title: Sprawa T-499/08: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2008 r. — Ryanair Ltd przeciwko Komisji

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/43

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2008 r. — Ryanair Ltd przeciwko Komisji
   (Sprawa T-499/08)
   (2009/C 32/83)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: E. Vahida, I. Metaxas-Maragkidis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, zgodnie z art. 230 i 231 WE, że dorozumiana decyzja Komisji odmawiająca dostępu do dokumentów, których udostępnienia zażądała skarżąca we wniosku z dnia 25 czerwca 2008 r., jest nieważna oraz uznanie decyzji Komisji z dnia 23 października 2008 r. odmawiającej udostępnienia tych samych dokumentów za nieistniejącą;

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie, zgodnie z art. 230 i 231 WE, że decyzja Komisji z dnia 23 października 2008 r. odmawiająca dostępu do dokumentów, których udostępnienia zażądała skarżąca we wniosku z dnia 25 czerwca 2008 r., jest nieważna;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą; oraz

               —

               podjęcie wszelkich innych działań, jakie Sąd uzna za stosowne.

         Zarzuty i główne argumenty
   W ramach niniejszej skargi skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji oddalającej wniosek skarżącej, złożony na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001 (1), o udostępnienie dokumentów dotyczących postępowania w sprawie pomocy państwa odnoszącego się do domniemanej pomocy państwa udzielonej poprzez zawarcie umowy z operatorem portu lotniczego Pau. Decyzja ta poprzedzała wydanie wyraźnej decyzji z dnia 23 października 2008 r. W niniejszej sprawie skarżąca dochodzi tytułem ewentualnym stwierdzenia nieważności wyraźnej decyzji.
   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez skarżącą są identyczne z tymi, które podniesiono w sprawie T-494/08 Ryanair przeciwko Komisji.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Dz.U. L 145, s. 43.


title: Sprawa C-35/10: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/17

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-35/10)
   2010/C 80/31
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: A. Marghelis i J. Sénéchal, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie gospodarowania odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego oraz zmieniającej dyrektywę 2004/35/WE (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 25 tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2006/21/WE upłynął w dniu 30 kwietnia 2008 r. Tymczasem na dzień wniesienia niniejszej skargi strona pozwana nie przyjęła jeszcze wszystkich przepisów niezbędnych do transponowania tej dyrektywy, a w każdym razie nie poinformowała o nich Komisji.

      (1)  Dz. U. L 102, s. 15.


title: Sprawa F-21/14: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2014 r. – ZZ przeciwko Europolowi

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/42

         Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2014 r. – ZZ przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-21/14)
   2014/C 184/69
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat J.J. Ghosez)

      Strona pozwana: Europol

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzedłużeniu na czas nieokreślony umowy skarżącej o pracę na czas określony i zasądzenie od Europolu na jej rzecz kwoty stanowiącej różnicę między wynagrodzeniem, do którego miałaby prawo, gdyby pozostała zatrudniona w jego służbach, a pobieranym przez nią zasiłkiem dla bezrobotnych lub jakiegokolwiek innym świadczeniem zastępczym.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez stronę pozwaną w dniu 13 maja 2013 r., w której strona pozwana poinformowała skarżącą, że nie zawrze z nią umowy o pracę na czas nieokreślony, a obowiązująca umowa wygaśnie w dniu 31 października 2013 r., a także dorozumianej decyzji oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 13 grudnia 2013 r.

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącej kwoty stanowiącej różnicę między z jednej strony wynagrodzeniem, do którego miałaby prawo, gdyby pozostała zatrudniona w jego służbach, a kwotą wynagrodzenia, honorariów, zasiłku dla bezrobotnych lub jakiegokolwiek innego świadczenia zastępczego, które rzeczywiście uzyskiwała od dnia 1 listopada 2013 r. zamiast wynagrodzenia, które pobierała jako członek personelu tymczasowego;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w niniejszej instancji.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 kwietnia 2005 r. w sprawie T-401/03 Deirdre McCabe przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Zatrudnienie — Okres próbny w Eurostacie — Zwolnienie z pracy po zakończeniu okresu próbnego — Żądanie uchylenia — Żądanie odszkodowania — Uprzednie zażalenie administracyjne — Niedopuszczalność)

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/22

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 8 kwietnia 2005 r.
   w sprawie T-401/03 Deirdre McCabe przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Zatrudnienie - Okres próbny w Eurostacie - Zwolnienie z pracy po zakończeniu okresu próbnego - Żądanie uchylenia - Żądanie odszkodowania - Uprzednie zażalenie administracyjne - Niedopuszczalność)
   (2005/C 155/43)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-401/03 Deirdre McCabe, była urzędniczka w okresie próbnym Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkała w Mondorf-les-Bains (Luksemburg), reprezentowana przez adwokatów M. Spandre'a i B. Zammitto'a przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall i H. Kraemer oraz adwokat B. Wägenbaur, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot, z jednej strony, wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 25 sierpnia 2003 r. w sprawie zwolnienia skarżącej na zakończenie okresu próbnego oraz, z drugiej strony, wniosek o odszkodowanie, Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba) w składzie: H. Legal, prezes, P. Lindh i V. Vadapalas, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 8 kwietnia 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 35 z 7.2.2004


title: Sprawa T-59/07: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — Polimeri Europa przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek kauczuku butadienowego i emulsyjnego kauczuku butadienowo-styrenowego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Naruszenie jednolite — Dowód istnienia porozumienia, decyzji i uzgodnionej praktyki — Grzywny — Waga i czas trwania naruszenia — Okoliczności łagodzące)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/43

         Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — Polimeri Europa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-59/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek kauczuku butadienowego i emulsyjnego kauczuku butadienowo-styrenowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Naruszenie jednolite - Dowód istnienia porozumienia, decyzji i uzgodnionej praktyki - Grzywny - Waga i czas trwania naruszenia - Okoliczności łagodzące)
   2011/C 269/95
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Polimeri Europa SpA (Brindisi, Włochy) (przedstawiciele: M. Siragusa i F. Moretti, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Di Bucci, G. Conte i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 5700 wersja ostateczna z dnia 29 listopada 2006 r. odnoszącej się do postępowania na mocy art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.638 — Kauczuk butadienowy i emulsyjny kauczuk butadienowo-styrenowy) lub, tytułem żądania ewentualnego, uchylenia grzywny nałożonej na Polimeri Europa SpA albo obniżenia jej kwoty.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 2 lit. c) decyzji Komisji C(2006) 5700 wersja ostateczna z dnia 29 listopada 2006 r. odnoszącej się do postępowania na mocy art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.638 — Kauczuk butadienowy i emulsyjny kauczuk butadienowo-styrenowy) w zakresie, w jakim nakłada on na Polimeri Europa SpA grzywnę w kwocie 272,25 miliona EUR.

               2)

               Grzywny nałożona na Polimeri Europa zostaje określona na kwotę 181,5 miliona EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona

               4)

               Każda strona ponosi swoje koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa T-585/15: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2015 r. – Monster Energy/OHIM (GREEN BEANS)

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/41

         Skarga wniesiona w dniu 5 października 2015 r. – Monster Energy/OHIM (GREEN BEANS)
   (Sprawa T-585/15)
   (2015/C 406/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Monster Energy Company (Corona, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „GREEN BEANS” – zgłoszenie nr 1 1 4 10  801

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 lipca 2015 r. w sprawie R 3002/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               przekazanie sprawy strony skarżącej do ponownego rozpoznania przez Drugą Izbę Odwoławczą w celu wydania orzeczenia co do istoty w przedmiocie zgłoszonego przez skarżącą żądania restitutio in integrum odnoszącego się do decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 2 grudnia 2013 r. w sprawie R 1530/2013-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 58, art. 65 ust. 5, art. 75, art. 81 ust. 1 i 4 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady 65 rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa F-81/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 14 lipca 2011 r. — Praskevicius przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Artykuł 45 regulaminu pracowniczego — Oczywisty błąd w ocenie — Punkty za osiągnięcia — Porównanie osiągnięć — Uzasadnienie)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/25

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 14 lipca 2011 r. — Praskevicius przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-81/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Artykuł 45 regulaminu pracowniczego - Oczywisty błąd w ocenie - Punkty za osiągnięcia - Porównanie osiągnięć - Uzasadnienie)
   2012/C 138/49
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Vidas Praskevicius (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci P. Nelissen Grade i G. Leblanc)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: V. Montebello-Demogeot i N. B. Rasmussen, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji strony pozwanej o niewpisaniu skarżącego na listę urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania AD6 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2009 i żądanie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010, s. 66.


title: Sprawa T-355/09: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2009 r. — Reber Holding przeciwko OHIM — Wedl & Hofmann (Walzer Traum)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/50

         Skarga wniesiona w dniu 14 września 2009 r. — Reber Holding przeciwko OHIM — Wedl & Hofmann (Walzer Traum)
   (Sprawa T-355/09)
   2009/C 282/96
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Reber Holding GmbH & Co. KG (Bad Reichenhall, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spuhler i M. Geitz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną przed Izbą Odwoławczą była również: Wedl & Hofmann GmbH (Mils/Hall w Tyrolu, Austria)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie R 623/2008-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Wedl & Hofmann GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „Walzer Traum” dla towarów z klas 21 i 30 (zgłoszenie nr 4 593 752)

      Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Słowny niemiecki znak towarowy „Walzertraum” dla towarów z klasy 30 (nr 1 092 615), przy czym sprzeciw został wniesiony wobec rejestracji dla towarów z klasy 30

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 42 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) oraz ogólnej zasady równego traktowania w związku z wykładnią wymogów rzeczywistego używania znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie C-22/03 Optiver BV i inni przeciwko Stichting Autoriteit Financiële Markten (wniosek Rechtbank te Rotterdam o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Dyrektywa 69/335/EWG — Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału — Podatek od zysków brutto uzyskiwanych przez instytucje prowadzące działalność w zakresie obrotu papierami wartościowymi)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 10 marca 2005 r.
   w sprawie C-22/03 Optiver BV i inni przeciwko Stichting Autoriteit Financiële Markten (wniosek Rechtbank te Rotterdam o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (1)

   (Dyrektywa 69/335/EWG - Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału - Podatek od zysków brutto uzyskiwanych przez instytucje prowadzące działalność w zakresie obrotu papierami wartościowymi)
   (2005/C 115/02)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-22/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Rechtbank te Rotterdam (Niderlandy) postanowieniem z dnia 21 stycznia 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 23 stycznia 2003 r., w postępowaniu: Optiver BV i in. przeciwko Stichting Autoriteit Financiële Markten, następcy prawnemu Stichting Toezicht Effectenverkeer, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta, R. Schintgen (sprawozdawca), P. Kūris i G. Arestis, sędziowie; rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 10 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Dyrektywę Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącą podatków pośrednich od gromadzenia kapitału należy interpretować w ten sposób, że nie jest z nią sprzeczne naliczenie obciążającego instytucje prowadzące działalność w zakresie obrotu papierami wartościowymi podatku takiego, jak ten będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, którego przedmiotem są zyski brutto osiągnięte z działalności związanej z obrotem papierami wartościowymi.

      (1)  Dz.U. C 70 z 22.3.2003


title: Sprawa T-135/05: Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2005 r. przez Franca Campoliego przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/33

         Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2005 r. przez Franca Campoliego przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-135/05)
   (2005/C 132/60)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 29 marca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Franca Campoliego, zamieszkałego w Londynie, reprezentowanego przez adwokatów Stéphana Rodriguesa i Alice Jaume, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 13 grudnia 2004 r. odrzucającej skargę wniesioną przez skarżącego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego wraz z decyzją organu powołującego, od której odwołał się on wyżej wspomnianą skargą, która to decyzja zmieniła z dniem 1 maja 2004 r. współczynnik korygujący, dodatek na gospodarstwo domowe oraz ryczałtowy dodatek edukacyjny, mające zastosowanie do emerytury skarżącego oraz stwierdzenie nieważności odcinków wynagrodzeń skarżącego w zakresie, w jakim stanowią wykonanie tej ostatniej decyzji począwszy od miesiąca maja 2004 r.

               —

               obciążenie pozwanej wszelkimi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący zasadniczo domaga się w niniejszej sprawie zastosowania współczynnika korygującego stosowanego do jego emerytury przed 1 maja 2004 r. ze skutkiem wstecznym od dnia 1 maja 2004 r.
   Przypomina w tym zakresie, że w celu uregulowania przejścia ze starego do nowego systemu współczynników korygujących, wskutek zmiany regulaminu pracowniczego dotyczącego europejskiej służby publicznej, art. 20 ust. 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego przewiduje okres przejściowy wynoszący 5 lat, począwszy od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 1 maja 2009 r., w czasie którego współczynnik korygujący zmniejszany jest stopniowo.
   Na poparcie swej skargi, skarżący podnosi przede wszystkim w oparciu o art. 241 Traktatu zarzut niezgodności z prawem, z uzasadnieniem, że zastosowanie art. 20 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego jest w tym konkretnym przypadku niezgodne z prawem.
   Podnosi on w związku z tym:

               —

               naruszenie swych uzasadnionych oczekiwań, w związku z zapewnieniami udzielonymi przez administrację, zgodnie z którymi nowy regulamin pracowniczy nie będzie miał żadnego negatywnego wpływu na jego sytuację,

               —

               nieprzestrzeganie zasad równego traktowania i niedyskryminacji, w związku z rozróżnieniem dokonanym ze względu na miejsce zamieszkania urzędników pełniących służbę i otrzymujących emeryturę,

               —

               nieprzestrzeganie zasady ochrony praw nabytych, w związku ze zmianą dokonaną w podstawowych warunkach zatrudnienia, uwzględnianych w dacie przejścia na emeryturę,

               —

               naruszenie zasady dobrej administracji.


title: Sprawa F-15/13: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/31

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-15/13)
   2013/C 129/58
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, S. Orlandi, J.-N. Louis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o zakończeniu postępowań w sprawie przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego bez przeniesienia tych praw

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 kwietnia 2012 r. o zamknięciu akt sprawy dotyczących przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-413/12: Postanowienie Sądu z dnia 15 maja 2013 r. — Post Invest Europe przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Pomoc przyznana przez władze belgijskie na rzecz De Post-La Poste (obecnie „bpost” ) — Rekompensata za koszty usług publicznych — Decyzja uznająca pomoc za częściowo niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność — Nowe wnioski dowodowe)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/81

         Postanowienie Sądu z dnia 15 maja 2013 r. — Post Invest Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-413/12) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Pomoc przyznana przez władze belgijskie na rzecz De Post-La Poste (obecnie „bpost”) - Rekompensata za koszty usług publicznych - Decyzja uznająca pomoc za częściowo niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność - Nowe wnioski dowodowe)
   2013/C 225/181
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Post Invest Europe Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (pzedstawiciele: adwokaci B. van de Walle de Ghelcke i T. Franchoo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności art. 2 i 5–7 decyzji Komisji 2012/321/UE z dnia 25 stycznia 2012 r. w sprawie środka pomocy SA.14588 (C 20/09) udzielonego przez Belgię na rzecz De Post-La Poste (obecnie „bpost”) (Dz.U. L 170, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Postępowanie w przedmiocie wniosku Królestwa Belgii o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

               3)

               Post Invest Europe Sàrl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 343 z 10.11.2012.


title: Sprawa T-309/10 RENV: Wyrok Sądu z dnia 28 września 2016 r. – Klein/Komisja (Odpowiedzialność pozaumowna — Dyrektywa 93/42/EWG — Zharmonizowane przepisy zapewniające bezpieczeństwo i ochronę zdrowia pacjentów, użytkowników i osób trzecich w odniesieniu do stosowania wyrobów medycznych — Artykuł 8 — Zgłoszenie decyzji o zakazie wprowadzania do obrotu — Brak zajęcia stanowiska przez Komisję — Artykuł 18 — Bezzasadne oznakowanie CE — Szkoda — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom — Związek przyczynowy)

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/10

         Wyrok Sądu z dnia 28 września 2016 r. – Klein/Komisja
   (Sprawa T-309/10 RENV) (1)

   ((Odpowiedzialność pozaumowna - Dyrektywa 93/42/EWG - Zharmonizowane przepisy zapewniające bezpieczeństwo i ochronę zdrowia pacjentów, użytkowników i osób trzecich w odniesieniu do stosowania wyrobów medycznych - Artykuł 8 - Zgłoszenie decyzji o zakazie wprowadzania do obrotu - Brak zajęcia stanowiska przez Komisję - Artykuł 18 - Bezzasadne oznakowanie CE - Szkoda - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Związek przyczynowy))
   (2016/C 410/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Christoph Klein (Großgmain, Austria) (przedstawiciele: początkowo H. J. Ahlt i M. Ahlt, następnie H. J. Ahlt, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Sipos i G. von Rintelen, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata C. Winklera)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie na podstawie art. 268 TFUE, zmierzająca do uzyskania naprawienia szkody, jaką miał ponieść skarżący w następstwie naruszenia przez Komisję zobowiązań ciążących na niej na podstawie art. 8 dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych (Dz.U. 1993, L 169, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Christoph Klein, Komisja Europejska i Republika Federalna Niemiec pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa T-433/07: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2007 r. — Ryanair Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/49

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2007 r. — Ryanair Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-433/07)
   (2008/C 22/93)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciel: adwokat E. Vahida)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że zgodnie z art. 232 WE Komisja zaniechała działania zgodnie z jej zobowiązaniami ciążącymi na niej na mocy traktatu WE, ponieważ nie ustosunkowała się do skargi złożonej do Komisji przez skarżącą w dniu 22 grudnia 2006 r., po której nastąpiło wezwanie do działania w dniu 2 sierpnia 2007 r.,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu, nawet jeśli w następstwie wniesienia skargi Komisja podejmie działanie, które zdaniem Sądu wykluczy potrzebę wydania orzeczenia, lub jeśli Sąd oddali skargę jako niedopuszczalną,

               —

               podjęcie wszelkich innych działań, jakie Sąd uzna za stosowne.

         Zarzuty i główne argumenty
   W skardze skarżąca podnosi, że Komisja zaniechała działania, ponieważ nie ustosunkowała się, po uprzednim wezwaniu jej do uczynienia tego na mocy art. 232 WE, do skargi do niej złożonej przez skarżącą w dniu 22 grudnia 2006 r. i dotyczącej bezprawnej pomocy państwa przyznanej przez Grecję na rzecz Olympic Airlines i Olympic Airways Services (zwanych dalej „OA/OAS”) wskutek orzeczenia arbitrażowego wydanego przez grecki sąd najwyższy nakazujący państwu greckiemu zapłacenie na rzecz OA/OAS sumy 563 milionów EUR za rzekomo niezapłacone usługi oraz koszty przeniesienia do nowego portu lotniczego w Atenach.
   Według skarżącej różnica pomiędzy kwotami, które państwo greckie musi zapłacić OA/OAS, tak jak zostało to w przybliżeniu określone w decyzji Komisji 2003/372/EC (1) oraz odszkodowaniem zasądzonym na rzecz OA/OAS w orzeczeniu z dnia 20 grudnia 2006 r. stanowi korzyść przyznaną przedsiębiorstwu w rozumieniu przepisów dotyczących pomocy państwa. Według skarżącej odpowiedzialność za przyznanie takiej korzyści należy przypisać państwu greckiemu, ponieważ sąd arbitrażowy działał jako organ państwa.
   Na poparcie pierwszego zarzutu skarżąca podnosi, że Komisja była zobowiązana starannie i bezstronnie zbadać skargę do niej złożoną w celu wydania decyzji stwierdzającej, że środki państwowe nie stanowiły pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE, albo że należało je uznać za pomoc w rozumieniu wspomnianego postanowienia, która jednak była zgodna ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 87 ust. 2 i 3 WE, albo wszcząć postępowanie na podstawie art. 88 ust. 2 WE.
   Skarżąca podnosi dalej, że siedem miesięcy, jakie upłynęły od złożenia przez nią skargi do Komisji a wezwaniem do działania stanowiły nadmiernie długi okres, a brak działania ze strony Komisji podczas tego okresu stanowi zaniechanie działania w rozumieniu art. 232 WE.

      (1)  Decyzja Komisji 2003/372/WE z dnia 11 grudnia 2002 r. w sprawie pomocy przyznanej przez Grecję na rzecz Olympic Airways (notyfikowanej jako dokument nr C(2002) 4831) (Dz.U., L 132, str.1).


title: Sprawa C-89/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (sala ósma) wydanego w dniu 15 grudnia 2010 r. w sprawie T-141/08 E.ON Energie AG przeciwko Komisji, wniesione w dniu 25 lutego 2011 r. przez E.ON Energie AG

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (sala ósma) wydanego w dniu 15 grudnia 2010 r. w sprawie T-141/08 E.ON Energie AG przeciwko Komisji, wniesione w dniu 25 lutego 2011 r. przez E.ON Energie AG
   (Sprawa C-89/11 P)
   2011/C 152/20
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: E.ON Energie AG (przedstawiciele: A. Röhling, F. Dietrich i R. Pfromm, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 377 wersja ostateczna z dnia 30 stycznia 2008 r. w sprawie COMP/B-1/39.326, podanej do wiadomości wnoszącej odwołanie w dniu 6 lutego 2008 r.;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności ww. decyzji w zakresie, w jakim a) zostaje nałożona na wnoszącą odwołanie grzywna i b) wnosząca odwołanie zostaje obciążona kosztami postępowania, a także uwzględnienie żądań przedstawionych przez wnoszącą odwołanie w pierwszej instancji;

               —

               tytułem żądania w dalszej kolejności ewentualnego, uchylenie zaskarżonego wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie kwestionuje zaskarżony wyrok Sądu, wnosząc o jego uchylenie, a także stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 377 wersja ostateczna z dnia 30 stycznia 2008 r. w sprawie COMP/B-1/39.326. Sąd utrzymał tym rozstrzygnięciem w mocy nakładającą grzywnę decyzję Komisji, w której ta ostatnia zarzuca wnoszącej odwołanie złamanie pieczęci umieszczonych przez przedstawicieli tej instytucji zgodnie z art. 20 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1/2003 i, wobec tego, „przynajmniej nieumyślne” naruszenie art. 23 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 1/2003. Swe odwołanie opiera ona na sześciu zarzutach:

               1)

               W pierwszej kolejności, zdaniem wnoszącej odwołanie rozłożenie ciężaru dowodu przez Sąd stanowi naruszenie prawa i, co za tym idzie, narusza zasadę domniemania niewinności i paremię prawa wspólnotowego in dubio pro reo. W szczególności Sąd nie uwzględnił tego, że środek dowodowy w (niekwestionowanej) postaci pieczęci nałożonej na Shelf Life nie był „wystarczająco przekonujący”, aby dowieść popełnienia naruszenia.

               2)

               W drugim zarzucie wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd uchybił ciążącemu nań obowiązkowi uzasadnienia ze względu na dokonanie błędnej kwalifikacji prawnej. W ramach przeniesienia ciężaru dowodu Sąd nie uwzględnił ustanowionego przezeń początkowo kryterium „podważania” mocy dowodowej pieczęci poprzez ustanowiony później i uwzględniony w ramach kwalifikacji prawnej wymóg bezpośredniej „przyczynowości” pomiędzy przeterminowaniem pieczęci a wystąpieniem fałszywej reakcji pozytywnej.

               3)

               W trzecim zarzucie wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd wypaczył dowody i naruszył w ten sposób reguły logiki i zasadę państwa prawa, a także uchybił ciążącemu nań obowiązkowi uzasadnienia. W tym względzie wnosząca odwołanie twierdzi w szczególności, że Sąd dokonał oceny wagi środka dowodowego z „protokołu dokumentującego czynność opieczętowania” przyjmując założenie, iż stanowi on wystarczający dowód na prawidłowość nałożenia pieczęci, którego to wniosku nie można wyciągnąć na tej podstawie.

               4)

               W czwartym zarzucie wnosząca odwołanie zarzuca dalej idący brak uzasadnienia zaskarżonego wyroku w zakresie dotyczącym naruszenia reguł logiki. Przyjmując za punkt odniesienia inne umieszczone w budynku wnoszącej odwołanie pieczęcie Sąd wyciąga, na podstawie funkcjonowania tych pieczęci, nielogiczny wniosek dotyczący funkcjonowania spornej pieczęci.

               5)

               W piątym zarzucie wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył zasady prawidłowego postępowania dowodowego, reguły logiki i zasadę in dubio pro reo. W szczególności Sąd naruszył prawo uznając za pozbawione znaczenie przedstawione przez wnoszącą odwołanie wyjaśnienie dotyczące stanu napisu „VOID” na framudze drzwi oraz naruszył zasady prawidłowego postępowania dowodowego nie badając tej kwestii.

               6)

               Wreszcie, w szóstym zarzucie wnosząca odwołanie zarzuca naruszenie przez Trybunał prawa ze względu na naruszenie przezeń zasad prawidłowego postępowania dowodowego i zasadę prawną proporcjonalności przy obliczaniu kwoty grzywny. Sąd nie uwzględnił okoliczności łagodzącej polegającej na tym, że to sama Komisja spowodowała w dniu przeszukania niewytłumaczalną później sytuację. Ponadto, w odniesieniu do wagi wpływu wywieranego na dobro chronione, Sąd naruszył prawo nie badając dowodów dotyczących istotnej kwestii otwarcia drzwi, mającej znaczenie dla wagi czynu i kwoty grzywny.


title: Sprawa T-538/11: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2011 r. — Belgia przeciwko Komisji

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/42

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2011 r. — Belgia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-538/11)
   2011/C 347/75
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Belgii (przedstawiciele: C. Pochet i J. Halleux, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata L. Van den Hendego)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 lipca 2011 r. w sprawie pomocy państwa na finansowanie badań przesiewowych dotyczących pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) u bydła wdrożonej przez Belgię (pomoc państwa C 44/08 (ex NN 45/04));

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE.

                           —

                           Środki wdrożone przez Belgię nie przynoszą selektywnej korzyści rolnikom, rzeźniom i innym podmiotom zajmującym się przetwarzaniem, transportem, sprzedażą lub wprowadzaniem do obrotu produktów pochodzących od bydła i podlegających obowiązkowym badaniom na obecność BSE zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami.


title: Sprawa T-729/14: Skarga wniesiona w dniu 16 października 2014 r. – PAN Europe i Unaapi przeciwko Komisji

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/40

         Skarga wniesiona w dniu 16 października 2014 r. – PAN Europe i Unaapi przeciwko Komisji
   (Sprawa T-729/14)
   (2015/C 007/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) (Bruksela, Belgia) i Unione nazionale associazioni apicoltori italiani (Unaapi) (Castel San Pietro Terme, (Włochy) (przedstawiciel: adwokat B. Kloostra)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 sierpnia 2014 r., Ares(2014)2589479 (zaskarżona decyzja), doręczonej przedstawicielce procesowej skarżących w dniu 6 sierpnia 2014 r., wydanej na złożony przez skarżących na podstawie art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 396/2005 (1) (rozporządzenia w sprawie NDP) wniosek z dnia 10 stycznia 2013 r. o obniżenie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości (NDP) dla substancji czynnej imidachlopryd dla miodu, pyłku kwiatowego i mleczka pszczelego, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą jeden zarzut, że przyjmując zaskarżoną decyzję, Komisja działała niezgodnie z rozporządzeniem w sprawie NDP, w szczególności z art. 3 i/lub w związku z art. 14 ust. 1 i ust. 2 lit. a), c) i d) tego rozporządzenia, a tym samym niezgodnie z prawem.

               —

               Rozporządzenie stanowi, że Komisja uwzględnia zdrowie zwierząt przy rozpatrywaniu wniosków na podstawie art. 7 rozporządzenia w sprawie NDP. Komisja zatem niezgodnie z prawem przyjęła decyzję, by nie uwzględniać wniosku skarżących o obniżenie wartości dla imidachloprydu.

               —

               Zgodnie z definicją NDP w art. 3 ust. 2 lit. d) rozporządzenia w sprawie NDP należy określić NDP w oparciu o „najniższy poziom narażenia konsumenta konieczny do ochrony szczególnie wrażliwych konsumentów” i w oparciu o „dobrą praktykę rolniczą”. Z art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1 akapit drugi oraz art. 14 ust. 2 lit. a) i d) wynika, że wydając zaskarżoną decyzję, Komisji powinna była uwzględnić naukową i techniczną wiedzę o oddziaływaniu imidachloprydu na pszczoły miodne i rodziny pszczół miodnych. Z przepisów tych – w szczególności z art. 14 ust. 2 lit. d) rozporządzenia w sprawie NDP – wynika też, że w zaskarżonej decyzji Komisja niesłusznie nie uwzględniła rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 485/2013 (2) jako decyzji „wprowadzając[ej] zmiany w zakresie stosowania środków ochrony roślin”.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lutego 2005 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w żywności i paszy pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni, zmieniające dyrektywę Rady 91/414/EWG (Dz.U. L 70, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 485/2013 z dnia 24 maja 2013 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011 w odniesieniu do warunków zatwierdzania substancji czynnych: klotianidyna, tiametoksam i imidachlopryd oraz zabraniające stosowania i sprzedaży nasion zaprawionych środkami ochrony roślin zawierającymi te substancje czynne (Dz.U. L 139, s. 12).


title: Sprawa T-52/10 P: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — Lebedef przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Urlop coroczny — Oddelegowanie w połowie wymiaru czasu pracy celem pełnienia funkcji związkowych — Nieusprawiedliwiona nieobecność — Potrącenie dni z prawa do corocznego urlopu — Artykuł 60 regulaminu pracowniczego)

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/15

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — Lebedef przeciwko Komisji
   (Sprawa T-52/10 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Urlop coroczny - Oddelegowanie w połowie wymiaru czasu pracy celem pełnienia funkcji związkowych - Nieusprawiedliwiona nieobecność - Potrącenie dni z prawa do corocznego urlopu - Artykuł 60 regulaminu pracowniczego)
   2011/C 38/28
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie F-54/09 Lebedef przeciwko Komisji, dotychczas niepublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego postanowienia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Giorgio Lebedef pokryje własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa T-279/07: Postanowienie Sądu z dnia 23 marca 2010 r. — Francja przeciwko Komisji

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/50

         Postanowienie Sądu z dnia 23 marca 2010 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-279/07) (1)

   2010/C 148/81

      Język postępowania: francuski

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa C-456/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Peek & Cloppenburg KG przeciwko Cassina S.p.A. (Prawo autorskie — Dyrektywa 2001/29/WE — Artykuł 4 ust. 1 — Wprowadzenie do obrotu oryginału utworu lub jego kopii w drodze sprzedaży lub w inny sposób — Wykorzystanie reprodukcji mebli chronionych prawem autorskim jako umeblowania umieszczonego w punkcie sprzedaży, a także jako dekoracji na wystawie — Brak przeniesienia własności lub posiadania)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Peek & Cloppenburg KG przeciwko Cassina S.p.A.
   (Sprawa C-456/06) (1)

   (Prawo autorskie - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 4 ust. 1 - Wprowadzenie do obrotu oryginału utworu lub jego kopii w drodze sprzedaży lub w inny sposób - Wykorzystanie reprodukcji mebli chronionych prawem autorskim jako umeblowania umieszczonego w punkcie sprzedaży, a także jako dekoracji na wystawie - Brak przeniesienia własności lub posiadania)
   (2008/C 142/10)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona powodowa: Peek & Cloppenburg KG

      Strona pozwana: Cassina S.p.A.
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 28 i 30 WE oraz art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, str. 10) — Korzystanie bez zgody uprawnionego z reprodukcji mebli chronionych prawem autorskim jako umeblowania w punkcie sprzedaży oraz jako dekoracji na wystawie — Kwestia zakwalifikowania tego korzystania, niewiążącego się z przeniesieniem własności lub posiadania, jako „formy wprowadzenia do obrotu”
   Sentencja
   Pojęcie wprowadzenia do obrotu w inny sposób niż w drodze sprzedaży oryginału utworu lub jego kopii w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym odnosi się wyłącznie do przeniesienia własności tego przedmiotu. W konsekwencji, ani samo umożliwienie publiczności korzystania z reprodukcji utworu chronionego prawem autorskim, ani sam fakt wystawienia tych reprodukcji na widok publiczny, bez umożliwienia korzystania z nich, nie stanowi takiej formy wprowadzenia do obrotu.

      (1)  Dz.U. C 336 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-281/99: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 października 2006 r. — Visser's Oliehandel Horst przeciwko Komisji

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/28

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 października 2006 r. — Visser's Oliehandel Horst przeciwko Komisji
   (Sprawa T-281/99) (1)

   (2006/C 310/57)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 47 z 19.2.2000.


title: Sprawa C-453/16 PPU: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam – Niderlandy) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko Halilowi Ibrahimowi Özçelikowi [Odesłanie prejudycjalne — Pilny tryb prejudycjalny — Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Europejski nakaz aresztowania — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Artykuł 8 ust. 1 lit. c) — Pojęcie „nakazu aresztowania” — Pojęcie autonomiczne prawa Unii — Krajowy nakaz aresztowania wydany do celów ścigania przez służbę policji i zatwierdzony przez prokuratora]

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/17

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam – Niderlandy) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko Halilowi Ibrahimowi Özçelikowi
   (Sprawa C-453/16 PPU) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Artykuł 8 ust. 1 lit. c) - Pojęcie „nakazu aresztowania” - Pojęcie autonomiczne prawa Unii - Krajowy nakaz aresztowania wydany do celów ścigania przez służbę policji i zatwierdzony przez prokuratora])
   (2017/C 014/21)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Amsterdam

      Strona w postępowaniu głównym

   Halil Ibrahim Özçelik

      Sentencja

   Artykuł 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że zatwierdzenie, takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, przez prokuraturę krajowego nakazu aresztowania wydanego wcześniej, do celów ścigania, przez służbę policji, stanowi „orzeczenie sądowe” w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 383 z 17.10.2016.


title: Sprawa T-475/12: Skarga wniesiona w dniu 29 października 2012 r. — LaserSoft Imaging przeciwko OHIM (WorkflowPilot)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/41

         Skarga wniesiona w dniu 29 października 2012 r. — LaserSoft Imaging przeciwko OHIM (WorkflowPilot)
   (Sprawa T-475/12)
   2013/C 9/73
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: LaserSoft Imaging AG (Kilonia, Niemiecki) (przedstawiciel: adwokat J. Hunnekuhl)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 stycznia 2012 r. i 6 sierpnia 2012 r. (sprawa R 480/2012-4) w zakresie dotyczącym odrzucenia zgłoszenia dokonanego przez skarżącą w dniu 29 sierpnia 2011 r. i nakazanie stronie pozwanej wpisania do rejestru znaków towarowych Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego słownego znaku towarowego „WorkflowPilot”, zgodnie z dokonanym zgłoszeniem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „WorkflowPilot” dla towarów i usług z klas 9, 41 i 42 — zgłoszenie nr 10 223 774

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-267/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Klagenfurt (Austria) w dniu 20 czerwca 2008 r. — SPÖ Landesorganisation Kärtnen przeciwko Finanzamt Klagenfurt

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Klagenfurt (Austria) w dniu 20 czerwca 2008 r. — SPÖ Landesorganisation Kärtnen przeciwko Finanzamt Klagenfurt
   (Sprawa C-267/08)
   (2008/C 247/06)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzsenat, Außenstelle Klagenfurt
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SPÖ Landesorganisation Kärnten

      Strona pozwana: Finanzamt Klagenfurt
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 4 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1) (zwanej dalej „szóstą dyrektywą”) należy dokonywać w ten sposób, że - w sytuacji, w której będący samodzielną osobą prawną krajowy (kraju związkowego) oddział partii politycznej osiąga przychody z (częściowego) rozliczenia wydatków poniesionych na „reklamę zewnętrzną” także będących samodzielnymi osobami prawnymi komórek tej partii (oddziałów rejonowych itp.) oraz ze sprzedaży wejściówek na imprezę balową - za działalność gospodarczą uznać należy prowadzenie przez ten krajowy oddział partii politycznej „reklamy zewnętrznej” w postaci prac nad wizerunkiem zewnętrznym (PR), działalności informacyjnej, prowadzenia spotkań partyjnych, dostarczania materiałów reklamowych oddziałom rejonowym, a także urządzania i organizacji odbywającego się corocznie balu SPÖ?

               2)

               Czy dla oceny pojęcia „działalności gospodarczej” w rozumieniu art. 4 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy może mieć znaczenie to, że określone w pytaniu pierwszym rodzaje działalności wywierają wpływ także na oddział krajowy, który zatem także z nich korzysta? Charakterystyczne dla niniejszej sprawy jest to, że, w ramach prowadzenia tych rodzajów działalności, zarówno partia, jak i jej polityczne cele i poglądy - jeśli nawet nie z definicji, to jako nieunikniony efekt uboczny - są ciągle reklamowane?

               3)

               Czy o „działalności gospodarczej” w powyższym rozumieniu można jeszcze mówić wtedy, gdy wydatki poniesione na „reklamę zewnętrzną” stale wielokrotnie przekraczają osiągnięte z tej działalności przychody z rozliczenia wydatków oraz organizacji balu?

               4)

               Czy „działalność gospodarcza” ma miejsce wtedy, gdy wydatki nie są rozliczane według możliwych do bezpośredniego zidentyfikowania kryteriów ekonomicznych (np. przypisania kosztów w zależności od tego, kto je poniósł lub tego, kto odniósł z nich korzyść), lecz, przede wszystkim, oddziały podległe same decydują czy i w jakim zakresie chcą partycypować w poniesionych przez oddział krajowy nakładach?

               5)

               Czy „działalność gospodarcza” ma miejsce także wtedy, gdy świadczone oddziałom podległym usługi reklamowe są rozliczane w drodze nałożenia opłat na poszczególne oddziały, a wysokość przypadającej na oddział podległy opłaty jest zależna, po pierwsze, od ilości członków tego oddziału, oraz, po drugie, od ilości wydelegowanych przez niego posłów?

               6)

               Czy przy rozważaniu kwestii istnienia działalności gospodarczej należy uwzględnić jako korzyści gospodarcze dotacje publiczne (takie jak finansowanie partii przewidziane w karynckiej ustawie o finansowaniu partii politycznych), które nie zaliczają się do wpływów opodatkowanych podatkiem obrotowym?

               7)

               W przypadku, gdy tak zwana „reklama zewnętrzna” sama w sobie powinna stanowić działalność gospodarczą w rozumieniu art. 4 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy: czy okoliczność, że prace nad wizerunkiem zewnętrznym (PR) i prowadzenie kampanii wyborczej należą do podstawowej działalności partii politycznych oraz stanowią warunek sine qua non realizacji celów i treści politycznych, stoi na przeszkodzie uznaniu tej działalność za działalność gospodarczą?

               8)

               Czy wskazane przez wnoszącą odwołanie i określone jako „reklama zewnętrzna” rodzaje działalności są tego rodzaju, że można je porównać z działalnością prowadzoną przez podmioty zajmujące się reklamą handlową w rozumieniu załącznika D, pkt 10 szóstej dyrektywy lub też odpowiadają im przedmiotowo? W przypadku udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej, czy - biorąc pod uwagę istniejący w niniejszym przypadku w okresie, którego dotyczy odwołanie, bilans księgowy - można uznać zakres prowadzonych rodzajów działalności za „nieznaczny”?

      (1)  Dz. U. L 145, s. 1.


title: Sprawa T-457/07: Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2007 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko EFSA

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/47

         Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2007 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko EFSA
   (Sprawa T-457/07)
   (2008/C 51/87)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: N. Korogiannakis, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EFSA, zgodnie z którą oferta skarżącej nie wygrała, a zamówienia udzielono oferentowi wygrywającemu przetarg,

               —

               obciążenie EFSA kosztami postępowania oraz innymi kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszą skargą.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca złożyła ofertę w przetargu nieograniczonym ogłoszonym przez pozwaną na pomoc doradczą w zakresie technologii informatycznych (Dz.U. 2007/S 97-118626). Skarżąca kwestionuje decyzję skarżącej z dnia 1 października 2007 r. o odrzuceniu oferty skarżącej i udzieleniu zamówienia innemu oferentowi.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi, że EFSA nie udzieliła uzasadnienia zgodnie z art. 253 WE, a w szczególności nie poinformowała skarżącej o stosunku kwalifikacji wygrywającego oferenta. Zdaniem skarżącej EFSA pomieszała kryteria wyboru z kryteriami udzielenia zamówienia przy ocenie ofert oraz zastosowała kryteria oceny, które nie zostały wyraźnie podane w ogłoszeniu o zamówieniu. Ponadto skarżąca twierdzi, że EFSA popełniła oczywiste błędy w ocenie.


title: Sprawa F-35/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 grudnia 2010 r. — Adriaansen przeciwko Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu

text:
               12.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/16

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 grudnia 2010 r. — Adriaansen przeciwko Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu
   (Sprawa F-35/10) (1)

   2011/C 46/31
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010, s. 54.


title: Sprawa C-415/06: Postanowienie Trybunału z dnia 6 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Stahlwerk Ergste Westig GmbH przeciwko Finanzamt Düsseldorf-Mettmann (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Odpowiedź, która może zostać w sposób jednoznaczny wyprowadzona z orzecznictwa — Swobodny przepływ kapitału — Podatek dochodowy — Spółka posiadająca stałe zakłady w państwach trzecich — Uwzględnienie strat poniesionych przez te zakłady)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/29

         Postanowienie Trybunału z dnia 6 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Stahlwerk Ergste Westig GmbH przeciwko Finanzamt Düsseldorf-Mettmann
   (Sprawa C-415/06) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Odpowiedź, która może zostać w sposób jednoznaczny wyprowadzona z orzecznictwa - Swobodny przepływ kapitału - Podatek dochodowy - Spółka posiadająca stałe zakłady w państwach trzecich - Uwzględnienie strat poniesionych przez te zakłady)
   (2008/C 51/48)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof (Niemcy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stahlwerk Ergste Westig GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt Düsseldorf-Mettmann
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 56 WE, art. 57 ust. 1 WE i art. 58 WE — Odliczenie straty poniesionej w związku z działalnością stałego zakładu położonego w państwie trzecim od podlegającego opodatkowaniu dochodu spółki krajowej — Odmowa odliczenia uzasadniona dwustronną umową o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartą z tym państwem trzecim
   Sentencja
   Krajowy system podatkowy, na podstawie którego spółka mająca siedzibę w państwie członkowskim ustalając zyski nie może odliczyć strat związanych z zakładem położonym w państwie trzecim, wpływa w istotny sposób na wykonywanie swobody działalności gospodarczej w rozumieniu art. 43 WE i art. 48 WE. Nie można powoływać się na te postanowienia w sytuacji dotyczącej takiego zakładu położonego w państwie trzecim.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-239/16: Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2016 r. – Polskie Zdroje/EUIPO (perlage)

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/47

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2016 r. – Polskie Zdroje/EUIPO (perlage)
   (Sprawa T-239/16)
   (2016/C 243/53)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Polskie Zdroje sp.z o.o. sp.k. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: T. Gawrylczyk, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny znak towarowy Unii Europejskiej „perlage” – zgłoszenie nr 13 472 899

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 marca 2016 r. w sprawie R 1129/2015-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-493/09 P: Postanowienie Sądu z dnia 23 maja 2011 r. — Y przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Personel kontraktowy — Rozwiązanie stosunku pracy — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/24

         Postanowienie Sądu z dnia 23 maja 2011 r. — Y przeciwko Komisji
   (Sprawa T-493/09 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Personel kontraktowy - Rozwiązanie stosunku pracy - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne a w części oczywiście bezzasadne)
   2011/C 211/53
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Y (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat J. Van Rossum)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J.P. Keppenne i L. Lozano Palacios, następnie J.P. Keppenne i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 7 października 2009 r. w sprawie F-29/08 Y przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Y pokrywa swoje koszty postępowania oraz koszty poniesione prze Komisję Europejską w ramach niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa C-510/07: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 68/414/EWG — Obowiązek utrzymywania minimalnych zapasów produktów ropopochodnych — Naruszenie)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/17

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-510/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 68/414/EWG - Obowiązek utrzymywania minimalnych zapasów produktów ropopochodnych - Naruszenie)
   (2008/C 223/27)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Rozet i B. Schima, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciel: C. Pochet, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzestrzeganie obowiązku utrzymania minimalnych zapasów produktów ropopochodnych, do których odnosi się art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 68/414/EWG z dnia 20 grudnia 1968 r. nakładającej na państwa członkowskie Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej obowiązek utrzymywania minimalnych zapasów surowej ropy naftowej i/lub produktów ropopochodnych (Dz.U. L 308, s. 14) zmieniona, a następnie ujednolicona dyrektywą Rady 2006/67/WE z dnia 24 lipca 2006 r. (Dz.U L 217, s. 8) — Charakter i zakres obowiązku utrzymywania zapasów — Rozbieżność pomiędzy danymi liczbowymi przekazanymi przez zainteresowane państwo członkowskie a danymi dostarczonymi przez Eurostat — Sposób obliczania zapasów produktów ropopochodnych i poziomu ich konsumpcji wewnętrznej
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w celu utrzymania w sposób trwały na terytorium Wspólnoty, wymaganego poziomu zapasów produktów ropopochodnych z drugiej kategorii produktów wymienionych w art. 2 dyrektywy Rady 68/414/EWG z dnia 20 grudnia 1968 r., zmienionej dyrektywą Rady 98/93/WE z dnia 14 grudnia 1998 r., co jest przedmiotem obowiązku państw członkowskich EWG polegającego na utrzymaniu minimalnych zapasów surowej ropy naftowej lub produktów ropopochodnych, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 1 ust. 1 tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008.


title: Sprawa T-457/15: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2015 – Fakro/OHIM – Saint Gobain Cristalería (climaVera)

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/30

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2015 – Fakro/OHIM – Saint Gobain Cristalería (climaVera)
   (Sprawa T-457/15)
   (2015/C 328/27)
   Język skargi: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Fakro Sp. z o.o. (Nowy Sącz, Polska) (przedstawiciel: J. Radłowski, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki rowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Saint Gobain Cristalería, SL (Madrid, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „climaVera” – wspólnotowy znak towarowy nr 1 152 1366

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 maja 2015 r. w sprawie R 2095/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do OHIM do ponownego rozpoznania;

               —

               przyznanie skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa według norm przepisanych.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawy połączone od C-199/12 do C-201/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 listopada 2013 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Raad van State — Niderlandy) — Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel przeciwko X (C-199/12), Y (C-200/12), Z przeciwko Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel (C-201/12) (Dyrektywa 2004/83/WE — Minimalne normy dotyczące warunków przyznania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej — Artykuł 10 ust. 1 lit. d) — Przynależność do określonej grupy społecznej — Orientacja seksualna — Powód prześladowania — Artykuł 9 ust. 1 — Pojęcie aktów prześladowania — Uzasadniona obawa przed prześladowaniem z powodu przynależności do określonej grupy społecznej — Akty wystarczająco poważne, aby uzasadnić taką obawę — Przepisy penalizujące zachowania homoseksualne — Artykuł 4 — Indywidualna ocena okoliczności faktycznych)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 listopada 2013 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Raad van State — Niderlandy) — Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel przeciwko X (C-199/12), Y (C-200/12), Z przeciwko Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel (C-201/12)
   (Sprawy połączone od C-199/12 do C-201/12) (1)

   (Dyrektywa 2004/83/WE - Minimalne normy dotyczące warunków przyznania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej - Artykuł 10 ust. 1 lit. d) - Przynależność do określonej grupy społecznej - Orientacja seksualna - Powód prześladowania - Artykuł 9 ust. 1 - Pojęcie aktów prześladowania - Uzasadniona obawa przed prześladowaniem z powodu przynależności do określonej grupy społecznej - Akty wystarczająco poważne, aby uzasadnić taką obawę - Przepisy penalizujące zachowania homoseksualne - Artykuł 4 - Indywidualna ocena okoliczności faktycznych)
   2014/C 9/11
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel, Z

      Strony pozwane: X (C-199/12), Y (C-200/12), Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel (C-201/12)

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Raad van State — Wykładnia art. 9 ust. 1 lit. a) i art. 9 ust. 2 lit. c) oraz art. 10 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz. U. L 304, s. 12) — Przyznanie statusu uchodźcy — Przesłanki — Powody prześladowania — Homoseksualizm — Pojęcie szczególnej grupy społecznej — Przepisy państwa pochodzenia przewidujące karę pozbawienia wolności od lat 10 w przypadku stosunków homoseksualnych

      Sentencja

               1)

               Artykuł 10 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony, oraz zawartości przyznawanej ochrony należy interpretować w ten sposób, że istnienie przepisów karnych takich jak te, o których mowa w każdej ze spraw w postępowaniach głównych, które dotyczą specyficznie osób o orientacji homoseksualnej, pozwala na przyjęcie, iż osoby te należy uznać za tworzące określoną grupę społeczną.

               2)

               Artykuł 9 ust. 1 dyrektywy 2004/83 w związku z art. 9 ust. 2 lit. c) tego aktu należy interpretować w ten sposób, że sama penalizacja zachowań seksualnych nie stanowi jako taka aktu prześladowania. Natomiast karę pozbawienia wolności, która grozi za popełnienie czynu homoseksualnego i jest faktycznie stosowana w państwie pochodzenia, które przyjęło tego rodzaju uregulowanie, należy uznać za nieproporcjonalną lub dyskryminującą, a w rezultacie za stanowiącą akt prześladowania.

               3)

               Artykuł 10 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2004/83 w związku z art. 2 lit. c) tego aktu należy interpretować w ten sposób, że wyłącznie te zachowania homoseksualne, które są uznawane za przestępcze zgodnie z prawem krajowym państw członkowskich, są wyłączone z zakresu stosowania tej dyrektywy. Rozpatrując wniosek o nadanie statusu uchodźcy, właściwe organy nie mogą zasadnie oczekiwać, że w celu uniknięcia ryzyka prześladowań osoba ubiegająca się o azyl będzie ukrywała swój homoseksualizm w państwie swojego pochodzenia lub będzie zachowywać powściągliwość w wyrażaniu swojej orientacji seksualnej.

      (1)  Dz.U. C 217 z 21.7.2012.


title: Sprawa T-364/14: Wyrok Sądu z dnia 18 lutego 2016 r. – Penny-Markt/OHIM – Boquoi Handels (B!O) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy B!O — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy bo — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 53 ust. 1 lit. a) oraz art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/22

         Wyrok Sądu z dnia 18 lutego 2016 r. – Penny-Markt/OHIM – Boquoi Handels (B!O)
   (Sprawa T-364/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy B!O - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy bo - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 53 ust. 1 lit. a) oraz art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 111/26)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Penny-Markt GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Kinkeldey, S. Brandstätter, A. Wagner)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo A. Pohlmann, następnie S. Hanne i wreszcie A. Schifko, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Boquoi Handels OHG (Straelen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Mels)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 marca 2014 r. (sprawa R 1201/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Boquoi Handels OHG a Penny-Markt GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Penny-Markt GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 261 z 11.8.2014.


title: Sprawa C-84/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2012 r. w sprawie T-332/09, Electrabel SA przeciwko Komisji, wniesione w dniu 21 lutego 2013 r. przez Electrabel SA

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/6

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2012 r. w sprawie T-332/09, Electrabel SA przeciwko Komisji, wniesione w dniu 21 lutego 2013 r. przez Electrabel SA
   (Sprawa C-84/13 P)
   2013/C 129/12
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Electrabel SA (przedstawiciele: adwokaci M. Pittie i P. Honoré)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności odwołania;

               —

               w konsekwencji uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim nakłada on na Electrabel grzywnę w wysokości 20 mln EUR;

               —

               i co za tym idzie:

                           —

                           przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania albo

                           —

                           ostateczne rozstrzygnięcie sprawy uwzględniające żądania przedstawione przez wnoszącą odwołanie w pierwszej instancji i stwierdzające nieważność spornej decyzji w zakresie, w jakim nakłada ona na Electrabel grzywnę w wysokości 20 mln EUR lub znaczne obniżenie kwoty owej grzywny;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej całością kosztów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty na poparcie odwołania od wyroku, w którym Sąd utrzymał w mocy decyzję Komisji z dnia 10 czerwca 2009 r. nakładającą na Electrabel grzywnę w wysokości 20 mln EUR za naruszenie art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 (1) w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw.
   W pierwszej kolejności wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że naruszył on art. 14 ust. 3 ww. rozporządzenia, w zakresie, w jakim przyjął on zarzucony czas trwania naruszenia za element ustalania wysokości grzywny, podczas gdy artykuł ten stanowi, że kwota grzywny powinna być ustalona wyłącznie z uwzględnieniem „charakteru” i „wagi” naruszenia.
   W drugiej kolejności wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, iż naruszył on zasadę niedziałania prawa wstecz, ponieważ zastosował on przepisy rozporządzenia (WE) nr 139/2004 (2) do dokonanej przed wejściem w życie tego rozporządzenia koncentracji, do której miały zastosowanie przepisy rozporządzenia (EWG) nr 4064/89.
   Na koniec wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo oraz podał wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie ze względu na to, że uznał naruszenie zarzucane Electrabel za ciągłe, podczas gdy chodziło o naruszenie w danej chwili.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. L 395, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. L 24, s. 1).


title: Sprawa T-549/10: Wyrok Sądu z dnia 13 listopada 2014 r. – Natura Selection przeciwko OHIM – Afoi Anezoulaki (natur) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego natur — Zgłoszenie wcześniejszego graficznego znaku towarowego natura — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/21

         Wyrok Sądu z dnia 13 listopada 2014 r. – Natura Selection przeciwko OHIM – Afoi Anezoulaki (natur)
   (Sprawa T-549/10) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego natur - Zgłoszenie wcześniejszego graficznego znaku towarowego natura - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 007/26)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Natura Selection, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Sugrañes Coca)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Afoi Anezoulaki AE (Kilkis, Grecja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 września 2010 r. (sprawa R 217/2010-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Natura Selection, SL a Afoi Anezoulaki AE.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 6 września 2010 r. (sprawa R 217/2010-2).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 46 z 12.2.2011.


title: Sprawa T-25/06: Skarga wniesiona w dniu  24 stycznia 2006 r.  — Alliance One International przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/50

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2006 r. — Alliance One International przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-25/06)
   (2006/C 60/93)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Alliance One International, Inc. (Danville, Stany Zjednoczone) [Przedstawiciele: C. Osti, A. Prastaro, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 lit. a) decyzji Komisji C(2005) 4012 wersja ostateczna z dnia 20 października 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 ust. 1 WE (sprawa COMP/C.38.281/B.2 — Surowiec tytoniowy, Włochy) w zakresie, w jakim dotyczy on SCC, Dimon Inc. i Alliance One;

               —

               odpowiednie obniżenie grzywien nałożonych na Transcatab i Dimon Italia- Mindo, tak by nie przekraczały one 10 % obrotu tych przedsiębiorstw w ostatnim roku obrotowym;

               —

               ewentualnie, obniżenie grzywny nałożonej na Transcatab i Dimon Italia-Mindo w związku z tym, że współczynnik mnożny nie znajduje zastosowania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że kilka przedsiębiorstw, w tym skarżąca oraz jej spółki zależne, Transcatab i Dimon Italia, następnie pod nazwą Mindo, naruszyło art. 81 ust. 1 WE, zawierając porozumienia lub stosując praktyki uzgodnione we włoskim sektorze surowca tytoniowego.
   Skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji, twierdząc w pierwszej kolejności, że Komisja naruszyła zasady regulujące odpowiedzialność spółek macierzystych poprzez pociągnięcie skarżącej do odpowiedzialności solidarnej ze spółkami zależnymi. W tym względzie skarżąca kwestionuje argumenty i dowody przedstawione przez Komisję na poparcie jej ustaleń.
   Skarżąca jest również zdania, że Komisja naruszyła art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1) poprzez nałożenie grzywien w wysokości przekraczającej 10 % całkowitego obrotu wspomnianych spółek zależnych.
   Skarżąca podnosi wreszcie, że Komisja nie powinna była zastosować współczynnika mnożnego w odniesieniu do wspomnianych spółek zależnych, ponieważ nie było to usprawiedliwione wysokością obrotów stron oraz praktyką decyzyjną Komisji. Skarżąca dodaje, że współczynnik mnożny zastosowany względem niej jest wyższy od współczynnika zastosowanego w odniesieniu do innego przedsiębiorstwa, co oznacza oczywiste naruszenie zasady proporcjonalności oraz obowiązku uzasadnienia. Skarżąca twierdzi ponadto, że uzasadnienie zastosowania wobec Mindo współczynnika mnożnego jest niespójne, ponieważ przyjęte zostały różne kryteria w celu ustalenia tej samej grzywny.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1).


title: Sprawa C-77/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Graz — Austria) — Dachsberger & Söhne GmbH przeciwko Zollamt Salzburg, Erstattungen (Refundacje wywozowe — Refundacja zróżnicowana — Chwila złożenia wniosku — Zgłoszenie wywozowe — Brak dowodu dokonania formalności wprowadzenia do obrotu w państwie przeznaczenia — Kara)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/10

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Graz — Austria) — Dachsberger & Söhne GmbH przeciwko Zollamt Salzburg, Erstattungen
   (Sprawa C-77/08) (1)

   (Refundacje wywozowe - Refundacja zróżnicowana - Chwila złożenia wniosku - Zgłoszenie wywozowe - Brak dowodu dokonania formalności wprowadzenia do obrotu w państwie przeznaczenia - Kara)
   2009/C 113/19
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Graz

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dachsberger & Söhne GmbH

      Strona pozwana: Zollamt Salzburg, Erstattungen

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Graz — Wykładnia art. 11 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 351, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2945/94 z dnia 2 grudnia 1994 r. zmieniającym rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych w odniesieniu do odzyskiwania kwot wypłaconych nienależnie oraz kar (Dz.U. L 310, s. 57) — Pojęcie wniosku o część zróżnicowaną refundacji wywozowej — Zastosowanie kary w przypadku nieprawidłowego wskazania kraju przeznaczenia w zgłoszeniu wywozowym

      Sentencja

   Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 495/97 z dnia 18 marca 1997 r., należy interpretować w ten sposób, iż w przypadku refundacji zróżnicowanej wniosek o część zróżnicowaną refundacji nie jest składany w chwili złożenia wniosku, o którym mowa w art. 47 ust. 1 rozporządzenia nr 3665/87, lub dokumentów dotyczących wypłaty refundacji, o których mowa w art. 47 ust. 2 tego rozporządzenia, lecz w chwili złożenia dokumentu określonego w jego art. 3 ust. 5. Podanie w tym dokumencie informacji, które mogą prowadzić do refundacji wyższej niż obowiązująca i które okażą się nieprawidłowe, powoduje w konsekwencji zastosowanie kary przewidzianej w art. 11 ust. 1 akapit pierwszy i drugi z zastrzeżeniem przypadków określonych w art. 11 ust. 1 akapit trzeci i siódmy tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 128 z 24.5.2008.


title: Sprawa C-487/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 lutego 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Rennes — Francja) — L'Océane Immobilière SAS przeciwko Direction de contrôle fiscal Ouest

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 lutego 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Rennes — Francja) — L'Océane Immobilière SAS przeciwko Direction de contrôle fiscal Ouest
   (Sprawa C-487/10) (1)

   2011/C 252/62
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa C-162/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland w dniu 7 kwietnia 2010 r. — Phonographic Performance (Ireland) Ltd przeciwko Irlandii i Attorney General

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland w dniu 7 kwietnia 2010 r. — Phonographic Performance (Ireland) Ltd przeciwko Irlandii i Attorney General
      (Sprawa C-162/10)
      (2010/C 161/36)
      Język postępowania: angielski

         Sąd krajowy

      High Court of Ireland

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Phonographic Performance (Ireland) Ltd

         Strona pozwana: Irlandia i Attorney General

         Pytania prejudycjalne

                  (i)

                  Czy osoba prowadząca hotel, umieszczająca w pokojach hotelowych odbiorniki telewizyjne lub radiowe za pośrednictwem których nadawany jest sygnał, jest „użytkownikiem”„odtwarzającym publicznie” fonogram, który może być nadawany w rozumieniu art. 8 ust. 2 ujednoliconej dyrektywy 2006/115/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r.?

                  (ii)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie przedstawione w pkt i), czy art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115/WE zobowiązuje państwa członkowskie do ustanowienia prawa do zapłaty godziwego wynagrodzenia przez osobę prowadzącą hotel, oprócz wynagrodzenia wypłacanego przez nadawcę za odtwarzanie fonogramu?

                  (iii)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie przedstawione w pkt i), czy art. 10 dyrektywy 2006/115/WE umożliwia państwom członkowskim zwolnienie osób prowadzących hotele z obowiązku zapłaty „jednorazowego i godziwego wynagrodzenia” z tytułu użytku prywatnego w rozumieniu art. 10 ust. 1 lit. a)?

                  (iv)

                  Czy osoba prowadząca hotel umieszczająca w pokojach hotelowych fonogramy w formie analogowej lub cyfrowej i urządzenia (inne niż odbiorniki telewizyjne lub radiowe), za pośrednictwem których mogą być odtwarzane lub odsłuchiwane te fonogramy jest „użytkownikiem”„odtwarzającym publicznie” fonogram w rozumieniu art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115/WE?

                  (v)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie przedstawione w pkt iv), czy art. 10 dyrektywy 2006/115/WE umożliwia państwom członkowskim zwolnienie osób prowadzących hotele z obowiązku zapłacenia „jednorazowego i godziwego wynagrodzenia” z tytułu „użytku prywatnego” w rozumieniu art. 10 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/115/WE?

         (1)  Dyrektywa 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (wersja ujednolicona) Dz.U. L 376, s. 28


title: Sprawa T-279/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  10 maja 2006 r.  — Galileo International Technology i in. przeciwko Komisji (Skarga o odszkodowanie — Pozaumowna odpowiedzialność Wspólnoty — Wspólnotowy projekt systemu radionawigacji satelitarnej (Galileo) — Szkoda, na którą powołują się właściciele znaków towarowych i nazw handlowych zawierających wyraz  Galileo  — Odpowiedzialność Wspólnoty w braku bezprawnego zachowania jej organów — Nienormalny i szczególny charakter szkody)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 maja 2006 r. — Galileo International Technology i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-279/03) (1)

   (Skarga o odszkodowanie - Pozaumowna odpowiedzialność Wspólnoty - Wspólnotowy projekt systemu radionawigacji satelitarnej (Galileo) - Szkoda, na którą powołują się właściciele znaków towarowych i nazw handlowych zawierających wyraz „Galileo” - Odpowiedzialność Wspólnoty w braku bezprawnego zachowania jej organów - Nienormalny i szczególny charakter szkody)
   (2006/C 165/45)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Galileo International Technology LLC (Bridgetown, Barbados), Galileo International LLC (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone), Galileo Belgium SA (Bruksela, Belgia), Galileo Danmark A/S (Kopenhaga, Dania), Galileo Deutschland GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy), Galileo España, SA, (Madryt, Hiszpania), Galileo France SARL (Roissy-en-France, Francja), Galileo Nederland BV (Hoofdorp, Niderlandy), Galileo Nordiska AB (Sztokholm, Szwecja), Galileo Portugal Ltd (Alges, Portugalia), Galileo Sigma Srl (Rzym, Włochy), Galileo International Ltd (Langley, Berkshire, Zjednoczone Królestwo), The Galileo Co. (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i Timas Ltd (Dublin, Irlandia) [Przedstawiciele: adwokaci C. Delcorde, J.-N. Louis, J.-A. Delcorde i S. Maniatopoulos]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: N. Rasmussen i M. Huttunen, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów A. Berenbooma i N. Van den Bossche]
   Przedmiot sprawy
   Skarga o odszkodowanie, w której skarżące domagają się po pierwsze, by Komisja zaprzestała używania wyrazu „Galileo” w odniesieniu do wspólnotowego projektu systemu radionawigacji satelitarnej i nakłaniania osób trzecich do używania tego wyrazu, oraz po drugie naprawienia szkody, którą odniosły skarżące na skutek używania i promowania przez Komisję wspomnianego wyrazu, ich zdaniem identycznego z zarejestrowanymi przez skarżące znakami towarowymi i ich nazwami handlowymi
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżące zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 251 z 18.10.2003


title: Sprawa T-384/15: Postanowienie Sądu z dnia 13 września 2016 r. – EDF Luminus/Parlament [Klauzula arbitrażowa — Umowa o dostawę energii elektrycznej CNT(2009) nr 137 — Zapłata przez Parlament regionalnej opłaty uiszczonej przez skarżącą na rzecz Région de Bruxelles-Capitale i obliczonej na podstawie mocy udostępnionej Parlamentowi — Brak zobowiązania umownego — Brak zobowiązania wynikającego z przepisów właściwego prawa krajowego]

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/44

         Postanowienie Sądu z dnia 13 września 2016 r. – EDF Luminus/Parlament
   (Sprawa T-384/15) (1)

   ([Klauzula arbitrażowa - Umowa o dostawę energii elektrycznej CNT(2009) nr 137 - Zapłata przez Parlament regionalnej opłaty uiszczonej przez skarżącą na rzecz Région de Bruxelles-Capitale i obliczonej na podstawie mocy udostępnionej Parlamentowi - Brak zobowiązania umownego - Brak zobowiązania wynikającego z przepisów właściwego prawa krajowego])
   (2016/C 402/52)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: EDF Luminus (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci D. Verhoeven i O. Vanden Berghe)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Darie i P. Biström, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Clotuche-Duvieusart i I. Martínez del Peral, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparta na art. 272 TFUE skarga zmierzająca do zasądzenia od Parlamentu na rzecz skarżącej kwoty 439 672,95 EUR, powiększonej o odsetki, odpowiadającej kwocie opłaty regionalnej uiszczonej przez skarżącą na rzecz Région de Bruxelles-Capitale (regionu stołecznego Bruksela) i obliczonej na podstawie mocy udostępnionej Parlamentowi.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Żądania przedstawione przez Parlament Europejski do celów powództwa o ustalenie istnienia stosunku prawnego lub prawa zostają odrzucone.

               3)

               EDF Luminus pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Parlament.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa C-457/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Cagliari (Włochy) w dniu 2 października 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Claudia Concu, Isabella Melis

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Cagliari (Włochy) w dniu 2 października 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Claudia Concu, Isabella Melis
   (Sprawa C-457/14)
   (2014/C 439/32)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale ordinario di Cagliari

      Strony w postępowaniu głównym

   Claudia Concu, Isabella Melis

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE, a także zasady potwierdzone przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one, aby na przetarg wystawiane były koncesje, których czas obowiązywania jest krótszy, niż czas obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości, jeżeli przetarg zostaje ogłoszony w celu zaradzenia skutkom wynikającym z niezgodnego z prawem wykluczenia pewnej liczby podmiotów gospodarczych z przetargów?

               2)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE, a także zasady potwierdzone przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej we wspomnianym wyroku z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby wymóg uporządkowania systemu udzielania koncesji poprzez zrównanie w czasie terminu ich wygaśnięcia stanowił przyczynę należycie uzasadniającą skrócony czas obowiązywania koncesji wystawionych na przetarg w porównaniu do czasu obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości?


title: Sprawa T-610/13: Wyrok Sądu z dnia 30 września 2015 r. – Ecolab USA/OHIM (GREASECUTTER) [Wspólnotowy znak towarowy — Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy GREASECUTTER — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/37

         Wyrok Sądu z dnia 30 września 2015 r. – Ecolab USA/OHIM (GREASECUTTER)
   (Sprawa T-610/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy GREASECUTTER - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 389/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ecolab USA, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci G. Hasselblatt i V. Töbelmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 września 2013 r. (sprawa R 1704/2012-2) dotyczącą międzynarodowej rejestracji wskazującej Unię Europejską słownego znaku towarowego GREASECUTTER.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ecolab USA, Inc. zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014


title: Sprawa F-3/08: Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/68

         Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-3/08)
   (2008/C 64/112)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Skarga na odmowną decyzję pozwanej w przedmiocie wniosku skarżącego o skierowanego do niego zaadresowanego do niego pisma, sporządzonego w języku angielskim, w języku włoskim.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności pisma z dnia 15 lutego 2007 r. opatrzonego sygnaturą RELEX.K7/PL/dg D(2007)502497;

               —

               stwierdzenie w jakiejkolwiek formie wydanej decyzji pozwanej, oddalającej wniosek skarżącego z dnia 27 stycznia 2007 r. skierowany do organu powołującego;

               —

               w niezbędnym zakresie stwierdzenie nieważności w jakiejkolwiek formie wydanej decyzji, w której oddalone zostało zażalenie wniesione przez skarżącego do organu powołującego w dniu 26 maja 2007 r.;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego odszkodowania z tytułu szkody powstałej w związku z działaniami, o których stwierdzenie nieważności wnosi skarżący i to w wysokości 1 000 EUR, względnie wyższej bądź niższej kwoty, którą Sąd uzna za słuszną;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.