title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (druga izba) z dnia 20 kwietnia 2005 r. # Atomic Austria GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy ATOMIC BLITZ - Sprzeciw właściciela krajowych słownych znaków towarowych ATOMIC - Dowód przedłużenia rejestracji wcześniejszego znaku towarowego - Zakres badania dokonywanego przez OHIM - Odrzucenie sprzeciwu  - Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94. # Sprawa T-318/03.

text:
      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (druga izba)
      z dnia 20 kwietnia 2005 r.(*)

      Wspólnotowy znak towarowy – Słowny znak towarowy ATOMIC BLITZ – Sprzeciw właściciela krajowych słownych znaków towarowych ATOMIC – Dowód przedłużenia rejestracji wcześniejszego znaku towarowego – Zakres badania dokonywanego przez OHIM – Odrzucenie sprzeciwu – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94
      W sprawie T‑318/03
      Atomic Austria GmbH z siedzibą w Altenmarkt (Austria), reprezentowana przez adwokatów G. Kucskę oraz C. Schumachera,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez G. Schneidera oraz B. Müllera, działających w charakterze pełnomocników,

      strona pozwana,
      w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM była:
      Fabricas Agrupadas de Muñecas de Onil, SA z siedzibą w Onil (Hiszpania),
      mającej za przedmiot skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 lipca 2003 r. (sprawa R 95/2003‑2) wydaną w postępowaniu
         w sprawie sprzeciwu między Atomic Austria GmbH a Fabricas Agrupadas de Muñecas de Onil, SA,

      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH (druga izba),
      w składzie: J. Pirrung, prezes, A. W. H. Meij i  I. Pelikánová, sędziowie,
      sekretarz: J. Plingers, administrator,
      po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 15 września 2003 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 3 lutego 2004 r.,
      po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 9 listopada 2004 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
       Okoliczności powstania sporu
      1       W dniu 13 listopada 2000 r. hiszpańska spółka Fabricas Agrupadas de Muñecas de Onil, SA dokonała zgłoszenia wspólnotowego
         znaku towarowego w Urzędzie Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) na podstawie rozporządzenia
         Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1) z późn. zm.

      2       Zgłoszony znak towarowy to oznaczenie słowne ATOMIC BLITZ.
      3       Towary objęte zgłoszeniem należą do klasy 28 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji
         towarów i usług dla celów rejestracji znaków towarowych z dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowanego i zmienionego i odpowiadają
         następującemu opisowi: „gry i zabawki; artykuły gimnastyczne i sportowe nieujęte w innych klasach”.

      4       Zgłoszenie to zostało opublikowane w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 60/2001 z dnia 9 lipca 2001 r.

      5       W dniu 3 października 2001 r. spółka Atomic Austria GmbH (zwana dalej „skarżącą”), powołując się na art. 8 ust. 1 lit. b)
         rozporządzenia, wniosła sprzeciw przeciwko rejestracji. Sprzeciw opierał się na istnieniu pięciu wcześniejszych znaków towarowych
         złożonych z oznaczenia ATOMIC (zwanych dalej „wcześniejszymi znakami towarowymi”), które były w Austrii przedmiotem następujących
         rejestracji:

      –       słowny znak towarowy nr 75 086, zgłoszony w dniu 16 marca 1973 r. i zarejestrowany w dniu 23 sierpnia 1973 r.;
      –       słowny znak towarowy nr 76 640, zgłoszony w dniu 8 lutego 1974 r. i zarejestrowany w dniu 15 marca 1974 r.;
      –       słowny znak towarowy nr 85 558, zgłoszony w dniu 2 marca 1977 r. i zarejestrowany w dniu 16 maja 1977 r.;
      –       słowny znak towarowy nr 97 370, zgłoszony w dniu 27 marca 1981 r. i zarejestrowany w dniu 22 lipca 1981 r.;
      –       słowny znak towarowy nr 106 849, zgłoszony w dniu 28 czerwca 1984 r. i zarejestrowany w dniu 10 września 1984 r.
      6       Do sprzeciwu dołączono dla każdego wcześniejszego znaku towarowego wyciąg z austriackiego rejestru znaków towarowych wraz
         z tłumaczeniem na język angielski, a także zaświadczenie sporządzone przez rzecznika patentowego reprezentującego skarżącą
         przed OHIM, potwierdzające, że „[…] pięć rejestracji, dokonanych odpowiednio dla wszystkich towarów wskazanych w wyciągach
         i w moim tłumaczeniu, jest w pełni obowiązujących”. Wyciągi te nosiły datę 19 kwietnia 1999 r.

      7       Pismem z dnia 23 listopada 2001 r. Wydział Sprzeciwów OHIM poinformował skarżącą o tym, że zgłaszająca została zawiadomiona
         o jej sprzeciwie, a także wyznaczył jej czteromiesięczny termin, kończący się w dniu 23 marca 2002 r., na przedstawienie wszelkich
         uzupełniających faktów, dowodów i argumentów, które uważała ona za konieczne do poparcia swojego sprzeciwu.

      8       Do tego pisma załączono notę wyjaśniającą dotyczącą dowodów wymaganych na poparcie sprzeciwu (zwaną dalej „notą wyjaśniającą”).
         Ani pismo, ani też nota wyjaśniająca nie zawierały wyraźnego wezwania do przedłożenia ściśle określonych brakujących dokumentów.

      9       Skarżąca nie przedstawiła w wyznaczonym jej terminie żadnego dodatkowego dokumentu dowodowego na poparcie swojego sprzeciwu.
      10     Decyzją z dnia 9 grudnia 2002 r. Wydział Sprzeciwów OHIM odrzucił sprzeciw w całości na tej podstawie, że skarżąca nie przedstawiła
         w wyznaczonym terminie dowodów przedłużenia rejestracji wcześniejszych znaków towarowych, nie udowadniając tym samym ich obowiązującej
         mocy prawnej.

      11     W dniu 17 stycznia 2003 r. skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów OHIM. Skarżąca podniosła, że Wydział
         Sprzeciwów nie wziął pod uwagę zaświadczenia rzecznika patentowego, że przedstawione kopie wyciągów nie zawierały wskazówek,
         które by sugerowały, iż przedmiotowe rejestracje wygasły, oraz to, że Wydział Sprzeciwów powinien był wyraźnie wezwać ją do
         przedłożenia brakujących dowodów.

      12     Decyzją z dnia 9 lipca 2003 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Druga Izba Odwoławcza OHIM odrzuciła odwołanie od decyzji
         Wydziału Sprzeciwów.

      13     Izba Odwoławcza zwróciła uwagę na to, że nota wyjaśniająca załączona do pisma z dnia 23 listopada 2001 r. w sposób jasny i jednoznaczny
         wskazywała, że przedłużenie rejestracji powinno zostać wykazane za pomocą świadectwa przedłużenia lub za pomocą jakiegokolwiek
         innego równoważnego dowodu. Stwierdziła, że zaświadczenie sporządzone przez rzecznika patentowego reprezentującego skarżącą
         przed OHIM, potwierdzające ważność wcześniejszych znaków towarowych nie może zostać uznane za dowód równoważny z urzędowym
         świadectwem przedłużenia. Wreszcie zaznaczyła, że okoliczność, iż nota wyjaśniająca została załączona do pisma z dnia 23 listopada
         2001 r., pozwala na odróżnienie niniejszej sprawy od innych spraw, w których zapadły powołane przez skarżącą decyzje Izby
         Odwoławczej stwierdzające, że Wydział Sprzeciwów powinien był skierować dodatkowe wezwanie.

       Przebieg postępowania
      14     W piśmie z dnia 27 października 2004 r. OHIM zgłosił pewne uwagi do sprawozdania na rozprawę.
      15     W dniu 16 listopada 2004 r., po przeprowadzeniu rozprawy, Sąd wezwał strony do przedstawienia mu przepisów prawnych regulujących
         okres ochrony znaków towarowych w prawie austriackim. Skarżąca i OHIM odpowiedziały na to wezwanie pismami odpowiednio z dnia
         25 listopada 2004 r. i 29 listopada 2004 r.

      16     Po otrzymaniu odpowiedzi stron, w dniu 10 grudnia 2004 r. procedura ustna została zamknięta.
       Żądania stron
      17     Skarżąca wnosi do Sądu o:
      –       stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
      –       obciążenie OHIM kosztami postępowania.
      18     OHIM wnosi do Sądu o:
      –       oddalenie skargi;
      –       obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
       Co do prawa
      19     Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty, oparte odpowiednio na tym, że Izba Odwoławcza nie oceniła negatywnie
         okoliczności nieuwzględnienia dowodów przedstawionych przez skarżącą, ewentualnie na tym, iż Izba Odwoławcza nie dostrzegła
         uchybienia proceduralnego polegającego na tym, że Wydział Sprzeciwów nie zwrócił uwagi skarżącej na brak określonych dokumentów,
         oraz ewentualnie na tym, że Izba Odwoławcza nie uznała, iż Wydział Sprzeciwów naruszył zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań,
         nie informując o zmianie swojej dotychczasowej praktyki.

       W przedmiocie zarzutu pierwszego, opartego na nieuwzględnieniu przez Wydział Sprzeciwów przedstawionych dowodów
      20     Pierwszy zarzut dzieli się na dwie części. W ramach pierwszej części zarzutu skarżąca podnosi, że przedstawione przez nią
         wyciągi z austriackiego rejestru znaków towarowych stanowią wystarczający dowód ważności wcześniejszych znaków towarowych.
         W ramach drugiej części zarzutu skarżąca dodatkowo zwraca uwagę na to, że taki dowód został przez nią dostarczony w postaci
         zaświadczenia sporządzonego przez rzecznika patentowego.

      21     Należy zacząć od rozpatrzenia pierwszej części tego zarzutu.
       Argumenty stron
      22     Skarżąca podnosi, iż dokumenty dołączone do sprzeciwu z dnia 3 października 2001 r. były kompletne. Jej zdaniem został dostarczony
         dowód wymagany przez zasadę 16 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie
         Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, str. 1), ponieważ urzędowe wyciągi z rejestru dotyczące
         wcześniejszych znaków towarowych pozwalały na stwierdzenie, że przedmiotowe znaki są nadal ważne. Skarżąca twierdzi bowiem,
         że gdyby w chwili sporządzania wyciągów ochrona znaków towarowych na przykład wygasła, to Österreichisches Patentamt (austriacki
         urząd patentowy) opatrzyłby te wyciągi odpowiednią wzmianką. Z uwagi na fakt, że przedstawione przez skarżącą wyciągi dotyczące
         wcześniejszych znaków towarowych nie zawierają takich wzmianek, Wydział Sprzeciwów nie miał żadnego powodu, by sądzić, że
         rejestracja przestała obowiązywać.

      23     Następnie skarżąca podnosi, że w okresie między datą sporządzenia wyciągów z rejestru i datą złożenia sprzeciwu nie było konieczne
         jakiekolwiek przedłużenie dla wcześniejszych znaków towarowych, z wyjątkiem znaku towarowego nr 97 370. Dlatego też zdaniem
         skarżącej nie było potrzeby przedstawienia świadectwa przedłużenia lub innego równoważnego dowodu w rozumieniu noty wyjaśniającej.

      24     Na rozprawie skarżąca zwróciła uwagę na to, że okres ochrony znaku towarowego, jaki może wynikać z dokumentu urzędowego, nie
         gwarantuje tego, że znak jest chroniony dokładnie w tym okresie. Po pierwsze, ochrona może zostać przedłużona; w istocie w Austrii
         przedłużenie może nastąpić w terminie nieprzekraczającym sześciu miesięcy od chwili wygaśnięcia okresu ochrony. Po drugie,
         znak towarowy może zostać unieważniony orzeczeniem sądowym jeszcze przed upływem tego okresu lub właściciel może zrzec się
         swojego znaku towarowego. Skarżąca wnioskuje z tego, że skoro samo wskazanie okresu ochrony nie gwarantuje, że znak towarowy
         w rzeczywistości będzie chroniony do wskazanej daty, to w związku z tym okres ochrony nie ma porównywalnego znaczenia ze znaczeniem
         innych cech charakterystycznych znaku, takich jak lista objętych nim towarów i usług.

      25     Ponadto skarżąca oświadczyła podczas rozprawy, że Österreichisches Patentamt nie wydaje szczególnych świadectw dotyczących
         przedłużenia znaku. W takiej sytuacji skarżąca zdecydowała się udowodnić ważność znaków za pomocą wyciągów z rejestru.

      26     OHIM przypomina, że to na stronie wnoszącej sprzeciw spoczywa ciężar dowodu istnienia wcześniejszego prawa, na którym opiera
         się sprzeciw. Dowód istnienia wcześniejszego znaku towarowego obejmuje także dowód jego ewentualnego przedłużenia. Mianowicie
         wobec braku przedłużenia znak towarowy traci swoją ważność i nie może już stanowić przeszkody do zarejestrowania nowych znaków.

      27     Zdaniem OHIM dołączone do sprzeciwu wyciągi z rejestru Österreichisches Patentamt dotyczące wcześniejszych znaków towarowych
         skarżącej nie pozwalają na określenie daty wygaśnięcia wcześniejszych znaków towarowych, która stanowi istotny element prawa
         przyznanego przez znak towarowy. Wobec braku szczegółowych wyjaśnień dotyczących okresu ochrony wcześniejszych znaków towarowych
         OHIM przyjął, iż wynosi on 10 lat. A zatem dla wszystkich wcześniejszych znaków towarowych zarejestrowanych w latach 1973–1984
         okres ten już upłynął.

      28     OHIM, opowiadając się za zastosowaniem mutatis mutandis zasad ustanowionych w postanowieniu Sądu z dnia 17 listopada 2003 r.
         w sprawie T‑235/02 Strongline przeciwko OHIM – Scala (SCALA), dotychczas nieopublikowane w Zbiorze, zwraca również uwagę na
         to, że okoliczność, iż data wygaśnięcia okresu ochrony nie wynika z wyciągów z rejestru, uniemożliwia drugiej stronie postępowanie
         w sprawie sprzeciwu i Izbie Odwoławczej zbadanie z wystarczającą pewnością statusu prawnego i prawa własności wcześniejszych
         znaków towarowych. W związku z tym, według OHIM, przedstawione wyciągi nie nadają się do tego, by służyć jako jedyny dowód
         istnienia wcześniejszych znaków towarowych.

      29     Podczas rozprawy OHIM dodał, że przedstawione przez skarżącą wyciągi były zbyt stare w chwili, gdy zostały mu przedstawione.
         Ponadto zwrócił uwagę na to, że nawet jeżeli skarżąca nie miała możliwości przedstawienia urzędowego świadectwa przedłużenia,
         to mogła ona przecież udowodnić przedłużenie wcześniejszych znaków towarowych poprzez przedłożenie cytatów z prawa austriackiego
         regulującego okres ochrony znaków towarowych lub pism przewodnich załączonych przez Österreichisches Patentamt do świadectw
         rejestracji.

      30     Poza tym OHIM podnosi pewne argumenty, które mogłyby poprzeć pierwszą część niniejszego zarzutu, a w związku z tym także skargę
         o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

       Ocena Sądu
      31     Tytułem wstępu Sąd przypomina, że jak wynika z piątego motywu rozporządzenia nr 40/94, prawo wspólnotowe dotyczące znaków
         towarowych nie zastępuje ustawodawstw państw członkowskich w zakresie znaków towarowych. Ustanowiony tym rozporządzeniem system
         zakłada, że OHIM bierze pod uwagę istnienie wcześniejszych krajowych znaków towarowych lub praw.

      32     W związku z tym art. 8 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 2 lit. a) pkt ii) oraz pkt iii) tego rozporządzenia stanowi, że właściciel
         wcześniejszego krajowego lub międzynarodowego znaku towarowego obowiązującego w państwie członkowskim może na warunkach określonych
         w tym przepisie sprzeciwić się rejestracji wspólnotowego znaku towarowego.

      33     Tak jak to wynika w szczególności z art. 74 ust. 1 in fine rozporządzenia nr 40/94, w postępowaniu dotyczącym względnej podstawy
         odmowy rejestracji to na stronie, która wnosi sprzeciw wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego w oparciu o wcześniejszy
         krajowy znak towarowy, spoczywa wykazanie istnienia oraz, w danym przypadku, zakresu ochrony tego znaku.

      34     Natomiast do OHIM należy zbadanie w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu, czy są spełnione przesłanki zastosowania powołanej
         podstawy odmowy rejestracji. W tym zakresie jest on zobowiązany do zbadania prawdziwości przytoczonych faktów i mocy dowodowej
         przedstawionych przez strony dowodów.

      35     OHIM może zostać wezwany do wzięcia pod uwagę w szczególności prawa krajowego państwa członkowskiego, w którym wcześniejszy
         znak towarowy, na którym opiera się sprzeciw, korzysta z ochrony. W takim przypadku powinien on z urzędu zasięgnąć informacji
         za pomocą środków, które w tym przypadku uzna za stosowne, o prawie krajowym danego państwa członkowskiego, jeżeli takie informacje
         są niezbędne do oceny przesłanek zastosowania rozpatrywanej podstawy odmowy rejestracji, a zwłaszcza prawdziwości powołanych
         faktów lub mocy dowodowej przedstawionych dowodów. W istocie ograniczenie podstawy faktycznej badania przeprowadzanego przez
         OHIM nie wyłącza tego, aby wziął on pod uwagę – poza faktami wyraźnie przedstawionymi przez strony w trakcie postępowania
         w sprawie sprzeciwu – fakty notoryjne, to znaczy fakty, które mogą być powszechnie znane albo które wynikają z powszechnie
         dostępnych źródeł [wyrok Sądu z dnia 22 czerwca 2004 r. w sprawie T‑185/02 Ruiz‑Picasso i in. przeciwko OHIM – DaimlerChrysler
         (PICARO), dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 29, odwołanie nie dotyczyło tego punktu].

      36     OHIM, jeżeli uzna to za stosowne, może również wezwać strony do dostarczenia mu wskazówek co do określonych kwestii danego
         prawa krajowego. Natomiast zainteresowana strona nie jest zobowiązana do przedstawienia ze swojej własnej inicjatywy ogólnych
         informacji dotyczących prawa własności intelektualnej obowiązującego w danym państwie członkowskim.

      37     Badanie stanu faktycznego i dowodów przedstawionych OHIM powinno być przeprowadzone z poszanowaniem prawa do obrony stron
         w postępowaniu w sprawie sprzeciwu oraz prawa do słusznego procesu. A zatem jeżeli zgłaszający wspólnotowy znak towarowy ma
         wątpliwości dotyczące mocy dowodowej dowodów przedstawionych przez stronę wnoszącą sprzeciw w celu wykazania istnienia powołanego
         wcześniejszego prawa albo nawet zakresu tego prawa może je wyrazić podczas postępowania przed OHIM, który powinien wówczas
         starannie rozpatrzyć takie uwagi.

      38     OHIM nie może jednak uwolnić się od obowiązku dokonania kompleksowej oceny przedstawionych faktów i dowodów, powołując się
         na to, że to do strony wnoszącej sprzeciw należy przedstawienie mu z jej własnej inicjatywy popierających dowodów w postaci
         szczegółowych informacji dotyczących prawa państwa członkowskiego, w którym chroniony jest wcześniejszy znak towarowy, na
         którym został oparty sprzeciw.

      39     Ponadto należy zauważyć, że ani rozporządzenie nr 40/94, ani też rozporządzenie nr 2868/95 nie określa obowiązkowej formy
         dowodu, który powinien zostać dostarczony przez stronę wnoszącą sprzeciw celem udowodnienia istnienia jej wcześniejszego prawa.
         Rozporządzenie nr 2868/95 ogranicza się do stwierdzenia w zasadzie 16 ust. 2, że „jeżeli sprzeciw opiera się na wcześniejszym
         znaku towarowym, który nie jest wspólnotowym znakiem towarowym, do sprzeciwu dołącza się w szczególności dowody rejestracji
         lub zgłoszenia tego wcześniejszego znaku, takie jak świadectwo rejestracji”. Ponadto art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94
         dotyczący postępowania dowodowego przed OHIM przewiduje jedynie niewyczerpującą listę możliwych środków („[...] środki udostępniania
         i pozyskiwania dowodów obejmują [mogą być podjęte w szczególności następujące środki dowodowe] [...]”).

      40     Z powyższego wynika, że po pierwsze, stronie wnoszącej sprzeciw przysługuje wolny wybór, który z dowodów uzna za stosowny
         przedstawić OHIM na poparcie swojego sprzeciwu, oraz, po drugie, że OHIM jest zobowiązany do zbadania wszystkich przedstawionych
         mu okoliczności, aby móc stwierdzić, czy w rzeczywistości stanowią one dowód rejestracji lub zgłoszenia wcześniejszego znaku
         towarowego, przy czym nie może on od razu odrzucić danego rodzaju dowodu jako niedopuszczalnego z powodu jego formy.

      41     Taki wniosek potwierdzają także istniejące różnice w praktykach administracyjnych państw członkowskich. W rzeczywistości bowiem
         gdyby przyjąć, że OHIM może ustanawiać warunki dotyczące formy dowodów, które należy przedstawić, okazałoby się, że w pewnych
         wypadkach przedstawienie takich dokumentów stałoby się dla stron niemożliwe. Tak mogło być w niniejszej sprawie, zważywszy
         na to, że skarżąca utrzymuje – czemu OHIM nie zaprzeczył – że Österreichisches Patentamt nie wydaje dokumentów urzędowych
         potwierdzających przedłużenie znaku towarowego, w związku z czym nie była ona w stanie przedstawić takiego dokumentu.

      42     W niniejszej sprawie skarżąca przedstawiła wyciągi sporządzone przez Österreichisches Patentamt w dniu 19 kwietnia 1999 r.
         Na pięciu wyciągach, z których każdy odpowiada jednemu wcześniejszemu znakowi towarowemu, rubryka „wygasł dnia” nie zawiera
         żadnej wzmianki. A zatem dokumenty te potwierdzają ważność wcześniejszych znaków towarowych w dniu sporządzenia wyciągów,
         tj. 19 kwietnia 1999 r. Z wyciągów wynika ponadto, że wcześniejsze znaki towarowe zostały zarejestrowane odpowiednio w dniu:
         23 sierpnia 1973 r. (znak towarowy nr 75 086), 15 marca 1974 r. (znak towarowy nr 76 640), 16 maja 1977 r. (znak towarowy
         nr 85 558), 22 lipca 1981 r. (znak towarowy nr 97 370) oraz 10 września 1984 r. (znak towarowy nr 106 849).

      43     Wobec braku szczególnych wskazówek ze strony skarżącej Izba Odwoławcza założyła, że okres ochrony znaków towarowych wynosi
         według prawa austriackiego dziesięć lat od zarejestrowania. Nawet jeśli nie ulega wątpliwości, że domniemanie OHIM jest słuszne,
         tak jak to wynika z przepisów prawa krajowego przedstawionych przez strony w odpowiedzi na wezwanie Sądu, należy zauważyć
         w tej kwestii, że OHIM, jako organizacja wspólnotowa wyspecjalizowana w dziedzinie własności intelektualnej, dysponująca w związku
         z tym wysokim stopniem biegłości w tej materii, nie powinien poprzestawać tylko na samym domniemaniu w zakresie istotnych
         faktów dotyczących ochrony wcześniejszych znaków towarowych. W rzeczywistości, po pierwsze, Izba Odwoławcza postąpiła w sposób
         niekonsekwentny, opierając się z jednej strony na domniemanym dziesięcioletnim okresie ochrony austriackiego znaku towarowego,
         i z drugiej strony odmawiając zastosowania tego domniemania w całości do długości okresu ochrony podczas dokonywania oceny
         doniosłości wyciągów z rejestru przedstawionych przez skarżącą. Po drugie, z wyżej powołanych pkt 31–41 wynika, że Izba Odwoławcza
         powinna zbadać okres ochrony znaków towarowych w Austrii według prawa tego państwa.

      44     Zgodnie z art. 19 ust. 1 Markenschutzgesetz (ustawa o ochronie znaków towarowych) z 1970 r. okres ochrony austriackiego znaku
         towarowego wygasa po upływie dziesięciu lat liczonych od końca miesiąca, w którym zarejestrowano znak towarowy. Okres ten
         można przedłużyć. W przypadku przedłużenia nowy okres ochrony, wynoszący również dziesięć lat, rozpoczyna swój bieg następnego
         dnia po dniu wygaśnięcia wcześniejszego okresu, i to niezależnie od rzeczywistej daty przedłużenia.

      45     Z powyższego wynika, że dla zachowania ochrony każdy z wcześniejszych znaków towarowych musiał być przedłużany co dziesięć
         lat. Okoliczność, że wszystkie wcześniejsze znaki towarowe były ważne w dniu 19 kwietnia 1999 r., co zostało wykazane w pkt 42
         powyżej, oznacza, że wszystkie przedłużenia, które powinny mieć miejsce odpowiednio w 1991 r. (znak towarowy nr 97 370), w 1993 r.
         (znak towarowy nr 75 086), w 1994 r. (znak towarowy nr 76 640 i znak towarowy nr 106 849) oraz w 1997 r. (znak towarowy nr 85 558),
         rzeczywiście miały miejsce. A zatem okoliczność ta oznacza również i to, że okres ochrony został przedłużony do dnia 31 sierpnia
         2003 r. dla znaku towarowego nr 75 086, do dnia 31 marca 2004 r. dla znaku towarowego nr 76 640, do dnia 31 maja 2007 r. dla
         znaku towarowego nr 85 558, do dnia 31 lipca 2001 r. dla znaku towarowego nr 97 370 oraz do dnia 30 września 2004 r. dla znaku
         towarowego nr 106 849.

      46     W ten sposób, wbrew twierdzeniom OHIM, przedstawione przez skarżącą wyciągi umożliwiały określenie terminu wygaśnięcia ochrony
         wcześniejszych znaków towarowych i w dodatku pozwalały również wywnioskować, że cztery z pięciu wcześniejszych znaków towarowych
         (z wyjątkiem znaku towarowego nr 97 370) były ważne w chwili podjęcia decyzji przez Izbę Odwoławczą, tj. w dniu 9 lipca 2003 r.

      47     Okoliczność, że w chwili przedstawienia OHIM wyciągi liczyły więcej niż 29 miesięcy, nie jest w stanie podważyć tego wniosku.
         Wprawdzie byłoby lepiej, gdyby skarżąca przedstawiła bardziej aktualne wyciągi, niemniej jednak ocena wyrażona w pkt 45 i 46
         powyżej nie zależy od daty sporządzenia wyciągów. Ponadto nie ulega wątpliwości, że statut pięciu wcześniejszych znaków towarowych
         nie uległ zmianie w okresie między sporządzeniem wyciągów a ich przedstawieniem. Wreszcie celem objęcia tego ostatniego okresu,
         który jest nieunikniony przy przedstawianiu dokumentów urzędowych, rzecznik patentowy zdecydował się załączyć do wyciągów
         swoje zaświadczenie potwierdzające zachowanie ważności przez wcześniejsze znaki towarowe.

      48     Należy również odrzucić argument OHIM, zgodnie z którym w celu udowodnienia przedłużenia wcześniejszych znaków towarowych
         skarżąca mogła przedstawić bądź odpowiednie wyciągi z prawa austriackiego, bądź pisma przewodnie załączone przez Österreichisches
         Patentamt do świadectw rejestracji wcześniejszych znaków towarowych.

      49     W rzeczywistości, tak jak to zostało stwierdzone w pkt 31–41 oraz w pkt 43 powyżej, skarżąca nie była zobowiązana do przedłożenia
         ze swojej własnej inicjatywy ogólnych informacji dotyczących austriackiego prawa o znakach towarowych.

      50     Otóż pisma przewodnie, biorąc za podstawę pismo wymienione tytułem przykładu na rozprawie przez OHIM, są formułowane w sposób
         ogólny i nie sprowadzają się do niczego innego, jak tylko do powtórzenia przepisów o okresie ochrony zawartych w Markenschutzgesetz
         z 1970 r. A zatem ewentualne przedstawienie takich pism nie ma znaczenia w niniejszej sprawie.

      51     Wreszcie co się tyczy orzecznictwa powołanego przez OHIM dotyczącego obowiązku przedłożenia stosownego tłumaczenia dowodów
         i dokumentów dowodowych (ww. postanowienie w sprawie SCALA), Sąd zauważa, że nawet jeżeli zasada kontradyktoryjności wymaga,
         aby druga strona postępowania w sprawie sprzeciwu była w stanie zapoznać się z dowodami przedstawionymi przez skarżącą w języku
         postępowania, to jednak nie może ona być interpretowana w taki sposób, że te dowody same w sobie powinny pozwolić drugiej
         stronie na upewnienie się co do istnienia wcześniejszych znaków towarowych, bez korzystania z pomocy doradcy lub powszechnie
         dostępnych źródeł informacji, innych niż przedstawione dowody.

      52     Należy zatem uwzględnić ten zarzut w pierwszej jego części.
      53     W związku z powyższym należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, bez konieczności rozważania argumentów przedstawionych
         przez OHIM celem poparcia pierwszej części zarzutu skarżącej oraz bez konieczności orzekania przez Sąd w kwestii ich dopuszczalności.

      54     Ponieważ uwzględniono pierwszy zarzut skargi, nie ma konieczności rozpatrywania zarzutów przedstawionych pomocniczo przez
         skarżącą.

       W przedmiocie kosztów
      55     Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
         Ponieważ OHIM przegrał sprawę, należy – zgodnie z żądaniem skarżącej – obciążyć go kosztami postępowania.

      Z powyższych względów
      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI (druga izba)
      orzeka, co następuje:
      1)      Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe
            i wzory) z dnia 9 lipca 2003 r. (sprawa R 95/2003‑2).
      2)      Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) zostaje obciążony kosztami postępowania.

               Pirrung

                Meij

                Pelikánová

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 20 kwietnia 2005 r.

               sekretarz

                     prezes

               H.  Jung

                      J. Pirrung

         * Język postępowania: niemiecki.


Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 czerwca 1976 r. # Ute Wack przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawa 1-76.


Wyrok Trybunału z dnia 8 lipca 1999 r. # Société Baxter, B. Braun Médical SA, Société Fresenius France i Laboratoires Bristol-Myers-Squibb SA przeciwko Premier Ministre, Ministère du Travail et des Affaires sociales, Ministère de l'Economie et des Finances i Ministère de l'Agriculture, de la Pêche et de l'Alimentation. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Conseil d'État - Francja. # Sprawa C-254/97.


Wyrok Trybunału z dnia 30 września 1986 r. # P. Agostini i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Urzędnicy - Odsetki od wyrównania wynagrodzenia. # Sprawa 233/83.


Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 listopada 1980 r. # François Gerin przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Dopuszczalność - Akt potwierdzający. # Sprawa 806/79.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (piąta izba) z dnia 7 czerwca 2005 r. # Lidl Stiftung & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego znaku towarowego Salvita - Krajowy wcześniejszy słowny znak towarowy SOLEVITA - Dowód używania krajowego wcześniejszego znaku towarowego - Odrzucenie sprzeciwu. # Sprawa T-303/03.

text:
      Sprawa T-303/03
      Lidl Stiftung & Co. KG
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego znaku towarowego Salvita – Krajowy wcześniejszy słowny znak towarowy SOLEVITA – Dowód używania krajowego wcześniejszego znaku towarowego – Odrzucenie sprzeciwu
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 7 czerwca 2005 r.  II‑0000
      Streszczenie wyroku
      1.     Wspólnotowy znak towarowy – Uwagi osób trzecich i sprzeciw – Rozpatrywanie sprzeciwu – Dowód używania wcześniejszego znaku
            towarowego – Rzeczywiste używanie – Pojęcie – Wykładnia uwzględniająca ratio legis art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 43 ust. 2 i 3)
      2.     Wspólnotowy znak towarowy – Uwagi osób trzecich i sprzeciw – Rozpatrywanie sprzeciwu – Dowód używania wcześniejszego znaku
            towarowego – Rzeczywiste używanie – Pojęcie – Kryteria oceny – Wymóg przedstawienia konkretnych i obiektywnych dowodów
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 43 ust. 2 i 3)
      3.     Wspólnotowy znak towarowy – Uwagi osób trzecich i sprzeciw – Rozpatrywanie sprzeciwu –Dowód używania wcześniejszego znaku
            towarowego – Moc dowodowa – Kryteria oceny
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 43 ust. 2 i 3 oraz art. 76 ust. 1 lit. f); rozporządzenie Komisji nr 2868/95, art. 1 zasada  22 ust. 3)
      4.     Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie odwoławcze – Skarga do sądu wspólnotowego – Przesłanka dopuszczalności – Zarzuty
            dotyczące wyłącznie decyzji izb odwoławczych
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 63 ust. 1)
      5.     Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie odwoławcze – Decyzja w przedmiocie odwołania – Poszanowanie prawa do obrony – Zakres
            zasady
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 73)
      6.     Wspólnotowy znak towarowy – Procedura – Badanie stanu faktycznego z urzędu – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Ograniczenie
            badania do podniesionych zarzutów i zgłoszonych żądań – Dowody – Ciężar dowodu spoczywający na stronach
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 74 ust. 1)
      7.     Wspólnotowy znak towarowy – Uwagi osób trzecich i sprzeciw – Rozpatrywanie sprzeciwu – Dowód używania wcześniejszego znaku
            towarowego – Wniosek złożony przez zgłaszającego w sposób wyraźny i w odpowiednim terminie – Skutek – Ciężar dowodu spoczywający
            na wnoszącym sprzeciw – Niezakwestionowanie dowodów przedstawionych na poparcie sprzeciwu – Brak znaczenia dla sprawy
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 43 ust. 2 i 3)
      1.     W celu dokonania wykładni pojęcia rzeczywistego używania w rozumieniu art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie
         wspólnotowego znaku towarowego należy wziąć pod uwagę fakt, że ratio legis wymogu, zgodnie z którym wcześniejszy znak towarowy
         musi być rzeczywiście używany, by można go było przeciwstawić zgłoszeniu wspólnotowego znaku towarowego, polega na ograniczeniu
         liczby kolizji pomiędzy dwoma znakami, o ile nie istnieje istotna podstawa ekonomiczna wynikająca z faktycznej funkcji znaku
         towarowego na rynku. Natomiast wspomniany przepis nie ma na celu ani oceny sukcesu handlowego, ani kontroli gospodarczej strategii
         przedsiębiorstwa, ani też zastrzeżenia ochrony znaków towarowych jedynie dla ich handlowego wykorzystania na dużą skalę.

      (por. pkt 35)
      2.     Znak towarowy jest rzeczywiście używany w rozumieniu art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku
         towarowego, jeżeli jest on wykorzystywany zgodnie ze swoją podstawową funkcją, polegającą na gwarantowaniu tego samego pochodzenia
         towarów lub usług, dla których został on zarejestrowany, w celu stworzenia lub utrzymania zbytu dla tych towarów i usług,
         z wyłączeniem używania o charakterze symbolicznym jedynie dla utrzymania praw wynikających ze znaku towarowego. W tym względzie
         wymóg związany z rzeczywistym używaniem znaku towarowego zakłada, aby był on, jako chroniony na danym terytorium, używany
         publicznie i w sposób skierowany na zewnątrz.

      Ocena rzeczywistego używania znaku towarowego musi opierać się na wszystkich aspektach stanu faktycznego i okoliczności właściwych
         dla ustalenia jego faktycznego wykorzystania handlowego, a w szczególności używania uznawanego w danym sektorze gospodarczym
         za uzasadnione dla utrzymania lub tworzenia udziałów w rynku dla towarów lub usług chronionych znakiem towarowym, charakteru
         tych towarów lub usług, cech rynku, skali i częstotliwości używania znaku towarowego.

      Na potrzeby analizy, czy znak towarowy jest rzeczywiście używany, należy dokonać całościowej oceny z uwzględnieniem wszystkich
         istotnych w danym przypadku czynników. Ponadto rzeczywistego używania znaku towarowego nie można wykazać w drodze uprawdopodobnień
         lub domniemań, ale należy oprzeć się na konkretnych i obiektywnych dowodach, które wykazują faktyczne i wystarczające używanie
         znaku towarowego na danym rynku.

      (por. pkt 36–38)
      3.     Zarówno w rozporządzeniu nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, jak i w rozporządzeniu nr 2868/95 wykonującym
         rozporządzenie nr 40/94, nic nie pozwala na stwierdzenie, że moc dowodową środków dowodowych w zakresie używania znaku towarowego,
         włączając w to potwierdzone oświadczenia, należy analizować w świetle krajowego ustawodawstwa państwa członkowskiego. Aby
         dokonać oceny mocy dowodowej takiego dokumentu trzeba, po pierwsze, zweryfikować wiarygodność zawartych w nim informacji.
         W szczególności należy zatem wziąć pod uwagę pochodzenie dokumentu, okoliczności jego sporządzenia, jego przeznaczenie, a następnie
         na podstawie jego treści zadać sobie pytanie, czy wydaje się on sensowny i wiarygodny.

      (por. pkt 42)
      4.     Na podstawie art. 63 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego skarga do sądu wspólnotowego
         przysługuje jedynie na decyzje izb odwoławczych. W konsekwencji w ramach takiej skargi dopuszczalne są jedynie zarzuty skierowane
         przeciwko decyzji samej izby odwoławczej. Zarzut oparty na naruszeniu przepisu rozporządzenia, w zakresie w jakim dotyczy
         decyzji jednego z wydziałów Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) orzekającego w pierwszej
         instancji, należy w konsekwencji odrzucić jako niedopuszczalny.

      (por. pkt 59, 60)
      5.     W przypadku gdy w ramach odwołania od decyzji jednego z wydziałów Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe
         i wzory) orzekającego w pierwszej instancji wnoszący odwołanie, sam przedstawiając Urzędowi pewne dokumenty, mógł w konsekwencji
         przedłożyć swoje uwagi w ich przedmiocie i odnośnie do ich znaczenia, izba odwoławcza nie jest zobowiązana wysłuchać wnoszącego
         odwołanie w kwestii oceny okoliczności stanu faktycznego, na których oparła ona swoją decyzję.

      W istocie ocena stanu faktycznego dokonywana jest w toku procesu decyzyjnego i prawo do bycia wysłuchanym rozciąga się na
         wszystkie okoliczności stanu faktycznego lub prawnego, które stanowią podstawę wydania decyzji, ale nie na ostateczne stanowisko
         przyjęte przez organ administracji.

      (por. pkt 62)
      6.     Zgodnie z art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego „w postępowaniu odnoszącym się do
         względnych podstaw odmowy rejestracji Urząd ogranicza się w tym badaniu do stanu faktycznego, dowodów i argumentów przedstawionych
         przez strony oraz poszukiwanego zadośćuczynienia”. Chociaż brzmienie tego przepisu w wersji francuskiej nie dotyczy wyraźnie
         przedstawienia dowodów przez strony, to jednak wynika z niego, że na stronach spoczywa również ciężar przedstawienia dowodów
         na poparcie ich żądań.

      (por. pkt 74, 76)
      7.     Zgodnie z art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego na wniosek zgłaszającego właściciel
         wcześniejszego znaku towarowego, który zgłosił sprzeciw, przedstawia dowód, że znak ten był rzeczywiście używany lub że istnieją
         usprawiedliwione powody nieużywania znaku. Złożenie przez zgłaszającego takiego wniosku skutkuje zatem przeniesieniem na stronę
         przeciwną ciężaru dowodu w zakresie rzeczywistego używania (lub istnienia usprawiedliwionych powodów nieużywania) z konsekwencją
         ewentualnego odrzucenia jego sprzeciwu. Aby wywołać taki skutek, wniosek musi zostać złożony w Urzędzie Harmonizacji w ramach
         Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) w sposób wyraźny i w odpowiednim terminie.

      Wynika z tego, że brak dowodu rzeczywistego używania może skutkować odrzuceniem sprzeciwu jedynie w przypadku, gdy zgłaszający
         w sposób wyraźny i w odpowiednim terminie zażądał takiego dowodu przed Urzędem.

      W przypadku złożenia wniosku w sposób wyraźny i w odpowiednim terminie oraz nieprzedstawienia przez wnoszącego sprzeciw dowodu,
         mimo spoczywającego na nim ciężaru dowodu, Urząd zgodnie z prawem odrzuca sprzeciw, nawet jeśli zgłaszający znak towarowy
         nie zakwestionował dowodów przedłożonych przez wnoszącego sprzeciw na jego poparcie.

      (zob. pkt 77–79)
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (piąta izba)
      z dnia 7 czerwca 2005 r.(*)

      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego znaku towarowego Salvita – Krajowy wcześniejszy słowny znak towarowy SOLEVITA – Dowód używania krajowego wcześniejszego znaku towarowego – Odrzucenie sprzeciwu
      W sprawie T‑303/03
      Lidl Stiftung & Co. KG, z siedzibą w Neckarsulm (Niemcy), reprezentowana przez adwokata P. Großa,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez U. Pfleghara i G. Schneidera, działających w charakterze pełnomocników,

      strona pozwana,
      w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest

      REWE-Zentral AG, z siedzibą w Kolonii (Niemcy), początkowo reprezentowana przez adwokata M. Kinkeldey’a, a następnie przez adwokatów M. Kinkeldey’a
         i C. Schmitta,

      mającej za przedmiot skargę na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 czerwca 2003 r. (sprawa R 408/2002-1), wydaną
         w związku z postępowaniem w sprawie sprzeciwu właściciela krajowego znaku towarowego SOLEVITA wobec rejestracji wspólnotowego
         słownego znaku towarowego Salvita,

      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJIWSPÓLNOT EUROPEJSKICH (piąta izba),

      w składzie: M. Vilaras, prezes, F. Dehousse i D. Šváby, sędziowie,
      sekretarz: H. Jung,
      po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 4 września 2003 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną przez OHIM w sekretariacie Sądu w dniu 16 stycznia 2004 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną przez interwenienta w sekretariacie Sądu w dniu 16 stycznia 2004 r.,
      po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 30 listopada 2004 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
       Okoliczności powstania sporu
      1       W dniu 14 sierpnia 1997 r. REWE-Central AG, na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie
         wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L11, str. 1), zgłosiła do Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki
         towarowe i wzory) (OHIM) wspólnotowy znak towarowy.

      2       Znak, o którego rejestrację wniesiono, to słowne oznaczenie Salvita.
      3       Towary, dla których wniesiono o rejestrację znaku towarowego, należą do klas 5, 29, 30 i 32 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego
         dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowanego
         i zmienionego, i odpowiadają następującemu opisowi:

      –       klasa 5: „napary lecznicze, guma do żucia do celów leczniczych; żywność dla niemowląt; wszystkie uprzednio wymienione towary
         w sprzedaży jedynie w sklepach spożywczych”,

      –       klasa 29: „mięso, ryby, drób, dziczyzna, mięczaki i skorupiaki, wszystkie te towary również przetworzone; wędliny, mięsa,
         drób i ryby, kawior; sałatki mięsne, rybne, drobiowe i z dziczyzny; pasztety z mięsa, drobiu, dziczyzny i ryb, ekstrakty mięsne;
         owoce, warzywa i owoce suszone (preparowane); pasty z owoców i warzyw; sałatki delikatesowe z warzyw lub z liści sałaty; produkty
         ziemniaczane wszelkiego rodzaju, tzn. frytki, krokiety, ziemniaki smażone, ziemniaki gotowane, purée ziemniaczane, placki
         ziemniaczane, knedle ziemniaczane, chipsy, paluszki ziemniaczane; knedle z mąki ziemniaczanej; dania półgotowe i gotowe, tj.
         zupy (z uwzględnieniem zup w proszku), potrawki, suche lub płynne dania gotowe na bazie jednego lub więcej z następujących
         produktów: mięso, ryby, warzywa, preparowane owoce, ser, makaron, ryż; galaretki mięsne, owocowe i warzywne, dżemy; mleko
         i produkty mleczne, tzn. mleko do picia, kwaśne mleko, maślanka, jogurt, jogurt owocowy, jogurt z dodatkiem czekolady lub
         kakao, bezalkoholowe napoje mleczne, kefir, śmietana, serek homogenizowany, desery owocowe i ziołowe z serka homogenizowanego,
         desery, głównie z mleka z dodatkiem aromatów, zawierające żelatynę i/lub skrobię jako środki wiążące, masło, masło klarowane,
         ser i wyroby z sera; galaretki owocowe; sosy do sałatek; oleje jadalne i tłuszcze; paszteciki pikantne, chipsy kukurydziane,
         solone i niesolone orzechy i inne przekąski, ujęte w klasie 29; wszystkie uprzednio wymienione towary również (w danym przypadku)
         jako żywność dietetyczna do celów nie-leczniczych; wszystkie uprzednio wymienione towary (w możliwym zakresie) również mrożone
         i konserwowane, sterylizowane lub homogenizowane”,

      –       klasa 30: „sosy, kompoty, łączniki do sosów, sosy w proszku, keczup, chrzan, kapary; kawa, herbata, kakao, czekolada, towary
         na bazie czekolady, proszek do przygotowania napojów kakaowych; napoje czekoladowe, marcepan, nugat, towary na bazie marcepanu
         i nugatu; budynie, desery na bazie budyniu; pasty do smarowania pieczywa otrzymywane głównie na bazie cukru, kakao, nugatu,
         mleka lub tłuszczy; czekolady, również nadziewane; cukier, słodycze, cukier waniliowy, cukierki, w szczególności cukierki
         karmelowe, cukierki miętowe, cukierki owocowe, gumki, lizaki, gumy do żucia do celów nie-leczniczych; ryż, tapioka, substytuty
         kawy; pizze; mąka i produkty zbożowe, zboża ziarniste, tzn. ryż, pszenica, owies, jęczmień, żyto, proso, kukurydza i gryka;
         wyżej wymienione produkty również w formie mieszanek i innych preparatów, w tym zwłaszcza otręby, kiełki pszenicy, mąka kukurydziana,
         kaszka manna (z kukurydzy), siemię lniane, muesli i batony z muesli (głównie z płatków zbożowych, suszonych owoców, orzechów),
         płatki zbożowe, kukurydza prażona; chleb, bułki, ciasta i słodycze; makarony i makarony z mąki razowej, zwłaszcza makaron
         nitki; gotowe ciasta, aromaty, ozdoby do ciast, lody spożywcze, lody; miód, melasa, drożdże, proszek do pieczenia; budyń w proszku;
         sól; musztarda; ocet; przyprawy, mieszanki przypraw, ziarna pieprzu; krakersy, chrupki zbożowe, orzechy solone i niesolone
         oraz inne produkty do przekąsek ujęte w klasie 30; wszystkie uprzednio wymienione towary (w stosownym przypadku) również jako
         żywność dietetyczna do celów nie-leczniczych; wszystkie uprzednio wymienione towary (w możliwym zakresie) również mrożone
         i konserwowane, sterylizowane lub homogenizowane”,

      –       klasa 32: „piwo; woda mineralna niegazowana i gazowana oraz inne napoje bezalkoholowe; napoje owocowe i soki owocowe, soki
         warzywne; syropy i inne preparaty do sporządzania napojów; napoje serwatkowe; napoje w proszku”.

      4       W dniu 13 lipca 1998 r. zgłoszenie znaku towarowego zostało opublikowane w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych  nr  50/98.

      5       W dniu 13 października 1998 r. Lidl Stiftung & Co. KG, podnosząc istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu
         art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, wniosła sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego. Sprzeciw ten
         został oparty na istnieniu niemieckiego wcześniejszego znaku towarowego SOLEVITA, zarejestrowanego w dniu 27 czerwca 1983 r.
         dla oznaczenia towarów należących do klasy 32 w rozumieniu porozumienia nicejskiego. Sprzeciw dotyczył różnych towarów należących
         do klas 29, 30 i 32 i opisanych w zgłoszeniu wspólnotowego znaku towarowego.

      6       Pismem z dnia 27 października 1999 r. interwenient, na podstawie art. 43 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94, wniósł o przedstawienie
         przez skarżącą dowodu używania jej znaku towarowego.

      7       W dniu 18 stycznia 2000 r. Wydział Sprzeciwów OHIM wezwał skarżącą do przedstawienia tego dowodu w terminie dwóch miesięcy.
      8       W dniu 14 lutego 2000 r. skarżąca przedłożyła:
      –       oświadczenie potwierdzone przez dyrektora ds. sprzedaży międzynarodowej z dnia 27 stycznia 2000 r. dotyczące obrotu towarami
         oznaczonymi znakiem towarowym SOLEVITA osiągniętego w Republice Federalnej Niemiec w okresie 1993–1999,

      –       wykaz towarów sprzedawanych pod znakiem towarowym SOLEVITA w okresie 1993–1999, zatytułowany „Solevita bis 10-1999” (Solevita
         do października 1999 r.) i zawierający wzmiankę „Stand : 23. März 1998 – 27.01.00” (stan: 23 marca 1998 r. – 27.01.00),

      –       kopie wzorów opakowań różnych soków owocowych sprzedawanych pod znakiem towarowym SOLEVITA, wszystkie nieopatrzone datą.
      9       W dniu 28 marca 2002 r. Wydział Sprzeciwów odrzucił sprzeciw wniesiony przez skarżącą. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił zasadniczo,
         że dokumenty przedłożone przez skarżącą nie były wystarczające, by dowieść, że krajowy wcześniejszy znak towarowy był rzeczywiście
         używany. W szczególności Wydział Sprzeciwów wskazał, że wzory opakowań nie zawierały daty, że potwierdzone oświadczenie ma
         jedynie względną moc dowodową, ponieważ zostało ono złożone przez pracownika skarżącej zajmującego stanowisko kierownicze,
         a ponadto, że deklaracja ta stanowiła jedynie wskazanie używania znaku towarowego. Zdaniem Wydziału Sprzeciwów skarżąca nie
         przedłożyła ani faktur, ani wyjaśnień pochodzących od osób trzecich, które wsparłyby lub potwierdziły dane dotyczące obrotu
         przedłożone przez nią samą, a zatem badanie środków dowodowych dotyczących towarów prowadziło do konkluzji, że nie przedstawiono
         dowodu rzeczywistego używania znaku towarowego. Wydział Sprzeciwów uściślił poza tym, że sprzeciw należało odrzucić ze względu
         na to, że sporne oznaczenia w żaden sposób nie są do siebie podobne.

      10     W dniu 10 maja 2002 r. skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów. W szczególności twierdziła ona, że w niniejszej
         sprawie został przedłożony dowód używania znaku towarowego. Ponadto skarżąca stwierdziła, że Wydział Sprzeciwów naruszył jej
         prawo do przedstawienia uwag, gdyż nie miała ona możliwości wypowiedzieć się w przedmiocie oceny dowodów przedłożonych w celu
         dowiedzenia rzeczywistego używania znaku towarowego. Wydział Sprzeciwów naruszył również zasadę „dyspozycyjności”, ponieważ
         używanie znaku towarowego nie zostało zakwestionowane przez interwenienta.

      11     Decyzją z dnia 30 czerwca 2003 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Pierwsza Izba Odwoławcza OHIM odrzuciła odwołanie.
      12     W odniesieniu do dowodu używania znaku towarowego Izba Odwoławcza wskazała zasadniczo, że potwierdzone oświadczenie jest oświadczeniem
         jednostronnym, złożonym przez zainteresowaną stronę lub jednego z pracowników jej przedsiębiorstwa oraz że takie oświadczenie
         nie wystarcza dla dowiedzenia faktów, chyba że jest ono potwierdzone dodatkowymi dowodami takimi jak faktury, co nie miało
         miejsca w niniejszym przypadku. Ponadto ze względu na to, że kopie wzorów opakowań nie zawierały żadnej wskazówki dotyczącej
         czasu trwania sprzedaży, Izba Odwoławcza stwierdziła, że nie mogą one potwierdzać przedłożonych danych dotyczących obrotu,
         jak zresztą inne przedstawione dowody. Izba Odwoławcza uznała na tej podstawie, że Wydział Sprzeciwów słusznie stwierdził
         niewystarczającą moc dowodową dokumentów przedstawionych w celu dowiedzenia używania znaku towarowego w rozpatrywanym okresie.

      13     W zakresie prawa do bycia wysłuchanym w rozumieniu art. 73 zdanie drugie rozporządzenia nr 40/94 Izba Odwoławcza zauważyła,
         że w ramach dokonywania analizy akt sprawy OHIM jest upoważniony do wykorzystania wszystkich informacji przedstawionych przez
         stronę bez wstępnego umożliwienia jej ustosunkowania się do nich, gdyż istnieje domniemanie, że zainteresowana strona posiada
         znajomość tych informacji. Jeżeli chodzi o zasadę „dyspozycyjności”, Izba Odwoławcza stwierdziła, że kwestia używania znaku
         towarowego jest objęta tą zasadą jedynie w takim zakresie, w jakim zgłaszający może w każdej chwili wycofać swoje zgłoszenie.
         Wydział Sprzeciwów nie naruszył zatem art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94.

       Żądania stron
      14     Skarżąca wnosi do Sądu o:
      –       stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,
      –       obciążenie OHIM kosztami postępowania.
      15     OHIM i interwenient wnoszą do Sądu o:
      –       oddalenie skargi,
      –       obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
       Co do prawa
      16     Na poparcie skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty. W pierwszym zarzucie kwestionuje ona stwierdzenie Izby Odwoławczej, że w niniejszej
         sprawie nie przedłożono dowodu używania znaku towarowego. W drugim i trzecim zarzucie skarżąca podnosi naruszenie, odpowiednio,
         prawa do bycia wysłuchanym i zasady „dyspozycyjności”.

       W przedmiocie dowodu rzeczywistego używania znaku towarowego
       Argumenty stron
      17     Pierwszy zarzut skarżącej został rozwinięty w pięciu punktach.
      18     Po pierwsze, przypominając brzmienie art. 43. ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 oraz odnosząc się do licznych decyzji wydanych
         przez izby odwoławcze OHIM, skarżąca wskazuje, że przez „rzeczywiste” używanie należy rozumieć faktyczne używanie wcześniejszego
         znaku towarowego na rynku z intencją zwrócenia uwagi potencjalnych klientów na towary i usługi oferowane pod tym oznaczeniem.
         W odróżnieniu od innych przepisów, takich jak art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia, art. 43 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 nie
         wymaga zatem dowodu o charakterze ekstensywnym na używanie znaku towarowego. Wystarczy więc dowieść, że wcześniejszy znak
         towarowy był faktycznie używany i że nie występował on jedynie na rynku w charakterze „fikcji prawnej”.

      19     Po drugie skarżąca opiera się na fakcie, że Izba Odwoławcza odwołała się w swej decyzji do wyroku Trybunału z dnia 11 marca
         2003 r. w sprawie C‑40/01 Ansul, Rec. str. I–2439, oraz do wyroku Sądu z dnia 12 marca 2003 r. w sprawie T‑174/01 Goulbourn
         przeciwko OHIM – Redcats (Silk Cocoon), Rec. str. II‑789. Zdaniem skarżącej Izba Odwoławcza wydaje się uważać, że te dwa wyroki
         dotyczyły zagadnienia, jakie dokumenty są wystarczające dla dowiedzenia rzeczywistego używania znaku towarowego. Jednakże
         nie miało to miejsca w tym przypadku, gdyż oba te wyroki nie miały, zdaniem skarżącej, żadnego związku z przedmiotem niniejszego
         postępowania.

      20     Po trzecie, powołując się na art. 43 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 oraz na zasadę 22 ust. 2 i 3 rozporządzenia Komisji nr 2868/95
         z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303,
         str. 1), skarżąca kwestionuje podejście prezentowane przez Izbę Odwoławczą, zgodnie z którym niektóre dokumenty mogą wystarczać
         do określenia wiarygodnego używania w rozumieniu prawa niemieckiego, jednakże nie wystarczają one zawsze do dowiedzenia używania
         w rozumieniu rozporządzenia nr 40/94. Uwaga ta dotyczy w szczególności faktu, że potwierdzonemu oświadczeniu została przyznana
         mniejsza moc dowodowa od mocy, która jest mu zwyczajowo przyznawana w prawie niemieckim.

      21     Po czwarte skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja stoi w sprzeczności z decyzją Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM wydanej w dniu
         11 lipca 2001 r. w sprawie R 759/2000‑3 Grafenwälder przeciwko Grafenwalder. W tej sprawie wnosząca sprzeciw złożyła potwierdzone
         oświadczenie zawierające zestawienie obrotów miesięcznych w rozpatrywanym okresie, dwa egzemplarze towarów oznaczonych jej
         znakiem towarowym oraz broszurę reklamową. Skarżąca opiera się na fakcie, że Izba Odwoławcza, wbrew stanowisku Wydziału Sprzeciwów,
         stwierdziła w szczególności w pkt 22 decyzji, że „dowody przedstawione przez wnoszącą sprzeciw są w niniejszej sprawie wystarczające,
         aby spełnić te wymogi, tym bardziej że zasada [22 rozporządzenia nr 2868/95] nie wymaga łącznego przedstawienia wszystkich
         wymienionych w niej środków dowodowych”. Zdaniem skarżącej to stanowisko prawne jest poza tym zgodne z decyzją Drugiej Izby
         Odwoławczej wydanej w dniu 8 listopada 2000 r. w sprawie R 756/1999‑2 DOCTORS przeciwko DOC & TORS.

      22     Po piąte skarżąca twierdzi, że dowody zawarte w aktach sprawy, rozpatrywane jako całość, nie pozostawiają żadnych wątpliwości
         co do faktu, że wcześniejszy znak towarowy był w rozpatrywanym okresie rzeczywiście i w istotnym zakresie używany dla rozpatrywanych
         towarów w Niemczech, to jest w państwie członkowskim, w którym znak ten jest zarejestrowany. Na poparcie swego stanowiska
         skarżąca wskazuje decyzję wydaną przez Pierwszą Izbę Odwoławczą OHIM w dniu 6 kwietnia 2001 r. w sprawie R 129/2000-1 VISIO
         przeciwko VISION. Wywodzi z niej, że w niniejszej sprawie został przedstawiony dowód rzeczywistego używania znaku towarowego
         w rozumieniu art. 43 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94.

      23     OHIM twierdzi natomiast, że nawet jeśli w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu nie jest wymagane, aby wnosząca sprzeciw
         dowiodła, że jej znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania, jak może tego wymagać art. 7 ust. 3
         rozporządzenia nr 40/94, to nie zwalnia jej to niemniej z ciężaru dowodu, który na niej spoczywa.

      24     Przeciwnie, zgodnie z art. 43 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 wnosząca sprzeciw jest zobowiązania do przedłożenia dowodu, że
         oznaczenie było rzeczywiście używane w rozpatrywanym okresie czasu.

      25     Prawdą jest, że zasada 22 ust. 3 rozporządzenia nr 2868/95 nie wymaga łącznego przedstawienia wszystkich wymienionych w niej
         dowodów. Dowody przedstawione przez wnoszącą sprzeciw muszą jednakże pozwalać na wyciągnięcie jednoznacznych wniosków co do
         miejsca, czasu trwania, zakresu i charakteru używania wcześniejszego znaku towarowego w rozumieniu ust. 2 tej zasady.

      26     W niniejszej sprawie OHIM przyznaje, że dokumenty zawarte w aktach sprawy są dopuszczalnymi środkami dowodowymi w rozumieniu
         art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 i zasady 22 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 2868/95. W szczególności uściśla on, że „potwierdzone
         oświadczenie” złożone przez wnoszącą sprzeciw stanowi dopuszczalny dowód.

      27     OHIM twierdzi niemniej, że moc dowodową takiego oświadczenia należy oceniać łącznie z innymi przedstawionymi dowodami, z uwzględnieniem
         ich treści i szczególnych okoliczności niniejszej sprawy. Analiza taka prowadzi do wniosku, że owe potwierdzone oświadczenie,
         rozpatrywane samo w sobie lub z uwzględnieniem załączonego przedstawienia towarów, nie jest wystarczające dla dowiedzenia
         rzeczywistego używania wcześniejszego prawa.

      28     W tym względzie OHIM stwierdza, że wykaz załączony do potwierdzonego oświadczenia jedynie powiela dane dotyczące obrotu zawarte
         w oświadczeniu, ale ich nie dowodzi. Wskazania te nie wystarczają zatem do dowiedzenia rzeczywistego używania, gdyż nie zostały
         one potwierdzone przykładowo fakturami, katalogami lub ogłoszeniami reklamowymi. Ponadto jeżeli chodzi o niedatowane reprodukcje
         opakowania towarów, to pozwalają one jedynie na wysunięcie zwykłych przypuszczeń, a zatem nie mogą wzmacniać innych środków
         dowodowych i oświadczeń.

      29     Interwenient również przyznaje, że potwierdzone oświadczenie stanowi dopuszczalny środek dowodowy, wyraźnie przewidziany w art. 76
         ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 40/94. Jednakże to do OHIM, a dokładniej do jego izb odwoławczych należy dokonanie swobodnej
         i zgodnej z ich sposobem rozumowania oceny mocy dowodowej tego potwierdzonego oświadczenia.

      30     W niniejszej sprawie wskazania dotyczące przytoczonych jednostek sprzedaży i okresu sprzedaży towarów pojawiają się jedynie
         w potwierdzonym oświadczeniu dyrektora ds. sprzedaży międzynarodowej samej skarżącej. Przedstawienie towarów również pochodzi
         od samej skarżącej i nie jest poparte żadnym obiektywnym dowodem. Nie wzmacnia ono zatem mocy dowodowej potwierdzonego oświadczenia.
         Stanowi ono w rzeczywistości zwykłe pisemne stwierdzenie strony, pozbawione jakiejkolwiek mocy dowodowej. W odniesieniu do
         wzorów opakowania interwenient twierdzi, że są one jedynymi obiektywnymi dowodami przedłożonymi przez skarżącą. Nie zawierają
         one jednak nawet najmniejszej wzmianki dotyczącej daty ich przydatności do spożycia lub rozpatrywanego okresu czasu.

      31     Interwenient uściśla również, że nawet w prawie niemieckim potwierdzone oświadczenie wystarcza dla wykazania rzeczywistego
         i faktycznego używania jedynie pod warunkiem, że zostały załączone inne środki dowodowe, które je potwierdzają. Odwołuje się
         on w tym względzie do wymienionej w skardze decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM.

       Ocena Sądu
      32     Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 przewiduje, że zgłaszający wspólnotowy znak towarowy może żądać przedstawienia
         dowodu na to, że w okresie pięciu lat poprzedzających publikację zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, będącego przedmiotem
         sprzeciwu, wcześniejszy znak towarowy był rzeczywiście używany na terytorium, na którym jest on chroniony.

      33     Na podstawie zasady 22 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95 wskazania oraz dowody do celów przedstawienia dowodów używania zawierają
         wskazania miejsca, czasu, zakresu oraz charakteru używania znaku towarowego będącego podstawą sprzeciwu dla towarów i usług,
         w odniesieniu do których jest on zarejestrowany oraz co do których wniesiono sprzeciw. Zgodnie z tą zasadą należy przedstawić
         „dowody na poparcie” tych wskazań.

      34     W tym względzie zasada 22 ust. 3 rozporządzenia nr 2868/95 uściśla, że dowody używania znaku towarowego ograniczają się „co
         do zasady” do przedstawienia dokumentów uzupełniających, „takich jak” opakowania, etykiety, cenniki, katalogi, faktury, fotografie,
         ogłoszenia w gazetach oraz pisemne oświadczenia określone w art. 76 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 40/94, które obejmują
         w szczególności potwierdzone pisemne oświadczenia.

      35     Ponadto w celu dokonania wykładni pojęcia rzeczywistego używania należy wziąć pod uwagę fakt, że ratio legis wymogu, zgodnie
         z którym wcześniejszy znak towarowy musi być rzeczywiście używany, by można go było przeciwstawić zgłoszeniu wspólnotowego
         znaku towarowego, polega na ograniczeniu liczby kolizji pomiędzy dwoma znakami, o ile nie istnieje istotna podstawa ekonomiczna
         wynikająca z faktycznej funkcji znaku towarowego na rynku (ww. w pkt 19 wyrok w sprawie Silk Cocoon, pkt 38). Natomiast wspomniany
         przepis nie ma na celu ani oceny sukcesu handlowego, ani kontroli gospodarczej strategii przedsiębiorstwa, ani też zastrzeżenia
         ochrony znaków towarowych jedynie dla ich handlowego wykorzystania na dużą skalę [wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie
         T‑334/01 MFE Marienfelde przeciwko OHIM – Vétoquinol (HIPOVITON), Zb.Orz. str. II‑2787, pkt 32].

      36     Jak to również wynika z wyżej wymienionego w pkt 19 wyroku w sprawie Ansul, dotyczącego wykładni art. 12 ust. 1 pierwszej
         dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących
         się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, str. 1), którego treść normatywna koresponduje zasadniczo z przepisem art. 43
         rozporządzenia nr 40/94, znak towarowy jest rzeczywiście używany, jeżeli jest on wykorzystywany zgodnie ze swoją podstawową
         funkcją, polegającą na gwarantowaniu tego samego pochodzenia towarów lub usług, dla których został on zarejestrowany, w celu
         stworzenia lub utrzymania zbytu dla tych towarów i usług, z wyłączeniem używania o charakterze symbolicznym jedynie dla utrzymania
         praw wynikających ze znaku towarowego (pkt 43). W tym względzie wymóg związany z rzeczywistym używaniem znaku towarowego zakłada,
         aby był on, jako chroniony na danym terytorium, używany publicznie i w sposób skierowany na zewnątrz (ww. w pkt 19 wyrok w sprawie
         Silk Cocoon, pkt 39; zob. podobnie i analogicznie ww. w pkt 19 wyrok w sprawie Ansul, pkt 37).

      37     Ocena rzeczywistego używania znaku towarowego musi opierać się na wszystkich aspektach stanu faktycznego i okoliczności właściwych
         dla ustalenia jego faktycznego wykorzystania handlowego, a w szczególności używania uznawanego w danym sektorze gospodarczym
         za uzasadnione dla utrzymania lub tworzenia udziałów w rynku dla towarów lub usług chronionych znakiem towarowym, charakteru
         tych towarów lub usług, cech rynku, skali i częstotliwości używania znaku towarowego (ww. w pkt 35 wyrok w sprawie HIPOVITON,
         pkt 34; zob. podobnie i analogicznie ww. w pkt 19 wyrok w sprawie Ansul, pkt 43).

      38     Na potrzeby analizy, czy znak towarowy jest rzeczywiście używany, należy dokonać całościowej oceny z uwzględnieniem wszystkich
         istotnych w danym przypadku czynników (ww. w pkt 35 wyrok w sprawie HIPOVITON, pkt 36). Ponadto rzeczywistego używania znaku
         towarowego nie można wykazać w drodze uprawdopodobnień lub domniemań, ale należy oprzeć się na konkretnych i obiektywnych
         dowodach, które wykazują faktyczne i wystarczające używanie znaku towarowego na danym rynku [wyrok Sądu z dnia 12 grudnia
         2002 r. w sprawie T‑39/01 Kabushiki Kaisha Fernandes przeciwko OHIM – Harrison (HIWATT), Rec. str. II‑5233, pkt 47].

      39     W niniejszej sprawie pisemne oświadczenie dyrektora ds. sprzedaży międzynarodowej skarżącej spółki, jak i tabelaryczna lista
         sprzedawanych towarów zawierają wskazania w zakresie używania znaku towarowego dotyczące miejsca (Niemcy), okresu czasu (1993–1999),
         skali (obrót w poszczególnych latach i dla poszczególnych towarów) oraz charakteru oznaczonych towarów (w szczególności soki
         owocowe).

      40     W odniesieniu do pisemnego oświadczenia dyrektora ds. sprzedaży międzynarodowej skarżącej spółki należy przypomnieć, że art. 76
         ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 40/94 określa jako środki dowodowe w zakresie używania znaku towarowego, na podstawie odesłania
         zawartego w zasadzie 22 rozporządzenia nr 2868/95, „pisemne oświadczenia, dokonywane pod przysięgą lub potwierdzone, lub mające
         podobny skutek na mocy ustawodawstwa państwa, w którym sporządzono takie oświadczenie”. Wynika z tego, że skutków pisemnego
         oświadczenia należy szukać w ustawodawstwie danego państwa członkowskiego jedynie w przypadkach, w których oświadczenie takie
         nie zostało złożone pod przysięgą lub nie jest potwierdzone. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że pisemne oświadczenie
         dyrektora ds. sprzedaży międzynarodowej skarżącej spółki jest potwierdzonym oświadczeniem i zostało uznane za dopuszczalne
         jako takie przez Izbę Odwoławczą. W konsekwencji bez potrzeby analizowania jego skutków prawnych w prawie niemieckim, oświadczenie
         to stanowi jeden ze środków dowodowych określonych w art. 76 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 40/94, do którego odsyła zasada 22
         rozporządzenia nr 2868/95.

      41     Jednakże nawet jeśli potwierdzone oświadczenie i tabelaryczna lista sprzedawanych przez skarżącą towarów mogą zostać uznane
         za dopuszczalne środki dowodowe, w celu ustalenia, czy dowód rzeczywistego używania znaku towarowego został przedłożony, należy
         dokonać całościowej oceny dowodów określonych w aktach sprawy, mając na uwadze wszystkie istotne czynniki. W tym względzie
         należy podkreślić, że zgodnie z zasadą 22 ust. 3 rozporządzenia nr 2868/95 do dyspozycji stron pozostają różne środki dowodowe.
         Poza tym zarówno w rozporządzeniu nr 40/94, jak i w rozporządzeniu nr 2868/95 nic nie wskazuje na to, że środki dowodowe w zakresie
         używania znaku towarowego – rozpatrywane łącznie lub odrębnie – muszą bezwzględnie prowadzić do stwierdzenia przez OHIM, że
         dowód rzeczywistego używania został przedłożony.

      42     W niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należy wskazać, że potwierdzone oświadczenie i tabelaryczna lista sprzedawanych
         towarów zostały sporządzone przez samą skarżącą. W tym względzie należy przypomnieć, że by dokonać oceny mocy dowodowej dokumentu
         trzeba, po pierwsze, zweryfikować wiarygodność zawartych w nim informacji. W szczególności należy zatem wziąć pod uwagę pochodzenie
         dokumentu, okoliczności jego sporządzenia, jego przeznaczenie, a następnie na podstawie jego treści zadać sobie pytanie, czy
         wydaje się on sensowny i wiarygodny (zob. podobnie i analogicznie wyrok Sądu z dnia 15 marca 2000 r. w sprawach połączonych
         T‑25/95, T‑26/95, od T‑30/95 do T‑32/95, od T‑34/95 do T‑39/95, od T‑42/95 do T‑46/95, T‑48/95, od T‑50/95 do T‑65/95, od
         T‑68/95 do T‑71/95, T‑87/95, T‑88/95, T‑103/95 i T‑104/95 Cimenteries CBR i in. przeciwko Komisji, Rec. str. II‑491, pkt 1838;
         zob. również opinię rzecznika generalnego P. Légera w sprawie C‑57/02 P Acerinox przeciwko Komisji, Zb.Orz. str. I‑6689, pkt 202).
         Zarówno w rozporządzeniu nr 40/94, jak i w rozporządzeniu nr 2868/95 nic nie pozwala na stwierdzenie, że moc dowodową środków
         dowodowych w zakresie używania znaku towarowego, włączając w to potwierdzone oświadczenia, należy analizować w świetle krajowego
         ustawodawstwa państwa członkowskiego.

      43     Po drugie na żadnym etapie postępowania przed OHIM skarżąca nie przedłożyła innych dowodów pozwalających na potwierdzenie
         w szczególności liczb zawartych w jej potwierdzonym oświadczeniu czy w liście sprzedawanych towarów.

      44     Jedynymi dokumentami uzupełniającymi znajdującymi się w aktach sprawy są kopie wzorów opakowań przedmiotowych towarów, nieopatrzone
         żadną datą. Nawet jeśli owe kopie mogą skutkować potwierdzeniem „charakteru” (sok owocowy) i ewentualnie „miejsca” (owe wzory
         opakowań zawierają napisy w języku niemieckim) używania znaku towarowego, nie zawierają one żadnej informacji pozwalającej
         na potwierdzenie okresu trwania i zakresu tego używania.

      45     Należy wreszcie wskazać, że dokumenty uzupełniające, które mogłyby pozwolić na potwierdzenie wskazań zawartych w potwierdzonym
         oświadczeniu – przykładowo faktury, katalogi lub ogłoszenia w gazetach – nie są trudne do uzyskania przez skarżącą. Dokumenty
         takie mogłyby w szczególności zostać przedstawione w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, tym bardziej że decyzja Wydziału
         Sprzeciwów wskazywała już na niewystarczalność przedłożonych dowodów używania znaku towarowego.

      46     Mając na uwadze powyższe i uwzględniając wszystkie istotne czynniki, należy stwierdzić, że Izba Odwoławcza nie popełniła błędu,
         uznając, że w niniejszej sprawie dowód używania krajowego wcześniejszego znaku towarowego nie został przedstawiony.

      47     Pozostałe argumenty przedstawione przez skarżącą nie mogą podważyć tej oceny.
      48     W odniesieniu do faktu, że Izba Odwoławcza odwołała się w zaskarżonej decyzji do wyżej wymienionych w pkt 19 wyroków w sprawach
         Ansul i Silk Cocoon, które nie są istotne w niniejszej sprawie, wystarczy zauważyć, że wbrew temu, co twierdzi skarżąca, Izba
         Odwoławcza nie wskazała, iż dotyczą one kwestii, które dokumenty są wystarczające dla dowiedzenia rzeczywistego używania znaku
         towarowego. Izba Odwoławcza, jak to wyraźnie wynika z pkt 15 zaskarżonej decyzji, odwołała się do tych dwóch wyroków jedynie
         w zakresie, w jakim definiują one pojęcie „rzeczywistego używania” w rozumieniu zasad wspólnotowych. Argument ten jest zatem
         bezpodstawny.

      49     W kwestii okoliczności, że wcześniejsze decyzje izb odwoławczych OHIM stoją w sprzeczności z zaskarżoną decyzją, wystarczy
         przypomnieć, że zgodność z prawem decyzji izb odwoławczych należy oceniać jedynie na podstawie rozporządzenia nr 40/94, zgodnie
         z jego wykładnią dokonaną przez sąd wspólnotowy, a nie na podstawie ich wcześniejszej praktyki decyzyjnej [wyroki Sądu z dnia
         9 października 2002 r. w sprawie T‑36/01 Glaverbel przeciwko OHIM (Powierzchnia szklanej tabliczki), Rec. str. II‑3887, pkt 35,
         oraz z dnia 20 listopada 2002 r. w sprawach połączonych T‑79/01 i T‑86/01 Bosch przeciwko OHIM (Kit pro i Kit Super Pro),
         Rec. str. II‑4881, pkt 32]. Argument ten jest zatem bez znaczenia w niniejszej sprawie.

      50     Z uwagi na wszystkie te podstawy, pierwszy zarzut należy oddalić.
       W przedmiocie naruszenia prawa do przedstawienia uwag
       Argumenty stron
      51     Skarżąca twierdzi, że w zakresie w jakim Izba Odwoławcza nie poinformowała jej o tym, że ma wątpliwości co do wiarygodności
         potwierdzonego oświadczenia i że przyznała mu jedynie ograniczoną moc dowodową, powinna ona była wcześniej umożliwić skarżącej
         przedstawienie swoich uwag zgodnie z art. 73 zdanie drugie rozporządzenia nr 40/94. Skarżąca uściśla, że mając na uwadze decyzję
         innej izby odwoławczej w innej sprawie (ww. w pkt 21 sprawa Grafenwälder przeciwko Grafenwalder), mogła ona przypuszczać,
         że dokumenty przedstawione OHIM były wystarczające dla udzielenia informacji w zakresie miejsca, okresu trwania, skali i charakteru
         używania znaku towarowego. W szczególności skarżąca wskazuje, że nie miała ona podstaw, aby myśleć, że Izba Odwoławcza przyzna
         potwierdzonemu oświadczeniu ograniczoną moc dowodową. Skarżąca utrzymuje ponadto, że powinna ona była zostać poinformowana
         przez rozpatrującą sprawę „instancję” o opinii prawnej, której nie znała, a która miała być podstawą decyzji wspomnianej „instancji”.
         W tych okolicznościach niniejsza sprawa różni się od sprawy T‑198/00 Hershey Foods przeciwko OHIM (Kiss Device with plume),
         w której wydano wyrok Sądu z dnia 5 czerwca 2002 r., Rec. str. II‑2567, do którego odwołano się w zaskarżonej decyzji.

      52     OHIM twierdzi z kolei, że prawo do bycia wysłuchanym rozciąga się na wszystkie okoliczności stanu faktycznego lub prawnego,
         które stanowią podstawę decyzji, ale nie na ostateczne stanowisko przyjmowane przez organ administracji. W tych okolicznościach
         OHIM twierdzi, że naruszenie przez Wydział Sprzeciwów prawa do bycia wysłuchanym nie miało miejsca oraz że niezależnie od
         wszystkiego decyzja Wydziału Sprzeciwów nie może być przedmiotem skargi do Sądu.

      53     Jednakże jeżeli zarzut podniesiony przez skarżącą skierowany jest przeciwko decyzji Izby Odwoławczej, OHIM twierdzi, że zarzut
         oparty na odmowie prawa do bycia wysłuchanym jest niezrozumiały, gdyż Izba Odwoławcza odrzuciła sprzeciw na tej samej podstawie
         co Wydział Sprzeciwów.

      54     Interwenient twierdzi, że OHIM może oprzeć swoją decyzję jedynie na takich faktach, które są znane obu stronom i na podstawie
         których mogły one przedstawić swoje uwagi. Kwestia oceny, w jakim zakresie określone przedstawione fakty są wystarczające
         dla wykazania faktycznego i rzeczywistego używania znaku towarowego, stanowią zagadnienie prawne. Nie chodzi tutaj o ustalenie
         stanu faktycznego, ale o ocenę prawną przedłożonych dokumentów – ocenę, o której OHIM nie musi wcześniej poinformować stron.
         Interwenient wskazuje również, że nakłanianie przez OHIM jednej strony do przedłożenia dodatkowych dowodów używania znaku
         towarowego byłoby sprzeczne z obowiązkiem zachowania przez niego bezstronności.

       Ocena Sądu
      55     Przede wszystkim należy stwierdzić, że poprzez zarzut oparty na naruszeniu zasady prawa do przedstawienia uwag, skarżąca podnosi
         w rzeczywistości naruszenie art. 73 zdanie drugie rozporządzenia nr 40/94, który przewiduje, że decyzje OHIM opierają się
         wyłącznie na przyczynach, co do których strony miały możliwość przedstawienia swoich uwag.

      56     Poza tym należy zauważyć, że skarżąca wskazała podczas rozprawy, że niniejszy zarzut dotyczy zarówno postępowania, w którym
         została wydana decyzja Wydziału Sprzeciwów, jak i postępowania, w którym wydano zaskarżoną decyzję.

      57     Jeżeli chodzi o postępowanie, w którym została wydana decyzja Wydziału Sprzeciwów, niniejszy zarzut został podniesiony w tym
         względzie po raz pierwszy na etapie procedury ustnej.

      58     Zgodnie z art. 48 ust. 2 akapit pierwszy regulaminu Sądu nie można podnosić nowych zarzutów prawnych w toku postępowania,
         chyba że ich podstawą są okoliczności prawne i faktyczne ujawnione dopiero w toku postępowania.

      59     W każdym razie na podstawie art. 63 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 skarga do sądu wspólnotowego przysługuje jedynie na decyzje
         izb odwoławczych. W konsekwencji należy stwierdzić, że w ramach takiej skargi dopuszczalne są jedynie zarzuty skierowane przeciwko
         decyzji samej izby odwoławczej.

      60     Zarzut oparty na naruszeniu art. 73 zdanie drugie rozporządzenia nr 40/94, w zakresie w jakim dotyczy decyzji Wydziału Sprzeciwów,
         należy w konsekwencji odrzucić jako niedopuszczalny.

      61     W odniesieniu do zaskarżonej decyzji, stwierdzając nawet, że skarżąca w rzeczywistości zarzuca Izbie Odwoławczej, iż nie uchyliła
         ona decyzji Wydziału Sprzeciwów, pomimo podnoszonego błędu proceduralnego, którym dotknięta jest ta decyzja, należy stwierdzić,
         że w pkt 26 zaskarżonej decyzji słusznie wskazano, że w ramach badania akt sprawy OHIM jest upoważniony do wykorzystania wszystkich
         wskazań przedstawionych przez stronę bez wcześniejszego umożliwienia jej przedstawienia swoich uwag w tym względzie. W każdym
         razie w braku jakiejkolwiek niezgodności z prawem w zakresie meritum, Izba Odwoławcza nie była zobowiązana uchylić decyzji
         Wydziału Sprzeciwów jedynie na tej podstawie. Ponadto należy podkreślić, że skarżąca wniosła do Izby Odwoławczej odwołanie
         głównie po to, aby przedstawić swoje stanowisko w zakresie zasadności dowodów przedstawionych w celu wykazania, że w niniejszym
         przypadku znak towarowy był rzeczywiście używany, a zatem została wysłuchana w tym względzie.

      62     Jeżeli chodzi o prawo do bycia wysłuchanym uwag przed samą Izbą Odwoławczą należy przypomnieć, że ocena stanu faktycznego
         dokonywana jest w toku procesu decyzyjnego. Prawo do bycia wysłuchanym rozciąga się na wszystkie okoliczności stanu faktycznego
         lub prawnego, które stanowią podstawę wydania decyzji, ale nie na ostateczne stanowisko przyjęte przez organ administracji
         (zob. analogicznie wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 1999 r. w sprawach połączonych T‑129/95, T‑2/96 i T‑97/96 Neue Maxhütte Stahlwerke
         i Lech-Stahlwerke przeciwko Komisji, Rec. str. II‑17, pkt 231). Ponadto, jak już zostało wskazane, skarżąca, sama przedstawiając
         OHIM omawiane dokumenty, mogła, co oczywiste, przedłożyć swoje uwagi w ich przedmiocie i odnośnie do ich znaczenia. W tych
         okolicznościach Izba Odwoławcza nie była zobowiązana wysłuchać skarżącej w kwestii oceny okoliczności stanu faktycznego, na
         których oparła ona swoją decyzję.

      63     Z tych względów zarzut oparty na naruszeniu art. 73 zdanie drugie rozporządzenia nr 40/94 należy oddalić.
       W przedmiocie naruszenia zasady „dyspozycyjności”
       Argumenty stron
      64     Zdaniem skarżącej zasada „dyspozycyjności” wyrażona w art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 skutkuje tym, że tak długo jak
         Izba Odwoławcza nie ma wątpliwości, na podstawie uwag interwenienta lub wskazań przeciwnych zawartych w dokumentach, co do
         wiarygodności wskazań zawartych w potwierdzonym oświadczeniu, nie ma ona prawa zakwestionować tych wskazań z urzędu i nadać
         potwierdzonemu oświadczeniu jedynie mniejszą moc dowodową.

      65     W niniejszej sprawie Izba Odwoławcza, zdaniem skarżącej, błędnie stwierdziła, że naruszenie art. 74 ust. 1 rozporządzenia
         nr 40/94 nie miało miejsca. Izba Odwoławcza nie wyciągnęła bowiem żadnych konsekwencji z faktu, że interwenient nie zakwestionował
         dowodów przedstawionych na okoliczność używania znaku towarowego. Ponadto Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę okoliczności,
         że charakter i treść dowodów zostały w sposób domyślny uznane za dowodzące, ponieważ interwenient ograniczył wykaz swych towarów,
         oraz że następnie, włączając w to postępowanie odwoławcze, nie wypowiadał się on już dalej w przedmiocie prawdopodobieństwa
         wprowadzenia w błąd. W tych okolicznościach nie ma żadnych podstaw, aby wątpić w dokładność i prawdziwość przedstawionych
         dowodów. Zdaniem skarżącej Wydział Sprzeciwów nie dysponował zatem żadną podstawą prawną, po pierwsze, aby stwierdzić z urzędu,
         że stanowią one przedmiot sporu, po drugie, aby wątpić w wiarygodność wskazań zawartych w potwierdzonym oświadczeniu, a po
         trzecie, aby przyznać im mniejszą moc dowodową. Zaskarżona decyzja, z tego jedynie względu, jest dotknięta istotnym błędem
         proceduralnym.

      66     W odniesieniu do kwestii, czy dowód używania został ustalony w zakresie, w jakim interwenient nie kwestionował dalej tego
         używania po przedstawieniu przez skarżącą odnoszących się do niego dowodów, OHIM wskazuje, że Sąd wypowiedział się już w przedmiocie
         tego argumentu w wyroku z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie T‑232//00 Chef Revival USA przeciwko OHIM – Massagué Marín (Chef),
         Rec. str. II‑2749. Zgodnie z tym wyrokiem z art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 wynika, że jedynie strony mogą przedkładać
         dowody na poparcie swoich żądań. W wyroku tym nie wspomniano o wyjątku od tej zasady w przypadku braku zakwestionowania.

      67     W przedmiocie zagadnienia, czy brak reakcji może zostać uznany za przyznanie faktów, OHIM podkreśla, że zarówno rozporządzenie
         nr 40/94, jak i rozporządzenie nr 2868/95 nie odnoszą się w sposób wyraźny do tej zasady. Jeżeli zgłaszający nie przedstawia
         swoich uwag, OHIM może orzec w przedmiocie sprzeciwu, opierając się na dowodach, którymi dysponuje. OHIM wskazuje ponadto,
         że nawet bez reakcji zgłaszającego znak towarowy na sprzeciw, dysponuje on jego zgłoszeniem, a wraz ze sprzeciwem, podstawą
         niezbędną do wydania decyzji.

      68     OHIM dodaje, że zgodnie z art. 43 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94, jeżeli zgłaszający znak towarowy złożył wniosek o przedstawienie
         dowodu używania znaku towarowego wnoszącego sprzeciw, w braku przedłożenia takiego dowodu sprzeciw należy odrzucić.

      69     Wreszcie, mając na uwadze te okoliczności, OHIM uściśla, że nie można uznać argumentu skarżącej, zgodnie z którym ograniczenie
         zgłoszenia stanowi domyślne przyznanie. Zdaniem OHIM takiego ograniczenia można dokonać w każdej chwili i nie jest to związane
         w żaden sposób z postępowaniem w sprawie sprzeciwu. Twierdzenie skarżącej w tym względzie nie jest przekonujące.

      70     Interwenient wskazuje, że na podstawie art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 badanie przez OHIM stanu faktycznego jest ograniczone
         do dowodów i argumentów przedstawionych przez strony oraz poszukiwanego zadośćuczynienia. Sprzeciw nie może zatem zostać odrzucony
         jedynie ze względu na to, że wnoszący sprzeciw nie dowiódł faktycznego i rzeczywistego używania, jeżeli zgłaszający nie zakwestionował
         używania znaku towarowego, na którym oparto sprzeciw. Zdaniem interwenienta, jeżeli używanie znaku towarowego, na którym oparto
         sprzeciw, zostało zakwestionowane w jakimkolwiek momencie postępowania, zakwestionowanie dotyczy całego postępowania, włączając
         w to ewentualne postępowanie odwoławcze. W konsekwencji ponowne zakwestionowanie nie jest konieczne, gdyż zakwestionowanie
         przestaje być skuteczne jedynie wtedy, gdy zgłaszający wyraźnie je cofnął lub gdy wyraźnie przyznał faktyczne i rzeczywiste
         używanie wcześniejszego znaku towarowego, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.

      71     Interwenient dodaje, że w ramach postępowania przed Izbą Odwoławczą przedstawił on swoje uwagi w przedmiocie braku używania
         znaku towarowego. W odniesieniu do faktu, iż w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu poruszył on jedynie zagadnienie prawdopodobieństwa
         wprowadzenia w błąd w stosunku do znaków towarowych, nie oznacza to, że cofnął swój zarzut oparty na braku faktycznego i rzeczywistego
         używania. Cofnięcia takiego można dokonać jedynie w sposób wyraźny, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.

      72     W odniesieniu do ograniczenia wykazu towarów objętych jego wnioskiem o rejestrację interwenient twierdzi, że ograniczenie
         to nie oznacza, że w sposób domyślny przestał kwestionować używanie znaku towarowego. Zakwestionowanie to może zostać cofnięte
         jedynie w drodze wyraźnego oświadczenia złożonego przed OHIM. Interwenient dodaje, że ograniczenie wykazu towarów i usług
         dotyczyło innych okoliczności i doprowadziło do innych postępowań w sprawie sprzeciwu.

       Ocena Sądu
      73     Na wstępie należy stwierdzić, że poprzez zarzut oparty na naruszeniu zasady „dyspozycyjności” skarżąca w rzeczywistości zarzuca
         naruszenie art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94.

      74     Zgodnie z tym przepisem „w postępowaniu odnoszącym się do względnych podstaw odmowy rejestracji [OHIM] ogranicza się w tym
         badaniu do stanu faktycznego, dowodów i argumentów przedstawionych przez strony oraz poszukiwanego zadośćuczynienia”. Pojęcie
         „poszukiwane zadośćuczynienie” obejmuje w niniejszym przypadku wniosek o rejestrację znaku towarowego, jak również sprzeciw,
         który został wniesiony w tym zakresie. Pojęcie „dowody i argumenty” obejmuje okoliczności prawne i faktyczne przedstawione
         przez strony na poparcie swoich żądań.

      75     W niniejszej sprawie OHIM zostały przedłożone dwa wnioski w rozumieniu art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94. Pierwszy, przedstawiony
         przez interwenienta, miał na celu rejestrację znaku towarowego Salvita. Drugi wniosek, złożony przez skarżącą, miał na celu
         sprzeciwienie się tej rejestracji ze względu na istnienie wcześniejszego znaku towarowego SOLEVITA. Oba te wnioski zostały
         poparte dowodami i argumentami przedstawionymi przez strony.

      76     W tym względzie należy przypomnieć, że brzmienie art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 w wersji francuskiej nie dotyczy wprawdzie
         wyraźnie przedstawienia dowodów przez strony, mimo to z przepisu tego wynika, że na stronach spoczywa również ciężar przedstawienia
         dowodów na poparcie ich żądań. Wykładnia ta potwierdzona jest analizą innych wersji językowych tego przepisu, a w szczególności
         wersją angielską, tj. „the facts, evidence and arguments provided by the parties”, niemiecką, tj. „das Vorbringen [...] der
         Beteiligten” oraz włoską, tj. [ai] fatti, prove ed argomenti addotti [...] dalle parti” (ww. w pkt 66 wyrok w sprawie Chef,
         pkt 45).

      77     Ponadto zgodnie z art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 na wniosek zgłaszającego, właściciel wcześniejszego znaku towarowego,
         który zgłosił sprzeciw, przedstawia dowód, że znak ten był rzeczywiście używany lub że istnieją usprawiedliwione powody nieużywania
         znaku. Złożenie przez zgłaszającego takiego wniosku skutkuje zatem przeniesieniem na stronę przeciwną ciężaru dowodu w zakresie
         rzeczywistego używania (lub istnienia usprawiedliwionych powodów nieużywania) z konsekwencją ewentualnego odrzucenia jego
         sprzeciwu. Aby wywołać taki skutek, wniosek musi zostać złożony przed OHIM w sposób wyraźny i w odpowiednim terminie. Wynika
         z tego, że brak dowodu rzeczywistego używania może skutkować odrzuceniem sprzeciwu jedynie w przypadku, gdy zgłaszający w sposób
         wyraźny i w odpowiednim terminie zażądał takiego dowodu przed OHIM [wyrok Sądu z dnia 17 marca 2004 r. w sprawach połączonych
         T‑183/02 i T‑184/02 El Corte Inglés przeciwko OHIM – González Cabello i Iberia Líneas Aéreas de España (MUNDICOR), Rec. str.II‑965,
         pkt 38 i 39].

      78     W niniejszej sprawie w dniu 27 października 1999 r. interwenient zażądał od skarżącej, na podstawie art. 43 ust. 2 rozporządzenia
         nr 40/94, przedstawienia dowodu rzeczywistego używania. Bezsporne jest, że wniosek ten został złożony w sposób wyraźny i w odpowiednim
         terminie. Skutkuje on zatem przeniesieniem na skarżącą ciężaru dowodu w zakresie rzeczywistego używania jej znaku towarowego.

      79     W tych okolicznościach, mając na uwadze fakt, że wniosek o rejestrację znaku towarowego Salvita nie został przez interwenienta
         cofnięty, że na skarżącej spoczywał ciężar dowodu w zakresie rzeczywistego używania jej znaku towarowego oraz że w niniejszej
         sprawie dowód ten nie został przedstawiony, należy stwierdzić, że OHIM odrzucił sprzeciw zgodnie z prawem, nawet jeśli interwenient
         nie zakwestionował dowodów przedłożonych przez skarżącą na poparcie swojego sprzeciwu.

      80     W przedmiocie argumentu podniesionego przez skarżącą, zgodnie z którym interwenient ograniczył wykaz towarów objętych jego
         wnioskiem o rejestrację i w konsekwencji w sposób dorozumiany stwierdził, że dowód rzeczywistego używania został przedłożony,
         należy zauważyć, że interwenient złożył wniosek o ograniczenie jedynie wykazu towarów ujętych w klasie 5 zgłoszenia wspólnotowego
         znaku towarowego. Ponadto bezsporne jest, że sprzeciw złożony przez skarżącą dotyczył wyłącznie towarów ujętych w klasach 29,
         30 i 32 zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego. Wynika z tego, że ograniczenie wykazu towarów objętych rejestracją nie
         może w niniejszej sprawie mieć wpływu na sprzeciw wniesiony przez skarżącą. W każdym razie należy przypomnieć, iż to do skarżącej
         należy przedstawienie dowodu, że omawiany znak towarowy był rzeczywiście używany. W braku takiego dowodu i w zakresie, w jakim
         wniosek o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego złożony przez interwenienta nie został cofnięty, OHIM zgodnie z prawem
         odrzucił sprzeciw wniesiony przez skarżącą.

      81     Mając powyższe na uwadze, należy oddalić zarzut oparty na naruszeniu art. 74 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 40/94,
         a w konsekwencji skargę należy oddalić w całości.

       W przedmiocie kosztów
      82     Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ
         skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem OHIM i interwenienta – obciążyć ją kosztami postępowania.

      Z powyższych względów
      SĄD (piąta izba)
      orzeka, co następuje:
      1)      Skarga zostaje oddalona.
      2)      Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

               Vilaras

                Dehousse

                Šváby

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu, w dniu 7 czerwca 2005 r.

               Sekretarz

                      Prezes

               H. Jung

                      M. Vilaras

         * Język postępowania: niemiecki.