title: Sprawa C-324/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Belgia) — Coditel Brabant SPRL przeciwko Commune d'Uccle, Région de Bruxelles-Capitale (Zamówienia publiczne — Procedury udzielania zamówień — Koncesje na świadczenie usług publicznych — Koncesja na prowadzenie gminnej sieci telewizji kablowej — Udzielenie przez gminę zamówienia publicznego spółdzielni międzygminnej — Wymóg przejrzystości — Przesłanki — Sprawowanie przez instytucję zamawiającą nad koncesjonariuszem kontroli o analogicznym charakterze do kontroli sprawowanej nad jej własnymi służbami)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Belgia) — Coditel Brabant SPRL przeciwko Commune d'Uccle, Région de Bruxelles-Capitale
   (Sprawa C-324/07) (1)

   (Zamówienia publiczne - Procedury udzielania zamówień - Koncesje na świadczenie usług publicznych - Koncesja na prowadzenie gminnej sieci telewizji kablowej - Udzielenie przez gminę zamówienia publicznego spółdzielni międzygminnej - Wymóg przejrzystości - Przesłanki - Sprawowanie przez instytucję zamawiającą nad koncesjonariuszem kontroli o analogicznym charakterze do kontroli sprawowanej nad jej własnymi służbami)
   (2009/C 6/10)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil d'État
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Coditel Brabant SPRL

      Strona pozwana: Société Intercommunale pour la Diffusion de la Télévision (Brutélé)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État — Wykładnia podstawowych zasad pierwotnego prawa wspólnotowego (zasad niedyskryminacji i przejrzystości) oraz wyjątków od tych zasad w dziedzinie koncesji na usługi publiczne — Koncesja na prowadzenie gminnej sieci telewizji kablowej — Konieczność przeprowadzenia przetargu z wyjątkiem przypadków, gdy instytucja zamawiająca sprawuje nad koncesjonariuszem kontrolę o analogicznym charakterze do kontroli sprawowanej nad jej własnymi służbami oraz gdy koncesjonariusz wykonuje zasadniczą część swej działalności wraz z organami, które posiadają w nim udziały
   Sentencja

               1)

               Artykuły 43 WE i 49 WE, zasady równości i niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową oraz wynikający z nich obowiązek przejrzystości nie sprzeciwiają się temu, by organ publiczny udzielił, bez przeprowadzenia przetargu, koncesji na świadczenie usług publicznych międzygminnej spółdzielni, której wszystkimi członkami są organy publiczne, jeśli te organy publiczne sprawują nad tą spółdzielnią kontrolę analogiczną do sprawowanej nad ich własnymi służbami i o ile spółdzielnia ta wykonuje zasadniczą część swej działalności wraz z tymi organami publicznymi.

               2)

               Z zastrzeżeniem weryfikacji przez sąd krajowy okoliczności faktycznych dotyczących marginesu autonomii, z którego korzysta omawiana spółdzielnia, w okolicznościach takich jak w postępowaniu przed sądem krajowym, gdy decyzje dotyczące działalności spółdzielni międzygminnej będącej wyłączną własnością organów publicznych są podejmowane przez organy statutowe tej spółdzielni składające się z przedstawicieli organów publicznych będących jej członkami, kontrola sprawowana nad tymi decyzjami przez rzeczone organy publiczne może być uznana za pozwalającą tym ostatnim na sprawowanie nad tą spółdzielnią kontroli analogicznej do kontroli nad jej własnymi służbami.

               3)

               W przypadku, gdy w celu przekazania zarządzania świadczeniem usług publicznych organ publiczny zostaje członkiem spółdzielni międzygminnej, której wszyscy członkowie są organami publicznymi, aby kontrola nad spółdzielnią sprawowana przez organy będące jej członkami została uznana za analogiczną do kontroli sprawowanej nad ich własnymi służbami, może ona być sprawowana łącznie przez te organy, podejmujące decyzje, w danym przypadku, większością głosów.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa T-65/08 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 kwietnia 2008 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Kontrola koncentracji — Artykuł 21 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 139/2004 — Warunki nałożone przez władze hiszpańskie na strony koncentracji uznanej za zgodną ze wspólnym rynkiem — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni juris — Brak pilnego charakteru — Wyważenie interesów)

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/18

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 kwietnia 2008 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-65/08 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Kontrola koncentracji - Artykuł 21 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 139/2004 - Warunki nałożone przez władze hiszpańskie na strony koncentracji uznanej za zgodną ze wspólnym rynkiem - Wniosek o zawieszenie wykonania - Fumus boni juris - Brak pilnego charakteru - Wyważenie interesów)
   (2008/C 158/28)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Di Bucci, F. Castillo de la Torre i É. Gippini Fournier, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji z dnia 5 grudnia 2007 r. (sprawa COMP/M.4685 — Enel/Acciona/Endesa) dotyczącej postępowania na podstawie art. 21 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. L 24, str. 1).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-224/05: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2005 r. przez Oliviera Chassagne'a przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/27

         Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2005 r. przez Oliviera Chassagne'a przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-224/05)
   (2005/C 205/49)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 10 czerwca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Oliviera Chassagne'a, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez adwokatów Stéphane'a Rodriguesa i Yolę Minatchy.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie, że art. 8 załącznika VII do nowego regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich jest sprzeczny z prawem i w związku z tym nie znajduje zastosowania wobec skarżącego;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego symbolicznej kwoty jednego (1) EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę oraz kwoty siedmiu tysięcy trzystu siedemdziesięciu dwóch (7372) EUR tytułem naprawienia poniesionej szkody majątkowej;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący — urzędnik Komisji pochodzący z Wyspy Réunion, będącej francuskim departamentem zamorskim — wniósł skargę w następstwie oddalenia złożonego przezeń zażalenia na informację o wysokości wynagrodzenia za miesiąc sierpień 2004 r. zawierającą zwrot rocznych kosztów podróży.
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżący wskazuje na sprzeczność z prawem art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, który dotyczy zwrotu kosztów podróży do miejsca pochodzenia funkcjonariusza. Jego zdaniem przepis ten sprzeczny jest z prawem wspólnotowym z uwagi na to, że wprowadza wielopłaszczyznową nierówność traktowania ze względu na miejsce pochodzenia urzędników, jak również zawiera sprzeczne z art. 12 i 299 WE postanowienia, które są dyskryminujące w stosunku do urzędników pochodzących z francuskich departamentów zamorskich, a także dyskryminują ze względu na przynależność państwową, fakt przynależności do określonej mniejszości językowej, pochodzenie etniczne oraz rasę.
   Zdaniem skarżącego powyższe uregulowanie sprzeczne jest także z innymi ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego, takimi jak: obowiązek uzasadniania aktów, zasada proporcjonalności, przejrzystości i dobrej administracji, jak również zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz zasada pewności prawa.


title: Sprawa T-598/13: Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2013 r. — Sanctuary Brands przeciwko OHIM — Richter International (TAILORBYRD)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/30

         Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2013 r. — Sanctuary Brands przeciwko OHIM — Richter International (TAILORBYRD)
   (Sprawa T-598/13)
   2014/C 24/55
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sanctuary Brands LLC (New Canaan, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciel: B. Brandreth, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Richter International Ltd (Scaraborough, Kanada)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 sierpnia 2013 r. w sprawie R 1115/2012-1;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „TAILORBYRD” dla towarów z klasy 25 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 325 549

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: niezarejestrowany graficzny znak towarowy zawierający element słowny „TAILORBYRD”, niezarejestrowany słowny znak towarowy i nazwa handlowa „TAILORBYRD” oraz firma „Tailorbyrd, LLC” używane w obrocie w Zjednoczonym Królestwie dla „ubrań, koszul”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-249/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 28 WE i 30 WE — Dyrektywa 92/43/WE — Środki o skutku równoważnym — Uprzednie pozwolenia dotyczące wprowadzania ostryg i małży pochodzących z innych państw członkowskich — Uzasadnienie — Ochrona życia zwierząt — Utrzymanie biodywersyfikacji i zachowanie gatunków wodnych w interesie rybołówstwa)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-249/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 28 WE i 30 WE - Dyrektywa 92/43/WE - Środki o skutku równoważnym - Uprzednie pozwolenia dotyczące wprowadzania ostryg i małży pochodzących z innych państw członkowskich - Uzasadnienie - Ochrona życia zwierząt - Utrzymanie biodywersyfikacji i zachowanie gatunków wodnych w interesie rybołówstwa)
   (2009/C 19/06)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Konstantinidis i S. Noe)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C.M. Wissels i C. ten Dam, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 28 WE i 30 WE — System uprzednich pozwoleń dotyczących wprowadzania do niderlandzkich wód przybrzeżnych ostryg i małży pochodzących z innych państw członkowskich
   Sentencja

               1)

               Wprowadzając system uprzednich pozwoleń dotyczących wprowadzenia do niderlandzkich wód przybrzeżnych ostryg i małży, które zgodnie z prawem pochodzą z innych państw członkowskich i należą do gatunków rodzimych w Niderlandach, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE i 30 WE.

               2)

               Królestwo Niderlandów ponosi koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.


title: Sprawa C-331/08: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Odpowiedzialność za środowisko naturalne — Dyrektywa 2004/35/WE — Zapobieganie i zaradzanie szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/13

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-331/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Odpowiedzialność za środowisko naturalne - Dyrektywa 2004/35/WE - Zapobieganie i zaradzanie szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu)
   2009/C 113/25
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Rozet i U. Wölker, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia przepisów koniecznych w celu dostosowania się do dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (Dz.U. L 143, s. 56)

      Sentencja

               1)

               Nieustanawiając w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu dostosowania się do dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 19 tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa C-189/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 24 kwietnia 2015 r. – Istituto di Ricovero e Cura a Carattere Scientifico (IRCCS)/Cassa conguaglio per il settore elettrico i in.

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 24 kwietnia 2015 r. – Istituto di Ricovero e Cura a Carattere Scientifico (IRCCS)/Cassa conguaglio per il settore elettrico i in.
   (Sprawa C-189/15)
   (2015/C 228/06)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Istituto di Ricovero e Cura a Carattere Scientifico (IRCCS) – Fondazione Santa Lucia

      Strona pozwana: Cassa conguaglio per il settore elettrico, Ministero dello Sviluppo economico, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Autorità per l’energia elettrica e il gas

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zakresem stosowania dyrektywy 2003/96/WE (1) objęte są przepisy krajowe (takie jak przepisy w postępowaniu głównym), które z jednej strony przewidują definicję „przedsiębiorstw energochłonnych” zgodną z definicją zawartą w tej dyrektywie a z drugiej strony zastrzegają na rzecz takiego rodzaju przedsiębiorstw udogodnienia w zakresie ogólnych opłat z tytułu systemu energii elektrycznej (a nie udogodnienia dotyczące opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej jako takiej)?

         W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej:

               2)

               Czy prawo wspólnotowe, a w szczególności art. 11 i 17 dyrektywy 2003/96/EWG stoi na przeszkodzie przepisom ustawowym i wykonawczym (takim jak obowiązujące we włoskim porządku prawnym), które z jednej strony przewidują wprowadzenie systemu udogodnień w zakresie zużycia produktów energetycznych (energii elektrycznej) przez przedsiębiorstwa „energochłonne” w rozumieniu wspomnianego art. 17, a z drugiej strony ograniczają możliwość korzystania z takich udogodnień jedynie na rzecz przedsiębiorstw „energożernych”, które działają w sektorze wytwórczym, z wyłączeniem jej w stosunku do przedsiębiorstw działających w innych sektorach gospodarki?

      (1)  Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. L 283, s. 51)


title: Sprawa T-267/11: Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2011 r. — Video Research USA przeciwko OHIM (VR)

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/31

         Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2011 r. — Video Research USA przeciwko OHIM (VR)
   (Sprawa T-267/11)
   2011/C 211/65
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Video Research USA, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: B. Brandreth, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 marca 2011 r. w sprawie R 1187/2010-2;

               —

               przekazanie sprawy Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) do ponownego rozpoznania z zaleceniem udzielenia przywrócenia stanu poprzedniego w odniesieniu do zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 919324;

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przed Izbą Odwoławczą i Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „VR” — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 919324

      Decyzja Wydziału Administracji Znakami Towarowymi i Prawnego: oddalenie wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego i utrzymanie w mocy unieważnienia rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 919324

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 81 rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędne zastosowanie przez Izbę Odwoławczą tego przepisu i błędną ocenę faktów poprzez uznanie, że przedstawiciele skarżącej nie wykazali należytej staranności w danych okolicznościach.


title: Sprawa T-503/04: Skarga wniesiona dnia 27 grudnia 2004 r. przez José Pedro Pessoa e Costa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/37

         Skarga wniesiona dnia 27 grudnia 2004 r. przez José Pedro Pessoa e Costa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-503/04)
   (2005/C 57/63)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 27 grudnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga José Pedro Pessoa e Costa, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez adwokatów: Sébastiena Orlandiego, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne'a Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 9 października 2003 r., na mocy której odmówiono skarżącemu przeniesienia go do Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (EMCDDA);

               —

               obciążenie pozwanej kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnik Komisji złożył wniosek o przeniesienie do Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (EMCDDA). Wniosek ten został oddalony, więc skarżący wniósł skargę do Sądu (1), a Sąd z kolei uchylił tę decyzję (2). W konsekwencji uchylenia tej decyzji pozwana powtórnie rozpatrzyła wniosek skarżącego i ponownie go oddaliła w drodze zaskarżonej decyzji.
   Na poparcie skargi skarżący powołuje się na naruszenie art. 233 WE, naruszenie zasady proporcjonalności i obowiązku uzasadnienia oraz na naruszenie prawa. Skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja ogranicza się do powtórzenia argumentów powołanych w pierwszej decyzji oddalającej wniosek i uchylonej przez Sąd, bez przedstawienia żadnych wyjaśnień, które pozwoliłyby na zbadanie, czy oddalenie wniosku skarżącego opiera się na ocenie różnych wchodzących w grę interesów, czego zażądał Sąd w wyroku. Ponadto Komisja niesłusznie uznała, że przeniesienie skarżącego skutkowałoby zamknięciem procedury dyscyplinarnej wszczętej w stosunku do niego. Wreszcie skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja jest bezprawna, gdyż Komisja zastąpiła w ocenie Komisję Rekrutacyjną EMCDDA stwierdzając w odpowiedzi na środek odwoławczy wniesiony przez skarżącego, że nie można wyłączyć, iż wynik rekrutacji przeprowadzonej przez EMCDDA byłby inny, jeśli Komisja Rekrutacyjna zostałaby powiadomiona o oskarżeniach przeciwko skarżącemu.

      (1)  Sprawa T-166/02, Dz. U. C 180 z 27/07/02, str. 32

      (2)  Wyrok Sądu z dnia 13 marca 2003 r., Dz. U. C 124 z 24/05/03, str. 20


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie T-141/01 Entorn, Societat Limitada Enginyeria i Serveis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (EFOGR — Udział finansowy w projekcie pokazowym dotyczącym wprowadzenia nowych technik uprawy w produkcji sumaka — Wstrzymanie pomocy finansowej funduszu)

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/13

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 18 stycznia 2005 r.
   w sprawie T-141/01 Entorn, Societat Limitada Enginyeria i Serveis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (EFOGR - Udział finansowy w projekcie pokazowym dotyczącym wprowadzenia nowych technik uprawy w produkcji sumaka - Wstrzymanie pomocy finansowej funduszu)
   (2005/C 69/24)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie T-141/01 Entorn, Societat Limitada Enginyeria i Serveis, z siedzibą w Barcelonie (Hiszpania), reprezentowana przez adwokatów M. Belarda-Kopkego Marquesa-Pinto oraz C. Viñasa Llebota, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez S. Pardo oraz L. Visaggia, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (1999) 534 z dnia 4 marca 1999 r. w sprawie wstrzymania pomocy finansowej z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Sekcja Orientacji, pierwotnie przyznanej skarżącej w drodze decyzji C (93) 3394 z dnia 26 listopada 1993 r., zgodnie z rozporządzeniem Rady nr 4256/88/EWG z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiającym przepisy wykonawcze dla rozporządzenia nr 2052/88/EWG w odniesieniu do Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Sekcja Orientacji (Dz.U. L 374, str. 25), na sfinansowanie projektu pokazowego dotyczącego wprowadzenia nowych technik uprawy w produkcji sumaka (projekt nr 93.ES.06.030), Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie: N. J. Forwood, prezes, J. Pirrung i A.W. H. Meij, sędziowie; sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 18 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje oddalona.

               2

               Skarżąca ponosi własne koszty postępowania oraz koszty przedstawione przez Komisję, w tym koszty postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 289 z 13.10.2001


title: Sprawa C-139/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 21 marca 2011 r. — Joan Cuadrench Moré przeciwko Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV (KLM)

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 21 marca 2011 r. — Joan Cuadrench Moré przeciwko Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV (KLM)
   (Sprawa C-139/11)
   2011/C 179/16
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Audiencia Provincial de Barcelona

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Joan Cuadrench Moré

      Strona pozwana: Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV (KLM)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie (WE) nr 261/2004 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do przedawnienia roszczeń ma zastosowanie art. 35 konwencji montrealskiej, który ustanawia termin dwóch lat, czy też należy przyjąć, iż ma zastosowanie inne uregulowanie wspólnotowe lub prawo krajowe?

      (1)  Dz.U. L 46 s. 1.


title: Sprawa C-476/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 29 czerwca 2015 r. w sprawie T-618/14 Grupo Bimbo/OHIM, wniesione w dniu 7 września 2015 r. przez Grupo Bimbo, S.A.B. de C.V.

text:
               10.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/4

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 29 czerwca 2015 r. w sprawie T-618/14 Grupo Bimbo/OHIM, wniesione w dniu 7 września 2015 r. przez Grupo Bimbo, S.A.B. de C.V.
   (Sprawa C-476/15 P)
   (2016/C 165/04)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Grupo Bimbo, S.A.B. de C.V. (przedstawiciel: N. Fernández Fernández-Pacheco, abogado)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   Postanowieniem z dnia 15 marca 2016 r. Trybunał Sprawiedliwości (szósta izba) w części odrzucił, a w pozostałym zakresie oddalił odwołanie i postanowił, że Grupo Bimbo, S.A.B. de C.V. pokryje własne koszty.


title: Sprawa T-108/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 18 lutego 2011 r. przez Europejską Fundację Kształcenia (ETF) od wyroku wydanego w dniu 9 grudnia 2010 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-88/08 Vandeuren przeciwko ETF

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/22

         Odwołanie wniesione w dniu 18 lutego 2011 r. przez Europejską Fundację Kształcenia (ETF) od wyroku wydanego w dniu 9 grudnia 2010 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-88/08 Vandeuren przeciwko ETF
   (Sprawa T-108/11 P)
   2011/C 139/41
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Europejska Fundacja Kształcenia (ETF) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Druga strona postępowania: Monique Vandeuren (Pino Torinese, Włochy)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 9 grudnia 2010 r. w sprawie F-88/08;

               —

               w rezultacie, oddalenie skargi w pierwszej instancji, a tym samym,

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania całością kosztów postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez wnoszącą odwołanie są identyczne z zarzutami i głównymi argumentami podniesionymi w sprawie T-107/11 P ETF przeciwko Schuerings.


title: Sprawa T-417/08: Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — Sociedade Portuguesa de Autores przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Podział rynku geograficznego — Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania — Uzgodniona praktyka polegajaca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych — Dowód — Domniemanie niewinności)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/31

         Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — Sociedade Portuguesa de Autores przeciwko Komisji
   (Sprawa T-417/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Podział rynku geograficznego - Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania - Uzgodniona praktyka polegajaca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych - Dowód - Domniemanie niewinności)
   2013/C 156/53
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sociedade Portuguesa de Autores CRL (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: M. Favart, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i A. Biolan, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: International Confederation of Societies of Authors and Composers (CISAC) (Neuilly-sur-Seine, Francja) (przedstawiciele: J.-F. Bellis i K. Van Hove, adwokaci); i European Broadcasting Union (EBU) (Grand-Saconnex, Szwajcaria) (przedstawiciele: D. Waelbroeck, adwokat i D. Slater, sollicitor)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 3 decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) w zakresie, w jakim dotyczy on Sociedade Portuguesa de Autores CRL.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa T-137/14: Wyrok Sądu z dnia 23 października 2015 r. – I Castellani/OHIM – Chomarat (Przedstawienie koła) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Graficzny znak towarowy przedstawiający koło — Zakres używania? — Artykuł 15 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Postać różniąca się co do elementów, które nie wpływają na charakter odróżniający — Prawo do obrony — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/29

         Wyrok Sądu z dnia 23 października 2015 r. – I Castellani/OHIM – Chomarat (Przedstawienie koła)
   (Sprawa T-137/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny znak towarowy przedstawiający koło - Zakres używania? - Artykuł 15 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Postać różniąca się co do elementów, które nie wpływają na charakter odróżniający - Prawo do obrony - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 414/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: I Castellani Srl (Meldola, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Caramelli, F. Boscariol de Roberto, I. Gatto i D. Martucci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciele: M. Rajh i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Compagnie Chomarat (Paryż, Francja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 grudnia 2013 r. (sprawa R 1001/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Compagnie Chomarat a I Castellani Srl.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               I Castellani Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa T-397/12: Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2015 r. – Diputación Foral de Bizkaia/Komisja (Pomoc państwa — Budownictwo — Pomoc władz hiszpańskich na rzecz spółki Habidite — Umowy zawarte w celu usytuowania fabryki modułów budowlanych i dostawa modułowych budynków mieszkalnych wytwarzanych przez tę fabrykę — Decyzja uznająca pomoc za bezprawnie przyznaną — Decyzja uznająca pomoc za częściowo zgodną i za częściowo niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Brak uprzedniego zgłoszenia — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/28

         Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2015 r. – Diputación Foral de Bizkaia/Komisja
   (Sprawa T-397/12) (1)

   ((Pomoc państwa - Budownictwo - Pomoc władz hiszpańskich na rzecz spółki Habidite - Umowy zawarte w celu usytuowania fabryki modułów budowlanych i dostawa modułowych budynków mieszkalnych wytwarzanych przez tę fabrykę - Decyzja uznająca pomoc za bezprawnie przyznaną - Decyzja uznająca pomoc za częściowo zgodną i za częściowo niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Brak uprzedniego zgłoszenia - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia))
   (2015/C 213/49)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Diputación Foral de Bizkaia (przedstawiciel: adwokat I. Sáenz-Cortabarría Fernández)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Afonso, É. Gippini Fournier i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2012) 4194 wersja ostateczna z dnia 27 czerwca 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.28356 (C 37/2009) (ex N 226/2009).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Diputación Foral de Bizkaia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 319 z 20.10.2012.


title: Sprawa C-63/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 lipca 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Francuska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa — Pomoc bezprawnie przyznana i niezgodna z rynkiem wewnętrznym — Obowiązek odzyskania — Całkowita niemożliwość — Rekompensaty za usługę dodatkową względem usługi podstawowej)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/6

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 lipca 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Francuska
   (Sprawa C-63/14) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Pomoc bezprawnie przyznana i niezgodna z rynkiem wewnętrznym - Obowiązek odzyskania - Całkowita niemożliwość - Rekompensaty za usługę dodatkową względem usługi podstawowej))
   (2015/C 294/07)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: B. Stromsky, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, D. Colas, N. Rouam i J. Bousin, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 288 akapit czwarty TFUE i art. 3–5 decyzji Komisji 2013/435/UE z dnia 2 maja 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.22843 (2012/C) (ex 2012/NN) wdrożonej przez Francję na rzecz Société Nationale Corse Méditerranée i Compagnie Méridionale de Navigation, ponieważ nie podjęła w wyznaczonym terminie wszelkich niezbędnych środków w celu odzyskania od Société nationale maritime Corse-Méditerranée (SNCM) SA pomocy państwa uznanej za niezgodną z prawem i z rynkiem wewnętrznym na mocy art. 2 ust. 1, nie anulowała w wyznaczonych terminach wszystkich wypłat pomocy, o której mowa w art. 2 ust. 1 tej decyzji, oraz nie poinformowała Komisji Europejskiej w wyznaczonym terminie o środkach podjętych w celu zastosowania się do tej decyzji.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa F-63/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 13 czerwca 2012 r. — BL przeciwko Komisji Europejskiej (Służba publiczna — Były urzędnik — Zabezpieczenie społeczne — Wypadek — Zamknięcie postępowania w sprawie zastosowania art. 73 regulaminu pracowniczego — Stosowanie w czasie skali załączonej do nowej wersji wspólnych zasad ubezpieczenia od ryzyka wypadku i choroby zawodowej — Czas trwania postępowania)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/35

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 13 czerwca 2012 r. — BL przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa F-63/10) (1)

   (Służba publiczna - Były urzędnik - Zabezpieczenie społeczne - Wypadek - Zamknięcie postępowania w sprawie zastosowania art. 73 regulaminu pracowniczego - Stosowanie w czasie skali załączonej do nowej wersji wspólnych zasad ubezpieczenia od ryzyka wypadku i choroby zawodowej - Czas trwania postępowania)
   2012/C 227/58
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: BL (Bruksela, Belgia), (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji zamykającej postępowanie wszczęte na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego w następstwie wypadku, jakiemu uległ skarżący w dniu 13 sierpnia 2001 r. i stwierdzającej 6 % stopień jego trwałej częściowej niezdolności do pracy oraz zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego określonej kwoty tytułem odszkodowania.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 28 października 2009 r. zamykającej postępowanie wszczęte na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej w następstwie wypadku, jakiemu uległ BL w dniu 13 sierpnia 2001 r.

               2)

               Komisja Europejska wypłaci BL kwotę 2 500 EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez BL.

      (1)  Dz.U. C 260 z 25.9.2010, s. 29.


title: Sprawa F-118/15: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/57

         Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-118/15)
   (2015/C 320/79)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci N. de Montigny, J.N. Louis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o nieprzyznaniu skarżącemu awansu w ramach postępowania w sprawie awansu za 2014 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 14 listopada 2014 r. w sprawie publikacji listy urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu za 2014 r. w zakresie, w jakim nie zawiera ona nazwiska skarżącego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-386/04: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Centro di Musicologia Walter Stauffer przeciwko Finanzamt München für Körperschaften (Swobodny przepływ kapitału — Podatek dochodowy od osób prawnych — Zwolnienie z podatku dochodów pochodzących z najmu — Przesłanka miejsca zamieszkania — Fundacja prawa prywatnego uznana za fundację użyteczności publicznej)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Centro di Musicologia Walter Stauffer przeciwko Finanzamt München für Körperschaften
   (Sprawa C-386/04) (1)

   (Swobodny przepływ kapitału - Podatek dochodowy od osób prawnych - Zwolnienie z podatku dochodów pochodzących z najmu - Przesłanka miejsca zamieszkania - Fundacja prawa prywatnego uznana za fundację użyteczności publicznej)
   (2006/C 281/13)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Centro di Musicologia Walter Stauffer

      Strona pozwana: Finanzamt München für Körperschaften
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 52 traktatu WE (obecnie, po zmianie art. 43 WE), art. 58 traktatu WE (obecnie art. 48 WE), art. 59 traktatu WE (obecnie, po zmianie art. 49 WE) oraz art. 73 B traktatu WE (obecnie art. 56 WE) — Ustawodawstwo krajowe w dziedzinie podatku od spółek — Zwolnienie fundacji użyteczności publicznej prawa krajowego pobierającej dochody w danym kraju pochodzące z najmu pod warunkiem, iż fundacje te są rezydentami
   Sentencja
   Artykuł 73B traktatu WE w związku z art. 73D traktatu WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby państwo, które zwalnia z podatku dochodowego od osób prawnych dochody pochodzące z najmu osiągane na terytorium kraju przez fundacje prawa krajowego uznane za fundacje użyteczności publicznej, co do zasady podlegające nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, gdy mają siedzibę w tym państwie członkowskim, odmawiało przyznania tego samego zwolnienia z podatku z tytułu tego samego rodzaju dochodów fundacji prawa prywatnego, uznanej za fundację użyteczności publicznej z tego tylko powodu, że mając siedzibę w innym państwie członkowskim, podlega ona jedynie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004.


title: Sprawa C-293/15 P: Postanowienie Trybunału z dnia 30 czerwca 2016 r. – Slovenská pošta a.s./Komisja Europejska, Republika Słowacka, Cromwell a.s., Slovak Mail Services a.s., Prvá Doručovacia, a.s., ID Marketing Slovensko s.r.o (pierwotnie TNT Post Slovensko s.r.o.) (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Przedsiębiorstwa publiczne — Zmiana przepisów słowackich w przedmiocie usług pocztowych — Prawa wyłączne przyznane historycznemu operatorowi Slovenská pošta a.s. na dostarczanie usług przesyłek „hybride — Decyzja stwierdzająca niezgodność tych przepisów z art. 86 i 82 WE)

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/11

         Postanowienie Trybunału z dnia 30 czerwca 2016 r. – Slovenská pošta a.s./Komisja Europejska, Republika Słowacka, Cromwell a.s., Slovak Mail Services a.s., Prvá Doručovacia, a.s., ID Marketing Slovensko s.r.o (pierwotnie TNT Post Slovensko s.r.o.)
   (Sprawa C-293/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Przedsiębiorstwa publiczne - Zmiana przepisów słowackich w przedmiocie usług pocztowych - Prawa wyłączne przyznane historycznemu operatorowi Slovenská pošta a.s. na dostarczanie usług przesyłek „hybride - Decyzja stwierdzająca niezgodność tych przepisów z art. 86 i 82 WE))
   (2016/C 343/16)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Slovenská pošta a.s. (przedstawiciele: O. W. Brouwer i A.A.J. Pliego Selie, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, (przedstawiciele: T. Christoforou, R. Sauer i C. Vollrath, pełnomocnicy), Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik), Cromwell a.s., Slovak Mail Services a.s., Prvá Doručovacia, a.s., ID Marketing Slovensko s.r.o (pierwotnie TNT Post Slovensko s.r.o.)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Slovenská pošta a.s. ponosi poza kosztami własnymi, koszty Komisji Europejskiej.

               3)

               Republika Słowacka ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.


title: Sprawa T-159/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 czerwca 2009 r. — Procter & Gamble przeciwko OHIM — Bayer (LIVENSA) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/15

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 czerwca 2009 r. — Procter & Gamble przeciwko OHIM — Bayer (LIVENSA)
   (Sprawa T-159/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2009/C 233/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Procter & Gamble Company (Cincinnati, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat K. Sandberg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bayer AG (Leverkusen, Niemcy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 lutego 2008 r. (sprawa R 960/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Bayer AG a The Procter & Gamble Company.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez OHIM.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawa C-96/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Hamburg z dnia  23 stycznia 2006 r.  w sprawie Viamex Agrar Handel GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Hamburg z dnia 23 stycznia 2006 r. w sprawie Viamex Agrar Handel GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-96/06)
   (2006/C 96/10)
   Jäzyk postäpowania: niemiecki
   W dniu 17 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Hamburg (Niemcy) z dnia 23 stycznia 2006 r. w sprawie Viamex Agrar Handel GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas.
   Finanzgericht Hamburg zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy art. 5 rozporządzenia nr 615/98 (1) zawiera przesłankę wyłączającą z tym skutkiem, że na Hauptzollamt spoczywa obowiązek przedstawienia i udowodnienia wymogów z art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 615/98?

               2.

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie: Czy dla stwierdzenia niezastosowania się do dyrektywy w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 615/98 wymagany jest dowód naruszenia w konkretnym przypadku dyrektywy 91/628/EWG (2) czy też organ dopełnia swojego obowiązku przedstawienia i udowodnienia, jeżeli powoła i wykaże okoliczności, które w jego opinii z dużym prawdopodobieństwem przemawiają za tym, że (również) w odniesieniu do przesyłki eksportowej stanowiącej przedmiot postępowania nie zastosowano się do dyrektywy w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu?

               3.

               Niezależnie od odpowiedzi na pierwsze i drugie pytanie: Czy organ ma prawo (całkowicie) odmówić eksporterowi refundacji eksportowej na podstawie art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 615/98, jeśli w odniesieniu do przesyłki eksportowej stanowiącej przedmiot postępowania nie ma żadnych oznak, że poprzez (ewentualne) naruszenie dyrektywy 91/628/EWG nie przestrzega się względów opieki nad zwierzętami?

      (1)  Dz.U. L 82, str. 19.

      (2)  Dz.U. L 340, str. 17.


title: Sprawa C-510/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/38

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-510/09) (1)

   ()
   2010/C 346/69
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa F-84/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 1 marca 2007 r. — Neirinck przeciwko Komisji (Urzędnicy — Pracownik tymczasowy — Dopuszczalność — Żądanie w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań — Rzekoma ekspektatywa zatrudnienia)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/55

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 1 marca 2007 r. — Neirinck przeciwko Komisji
   (Sprawa F-84/05) (1)

   (Urzędnicy - Pracownik tymczasowy - Dopuszczalność - Żądanie w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Rzekoma ekspektatywa zatrudnienia)
   (2007/C 82/115)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Wineke Neirinck (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: G. Vandersanden, L. Levi i C. Ronzi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i L. Lozano Palacios, pełnomonicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie odszkodowania z tytułu szkody poniesionej przez skarżącą w wyniku niezatrudnienia jej w charakterze pracownika tymczasowego z uwagi na rzekomy błąd administracji pozwanej
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005, str. 29 (sprawa pierwotnie wpisana do rejestru Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod numerem T-334/05 i następnie przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej postanowieniem z dnia 15 grudnia 2005 r.).


title: Sprawa T-695/13: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2016 r. – ENAC/INEA (Pomoc finansowa — Projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania w zakresie transeuropejskich sieci transportowych i energetycznych — Wykonanie analizy dotyczącej rozwoju intermodalnego lotniska Bergamo-Orio al Serio — Określenie ostatecznej kwoty pomocy finansowej — Koszty niekwalifikowalne — Naruszenie prawa — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/27

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2016 r. – ENAC/INEA
   (Sprawa T-695/13) (1)

   ((Pomoc finansowa - Projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania w zakresie transeuropejskich sieci transportowych i energetycznych - Wykonanie analizy dotyczącej rozwoju intermodalnego lotniska Bergamo-Orio al Serio - Określenie ostatecznej kwoty pomocy finansowej - Koszty niekwalifikowalne - Naruszenie prawa - Obowiązek uzasadnienia))
   (2016/C 402/29)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Ente nazionale per l’aviazione civile (ENAC) (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: G. Palmieri i P. Garofoli, avvocati dello Stato)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Innowacyjności i Sieci (przedstawiciele: I. Ramallo, D. Silhol i Z. Szilvássy, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów M. Merolę, M.C. Santacroce i L. Armatiego)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Società per l’aeroporto civile di Bergamo-Orio al Serio SpA (SACBO SpA) (Grassobbio, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Muscardini, G. Greco i G. Carullo)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, pism Agencji Wykonawczej ds. Transeuropejskiej Sieci Transportowej (TEN-T EA), obecnie INEA, z dnia 18 marca i z dnia 23 października 2013 r. dotyczących niektórych kosztów poniesionych w związku z wykonanie analizy wykonalności dotyczącej intermodalnego charakteru lotniska Bergamo-Orio al Serio (Włochy) w wyniku pomocy finansowej przyznanej skarżącemu przez Komisję Europejską.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Ente nazionale per l’aviazione civile (ENAC, krajowy organ lotnictwa cywilnego, Włochy) zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014.


title: Sprawa C-79/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Brussel (Belgia) w dniu 15 lutego 2013 r. — Federaal agentschap voor de opvang van asielzoekers przeciwko Selver Saciri i in.

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Brussel (Belgia) w dniu 15 lutego 2013 r. — Federaal agentschap voor de opvang van asielzoekers przeciwko Selver Saciri i in.
   (Sprawa C-79/13)
   2013/C 114/40
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Arbeidshof te Brussel.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Federaal agentschap voor de opvang van asielzoekers

      Strona pozwana: Selver Saciri, Danijela Dordevic, Danjel Saciri (reprezentowany przez Selvera Saciriego i Danijelę Dordevic), Sanela Saciri (reprezentowana przez Selvera Saciriego i Danijelę Dordevic), Denis Saciri (reprezentowany przez Selvera Saciriego i Danijelę Dordevic), Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Welzijn van Diest

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jeżeli państwo członkowskie zdecyduje się, zgodnie z art. 13 ust. 5 dyrektywy Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl (1), przyznawać pomoc materialną w postaci zasiłku pieniężnego, to czy to państwo członkowskie jest wtedy jeszcze odpowiedzialne za czuwanie nad tym, aby osoba ubiegająca się o azyl, w ten czy inny sposób, mogła skorzystać z minimalnych norm ochrony ustanowionych przez dyrektywę w art. 13 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1, 3, 5 i 8 tej dyrektywy?

               2)

               Czy zasiłek pieniężny, przewidziany przez art. 13 ust. 5 dyrektywy [2003/9], należy przyznać od daty złożenia wniosku o udzielenie azylu oraz wniosku o przyjęcie, czy po upływie terminu określonego w art. 5 ust. 1 dyrektywy, czy też w jeszcze innym momencie? Czy zasiłek pieniężny ma być tego rodzaju, że w przypadku braku materialnego przyjęcia przez państwo członkowskie lub przez wyznaczoną przez nie placówkę, umożliwia on osobie ubiegającej się o azyl zapewnienie sobie zakwaterowania, w danym przypadku w hotelu, w oczekiwaniu na zaproponowanie mu stałego zakwaterowania lub znalezienie przez niego zakwaterowania na dłuższy okres czasu?

               3)

               Czy jeżeli państwo członkowskie przyznaje materialne przyjęcie tylko jeżeli utworzone przez państwo placówki mogą zapewnić takie zakwaterowanie, a osoba ubiegająca się o azyl, która nie znalazła w ten sposób zakwaterowania, zostaje odesłana do dostępnej dla wszystkich mieszkańców tego państwa pomocy społecznej, przy czym brak jest niezbędnych przepisów ustawowych i struktur umożliwiających placówkom, które nie zostały utworzone przez państwo, faktyczne przyjęcie osób ubiegających się o azyl w krótkim terminie, w sposób odpowiadający godności ludzkiej, to jest to zgodne z dyrektywą [2003/9]?

      (1)  Dz.U. 31, s. 18


title: Sprawa C-162/05 P: Postanowienie Trybunału z dnia  12 stycznia 2006 r.  — Entorn, Societat Limitada Enginyeria i Serveis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — EFOGR — Udział finansowy w projekcie pokazowym dotyczącym wprowadzenia nowych technik uprawy w produkcji sumaka — Wstrzymanie pomocy finansowej funduszu)

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/3

         Postanowienie Trybunału z dnia 12 stycznia 2006 r. — Entorn, Societat Limitada Enginyeria i Serveis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-162/05 P) (1)

   (Odwołanie - EFOGR - Udział finansowy w projekcie pokazowym dotyczącym wprowadzenia nowych technik uprawy w produkcji sumaka - Wstrzymanie pomocy finansowej funduszu)
   (2006/C 154/05)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Entorn, Societat Limitada Enginyeria i Serveis [Przedstawiciel: adwokat M. Belard-Kopke Marques-Pinto]

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: L. Visaggio i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy]
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie T-141/01 Entorn przeciwko Komisji oddalającego skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji dotyczącej wstrzymania pomocy finansowej z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) Sekcja Orientacji, przyznanej skarżącej na projekt pokazowy dotyczący wprowadzenia nowych technik uprawy w produkcji sumaka
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone i w części oddalone.

               2)

               Entorn, Societat Limitada Enginyeria i Serveis, zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.6.2005


title: Przydzielenie sędziów do izb

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/2

         Przydzielenie sędziów do izb
   2009/C 267/06
   Podczas swojego posiedzenia w dniach 8 i 9 października 2009 r. Trybunał postanowił przydzielić sędziów do izb w następujący sposób:

                  Pierwsza izba

               A. Tizzano, prezes,
               A. Borg Barthet, M. Ilešič, E. Levits, J.J. Kasel, M. Safjan i M. Berger, sędziowie

                  Druga izba

               J.N. Cunha Rodrigues, prezes,
               A. Rosas, U. Lõhmus, A. Ó Caoimh, P. Lindh i A. Arabadjiev, sędziowie

                  Trzecia izba

               K. Lenaerts, prezes,
               R. Silva de Lapuerta, E. Juhász, G. Arestis, J. Malenovský , T. von Danwitz i D Švaby, sędziowie

                  Czwarta izba

               J.C. Bonichot, prezes,
               C.W.A. Timmermans, K. Schiemann, P. Kūris L. Bay Larsen i C. Toader, sędziowie

                  Piąta izba

               E. Levits, prezes,
               A. Borg Barthet, M. Ilešič, J. J. Kasel, M. Safjan i M. Berger, sędziowie

                  Szósta izba

               P. Lindh, prezes,
               A. Rosas, U. Lõhmus, A. Ó Caoimh i A. Arabadjiev, sędziowie

                  Siódma izba

               R. Silva de Lapuerta, prezes,
               E. Juhász, G. Arestis, J. Malenovský, T. von Danwitz i D. Šváby, sędziowie

                  Ósma izba

               C. Toader, prezes,
               C.W.A. Timmermans, K. Schiemann, P. Kūris i L. Bay Larsen, sędziowie


title: Sprawa T-480/13: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2013 r. You-View.tv. przeciwko OHIM — YouView TV (YouView+)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/58

         Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2013 r. You-View.tv. przeciwko OHIM — YouView TV (YouView+)
   (Sprawa T-480/13)
   2013/C 344/107
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: You-View.tv (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Criel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: YouView TV Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 czerwca 2013 r. w sprawie R 2112/2012-4:

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi w związku z tym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: YouView TV Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „YouView+” dla towarów i usług z klas 9, 16, 38 i 42 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 286 061

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny znak towarowy w kolorach czerwonym i białym zawierający elementy słowne „You View You-View.tv” dla usług z klas 35, 38 i 41 — zarejestrowany w Beneluksie znak towarowy nr 838 408

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-448/11: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2011 r. — Golden Balls przeciwko OHIM — Intra-Presse (GOLDEN BALLS)

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/25

         Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2011 r. — Golden Balls przeciwko OHIM — Intra-Presse (GOLDEN BALLS)
   (Sprawa T-448/11)
   2011/C 298/46
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Golden Balls Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M. Edenborough, QC, i S. Smith, Solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Intra-Presse (Boulogne-Billancourt, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 czerwca 2011 r. w sprawie R 1432/2010-1, w zakresie w jakim Izba ta uwzględniła odwołanie w odniesieniu do niektórych towarów i usług z klas 9, 28 i 41; oraz

               —

               obciążenie pozwanego lub alternatywnie Intra-Presse kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z tym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „GOLDEN BALLS” dla towarów z klas 9, 28 i 41 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6036503

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Intra-Presse

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „BALLON D’OR” zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy pod nr 4226148 dla, między innymi, towarów i usług z klas 9, 14, 16, 18, 25, 28, 38 i 41

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów oraz częściowe uwzględnienie sprzeciwu i odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ze względu na to, że Izba Odwoławcza niesłusznie założyła, że można postrzec kolizję między zgłoszonym wspólnotowym znakiem towarowym a wcześniejszym znakiem towarowym.


title: Sprawa T-309/13: Wyrok Sądu z dnia 22 października 2015 r. – Enosi Mastichoparagogon/OHIM – Gaba International (ELMA) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Słowny znak towarowy ELMA — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ELMEX — Odmowa rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/29

         Wyrok Sądu z dnia 22 października 2015 r. – Enosi Mastichoparagogon/OHIM – Gaba International (ELMA)
   (Sprawa T-309/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Słowny znak towarowy ELMA - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ELMEX - Odmowa rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 406/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Enosi Mastichoparagogon Chiou (Chios, Grecja) (przedstawiciel: adwokat A.E. Malami)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Geroulakos i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Gaba International Holding GmbH (Therwil, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci G. Schindler, M. Zintler i P. Nagel)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 marca 2013 r. (sprawa R 1539/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Gaba International Holding GmbH a Enosi Mastichoparagogon Chiou.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Enosi Mastichoparagogon Chiou zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 263 z 3.8.2013.


title: Sprawa C-163/07 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 17 stycznia 2007 r. w sprawie T-129/06 Diy-Mar Insaat Sanayi ve Ticaret Ltd Sirketi i Musa Akar przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 26 marca 2007 r. przez Diy-Mar Insaat Sanayi ve Ticaret Ltd Sirketi i Musa Akar

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/7

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 17 stycznia 2007 r. w sprawie T-129/06 Diy-Mar Insaat Sanayi ve Ticaret Ltd Sirketi i Musa Akar przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 26 marca 2007 r. przez Diy-Mar Insaat Sanayi ve Ticaret Ltd Sirketi i Musa Akar
   (Sprawa C-163/07 P)
   (2007/C 129/10)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Diy-Mar Insaat Sanayi ve Ticaret Ltd Sirketi i Musa Akar (przedstawiciel: Ç. Şahin, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 17 stycznia 2007 r. w sprawie T-129/06 (1), doręczonego wnoszącym odwołanie w dniu 26 stycznia 2007 r. oraz stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji nr MK/KS/DELTUR/(2005)/SecE/D/1614 z dnia 23 grudnia 2005 r.;

               —

               ewentualnie uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji, o którym mowa w treści żądania głównego oraz stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr MK/KS/DELTUR/(2005)/SecE/D/1614 z dnia 23 grudnia 2005 r. w odpowiednim zakresie i uznanie żądań skarżących podniesionych w postępowaniu w pierwszej instancji;

               —

               jeżeli żadne z powyższych żądań nie zostałoby uwzględnione, ewentualnie, uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji, o którym mowa w treści żądania głównego i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd Pierwszej Instancji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie uzasadniają wnoszone przez siebie odwołanie od przedmiotowego postanowienia Sądu Pierwszej Instancji w następujący sposób.
   Zdaniem wnoszących odwołanie Sąd nie jest ograniczony do ustalenia stanu faktycznego w zawisłym przed nim postępowaniu wyłącznie na podstawie wniosków stron i wydania rozstrzygnięcia w sprawie wyłącznie na podstawie materiału dowodowego przedstawionego przez strony. Z art. 21 Statutu Trybunału Sprawiedliwości wynika mianowicie, że na Trybunale Sprawiedliwości i Sądzie Pierwszej Instancji spoczywa obowiązek ustalenia stanu faktycznego oraz że nie tylko mogą, ale muszą one podejmować stosowne środki z własnej inicjatywy, jeżeli jest to konieczne.
   W związku z tym, że w niniejszej sprawie Sąd Pierwszej Instancji nie wyjaśnił, czy zaskarżona decyzja Komisji zawierała stosowne pouczenie adresatów decyzji dotyczące środków zaskarżenia i poinformował wnoszących odwołanie o braku formalnym decyzji dopiero po upływie miesiąca, a zatem po upływie terminu na wniesienie skargi, Sąd naruszył art. 21 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, art. 64 Regulaminu Sądu Pierwszej Instancji i materialne prawo wspólnotowe w związku z zasadami dotyczącymi zakresu domniemania zgodności aktu prawnego z prawem oraz teorii pozoru istnienia aktu prawnego. Prawu wspólnotowemu znana jest mianowicie instytucja bezwzględnie nieważnego aktu prawnego jako sankcja szczególnie doniosłego i oczywistego braku aktu prawnego.
   Gdyby zaskarżona decyzja zawierała stosowne pouczenie adresatów decyzji dotyczące środków zaskarżenia wnoszący odwołanie natychmiast udzieliliby pełnomocnictwa adwokatowi, korzystającemu z pełni uprawnień zawodowych i wnieśli skargę w wyznaczonym terminie. Stwierdzenie Sądu, jakoby wnoszący odwołanie oraz ich tureccy przedstawiciele nie wykazali należytej staranności, której należy wymagać od świadomego skarżącego, nie zwalnia Komisji z obowiązku stosownego pouczenia adresatów decyzji dotyczącego środków zaskarżenia.

      (1)  Dz.U. C 212, str. 29.


title: Sprawa T-325/16: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2016 r. – České dráhy/Komisja

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/26

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2016 r. – České dráhy/Komisja
   (Sprawa T-325/16)
   (2016/C 314/36)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: České dráhy, a.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciele: adwokaci K. Muzikář oraz J. Kindl)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2016) 2417 final z dnia 18 kwietnia 2016 r. (sprawa AT.40156 – Falcon);

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania poniesionych przez spółkę České dráhy.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów:

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja w przedmiocie kontroli dotyczącej uczestnictwa w zachowaniu antykonkurencyjnym lub sama kontrola stanowi arbitralną i nieproporcjonalną ingerencję w sferę prywatną skarżącej.

                           —

                           Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady proporcjonalności, ponieważ kluczowe informacje znajdowały się już w aktach postępowania przed krajowym organem ochrony konkurencji i są także prowadzone w tej samej sprawie dwa postępowania prywatnoprawne. Cel realizowany przez zaskarżoną decyzję mógł ponadto zostać osiągnięty w mniej inwazyjny sposób, który ograniczyłby zakres naruszenia praw podstawowych skarżącej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów ustalonych w odniesieniu do standardu jej uzasadnienia i określenia przedmiotu i celu kontroli.

                           —

                           W zaskarżonej decyzji Komisja określiła przedmiot i cel kontroli niedopuszczalnie szeroko. Komisja także niewystarczająco uzasadniła zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komisja nie opisała szczegółowo okoliczności i przypuszczeń, które zamierzała ustalić w drodze kontroli ani nie wymieniła jakichkolwiek wskazówek, by oprzeć na nich swe podejrzenia. Określenie przedmiotu i celu kontroli w zaskarżonej decyzji i jej uzasadnienie nie pozwoliły skarżącej na wystarczająco precyzyjne ustalenie ciążących na niej w związku z tym obowiązków. Zaskarżona decyzja ogranicza zatem prawo do obrony skarżącej.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że nie istnieją dowody, a nawet wskazówki, w celu wykazania podejrzenia zachowania antykonkurencyjnego skarżącej, które uzasadniałyby wydanie zaskarżonej decyzji i przeprowadzenie kontroli, a dowody zebrane w postępowaniu przed krajowym organem ochrony konkurencji faktycznie wykluczają takie podejrzenie.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja nie była uprawniona do wydania zaskarżonej decyzji lub przeprowadzenia kontroli, ponieważ zarzucane zachowanie antykonkurencyjne skarżącej nie może w żadnym wypadku mieć wpływu na handel pomiędzy państwami członkowskimi, a skarżąca w niniejszej sprawie nie może zajmować pozycji dominującej na rynku wewnętrznym lub na znacznej jego części.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że wydanie zaskarżonej decyzji i przeprowadzenie kontroli ponad cztery lata po wszczęciu postępowania przed krajowym organem ochrony konkurencji jest sprzeczne z zasadą pewności prawa i zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja i związane z nią podejście Komisji ograniczyły prawa skarżącej zagwarantowane w art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej [lub art. 8 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC)] i art. 48 karty (lub art. 6 EKPC).


title: Sprawa T-94/11: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2011 r. — AU Optronics przeciwko Komisji

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/14

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2011 r. — AU Optronics przeciwko Komisji
   (Sprawa T-94/11)
   2011/C 120/34
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: AU Optronics Corp. (Hsinchu, Tajwan) (przedstawiciele: B. Hartnett, Barrister, i O. Geiss, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 8761 wersja ostateczna z dnia 8 grudnia 2010 r. w sprawie COMP/39.309 — LCD — Wyświetlacze ciekłokrystaliczne, w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1)

               W ramach zarzutu pierwszego skarżąca twierdzi, że Komisja nie wykazała w wymagany prawem i regułami postępowania dowodowego sposób, że instytucja ta posiadała jurysdykcję w zakresie stosowania art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, gdyż:

                           —

                           nie wykazała istnienia jurysdykcji terytorialnej;

                           —

                           nie wykazała, że domniemane porozumienie wywierało bezpośredni, istotny i przewidywalny skutek na terenie EOG.

               2)

               W ramach zarzutu drugiego skarżąca podnosi, że Komisja w sposób oczywisty naruszyła prawo i popełniła oczywisty błąd w zakresie ustaleń faktycznych, stosując art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG.

               3)

               W ramach zarzutu trzeciego skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła jej prawo do obrony.

               4)

               W zarzucie piątym skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie określiła czas trwania naruszenia.

               5)

               W ramach zarzutu piątego skarżąca podnosi, że Komisja w oczywiście błędny sposób ustaliła kwotę podstawową grzywny, w szczególności ze względu na to, że:

                           —

                           w oczywiście błędny sposób obliczyła wartość sprzedaży;

                           —

                           popełniła oczywisty błąd, nie biorąc pod uwagę przy ocenie wagi naruszenia indywidualnego postępowania skarżącej.

               6)

               W zarzucie szóstym skarżąca podnosi, że Komisja nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia odnoszącego się do oceny wagi naruszenia.

               7)

               W ramach zarzutu siódmego skarżąca utrzymuje, że Komisja błędnie zastosowała obwieszczenie w sprawie współpracy z 2002 r., (1) gdyż:

                           —

                           popełniła oczywisty błąd polegający na braku uznania, że współpraca skarżącej stanowiła bardzo istotną wartość dodaną, co uzasadnia obniżenie grzywny o wartość mieszczącą się w przedziale 20 do 30 % lub w pobliżu jego górnej granicy;

                           —

                           w sposób oczywisty naruszyła prawo przez to, że oparła decyzję na kryteriach, które nie zostały przewidziane w obwieszczeniu w sprawie współpracy z 2002 r.; oraz

                           —

                           w konsekwencji, naruszyła prawo skarżącej do obrony.

               8)

               W ramach zarzutu ósmego skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła jej prawo do sprawiedliwego procesu, naruszając w rezultacie art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, gdyż:

                           —

                           skarżącej nie umożliwiono przesłuchania ani krzyżowego przesłuchania świadków;

                           —

                           skarżącej nie umożliwiono ustosunkowania się do sposobu obliczenia nałożonej na nią grzywny;

                           —

                           grzywnę nałożono po przeprowadzeniu niejawnego przesłuchania ustnego, w którym nie uczestniczył organ wydający decyzję; oraz

                           —

                           zaskarżona decyzja została wydana przez organ administracyjny i żaden organ sądowy nie jest właściwy do przeprowadzenia kontroli wszystkich aspektów tego aktu.

      (1)  Obwieszczenie Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. 2002, C 45, s. 3)


title: Sprawa C-19/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Markus Geltl przeciwko Daimler AG (Dyrektywy 2003/6/WE i 2003/124/WE — Informacja wewnętrzna — Pojęcie „informacja dokładna” — Etapy pośrednie procesu rozciągniętego w czasie — Odniesienie do zestawu okoliczności, których zaistnienie można w sposób uzasadniony przewidywać, lub do wydarzenia, co do którego można w sposób uzasadniony przewidywać, że będzie mieć miejsce — Wykładnia sformułowania „można w sposób uzasadniony przewidywać” — Podanie do wiadomości publicznej informacji dotyczących zmiany na stanowisku kierowniczym w spółce)

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Markus Geltl przeciwko Daimler AG
   (Sprawa C-19/11) (1)

   (Dyrektywy 2003/6/WE i 2003/124/WE - Informacja wewnętrzna - Pojęcie „informacja dokładna” - Etapy pośrednie procesu rozciągniętego w czasie - Odniesienie do zestawu okoliczności, których zaistnienie można w sposób uzasadniony przewidywać, lub do wydarzenia, co do którego można w sposób uzasadniony przewidywać, że będzie mieć miejsce - Wykładnia sformułowania „można w sposób uzasadniony przewidywać” - Podanie do wiadomości publicznej informacji dotyczących zmiany na stanowisku kierowniczym w spółce)
   2012/C 258/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Markus Geltl

      Strona pozwana: Daimler AG

      przy udziale: Lothara Meiera i in.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 1 pkt 1 dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) (Dz.U. L 96, s. 16) oraz art. 1 ust. 1 dyrektywy Komisji 2003/124/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonującej dyrektywę 2003/6/WE (Dz.U. L 339, s. 70) — Wykładnia pojęcia „informacja wewnętrzna” — Ustąpienie prezesa zarządu spółki akcyjnej — Ewentualne uwzględnienie, dla celów oceny dokładnego charakteru takiej informacji, różnych konsultacji i posunięć poprzedzających dane wydarzenie

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 1 pkt 1 dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) oraz art. 1 ust. 1 dyrektywy Komisji 2003/124/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. określającej sposób wykonania dyrektywy 2003/6/WE w zakresie definicji i publicznego ujawniania informacji wewnętrznych oraz definicji manipulacji na rynku należy dokonywać w ten sposób, iż w przypadku rozciągniętego w czasie procesu, który ma na celu doprowadzić do zaistnienia określonej okoliczności lub wystąpienia określonego wydarzenia, w rozumieniu tych przepisów informacje dokładne stanowić mogą nie tylko ta okoliczność lub to wydarzenie, lecz również etapy pośrednie tego procesu, które są związane z urzeczywistnieniem tejże okoliczności lub tegoż wydarzenia.

               2)

               Wykładni art. 1 ust. 1 dyrektywy 2003/124 należy dokonywać w ten sposób, iż sformułowanie „zestaw okoliczności, […] [których] zaistnienie można w sposób uzasadniony przewidywać, lub wydarzenie, które […] można […] w sposób uzasadniony przewidywać” dotyczy przyszłych okoliczności lub wydarzeń, w odniesieniu do których z całościowej oceny dostępnych już elementów wynika, iż występuje rzeczywista perspektywa, że zaistnieją one lub będą mieć miejsce. Niemniej jednak sformułowania tego nie należy rozumieć w ten sposób, że pod uwagę musi być brana intensywność wpływu tego zestawu okoliczności lub wydarzenia na ceny danych instrumentów finansowych.

      (1)  Dz.U. C 113 z 9.4.2011.


title: Sprawa C-452/05: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 23 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 91/271/EWG — Zanieczyszczenia — Oczyszczanie ścieków komunalnych)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/17

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 23 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-452/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 91/271/EWG - Zanieczyszczenia - Oczyszczanie ścieków komunalnych)
   (2006/C 331/29)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: S. Schreiner, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprawidłowe stosowanie art. 5 ust. 4 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, str. 40)
   Sentencja

               1)

               Nie mogąc wykazać, że minimalne zmniejszenie całkowitego ładunku ścieków doprowadzanych do wszystkich oczyszczalni ścieków komunalnych na tym obszarze wynosi co najmniej 75 % w odniesieniu do azotu ogólnego, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 5 ust. 4 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 48 z 25.2.2006.


title: Sprawa T-340/11: Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2011 r. — Régie Networks i NRJ Global przeciwko Komisji

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/25

         Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2011 r. — Régie Networks i NRJ Global przeciwko Komisji
   (Sprawa T-340/11)
   2011/C 282/53
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Régie Networks (Lyon, Francja) i NRJ Global (Paryż, Francja) (przedstawiciele: B. Geneste i C. Vannini, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie odpowiedzialności Unii Europejskiej z tytułu:

                           —

                           niezgodności z prawem decyzji Komisji Europejskiej z dnia 10 listopada 1997 r. w sprawie pomocy państwa nr 679/97,

                           —

                           bezczynności Komisji po stwierdzeniu tej niezgodności z prawem, udokumentowanym w piśmie skierowanym do władz francuskich w dniu 8 maja 2003 r.;

               —

               zobowiązanie Komisji Europejskiej do naprawy w całości szkody poniesionej przez skarżące w wyniku zawinień wskazanych w skardze, która to szkoda obejmuje:

                           —

                           kwotę opłaty uiszczonej za okres od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2000 r.,

                           —

                           honoraria należne z tytułu wszczęcia postępowania spornego w celu uzyskania zwrotu opłaty uiszczonej za okres od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.,

                           —

                           honoraria należne z tytułu niniejszego postępowania spornego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący zawinienia popełnionego w wyniku niezgodności z prawem decyzji Komisji z dnia 10 listopada 1997 r. Komisja, badając program pomocy dla radiofonii w 1997 r., uznała go za zgodny z zasadami Traktatu, nie zbadawszy sposobu finansowania tego programu pomocy, pomimo że zgodnie z utrwalonym w tym zakresie orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości zobowiązana była to uczynić, gdyż finansowanie stanowiło integralną część odnośnego programu pomocy. Wydana przez Komisje decyzja jest zatem niezgodna z prawem i stanowi zawinienie powodujące powstanie odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji wynikającego z zaniedbania przez Komisję w 2003 r. naprawienia niekorzystnych skutków jej decyzji z 1997 r. Komisja stwierdziła niezgodność z prawem swojej decyzji z dnia 10 listopada 2003 r. najpóźniej w dniu 8 maja 2003 r., kiedy skierowała do władz francuskich pismo z informacją, że sposoby finansowania programu pomocy dla radiofonii, poprzednio zatwierdzone decyzją z dnia 10 listopada 1997 r., są niezgodne z zasadami Traktatu. Komisja nie przedsięwzięła jednak żadnych środków, aby zaradzić stwierdzonej niezgodności z prawem. Na tej podstawie skarżące uważają, że zaniedbanie przez Komisję naprawienia niekorzystnych skutków niezgodnej z prawem decyzji wydanej przez nią w 1997 r. narusza zasadę dobrej administracji, będącą ogólną zasada prawa Unii Europejskiej, a wobec tego powoduje powstanie odpowiedzialności Unii.


title: Sprawa C-213/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 7 maja 2012 r. — Fernando Casimiro dos Santos Ferreira, i in. przeciwko Companhia de Seguros Allianz Portugal SA

text:
               14.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 7 maja 2012 r. — Fernando Casimiro dos Santos Ferreira, i in. przeciwko Companhia de Seguros Allianz Portugal SA
   (Sprawa C-213/12)
   2012/C 209/07
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Supremo Tribunal de Justiça.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fernando Casimiro dos Santos Ferreira, Maria do Carmo Ferreira dos Santos, Rosa Fernanda Santos Ferreira.

      Strona pozwana: Companhia de Seguros Allianz Portugal SA.

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 1 ust. 1 i art. 3 drugiej dyrektywy (1) oraz art. 1 trzeciej (2) dyrektywy należy łącznie interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby prawo krajowe wyłączało prawo do odszkodowania za szkody niemajątkowe dla członków rodzony kierowcy wynikające ze śmierci tego kierowcy, jeżeli do wypadku doszło w wyniku jego wyłącznej winy?

      (1)  Druga Dyrektywa 84/5/EWG Rady z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych (Dz.U. 1984, L 8, s. 17).

      (2)  Trzecia Dyrektywa 90/232/EWG Rady z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 129, s. 33).


title: Sprawa C-454/04: Skarga wniesiona dnia 28 października 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/8

         Skarga wniesiona dnia 28 października 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-454/04)
   (2004/C 314/15)
   W dniu 28 października 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez C. O'Reilly i A.-M. Rouchaud-Joët, działające w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do dostosowania się do dyrektywy Rady 2001/55/WE z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie minimalnych standardów przyznawania tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców oraz środków wspierających równowagę wysiłków między Państwami Członkowskimi związanych z przyjęciem takich osób wraz z jego następstwami (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycję dyrektywy do krajowego systemu prawnego upłynął dnia 31 grudnia 2002 r.

      (1)  Dz.U. L 212 z 7.8.2001, str. 12.


title: Sprawa T-207/13: Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2013 r. — 1872 Holdings przeciwko OHIM — Havana Club International (THE SPIRIT OF CUBA)

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/34

         Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2013 r. — 1872 Holdings przeciwko OHIM — Havana Club International (THE SPIRIT OF CUBA)
   (Sprawa T-207/13)
   2013/C 171/64
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: 1872 Holdings vof (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat M. Antoine-Lalance)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Havana Club International, SA (Hawana, Kuba)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 31 stycznia 2013 r. w sprawie R 684/2012-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny znak towarowy „THE SPIRIT OF CUBA” dla towarów i usług z klas 33, 35 i 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 2 109 106

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Havana Club International, SA

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Wniosek o unieważnienie prawa do znaku został oparty na art. 52 ust. 1 lit. a) oraz art. 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia Rady nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Unieważnienie prawa do zakwestionowanego wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa T-269/11: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2011 r. — Xeda International przeciwko Komisji

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/31

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2011 r. — Xeda International przeciwko Komisji
   (Sprawa T-269/11)
   2011/C 211/66
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Xeda International SA (Saint Andiol, Francja) (przedstawiciele: C. Mereu i K. Van Maldegem, prawnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca domaga się stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2011/143/UE z dnia 3 marca 2011 r. dotyczącej niewłączenia etoksychiny do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz zmieniająca decyzję Komisji 2008/941/WE (Dz.U. L 59, s. 71).
   Wskutek wydania zaskarżonej decyzji pozycja dotycząca etoksychiny została usunięta z decyzji 2008/941/WE, a substancja to nie została włączona jako substancja czynna do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. W związku z tym skarżąca spółka nie będzie mogła produkować ani sprzedawać etoksychiny ani produktów zawierających tę substancję w Unii Europejskiej, a także utraci rejestracje produktów w państwach członkowskich z dniem 3 września 2011 r.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Pierwszy zarzut obrazy prawa polegającej na oczywistym błędzie w ocenie. Zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja w rzeczywistości zakazuje wykorzystywania etoksychiny w środkach ochrony roślin w związku z wątpliwościami naukowymi, a także brakami danych wspomnianymi w motywie 6 decyzji, przy czym w odniesieniu do każdego z tych zagadnień skarżąca wypowiedziała się w sposób adekwatny, albo też nie stanowiły one względu uzasadniającego niewłączanie.

               2)

               Drugi zarzut obrazy prawa polegającej na naruszeniu przysługującego skarżącej prawa do obrony, a także naruszeniu istotnych wymogów procesowych. Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja narusza przysługujące jej prawo do obrony oraz prawo do bycia wysłuchaną w ten sposób, że skarżącej nie dano wystarczającej możliwości ani czasu, by odnieść się do wątpliwości powołanych na późnym etapie postępowania, a także w ten sposób, że nie rozpatrzono w sposób uważny komentarzy skarżącej dotyczących rzekomych luk w danych.

               3)

               Trzeci zarzut obrazy prawa polegającej na naruszeniu podstawowych zasad porządku prawnego UE.

                           —

                           Skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady pewności prawa oraz uzasadnionych oczekiwań skarżącej opartych na procedurze ponownego zgłoszenia, o której mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 33/2008 z dnia 17 stycznia 2008 r.

                           —

                           Skarżąca twierdzi ponadto, że zaskarżona decyzja jest nieproporcjonalna biorąc pod uwagę wybór środków dostępnych Komisji oraz szkody, jakie decyzja powoduje w porównaniu z realizowanymi przez nią celami.


title: Sprawa C-530/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/31

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-530/06) (1)

   (2007/C 315/54)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.