title: Sprawa T-172/20: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2020 r. – Rochefort / Parlament

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/28

      Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2020 r. – Rochefort / Parlament
      (Sprawa T-172/20)
      (2020/C 191/37)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Robert Rochefort (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci M. Stasi, J. Teheux i J. Rikkers)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 17 grudnia 2019 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności noty debetowej z dnia 22 stycznia 2020 r. nr 7000000019, na mocy której skarżącemu nakazano zwrot kwoty 60 499,38 EUR;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzję sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 17 grudnia 2019 r., na mocy której nakazano mu zwrot nienależnie wypłaconych kwot w związku z zatrudnieniem asystenta parlamentarnego, oraz na wydaną w związku z tą decyzją notę debetową, skarżący podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji ze względu na niejasność uzasadnienia sekretarza generalnego oraz w zakresie, w jakim nie wskazał on w tym uzasadnieniu powodów, dla których uznał, że przedstawione mu dokumenty nie stanowią dowodów wykonywania pracy.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący odwrócenia ciężaru dowodu. W tym względzie skarżący twierdzi, że to nie on powinien przedstawić dowody wykonywania pracy przez swojego asystenta parlamentarnego, lecz to Parlament powinien przedstawić dowód przeciwny.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący błędu w ocenie, jaki zawiera zaskarżona decyzja ze względu na to, że sekretarz generalny Parlamentu Europejskiego oparł się na nieprawdziwych okolicznościach.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności ze względu na to, że dochodzona od skarżącego kwota opiera się na założeniu, że jego asystent parlamentarny nigdy dla niego nie pracował.


title: Sprawa T-173/20: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2020 r. – Henry Cotton’s Brand Management Company / EUIPO – Industries Sportswear Company (Henry Cotton’s)

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/28

      Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2020 r. – Henry Cotton’s Brand Management Company / EUIPO – Industries Sportswear Company (Henry Cotton’s)
      (Sprawa T-173/20)
      (2020/C 191/38)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Henry Cotton’s Brand Management Company Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl, C. Eckhartt i P. Böhner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Industries Sportswear Company SRL (Wenecja, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Henry Cotton’s” – unijne znaki towarowe nr 821 769 i nr 2 580 728

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 lutego 2020 r. w sprawach połączonych R 254/2019-2 i R 255/2019-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą, jeśli postanowi przystąpić do postępowania w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 103 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 27 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-176/20: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2020 r. – Sam McKnight / EUIPO – Carolina Herrera (COOL GIRL)

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/29

      Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2020 r. – Sam McKnight / EUIPO – Carolina Herrera (COOL GIRL)
      (Sprawa T-176/20)
      (2020/C 191/39)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sam McKnight Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard i J. Fuhrmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Carolina Herrera Ltd (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „COOL GIRL” – zgłoszenie nr 16 681 975

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie R 689/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz ewentualnie, jeśli druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą przystąpi do postępowania, interwenienta kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-177/20: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2020 r. – Himmel v EUIPO – Ramirez Monfort (Hispano Suiza)

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/30

      Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2020 r. – Himmel v EUIPO – Ramirez Monfort (Hispano Suiza)
      (Sprawa T-177/20)
      (2020/C 191/40)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Erwin Leo Himmel (Walchwil, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat A. Gomoll)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Gonzalo Andres Ramirez Monfort (Barcelona, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy Hispano Suiza – zgłoszenie nr 16 389 397

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 stycznia 2020 r. w sprawie R 67/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 46 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-178/20: Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2020 r. – Bavaria Weed / EUIPO (BavariaWeed)

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/30

      Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2020 r. – Bavaria Weed / EUIPO (BavariaWeed)
      (Sprawa T-178/20)
      (2020/C 191/41)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Bavaria Weed GmbH (Herrsching am Ammersee, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Wolhändler)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy – zgłoszenie nr 17 997 323

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 stycznia 2020 r. w sprawie R 1458/2019-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie zasad równego traktowania i dobrej administracji.


title: Sprawa T-182/20: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2020 r. – Griba / CPVO (Gala Perathoner)

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/32

      Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2020 r. – Griba / CPVO (Gala Perathoner)
      (Sprawa T-182/20)
      (2020/C 191/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Griba Baumschulgenossenschaft landwirtschaftliche Gesellschaft (Terlan, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Würtenberger)

         Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO)

         Dane dotyczące postępowania przed CPVO

         Sporne wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin: odmiana jabłka Gala Perathoner – wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin nr 2009/0353

         Zaskarżona decyzja: decyzja Izby Odwoławczej CPVO z dnia 17 stycznia 2020 r. w sprawie A 004/2016

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie CPVO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 76 rozporządzenia Rady (UE) nr 2100/94;

                  —

                  naruszenie art. 8 rozporządzenia Rady (UE) nr 2100/94;

                  —

                  naruszenie art. 57 ust. 3 rozporządzenia Rady (UE) nr 2100/94;

                  —

                  naruszenie art. 75 rozporządzenia Rady (UE) nr 2100/94;

                  —

                  naruszenie zasady równego traktowania.


title: Sprawa T-185/20: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2020 r. – Tikal Marine Systems / EUIPO – Ultra Safety Systems (Tikal Tef-Gel)

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/33

      Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2020 r. – Tikal Marine Systems / EUIPO – Ultra Safety Systems (Tikal Tef-Gel)
      (Sprawa T-185/20)
      (2020/C 191/45)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Tikal Marine Systems GmbH (Norderstedt, Niemcy) (przedstawiciel: prawnik M. Mahnkopf)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ultra Safety Systems Inc. (Mangonia Park, Floryda, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Tikal Tef-Gel” – unijny znak towarowy nr 12 971 461

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 stycznia 2020 r. w sprawie R 2500/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 28 listopada 2018 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uznanie rozpatrywanego znaku towarowego za ważny;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-183/20: Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2020 r. – Schneider / EUIPO – Raths (Teslaplatte)

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/32

      Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2020 r. – Schneider / EUIPO – Raths (Teslaplatte)
      (Sprawa T-183/20)
      (2020/C 191/44)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Christian Schneider (Leverkusen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Buttron)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Oliver Raths (Männedorf, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy Teslaplatte – unijny znak towarowy nr. 11 222 155

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 stycznia 2020 r. w sprawie R 247/2019-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zmiana zaskarżonej decyzji poprzez oddalenie w całości odwołania drugiej strony postępowania z dnia 28 stycznia 2019 r.;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-186/20: Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2020 r . – Chatwal / EUIPO – Timehouse Capital (THE TIME)

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/34

      Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2020 r . – Chatwal / EUIPO – Timehouse Capital (THE TIME)
      (Sprawa T-186/20)
      (2020/C 191/46)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Chatwal Hotels & Resorts LLC (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: N. Hine, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Timehouse Capital GmbH (Grasbrunn, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „THE TIME” – zgłoszenie nr 16 614 471

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 stycznia 2020 r. w sprawie R 2264/2018-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie sprzeciwu;

                  —

                  uwzględnienie spornego zgłoszenia;

                  —

                  obciążenie EUIPO lub drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-187/20: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2020 r. – Davide Groppi / EUIPO – Viabizzuno (Lampade)

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/35

      Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2020 r. – Davide Groppi / EUIPO – Viabizzuno (Lampade)
      (Sprawa T-187/20)
      (2020/C 191/47)
      Język skargi: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Davide Groppi Srl (Piacenza, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Boscariol de Roberto, D. Capra i V. Malerba)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Viabizzuno Srl (Bentivoglio, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 2 503 680–0001

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 stycznia 2020 r. w sprawie R 126/2019-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami i wydatkami.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.


title: Sprawa T-189/20: Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2020 r. – Chiquita Brands / EUIPO – Fyffes International (HOYA)

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/35

      Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2020 r. – Chiquita Brands / EUIPO – Fyffes International (HOYA)
      (Sprawa T-189/20)
      (2020/C 191/48)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Chiquita Brands LLC (Fort Lauderdale, Floryda, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat W. Pors)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Fyffes International Unlimited Company (Dublin, Irlandia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „HOYA” w kolorach żółtym, niebieskim i czarnym – zgłoszenie nr 10 612 166

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 stycznia 2020 r. w sprawie R 962/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uwzględnienie w całości wniosku skarżącego o unieważnienie prawa do znaku;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 64 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie zakazu reformatio in peius oraz art. 71 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-190/20: Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2020 r. – Almea / EUIPO – Sanacorp Pharmahandel (Almea)

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/36

      Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2020 r. – Almea / EUIPO – Sanacorp Pharmahandel (Almea)
      (Sprawa T-190/20)
      (2020/C 191/49)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Almea Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: R. Furneaux i E. Humphreys, solicitors)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sanacorp Pharmahandel GmbH (Planegg, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Almea – zgłoszenie nr 14 030 126

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 stycznia 2020 r. w sprawie R 246/2019-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania przed Izbą Odwoławczą i Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-192/20: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2020 r. – Tikal Marine Systems / EUIPO – Ultra Safety Systems (Ultra Tef-Gel)

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/37

      Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2020 r. – Tikal Marine Systems / EUIPO – Ultra Safety Systems (Ultra Tef-Gel)
      (Sprawa T-192/20)
      (2020/C 191/50)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Tikal Marine Systems GmbH (Norderstedt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Mahnkopf)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ultra Safety Systems Inc. (Mangonia Park, Floryda, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Ultra Tef-Gel” – zgłoszenie nr 15 369 739

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 stycznia 2020 r. w sprawie R 2499/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 28 listopada 2018 r;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  orzeczenie, że rozpatrywany znak towarowy jest ważny;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-201/20: Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2020 r. – Berebene/EUIPO – Consorzio vino Chianti Classico (GHISU)

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/38

      Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2020 r. – Berebene/EUIPO – Consorzio vino Chianti Classico (GHISU)
      (Sprawa T-201/20)
      (2020/C 191/51)
      Język skargi: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Berebene Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat A. Massimiani)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Consorzio vino Chianti Classico (Radda in Chianti, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Wniosek o rejestrację graficznego unijnego znaku towarowego w kolorze GHISU – zgłoszenie nr 17 232 571

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 stycznia 2020 r. w sprawie R 592/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  w związku z tym nakazanie rejestracji graficznego unijnego znaku towarowego GHISU nr 17 232 571 również dla towarów z klasy 33 klasyfikacji nicejskiej;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi w postępowaniu w sprawie sprzeciwu oraz w postępowaniu przed Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Błędne porównanie kolidujących ze sobą znaków towarowych oraz błędna ogólna ocena możliwości wprowadzenia w błąd i uzyskania nieuczciwej przewagi.


title: Sprawa T-208/20: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2020 r. – JH / Europol

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/38

      Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2020 r. – JH / Europol
      (Sprawa T-208/20)
      (2020/C 191/52)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: JH (przedstawiciel: adwokat M. Quaas)

         Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że wydana w dniu 2 kwietnia 2019 r. przez dyrektora wykonawczego decyzja o zwolnieniu skarżącego z natychmiastowym skutkiem z kierowania jednostką organizacyjną GDPT (Ochrona osób) działu Governance Directorate Europejskiego Urzędu Policji Europol jest niezgodny z prawem; oraz

                  —

                  zasądzenie od pozwanego na rzecz skarżącego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę według uznania Sądu.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Naruszenie regulaminu pracowniczego Europolu
                  Skarżący podnosi, że sporne środki dyscyplinarne nie są przewidziane w regulaminie pracowniczym Europolu. Pozwany obszedł obowiązujące przepisy regulaminu pracowniczego i próbował uzasadnić zastosowane środki dyscyplinarne, dopiero po kilku miesiącach, w drodze wydanej z mocą wsteczną decyzji o przeniesieniu, powołując się na reorganizację.

                  2.

                  Uszczerbek na zdrowiu i niezdolność do pracy
                  Skarżący domaga się zasądzenia zadośćuczynienia, ponieważ istnieją dowody, że w następstwie zastosowania tego niezgodnego z prawem środka poniósł on uszczerbek na zdrowiu, przez co uniemożliwiło dalsze wykonywanie przez niego pracy.


title: Sprawa T-212/20: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2020 r. – Gaz-System / ACER

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/39

      Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2020 r. – Gaz-System / ACER
      (Sprawa T-212/20)
      (2020/C 191/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Operator Gazociągów Przesyłowych Gaz-System S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: adwokaci E. Buczkowska, M. Trepka)

         Strona pozwana: Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej ACER nr A-006-2019 z dnia 7 lutego 2020 r.;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza ACER popełniła oczywisty błąd w zakresie wykładni art. 28 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2019/942 (1), polegający na nieprzeprowadzeniu szczegółowego badania i pełnej kontroli decyzji ACER nr 10/2019. To nieuzasadnione samoograniczenie, którego według skarżącej dokonała Izba Odwoławcza ACER miało bezpośredni wpływ na treść rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji.

                  2.

                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca twierdzi, że błędnie przyjęto, iż ACER nie naruszyła zasady przejrzystości przewidzianej w art. 15 TFUE, art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 37 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/459 (2) i art. 6 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2019/942, mimo że ACER (i) arbitralnie zmieniła wymogi dotyczące kryteriów w zakresie technicznych wymogów jakości, jakie muszą spełniać składane ofert oraz (ii) postanowiła od początku powtórzyć postępowanie prowadzące do wyboru platformy, bez żadnego uzasadnienia zmiany swej decyzji w tym zakresie.

                  3.

                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca twierdzi, że błędnie przyjęto, iż ACER nie naruszyła zasady równego traktowania poprzez określenie w sposób arbitralny wymogów dla analizy przypadku w ramach zadań B(i) i B(ii), co doprowadziło do uprzywilejowania platform, które w chwili składania ofert nie spełniały podstawowych wymogów.

                  4.

                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca twierdzi, że błędnie przyjęto, iż ACER nie naruszyła zasady przejrzystości przewidzianej w art. 15 TFUE, art. 41 ust. 1 i art. 41 ust. 2 lit.) karty praw podstawowych poprzez swe arbitralne działanie i brak przedstawienia wyjaśnienia co do wymogów analizy przypadku, co wywarło wpływ na przygotowywanie ofert przez platformy rezerwacyjnej zdolności, zanim oferty te zostały złożone.

                  5.

                  W ramach zarzutu piątego strona skarżąca twierdzi, że błędnie przyjęto, iż decyzja ACER nr 10/2019 jest należycie uzasadniona, a tym samym nie narusza w oczywisty sposób art. 296 TFUE, ani art. 41 ust. 2 lit. c) i art. 47 karty praw podstawowych, pomimo że przedstawione w tej decyzji uzasadnienie nie pozwala na odtworzenie rozumowania ACER, które doprowadziło do wyboru platformy RPB, oraz znacząco ogranicza możliwość zaskarżenia tej decyzji przez skarżącą.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/942 z dnia 5 czerwca 2019 r. ustanawiające Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (Dz.U. 2019, L 158, s. 22-53).

         (2)  Rozporządzenie Komisji (UE) 2017/459 z dnia 16 marca 2017 r. ustanawiające kodeks sieci dotyczący mechanizmów alokacji zdolności w systemach przesyłowych gazu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 984/2013 (Dz.U. L 72, 17.3.2017, s. 1-28).


title: Sprawa C-14/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia (Włochy) w dniu 8 stycznia 2021 r. – Sea Watch e.V. / Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Capitaneria di Porto di Palermo

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia (Włochy) w dniu 8 stycznia 2021 r. – Sea Watch e.V. / Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Capitaneria di Porto di Palermo
      (Sprawa C-14/21)
      (2021/C 98/10)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Sea Watch e.V.

         Strona pozwana: Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Capitaneria di Porto di Palermo

         Pytania prejudycjalne

                  A)

                  Czy zakres stosowania dyrektywy 2009/16/WE (1) obejmuje statek zakwalifikowany jako towarowy przez instytucję klasyfikacyjną państwa bandery, który jednak prowadzi w praktyce wyłącznie działalność niekomercyjną, taką jak tak zwana działalność SAR [search and rescue, poszukiwawczo-ratownicza] (taka jak prowadzona przez [Sea Watch e.V.] i SW4 [statek Sea Watch 4] na podstawie jej statutu), a co za tym idzie, czy PSC [Port State Control, kontrola statków przez państwo portu] może być również prowadzana w odniesieniu do takiego statku?
                  W przypadku gdyby […] Trybunał uznał, że […] zakresem stosowania dyrektywy 2009/16/WE objęte są również statki [które nie prowadzą w praktyce działalności komercyjnej]: czy z interpretowaną w ten sposób dyrektywą sprzeczne jest uregulowanie takie jak uregulowanie krajowe przewidziane w art. 3 [dekretu ustawodawczego] nr 53/2011, transponujące art. 3 dyrektywy 2009/16/WE, które natomiast w sposób wyraźny określa w [art. 3 ust. 1 rzeczonego dekretu ustawodawczego] zakres stosowania PSC, ograniczając go tylko do statków używanych do celów komercyjnych, wykluczając nie tylko łodzie rekreacyjne, lecz również statki towarowe, które nie prowadzą w praktyce – a więc nie są wykorzystywane do – działalności komercyjnej?
                  Czy w końcu można natomiast zasadnie uznać, że w zakres stosowania dyrektywy w części, w której obejmuje również statki pasażerskie w wyniku zmian dokonanych w 2017 r., wchodzą statki towarowe, które regularnie wykonują tzw. działalność SAR na rzecz osób zagrożonych na morzu, wobec czego transport osób uratowanych na morzu ze względu na zagrożenie życia odpowiada transportowi pasażerów?

                  B)

                  Czy fakt przetransportowania przez statek znacznie większej liczby osób niż liczba osób figurujących w certyfikacie sprzętu ratowniczego, chociaż było to wynikiem działalności SAR, lub w każdym razie posiadanie certyfikatu sprzętu ratowniczego dotyczącego znacznie mniejszej liczby osób niż te, które zostały rzeczywiście przetransportowane, może zgodnie z prawem być objęty czynnikiem nadrzędnym, o którym mowa w sekcji 2A części II załącznika I, lub czynnikiem nieprzewidzianych okoliczności, o którym mowa w sekcji 2B części II załącznika I, które przywołane są w art. 11 dyrektywy 2009/16/WE?

                  C)

                  Czy przewidziane w art. 13 dyrektywy 2009/16/WE uprawnienie do przeprowadzania bardziej szczegółowych inspekcji PSC na statkach pływających pod banderą państw członkowskich może lub musi obejmować również uprawnienie do sprawdzenia, jaka działalność jest rzeczywiście wykonywana w praktyce przez statek, niezależnie od działalności, w odniesieniu do której państwo bandery i jego instytucja klasyfikacyjna wydały mu świadectwo klasy i odpowiednie świadectwa bezpieczeństwa, a w konsekwencji uprawnienie do kontroli posiadania przez wspomniany statek świadectw i spełniania ogólnie wymogów lub przepisów przewidzianych w uregulowaniach przyjętych na szczeblu międzynarodowym w zakresie bezpieczeństwa, zapobiegania zanieczyszczeniom oraz warunków życia i pracy na pokładzie, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej – czy uprawnienie to może być wykonywane również w odniesieniu do statku, który w praktyce systematycznie prowadzi tzw. działalność SAR?

                  D)

                  Jak należy interpretować [art. 1] lit. b) konwencji SOLAS – która została wyraźnie przywołana w art. 2 dyrektywy 2009/16/WE i której w związku z tym należy zapewnić jednolitą wykładnię wspólnotową dla celów i w ramach PSC – w zakresie, w jakim stanowi, że „Umawiające się Rządy zobowiązują się wydać niezbędne ustawy, dekrety, rozporządzenia i inne przepisy oraz podjąć wszelkie środki, jakie okażą się konieczne w celu zapewnienia niniejszej konwencji zupełnej i całkowitej skuteczności, i to w taki sposób, aby mieć pewność, że pod względem bezpieczeństwa życia statek nadaje się do służby, do jakiej jest przeznaczony”; w szczególności, czy w odniesieniu do oceny zdolności statku do służby, do jakiej jest przeznaczony, którą państwa portu są zobowiązane zbadać poprzez inspekcje PSC, należy ograniczyć się do uwzględnienia jako wyłącznego parametru weryfikacji wymogów wynikających z klasyfikacji i posiadanych odpowiednich świadectw bezpieczeństwa, uzyskanych na podstawie zadeklarowanej abstrakcyjnie działalności, czy też można odnieść się również do służby, do jakiej dany statek jest wykorzystywany w praktyce?
                  Czy w konsekwencji, również ze względu na wspomniany parametr międzynarodowy, organy administracyjne państw portu są uprawnione do weryfikowania nie tylko zgodności sprzętu i wyposażenia pokładowego z wymogami przewidzianymi w świadectwach wydanych przez państwo bandery i wynikających z abstrakcyjnej klasyfikacji statku, lecz również są uprawnione do oceny zgodności świadectw oraz sprzętu i wyposażenia pokładowego, które statek posiada i w które jest wyposażony, w związku z konkretną wykonywaną działalnością, która różni się od działalności wskazanej w świadectwie klasyfikacji?
                  Te same rozważania należy przeprowadzić w odniesieniu do pkt 1.3.1 rezolucji IMO A.1138(31) – Procedures of Port State Control, 2019, przyjętej w dniu 4.12.2019 R., w części, w której stanowi, że „Under the provisions of the relevant conventions set out in section 1.2 above, the Administration (i.e. the Government of the flag State) is responsible for promulgating laws and regulations and for taking all other steps which may be necessary to give the relevant conventions full and complete effect so as to ensure that, from the point of view of safety of life and pollution prevention, a ship is fit for the service for which it is intended and seafarers are qualified and fit for their duties”.

                  E)

                  Wreszcie w wypadku gdyby potwierdzono istnienie uprawnienia państwa portu do weryfikacji posiadania świadectw i spełniania wymogów i przepisów na podstawie działalności, do której dany statek jest przeznaczony w praktyce:

                              1)

                              Czy państwo portu, które przeprowadziło inspekcję PSC, może wymagać posiadania świadectw i spełniania wymogów lub zaleceń w zakresie bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniu mórz, innych niż posiadane i spełnione przez statek, odnoszących się do prowadzonej w praktyce działalności, w szczególności w rozpatrywanym tu przypadku tzw. działalności SAR, aby uniknąć wydania zakazu wyjścia statku w morze?

                              2)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie w pkt 1: czy posiadania świadectw oraz spełniania wymogów lub przepisów innych niż posiadane i spełnione przez statek, odnoszących się do prowadzonej w praktyce działalności, w szczególności w przypadku prowadzenia tzw. działalności SAR, można wymagać w celu uniknięcia wydania zakazu wyjścia statku w morze tylko wtedy, gdy istnieją jasne i wiarygodne międzynarodowe lub [unijne] ramy prawne w przedmiocie klasyfikacji tzw. działalności SAR i odpowiednich świadectw, wymogów i przepisów dotyczących bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniu mórz?

                              3)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie w pkt 2: czy posiadania świadectw oraz spełniania wymogów lub przepisów innych niż posiadane i spełnione przez statek, odnoszących się do prowadzonej w praktyce działalności, w szczególności w przypadku prowadzenia tzw. działalności SAR, należy wymagać na podstawie przepisów krajowych państwa bandery lub państwa portu, i czy w tym celu konieczne jest uregulowanie rangi prawa pierwotnego, czy też odpowiednie jest również uregulowanie rangi prawa wtórnego bądź też tylko regulacja administracyjna o charakterze ogólnym?

                              4)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie w pkt 3: czy obowiązkiem państwa portu jest wskazanie w ramach inspekcji PSC w sposób precyzyjny i konkretny, na podstawie jakiego uregulowania krajowego (ustalonego zgodnie z pkt 3) rangi ustawowej, wykonawczej lub wynikającego z aktu administracyjnego o charakterze ogólnym należy określić wymogi techniczne dotyczące bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniom morza, które powinien spełniać statek poddany inspekcji PSC w celu prowadzenia działalności SAR, i jakie dokładnie działania korygujące bądź naprawcze są wymagane właśnie w celu zapewnienia przestrzegania wspomnianego uregulowania?

                              5)

                              Czy w przypadku braku uregulowania państwa portu lub państwa bandery o randze ustawowej, wykonawczej lub wynikającego z aktu administracyjnego o charakterze ogólnym administracja państwa portu może wskazać w konkretnym przypadku wymogi lub przepisy techniczne dotyczące bezpieczeństwa, zapobiegania zanieczyszczeniom morza oraz ochrony życia i pracy na pokładzie, które musi spełnić statek poddany inspekcji PSC w celu prowadzenia tzw. działalności SAR?

                              6)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania w pkt 4 i 5: czy można uznać, że tak zwana działalność SAR, w braku szczególnych wskazań ze strony państwa bandery w tym zakresie, została w międzyczasie dopuszczona, a zatem że nie można jej uniemożliwiać poprzez wydanie zakazu wyjścia w morze, jeżeli statek poddany inspekcji PSC spełnia wyżej wymienione wymogi lub przepisy innej kategorii (w szczególności statku towarowego), których istnienie państwo bandery potwierdziło również w konkretnym przypadku?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/16/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (Dz.U. 2009, L 131, s. 57).


title: Sprawa C-15/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia (Włochy) w dniu 8 stycznia 2021 r. – Sea Watch e.V. / Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Capitaneria di Porto di Porto Empedocle

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia (Włochy) w dniu 8 stycznia 2021 r. – Sea Watch e.V. / Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Capitaneria di Porto di Porto Empedocle
      (Sprawa C-15/21)
      (2021/C 98/11)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Sea Watch e.V.

         Strona pozwana: Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Capitaneria di Porto di Porto Empedocle

         Pytania prejudycjalne

                  A)

                  Czy zakres stosowania dyrektywy 2009/16/WE (1) obejmuje statek zakwalifikowany jako towarowy przez instytucję klasyfikacyjną państwa bandery, który jednak prowadzi w praktyce wyłącznie działalność niekomercyjną, taką jak tak zwana działalność SAR [search and rescue, poszukiwawczo-ratownicza] (taka jak prowadzona przez [Sea Watch e.V.] i SW4 [statek Sea Watch 4] na podstawie jej statutu), a co za tym idzie, czy PSC [Port State Control, kontrola statków przez państwo portu] może być również prowadzana w odniesieniu do takiego statku?
                  W przypadku gdyby […] Trybunał uznał, że […] zakresem stosowania dyrektywy 2009/16/WE objęte są również statki [które nie prowadzą w praktyce działalności komercyjnej]: czy z interpretowaną w ten sposób dyrektywą sprzeczne jest uregulowanie takie jak uregulowanie krajowe przewidziane w art. 3 [dekretu ustawodawczego] nr 53/2011, transponujące art. 3 dyrektywy 2009/16/WE, które natomiast w sposób wyraźny określa w [art. 3 ust. 1 rzeczonego dekretu ustawodawczego] zakres stosowania PSC, ograniczając go tylko do statków używanych do celów komercyjnych, wykluczając nie tylko łodzie rekreacyjne, lecz również statki towarowe, które nie prowadzą w praktyce – a więc nie są wykorzystywane do – działalności komercyjnej?
                  Czy w końcu można natomiast zasadnie uznać, że w zakres stosowania dyrektywy w części, w której obejmuje również statki pasażerskie w wyniku zmian dokonanych w 2017 r., wchodzą statki towarowe, które regularnie wykonują tzw. działalność SAR na rzecz osób zagrożonych na morzu, wobec czego transport osób uratowanych na morzu ze względu na zagrożenie życia odpowiada transportowi pasażerów?

                  B)

                  Czy fakt przetransportowania przez statek znacznie większej liczby osób niż liczba osób figurujących w certyfikacie sprzętu ratowniczego, chociaż było to wynikiem działalności SAR, lub w każdym razie posiadanie certyfikatu sprzętu ratowniczego dotyczącego znacznie mniejszej liczby osób niż te, które zostały rzeczywiście przetransportowane, może zgodnie z prawem być objęty czynnikiem nadrzędnym, o którym mowa w sekcji 2A części II załącznika I, lub czynnikiem nieprzewidzianych okoliczności, o którym mowa w sekcji 2B części II załącznika I, które przywołane są w art. 11 dyrektywy 2009/16/WE?

                  C)

                  Czy przewidziane w art. 13 dyrektywy 2009/16/WE uprawnienie do przeprowadzania bardziej szczegółowych inspekcji PSC na statkach pływających pod banderą państw członkowskich może lub musi obejmować również uprawnienie do sprawdzenia, jaka działalność jest rzeczywiście wykonywana w praktyce przez statek, niezależnie od działalności, w odniesieniu do której państwo bandery i jego instytucja klasyfikacyjna wydały mu świadectwo klasy i odpowiednie świadectwa bezpieczeństwa, a w konsekwencji uprawnienie do kontroli posiadania przez wspomniany statek świadectw i spełniania ogólnie wymogów lub przepisów przewidzianych w uregulowaniach przyjętych na szczeblu międzynarodowym w zakresie bezpieczeństwa, zapobiegania zanieczyszczeniom oraz warunków życia i pracy na pokładzie, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej – czy uprawnienie to może być wykonywane również w odniesieniu do statku, który w praktyce systematycznie prowadzi tzw. działalność SAR?

                  D)

                  Jak należy interpretować [art. 1] lit. b) konwencji SOLAS – która została wyraźnie przywołana w art. 2 dyrektywy 2009/16/WE i której w związku z tym należy zapewnić jednolitą wykładnię wspólnotową dla celów i w ramach PSC – w zakresie, w jakim stanowi, że „Umawiające się Rządy zobowiązują się wydać niezbędne ustawy, dekrety, rozporządzenia i inne przepisy oraz podjąć wszelkie środki, jakie okażą się konieczne w celu zapewnienia niniejszej konwencji zupełnej i całkowitej skuteczności, i to w taki sposób, aby mieć pewność, że pod względem bezpieczeństwa życia statek nadaje się do służby, do jakiej jest przeznaczony”; w szczególności, czy w odniesieniu do oceny zdolności statku do służby, do jakiej jest przeznaczony, którą państwa portu są zobowiązane zbadać poprzez inspekcje PSC, należy ograniczyć się do uwzględnienia jako wyłącznego parametru weryfikacji wymogów wynikających z klasyfikacji i posiadanych odpowiednich świadectw bezpieczeństwa, uzyskanych na podstawie zadeklarowanej abstrakcyjnie działalności, czy też można odnieść się również do służby, do jakiej dany statek jest wykorzystywany w praktyce?
                  Czy w konsekwencji, również ze względu na wspomniany parametr międzynarodowy, organy administracyjne państw portu są uprawnione do weryfikowania nie tylko zgodności sprzętu i wyposażenia pokładowego z wymogami przewidzianymi w świadectwach wydanych przez państwo bandery i wynikających z abstrakcyjnej klasyfikacji statku, lecz również są uprawnione do oceny zgodności świadectw oraz sprzętu i wyposażenia pokładowego, które statek posiada i w które jest wyposażony, w związku z konkretną wykonywaną działalnością, która różni się od działalności wskazanej w świadectwie klasyfikacji?
                  Te same rozważania należy przeprowadzić w odniesieniu do pkt 1.3.1 rezolucji IMO A.1138(31) – Procedures of Port State Control, 2019, przyjętej w dniu 4.12.2019 R., w części, w której stanowi, że „Under the provisions of the relevant conventions set out in section 1.2 above, the Administration (i.e. the Government of the flag State) is responsible for promulgating laws and regulations and for taking all other steps which may be necessary to give the relevant conventions full and complete effect so as to ensure that, from the point of view of safety of life and pollution prevention, a ship is fit for the service for which it is intended and seafarers are qualified and fit for their duties”.

                  E)

                  Wreszcie w wypadku gdyby potwierdzono istnienie uprawnienia państwa portu do weryfikacji posiadania świadectw i spełniania wymogów i przepisów na podstawie działalności, do której dany statek jest przeznaczony w praktyce:

                              1)

                              Czy państwo portu, które przeprowadziło inspekcję PSC, może wymagać posiadania świadectw i spełniania wymogów lub zaleceń w zakresie bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniu mórz, innych niż posiadane i spełnione przez statek, odnoszących się do prowadzonej w praktyce działalności, w szczególności w rozpatrywanym tu przypadku tzw. działalności SAR, aby uniknąć wydania zakazu wyjścia statku w morze?

                              2)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie w pkt 1: czy posiadania świadectw oraz spełniania wymogów lub przepisów innych niż posiadane i spełnione przez statek, odnoszących się do prowadzonej w praktyce działalności, w szczególności w przypadku prowadzenia tzw. działalności SAR, można wymagać w celu uniknięcia wydania zakazu wyjścia statku w morze tylko wtedy, gdy istnieją jasne i wiarygodne międzynarodowe lub [unijne] ramy prawne w przedmiocie klasyfikacji tzw. działalności SAR i odpowiednich świadectw, wymogów i przepisów dotyczących bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniu mórz?

                              3)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie w pkt 2: czy posiadania świadectw oraz spełniania wymogów lub przepisów innych niż posiadane i spełnione przez statek, odnoszących się do prowadzonej w praktyce działalności, w szczególności w przypadku prowadzenia tzw. działalności SAR, należy wymagać na podstawie przepisów krajowych państwa bandery lub państwa portu, i czy w tym celu konieczne jest uregulowanie rangi prawa pierwotnego, czy też odpowiednie jest również uregulowanie rangi prawa wtórnego bądź też tylko regulacja administracyjna o charakterze ogólnym?

                              4)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie w pkt 3: czy obowiązkiem państwa portu jest wskazanie w ramach inspekcji PSC w sposób precyzyjny i konkretny, na podstawie jakiego uregulowania krajowego (ustalonego zgodnie z pkt 3) rangi ustawowej, wykonawczej lub wynikającego z aktu administracyjnego o charakterze ogólnym należy określić wymogi techniczne dotyczące bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniom morza, które powinien spełniać statek poddany inspekcji PSC w celu prowadzenia działalności SAR, i jakie dokładnie działania korygujące bądź naprawcze są wymagane właśnie w celu zapewnienia przestrzegania wspomnianego uregulowania?

                              5)

                              Czy w przypadku braku uregulowania państwa portu lub państwa bandery o randze ustawowej, wykonawczej lub wynikającego z aktu administracyjnego o charakterze ogólnym administracja państwa portu może wskazać w konkretnym przypadku wymogi lub przepisy techniczne dotyczące bezpieczeństwa, zapobiegania zanieczyszczeniom morza oraz ochrony życia i pracy na pokładzie, które musi spełnić statek poddany inspekcji PSC w celu prowadzenia tzw. działalności SAR?

                              6)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania w pkt 4 i 5: czy można uznać, że tak zwana działalność SAR, w braku szczególnych wskazań ze strony państwa bandery w tym zakresie, została w międzyczasie dopuszczona, a zatem że nie można jej uniemożliwiać poprzez wydanie zakazu wyjścia w morze, jeżeli statek poddany inspekcji PSC spełnia wyżej wymienione wymogi lub przepisy innej kategorii (w szczególności statku towarowego), których istnienie państwo bandery potwierdziło również w konkretnym przypadku?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/16/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (Dz.U. 2009, L 131, s. 57).


title: Sprawa C-20/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 13 stycznia 2021 r. – JW, HD, XS / LOT Polish Airlines

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 13 stycznia 2021 r. – JW, HD, XS / LOT Polish Airlines
      (Sprawa C-20/21)
      (2021/C 98/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Frankfurt am Main

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca i wnosząca odwołanie: JW, HD, XS

         Strona pozwana i druga strona postępowania odwoławczego: LOT Polish Airlines

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku lotu, który charakteryzuje się potwierdzoną, pojedynczą rezerwacją na całą podróż i który jest podzielony na co najmniej dwa loty częściowe, miejscem wykonania w rozumieniu tego przepisu może być również miejsce przylotu pierwszego lotu częściowego, jeżeli przewóz na tych lotach częściowych jest wykonywany przez dwóch różnych przewoźników lotniczych, a powództwo o odszkodowanie wniesione na podstawie rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (2) jest związane z opóźnieniem pierwszego lotu częściowego i jest skierowane przeciwko przewoźnikowi lotniczemu obsługującemu pierwszy lot częściowy?

         (1)  Dz.U. 2012, L 351, s. 1.

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-31/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 19 stycznia 2021 r. – Eurocostruzioni Srl / Regione Calabria

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 19 stycznia 2021 r. – Eurocostruzioni Srl / Regione Calabria
      (Sprawa C-31/21)
      (2021/C 98/13)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca skargę kasacyjną: Eurocostruzioni Srl

         Druga strona postępowania: Regione Calabria

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy rozporządzenie Komisji (WE) nr 1685/2000 (1) z dnia 28 lipca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 w odniesieniu do warunków, jakie muszą spełniać wydatki na działania współfinansowane z funduszy strukturalnych, a w szczególności uregulowanie przewidziane w załączniku 1 do tego rozporządzenia w pkt 2 zatytułowanym „Dowody wydatków”, ppkt 2.1 nakazuje, aby dowody płatności końcowego beneficjenta były potwierdzone opłaconymi fakturami także w przypadku, gdy finansowanie zostało przyznane na rzecz beneficjenta w celu wzniesienia budynku z wykorzystaniem własnych materiałów, narzędzi oraz pracowników czy też w przypadku gdy nie jest to możliwe, dopuszczalne jest odstępstwo, inne od wyraźnie przewidzianego odstępstwa, w którym to wymaga się przedstawienia „dokument[ów] rachunkowy[ch] o równoważnej wartości dowodowej”?

                  2)

                  Jak należy prawidłowo interpretować wskazane wyrażenie „dokument[y] rachunkow[e] o równoważnej wartości dowodowej”?

                  3)

                  Czy w szczególności, wskazane przepisy rozporządzenia stoją na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania krajowego i regionalnego oraz w rezultacie administracyjnych środków wykonawczych, które w przypadku gdy finansowanie zostało przyznane na rzecz beneficjenta w celu wzniesienie budynku z wykorzystaniem własnych materiałów, narzędzi oraz pracowników przewidują system kontroli wydatków będących przedmiotem finansowania ze strony organu administracji publicznej, który obejmuje:

                              a)

                              uprzednią kwantyfikację prac na podstawie regionalnego cennika robót publicznych oraz – w odniesieniu do pozycji nieprzewidzianych w tym instrumencie – na podstawie cen obowiązujących na rynku zgodnie z szacunkami projektanta technicznego,

                              b)

                              późniejsze sprawozdanie wraz z przedstawieniem rozliczenia prac, na które składają się przedmiar robót i rejestr księgowy, prawidłowo podpisane na każdej stronie przez kierownika budowy oraz przedsiębiorstwo będące beneficjentem jak też weryfikację i potwierdzenie wykonanych prac, na podstawie jednostkowych cen, o których mowa powyżej w pkt a) ze strony komisji odbiorczej powołanej przez właściwe organy administracji regionalnej?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz.U. 1999, L 161, s. 1).


title: Sprawa C-34/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 20 stycznia 2021 r. – Hauptpersonalrat der Lehrerinnen und Lehrer beim Hessischen Kultusministerium

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 20 stycznia 2021 r. – Hauptpersonalrat der Lehrerinnen und Lehrer beim Hessischen Kultusministerium
      (Sprawa C-34/21)
      (2021/C 98/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Wiesbaden

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnioskodawca: Hauptpersonalrat der Lehrerinnen und Lehrer beim Hessischen Kultusministerium

         Uczestnik postępowania: Der Minister des Hessischen Kultusministeriums

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wykładni art. 88 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/679 (1) należy dokonywać w ten sposób, że przepis prawa, aby stanowić bardziej szczegółowy przepis mający zapewnić ochronę praw i wolności w przypadku przetwarzania danych osobowych pracowników w związku z zatrudnieniem w rozumieniu art. 88 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/679, musi spełniać wymogi stawiane wobec takich przepisów w świetle art. 88 ust. 2 tego rozporządzenia?

                  2)

                  Czy można mimo wszystko nadal stosować normę krajową, jeżeli w sposób oczywisty nie spełnia ona wymogów wynikających z art. 88 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/679?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).


title: Sprawa C-35/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen kasacionen syd (Bułgaria) w dniu 19 stycznia 2021 r. – „Konserwinwest” OOD / „Bulkons Pyrwomaj” OOD

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen kasacionen syd (Bułgaria) w dniu 19 stycznia 2021 r. – „Konserwinwest” OOD / „Bulkons Pyrwomaj” OOD
      (Sprawa C-35/21)
      (2021/C 98/15)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Wyrchowen kasacionen syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca w postępowaniu kasacyjnym:„Konserwinwest” OOD

         Strona pozwana w postępowaniu kasacyjnym:„Bulkons Pyrwomaj” OOD

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 (1) z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych dopuszcza istnienie – poza sytuacjami tymczasowej ochrony uregulowanymi w tym samym przepisie – krajowego systemu rejestracji i ochrony oznaczeń geograficznych produktów rolnych i środków spożywczych, objętych tym rozporządzeniem, i czy umożliwia państwom członkowskim stosowanie innych, równolegle obowiązujących przepisów na poziomie krajowym (podobnie jak w wypadku równoległego reżimu prawnego dotyczącego znaków towarowych), regulujących spory dotyczące popełnionych naruszeń prawa do takiego oznaczenia geograficznego między miejscowymi przedsiębiorcami, produkującymi i przerabiającymi produkty rolne i środki spożywcze objęte zakresem stosowania rozporządzenia nr 1151/2012 na terytorium państwa członkowskiego rejestracji oznaczenia geograficznego?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych, Dz.U. 2012, L 343, s. 1.


title: Sprawa C-42/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 18 listopada 2020 r. w sprawie T-814/17, Lietuvos geležinkeliai / Komisja, wniesione w dniu 27 stycznia 2021 r. przez Lietuvos geležinkeliai AB

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 18 listopada 2020 r. w sprawie T-814/17, Lietuvos geležinkeliai / Komisja, wniesione w dniu 27 stycznia 2021 r. przez Lietuvos geležinkeliai AB
      (Sprawa C-42/21 P)
      (2021/C 98/16)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Lietuvos geležinkeliai AB (przedstawiciele: W. Deselaers, K. Apel, P. Kirst, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Orlen Lietuva AB

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku w całości lub w części, w zakresie w jakim wyrok ten oddalił wniesioną przez nią skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 6544 final z dnia 2 października 2017 r. w sprawie AT.39813 – Baltic Rail (1);

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji w całości lub w części;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, uchylenie lub dalsze obniżenie grzywny nałożonej na Lietuvos geležinkeliai; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji wszystkimi kosztami związanymi z niniejszym postępowaniem oraz postępowaniem przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie opiera je na czterech zarzutach.
      Po pierwsze, Sąd dokonał błędnej wykładni i w rezultacie błędnie zastosował orzecznictwo Trybunału, zgodnie z którym przedsiębiorstwo dominujące musi udzielić dostępu do infrastruktury tylko wtedy, gdy odmowa może wyeliminować wszelką konkurencję na rynku ze strony podmiotu żądającego dostępu, gdy taka odmowa nie może być obiektywnie uzasadniona i gdy dostęp sam w sobie jest niezbędny do prowadzenia działalności gospodarczej przez ten podmiot.
      Po drugie, usunięcie 19-kilometrowego odcinka torów kolejowych łączącego Mažeikiai w północno-zachodniej Litwie z granicą łotewską (zwanych dalej „torami”) „w wielkim pośpiechu i bez uprzedniego zabezpieczenia niezbędnych środków finansowych” nie stanowi nadużycia pozycji dominującej.
      Po trzecie, Sąd naruszył prawo kwalifikując usunięcie torów jako okoliczność, która może ograniczać konkurencję.
      Po czwarte, wnioskowanie Sądu jest obarczone wewnętrzną sprzecznością w zakresie w jakim Sąd odnosząc się do antykonkurencyjnego zamiaru jaki spółka ta miała realizować wnosząc odwołanie w celu ustalenia czy należy nałożyć grzywnę oraz oceny wysokości grzywny, stwierdzi jednocześnie, że zarzucane naruszenie nie opiera się na zamiarze, strategii antykonkurencyjnej lub złej wierze wnoszącej odwołanie.

         (1)  Streszczenie decyzji Komisji z dnia 2 października 2017 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (notyfikowana jako dokument nr C(2017) 6544) (Dz.U. 2017, C 383, s. 7).


title: Sprawa C-600/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 9 września 2020 r. w sprawie T-81/20, Anne-Marie Klose / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 10 listopada 2020 r. przez Anne-Marie Klose

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/2

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 9 września 2020 r. w sprawie T-81/20, Anne-Marie Klose / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 10 listopada 2020 r. przez Anne-Marie Klose
      (Sprawa C-600/20 P)
      (2021/C 98/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Anne-Marie Klose (przedstawiciel: I. Seher, Rechtsanwältin)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 11 lutego 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył wnoszącą odwołanie jej własnymi kosztami.


title: Sprawa C-640/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 30 stycznia 2020 r. w sprawach połączonych T-786/16 i T-224/18, PV / Komisja, wniesione w dniu 23 listopada 2020 r. przez PV

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/2

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 30 stycznia 2020 r. w sprawach połączonych T-786/16 i T-224/18, PV / Komisja, wniesione w dniu 23 listopada 2020 r. przez PV
      (Sprawa C-640/20 P)
      (2021/C 98/03)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: PV (przedstawiciel: D. Birkenmaier, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawach połączonych T-786/16 i T-224/18;

                  —

                  wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie oraz w sprawach połączonych T-786/16 i T-224/18, zgodnie z tym co przewiduje art. 170 regulaminu postępowania przed Trybunałem;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w sprawie C-111/20P oraz wszystkimi innymi kosztami postępowania w sprawach T-786/16, T-224/18, T-224/18 R1 i T-224/18 R2.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Zarzut pierwszy jest związany z błędną wykładnią art. 72 i 270 TFUE, art. 23 regulaminu pracowniczego urzędników oraz ze stwierdzeniem przez Sąd, że regulamin jest wyłącznym źródłem prawa do rozstrzygania sporów miedzy pracownikami a ich instytucją;

                  2.

                  Zarzut drugi jest związany z naruszeniem art. 4 TUE, art. 41 karty oraz art. 11a regulaminu pracowniczego;

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy naruszenia ogólnej zasady prawa „fraus omnia corrompit” oraz art. 36 statutu Trybunału;

                  4.

                  Zarzut czwarty jest związany z nieuwzględnieniem art. 1, 3, 4, 31 i 41 karty oraz art. 1e i 12a regulaminu pracowniczego;

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy posługiwania się „fałszywymi merytorycznie wprowadzającymi w błąd twierdzeniami”, wypaczoną interpretacją art. 59 ust. 1 akapity 3 i 5 regulaminu pracowniczego oraz naruszenia decyzji wewnętrznej Komisji 92–2004 z dnia 6 lipca 2014 r.;

                  6.

                  Zarzut szósty jest związany z umyślnymi uchybieniami przy zastosowaniu zasady wyjątkowego niewykonania zobowiązania w stosunkach wzajemnych;

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczy naruszenia art. 41 karty, art. 25 regulaminu pracowniczego oraz umyślnego zatajenia związanego z defraudacją kwoty 21 593,64 EUR zaległych wynagrodzeń przez PMO;

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczy wypaczenia wskutek braku działania konsekwencji związanych z unieważnieniem pierwszego postępowania dyscyplinarnego CMS 13/087;

                  9.

                  Zarzut dziewiąty jest związany z naruszeniem art. 15 karty;

                  10.

                  Zarzut dziesiąty, wysunięty tytułem ewentualnym, jest związany z naruszeniem zakazu orzekania „ultra petita”.


title: Sprawa C-643/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Veszprémi Törvényszék (Węgry) w dniu 30 listopada 2020 r. – ENERGOTT Fejlesztő és Vagyonkezelő Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/3

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Veszprémi Törvényszék (Węgry) w dniu 30 listopada 2020 r. – ENERGOTT Fejlesztő és Vagyonkezelő Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-643/20)
      (2021/C 98/04)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Veszprémi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ENERGOTT Fejlesztő és Vagyonkezelő Kft.

         Druga strona postępowania: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 90 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zwanej dalej „dyrektywą VAT” (1), (przy uwzględnieniu w szczególności wyroku Enzo Di Maura [C-246/16] (2) i postanowienia Porr Építési Kft. [C-292/19] (3)), a także podstawowe zasady prawa Unii Europejskiej dotyczące skuteczności i równoważności, należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie nie mogą ustalić początku biegu terminu przedawnienia w odniesieniu do zwrotu VAT związanego z wierzytelnościami, które stały się ostatecznie nieściągalne, na dzień wcześniejszy niż dzień, w którym wierzytelność stanowiąca podstawę VAT podlegającego zwrotowi staje się nieściągalna?

                  2)

                  Czy art. 90 ust. 1 i 2 oraz art. 273 dyrektywy VAT (przy uwzględnieniu w szczególności wyroku Enzo Di Maura [C-246/16] i postanowienia Porr Építési Kft. [C-292/19]), a także podstawowe zasady prawa Unii Europejskiej dotyczące skuteczności i równoważności, [obok] zasady neutralności podatkowej, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce państwa członkowskiego, zgodnie z którą w odniesieniu do zwrotu VAT związanego z wierzytelnością, która stała się ostatecznie nieściągalna, oczekuje się od podatnika, że poza zgłoszeniem tej wierzytelności w postępowaniu likwidacyjnym podejmie on inne działania w celu ściągnięcia należnej kwoty, co stanowi przesłankę dokonania zwrotu VAT?

                  3)

                  Czy art. 90 ust. 1 i 2 oraz art. 273 dyrektywy VAT (przy uwzględnieniu w szczególności wyroku Enzo Di Maura [C-246/16] i postanowienia Porr Építési Kft. [C-292/19]), a także podstawowe zasady prawa Unii Europejskiej dotyczące skuteczności i równoważności, [obok] zasady neutralności podatkowej, należy interpretować w ten sposób, że [stoją one na przeszkodzie] praktyce państwa członkowskiego, zgodnie z którą w przypadku braku zapłaty przedsiębiorstwo świadczące usługę powinno niezwłocznie zaprzestać jej świadczenia, ponieważ jeżeli tego nie zrobi i w dalszym ciągu będzie świadczyć usługę, również nie może ono żądać zwrotu VAT związanego z wierzytelnościami, które stały się ostatecznie nieściągalne, nawet jeżeli wierzytelności te stały się nieściągalne w późniejszym okresie?

                  4)

                  Czy art. 90 ust. 1 i 2 oraz art. 273 dyrektywy VAT i art. 15–17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (przy uwzględnieniu w szczególności wyroku Enzo Di Maura [C-246/16] i postanowienia Porr Építési Kft. [C-292/19]), a także podstawowe zasady prawa Unii Europejskiej dotyczące skuteczności i równoważności, [obok] zasady neutralności podatkowej, należy interpretować w ten sposób, że [przepisy i zasady te stoją na przeszkodzie] temu, aby po wydaniu postanowienia Porr Építési Kft. organy państwa członkowskiego odpowiedzialne za zapewnienie przestrzegania prawa ustanowiły bez żadnej podstawy prawnej przesłanki wskazane w pytaniach od drugiego do czwartego, przy czym ten zestaw przesłanek nie był oczywisty dla podatnika, zanim wierzytelności te stały się ostatecznie nieściągalne?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.

         (2)  ECLI:EU:C:2017:887.

         (3)  ECLI:EU:C:2019:901.


title: Sprawa C-670/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ráckevei Járásbíróság (Węgry) w dniu 8 grudnia 2020 r. – EP i in./ERSTE Bank Hungary Zrt.

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ráckevei Járásbíróság (Węgry) w dniu 8 grudnia 2020 r. – EP i in./ERSTE Bank Hungary Zrt.
      (Sprawa C-670/20)
      (2021/C 98/05)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Ráckevei Járásbíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: EP, TA, FV i TB

         Strona pozwana: ERSTE Bank Hungary Zrt.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy, mając na względzie wykładnię art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) dokonaną w wyroku Andriciuc i in., C-186/16 (2), można uznać za prosty i wyraźny dotyczący ryzyka kursowego warunek umowny, który nie przewidując wyraźnie, że to dłużnik przejmuje wyłącznie i w całości wspomniane ryzyko, zawiera jedynie oświadczenie dłużnika, w którym wskazano, że ów dłużnik „ma pełną świadomość ewentualnego ryzyka transakcji, a w szczególności faktu, że wahania danej waluty obcej w odniesieniu do węgierskiego forinta mogą zarówno zwiększyć, jak i zmniejszyć ciężar zobowiązania do spłaty kredytu w węgierskich forintach[”]?

                  2)

                  Czy ww. warunek umowny jest zgodny z wymogiem wskazanym w wyroku Andriciuc i in., C-186/16, zgodnie z którym to wymogiem konsument na podstawie takiego warunku powinien móc oszacować – potencjalnie istotne – konsekwencje ekonomiczne przejęcia ryzyka kursowego dla swoich zobowiązań finansowych, biorąc pod uwagę, że dokument zatytułowany [„]Informacje dotyczące ogólnego ryzyka finansowania w walucie obcej[”], który konsument podpisywał w momencie zawarcia umowy, w jednakowy sposób odnosi się do korzystnych i niekorzystnych skutków wahań kursu wymiany, sugerując tym samym– o czym także powiadomiła węgierska federacja bankowa – iż istnieje typowa tendencja do stabilności kursu walutowego, która oznacza, że owe korzystne i niekorzystne skutki równoważą się w dłuższej perspektywie?

                  3)

                  Czy ww. warunek umowny jest zgodny z wymogiem wskazanym w wyroku Andriciuc i in., C-186/16, zgodnie z którym to wymogiem konsument na podstawie takiego warunku powinien móc oszacować – potencjalnie istotne – konsekwencje ekonomiczne przejęcia ryzyka kursowego dla swoich zobowiązań finansowych, jeżeli ani w umowie, ani w podpisanym w momencie zawarcia umowy dokumencie o informacjach na temat ryzyka kursowego nie wskazano w sposób wyraźny lub dorozumiany, że zwiększenie kwoty zobowiązania do zapłaty może być znaczące lub nawet może faktycznie osiągnąć jakikolwiek poziom?

                  4)

                  Czy, mając na względzie wykładnię art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich dokonaną w wyroku Andriciuc i in., C-186/1, można uznać za prosty i wyraźny dotyczący ryzyka kursowego warunek umowny, w którym nie wskazano wyraźnie, iż konsument przejmuje wyłącznie i w całości ryzyko kursowe, jeżeli z warunków umowy nie wynika w sposób wyraźny, że zwiększenie kwoty zobowiązania do zapłaty może być znaczące lub nawet może faktycznie osiągnąć jakikolwiek poziom?

                  5)

                  Czy oświadczenie dokonane w tym celu przez konsumenta, sformułowane w sposób ogólny, zawarte w warunku ogólnym jest samo w sobie wystarczające w celu ustalenia, że informacje na temat ryzyka kursowego spełniają wymóg wskazany w wyroku Andriciuc i in., C-186/16, w myśl którego to wymogu informacje te powinny umożliwić przeciętnemu konsumentowi, na ich podstawie, oszacować – potencjalnie istotne – konsekwencje ekonomiczne przeniesienia takiego ryzyka kursowego dla swoich zobowiązań finansowych, jeżeli żaden inny warunek umowy, ani [dokumentu o] informacjach nie stanowi argumentu na rzecz takiego wniosku?

                  6)

                  Mając na względzie brzmienie wyroku Andriciuc i in., C-186/16, czy dokonana przez Kúria (sąd najwyższy) wykładnia, zgodnie z którą „fakt, że strona pozwana przekazała informacje dotyczące ryzyka kursowego, oznacza sam w sobie, iż strona powodowa powinna uwzględnić to ryzyko jako założenie realistyczne”, jest zgodna z art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).

         (2)  Wyrok z dnia 20 września 2017 r., Andriciuc i in, C-186/16, EU:C:2017:703.


title: Sprawa C-673/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal judiciaire d’Auch (Francja) w dniu 9 grudnia 2020 r. – EP / Préfet du Gers, Institut National de la Statistique et des Études Économiques

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal judiciaire d’Auch (Francja) w dniu 9 grudnia 2020 r. – EP / Préfet du Gers, Institut National de la Statistique et des Études Économiques
      (Sprawa C-673/20)
      (2021/C 98/06)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal judiciaire d’Auch

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EP

         Strona przeciwna: Préfet du Gers, Institut National de la Statistique et des Études Économiques

         Inny uczestnik postępowania: Maire de Thoux

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej i umowę o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że uchylają one obywatelstwo europejskie obywateli brytyjskich, którzy przed końcem okresu przejściowego skorzystali z prawa do swobodnego przemieszczania się i swobodnego osiedlania się na terytorium innego państwa członkowskiego, w szczególności obywateli brytyjskich zamieszkujących na terytorium innego państwa członkowskiego od ponad piętnastu lat i podlegających prawu brytyjskiemu zwanemu „15 year rule”, którzy zostali tym samym całkowicie pozbawieni prawa do głosowania?

                  2)

                  W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, czy należy uznać, że art. 2, 3, 10,12 i 127 umowy o wystąpieniu i pkt 6 jej Preambuły w związku z art. 18, 20 i 21 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej umożliwiły tym obywatelom brytyjskim zachowanie, bez wyłączeń, praw do obywatelstwa europejskiego, które przysługiwało im przed wystąpieniem ich państwa z Unii Europejskiej?

                  3)

                  W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi przeczącej, czy umowa o wystąpieniu jest częściowo nieważna w zakresie, w jakim narusza ona zasady ustanawiające tożsamość Unii Europejskiej, a w szczególności art. 18, 20 i 21 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jak również art. 39 i [40] Karty praw podstawowych Unii oraz czy umowa ta narusza zasady proporcjonalności w zakresie, w jakim nie zawiera postanowienia umożliwiającego im zachowanie tych praw bez wyłączeń?

                  4)

                  W każdym razie, czy art. 127 ust. 1 lit. b) umowy o wystąpieniu jest częściowo nieważny w zakresie, w jakim narusza on art. 18, 20 i 21 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jak również art. 39 i 40 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz w zakresie, w jakim pozbawia on obywateli Unii, którzy skorzystali z prawa do swobodnego przemieszczania się i swobodnego osiedlania się w Zjednoczonym Królestwie czynnego i biernego prawa wyborczego w wyborach lokalnych w tym państwie oraz – jeżeli Sąd i Trybunał podzielą stanowisko francuskiej Conseil d’Etat, czy naruszenie to obejmuje obywateli Zjednoczonego Królestwa, którzy korzystali z prawa do swobodnego przemieszczania się i swobodnego osiedlania się na terytorium innego państwa członkowskiego od ponad piętnastu lat, podlegając prawu brytyjskiemu zwanemu „15 year rule”, oraz zostali tym samym całkowicie pozbawieni prawa do głosowania?.


title: Sprawa C-675/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 5 października 2020 r. w sprawie T-18/19, Brown / Komisja, wniesione w dniu 11 grudnia 2020 r. przez Colina Browna

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/6

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 5 października 2020 r. w sprawie T-18/19, Brown / Komisja, wniesione w dniu 11 grudnia 2020 r. przez Colina Browna
      (Sprawa C-675/20 P)
      (2021/C 98/07)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Colin Brown (przedstawiciel: I. Van Damme, advocaat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska i Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku, w którym Sąd nie stwierdził nieważności zaskarżonej decyzji (1);

                  —

                  stwierdzenie, na podstawie dostępnych mu akt, nieważności zaskarżonej decyzji, nakazanie przywrócenia wnoszącemu odwołanie uprawnienia do dodatku zagranicznego i do zwrotu kosztów podróży ze skutkiem od dnia 1 grudnia 2017 r. oraz wypłaty na jego rzecz owych świadczeń wraz z odsetkami za okres od dnia 1 grudnia 2017 r. do dnia przywrócenia uprawnienia do nich; oraz

                  —

                  zasądzenie od Komisji kosztów poniesionych przez wnoszącego odwołanie w postępowaniu przed Trybunałem i przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy dotyczy tego, że Sąd dokonał nieprawidłowej wykładni art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników w zakresie dopuszczenia lub wymagania pozbawienia urzędnika uprawnienia do dodatku zagranicznego ze względu na przyjęcie przez niego obywatelstwa państwa zatrudnienia, w braku zmiany przez urzędnika miejsca zatrudnienia.
      Zarzut drugi dotyczy tego, że zastosowanie przez Sąd w wyroku i przez Komisję w zaskarżonej decyzji art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników do wnoszącego odwołanie wiąże się z nieuzasadnioną dyskryminacją.

         (1)  Decyzja Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych z dnia 19 marca 2018 r. o odebraniu wnoszącemu odwołanie, ze skutkiem od dnia 1 grudnia 2017 r., uprawnienia do dodatku zagranicznego i do zwrotu kosztów podróży.


title: Sprawa C-701/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 22 grudnia 2020 r. – Avis Autovermietung Gesellschaft mbH / Verein für Konsumenteninformation

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 22 grudnia 2020 r. – Avis Autovermietung Gesellschaft mbH / Verein für Konsumenteninformation
      (Sprawa C-701/20)
      (2021/C 98/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca rewizję: Avis Autovermietung Gesellschaft mbH

         Druga strona postępowania rewizyjnego: Verein für Konsumenteninformation

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przepisy rozdziału VIII, w szczególności art. 80 ust. 1 i 2 oraz art. 84 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (1) (zwanego dalej „RODO”) stoją na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które – poza uprawnieniami interwencyjnymi organów nadzorczych właściwych w zakresie monitorowania i wykonywania rozporządzenia oraz możliwościami ochrony osób, których dane dotyczą – przyznają z jednej strony konkurentom, a z drugiej strony uprawnionym na mocy prawa krajowego stowarzyszeniom, instytucjom i izbom prawo do występowania w drodze powództwa do sądu cywilnego z powodu naruszenia RODO niezależnie od naruszenia konkretnych praw poszczególnych osób, których dane dotyczą, i bez upoważnienia otrzymanego od osoby, której dane dotyczą, przeciwko sprawcy, z punktu widzenia zakazu stosowania nieuczciwych praktyk handlowych lub naruszenia przepisów o ochronie konsumentów, lub zakazu stosowania bezskutecznych ogólnych warunków handlowych?

         (1)  Dz.U. 2016, L 119, s. 1.


title: Sprawa C-46/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 18 listopada 2020 r. w sprawie T-735/18 Aquind / ACER, wniesione w dniu 27 stycznia 2021 r. przez Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/17

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 18 listopada 2020 r. w sprawie T-735/18 Aquind / ACER, wniesione w dniu 27 stycznia 2021 r. przez Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki
      (Sprawa C-46/21 P)
      (2021/C 98/17)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER) (przedstawiciele: P. Martinet, E. Tremmel, pełnomocnicy, B. Creve, advokat)

         Druga strona postępowania: Aquind Ltd

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku w całości lub w części;

                  —

                  jeżeli Trybunał uzna, że stan postępowania na to pozwala, oddalenie skargi w pierwszej instancji jako bezzasadnej;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości;

                  —

                  obciążenie Aquind Ltd wszystkimi kosztami związanymi z niniejszym postępowaniem oraz postępowaniem przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      W zaskarżonym wyroku Sąd uwzględnił czwarty i dziewiąty zarzut skargi i na tej podstawie stwierdził nieważność decyzji A-001–2018 komisji odwoławczej ACER, oddalił skargę w pozostałej części i obciążył ACER kosztami postępowania. W niniejszym odwołaniu ACER podnosi, że Sąd dopuścił się następujących naruszeń prawa:

                  1.

                  Sąd naruszył prawo w zakresie intensywności kontroli przeprowadzonej przez komisję odwoławczą ACER, tak ogólnie jak i w konkretnym przypadku, odnosząc się do błędów w złożonych ocenach technicznych i ekonomicznych.

                  2.

                  Sąd naruszył prawo w odniesieniu do wykładni art. 17 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 714/2009 (1).

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 714/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 (Dz.U 2009, L 211, s. 15).


title: Sprawa C-60/21: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2021 r. – Komisja Europejska / Królestwo Belgii

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/18

      Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2021 r. – Komisja Europejska / Królestwo Belgii
      (Sprawa C-60/21)
      (2021/C 98/18)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Roels, V. Uher, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Belgii

         Żądania strony skarżącej

      Komisja wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie, że utrzymując w mocy przepisy, na podstawie których:

            odmawia się odliczenia od dochodu podlegającego opodatkowaniu świadczeń opiekuńczych lub kwot kapitałowych zastępujących takie świadczenia oraz dodatkowych świadczeń podmiotom zobowiązanym do ich wypłacania, niebędącym rezydentami w Belgii, którzy uzyskują w Belgii mniej niż 75 % swoich dochodów z tytułu działalności zawodowej i którzy nie mogą skorzystać z takiego samego odliczenia w państwie członkowskim miejsca zamieszkania ze względu na niewielki dochód podlegający opodatkowaniu w tym państwie,
      Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 45 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) i art. 28 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG), oraz

                  —

                  obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie swojej skargi Komisja podnosi jeden zarzut oparty na tym, że sporne przepisy mogą zniechęcać podatników niebędących rezydentami do korzystania ze swobód przepływu zagwarantowanych przez traktaty, a konkretniej swobody przepływu pracowników przewidzianej w art. 45 TFUE i art. 28 Porozumienia EOG.
      Podatnik niebędący rezydentem, który nie osiąga w Belgii przynajmniej 75 % swoich podlegających opodatkowaniu dochodów z tytułu działalności zawodowej i który faktycznie nie może skorzystać z odliczenia świadczeń opiekuńczych w państwie miejsca zamieszkania ze względu na brak dostatecznych dochodów podlegających opodatkowaniu w tym państwie, jest bowiem pozbawiony przez przepisy belgijskie korzystania z jakiegokolwiek odliczenia tych świadczeń. Z orzecznictwa Trybunału, a w szczególności z jego wyroku z dnia 10 maja 2012 r., C-39/10, Komisja/Estonia, wynika, że w podobnym wypadku państwo zatrudnienia musi uwzględnić sytuację osobistą i rodzinną podatnika niebędącego rezydentem.


title: Sprawa T-110/19: Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2021 r. – Kazembe Musonda / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających – Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego – Domniemanie niewinności – Proporcjonalność – Zarzut niezgodności z prawem]

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/19

      Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2021 r. – Kazembe Musonda / Rada
      (Sprawa T-110/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających - Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego - Domniemanie niewinności - Proporcjonalność - Zarzut niezgodności z prawem)
      (2021/C 98/19)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jean-Claude Kazembe Musonda (Lubumbashi, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, H. Marcos Fraile, S. Van Overmeire i M.C. Cadilhac, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2018/1940 z dnia 10 grudnia 2018 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2018, L 314, s. 47) oraz po drugie, decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2018/1931 z dnia 10 grudnia 2018 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2018, L 314, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Jean-Claude Kazembe Musonda zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa T-111/19: Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2021 r. – Boshab / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających – Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego – Domniemanie niewinności – Proporcjonalność – Zarzut niezgodności z prawem]

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/20

      Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2021 r. – Boshab / Rada
      (Sprawa T-111/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających - Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego - Domniemanie niewinności - Proporcjonalność - Zarzut niezgodności z prawem)
      (2021/C 98/20)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Évariste Boshab (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, H. Marcos Fraile, S. Van Overmeire i M.C. Cadilhac, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2018/1940 z dnia 10 grudnia 2018 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2018, L 314, s. 47) oraz po drugie, decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2018/1931 z dnia 10 grudnia 2018 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2018, L 314, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Évariste Boshab zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.