title: Sprawa T-174/14: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2014 r. – Dieckerhoff Guss przeciwko Komisji

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/47

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2014 r. – Dieckerhoff Guss przeciwko Komisji
   (Sprawa T-174/14)
   2014/C 142/61
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dieckerhoff Guss GmbH (Gevelsberg, Niemcy) (przedstawiciele: H. Höfler, C. Kahle i V. Winkler, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszonej w drodze zaproszenia do zgłaszania uwag (Dz.U. 2014 C 37, s. 73) decyzji pozwanej o wszczęciu formalnego postępowania na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE w sprawie pomocy państwa SA.33995 C (2013) – Niemcy, wsparcie dla produkcji energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszone dla przedsiębiorstw energochłonnych dopłaty na podstawie ustawy o energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca zasadniczo podnosi następujące zarzuty:

               1.

               Naruszenie podstawowych przepisów postępowania

                           —

                           Skarżąca w tym miejscu podnosi, że pozwana niewystarczająco uzasadniła zgodnie z art. 296 ust. 2 TFUE swoją decyzję w sprawie wszczęcia formalnego postępowania kontrolnego na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE. Decyzja wszczynająca postępowanie nie zawiera jakiejkolwiek odnośnej materialnej oceny, opartej na podstawach faktycznych i prawnych z punktu widzenia istnienia przesłanek pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

               2.

               Naruszenie traktatów

                           —

                           Skarżąca w tym miejscu podnosi, że decyzja Komisji wszczynająca postępowanie narusza art. 107 ust. 1 TFUE. W tym kontekście wyjaśnia, że Trybunał orzekł już w swoim wyroku z dnia 13 marca 2001 r. w sprawie C-379/98 PreussenElektra, Rec. 2001, s. I 2099, że Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (ustawa o energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych, zwana dalej „EEG”) nie przyznaje żadnej pomocy państwa. EEG obowiązuje nadal niezmiennie w swoim zasadniczym kształcie. W szczególności nie uległy zmianie aspekty istotne dla oceny z punktu widzenia pomocy państwa. To samo odnosi się względem decyzji pozwanej z dnia 22 maja 2002 r. (Dz.U. C 164, s. 5), mocą której pozwana stwierdziła, że EEG nie stanowi żadnej pomocy państwa.

                           —

                           Następnie skarżąca utrzymuje, że zmniejszenie dopłaty EEG nie spełnia przesłanek pomocy państwa zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE. W tym kontekście w szczególności twierdzi, że zmniejszenie dopłaty EEG nie stanowi żadnego przysporzenia, jakiego przedsiębiorstwo nie otrzymałoby w normalnych warunkach rynkowych, że nie posiada charakteru selektywnego, że w jej przypadku nie chodzi o pomoc przyznaną przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych oraz że nie prowadzi ani do zakłócenia konkurencji, ani nie ma negatywnego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

               3.

               Zgodność ze wspólnym rynkiem

                           —

                           W wypadku, gdyby Sąd stanął na stanowisku, że ma miejsce pomoc państwa, to w myśl opinii skarżącej byłaby ona zgodna ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) i c) TFUE.


title: Sprawa F-70/14 DISS: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 21 lipca 2016 r. – Simon/Komisja (Służba publiczna – Urzędnicy – Emerytury i renty – Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Uprawnienia emerytalne nabyte przed rozpoczęciem służby w Unii w krajowym systemie emerytalnym – Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii – Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury – Pojęcie aktu niekorzystnego – Oczywista niedopuszczalność – Artykuł 81 regulaminu postępowania)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/51

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 21 lipca 2016 r. – Simon/Komisja
      (Sprawa F-70/14 DISS) (1)

      ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Uprawnienia emerytalne nabyte przed rozpoczęciem służby w Unii w krajowym systemie emerytalnym - Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii - Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury - Pojęcie aktu niekorzystnego - Oczywista niedopuszczalność - Artykuł 81 regulaminu postępowania))
      (2016/C 364/65)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Anne-Claire Simon (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. de Abreu Caldas, M. de Abreu Caldas i J.N. Louis, następnie adwokat J.N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie G. Gattinara, pełnomocnik, a wreszcie G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczących przeniesienia uprawnień emerytalnych strony skarżącej do systemu emerytalnego Unii przy zastosowaniu nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r. oraz dodatkowo zasądzenie od Komisji obowiązku naprawienia szkody poniesionej przez stronę skarżącą wskutek zbyt długiego czasu rozpatrywania ich wniosku o przeniesienie uprawnień emerytalnych.

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Anne-Claire Simon pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 388 z 3.11.2014, s. 28.


title: Sprawa T-3/09: Wyrok Sądu z dnia dnia 3 lutego 2011 r. — Włochy przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Tymczasowy mechanizm obronny dla przemysłu stoczniowego — Zmiany przewidziane przez władze włoskie w systemie pomocy uprzednio zatwierdzonym przez Komisję — Decyzja stwierdzająca niezgodność systemu pomocy ze wspólnym rynkiem)

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/15

         Wyrok Sądu z dnia dnia 3 lutego 2011 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-3/09) (1)

   (Pomoc państwa - Tymczasowy mechanizm obronny dla przemysłu stoczniowego - Zmiany przewidziane przez władze włoskie w systemie pomocy uprzednio zatwierdzonym przez Komisję - Decyzja stwierdzająca niezgodność systemu pomocy ze wspólnym rynkiem)
   2011/C 89/35
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska, (przedstawiciel: P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Righini, C. Urraca Caviedes i V. Di Bucci, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 21 października 2008 r. w sprawie pomocy państwa C-20/08 (ex N 62/08), której Włochy zamierzają udzielić przez wprowadzenie zmian do programu [systemu] pomocy N 59/04, dotyczącego tymczasowego mechanizmu obronnego dla przemysłu stoczniowego (Dz.U. 2010, L 17, s. 50).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa C-518/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Niedersächsisches Finanzgericht (Niemcy) w dniu 18 listopada 2014 r. – Senatex GmbH/Finanzamt Hannover-Nord

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Niedersächsisches Finanzgericht (Niemcy) w dniu 18 listopada 2014 r. – Senatex GmbH/Finanzamt Hannover-Nord
   (Sprawa C-518/14)
   (2015/C 034/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Niedersächsisches Finanzgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Senatex GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt Hannover-Nord

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy stwierdzony przez Trybunał w sprawie „Terra Baubedarf-Handel” (wyrok z dnia 29 kwietnia 2004 r.C-152/02, Rec. 2004, s. 5583 (1)) skutek ex nunc pierwszego wystawienia faktury podlega złagodzeniu w przypadku uzupełnienia niepełnej faktury – tak jak w niniejszym przypadku – w świetle orzeczeń Trybunału „Pannon Gép” (wyrok z dnia 15 lipca 2010 r. C-368/09 (2)) oraz „Petroma Transport” (wyrok z dnia 8 maja 2013 r. C-271/12 (3)) w zakresie, w jakim Trybunał w podobnych okolicznościach chciał uznać w rezultacie za dopuszczalny skutek wsteczny?

               2)

               Jakie minimalne wymagania muszą spełnić faktury, które mogą zostać następnie skorygowane ze skutkiem wstecznym? Czy pierwotna faktura musi zawierać już numer podatkowy lub numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej, czy też może on zostać później uzupełniony z takim skutkiem, że prawo do odliczenia podatku naliczonego z pierwotnej faktury zostaje zachowane?

               3)

               Czy korekta faktury może zostać uznana za dokonaną w terminie, jeżeli nastąpiło to dopiero w trakcie postępowania w sprawie sprzeciwu, który wniesiono wobec decyzji (decyzji zmieniającej) organu podatkowego?

      (1)  ECLI:EU:C:2004:268.

      (2)  ECLI:EU:C:2010:441.

      (3)  ECLI:EU:C:2013:297.


title: Sprawa T-484/10: Skarga wniesiona w dniu 14 października 2010 r. — Gas Natural Fenosa SDG przeciwko Komisji

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/50

         Skarga wniesiona w dniu 14 października 2010 r. — Gas Natural Fenosa SDG przeciwko Komisji
   (Sprawa T-484/10)
   ()
   2010/C 328/79
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Gas Natural Fenosa SDG, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: F. González Díaz i F. Salerno, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               unieważnienie zgodnie z art. 263 TFUE decyzji Komisji Europejskiej z dnia 29 września 2010 r. oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja dopuszcza przyjęcie hiszpańskich przepisów zmierzających do zrekompensowania dodatkowych kosztów ponoszonych przez producentów energii elektrycznej, którzy zgodnie ze zobowiązaniem do świadczenia usługi publicznej, muszą wykonywać część produkcji używając krajowego węgla.
   Gas Natural Fenosa uważa, iż decyzja jest sprzeczna z prawem wspólnotowym, dlatego też wnosi o stwierdzenie jej nieważności z następujących przyczyn:

               1)

               Po pierwsze, decyzja narusza art. 108 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 4, rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (1) w zakresie, w jakim sporna pomoc budzi wątpliwości co do jej zgodności ze wspólnym rynkiem.

               2)

               Po drugie, decyzja narusza różne przepisy prawa pierwotnego i wtórnego, tak że wymieniona pomoc nie może zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem, mianowicie:

                           —

                           Przepisy wspólnotowe w zakresie ochrony środowiska, konkretnie art. 4 TUE i art. 191 TFUE oraz przepisy wykonawcze do porozumień w dziedzinie ochrony środowiska, a w szczególności dyrektywa 2003/87/WE ostatnio zmieniona dyrektywą 2009/29/WE (2), w zakresie, w jakim sporny środek promuje działanie urządzeń, które zwiększają poziom gazów emitowanych do powietrza, narusza zakaz przyznawania nieodpłatnie nowych przydziałów emisji oraz promuje działalność wydobywczą kopalni, która stanowi poważne zagrożenie dla siedliska przyrodniczego.

                           —

                           Przepisy traktatu w dziedzinie rynku wewnętrznego, konkretnie art. 34 i 49 TFUE, w zakresie, w jakim zakłóca i utrudnia przywóz energii elektrycznej wytworzonej z węgla niebędącego węglem hiszpańskim lub z gazu, jak również plany zwiększenia mocy osiągalnej produkcji energii elektrycznej z gazu lub przywożonego węgla.

                           —

                           Artykuły 101 i 102 TFEU w związku z art. 4 ust. 3 TUE, ze względu na popieranie antykonkurencyjnego zachowania wytwórców hiszpańskiego węgla.

                           —

                           Artykuł 126 ust. 1 TFUE, ponieważ sporny środek zwiększa niepotrzebnie i nieproporcjonalnie wydatki publiczne.

                           —

                           Rozporządzenie nr 1407/2002 (3), ze względu na zezwolenie na podwyższenie wielkości pomocy przyznanej przez poprzednie środki i ze względu na spowodowanie zakłóceń na rynku wytwarzania energii elektrycznej.

               3)

               Po trzecie, decyzja narusza art. 3 ust. 2 i art. 11 ust. 4 Drugiej dyrektywy w zakresie rynku energii elektrycznej (Dyrektywa 2003/54/WE) (4), art. 106 ust. 2 TFUE, jak również wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy państwa, mającej postać rekompensat za świadczenie usług publicznych i zasady proporcjonalności przez niespełnienie ustanowionych przez omawiane przepisy warunków istnienia usług leżących w ogólnym interesie gospodarczym ze względu bezpieczeństwo dostaw, a w każdym razie ze względu na to, iż istnieją mniej uciążliwe alternatywne środki dla realizacji celów, do których zmierza zaskarżony środek.

      (1)  Dz.U. L 83, s. 1.

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. zmieniająca dyrektywę 2003/87/WE w celu usprawnienia i rozszerzenia wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (Dz.U. L 140, s. 63).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1407/2002 z dnia 23 lipca 2002 r. w sprawie pomocy państwa dla przemysłu węglowego (Dz.U. L 205, s. 1).

      (4)  Dyrektywa 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 96/92/WE (Dz.U. L 176, s. 37/56).


title: Sprawa T-32/12: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2012 r. — Vardar przeciwko OHIM — Joker (pingulina)

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/17

         Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2012 r. — Vardar przeciwko OHIM — Joker (pingulina)
   (Sprawa T-32/12)
   2012/C 109/38
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Muslahadin Vardar (Löhne, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. Höfener i M. Boden)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Joker, Inc. (Allen, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 listopada 2011 r. w sprawie R 475/2011-4 i jej zmianę w taki sposób, aby sprzeciw został oddalony, a dokonane przez stronę skarżącą zgłoszenie uwzględnione; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „pingulina” w kolorach pomarańczowym, fioletowym, niebieskim, zielonym, żółtym i czarnym dla towarów z klas 20, 24 i 25 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8402992

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Joker, Inc.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: sprzeciw został oparty m.in. na graficznym międzynarodowym znaku towarowym nr 537386A „PINGU” w kolorach czarnym i białym dla towarów m.in. z klas 20, 24 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w całości i oddalenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie przyjęła, iż istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku zgłoszonego znaku towarowego i wcześniejszego znaku towarowego.


title: Sprawa T-483/07: Postanowienie Sądu z dnia 11 lipca 2012 r. — Rumunia przeciwko Komisji

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/22

         Postanowienie Sądu z dnia 11 lipca 2012 r. — Rumunia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-483/07) (1)

   2012/C 273/38
   Język postępowania: rumuński
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Komunikat

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/19

         Komunikat
   (2005/C 271/37)
   Dnia 6 października 2005 r. zakończył pracę Hans Jung, sekretarz Sądu Pierwszej Instancji, a Emmanuel Coulon, który został mianowany sekretarzem Sądu Pierwszej Instancji decyzją Sądu z dnia 5 lipca 2005 r., zgodnie z art. 224 akapit czwarty Traktatu WE, art. 14 akapit czwarty Traktatu EWEA oraz art. 20 i 7 § 3 regulaminu Sądu, złożył ślubowanie i objął to stanowisko na okres sześciu lat, do dnia 5 października 2011 r.


title: Sprawa C-388/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundessozialgericht Kassel — Niemcy) — Joao Filipe da Silva Martins przeciwko Bank Betriebskrankenkasse — Pflegekasse (Odesłanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuły 15, 27 i 28 — Artykuły 39 WE i 42 WE — Były pracownik migrujący — Działalność zawodowa wykonywana w państwie członkowskim pochodzenia oraz w innym państwie członkowskim — Emerytura w państwie członkowskim pochodzenia — Emerytura wypłacana przez oba państwa członkowskie — Odrębny system zabezpieczenia społecznego pokrywający ryzyko niesamodzielności — Istnienie w innym, dawnym państwie członkowskim zatrudnienia — Możliwość fakultatywnego zachowania przynależności do tego systemu — Zachowanie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego po powrocie do państwa członkowskiego pochodzenia)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundessozialgericht Kassel — Niemcy) — Joao Filipe da Silva Martins przeciwko Bank Betriebskrankenkasse — Pflegekasse
   (Sprawa C-388/09) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuły 15, 27 i 28 - Artykuły 39 WE i 42 WE - Były pracownik migrujący - Działalność zawodowa wykonywana w państwie członkowskim pochodzenia oraz w innym państwie członkowskim - Emerytura w państwie członkowskim pochodzenia - Emerytura wypłacana przez oba państwa członkowskie - Odrębny system zabezpieczenia społecznego pokrywający ryzyko niesamodzielności - Istnienie w innym, dawnym państwie członkowskim zatrudnienia - Możliwość fakultatywnego zachowania przynależności do tego systemu - Zachowanie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego po powrocie do państwa członkowskiego pochodzenia)
   2011/C 252/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundessozialgericht Kassel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Joao Filipe da Silva Martins

      Strona pozwana: Bank Betriebskrankenkasse — Pflegekasse

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundessozialgericht — Wykładnia przepisów prawa wspólnotowego dotyczących swobodnego przemieszczania się i zabezpieczenia społecznego pracowników migrujących, a w szczególności art. 39 WE i art. 42 WE oraz art. 27 i 28 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego dla pracowników najemnych i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2) — Były pracownik migrujący otrzymujący emeryturę w swym państwa pochodzenia i w swym byłym państwie miejsca zatrudnienia i uprawniony w tym ostatnim państwie do zasiłku pielęgnacyjnego („Pflegegeld”) niemającego odpowiednika w systemie zabezpieczenia społecznego państwa pochodzenia — Zachowanie prawa do tego zasiłku po powrocie do państwa pochodzenia

      Sentencja

   Wykładni art. 15 i 27 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1386/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 czerwca 2001 r., należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by osoba znajdująca się w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu przed sądem krajowym, pobierająca emeryturę z ubezpieczenia emerytalnego zarówno w państwie członkowskim swego pochodzenia, jak i w państwie, w którym przebiegała większa część jej życia zawodowego, po przeniesieniu swego miejsca stałego zamieszkania z tego ostatniego państwa do państwa członkowskiego swego pochodzenia, mogła, na podstawie ubezpieczenia fakultatywnego kontynuowanego w ramach autonomicznego systemu ubezpieczenia pielęgnacyjnego w państwie członkowskim, w którym przebiegała większa część jej kariery zawodowej, w dalszym ciągu pobierać świadczenie pieniężne z tego ubezpieczenia, w szczególności przy założeniu, że w państwie członkowskim miejsca zamieszkania nie istnieją świadczenia pieniężne mające na celu pokrycie konkretnie ryzyka niesamodzielności, czego zbadanie leży w gestii sądu krajowego.
   Jeśli — w odróżnieniu od takiego założenia — świadczenia pieniężne dotyczące ryzyka niesamodzielności są przewidziane w przepisach państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, lecz w niższej wysokości niż świadczenia dotyczące tego ryzyka przewidziane w innym państwie członkowskim zobowiązanym do wypłaty emerytury, wykładni art. 27 rozporządzenia nr 1408/71 w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem Rady nr 118/97, zmienionym rozporządzeniem nr 1386/2001, należy dokonywać w ten sposób, że taka osoba ma prawo, na koszt właściwej instytucji tego ostatniego państwa, do dodatku do świadczeń, odpowiadającego różnicy pomiędzy obiema kwotami.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa F-10/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 31 marca 2011 r. — Hecq przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Przejęcie kosztów medycznych w 100 % — Dorozumiana decyzja o odrzuceniu — Brak decyzji o uznaniu podłoża zawodowego choroby — Ograniczone kompetencje administracji — Decyzja o oddaleniu zażalenia — Decyzja niemająca czysto potwierdzającego charakteru — Brak wniesienia zażalenia — Niedopuszczalność)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/52

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 31 marca 2011 r. — Hecq przeciwko Komisji
   (Sprawa F-10/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Przejęcie kosztów medycznych w 100 % - Dorozumiana decyzja o odrzuceniu - Brak decyzji o uznaniu podłoża zawodowego choroby - Ograniczone kompetencje administracji - Decyzja o oddaleniu zażalenia - Decyzja niemająca czysto potwierdzającego charakteru - Brak wniesienia zażalenia - Niedopuszczalność)
   2011/C 252/112
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: André Hecq (Chaumont-Gistoux, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Vogel)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata J.L. Fagnarta)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji oddalającej wniosek o zwrot w 100 % określonych kosztów medycznych.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako po części oczywiście bezzasadna a po części oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               André Hecq pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010, s. 70.


title: Sprawa T-369/10: Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2012 r. — You-Q przeciwko OHIM — Apple Corps (BEATLE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BEATLE — Wcześniejsze słowne i graficzne, krajowe i wspólnotowy, znaki towarowe BEATLES i THE BEATLES — Względna podstaw odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Renoma — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/16

         Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2012 r. — You-Q przeciwko OHIM — Apple Corps (BEATLE)
   (Sprawa T-369/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BEATLE - Wcześniejsze słowne i graficzne, krajowe i wspólnotowy, znaki towarowe BEATLES i THE BEATLES - Względna podstaw odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Renoma - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych)
   2012/C 138/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: You-Q BV, dawniej Handicare Holding BV (Helmond, Niderlandy) (przedstawiciel: G. van Roeyen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Apple Corps Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: A. Terry, solicitor, i F. Clark, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 maja 2010 r. (sprawa R 1276/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Apple Corps Ltd a Movingpeople.net International BV.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               You-Q BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa F-49/15: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/36

         Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-49/15)
   (2015/C 190/43)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu na skarżącego kary dyscyplinarnej przeniesienia do grupy zaszeregowania AST5, mimo że był on powołany do grupy zaszeregowania AD5, za składanie nieprawdziwych oświadczeń w celu skorzystania z dodatku na ponowne zagospodarowanie i otrzymania wypłaty kosztów przeprowadzki.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-324/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo n° 1 de Santa Cruz de Tenerife (Hiszpania) w dniu 8 czerwca 2016 r. – Dragados S.A./Cabildo Insular de Tenerife

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 1 de Santa Cruz de Tenerife (Hiszpania) w dniu 8 czerwca 2016 r. – Dragados S.A./Cabildo Insular de Tenerife
   (Sprawa C-324/16)
   (2016/C 305/22)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 1 de Santa Cruz de Tenerife

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dragados S.A.

      Strona pozwana: Cabildo Insular de Tenerife

      Pytania prejudycjalne

   Mając na uwadze przepisy art. 4 ust. 1, art. 6 i 7 ust. 2 i 3 dyrektywy 2011/7/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 2011 r. (1) w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych:

               1)

               Czy art. 7 ust. 2 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie może uzależnić uzyskania spłaty głównej kwoty długu od zrzeczenia się odsetek za opóźnienia w płatnościach?

               2)

               Czy art. 7 ust. 3 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie może uzależnić uzyskania spłaty głównej kwoty długu od zrzeczenia się kosztów odzyskiwania należności?
               W razie odpowiedzi twierdzącej na oba pytania,

               3)

               Czy dłużnik, gdy jest nim instytucja zamawiająca, może powołać się na autonomię woli stron w celu uniknięcia obowiązku zapłaty odsetek za opóźnienia w płatnościach i kosztów odzyskiwania należności?

      (1)  Dz.U. L 48 z 23.2.2011, s. 1.


title: Sprawa T-541/10: Postanowienie Sądu z dnia 27 listopada 2012 r. — ADEDY i in. przeciwko Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzje skierowane do państwa członkowskiego w celu likwidacji nadmiernego deficytu — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/45

         Postanowienie Sądu z dnia 27 listopada 2012 r. — ADEDY i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-541/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzje skierowane do państwa członkowskiego w celu likwidacji nadmiernego deficytu - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2013/C 26/88
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Anotati Dioikisi Enoseon Dimosion Ypallilon (ADEDY) (Ateny, Grecja); Spyridon Papaspyros (Ateny); Ilias I1iopoulos (Ateny) (przedstawiciel: adwokat M.M. Tsipra)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: T. Middleton, A. de Gregorio Merino i E. Chatziioakeimidou, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders, J.P. Keppenne i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2010/320/UE z dnia 10 maja 2010 r. skierowanej do Grecji celem wzmocnienia i pogłębienia nadzoru budżetowego oraz wezwania Grecji do zastosowania środków służących ograniczeniu deficytu uznanemu za niezbędne w celu likwidacji nadmiernego deficytu (Dz.U. L 145, s. 6; sprostowanie Dz.U. 2011, L 209, s. 63), a po drugie, decyzji Rady 2010/486/UE z dnia 7 września 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/320 (Dz.U. L 241, s. 12).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Anotati Dioikisi Enoseon Dimosion Ypallilon (ADEDY), Spyridon Papaspyros i Ilias Iliopoulos pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa T-424/13: Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2016 r. – Jinan Meide Casting Co. Ltd/Rada [Dumping — Przywóz gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych, odlewanych z żeliwa ciągliwego pochodzących z Chin — Ostateczne cło antydumpingowe — Zachowanie poufności w ramach obliczenia wartości normalnej — Informacje dostarczone w odpowiednim terminie — Termin na przyjęcie decyzji dotyczącej statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Prawo do obrony — Równość traktowania — Zasada niedziałania wstecz — Artykuł 2 ust. 7-11, art. 3 ust. 1-3, art. 6 ust. 7, art. 19 ust. 1 i 5 oraz art. 20 ust. 2 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009]

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/25

         Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2016 r. – Jinan Meide Casting Co. Ltd/Rada
   (Sprawa T-424/13) (1)

   ([Dumping - Przywóz gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych, odlewanych z żeliwa ciągliwego pochodzących z Chin - Ostateczne cło antydumpingowe - Zachowanie poufności w ramach obliczenia wartości normalnej - Informacje dostarczone w odpowiednim terminie - Termin na przyjęcie decyzji dotyczącej statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Prawo do obrony - Równość traktowania - Zasada niedziałania wstecz - Artykuł 2 ust. 7-11, art. 3 ust. 1-3, art. 6 ust. 7, art. 19 ust. 1 i 5 oraz art. 20 ust. 2 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009])
   (2016/C 305/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jinan Meide Casting Co. Ltd (Jinan, Chiny) (przedstawiciele: R. Antonini i E. Monard, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert i B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani przez S. Gubela, adwokata, i B. O’Connora, solicitor)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele:J. F. Brakeland i M. França, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 430/2013 z dnia 13 maja 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierającego cło tymczasowe nałożone na przywóz gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych, odlewanych z żeliwa ciągliwego, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajlandii oraz zamykającego postępowanie w odniesieniu do Indonezji (Dz.U. L 129, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 430/2013 z dnia 13 maja 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierającego cło tymczasowe nałożone na przywóz gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych, odlewanych z żeliwa ciągliwego, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajlandii oraz zamykającego postępowanie w odniesieniu do Indonezji w zakresie, w jakim dotyczy ono Jinan Meide Casting Co. Ltd.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, oprócz własnych kosztów, również koszty poniesione przez Jinan Meide Casting Co.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa C-522/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rumunii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 79/409/EWG — Ochrona dzikiego ptactwa — Obszary specjalnej ochrony — Wyznaczenie niewystarczające pod względem liczby lub powierzchni — Nieprawidłowości w postępowaniu poprzedzającym wniesienie skargi — Niedopuszczalność skargi)

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rumunii
   (Sprawa C-522/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 79/409/EWG - Ochrona dzikiego ptactwa - Obszary specjalnej ochrony - Wyznaczenie niewystarczające pod względem liczby lub powierzchni - Nieprawidłowości w postępowaniu poprzedzającym wniesienie skargi - Niedopuszczalność skargi)
   2011/C 179/06
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia oraz L. Bouyon, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rumunia (przedstawiciele: A. Popescu, L.-E. Batagoi, M.-L. Colonescu, A.-R. Arșinel oraz J.S. Smaranda)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103, s. 1) — Zaklasyfikowanie do obszarów specjalnej ochrony obszarów, które są niewystarczające, jeśli chodzi o ich liczbę i powierzchnię, z częściowym nieuwzględnieniem miejsc wskazanych w wykazie IBA — Zmiana bez naukowego uzasadnienia

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 51 z 27.2.2010.


title: Sprawa C-399/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Grüne Liga Sachsen e.V. i in./Freistaat Sachsen (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 92/43/EWG — Artykuł 6 ust. 2 – 4 — Umieszczenie terenu w wykazie obszarów mających znaczenie dla Wspólnoty po udzieleniu zezwolenia na przedsięwzięcie, lecz przed rozpoczęciem jego realizacji — Badanie przedsięwzięcia po umieszczeniu terenu we wspomnianym wykazie — Wymogi dotyczące tego badania — Konsekwencje zakończenia przedsięwzięcia dla wyboru alternatyw)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Grüne Liga Sachsen e.V. i in./Freistaat Sachsen
   (Sprawa C-399/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 92/43/EWG - Artykuł 6 ust. 2 – 4 - Umieszczenie terenu w wykazie obszarów mających znaczenie dla Wspólnoty po udzieleniu zezwolenia na przedsięwzięcie, lecz przed rozpoczęciem jego realizacji - Badanie przedsięwzięcia po umieszczeniu terenu we wspomnianym wykazie - Wymogi dotyczące tego badania - Konsekwencje zakończenia przedsięwzięcia dla wyboru alternatyw))
   (2016/C 098/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Grüne Liga Sachsen e.V. i in.

      Strona pozwana: Freistaat Sachsen

      Przy udziale: Landeshauptstadt Dresden, Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

      Sentencja

               1)

               Artykuł 6 ust. 2 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory należy interpretować w ten sposób, że plan lub przedsięwzięcie, które nie jest bezpośrednio związane z zagospodarowaniem terenu lub nie jest do tego konieczne i na które przed umieszczeniem danego terenu w wykazie terenów mających znaczenie dla Wspólnoty udzielono zezwolenia w następstwie badania niespełniającego wymogów określonych w art. 6 ust. 3 tej dyrektywy, musi zostać poddane przez właściwe władze następczej ocenie jego oddziaływania na ten teren, jeżeli ocena ta stanowi jedyne odpowiednie działanie w celu uniknięcia sytuacji, w której realizacja wspomnianego planu lub przedsięwzięcia spowoduje pogorszenie stanu siedlisk lub niepokojenie gatunków mogące mieć istotne skutki w świetle celów tej dyrektywy. Do sądu odsyłającego należy sprawdzenie, czy takie przesłanki zostały spełnione.

               2)

               Artykuł 6 ust. 2 dyrektywy 92/43 należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w okolicznościach takich jak te w postępowaniu głównym konieczne okaże się przeprowadzenie następczej oceny oddziaływania na dany teren planu lub przedsięwzięcia, którego realizacja rozpoczęła się po umieszczeniu tego terenu w wykazie terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, ocena ta powinna zostać dokonana zgodnie z wymogami art. 6 ust. 3 tej dyrektywy. Taka ocena powinna uwzględniać wszystkie elementy istniejące w momencie umieszczenia tego terenu w wykazie terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, jak również wszystkie skutki, które wystąpiły lub mogą wystąpić w wyniku częściowej lub całkowitej realizacji tego planu lub tego przedsięwzięcia w odniesieniu do wspomnianego terenu po tym momencie.

               3)

               Dyrektywę 92/43 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy przeprowadza się nowe badanie oddziaływania na teren w celu konwalidacji wad stwierdzonych w odniesieniu do oceny wstępnej dokonanej przed umieszczeniem tego terenu w wykazie terenów mających znaczenie dla Wspólnoty lub w odniesieniu do oceny następczej na podstawie art. 6 ust. 2 dyrektywy 92/43, mimo że plan lub przedsięwzięcie zostały już zrealizowane, wymogi kontroli dokonywanej w ramach takiego badania nie mogą zostać zmienione z tego powodu, że decyzja w sprawie udzielenia zezwolenia na ten plan lub na to przedsięwzięcie była natychmiast wykonalna, a wniosek o zastosowanie środków tymczasowych został oddalony i od orzeczenia w przedmiocie tego oddalenia nie przysługuje już środek zaskarżenia. Ponadto owo badanie powinno uwzględniać ryzyko pogorszenia stanu siedlisk lub niepokojenia gatunków mogących mieć istotne skutki w rozumieniu art. 6 ust. 2 tej dyrektywy, które to ryzyko ewentualnie wystąpiło w związku z realizacją spornego planu lub przedsięwzięcia.
               Artykuł 6 ust. 4 dyrektywy 92/43 należy interpretować w ten sposób, że wymogi kontroli dokonywanej w ramach oceny alternatywnych rozwiązań nie mogą zostać zmienione z tego powodu, że plan lub przedsięwzięcie zostały już zrealizowane.

      (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.


title: Sprawa C-308/05: Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 19 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/32

         Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 19 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-308/05) (1)

   (2006/C 224/66)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 243 z 1.10.2005.


title: Sprawa T-90/11: Wyrok Sądu z dnia 10 grudnia 2014 r. – ONP i in./Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Francuski rynek analiz biomedycznych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE — Związek przedsiębiorstw — Izba zawodowa — Przedmiot kontroli i dochodzenia — Warunki stosowania art. 101 TFUE — Naruszenie ze względu na cel — Cena minimalna i przeszkody w rozwoju grup laboratoriów — Jednolite i ciągłe naruszenie — Dowód — Błędy w ocenie okoliczności faktycznych i naruszenia prawa — Kwota grzywny — Punkt 37 wytycznych z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/26

         Wyrok Sądu z dnia 10 grudnia 2014 r. – ONP i in./Komisja
   (Sprawa T-90/11) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Francuski rynek analiz biomedycznych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Związek przedsiębiorstw - Izba zawodowa - Przedmiot kontroli i dochodzenia - Warunki stosowania art. 101 TFUE - Naruszenie ze względu na cel - Cena minimalna i przeszkody w rozwoju grup laboratoriów - Jednolite i ciągłe naruszenie - Dowód - Błędy w ocenie okoliczności faktycznych i naruszenia prawa - Kwota grzywny - Punkt 37 wytycznych z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien - Nieograniczone prawo orzekania))
   (2015/C 034/30)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ordre national des pharmaciens (ONP) (Paryż, Francja); Conseil national de l’Ordre des pharmaciens (CNOP) (Paryż); i Conseil central de la section G de l’Ordre national des pharmaciens (CCG) (Paryż) (przedstawiciele: O. Saumon, L. Defalque, T. Bontinck i A. Guillerme, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castilla Contreras, C. Giolito, B. Mongin i N. von Lingen, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Labco (Paryż, Francja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis, M. Coppet i B. Dederichs, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2010) 8952 wersja ostateczna z dnia 8 grudnia 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] (sprawa 39510 – LABCO/ONP) i ewentualnie – żądanie obniżenia kwoty grzywny.

      Sentencja

               1)

               Kwota grzywny podlegająca zapłacie na zasadzie odpowiedzialności solidarnej, nałożona na Ordre national des pharmaciens (ONP), Conseil national de l’Ordre des pharmaciens (CNOP) i Conseil central de la section G de l’Ordre national des pharmaciens (CCG) w art. 3 decyzji C (2010) 8952 wersja ostateczna z dnia 8 grudnia 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] (sprawa 39510 – Labco/ONP) zostaje ustalona na 4,75 mln EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz jedną dziesiątą kosztów poniesionych przez ONP, CNOP i CCG.

               4)

               ONP, CNOP i CCG pokrywają dziewięć dziesiątych własnych kosztów.

               5)

               Labco pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 173 z 11.6.2011.


title: Sprawa T-341/08: Postanowienie Sądu z dnia 30 czerwca 2011 r. — Hess Group przeciwko OHIM — Coloma Navarro (COLOMÉ) (Wspólnotowy znak towarowy — Wniosek o unieważnienie — Porozumienie i wycofanie wniosku o unieważnienie — Umorzenie postępowania)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/31

         Postanowienie Sądu z dnia 30 czerwca 2011 r. — Hess Group przeciwko OHIM — Coloma Navarro (COLOMÉ)
   (Sprawa T-341/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Wniosek o unieważnienie - Porozumienie i wycofanie wniosku o unieważnienie - Umorzenie postępowania)
   2011/C 347/51
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Hess Group AG (Berno, Szwajcaria) (przedstawiciele: E. Armijo Chávarri i A. Castán Pérez-Gómez, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: José Félix Coloma Navarro (Alvarado, Hiszpania) (przedstawiciel: A. Fernández Lerroux, adwokat)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 maja 2008 r. (sprawa R 1030/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia znaku pomiędzy J. F. Colom Navarrą a Hess Group AG

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca oraz interwenient ponoszą własne koszty oraz zostają obciążeni połową kosztów poniesionych przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008


title: Sprawa T-331/14: Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r. – Azarov/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Umieszczenie nazwiska skarżącego — Dowód zasadności umieszczenia w wykazie)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/34

         Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r. – Azarov/Rada
   (Sprawa T-331/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie nazwiska skarżącego - Dowód zasadności umieszczenia w wykazie))
   (2016/C 098/45)
   Język postępowania: niemiecki.

      Strony

      Strona skarżąca: Mykola Yanovych Azarov (Kijów, Ukraina) (przedstawiciele: adwokaci G. Lansky i A. Egger)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix i F. Naert, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik) i Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Bartelt, D. Gauci i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 66, s. 26 i sprostowanie: Dz.U. L 350, s. 15) i rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 66, s. 1 i sprostowanie: Dz.U. L 350, s. 15) oraz, po drugie, decyzji Rady (WPZiB) 2015/143 z dnia 29 stycznia 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119 (Dz.U. L 24, s. 16) i rozporządzenia Rady (UE) 2015/138 z dnia 29 stycznia 2015 r. zmieniającego rozporządzenie nr 208/2014 (Dz.U. L 24, s. 1), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim akty te dotyczą Mykoly Yanovycha Azarova.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, również kosztami poniesionymi przez M. Azarova w zakresie żądania stwierdzenia nieważności zawartego w skardze.

               4)

               Mykola Azarov zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, również kosztami poniesionymi przez Radę w zakresie żądania stwierdzenia nieważności zawartego w piśmie dostosowującym żądania.

               5)

               Komisja Europejska i Rzeczpospolita Polska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa T-126/13: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2013 r. — Direct Way i Direct Way Worldwide przeciwko Parlamentowi

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/20

         Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2013 r. — Direct Way i Direct Way Worldwide przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-126/13)
   2013/C 147/37
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Direct Way (Bruksela, Belgia) i Direct Way Worldwide (Machelen, Belgia) (przedstawiciel: adwokat E. van Nuffel d’Heynsbroeck)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

               —

               w związku z powyższym,

                           —

                           stwierdzenie nieważności:

                                       —

                                       decyzji Parlamentu, której data wydania nie jest znana, w sprawie odstąpienia od ogłoszonego przetargu z powodu, iż „oferty otrzymane w odpowiedzi na ogłoszenie o przetargu były nie do przyjęcia z punktu widzenia kryteriów udzielenia zamówienia, a w szczególności oferowanych cen, które są zbyt wysokie w stosunku do wartości podanej w ogłoszeniu o zamówieniu”, o której to decyzji poinformowano konsorcjum Direct Way pismem z dnia 3 września 2012 r.;

                                       —

                                       decyzji Parlamentu, której data wydania nie jest znana, w sprawie zastosowania procedury negocjacyjnej bez ogłoszenia w celu udzielenia zamówienia, o której konsorcjum Direct Way zostało poinformowane w drodze zaproszenia do udziału w procedurze, przekazanego mu w dniu 19 września 2012 r.;

                                       —

                                       decyzji Parlamentu, której data wydania nie jest znana, w sprawie udzielenia zamówienia innemu oferentowi, o której konsorcjum Direct Way zostało poinformowane e-mailem z dnia 21 grudnia 2012 r., z potwierdzeniem pismem z dnia 3 stycznia 2013 r.;

               —

               wobec powyższego stwierdzenie nieważności umowy zawartej między przez Parlament z s.c.s. TMS Limousines;

               —

               zasądzenie od Parlamentu na rzecz konsorcjum Direct Way tymczasowo kwoty 199 500 EUR rocznie tytułem odszkodowania za poniesioną szkodę;

               —

               obciążenie Parlamentu całością kosztów postępowania na podstawie art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 101 rozporządzenia finansowego (1), art. 127 ust. 1 lit. a) rozporządzenia wykonawczego do rozporządzenia finansowego (2) oraz zasady równości, a także oczywistego błędu w ocenie, ponieważ Parlament udzielił zamówienia w trybie negocjacji ze cenę wyższą od ceny, którą skarżąca przedstawiła w ramach pierwotnego przetargu.

               2)

               Zarzut drugi, tytułem ewentualnym, dotyczący naruszenia art. 127 ust. 1 lit. a) rozporządzenia wykonawczego do rozporządzenia finansowego oraz zasady równości, ponieważ Parlament dokonał istotnej zmiany pierwotnych warunków zamówienia i) poprzez udzielenie zamówienia za wyższą cenę, niż cena uznana za nie do przyjęcia w ramach pierwotnego przetargu (część pierwsza zarzutu) oraz ii) poprzez obniżenie szacunkowej wielkości zamówienia w stosunku do wielkości ogłoszonej w pierwotnych warunkach zamówienia, co miało wpływ na ocenę ceny negocjowanych ofert (część druga zarzutu).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, s. 1).


title: Sprawa T-468/15: Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Souruh/Rada

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/34

         Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Souruh/Rada
   (Sprawa T-468/15) (1)

   (2016/C 410/54)
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa T-390/11: Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2011 r. — Evonik Industries przeciwko OHIM — Bornemann (EVONIK)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/57

         Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2011 r. — Evonik Industries przeciwko OHIM — Bornemann (EVONIK)
   (Sprawa T-390/11)
   2011/C 269/124
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Evonik Industries AG (Essen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Albrecht)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Johann Heinrich Bornemann GmbH — Geschäftsbereich Kunststofftechnik Obernkirchen (Obernkirchen, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanego (Drugiej Izby Odwoławczej) z dnia 19 kwietnia 2011 r. (sprawa nr R 1802/2010-2) w zakresie, w jakim międzynarodowemu znakowi towarowemu nr 918 426„EVONIK” odmówiono rozszerzenia ochrony na terytorium Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „EVONIK” dla towarów i usług z klas 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 9, 11, 16, 17, 19, 35, 37, 39, 40, 41 i 42 — międzynarodowy znak towarowy nr 918 426.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Johann Heinrich Bornemann GmbH — Geschäftsbereich Kunststofftechnik Obernkirchen

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowy słowny znak towarowy „EVO” dla towarów i usług z klas 7, 37 i 42.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 75 oraz art. 76 rozporządzenia nr 207/2009, i) ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, ii) ponieważ Izba Odwoławcza oparła swoje rozstrzygnięcie na zarzutach, do których skarżąca nie mogła się ustosunkować i iii) ponieważ Izba Odwoławcza oparła zaskarżoną decyzję na argumencie, którego wnoszący sprzeciw nie podniósł w postępowaniu.


title: Sprawa C-260/04: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swoboda przedsiębiorczości i swoboda świadczenia usług — Koncesje na świadczenie usług publicznych — Odnowienie 329 koncesji na prowadzenie zakładów na wyścigi konne bez przetargu — Wymóg ogłaszania i przejrzystości)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-260/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swoboda przedsiębiorczości i swoboda świadczenia usług - Koncesje na świadczenie usług publicznych - Odnowienie 329 koncesji na prowadzenie zakładów na wyścigi konne bez przetargu - Wymóg ogłaszania i przejrzystości)
   (2007/C 269/08)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: K. Wiedner, C. Cattabriga i L. Visaggio, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (Przedstawiciele: I. Braguglia, pełnomocnik, G. De Bellis, adwokat)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (Przedstaiwiciel: J. Molde, pełnomocnik), Królestwo Hiszpanii (Przedstawiciel: F. Díez Moreno, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie zasady przejrzystości i obowiązku ogłaszania wynikających z art. 43 i nast. i art. 49 i nast. WE — Odnowienie 329 koncesji na przyjmowanie zakładów na wyścigowi konne bez przeprowadzenia uprzedniego przetargu
   Sentencja

               1)

               Odnawiając 329 koncesji na prowadzenie zakładów na wyścigi konne z całkowitym pominięciem postępowania przetargowego Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 43 i 49 WE, a w szczególności naruszyła ogólną zasadę przejrzystości i obowiązek zapewnienia odpowiedniego ogłoszenia.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.8.2004.


title: Sprawa T-211/12: Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Hübner przeciwko OHIM OHMI — Silesia Gerhard Hanke (Original silicea Kieselsäure-Gel) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/23

         Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Hübner przeciwko OHIM OHMI — Silesia Gerhard Hanke (Original silicea Kieselsäure-Gel)
   (Sprawa T-211/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2013/C 336/49
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Anton Hübner GmbH & Co. KG (Ehrenkirchen, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokat A. Kirchgäßner, następnie adwokat R. Kunz-Hallstein)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Poch, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Silesia Gerhard Hanke GmbH & Co. KG (Norf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H.J. Krieger)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 marca 2012 r. (sprawa R 351/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Silesia Gerhard Hanke GmbH & Co. KG a Anton Hübner GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i interwenient pokrywają własne koszty oraz każde z nich połowę kosztów poniesionych przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 209 z 14.7.2012.


title: Sprawa C-398/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland w dniu 27 lipca 2011 r. — Thomas Hogan, Jonh Burns, John Dooley, Alfred Ryan, Michael Cunningham, Michael Dooley, Denis Hayes, Marion Walsh, Joan Power, Walter Walsh przeciwko Minister for Social and Family Affairs, Attorney General

text:
               1.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 290/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland w dniu 27 lipca 2011 r. — Thomas Hogan, Jonh Burns, John Dooley, Alfred Ryan, Michael Cunningham, Michael Dooley, Denis Hayes, Marion Walsh, Joan Power, Walter Walsh przeciwko Minister for Social and Family Affairs, Attorney General
   (Sprawa C-398/11)
   2011/C 290/07
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Ireland.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Thomas Hogan, Jonh Burns, John Dooley, Alfred Ryan, Michael Cunningham, Michael Dooley, Denis Hayes, Marion Walsh, Joan Power, Walter Walsh

      Strona pozwana: Minister for Social and Family Affairs, Attorney General

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa 2008/94/WE (1) ma zastosowanie do sytuacji, w której znaleźli się skarżący, przy uwzględnieniu treści art. 1 ust. 1 dyrektywy, a także okoliczności, że według prawa irlandzkiego utracone świadczenia emerytalne, których dochodzą skarżący, nie [stanowią] wierzytelności przysługującej skarżącym w stosunku do ich pracodawcy, która podlegałyby uwzględnieniu w postępowaniu upadłościowym lub w toku jakiejkolwiek likwidacji pracodawcy skarżących, oraz że w okolicznościach takich jak występujące w niniejszej sprawie prawo to nie przewiduje żadnej innej podstawy prawnej do dochodzenia roszczeń od pracodawcy skarżących?

               2)

               Czy sąd krajowy, oceniając wykonanie przez państwo zobowiązań wynikających z art. 8 dyrektywy, uprawniony jest do uwzględnienia państwowej emerytury składkowej, którą skarżący otrzymają w przyszłości (na otrzymanie tego świadczenia nie ma wpływu zakładowy program emerytalny) i porównania (a) ogólnej sumy państwowej emerytury powiększonej o wartość emerytury, którą skarżący rzeczywiście otrzymają lub najprawdopodobniej otrzymają z odpowiedniego zakładowego programu emerytalnego, z (b) ogólną sumą państwowej emerytury składkowej powiększoną o wartość nabytych przez każdego ze skarżących uprawnień do świadczeń emerytalnych, według ich stanu na dzień likwidacji programu, w sytuacji gdy poziom świadczenia emerytalnego, którego dotyczy żądanie skarżących, był ustalany z uwzględnieniem państwowej emerytury?

               3)

               Jeśli odpowiedź na pytanie 2 jest twierdząca, to czy wysokość którejkolwiek z kwot, jakie prawdopodobnie zostaną faktycznie otrzymane przez skarżących, pozwala uznać, że państwo zadośćuczyniło swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 8?

               4)

               Czy w celu zastosowania art. 8 dyrektywy niezbędne jest stwierdzenie istnienia jakiegokolwiek związku przyczynowego pomiędzy utratą przez skarżących przysługujących im świadczeń emerytalnych a niewypłacalnością pracodawcy skarżących, oprócz stwierdzenia okoliczności takich jak to, że (i) program emerytalny dotknięty jest niedofinansowaniem od dnia niewypłacalności pracodawcy oraz że (ii) niewypłacalność pracodawcy jest równoznaczna z niedysponowaniem przez tego pracodawcę środkami pozwalającymi na dofinansowanie programu emerytalnego w stopniu umożliwiającym zaspokojenie w pełnej wysokości roszczeń o wypłatę świadczeń emerytalnych członków [programu] (przy czym pracodawca nie ma takiego obowiązku, z chwilą gdy program ulega likwidacji)?

               5)

               Czy wydanie przez Irlandię przepisów, o których mowa powyżej, stanowi zadośćuczynienie obowiązkom nałożonym dyrektywą, biorąc pod uwagę czynniki społeczne, handlowe oraz gospodarcze uwzględnione przez Irlandię w toku weryfikacji systemu ochrony emerytur będącej skutkiem wyroku w sprawie Robins […], a w szczególności biorąc pod uwagę „konieczność zrównoważonego rozwoju gospodarczego i społecznego we Wspólnocie”, o którym mowa w motywie 3dyrektywy?

               6)

               Czy sytuacja gospodarcza […] stanowi sytuację wystarczająco wyjątkową, aby uzasadnić poziom ochrony interesów skarżących niższy od tego, który byłby wymagany w innych okolicznościach, a jeśli tak jest, to jaki jest ten niższy poziom ochrony?

               7)

               Przy założeniu, że odpowiedź na pytanie 2 jest przecząca, to czy okoliczność, iż środki podjęte przez państwo w następstwie sprawy Robins nie przyniosły rezultatu w postaci otrzymania przez skarżących więcej niż 49 % wartości uprawnień do świadczeń emerytalnych nabytych w ramach zakładowych programów emerytalnych, sama przez się stanowi istotne naruszenie zobowiązań ciążących na państwie uprawniające skarżących do odszkodowania (tj. bez konieczności oddzielnego wykazywania, że działania państwa podjęte w następstwie wydania wyroku w sprawie Robins stanowiły oczywiste i poważne wykroczenie przez państwo przeciwko obowiązkom wynikającym z art. 8 dyrektywy).

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. L 283, s. 36)


title: Sprawa T-265/05: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2005 r. przez Johana Maesa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/29

         Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2005 r. przez Johana Maesa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-265/05)
   (2005/C 229/62)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 8 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Johana Maesa, zamieszkałego w Sterrebeek-Zaventem (Belgia), reprezentowanego przez Lucasa Vogela, avocat, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji podjętej w dniu 21 marca 2005 r. przez organ właściwy do zawierania umów, na mocy której oddalono wniosek — zakwalifikowany ponownie jako zażalenie — złożony przez skarżącego w dniu 3 grudnia 2004 r. przeciwko decyzji ustalającej klasyfikację i wynagrodzenie skarżącego jako członka personelu kontraktowego zgodnie z postanowieniami umowy, która weszła w życie w dniu 16 września 2004 r.

               —

               w razie konieczności uchylenie również pierwotnej decyzji, na mocy której ustalono klasyfikację i wynagrodzenie skarżącego jako członka personelu kontraktowego, zgodnie z umową, która weszła w życie w dniu 16 września 2004 r.

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania w wysokości 25.000 EUR, z wyraźnym zastrzeżeniem późniejszego podwyższenia, obniżenia lub uściślenia tej kwoty.

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zarzuty i główne argumenty są identyczne z tymi, jakie powołano w sprawie T-253/05 Fernandez Tulon przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-335/07: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/9

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-335/07)
   (2007/C 235/15)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: I. Koskinen, M. Patakia i S. Pardo Quintillán)

      Strona pozwana: Republika Finlandii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie wymagając by wszystkie ścieki odprowadzane do systemów zbierania i pochodzące z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców powyżej 10 000 były poddawane bardziej rygorystycznemu oczyszczaniu, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 ust. 2, 3 i 5 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (1);

               —

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wszystkie środowiska wodne w Finlandii należy uznać za „obszary wrażliwe” w rozumieniu dyrektywy 91/271/EWG. W związku z tym obowiązek zapewnienia by wszystkie ścieki odprowadzane do systemów zbierania i pochodzące z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców powyżej 10 000 były poddawane bardziej rygorystycznemu oczyszczaniu, stosuje się do całego terytorium Finlandii. Azot jest istotnym czynnikiem eutrofizacji w pewnych częściach „Selkämeri” oraz czynnikiem dominującym w obszarze „Saaristomeri” a także w zatoce fińskiej. W trakcie wiosny środkowa część morza bałtyckiego ma zmniejszoną zdolność przetwarzania azotu. Eutrofizacja tych stref jest niezaprzeczalna. Zmniejszenie zawartości azotu i fosforu przyczyniłoby się do powstrzymania zakwitów fitoplantonu wiosną i latem. Republika Finlandii naruszyła art. 5 ust. 2, 3 i 5 dyrektywy Rady 91/271/EWG, gdyż nie zapewniła usunięcia azotu ze wszystkich ścieków komunalnych, które są odprowadzane do systemów zbierania i pochodzą z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców powyżej 10 000.

      (1)  Dz.U. L 135 z dnia 30 maja 1991 r., str. 40.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  10 stycznia 2006 r.  w sprawie C-178/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (WE) nr 304/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia  28 stycznia 2003 r.  dotyczące wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów — Wybór podstawy prawnej — Artykuł 133 WE i 175 WE)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 10 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-178/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (WE) nr 304/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. dotyczące wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów - Wybór podstawy prawnej - Artykuł 133 WE i 175 WE)
   (2006/C 48/05)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-178/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 24 kwietnia 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich, (pełnomocnicy: G. zur Hausen, L. Ström van Lier i E. Righini) przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (pełnomocnicy: C. Pennera i M. Moore, a następnie M. Moore i K. Bradley), Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnicy: B. Hoff-Nielsen i M. Sims-Robertson, a następnie M. Sims-Robertson i K. Michoel), popieranym przez Republikę Francuską (pełnomocnicy: G. de Bergues, F. Alabrune i E. Puisais), Republikę Finlandii (pełnomocnik: T. Pynna), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnik: R. Caudwell wspierana przez A. Dashwooda, barrister), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), prezes izby, J. Makarczyk, C. Gulmann, P. Kūris i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 10 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia (WE) nr 304/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. dotyczącego wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów.

               2)

               Skutki tego rozporządzenia zostają utrzymane w mocy do chwili wydania, w rozsądnym terminie, nowego rozporządzenia na właściwej podstawie prawnej.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich, Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej ponoszą własne koszty.

               4)

               Republika Francuska, Republika Finlandii i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.06.2003.


title: Sprawa T-90/16: Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2017 r. – Murphy/EUIPO – Nike Innovate (Bransoletka elektroniczna z zegarkiem) [Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający bransoletkę elektroniczną z zegarkiem — Wcześniejszy wzór wspólnotowy — Podstawa unieważnienia — Indywidualny charakter — Inne całościowe wrażenie — Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr (WE) nr 6/2002 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 26 rozporządzenia nr 6/2002]

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/39

         Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2017 r. – Murphy/EUIPO – Nike Innovate (Bransoletka elektroniczna z zegarkiem)
   (Sprawa T-90/16) (1)

   ([Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający bransoletkę elektroniczną z zegarkiem - Wcześniejszy wzór wspólnotowy - Podstawa unieważnienia - Indywidualny charakter - Inne całościowe wrażenie - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr (WE) nr 6/2002 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 26 rozporządzenia nr 6/2002])
   (2017/C 277/58)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Thomas Murphy (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: N. Travers, SC, J. Gormley, barrister, i M. O’Connor, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Nike Innovate CV (Beaverton, Oregon, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci C. Spintig, S. Pietzcker i M. Prasse)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 listopada 2015 r. (sprawa R 736/2014-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru pomiędzy T. Murphym a Nike Innovate.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Thomas Murphy zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 156 z 2.5.2016.


title: Sprawa T-386/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 października 2009 r. — Peek & Cloppenburg przeciwko OHIM — Redfil (Agile) (Wspólnotwy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Agile — Wcześniejsze słowne wspólnotowe i krajowe znaki towarowe Aygill’s — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/27

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 października 2009 r. — Peek & Cloppenburg przeciwko OHIM — Redfil (Agile)
   (Sprawa T-386/07) (1)

   (Wspólnotwy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Agile - Wcześniejsze słowne wspólnotowe i krajowe znaki towarowe Aygill’s - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2009/C 312/44
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Peek & Cloppenburg (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: T. Dolde, A. Renck i V. von Bomhard, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo S. Laitinen, następnie R. Pethke, pełnomocnicy)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Redfil, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: C. Hernández Hernández, adwokat)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 lipca 2007 r. (R 1324/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Peek & Cloppenburg i Redfil, SL.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 26 lipca 2007 r. (R 1324/2006-2).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

               3)

               Redfil, SL pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 279 z 8.12.2007.


title: Sprawa C-136/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curte de Apel Târgu-Mureș (Rumunia) w dniu 15 marca 2010 r. — Daniel Ionel Obreja przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice a județului Mureș, Administrația Fondului pentru Mediu

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curte de Apel Târgu-Mureș (Rumunia) w dniu 15 marca 2010 r. — Daniel Ionel Obreja przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice a județului Mureș, Administrația Fondului pentru Mediu
      (Sprawa C-136/10)
      (2010/C 161/26)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd krajowy

      Curte de Apel Târgu-Mureș

         Strony

         Strona skarżąca: Daniel Ionel Obreja

         Strona pozwana: Direcția Generală a Finanțelor Publice a județului Mureș, Administrația Fondului pentru Mediu

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy odpowiednie przepisy prawa krajowego przyjęte w Rumunii (dekret nadzwyczajny nr 50/2008), ustanawiające podatek od zanieczyszczeń w okresie od dnia 1 lipca 2008 r. do dnia 15 grudnia 2008 r. są zgodne z zasadami unii celnej i zakazem podwójnego opodatkowania ustanowionymi w art. 23 WE, 25 WE i 90 WE, czy też, te przepisy traktatu zezwalają na wprowadzenie podatku od zanieczyszczeń w celu określonym przez ustawodawcę rumuńskiego w preambule dekretu nadzwyczajnego nr 50/2008, który to cel przewidziany został również w art. 174 WE i następnych, jakim jest zagwarantowanie ochrony środowiska naturalnego poprzez realizację programów i projektów mających zapewnić poprawę jakości powietrza atmosferycznego i osiągnięcie dopuszczalnych wartości przewidzianych w przepisach wspólnotowych w tej dziedzinie. Innymi słowy, w szczególności, czy ustanowienie podatku od zanieczyszczeń w państwie członkowskim UE przy pierwszej rejestracji pojazdu nowego lub używanego, przywiezionego z innego państwa członkowskiego, pozwala przyjąć, że art. 174 WE i następne uzasadniają odstąpienie od stosowania od art. 23 WE, 25 WE i 90 WE?

                  2)

                  Czy można przyjąć, że jeśli taki pojazd był objęty w państwie członkowskim podobnym podatkiem, czyli podatkiem od zanieczyszczeń (o tym samym zakresie i tym samym celu, jakim jest ochrona środowiska naturalnego zgodnie z zasadami i celami określonymi w art. 174 WE i następnych), przy pierwszej rejestracji w innym państwie członkowskim możliwe jest ustanowienie takiego podatku od zanieczyszczeń mającego takie same cele przewidziane w art. 174 WE i następnych, także jeśli poprzednio był on objęty podatkiem od zanieczyszczeń w innym państwie członkowskim?

                  3)

                  Wreszcie w odwrotnej sytuacji, jeżeli natomiast taki pojazd nie jest objęty w innym państwie członkowskim podatkiem od zanieczyszczeń (gdyż taki podatek nie istnieje lub z innych powodów), lecz w razie późniejszej rejestracji w innym państwie członkowskim, na przykład w Rumunii, gdzie taki podatek obowiązuje, przy pierwszej rejestracji jest on objęty podatkiem od zanieczyszczeń w tym państwie, czy można przyjąć, że naruszone są zasady unii celnej i pośredniej ochrony krajowej przewidziane w art. 23 WE, 25 WE i 90 WE?


title: Sprawa T-271/14: Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2015 r. – Styron Deutschland/Komisja

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/38

         Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2015 r. – Styron Deutschland/Komisja
   (Sprawa T-271/14) (1)

   (2015/C 155/48)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa C-332/15: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Treviso – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Giuseppemu Astonemu (Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 167, 168, 178–182, 193, 206, 242, 244, 250, 252 i 273 — Prawo do odliczenia podatku VAT — Wymogi materialne — Wymogi formalne — Termin zawity — Przepisy krajowe wykluczające prawo do odliczenia w wypadku nieprzestrzegania większości wymogów formalnych — Oszustwo podatkowe)

text:
               26.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/10

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Treviso – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Giuseppemu Astonemu
   (Sprawa C-332/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 167, 168, 178–182, 193, 206, 242, 244, 250, 252 i 273 - Prawo do odliczenia podatku VAT - Wymogi materialne - Wymogi formalne - Termin zawity - Przepisy krajowe wykluczające prawo do odliczenia w wypadku nieprzestrzegania większości wymogów formalnych - Oszustwo podatkowe))
   (2016/C 350/13)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Treviso

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Giuseppe Astone

      Sentencja

               1)

               Artykuły 167, 168, 178, art. 179 akapit pierwszy oraz art. 180 i 182 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że przepisy te nie stoją na przeszkodzie przepisom krajowym przewidującym termin zawity na wykonanie prawa do odliczenia, taki jak termin w postępowaniu głównym, o ile zapewnione jest poszanowanie zasad równoważności i skuteczności, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

               2)

               Artykuły 168, 178, 179, 193, 206, 242, 244, 250, 252 i 273 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że przepisy te nie stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które pozwalają organom podatkowym odmówić podatnikowi prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej w wypadku stwierdzenia, że uchybił on w oszukańczy sposób – czego ustalenie należy do sądu odsyłającego – większości spoczywających na nim obowiązków formalnych, warunkujących możliwość skorzystania z tego prawa.

      (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015.


title: Sprawa T-412/13: Wyrok Sądu z dnia 19 marca 2015 r. – Chin Haur Indonesia/Rada [Dumping — Przywóz rowerów wysyłanych z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji — Rozszerzenie na ten przywóz ostatecznego cła antydumpingowego wprowadzonego na przywóz rowerów pochodzących z Chin — Obejście — Brak współpracy — Artykuły 13 i 18 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie]

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/38

         Wyrok Sądu z dnia 19 marca 2015 r. – Chin Haur Indonesia/Rada
   (Sprawa T-412/13) (1)

   ([Dumping - Przywóz rowerów wysyłanych z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji - Rozszerzenie na ten przywóz ostatecznego cła antydumpingowego wprowadzonego na przywóz rowerów pochodzących z Chin - Obejście - Brak współpracy - Artykuły 13 i 18 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie])
   (2015/C 146/51)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Chin Haur Indonesia, PT (Tangerang, Indonezja) (przedstawiciele: T. Müller-Ibold i F.C. Laprévote, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert, pełnomocnik, wspierana przez adwokata R. Bierwagena)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland i M. França, pełnomocnicy) oraz Maxcom Ltd (Płowdiw, Bułgaria) (przedstawiciele: L. Ruessmann, adwokat i J. Beck, solicitor)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 501/2013 z dnia 29 maja 2013 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 990/2011 na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz rowerów wysyłanych z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji (Dz.U. L 153, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 501/2013 z dnia 29 maja 2013 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 990/2011 na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz rowerów wysyłanych z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji, w zakresie w jakim dotyczy Chin Haur Indonesia, PT.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa koszty poniesione przez Chin Haur Indonesia oraz własne koszty.

               3)

               Komisja Europejska oraz Maxcom Ltd pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa C-177/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg w dniu 17 kwietnia 2012 r. — Caisse nationale des prestations familiales przeciwko Salimowi Lachhebowi, Nadii Lachheb

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg w dniu 17 kwietnia 2012 r. — Caisse nationale des prestations familiales przeciwko Salimowi Lachhebowi, Nadii Lachheb
   (Sprawa C-177/12)
   2012/C 200/10
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Caisse nationale des prestations familiales

      Strona pozwana: Salim Lachheb, Nadia Lachheb

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy świadczenie takie jak przewidziane przez ustawę z dnia 21 grudnia 2007 r. w sprawie ulg prorodzinnych stanowi świadczenie rodzinne w rozumieniu art. 1 lit. u) ppkt i) i art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1), w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym przez rozporządzenie Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (2)?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy art. 18 i 45 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (uprzednio art. 12 i 39 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską), art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (3) lub art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 stoją na przeszkodzenie uregulowaniu krajowemu tego rodzaju, co uregulowanie stanowiące przedmiot postępowania krajowego, na mocy którego przyznanie świadczenia takiego jak przewidziane przez ustawę z dnia 21 grudnia 2007 r. w sprawie ulg prorodzinnych pracownikom wykonującym działalność zawodową na terytorium danego państwa członkowskiego i mających miejsce zamieszkania wraz z członkami ich rodzin na terytorium innego państwa członkowskiego, jest zawieszone do wysokości kwoty świadczeń rodzinnych przewidzianych dla członków ich rodziny przez ustawodawstwo państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, ponieważ uregulowanie krajowe wymaga stosowania do spornego świadczenia wprowadzonych na mocy art. 76 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i art. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (4) w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym przez rozporządzenie nr 118/97 zasad niekumulacji świadczeń rodzinnych?

      (1)  Dz.U. L 149, s. 2.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. zmieniające i uaktualniające rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz rozporządzenie (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (Dz.U. L 28, s. 1).

      (3)  Dz.U. L 257, s. 2.

      (4)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 74, s. 1).


title: Sprawa T-129/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 stycznia 2007 r. — Diy-Mar Insaat Sanayi ve Ticaret i Akar przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Zasadnicze przesłanki formalne — Obowiązkowa reprezentacja osób fizycznych lub prawnych przez adwokata uprawnionego do występowania przed sądem państwa członkowskiego — Wniesienie prawidłowej pod względem formalnym skargi z przekroczeniem terminu — Niedopuszczalność skargi)

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/19

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 stycznia 2007 r. — Diy-Mar Insaat Sanayi ve Ticaret i Akar przeciwko Komisji
   (Sprawa T-129/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Zasadnicze przesłanki formalne - Obowiązkowa reprezentacja osób fizycznych lub prawnych przez adwokata uprawnionego do występowania przed sądem państwa członkowskiego - Wniesienie prawidłowej pod względem formalnym skargi z przekroczeniem terminu - Niedopuszczalność skargi)
   (2007/C 69/45)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Diy-Mar Insaat Sanayi ve Ticaret Ltd Sirketi i Musa Akar (Ankara, Turcja) (przedstawiciel: adwokat Ç. Şahin)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. van Nuffel i F. Hoffmeister, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji MK/KS/DELTUR/(2005)/SecE/D/1614 z dnia 23 grudnia 2005 r. dotyczącej przetargu na roboty budowlane obejmujące ośrodki kształcenia w prowincjach Siirt i Diyarbakir (EuropeAid/121601/C/W/TR) oraz o zawieszenie postępowania w zakresie przedmiotowej procedury przetargowej.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący, Diy-Mar Insaat Sanayi ve Ticaret Ltd Sirketi i Musa Akar, pokryją własne koszty oraz solidarnie koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa C-627/10: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/13

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii
   (Sprawa C-627/10)
   2011/C 103/23
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Støvlbæk i D. Kukovec, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Słowenii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Komisja wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że w odniesieniu do wdrożenia pierwszego pakietu kolejowego Republika Słowenii nie spełnia wymogów ustanowionych w art. 6 ust. 3 i w załączniku II dyrektywy 91/440/EWG (1) w brzmieniu zmienionym oraz w 14 ust 2 dyrektywy 2001/14/WE (2), w art. 6 ust. 2-5, art. 7 ust. 3, art.8 ust. 1 i w art. 11 a także w art. 30 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE;

               —

               obciążenie Republiki Słowenii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Według Komisji Republika Słowenii nie spełnia wymogów ustanowionych w art. 6 ust. 3 i w załączniku II dyrektywy 91/440/EWG w brzmieniu zmienionym oraz w 14 ust 2 dyrektywy 2001/14/WE ze względu na okoliczność, iż zarządca infrastruktury wykonujący przewozy kolejowe kieruje ruchem pociągów uczestnicząc w konsekwencji w procesie decyzyjnym dotyczącym alokacji tras pociągów lub alokacji zdolności przepustowej infrastruktury.
   Zdaniem Komisji Republika Słowenii uchybiła ponadto obowiązkom nałożonym na nią w art. 6 ust 2 i 5 dyrektywy 2001/14/WE, ponieważ nie stworzyła mechanizmu zachęt w celu zmniejszenia kosztów zapewniania infrastruktury i wielkości opłat za dostęp.
   Komisja twierdzi następnie, że Republika Słowenii nie dopełniła obowiązków nałożonych na nią w art. 7 ust. 3 dyrektywy 2001/14/WE ze względu na okoliczność,iż to państwo członkowskie nie przewidziało metody obliczania odpowiedniej, by zapewnić iż opłaty za minimalny pakiet dostępu do infrastruktury i dostęp do torów w celu obsługi urządzeń były takie same jak koszt, który jest bezpośrednio ponoszony jako rezultat wykonywania przewozów pociągami.
   Co więcej według Komisji Republika Słowenii naruszyła obowiązki ciążące na niej na mocy art. 11 dyrektywy 2001/14/WE ponieważ nie wprowadziła planu poprawy osiąganych wyników zachęcającego przedsiębiorstwa kolejowe i zarządcę infrastruktury do minimalizowania zakłóceń i poprawy osiąganych wyników sieci kolejowej.
   Oprócz tego Republika Słowenii naruszyła obowiązki spoczywające na niej zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE, ponieważ jej przepisy nie nakładają obowiązku kontrolowania czy szczególny segment rynku pozwala na dokonywanie podwyżek w celu uzyskania pełnego odzysku kosztów poniesionych przez zarządcę infrastruktury.
   Wreszcie według Komisji Republika Słowenii dopuściła się naruszenia obowiązków wynikających z art. 30 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE ze względu na okoliczność, iż nie powołała organu kontrolnego niezależnego w podejmowaniu decyzji od zarządcy infrastruktury lub wnioskodawcy.

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych (Dz.U. L 237, s. 25.)

      (2)  Dyrektywa 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawanie świadectw bezpieczeństwa (Dz.U. L 75, s. 29).


title: Sprawa C-121/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 8 marca 2017 r. – Teva UK Ltd; Accord Healthcare Ltd; Lupin Ltd, Lupin (Europe) Ltd; Generics (UK) Ltd, działający pod nazwą „Mylan”/Gilead Sciences Inc.

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 8 marca 2017 r. – Teva UK Ltd; Accord Healthcare Ltd; Lupin Ltd, Lupin (Europe) Ltd; Generics (UK) Ltd, działający pod nazwą „Mylan”/Gilead Sciences Inc.
   (Sprawa C-121/17)
   (2017/C 151/28)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Teva UK Ltd, Accord Healthcare Ltd, Lupin Ltd, Lupin (Europe) Ltd, Generics (UK) Ltd, działający pod nazwą „Mylan”

      Druga strona postępowania: Gilead Sciences Inc.

      Pytania prejudycjalne

   Jakie kryteria należy zastosować, aby rozstrzygnąć, czy dany „produkt chroniony jest patentem podstawowym pozostającym w mocy” w rozumieniu art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 469/2009?