title: Sprawa C-719/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – FS / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid [Odesłanie prejudycjalne – Obywatelstwo Unii – Dyrektywa 2004/38/WE – Prawo obywateli Unii i członków ich rodziny do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Artykuł 15 – Zakończenie czasowego pobytu obywatela Unii na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego – Decyzja o wydaleniu z terytorium – Fizyczny wyjazd tego obywatela Unii z tego terytorium – Skutki w czasie tej decyzji o wydaleniu – Artykuł 6 – Możliwość skorzystania przez wspomnianego obywatela Unii z nowego prawa pobytu po jego powrocie na to terytorium]

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/6

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – FS / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
      (Sprawa C-719/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Obywatelstwo Unii - Dyrektywa 2004/38/WE - Prawo obywateli Unii i członków ich rodziny do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich - Artykuł 15 - Zakończenie czasowego pobytu obywatela Unii na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego - Decyzja o wydaleniu z terytorium - Fizyczny wyjazd tego obywatela Unii z tego terytorium - Skutki w czasie tej decyzji o wydaleniu - Artykuł 6 - Możliwość skorzystania przez wspomnianego obywatela Unii z nowego prawa pobytu po jego powrocie na to terytorium)
      (2021/C 320/06)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FS

         Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

         Sentencja

      Artykuł 15 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG należy interpretować w ten sposób, że pełne wykonanie decyzji o wydaleniu obywatela Unii z terytorium przyjmującego państwa członkowskiego wydanej na podstawie tego przepisu z tego względu, że obywatelowi Unii nie przysługuje już prawo do czasowego pobytu na tym terytorium na mocy tej dyrektywy, nie następuje poprzez samo fizyczne opuszczenie przez wspomnianego obywatela Unii tego terytorium w terminie dobrowolnego wyjazdu wyznaczonym we wspomnianej decyzji. Aby skorzystać z nowego prawa pobytu na podstawie art. 6 ust. 1 wspomnianej dyrektywy na tym samym terytorium, obywatel Unii, wobec którego wydano taką decyzję o wydaleniu, powinien nie tylko fizycznie opuścić terytorium przyjmującego państwa członkowskiego, lecz również zakończyć pobyt na tym terytorium w sposób rzeczywisty i skuteczny, tak aby przy okazji jego powrotu na wspomniane terytorium nie można było uznać, że jego pobyt stanowi w rzeczywistości ciągłość z jego poprzednim pobytem na tym samym terytorium. Do sądu odsyłającego należy sprawdzenie, czy ma to miejsce, przy uwzględnieniu wszystkich konkretnych okoliczności charakteryzujących szczególną sytuację zainteresowanego obywatela Unii. Jeżeli z takiego sprawdzenia wynika, że obywatel Unii nie zakończył czasowego pobytu na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego w sposób rzeczywisty i skuteczny, to państwo członkowskie nie jest zobowiązane do wydania nowej decyzji o wydaleniu na podstawie tych samych okoliczności faktycznych, które doprowadziły do decyzji o wydaleniu wydanej już wobec tego obywatela Unii, lecz może oprzeć się na tej ostatniej decyzji w celu zobowiązania go do opuszczenia swojego terytorium.

         (1)  Dz.U. C 19 z 20.1.2020.


title: Sprawa C-872/19 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 czerwca 2021 r. – Boliwariańska Republika Wenezueli / Rada Unii Europejskiej [Odwołanie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Wenezueli – Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez państwo trzecie – Dopuszczalność – Artykuł 263 akapit czwarty TFUE – Legitymacja procesowa czynna – Przesłanka, zgodnie z którą środek będący przedmiotem skargi musi dotyczyć skarżącego bezpośrednio – Pojęcie „osoby prawnej” – Interes prawny – Akt o charakterze regulacyjnym niewymagający przyjęcia środków wykonawczych]

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/7

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 czerwca 2021 r. – Boliwariańska Republika Wenezueli / Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-872/19 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Wenezueli - Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez państwo trzecie - Dopuszczalność - Artykuł 263 akapit czwarty TFUE - Legitymacja procesowa czynna - Przesłanka, zgodnie z którą środek będący przedmiotem skargi musi dotyczyć skarżącego bezpośrednio - Pojęcie „osoby prawnej” - Interes prawny - Akt o charakterze regulacyjnym niewymagający przyjęcia środków wykonawczych)
      (2021/C 320/07)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Boliwariańska Republika Wenezueli (przedstawiciele: L. Giuliano i F. Di Gianni, avvocati)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: P. Mahnič i A. Antoniadis, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 20 września 2019 r., Wenezuela / Rada (T- 65/18, EU:T:2019:649), zostaje uchylony w zakresie, w jakim odrzuca on skargę Boliwariańskiej Republiki Wenezueli o stwierdzenie nieważności art. 2, 3, 6 i 7 rozporządzenia Rady (UE) 2017/2063 z dnia 13 listopada 2017 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli..

                  2)

                  Skarga zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej w celu wydania orzeczenia co do istoty sprawy.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 45 z 10.2.2020


title: Sprawa C-12/20: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen – Niemcy) – DB Netz AG / Bundesrepublik Deutschland [Odesłanie prejudycjalne – Transport kolejowy – Międzynarodowe kolejowe korytarze towarowe – Rozporządzenie (UE) nr 913/2010 – Artykuł 13 ust. 1 – Utworzenie punktu kompleksowej obsługi dla każdego korytarza towarowego – Artykuł 14 – Charakter ogólnych ram przewidzianych do celów alokacji zdolności przepustowej infrastruktury w korytarzu towarowym ustanowionych przez radę wykonawczą – Artykuł 20 – Organy regulacyjne – Dyrektywa 2012/34/UE – Artykuł 27 – Procedura składania wniosków o przyznanie zdolności przepustowej infrastruktury – Rola zarządców infrastruktury – Artykuły 56 i 57 – Funkcje organu regulacyjnego i współpraca między organami regulacyjnymi]

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/8

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen – Niemcy) – DB Netz AG / Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-12/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport kolejowy - Międzynarodowe kolejowe korytarze towarowe - Rozporządzenie (UE) nr 913/2010 - Artykuł 13 ust. 1 - Utworzenie punktu kompleksowej obsługi dla każdego korytarza towarowego - Artykuł 14 - Charakter ogólnych ram przewidzianych do celów alokacji zdolności przepustowej infrastruktury w korytarzu towarowym ustanowionych przez radę wykonawczą - Artykuł 20 - Organy regulacyjne - Dyrektywa 2012/34/UE - Artykuł 27 - Procedura składania wniosków o przyznanie zdolności przepustowej infrastruktury - Rola zarządców infrastruktury - Artykuły 56 i 57 - Funkcje organu regulacyjnego i współpraca między organami regulacyjnymi)
      (2021/C 320/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: DB Netz AG

         Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 13 ust. 1, art. 14 ust. 9 i art. 18 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 913/2010 z dnia 22 września 2010 r. w sprawie europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy oraz art. 27 ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/34/UE z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego w związku z pkt 3 lit. a) załącznika IV do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że zdefiniowany w art. 3 pkt 2 wspomnianej dyrektywy zarządca infrastruktury jest organem właściwym do wydania, w ramach regulaminu sieci krajowej, przepisów mających zastosowanie do procedury składania wniosków o przyznanie zdolności przepustowej infrastruktury, w tym w zakresie wyłącznego korzystania z określonego elektronicznego systemu rezerwacji, w punkcie kompleksowej obsługi przewidzianym w tym art. 13 ust. 1.

                  2)

                  Kontrola dokonywana przez krajowy organ regulacyjny przepisów dotyczących procedury składania wniosków o przyznanie zdolności przepustowej infrastruktury w punkcie kompleksowej obsługi przewidzianych w regulaminie sieci powinna być prowadzona zgodnie z przepisami art. 20 rozporządzenia nr 913/2010, a przepisy te należy interpretować w ten sposób, że organ regulacyjny państwa członkowskiego nie może sprzeciwić się tym przepisom bez wywiązania się z obowiązków współpracy, które wynikają z tego art. 20, a w szczególności bez skonsultowania się z organami regulacyjnymi pozostałych państw członkowskich uczestniczących w danym korytarzu towarowym w celu przyjęcia w miarę możliwości wspólnego sposobu postępowania.

                  3)

                  Artykuł 14 ust. 1 rozporządzenia nr 913/2010 należy interpretować w ten sposób, że ogólne ramy alokacji zdolności przepustowej infrastruktury w danym korytarzu towarowym ustalone przez radę wykonawczą na podstawie tego przepisu nie stanowią aktu prawa Unii.

         (1)  Dz.U. C 137 z 27.4.2020.


title: Sprawa C-167/20 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 24 czerwca 2021 r. – WD / Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) [Odwołanie – Służba Publiczna – Personel tymczasowy – Umowa na czas określony – Decyzja o braku zmiany zaszeregowania – Brak sprawozdań z oceny – Decyzja o nieprzedłużeniu umowy]

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/9

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 24 czerwca 2021 r. – WD / Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)
      (Sprawa C-167/20 P) (1)

      (Odwołanie - Służba Publiczna - Personel tymczasowy - Umowa na czas określony - Decyzja o braku zmiany zaszeregowania - Brak sprawozdań z oceny - Decyzja o nieprzedłużeniu umowy)
      (2021/C 320/09)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: WD (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Druga strona postępowania: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (przedstawiciele: D. Detken i F. Volpi, pełnomocnicy, których wspierali adwokaci D. Waelbroeck, C. Dekemexhe i A. Duron)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  WD pokrywa własne koszty postępowania w odwołaniu oraz koszty poniesione przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA).

         (1)  Dz.U. C 271 z 17.8.2020.


title: Sprawa C-920/19: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 18 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark – Austria) – Fluctus s.r.o., Fluentum s.r.o., KI / Landespolizeidirektion Steiermark [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Artykuł 56 TFUE – Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Gry losowe – Dualny system organizacji rynku – Monopol w zakresie loterii i kasyn – Uprzednie zezwolenie na eksploatację automatów do gier losowych – Praktyki reklamowe posiadacza monopolisty – Kryteria oceny – Orzecznictwo konstytucyjne, w którym stwierdzono zgodność uregulowania krajowego z prawem Unii]

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/9

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 18 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark – Austria) – Fluctus s.r.o., Fluentum s.r.o., KI / Landespolizeidirektion Steiermark
      (Sprawa C-920/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Artykuł 56 TFUE - Swoboda świadczenia usług - Ograniczenia - Gry losowe - Dualny system organizacji rynku - Monopol w zakresie loterii i kasyn - Uprzednie zezwolenie na eksploatację automatów do gier losowych - Praktyki reklamowe posiadacza monopolisty - Kryteria oceny - Orzecznictwo konstytucyjne, w którym stwierdzono zgodność uregulowania krajowego z prawem Unii)
      (2021/C 320/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Steiermark

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Fluctus s.r.o., Fluentum s.r.o., KI

         Strona pozwana: Landespolizeidirektion Steiermark

         Przy udziale: Finanzpolizei Team 96

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się dualnemu systemowi organizacji rynku gier losowych z tego tylko powodu, że praktyki reklamowe posiadacza monopolu w zakresie loterii i kasyn zmierzają do zachęcenia do aktywnego udziału w grach, na przykład poprzez banalizację gry, kształtowanie jej pozytywnego obrazu w związku z wykorzystywaniem przychodów na działalność leżącą w interesie ogólnym lub poprzez zwiększenie jej atrakcyjności za pomocą chwytliwych haseł reklamowych kuszących znacznymi wygranymi.

                  2)

                  Zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje ona sąd państwa członkowskiego do niezastosowania przepisu prawa krajowego sprzecznego z art. 56 TFUE, również wtedy gdy sąd wyższej instancji tego państwa członkowskiego uznał ten przepis za zgodny z prawem Unii.

         (1)  Dz.U. C 161 z 11.5.2020.


title: Sprawa C-88/20: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 20 maja 2021 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal correctionnel de Bordeaux – Francja) – postępowanie karne przeciwko ENR Grenelle Habitat SARL, EP, FQ [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 ust. 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Prawa podstawowe – Zasada ne bis in idem – Kumulacja sankcji administracyjnych i karnych w przypadku identycznych okoliczności faktycznych – Telemarketing – Wprowadzająca w błąd praktyka handlowa – Niewystarczające uzasadnienie odesłania prejudycjalnego – Oczywista niedopuszczalność]

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/10

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 20 maja 2021 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal correctionnel de Bordeaux – Francja) – postępowanie karne przeciwko ENR Grenelle Habitat SARL, EP, FQ
      (Sprawa C-88/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 ust. 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Prawa podstawowe - Zasada ne bis in idem - Kumulacja sankcji administracyjnych i karnych w przypadku identycznych okoliczności faktycznych - Telemarketing - Wprowadzająca w błąd praktyka handlowa - Niewystarczające uzasadnienie odesłania prejudycjalnego - Oczywista niedopuszczalność)
      (2021/C 320/11)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal correctionnel de Bordeaux

         Strony w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      ENR Grenelle Habitat SARL, EP, FQ

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal correctionnel de Bordeaux (Francja) postanowieniem z dnia 12 grudnia 2019 r. jest w oczywisty sposób niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 161 z 11.5.2020.


title: Sprawa C-248/20: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 18 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen – Szwecja) – Skatteverket / Skellefteå Industrihus AB [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Podatki – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Odliczenie podatku od wartości dodanej naliczonego na etapie budowy budynku – System wyboru opodatkowania – Zaniechanie pierwotnie planowanej działalności – Korekta odliczenia podatku naliczonego – Odpowiedź na pytanie prejudycjalne, którą można wywieść w sposób jednoznaczny z orzecznictwa]

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/11

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 18 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen – Szwecja) – Skatteverket / Skellefteå Industrihus AB
      (Sprawa C-248/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Podatki - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Odliczenie podatku od wartości dodanej naliczonego na etapie budowy budynku - System wyboru opodatkowania - Zaniechanie pierwotnie planowanej działalności - Korekta odliczenia podatku naliczonego - Odpowiedź na pytanie prejudycjalne, którą można wywieść w sposób jednoznaczny z orzecznictwa)
      (2021/C 320/12)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Högsta förvaltningsdomstolen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Skatteverket

         Strona przeciwna: Skellefteå Industrihus AB

         Sentencja

      Artykuły 137, 168, 184–187, 189 i 192 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, które przewidują obowiązek natychmiastowego zwrotu przez właściciela nieruchomości, któremu przyznano prawo do korzystania z systemu opcjonalnego opodatkowania w trakcie budowy budynku, który miał zostać oddany w najem, i który to właściciel odliczył naliczony podatek od wartości dodanej (VAT) obciążający zakupy przeznaczone na ów projekt budowlany, całej kwoty tego podatku, ewentualnie wraz z odsetkami, z tego powodu, że zamierzony projekt dający prawo do odliczenia nie doprowadził do żadnej opodatkowanej działalności, jednakże artykuły te nie sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, które w takiej sytuacji przewiduje obowiązek dokonania korekty naliczonego podatku od wartości dodanej (VAT).

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa C-571/20: Postanowienie Trybunału dziewiąta izba) z dnia 6 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Potenza – Włochy) – OM / Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca – MIUR, Ministero dell'Economia e delle Finanze, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Conservatorio di Musica „E.R. Duni” di Matera [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Odesłanie prejudycjalne dotyczące ważności postanowień traktatu FUE – Oczywisty brak właściwości Trybunału – Swobodny przepływ pracowników – Równość traktowania – Artykuł 45 TFUE – Różnica statusu i wynagrodzenia miedzy nauczycielami uniwersyteckimi i nauczycielami objętymi krajowym systemem wyższego szkolnictwa artystycznego i muzycznego – Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym – Oczywista niedopuszczalność]

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/11

      Postanowienie Trybunału dziewiąta izba) z dnia 6 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Potenza – Włochy) – OM / Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca – MIUR, Ministero dell'Economia e delle Finanze, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Conservatorio di Musica „E.R. Duni” di Matera
      (Sprawa C-571/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Odesłanie prejudycjalne dotyczące ważności postanowień traktatu FUE - Oczywisty brak właściwości Trybunału - Swobodny przepływ pracowników - Równość traktowania - Artykuł 45 TFUE - Różnica statusu i wynagrodzenia miedzy nauczycielami uniwersyteckimi i nauczycielami objętymi krajowym systemem wyższego szkolnictwa artystycznego i muzycznego - Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym - Oczywista niedopuszczalność)
      (2021/C 320/13)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Potenza

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: OM

         Strona pozwana: Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca – MIUR, Ministero dell'Economia e delle Finanze, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Conservatorio di Musica „E.R. Duni” di Matera

         Sentencja

                  1)

                  Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy, aby odpowiedzieć na pierwsze i drugie pytanie prejudycjalne postawione przez Tribunale do Potenza (sąd w Potenzy).

                  2)

                  Trzecie pytanie prejudycjalne postawione przez Tribunale do Potenza (sąd w Potenzy) jest oczywiście niedopuszczalne.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25 1 2021.


title: Sprawa C-185/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 27 stycznia 2021 r. w sprawie T-382/19, Turk Hava Yollari / EUIPO – Sky (skylife), wniesione w dniu 25 marca 2021 r. przez Turk Hava Yollari AO

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/12

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 27 stycznia 2021 r. w sprawie T-382/19, Turk Hava Yollari / EUIPO – Sky (skylife), wniesione w dniu 25 marca 2021 r. przez Turk Hava Yollari AO
      (Sprawa C-185/21 P)
      (2021/C 320/14)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Turk Hava Yollari AO (przedstawiciel: R. Almaraz Palmero, abogada)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO); Sky Ltd
      Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył Turk Hava Yollari AO własnymi kosztami.


title: Sprawa C-200/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti (Rumunia) w dniu 31 marca 2021 r. – TU, SU / BRD Groupe Societé Générale SA, Next Capital Solutions Limited

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti (Rumunia) w dniu 31 marca 2021 r. – TU, SU / BRD Groupe Societé Générale SA, Next Capital Solutions Limited
      (Sprawa C-200/21)
      (2021/C 320/15)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Bucureşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: TU, SU

         Strona przeciwna: BRD Groupe Societé Générale SA, Next Capital Solutions Limited

         Pytania prejudycjalne

      Czy dyrektywa 93/13 (1) stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak wynikający z art. 712 i nast. rozdziału VI kodeksu postępowania cywilnego, przewidującemu termin 15 dni, w którym dłużnik może powołać się w ramach powództwa przeciwegzekucyjnego na nieuczciwy charakter warunku umownego zawartego w tytule egzekucyjnym, ponieważ powództwo o ustalenie istnienia nieuczciwych warunków zawartych w tytule egzekucyjnym nie podlega żadnemu terminowi i w ramach takiego powództwa dłużnik może żądać wstrzymania wykonania tytułu zgodnie z art. 638 ust. 2 kodeksu postępowania cywilnego?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa C-215/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Las Palmas de Gran Canaria (Hiszpania) w dniu 6 kwietnia 2021 r. – Zulima / Servicios prescriptor y medios de pagos E.F.C.S.A.U.

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Las Palmas de Gran Canaria (Hiszpania) w dniu 6 kwietnia 2021 r. – Zulima / Servicios prescriptor y medios de pagos E.F.C.S.A.U.
      (Sprawa C-215/21)
      (2021/C 320/16)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia de Las Palmas de Gran Canaria.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Zulima.

         Strona pozwana: Servicios prescriptor y medios de pagos E.F.C.S.A.U.

         Pytania prejudycjalne

      W przypadku opartych na dyrektywie 93/13/WE (1) roszczeń konsumentów dotyczących nieuczciwych warunków umownych w przypadku zaspokojenia roszczeń poza procesem art. 22 Ley de Enjuiciamiento Civil (kodeksu postępowania cywilnego) stanowi, że konsumenci muszą ponieść koszty postępowania, bez uwzględnienia wcześniejszych działań przedsiębiorcy, który nie wykonał wcześniejszych wezwań. Czy taki hiszpański przepis proceduralny stanowi znaczącą przeszkodę, która może zniechęcić konsumentów do wykonywania prawa do skutecznej kontroli sądowej potencjalnie nieuczciwego charakteru warunku umownego sprzecznego z zasadą skuteczności oraz z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13?

         (1)  9 Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 93, L 95, s. 29).


title: Sprawa C-216/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Ploieşti (Rumunia) w dniu 6 kwietnia 2021 r. – Asociaţia „Forumul Judecătorilor din România”, YN / Consiliul Superior al Magistraturii

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Ploieşti (Rumunia) w dniu 6 kwietnia 2021 r. – Asociaţia „Forumul Judecătorilor din România”, YN / Consiliul Superior al Magistraturii
      (Sprawa C-216/21)
      (2021/C 320/17)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Ploieşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Asociaţia „Forumul Judecătorilor din România”, YN

         Strona pozwana: Consiliul Superior al Magistraturii

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy mechanizm współpracy i weryfikacji (MWiW), ustanowiony zgodnie z decyzją Komisji 2006/928/WE z dnia 13 grudnia 2006 r. (1). należy uznawać za akt przyjęty przez instytucję Unii Europejskiej w rozumieniu art. 267 TFUE, który może podlegać wykładni Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej? Czy treść, charakter i zakres czasowy MWiW, ustanowionego zgodnie z decyzją Komisji Europejskiej nr 2006/928/WE z dnia 13 grudnia 2006 r., wchodzą w zakres traktatu dotyczącego przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej, podpisanego przez Rumunię w Luksemburgu dnia 25 kwietnia 2005 r.? Czy wymogi sformułowane w sprawozdaniach sporządzonych w ramach MWiW są wiążące dla państwa rumuńskiego?

                  2)

                  Czy zasada niezawisłości sędziowskiej, ustanowiona w art. 19 [ust. 1] akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) i przez art. 47 Karty praw podstawowych, a także w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z odniesieniem do art. 2 TUE, może być interpretowana w ten sposób, że dotyczy ona także postępowań w sprawie awansu sędziów?

                  3)

                  Czy zasada ta zostaje naruszona poprzez ustanowienie systemu awansowania do sądu wyższej instancji opartego wyłącznie na pobieżnej ocenie działalności i zachowania dokonywanej przez komisję złożoną z prezesa organu kontroli sądowej i z sędziów tego ostatniego, która poza okresową oceną sędziów przeprowadza, odrębnie, zarówno ocenę sędziów pod względem awansu, jak i sądową kontrolę wydanych przez nich wyroków?

                  4)

                  Czy zasada niezawisłości sędziowskiej, ustanowiona w art. 19 [ust. 1] [akapit] drugi Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) i w art. 47 Karty praw podstawowych, a także w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z odniesieniem do art. 2 TUE, zostaje naruszona, jeżeli państwo rumuńskie nie stosuje się do [wymogów] przewidywalności i pewności prawa Unii Europejskiej, przyjmując MWiW i jego sprawozdania i przestrzegając ich przez ponad 10 lat, a następnie zmieniając bez uprzedzenia procedurę awansowania sędziów zajmujących stanowiska niekierownicze, w sprzeczności z zaleceniami MWiW?

         (1)  Decyzja Komisji z dnia 13 grudnia 2006 r. w sprawie ustanowienia mechanizmu współpracy i weryfikacji postępów Rumunii w realizacji określonych założeń w zakresie reformy systemu sądownictwa oraz walki z korupcją (Dz.U. 2006, L 354, s. 56).


title: Sprawa C-219/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 27 stycznia 2021 r. w sprawie T-817/19, Olimp Laboratories / EUIPO, wniesione w dniu 1 kwietnia 2021 r. przez Olimp Laboratories sp. z o. o.

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/14

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 27 stycznia 2021 r. w sprawie T-817/19, Olimp Laboratories / EUIPO, wniesione w dniu 1 kwietnia 2021 r. przez Olimp Laboratories sp. z o. o.
      (Sprawa C-219/21 P)
      (2021/C 320/18)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Olimp Laboratories sp. z o. o. (przedstawiciel: adwokat M. Kondrat)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2021 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) orzekł, że odwołanie nie zostanie przyjęte do rozpoznania oraz że Olimp Laboratories sp. z o.o. pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-233/21 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 4 lutego 2021 r. w sprawie T-233/21, Germann Avocats LLC / Komisja Europejska, wniesione w dniu 9 kwietnia 2021 r. przez Germann Avocats LLC

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/15

      Odwołanie od postanowienia Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 4 lutego 2021 r. w sprawie T-233/21, Germann Avocats LLC / Komisja Europejska, wniesione w dniu 9 kwietnia 2021 r. przez Germann Avocats LLC
      (Sprawa C-233/21 P)
      (2021/C 320/19)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Germann Avocats LLC (przedstawiciel: N. Scandamis, dikigoros)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  potwierdzenie pkt 24–48 zaskarżonego postanowienia, w pełni odrzucając podniesiony przez Komisję zarzut niedopuszczalności;

                  —

                  w pozostałym zakresie uchylenie zaskarżonego postanowienia;

                  —

                  stwierdzenie, zgodnie z art. 263 TFUE, nieważności decyzji Komisji zawartej w nieopatrzonym datą piśmie otrzymanym w dniu 2 kwietnia 2018 r., odrzucającym wspólną ofertę złożoną przez wnoszącego odwołanie na prowadzenie badania następczego na temat praktyk związków zawodowych dotyczących niedyskryminacji i różnorodności w miejscu pracy (przetarg JUST/2017/RDIS/FW/EQUA/0042; OJ/S S215–09/11/2017–2017/S 215–446067);

                  —

                  zasądzenie od Komisji odszkodowania w wysokości 1 EUR;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego – przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd; a w każdym razie

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie podnosi w uzasadnieniu środka odwoławczego następujące zarzuty:
      Po pierwsze oczywiste przeinaczenie faktów i naruszenia prawa w związku z nadużyciem władzy, jak i naruszenie zasady równości broni i prawa do bycia wysłuchanym.
      Po drugie naruszenie obowiązku uzasadnienia oraz oczywiste błędy w ocenie.
      Po trzecie nadużycie władzy w drodze naruszenia zasad równego traktowania, pewności prawa, dobrej administracji i dobrej wiary.
      Po czwarte nadużycie władzy w drodze naruszenia zasady przejrzystości i ochrony uzasadnionych oczekiwań w odniesieniu do sytuacji na rynku konkurencji.


title: Sprawa C-274/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Austria) w dniu 28 kwietnia 2021 r. – EPIC Financial Consulting Ges.m.b.H. / Republika Austrii i Bundesbeschaffung GmbH

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Austria) w dniu 28 kwietnia 2021 r. – EPIC Financial Consulting Ges.m.b.H. / Republika Austrii i Bundesbeschaffung GmbH
      (Sprawa C-274/21)
      (2021/C 320/21)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EPIC Financial Consulting Ges.m.b.H.

         Druga strona postępowania: Republika Austrii i Bundesbeschaffung GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy przewidziane w art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/665/EWG (1) w brzmieniu nadanym dyrektywą 2014/23/UE (2) postępowanie w przedmiocie wydania zarządzenia tymczasowego, które w Austrii jest przewidziane również przed Bundesverwaltungsgericht (federalnym sądem administracyjnym) i w którym to postępowaniu możliwe jest również np. uzyskanie tymczasowego zakazu zawierania umów ramowych lub zawierania umów dostawy, stanowi spór dotyczący sprawy cywilnej i handlowej w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 (3)? Czy takie postępowanie w przedmiocie wydania zarządzenia tymczasowego, o którym mowa w poprzednim pytaniu, stanowi przynajmniej sprawę cywilną w rozumieniu art. 81 ust. 1 TFUE? Czy postępowanie w przedmiocie wydania zarządzenia tymczasowego na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/665/EWG w brzmieniu nadanym dyrektywą 2014/23/UE jest postępowaniem o zastosowanie środków tymczasowych na podstawie art. 35 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012?

                  2.

                  Czy zasadę równoważności, przy uwzględnieniu pozostałych przepisów prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że przyznaje ona jednostkom prawa podmiotowe wobec państwa członkowskiego i stoi na przeszkodzie stosowaniu austriackich przepisów krajowych, zgodnie z którymi sąd – przed rozstrzygnięciem wniosku o wydanie zarządzenia tymczasowego przewidzianego w art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/665/EWG w brzmieniu nadanym dyrektywą 2014/23/UE – musi ustalić rodzaj postępowania o udzielenie zamówienia i (szacunkową) wartość zamówienia oraz sumę podlegających odrębnemu zaskarżeniu decyzji, które zaskarżono w ramach określonych postępowań, względnie ewentualnie również etap danego postępowania o udzielenie zamówienia, aby następnie wydać ewentualnie za pośrednictwem przewodniczącego właściwej izby orzekającej sądu zarządzenie w sprawie uzupełnienia braków poprzez dopłatę do wniesionej opłaty, a w przypadku nieuiszczenia opłaty nałożyć te opłaty procesowe przez izbę orzekającą sądu właściwą w sprawie wniosku o wszczęcie postępowania odwoławczego – przed lub najpóźniej w tym samym momencie, kiedy nastąpiło odrzucenie wniosku o wydanie zarządzenia tymczasowego z powodu nieuiszczenia dodatkowej opłaty, gdyż w przeciwnym wypadku roszczenie o opłaty wygaśnie, gdy w (pozostałych) sprawach cywilnych w Austrii jest inaczej, jak np. w przypadku powództw o odszkodowanie lub zaniechanie z tytułu naruszenia konkurencji, gdzie nieuiszczenie opłat nie stanowi przeszkody dla rozstrzygnięcia powiązanego wniosku o wydanie zarządzenia tymczasowego, niezależnie od kwestii należnych w jakimkolwiek zakresie opłat sądowych, nieuiszczenie opłat ryczałtowych nie stanowi także zasadniczo przeszkody dla rozstrzygnięcia wniosku o wydanie zarządzenia tymczasowego złożonego w sprawie cywilnej oddzielnie od pozwu; a także dla porównania nieuiszczenie w Austrii opłat od odwołania od decyzji administracyjnych czy też opłat od skargi lub rewizji do trybunału konstytucyjnego lub trybunału administracyjnego, stanowiących środki odwoławcze przeciwko orzeczeniom sądów administracyjnych, nie prowadzi do odrzucenia danego środka odwoławczego z powodu nieuiszczenia opłat i przykładowo nie prowadzi też do tego, że wnioski o zawieszenie w tych postępowaniach ze skargi czy rewizji podlegają koniecznie odrzuceniu?

                  2.1.

                  Czy zasadę równoważności, przy uwzględnieniu pozostałych przepisów prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie stosowaniu austriackich przepisów krajowych, zgodnie z którymi przed rozstrzygnięciem wniosku w sprawie wydania zarządzenia tymczasowego, tak jak w przypadku przewidzianym w art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/665 w brzmieniu nadanym dyrektywą 2014/23, przewodniczący izby orzekającej jako jedyny sędzia wydaje zarządzenie w sprawie uzupełnienia opłat z powodu nieuiszczenia wystarczającej kwoty opłaty ryczałtowej i ten sędzia musi odrzucić wniosek o wydanie zarządzenia tymczasowego z powodu braku uiszczenia opłaty, gdy w przypadku powództw cywilnych w Austrii, w razie wniosku o wydanie zarządzenia tymczasowego składanego razem z pozwem nie są zgodnie z Gerichtsgebührengesetz (ustawą o kosztach sądowych) należne żadne dodatkowe ryczałtowe opłaty sądowe oprócz opłaty od pozwu w pierwszej instancji i również w przypadku wniosków o zawieszenie wykonania decyzji, które zostały złożone łącznie z odwołaniem od decyzji do sądu administracyjnego lub łącznie z rewizją od decyzji do trybunału administracyjnego, względnie ze skargą na decyzję do trybunału konstytucyjnego i które funkcjonalnie mają taki sam lub podobny cel w zakresie ochrony prawnej, jak wniosek o wydanie zarządzenia tymczasowego, nie są należne żadne odrębne opłaty za te akcesoryjne wnioski o zawieszenie wykonania?

                  3.

                  Czy wymóg zawarty w art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/665 w brzmieniu nadanym dyrektywą 2014/24/UE (4), przedsięwzięcia, w możliwie najkrótszym terminie, w drodze postanowienia, środków tymczasowych w celu naprawy domniemanego naruszenia lub zapobieżenia dalszym szkodom wobec podmiotów, których to dotyczy, należy, przy uwzględnieniu pozostałych przepisów prawa Unii, interpretować w ten sposób, że ten wymóg niezwłoczności przyznaje prawo podmiotowe do niezwłocznego rozstrzygnięcia wniosku o wydanie zarządzenia tymczasowego i stoi on na przeszkodzie stosowaniu austriackich przepisów krajowych, zgodnie z którymi, sąd nawet w przypadku nietransparentnych postępowań o udzielenie zamówień publicznych, w każdym przypadku przed rozstrzygnięciem wniosku o wydanie zarządzenia tymczasowego, mającym na celu uniemożliwienie dalszych zamówień publicznych przez instytucję zamawiającą musi ustalić, nawet przy braku znaczenia dla rozstrzygnięcia, rodzaj postępowania o udzielenie zamówienia i (szacunkową) wartość zamówienia oraz sumę podlegających odrębnemu zaskarżeniu decyzji, które zaskarżono lub które mogą zostać zaskarżone w ramach określonych postępowań, względnie ewentualnie również etap danego postępowania o udzielenie zamówienia, aby następnie, ewentualnie wydać za pośrednictwem przewodniczącego właściwej izby orzekającej sądu zarządzenie w sprawie uzupełnienia braków poprzez dopłatę do wniesionej opłaty, a w przypadku nieuiszczenia opłaty nałożyć na skarżącego opłaty procesowe przez izbę orzekającą sądu właściwą w sprawie rozstrzygnięcia wniosku o wszczęcie postępowania odwoławczego – przed lub najpóźniej w tym samym momencie, kiedy nastąpiło odrzucenie wniosku o wydanie zarządzenia tymczasowego z powodu nieuiszczenia dodatkowej opłaty – gdyż w przeciwnym wypadku roszczenie o opłaty wobec skarżącego wygaśnie?

                  4.

                  Czy prawo do rzetelnego procesu przed sądem zgodnie z art. 47 karty praw podstawowych (5), przy uwzględnieniu pozostałych przepisów prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że przyznaje ono jednostkom prawa podmiotowe i stoi na przeszkodzie stosowaniu austriackich przepisów krajowych, zgodnie z którymi sąd musi, nawet przy braku znaczenia dla rozstrzygnięcia i nawet w przypadku nietransparentnych postępowań o udzielenie zamówień publicznych przed rozstrzygnięciem wniosku w sprawie wydania zarządzenia tymczasowego, mającym na celu uniemożliwienie dalszych zamówień publicznych przez instytucję zamawiającą ustalić rodzaj postępowania o udzielenie zamówienia i (szacunkową) wartość zamówienia oraz sumę podlegających odrębnemu zaskarżeniu decyzji, które zaskarżono w ramach określonych postępowań, względnie ewentualnie również etap danego postępowania o udzielenie zamówienia, aby następnie, ewentualnie wydać za pośrednictwem przewodniczącego właściwej izby orzekającej sądu zarządzenie w sprawie uzupełnienia braków poprzez dopłatę do wniesionej opłaty, a w przypadku nieuiszczenia opłaty nałożyć na skarżącego opłaty procesowe przez izbę orzekającą sądu właściwą w sprawie rozstrzygnięcia wniosku o wszczęcie postępowania odwoławczego – przed lub najpóźniej w tym samym momencie, kiedy nastąpiło odrzucenie wniosku o wydanie zarządzenia tymczasowego z powodu nieuiszczenia dodatkowej opłaty – gdyż w przeciwnym wypadku roszczenie o opłaty wygaśnie?

                  5.

                  Czy zasadę równoważności, przy uwzględnieniu pozostałych przepisów prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że przyznaje ona jednostkom prawa podmiotowe w stosunku do państwa członkowskiego i stoi na przeszkodzie stosowaniu austriackich przepisów krajowych, zgodnie z którymi w przypadku nieuiszczenia ryczałtowych opłat za wniosek o wydanie zarządzenia tymczasowego w rozumieniu dyrektywy 89/665 w obowiązującym brzmieniu (jedynie) izba orzekająca sądu administracyjnego jako organ właściwy do rozstrzygnięcia może nałożyć opłaty ryczałtowe (z konsekwentnie wynikającym z tego ograniczeniem ochrony prawnej dla strony zobowiązanej do uiszczenia opłat), jeżeli w przypadku opłaty od pozwu, opłaty od wniosku o wydanie zarządzenia tymczasowego i opłaty od środka odwoławczego w postępowaniu przed sądem cywilnym są one, w razie braku uiszczenia, nakładane decyzją zgodnie z Gerichtliches Einbringungsgesetz (ustawą o wnoszeniu opłat sądowych), a opłaty od przewidzianych w prawie administracyjnym środków odwoławczych w postaci skargi do sądu administracyjnego lub do trybunału konstytucyjnego, względnie w postaci rewizji do trybunału administracyjnego, w przypadku nieuiszczenia tych opłat, są co do zasady nakładane w drodze decyzji organu właściwego w sprawach opłat, od której (to znaczy od decyzji o nałożeniu opłat) zawsze można wnieść środek odwoławczy do sądu administracyjnego, a następnie od niego rewizję do trybunału administracyjnego lub skargę do trybunału konstytucyjnego?

                  6.

                  Czy art. 1 ust. 1 dyrektywy 89/665 w brzmieniu nadanym dyrektywą 2014/23 w świetle innych przepisów prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że zawarcie umowy ramowej z jednym wykonawcą zgodnie z art. 33 ust. 3 dyrektywy 2014/24 stanowi zawarcie umowy zgodnie z art. 2a ust. 2 dyrektywy 89/665 w brzmieniu nadanym dyrektywą 2014/23?

                  6.1.

                  Czy sformułowanie zawarte w art. 33 ust. 3 dyrektywy 2014/24: „zamówienia oparte na takiej umowie [ramowej]” należy interpretować w ten sposób, że zamówienie oparte na umowie ramowej występuje wówczas, gdy instytucja zamawiająca udziela pojedynczego zamówienia z wyraźnym odniesieniem do zawartej umowy ramowej? Czy też cytowany fragment „zamówienia oparte na takiej umowie [ramowej]” należy interpretować w ten sposób, że nie chodzi już o zamówienie oparte na pierwotnie zawartej umowie ramowej, jeżeli ogólna liczba zamówień umowy ramowej w rozumieniu wyroku Trybunału w sprawie C-216/17 (6), pkt 64, została już wyczerpana?

                  7.

                  Czy prawo do rzetelnego procesu przed sądem zgodnie z art. 47 karty praw podstawowych, przy uwzględnieniu pozostałych przepisów prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie stosowaniu przepisu, zgodnie z którym instytucja zamawiająca wskazana w sporze dotyczącym zamówień publicznych powinna w postępowaniu o wydanie zarządzenia tymczasowego udzielić wszystkich wymaganych informacji i przedstawić wszystkie wymagane dokumenty – w każdym razie z możliwością wydania w przeciwnym wypadku na jej niekorzyść zaocznego orzeczenia – jeżeli członkowie jej organów lub pracownicy tej instytucji zamawiającej, którzy są zobowiązani do udzielenia tych informacji w imieniu instytucji zamawiającej, są w ten sposób niekiedy narażeni na ryzyko, że będą musieli ewentualnie nawet sami ponieść przez to odpowiedzialność karną na skutek udzielenia informacji lub przedstawienia dokumentów?

                  8.

                  Czy wymóg zawarty w art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 89/665, w brzmieniu nadanym dyrektywą 2014/24, by procedury odwoławcze w zakresie udzielania zamówień publicznych były przeprowadzane możliwie skutecznie, zważywszy dodatkowo na prawo do skutecznego środka prawnego, o którym mowa w art. 47 karty praw podstawowych, przy uwzględnieniu pozostałych przepisów prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że przepisy te przyznają prawa podmiotowe i stoją na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, zgodnie z którymi na poszukującym ochrony prawnej skarżącym ubiegającym się o wydanie zarządzenia tymczasowego spoczywa obowiązek wskazania we wniosku o wydanie zarządzenia tymczasowego konkretnego postępowania o udzielenie zamówienia i konkretnej decyzji instytucji zamawiającej, nawet jeśli skarżący ten w przypadku postępowania o udzielenie zamówienia bez uprzedniej publikacji nie będzie co do zasady wiedział, ile nietransparentnych postępowań o udzielenie zamówień przeprowadziła instytucja zamawiająca i ile decyzji o udzieleniu zamówienia zostało już wydanych w ramach nietransparentnych postępowań o udzielenie zamówień?

                  9.

                  Czy wymóg rzetelnego procesu przed sądem, o którym mowa w art. 47 karty praw podstawowych, przy uwzględnieniu pozostałych przepisów prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że przepis ten przyznaje prawa podmiotowe i stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, zgodnie z którymi na poszukującym ochrony prawnej skarżącym spoczywa obowiązek wskazania we wniosku o wydanie zarządzenia tymczasowego konkretnego postępowania o udzielenie zamówienia i konkretnej oddzielnie zaskarżalnej, a także zaskarżonej decyzji instytucji zamawiającej, nawet jeśli skarżący ten w przypadku nietransparentnego dla niego postępowania o udzielenie zamówienia bez uprzedniej publikacji nie może co do zasady wiedzieć, ile nietransparentnych postępowań o udzielenie zamówień przeprowadziła instytucja zamawiająca i ile decyzji o udzieleniu zamówienia zostało już wydanych w ramach nietransparentnych postępowań o udzielenie zamówień?

                  10.

                  Czy wymóg rzetelnego procesu przed sądem, o którym mowa w art. 47 karty praw podstawowych, przy uwzględnieniu innych przepisów prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że przepis ten przyznaje prawa podmiotowe i stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, zgodnie z którymi na poszukującym ochrony prawnej skarżącym ubiegającym się o wydanie zarządzenia tymczasowego spoczywa obowiązek uiszczenia ryczałtowych opłat w wysokości, której nie może on wcześniej przewidzieć, ponieważ skarżący ten w przypadku nietransparentnego dla niego postępowania o udzielenie zamówienia bez uprzedniej publikacji nie może co do zasady wiedzieć, czy instytucja zamawiająca przeprowadziła, a jeśli tak, to ewentualnie ile nietransparentnych postępowań o udzielenie zamówień, o jakiej szacunkowej wartości zamówienia, a także nie będzie co do zasady wiedział, ile odrębnie zaskarżalnych decyzji o udzieleniu zamówienia zostało już wydanych w ramach nietransparentnych postępowań o udzielenie zamówień?

         (1)  Dyrektywa Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. 1989, L 395, s. 33).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (Dz.U. 2014, L 94, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2012, L 351, s. 1).

         (4)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).

         (5)  Karta praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2012, C 326, s. 391).

         (6)  Wyrok z dnia 19 grudnia 2018 r., Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato – Antitrust et Coopservice, ECLI:EU:C:2018:1034.


title: Sprawa C-290/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 5 maja 2021 r. – Staatlich genehmigte Gesellschaft der Autoren, Komponisten und Musikverleger regGenmbH (AKM) / Canal+ Luxembourg Sàrl

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 5 maja 2021 r. – Staatlich genehmigte Gesellschaft der Autoren, Komponisten und Musikverleger regGenmbH (AKM) / Canal+ Luxembourg Sàrl
      (Sprawa C-290/21)
      (2021/C 320/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Staatlich genehmigte Gesellschaft der Autoren, Komponisten und Musikverleger regGenmbH (AKM)

         Strona pozwana: Canal+ Luxembourg Sàrl

         Pozostali uczestnicy postępowania: Tele 5 TM-TV GmbH, Österreichische Rundfunksender GmbH & Co. KG, Seven.One Entertainment Group GmbH, ProsiebenSat 1 PULS 4 GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 1 ust. 2 lit. b) dyrektywy Rady nr 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową (1) należy interpretować w ten sposób, że nie tylko organizacja radiowa i telewizyjna, lecz także dostawca pakietu satelitarnego uczestniczący w niepodzielnej i jednolitej czynności nadawania dokonuje – w stosownym przypadku wymagającej uzyskania zgody – czynności korzystania tylko w tym państwie, w którym sygnały będące nośnikami programu są wprowadzane, pod kontrolą organizacji radiowej i telewizyjnej i na jej odpowiedzialność, do zamkniętego łańcucha przekazu, prowadzącego do satelity i z powrotem na Ziemię, wobec czego współdziałanie dostawcy pakietu satelitarnego w czynności nadawania nie może prowadzić do jakiegokolwiek naruszenia praw autorskich w państwie odbioru?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
                  Czy pojęcie „publicznego przekazu” zawarte w art. 1 ust. 2 lit. a) i c) dyrektywy Rady nr 93/83 oraz w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (2) należy interpretować w ten sposób, że dostawca pakietu satelitarnego – współdziałający jako dalszy podmiot w ramach publicznego przekazu satelitarnego – który łączy w pakiet według własnego uznania kilka zakodowanych sygnałów wysokiej rozdzielczości bezpłatnych i płatnych programów telewizyjnych różnych organizacji radiowych i telewizyjnych oraz oferuje swoim klientom za opłatą powstały w ten sposób samoistny produkt audiowizualny, jest obowiązany uzyskać odrębną zgodę od podmiotu danych praw także w odniesieniu do objętych ochroną treści w ramach bezpłatnych programów telewizyjnych zawartych w pakiecie programów, mimo że i tak zapewnia on swoim klientom dostęp do takich utworów, które w obszarze nadawania już są dla każdego swobodnie dostępne, choć w niższej jakości obejmującej rozdzielczość standardową?

         (1)  Dz.U. 1993, L 248, s. 15.

         (2)  Dz.U. 2001, L 167, s. 10.


title: Sprawa C-300/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 12 maja 2021 r. – UI / Österreichische Post AG

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 12 maja 2021 r. – UI / Österreichische Post AG
      (Sprawa C-300/21)
      (2021/C 320/24)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący rewizję: UI

         Druga strona postępowania rewizyjnego: Österreichische Post AG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zasądzenie odszkodowania na podstawie art. 82 rozporządzenia (UE) 2016/679 (1) (RODO) wymaga, oprócz naruszenia przepisów RODO, aby powód poniósł szkodę, czy też samo naruszenie przepisów RODO jest wystarczające do zasądzenia odszkodowania?

                  2)

                  Czy dla ustalenia wysokości odszkodowania poza zasadami skuteczności i równoważności istnieją inne wymogi w prawie Unii?

                  3)

                  Czy zgodny z prawem Unii jest pogląd, że warunkiem stwierdzenia poniesienia szkody niemajątkowej jest to, iż powstała ona w konsekwencji lub w następstwie naruszenia prawa o przynajmniej pewnej wadze, która wykracza poza poczucie wzburzenia spowodowane naruszeniem prawa?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).


title: Sprawa C-310/21 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu w sprawie T-885/19, Aquind Ltd i in. / Komisja Europejska, wniesione w dniu 17 maja 2021 r. przez Aquind Ltd, Aquind Energy Sàrl, Aquind SAS

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/26

      Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu w sprawie T-885/19, Aquind Ltd i in. / Komisja Europejska, wniesione w dniu 17 maja 2021 r. przez Aquind Ltd, Aquind Energy Sàrl, Aquind SAS
      (Sprawa C-310/21 P)
      (2021/C 320/25)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Aquind Ltd, Aquind Energy Sàrl, Aquind SAS (przedstawiciele: S. Goldberg, E. White, C. Davis, solicitors)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska

         Żądania wnoszących odwołanie

                  —

                  Uchylenie zaskarżonego postanowienia;

                  —

                  rozstrzygnięcie, że skarga wniesiona w pierwszej instancji jest zasadna i stwierdzenie nieważności rozporządzenia delegowanego 2020/389 (1) w zakresie, w jakim dotyczy ono wnoszących odwołanie; oraz

                  —

                  zasądzenie od Komisji kosztów poniesionych w ramach odwołania i postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszące odwołanie podnoszą, że należało uznać rozporządzenie delegowane 2020/389 za akt ostateczny w dniu jego przyjęcia, nie zaś – wejścia w życie, czemu nie sprzeciwiły się ani Parlament ani Rada. Rozporządzenie to było więc zaskarżalne jeszcze przed datą jego publikacji. Wnoszący odwołanie uważają więc, że Sąd niewłaściwie zastosował orzecznictwo Trybunału dotyczące dostępu do aktów, które nie podlegają zaskarżeniu.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2020/389 z dnia 31 października 2019 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 347/2013 w odniesieniu do unijnej listy projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania (
            Dz.U. 2020, L 74, s. 1
         ).


title: Sprawa C-311/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 18 maja 2021 r. – CM / TimePartner Personalmanagement GmbH

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 18 maja 2021 r. – CM / TimePartner Personalmanagement GmbH
      (Sprawa C-311/21)
      (2021/C 320/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesarbeitsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: CM

         Strona pozwana: TimePartner Personalmanagement GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  W jaki sposób należy interpretować pojęcie „ogólnej ochrony pracowników tymczasowych” w art. 5 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej (1), a w szczególności czy ma ono szerszy zakres niż bezwzględnie obowiązująca ochrona wszystkich pracowników przewidziana przez prawo krajowe i prawo Unii?

                  2)

                  Jakie warunki i kryteria muszą być spełnione, aby można było przyjąć, że ustalenia w układzie zbiorowym w zakresie warunków pracy i zatrudnienia pracowników tymczasowych ustanawiające odstępstwo od zasady równego traktowania określonej w art. 5 ust. 1 dyrektywy 2008/104/WE zostały wprowadzone z poszanowaniem ogólnej ochrony pracowników tymczasowych?

                              a)

                              Czy kontrola poszanowania ogólnej ochrony odnosi się – abstrakcyjnie – do warunków pracy w układzie zbiorowym dla pracowników tymczasowych objętych zakresem obowiązywania takiego układu zbiorowego czy też konieczna jest porównawcza, wartościująca analiza warunków pracy określonych w układzie zbiorowym i warunków pracy obowiązujących w przedsiębiorstwie, do którego zostali skierowani pracownicy tymczasowi (przedsiębiorstwie użytkowniku)?

                              b)

                              Czy w przypadku odstępstwa od zasady równego traktowania w zakresie wynagrodzenia poszanowanie ogólnej ochrony pracowników tymczasowych przewidziane w art. 5 ust. 3 dyrektywy 2008/104/WE wymaga, aby agencja pracy tymczasowej i pracownik tymczasowy byli związani umową o pracę na czas nieokreślony?

                  3)

                  Czy ustawodawca krajowy jest zobowiązany do wyznaczenia partnerom społecznym warunków i kryteriów poszanowania ogólnej ochrony pracowników w rozumieniu art. 5 ust. 3 dyrektywy 2008/104/WE, jeżeli przyznaje on im możliwość zawierania układów zbiorowych wprowadzających ustalenia w zakresie warunków pracy i zatrudnienia pracowników tymczasowych odbiegające od wymogu równego traktowania, a krajowy system układów zbiorowych pracy przewiduje wymagania pozwalające oczekiwać odpowiedniej równowagi interesów między stronami układu zbiorowego pracy (tak zwana gwarancja prawidłowości układów zbiorowych pracy)?

                  4)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie:

                              a)

                              Czy poszanowanie ogólnej ochrony pracowników tymczasowych w rozumieniu art. 5 ust. 3 dyrektywy 2008/104/WE zapewniają uregulowania ustawowe przewidujące tak jak Arbeitnehmerüberlassungsgesetz (ustawa o kierowaniu do pracy pracowników tymczasowych) w brzmieniu obowiązującym od 1 kwietnia 2017 r. minimalny próg wynagrodzenia dla pracowników tymczasowych, maksymalny okres skierowania do tego samego przedsiębiorstwa użytkownika, ograniczenie czasowe dla odstępstwa od zasady równego traktowania w zakresie wynagrodzenia, niestosowanie postanowienia układu zbiorowego pracy wprowadzającego odstępstwo od zasady równego traktowania dla pracowników tymczasowych, których zatrudnienie w przedsiębiorstwie użytkowniku lub u innego pracodawcy tworzącego z przedsiębiorstwem użytkownikiem koncern w rozumieniu § 18 Aktiengesetz (ustawy o spółkach akcyjnych) ustało w ciągu ostatnich sześciu miesięcy przed skierowaniem do przedsiębiorstwa użytkownika, oraz spoczywający na przedsiębiorstwie użytkowniku obowiązek zapewnienia pracownikowi tymczasowemu zasadniczo na tych samych warunkach, które mają zastosowanie do pracowników stałych, dostępu do zbiorowych instytucji lub świadczeń (jak w szczególności opieki nad dziećmi, żywienia zbiorowego i środków transportu)?

                              b)

                              W przypadku odpowiedzi twierdzącej
                              Czy jest tak również w przypadku, gdy stosowne uregulowania ustawowe, takie jak Arbeitnehmerüberlassungsgesetz w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2017 r., nie przewidują ograniczenia czasowego dla odstępstwa od zasady równego traktowania w zakresie wynagrodzenia, a wymóg, zgodnie z którym skierowanie może być tylko „tymczasowe”, nie jest skonkretyzowany pod względem czasowym?

                  5)

                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie trzecie:
                  Czy w przypadku uregulowań przewidujących odstępstwa od zasady równego traktowania w zakresie warunków pracy i zatrudnienia pracowników tymczasowych wprowadzonych na mocy układów zbiorowych pracy zgodnie z art. 5 ust. 3 dyrektywy 2008/104/WE sądy krajowe mogą bez ograniczeń dokonywać kontroli tych układów pod kątem tego, czy owe odstępstwa zostały wprowadzone z poszanowaniem ogólnej ochrony pracowników tymczasowych, czy też art. 28 karty praw podstawowych oraz powołanie się na „autonomię partnerów społecznych” w motywie 19 dyrektywy 2008/104/WE wymagają przyznania stronom układu zbiorowego pracy zakresu oceny w odniesieniu do poszanowania ogólnej ochrony pracowników tymczasowych stanowiącego przedmiot jedynie ograniczonej kontroli sądowej, a jeśli tak, to jak szeroki jest ten zakres?

         (1)  Dz.U. 2008, L 327, s. 9.


title: Sprawa C-323/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 25 maja 2021 r. – Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid / B

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 25 maja 2021 r. – Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid / B
      (Sprawa C-323/21)
      (2021/C 320/28)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

         Druga strona postępowania: B.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                              a)

                              Czy pojęcie „wnioskującego państwa członkowskiego” w rozumieniu art. 29 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela kraju trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180 (1)) należy interpretować w ten sposób, że oznacza ono państwo członkowskie (w niniejszej sprawie trzecie państwo członkowskie, tj. Niderlandy), które jako ostatnie złożyło do innego państwa członkowskiego wniosek o przejęcie wtórne albo o przejęcie?

                              b)

                              Jeżeli zostanie udzielona odpowiedź przecząca: czy okoliczność, że wcześniej jedno państwo członkowskie uznało swą odpowiedzialność względem drugiego (w niniejszej sprawie Włochy względem Niemiec), ma zatem jeszcze skutki w zakresie wynikających z rozporządzenia dublińskiego zobowiązań prawnych trzeciego państwa członkowskiego (w niniejszej sprawie Niderlandów) względem cudzoziemca lub państw członkowskich, pomiędzy którymi doszło do uznania odpowiedzialności, a jeśli tak, to jakie?

                  2)

                  Jeżeli na pytanie 1 należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, to czy art. 27 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 604/2013, rozpatrywany w świetle motywu 19 tego rozporządzenia, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby osoba ubiegająca się o udzielenie ochrony międzynarodowej skutecznie podniosła w ramach środka zaskarżenia decyzji o przekazaniu, że przekazanie to nie może nastąpić, ponieważ upłynął termin na uzgodnione wcześniej pomiędzy dwoma państwami członkowskimi (w niniejszej sprawie Niemcami i Włochami) przekazanie?

         (1)  S. 31.


title: Sprawa C-324/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 25 maja 2021 r. – Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid / F

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 25 maja 2021 r. – Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid / F
      (Sprawa C-324/21)
      (2021/C 320/29)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

         Druga strona postępowania: F

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela kraju trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180 (1)) należy interpretować w ten sposób, że termin, o którym mowa w art. 29 ust. 1 i 2 rozpoczyna swój bieg na nowo w momencie, gdy cudzoziemiec, po uniemożliwieniu państwu członkowskiemu swojego przekazania poprzez ucieczkę, złoży w innym (w niniejszej sprawie trzecim) państwie członkowskim nowy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej?

         (1)  S. 31.


title: Sprawa C-325/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 25 maja 2021 r. – K / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 25 maja 2021 r. – K / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
      (Sprawa C-325/21)
      (2021/C 320/30)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: K

         Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela kraju trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180 (1)) należy interpretować w ten sposób, że termin, o którym mowa w art. 29 ust. 1 i 2 rozpoczyna swój bieg na nowo w momencie, gdy cudzoziemiec, po uniemożliwieniu państwu członkowskiemu swojego przekazania poprzez ucieczkę, złoży w innym (w niniejszej sprawie trzecim) państwie członkowskim nowy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej?

                  2)

                  Jeżeli na pytanie 1 należy udzielić odpowiedzi przeczącej, to czy art. 27 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 604/2013, rozpatrywany w świetle motywu 19 tego rozporządzenia, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby osoba ubiegająca się o udzielenie ochrony międzynarodowej skutecznie podniosła w ramach środka zaskarżenia decyzji o przekazaniu, że przekazanie to nie może nastąpić, ponieważ upłynął termin na uzgodnione wcześniej pomiędzy dwoma państwami członkowskimi (w niniejszej sprawie Francją i Austrią) przekazanie, na skutek czego upłynął także termin, w trakcie którego Niderlandy mogą dokonać przekazania?

         (1)  S. 31.


title: Sprawa C-343/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 2 czerwca 2021 r. – PV / Zamestnik izpyłnitelen direktor na Dyrżawen fond „Zemedelie”

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 2 czerwca 2021 r. – PV / Zamestnik izpyłnitelen direktor na Dyrżawen fond „Zemedelie”
      (Sprawa C-343/21)
      (2021/C 320/31)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Wyrchowen administratiwen syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: PV

         Strona przeciwna: Zamestnik izpyłnitelen direktor na Dyrżawen fond „Zemedelie”

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wykładnia art. 45 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 (1) z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) umożliwia przyjęcie, że w wypadku takim jak niniejszy istnieją „nowy podział gospodarstwa” lub „działania władz państwowych związane ze scalaniem gruntów”, ze względu na które beneficjent nie może nadal wykonywać podjętych zobowiązań?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy przy braku podjęcia niezbędnych środków przez państwo członkowskie w celu dostosowania zobowiązań beneficjenta do nowej sytuacji gospodarstwa istnieje podstawa, aby nie wymagać zwrotu środków w odniesieniu do okresu, w którym wykonywano zobowiązanie?

                  3)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, jak należy interpretować, przy ustalonych w postępowaniu co do istoty okolicznościach faktycznych, art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 (2) z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003, i jaki jest charakter terminu określonego w art. 75 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 (3) z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina?

         (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2006, L 368, s. 15).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. 2009, L 30, s. 16).

         (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. 2009, L 316, s. 65).


title: Sprawa C-365/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Bamberg (Niemcy) w dniu 11 czerwca 2021 r. – postępowanie karne przeciwko MR

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/32

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Bamberg (Niemcy) w dniu 11 czerwca 2021 r. – postępowanie karne przeciwko MR
      (Sprawa C-365/21)
      (2021/C 320/33)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Bamberg

         Strony w postępowaniu głównym

      MR

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 55 konwencji wykonawczej do układu z Schengen (KWUS) (1) jest zgodny z art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i nadal obowiązuje w zakresie, w jakim dopuszcza od zakazu ponownego ścigania za ten sam czyn zabroniony wyjątek, zgodnie z którym umawiająca się strona może w momencie ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia tej konwencji oświadczyć, że nie jest związana art. 54 KWUS, jeśli czyny, których dotyczy zagraniczny wyrok, stanowią przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu narodowemu lub innym równoważnym podstawowym interesom tej umawiającej się strony?

                  2.

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1:
                  Czy art. 54, 55 KWUS, art. 50, 52 karty stoją na przeszkodzie dokonaniu przez sądy niemieckie wykładni deklaracji Republiki Federalnej Niemiec w sprawie ratyfikacji KWUS w odniesieniu do § 129 Strafgesetzbuch (niemieckiego kodeksu karnego, Bundesgesetzblatt 1994 II, s. 631) w ten sposób, że deklaracja ta obejmuje również takie organizacje przestępcze, jak ta w niniejszym postępowaniu – które zajmują się wyłącznie działalnością przestępczą przeciwko mieniu, a ponadto nie realizują żadnych celów politycznych, ideologicznych, religijnych lub światopoglądowych, jak również nie dążą do uzyskania przy pomocy nieuczciwych środków wpływu na politykę, media, administrację publiczną, wymiar sprawiedliwości lub gospodarkę?

         (1)  Konwencja wykonawcza do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Dz.U. 2000, L 239, s. 19).


title: Sprawa C-1/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – B / Finanzamt Österreich, dawniej Finanzamt Wien 9/18/19

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/33

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – B / Finanzamt Österreich, dawniej Finanzamt Wien 9/18/19
      (Sprawa C-1/20) (1)

      (2021/C 320/35)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 137 z 27.4.2020.


title: Sprawa C-115/20 P: Postanowienie Prezesa szóstej izby z dnia 20 maja 2021 r. – Vanda Pharmaceuticals Ltd / Komisja Europejska

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/33

      Postanowienie Prezesa szóstej izby z dnia 20 maja 2021 r. – Vanda Pharmaceuticals Ltd / Komisja Europejska
      (Sprawa C-115/20 P) (1)

      (2021/C 320/36)
      Język postępowania: angielski
      Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 137 z 27.4.2020.


title: Sprawa C-578/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca dos Açores – Portugalia) – NM, NR, BA, XN, FA / Sata Air Açores – Sociedade Açoriana de Transportes Aéreos, SA

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/34

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca dos Açores – Portugalia) – NM, NR, BA, XN, FA / Sata Air Açores – Sociedade Açoriana de Transportes Aéreos, SA
      (Sprawa C-578/20) (1)

      (2021/C 320/37)
      Język postępowania: portugalski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.


title: Sprawa T-554/16: Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2021 r. – BZ / EBC [Służba publiczna – Personel EBC – Wniosek o uznanie zawodowego podłoża choroby – Artykuły 6.3.11 – 6.3.13 regulaminu pracowniczego EBC – Nieprawidłowość postępowania – Brak sprawozdania z dochodzenia – Odpowiedzialność pozaumowna]

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/35

      Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2021 r. – BZ / EBC
      (Sprawa T-554/16) (1)

      (Służba publiczna - Personel EBC - Wniosek o uznanie zawodowego podłoża choroby - Artykuły 6.3.11 – 6.3.13 regulaminu pracowniczego EBC - Nieprawidłowość postępowania - Brak sprawozdania z dochodzenia - Odpowiedzialność pozaumowna)
      (2021/C 320/38)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: BZ (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: E. Carlini i F. Malfrère, pełnomocnicy, których wspierał adwokat B. Wägenbaur)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE i art. 50a statutu Trybunału Sprawiedliwości wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 23 lipca 2014 r. kończącej postępowanie w przedmiocie uznania zawodowego podłoża choroby skarżącej, a także o odszkodowanie oraz zadośćuczynienie za podnoszone przez skarżącą, odpowiednio, poniesioną szkodę i doznaną krzywdę.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 23 lipca 2014 r. kończącej postępowanie w przedmiocie uznania zawodowego podłoża choroby BZ.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  EBC zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015 (sprawa zarejestrowana pierwotnie przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod nr F-79/15, przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa T-641/19: Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2021 r. – FD / Wspólne Przedsięwzięcie Fusion for Energy [Służba publiczna – Personel tymczasowy – Umowa na czas określony – Decyzja o nieprzedłużaniu – Mobbing – Nadużycie władzy – Obowiązek dbałości – Równość traktowania – Odpowiedzialność]

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/35

      Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2021 r. – FD / Wspólne Przedsięwzięcie Fusion for Energy
      (Sprawa T-641/19) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Umowa na czas określony - Decyzja o nieprzedłużaniu - Mobbing - Nadużycie władzy - Obowiązek dbałości - Równość traktowania - Odpowiedzialność)
      (2021/C 320/39)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: FD (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

         Strona pozwana: Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej (przedstawiciele: R. Hanak i G. Poszler, pełnomocnicy, których wspierał adwokat B. Wägenbaur)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności, w istocie, decyzji Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej z dnia 3 grudnia 2018 r. o nieprzedłużeniu umowy skarżącego na czas określony, a po drugie, naprawienia szkody i zadośćuczynienia za krzywdę, jakich miał doznać skarżący w wyniku tej decyzji, odnoszącej się do całościowej strategii mobbingu, którego ofiarą stał się w swoim mniemaniu skarżący.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  FD zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 383 z 11.11.19.


title: Sprawa T-709/19: Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2021 r. – GW / Trybunał Obrachunkowy [Służba publiczna – Urzędnicy – Urzędnik całkowicie i trwale niezdolny do pracy – Okresowe badanie lekarskie – Zasady – Wniosek o skierowanie sprawy do komitetu ds. inwalidztwa – Odmowa – Artykuł 15 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Wnioski nr 273/15 kolegium szefów administracji – Obowiązek dbałości]

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/36

      Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2021 r. – GW / Trybunał Obrachunkowy
      (Sprawa T-709/19) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Urzędnik całkowicie i trwale niezdolny do pracy - Okresowe badanie lekarskie - Zasady - Wniosek o skierowanie sprawy do komitetu ds. inwalidztwa - Odmowa - Artykuł 15 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Wnioski nr 273/15 kolegium szefów administracji - Obowiązek dbałości)
      (2021/C 320/40)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: GW (przedstawiciel: adwokat J.-N. Louis)

         Strona pozwana: Europejski Trybunał Obrachunkowy (przedstawiciel: C. Lesauvage, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego z dnia 22 maja 2019 r. o oddaleniu wniosku skarżącej o skierowanie sprawy do komitetu ds. inwalidztwa.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Trybunału Obrachunkowego z dnia 22 maja 2019 r. o oddaleniu wniosku GW o skierowanie sprawy do komitetu ds. inwalidztwa.

                  2)

                  Trybunał Obrachunkowy zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 413 z 9.12.2019.


title: Sprawa T-746/19: Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2021 r. – GY / EBC [Służba publiczna – Personel EBC – Wynagrodzenie – Dodatek na gospodarstwo domowe – Zmiana warunków zatrudnienia – Oddalenie wniosku w odniesieniu do 2019 r. – Zarzut niezgodności z prawem – Równość traktowania – Brak środków przejściowych]

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/37

      Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2021 r. – GY / EBC
      (Sprawa T-746/19) (1)

      (Służba publiczna - Personel EBC - Wynagrodzenie - Dodatek na gospodarstwo domowe - Zmiana warunków zatrudnienia - Oddalenie wniosku w odniesieniu do 2019 r. - Zarzut niezgodności z prawem - Równość traktowania - Brak środków przejściowych)
      (2021/C 320/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: GY (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Champetier)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: F. von Lindeiner i D. Nessaf, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 270 TFUE i art. 50a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, stwierdzenia nieważności decyzji EBC z dnia 28 stycznia 2019 r. w sprawie odmowy przyznania stronie skarżącej dodatku na gospodarstwo domowe w 2019 r.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z dnia 28 stycznia 2019 r. w zakresie, w jakim odmówiono w niej przyznania GY dodatku na gospodarstwo domowe w 2019 r.

                  2)

                  EBC zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 36 z 3.2.2020.


title: Sprawa T-51/20: Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2021 r. – Mélin / Parlament [Prawo instytucjonalne – Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu – Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych – Odzyskanie nienależnie wypłaconych kwot – Zarzut niezgodności z prawem – Prawo do obrony – Błąd dotyczący okoliczności faktycznych]

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/37

      Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2021 r. – Mélin / Parlament
      (Sprawa T-51/20) (1)

      (Prawo instytucjonalne - Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu - Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych - Odzyskanie nienależnie wypłaconych kwot - Zarzut niezgodności z prawem - Prawo do obrony - Błąd dotyczący okoliczności faktycznych)
      (2021/C 320/42)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Joëlle Mélin (Aubagne, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Ecker i S. Seyr, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 17 grudnia 2019 r. o odzyskaniu od skarżącej kwoty 130 339,35 EUR, nienależnie wypłaconej z tytułu zatrudnienia asystentów parlamentarnych i związanej z tą decyzją noty obciążeniowej z dnia 18 grudnia 2019 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Joëlle Mélin zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 87 z 16.3.2020.


title: Sprawa T-95/21 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 czerwca 2021 r. – Portugalia / Komisja [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Pomoc państwa – System pomocy wdrożony przez Portugalię na rzecz wolnej strefy celnej na Maderze – Zastosowanie tego systemu pomocy z naruszeniem decyzji Komisji C(2007) 3037 final i C(2013) 4043 final – Decyzja uznająca system pomocy ze niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie pomocy – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Brak pilnego charakteru]

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/38

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 czerwca 2021 r. – Portugalia / Komisja
      (Sprawa T-95/21 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Pomoc państwa - System pomocy wdrożony przez Portugalię na rzecz wolnej strefy celnej na Maderze - Zastosowanie tego systemu pomocy z naruszeniem decyzji Komisji C(2007) 3037 final i C(2013) 4043 final - Decyzja uznająca system pomocy ze niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie pomocy - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
      (2021/C 320/43)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, L. Borrego, P. Barros da Costa, M. Marques i A. Soares de Freitas, pełnomocnicy, których wspierali M. Gorjão-Henriques i A. Saavedra, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Arenas i G. Braga da Cruz, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie zarządzenia środków tymczasowych polegających, z jednej strony, na uzyskaniu zawieszenia wykonania decyzji Komisji C(2020) 8550 final z dnia 4 grudnia 2020 r. w sprawie systemu pomocy SA.21259 (2018/C) (ex 2018/NN) wdrożony przez Portugalię na rzecz wolnej strefy celnej na Maderze (WSCM) – System III i, z drugiej strony, nakazanie Komisji, aby ta nie publikowała tej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej aż do wydania wyroku w postępowaniu w sprawie głównej.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-207/21 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 czerwca 2021 r. – Polynt / ECHA [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – REACH – Substancja hexahydro-4-methylphthalic anhydride – Obowiązek rejestracji – Ocena dokumentacji – Analiza propozycji przeprowadzenia badań – Obowiązek dostarczenia pewnych informacji, do których uzyskania konieczne jest przeprowadzenie badań na zwierzętach – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Brak pilnego charakteru]

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/38

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 czerwca 2021 r. – Polynt / ECHA
      (Sprawa T-207/21 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - REACH - Substancja hexahydro-4-methylphthalic anhydride - Obowiązek rejestracji - Ocena dokumentacji - Analiza propozycji przeprowadzenia badań - Obowiązek dostarczenia pewnych informacji, do których uzyskania konieczne jest przeprowadzenie badań na zwierzętach - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
      (2021/C 320/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Polynt SpA (Scanzorosciate, Włochy) (przedstawiciele: C. Mereu, P. Sellar i S. Abdel Qader, adwokaci)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (przedstawiciele: M. Heikkilä, W. Broere i N. Knight, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie zarządzenia środków tymczasowych polegających na zawieszeniu wykonania wydanej przez Radę Odwoławczą Europejskiej Agencji Chemikaliów decyzji z dnia 9 lutego 2021 r. w sprawie nr A-015-2019 dotyczącej wezwania skarżącej do przeprowadzenia rozszerzonego badania szkodliwego działania na rozrodczość na jednym pokoleniu dla substancji hexahydro-4-methylphthalic anhydride lub zarządzenia wszelkich innych środków tymczasowych, które Sąd uzna za właściwe

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-295/21: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2021 r. – eSlovensko / Komisja

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/39

      Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2021 r. – eSlovensko / Komisja
      (Sprawa T-295/21)
      (2021/C 320/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: eSlovensko (Lučenec, Słowcja) (przedstawiciel: B. Fridrich, lawyer)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, konkretnie indywidualnego aktu prawnego „nakaz odzyskania środków i nota obciążeniowa” wydanego przez Komisję Europejską, DG ds. Sieci Komunikacyjne, Treści i Technologie, numer referencyjny ARES(2021)1955613 z dnia 18 marca 2021 r.;

                  —

                  przywrócenie wniosków finansowych do procesu kontroli Komisji Europejskiej i nakazanie zwrotu odpowiednich kosztów dopuszczalnych zgodnie z umową o udzielenie dotacji „Slovak Safer Internet”, nr SI-2010-SIC-1231002;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący stwierdzenia nieważności decyzji pozwanej i nakazu odzyskania środków o numerze referencyjnym ARES(2021)1955613 z powodu naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, naruszenia traktatów lub wszelkich przepisów związanych z ich stosowaniem, nadużycia władzy, w szczególności nieprawidłowej oceny prawnej faktów i ustaleń (naruszenie prawa do obrony, naruszenie prawa do dobrej administracji, naruszenie zasady proporcjonalności, zasady pewności prawa, zasady państwa prawa, zasady uzasadnionych oczekiwań i niedziałania prawa wstecz, nieprawidłowa ocena prawna faktów i ustaleń kontroli 12-INFS-024 i kontroli uzupełniającej 15-NR01–044).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący nakazania pozwanej zapłaty kosztów kwalifikowalnych na rzecz skarżącej jako pierwotnego beneficjenta i strony umowy o udzielenie dotacji nr SI-2010-SIC-123002 – „Slovak Safer Internet”, zgodnie z ważną i skuteczną umową o udzielenie dotacji, w oparciu o okoliczność, że pozwana jest właściwa do zajmowania się kwestiami realizacji projektu i transferów finansowych w związku z ważną i skuteczną umową pomiędzy pozwaną a skarżącą.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący zasądzenia od strony pozwanej zwrotu kosztów i wydatków związanych z postępowaniem. W związku z powyższą argumentacją oraz arbitralnym charakterem zaskarżonej decyzji, skarżący wnosi o zwrot kosztów i wydatków związanych z postępowaniem przed Sądem Unii Europejskiej, jak również kosztów i wydatków poniesionych na pomoc prawną w związku z niniejszym żądaniem.