Odvolací finanční ředitelství (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona warstwy ozonowej — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej — Metoda przydziału uprawnień — Przydział bezpłatnych uprawnień — Stosowanie do takiego przydziału podatku od darowizn)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/19

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – ŠKO–ENERGO s. r. o./Odvolací finanční ředitelství
   (Sprawa C-43/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Ochrona warstwy ozonowej - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej - Metoda przydziału uprawnień - Przydział bezpłatnych uprawnień - Stosowanie do takiego przydziału podatku od darowizn))
   (2015/C 138/25)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ŠKO–ENERGO s. r. o.

      Strona pozwana: Odvolací finanční ředitelství

      Sentencja

   Artykuł 10 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie stosowaniu podatku od darowizn takiego jak ten, o którym mowa w postępowaniu głównym, jeżeli podatek ten przekracza pułap 10 % odpłatnego przydziału uprawnień do emisji przewidzianego w tym artykule, co powinien zweryfikować sąd odsyłający.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa T-102/10: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 r. — Südzucker i in. przeciwko Komisji

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/69

         Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 r. — Südzucker i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-102/10)
   2010/C 113/102
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Südzucker AG Mannheim/Ochsenfurt (Mannheim, Niemcy), AGRANA Zucker GmbH (Wiedeń, Austria), Südzucker Polska S.A. (Wrocław, Polska), Raffinerie Tirlemontoise SA (Bruksela, Belgia), Saint Louis Sucre SA (Paryż, Francja) (Przedstawiciele: adwokaci H.-J. Prieß i B. Sachs)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1193/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dokonującego sprostowania rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, (WE) nr 1775/2004, (WE) nr 1686/2005 i (WE) nr 164/2007 oraz ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą szereg zarzutów.
   Po pierwsze skarżące podnoszą zarzut naruszenia art. 233 WE (analogicznie art. 266 TFUE), twierdząc, że Komisja nie zastosowała wymogów określonych w wyroku Trybunału z dnia 8 maja 2008 r. w sprawach połączonych C-5/06 i od C-23/06 do C-36/06, Zb. Orz. s. I-3231. W wyroku tym Trybunał wskazał, w jaki sposób określać należy parametry „nadwyżki przeznaczonej na wywóz” i „łącznej ilości zobowiązań dotyczących wywozu” przy obliczaniu wysokości opłat produkcyjnych w sektorze cukru dla lat gospodarczych od 2002/2003 do 2005/2006. Skarżące stoją na stanowisku, że w zaskarżonym rozporządzeniu Komisja zmieniła także trzeci parametr, a mianowicie „całkowitą kwotę refundacji”, mimo że jej obliczanie nie stanowiło przedmiotu postępowania w sprawie Zuckerfabrik Jülich.
   W ramach zarzutu drugiego skarżące podnoszą, że Komisja naruszyła art. 15 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 (1), a także wypaczyła sens oraz cel tego rozporządzenia. W tym względzie utrzymują one w szczególności, że w ramach całkowitej kwoty refundacji Komisja uwzględniła refundacje wywozowe, które nie były przedmiotem roszczeń ani nie zostały wypłacone. Ponadto zryczałtowanie miesięcznych wielkości wywozu doprowadziło do powstania nieścisłości w obliczeniach. Skarżące podnoszą w tym względzie, że w sprawie Zuckerfabrik Jülich Trybunał zabronił ustalania a priori całkowitej straty na kwotę wyższą od wydatków związanych z refundacjami.
   Po trzecie skarżące zarzucają naruszenie zasady niedziałania prawa wstecz, twierdząc, że w zaskarżonym rozporządzeniu Komisja zmieniła całkowitą kwotę refundacji z mocą wsteczną.
   Po czwarte skarżące podnoszą zarzut naruszenia obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 253 WE (art. 296 ust. 2 TFUE), twierdząc, że zaskarżone rozporządzenie Komisja uzasadniła zastosowaniem wyroku w sprawie Zuckerfabrik Jülich, jednakże — według skarżącej — nie uwzględniła ona wymogów sformułowanych w tym wyroku.
   W części skargi zatytułowanej „Inne naruszenia prawa” skarżące podnoszą wreszcie, że w dniu 3 listopada 2009 r. Komisja nie posiadała już kompetencji do przyjęcia rozporządzenia w sprawie opłat produkcyjnych w sektorze cukru w odniesieniu do lat gospodarczych od 2002/2003 do 2005/2006, gdyż w chwili wydania tego rozporządzenia nie obowiązywało już wskazane przez Komisję jako podstawa prawna rozporządzenie nr 1260/2001. Skarżące twierdzą nadto, że Komisja naruszyła art. 37 ust. 2 WE, gdyż zgodnie z tym przepisem do przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia należało wybrać inną procedurę.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Zb.Orz. L 178, s. 1).


title: Sprawa C-585/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 18 listopada 2016 r. – Serin Ałcheto/Zamestnik-predsedateł na Dyrżawna agencija za beżancite

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 18 listopada 2016 r. – Serin Ałcheto/Zamestnik-predsedateł na Dyrżawna agencija za beżancite
   (Sprawa C-585/16)
   (2017/C 046/17)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd Sofija-grad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Serin Ałcheto

      Strona przeciwna: Zamestnik-predsedateł na Dyrżawna agencija za beżancite

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy z art. 12 ust. 1 lit. а) dyrektywy 2011/95 (1) w związku z art. 10 ust. 2 dyrektywy 2013/32 (2) i art. 78 ust. 2 lit. а) traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wynika, że:

                           A)

                           dopuszcza on, aby wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej złożony przez bezpaństwowca o palestyńskim pochodzeniu zarejestrowanego jako uchodźca przez Agendę Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (zwaną dalej „UNRWA”), i która to osoba przed złożeniem wniosku stale zamieszkiwała na obszarze działania agendy (w Strefie Gazy), został rozpatrzony jako wniosek określony w art. 1 lit. А konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodzców z 1951 r. – zamiast jako wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej określony w art. 1 lit. D zdanie drugie tejże konwencji – i pod warunkiem że właściwość do rozpoznania wniosku została uznana w oparciu o podstawy inne niż względy rodzinne lub humanitarne, a rozpoznanie wniosku jest objęte zakresem stosowania dyrektywy 2011/95?

                           B)

                           dopuszcza on, aby taki wniosek nie został rozpatrzony z punktu widzenia wymogów określonych w art. 12 ust. 1 lit. а) dyrektywy 2011/95 i odpowiednio aby nie zastosowano wykładni tego przepisu dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej[?]

               2)

               Czy art. 12 ust. 1 lit. а) dyrektywy 2011/95 w związku z art. 5 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszcza on krajowego uregulowania prawnego takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, określonego w art. 12 ust. 1 pkt 4 Zakon za ubeżiszteto i beżancite (ustawy o azylu i uchodźcach) – w którym nie przewidziano wyraźnie klauzuli o ochronie ipso facto dotyczącej palestyńskich uchodźców w odpowiednim brzmieniu ani przesłanki, by pomoc została wstrzymana na jakiejkolwiek podstawie – oraz że art. 12 ust. 1 lit. а) dyrektywy 2011/95 jest bezwarunkowy oraz dostatecznie dokładny i ze względu na to jest przepisem o bezpośrednim skutku, który należy stosować także bez wyraźnego powołania się nań przez osobę składającą wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, gdy wniosek należy rozpatrzyć jako taki zgodnie z art. 1 lit. D zdanie drugie konwencji genewskiej z 1951 r.?

               3)

               Czy z art. 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32 w związku z art. 12 ust. 1 lit. а) dyrektywy 2011/95 wynika – w postępowaniu sądowym dotyczącym zaskarżenia decyzji w sprawie odmowy udzielenia ochrony międzynarodowej, wydanej zgodnie z art. 10 ust. 2 dyrektywy 2013/32, a także mając na względzie okoliczności faktyczne w postępowaniu głównym – że dopuszczają one rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej przez sąd pierwszej instancji jako złożonego na podstawie art. 1 lit. D zdanie drugie konwencji genewskiej z 1951 r., a także dokonanie oceny zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. а) dyrektywy 2011/95, gdy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej złożył bezpaństwowiec o palestyńskim pochodzeniu, zarejestrowany przez UNRWA jako uchodźca, i która to osoba przed złożeniem wniosku miała stałe miejsce zamieszkania na obszarze działania agendy (w Strefie Gazy), a ten wniosek nie został rozpoznany z punktu widzenia wskazanych przepisów w decyzji w sprawie odmowy udzielenia ochrony międzynarodowej?

               4)

               Czy z tego co przewidziano w art. 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32 w odniesieniu do prawa do skutecznego środka zaskarżenia w kontekście wymogu „[…] pełnego rozpatrzenia ex nunc zarówno okoliczności faktycznych, jak i kwestii prawnych” – interpretowanego w związku z art. 33, 34 i art. 35 ust. 2 dyrektywy 2013/32 i art. 21 ust. 1 dyrektywy 2011/95 w związku z art. 18, 19 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – wynika, że przepisy te dopuszczają w postępowaniu sądowym dotyczącym zaskarżenia wydanej zgodnie z art. 10 ust. 2 dyrektywy 2013/32 decyzji w sprawie odmowy udzielenia ochrony międzynarodowej, aby:

                           A)

                           sąd pierwszej instancji orzekł po raz pierwszy w przedmiocie dopuszczalności wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej oraz powrotu bezpaństwowca do państwa, w którym zamieszkiwał on przed złożeniem tego wniosku, zobowiązując organ rozstrzygający do przedstawienia niezbędnych w tym celu dowodów i umożliwiając osobie przedstawienie stanowiska dotyczącego kwestii związanych z dopuszczalnością wniosku, lub

                           B)

                           sąd pierwszej instancji, ze względu na popełnione istotne uchybienie proceduralne, uchylił decyzję i zobowiązał organ rozstrzygający do wydania kolejnego orzeczenia w przedmiocie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, przy poszanowaniu wskazówek dotyczących wykładni i stosowania prawa, w tym do przeprowadzenia określonego w art. 34 dyrektywy 2013/32 przesłuchania w sprawie dopuszczalności oraz do wydania orzeczenia w odniesieniu do kwestii, czy możliwe jest odesłanie bezpaństwowca z powrotem do państwa, w którym zamieszkiwał on przed złożeniem wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej?

                           C)

                           w toku postępowania ustnego sąd pierwszej instancji dokonał oceny bezpieczeństwa w państwie, w którym osoba zamieszkiwała, odpowiednio w chwili wydania orzeczenia, jeśli nastąpiły istotne zmiany okoliczności uzasadniające wydanie orzeczenia korzystnego dla osoby?

               5)

               Czy udzielaną przez UNRWA pomoc należy uznać za inną ochronę w rozumieniu art. 35 akapit pierwszy lit. b) dyrektywy 2013/32 w danym państwie na obszarze działania agendy, przy założeniu, że to państwo przestrzega zasady zakazu wydalania lub zawracania w rozumieniu konwencji genewskiej z 1951 r. w odniesieniu do osób wspomaganych przez agendę?

               6)

               Czy z art. 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32 wynika, że prawo do skutecznego środka zaskarżenia – w kontekście sformułowania „w stosownych przypadkach, rozpatrzenie potrzeby zapewnienia ochrony międzynarodowej na mocy dyrektywy 2011/95” rozpatrywanego w związku z art. 47 karty praw podstawowych – w wypadku kwestionowania przed sądem decyzji, w której rozpatrzono co do istoty wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej i odmówiono udzielenia ochrony międzynarodowej, wymaga, aby sąd pierwszej instancji wydał orzeczenie:

                           A)

                           korzystające z powagi rzeczy osądzonej, z wyjątkiem kwestii zgodności z prawem odmowy, a także kwestii potrzeby udzielenia ochrony międzynarodowej zgodnie z dyrektywą 2011/95 osobie składającej wniosek, w tym gdy zgodnie z prawem krajowym danego państwa członkowskiego ochrony międzynarodowej udziela się wyłącznie w drodze decyzji organu administracji;

                           B)

                           w przedmiocie konieczności udzielenia ochrony międzynarodowej poprzez odpowiednie rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, niezależnie od uchybień proceduralnych popełnionych przy rozpatrywaniu wniosku przez organ rozstrzygający?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony, Dz.U. 2011, L 337, s. 9.

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej, Dz.U. 2013, L 180, s. 60.


title: Sprawa C-58/07: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/110/WE — Pomoc w przypadkach tranzytu do celów deportacji drogą powietrzną — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/7

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-58/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/110/WE - Pomoc w przypadkach tranzytu do celów deportacji drogą powietrzną - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2008/C 79/11)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Condou-Durande oraz A. Alcover San Pedro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieustanowienie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/110/WE z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie pomocy w przypadkach tranzytu do celów deportacji drogą powietrzną (Dz.U. L 321, str. 26)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/110/WE z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie pomocy w przypadkach tranzytu do celów deportacji drogą powietrzną, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2006.


title: Sprawa C-671/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 17 grudnia 2013 r. — VĮ „Indėlių ir investicijų draudimas” i Nemaniūnas

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 17 grudnia 2013 r. — VĮ „Indėlių ir investicijų draudimas” i Nemaniūnas
      (Sprawa C-671/13)
      (2014/C 71/16)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: VĮ „Indėlių ir investicijų draudimas” i Virgilijus Vidutis Nemaniūnas

         Druga strona postępowania: Vitoldas Guliavičius i bank „Snoras”, w likwidacji

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 7 ust. 2 dyrektywy 94/19 (1) w związku z załącznikiem I pkt 12 do tej dyrektywy należy rozumieć i interpretować w ten sposób, że jeżeli państwo członkowskie wyłącza możliwość korzystania z gwarancji przez deponentów instytucji kredytowej posiadających wyemitowane przez nią papiery wartościowe (świadectwa depozytowe), wyłączenie to może zostać zastosowane jedynie w wypadkach gdy rzeczone świadectwa depozytowe posiadają wszystkie cechy instrumentu finansowego w rozumieniu dyrektywy 2004/39 (2) (z uwzględnieniem również innych aktów prawa Unii, przykładowo rozporządzenia nr 25/2009 Europejskiego Banku Centralnego) w tym zbywalność na rynku wtórnym?

                  2)

                  Czy jeżeli dane państwo członkowskie postanawia transponować dyrektywy 94/19 i 97/9 (3) do prawa krajowego w sposób taki, iż systemy ochrony deponentów i inwestorów są ustanowione w tym samym akcie ustawodawczym (ustawie), art. 7 ust. 2 dyrektywy 94/19 w związku z załącznikiem I pkt 12 do tej dyrektywy oraz art. 2 ust. 2 dyrektywy 97/9 należy, w świetle art. 2 ust. 3 dyrektywy 97/9, rozumieć i interpretować w ten sposób, że posiadacze świadectw depozytowych i obligacji nie mogą nie być objęci żadnym z systemów ochrony (gwarancji) dla celów rzeczonych dyrektyw?

                  3)

                  Czy w świetle okoliczności, iż zgodnie z przepisami krajowymi żaden z możliwych systemów ochrony przewidzianych w dyrektywach 94/19 i 97/19 nie ma zastosowania do posiadaczy świadectw depozytowych i obligacji wyemitowanych przez instytucję kredytową:

                              a)

                              art. 3 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 (w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2009/14) i art. 10 ust. 1 dyrektywy 94/19 oraz art. 1 ust. 1 tejże dyrektywy definiujący pojęcie depozytu są jasne, szczegółowe, bezwarunkowe i tworzą prawa podmiotowe w stopniu wystarczającym dla umożliwienia jednostkom powoływania się na nie przed sądem krajowym na poparcie swych powództw o rekompensatę względem utworzonego przez państwo organu gwarancyjnego odpowiedzialnego za zapłatę rzeczonej rekompensaty?

                              b)

                              art. 2 ust. 2 i art. 4 ust. 1 dyrektywy 97/9 są jasne, szczegółowe, bezwarunkowe i tworzą prawa podmiotowe w stopniu wystarczającym dla umożliwienia jednostkom powoływania się na nie przed sądem krajowym na poparcie swych powództw o rekompensatę względem utworzonego przez państwo organu gwarancyjnego odpowiedzialnego za zapłatę rzeczonej rekompensaty?

                              c)

                              w wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytania 3 lit. a) i 3 lit. b), który z dwóch możliwych systemów ochrony powinien wybrać sąd krajowy w celu rozstrzygnięcia sporu pomiędzy jednostką i instytucją kredytową, w którym uczestniczy utworzony przez państwo organ gwarancyjny odpowiedzialny za zarządzanie systemami ochrony deponentów i inwestorów?

                  4)

                  Czy art. 2 ust 2 i art. 4 ust. 2 dyrektywy 97/9 (w związku z załącznikiem I do rzeczonej dyrektywy) należy rozumieć i interpretować w ten sposób, że przepisy te stoją na przeszkodzie uregulowaniom krajowym wedle których system rekompensat dla inwestorów nie ma zastosowania do inwestorów posiadających papiery wartościowe wyemitowane przez instytucję kredytową z uwagi na rodzaj instrumentów finansowych (papiery wartościowe) i ze względu na okoliczność, że ubezpieczony podmiot (instytucja kredytowa) nie przeniósł ani nie wykorzystał środków finansowych lub papierów wartościowych inwestorów bez ich zgody? Czy w ramach interpretacji wspomnianych przepisów dyrektywy 97/9 w zakresie ochrony inwestorów znaczenie ma okoliczność, że instytucja kredytowa, która wyemitowała papiery wartościowe — emitent jest jednocześnie podmiotem przechowującym te instrumenty finansowe (pośrednikiem) i że zainwestowane środki finansowe nie są wyodrębnione względem innych środków finansowych jakimi dysponuje instytucja kredytowa?

         (1)  Dyrektywa 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów (Dz.U. L 135, s. 5).

         (2)  Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniająca dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 93/22/EWG (Dz.U. L 145, s. 1).

         (3)  Dyrektywa 97/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 marca 1997 r. w sprawie systemów rekompensat dla inwestorów (Dz.U. L 84, s. 22).


title: Sprawa T-292/12 RENV: Wyrok Sądu z dnia 1 czerwca 2016 r. – Mega Brands/EUIPO – Diset (MAGNEXT) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MAGNEXT — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MAGNET 4 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/21

         Wyrok Sądu z dnia 1 czerwca 2016 r. – Mega Brands/EUIPO – Diset (MAGNEXT)
   (Sprawa T-292/12 RENV) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MAGNEXT - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MAGNET 4 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 251/21)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mega Brands International, Luxembourg, Zweigniederlassung Zug (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci A. Nordemann i M. Maier)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstwiciele: początkowo V. Melgar, następnie H. O’Neill, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Diset, SA (Barcelona, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 kwietnia 2012 r. (sprawa R 1722/2011-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Diset a Mega Brands International, Luxembourg, Zweigniederlassung Zug.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 24 kwietnia 2012 r. (sprawa R 1722/2011-4).

               2)

               EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Mega Brands International, Luxembourg, Zweigniederlassung Zug.

      (1)  Dz.U. C 273 z 8.9.2012.


title: Sprawa T-26/12: Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2015 r. – PT Musim Mas/Rada [Dumping — Przywóz niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji — Dostosowanie — Artykuł 2 ust. 9 i art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 — Funkcje podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji — Pojedynczy podmiot gospodarczy — Oczywisty błąd w ocenie — Zasada dobrej administracji — Równość i niedyskryminacja]

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/16

         Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2015 r. – PT Musim Mas/Rada
   (Sprawa T-26/12) (1)

   ([Dumping - Przywóz niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji - Dostosowanie - Artykuł 2 ust. 9 i art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 - Funkcje podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji - Pojedynczy podmiot gospodarczy - Oczywisty błąd w ocenie - Zasada dobrej administracji - Równość i niedyskryminacja])
   (2015/C 262/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: PT Perindustrian dan Perdagangan Musim Semi Mas (PT Musim Mas) (Medan, Indonezja) (przedstawiciel: adwokat D. Luff)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, pełnomocnik, początkowo wspierany przez adwokata G. Berrischa i N. Chesaites, barrister, następnie przez adwokata D. Geradina i na koniec przez E. McGoverna, barrister)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. França i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy); Sasol Olefins & Surfactants GmbH (Hamburg, Niemcy); Sasol Germany GmbH (Hamburg) (przedstawiciele: początkowo adwokat V. Akritidis i J. Beck, solicitor, następnie V. Akritidis)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1138/2011 z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji (Dz.U. L 293, s. 1), a także rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1241/2012 z dnia 11 grudnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1138/2011 (Dz.U. L 352, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               PT Perindustrian dan Perdagangan Musim Semi Mas (PT Musim Mas) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

               4)

               Sasol Olefins & Surfactants GmbH i Sasol Germany GmbH pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 80 z 17.3.2012.


title: Sprawa C-158/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag — Niderlandy) — Hamidullah Rajaby przeciwko Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/59

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag — Niderlandy) — Hamidullah Rajaby przeciwko Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Sprawa C-158/13) (1)

   2013/C 225/132
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 164 z 8.6.2013.


title: Sprawa T-407/16: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2016 r. – Banco Popular Español v EUIPO – Pledgeling (p)

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/43

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2016 r. – Banco Popular Español v EUIPO – Pledgeling (p)
   (Sprawa T-407/16)
   (2016/C 343/57)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Banco Popular Español, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. de Justo Bailey)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Pledgeling LLC (Houston, Teksas, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Pledgeling LLC

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający literę „p” – zgłoszenie nr 12 123 147

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 kwietnia 2016 r. w sprawie R 1693/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i Pledgeling LLC, jeżeli wstąpi do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 73 i 76 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-560/12: Postanowienie Sądu z dnia 6 czerwca 2016 r. – Miejskie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej/ECHA

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/67

         Postanowienie Sądu z dnia 6 czerwca 2016 r. – Miejskie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej/ECHA
   (Sprawa T-560/12) (1)

   (2016/C 270/72)
   Język postępowania: polski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.


title: Sprawa C-379/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódmej izby) wydanego w dniu 19 kwietnia 2013 r. w sprawie T-51/11, Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops) przeciwko Komisji, wniesione w dniu 3 lipca 2013 r. przez Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/32

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódmej izby) wydanego w dniu 19 kwietnia 2013 r. w sprawie T-51/11, Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops) przeciwko Komisji, wniesione w dniu 3 lipca 2013 r. przez Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops)
   (Sprawa C-379/13 P)
   2013/C 260/59
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops) (przedstawiciele: N. Morais Sarmento i L. Pinto Monteiro, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu w całości;

               —

               stwierdzenie nieważności całej zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji jej kosztami oraz kosztami wnoszącej odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

         Naruszenie rozsądnego terminu na wydanie decyzji

   (i)   Przedawnienie terminu na wszczęcie postępowania
   Wnoszący odwołanie uważa, że zaskarżona decyzja została wydana po upływie czteroletniego terminu wyznaczonego dla przedawnienia wszczęcia postępowania w art. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 (1). W podobny sposób, nawet jeżeli okazałoby się, że doszło do ewentualnego przedawania terminu przedawnienia dla wszczęcia postępowania, do czasu wydania jakiejkolwiek decyzji zgodnie z postanowieniami art. 3 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia upłynął okres równy dwukrotności okresu terminu przedawnienia. Ponieważ przedawniło się odpowiednie prawo, zaskarżona decyzja powinna zostać uznana za bezprawną i nienadającą się do wykonania.
   (ii)   Naruszenie zasady pewności prawa
   Skarżąca uważa, że okoliczność, iż Komisja zezwoliła na upływ ponad 20 lat pomiędzy wystąpieniem zarzuconych nieprawidłowości do czasu podjęcia ostatecznej decyzji, wiązała się z naruszeniem zasady pewności prawa. Owa podstawowa zasada porządku prawnego Unii Europejskiej przewiduje, że każdy ma prawo do tego, aby jego sprawy zostały rozpoznane przez instytucje Unii w rozsądnym terminie.
   (iii)   Naruszenie prawa do obrony
   Skarżąca uważa, że zostało naruszone jej prawo do obrony w zakresie, w jakim z uwagi na to, że upłynęło ponad 20 lat pomiędzy zarzucanymi nieprawidłowościami a wydaniem ostatecznej decyzji, skarżąca została pozbawiona prawa do przedstawienia swoich uwag we właściwym czasie, to jest w chwili, w której posiadała jeszcze dokumenty, które umożliwiały jej na uzasadnienie kosztów uznanych przez Komisję za nieklasyfikujące się.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1).


title: Sprawa T-14/09: Wyrok Sądu z dnia 23 października 2012 r. — Vanhecke przeciwko Parlamentowi (Przywileje i immunitety — Członek Parlamentu Europejskiego — Uchylenie immunitetu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Utrata interesu prawnego — Umorzenie postępowania)

text:
               1.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/4

         Wyrok Sądu z dnia 23 października 2012 r. — Vanhecke przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-14/09) (1)

   (Przywileje i immunitety - Członek Parlamentu Europejskiego - Uchylenie immunitetu - Skarga o stwierdzenie nieważności - Utrata interesu prawnego - Umorzenie postępowania)
   2012/C 373/04
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Frank Vanhecke (Brugia, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci R. Tournicourt, B. Siffert i S. Lippens)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo H. Krück, A. Baas i E. Waldherr, następnie H. Krück, E. Waldherr i G. Corstens, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 18 listopada 2008 r. w sprawie uchylenia skarżącemu immunitetu parlamentarnego.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa C-148/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil nr 1 de Málaga — Hiszpania) — Finn Mejnertsen przeciwko Betina Mandal Barsoe

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/32

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil nr 1 de Málaga — Hiszpania) — Finn Mejnertsen przeciwko Betina Mandal Barsoe
   (Sprawa C-148/08) (1)

   (2009/C 69/70)

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008.


title: Sprawa C-213/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Michaniki AE przeciwko Ethniko Symvoulio Radiotileorasis, Ypoyrgos Epikrateias (Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Dyrektywa 93/37/EWG — Artykuł 24 — Przypadki wykluczenia z udziału w zamówieniu — Przepisy krajowe wprowadzające zakaz łączenia funkcji pomiędzy sektorem robót publicznym a sektorem środków masowego przekazu)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/11

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Michaniki AE przeciwko Ethniko Symvoulio Radiotileorasis, Ypoyrgos Epikrateias
   (Sprawa C-213/07) (1)

   (Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Dyrektywa 93/37/EWG - Artykuł 24 - Przypadki wykluczenia z udziału w zamówieniu - Przepisy krajowe wprowadzające zakaz łączenia funkcji pomiędzy sektorem robót publicznym a sektorem środków masowego przekazu)
   (2009/C 44/18)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Symvoulio tis Epikrateias
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Michaniki AE

      Strona pozwana: Ethniko Symvoulio Radiotileorasis, Ypoyrgos Epikrateias

      Przy udziale: Elliniki Technodomiki Techniki Ependytiki Viomichaniki AE, następcy prawnego Pantechniki AE, Syndesmos Epicheiriseon Periodikou Typou
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Symvoulio tis Epikrateias — Wykładnia art. 24 dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. L 199, s. 54) — Wyczerpujący bądź przykładowy charakter wyliczenia podstaw wykluczenia przedsiębiorców z udziału w zamówieniu publicznym
   Sentencja

               1)

               Artykuł 24 akapit pierwszy dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 97/52/WE z dnia 13 października 1997 r., należy interpretować w ten sposób, że wymienia on w sposób wyczerpujący przypadki oparte na obiektywnych względach dotyczących cech zawodowych mogące uzasadniać wykluczenie przedsiębiorcy z udziału w zamówieniu publicznym na roboty budowlane. Jednakże dyrektywa ta nie stoi na przeszkodzie, by państwo członkowskie wprowadziło inne środki umożliwiające wykluczenie z udziału w zamówieniu, mające na celu zapewnienie poszanowania zasad równego traktowania oferentów i przejrzystości, o ile środki te nie wykraczają poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia tego celu.

               2)

               Prawo wspólnotowe należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie stosowania przepisu krajowego, który służąc uzasadnionym celom w postaci równego traktowania oferentów i przejrzystości w ramach procedur udzielania zamówień publicznych, wprowadza jednocześnie niewzruszalne domniemanie braku możliwości łączenia statusu lub funkcji właściciela, wspólnika, głównego akcjonariusza lub członka kadry zarządzającej przedsiębiorstwa prowadzącego działalność w sektorze środków masowego przekazu ze statusem lub funkcją właściciela, wspólnika, głównego akcjonariusza lub członka kadry zarządzającej przedsiębiorstwa, któremu państwo lub osoba prawna sektora publicznego w szerokim znaczeniu powierzyły wykonanie zamówienia publicznego na roboty budowlane, dostawy lub usługi.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa C-438/08: Skarga wniesiona w dniu 3 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/18

         Skarga wniesiona w dniu 3 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-438/08)
   (2008/C 313/27)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. Traversa i M. Teles Romão, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nakładając, w szczególności w art. 3 ust. 2, art. 6 ust. 1 i art. 7 dekretu z mocą ustawy nr 550/99 z dnia 15 grudnia 1999 r. oraz w ust. 1 lit. e) zarządzenia nr 1165/2000 z dnia 9 grudnia 2000 r., na podmioty z innych państw członkowskich, pragnące prowadzić w Portugalii działalność w zakresie inspekcji pojazdów, ograniczenia w swobodzie przedsiębiorczości polegające w szczególności na uzależnieniu wydawania zezwoleń od interesu publicznego, wymogu posiadania minimalnego kapitału zakładowego w wysokości 100.000 EUR, ograniczeniu przedmiotu działalności spółki w odniesieniu do tych przedsiębiorstw oraz zakazie łączenia funkcji wspólników, członków zarządu i rady nadzorczej z innymi rodzajami działalności, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 43 WE,

               —

               Obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Uzależnienie wydawania nowych zezwoleń od względów interesu publicznego stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości, ponieważ sprawia, że osoby prawne z innych państw członkowskich, pragnące prowadzić działalność w zakresie inspekcji pojazdów w Portugalii, podlegają władzy uznaniowej właściwych organów krajowych, co w poważnym stopniu wpływa na brak pewności prawa w odniesieniu do przysługujących im praw.
   Wymóg minimalnego kapitału zakładowego w wysokości 100.000 EUR należy uznać za ograniczenie swobody przedsiębiorczości, ponieważ uniemożliwia on wspólnotowym podmiotom gospodarczym o kapitale zakładowym niższym od minimalnego kapitału wymaganego w portugalskich przepisach założenie spółki zależnej lub oddziału na obszarze Portugalii.
   Ograniczenie przedmiotu działalności przedsiębiorstwa do działalności w zakresie inspekcji pojazdów stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości, ponieważ wspólnotowe podmioty gospodarcze, świadczące zgodnie z prawem jednocześnie inne usługi (inspekcja, naprawa lub przegląd pojazdów) w państwie członkowskim, w którym maja swoją siedzibę, zmuszone są do zmiany przedmiotu działalności, a być może nawet wewnętrznej struktury przedsiębiorstwa, aby móc rozszerzyć swoją działalność z zakresu inspekcji pojazdów na Portugalię. Ponadto nie można uznać, że wymóg ten jest niezbędny w celu zagwarantowania niezależności i bezstronności usługodawców.
   Przepisy o zakazie łączenia funkcji obowiązujące w stosunku do wspólników, członków zarządu i rady nadzorczej zajmujących się produkcją, naprawą, wynajmem, sprowadzaniem lub sprzedażą pojazdów lub części i akcesoriów do nich oraz działalnością transportową mogą powodować skutki podobne do skutków ograniczeń przedmiotu działalności spółki i w znacznym stopniu ograniczać swobodę przedsiębiorczości w odniesieniu do przedsiębiorstw z innych państw członkowskich, pragnących prowadzić działalność z zakresu inspekcji pojazdów w Portugalii. Przedsiębiorstwa świadczące usługi inspekcji pojazdów ustanowione zgodnie z prawem w innym państwie członkowskim, mające wspólników, członków zarządu lub rady nadzorczej zajmujących się inną działalnością w tym państwie członkowskim, będą bowiem musiały zmienić swą wewnętrzną strukturę, wykluczyć tych wspólników lub sprawić, by zaprzestali działalności objętej zakazem łączenia.


title: Sprawy połączone C-533/12 P i C-536/12 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 września 2014 r. – Société nationale maritime Corse-Méditerranée (SNCM) SA przeciwko Corsica Ferries France SAS, przy udziale Komisji Europejskiej i Republiki Francuskiej (C-533/12 P), Republika Francuska przeciwko Corsica Ferries France SAS, przy udziale Komisji Europejskiej i Société nationale maritime Corse-Méditerranée (SNCM) SA (C-536/12 P) (Odwołanie – Pomoc restrukturyzacyjna – Swobodne uznanie przysługujące Komisji Europejskiej – Zakres sprawowanej przez Sąd Unii Europejskiej kontroli sądowej – Test prywatnego inwestora w gospodarce rynkowej – Wymóg przeprowadzenia analizy sektorowej i geograficznej – Wystarczająco utrwalona praktyka – Długoterminowa racjonalność ekonomiczna – Wypłata dodatkowych odpraw)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/6

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 września 2014 r. – Société nationale maritime Corse-Méditerranée (SNCM) SA przeciwko Corsica Ferries France SAS, przy udziale Komisji Europejskiej i Republiki Francuskiej (C-533/12 P), Republika Francuska przeciwko Corsica Ferries France SAS, przy udziale Komisji Europejskiej i Société nationale maritime Corse-Méditerranée (SNCM) SA (C-536/12 P)
      (Sprawy połączone C-533/12 P i C-536/12 P) (1)

      ((Odwołanie - Pomoc restrukturyzacyjna - Swobodne uznanie przysługujące Komisji Europejskiej - Zakres sprawowanej przez Sąd Unii Europejskiej kontroli sądowej - Test prywatnego inwestora w gospodarce rynkowej - Wymóg przeprowadzenia analizy sektorowej i geograficznej - Wystarczająco utrwalona praktyka - Długoterminowa racjonalność ekonomiczna - Wypłata dodatkowych odpraw))
      (2014/C 395/07)
      Język postępowania: francuski

         Strony

      (Sprawa C-533/12 P)

         Wnosząca odwołanie: Société nationale maritime Corse-Méditerranée (SNCM) SA (przedstawiciele: adwokaci A. Winckler i F.-C. Laprévote)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Corsica Ferries France SAS (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz), Komisja Europejska i Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, N. Rouam i J. Rossi, pełnomocnicy)
      (Sprawa C-536/12 P)

         Wnosząca odwołanie: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, D. Colas, N. Rouam i J. Rossi, pełnomocnicy)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Corsica Ferries France SAS (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz), Komisja Europejska i Société nationale maritime Corse-Méditerranée (SNCM) SA (przedstawiciele: adwokaci A. Winckler i F.-C. Laprévote)

         Sentencja

                  1.

                  Odwołania zostają oddalone.

                  2.

                  Société nationale maritime Corse-Méditérrannée (SNCM) SA i Republika Francuska ponoszą swe koszty, a także pokrywają w równych częściach koszty poniesione przez Corsica Ferries France SAS.

         (1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.


title: Sprawa T-432/12: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2015 r. – VTZ i in./Rada (Dumping — Przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub ze stali pochodzących z Rosji i Ukrainy — Ostateczne cło antydumpingowe — Przegląd wygaśnięcia — Prawdopodobieństwo ponownego powstania szkody — Interes Unii — Oczywisty błąd w ocenie — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/30

         Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2015 r. – VTZ i in./Rada
   (Sprawa T-432/12) (1)

   ((Dumping - Przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub ze stali pochodzących z Rosji i Ukrainy - Ostateczne cło antydumpingowe - Przegląd wygaśnięcia - Prawdopodobieństwo ponownego powstania szkody - Interes Unii - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia))
   (2015/C 198/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Volžskij trubnyi zavod OAO (VTZ OAO) (Wołżski, Rosja); Taganrogskij metallurgičeskij zavod OAO (Tagmet OAO) (Taganrog, Rosja); Sinarskij trubnyj zavod OAO (SinTZ OAO) (Kamieńsk Uralski, Rosja); i Severskij trubnyj zavod OAO (STZ OAO) (Polewskoj, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci J.-F. Bellis, F. Di Gianni, G. Coppo i C. Van Hemelrijck)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert, pełnomocnik, wspierana początkowo przez adwokatów G. Berrischa i A. Polcyn, a następnie A. Polcyn i D. Geradina)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. França i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności w zakresie dotyczącym strony skarżącej rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 585/2012 z dnia 26 czerwca 2012 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub ze stali pochodzących z Rosji i Ukrainy w następstwie przeglądu wygaśnięcia, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009, oraz kończącego przegląd wygaśnięcia dotyczący przywozu niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub ze stali pochodzących z Chorwacji (Dz.U. L 174, s. 5).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona,

               2)

               Volžskij trubnyi zavod OAO (VTZ OAO), Taganrogskij metallurgičeskij zavod OAO (Tagmet OAO), Sinarskij trubnyj zavod OAO (SinTZ OAO) i Severskij trubnyj zavod OAO (STZ OAO) pokrywają własne koszty oraz zostają obciążone kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 366 z 24.11.2012.


title: Sprawa T-337/07: Skarga wniesiona w dniu 6 września 2007 r. — Brilliant Hotelsoftware przeciwko OHIM (BRILLIANT)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/56

         Skarga wniesiona w dniu 6 września 2007 r. — Brilliant Hotelsoftware przeciwko OHIM (BRILLIANT)
   (Sprawa T-337/07)
   (2007/C 269/101)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Brilliant Hotelsoftware Limited (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci J. Croll i C. Pappas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 14 czerwca 2007 r. oraz dopuszczenie do rejestracji znaku towarowego „BRILLANT”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „BRILLIANT” dla towarów i usług z klas 9 i 42 (zgłoszenie nr 4 345 849)

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ zgłoszony znak nie jest ani opisowy, ani pozbawiony wymaganego minimum charakteru odróżniającego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa T-31/07: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2007 r. — Du Pont de Nemours (France) i in. przeciwko Komisji

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/28

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2007 r. — Du Pont de Nemours (France) i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-31/07)
   (2007/C 69/57)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Du Pont de Nemours (France) SAS (Puteaux, Francja), Du Pont Portugal Serviços (Lizbona, Portugalia), Du Pont Ibérica SL (Barcelona, Hiszpania), Du Pont de Nemours (Belgium) BVBA (Mechelen, Belgia), Du Pont de Nemours Italiana Srl (Mediolan, Włochy), Du Pont de Nemours (Nederland) BV (Dordrecht, Niderlandy), Du Pont de Nemours (Deutschland) GmbH (Bad Homburg, Niemcy), DuPont CZ s.r.o. (Praga, Republika Czeska), DuPont Hungary Trading Ltd (Budaors, Węgry), DuPont Poland Sp.z o.o. (Warszawa, Polska), DuPont Romania Srl (Bukareszt, Rumunia), Du Pont (UK) Ltd (Herts, Zjednoczone Królestwo), Du PontAGro Hellas SA (Ateny, Grecja), DuPont International Operations Sarl (Szwajcaria), DuPont Solutions (France) SAS (Puteaux, Francja) (przedstawiciele: D. Waelbroeck, N. Rampal, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności załącznika do dyrektywy Komisji 2006/133/WE, zmieniającej dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia flusilazolu jako substancji czynnej, w zakresie w jakim ustala on upływ okresu włączenia na dzień 30 czerwca 2008 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 ust. 2 dyrektywy 2006/133/WE zmieniającej dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia flusilazolu jako substancji czynnej w zakresie w jakim ustala on termin, w którym państwa członkowskie, po dokonaniu ponownej oceny, zmieniają lub wycofują zezwolenia na wprowadzenia do obrotu środków ochrony roślin zawierających flusilazol na dzień 30 czerwca 2008 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności części A przepisów szczególnych z załącznika do dyrektywy Komisji 2006/1333/WE zmieniającej dyrektywę 91/414/EWG w zakresie, w jakim formułuje ona ograniczenia co do rodzajów upraw, do których zastosowanie flusilazolu może być dopuszczone przez państwa członkowskie w następstwie włączenia flusilazolu do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, a które winny być wdrożone do dnia 30 czerwca 2007 r. (zwane dalej „spornymi ograniczeniami”);

               —

               nakazanie Komisji naprawienia wszelkich szkód poniesionych przez skarżące wskutek stosowania spornych ograniczeń oraz określenie kwoty wynagrodzenia za poniesione przez nie szkody, aktualnie szacowanych na około 109 milionów USD (około 84 miliony EUR) lub innej kwoty odzwierciedlającej poniesione lub potencjalne szkody po stronie skarżących, wykazane przez nie w trakcie niniejszego postępowania, w szczególności uwzględnienie przyszłych szkód;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, nakazanie stronom przedstawienia w rozsądnym terminie, licząc od daty wydania wyroku, danych liczbowych dotyczących kwoty wynagrodzenia ustalonej w drodze porozumienia między stronami lub w razie braku porozumienia nakazanie stronom, by w tym samym terminie przedłożyły żądania ze szczegółowymi danymi liczbowymi;

               —

               nakazanie zapłaty odsetek od należnej kwoty, liczonych od dnia wydania wyroku przez Trybunał do dnia całkowitej zapłaty, wedle obowiązującej stopy procentowej ustalonej przez Europejski Bank Centralny w odniesieniu do podstawowych operacji refinansowania lub innej stopy procentowej określonej przez Trybunał;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące żądają stwierdzenia nieważności załącznika do dyrektywy Komisji 2006/133/WE (1) z dnia 11 grudnia 2006 r. zmieniającej załącznik I do dyrektywy 91/414/EWG (2) dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin w zakresie, w jakim wprowadza on ograniczenia w zakresie okresu włączenia flusilazolu i rodzaju upraw, do których zastosowanie flusilazolu może być dopuszczone przez państwa członkowskie.
   Skarżące twierdzą, że sporne ograniczania mają bezprawny charakter, ponieważ opierają się na ocenie czystego „prawdopodobieństwa”, a nie ocenie „ryzyka”, zgodnie z wymogami dyrektywy 91/414/EWG. Podnoszą one, że skracając okres włączenia do 18 miesięcy, zamiast normalnego okresu 10 lat, jak i ograniczając dopuszczalne zastosowanie flusilazolu jedynie do niektórych upraw, Komisja uchybiła swym zobowiązaniom wynikającym z traktatu WE, przywołanej dyrektywy i przepisów ją zmieniających, jak również kilku zasad podstawowych i celów prawa wspólnotowego. Skarżące powołują się głównie na naruszenie przez pozwaną zasady proporcjonalności, zasady dobrej administracji oraz prawa do przedstawienia stanowiska, jak również zasad pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań, zakazu dyskryminacji oraz obowiązku uzasadniania aktów. Wreszcie twierdzą, że pozwana nadużyła swych uprawnień, jako że arbitralnie zdecydowała o wprowadzonych ograniczeniach z naruszeniem kryteriów ustanowionych dyrektywą.
   Obok żądania stwierdzenia nieważności, skarżące domagają się na podstawie art. 235 i 288 ust. 2 WE odszkodowania w celu naprawienia szkód, jakie w swoim mniemaniu poniosły w następstwie spornych ograniczeń.

      (1)  Dyrektywa Komisji 2006/133/WEzmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia flusilazolu jako substancji czynnej (Dz.U. L 349, str. 27).

      (2)  Dyrektywa Rady z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, str. 1).


title: Sprawa T-345/09: Wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Bodegas y Viñedos Puerta de Labastida przeciwko OHIM — Unión de Cosecheros de Labastida (PUERTA DE LABASTIDA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PUERTA DE LABASTIDA — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CASTILLO DE LABASTIDA — Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe CASTILLO DE LABASTIDA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/20

         Wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Bodegas y Viñedos Puerta de Labastida przeciwko OHIM — Unión de Cosecheros de Labastida (PUERTA DE LABASTIDA)
   (Sprawa T-345/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PUERTA DE LABASTIDA - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CASTILLO DE LABASTIDA - Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe CASTILLO DE LABASTIDA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009)
   2011/C 160/29
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Bodegas y Viñedos Puerta de Labastida, SL (Autol, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Grimau Muñoz i J. Villamor Muguerza)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Unión de Cosecheros de Labastida, S. Coop. Ltda (Labastida, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci P. López Ronda i G. Macias Bonilla, następnie adwokat F. Brandolini Kujman)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 maja 2009 r. (sprawa R 1021/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Unión de Cosecheros de Labastida, S. Coop. Ltda a Bodegas y Viñedos Puerta de Labastida.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bodegas y Viñedos Puerta de Labastida, SL. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 256 z 24.10.2009.


title: Sprawy połączone T-396/05 i T-397/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 czerwca 2009 r. — ArchiMEDES przeciwko Komisji (Klauzula arbitrażowa — Umowa dotycząca projektu renowacji kompleksu nieruchomości miejskich — Zwrot części zaliczek — Wniosek o zasądzenie od Komisji zapłaty salda — Żądanie wzajemne Komisji — Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja dotycząca zwrotu — Zawiadomienie o obciążeniu rachunku — Akty o charakterze umownym — Niedopuszczalność — Potrącenie wierzytelności)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/43

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 czerwca 2009 r. — ArchiMEDES przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-396/05 i T-397/05) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Umowa dotycząca projektu renowacji kompleksu nieruchomości miejskich - Zwrot części zaliczek - Wniosek o zasądzenie od Komisji zapłaty salda - Żądanie wzajemne Komisji - Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja dotycząca zwrotu - Zawiadomienie o obciążeniu rachunku - Akty o charakterze umownym - Niedopuszczalność - Potrącenie wierzytelności)
   2009/C 180/79
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Architecture, microclimat, énergies douces — Europe et Sud SARL (ArchiMEDES) (Ganges, France) (przedstawiciele: P.P. Van Gehuchten, J. Sambon, oraz P. Reyniers, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo K. Kańska oraz E. Manhaeve, następnie E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

               —

               w sprawie T-396/05 po pierwsze stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE decyzji Komisji o ściągnięciu zaliczek przekazanych w ramach umowy wiążącej Komisję ze skarżącą, a po drugie stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o dokonaniu potrącenia wierzytelności względem skarżącej.

               —

               w sprawie T-397/05 nakazanie Komisji na podstawie art. 238, z tytułu odpowiedzialności umownej zapłaty salda subwencji przewidzianej w tej samej umowie.

      Sentencja wyroku

               1)

               W sprawie T-396/05 skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim dotyczy zawiadomienia nr 3240705638 o obciążeniu rachunku i decyzji o ściągnięciu należności, o której mowa w piśmie Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 30 sierpnia 2005 r.

               2)

               W sprawie T-396/05 postępowanie dotyczące wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, zawartej w piśmie z dnia 5 października 2005 r., w sprawie potrącenia względem Architecture, microclimat, énergies douces — Europe et Sud SARL (ArchiMEDES) ich wzajemnych wierzytelności, zostaje umorzone.

               3)

               W sprawie T-397/05 skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               4)

               W sprawie T-397/05 ArchiMEDES zostaje zobowiązana do wypłaty na rzecz Komisji kwoty 148 256,86 EUR, powiększonej o odsetki za zwłokę w wysokości określonej przez prawo francuskie, które nie mogą jednak przekraczać 5,5 % w stosunku rocznym, do chwili całkowitego uregulowania długu.

               5)

               W sprawie T-396/05 ArchiMEDES pokryje, oprócz własnych kosztów, połowę kosztów poniesionych przez Komisję, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego w sprawie T-396/05 R.

               6)

               W sprawie T-397/05 ArchiMEDES zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego w sprawie T-397/05 R.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006


title: Sprawa C-199/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 29 kwietnia 2015 r. – Ciclat Soc. Coop./Consip SpA, Autorità per la Vigilanza sui Contratti Pubblici di lavori, servizi e forniture

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 29 kwietnia 2015 r. – Ciclat Soc. Coop./Consip SpA, Autorità per la Vigilanza sui Contratti Pubblici di lavori, servizi e forniture
   (Sprawa C-199/15)
   (2015/C 262/02)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ciclat Soc. Coop.

      Strona pozwana: Consip SpA, Autorità per la Vigilanza sui Contratti Pubblici di lavori, servizi e forniture

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 45 dyrektywy 18/2004 (1), interpretowany również w świetle zasady słuszności, jak też art. 49 TFUE i 56 TFUE sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, które w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego powyżej progu pozwala na to, by z urzędu zwrócić się o zaświadczenie sporządzone przez zakłady ubezpieczeń społecznych (DURC), i zobowiązuje zamawiającego do uznania za przeszkodę zaświadczenia, z którego wynika wcześniejsze naruszenie obowiązku uiszczania składek na ubezpieczenie społeczne, które w szczególności trwało w chwili złożenia wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, ale nie było znane wykonawcy – który wziął udział w postępowaniu na podstawie ważnego pozytywnego zaświadczenia DURC – jednakże nie występowało już w chwili udzielenia zamówienia lub kontroli z urzędu?

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).


title: Sprawa T-400/10: Skarga wniesiona w dniu 12 września 2010 r. — Hamas przeciwko Radzie

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/32

         Skarga wniesiona w dniu 12 września 2010 r. — Hamas przeciwko Radzie
   (Sprawa T-400/10)
   ()
   2010/C 317/60
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Hamas (przedstawiciel: adwokat L Glock)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zawiadomienia Rady C 188/13 z dnia 13 lipca 2010 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2010/386/WPZiB z dnia 12 lipca 2010 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 610/2010 z dnia 12 lipca 2010 r.;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności zawiadomienia Rady 2010/C 188/09 (1), decyzji Rady 2010/386/WPZiB (2) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady nr 610/2010 (3) w zakresie, w jakim utrzymano nazwę strony skarżącej w wykazie osób, grup i podmiotów, których fundusze i zasoby gospodarcze są zamrożone na podstawie art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB (4) i art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001 w ramach zwalczania terroryzmu.
   W uzasadnieniu swojej skargi strona skarżąca powołuje się na siedem zarzutów dotyczących w odniesieniu do zawiadomienia Rady 2010/C 188/09:

               —

               naruszenia art. 297 ust. 2 akapit trzeci TFUE ze względu na to, że stronie skarżącej to zawiadomienie nie zostało notyfikowane, a samo umieszczenie zawiadomienia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej nie może być uważane za takie notyfikowanie aktu;

               —

               naruszenia art. 41 ust. 2 lit. b) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jako że wspomniane zawiadomienie było prawie niedostępne dla strony skarżącej;

               —

               naruszenia art. 6 ust. 3 lit. a) europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wartości (EKPC) dotyczącego prawa oskarżonego do niezwłocznego otrzymania szczegółowej informacji w języku dla niego zrozumiałym o istocie i przyczynie skierowanego przeciwko niemu oskarżeniu;

         a w odniesieniu do decyzji 2010/386/WPZiB i rozporządzenia nr 610/2010:

               —

               oczywistego błędu w ocenie, gdyż Hamas jako zgodnie z prawem wybrany rząd nie może zostać wpisany do wykazu terrorystów według zasady nieingerencji w wewnętrzne sprawy państwa;

               —

               naruszenia praw podstawowych strony skarżącej poprzez naruszenie:

                           —

                           jej prawa do obrony oraz prawa do dobrej administracji, gdyż decyzja o utrzymaniu strony skarżącej w wykazie osób, grup i podmiotów, których fundusze i zasoby gospodarcze są zamrożone, nie została poprzedzona przedstawieniem dowodów ją obciążających, a stronie skarżącej nie umożliwiono skutecznego przedstawienia jej punktu widzenia w przedmiocie tych dowodów; i

                           —

                           naruszenia prawa własności ze względu na to, że zamrożenie funduszy strony skarżącej stanowi nieuzasadnione ograniczenie jej prawa własności;

               —

               naruszenia obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 296 TFUE ze względu na to, że Rada nie zawarła wyraźnego uzasadnienia ani w decyzji 2010/386/WPZiB, ani w rozporządzeniu 610/2010.

      (1)  Zawiadomienie Rady 2010/C 188/09 z dnia 13 lipca 2010 r. dla osób, grup i podmiotów umieszczonych w wykazie przewidzianym w art. 2 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (Dz.U. C 188, s. 13).

      (2)  Decyzja Rady 2010/386/WPZiB z dnia 12 lipca 2010 r. aktualizująca wykaz osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu (Dz.U. L 178, s. 28).

      (3)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 610/2010 z dnia 12 lipca 2010 r. wykonujące art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1285/20 (Dz.U. L 178, s. 1).

      (4)  Wspólne stanowisko Rady 2001/931/WPZiB z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu (Dz.U. L 344, s. 93).


title: Sprawa T-98/15: Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2015 r. – Tubes Radiatori/OHIM – Antrax It (Grzejniki centralnego ogrzewania)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/60

         Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2015 r. – Tubes Radiatori/OHIM – Antrax It (Grzejniki centralnego ogrzewania)
   (Sprawa T-98/15)
   (2015/C 138/78)
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Tubes Radiatori Srl (Resana, Włochy) (przedstawiciel: adwokaci S. Verea, K. Muraro, M. Balestriero i P. Menapace)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Antrax It Srl (Resana, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny wzór: Wzór wspólnotowy dla „grzejników centralnego ogrzewania” – wzór wspólnotowy nr 000169370-0002

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie R 1643/2014-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji ustalenie i stwierdzenie ważności wzoru wspólnotowego nr 000169370-0002, którego właścicielem jest TUBES RADIATORI Srl, w zakresie, w jakim jest on nowy i ma indywidualny charakter;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania zgodnie z art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem z dnia 2 maja 1991 r.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 216/96, zasady kontradyktoryjności oraz obowiązku uzasadnienia;

               —

               Podnoszony jest też zarzut powagi rzeczy osądzonej.


title: Sprawa C-29/12: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/16

         Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-29/12)
   2012/C 98/26
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Støvlbæk i M. Noll-Ehlers, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi o orzeczenie, co następuje

               —

               Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy Komisji 2009/131/WE z dnia 16 października 2009 r. zmieniającej załącznik VII do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/57/WE w sprawie interoperacyjności systemu kolei we Wspólnocie (1) przez to, że nie uchwaliła w pełnym zakresie przepisów ustawowych i administracyjnych wymaganych w celu transpozycji tej dyrektywy wzgl. nie poinformowała o tym w pełnym zakresie Komisji.

               —

               obciążenie republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin do transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 19 lipca 2010 r.

      (1)  Dz.U. L 273, s. 12


title: Sprawa C-330/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Sezione Terza (Włochy) w dniu 5 lipca 2010 r. — Edison Trading SpA przeciwko Autorità per l’Energia Elettrica e il Gas

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Sezione Terza (Włochy) w dniu 5 lipca 2010 r. — Edison Trading SpA przeciwko Autorità per l’Energia Elettrica e il Gas
   (Sprawa C-330/10)
   ()
   2010/C 346/41
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Sezione Terza.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Edison Trading SpA

      Strona pozwana: Autorità per l'Energia Elettrica e il Gas

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 23, 43, 49 i 56 traktatu oraz art. 11 ust. 2 i 6 i art. 24 dyrektywy 54/2003 (1) sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów krajowych, o których nie powiadomiono Komisji Europejskiej i które wymagają od niektórych producentów energii elektrycznej, mających w pewnych okolicznościach zasadnicze znaczenie dla zaspokajania potrzeb w zakresie usług dysponowania energią, przedstawienia na rynku giełdowym energii elektrycznej ofert, zgodnie z programem określonym jednostronnie przez operatora sieci, i które uniemożliwiają swobodne ustalenie przez producentów wynagrodzenia za te oferty, uzależniając je od parametrów, które nie zostały określone wcześniej zgodnie z „przejrzystymi, niedyskryminacyjnymi procedurami opartymi na warunkach rynkowych”?

      (1)  Dz.U. L 176, s. 37.


title: Sprawa T-51/12: Wyrok Sądu z dnia 30 września 2014 r. – Scooters India przeciwko OHIM – Brandconcern (LAMBRETTA) [Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Słowny wspólnotowy znak towarowy LAMBRETTA – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Częściowe wygaśnięcie prawa do znaku – Artykuł 51 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/34

      Wyrok Sądu z dnia 30 września 2014 r. – Scooters India przeciwko OHIM – Brandconcern (LAMBRETTA)
      (Sprawa T-51/12) (1)

      ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy LAMBRETTA - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Częściowe wygaśnięcie prawa do znaku - Artykuł 51 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
      (2014/C 395/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca Scooters India Ltd (Lucknow, India) (przedstawiciel: adwokat B. Brandreth)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Brandconcern BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci G. Casucci, N. Ferretti i C. Galli)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 grudnia 2011 r. (sprawa R 2312/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Brandconcern BV a Scooters India Ltd.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (OHIM) z dnia 1 grudnia 2011 r. (sprawa R 2312/2010-1).

                  2)

                  OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Scooters India Ltd., w tym koszty związane z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

                  3)

                  Brandconcern BV pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


title: Sprawa C-194/05: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/24

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-194/05)
   (2005/C 182/45)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 2 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez M. Konstantinidisa, członka Służby Prawnej Komisji i G. Barbarę, adwokata wpisanego na listę Okręgowej Izby Adwokackiej w Mediolanie, przeciwko Republice Włoskiej.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że w zakresie w jakim art. 10 ustawy nr 93 z 2001 r. oraz art. 1 ust. 17 i ust. 19 ustawy nr 443 z 2001 r. wyłączają ziemię i skały kopalne przeznaczone do ponownego wykorzystania poprzez ponowne zasypanie, wypełnianie, nasypywanie i rozkruszanie, z wyłączeniem materiałów pochodzących z terenów zanieczyszczonych lub obszarów po melioracji o poziomie zanieczyszczenia przekraczającym limity określone w obowiązujących przepisach, z zakresu stosowania przepisów krajowych w sprawie odpadów, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 1 lit. a) dyrektywy 75/442/EWG (1) w sprawie odpadów w brzmieniu zmienionym dyrektywą 91/156/WE (2),

               2.

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Komisja Europejska stwierdza, że w zakresie w jakim Republika Włoska wyłączyła ziemię i skały kopalne przeznaczone do ponownego wykorzystania poprzez ponowne zasypanie, wypełnianie, nasypywanie i rozkruszanie z zakresu stosowania krajowych przepisów o odpadach, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 1 lit. a) dyrektywy 75/442/EWG w sprawie odpadów w brzmieniu zmienionym dyrektywą 91/156/WE.

      (1)  Dz.U. L 194 z 25.07.1975, str. 39

      (2)  Dz.U. L 78 z 26.03.1991, str. 32


title: Sprawa F-100/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 czerwca 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dieta dzienna — Warunki przyznania — Rzeczywiste osiedlenie się w miejscu zatrudnienia — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej — Koszty sądowe — Artykuł 94 regulaminu postępowania)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/48

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 czerwca 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-100/11) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dieta dzienna - Warunki przyznania - Rzeczywiste osiedlenie się w miejscu zatrudnienia - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej - Koszty sądowe - Artykuł 94 regulaminu postępowania)
   2013/C 252/86
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o odmowie zapłaty na rzecz skarżącego dziennych diet w związku z decyzją o przeniesieniu go z delegacji w Angoli do siedziby w Brukseli.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Luigi Marcuccio zapłaci na rzecz Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej kwotę 2 000 EUR.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012, s. 67.


title: Sprawa T-535/14: Wyrok Sądu z dnia 14 stycznia 2016 r. – The Cookware Company/OHIM – Fissler (VITA+VERDE) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego VITA+VERDE — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy VITAVIT — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/17

         Wyrok Sądu z dnia 14 stycznia 2016 r. – The Cookware Company/OHIM – Fissler (VITA+VERDE)
   (Sprawa T-535/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego VITA+VERDE - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy VITAVIT - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 078/26)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Cookware Company Ltd (Hongkong, Chiny) (przedstawiciel: adwokat K. Manhaeve)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: pełnomocnik V. Melgar)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Fissler GmbH (Idar-Oberstein, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Späth i V. Töbelmann)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 kwietnia 2014 r. (sprawa R 1082/2013-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Fissler GmbH a The Cookware Company Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               The Cookware Company Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.