title: Sprawa T-106/16: Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2017 r. – zero/EUIPO – Hemming (ZIRO) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ZIRO — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy zero — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/27

         Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2017 r. – zero/EUIPO – Hemming (ZIRO)
   (Sprawa T-106/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ZIRO - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy zero - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 086/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: zero Holding GmbH & Co. KG (Brema, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Nentwig)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Vuijst i H. O’Neill, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również: Oliver Hemming (Cadbury, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 stycznia 2016 r. (sprawa R 71/2015-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między zero Holding a O. Hemmingiem.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 12 stycznia 2016 r. (sprawa R 71/2015-5).

               2)

               EUIPO zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 175 z 17.5.2016.


title: Sprawa T-181/14: Wyrok Sądu z dnia 26 listopada 2015 r. – Nürburgring/OHIM – Biedermann (Nordschleife) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Nordschleife — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Management by Nordschleife — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/44

         Wyrok Sądu z dnia 26 listopada 2015 r. – Nürburgring/OHIM – Biedermann (Nordschleife)
   (Sprawa T-181/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Nordschleife - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Management by Nordschleife - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 027/53)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Nürburgring GmbH (Nürburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Viefhues i C. Giersdorf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Lutz Biedermann (Villingen-Schwenningen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Jacob i M. Ziliox)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 stycznia 2014 r. (sprawa R 163/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Lutzem Biedermannem a Nürburgring GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Nürburgring GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 151 z 19.5.2014.


title: Sprawa C-472/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság (Węgry) w dniu 16 września 2011 r. — Banif Plus Bank Zrt. przeciwko Csaba Csipai i Viktória Csipai

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság (Węgry) w dniu 16 września 2011 r. — Banif Plus Bank Zrt. przeciwko Csaba Csipai i Viktória Csipai
   (Sprawa C-472/11)
   2011/C 370/26
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Fővárosi Bíróság (Węgry).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Banif Plus Bank Zrt..

      Strona pozwana: Csaba Csipai i Viktória Csipai.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodne z art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG (1) jest postępowanie sądu krajowego, który w przypadku, gdy ustali istnienie nieuczciwego warunku, nawet bez wniosku stron w tym zakresie informuje strony, że stwierdza nieważność czwartego zdania 29 warunku ogólnych warunków umowy pożyczki podpisanej pomiędzy stronami postępowania? Nieważność wynika z naruszenia przepisów prawa, a dokładniej, z art. 1 ust. 1 lit. c) i art. 2 lit. j) rozporządzenia rządowego nr 18/1999?

               2)

               W związku z pytaniem pierwszym, czy sąd jest uprawniony do żądania od stron postępowania złożenia oświadczenia dotyczącego wspomnianego warunku umownego w taki sposób, aby można było usunąć skutki prawne ewentualnie nieuczciwego charakteru warunku i osiągnąć cele, o których mowa w art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13?

               3)

               Czy w wyżej opisanych okolicznościach, w chwili oceny nieuczciwego warunku umownego, sąd jest uprawniony do tego, aby oceniać każdy warunek umowny, czy też może oceniać tylko te warunki, na których opiera swoje roszczenie strona zawierająca umowę z konsumentem?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29).


title: Sprawa C-197/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Unio de Pagesos de Catalunya przeciwko Administración del Estado (Wspólna polityka rolna — Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 — System płatności jednolitych — Uprawnienia do płatności z rezerwy krajowej — Warunki przyznania — Rolnicy rozpoczynający prowadzenie działalności rolniczej — Hipotetyczny charakter pytania prejudycjalnego — Niedopuszczalność)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Unio de Pagesos de Catalunya przeciwko Administración del Estado
   (Sprawa C-197/10) (1)

   (Wspólna polityka rolna - Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 - System płatności jednolitych - Uprawnienia do płatności z rezerwy krajowej - Warunki przyznania - Rolnicy rozpoczynający prowadzenie działalności rolniczej - Hipotetyczny charakter pytania prejudycjalnego - Niedopuszczalność)
   2011/C 319/13
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Unio de Pagesos de Catalunya

      Strona pozwana: Administración del Estado

      Przy udziale: Coordinadora de Organizaciones de Agricultores y Ganaderos — Iniciativa Rural del Estado Español

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Supremo — Wykładnia art. 42 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1) i art. 22 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 277, s. 1) — Zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy — System płatności jednolitych — Ustalenie kwoty referencyjnej — Nieprzyznanie uprawnienia do pomocy w określonych sytuacjach — Młodzi rolnicy

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego przedstawiony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) postanowieniem z dnia 18 marca 2010 r. jest niedopuszczalny ze względu na to, że ma on charakter hipotetyczny.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Sprawa C-386/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d’appel de Versailles – Francja) – Groupe Steria SCA/Ministère des finances et des comptes publics [Odesłanie prejudycjalne — Przepisy podatkowe — Swoboda przedsiębiorczości — Dyrektywa 90/435/EWG — Artykuł 4 ust. 2 — Wypłata dywidend o charakterze transgranicznym — Podatek dochodowy od osób prawnych — Opodatkowanie grup (francuskie „intégration fiscale”) — Zwolnienie dywidend wypłacanych przez spółki zależne należące do tej samej zintegrowanej grupy podatkowej — Warunek posiadania siedziby — Dywidendy wypłacane przez spółki zależne niebędące rezydentami — Niepodlegające odliczeniu koszty i opłaty związane z udziałem]

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d’appel de Versailles – Francja) – Groupe Steria SCA/Ministère des finances et des comptes publics
   (Sprawa C-386/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Przepisy podatkowe - Swoboda przedsiębiorczości - Dyrektywa 90/435/EWG - Artykuł 4 ust. 2 - Wypłata dywidend o charakterze transgranicznym - Podatek dochodowy od osób prawnych - Opodatkowanie grup (francuskie „intégration fiscale”) - Zwolnienie dywidend wypłacanych przez spółki zależne należące do tej samej zintegrowanej grupy podatkowej - Warunek posiadania siedziby - Dywidendy wypłacane przez spółki zależne niebędące rezydentami - Niepodlegające odliczeniu koszty i opłaty związane z udziałem])
   (2015/C 354/12)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour administrative d’appel de Versailles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Groupe Steria SCA

      Strona pozwana: Ministère des finances et des comptes publics

      Sentencja

   Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom państwa członkowskiego dotyczącym zintegrowanego systemu podatkowego, które przyznały spółce dominującej objętej integracją neutralizację skutków włączenia proporcjonalnej części kosztów i opłat ryczałtowo określonej na 5 % kwoty netto dywidend otrzymanych przez nią od spółek będących rezydentami objętych integracją, podczas gdy przepisy te odmawiają jej takiej neutralizacji dla dywidend wypłacanych przez jej spółki zależne z siedzibą w innym państwie członkowskim, które gdyby były rezydentami, obiektywnie mogłyby, według wyboru, należeć do systemu integracji.

      (1)  Dz.U. C 372 z 20.10.2014.


title: Sprawa T-616/15: Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2015 r. – Transtec/Komisja

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/67

         Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2015 r. – Transtec/Komisja
   (Sprawa T-616/15)
   (2016/C 027/85)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Transtec (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności wydanych przez Komisję Europejską decyzji o potrąceniu – zawartych w pismach z dni 25 sierpnia, 27 sierpnia, 7 września, 16 września i 23 września 2015 r. a mających na celu odzyskanie kwoty 624 388,73 EUR;

               —

               zasądzenie od pozwanej zapłaty 624 388,73 EUR wraz z odsetkami za zwłokę od tej kwoty, które należy ustalić w oparciu o stopę referencyjną Europejskiego Banku Centralnego i podwyższyć o dwa punkty;

               —

               zasądzenie od pozwanej zadośćuczynienia za krzywdę oszacowaną na symboliczną kwotę 1 EUR;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania w całości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady pewności prawa w zakresie, w jakim zaskarżone decyzje są pozbawione ważnej podstawy prawnej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady zakazu bezpodstawnego wzbogacenia, gdyż kwota 607 096,08 EUR, wraz z odsetkami, została pobrana z majątku skarżącej i stanowiła przysporzenie w majątku Komisji bez podstawy prawnej tego wzbogacenia.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 42, 44, 45 i 47 rozporządzenia finansowego z dnia 27 marca 2003 r. mającego zastosowanie do art. 9 Europejskiego Funduszu Rozwoju w zakresie, w jakim Komisja nie skorzystała z przysługujących jej na mocy wspomnianych przepisów uprawnień dyskrecjonalnych, a także naruszenia zasady proporcjonalności.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji w zakresie, w jakim Komisja naruszyła art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący oczywistych błędów w ocenie, jakich dopuściła się Komisja.


title: Sprawa T-217/12: Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2012 r. — Shark przeciwko OHIM — Monster Energy (UNLEASH THE BEAST!)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/25

         Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2012 r. — Shark przeciwko OHIM — Monster Energy (UNLEASH THE BEAST!)
   (Sprawa T-217/12)
   2012/C 217/54
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Shark AG (Innsbruck, Austria) (przedstawiciele: D. Campbell, barrister, i P. Strickland, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Monster Energy Company (Corona, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 marca 2012 r. w sprawie R 360/2011-1; i

               —

               obciążenie OHIM i Monster Energy Company własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „UNLEASH THE BEAST!” dla towarów należących do klasy 32 — wspólnotowy znak towarowy nr 5093174

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Monster Energy Company

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny wspólnotowy znak towarowy nr 2729366 „BRING OUT THE BEAST” dla towarów z klasy 32; graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 2730133 „COOL BITE BRING OUT THE BEAST”

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie prawa do zakwestionowanego wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylnie spornej decyzji i oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 57 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-483/12: Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2012 r. — Nestlé Unternehmungen Deutschland przeciwko OHIM — Lotte (LOTTE)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/53

         Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2012 r. — Nestlé Unternehmungen Deutschland przeciwko OHIM — Lotte (LOTTE)
   (Sprawa T-483/12)
   2013/C 26/107
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Nestlé Unternehmungen Deutschland GmbH (Frankfurt am Main, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Jaeger-Lenz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Lotte Co. Ltd (Tokio, Japonia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 września 2012 r. w sprawie R 2103/2010-4;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Lotte Co. Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy, zawierający element słowny „Lotte” oraz obrazek misia koali na drzewie, który trzyma mniejszego misia koalę dla towarów z klasy 30 — wspólnotowy znak towarowy nr 6 158 463

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: krajowe znaki towarowe zawierające elementy słowne „MISIE KOALA” i „KOALA” oraz obrazek misia koali, który trzyma mniejszego misia koalę dla towarów z klasy 30

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania i stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009, naruszenie zasady 22 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95 i art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-638/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 30 listopada 2015 r. – Eko-Tabak s.r.o./Generální ředitelství cel

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 30 listopada 2015 r. – Eko-Tabak s.r.o./Generální ředitelství cel
   (Sprawa C-638/15)
   (2016/C 098/23)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną (strona skarżąca w pierwszej instancji): Eko-Tabak s.r.o.

      Druga strona postępowania (strona pozwana w pierwszej instancji): Generální ředitelství cel.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w sytuacji, gdy wysuszone, sprasowane, nieregularne, częściowo oczyszczone liście tytoniu lub ich części, które zostały poddane procesowi pierwszego suszenia i kontrolowanego zwilżania i w których wykryto obecność gliceryny, nadają się do palenia po prostym przygotowaniu (poprzez rozgniatanie lub ręczne przycinanie), można je uznać za wyroby tytoniowe w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. c) ppkt ii), lub ewentualnie art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2011/64/UE (1) w sprawie struktury oraz stawek akcyzy stosowanych do wyrobów tytoniowych (tekst jednolity)?

               2)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest przecząca, to czy art. 5 w związku z art. 2 dyrektywy Rady 2011/64/UE w sprawie struktury oraz stawek akcyzy stosowanych do wyrobów tytoniowych (tekst jednolity) stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu państwa członkowskiego, które rozszerza zakres zastosowania akcyzy od wyrobów tytoniowych na tytoń, który nie został wymieniony w art. 2 i 5 dyrektywy Rady 2011/64/UE w sprawie struktury oraz stawek akcyzy stosowanych do wyrobów tytoniowych (tekst jednolity) i który, mimo iż nie jest przeznaczony do palenia, może być palony (nadaje się i jest odpowiedni do palenia) oraz został przygotowany do sprzedaży docelowym konsumentom?

      (1)  Dz.U. L 176, s. 24.


title: Sprawa T-17/05: Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2005 r. przez France Télécom przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/34

         Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2005 r. przez France Télécom przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-17/05)
   (2005/C 82/63)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 10 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga spółki France Télécom, z siedzibą w Paryżu, reprezentowanej przez adwokatów: Antoine'a Gosset-Grainville'a i Laurenta Godfroida przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1.

               stwierdzenie nieważności decyzji nr C(2004)3061 wydanej przez Komisję w dniu 2 sierpnia 2004 r. dotyczącej pomocy państwa udzielonej przez Francję na rzecz France Télécom;

               2.

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty podnoszone przez skarżącą w niniejszej sprawie są identyczne z zarzutami i głównymi argumentami podnoszonymi przez skarżącą w sprawie T-427/04.


title: Sprawa T-327/16: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2016 r. – Aldi Einkauf/EUIPO – Fratelli Polli (ANTICO CASALE)

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/33

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2016 r. – Aldi Einkauf/EUIPO – Fratelli Polli (ANTICO CASALE)
   (Sprawa T-327/16)
   (2016/C 287/40)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i N. Bertram)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Fratelli Polli, SpA (Mediolan, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Fratelli Polli, SpA

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „ANTICO CASALE” – unijny znak towarowy nr 10 531 432

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie R 1337/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-353/14: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2014 r. – Włochy przeciwko Komisji

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/43

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2014 r. – Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-353/14)
   2014/C 212/55
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: P. Gentili, avvocato dello Stato, G. Palmieri, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/276/14 Administratorzy (AD 5), mającym na celu utworzenie listy rezerwowej obejmującej 137 miejsc na potrzeby obsadzenia wolnych stanowisk Administratora (AD 5), opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 13 marca 2014 r. nr. C 74 A;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Podniesione zarzuty i główne argumenty są identyczne jak w sprawie T-275/13 Włochy przeciwko Komisji (Dz.U. 2014 C 74 A, s. 4).


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 czerwca 2004 r. w sprawie T-315/02, Svend Klitgaard przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Klauzula arbitrażowa — Umowa zawarta w ramach programu PLAN Cluster D — Koszty podróży — Koszty dochodzenia roszczenia — Nieterminowa zapłata)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/38

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 10 czerwca 2004 r.
   w sprawie T-315/02, Svend Klitgaard przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Umowa zawarta w ramach programu PLAN Cluster D - Koszty podróży - Koszty dochodzenia roszczenia - Nieterminowa zapłata)
   (2004/C 228/86)
   Język postępowania: duński
   W sprawie T-315/02, Svend Klitgaard, zamieszkały w Skørping (Dania), reprezentowany przez adwokata S. Koll Espensena, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: H. Støvlbæk i C. Giolito oraz P. Heidmann, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), której przedmiotem była skarga wniesiona na podstawie art. 238 WE o dokonanie zwrotu kwoty 19.867,40 euro - rzekomo wydanej przez skarżącego w związku z wykonaniem umowy nr 32.0166 zawartej w ramach projektu Plant Life Assessment Network (PLAN) część D - wraz z odsetkami za opóźnienie oraz o zapłatę kosztów dochodzenia powyższego roszczenia, również z odsetkami za opóźnienie, Sąd (piąta izba), w składzie: P. Lindh, prezes, R. García-Valdecasas i J. D. Cooke, sędziowie; sekretarz: D. Christensen, administrator, wydał w dniu 10 czerwca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący zostaje obciążony własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 323 z 21.12.2002.


title: Sprawa C-429/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 czerwca 2010 r. w sprawie T-547/08 X Technology Swiss GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 2 września 2010 r. przez X Technology Swiss GmbH

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 czerwca 2010 r. w sprawie T-547/08 X Technology Swiss GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 2 września 2010 r. przez X Technology Swiss GmbH
   (Sprawa C-429/10 P)
   ()
   2010/C 301/20
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: X Technology Swiss GmbH (przedstawiciele: adwokaci A. Herbertz i R. Jung)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie T-547/08 oraz stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby odwoławczej Urzędu Harmonizacji z dnia 6 października 2008 r. w sprawie R 846/2008-4;

               —

               obciążenie kosztami postępowania drugiej strony postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie dotyczy wyroku Sądu, w którym skarga wnoszącej odwołanie mająca na celu stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 6 października 2008 r., na mocy której zgłoszenie przez wnoszącą odwołanie znaku odzwierciedlającego pozycję obejmującego pomarańczową barwę palców skarpety zostało odrzucone.
   Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dokonał błędnej wykładni przewidzianej w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) Nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji znaków towarowych, które nie mają charakteru odróżniającego. W spornej decyzji Sąd dopuścił się błędu stosując podwyższone wymogi w odniesieniu do charakteru odróżniającego.
   Dokonywanie oceny charakteru odróżniającego obejmuje nie tylko cechy konkretnego znaku towarowego ale również ogólne wrażenie wywoływane przez znak w odniesieniu do oznaczonego nim towaru. Oznacza to, że charakter odróżniający zgłoszonego znaku towarowego podlega ocenie z jednej strony w kontekście poszczególnych składników znaku jak jego formy, usytuowania czy koloru oraz z drugiej strony, czego nie dokonał Sąd, w kontekście ogólnego wrażenia, które wywołuje. W ramach takiej oceny należy ponadto co do zasady uwzględnić okoliczność, że nawet określony stopień charakteru odróżniającego wystarcza by rejestracja znaku towarowego była możliwa.
   Sąd błędnie podwyższył wymagania stosujące się do zgłoszonego znaku towarowego powołując się na orzecznictwo dotyczące trójwymiarowych znaków towarowych, na które składa się sam wygląd towaru a także dotyczące graficznych znaków towarowych obejmujących dwuwymiarowe przedstawienie towaru. Orzecznictwo to nie znajduje zastosowania do zgłoszonego znaku towarowego, ponieważ znak towarowy wnoszącej odwołanie nie jest trójwymiarowym znakiem i nie ma porównywalności polegającej na tym, że orzecznictwo dotyczące innych znaków towarowych mogłoby stosować się do zgłoszonego znaku. W przeciwieństwie do znaków towarowych, do których odnosi się przywołane orzecznictwo znak wnoszącej odwołanie odnosi się jedynie do nieznacznej części oznaczanego towaru. Wyraźnie ograniczone i dokładnie zdefiniowane pod względem kolorystycznym oznaczenie, które w stosunku do oznaczanego towaru jest małe nie może być porównywalne do znaku towarowego, który w całości pokrywa się z wyglądem towaru.
   Nawet jeżeli przyjąć, że orzecznictwo dotyczące trójwymiarowych znaków towarowych znajduje zastosowanie do zgłoszonego znaku wyrok Sądu jest błędny. Znak towarowy wnoszącej odwołanie spełnia bowiem uznane w orzecznictwie wymogi stosujące się do trójwymiarowych znaków towarowych. Odróżnia się on znacznie od norm i zwyczajów danego sektora i spełnia swoją podstawową funkcję polegająca na wskazywaniu pochodzenia handlowego. Wywody Sądu na temat stopnia uwagi jaką zwraca właściwy krąg odbiorców są błędne, gdyż właśnie w przypadków artykułów, które nie mogą zostać wypróbowane przed ich zakupem konsument zwraca szczególną uwagę i odznacza się szczególną znajomością znaku towarowego. Ponadto Sąd nie odniósł się w wystarczającym stopniu do przedstawionego przez wnoszącą odwołanie argumentu dotyczącego dokładnie określonego odcienia koloru. Jako że Sąd określił oznaczanie skarpet sportowych jako zwyczajną praktykę nie da się zrozumieć dlaczego umieszczenie koloru za każdym razem w tym samym miejscu i przy użyciu tego samego odcienia nie może stanowić oznaczenia, które podlega rejestracji.


title: Sprawa C-334/11 P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 29 marca 2012 r. — Lancôme parfums et beauté & Cie przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Focus Magazin Verlag GmbH (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy ACNO FOCUS — Sprzeciw właściciela słownego krajowego znaku towarowego FOCUS — Odmowa rejestracji — Artykuł 43. ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Wcześniejszy znak towarowy zarejestrowany od co najmniej pięciu lat)

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/8

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 29 marca 2012 r. — Lancôme parfums et beauté & Cie przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Focus Magazin Verlag GmbH
   (Sprawa C-334/11 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy ACNO FOCUS - Sprzeciw właściciela słownego krajowego znaku towarowego FOCUS - Odmowa rejestracji - Artykuł 43. ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Wcześniejszy znak towarowy zarejestrowany od co najmniej pięciu lat)
   2012/C 194/13
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lancôme parfums et beauté & Cie (przedstawiciel: A. von Mühlendahl, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik), Focus Magazin Verlag GmbH (przedstawiciele: R. Schweizer i J. Berlinger, Rechtsanwälte)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 14 kwietnia 2011 r. w sprawie T-466/08 Lancôme przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez zgłaszającego słowny znak towarowy „ACNO FOCUS” dla towarów należących do klasy 3 na decyzję R 1796/2007-1 Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 29 lipca 2008 r. oddalającą odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów, którą odmówiono rejestracji wspomnianego znaku w następstwie sprzeciwu właściciela słownego krajowego znaku towarowego „FOCUS”, zarejestrowanego dla towarów i usług należących do klas 3, 5, 6, 7, 8, 9, 14, 15, 16, 18, 20, 21, 24, 25, 26, 28, 29, 30, 33, 34, 36, 38, 39, 41 i 42 — Wykładnia i stosowanie art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 42 ust.2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009) — Pojęcie rzeczywistego używania znaku towarowego

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Lancôme parfums et beauté & Cie zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa T-241/04: Skarga wniesiona dnia 9 czerwca 2004 r. przez European Environmental Bureau i Stichting Natuur en Milieu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/30

         Skarga wniesiona dnia 9 czerwca 2004 r. przez European Environmental Bureau i Stichting Natuur en Milieu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-241/04)
   (2004/C 217/54)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 9 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez European Environmental Bureau z siedzibą w Brukseli, Belgia i Stichting Natuur en Milieu, z siedzibą w Utrechcie, Holandia, reprezentowane przez P. van den Biesena i B. Arentza, lawyers.
   Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               częściowe uchylenie decyzji Komisji 2004/247/WE (1) w zakresie dotyczącym art. 2 ust. 3 i art. 3 lit. b);

               —

               zasądzenie kosztów postępowania od Komisji Wspólnot Europejskich,

         Zarzuty i główne argumenty
   Na podstawie kwestionowanej decyzji Komisja zdecydowała się nie wnieść do załącznika I do dyrektywy 91/414 (2) poprawki mającej na celu umieszczenie „Simazine” na zawartej tam liście substancji czynnych. Art. 4 dyrektywy 91/414 stanowi, że jedynie środki ochrony roślin zawierające substancje wymienione w załączniku I mogą być dopuszczone do obrotu przez Państwa Członkowskie. Odmawiając umieszczenia „Simazine” w załączniku I Komisja zdecydowała nie zezwolić na dalsze użycie środków ochrony roślin zawierających tę substancję.
   Skarżący nie kwestionują tego aspektu decyzji, lecz jej niektóre przepisy przejściowe, które zezwalają na pewne ograniczone i poddane warunkom mającym na celu zminimalizowanie ryzyka użycie środków zawierających Simazine do dnia 30 czerwca 2007 r. W preambule swej decyzji Komisja uzasadniła te przepisy przejściowe aktualnym brakiem skutecznych alternatyw i potrzebą zapewnienia czasu dla ich rozwoju.
   Dla poparcia ich wniosku skarżący przywołują zarzuty i argumenty powołane przez nich sprawie T-236/04.

      (1)  Dz.U. L 78 z 16.3.2004, str. 50.

      (2)  Dyrektywa Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, Dz.U. L 230 z 19.8.1991, str. 1-32.


title: Sprawa C-238/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 6 marca 2012 r. w sprawie T-65/06 FLSmidth & Co. A/S przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 16 maja 2012 r. przez FLSmidth & Co. A/S

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 6 marca 2012 r. w sprawie T-65/06 FLSmidth & Co. A/S przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 16 maja 2012 r. przez FLSmidth & Co. A/S
   (Sprawa C-238/12 P)
   2012/C 303/20
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: FLSmidth & Co. A/S (przedstawiciel: M. Dittmer, advokat, J. Ratliff, Barrister, F. Louis, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Powołując się na art. 256 ust. 1 akapit drugi, art. 263 i art. 264 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 31 rozporządzenia Rady 1/2003 (1) i art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości, FLSmidth & Co. A/S wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o:

               —

               uchylenie wyroku z dnia 6 marca 2012 r. w sprawie T-65/06,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 30 listopada 2005 r. w sprawie COMP/F/38.354 dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, w zakresie, w jakim dotyczy ona FLS; lub tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kwoty grzywny nałożonej na FLS w decyzji.

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu żądania głównego FLS podnosi dwa zarzuty, z których drugi opiera się na dwóch argumentach.

               —

               Sąd naruszył prawo, ponieważ nie zastosował prawidłowych kryteriów prawnych w celu przypisania odpowiedzialności (nadrzędnej) spółce dominującej. Sąd nie wysnuł ponadto prawidłowych wniosków prawnych z przedstawionych mu dowodów, w zakresie, w jakim nie orzekł, że FLS zdołał obalić domniemanie odpowiedzialności spółki dominującej.

               —

               Sąd nie zbadał, czy Komisja spełniła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia.

                           —

                           o Sama Komisja dopuściła się naruszenia, nie wywiązując się z ciążącego na niej obowiązku uzasadnienia, w zakresie, w jakim nie odniosła się w wystarczający sposób do argumentów i dowodów przedstawionych przez FLS w celu obalenia domniemania odpowiedzialności spółki dominującej.

                           —

                           o Ponadto Komisja nie wywiązała się z ciążącego na niej obowiązku uzasadnienia, w zakresie, w jakim decyzja nie zawiera uzasadnienia, dlaczego FLS powinna ponieść odpowiedzialność za okres od grudnia 1990 r do grudnia 1991 r.

         W uzasadnieniu żądania ewentualnego FLS podnosi cztery zarzuty.

               —

               Sąd naruszył prawo, w zakresie, w jakim nie zastosował zasady proporcjonalności i legalności przy kontroli odpowiedzialności, którą obciążono FLS, a zatem nie ograniczył odpowiednio rozpatrywanej odpowiedzialności.

               —

               Sąd naruszył prawo, w zakresie, w jakim nie położył kresu nierównemu traktowaniu przyjętemu przez Komisję, przyznając Trioplast Industrier AB — a nie FLS — 30 % obniżkę zgodnie z komunikatem w sprawie współpracy.

               —

               Sąd naruszył prawo poprzez niewłaściwe zastosowanie sekcji D tiret drugie komunikatu w sprawie współpracy, w zakresie, w jakim nie przyznał FLS obniżki ze względu na brak podważenia okoliczności faktycznych. Ponadto Sąd nie zastosował zasady równego traktowania, ponieważ nie uwzględnił okoliczności, że Bonar Technical Fabrics przyznano 10 % obniżkę za co najmniej takie samo zachowanie.

               —

               Sąd naruszył art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 ust. 1 europejskiej konwencji praw człowieka, ze względu na to, że nie wydał orzeczenia w rozsądnym terminie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Sprawa T-44/13: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2013 r. — AbbVie przeciwko EMA

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/31

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2013 r. — AbbVie przeciwko EMA
   (Sprawa T-44/13)
   2013/C 79/53
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: AbbVie, Inc. (Wilmington, Stany Zjednoczone); AbbVie Ltd (Maidenhead, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: P. Bogaert, G. Berrisch, lawyers, B. Kelly, Solicitor)

      Strona pozwana: Europejska Agencja ds. Leków

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji ds. Leków EMA/748792/2012 z dnia 14 stycznia 2013 r. udzielającej dostępu do dokumentów zawartych w aktach dotyczących pozwolenia na dopuszczenie produktu leczniczego do obrotu; i

               —

               obciążenie Europejskiej Agencji ds. Leków kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty jest na naruszeniu przez decyzję art. 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie dostępu (1) oraz praw podstawowych skarżących w zakresie ochrony poufnych informacji handlowych.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia przez decyzję art. 4 ust. 4 rozporządzenia w sprawie dostępu oraz zasady dobrej administracji.

               3)

               Zarzut trzeci wskazuje na naruszenie przez decyzję obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do stosowania art. 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie dostępu.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia przez decyzję zasady uzasadnionych oczekiwań.

               5)

               Zarzut piąty oparty jest na naruszeniu przez decyzję dyrektywy 2001/29/WE (2), praw podstawowych w zakresie ochrony praw własności, w tym praw autorskich, oraz zasad proporcjonalności i dobrej administracji, ze względu na udzielenie dostępu poprzez udostępnienie kopii dokumentów.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

      (2)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10).


title: Sprawa C-408/08 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 lutego 2010 r. — Lancôme parfums et beauté & Cie SNC przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), CMS Hasche Sigle (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 55 ust. 1 lit. a) i art. 7 ust. 1 lit. c) — Interes prawny w złożeniu wniosku o unieważnienie prawa do znaku towarowego opartego na bezwzględnej podstawie unieważnienia — Kancelaria prawna — Oznaczenie słowne COLOR EDITION — Charakter opisowy słownego znaku towarowego składającego się z elementów opisowych)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 lutego 2010 r. — Lancôme parfums et beauté & Cie SNC przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), CMS Hasche Sigle
   (Sprawa C-408/08 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 55 ust. 1 lit. a) i art. 7 ust. 1 lit. c) - Interes prawny w złożeniu wniosku o unieważnienie prawa do znaku towarowego opartego na bezwzględnej podstawie unieważnienia - Kancelaria prawna - Oznaczenie słowne „COLOR EDITION” - Charakter opisowy słownego znaku towarowego składającego się z elementów opisowych)
   2010/C 100/07
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Lancôme parfums et beauté & Cie SNC (przedstawiciel: A. von Mühlendahl, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik), CMS Hasche Sigle

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie T-160/07 Lancôme przeciwko OHIM i CMS Hasche Sigle, na mocy którego Sąd oddalił skargę wniesioną przez wnoszącą odwołanie na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 lutego 2007 r. unieważniającą rejestrację wspólnotowego znaku towarowego COLOR EDITION dla produktów kosmetycznych i kosmetyków kolorowych — Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 55 ust. 1 lit a) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1) — Interes prawny w złożeniu wniosku o unieważnienie prawa znaku towarowego — Kancelaria prawna — Brak własnego interesu ekonomicznego w żądaniu unieważnienia prawa do znaku towarowego odnoszącego się do kosmetyków — Dostrzegalna różnica pomiędzy skojarzeniami wywołanymi przez wyrazy proponowane przy rejestracji znaku towarowego a potocznymi określeniami używanymi przez docelowy krąg odbiorców do opisu rozpatrywanych towarów lub usług bądź ich podstawowych właściwości

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Lancôme parfums et beauté & Cie SNC zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2009.


title: Sprawa T-247/10: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2011 r. — medi przeciwko OHIM — Deutsche Medien Center (deutschemedi.de) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego deutschemedi.de — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy World of medi, wcześniejsze, graficzny i słowne, krajowe znaki towarowe medi.eu, medi welt, medi-Verband, medi oraz wcześniejsze, nazwa handlowa i nazwa firmy, medi — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/19

         Wyrok Sądu z dnia 6 października 2011 r. — medi przeciwko OHIM — Deutsche Medien Center (deutschemedi.de)
   (Sprawa T-247/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego deutschemedi.de - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy World of medi, wcześniejsze, graficzny i słowne, krajowe znaki towarowe medi.eu, medi welt, medi-Verband, medi oraz wcześniejsze, nazwa handlowa i nazwa firmy, medi - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 340/38
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: medi GmbH & Co. KG (Bayreuth, Niemcy) (przedstawiciele: H. Lindner, D. Terheggen, T. Kiphuth, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Deutsche Medien Center GmbH (Dortmund, Niemcy) (przedstawiciel: R. Bodemann, adwokat)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 marca 2010 r. (sprawa R 1366/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Weihermüller & Voigtmann GmbH & Co. KG a Deutsche Medi Präventions GmbH.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (OHIM) z dnia 16 marca 2010 r. (sprawa R 1366/2008-4).

               2)

               OHIM pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez medi GmbH & Co. KG.

               3)

               Deutsche Medien Center GmbH pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa C-497/06 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 kwietnia 2009 r. — CAS Succhi di Frutta SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Odpowiedzialność pozaumowna — Procedura przetargowa — Płatność w naturze — Płatność na rzecz uczestników przetargu w owocach innych niż wskazane w ogłoszeniu o przetargu — Związek przyczynowy)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 kwietnia 2009 r. — CAS Succhi di Frutta SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-497/06 P) (1)

   (Odwołanie - Odpowiedzialność pozaumowna - Procedura przetargowa - Płatność w naturze - Płatność na rzecz uczestników przetargu w owocach innych niż wskazane w ogłoszeniu o przetargu - Związek przyczynowy)
   2009/C 153/07
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: CAS Succhi di Frutta SpA (pełnomocnicy: F. Sciaudone, R. Sciaudone, i D. Fioretti, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Cattabriga, agent, A. Dal Ferro, avvocato)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 13 września 2006 r. w sprawie T-226/01 CAS Succhi di Frutta SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, którym Sąd oddalił skargę o naprawienie szkody decyzjami Komisji C(96)1916 z dnia 22 lipca 1996 r. i C(96)2208 z dnia 6 września 1996 r. przyjętymi w ramach rozporządzenia Komisji (WE) nr 228/96 z dnia 7 lutego 1996 r. w zakresie dostaw soku owocowego i konfitur przeznaczonych dla ludności Armenii i Azerbejdżanu (Dz.U. L 30, s. 18)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               CAS Succhi di Frutta SpA pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa C-124/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — J.C.M. Beheer BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Szósta dyrektywa VAT — Świadczenie usług związanych z transakcjami ubezpieczeniowymi — Brokerzy i pośrednicy ubezpieczeniowi)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/14

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — J.C.M. Beheer BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-124/07) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Świadczenie usług związanych z transakcjami ubezpieczeniowymi - Brokerzy i pośrednicy ubezpieczeniowi)
   (2008/C 128/22)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: J.C.M. Beheer BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 13 część B lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Świadczenie usług związanych z transakcjami ubezpieczeniowymi i reasekuracyjnymi dokonywanymi przez brokerów i pośredników ubezpieczeniowych — Podatnik działający jako agent w imieniu głównego agenta
   Sentencja
   Artykuł 13 część B lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku musi być interpretowany w ten sposób, że okoliczność, iż broker lub pośrednik ubezpieczeniowy nie pozostaje w bezpośrednim stosunku ze stronami umowy ubezpieczenia lub reasekuracji, do zawarcia której się przyczynia, lecz pozostaje z nimi jedynie w pośrednim stosunku, za pośrednictwem innego podatnika, który sam pozostaje w bezpośrednim stosunku z jedną ze stron tej umowy, i z którym ów broker lub pośrednik ubezpieczeniowy jest związany umownie, nie wyklucza, by świadczone przez niego usługi były zwolnione od podatku od wartości dodanej na mocy tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa T-126/08: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2008 r. — Okalux GmbH przeciwko OHIM — Ondex (ONDACELL)

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/28

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2008 r. — Okalux GmbH przeciwko OHIM — Ondex (ONDACELL)
   (Sprawa T-126/08)
   (2008/C 116/52)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Okalux GmbH (Marktheidenfeld, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Beckensträter)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Ondex S.A.S.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 22 stycznia 2008 r., doręczonej w dniu 24 stycznia 2008 r., i stwierdzenie, że sprzeciw z dnia 29 sierpnia 2006 r. został wniesiony prawidłowo;

               —

               obciążenie strony pozwanej podlegającymi zwrotowi kosztami obejmującymi koszty poniesione w związku z postępowaniem przed OHIM, włączając w to koszty poniesione przez interwenienta.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Ondex S.A.S.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak towarowy „ONDACELL” dla towarów i usług z klas 6, 17 i 19 (zgłoszenie nr 4 755 971)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: sprzeciw uznany za niewniesiony

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 2869/95 (1) oraz decyzji nr EX-96-1 (2) i komunikatu nr 5/96 (3)

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2869/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. w sprawie opłat na rzecz Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Dz.U. L 303, s. 33).

      (2)  Decyzja prezesa Urzędu nr EX-96-1 z dnia 11 stycznia 1996 r. w sprawie warunków tworzenia kont bieżących w Urzędzie (Dz.U. OHIM 1996, 48).

      (3)  Komunikat prezesa Urzędu nr 5/96 z dnia 8 sierpnia 1996 r. w sprawie kont bieżących (Dz.U. OHIM 1996, 1460).


title: Sprawa C-42/05: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Belgia) — Państwo belgijskie przeciwko Ring Occasions S.A. w likwidacji i Fortis Banque SA

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/24

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Belgia) — Państwo belgijskie przeciwko Ring Occasions S.A. w likwidacji i Fortis Banque SA
   (Sprawa C-42/05) (1)

   (2006/C 331/42)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005.


title: Sprawa T-543/11: Skarga wniesiona w dniu 14 października 2011 r. — Ghreiwati przeciwko Radzie

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/27

         Skarga wniesiona w dniu 14 października 2011 r. — Ghreiwati przeciwko Radzie
   (Sprawa T-543/11)
   2011/C 355/49
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Emad Ghreiwati (Al Maliki, Syria) (przedstawiciel: adwokat P.F. Gaborit)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 2011/522/WPZiB, rozporządzenia (UE) nr 878/2011, decyzji 2011/628/WPZiB i rozporządzenia (UE) nr 950/2011 Rady Unii Europejskiej, w zakresie dotyczącym Emada GHREIWATI;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący braku uzasadnienia i naruszenia prawa do obrony oraz prawa do rzetelnego procesu sądowego w zakresie, w jakim:

                           —

                           zaskarżone akty, mimo, że dodawały nazwisko skarżącego do listy osób, których dotyczą środki ograniczające wobec Syrii, nie zawierały uzasadnienia środków ograniczających podjętych w stosunku do niego;

                           —

                           decyzje te nie zostały w żaden sposób doręczone;

                           —

                           dowody obciążające skarżącego, stanowiące podstawę podjętych w stosunku do niego środków ograniczających wciąż nie zostały mu przekazane, mimo skierowanego do Rady Unii Europejskiej wniosku w tej sprawie.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący, pomocniczo, oczywistego błędu w ocenie, ponieważ ani posiadany przez skarżącego status prezesa izby przemysłowej Damas ani jego status wspólnika spółki Zouheir GHREIWATI nie pozwalał na formułowanie twierdzenia o jakimkolwiek ekonomicznym wsparciu dla reżimu syryjskiego.


title: Sprawa C-462/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 25 listopada 2009 r. — Stichting de Thuiskopie przeciwko Mijndert van der Lee i in.

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/38

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 25 listopada 2009 r. — Stichting de Thuiskopie przeciwko Mijndert van der Lee i in.
   (Sprawa C-462/09)
   2010/C 24/66
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stichting de Thuiskopie

      Strona pozwana: Mijndert van der Lee, Hananja van der Lee, Opus Supplies Deutschland GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa 2001/29/WE (1), w szczególności w art. 5 ust. 2 lit. b i ust. 5, zawiera wskazówki pozwalające odpowiedzieć na pytanie, kto w prawie krajowym jest dłużnikiem z tytułu „godziwej rekompensaty” w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. b)? Jeśli tak, to jakie?

               2)

               Czy w przypadku sprzedaży wysyłkowej, w ramach której kupujący ma siedzibę w innym państwie członkowskim aniżeli sprzedawca, art. 5 ust. 5 dyrektywy zobowiązuje do tak szerokiej wykładni prawa krajowego, aby dokonujący sprzedaży zawodowo dłużnik był zobowiązany do uiszczenia „godziwej rekompensaty” w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. b) przynajmniej w jednym z państw członkowskich związanych ze sprzedażą wysyłkową?

      (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10)


title: Sprawa T-492/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 17 października 2007 r. w sprawie F-115/06 Sanchez Ferriz i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 28 grudnia 2007 r. przez Carlosa Sancheza Ferriza i in.

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/47

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 17 października 2007 r. w sprawie F-115/06 Sanchez Ferriz i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 28 grudnia 2007 r. przez Carlosa Sancheza Ferriza i in.
   (Sprawa T-492/07 P)
   (2008/C 64/77)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlos Sanchez Ferriz (Bruksela, Belgia), Isabelle Chantraine (Bruksela, Belgia), José De Viana Costa Ribeiro (Meise, Belgia), Brigitte Housiaux (Ramillies, Belgia), Chantal Vellemans (Bruksela, Belgia), Sylvie Schaack (Remich, Wielkie Księstwo Luksemburga), Andrea Losito (Sandweiler, Wielkie Księstwo Luksemburga), Alain Hertert (Scheidgen, Wielkie Księstwo Luksemburga), Marie-Josée Gaspar-Lis (Luksemburg, Wielkie Księstwo Luksemburga), Otilia Ferreira-Nielsen (Gostingen, Wielkie Księstwo Luksemburga) (przedstawiciel: F. Frabetti, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 17 października 2007 r. w sprawie F-115/06;

               —

               uwzględnienie żądań skarżących w pierwszej instancji, a tym samym stwierdzenie, że skarga w sprawie F-115/06 jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               ewentualnie, skierowanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej do ponownego rozpoznania;

               —

               rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów, wydatków i honorariów oraz obciążenie Komisji ich zapłatą.

         Zarzuty i główne argumenty
   W swoim odwołaniu wnoszący odwołanie żądają uchylenia postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej odrzucającego jako niedopuszczalną skargę mającą za przedmiot w pierwszej kolejności unieważnienie listy urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu za 2005 r. w zakresie, w jakim lista ta nie zawiera nazwisk wnoszących odwołanie, oraz ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji o przyznaniu im punktów pierwszeństwa w tym postępowaniu.
   W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie twierdzą, że przeciwnie do tego, co utrzymywano w zaskarżonym postanowieniu, ogólne przepisy wykonawcze z dnia 26 kwietnia 2002 r., których niezgodność z prawem podnoszono w pierwszej instancji, przedstawiają bezpośredni związek prawny z niniejszym sporem.
   Ponadto twierdzą, że Sąd dopuścił się błędu, co do prawa uznając za niedopuszczalny zarzut naruszenia ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 z dnia 23 grudnia 2004 r., z uwagi na zbyt późne jego podniesienie na etapie repliki. Utrzymują, że zarzut ten był już wspomniany w ich zażaleniu, i że replika zawiera tylko jego uzupełnienie.
   Wreszcie, wnoszący odwołanie utrzymują, że przeciwnie do tego, co orzekł Sąd do spraw Służby Publicznej, naruszenie art. 6 akapit pierwszy i art. 10 ust. 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego dotyczyło ich w sposób konkretny i indywidualny, i że tym samym ich interes prawny jest oczywisty.


title: Sprawa T-333/15: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2015 r. – Josel/OHIM – Nationale-Nederlanden Nederland (NN)

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/37

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2015 r. – Josel/OHIM – Nationale-Nederlanden Nederland (NN)
   (Sprawa T-333/15)
   (2015/C 262/51)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Josel, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: J. L. Rivas Zurdo, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Nationale-Nederlanden Nederland BV (Amsterdam, Niderlandy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Nationale-Nederlanden Nederland BV

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „NN”– zgłoszenie nr 1 066 097

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 kwietnia 2015 r. w sprawie R 1531/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim, oddalając częściowo odwołanie zgłaszającego, utrzymuje w mocy decyzję Wydziału Sprzeciwów o oddaleniu sprzeciwu B 1 887 887 i przyznaniu wspólnotowego znaku towarowego (rejestracja międzynarodowa) nr 1 066 097 „NN”, klasa 36 (słowny);

               —

               obciążenie strony lub stron przeciwnych niniejszej skardze kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-282/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Braunschweig – Niemcy) – Queisser Pharma GmbH & Co. KG/Bundesrepublik Deutschland [Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ towarów — Artykuły 34 – 36 TFUE — Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym — Bezpieczeństwo żywności — Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 — Artykuł 6 — Zasada analizy ryzyka — Artykuł 7 — Zasada ostrożności — Rozporządzenie (WE) nr 1925/2006 — Ustawodawstwo państwa członkowskiego zakazujące produkcji i wprowadzania do obrotu suplementów diety zawierających aminokwasy — Sytuacja, w której przyznanie czasowego odstępstwa od tego zakazu należy do uprawnień dyskrecjonalnych organu krajowego]

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Braunschweig – Niemcy) – Queisser Pharma GmbH & Co. KG/Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-282/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ towarów - Artykuły 34 – 36 TFUE - Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym - Bezpieczeństwo żywności - Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 - Artykuł 6 - Zasada analizy ryzyka - Artykuł 7 - Zasada ostrożności - Rozporządzenie (WE) nr 1925/2006 - Ustawodawstwo państwa członkowskiego zakazujące produkcji i wprowadzania do obrotu suplementów diety zawierających aminokwasy - Sytuacja, w której przyznanie czasowego odstępstwa od tego zakazu należy do uprawnień dyskrecjonalnych organu krajowego])
   (2017/C 070/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Braunschweig

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Queisser Pharma GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Sentencja

   Artykuły 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom prawa krajowego takim jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, które zakazują produkcji, przetwarzania lub wprowadzania do obrotu jakiegokolwiek suplementu diety zawierającego aminokwasy, chyba że organ krajowy dysponujący w tym względzie zakresem uznania przyznał odstępstwo, jeżeli te przepisy prawa krajowego są oparte na analizie ryzyka, która dotyczy jedynie niektórych aminokwasów, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego. W każdym razie art. 6 i 7 wskazanego rozporządzenia należy interpretować jako stojące na przeszkodzie takim przepisom prawa krajowego, jeżeli te przepisy prawa krajowego stanowią, że odstępstwo od przewidzianego w nich zakazu może zostać przyznane jedynie na czas określony, nawet w sytuacji gdy wykazano, że substancja jest bezpieczna.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa T-387/10: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2010 r. — Goutier przeciwko OHIM — Eurodata (ARANTAX)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/45

         Skarga wniesiona w dniu 9 września 2010 r. — Goutier przeciwko OHIM — Eurodata (ARANTAX)
   (Sprawa T-387/10)
   ()
   2010/C 301/72
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Klaus Goutier (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat E.E. Happe)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Eurodata GmbH & Co. KG (Saarbrücken, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie R 126/2009-4 w zakresie dotyczącym odrzucenia w drodze uchylenia zaskarżonej decyzji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego dla następujących usług:
               —   klasa 35– doradztwo podatkowe, sporządzanie zeznań podatkowych, prowadzenie rachunkowości, usługi biegłego rewidenta, doradztwo gospodarcze, doradztwo w zakresie zarządzania i organizacji;
               —   klasa 36– sporządzanie sprawozdań podatkowych i oszacowań podatkowych, transakcje łączenia i nabycia przedsiębiorstw, czyli doradztwo finansowe w zakresie nabycia i sprzedaży przedsiębiorstw oraz udziałów;
               —   klasa 42– doradztwo prawne i reprezentacja prawna, badania w kwestiach prawnych;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ARANTAX” dla usług z klas 35, 36 i 42

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Eurodata GmbH & Co. KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy „ANTAX” dla usług z klas 35, 36, 41, 42 i 45.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i częściowe odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 15 i 43 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ nie został przedstawiony dowód używania oraz naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa F-38/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Vakalis przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytura — Przeniesienie praw nabytych w Grecji do systemu emerytalnego urzędników Unii — Obliczenie zaliczenia — Zarzut niezgodności z prawem przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego — Zasada równości traktowania — Zasada neutralności euro)

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/28

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Vakalis przeciwko Komisji
   (Sprawa F-38/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytura - Przeniesienie praw nabytych w Grecji do systemu emerytalnego urzędników Unii - Obliczenie zaliczenia - Zarzut niezgodności z prawem przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Zasada równości traktowania - Zasada neutralności euro)
   2011/C 160/43
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ioannis Vakalis (Luvinate, Włochy) (przedstawiciel: S. Pappas, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji urzędu do spraw administrowania i rozliczania należności indywidualnych określającej prawa emerytalne skarżącego w ramach ich przeniesienia do systemu Unii

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona jako niedopuszczalna i w części oddalona jako bezzasadna.

               2)

               Komisja zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, połową kosztów poniesionych przez I. Vakalisa.

               3)

               I. Vakalis ponosi połowę swoich kosztów

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.10, s. 54.


title: Sprawa C-477/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Queen’s Bench Division (Administrative Court) (England and Wales) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 27 października 2014 r. – Pillbox 38 (UK) Limited, działająca pod nazwą „Totally Wicked” , przeciwko Secretary of State for Health

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Queen’s Bench Division (Administrative Court) (England and Wales) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 27 października 2014 r. – Pillbox 38 (UK) Limited, działająca pod nazwą „Totally Wicked”, przeciwko Secretary of State for Health
   (Sprawa C-477/14)
   (2015/C 007/21)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice Queen’s Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pillbox 38 (UK) Limited, działająca pod nazwą „Totally Wicked”

      Druga strona postępowania: Secretary of State for Health

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 20 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. (1) w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylającej dyrektywę 2001/37/WE (2) jest nieważny w całości lub w odpowiedniej części z jednego lub kilku z następujących powodów:

               —

               Nakłada on w całości lub w odpowiedniej części na producentów lub sprzedawców detalicznych papierosów elektronicznych szereg obowiązków, które naruszają zasadę proporcjonalności w związku z zasadą pewności prawa?

               —

               Z równoważnych lub podobnych powodów – nie jest zgodny z zasadą równości lub niezgodnie z prawem zakłóca konkurencję?

               —

               Jest niezgodny z zasadą pomocniczości?

               —

               Narusza prawa producentów lub sprzedawców detalicznych papierosów elektronicznych wynikające z art. 16 lub 17 karty praw podstawowych?

      (1)  Dz.U. L 127, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 194, s. 26.


title: Wyrok Trybunału Pierwszej Instancji z dnia 28 października 2004 r. w sprawie T-76/03 Herbert Meister przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Urzędnicy — Przeniesienie szefa wydziału — Interes służby — Równorzędność stanowisk pracy — Prawo do wolności wyrażania swoich poglądów — Obowiązek dbałości o dobro urzędnika — Uzasadnienie — Prawo do wysłuchania — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/35

      WYROK TRYBUNAŁU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 28 października 2004 r.
   w sprawie T-76/03 Herbert Meister przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Urzędnicy - Przeniesienie szefa wydziału - Interes służby - Równorzędność stanowisk pracy - Prawo do wolności wyrażania swoich poglądów - Obowiązek dbałości o dobro urzędnika - Uzasadnienie - Prawo do wysłuchania - Odpowiedzialność pozaumowna)
   (2005/C 6/68)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-76/03, Herbert Meister, urzędnik Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), zamieszkały w Muchamiel (Hiszpania), reprezentowany przez adwokata G. Vandersandena, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnik: O. Waelbroeck), mającej za przedmiot, z jednej strony, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji OHIM nr PERS-AFFECT-02-30 z dnia 22 kwietnia 2002 r., na mocy której w interesie służby skarżący został przydzielony – w ramach swojego stanowiska - wiceprezesowi ds.prawnych jako doradca prawny i, z drugiej strony, wniosek o odszkodowanie, Sąd (trzecia izba), w składzie: J. Azizi, prezes, M. Jaeger i E. Cremona, sędziowie; sekretarz: D. Christensen, administrator, wydał w dniu 28 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) zostaje obciążony zapłatą na rzecz skarżącego kwoty 5000 EUR tytułem naprawienia szkody wyrządzonej z winy władzy.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

               3)

               OHIM poniesie koszty własne i jedną piątą kosztów poniesionych przez skarżącego.

               4)

               Skarżący poniesie cztery piąte kosztów własnych.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.4.2003.


title: Sprawa T-113/16: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2016 r. – Arctic Cat/EUIPO – Slazengers (Przedstawienie pantery)

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/22

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2016 r. – Arctic Cat/EUIPO – Slazengers (Przedstawienie pantery)
   (Sprawa T-113/16)
   (2016/C 175/26)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Arctic Cat, Inc. (Thief River Falls, Minnesota, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Hartmann i S. Fröhlich)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Slazengers Ltd (Burnham, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego (Przedstawienie pantery) – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 941 684

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie R 2953/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono odwołanie i w jakim utrzymano w mocy częściową odmowę rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską nr 941 684 dla towarów z klasy 25 („specjalnej odzieży do sportowych pojazdów mechanicznych, w tym ochronnej odzieży zewnętrznej, kominiarek i masek na twarz”);

               —

               uwzględnienie rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską nr 941 684 także dla towarów z klasy 25 („specjalnej odzieży do sportowych pojazdów mechanicznych, w tym ochronnej odzieży zewnętrznej, kominiarek i masek na twarz”);

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

               —

               obciążenie Slazengers Ltd kosztami postępowania przed EUIPO.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-227/12: Postanowienie Sądu z dnia 24 października 2012 r. — Saobraćajni institut CIP przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie — Zamówienia publiczne na usługi — Wykluczenie strony skarżącej z postępowania przetargowego — Unieważnienie postępowania przetargowego po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/37

         Postanowienie Sądu z dnia 24 października 2012 r. — Saobraćajni institut CIP przeciwko Komisji
   (Sprawa T-227/12) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Zamówienia publiczne na usługi - Wykluczenie strony skarżącej z postępowania przetargowego - Unieważnienie postępowania przetargowego po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania)
   2013/C 9/67
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Saobraćajni institut CIP (Belgrad, Serbia) (przedstawiciele: adwokat A. Lojpur)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i E. Georgieva, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności ogłoszenia o przetargu z dnia 3 kwietnia 2012 r. dotyczącego sporządzenia dokumentacji technicznej dla projektu modernizacji kolei, wykluczającego skarżącą z udziału w postępowaniu przetargowym, a po drugie, żądanie odszkodowawcze.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez skarżącą w niniejszym postępowaniu.

      (1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012


title: Sprawa T-289/09: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2011 r. — Omnicare przeciwko OHIM — Astellas Pharma (OMNICARE CLINICAL RESEARCH) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego OMNICARE CLINICAL RESEARCH — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy OMNICARE — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Podobieństwo usług — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/41

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2011 r. — Omnicare przeciwko OHIM — Astellas Pharma (OMNICARE CLINICAL RESEARCH)
   (Sprawa T-289/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego OMNICARE CLINICAL RESEARCH - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy OMNICARE - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Podobieństwo usług - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego)
   2011/C 311/74
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Omnicare, Inc. (Covington, Kentucky, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: M. Edenborough, QC)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Astellas Pharma GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Gutiérrez Martínez, M. H. Granado Carpenter i M. Polo Carreño)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 maja 2009 r. (sprawa R 401/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Yamanouchi Pharma GmbH a Omnicare, Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Omnicare, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 244 z 10.10.2009.


title: Sprawa T-298/13: Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2013 r. — LemonAid Beverages przeciwko OHIM — Pret a Manger (Europe) (Lemonaid)

text:
               27.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/16

         Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2013 r. — LemonAid Beverages przeciwko OHIM — Pret a Manger (Europe) (Lemonaid)
   (Sprawa T-298/13)
   2013/C 215/23
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LemonAid Beverages GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Lüken i J. Natzel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Prêt à Manger (Europe) Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 marca 2013 r. (sprawa R 276/2012-2), którą Druga Izba Odwoławcza utrzymała w mocy decyzję Wydziału Unieważnień o unieważnieniu prawa do wspólnotowego znaku towarowego n 007089444 w stosunku do spornych towarów z klas 32 i 33 i będącą jej odpowiednikiem decyzję Wydziału Unieważnień OHIM z dnia 20 grudnia 2011 r. (Sprawa 4123 C);

               —

               oddalenie wniosku z dnia 7 stycznia 2010 r. o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr 007089444 w całości;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „Lemonaid” — wspólnotowy znak towarowy nr 7 089 444

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Prêt à Manger (Europe) Ltd

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: podstawami wniosku o unieważnienie prawa do znaku są podstawy z art. 53 ust. 1 lit c) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 53 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-362/10: Wyrok Sądu z dnia 5 listopada 2014 r. – Vtesse Networks przeciwko Komisji [Pomoc państwa — Pomoc na rzecz rozwoju sieci szerokopasmowych kolejnej generacji w regionie Kornwalii i wysp Scilly — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym — Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak istotnego wpływu na pozycję konkurencyjną — Legitymacja czynna — Prawa procesowe zainteresowanych stron — Częściowa niedopuszczalność — Brak wątpliwości uzasadniających wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego]

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/16

         Wyrok Sądu z dnia 5 listopada 2014 r. – Vtesse Networks przeciwko Komisji
   (Sprawa T-362/10) (1)

   ([Pomoc państwa - Pomoc na rzecz rozwoju sieci szerokopasmowych kolejnej generacji w regionie Kornwalii i wysp Scilly - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE - Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak istotnego wpływu na pozycję konkurencyjną - Legitymacja czynna - Prawa procesowe zainteresowanych stron - Częściowa niedopuszczalność - Brak wątpliwości uzasadniających wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego])
   (2014/C 448/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Vtesse Networks Ltd (Hertford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: H. Mercer, QC)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i L. Armati, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: początkowo M. Szpunar oraz B. Majczyna, a następnie B. Majczyna, pełnomocnicy); Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo S. Behzadi-Spencer oraz L. Seeboruth, a następnie L. Seeboruth, J. Beeko oraz L. Christie, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez K. Bacon, a następnie przez S. Lee, barristers); oraz British Telecommunications plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo M. Nissen oraz J. Gutiérrez Gisbert, następnie M. Nissen oraz G. van de Walle de Ghelcke, oraz w końcu adwokaci G. van de Walle de Ghelcke, J. Rivas Andrés oraz J. Holmes, barrister)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2010) 3204 z dnia 12 maja 2010 r. stwierdzającej, że środek pomocowy „Cornwall & Isles of Sicily Next Generation Broadband” polegający na przyznaniu pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na rzecz wspierania rozwoju sieci szerokopasmowych kolejnej generacji w regionie Kornwalii i wysp Scilly, jest zgodny z art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE (pomoc państwa N 461/2009 – Zjednoczone Królestwo)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               Vtesse Networks Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską i British Telecommunications plc.

               3)

               Rzeczpospolita Polska oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 228 z 23.10.2010.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-144/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Dyrektywa 77/388/EWG — VAT — Art. 11 A ust. 1 lit. a) — Podstawa wymiaru podatku — Subwencja bezpośrednio związana z ceną — Rozporządzenie (WE) nr 603/95 — Pomoc przyznawana w sektorze suszu paszowego)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 15 lipca 2004 r.
   w sprawie C-144/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Dyrektywa 77/388/EWG - VAT - Art. 11 A ust. 1 lit. a) - Podstawa wymiaru podatku - Subwencja bezpośrednio związana z ceną - Rozporządzenie (WE) nr 603/95 - Pomoc przyznawana w sektorze suszu paszowego)
   (2004/C 228/07)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-144/02, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: E. Traversa i K. Gross) przeciwko Republice Federalnej Niemiec (pełnomocnik: M. Lumma) popierana przez Republikę Finlandii (pełnomocnicy: T. Pynnä i E. Bygglin) oraz przez Królestwo Szwecji (pełnomocnicy: A. Kruse i A. Falk), której przedmiotem jest stwierdzenie, iż nie stosując podatku od wartości dodanej od kwoty pomocy przekazanej na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 603/95 z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego (Dz. U. L 63, str. 1), Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 11 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U. L 145, str. 1), Trybunał (druga izba) w składzie C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann (sprawozdawca), J.-P. Puissochet i J. N. Cunha Rodrigues, i N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 15 lipca 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami

               3)

               Republika Finlandii i Królestwo Szwecji ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 156 z 29.6.2002.


title: Sprawa T-89/11: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2011 r. — Nanu-Nana Joachim Hoepp przeciwko OHIM — Vincci Hoteles (NANU)

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/17

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2011 r. — Nanu-Nana Joachim Hoepp przeciwko OHIM — Vincci Hoteles (NANU)
   (Sprawa T-89/11)
   2011/C 113/35
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG (Brema, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Nordemann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Vincci Hoteles S.A. (Alcobendas, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie R 641/2010-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „NANU” dla towarów i usług z klas 3, 4, 6, 16, 18, 20, 21, 24, 26 i 35 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6218879

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Vincci Hoteles S.A.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy nr 5238704 „NAMMU” dla towarów i usług z klas 3, 32 i 44

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu i w rezultacie częściowe odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego dla towarów i usług z klas 3, 4, 16, 21 i 35 oraz odrzucenie sprzeciwu dla towarów i usług z klas 6, 9, 16, 18, 20, 21, 24, 26 i 35

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i oddalenie sprzeciwu dla towarów z klas 4, 16 i 21 oraz oddalenie odwołania w pozostałej części i utrzymanie w mocy odrzucenia zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego dla towarów i usług z klas 3, 21 i 35

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędną ocenę Izby Odwoławczej, że w odniesieniu do właściwego kręgu odbiorców istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-122/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 2 kwietnia 2009 r. —  Enosi Efopliston Aktoploïas , ANEK , Minoïkes Grammes , N.E.Lesbou , Blue Star Ferries przeciwko Ypourgos Emborikis Naftilias

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 2 kwietnia 2009 r. — „Enosi Efopliston Aktoploïas”, „ANEK”, „Minoïkes Grammes”, „N.E.Lesbou”, „Blue Star Ferries” przeciwko Ypourgos Emborikis Naftilias
   (Sprawa C-122/09)
   2009/C 141/52
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca:„Enosi Efopliston Aktoploïas”, „ANEK”, „Minoïkes Grammes”, „N.E.Lesbou”, „Blue Star Ferries”

      Strona pozwana: Ypourgos Emborikis Naftilias.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               „W rozumieniu art. 10 akapit drugi WE i art. 249 akapit drugi WE: i) czy ustawodawca grecki miał obowiązek powstrzymania się w okresie obowiązywania czasowego wyłączenia stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczącego stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie państw członkowskich (kabotaż morski), wprowadzonego w odniesieniu do Grecji przez art. 6 ust. 3 tego rozporządzenia, czyli do dnia 1 stycznia 2004 r. od przyjmowania takich przepisów, które mogłyby poważnie zagrozić pełnemu i skutecznemu stosowaniu przez Grecję rozporządzenia nr 3577/92 po dniu 1 stycznia 2004 r. oraz ii) czy jednostki mają prawo do powoływania się na to rozporządzenie w celu kwestionowania ważności przepisów przyjętych przez ustawodawcę greckiego przed dniem 1 stycznia 2004 r., w sytuacji gdy te przepisy krajowe poważnie zagrażają pełnemu i skutecznemu stosowaniu rozporządzenia przez Grecję po dniu 1 stycznia 2004 r.?”

               2)

               „W razie udzielenia twierdzącej odpowiedzi na pierwsze pytanie, czy pełne stosowanie przez Grecję rozporządzenia nr 3577/92 od dnia 1 stycznia 2004 r. było poważnie zagrożone ze względu na przyjęcie przez ustawodawcę greckiego przed dniem 1 stycznia 2004 r. przepisów o charakterze wyczerpującym i trwałym, które są niezgodne z przepisami rozporządzenia nr 3577/92 przy jednoczesnym braku ustanowienia, że ich ważność wygasa z dniem 1 stycznia 2004 r.?”

               3)

               „W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze i drugie pytanie, czy art. 1, 2 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 3577/92 zezwalają na przyjęcie przepisów krajowych, zgodnie z którymi armatorzy mogą świadczyć usługi kabotażu morskiego tylko na określonych liniach, których lista jest ustalana corocznie przez właściwą władzę krajową i pod warunkiem uzyskania pozwolenia administracyjnego w ramach systemu pozwoleń charakteryzującego się następującymi cechami: i) dotyczy on wszystkich linii związanych z wyspami bez czynienia jakichkolwiek rozróżnień, ii) władze krajowe mają, w ramach przyjęcia tego wniosku, możliwość wprowadzenia, w sposób uznaniowy i bez uprzedniego określenia stosowanych kryteriów, zmian dotyczących takich elementów złożonego wniosku o wydanie pozwolenia na rozpoczęcie świadczenia usług na danej linii jak częstotliwość usług i okresy przerw w ich świadczeniu oraz opłaty za wynajem?”

               4)

               „W razie udzielenia na pierwsze i drugie pytanie odpowiedzi twierdzącej, czy przepisy krajowe stanowiące, że armator, któremu zostało wydane przez administrację pozwolenie na rozpoczęcie świadczenia usług na określonej linii (poprzez przyjęcie wniosku w formie pierwotnej bądź po uprzednim dokonaniu zmian dotyczących jego określonych elementów, które to zmiany zostały zaakceptowane przez armatora) jest co do zasady zobowiązany do świadczenia usług w sposób nieprzerwany na linii, o którą chodzi przez cały okres obsługi w ciągu danego roku i do przedłożenia przed rozpoczęciem świadczenia usług listu gwarancyjnego tytułem gwarancji wypełnienia tego zobowiązania, która podlega przepadkowi w całości lub w części w razie niewykonania lub niepełnego wykonania rzeczonego zobowiązania, prowadzą do takiego ograniczenia swobody świadczenia usług, która w rozumieniu art. 49 WE nie jest dopuszczalna?”