title: Sprawa T-450/17: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2017 r. – Eurosupport – Fineurop support/EIGE

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/16

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2017 r. – Eurosupport – Fineurop support/EIGE
   (Sprawa T-450/17)
   (2017/C 357/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Eurosupport – Fineurop support Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: M. Velardo, lawyer)

      Strona pozwana: Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 8 maja 2017 r. o niewybraniu oferty skarżącego w przetargu EIGE/2017/OPER/04 „Okaleczanie żeńskich narządów płciowych: oszacowanie liczby dziewcząt objętych ryzykiem” oraz decyzji o wyborze oferty innego oferenta i udzieleniu mu zamówienia;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej odszkodowania wraz z odsetkami w wysokości 8 % lub alternatywnie przyznanie rekompensaty wraz odsetkami w wysokości 8 %;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia zasad równego traktowania, przejrzystości, staranności oraz obowiązku przestrzegania poufności, a także oczywistego błędu w ocenie.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący niespójności uzasadnienia decyzji dotyczących oceny oraz naruszenia zasady proporcjonalności przy ocenie oferty skarżącej.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji.


title: Sprawa C-479/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret — Dania) — Laserdisken ApS przeciwko Kulturministeriet (Dyrektywa 2001/29/WE — Harmonizacja niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym — Artykuł 4 — Prawo do rozpowszechniania — Uregulowanie instytucji wyczerpania prawa — Podstawa prawna — Umowy międzynarodowe — Polityka konkurencji — Zasada proporcjonalności — Swoboda wyrażania opinii — Zasada równego traktowania — Artykuły 151 i 153 WE)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/10

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret — Dania) — Laserdisken ApS przeciwko Kulturministeriet
   (Sprawa C-479/04) (1)

   (Dyrektywa 2001/29/WE - Harmonizacja niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym - Artykuł 4 - Prawo do rozpowszechniania - Uregulowanie instytucji wyczerpania prawa - Podstawa prawna - Umowy międzynarodowe - Polityka konkurencji - Zasada proporcjonalności - Swoboda wyrażania opinii - Zasada równego traktowania - Artykuły 151 i 153 WE)
   (2006/C 281/15)
   Język postępowania: duński
   Sąd krajowy
   Østre Landsret
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Laserdisken ApS

      Strona pozwana: Kulturministeriet
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Østre Landsret — Ważność i wykładnia art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, str. 10) — Wyczerpanie prawa przysługującego uprawnionemu wyłącznie w razie pierwszej sprzedaży lub innego niż sprzedaż pierwszego przeniesienia własności na terytorium Wspólnoty przez uprawnionego lub za jego zgodą — Przywóz będących nośnikami utworów kinematograficznych płyt DVD z państw trzecich
   Sentencja

               1)

               Analiza pierwszego pytania prejudycjalnego nie wykazała istnienia żadnych okoliczności, które mogłyby wpłynąć na ważność art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym.

               2)

               Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że sprzeczne z art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/29 są uregulowania krajowe, w których przewidziano wyczerpanie prawa do rozpowszechniania w sytuacji wprowadzenia do obrotu oryginału lub kopii utworu przez uprawnionego lub za jego zgodą poza terytorium Wspólnoty.

      (1)  Dz.U. C 31 z 5.2.2005.


title: Sprawa C-339/13: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 22 maja 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 1999/74/WE — Artykuł 3 i art. 5 ust. 2 — Zakaz hodowli kur niosek w nieulepszonych klatkach — Hodowla kur niosek w klatkach niespełniających wymogów wynikających z tej dyrektywy)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/12

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 22 maja 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-339/13) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 1999/74/WE - Artykuł 3 i art. 5 ust. 2 - Zakaz hodowli kur niosek w nieulepszonych klatkach - Hodowla kur niosek w klatkach niespełniających wymogów wynikających z tej dyrektywy))
   2014/C 253/15
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi i B. Schima, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, F Urbani Neri, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 3 i art. 5 ust. 2 dyrektywy Rady 1999/74/WE z dnia 19 lipca 1999 r. ustanawiającej minimalne normy ochrony kur niosek (Dz.U. L 203, s. 53)

      Sentencja

               1)

               Nie zapewniając, aby od dnia 1 stycznia 2012 r. kury nioski nie były już hodowane w nieulepszonych klatkach, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 3 i art. 5 ust. 2 dyrektywy Rady1999/74/WE z dnia 19 lipca 1999 r. ustanawiającej minimalne normy ochrony kur niosek.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa C-341/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Arbetsdomstolen (Szwecja) z dnia 15 września 2005 r. w sprawie Laval un Partneri Ltd przeciwko Svenska Byggnadsarbetareförbundet, Svenska Byggnadsarbetareförbundet avdelning 1 Byggettan i Svenska Elektrikerförbundet

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Arbetsdomstolen (Szwecja) z dnia 15 września 2005 r. w sprawie Laval un Partneri Ltd przeciwko Svenska Byggnadsarbetareförbundet, Svenska Byggnadsarbetareförbundet avdelning 1 Byggettan i Svenska Elektrikerförbundet
   (Sprawa C-341/05)
   (2005/C 281/18)
   Język postępowania: szwedzki
   W dniu 19 września 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Arbetsdomstolen (Szwecja) z dnia 15 września 2005 r. w sprawie Laval un Partneri Ltd przeciwko Svenska Byggnadsarbetareförbundet, Svenska Byggnadsarbetareförbundet avdelning 1 Byggettan i Svenska Elektrikerförbundet.
   Arbetsdomstolen (Szwecja) zwraca się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na stepujące pytania:

               1)

               Czy próba zmuszenia przez organizacje związkowe, za pomocą akcji protestacyjnej w postaci blokady, zagranicznego usługodawcy do zawarcia w państwie przyjmującym układu zbiorowego w zakresie warunków pracy i zatrudnienia tego rodzaju, jak przedstawiony w powyżej wspomnianym orzeczeniu Arbetsdomstolen, jest zgodna z zasadami Traktatu WE dotyczącymi swobody świadczenia usług i zakazu wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową oraz z dyrektywą 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, jeżeli w państwie przyjmującym ustawodawstwo stanowiące transpozycję tej dyrektywy nie zawiera wyraźnych norm dotyczących określania warunków pracy i zatrudnienia w układach zbiorowych?

               2)

               Szwedzka ustawa „Medbestämmandelagen” zakazuje organizacji związkowej podejmowania akcji protestacyjnych skierowanych przeciwko stosowaniu układu zbiorowego zawartego między innymi partnerami społecznymi. Zakaz ten stosuje się jednak, zgodnie ze szczególnym przepisem stanowiącym część ustawy zwanej „lex Britannia”, wyłącznie do podjętych przez organizację związkową akcji protestacyjnych związanych z warunkami pracy, do których Medbestämmandelagen znajduje bezpośrednie zastosowanie, co w praktyce oznacza, że zakaz ten nie ma zastosowania do akcji skierowanych przeciwko przedsiębiorstwom zagranicznym wykonującym czasowo działalność w Szwecji przy pomocy własnego personelu. Czy zasady Traktatu WE dotyczące swobody świadczenia usług i zakazu dyskryminacji ze względu na przynależność państwową oraz dyrektywa 96/71 stoją na przeszkodzie stosowaniu tej ostatniej reguły — która łącznie z pozostałymi przepisami lex Britannia powoduje, że w praktyce szwedzkie układy zbiorowe znajdują zastosowanie i mają pierwszeństwo przed zawartymi wcześniej zagranicznymi układami zbiorowymi — w stosunku do akcji protestacyjnej w postaci blokady podjętej przez szwedzkie organizacje związkowe przeciwko usługodawcy działającemu czasowo w Szwecji?


title: Sprawa T-644/13 R: Postanowienie sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych z dnia 4 lutego 2014 r. – Serco Belgium i in. przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienia publiczne — Procedura przetargowa — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni iuris)

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/45

         Postanowienie sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych z dnia 4 lutego 2014 r. – Serco Belgium i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-644/13 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienia publiczne - Procedura przetargowa - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Wniosek o zawieszenie wykonania - Fumus boni iuris))
   2014/C 175/62
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Serco Belgium SA (Bruksela, Belgia); SA Bull NV (Bruksela) i Unisys Belgium SA (Bruksela) (przedstawiciele: adwokaci V. Ost i M. Vanderstraeten)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude, L. Cappelletti i F. Moro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji z dnia 30 października 2013 r. o odrzuceniu oferty złożonej przez konsorcjum skarżących w ramach procedury przetargowej DIGIT/R2/PO/2012/026 – ITIC-SM dotyczącej zarządzania usługami informatycznymi na potrzeby zintegrowanego i skonsolidowanego środowiska informatycznego Komisji (Dz.U. 2012/S 69–112095) i udzieleniu zamówienia innemu konsorcjum, po drugie, zakazanie Komisji zawarcia przedmiotowej umowy ramowej oraz umów szczegółowych na podstawie tej umowy ramowej oraz, po trzecie, zastosowanie wszelkich innych odpowiednich środków tymczasowych.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-466/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunal Superior de Justicia de Cantabria, Sala de lo Social, wydanym dnia 1 października 2004 r., w sprawie pomiędzy Manuelem Aceredą Herrerą a Servicio Cántabro de Salud

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunal Superior de Justicia de Cantabria, Sala de lo Social, wydanym dnia 1 października 2004 r., w sprawie pomiędzy Manuelem Aceredą Herrerą a Servicio Cántabro de Salud
   (Sprawa C-466/04)
   (2005/C 19/25)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 3 listopada 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunal Superior de Justicia de Cantabria, Sala de lo Social, wydanym w dniu 1 października 2004 r. w sprawie Manuel Acereda Herrera przeciwko Servicio Cántabro de Salud.
   Tribunal Superior de Justicia de Cantabria zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy art. 22 ust. 1 lit. c) 22 ust. 2 oraz 36 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/1971, w brzmieniu nadanym im w tekście jednolitym przyjętym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/1997 (1) należy interpretować w ten sposób, że uzyskanie zgody właściwej instytucji na udanie się na terytorium innego Państwa Członkowskiego w celu uzyskania tam odpowiedniej opieki, pociąga za sobą także prawo uprawnionego do zwrotu kosztów przeniesienia, pobytu lub/oraz utrzymania w Państwie Członkowskim, do którego następuje przeniesienie, na rachunek instytucji, która wydała zgodę?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie: Czy z prawa wspólnotowego można wywieść normę lub kryterium, w oparciu o które należy ustalać koszty podlegające zwrotowi, a także ich wysokość?

               3)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie: Czy pozostaje w zgodzie z systemem podziału kompetencji pomiędzy Państwami Członkowskimi a instytucjami Wspólnoty, o których mowa w Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską, a dokładnie w art. 10 (dawniej art. 5), a także z charakterem prawnym rozporządzeń wspólnotowych, o którym mowa w art. 249 TWE (dawniej art. 189), fakt, że Państwo Członkowskie poprzez swoje ustawodawstwo krajowe rozwija przepisy rozporządzenia wspólnotowego, ustanawiając dodatkowe przepisy, które uzupełniają treść rozporządzenia, oraz poprzez które wprowadza się odmienne unormowania dotyczące dyspozycji, mających w rozporządzeniu ten sam reżim prawny, w sposób, który zniechęca obywateli do dochodzenia roszczeń z tytułu określonych uprawnień lub praw przyznanych przez prawo wspólnotowe? W tym konkretnym przypadku: czy pozostaje w zgodzie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską i z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1408/71 okoliczność, iż Królestwo Hiszpanii utrzymuje przepisy prawa krajowego, które przyznają uprawnionym do świadczeń z ubezpieczenia społecznego prawo do świadczeń dodatkowych w stosunku do praw przyznanych art. 22 wymienionego wyżej rozporządzenia, jednakże różnicując dyspozycje w ten sposób, iż przyznanie świadczeń dodatkowych jest możliwe jedynie w przypadku określonym w lit. c) ust. 1 rzeczonego przepisu, przy czym brak jest dla owego zróżnicowania jakiejkolwiek racjonalnego uzasadnienia spełniającego zasady obiektywności, proporcjonalności?

               4)

               W każdym razie:

                           a)

                           czy pozostaje w zgodzie z zasadą niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, wyrażoną w art. 12 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską przepis prawa krajowego, taki jak zawarty w art. 5.3 Real Decreto (Dekret Królewski) 63/1995, który uchylając art. 18 ust. 3 Decreto 2766/1967, znosi możliwość uzyskania przez uprawnionych do świadczeń z hiszpańskiego publicznego systemu ubezpieczeń społecznych zwrotu kosztów leczenia świadczonego przez przedsiębiorstwa lub osoby prowadzące działalność w dziedzinie ochrony zdrowia, mające siedzibę na terytorium hiszpańskim w przypadku, gdy świadczenie, do którego mają prawo, nie zostało im udzielone w ramach systemu publicznego w rozsądnym terminie, przy uwzględnieniu ich stanu i prawdopodobnego rozwoju choroby, podczas gdy jednostka zarządzająca systemem ubezpieczeń społecznych ma obowiązek udzielić zgody na to, by uprawniony otrzymał to świadczenie w takich przypadkach od przedsiębiorstw lub osób prowadzących działalność w zakresie ochrony zdrowia mających siedzibę na terytorium innego niż Hiszpania Państwa Członkowskiego?

                           b)

                           czy pozostaje w zgodzie z zasadą swobody świadczenia usług, zagwarantowaną w art. 49 i nast. Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską przepis krajowy, taki jak zawarty w art. 5 ust. 3 Real Decreto 63/1995, który uchylając art. 18.. 3 Decreto 2766/1967, znosi możliwość uzyskania przez osoby uprawnione do świadczeń z hiszpańskiego publicznego systemu ubezpieczeń społecznych zwrotu kosztów leczenia świadczonego przez przedsiębiorstwa lub osoby prowadzące działalność w dziedzinie ochrony zdrowia, mające siedzibę na terytorium hiszpańskim, w przypadku, gdy świadczenie, do którego mają prawo, nie zostało im udzielone w ramach systemu publicznego w rozsądnym terminie, przy uwzględnieniu ich stanu i prawdopodobnego rozwoju choroby, podczas gdy jednostka zarządzająca systemem ubezpieczeń społecznych ma obowiązek udzielić zgody na to, by uprawniony otrzymał to świadczenie w takich przypadkach od przedsiębiorstw lub osób prowadzących działalność w zakresie ochrony zdrowia mających siedzibę na terytorium innego niż Hiszpania Państwa Członkowskiego?

                           c)

                           czy pozostaje w zgodzie z przepisami dotyczącymi konkurencji zawartymi w art. 81, 82 i 87 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską przepis krajowy, taki jak zawarty w art. 5 ust. 3 Real Decreto 63/1995, który uchylając art. 18 ust. 3 Decreto 2766/1967, znosi możliwość uzyskania przez uprawnionych do świadczeń z hiszpańskiego publicznego systemu ubezpieczeń społecznych zwrotu kosztów opieki świadczonej przez przedsiębiorstwa lub osoby prowadzące działalność w zakresie ochrony zdrowia mające siedzibę na terytorium hiszpańskim, w przypadku, gdy świadczenie, do którego mają prawo, nie zostało im udzielone w ramach systemu publicznego w rozsądnym terminie, przy uwzględnieniu ich stanu i prawdopodobnego rozwoju choroby, podczas gdy jednostka zarządzająca systemem ubezpieczeń społecznych ma obowiązek udzielić zgody na to, by uprawniony otrzymał to świadczenie w takich przypadkach od przedsiębiorstw lub osób prowadzących działalność w zakresie ochrony zdrowia mających siedzibę na terytorium innego niż Hiszpania Państwa Członkowskiego?

      (1)  z 2 grudnia 1996 r. zmieniające i uaktualniające rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz rozporządzenie (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (Dz.U. L 28 z 30.1.1997, str. 1.


title: Sprawa T-155/15: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2015 r. – Kaddour/Rada

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/23

         Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2015 r. – Kaddour/Rada
   (Sprawa T-155/15)
   (2015/C 190/27)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Khaled Kaddour (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci A. Boesch, D. Amaudruz i M. Ponsard)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zarządzenie dołączenia do akt niniejszej sprawy akt postępowania w sprawie T-654/11;

               —

               przyznanie skarżącemu prawa do odpowiedzi, a w rezultacie prawa do przedstawienia nowych materiałów i wzywania świadków;

               —

               stwierdzenie nieważności, w zakresie, w jakim dotyczą skarżącego, następujących aktów:

                           —

                           rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/108 z dnia 26 stycznia 2015 r.;

                           —

                           decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2015/117 z dnia 26 stycznia 2015 r.;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-653/11 Jaber/Rada (1) lub do nich podobne.

      (1)  Dz.U. 2012, C 58, s. 12.


title: Sprawa T-712/13: Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. – Monster Energy/OHIM (REHABILITATE) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego REHABILITATE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/52

         Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. – Monster Energy/OHIM (REHABILITATE)
   (Sprawa T-712/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego REHABILITATE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 046/66)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Monster Energy Company (Corona, Californie, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję R 609/2013-1 Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 października 2013 r. dotyczącej zgłoszenia słownego oznaczenia słownego „REHABILITATE” jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Monster Energy Company zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 61 z 1.3.2014.


title: Sprawa C-546/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodne świadczenie usług — Artykuł 49 WE — Załącznik XII do aktu o przystąpieniu — Wykaz, o którym mowa w art. 24 aktu o przystąpieniu: Polska — Rozdział 2 pkt 13 — Przysługująca Republice Federalnej Niemiec możliwość odstąpienia od art. 49 ust. 1 WE — Klauzula standstill — Niemiecko-polska umowa międzyrządowa z dnia 31 stycznia 1990 r. o oddelegowaniu pracowników polskich przedsiębiorstw do realizacji umów o dzieło w Niemczech — Wykluczenie możliwości zawierania przez przedsiębiorstwa z siedzibą w innych państwach członkowskich umów o dzieło z polskimi przedsiębiorstwami na wykonywanie wykonywania prac w Niemczech — Rozszerzenie istniejących w dniu podpisania traktatu o przystąpieniu ograniczeń dotyczących dostępu pracowników polskich do niemieckiego rynku pracy)

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-546/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swobodne świadczenie usług - Artykuł 49 WE - Załącznik XII do aktu o przystąpieniu - Wykaz, o którym mowa w art. 24 aktu o przystąpieniu: Polska - Rozdział 2 pkt 13 - Przysługująca Republice Federalnej Niemiec możliwość odstąpienia od art. 49 ust. 1 WE - Klauzula „standstill” - Niemiecko-polska umowa międzyrządowa z dnia 31 stycznia 1990 r. o oddelegowaniu pracowników polskich przedsiębiorstw do realizacji umów o dzieło w Niemczech - Wykluczenie możliwości zawierania przez przedsiębiorstwa z siedzibą w innych państwach członkowskich umów o dzieło z polskimi przedsiębiorstwami na wykonywanie wykonywania prac w Niemczech - Rozszerzenie istniejących w dniu podpisania traktatu o przystąpieniu ograniczeń dotyczących dostępu pracowników polskich do niemieckiego rynku pracy)
   2010/C 63/04
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Traversa i P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller, M. Lumma i C. Blaschke, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: M. Dowgielewicz, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 49 WE i załącznika XII (lista, o której mowa w art. 24 aktu przystąpienia: Polska) rozdział 2 (Swoboda przepływu) pkt 13 aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. 2003, L 236, str. 875) — Wykładnia i stosowanie przez krajowe organy administracyjne umowy z dnia 31 stycznia 1990 r. między rządem Republiki Federalnej Niemiec i rządem Rzeczpospolitej Polski o delegowaniu pracowników polskich przedsiębiorstw do realizacji umów o dzieło — Wykluczenie możliwości zawierania z polskimi przedsiębiorstwami umów o dzieło na roboty podlegające wykonaniu na terytorium Niemiec przez przedsiębiorstwa z siedzibą w innych państwach członkowskich — Rozszerzenie ograniczeń obowiązujących w momencie podpisania traktatu o przystąpieniu, dotyczących dostępu polskich pracowników realizujących umowy o dzieło („Werkvertragsarbeitnehmer”)do niemieckiego rynku pracy.

      Sentencja

               1)

               Interpretując w swojej praktyce administracyjnej termin „przedsiębiorstwo drugiej strony” użyte w art. l ust. 1 Umowy między rządem Rzeczypospolitej Polskiej a rządem Republiki Federalnej Niemiec o oddelegowaniu pracowników polskich przedsiębiorstw do realizacji umów o dzieło sporządzonej w dniu 31 stycznia 1990 r., zmienionej w dniach 1 marca i 30 kwietnia 1993 r., jako „przedsiębiorstwo niemieckie”, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 49 WE.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska i Republika Federalna Niemiec pokrywają własne koszty.

               4)

               Rzeczpospolita Polska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa C-66/07: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/14

         Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-66/07)
   (2007/C 69/33)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: B. Stromsky i D. Lawunmi, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 tej dyrektywy

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął dnia 30 października 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 136, str. 34.


title: Sprawa C-387/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Niderlandy) – VAEX Varkens- en Veehandel BV przeciwko Productschap Vee en Vlees [Odesłanie prejudycjalne — Rolnictwo — Rozporządzenie (WE) nr 612/2009 — Refundacje wywozowe — Rozporządzenie (WE) nr 376/2008 — System pozwoleń na wywóz — Zgłoszenie wywozowe złożone przed wydaniem pozwolenia na wywóz — Wywóz dokonany w okresie ważności pozwolenia na wywóz — Skorygowanie uchybień]

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/9

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Niderlandy) – VAEX Varkens- en Veehandel BV przeciwko Productschap Vee en Vlees
   (Sprawa C-387/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Rozporządzenie (WE) nr 612/2009 - Refundacje wywozowe - Rozporządzenie (WE) nr 376/2008 - System pozwoleń na wywóz - Zgłoszenie wywozowe złożone przed wydaniem pozwolenia na wywóz - Wywóz dokonany w okresie ważności pozwolenia na wywóz - Skorygowanie uchybień])
   (2014/C 462/14)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   College van Beroep voor het Bedrijfsleven

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: VAEX Varkens- en Veehandel BV

      Strona pozwana: Productschap Vee en Vlees

      Sentencja

               1)

               Przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 z dnia 7 lipca 2009 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, jak również przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 376/2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych i rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2008 z dnia 21 kwietnia 2008 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny należy interpretować w ten sposób, że stoją one zasadniczo na przeszkodzie wypłacie refundacji wywozowej oraz zwolnieniu zabezpieczenia złożonego w tym względzie, jeśli dany eksporter nie dysponował ważnym pozwoleniem na wywóz w dniu przyjęcia zgłoszenia wywozowego, nawet jeśli faktyczny wywóz odnośnych towarów miał miejsce w okresie ważności wydanego mu pozwolenia na wywóz.

               2)

               Przepisy rozporządzenia nr 612/2009, jak również przepisy rozporządzenia nr 376/2008 i rozporządzenia nr 382/2008, w związku z art. 78 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one zasadniczo na przeszkodzie korekcie a posteriori zgłoszenia wywozowego pozwalającej zaliczyć dane działanie na poczet pozwolenia na wywóz, wypłacić refundację wywozową na jego podstawie oraz w razie potrzeby zwolnić złożone zabezpieczenie.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa C-572/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 8 listopada 2013 r. — Hewlett-Packard Belgium SPRL przeciwko Reprobel SCRL

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 8 listopada 2013 r. — Hewlett-Packard Belgium SPRL przeciwko Reprobel SCRL
   (Sprawa C-572/13)
   2014/C 24/11
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d'appel de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hewlett-Packard Belgium SPRL

      Strona pozwana: Reprobel SCRL

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „godziwej rekompensaty” zastosowane w art. 5 ust. 2 lit. a) i art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE (1) należy interpretować w różny sposób w zależności od tego, czy zwielokrotnianie na papierze lub podobnym nośniku przy użyciu dowolnej techniki fotograficznej lub innego procesu przynoszącego podobny skutek jest dokonywane przez jakiegokolwiek użytkownika czy też przez osobę fizyczną do prywatnego użytku i do celów ani bezpośrednio ani pośrednio handlowych? W razie odpowiedzi twierdzącej, na jakich kryteriach powinna być oparta ta różnica w wykładni?

               2)

               Czy art. 5 ust. 2 lit. a) i art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE należy interpretować w ten sposób, iż przepisy te zezwalają państwom członkowskim na określenie godziwej rekompensaty należnej podmiotom praw w formie:

                           1)

                           zryczałtowanego wynagrodzenia uiszczanego przez producenta, importera lub wewnątrzwspólnotowego nabywcę urządzeń pozwalających na kopiowanie chronionych utworów, w związku z wprowadzeniem tych urządzeń do obrotu na terytorium krajowym, którego wysokość jest obliczana wyłącznie na podstawie prędkości, z jaką kopiarka może wykonywać określoną liczbę kopii na minutę, bez żadnego związku z ewentualnie poniesioną szkodą przez podmioty praw autorskich, oraz,

                           2)

                           proporcjonalnego wynagrodzenia, określanego jedynie w oparciu o iloczyn ceny jednostkowej i liczby wykonanych kopii, którego wysokość jest zróżnicowana w zależności od tego, czy dłużnik współpracował czy też nie przy poborze tego wynagrodzenia, do którego są zobowiązane osoby fizyczne lub prawne wykonujące kopie utworów lub, w określonych przypadkach, zamiast tych ostatnich, osoby, które udostępniają urządzenie kopiujące odpłatnie lub bezpłatnie osobom trzecim.

                     W przypadku przeczącej odpowiedzi na to pytanie, jakie są ważne i jednolite kryteria, którymi powinny się kierować państwa członkowskie, aby, zgodnie z prawem Unii, rekompensata mogła być uznana za godziwą i mogła być zachowana właściwa równowaga pomiędzy zainteresowanymi osobami?

               3)

               Czy art. 5 ust. 2 lit. a) i art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE należy interpretować w ten sposób, iż przepisy te zezwalają państwom członkowskim na przyznanie połowy godziwej rekompensaty należnej podmiotom praw autorskich wydawcom utworów stworzonych przez twórców, bez jakiegokolwiek obowiązku po stronie wydawców, aby umożliwili skorzystanie, choćby pośrednio, przez twórców z części rekompensaty, której zostali oni pozbawieni?

               4)

               Czy art. 5 ust. 2 lit. a) i art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE należy interpretować w ten sposób, iż przepisy te zezwalają państwom członkowskim na ustanowienie jednolitego systemu poboru godziwej rekompensaty należnej twórcom w formie ryczałtu i w wysokości zależnej od liczby wykonanych kopii, obejmującego w sposób dorozumiany, ale oczywisty, w pewnej części zwielokrotnianie partytur muzycznych oraz zwielokrotnianie naruszające prawa autorskie?

      (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10).


title: Sprawa T-303/13: Postanowienie Sądu z dnia 14 stycznia 2014 r. — Miettinen przeciwko Radzie (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Opinia służby prawnej Rady — Odmowa dostępu — Ujawnienie po wniesieniu skargi — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Brak interesu prawnego — Umorzenie postępowania)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/22

      Postanowienie Sądu z dnia 14 stycznia 2014 r. — Miettinen przeciwko Radzie
      (Sprawa T-303/13) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Opinia służby prawnej Rady - Odmowa dostępu - Ujawnienie po wniesieniu skargi - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Brak interesu prawnego - Umorzenie postępowania)
      (2014/C 71/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Samuli Miettinen (Espoo, Finlandia) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer, E. Raedts i A. Villette, solicitor)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: K. Pellinghelli i É. Sitbon, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady z dnia 25 marca 2013 r. o odmowie przyznania stronie skarżącej pełnego dostępu do opinii służby prawnej Rady oznaczonej sygnaturą 15309/12.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

                  3)

                  Należy umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosków o wstąpienie do sprawy w charakterze interwenienta, przedstawionych przez Królestwo Szwecji i Republikę Finlandii.

         (1)  Dz.U. C 215 z 27.7.2013.


title: Sprawa C-115/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Koblenz (Niemcy) w dniu 11 marca 2014 r. – RegioPost GmbH & Co. KG przeciwko Stadt Landau

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Koblenz (Niemcy) w dniu 11 marca 2014 r. – RegioPost GmbH & Co. KG przeciwko Stadt Landau
   (Sprawa C-115/14)
   2014/C 175/26
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Koblenz.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: RegioPost GmbH & Co. KG

      Strona pozwana, Druga strona postępowania: Stadt Landau

      Przy udziale: PostCon Deutschland GmbH, Deutsche Post AG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 56 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 3 ust. 1 dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom prawa krajowego, które w sposób bezwzględny nakazują instytucji zamawiającej udzielać zamówień jedynie przedsiębiorcom, którzy we własnym imieniu jak i ich podwykonawców zobowiążą się na piśmie przy składaniu oferty do zapłaty ich pracownikom płacy minimalnej ustalonej przez państwo w przypadku publicznych, lecz już nie prywatnych zamówień, gdy brak jest ustawowo ustalonej powszechnie obowiązującej płacy minimalnej oraz układu zbiorowego wiążącego potencjalnego wykonawcę zamówienia oraz ewentualnych podwykonawców?

               2)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
               Czy prawo Unii dotyczące zamówień publicznych, w szczególności dyrektywę 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (2) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono przepisom krajowym takim jak § 3 ust. 1 zdanie trzecie LTTG przewidującym obowiązkowe wykluczenie oferty w przypadku niezłożenia przez podmiot gospodarczy już na etapie składania oferty odrębnego oświadczenia, iż w przypadku udzielenia zamówienia zobowiązuje się do określonego działania, do którego w przypadku udzielenia zamówienia byłby zobowiązany na podstawie umowy nawet bez złożenia tego oświadczenia?

      (1)  Dz.U. L 18, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 134, s. 114.


title: Sprawa C-416/05: Skarga wniesiona w dniu  24 listopada 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/17

         Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-416/05)
   (2006/C 10/33)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 24 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez C. F. Durand i F. Simonetti, działające w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie podejmując środków zapewniających wykonanie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 2 października 2003 r. w sprawie C-89/03, dotyczącej braku transpozycji dyrektywy 93/15/EWG (1) do prawa luksemburskiego, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 228 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

               2)

               zasądzenie od Wielkiego Księstwa Luksemburga wypłacenia na rzecz Komisji Europejskiej, na konto „środki własne Wspólnoty Europejskiej” okresowej kary pieniężnej w wysokości 9.000 EUR za każdy dzień opóźnienia wykonania wyroku w sprawie C-89/03, od dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie do dnia wykonania wyroku wydanego w sprawie C-89/03,

               3)

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W wyroku z dnia 2 października 2003 r. w sprawie C-89/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga Trybunał orzekł, iż: „Nie wprowadzając w życie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 93/15/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.”

   Pismem z dnia 7 listopada 2003 r. Komisja zwróciła władzom luksemburskim uwagę na wyrok z dnia 2 października 2003 r. i wezwała je do przekazania informacji o środkach, które zostały podjęte w celu zastosowania się do tego wyroku.
   Władze luksemburskie odpowiedziały, że projekt rozporządzenia Wielkiego Księcia może być gotowy najpóźniej w listopadzie 2004 r.
   Dnia 14 grudnia 2004 r. Komisja wystosowała uzasadniona opinię, wzywając Wielkie Księstwo Luksemburga do podjęcia środków wymaganych do zastosowania się do tego wyroku w terminie dwóch miesięcy.
   Pismem z dnia 19 września 2005 r. władze luksemburskie poinformowały, że Conseil d'État w opinii z dnia 12 października 2004 r. uznał, iż zakres przedmiotowy projektu rozporządzenia należy zgodnie z konstytucją do materii ustawowej.
   Zgodnie z posiadanymi przez Komisję informacjami Wielkie Księstwo Luksemburga nie dokonało jeszcze transpozycji omawianej dyrektywy.
   Zgodnie z art. 228 WE ust. 2 akapit drugi zdanie drugie, Komisja wskazuje w skardze wysokość ryczałtu lub okresowej kary pieniężnej do zapłacenia przez dane Państwo Członkowskie, jaką uzna za odpowiednią do okoliczności.
   W niniejszym przypadku Komisja uznaje, że okresowa kara pieniężna w wysokości 9000 EUR za dzień jest odpowiednia do wagi i czasu trwania naruszenia oraz uwzględnia konieczność nadania tej karze niezbędnego odstraszającego charakteru.

      (1)  Dyrektywa Rady 93/15/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz.U. L 121 z 15.5.1993, str. 20).


title: Sprawa T-47/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2007 r. — Sisón przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki restrykcyjne skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom mające na celu zwalczanie terroryzmu — Zamrożenie funduszy — Kompetencja Wspólnoty — Skarga o stwierdzenie nieważności — Prawa do obrony — Uzasadnienie — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Skarga o odszkowanie)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/27

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2007 r. — Sisón przeciwko Radzie
   (Sprawa T-47/03) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki restrykcyjne skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom mające na celu zwalczanie terroryzmu - Zamrożenie funduszy - Kompetencja Wspólnoty - Skarga o stwierdzenie nieważności - Prawa do obrony - Uzasadnienie - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Skarga o odszkowanie)
   (2007/C 199/49)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: José María Sisón (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciele: J. Fermon, A. Comte, H. Schultz, D. Gurses i T. Olsson, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Vitsentzatos i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Negotiating Panel of the National Democratic Front of the Philippines (Utrecht); Luis G. Jalandoni (Utrecht); Fidel V. Agcaoili (Utrecht); María Consuelo K. Ledesma (Utrecht) (przedstawiciel: B. Tomlow, adwokat

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Niderlandów (przedstawiciel: H. Sevenster, pełnomocnik), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo R. Caudwell, następnie C. Gibbs, pełnomocnicy, wspierani przez S. Moore'a, barrister)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze skarga o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Rady 2002/874/WE z dnia 12 grudnia 2002 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom, mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzję 2002/848/WE (Dz.U. L 337, str. 85), a po drugie skarga o odszkodowanie
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Rady 2006/379/WE z dnia 29 maja 2006 wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom, mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzję 2005/930/WE jest nieważna w części dotyczącej skarżącego.

               2)

               Skarga o odszkodowanie zostaje oddalona.

               3)

               Rada poniesie swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżącego, w tym koszty związane z postępowaniem w sprawie środków tymczasowych, jak również koszty poniesione przez Negotiating Panel of the National Democratic Front of the Philippines, Luisa G. Jalandoniego, Fidela V. Agcaoiliego oraz Maríę Consuelo K. Ledesma

               4)

               Królestwo Niderlandów i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej poniosą swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.4.2003.


title: Sprawa T-316/07: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2007 r. — Commercy przeciwko OHIM — easyGroup IP Licensing (easyHotel)

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/26

         Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2007 r. — Commercy przeciwko OHIM — easyGroup IP Licensing (easyHotel)
   (Sprawa T-316/07)
   (2007/C 235/49)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Commercy AG (Weimar, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Jaschke)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: easyGroup IP Licensing Limited
   Żądania strony skarżącej

               —

               unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 866 706 „easyHotel”

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy „easyHotel” dla towarów i usług z klas 16, 25, 32, 33, 35, 36, 39, 41 i 42 (wspólnotowy znak towarowy nr 1 866 706)

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: easyGroup IP Licensing Limited

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Bettina Breitenbücher, Sozietät Kübler

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: niemiecki słowny znak towarowy „EASYHOTEL” dla towarów i usług z klas 9, 38 i 42 (nr 30 043 724)

      Decyzja Wydziału Unieważnień: odrzucenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania w sprawie R 1295/2006-2

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) jako że dokonano zbyt ścisłej wykładni tego przepisu. Z uwagi na identyczność oznaczeń istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia, mimo iż towary i usługi wykazują bardziej odległe podobieństwo

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, str. 1).


title: Sprawa C-152/05: Streszczenie skargi wniesionej w dniu 5 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/18

         Streszczenie skargi wniesionej w dniu 5 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-152/05)
   (2005/C 132/33)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 5 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez R. Lyala i K. Grossa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Federalnej Niemiec.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 18, 39 i 43 Traktatu WE, poprzez wyłączenie w § 2 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o dodatku z tytułu nabycia domu możliwości przyznania dodatku z tytułu nabycia domu podatnikom podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w odniesieniu do nieruchomości położonych w innych Państwach Członkowskich niezależnie od tego, czy można tam dochodzić podobnego wsparcia;

               2)

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zdaniem Komisji Europejskiej dodatek z tytułu nabycia domu przyznawany przez państwo niemieckie wykazuje cechy dyskryminujące. W Niemczech roszczenie o przyznanie tego dodatku przysługuje podatnikom podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, którzy nabywają w Niemczech lokal mieszkalny lub dom na cele mieszkalne. Natomiast dodatek taki nie został przyznany podatnikom podlegającym w Niemczech nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, którzy mieszkają poza terytorium Niemiec i zamierzają tam nabyć nieruchomość na cele mieszkalne.
   Trzy grupy osób zostały pokrzywdzone poprzez niemiecką regulację: 1) urzędnicy państwowi mający miejsce zamieszkania za granicą, 2) pracownicy przygraniczni, których dochody podlegają niemieckiemu podatkowi dochodowemu co najmniej w 90 % oraz 3) dyplomaci i urzędnicy Unii Europejskiej pochodzący z Niemiec.
   Komisja dostrzega w tej regulacji, odpowiednio do statusu danych grup osób, naruszenie swobodnego przepływu pracowników (art. 39 WE), swobody przedsiębiorczości (art. 43 WE) lub swobody przemieszczania się na podstawie art. 18 WE. Wszystkie przypadki wykazały wystarczające odniesienie transgraniczne, aby uzasadnić zastosowanie danego postanowienia Traktatu.
   Komisja uważa, iż w niniejszej sprawie znajduje odpowiednie zastosowanie orzecznictwo Trybunału w sprawie Schumacker (C-279/93). Każdy, kto podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Niemczech, a zatem zasadniczo płaci podatki od swych zagranicznych dochodów w Niemczech i tym samym uczestniczy w finansowaniu niemieckiej społeczności, musi mieć możliwość korzystania z przywilejów finansowanych z podatków w taki sam sposób jak osoba mieszkająca w Niemczech. Należy unikać sytuacji, w których osoby zainteresowane nie mogą korzystać z przywilejów związanych z ich sytuacją osobistą ani w państwie miejsca zamieszkania ani w państwie, w którym prowadzą działalność.
   W praktyce jest mało prawdopodobne, aby podatnik podlegający nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Niemczech podlegał jednocześnie takiemu samemu obowiązkowi w innym państwie. Ta wyjątkowa sytuacja mogłaby być wzięta pod uwagę wówczas, gdyby została zakazana kumulacja niemieckiego dodatku z tytułu nabycia domu z innym porównywalnym wsparciem zagranicznym.
   Ograniczenie dodatku z tytułu nabycia domu do nieruchomości położonych w Niemczech jest nieuzasadnione. Sytuacja mieszkaniowa w Niemczech mogłaby się poprawić także wtedy, gdyby zamiast przeprowadzać się do Niemiec, pracownicy przygraniczni mogli nabywać własność mieszkalną za pobliską granicą. W postępowaniu poprzedzającym wniesienie skargi rząd niemiecki nie wykazał dostatecznie, jakiemu celowi ma ostatecznie służyć ograniczenie pomocy do własnego terytorium. Nawet gdyby było dopuszczalne wspieranie przez Państwo Członkowskie budownictwa mieszkaniowego tylko na swoim terytorium, przepisy niemieckie nie byłyby logiczne same w sobie. Mianowicie, jeżeli Republika Federalna Niemiec zamierza wspierać każdą formę budownictwa mieszkaniowego w Niemczech, nie jest jasne, dlaczego wsparcie to ogranicza się do podatników podlegających nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Niemczech. Również podatnicy podlegający ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Niemczech mogą nabywać tam przestrzeń mieszkalną i w ten sposób wspierać budownictwo mieszkaniowe.
   Prawo wspólnotowe w żaden sposób nie wymaga finansowego wspierania nabycia drugiego miejsca zamieszkania w innych Państwach Członkowskich. Określenie zakresu wsparcia należy do ustawodawcy krajowego. Jego swoboda regulacji jest jednak ograniczona poprzez podstawowe swobody określone w Traktacie WE.


title: Sprawa F-76/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 5 grudnia 2012 r. — Grazyte przeciwko Komisji (Służba publiczna — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Warunek określony w art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Dziesięcioletni okres odniesienia — Rozpoczęcie biegu — Chwila upływu — Niewliczanie okresów pracy na rzecz organizacji międzynarodowej — Stosowanie w drodze analogii przepisów art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/31

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 5 grudnia 2012 r. — Grazyte przeciwko Komisji
   (Sprawa F-76/11) (1)

   (Służba publiczna - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Warunek określony w art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Dziesięcioletni okres odniesienia - Rozpoczęcie biegu - Chwila upływu - Niewliczanie okresów pracy na rzecz organizacji międzynarodowej - Stosowanie w drodze analogii przepisów art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego)
   2013/C 38/58
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Diana Grazyte (Utena, Litwa) (przedstawiciel: adwokat R. Guarino)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin, pełnomocnik, wspomagany przez adwokata A. Dal Ferra, następnie V. Joris, pełnomocnik, wspomagany przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności odmownej decyzji organu powołującego w sprawie wniosku skarżącej o przyznanie dodatku zagranicznego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               D. Grazyte pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejska.

      (1)  Dz.U. C 319 z 29.10.2011, s. 29.


title: Sprawa C-281/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 6 czerwca 2012 r. — Trento Sviluppo Srl i Centrale Adriatica Soc. coop. przeciwko AGCOM

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 6 czerwca 2012 r. — Trento Sviluppo Srl i Centrale Adriatica Soc. coop. przeciwko AGCOM
   (Sprawa C-281/12)
   2012/C 235/20
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Trento Sviluppo srl, Centrale Adriatica Soc. coop.

      Strona pozwana: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato (AGCOM)

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni art. 6 ust. 1 dyrektywy 2005/29/WE (1) w związku z częścią w której włoski tekst używa zwrotu „i w każdym przypadku” należy dokonywać w ten sposób, że dla uznania, że zachodzi wprowadzająca w błąd praktyka handlowa wystarcza wystąpienie wyłącznie jednej z przesłanek, o których mowa w pierwszej części tego ustępu, czy też dla uznania, że zachodzi taka praktyka handlowa konieczne jest także, aby wystąpiła dodatkowa przesłanka, jaką jest możliwość, iż praktyka handlowa wypaczy podjętą przez konsumenta decyzję dotyczącą transakcji.

      (1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 149, s. 22).


title: Sprawa C-499/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z 10 marca 2016 r.(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie – Belgia) – VAD BVBA, Johannes Josephus Maria van Aert/Belgische Staat (Odesłanie prejudycjalne — Unia celna i wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Interpretacja — Reguły ogólne — Reguła 3 lit. b) — Pojęcie „towarów pakowanych w zestawy do sprzedaży detalicznej” — Oddzielne opakowania)

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/12

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z 10 marca 2016 r.(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie – Belgia) – VAD BVBA, Johannes Josephus Maria van Aert/Belgische Staat
   (Sprawa C-499/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Unia celna i wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Interpretacja - Reguły ogólne - Reguła 3 lit. b) - Pojęcie „towarów pakowanych w zestawy do sprzedaży detalicznej” - Oddzielne opakowania))
   (2016/C 156/15)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van Cassatie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: VAD BVBA, Johannes Josephus Maria van Aert

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Sentencja

   Regułę 3 lit. b) ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że towary takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, przedstawiane do odprawy celnej w oddzielnych opakowaniach i pakowane razem dopiero po tej czynności, mogą mimo wszystko być uważane za „towary pakowane w zestawy do sprzedaży detalicznej” w rozumieniu tej reguły i w konsekwencji być objęte tą samą pozycją taryfową, gdy zostanie wykazane, w świetle innych obiektywnych czynników – czego ocena należy do sądu krajowego – że towary te przynależą do siebie i mają być przedstawiane jako jedna całość w handlu detalicznym.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2015.


title: Sprawa C-329/12: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/23

         Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-329/12)
   2012/C 287/42
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Hetsch i B. Schima, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie uchwalając w pełnym zakresie przepisów ustawowych i administracyjnych wymaganych w celu transpozycji dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE (1) a w każdym razie nie podając takich przepisów do wiadomości Komisji, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               nałożenie na Republikę Federalną Niemiec, zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE, w związku z uchybieniem zobowiązaniu do poinformowania o przepisach uchwalonych w celu transpozycji, okresowej kary pieniężnej w wysokości 315 036,54 EUR za każdy dzień, płatnej na konto środków własnych Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin do transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 15 września 2007 r.
   Wyrokiem z dnia 2 marca 2010 r. Bundesverfassungsgericht (niemiecki trybunał konstytucyjny) stwierdził niezgodność z konstytucją i nieważność przepisów transponujących przyjętych przez Niemcy. Następnie rząd niemiecki najpierw poinformował Komisję, że po części dyrektywa dalej jest transponowana przez obowiązujące przepisy prawne. Później rząd niemiecki przekazał projekt ustawy transponującej pozostałe przepisy dyrektywy. Ponieważ projekt ten nie został dotychczas uchwalony, według Komisji, jest bezsprzeczne, że Republika Federalna Niemiec nie wywiązała się z obowiązku całkowitej transpozycji dyrektywy. Wspomniana częściowa transpozycja nie wystarcza do osiągnięcia celów dyrektywy określonych w jej art. 1. Komisja zwraca wreszcie uwagę, że uważa, iż przekazany przez Niemcy projekt nie jest wystarczający dla dokonania pełnej transpozycji.

      (1)  Dz.U. L 105, s. 54.


title: Sprawa T-30/07: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2007 r. — Denka International przeciwko Komisji

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/41

         Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2007 r. — Denka International przeciwko Komisji
   (Sprawa T-30/07)
   (2007/C 82/90)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Denka International BV (Barneveld, Niderlandy) (przedstawiciele: K. Van Maldegem, C. Mereu, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2b) dyrektywy Komisji 2006/92/WE i załącznika II do tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania oraz odsetkami od tych kosztów.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca żąda w niniejszej skardze stwierdzenia nieważności w części dyrektywy Komisji 2006/92/WE (1) z dnia 9 listopada 2006 r. zmieniającej załączniki do dyrektyw Rady 76/895/EWG, 86/362/EWG i 90/642/EWG w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości dichlorfosu (zwanej dalej „dyrektywą MRL ”lub „zaskarżoną regulacją”), a w szczególności art. 2 b) i załącznika II do tej dyrektywy.
   Skarżąca podnosi, że wskazane przepisy zmieniają najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości przedmiotowej substancji z obowiązujących poprzednio 2mg/kg do nowej wartości progowej wynoszącej 0,01 mg/kg w oparciu o ocenę dokumentacji skarżącej przeprowadzonej według związanej z tym oceny na podstawie dyrektywy 91/424/EWG, co stanowi błąd pod względem proceduralnym, naukowym i prawnym.
   Skarżąca podnosi, że pod względem proceduralnym zaskarżona regulacja została przyjęta z naruszeniem gwarancji proceduralnych ustanowionych w art. 8 rozporządzenia 451/2000, zasady auditum alteram partem oraz zasady rzetelnego postępowania. Regulacja ta uchybia także obowiązkowi uzasadnienia (art. 235 WE). Skarżąca podnosi ponadto, że przyjmując zaskarżoną regulację, Komisja nadużyła władzy, ponieważ uzyskała ten sam rezultat, jak w przypadku decyzji o niewłączeniu, nie korzystając jednak z takiej decyzji.
   Zdaniem skarżącej, z materialno-prawnego punktu widzenia, zaskarżona regulacja została podjęta na skutek oczywistego błędu w ocenie. Decyzja ta narusza (i) art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG, (ii) art. 5 dyrektywy MRL oraz (iii) podstawowe zasady prawa wspólnotowego, a mianowicie (a) zasady uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa oraz (b) art. 211 WE, zasadę dobrej administracji i (c) zasadę proporcjonalności.

      (1)  Dyrektywa Komisji 2006/92/WE z dnia 9 listopada 2006 r. zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 76/895/EWG, 86/362/EWG i 90/642/EWG w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości kaptanu, dichlorfosu, etionu i folpetu (Dz.U. L 311, str. 31).


title: Sprawa C-488/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 30 listopada 2009 r. — Asociación de Transporte por Carretera przeciwko Administración General del Estado

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 30 listopada 2009 r. — Asociación de Transporte por Carretera przeciwko Administración General del Estado
   (Sprawa C-488/09)
   2010/C 63/33
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo (Hiszpania).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Asociación de Transporte por Carretera

      Strona pozwana: Administración General del Estado

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w sytuacji, gdy miejsce popełnienia naruszenia ustalone zostało po tym, jak w jednym państwie członkowskim została stwierdzona nieprawidłowość w procedurze celnej w przewozie TIR i państwo to skierowało żądanie zapłaty odpowiednich należności celnych do stowarzyszenia poręczającego na swoim terytorium, zgodne z art. 454 ust. 3 i z art. 455 rozporządzenia Komisji (EWG) 2454/93 (1) z dnia 2 lipca 1993 jest wszczęcie nowego postępowania przez państwo, w którym miało miejsce naruszenie, w celu dochodzenia należności od głównych zobowiązanych i od stowarzyszenia poręczającego właściwego dla kraju popełnienia naruszenia, w granicach jego odpowiedzialności, w sytuacji, gdy miejsce popełnienia naruszenia zostało ustalone po upływie terminu przewidzianego w prawie wspólnotowym?

         W przypadku odpowiedzi twierdzącej:

               2)

               Czy stowarzyszenie poręczające w państwie członkowskim, gdzie miała miejsce nieprawidłowość może w oparciu o art. 454 ust. 3 i art. 455 rozporządzenia (EWG) 2454/93 lub o art. 221 ust. 3 wspólnotowego kodeksu celnego powoływać się na przedawnienie prawa do żądania zapłaty należności w kwocie objętej gwarancją, ze względu na upływ ustalonego terminu, w sytuacji gdy to stowarzyszenie nie miało wiedzy o tych zdarzeniach przed upływem tego terminu?

               3)

               Czy żądanie zapłaty skierowane do stowarzyszenia poręczającego państwa, w którym stwierdzono nieprawidłowość, przez organy celne tego państwa w oparciu o art. 11 ust. 2 konwencji TIR wywiera skutek w postaci przerwania postępowania wszczętego przeciwko stowarzyszeniu poręczającemu w miejscu popełnienia naruszenia?

               4)

               Czy art. 11 ust. 2 zdanie ostatnie konwencji TIR można interpretować w ten sposób, że w termin w nim wskazany znajduje zastosowanie do państwa miejsca popełnienia naruszenia, nawet w sytuacji, gdy państwo, które stwierdziło nieprawidłowość nie zawiesiło postępowania w sprawie dochodzenia zapłaty od stowarzyszenia poręczającego, mimo iż miało miejsce postępowanie karne dotyczące stwierdzonego stanu faktycznego?

      (1)  Ustanawiającym przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny.
   Dz.U. L 253, s. 1.


title: Sprawa T-28/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2007 r. — Fels-Werke i in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych — Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji w Niemczech na lata 2008-2012 — Decyzja oddalająca Komisji — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/27

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2007 r. — Fels-Werke i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-28/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych - Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji w Niemczech na lata 2008-2012 - Decyzja oddalająca Komisji - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   (2007/C 283/49)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Fels-Werke GmbH (Goslar, Niemcy), Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH (Akwizgran, Niemcy) i Spenner-Zement GmbH & Co. KG (Erwitte, Niemcy) (przedstawiciele: H. Posser i S. Altenschmidt, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: U. Wölker, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności w części decyzji Komisji z dnia 29 listopada 2006 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Republikę Federalną Niemiec zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, str. 32).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2)

               Fels-Werke GmbH, Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH i Spenner-Zement GmbH & Co. KG ponoszą koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007 r.


title: Sprawa T-376/07: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2007 r. — Niemcy przeciwko Komisji

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/42

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2007 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-376/07)
   (2007/C 297/86)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i J. Möller)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2007) 3226 wersja ostateczna z dnia 18 lipca 2007 r. dotyczącej żądania przedstawienia informacji w odniesieniu do MX 19/2006 — Kontrola systemu pomocy państwa XS 24/2002 — Finansowanie powstawania i wzrostu przedsiębiorczości („GuW”) — Niemcy i MX 9/2006 — Kontrola systemu pomocy państwa XS 29/2002 — Wytyczne w sprawie wdrożenia regionalnego systemu pomocy dla przemysłu i handlu w Bawarii — Niemcy;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2007) 3226 wersja ostateczna z dnia 18 lipca 2007 r. dotyczącej żądania przedstawienia informacji na podstawie art. 9 rozporządzenia Komisji (WE) nr 70/2001 (1) w odniesieniu do programów pomocy państwa XS 24/2002 i XS 29/2002.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi po pierwsze, że zaskarżona decyzja narusza rozporządzenie Rady (WE) nr 994/98 (2). Skarżąca stwierdza w tym względzie, że Komisja, żądając tych informacji, przeprowadziła bez powodu kontrolę ex-post spornej pomocy. Według skarżącej, kontrola ta wykracza poza zakres uprawnień przyznanych pozwanej w rozporządzeniu nr 994/98, które przewiduje, że Komisja może żądać informacji jedynie w przypadku gdy ma poważne wątpliwości dotyczące prawidłowego wykonania wyłączenia grupowego.
   Dodatkowo skarżąca twierdzi, że naruszona została zasada venire contra factum proprium nemini licet, ponieważ kilka dokumentów Komisji wskazuje na to, że Komisja sama uznaje, że nie może przeprowadzać takiej kontroli ex-post bez powodu.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw (Dz.U. L 10, str. 33).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 994/98 z dnia 7 maja 1998 r. dotyczące stosowania art. 92 i 93 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską do niektórych kategorii horyzontalnej pomocy państwa (Dz.U. L 142, str. 1).


               9.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/60

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2007 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Republice Islandii
   (Sprawa E-3/07)
   (2007/C 186/09)
   Skarga przeciwko Republice Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 8 marca 2007 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Nielsa Fengera i Arne Torsten Andersena, działających jako przedstawiciele Urzędu Nadzoru EFTA, rue Belliard 35, B-1040 Bruksela.
   Skarżący twierdzi, że Trybunał powinien:

               1)

               orzec, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia przepisów aktu prawnego przywołanego w pkt 1a rozdziału XXIV załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2002/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. zmieniająca dyrektywę 97/68/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia w wyznaczonym terminie, Republika Islandii nie wypełniła swoich zobowiązań wynikających z art. 2 tego aktu i art. 7 Porozumienia EOG; oraz

               2)

               obciążyć Republikę Islandii kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone w sprawie:

               —

               Niniejsza sprawa dotyczy niewdrożenia dyrektywy dotyczącej ochrony środowiska naturalnego.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że rząd Islandii nie przekazał żadnych informacji na temat wdrożenia dyrektywy.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że rząd Islandii nie zaprzeczył informacjom, że dyrektywa nie została wdrożona.


title: Sprawa C-44/10: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/23

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-44/10)
   2010/C 100/33
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcocer San Pedro i P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że, nie przyjmując środków niezbędnych do zapewnienia, poprzez udzielenie pozwoleń zgodnie z art. 6 i 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (zwanej dalej „dyrektywą IPPC”) (1) oraz poprzez ponowne zbadanie warunków i, w odpowiednim przypadku, poprzez uaktualnienie pozwoleń na istniejące instalacje, aby, najpóźniej do dnia 30 października 2007 r., instalacje te były eksploatowane zgodnie z wymogami art. 3, 7, 9, 10 i 13, art. 14 lit. a) i b) i art. 15 ust. 2 tej dyrektywy, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 ust. 1 tej dyrektywy

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Z brzmienia art. 4 dyrektywy w związku z jej art. 5 ust. 1 wynika, że państwa członkowskie były zobowiązane do zapewnienia, że pozwolenia na eksploatację nowych lub istniejących instalacji zostaną przyznane zgodnie z wymogami ustanowionymi w art. 6 i 8 dyrektywy IPPC. Powinny one również przed dniem 31 października 2007 r. ponownie zbadać oraz, w odpowiednim, uaktualnić warunki udzielania pozwoleń na instalacje istniejące.
   Zgodnie z danymi administracji portugalskiej z 2008 r. dotyczącymi omawianych instalacji, z jednej strony, nie wymagano stosownego pozwolenia na ich eksploatację, i, z drugiej strony, na 632 instalacji, 280 było eksploatowanych bez udzielenia wymaganego pozwolenia.
   Zgodnie z uaktualnionymi danymi, na 577 instalacji, 481 posiada pozwolenie, a 17 wniosków oczekuje jeszcze na rozpatrzenie.

      (1)  Dz.U. L 24, s. 8.


title: Sprawa F-82/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 grudnia 2015 r. – De Nicola przeciwko EBI (Służba publiczna — Personel EBI — Ocena — Nowe sprawozdanie z oceny [2007] — Niezgodność z prawem komisji odwoławczej — Odmowa awansu — Brak potrzeby orzekania)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/89

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 grudnia 2015 r. – De Nicola przeciwko EBI
   (Sprawa F-82/12) (1)

   ((Służba publiczna - Personel EBI - Ocena - Nowe sprawozdanie z oceny [2007] - Niezgodność z prawem komisji odwoławczej - Odmowa awansu - Brak potrzeby orzekania))
   (2016/C 048/99)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: G. Nuvoli i F. Martin, pełnomocnicy, adwokat A. Dal Ferro)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komisji odwoławczej w sprawie oddalenia odwołania skarżącego od wyników ponownej całościowej oceny jego wyników pracy za 2007 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji komisji odwoławczej Europejskiego Banku Inwestycyjnego z dnia 15 lutego 2012 r.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności nowego sprawozdania z oceny dotyczącego 2007 r.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Europejski Bank Inwestycyjny pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez C. De Nicolę.

      (1)  Dz.U. C 319 z 20.10.2012, s. 18.


title: Sprawa C-537/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal — Zjednoczone Królestwo) — Ralph James Bartlett, Natalio Gonzalez Ramos, Jason Michael Taylor przeciwko Secretary of State for Work and Pensions (Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Składnik „z tytułu przemieszczania się” zasiłku na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności ( „disability living allowance” ) — Oddzielne świadczenie — Specjalne świadczenie nieskładkowe — Brak możliwości eksportu)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal — Zjednoczone Królestwo) — Ralph James Bartlett, Natalio Gonzalez Ramos, Jason Michael Taylor przeciwko Secretary of State for Work and Pensions
   (Sprawa C-537/09) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Składnik „z tytułu przemieszczania się” zasiłku na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności („disability living allowance”) - Oddzielne świadczenie - Specjalne świadczenie nieskładkowe - Brak możliwości eksportu)
   2011/C 186/09
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Upper Tribunal

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ralph James Bartlett, Natalio Gonzalez Ramos, Jason Michael Taylor

      Strona pozwana: Secretary of State for Work and Pensions

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Upper Tribunal — Wykładnia art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2) w wersji obowiązującej przed dniem 5 maja 2005 r. — Zasiłek na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności dzielący się na część z tytułu „niesamodzielności” przyznawanej wymagającym pomocy osobistej i na część z tytułu „przemieszczania się” przeznaczonej dla potrzebujących pomocy w poruszaniu się („disability living allowance”) — Możliwość uznania, dla celów stosowania rozporządzenia, części z tytułu przemieszczania się za oddzielne świadczenie — Kwalifikacja wspomnianego świadczenia

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 4 ust. 2a rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 631/2004 z dnia 31 marca 2004 r., a także rozporządzenia nr 1408/71 w tej ostatniej wersji, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 647/2005 z dnia 13 kwietnia 2005 r., należy dokonywać w ten sposób, że składnik „z tytułu przemieszczania” się zasiłku na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności („disability living allowance”) jest specjalnym świadczeniem pieniężnym o charakterze nieskładkowym w rozumieniu tego przepisu, wymienionym w załączniku IIa do tych rozporządzeń

               2)

               Analiza pytania trzeciego nie doprowadziła do ujawnienia jakiejkolwiek okoliczności mogącej podważyć ważność art. 10a rozporządzenia nr 1408/71 — w jednej lub drugiej wersji mającej zastosowanie w sprawach przed sądem krajowym — jako przepisu pozwalającego na uzależnienie przyznania składnika „z tytułu przemieszczania się” zasiłku na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności od spełnienia przesłanek zamieszkiwania oraz obecności w Wielkiej Brytanii.

      (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010


title: Sprawa F-37/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 5 września 2012 r. — Skovbjerg Gras przeciwko Komisji

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/33

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 5 września 2012 r. — Skovbjerg Gras przeciwko Komisji
   (Sprawa F-37/11) (1)

   2013/C 46/67
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 173 z 11.6.2011, s. 16.


title: Sprawa C-322/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 maja 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Krefeld – Niemcy) – Jaouad El Majdoub/CarsOnTheWeb.Deutschland GmbH [Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 23 — Umowa prorogacyjna — Wymogi formalne — Elektroniczny przekaz umożliwiający trwały zapis umowy — Pojęcie — Warunki ogólne sprzedaży, z którymi można zapoznać się i które można wydrukować za pośrednictwem hiperlinku umożliwiającego ich wyświetlenie w nowym oknie — Technika akceptacji przez „kliknięcie” (click wrapping)]

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/19

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 maja 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Krefeld – Niemcy) – Jaouad El Majdoub/CarsOnTheWeb.Deutschland GmbH
   (Sprawa C-322/14) (1)

   ([Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 23 - Umowa prorogacyjna - Wymogi formalne - Elektroniczny przekaz umożliwiający trwały zapis umowy - Pojęcie - Warunki ogólne sprzedaży, z którymi można zapoznać się i które można wydrukować za pośrednictwem hiperlinku umożliwiającego ich wyświetlenie w nowym oknie - Technika akceptacji przez „kliknięcie” (click wrapping)])
   (2015/C 236/26)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Krefeld

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Jaouad El Majdoub

      Strona pozwana: CarsOnTheWeb.Deutschland GmbH

      Sentencja

   Artykuł 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w przypadku umowy sprzedaży takiej jak sporna w postępowaniu głównym, zawartej drogą elektroniczną, która to umowa zawiera klauzulę prorogacyjną, technika akceptacji ogólnych warunków tej umowy przez kliknięcie (tzw. click wrapping) stanowi przekaz elektroniczny umożliwiający trwały zapis tej umowy w rozumieniu owego przepisu, jeżeli technika ta stwarza możliwość wydrukowania i zapisania tekstu przedmiotowych warunków ogólnych przed zawarciem umowy.

      (1)  Dz.U. C 315 z 15.9.2014.


title: Sprawa T-144/13: Postanowienie Sądu z dnia 1 kwietnia 2014 r. – Hangzhou Zhejiang University Sunny Energy Science and Technology przeciwko Komisji

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/52

         Postanowienie Sądu z dnia 1 kwietnia 2014 r. – Hangzhou Zhejiang University Sunny Energy Science and Technology przeciwko Komisji
   (Sprawa T-144/13) (1)

   2014/C 175/71
   Język postępowania: francuski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013.


title: Sprawa C-445/08: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg — Niemcy) — Kurt Wierer przeciwko Land Baden-Württemberg (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Prawo jazdy — Dyrektywa 91/439/EWG — Odebranie krajowego prawa jazdy z powodu prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości — Nieprzedłożenie opinii lekarsko-psychologicznej koniecznej do otrzymania nowego prawa jazdy w przyjmującym państwie członkowskim — Prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim — Sprawdzenie przez przyjmujące państwo członkowskie przesłanki miejsca zamieszkania — Możliwość oparcia się na informacjach dostarczonych przez posiadacza prawa jazdy w ramach obowiązku współdziałania ciążącego na nim na podstawie wewnętrznego prawa przyjmującego państwa członkowskiego — Możliwość podjęcia dochodzenia w państwie członkowskim wydania)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/17

         Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg — Niemcy) — Kurt Wierer przeciwko Land Baden-Württemberg
   (Sprawa C-445/08) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Prawo jazdy - Dyrektywa 91/439/EWG - Odebranie krajowego prawa jazdy z powodu prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości - Nieprzedłożenie opinii lekarsko-psychologicznej koniecznej do otrzymania nowego prawa jazdy w przyjmującym państwie członkowskim - Prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim - Sprawdzenie przez przyjmujące państwo członkowskie przesłanki miejsca zamieszkania - Możliwość oparcia się na informacjach dostarczonych przez posiadacza prawa jazdy w ramach obowiązku współdziałania ciążącego na nim na podstawie wewnętrznego prawa przyjmującego państwa członkowskiego - Możliwość podjęcia dochodzenia w państwie członkowskim wydania)
   2009/C 282/33
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kurt Wierer

      Strona pozwana: Land Baden-Württemberg

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg — Wykładnia art. 9 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U. L 237, s. 1) — Odmowa uznania prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim z naruszeniem wymogu miejsca zamieszkania — Możliwość oparcia się przez przyjmujące państwo członkowskie, dla celów sprawdzenia, czy wymóg miejsca zamieszkania był spełniony w chwili wydania prawa jazdy, na informacjach dostarczonych przez samego posiadacza prawa jazdy w trakcie postępowania administracyjnego lub sądowego w ramach ciążącego na nim obowiązku współdziałania bądź w razie potrzeby możliwość podjęcia dochodzenia w państwie członkowskim wydania — Posiadacz, wobec którego zastosowano środek w postaci odebrania krajowego prawa jazdy z powodu prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości i który nie był w stanie przedłożyć opinii lekarsko-psychologicznej koniecznej do otrzymania nowego prawa jazdy w jego państwie zamieszkania

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 2, art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy, zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r., powinny być interpretowane w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie odmawiało uznania na swoim terytorium uprawnienia do prowadzenia pojazdów wynikającego z prawa jazdy wydanego później przez inne państwo członkowskie osobie, wobec której w przyjmującym państwie członkowskim został zastosowany środek w postaci odebrania wcześniejszego prawa jazdy z powodu prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości oraz jeżeli to drugie prawo jazdy zostało uzyskane poza okresem zakazu ubiegania się o wydanie nowego prawa jazdy, o ile okaże się:

               —

               że w świetle wyjaśnień i informacji dostarczonych przez posiadacza tego prawa jazdy w trakcie postępowania administracyjnego lub sądowego w wykonaniu obowiązku współdziałania, który ciąży na nim na podstawie wewnętrznego prawa przyjmującego państwa członkowskiego, wymóg miejsca zamieszkania nie był przestrzegany przez państwo członkowskie wydania tego prawa jazdy,

         bądź

               —

               że informacje, które zostały uzyskane w trakcie dochodzeń prowadzonych przez władze krajowe i sądy przyjmującego państwa członkowskiego w państwie członkowskim wydania, nie są niepodważalnymi informacjami pochodzącymi od tego państwa członkowskiego, poświadczającymi to, że w momencie wydania prawa jazdy przez państwo członkowskie wydania posiadacz prawa jazdy nie miał normalnego miejsca zamieszkania na terytorium tego państwa.

      (1)  Dz.U. C 32 z 7.2.2009.


title: Sprawa C-174/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  9 marca 2006 r.  (wniosek College van Beroep voor het bedrijfsleven o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie, Stichting Natuur en Milieu przeciwko College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen (Zezwolenie na dopuszczenie do obrotu środków ochrony roślin — Dyrektywa 91/414/EWG — Artykuł 8 — Substancja czynna o nazwie  aldikarb  — Ważność art. 2 akapit pierwszy pkt 3 decyzji 2003/199/WE)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/26

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 marca 2006 r. (wniosek College van Beroep voor het bedrijfsleven o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie, Stichting Natuur en Milieu przeciwko College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen
   (Sprawa C-174/05) (1)

   (Zezwolenie na dopuszczenie do obrotu środków ochrony roślin - Dyrektywa 91/414/EWG - Artykuł 8 - Substancja czynna o nazwie „aldikarb” - Ważność art. 2 akapit pierwszy pkt 3 decyzji 2003/199/WE)
   (2006/C 131/47)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   College van Beroep voor het bedrijfsleven
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie, Stichting Natuur en Milieu

      Strona pozwana: College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen

      Przy udziale: Bayer CropScience BV
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — College van Beroep voor het bedrijfsleven — Ważność art. 2 akapit pierwszy pkt 3 decyzji Rady 2003/199/WE z dnia 18 marca 2003 r. dotyczącej niewłączenia aldikarbu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną (Dz.U. L 76, str. 21)
   Sentencja
   Analiza postawionego pytania nie pozwala na wskazanie niczego, co mogłoby podważyć ważność art. 2 akapit pierwszy pkt 3 decyzji Rady 2003/199/WE z dnia 18 marca 2003 r. dotyczącej niewłączenia aldikarbu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.06.2005


title: Sprawa C-543/07: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/18

         Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-543/07)
   (2008/C 37/26)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: M. Van Beek, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/73/WE (1) z dnia 23 września 2002 r. zmieniającej dyrektywę Rady 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy, a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Komisja Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 5 października 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 269, str. 15.


title: Sprawa T-88/07: Postanowienie Sądu z dnia 1 września 2010 r. — Fabryka Samochodów Osobowych przeciwko Komisji

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/66

      Postanowienie Sądu z dnia 1 września 2010 r. — Fabryka Samochodów Osobowych przeciwko Komisji
      (Sprawa T-88/07) (1)

      ()
      (2010/C 288/118)
      Język postępowania: polski
      Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 117 z 29.5.2007.


title: Sprawa C-82/08: Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/23

         Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-82/08)
   (2008/C 92/44)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Enegren oraz M. Patakia)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/72/WE z dnia 22 lipca 2003 r. uzupełniającej statut spółdzielni europejskiej w odniesieniu do zaangażowania pracowników (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2003/72/WE do prawa krajowego upłynął w dniu 18 sierpnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 207 z 18.8.2003, str. 25.