title: Sprawa C-425/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 maja 2021 r. w sprawie T-637/19, Sun Stars & Sons/EUIPO – Carpathian Springs (AQUA CARPATICA), wniesione w dniu 12 lipca 2021 r. przez Sun Stars & Sons Pte Ltd

text:
               10.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/13

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 maja 2021 r. w sprawie T-637/19, Sun Stars & Sons/EUIPO – Carpathian Springs (AQUA CARPATICA), wniesione w dniu 12 lipca 2021 r. przez Sun Stars & Sons Pte Ltd
      (Sprawa C-425/21 P)
      (2022/C 11/17)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Sun Stars & Sons Pte Ltd (przedstawiciel: M. Maček, odvetnica)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Carpathian Springs SA
      Postanowieniem z dnia 11 listopada 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył Sun Stars & Sons Pte Ltd jej własnymi kosztami.


title: Sprawa C-459/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 26 lipca 2021 r. – The Navigator Company S.A., Navigator Pulp Figueira S.A. / Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               10.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 26 lipca 2021 r. – The Navigator Company S.A., Navigator Pulp Figueira S.A. / Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-459/21)
      (2022/C 11/18)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: The Navigator Company S.A., Navigator Pulp Figueira S.A.

         Strona przeciwna: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Pytania prejudycjalne

      Czy zasada równoważności stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu w dziedzinie VAT, takiemu jak ustanowione w art. 21 ust. 1 Código do Imposto sobre o Valor Acrescentado (kodeksu podatku od wartości dodanej, CIVA), utrzymanemu na podstawie klauzuli stand still i wyłączającemu prawo do odliczenia w całości lub w wysokości 50 % kosztów związanych z pojazdami silnikowymi, kosztów podróży i zakwaterowania oraz kosztów na cele reprezentacyjne, które w ramach podatku dochodowego od osób prawnych podlegają odliczeniu w całości jako koszty (z zastrzeżeniem ich weryfikacji a posteriori i pod pewnymi warunkami) lub w ramach osobnego opodatkowania mogą być faktycznie odliczone jako koszty w wysokości większej niż 50 %?


title: Sprawa C-465/21 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 31 maja 2021 r. w sprawie T-332/20, König Ludwig International / EUIPO, wniesione w dniu 29 lipca 2021 r. przez König Ludwig International GmbH & Co. KG

text:
               10.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/13

      Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 31 maja 2021 r. w sprawie T-332/20, König Ludwig International / EUIPO, wniesione w dniu 29 lipca 2021 r. przez König Ludwig International GmbH & Co. KG
      (Sprawa C-465/21 P)
      (2022/C 11/19)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: König Ludwig International GmbH & Co. KG (przedstawiciele: O. Spuhler, Rechtsanwalt i J. Stock, Rechtsanwältin)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 12 listopada 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i orzekł, że König Ludwig International GmbH & Co. KG pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-564/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 14 września 2021 r. – BU/Republika Federalna Niemiec

text:
               10.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 14 września 2021 r. – BU/Republika Federalna Niemiec
      (Sprawa C-564/21)
      (2022/C 11/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Wiesbaden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BU

         Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec reprezentowana przez Bundesamt für Migration und Flüchtlinge

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy z przewidzianego w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawa do rzetelnego procesu wynika, że akta administracyjne okazywane przez organ w ramach dostępu do akt lub w ramach kontroli sądowej powinny być – również w formie elektronicznej – okazywane w ten sposób, że są one kompletne i zawierają kolejno paginowane strony, a tym samym zrozumiałe są dokonywane w nich zmiany?

                  2)

                  Czy art. 23 ust. 1, art. 46 ust. 1–3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (1) stoją na przeszkodzie krajowej praktyce administracyjnej, zgodnie z którą organ okazuje przedstawicielowi prawnemu osoby ubiegającej się o azyl oraz sądowi z reguły zaledwie wyciąg z elektronicznego systemu zarządzania dokumentami, który zawiera zbiór niekompletnych, nieustrukturyzowanych i nieułożonych chronologicznie plików elektronicznych w formacie PDF, przy czym pliki te nie wykazują żadnej struktury, ani chronologicznego przebiegu zdarzeń, a tym bardziej nie odzwierciedlają kompletnej treści akt elektronicznych?

                  3)

                  Czy z art. 11 ust. 1, 45 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2013/32/UE wynika, że pracownik organu rozstrzygającego wydający orzeczenie powinien je podpisać odręcznie, a takie orzeczenie powinno być załączone do akt lub doręczone wnioskodawcy jako odręcznie podpisany dokument?

                  4)

                  Czy wymóg odręcznego podpisu w rozumieniu art. 11 ust. 1, 45 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2013/32/UE jest dochowany, jeżeli osoba wydająca orzeczenie podpisuje je, lecz potem orzeczenie takie jest skanowane, zaś oryginał jest niszczony, a zatem orzeczenie jedynie w części zachowuje wymóg pisemności?

         (1)  Dz.U. 2013 L 180, s. 60.


title: Sprawa T-581/21: Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2021 r. – Skryba/Rada

text:
               10.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/30

      Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2021 r. – Skryba/Rada
      (Sprawa T-581/21)
      (2022/C 11/41)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Siarheï Skryba (Marialivo, Białoruś) (przedstawiciel: adwokat D. Litvinski)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/997 z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (1) w zakresie dotyczącym skarżącego;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2021/1002 z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie wykonania decyzji 2012/642/WPZiB dotyczącej środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi (2) w zakresie dotyczącym skarżącego;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-556/21, Lyubetskaya/Rada, lub do nich podobne.

         (1)  Dz.U. 2021, L 219I, s. 3

         (2)  Dz.U. 2021, L 219I, s. 70


title: Sprawa T-582/21: Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2021 r. – Rubnikovich/Rada

text:
               10.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/30

      Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2021 r. – Rubnikovich/Rada
      (Sprawa T-582/21)
      (2022/C 11/42)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Siarhei Rubnikovich (Tarasovo, Białoruś) (przedstawiciel: adwokat D. Litvinski)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/997 z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (1) w zakresie dotyczącym skarżącego;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2021/1002 z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie wykonania decyzji 2012/642/WPZiB dotyczącej środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi (2) w zakresie dotyczącym skarżącego;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-556/21, Lyubetskaya/Rada, lub do nich podobne.

         (1)  Dz.U. 2021, L 219I, s. 3

         (2)  Dz.U. 2021, L 219I, s. 70


title: Sprawa T-582/21: Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2021 r. – Bakhanovich /Rada

text:
               10.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/31

      Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2021 r. – Bakhanovich /Rada
      (Sprawa T-582/21)
      (2022/C 11/43)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Aliaksandr Bakhanovich (Brześć, Białoruś) (przedstawiciel: adwokat D. Litvinski)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/997 z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (1) w zakresie dotyczącym skarżącego;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2021/1002 z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie wykonania decyzji 2012/642/WPZiB dotyczącej środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi (2) w zakresie dotyczącym skarżącego;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-556/21, Lyubetskaya/Rada, lub do nich podobne.

         (1)  Dz.U. 2021, L 219I, s. 3

         (2)  Dz.U. 2021, L 219I, s. 70


title: Sprawa T-671/21: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2021 r. – NFL Properties Europe/EUIPO – Groupe Duval (DUUUVAL)

text:
               10.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/31

      Skarga wniesiona w dniu 18 października 2021 r. – NFL Properties Europe/EUIPO – Groupe Duval (DUUUVAL)
      (Sprawa T-671/21)
      (2022/C 11/44)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: NFL Properties Europe GmbH (Eschborn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Kloth, R. Briske, D. Habel i M. Tillwich)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Groupe Duval (Boulogne-Billancourt, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „DUUUVAL” – zgłoszenie nr 18 066 416

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 sierpnia 2021 r. w sprawie R 243/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Piątej Izby Odwoławczej z dnia 4 sierpnia 2021 r.;

                  —

                  obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w toku postępowania odwoławczego.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-685/21: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2021 r. – IR/Komisja

text:
               10.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/32

      Skarga wniesiona w dniu 18 października 2021 r. – IR/Komisja
      (Sprawa T-685/21)
      (2022/C 11/45)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: IR (przedstawiciele: adwokaci S. Pappas i A. Pappas)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji biura ds. rozliczeń w Brukseli z dnia 11 grudnia 2020 r. w sprawie odmowy przedłużenia objęcia syna skarżącego systemem obowiązującym w przypadku poważnej choroby;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 8 lipca 2021 r. oddalającej zażalenie skarżącego złożone na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym sporne decyzje są niezgodnie z prawem oparte na drugiej opinii lekarza orzecznika.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący braku uzasadnienia spornych decyzji.

                  3.

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym sporne decyzje są zdaniem skarżącego obarczone oczywistymi błędami w ocenie i przeinaczeniem okoliczności faktycznych.

                  4.

                  Zarzut czwarty, naruszenia prawa do dobrej administracji i do bycia wysłuchanym.

                  5.

                  Zarzut piąty, zgodnie z którym sporne decyzje są niezgodnie z prawem oparte na opinii lekarza orzecznika.

                  6.

                  Zarzut szósty, naruszenia reguł postępowania poprzedzającego wniesienie skargi.


title: Sprawa T-703/21: Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2021 r. – Zielonogórski Klub Żużlowy Sportowa/EUIPO – Falubaz Polska (FALUBAZ)

text:
               10.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/33

      Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2021 r. – Zielonogórski Klub Żużlowy Sportowa/EUIPO – Falubaz Polska (FALUBAZ)
      (Sprawa T-703/21)
      (2022/C 11/46)
      Język skargi: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Zielonogórski Klub Żużlowy Sportowa S.A. (Zielona Góra, Polska) (przedstawiciel: T. Grucelski, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Falubaz Polska S.A. spółka komandytowo-akcyjna (Zielona Góra)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca przed Sądem

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „FALUBAZ” – unijny znak towarowy nr 14 535 835

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 sierpnia 2021 r. w sprawie R 1681/2020-1

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:
      uchylenie zaskarżonej decyzji w całości;
      zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przegrywającej kosztów postępowania przed Sądem Unii Europejskiej oraz niezbędnych kosztów poniesionych przez skarżącego w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą EUIPO;
      w przypadku wstąpienia przez interwenientów do postępowania, nakazanie im pokrycia własnych kosztów.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenia reguły swobodnej oceny dowodów poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego;

                  —

                  Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 (1) [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia].

         (1)  Rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. Urz. 2009, L 78, s. 1)


title: Sprawa T-710/21: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2021 r. – Roos i in./Parlament

text:
               10.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/34

      Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2021 r. – Roos i in./Parlament
      (Sprawa T-710/21)
      (2022/C 11/47)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Robert Roos (Poortugaal, Niderlandy), Anne-Sophie Pelletier (Ixelles, Belgia), Francesca Donato (Palermo, Włochy), Virginie Joron (Durningen, Francja) i IC (przedstawiciele: adwokaci P. de Bandt, M. Gherghinaru i L. Panepinto)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 27 października 2021 r. w sprawie wyjątkowych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy regulujących dostęp do budynków Parlamentu Europejskiego w jego trzech lokalizacjach pracy;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania, w tym kosztami związanymi z wnioskiem o zawieszenie wykonania zaskarżonej decyzji.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku oparcia zaskarżonej decyzji na ważnej podstawie prawnej dla wywołania skutków w stosunku do członków Parlamentu Europejskiego. Skarżący kwestionują to, że art. 25 regulaminu Parlamentu stanowi ważną podstawę prawną do wydania zaskarżonej decyzji, a tym samym do nałożenia na nich zaskarżonego środka. Ponadto twierdzą oni, że decyzja Prezydium, taka jak zaskarżona decyzja, nie może stanowić podstawy środków obejmujących przetwarzanie bardzo wrażliwych danych, ponieważ zgodnie z art. 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zasadnicze elementy takiego przetwarzania danych muszą być przewidziane „ustawą”, którą nie jest decyzja Prezydium Parlamentu.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady wolności i niezależności członków Parlamentu oraz immunitetów przyznanych im w traktatach. Skarżący uważają, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z art. 2 Statutu Posła do Parlamentu Europejskiego (który ustanawia zasadę, że posłowie są wolni i niezależni) oraz z art. 7 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej (który stanowi między innymi, że żadne ograniczenia administracyjne ani innego rodzaju nie mogą być nakładane na swobodę przemieszczania się posłów do i z miejsca obrad Parlamentu). Zaskarżona decyzja skutkuje bowiem tym, że skarżący muszą przedstawiać ważny unijny certyfikat cyfrowy COVID za każdym razem, gdy chcą udać się do Parlamentu. Jeżeli kandydaci nie są w stanie lub nie chcą przedstawić takiego zaświadczenia, odmawia się im wstępu do budynków Parlamentu.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia ogólnych zasad przetwarzania danych osobowych. Zarzut ten dzieli się na dwie części:

                              —

                              Część pierwsza, dotycząca naruszenia zasady ograniczenia celów przetwarzania danych i zasady legalności. Aby bowiem dane osobowe zawarte w unijnych certyfikatach cyfrowych COVID skarżących mogły zostać wykorzystane w celu umożliwienia im dostępu do budynków Parlamentu, wymagane jest z mocy prawa, aby zostały one zgromadzone w tym celu. W braku podstawy prawnej wyraźnie zezwalającej na przetwarzanie danych medycznych dotyczących szczepień, testów lub ozdrowienia jako warunku dostępu do miejsca pracy i do zgromadzeń parlamentarnych, Prezydium Parlamentu nie może zezwolić na takie przetwarzanie danych, a tym bardziej w drodze normy, które nie jest ustawą w formalnym znaczeniu tego słowa.

                              —

                              Część druga dotycząca naruszenia zasad lojalności, przejrzystości i minimalizacji, ponieważ w chwili gromadzenia danych osobowych skarżących nie zostali oni poinformowani, że dane te zostaną wykorzystane w celu udzielenia lub odmowy udzielenia dostępu do miejsca pracy, w którym wykonują swój mandat jako posłowie do Parlamentu.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja w sposób nieuzasadniony narusza prawo do prywatności i danych osobowych, prawo do integralności fizycznej, prawo do wolności i bezpieczeństwa oraz prawo do równości i niedyskryminacji. Zarzut ten dzieli się na dwie części.

                              —

                              Część pierwsza dotyczy naruszenia praw skarżących do integralności fizycznej, wolności i bezpieczeństwa, równości i niedyskryminacji oraz prywatności i danych osobowych.

                              —

                              Część druga dotyczy tego, że naruszenia przez zaskarżoną decyzję praw i zasad, o których mowa w części pierwszej zarzutu, nie jest zgodne z zasadą proporcjonalności ustanowioną w art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ zaskarżony środek nie jest konieczny, odpowiedni ani proporcjonalny do zamierzonych celów.


title: Sprawa T-720/21: Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2021 r. – G.J. Riedel/EUIPO – Brew Dog (Punk)

text:
               10.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/35

      Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2021 r. – G.J. Riedel/EUIPO – Brew Dog (Punk)
      (Sprawa T-720/21)
      (2022/C 11/48)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: G.J. Riedel GmbH (Kufstein, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Terheggen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Brew Dog plc (Ellon, Zjednoczone Królestwa)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego Punk – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 365 577

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lipca 2021 r. w sprawie R 291/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-722/21: Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2021 r. – D’Amato i in./Parlament

text:
               10.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/36

      Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2021 r. – D’Amato i in./Parlament
      (Sprawa T-722/21)
      (2022/C 11/49)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Rosa D’Amato (Taranto, Włochy), Claude Gruffat (Mulsans, Francja), Damien Carême (Argenteuil, Francja) i Benoît Biteau (Sablonceaux, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. de Bandt, M. Gherghinaru i L. Panepinto)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 27 października 2021 r. w sprawie wyjątkowych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy regulujących dostęp do budynków Parlamentu Europejskiego w jego trzech lokalizacjach pracy;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania, w tym kosztami związanymi z wnioskiem o zawieszenie wykonania zaskarżonej decyzji

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty, które są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-710/21, Roos i in./Parlament lub do nich podobne.


title: Sprawa T-723/21: Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2021 r. – Rooken i in./Parlament

text:
               10.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/36

      Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2021 r. – Rooken i in./Parlament
      (Sprawa T-723/21)
      (2022/C 11/50)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Robert Jan Rooken (Muiderberg, Niderlandy) i ośmiu innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci P. de Bandt, M. Gherghinaru i L. Panepinto)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 27 października 2021 r. w sprawie wyjątkowych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy regulujących dostęp do budynków Parlamentu Europejskiego w jego trzech lokalizacjach pracy;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania, w tym kosztami związanymi z wnioskiem o zawieszenie wykonania zaskarżonej decyzji

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty, które są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-710/21, Roos i in./Parlament lub do nich podobne.


title: Sprawa T-726/21: Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2021 r. – Rolex/EUIPO – PWT (Przedstawienie korony)

text:
               10.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/37

      Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2021 r. – Rolex/EUIPO – PWT (Przedstawienie korony)
      (Sprawa T-726/21)
      (2022/C 11/51)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Rolex SA (Genewa, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat C. Sueiras Villalobos)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: PWT A/S (Aalborg, Dania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego (Przedstawienie korony) – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 263 679

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 sierpnia 2021 r. w sprawie R 2389/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania albo, tytułem ewentualnym (na wypadek gdyby druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą wstąpiła do postępowania w charakterze interwenienta), obciążenie EUIPO i drugiej stronami kosztami postępowania solidarnie.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-727/21: Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2021 r. – TO/EASO

text:
               10.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/37

      Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2021 r. – TO/EASO
      (Sprawa T-727/21)
      (2022/C 11/52)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: TO (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

         Strona pozwana: Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO)

         Żądania

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji, która weszła w życie w dniu 1 stycznia 20 r. a została wydana w dniu 18 grudnia 2021 r. przez [poufne] (1), o której skarżąca dowiedziała się w dniu 4 stycznia 2021 r. za pośrednictwem linku [poufne], w zakresie, w jakim stanowi o nieprzedłużeniu o pierwszy dodatkowy rok, to jest do dnia 31 grudnia 2021 r., listy rezerwy kadrowej z następującymi numerami odniesienia [poufne], ważnej do dnia 31 grudnia 2020 r.;

                  —

                  ponowne otwarcie i odpowiednie przedłużenie listy rezerwy kadrowej, podobnie jak 44 innych przedłużonych list, o których mowa w zaskarżonej decyzji, na okres jednego roku od dnia jej ponownego otwarcia i w konsekwencji powołanie skarżącej na stanowisko z awansem do grupy AST 3;

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącej odszkodowania zadośćuczynienia, mających pokryć zarówno szkodę materialną jak i krzywdę, w wysokości odpowiadającej:

                              —

                              różnicy w wynagrodzeniu między wynagrodzeniem otrzymywanym na aktualnym stanowisku AST 1 stopień 3 a wynagrodzeniem na stanowisku AST 3 stopień 1, obliczonej za okres pięciu lat od daty, której dotyczy skarga, tj. od dnia 1 stycznia 2021 r., przy uwzględnieniu utraty szans ocenionej na 75 %;

                              —

                              różnicy w uprawnieniach emerytalnych między uprawnieniami na aktualnym stanowisku AST 1 stopień 3 a uprawnieniami na stanowisku AST 3 stopień 1, obliczonej dla tego samego okresu pięciu lat, począwszy od dnia, którego dotyczy skarga, tj. od dnia 1 stycznia 2021 r., przy uwzględnieniu utraty szans ocenionej na 75 %;

                              —

                              kwocie 7 500 EUR za wyrządzoną krzywdę;

                              —

                              kwocie oszacowanej tymczasowo na 1,00 EUR tytułem utraty objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący zaufania i uzasadnionych oczekiwań skarżącej, które zostały naruszone oraz braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji, art. 1d ust. 1 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) oraz art. 27 i 29 ust. 1 akapit trzeci i czwarty regulaminu pracowniczego.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 12a regulaminu pracowniczego, zasady dobrej administracji, obowiązku dbałości oraz przekroczenia uprawnień i nadużycia władzy.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

         (1)  Dane poufne zastrzeżone.


title: Sprawa T-728/21: Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2021 r. – LW/Komisja

text:
               10.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/38

      Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2021 r. – LW/Komisja
      (Sprawa T-728/21)
      (2022/C 11/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: LW (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i N. Flandin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej o przeniesieniu strony skarżącej na inne stanowisko w ramach tej samej jednostki;

                  —

                  jednocześnie i w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji strony pozwanej oddalającą zażalenie strony skarżącej na decyzję o przeniesieniu;

                  —

                  zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę poniesioną przez stronę skarżącą;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym decyzja o przeniesieniu naruszyła interes prawny strony skarżącej;

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym decyzja o przeniesieniu nie została wydana przez właściwy organ powołujący.

                  3.

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym decyzja o przeniesieniu i zaskarżona decyzja zostały wydane z naruszeniem art. 7 ust. 1 regulaminu pracowniczego.

                  4.

                  Zarzut czwarty, zgodnie z którym decyzja o przeniesieniu i zaskarżona decyzja naruszają obowiązek dbałości o dobro urzędnika.

                  5.

                  Zarzut piąty, zgodnie z którym decyzja o przeniesieniu i zaskarżona decyzja naruszają obowiązek uzasadnienia.

                  6.

                  Zarzut szósty, zgodnie z którym decyzja o przeniesieniu i zaskarżona decyzja są wadliwe z uwagi na konflikt interesów.


title: Sprawa C-233/20: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 25 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – WD/job-medium GmbH w likwidacji [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 2003/88 WE – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Artykuł 7 ust. 1 – Prawo do ekwiwalentu pieniężnego za coroczny płatny urlop niewykorzystany do chwili ustania stosunku pracy – Zakończenie stosunku pracy przez pracownika bez zachowania terminu wypowiedzenia]

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/8

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 25 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – WD/job-medium GmbH w likwidacji
      (Sprawa C-233/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2003/88 WE - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Artykuł 7 ust. 1 - Prawo do ekwiwalentu pieniężnego za coroczny płatny urlop niewykorzystany do chwili ustania stosunku pracy - Zakończenie stosunku pracy przez pracownika bez zachowania terminu wypowiedzenia)
      (2022/C 51/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: WD

         Strona pozwana: job-medium GmbH w likwidacji

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 7 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy w świetle art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, zgodnie z którym ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop za bieżący ostatni rok pracy nie przysługuje, jeżeli pracownik bez ważnej przyczyny jednostronnie rozwiązuje stosunek pracy bez zachowania terminu wypowiedzenia.

                  2)

                  Nie ma potrzeby sprawdzania przez sąd krajowy, czy wykorzystanie przez tego pracownika przysługujących mu dni płatnego urlopu było niemożliwe.

         (1)  Dz.U. C 297 z 7.9.2020.


title: Sprawa C-274/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Massa – Włochy) – GN, WX / Prefettura di Massa Carrara – Ufficio Territoriale del Governo di Massa Carrara [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 63 TFUE – Swobodny przepływ kapitału – Ruch drogowy – Rejestracja i opodatkowanie pojazdów mechanicznych – Kierujący zamieszkały w jednym z państw członkowskich – Pojazd zarejestrowany w innym państwie członkowskim – Pojazd udostępniony nieodpłatnie i krótkotrwale – Uregulowanie krajowe zakazujące osobom zamieszkałym we Włoszech przez okres dłuższy niż 60 dni poruszania się w tym państwie członkowskim pojazdem zarejestrowanym za granicą]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/15

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Massa – Włochy) – GN, WX / Prefettura di Massa Carrara – Ufficio Territoriale del Governo di Massa Carrara
      (Sprawa C-274/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 63 TFUE - Swobodny przepływ kapitału - Ruch drogowy - Rejestracja i opodatkowanie pojazdów mechanicznych - Kierujący zamieszkały w jednym z państw członkowskich - Pojazd zarejestrowany w innym państwie członkowskim - Pojazd udostępniony nieodpłatnie i krótkotrwale - Uregulowanie krajowe zakazujące osobom zamieszkałym we Włoszech przez okres dłuższy niż 60 dni poruszania się w tym państwie członkowskim pojazdem zarejestrowanym za granicą)
      (2022/C 84/16)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Giudice di pace di Massa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: GN, WX

         Druga strona postępowania: Prefettura di Massa Carrara – Ufficio Territoriale del Governo di Massa Carrara

         Sentencja

      Artykuł 63 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które zakazuje każdej osobie zamieszkałej w tym państwie członkowskim przez okres dłuższy niż 60 dni poruszania się w nim pojazdem mechanicznym zarejestrowanym w innym państwie członkowskim, i to niezależnie od tego, na kogo pojazd ten jest zarejestrowany, bez uwzględnienia okresu używania owego pojazdu w pierwszym państwie członkowskim i bez umożliwienia danej osobie domagania się prawa do zwolnienia, jeżeli ów pojazd nie jest zasadniczo przeznaczony do stałego użytku w pierwszym państwie członkowskim ani nie jest w rzeczywistości w ten sposób użytkowany.

         (1)  Dz.U. C 297 z 07.09.2020.


title: Sprawa C-395/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf – Niemcy) – EP, GM / Corendon Airlines Turistik Hava Tasimacilik A.Ş. [Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odwołania lub dużego opóźnienia lotów – Artykuł 2 lit. l) – Artykuł 5 ust. 1 – Zmiana godziny odlotu – Odlot przełożony o około trzy godziny – Poinformowanie pasażerów dziewięć dni przed odlotem – Pojęcia „odwołania” i „opóźnienia”]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/16

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf – Niemcy) – EP, GM / Corendon Airlines Turistik Hava Tasimacilik A.Ş.
      (Sprawa C-395/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odwołania lub dużego opóźnienia lotów - Artykuł 2 lit. l) - Artykuł 5 ust. 1 - Zmiana godziny odlotu - Odlot przełożony o około trzy godziny - Poinformowanie pasażerów dziewięć dni przed odlotem - Pojęcia „odwołania” i „opóźnienia”)
      (2022/C 84/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony wnoszące apelację: EP, GM

         Druga strona postępowania: Corendon Airlines Turistik Hava Tasimacilik A.Ş.

         Sentencja

      Artykuł 2 lit. l) i art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, należy interpretować w ten sposób, że lotu nie uznaje się za „odwołany” w rozumieniu tych przepisów, jeżeli obsługujący przewoźnik lotniczy przekłada godzinę odlotu o mniej niż trzy godziny, nie dokonując innych modyfikacji tego lotu.

         (1)  Dz.U. C 399 z 23.11.2020.


title: Sprawa C-497/20: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Randstad Italia SpA/Umana SpA, Azienda USL Valle d’Aosta, IN. VA SpA, Synergie Italia agenzia per il lavoro SpA [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE – Obowiązek ustanowienia przez państwa członkowskie środków niezbędnych do zapewnienia skutecznej ochrony prawnej w dziedzinach objętych prawem Unii – Zamówienia publiczne – Dyrektywa 89/665/EWG – Artykuł 1 ust. 1 i 3 – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Wyrok najwyższej instancji sądownictwa administracyjnego państwa członkowskiego stwierdzający, z naruszeniem orzecznictwa Trybunału, niedopuszczalność skargi oferenta wykluczonego z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego – Brak możliwości zaskarżenia tego wyroku do najwyższej instancji sądownictwa powszechnego tego państwa członkowskiego – Zasady skuteczności i równoważności]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/18

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Randstad Italia SpA/Umana SpA, Azienda USL Valle d’Aosta, IN. VA SpA, Synergie Italia agenzia per il lavoro SpA
      (Sprawa C-497/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE - Obowiązek ustanowienia przez państwa członkowskie środków niezbędnych do zapewnienia skutecznej ochrony prawnej w dziedzinach objętych prawem Unii - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 89/665/EWG - Artykuł 1 ust. 1 i 3 - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Wyrok najwyższej instancji sądownictwa administracyjnego państwa członkowskiego stwierdzający, z naruszeniem orzecznictwa Trybunału, niedopuszczalność skargi oferenta wykluczonego z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego - Brak możliwości zaskarżenia tego wyroku do najwyższej instancji sądownictwa powszechnego tego państwa członkowskiego - Zasady skuteczności i równoważności)
      (2022/C 84/21)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Randstad Italia SpA

         Strona pozwana: Umana SpA, Azienda USL Valle d’Aosta, IN. VA SpA, Synergie Italia agenzia per il lavoro SpA

         Sentencja

      Artykuł 4 ust. 3 i art. 19 ust. 1 TUE, a także art. 1 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r., interpretowany w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego państwa członkowskiego, który zgodnie z krajowym orzecznictwem wywołuje taki skutek, że podmioty prawa, takie jak oferenci uczestniczący w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, nie mogą zakwestionować zgodności z prawem Unii wyroku najwyższej instancji sądownictwa administracyjnego tego państwa członkowskiego w drodze odwołania do najwyższej instancji sądownictwa powszechnego tego państwa członkowskiego.

         (1)  Dz.U. C 433 z 14.12.2020.


title: Sprawa C-524/20: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Městský soud v Praze – Republika Czeska) – Vítkovice Steel a.s./Ministerstvo životního prostředí [(Odesłanie prejudycjalne – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – Dyrektywa 2003/87/WE – Artykuł 11 ust. 3 – Decyzja 2011/278/UE – Artykuł 3 lit. b) i art. 10 ust. 2 lit. a) – Podinstalacja objęta wskaźnikiem emisyjności dla produktów – Decyzja 2013/448/UE – Ważność – Instalacja wykorzystująca konwertor tlenowy – Ciekły metal – Składnik pochodzący z instalacji nieobjętych systemem unijnym – Odmowa przydziału uprawnień do emisji – Dopuszczalność – Niewniesienie skargi o stwierdzenie nieważności przez skarżące w postępowaniu głównym)]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/19

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Městský soud v Praze – Republika Czeska) – Vítkovice Steel a.s./Ministerstvo životního prostředí
      (Sprawa C-524/20) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Dyrektywa 2003/87/WE - Artykuł 11 ust. 3 - Decyzja 2011/278/UE - Artykuł 3 lit. b) i art. 10 ust. 2 lit. a) - Podinstalacja objęta wskaźnikiem emisyjności dla produktów - Decyzja 2013/448/UE - Ważność - Instalacja wykorzystująca konwertor tlenowy - Ciekły metal - Składnik pochodzący z instalacji nieobjętych systemem unijnym - Odmowa przydziału uprawnień do emisji - Dopuszczalność - Niewniesienie skargi o stwierdzenie nieważności przez skarżące w postępowaniu głównym))
      (2022/C 84/22)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Městský soud v Praze

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Vítkovice Steel a.s.

         Strona pozwana: Ministerstvo životního prostředí

         Sentencja

      Artykuł 1 ust. 1 i ust. 2 akapit trzeci decyzji Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on na przydzielenie instalacji, której dotyczy postępowanie główne, bezpłatnych uprawnień na podstawie wskaźnika emisyjności dla produktu „ciekły metal” na podstawie nowego wniosku Republiki Czeskiej, nawet jeśli podwójne naliczenie emisji i podwójny przydział uprawnień są wyłączone.

         (1)  Dz.U. C 443 z 21.12.2020.


title: Sprawa C-575/20: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 16 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Apollo Tyres (Hungary) Kft. / Innovációért és Technológiáért Felelős Miniszter [Odesłanie prejudycjalne – Zanieczyszczenie powietrza – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – Dyrektywa 2003/87/WE – Instalacje spalania paliw – Załącznik I – Całkowita nominalna moc cieplna – Sposoby obliczania – Zasada sumowania]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/19

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 16 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Apollo Tyres (Hungary) Kft. / Innovációért és Technológiáért Felelős Miniszter
      (Sprawa C-575/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zanieczyszczenie powietrza - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Dyrektywa 2003/87/WE - Instalacje spalania paliw - Załącznik I - Całkowita nominalna moc cieplna - Sposoby obliczania - Zasada sumowania)
      (2022/C 84/23)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Apollo Tyres (Hungary) Kft.

         Strona pozwana: Innovációért és Technológiáért Felelős Miniszter

         Sentencja

      Punkt 3 załącznika I do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r., należy interpretować w ten sposób, że całkowitą nominalną moc cieplną danej instalacji należy obliczać poprzez zsumowanie maksymalnej nominalnej mocy cieplnej składających się na nią jednostek technicznych, chyba że wprowadzone przez operatora ograniczenia tej maksymalnej nominalnej mocy cieplnej są trwałe, a istnienie tych ograniczeń oraz ich trwały charakter są rzeczywiście możliwe do zweryfikowania przez krajowy organ właściwy do przydziału uprawnień.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.


title: Sprawa C-400/21: Postanowienie Trybunału siódma izba) z dnia 10 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Arad – Rumunia) – Asociaţia Naţională de Terapii Complementare din România (ANATECOR) [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Wykładnia prawa krajowego – Krajowe postępowanie upadłościowe – Możliwość zweryfikowana przez syndyka swojej właściwości rzeczowej i wierzytelności – Spór czysto wewnętrzny – Brak związku z prawem Unii – Oczywisty brak właściwości Trybunału]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/21

      Postanowienie Trybunału siódma izba) z dnia 10 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Arad – Rumunia) – Asociaţia Naţională de Terapii Complementare din România (ANATECOR)
      (Sprawa C-400/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Wykładnia prawa krajowego - Krajowe postępowanie upadłościowe - Możliwość zweryfikowana przez syndyka swojej właściwości rzeczowej i wierzytelności - Spór czysto wewnętrzny - Brak związku z prawem Unii - Oczywisty brak właściwości Trybunału)
      (2022/C 84/26)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Arad

         Strony w postępowaniu głównym

         Dłużnik w upadłości: Asociaţia Naţională de Terapii Complementare din România (ANATECOR)

         Przy udziale: Primăria Municipiului Arad – Direcția Venituri, Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Timișoara – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Arad,

         Sentencja

      Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania przedłożone przez Tribunalul Arad (sąd okręgowy w Arad, Rumunia) postanowieniem z dnia 31 maja 2021 r.

         (1)  Data wpływu: 28.6.2021.


title: Sprawa C-476/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 16 czerwca 2021 r. w sprawie T-487/20, Rezon/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 1 sierpnia 2021 r. przez „Rezon” OOD

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/22

      Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 16 czerwca 2021 r. w sprawie T-487/20, Rezon/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 1 sierpnia 2021 r. przez „Rezon” OOD
      (Sprawa C-476/21 P)
      (2022/C 84/27)
      Język postępowania: bułgarski

         Strony

         Wnoszący odwołanie:„Rezon” OOD (przedstawiciel: adwokat M. Yordanova-Harizanova)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2021 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) postanowił, co następuje:

                  1)

                  Odwołanie nie zostaje przyjęte do rozpoznania.

                  2)

                  „Rezon” OOD pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-538/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2021 r. w sprawie T-281/19, Cypr/EUIPO, wniesione w dniu 26 sierpnia 2021 r. przez Republikę Cypryjską

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/22

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2021 r. w sprawie T-281/19, Cypr/EUIPO, wniesione w dniu 26 sierpnia 2021 r. przez Republikę Cypryjską
      (Sprawa C-538/21 P)
      (2022/C 84/28)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Republika Cypryjska (przedstawiciele: S. Malynicz, BL, S. Baran, barrister, V. Marsland, solicitor)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2021 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) orzekł, że odwołanie nie zostaje przyjęte do rozpoznania oraz że Republika Cypryjska pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-661/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 4 listopada 2021 r. – Verbraeken J. en Zonen BV, PN

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 4 listopada 2021 r. – Verbraeken J. en Zonen BV, PN
      (Sprawa C-661/21)
      (2022/C 84/29)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof van Cassatie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Verbraeken J. en Zonen BV, PN

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 13 ust. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 883/2004/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1), art. 3 ust. 1 lit. a) oraz art. 11 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (2) oraz art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (3) należy interpretować w ten sposób, że z okoliczności, iż przedsiębiorstwo uzyskało zgodnie z rozporządzeniami (WE) nr 1071/2009 i nr 1072/2009 zezwolenie na przewóz drogowy, a zatem musi posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w tym państwie członkowskim, wynika, iż na potrzeby ustalenia mającego zastosowanie systemu zabezpieczenia społecznego wykazane zostało w sposób niewzruszalny, że siedziba tego przedsiębiorstwa znajduje się w tym państwie członkowskim w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004/WE, oraz że organy państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia są tym ustaleniem związane?

                  2)

                  Czy sąd krajowy państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia, który ustali, że przedmiotowe zezwolenie na wykonywanie transportu drogowego zostało uzyskane w drodze oszustwa, może zignorować istnienie takiego zezwolenia, czy też, w oparciu o ustalenie popełnienia oszustwa, organy państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia powinny najpierw zwrócić się o cofnięcie zezwolenia do organów, które zezwolenie to wydały?

         (1)  Dz.U. 2004, L 166, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2009, L 300, s. 51.

         (3)  Dz.U. 2009, L 300, s. 72.


title: Sprawa C-671/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 9 listopada 2021 r. – „Gargždų geležinkelis” UAB/Lietuvos transporto saugos administracija

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 9 listopada 2021 r. – „Gargždų geležinkelis” UAB/Lietuvos transporto saugos administracija
      (Sprawa C-671/21)
      (2022/C 84/30)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie:„Gargždų geležinkelis” UAB

         Inne strony postępowania: Lietuvos transporto saugos administracija
      Lietuvos Respublikos ryšių reguliavimo tarnyba
      „LTG Infra” AB

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 47 ust. 4 zdania pierwsze i drugie dyrektywy 2012/34/UE (1) należy interpretować w ten sposób, że jednoznacznie zakazują one wprowadzenia przepisów krajowych, zgodnie z którymi w przypadku przepełnionej infrastruktury przy dokonywaniu alokacji zdolności przepustowej można brać pod uwagę intensywność wykorzystania infrastruktury kolejowej? Czy dla tej oceny ma znaczenie kwestia, czy stopień wykorzystania infrastruktury kolejowej jest powiązany z rzeczywistym wykorzystaniem tej infrastruktury w przeszłości, czy też z jej planowanym wykorzystaniem w okresie obowiązywania danego rozkładu jazdy? Czy przepisy art. 45 i 46 dyrektywy 2012/34/UE, które przyznają zarządcy infrastruktury publicznej lub podmiotowi podejmującemu decyzje w sprawie zdolności przepustowej szeroki zakres uznania w zakresie koordynacji wnioskowanej zdolności przepustowej, oraz wdrożenie tych przepisów do prawa krajowego mają jakiekolwiek znaczenie dla tej oceny? Czy dla tej oceny jakiekolwiek znaczenie ma okoliczność, że w konkretnym przypadku stwierdzono przepełnienie infrastruktury ze względu na to, że co najmniej dwa przedsiębiorstwa kolejowe ubiegają się o zdolność przepustową w odniesieniu do przewozu tego samego towaru?

                  2)

                  Czy przepis art. 45 ust. 2 dyrektywy 2012/34/UE, zgodnie z którym „[z]arządca infrastruktury może nadać priorytet określonym usługom w ramach procesu układania rozkładu jazdy i koordynacji, ale tylko w przypadkach określonych w art. 47 i 49”, oznacza, że zarządca infrastruktury może stosować krajową zasadę priorytetu również w przypadkach, gdy nie stwierdzono przepełnienia infrastruktury? W jakim zakresie (na podstawie jakich kryteriów) zarządca infrastruktury powinien, przed uznaniem infrastruktury za przepełnioną, koordynować zamówione trasy pociągów i konsultować się z wnioskodawcami na podstawie art. 47 [ust. 1] zdanie pierwsze dyrektywy 2012/34/UE? Czy tego rodzaju konsultacje z wnioskodawcami powinny obejmować ocenę, czy najmniej dwóch wnioskodawców złożyło konkurencyjne wnioski na przewóz tych samych ładunków (towarów)?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/34/UE z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego (Dz.U. 2012 L 343, s. 32).


title: Sprawa C-677/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vredegerecht te Antwerpen (Belgia) w dniu 11 listopada 2021 r. – Fluvius Antwerpen / MX

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vredegerecht te Antwerpen (Belgia) w dniu 11 listopada 2021 r. – Fluvius Antwerpen / MX
      (Sprawa C-677/21)
      (2022/C 84/31)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Vredegerecht te Antwerpen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Fluvius Antwerpen

         Strona pozwana: MX

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 2 ust. 1 lit. a) w związku z art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że bezumowny pobór energii stanowi dostawę towarów, polegającą na przeniesieniu prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel?
      W przypadku odpowiedzi przeczącej, czy art. 14 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że bezumowny pobór energii stanowi dostawę towarów, polegającą na odpłatnym przeniesieniu prawa własności do towaru z nakazu wydanego przez organ władzy publicznej lub w jego imieniu albo z mocy prawa?
      Czy art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że skoro Fluvius Antwerpen przysługuje rekompensata z tytułu bezumownego poboru energii, to należy uznać, że jest on podatnikiem, ponieważ bezumowny pobór energii jest wynikiem wykonywania „działalności gospodarczej”, polegającej na wykorzystywaniu, w sposób ciągły, majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu?
      Jeżeli art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że bezumowny pobór energii jest wynikiem działalności gospodarczej, to czy art. 13 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że Fluvius Antwerpen jest organem władzy publicznej, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej na to pytanie, czy art. 13 ust. 1 akapit trzeci tej dyrektywy należy zatem interpretować w ten sposób, że bezumowny pobór energii nie stanowi wyniku działań Fluvius Antwerpen o skali na tyle niewielkiej, by mogły zostać pominięte?

         (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-682/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 11 listopada 2021 r. – „HSC Baltic” UAB, „Mitnija” UAB, „Montuotojas” UAB/Vilniaus miesto savivaldybės administracija

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 11 listopada 2021 r. – „HSC Baltic” UAB, „Mitnija” UAB, „Montuotojas” UAB/Vilniaus miesto savivaldybės administracija
      (Sprawa C-682/21)
      (2022/C 84/33)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszące skargę kasacyjną:„HSC Baltic” UAB, „Mitnija” UAB, „Montuotojas” UAB

         Druga strona postępowania kasacyjnego i pozostali uczestnicy postępowania: Vilniaus miesto savivaldybės administracija, Bankrutuojanti UAB „Active Construction Management”, „Vilniaus vystymo kompanija” UAB

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 18 ust. 1, art. 57 ust. 4 lit. g) i art. 57 ust. 6 dyrektywy 2014/24 (1) oraz art. 1 ust. 1 akapit czwarty i art. 1 ust. 3 dyrektywy 89/665 (2) (rozpatrywane łącznie lub oddzielnie, ale bez ograniczenia do treści tych przepisów) należy interpretować w ten sposób, że decyzja instytucji zamawiającej o wpisaniu danego przedsiębiorcy do wykazu nierzetelnych wykonawców, a tym samym ograniczeniu na pewien czas jego zdolności do uczestnictwa w ogłoszonych później postępowaniach o udzielenie zamówienia z tego powodu, że ów przedsiębiorca dopuścił się istotnego naruszenia umowy zawartej z tą instytucją zamawiającą, jest środkiem, który może podlegać zaskarżeniu przed sądem?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze – czy wyżej wymienione przepisy prawa Unii (rozpatrywane łącznie lub oddzielnie, ale bez ograniczenia do treści tych przepisów) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym i praktyce ich stosowania, na podstawie których: a) instytucja zamawiająca, w związku z rozwiązaniem umowy w sprawie zamówienia publicznego z powodu istotnego naruszenia jej warunków, nie podejmuje formalnej (odrębnej) decyzji o wpisie przedsiębiorcy do rejestru nierzetelnych wykonawców; b) wykonawcy nie powiadamia się z wyprzedzeniem o mającym nastąpić wpisie do rejestru nierzetelnych wykonawców i w związku z tym nie ma on możliwości złożenia stosownych wyjaśnień, a następnie skutecznego zakwestionowania wpisu; c) zamawiający nie przeprowadza indywidualnego badania okoliczności nienależytego wykonania umowy, wobec czego, jeśli umowa w sprawie zamówienia publicznego została rozwiązana zgodnie z prawem z powodu istotnego jej naruszenia, przedsiębiorca odpowiedzialny de iure za to naruszenie zostaje automatycznie wpisany do rejestru nierzetelnych wykonawców?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na dwa pierwsze pytania – czy przywołane powyżej przepisy prawa Unii (rozpatrywane łącznie lub oddzielnie, ale bez ograniczenia do treści tych przepisów) należy interpretować w ten sposób, że partnerzy konsorcjum (podmioty tworzące wspólnego wykonawcę), którzy wykonali umowę w sprawie zamówienia publicznego rozwiązaną zgodnie z prawem z powodu istotnego naruszenia jej warunków, mogą wykazać swoją rzetelność i tym samym zostać wyłączeni z rejestru nierzetelnych wykonawców, dzięki powołaniu się między innymi na wysokość (wartość) udziału w wykonanym zamówieniu, niewypłacalność partnera będącego liderem konsorcjum, działania tego partnera i przyczynienie się instytucji zamawiającej do niewykonania zamówienia?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).

         (2)  Dyrektywa Rady z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (89/665/EWG) (Dz.U. 1989, L 395, s. 33).


title: Sprawa C-683/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos administracinis teismas (Litwa) w dniu 12 listopada 2021 r. – Nacionalinis visuomenės sveikatos centras prie Sveikatos apsaugos ministerijos/Valstybinė duomenų apsaugos inspekcija

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos administracinis teismas (Litwa) w dniu 12 listopada 2021 r. – Nacionalinis visuomenės sveikatos centras prie Sveikatos apsaugos ministerijos/Valstybinė duomenų apsaugos inspekcija
      (Sprawa C-683/21)
      (2022/C 84/34)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Vilniaus apygardos administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Nacionalinis visuomenės sveikatos centras prie Sveikatos apsaugos ministerijos

         Druga strona postępowania: Valstybinė duomenų apsaugos inspekcija

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zawarte w art. 4 pkt 7 RODO (1) pojęcie „administratora” można interpretować w ten sposób, że osobę zamierzającą nabyć narzędzie do zbierania danych (aplikację mobilną) w drodze zamówienia publicznego, niezależnie od faktu, że zamówienie publiczne nie zostaje udzielone oraz że nie dochodzi do przekazania utworzonego produktu (aplikacji mobilnej), z myślą o nabyciu którego skorzystano z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, również należy uważać za administratora?

                  2)

                  Czy zawarte w art. 4 pkt 7 RODO pojęcie „administratora” można interpretować w ten sposób, że instytucję zamawiającą, która nie nabyła prawa własności do utworzonego produktu informatycznego i nie weszła w jego posiadanie, choć ostateczna wersja utworzonej aplikacji zawiera odnośniki lub interfejsy do tego podmiotu publicznego lub choć w polityce prywatności, która nie została oficjalnie zatwierdzona ani uznana przez dany podmiot publiczny, wskazano, iż ów podmiot publiczny jest administratorem, również należy uważać za administratora?

                  3)

                  Czy zawarte w art. 4 pkt 7 RODO pojęcie „administratora” można interpretować w ten sposób, że osobę, która nie wykonywała żadnych faktycznych operacji przetwarzania danych zdefiniowanych w art. 4 pkt 2 RODO lub nie udzieliła wyraźnego pozwolenia/wyraźnej zgody na wykonywanie takich operacji, również należy uważać za administratora? Czy okoliczność, że produkt informatyczny wykorzystywany do przetwarzania danych osobowych został utworzony zgodnie ze zleceniem sformułowanym przez instytucję zamawiającą, jest istotna dla wykładni pojęcia „administratora”?

                  4)

                  Jeżeli rozstrzygnięcie w przedmiocie faktycznych operacji przetwarzania danych ma znaczenie dla wykładni pojęcia „administratora”: czy zawartą w art. 4 pkt 2 RODO definicję „przetwarzania” należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ona również sytuacje, w których kopie danych osobowych są wykorzystywane do testowania systemów informatycznych w toku procesu zmierzającego do nabycia aplikacji mobilnej?

                  5)

                  Czy współadministrowanie danymi zgodnie z art. 4 pkt 7 i art. 26 ust. 1 RODO można interpretować wyłącznie w ten sposób, że polega ono na świadomie koordynowanych działaniach dotyczących ustalenia celu i sposobów przetwarzania danych, czy też pojęcie to można również interpretować w ten sposób, iż współadministrowanie obejmuje także sytuacje, w których brak jest wyraźnego „porozumienia” w odniesieniu do celu i sposobów przetwarzania lub w których podmioty nie koordynują ze sobą swoich działań? Czy okoliczność związana z etapem procesu tworzenia sposobu przetwarzania danych osobowych (aplikacji informatycznej), na którym dane osobowe były przetwarzane, oraz cel utworzenia aplikacji są z prawnego punktu widzenia istotne dla wykładni pojęcia współadministrowania danymi? Czy „porozumienie” między współadministratorami można rozumieć wyłącznie jako ustanowienie w jasny i określony sposób warunków regulujących współadministrowanie danymi?

                  6)

                  Czy zawarty w art. 83 ust. 1 RODO przepis, zgodnie z którym „administracyjne kary pieniężne […] [są] […] skuteczne, proporcjonalne i odstraszające”, należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on również przypadki przypisania odpowiedzialności „administratorowi”, gdy – w toku procesu tworzenia produktu informatycznego – deweloper wykonuje także czynności przetwarzania danych osobowych, oraz czy nieprawidłowe czynności przetwarzania danych osobowych dokonywane przez podmiot przetwarzający zawsze skutkują automatycznym powstaniem odpowiedzialności prawnej po stronie administratora? Czy ten przepis należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on też przypadki odpowiedzialności administratora na zasadzie ryzyka?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016 L 119, s. 1).


title: Sprawa C-684/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 12 listopada 2021 r. – Papierfabriek Doetinchem B.V./Sprick GmbH Bielefelder Papier- und Wellpappenwerk & Co.

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 12 listopada 2021 r. – Papierfabriek Doetinchem B.V./Sprick GmbH Bielefelder Papier- und Wellpappenwerk & Co.
      (Sprawa C-684/21)
      (2022/C 84/35)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Papierfabriek Doetinchem B.V.

         Druga strona postępowania apelacyjnego: Sprick GmbH Bielefelder Papier- und Wellpappenwerk & Co.

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości ocena, czy cechy postaci produktu wynikają wyłącznie z jego funkcji technicznej, powinna być dokonywana w świetle danego wzoru (1), obiektywnych okoliczności związanych z wyborem cech postaci danego produktu, danych dotyczących jego używania lub ponadto istnienia alternatywnych wzorów umożliwiających zrealizowanie tej samej funkcji technicznej (wyrok Trybunału z dnia 8 marca 2018 r., DOCERAM, C-395/16, EU:C:2018:172). Jakie znaczenie w odniesieniu do istnienia innych wzorów ma okoliczność, że właściciel wzoru ma również prawa do dużej liczby wzorów alternatywnych?

                  2.

                  Czy przy badaniu, czy postać produktu wynika wyłącznie z jego funkcji technicznej, należy uwzględniać, że projekt umożliwia wprowadzenie większej liczby kolorów, jeżeli opracowanie pod względem kolorystycznym jako takie nie jest widoczne w rejestracji wzoru?

                  3.

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: czy ma to wpływ na zakres ochrony wzoru?

         (1)  W rozumieniu art. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. 2002, L 3, s. 1).


title: Sprawa C-685/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 15 listopada 2021 r. – YV/Stadtverkehr Lindau (B) GmbH

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 15 listopada 2021 r. – YV/Stadtverkehr Lindau (B) GmbH
      (Sprawa C-685/21)
      (2022/C 84/36)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: YV

         Strona pozwana: Stadtverkehr Lindau (B) GmbH

         Pytania prejudycjalne

      Czy ubezpieczycielem w rozumieniu art. 11 ust. 1 i art. 13 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 (1) jest również przedsiębiorstwo niebędące wprawdzie zakładem ubezpieczeń, lecz które – ze względu na odstępstwo od obowiązku ubezpieczenia w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy 2009/103/WE (2) – odpowiada na podstawie właściwego prawa jako „quasi-ubezpieczyciel” za posiadane przez siebie pojazdy mechaniczne w taki sam sposób jak ubezpieczyciel na podstawie przepisów prawa ubezpieczeniowego?

         (1)  Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (wersja przekształcona) (Dz.U. 2012, L 351, s. 1).

         (2)  Dyrektywa 2009/103/WE w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (wersja ujednolicona) (Dz.U. 2009, L 263, s. 11).


title: Sprawa C-695/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel (Belgia) w dniu 19 listopada 2021 r. – Recreatieprojecten Zeeland BV, Casino Admiral Zeeland BV, Supergame BV/Belgische Staat

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel (Belgia) w dniu 19 listopada 2021 r. – Recreatieprojecten Zeeland BV, Casino Admiral Zeeland BV, Supergame BV/Belgische Staat
      (Sprawa C-695/21)
      (2022/C 84/37)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Recreatieprojecten Zeeland BV, Casino Admiral Zeeland BV, Supergame BV

         Strona przeciwna: Belgische Staat

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 56 akapit pierwszy TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby uregulowanie krajowe państwa członkowskiego przyznawało ograniczonej i kontrolowanej liczbie podmiotów prowadzących posiadające zezwolenie salony gier hazardowych możliwość skorzystania na terytorium tego państwa członkowskiego z wyjątku od obowiązującego powszechnie zakazu reklamy takich salonów, bez jednoczesnego zagwarantowania możliwości skorzystania z takiego wyjątku podmiotom prowadzącym salony gier hazardowych znajdujące się w innych państwach członkowskich w odniesieniu do prowadzonych przez nie salonów?


title: Sprawa C-769/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā rajona tiesa (Łotwa) w dniu 13 grudnia 2021 r. – AAS BTA Baltic Insurance Company/Iepirkumu uzraudzības birojs, Tieslietu ministrija

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā rajona tiesa (Łotwa) w dniu 13 grudnia 2021 r. – AAS BTA Baltic Insurance Company/Iepirkumu uzraudzības birojs, Tieslietu ministrija
      (Sprawa C-769/21)
      (2022/C 84/38)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Administratīvā rajona tiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AAS BTA Baltic Insurance Company

         Druga strona postępowania: Iepirkumu uzraudzības birojs, Tieslietu ministrija

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przepisy krajowe – które nakładają na instytucję zamawiającą bezwzględnie wiążący obowiązek zakończenia postępowania o udzielenie zamówienia w razie stwierdzenia, że należy uznać pierwotnie wybranego oferenta, który odmówił zawarcia umowy w sprawie zamówienia publicznego z instytucją zamawiającą, za takiego samego uczestnika rynku jak kolejny oferent, który złożył ofertę odpowiadającą potrzebom i wymogom instytucji zamawiającej – są zgodne z zasadami udzielania zamówień określonymi w art. 18 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE (1) z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, w szczególności z obowiązkiem równego i niedyskryminacyjnego traktowania podmiotów gospodarczych przez państwa członkowskie oraz z zasadą proporcjonalności?

         (1)  Dz.U. 2014, L 94, s. 65.


title: Sprawa C-786/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu z dnia 29 września 2021 r. w sprawie T-341/18, Nec/Komisja, wniesione w dniu 16 grudnia 2021 r. przez Nec Corp.

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/29

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu z dnia 29 września 2021 r. w sprawie T-341/18, Nec/Komisja, wniesione w dniu 16 grudnia 2021 r. przez Nec Corp.
      (Sprawa C-786/21 P)
      (2022/C 84/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Nec Corp. (przedstawiciele: R. Bachour, Solicitor, A. Pliego Selie, W. Brouwer, R. Warning, advocaten)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie niniejszego odwołania oraz uchylenie decyzji Komisji lub obniżenie wysokości grzywny zgodnie z żądaniem odwołania albo, pomocniczo, przekazanie sprawy do Sądu w celu określenia przez niego wysokości grzywny zgodnie z wyrokiem Trybunału;

                  —

                  Obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      W ramach zarzutu pierwszego, podzielonego na trzy części, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo i nie przedstawił wystarczającego i odpowiedniego uzasadnienia przy badaniu możliwości podwyższenia grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie w związku z powrotem do naruszenia.
      Po pierwsze, Sąd dopuścił się błędu stwierdzając, że decyzja Komisji może nakładać na wnoszącą odwołanie odrębną grzywnę z tytułu powrotu do naruszenia, mimo że odpowiedzialność wnoszącej odwołanie ma jedynie charakter pochodny i została tak zakwalifikowana.
      Po drugie, Sąd popełnił błąd poprzez podwyższenie wysokości grzywny za okres poprzedzający dzień 20 maja 2010 r., czyli przed zatrzymaniem przedstawicieli wnoszącej odwołanie i poinformowaniem jej o popełnieniu naruszenia. Nie jest to ani uzasadnione prawnie, ani proporcjonalne, w szczególności ze względu na ograniczony okres między wydaniem przez Komisję decyzji DRAM (1) a zakończeniem naruszenia, jakiego dopuściło się Tokin Corporation, a także ze względu na fakt, że nie można zatem obiektywnie uznać, iż wnosząca odwołanie akceptowała lub zatwierdzała naruszenie popełnione przez Tokin Corporation.
      Po trzecie, w każdym razie zaskarżony wyrok narusza prawo ze względu na błędne zastosowanie zasady proporcjonalności przy ustalaniu wysokości grzywny i określaniu okresu, do którego ma ona zastosowanie.
      W ramach zarzutu drugiego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd w zaskarżonym wyroku wypaczył decyzję Komisji i zaakceptował zawartą w niej oczywistą niespójność w odniesieniu do udziału wnoszącej odwołanie w stwierdzonym naruszeniu, zastępując niespójność dotyczącą kwalifikacji odpowiedzialności wnoszącej odwołanie własną interpretacją okoliczności faktycznych i uzasadnienia przedstawionego przez Komisję w decyzji.
      W ramach zarzutu trzeciego wnosząca odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok narusza prawo ze względu na błędne zastosowanie zasady proporcjonalności, jak również ze względu na brak wystarczającego i odpowiedniego uzasadnienia przy ustalaniu wysokości grzywny w ramach wykonywania nieograniczonego prawa orzekania.

         (1)  Decyzja Komisji C(2011) 180/09 wersja ostateczna, z dnia 19 maja 2010 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.511 – DRAM).


title: Sprawa C-789/21: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2021 r. – Komisja Europejska/Republika Bułgarii

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/30

      Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2021 r. – Komisja Europejska/Republika Bułgarii
      (Sprawa C-789/21)
      (2022/C 84/40)
      Język postępowania: bułgarski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun, L. Malferrari i Iw. Zalogin)

         Strona przeciwna: Republika Bułgarii

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie, że ze względu na niepowiązanie bułgarskiego rejestru działalności gospodarczej z systemem integracji rejestrów przedsiębiorstw (BRIS) Republika Bułgarii nie spełniła swoich obowiązków określonych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1132 (1) z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie niektórych aspektów prawa spółek (Dz.U. 30.6.2017 R., L 169, s. 46), a w szczególności w art. 166, załączniku III, część A i część B, przypis 2 dyrektywy 2017/1132;

                  —

                  obciążenie Republiki Bułgarii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Z naruszeniem wyżej wspomnianych przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1132 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie niektórych aspektów prawa spółek (Dz.U. z 30.6.2017 R., L 169, s. 46) Republika Bułgarii nie powiązała bułgarskiego rejestru działalności gospodarczej z systemem integracji rejestrów przedsiębiorstw (BRIS).

         (1)  Dz.U. 2017, L 169, s. 46.


title: Sprawa C-824/21 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 14 października 2021 r. w sprawie T-100/20, Junqueras i Vies/Parlament, wniesione w dniu 29 grudnia 2021 r. przez Oriola Junquerasa i Viesa

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/32

      Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 14 października 2021 r. w sprawie T-100/20, Junqueras i Vies/Parlament, wniesione w dniu 29 grudnia 2021 r. przez Oriola Junquerasa i Viesa
      (Sprawa C-824/21 P)
      (2022/C 84/43)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Oriol Junqueras i Vies (przedstawiciel: M. Marsal i Ferret, abogado)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej (szósta izba) z dnia 14 października 2021 r. w sprawie T-100/20;

                  —

                  stwierdzenie pełnej dopuszczalności skargi wniesionej przez wnoszącego odwołanie;

                  —

                  przywrócenie wcześniejszego etapu postępowania, aby po dopuszczeniu skargi Sąd (szósta izba) przystąpił do rozpoznania sprawy;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania dotyczącego zarzutu niedopuszczalności oraz niniejszego postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi cztery zarzuty prawne:

         Po pierwsze: Zaskarżone postanowienie narusza art. 263 TFUE poprzez stwierdzenie braku bezpośredniego interesu po stronie wnoszącego odwołanie ze względu na to, że w chwili wniesienia skargi nie był on posłem do Parlamentu Europejskiego. Sąd błędnie ocenił, że doszło do wygaśnięcia mandatu zgodnie z aktem dotyczącym wyboru członków Parlamentu Europejskiego (art. 13), podczas gdy decyzja wewnętrzna Królestwa Hiszpanii jest decyzją o odmowie dopuszczenia do wyborów, która działa jako podstawa zakazu łączenia funkcji. Decyzja ta nie stanowi stwierdzenia wygaśnięcia mandatu na podstawie art. 13 aktu dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego (i nie stanowi podstawy zakazu łączenia funkcji wskazanej w art. 7 aktu dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego), w związku z czym rzeczywisty i bezpośredni interes O. Junquerasa w rozpatrzeniu skargi nadal istnieje. Posiłkowo, postanowienie Sądu wypacza wewnętrzną decyzję Królestwa Hiszpanii w celu stwierdzenia braku bezpośredniego interesu O. Junquerasa i jest sprzeczne z art. 263 TFUE.

         Po drugie: Zaskarżone postanowienie narusza wymogi prawa do skutecznej ochrony sądowej (art. 47 karty praw podstawowych, art. 6 i 13 EKPC) oraz art. 263 TFUE. W postanowieniu tym przesądzono o merytorycznych rozstrzygnięciach, jakie mają zapaść w sprawach C-115/21[P] i T-24/20 (1) i błędnie ustalono, że wnoszącemu odwołanie nie można przywrócić mandatu posła do Parlamentu Europejskiego na podstawie wyroków wydanych w sprawach toczących się przed organami sądowymi Unii. Oriol Junqueras może jednak ubiegać się o przywrócenie tego mandatu i dlatego ma bezpośredni i rzeczywisty interes w rozpatrzeniu skargi.

         Po trzecie: Zaskarżone postanowienie narusza wymogi prawa do skutecznej ochrony sądowej (art. 47 karty praw podstawowych, art. 6 i 13 EKPC) oraz art. 263 TFUE. Postanowienie uznaje za hipotetyczne, że postępowania przed sądami krajowymi i przed Tribunal Constitucional del Reino De España (trybunałem konstytucyjnym Królestwa Hiszpanii, Hiszpania) mogłyby doprowadzić do przywrócenia wnoszącego odwołanie na stanowisko posła do Parlamentu Europejskiego i w związku z tym uznaje, że nie ma on aktualnego i rzeczywistego interesu prawnego w rozpatrzeniu wniesionej skargi. Postanowienie pomija fakt, że to sam Tribunal Supremo (sąd najwyższy, Hiszpania) potwierdził, iż jednym z możliwych skutków skarg wniesionych przez O. Junquerasa jest przywrócenie mu mandatu, w związku z czym błędne jest określanie przez postanowienie takiego rozwiązania jako hipotezy, a ponadto taka okoliczność wykazuje, że O. Junqueras ma rzeczywisty i bezpośredni interes w rozpatrzeniu skargi. Jednocześnie postanowienie to narusza także również prawo do skutecznej ochrony sądowej i do skutecznego środka prawnego, ponieważ Sąd nie powiązał decyzji o dopuszczalności z rozstrzygnięciem co do istoty sprawy, co niewątpliwie w większym stopniu zapewniłoby skuteczność tych praw.

         Po czwarte: Zaskarżone postanowienie zaprzecza istnieniu jakichkolwiek innych powodów, na których opiera się interes O. Junquerasa w stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu, nawet jeśli w razie stwierdzenia nieważności nie mogą zostać podjęte żadne środki wykonawcze. Jest to sprzeczne z art. 263 TFUE, ponieważ takie powody istnieją i zostały podniesione. W szczególności, biorąc pod uwagę, że wniosek o ochronę immunitetu został złożony przed wydaniem wyroku karnego i decyzji o utracie mandatu, pełnomocnik posła O. Junquerasa uważa, że uznanie jego statusu posła i rozpatrzenie wniosku o ochronę jego immunitetu wiązałoby się z obowiązkiem (zgodnie z wyrokiem Trybunału z grudnia 2019 r. w sprawie C-502/19 (2)) zawieszenia wszelkich postępowań przeciwko O. Junquerasowi, a uznanie jego skargi potwierdziłoby, że te decyzje wewnętrzne zostały wydane z naruszeniem prawa Unii, co ma znaczenie dla wszystkich prowadzonych przez O. Junquerasa postępowań krajowych i przed organami sądowymi Unii, a nawet dla jego przyszłej skargi do ETPC, gdyby była taka konieczność, a zatem O. Junquerasa interes prawny w rozpatrzeniu skargi na podstawie art. 263 TFUE.

         (1)  Postanowienie z dnia 15 grudnia 2020 r., Junqueras i Vies/Parlament (T-24/20, EU:T:2020:601).

         (2)  Wyrok z dnia 19 grudnia 2019 r., Junqueras Vies (C-502/19, EU:C:2019:1115).


title: Sprawa C-206/21: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 29 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Dijon, Francja) – X/Préfet de Saône-et-Loire

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/33

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 29 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Dijon, Francja) – X/Préfet de Saône-et-Loire
      (Sprawa C-206/21) (1)

      (2022/C 84/44)
      Język postępowania: francuski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 278 z 12.7.2021.


title: Sprawa C-334/21: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 9 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Rieti, Włochy) – Postępowanie karne przeciwko G.B., R.H, przy udziale: Procura della Repubblica di Rieti

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/33

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 9 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Rieti, Włochy) – Postępowanie karne przeciwko G.B., R.H, przy udziale: Procura della Repubblica di Rieti
      (Sprawa C-334/21) (1)

      (2022/C 84/45)
      Język postępowania: włoski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 310 z 2.8.2021.