title: Sprawa C-245/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 11 maja 2017 r. – Pedro Viejobueno Ibáñez i Emilia de la Vara González/Consejería de Educación de Castilla-La Mancha

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 11 maja 2017 r. – Pedro Viejobueno Ibáñez i Emilia de la Vara González/Consejería de Educación de Castilla-La Mancha
   (Sprawa C-245/17)
   (2017/C 382/32)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Pedro Viejobueno Ibáñez i Emilia de la Vara González

      Strona pozwana: Consejería de Educación de Castilla-La Mancha

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zakończenie okresu zajęć dydaktycznych roku akademickiego można uznać za obiektywny powód uzasadniający odmienne traktowanie wyżej wspomnianych nauczycieli zatrudnionych w charakterze członków personelu tymczasowego w porównaniu z nauczycielami będącymi urzędnikami na stałe;

               2)

               Czy niemożność skorzystania z urlopu w rzeczywistych dniach odpoczynku zastąpionego wypłatą właściwego wynagrodzenia jest zgodna z zasadą niedyskryminacji tych nauczycieli zatrudnionych w charakterze członków personelu tymczasowego, w przypadku gdy stosunek pracy z nimi został zakończony na koniec okresu zajęć dydaktycznych;

               3)

               Czy stosowanie abstrakcyjnej normy takiej jak zawarta w dodatkowym trzynastym przepisie ustawy regionalnej, Ley 5/2012, de 12 de julio, de Presupuestos Generales de la Junta de Comunidades de Castilla-La Mancha para 2012 (ustawy budżetowej 5/2012 z dnia 12 lipca organu wykonawczego regionu Kastylii-La Manchy na rok 2012), która to norma ze względu na oszczędności budżetowe i realizację celów deficytu budżetowego, wśród innych środków, zawiesiła stosowanie porozumienia z dnia 10 marca 1994 r. zawartego między ministerstwem edukacji i nauki a związkiem zawodowym ANPE, opublikowanego w drodze uchwały z dnia 15 marca 1994 r. dyrekcji, de dyrekcji generalnej ds. personelu [BOMEC z dnia 28 marca 1994 r. (dziennik urzędowy ministerstwa edukacji i nauki)] w odniesieniu do wypłaty wynagrodzenia tytułem urlopu w lipcu i sierpniu odnośnie do zastępstw powyżej pięciu i pół miesiąca, oraz odnośnie do zajmowania wakujących stanowisk i nakłada obowiązek wypłaty urzędnikom tymczasowym zajmującym nieuniwersyteckie stanowiska nauczycielskie urlopu odpowiadającego 22 dniom roboczym, jeżeli powołanie w charakterze członka personelu tymczasowego nastąpiło na cały rok lub dniom odpowiadającym proporcjonalnie, jest zgodne z zasadą niedyskryminacji tych urzędników, którzy są objęci pojęciem pracowników zatrudnionych na czas określony?


title: Sprawa T-572/17: Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2017 r. – UC/Parlament

text:
               30.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 369/31

         Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2017 r. – UC/Parlament
   (Sprawa T-572/17)
   (2017/C 369/43)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: UC (przedstawiciel: adwokat A. Tymen)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

         w konsekwencji

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny strony skarżącej za 2015 r. i decyzji o przyznaniu jej tylko dwóch punktów za osiągnięcia za ten sam rok;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 9 maja 2017 r. oddalającej zażalenie strony skarżącej z dnia 13 stycznia 2017 r.;

               —

               zasądzenie od pozwanego zadośćuczynienia, oszacowanego ex aequo et bono na kwotę 9 000 EUR tytułem naprawienia krzywdy doznanej przez stronę skarżącą;

               —

               obciążenie pozwanego całością kosztów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 41 karty praw podstawowych i art. 25 regulaminu pracowniczego oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia i prawa do obrony strony skarżącej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym oraz art. 41 karty.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie.


title: Sprawa T-451/16: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2017 r. – sheepworld/EUIPO (Bester Papa) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Bester Papa — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               30.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 369/16

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2017 r. – sheepworld/EUIPO (Bester Papa)
   (Sprawa T-451/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Bester Papa - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 369/23)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: sheepworld AG (Ursensollen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. von Rüden)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 maja 2016 r. (sprawa R 94/2016-4) dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego Bester Papa jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sheepworld AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 364 z 3.10.2016.


title: Sprawa C-479/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 7 czerwca 2017 r. w sprawie T-673/15, Guardian Europe/Komisja Europejska, wniesione w dniu 8 sierpnia 2017 r. przez Guardian Europe Sàrl

text:
               30.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 369/4

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 7 czerwca 2017 r. w sprawie T-673/15, Guardian Europe/Komisja Europejska, wniesione w dniu 8 sierpnia 2017 r. przez Guardian Europe Sàrl
   (Sprawa C-479/17 P)
   (2017/C 369/05)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Guardian Europe Sàrl (przedstawiciele: C. O’Daly, solicitor, adwokat F. Louis)

      Druga strona postępowania: Unia Europejska, reprezentowana przez 1) Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz 2) Komisję Europejską

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               1)

               uchylenie zaskarżonego wyroku, w zakresie w jakim w pkt 3 sentencji oddalił w części roszczenie odszkodowawcze podniesione na podstawie art. 268 i art. 340 akapit drugi TFUE;

               2)

               orzeczenie, że Trybunał może wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie zasadności roszczenia odszkodowawczego podniesionego przez wnoszącą odwołanie i w konsekwencji:

                           a)

                           nakazanie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej naprawienia szkody poniesionej przez spółkę Guardian Europe wskutek nierozstrzygnięcia przez Sąd sprawy w rozsądnym terminie, zgodnie z 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 ust. 1 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez wypłatę następujących kwot i) 1 388 000 EUR – tytułem kosztów alternatywnych lub utraconych korzyści; ii) 143 675,78 EUR – tytułem dodatkowych kosztów gwarancji, oraz iii) tytułem szkody niemajątkowej wyrażonej jako stosowny odsetek od grzywny wymierzonej spółce Guardian w spornej decyzji;

                           b)

                           nakazanie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej naprawienia szkody poniesionej przez spółkę Guardian wskutek naruszenia przez Komisję i Trybunał zasady równego traktowania, poprzez wypłatę następujących kwot i) 7 712 000 EUR – tytułem kosztów alternatywnych lub utraconych korzyści; oraz ii) tytułem szkody niemajątkowej wyrażonej jako stosowny odsetek od grzywny wymierzonej spółce Guardian w spornej decyzji;

                           c)

                           zasądzenia odsetek wyrównawczych od żądanych kwot naliczonych a) o dnia 27 lipca 2010 r. do dnia ogłoszenia wyroku Trybunału w przedmiocie odwołania w niniejszej sprawie oraz b) od dnia 19 listopada 2010 r. do dnia do dnia ogłoszenia wyroku Trybunału w przedmiocie odwołania w niniejszej sprawie, według stopy rocznej inflacji ustalonej przez Eurostat dla państwa członkowskiego (Luksemburg), w którym spółka Guardian Europe ma swoją siedzibę;

                           d)

                           zasądzenia odsetek za zwłokę od kwot żądanych w lit. a) i b) naliczonych od dnia ogłoszenia wyroku Trybunału w przedmiocie odwołania w niniejszej sprawie do dnia zapłaty, według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny (EBC) do jego głównych operacji refinansowania, powiększonej o dwa punkty procentowe;

               3)

               o ile zaistnieje taka potrzeba, tytułem żądania ewentualnego względem kwot dochodzonych w pkt 2 lit. a)–d), przekazanie sprawy do Sądu celem jej ponownego rozpoznania co do istoty; oraz

               4)

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania w niniejszej instancji oraz kosztami postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               W wyroku [w sprawie T-673/15] Sąd naruszył art. 268 i art. 340 akapit drugi TFUE oraz błędnie zastosował pojęcie „przedsiębiorstwa” w prawie Unii orzekając, że spółka Guardian Europe nie utraciła żadnych korzyści wskutek naruszenia rozsądnego terminu na wydanie orzeczenia w sprawie T-82/08, Guardian Industries Corp. i Guardian Europe Sàrl/Komisja;

               2)

               W wyroku [w sprawie T-673/15] Sąd naruszył art. 268 i art. 340 akapit drugi TFUE oraz błędnie zastosował pojęcie „przedsiębiorstwa” w prawie Unii a także dokonał błędnych ustaleń co do istoty sprawy na podstawie przedłożonych mu dokumentów, uznając że spółka Guardian Europe poniosła jedynie 82 % szkody wynikającej z kosztów gwarancji bakowej płatnej w okresie nieuzasadnionej zwłoki jakiej dopuścił się Sąd w sprawie T-82/08, Guardian Industries Corp. i Guardian Europe Sàrl/Komisja;

               3)

               W wyroku [w sprawie T-673/15] Sąd naruszył art. 268 i art. 340 akapit drugi TFUE orzekając, że spółka Guardian Europe nie poniosła szkody niemajątkowej na skutek naruszenia rozsądnego terminu na wydanie orzeczenia w sprawie T-82/08, Guardian Industries Corp. i Guardian Europe Sàrl/Komisja;

               4)

               W wyroku [w sprawie T-673/15] Sąd naruszył art. 268 i art. 340 akapit drugi TFUE oraz błędnie zastosował pojęcie „przedsiębiorstwa” w prawie Unii orzekając, że naruszenie zasady równego traktowania w decyzji nr C(2007) 591 wersja ostateczna (1) – Szkło płaskie i w wyroku Sądu w sprawie T-82/08, Guardian Industries Corp. i Guardian Europe Sàrl/Komisja nie spowodowało utraconych korzyści po stronie spółki Guardian Europe;

               5)

               W wyroku [w sprawie T-673/15] Sąd naruszył art. 268 i art. 340 akapit drugi TFUE oraz błędnie zastosował pojęcie „przedsiębiorstwa” w prawie Unii orzekając, że naruszenie zasady równego traktowania w decyzji nr C(2007) 591 wersja ostateczna – Szkło płaskie i w wyroku Sądu w sprawie T-82/08, Guardian Industries Corp. i Guardian Europe Sàrl/Komisja nie spowodowało powstania szkody niemajątkowej po stronie spółki Guardian Europe;

               6)

               W wyroku [w sprawie T-673/15] Sąd naruszył art. 268 i art. 340 akapit drugi TFUE stwierdzając, że wyłącznie orzeczenie wydane w ostatniej instancji – a zatem nie orzeczenie Sądu – może powodować powstanie odpowiedzialności odszkodowawczej wskutek naruszenia prawa Unii.

      (1)  Decyzji Komisji z dnia 28 listopada 2007 r. C(2007) 5791 wersja ostateczna dotycząca postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39165 – Szkło płaskie).


title: Sprawy T-107/15 i T-347/15: Wyrok Sądu z dnia 18 września 2017 r. – Uganda Commercial Impex/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające wobec Demokratycznej Republiki Konga — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów naruszających embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga — Pozostawienie nazwy skarżącej w wykazie)

text:
               30.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 369/7

         Wyrok Sądu z dnia 18 września 2017 r. – Uganda Commercial Impex/Rada
   (Sprawy T-107/15 i T-347/15) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające wobec Demokratycznej Republiki Konga - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów naruszających embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga - Pozostawienie nazwy skarżącej w wykazie))
   (2017/C 369/08)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Uganda Commercial Impex Ltd (Kampala, Uganda) (przedstawiciele: w sprawie T-107/15, S. Zaiwalla, P. Reddy, Z. Burbeza, A. Meskarian, K. Mittal, solicitors, oraz R. Blakeley, barrister; w sprawie T-347/15, S. Zaiwalla, P. Reddy, A. Meskarian, K. Mittal oraz R. Blakeley)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: w sprawie T-107/15, początkowo B. Driessen i E. Dumitriu-Segnana, następnie B. Driessen i M. Veiga, pełnomocnicy; w sprawie T-347/15, B. Driessen, E. Dumitriu-Segnana i M. Veiga)

      Przedmiot

   W sprawie T-107/15, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Rady 2014/862/WPZiB z dnia 1 grudnia 2014 r. dotyczącej wykonania decyzji 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2014, L 346, s. 36) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1275/2014 z dnia 1 grudnia 2014 r. wykonującego art. 9 ust. 1 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2014, L 346, s. 3); a także, w razie konieczności, stwierdzenia, że art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1183/2005 z dnia 18 lipca 2005 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2005, L 193, s. 1) nie znajduje zastosowania do skarżącej; w sprawie T-347/15, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/620 z dnia 20 kwietnia 2015 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2015, L 102, s. 43) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/614 z dnia 20 kwietnia 2015 r. w sprawie wykonania art. 9 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 (Dz.U. 2015, L 102, s. 10), a także, w razie konieczności, stwierdzenia, że art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1183/2005 nie znajduje zastosowania do skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T–107/15 i T–347/15 zostają połączone do celów wydania wyroku.

               2)

               Skargi zostają oddalone.

               3)

               Uganda Commercial Impex Ltd pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 26.5.2015.


title: Sprawa T-315/16: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2017 r. – Tamasu Butterfly Europa/EUIPO -– adp Gauselmann (Butterfly) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Butterfly — Wcześniejsze słowny unijny znak towarowy i krajowa nazwa handlowa Butterfly — Względne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               30.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 369/13

         Wyrok Sądu z dnia 19 września 2017 r. – Tamasu Butterfly Europa/EUIPO -– adp Gauselmann (Butterfly)
   (Sprawa T-315/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Butterfly - Wcześniejsze słowny unijny znak towarowy i krajowa nazwa handlowa Butterfly - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 369/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Tamasu Butterfly Europa GmbH (Moers, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Röhl)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: R. Pethke i D. Hanf, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: adp Gauselmann GmbH (Espelkamp, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat P. Koch Moreno)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 marca 2016 r. (sprawa R 221/2015-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Tamasu Butterfly Europa a adp Gauselmann.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Tamasu Butterfly Europa GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 287 z 8.8.2016.


title: Sprawa T-543/17: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2017 r. – EBI/Syria

text:
               30.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 369/28

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2017 r. – EBI/Syria
   (Sprawa T-543/17)
   (2017/C 369/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: P. Chamberlain, T. Gilliams, J. Shirran i F. de Borja Oxangoiti Briones, pełnomocnicy, adwokat D. Arts oraz T. Cusworth, solicitor)

      Strona pozwana: Syryjska Republika Arabska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie Syryjskiej Republice Arabskiej zapłaty wszelkich kwot należnych UE na podstawie art. 3.01, 3.02, 4.01, 8.01 i 8.02 Syrian Healthcare Loan Agreement z tytułu wstąpienia UE w prawa wierzyciela, w tym:

                           —

                           62 646 209,04 EUR oraz 3 582 381,15 USD – kwoty należnej UE na dzień 9 sierpnia 2017 r., na którą składa się kwota główna oraz odsetki i umowne odsetki za zwłokę (naliczone od dnia wymagalności do dnia 9 sierpnia 2017 r.);

                           —

                           dalszych umownych odsetek za zwłokę, naliczonych według rocznej stopy procentowej równiej wyższej ze stóp odsetek (za każdy sukcesywny okres jednego miesiąca) pomiędzy i) stopą odsetek równą stopie EURIBOR powiększoną o 2 % (200 punktów bazowych) (za wyjątkiem wahań kursu USD, kiedy to znajduje zastosowanie stopa odsetek równa stopie LIBOR plus 2 % (200 punktów bazowych) lub ii) stałą stopą odsetek określoną w art. 3.01 plus 0,25 % (25 punktów bazowych), do dnia zapłaty;

                           —

                           należnych podatków, ceł, kosztów i honorariów, naliczonych od dnia wymagalności do dnia zapłaty, w tym kosztów niniejszego postępowania;

               —

               tytułem żądania ewentualnego względem i) oraz w przypadku gdyby Sąd uznał, że UE nie wstąpiła w prawa EBI jako wierzyciela, nakazanie Syryjskiej Republice Arabskiej zapłaty wszelkich kwot należnych EBI na podstawie art. 3.01, 3.02, 4.01, 8.01 i 8.02 Syrian Healthcare Loan Agreement, w tym:

                           —

                           62 646 209,04 EUR oraz 3 582 381,15 USD – kwoty należnej EBI na dzień 9 sierpnia 2017 r., na którą składa się kwota główna oraz odsetki i umowne odsetki za zwłokę (naliczone od dnia wymagalności do dnia 9 sierpnia 2017 r.);

                           —

                           dalszych umownych odsetek za zwłokę, naliczonych według rocznej stopy procentowej równiej wyższej ze stóp odsetek (za każdy sukcesywny okres jednego miesiąca) pomiędzy i) stopą odsetek równą stopie EURIBOR powiększoną o 2 % (200 punktów bazowych) (za wyjątkiem wahań kursu USD, kiedy to znajduje zastosowanie stopa odsetek równa stopie LIBOR plus 2 % (200 punktów bazowych) lub ii) stałą stopą odsetek określoną w art. 3.01 plus 0,25 % (25 punktów bazowych) do dnia zapłaty;

                           —

                           należnych podatków, ceł, kosztów i honorariów, naliczonych od dnia wymagalności do dnia zapłaty, w tym kosztów niniejszego postępowania;

               —

               w każdym wypadku, nakazanie Syryjskiej Republice Arabskiej zapłaty kwoty należnej UE lub EBI w zależności od okoliczności rat, które będą wymagalne po dniu wniesienia skargi w niniejszej sprawie i których Syryjska Republika Arabska nie uiściła, w tym:

                           —

                           kwoty głównej i odsetek od każdej z rat;

                           —

                           umownych odsetek za zwłokę, naliczonych według rocznej stopy procentowej równiej wyższej ze stóp odsetek (za każdy sukcesywny okres jednego miesiąca) pomiędzy i) stopą odsetek równą stopie EURIBOR powiększoną o 2 % (200 punktów bazowych) (za wyjątkiem wahań kursu USD, kiedy to znajduje zastosowanie stopa odsetek równa stopie LIBOR plus 2 % (200 punktów bazowych) lub ii) stałą stopą odsetek określoną w art. 3.01 plus 0,25 % (25 punktów bazowych), do dnia zapłaty przez Syryjską Republikę Arabską;

               —

               obciążenie Syryjskiej Republiki Arabskiej kosztami niniejszego postępowania w całości, na podstawie art. 134 ust. 1 regulaminu postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca formułuje jeden zarzut.
   Zgodnie z pierwszym i wyłącznym zarzutem, Syryjska Republika Arabska nie wypełniła ciążących na niej zobowiązań umownych wynikających z art. 3.01 oraz 4.01 Syrian Healthcare Loan Agreement do zapłaty rat na podstawie Syrian Healthcare Loan Agreement w dniu ich wymagalności oraz wynikających z art. 3.02 Syrian Healthcare Loan Agreement do zapłaty odsetek za zwłokę w spłacie każdej z wymagalnych a nieuregulowanych rat, naliczonych według rocznej stopy odsetek określonej w tymże art. 3.02. Wobec powyższego na Syryjskiej Republice Arabskiej ciąży zobowiązanie umowne do zapłaty wszystkich wymagalnych kwot na podstawie art. 3.01, 3.02, 4.01, 8.01 oraz 8.02 Syrian Healthcare Loan Agreement .


title: Sprawa T-589/17: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2017 r. – EBI/Syria

text:
               30.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 369/33

         Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2017 r. – EBI/Syria
   (Sprawa T-589/17)
   (2017/C 369/46)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: P. Chamberlain, T. Gilliams, J. Shirran i F. de Borja Oxangoiti Briones, pełnomocnicy, adwokat D. Arts oraz T. Cusworth, solicitor)

      Strona pozwana: Syryjska Republika Arabska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie Syryjskiej Republice Arabskiej zapłaty stronie skarżącej wszelkich kwot należnych jej na podstawie art. 3.01, 3.02, 4.01, 9.01 i 9.02 Aleppo – Tall Kojak Road Project Special Term Loan Agreement, w tym:

                           —

                           820 451,35 EUR – kwoty jej należnej na dzień 25 sierpnia 2017 r., na którą składa się kwota główna oraz odsetki i umowne odsetki za zwłokę (naliczone od dnia wymagalności do dnia 25 sierpnia 2017 r.);

                           —

                           dalszych umownych odsetek za zwłokę, naliczonych według stopy procentowej równiej 3,5 % w skali roku (350 punktów bazowych) do dnia zapłaty;

                           —

                           należnych kosztów sądowych, opłat i wydatków związanych z zawarciem i wykonaniem Loan Agreement, w tym kosztów niniejszego postępowania;

               —

               w każdym wypadku, nakazanie Syryjskiej Republice Arabskiej zapłaty na rzecz strony skarżącej należnych jej rat, które będą wymagalne po dniu wniesienia skargi w niniejszej sprawie a które Syryjska Republika Arabska nie uiści, w tym:

                           —

                           kwoty głównej i odsetek od każdej z rat;

                           —

                           umownych odsetek za zwłokę, naliczonych według stopy odsetek równiej 3,5 % w skali roku (350 punktów bazowych) do dnia zapłaty przez Syryjską Republikę Arabską;

               —

               obciążenie Syryjskiej Republiki Arabskiej kosztami niniejszego postępowania w całości, na podstawie art. 134 ust. 1 regulaminu postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca formułuje jeden zarzut.
   Zgodnie z pierwszym i wyłącznym zarzutem, Syryjska Republika Arabska nie wypełniła ciążących na niej zobowiązań umownych wynikających z art. 3.01 oraz 4.01 Aleppo – Tall Kojak Road Project Special Term Loan Agreement do zapłaty rat na podstawie Aleppo – Tall Kojak Road Project Special Term Loan Agreement w dniu ich wymagalności oraz wynikających z art. 3.02 Aleppo – Tall Kojak Road Project Special Term Loan Agreement do zapłaty odsetek za zwłokę w spłacie każdej z wymagalnych a nieuregulowanych rat, naliczonych według rocznej stopy odsetek określonej w tymże art. 3.02. Wobec powyższego na Syryjskiej Republice Arabskiej ciąży zobowiązanie umowne do zapłaty wszystkich wymagalnych kwot na podstawie art. 3.01, 3.02, 4.01, 9.01 oraz 9.02 Aleppo – Tall Kojak Road Project Special Term Loan Agreement.


title: Sprawa T-629/17: Skarga wniesiona w dniu 18 września 2017 r. – Republika Czeska/Komisja

text:
               30.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 369/39

         Skarga wniesiona w dniu 18 września 2017 r. – Republika Czeska/Komisja
   (Sprawa T-629/17)
   (2017/C 369/53)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil, T. Müller, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2017) 4682 final z dnia 6 lipca 2017 r. uchylającej część pomocy Europejskiego Funduszu Społecznego na rzecz programu operacyjnego „Szkolenie na rzecz Konkurencyjności” w ramach celów „Konwergencja” i „Konkurencyjność i zatrudnienie” w Republice Czeskiej, a także część pomocy Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na rzecz programów operacyjnych „Badania naukowe i rozwój innowacji” w ramach celów „Konwergencja” i „Konkurencyjność i zatrudnienie” w Republice Czeskiej; oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia art. 66 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 (1) z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999, w związku z art. 16 lit. b) dyrektywy 2004/18/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (zwanej dalej „dyrektywą 2004/18”). Komisja dokonała bowiem korekt finansowych w odniesieniu do domniemanych nieprawidłowości w zakresie zamówień publicznych, które jednak były postępowaniami dozwolonymi zgodnie z art. 16 lit. b) dyrektywy 2004/18. Komisja niesłusznie uważa, że przewidziane w art. 16 lit. b) dyrektywy 2004/18 wyłączenie spod zasad udzielania zamówień publicznych odnoszące się do materiałów programowych ma zastosowanie jedynie do jednostek zamawiających będących spółkami nadawczymi.

      (1)  Dz.U. L 210, s. 25.

      (2)  Dz.U L 134, s. 114.


title: Sprawa C-487/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 10 sierpnia 2017 r. – postępowanie karne przeciwko Alfonsowi Verlezzy i in.

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 10 sierpnia 2017 r. – postępowanie karne przeciwko Alfonsowi Verlezzy i in.
   (Sprawa C-487/17)
   (2017/C 374/23)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strona w postępowaniu głównym

   Alfonso Verlezza, Riccardo Traversa, Irene Cocco, Francesco Rando, Carmelina Scaglione, Francesco Rizzi, Antonio Giuliano, Enrico Giuliano, Refecta Srl, E. Giovi Srl, Vetreco Srl, SE.IN Srl

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy załącznik do decyzji 2014/955/UE (1) i rozporządzenie UE nr 1357/2014 (2) należy interpretować w ten sposób, że producent odpadów, jeżeli ich skład nie jest znany, powinien dokonać uprzedniego oznaczenia, a jeżeli tak, to w jakich granicach?

               2)

               Czy badania substancji niebezpiecznych muszą być dokonywane w oparciu o wcześniej ustalone jednolite metody?

               3)

               Czy badania substancji niebezpiecznych powinny opierać się na dokładnej i reprezentatywnej weryfikacji, uwzględniającej skład odpadów, jeżeli jest on już znany lub został określony na etapie oznaczenia, czy też badania substancji niebezpiecznych mogą być dokonywane według kryteriów prawdopodobieństwa z uwzględnieniem tych substancji, których obecności w odpadach można się racjonalnie spodziewać?

               4)

               Czy w razie wątpliwości lub niemożności stwierdzenia obecności lub braku substancji niebezpiecznych w odpadach, odpady te powinny zostać jednak zaklasyfikowane jako odpady niebezpieczne i tak być traktowane, zgodnie z zasadą ostrożności?

      (1)  2014/955/UE: Decyzja Komisji z dnia 18 grudnia 2014 r. zmieniająca decyzję 2000/532/WE w sprawie wykazu odpadów zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE (Dz.U. L 370, s. 44).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1357/2014 z dnia 18 grudnia 2014 r. zastępujące załącznik III do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (Dz.U. L 365, s. 89).


title: Sprawa T-523/17: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Eleveté Invest Group i in./Komisja i SRB

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/38

         Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Eleveté Invest Group i in./Komisja i SRB
   (Sprawa T-523/17)
   (2017/C 374/57)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Eleveté Invest Group S.L. (Madryt, Hiszpania) i 19 innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci B. Cremades Román, F. Orts Castro, J. López Useros, S. Cajal Martín i P. Marrodán Lázaro)

      Strona pozwana: Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) nr SRB/EES/2017/08 i decyzji Komisji (UE) 2017/1246, obu z dnia 7 czerwca 2017 r.;

               —

               Zasądzenie od SRB i od Komisji Europejskiej na rzecz dwóch skarżących zapłaty odszkodowania z tytułu odpowiedzialności pozaumownej;

               —

               Stwierdzenie nieważności wyceny dokonanej przez niezależnego biegłego SRB oraz, po obliczeniu wartości aktywów netto banku Popular, zasądzenie od SRB i od Komisji Europejskiej zapłaty odszkodowania na rzecz skarżących;

               —

               Obciążenie SRB i Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa C-465/15: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – Hüttenwerke Krupp Mannesmann GmbH/Hauptzollamt Duisburg [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej — Dyrektywa 2003/96/WE — Zakres zastosowania — Artykuł 2 ust. 4 lit. b) — Energia elektryczna wykorzystywana zasadniczo do celów redukcji chemicznej — Pojęcie]

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/3

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – Hüttenwerke Krupp Mannesmann GmbH/Hauptzollamt Duisburg
   (Sprawa C-465/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej - Dyrektywa 2003/96/WE - Zakres zastosowania - Artykuł 2 ust. 4 lit. b) - Energia elektryczna wykorzystywana zasadniczo do celów redukcji chemicznej - Pojęcie])
   (2017/C 374/04)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hüttenwerke Krupp Mannesmann GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Duisburg

      Sentencja

   Artykuł 2 ust. 4 lit. b) tiret trzecie dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że energia elektryczna wykorzystywana do zasilania dmuchaw przeznaczonych do sprężania powietrza, które następnie jest stosowane w wielkim piecu w procesie produkcji surówki hutniczej w drodze redukcji chemicznej rudy żelaza, nie stanowi „energii elektrycznej wykorzystywanej zasadniczo do celów redukcji chemicznej” w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 398 z 30.11.2015.


title: Sprawa C-559/16: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg – Niemcy) – Birgit Bossen, Anja Bossen, Gudula Gräßmann/Brussels Airlines SA/NV [Odesłanie prejudycjalne — Transport — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Artykuł 7 ust. 1 — Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów — Lot odbywający się na kilku odcinkach — Pojęcie „odległości”, którą należy wziąć pod uwagę]

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/8

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg – Niemcy) – Birgit Bossen, Anja Bossen, Gudula Gräßmann/Brussels Airlines SA/NV
   (Sprawa C-559/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Transport - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuł 7 ust. 1 - Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów - Lot odbywający się na kilku odcinkach - Pojęcie „odległości”, którą należy wziąć pod uwagę])
   (2017/C 374/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Birgit Bossen, Anja Bossen, Gudula Gräßmann

      Strona pozwana: Brussels Airlines SA/NV

      Sentencja

   Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „odległości” obejmuje, w przypadku połączeń lotniczych obejmujących loty łączone, wyłącznie odległość między pierwszym miejscem odlotu a miejscem docelowym, która powinna zostać obliczona w oparciu o metodę ortodromiczną, i to bez względu na rzeczywiście przebytą trasę.

      (1)  Dz.U. C 53 z 20.2.2017


title: Sprawa T-238/15: Wyrok Sądu z dnia 21 września 2017 r. – Novartis/EUIPO – Meda (Zimara) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Zimara — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy FEMARA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 — Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 — Obowiązek rozpoznania odwołania w całości — Artykuł 64 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/27

         Wyrok Sądu z dnia 21 września 2017 r. – Novartis/EUIPO – Meda (Zimara)
   (Sprawa T-238/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Zimara - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy FEMARA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 - Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 - Obowiązek rozpoznania odwołania w całości - Artykuł 64 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 374/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Meda AB (Solna, Szwecja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 marca 2015 r. (sprawa R 636/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Novartis a Meda.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 6 marca 2015 r. (sprawa R 636/2014-5) w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza nie rozpoznała wniesionego do niej odwołania w odniesieniu do „produktów weterynaryjnych”.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 228 z 31.7.2015.


title: Sprawa C-510/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Bratislava II (Słowacja) w dniu 22 sierpnia 2017 r. – postępowanie karne przeciwko ML

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Bratislava II (Słowacja) w dniu 22 sierpnia 2017 r. – postępowanie karne przeciwko ML
   (Sprawa C-510/17)
   (2017/C 374/28)
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Okresný súd Bratislava II

      Strona w postępowaniu głównym

   ML

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy okoliczność, że organy krajowe nie przekazują osobie zatrzymanej, przebywającej w areszcie, pisemnego pouczenia zawierającego wszystkie (czyli kompletne) informacje określone w art. 4 ust. 2 dyrektywy 2012/13/UE (1) (w szczególności o prawie dostępu do materiałów sprawy), ani nie umożliwiają zakwestionowania takiego braku informacji zgodnie z art. 8 ust. 2 dyrektywy 2012/13/UE, jest zgodna z art. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym, z art. 8 ust. 2 dyrektywy 2012/13/UE, z prawem do wolności i bezpieczeństwa osobistego określonym w art. 6 karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), z prawem do obrony określonym w art. 48 ust. 2 karty oraz z prawem do rzetelnego procesu sądowego określonym w art. 47 karty? W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na to pytanie, czy takie naruszenie prawa Unii Europejskiej wpływa na każdym etapie postępowania karnego na legalność pozbawienia wolności osobistej, w drodze zatrzymania i w przypadku stosowania tymczasowego aresztowania, poza długotrwałym pobytem w tym areszcie, z uwzględnieniem art. 6 karty i art. 5 ust. 1 lit. c) europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności? Czy na odpowiedź na poprzednie pytania ma wpływ okoliczność, że osoba zatrzymana została oskarżona o popełnienie poważnego przestępstwa, za które przepis krajowy przewiduje karę pozbawienia wolności w minimalnym wymiarze 15 lat?

               2)

               Czy przepis krajowy, taki jak art. 172 ust. 3 słowackiego kodeksu karnego, który sankcjonuje nielegalny handel narkotykami i uniemożliwia sędziemu nałożenie kary pozbawienia wolności w wymiarze poniżej 15 lat i uwzględnienie zasady indywidualizacji kar, jest zgodny z art. 4 decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW (2) z dnia 25 października 2004 r. ustanawiającej minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami, z zasadą lojalnej współpracy określoną w art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej i z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, z art. 82 i 83 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, z prawem do rzetelnego procesu sądowego ustanowionym w art. 47 karty, z zasadą proporcjonalności kar ustanowioną w art. 49 ust. 3 karty oraz z zasadami proporcjonalności, jedności, skuteczności, nadrzędności prawa Unii? Czy na odpowiedź na to pytanie ma wpływ okoliczność, że nielegalnego handlu narkotykami nie dopuściła się organizacja przestępcza w rozumieniu prawa Unii Europejskiej? Czy pojęcie organizacji przestępczej, zgodnie z postanowieniami art. 1 decyzji ramowej Rady 2008/841/WSiSW (3) z dnia 24 października 2008 r. w sprawie zwalczania przestępczości zorganizowanej, ma niezależny zakres w świetle utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości dotyczącego warunków jednolitego stosowania prawa Unii?

      (1)  Dz.U. 2012, L 142, s. 1.

      (2)  Dz.U. 2004, L 335, s. 8.

      (3)  Dz.U. 2008, L 300, s. 42.


title: Sprawa C-158/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 25 stycznia 2017 r. w sprawie T-187/16, Anton Riemerschmid Weinbrennerei und Likörfabrik GmbH & Co. KG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 29 marca 2017 r. przez Anton Riemerschmid Weinbrennerei und Likörfabrik GmbH & Co. KG

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/26

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 25 stycznia 2017 r. w sprawie T-187/16, Anton Riemerschmid Weinbrennerei und Likörfabrik GmbH & Co. KG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 29 marca 2017 r. przez Anton Riemerschmid Weinbrennerei und Likörfabrik GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-158/17 P)
   (2017/C 382/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Anton Riemerschmid Weinbrennerei und Likörfabrik GmbH & Co. KG (przedstawiciel: P. Koch, abogada)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
   Postanowieniem z dnia 20 września 2017 r. Trybunał Sprawiedliwości (szósta izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa T-615/17: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2017 r. – Ardigo i UO/Komisja

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/50

         Skarga wniesiona w dniu 8 września 2017 r. – Ardigo i UO/Komisja
   (Sprawa T-615/17)
   (2017/C 382/62)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Nicola Ardigo (Lissone, Włochy) i UO (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji zatwierdzającej przeniesienie uprawnień emerytalnych skarżących do systemu emerytalnego Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez organ powołujący art. 7 ust. 1 ogólnych przepisów wykonawczych (zwanych dalej „OPW”) z dnia 3 marca 2011 r. przy obliczaniu przez niego odliczenia kwoty stanowiącej rewaloryzację tego kapitału między datą złożenia wniosku o przesunięcie a datą faktycznego przeniesienia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnych wymogów formalnych, a mianowicie naruszenia przez organ powołujący obowiązku uzasadnienia oraz ustalenia w drodze OPW formuły matematycznej, w oparciu o którą obliczono współczynniki niezbędne do przeliczenia przeniesionego kapitału na dodatkowe lata uprawniające do emerytury.


title: Sprawa T-562/16: Wyrok Sądu z dnia 26 września 2017 r. – Hanschmann/Europol (Służba publiczna — Europol — Nieprzedłużenie umowy — Odmowa zawarcia umowy na czas nieokreślony — Zadośćuczynienie — Stwierdzenie nieważności przez Sąd do spraw Służby Publicznej — Wykonanie wyroków w sprawach F-27/09 i F-104/12)

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/42

         Wyrok Sądu z dnia 26 września 2017 r. – Hanschmann/Europol
   (Sprawa T-562/16) (1)

   ((Służba publiczna - Europol - Nieprzedłużenie umowy - Odmowa zawarcia umowy na czas nieokreślony - Zadośćuczynienie - Stwierdzenie nieważności przez Sąd do spraw Służby Publicznej - Wykonanie wyroków w sprawach F-27/09 i F-104/12))
   (2017/C 382/51)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Ingo Hanschmann (Taucha, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci W. Dammingh i N. Dane)

      Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (przedstawiciele: D. Neumann i C. Falmagne, pełnomocnicy, wspomagani przez adwokatów D. Waelbroecka, A. Duron i I. Antypas)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Europolu z dnia 29 lipca 2014 r. o nieprzedłużeniu de skarżącym umowy na czas nieokreślony i o zasądzenie na jego rzecz kwoty 10 000 EUR tytułem przewlekłości postępowania i przedłużającego się utrzymywania go w stanie niepewności, a także o stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej jego zażalenie.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ingo Hanschmann zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015 (sprawa zarejestrowana początkowo w sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-119/15, przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa T-600/17: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2017 r. – Remolcadores Nosa Terra i in./Komisja i SRB

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/48

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2017 r. – Remolcadores Nosa Terra i in./Komisja i SRB
   (Sprawa T-600/17)
   (2017/C 382/60)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Remolcadores Nosa Terra SA (Vigo, Hiszpania), Grupo Nosa Terra 2000 SLU (Vigo), Hospital Povisa SA (Vigo) i Industrias Lácteas Asturianas SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Otero Novas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji [z dnia 7 czerwca 2017 r.] zatwierdzającej uprzednią decyzję Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z tego samego dnia dotyczącą przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji Banco Popular Español, która to decyzja Komisji została wprowadzona w życie w Hiszpanii przez Fondo de Reestructuración Ordenada Bancaria (Fundusz na rzecz Uporządkowanej Restrukturyzacji Banków, FROB) w części, w jakiej przewiduje wypłatę tytułem praw skarżących w Banco Popular w wysokości zero EUR.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa C-321/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Nivelles (Belgia) w dniu 29 maja 2017 r. – OJ (*)/Partena, Assurances Sociales pour Travailleurs Indépendants ASBL, Institut national d’assurances sociales pour travailleurs indépendants (Inasti), Union Nationale des Mutualités Libres (Partenamut) (UNMLibres)

text:
                  13.11.2017

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 382/27

            Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Nivelles (Belgia) w dniu 29 maja 2017 r. –  OJ (*1)/Partena, Assurances Sociales pour Travailleurs Indépendants ASBL, Institut national d’assurances sociales pour travailleurs indépendants (Inasti), Union Nationale des Mutualités Libres (Partenamut) (UNMLibres)
      (Sprawa C-321/17)
      (2017/C 382/33)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal du travail de Nivelles

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:
          OJ (*1)

         Strona przeciwna: Partena, Assurances Sociales pour Travailleurs Indépendants ASBL, Institut national d’assurances sociales pour travailleurs indépendants (Inasti), Union Nationale des Mutualités Libres (Partenamut) (UNMLibres).
      Postanowieniem z dnia 5 października 2017 r., Trybunał (ósma izba) stwierdził oczywistą niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.

         (*1)  Informacje usunięto w ramach ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych.


title: Sprawa C-474/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 8 sierpnia 2017 r. – Bundesrepublik Deutschland/Sociedad de Transportes SA

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 8 sierpnia 2017 r. – Bundesrepublik Deutschland/Sociedad de Transportes SA
   (Sprawa C-474/17)
   (2017/C 382/38)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona pozwana i wnosząca kasację: Bundesrepublik Deutschland

      Strona skarżąca i druga strona postępowania kasacyjnego: Sociedad de Transportes SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 67 ust. 2 TFUE oraz art. 22 i 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeksu granicznego Schengen) (1) sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu państwa członkowskiego, w wyniku którego przedsiębiorstwa autobusowe prowadzące regularne przewozy przez wewnętrzną granicę Schengen zobowiązane są do kontrolowania dokumentów uprawniających do przekroczenia granicy swoich pasażerów przed przekroczeniem granicy wewnętrznej, aby przeciwdziałać przewozowi cudzoziemców bez paszportu i dokumentu pobytowego na obszar Republiki Federalnej Niemiec?
               W szczególności:

                           a)

                           Czy generalny obowiązek ustawowy lub administracyjne zobowiązanie skierowane do indywidualnych przewoźników, by nie przewozili na obszar Republiki Federalnej Niemiec cudzoziemców bez wymaganego paszportu lub wymaganego dokumentu pobytowego, które można spełnić tylko poprzez prowadzoną przez przewoźnika kontrolę dokumentów uprawniających do przekroczenia granicy wszystkich pasażerów przed przekroczeniem granicy wewnętrznej, stanowią odprawę graniczną osób na granicach wewnętrznych w rozumieniu art. 22 kodeksu granicznego Schengen lub czy są one równoważne z taką odprawą?

                           b)

                           Czy nałożenie obowiązków, o których mowa w pytaniu pierwszym, należy oceniać w świetle art. 23 lit. a) kodeksu granicznego Schengen, chociaż przewoźnicy nie wykonują „uprawnień policyjnych” w rozumieniu tego przepisu i poprzez nałożenie przez państwo obowiązku prowadzenia kontroli nie zostają też formalnie upoważnieni do wykonywania prerogatyw władzy publicznej?

                           c)

                           W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy uwzględniając kryteria określone w art. 23 lit. a) zdanie drugie kodeksu granicznego Schengen, wymagane od przewoźników kontrole stanowią niedopuszczalny środek o skutku równoważnym z odprawą graniczną?

                           d)

                           Czy nałożenie obowiązków, o których mowa w pytaniu pierwszym, w zakresie w jakim dotyczą przedsiębiorstw autobusowych prowadzących regularne przewozy, należy oceniać w świetle art. 23 lit. b) kodeksu granicznego Schengen, zgodnie z którym uprawnienie przewoźników do prowadzenia kontroli bezpieczeństwa osób w portach i na lotniskach nie wpływa na zakaz kontroli granicznej na granicach wewnętrznych? Czy wynika z tego niedopuszczalność kontroli w rozumieniu pytania pierwszego również poza portami i lotniskami, jeżeli nie stanowią one kontroli bezpieczeństwa i nie są przeprowadzane również w stosunku do osób podróżujących po terytorium danego państwa członkowskiego?

               2)

               Czy art. 22 i 23 kodeksu granicznego Schengen dopuszczają uregulowania krajowe, na podstawie których w celu spełnienia obowiązku można wydać zarządzenie nakładające zakaz pod karą grzywny na przedsiębiorstwo autobusowe, jeżeli w wyniku braku kontroli na obszar Republiki Federalnej Niemiec przewożeni są również cudzoziemcy bez paszportu i dokumentu pobytowego?

      (1)  Dz.U. L 77, s. 1.


title: Sprawa C-646/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Zjednoczone Królestwo) – Trustees of the P Panayi Accumulation & Maintenance Settlements/Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs (Odesłanie prejudycjalne — Podatki bezpośrednie — Swoboda przedsiębiorczości — Swobodne świadczenie usług — Swobodny przepływ kapitału — Trust — Powiernicy trustu — Inne osoby prawne — Pojęcie — Opodatkowanie zysków kapitałowych wynikających ze wzrostu wartości aktywów utrzymywanych w truście z tytułu przeniesienia rezydencji podatkowej powierników trustu do innego państwa członkowskiego — Określenie kwoty podatku w momencie tego przeniesienia — Obowiązek bezzwłocznego uiszczenia podatku — Uzasadnienie — Proporcjonalność)

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Zjednoczone Królestwo) – Trustees of the P Panayi Accumulation & Maintenance Settlements/Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs
   (Sprawa C-646/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki bezpośrednie - Swoboda przedsiębiorczości - Swobodne świadczenie usług - Swobodny przepływ kapitału - Trust - Powiernicy trustu - Inne osoby prawne - Pojęcie - Opodatkowanie zysków kapitałowych wynikających ze wzrostu wartości aktywów utrzymywanych w truście z tytułu przeniesienia rezydencji podatkowej powierników trustu do innego państwa członkowskiego - Określenie kwoty podatku w momencie tego przeniesienia - Obowiązek bezzwłocznego uiszczenia podatku - Uzasadnienie - Proporcjonalność))
   (2017/C 382/12)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Trustees of the P Panayi Accumulation & Maintenance Settlements

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

      Sentencja

   W okolicznościach takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, w których zgodnie z prawem krajowym powiernicy trustu są traktowani jako jednolity podmiot o określonym składzie osobowym, który ma charakter ciągły, w odróżnieniu od osób, które mogą od czasu do czasu pełnić funkcje powierników, postanowienia traktatu FUE dotyczące swobody przedsiębiorczości stoją na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego, takiemu jak to mające zastosowanie w postępowaniu głównym, które przewiduje opodatkowanie niezrealizowanych zysków kapitałowych wynikających ze wzrostu wartości aktywów utrzymywanych w truście, w sytuacji gdy większość powierników przenosi swoje miejsce zamieszkania do innego państwa członkowskiego, bez możliwości odroczenia zapłaty należnego w tej sytuacji podatku.

      (1)  Dz.U. C 48 z 8.2.2016.


title: Sprawa C-111/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Udine – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Giorgiowi Fidenatowi, Leandrowi Tabodze, Lucianowi Tabodze [Odesłanie prejudycjalne — Rolnictwo — Genetycznie zmodyfikowana żywność i pasza — Środki nadzwyczajne — Krajowy środek zakazujący uprawy genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy MON 810 — Utrzymanie lub odnowienie środka — Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 — Artykuł 34 — Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 — Artykuły 53 i 54 — Warunki stosowania — Zasada ostrożności]

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/16

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Udine – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Giorgiowi Fidenatowi, Leandrowi Tabodze, Lucianowi Tabodze
   (Sprawa C-111/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Genetycznie zmodyfikowana żywność i pasza - Środki nadzwyczajne - Krajowy środek zakazujący uprawy genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy MON 810 - Utrzymanie lub odnowienie środka - Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 - Artykuł 34 - Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 - Artykuły 53 i 54 - Warunki stosowania - Zasada ostrożności])
   (2017/C 382/18)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Udine

      Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Giorgio Fidenato, Leandro Taboga, Luciano Taboga

      Sentencja

               1)

               Artykuł 34 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy w związku z art. 53 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, należy interpretować w ten sposób, że Komisja nie jest zobowiązana do podjęcia środków nadzwyczajnych w rozumieniu tego ostatniego artykułu, w sytuacji gdy państwo członkowskie poinformuje ją oficjalnie, zgodnie z art. 54 ust. 1 tego ostatniego rozporządzenia, o potrzebie podjęcia takich środków, jeżeli nie jest oczywiste, że produkt zatwierdzony przez rozporządzenie nr 1829/2003 lub zgodnie z nim najprawdopodobniej niesie ze sobą istotne ryzyko dla zdrowia ludzkiego, zdrowia zwierząt lub środowiska.

               2)

               Artykuł 34 rozporządzenia nr 1829/2003 w związku z art. 54 rozporządzenia nr 178/2002 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może, po oficjalnym poinformowaniu Komisji Europejskiej o potrzebie skorzystania ze środków nadzwyczajnych i jeżeli Komisja nie podjęła żadnego środka zgodnie z art. 53 rozporządzenia nr 178/2002, z jednej strony podjąć takie środki na poziomie krajowym, a z drugiej strony utrzymać je lub odnowić, dopóki Komisja nie przyjmie zgodnie z art. 54 ust. 2 tego ostatniego rozporządzenia decyzji o ich przedłużeniu, zmianie lub uchyleniu.

               3)

               Artykuł 34 rozporządzenia nr 1829/2003 w związku z zasadą ostrożności ustanowioną w art. 7 rozporządzenia nr 178/2002 należy interpretować w ten sposób, że nie przyznaje on państwom członkowskim możliwości podjęcia zgodnie z art. 54 rozporządzenia nr 178/2002 tymczasowych środków nadzwyczajnych tylko na podstawie tej zasady, bez spełnienia przesłanek materialnych przewidzianych w art. 34 rozporządzenia nr 1829/2003.

      (1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016.


title: Sprawa T-521/17: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2017 r. – Hernández Díaz/SRB

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/46

         Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2017 r. – Hernández Díaz/SRB
   (Sprawa T-521/17)
   (2017/C 382/57)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca Alberto Hernández Díaz (San Martin del Rey Aurelio, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Hernández Cabeza)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular z powodu poważnych i niemożliwych do usunięcia nieprawidłowości stanowiących przesłankę nieważności decyzji, ze względu na to, że opiera się ona na sporządzonym przez Deloitte sprawozdaniu, które nie było niezależne, ze względu na to, że akcjonariusze zostali narażeni na znacznie większe straty niż w wypadku gdyby przystąpili do postępowania upadłościowego, oraz ze względu na niezastosowanie instrumentu umorzenia lub konwersji długu.

               —

               Anulowanie zbycia Banco Popular bankowi nabywającemu za cenę 1 EUR z powodu nieprzejrzystości procedury zbycia, co stanowi rażące naruszenie zarówno zasady przejrzystości jak i zasady konkurencji.

               —

               Zasądzenie odszkodowania od SRB na rzecz akcjonariuszy z tytułu wywłaszczenia ich akcji, przy czym kwota żądanego odszkodowania nie może obecnie zostać dokładnie określona ze względu na nieprzejrzystość procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa C-648/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 września 2017 r. – Republika Austrii/Republika Federalna Niemiec (Artykuł 273 TFUE — Spór pomiędzy państwami członkowskimi przedłożony Trybunałowi na mocy kompromisu — Podatki — Dwustronna umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania — Opodatkowanie odsetek z papierów wartościowych — Wyrażenie „wierzytelności powiązane z udziałem w zysku”)

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/12

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 września 2017 r. – Republika Austrii/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-648/15) (1)

   ((Artykuł 273 TFUE - Spór pomiędzy państwami członkowskimi przedłożony Trybunałowi na mocy kompromisu - Podatki - Dwustronna umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania - Opodatkowanie odsetek z papierów wartościowych - Wyrażenie „wierzytelności powiązane z udziałem w zysku”))
   (2017/C 382/13)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Austrii (przedstawiciele: C. Pesendorfer, F. Koppensteiner i H. Jirousek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Wyrażenie „wierzytelności powiązane z udziałem w zysku” użyte w art. 11 ust. 2 Abkommen zwischen der Republik Österreich und der Bundesrepublik Deutschland zur Vermeidung der Doppelbesteuerung auf dem Gebiet der Steuern vom Einkommen und vom Vermögen (umowy zawartej między Republiką Austrii i Republiką Federalną Niemiec o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków dochodowych i od kapitału) z dnia 24 sierpnia 2000 r. należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono papierów wartościowych takich jak rozpatrywane w niniejszej sprawie.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa C-18/16: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag zittingsplaats Haarlem – Niderlandy) – K./Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie (Odesłanie prejudycjalne — Normy dotyczące przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową — Dyrektywa 2013/32/UE — Artykuł 9 — Prawo do pozostawania w państwie członkowskim do czasu rozpatrzenia wniosku — Dyrektywa 2013/33/UE — Artykuł 8 ust. 3 akapit pierwszy lit. a) i b) — Zatrzymanie — Weryfikacja tożsamości lub obywatelstwa — Uzyskanie informacji, na których opiera się wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej — Ważność — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 6 i 52 — Ograniczenie — Proporcjonalność)

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/13

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag zittingsplaats Haarlem – Niderlandy) – K./Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Sprawa C-18/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Normy dotyczące przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową - Dyrektywa 2013/32/UE - Artykuł 9 - Prawo do pozostawania w państwie członkowskim do czasu rozpatrzenia wniosku - Dyrektywa 2013/33/UE - Artykuł 8 ust. 3 akapit pierwszy lit. a) i b) - Zatrzymanie - Weryfikacja tożsamości lub obywatelstwa - Uzyskanie informacji, na których opiera się wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej - Ważność - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 6 i 52 - Ograniczenie - Proporcjonalność))
   (2017/C 382/15)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Den Haag zittingsplaats Haarlem

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: K.

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Sentencja

   Badanie art. 8 ust. 3 akapit pierwszy lit. a) i b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową nie wykazało istnienia żadnej okoliczności mogącej mieć wpływ na ważność tego przepisu w świetle art. 6 i art. 52 ust. 1 i 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 98 z 14.3.2016.


title: Sprawa T-394/16: Postanowienie Sądu z dnia 13 września 2017 r. – Omnicom International Holdings/EUIPO – eBay (DATABAY)

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/61

         Postanowienie Sądu z dnia 13 września 2017 r. – Omnicom International Holdings/EUIPO – eBay (DATABAY)
   (Sprawa T-394/16) (1)

   (2017/C 382/76)
   Język postępowania: angielski
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 364 z 3.10.2016.


title: Sprawa T-768/15: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2017 r. – RP Technik/EUIPO – Tecnomarmi (RP ROYAL PALLADIUM) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Graficzny unijny znak towarowy RP ROYAL PALLADIUM — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy RP — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               30.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 369/10

         Wyrok Sądu z dnia 19 września 2017 r. – RP Technik/EUIPO – Tecnomarmi (RP ROYAL PALLADIUM)
   (Sprawa T-768/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Graficzny unijny znak towarowy RP ROYAL PALLADIUM - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy RP - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 369/13)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: RP Technik GmbH Profilsysteme (Bönen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P.J. Henrichs)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Tecnomarmi Snc Di Gatto Omar & C. (Treviso, Włochy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 października 2015 r. (sprawa R 2061/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu miedzy RP Technik a Tecnomarmi.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               RP Technik GmbH Profilsysteme zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 78 z 29.2.2016.


title: Sprawa T-535/17: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Asociación de Consumidores de Navarra „Irache”/SRB

text:
               30.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 369/22

         Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Asociación de Consumidores de Navarra „Irache”/SRB
   (Sprawa T-535/17)
   (2017/C 369/34)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Asociación de Consumidores de Navarra „Irache” (Pampeluna, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Sanjurjo San Martín)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, uznanie dokonanych transakcji za bezskuteczne i przywrócenie własności Banco Popular Español SA akcjonariuszom i posiadaczom obligacji, których dotyczy decyzja, do sytuacji przed interwencją;

               —

               w przypadku gdyby powyższe nie było możliwe, uznanie w każdym wypadku zamiany obligacji na akcje za bezskuteczną i utrzymanie posiadaczy obligacji w sytuacji, w jakiej znajdowali się oni w dniu 6 czerwca 2017 r. i zasądzenie na rzecz właścicieli akcji zapłaty odszkodowania odpowiadającego rzeczywistej wartości banku, a zatem akcji, w dniu 30 czerwca 2016 r.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa C-218/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 lutego 2017 r. w sprawie T-30/16, M.I. Industries/EUIPO – Natural Instinct, wniesione w dniu 26 kwietnia 2017 r. przez Natural Instinct Ltd

text:
               30.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 369/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 lutego 2017 r. w sprawie T-30/16, M.I. Industries/EUIPO – Natural Instinct, wniesione w dniu 26 kwietnia 2017 r. przez Natural Instinct Ltd
   (Sprawa C-218/17 P)
   (2017/C 369/03)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Natural Instinct Ltd (przedstawiciele: C. Spintig, Rechtsanwalt, S. Pietzcker, Rechtsanwalt, B. Brandreth, barrister)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, M.I. Industries, Inc.
   Postanowieniem z dnia 7 września 2017 r. Trybunał Sprawiedliwości (szósta izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa C-494/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di Appello di Trento (Włochy) w dniu 14 sierpnia 2017 r. – Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca – MIUR/Fabio Rossato, Conservatorio di Musica F.A. Bonporti

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di Appello di Trento (Włochy) w dniu 14 sierpnia 2017 r. – Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca – MIUR/Fabio Rossato, Conservatorio di Musica F.A. Bonporti
   (Sprawa C-494/17)
   (2017/C 374/26)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte di Appello di Trento

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca apelację: Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca – MIUR

      Strona wnosząca apelację wzajemną: Fabio Rossato

      Druga strona postępowania: Conservatorio di Musica F.A. Bonporti

      Pytania prejudycjalne

   Czy klauzulę 5 pkt 1 porozumienia ramowego zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE (1) z dnia 28 czerwca 1999 r. należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie stosowaniu art. 1 ust. 95, 131 i 132 ustawy nr 107 z 2015 r. państwa włoskiego, które przewidują zatrudnienie na stałe nauczycieli zatrudnionych na czas określony na przyszłość, bez skutku wstecznego i bez odszkodowania, jako środki proporcjonalne, wystarczająco skuteczne i odstraszające, aby zagwarantować pełną skuteczność norm porozumienia ramowego w związku z naruszeniem tego porozumienia z powodu zawierania w sposób stanowiący nadużycie kolejnych umów na czas określony w okresie poprzedzającym okres, w którym wymienione w tych normach środki mają wywierać skutki?

      (1)  Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (Dz.U. L 175, s. 43).


title: Sprawa C-331/15 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 września 2017 r. – Republika Francuska/Carl Schlyter, Komisja Europejska, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji [Odwołanie — Prawo publicznego dostępu do dokumentów instytucji Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie — Wyjątki od prawa dostępu do dokumentów — Ochrona celów dochodzenia — Dyrektywa 98/34/WE — Artykuły 8 i 9 — Szczegółowa opinia Komisji Europejskiej w sprawie projektu normy technicznej — Odmowa dostępu]

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 września 2017 r. – Republika Francuska/Carl Schlyter, Komisja Europejska, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji
   (Sprawa C-331/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Prawo publicznego dostępu do dokumentów instytucji Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie - Wyjątki od prawa dostępu do dokumentów - Ochrona celów dochodzenia - Dyrektywa 98/34/WE - Artykuły 8 i 9 - Szczegółowa opinia Komisji Europejskiej w sprawie projektu normy technicznej - Odmowa dostępu])
   (2017/C 374/03)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas, G. de Bergues, B. Fodda i F. Fize, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, T. Müller, J. Vláčil i D. Hadroušek, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Carl Schlyter (przedstawiciele: S. Schubert, Rechtsanwalt, i O. W. Brouwer, advocaat), Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz, A. Tokár i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciel: S. Hartikainen, pełnomocnik), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: C. Meyer-Seitz, N. Otte Widgren, U. Persson, A. Falk, E. Karlsson i L. Swedenborg, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Republika Francuska, Carl Schlyter i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

               3)

               Republika Czeska pokrywa własne koszty.

               4)

               Republika Finlandii i Królestwo Szwecji pokrywają własne koszty

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawa T-454/16: Wyrok Sądu z dnia 22 września 2017 r. – Arrigoni/EUIPO Arrigoni Battista (Arrigoni Valtaleggio) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy Arrigoni Valtaleggio — Wcześniejszy graficzny znak towarowy ARRIGONI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia(WE) nr 207/2009 — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/33

         Wyrok Sądu z dnia 22 września 2017 r. – Arrigoni/EUIPO Arrigoni Battista (Arrigoni Valtaleggio)
   (Sprawa T-454/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy Arrigoni Valtaleggio - Wcześniejszy graficzny znak towarowy ARRIGONI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia(WE) nr 207/2009 - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 374/49)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Arrigoni SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat P. Di Gravio)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Arrigoni Battista SpA (Bergamo, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Verea, M. Balestriero i K. Muraro)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 maja 2016 r. (sprawa R 2922/2014-) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Arrigoni a Arrigoni Formaggi SpA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Arrigoni SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 364 z 3.10.2016.


title: Sprawa C-413/14 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 września 2017 r. – Intel Corp./Komisja Europejska, Association for Competitive Technology Inc., Union fédérale des consommateurs – Que choisir (UFC – Que choisir) [Odwołanie — Artykuł 102 TFUE — Nadużycie pozycji dominującej — Rabat lojalnościowy — Kompetencja Komisji — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 19]

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 września 2017 r. – Intel Corp./Komisja Europejska, Association for Competitive Technology Inc., Union fédérale des consommateurs – Que choisir (UFC – Que choisir)
   (Sprawa C-413/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Artykuł 102 TFUE - Nadużycie pozycji dominującej - Rabat lojalnościowy - Kompetencja Komisji - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 19])
   (2017/C 374/02)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Intel Corp. (przedstawiciele: D. Beard QC, A. Parr oraz R. Mackenzie, solicitors)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Christoforou, V. Di Bucci, M. Kellerbauer oraz N. Khan, pełnomocnicy), Association for Competitive Technology Inc. (przedstawiciel: J.-F. Bellis, avocat), Union fédérale des consommateurs – Que choisir (UFC – Que choisir)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 czerwca 2014 r., Intel/Komisja (T-286/09, EU:T:2014:547) zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 295 z 10.11.2014.


title: Sprawa T-582/17: Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2017 r. – Boshab i in./Rada

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/41

         Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2017 r. – Boshab i in./Rada
   (Sprawa T-582/17)
   (2017/C 374/62)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Évariste Boshab (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) i 7 innych skarżących (przedstawiciele: P. Chansay-Wilmotte, A. Kalambay Ndaya i P. Okito Omole, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności spornych środków ograniczających, a mianowicie:

                           —

                           rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/904 z dnia 29 maja 2017 r. wykonującego art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom, które zdaniem Rady naruszały embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga;

                           —

                           decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/905 z dnia 29 maja 2017 r. wykonującej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą zasadniczo jedyny zarzut, dotyczący okoliczności, że zaskarżone akty są w ich przekonaniu niejasno uzasadnione oraz wyraźnie dotknięte oczywistymi błędami w ocenie. Zdaniem skarżących środki ograniczające przyjęte wobec nich przez Radę są pozbawione zarówno podstawy faktycznej, jak i prawnej. Ponadto uważają oni, że Rada dopuściła się wielu nieprawidłowości, z których każda może uzasadniać stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów.


title: Sprawa T-779/16: Wyrok Sądu z dnia 28 września 2017 r. – Rühland/EUIPO – 8 seasons design (Lampa w kształcie gwiazdy) [Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający lampę w kształcie gwiazdy — Wcześniejszy wzór wspólnotowy — Podstawa unieważnienia — Indywidualny charakter — Inne całościowe wrażenie — Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002]

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/45

         Wyrok Sądu z dnia 28 września 2017 r. – Rühland/EUIPO – 8 seasons design (Lampa w kształcie gwiazdy)
   (Sprawa T-779/16) (1)

   ([Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający lampę w kształcie gwiazdy - Wcześniejszy wzór wspólnotowy - Podstawa unieważnienia - Indywidualny charakter - Inne całościowe wrażenie - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002])
   (2017/C 382/55)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Lothar Rühland (Wendeburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H.P. Schrammek, C. Drzymalla, S. Risthaus i J. Engberding)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo S. Hanne, następnie M. Fischer, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: 8 seasons design GmbH (Eschweiler, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Haberl)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 lipca 2016 r. (sprawa R 878/2015-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między 8 seasons design a L. Rühlandem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Lothar Rühland zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 14 z 16.1.2017.


title: Sprawa T-789/16: Wyrok Sądu z dnia 21 września 2017 r. – InvoiceAuction B2B/EUIPO (INVOICE AUCTION) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego INVOICE AUCTION — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/35

         Wyrok Sądu z dnia 21 września 2017 r. – InvoiceAuction B2B/EUIPO (INVOICE AUCTION)
   (Sprawa T-789/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego INVOICE AUCTION - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 374/52)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: InvoiceAuction B2B GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Jonas)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 sierpnia 2016 r. (sprawa R 2201/2015-1), dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego INVOICE AUCTION jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               InvoiceAuction B2B GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 14 z 16.1.2017.


title: Sprawa C-409/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias – Grecja) – Ypourgos Esoterikon, Ypourgos Ethnikis paideias kai Thriskevmaton / Maria-Eleni Kalliri (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 76/207/EWG — Równość traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie zatrudnienia i pracy — Dyskryminacja ze względu na płeć — Konkurs wstępny do szkoły policyjnej państwa członkowskiego — Uregulowanie tego państwa członkowskiego nakładające na wszystkich kandydatów ubiegających się o dopuszczenie do tego konkursu wymóg minimalnego wzrostu)

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias – Grecja) – Ypourgos Esoterikon, Ypourgos Ethnikis paideias kai Thriskevmaton / Maria-Eleni Kalliri
   (Sprawa C-409/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 76/207/EWG - Równość traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie zatrudnienia i pracy - Dyskryminacja ze względu na płeć - Konkurs wstępny do szkoły policyjnej państwa członkowskiego - Uregulowanie tego państwa członkowskiego nakładające na wszystkich kandydatów ubiegających się o dopuszczenie do tego konkursu wymóg minimalnego wzrostu))
   (2017/C 424/13)
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ypourgos Esoterikon, Ypourgos Ethnikis paideias kai Thriskevmaton

      Strona pozwana: Maria-Eleni Kalliri

      Sentencja

   Przepisy dyrektywy Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy, zmienionej dyrektywą 2002/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r., należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, uzależniającemu dopuszczenie kandydatów do konkursu wstępnego do szkoły policyjnej tego państwa członkowskiego – bez względu na ich płeć – od wymogu minimalnego wzrostu 1,70 m, gdy takie uregulowanie jest niekorzystne dla znacznie wyższej liczby osób płci żeńskiej w porównaniu z osobami płci męskiej i gdy wspomniane uregulowanie nie wydaje się być właściwe i niezbędne dla osiągnięcia zamierzonego przez nie zgodnego z prawem celu, co powinien ustalić sąd odsyłający.

      (1)  Dz.U. C 392 z 24.10.2016.


title: Sprawa C-255/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Københavns Byret – Dania) –postępowanie karne przeciwko Bentowi Falbertowi, Poulowi Madsenowi, JP/Politikens Hus A/S (Odesłanie prejudycjalne — Procedura udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych — Uregulowanie krajowe określające w szczegółowy sposób lub wprowadzające zakaz oferowania gier, loterii i zakładów bez posiadania zezwolenia i wprowadzające zakaz reklamy gier, loterii i zakładów oferowanych bez posiadania zezwolenia)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Københavns Byret – Dania) –postępowanie karne przeciwko Bentowi Falbertowi, Poulowi Madsenowi, JP/Politikens Hus A/S
   (Sprawa C-255/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Procedura udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych - Uregulowanie krajowe określające w szczegółowy sposób lub wprowadzające zakaz oferowania gier, loterii i zakładów bez posiadania zezwolenia i wprowadzające zakaz reklamy gier, loterii i zakładów oferowanych bez posiadania zezwolenia))
   (2018/C 072/13)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Københavns Byret

      Strony w głównym postępowaniu karnym

   Bent Falbert, Poul Madsen, JP/Politikens Hus A/S

      Sentencja

   Artykuł 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r., należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy, taki jak przepis sporny w postępowaniu głównym, przewidujący sankcje karne w przypadku sprzedaży gier, loterii lub zakładów na terytorium kraju bez zezwolenia nie stanowi w rozumieniu tego przepisu technicznego, podlegającego obowiązkowi zgłoszenia na podstawie art. 8 ust. 1 tej dyrektywy. Z kolei przepis krajowy, taki jak przepis sporny w postępowaniu głównym, przewidujący sankcje karne za reklamę gier, loterii lub zakładów, na które nie uzyskano zezwolenia, stanowi w rozumieniu tego przepisu przepis techniczny, podlegający obowiązkowi zgłoszenia na podstawie art. 8 ust. 1 wspomnianej dyrektywy, o ile z prac przygotowawczych nad tym przepisem prawa krajowego wyraźnie wynika, że jego przedmiotem i celem było rozciągnięcie na usługi gier online istniejącego wcześniej zakazu, czego ustalenie należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016.