title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 września 2006 r.#Hausgemeinschaft Jörg und Stefanie Wollny przeciwko Finanzamt Landshut.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Finanzgericht München - Niemcy.#Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 11 część A ust. 1 lit. c) - Wykorzystywanie nieruchomości stanowiącej część aktywów przedsiębiorstwa na prywatne potrzeby podatnika - Uznanie takiego wykorzystania za odpłatne świadczenie usług - Określenie podstawy opodatkowania - Pojęcie sumy wydatków poniesionych przez podatnika na wykonanie usług.#Sprawa C-72/05.

text:
      Sprawa C‑72/05
      Hausgemeinschaft Jörg und Stefanie Wollny
      przeciwko
      Finanzamt Landshut
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München)
      Szósta dyrektywa VAT – Artykuł 11 część A ust. 1 lit. c) – Wykorzystywanie nieruchomości stanowiącej część aktywów przedsiębiorstwa na prywatne potrzeby podatnika – Uznanie takiego wykorzystania za odpłatne świadczenie usług – Określenie podstawy opodatkowania – Pojęcie sumy wydatków poniesionych przez podatnika na wykonanie usług
      Streszczenie wyroku
      Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Podstawa
            opodatkowania
      (dyrektywa Rady 77/388, art. 11 część A ust. 1 lit. c))
      Artykuł 11 część A ust. 1 lit. c) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu
         do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 95/7, należy interpretować w ten sposób, iż nie sprzeciwia się on temu, by podstawa
         opodatkowania podatkiem od wartości dodanej wykorzystywania na prywatne potrzeby części budynku zaliczonego w całości przez
         podatnika do aktywów jego przedsiębiorstwa została określona w postaci ułamka kosztów nabycia lub budowy budynku, ustalonego
         z uwzględnieniem okresu na dokonanie korekty odliczeń podatku od wartości dodanej przyjętego zgodnie z art. 20 tej dyrektywy.
         Podstawa opodatkowania powinna obejmować koszty nabycia gruntu, na którym budynek został wybudowany, gdy nabycie to podlegało
         opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej, a podatnik dokonał jego odliczenia.

      (por. pkt 53 i sentencja)

WYROK TRYBUNAŁU (pierwsza izba)
      z dnia 14 września 2006 r.(*)

      Szósta dyrektywa VAT – Artykuł 11 część A ust. 1 lit. c) – Wykorzystywanie nieruchomości stanowiącej część aktywów przedsiębiorstwa na prywatne potrzeby podatnika – Uznanie takiego wykorzystania za odpłatne świadczenie usług – Określenie podstawy opodatkowania – Pojęcie sumy wydatków poniesionych przez podatnika na wykonanie usług
      W sprawie C‑72/05
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Finanzgericht
         München (Niemcy) postanowieniem z dnia 1 lutego 2005 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 15 lutego 2005 r., w postępowaniu:

      Hausgemeinschaft Jörg und Stefanie Wollny
      przeciwko
      Finanzamt Landshut,

      TRYBUNAŁ (pierwsza izba),
      w składzie: P. Jann, prezes izby, N. Colneric, J. N. Cunha Rodrigues, K. Lenaerts (sprawozdawca) i E. Levits, sędziowie,
      rzecznik generalny: P. Léger,
      sekretarz: K. Sztranc‑Sławiczek, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 30 marca 2006 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu Hausgemeinschaft Jörg und Stefanie Wollny przez J. Wollnego i H. Wollnego,
      –        w imieniu Finanzamt Landshut przez D. Baumanna, Regierungsdirektor,
      –        w imieniu rządu niemieckiego przez U. Forsthoffa, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu rządu Zjednoczonego Królestwa przez R. Hilla, barrister,
      –        w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez D. Triantafyllou, działającego w charakterze pełnomocnika,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 15 czerwca 2006 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 11 część A ust. 1 lit. c) szóstej dyrektywy Rady
         77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych
         – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) zmienionej dyrektywą
         Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r. (Dz.U. L 102, str. 18, zwanej dalej „szóstą dyrektywą”).

      2        Wniosek ten został złożony w ramach sporu dotyczącego określenia podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej (zwanym
         dalej „podatkiem VAT”) związanym z wykorzystywaniem przez podatnika na prywatne potrzeby części budynku zaliczonego w całości
         do aktywów jego przedsiębiorstwa.

       Ramy prawne
       Uregulowania wspólnotowe
      3        Zgodnie z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy opodatkowaniu podatkiem VAT podlega „dostawa towarów lub [świadczenie] usług świadczona
         [dokonywane] odpłatnie na terytorium kraju przez podatnika, który jako taki występuje [działającego w takim charakterze]”.

      4        Artykuł 6 ust. 2 zdanie pierwsze lit. a) szóstej dyrektywy stanowi, że za świadczenie usług za wynagrodzeniem uznaje się „korzystanie
         z towarów stanowiących część aktywów przedsiębiorstwa dla prywatnych potrzeb podatnika lub jego pracowników lub, bardziej
         ogólnie, do celów innych niż związane z jego działalnością, w przypadkach kiedy podatek od wartości dodanej od takich towarów
         podlega w całości lub w części odliczeniu”.

      5        Zgodnie z art. 11 część A ust. 1 lit. c) szóstej dyrektywy podstawą opodatkowania „w odniesieniu do transakcji wymienionych
         w art. 6 ust. 2 jest suma wydatków poniesionych przez podatnika na wykonanie usług”.

      6        Artykuł 17 ust. 2 szóstej dyrektywy stanowi:

      „O ile towary i usługi są używane do celów zawieranych transakcji podlegających opodatkowaniu, podatnik jest uprawniony do
         odliczenia od podatku, który zobowiązany jest zapłacić, następujących kwot:

      a) należnego [podlegającego zapłacie] lub zapłaconego podatku [VAT] od towarów lub usług dostarczonych lub które mają być
         podatnikowi dostarczone przez innego podatnika;

      […]”.
      7        Artykuł 20 szóstej dyrektywy stanowi:

      „1. Wstępne odliczenie korygowane jest zgodnie z procedurami ustalonymi przez państwa członkowskie, w szczególności:
      a) gdy odliczenie jest większe lub mniejsze od tego, do którego podatnik był uprawiony;
      b) gdy po złożeniu deklaracji podatkowej nastąpi zmiana czynników branych pod uwagę przy określaniu kwoty odliczenia, w szczególności
         w przypadku odwołania zamówień lub uzyskania obniżki ceny […].

      2. W przypadku dóbr inwestycyjnych korekta będzie obejmować okres pięciu lat, włącznie z rokiem, w którym towary zostały nabyte
         lub wyprodukowane. Roczna korekta będzie dokonywana jedynie w odniesieniu do [może dotyczyć jedynie] jednej piątej podatku
         nałożonego na towary. Korekta jest dokonywana na podstawie zmian uprawnienia do odliczenia [z uwzględnieniem zmian w zakresie
         prawa do odliczenia] w kolejnych latach w stosunku do kwoty za rok, w którym towary zostały nabyte lub wyprodukowane.

      Na zasadzie odstępstwa od akapitu poprzedniego państwa członkowskie mogą ustalić korektę na okres pięciu pełnych lat, licząc
         od dnia, w którym towary po raz pierwszy znalazły swe zastosowanie [że korekta następuje w okresie pięciu pełnych lat, licząc
         od dnia, w którym towary zostały po raz pierwszy użyte].

      W przypadku nieruchomości nabytej jako dobro inwestycyjne okres objęty korektą [okres, w którym dokonywana jest korekta] może
         być przedłużony do 20 lat.

      3. W przypadku dostawy w okresie objętym korektą [następującej w okresie korekty] dobra inwestycyjne są uznawane za nadal
         wykorzystywane do działalności gospodarczej podatnika aż do momentu zamknięcia okresu objętego korektą [okresu korekty]. Taka
         działalność gospodarcza uważana jest za w pełni opodatkowaną w przypadkach, gdy dostawa takich produktów [tego towaru] jest
         opodatkowana; jest uważana za całkowicie zwolnioną od podatku w przypadkach, gdy dostawa tego towaru jest zwolniona z podatku.
         Korekta będzie dokonywana tylko jeden raz w całym okresie objętym korektą, który jeszcze nie upłynął [zostanie dokonana jednorazowo
         za cały pozostały okres korekty].

      […]”.
       Uregulowania krajowe
      8        Artykuł 3 ust. 9a pkt 1 Umsatzsteuergesetz (ustawy o podatku obrotowym, BGBl. 1993, I, str. 565, zwanej dalej „UStG”) stanowi,
         że za odpłatne świadczenie usług uznaje się korzystanie przez podatnika z towarów stanowiących część aktywów przedsiębiorstwa
         do celów innych niż związane z jego działalnością w przypadkach, gdy podatek od wartości dodanej od takich towarów podlega
         w całości lub w części odliczeniu.

      9        Podstawa opodatkowania świadczenia usług wskazanych w art. 3 ust. 9a pkt 1 została określona w art. 10 UStG. W brzmieniu obowiązującym
         do dnia 30 czerwca 2004 r. art. 10 stanowił, że podstawę opodatkowania świadczenia usług stanowi „suma wydatków poniesionych
         na wykonanie usług w przypadkach, kiedy podatek od wartości dodanej podlega w całości lub w części odliczeniu”.

      10      W brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2004 r. art. 10 ust. 4 pkt 2 UStG stanowi:

      „4.      Podstawę opodatkowania stanowi […] suma wydatków poniesionych na wykonanie usług w przypadkach, kiedy podatek od wartości
         dodanej podlega w całości lub w części odliczeniu. Wydatki te obejmują także koszty nabycia lub wytworzenia dobra inwestycyjnego,
         jeśli stanowi ono część aktywów przedsiębiorstwa i jest wykorzystywane do celów świadczenia innych usług. Koszty nabycia lub
         wytworzenia wynoszące co najmniej 500 EUR należy rozłożyć w częściach równych na okres odpowiadający okresowi korekty dotyczącemu
         dóbr inwestycyjnych, który został określony w art. 15a”.

      11      Artykuł 15a UStG dotyczy korekty odliczeń. W ust. 1 artykuł ten stanowi:

      „Gdy nastąpi zmiana czynników branych pod uwagę przy określaniu kwoty odliczenia w okresie pięciu lat od oddania dobra inwestycyjnego
         do użytkowania, należy dokonać kompensacji w odniesieniu do każdego roku kalendarzowego, którego zmiany te dotyczą, w drodze
         korekty odliczenia podatku naliczonego obciążającego koszty nabycia i wytworzenia. W odniesieniu do budynków, wraz z ich częściami
         składowymi, w przypadku korekt, do których zastosowanie mają przepisy prawa cywilnego dotyczące budynków i budowli na cudzym
         gruncie, okres pięciu lat zostaje zastąpiony okresem dziesięciu lat”.

      12      Artykuł 7 ust. 4 pkt 2 lit. a) Einkommensteuergesetz (ustawy o podatku dochodowym) stanowi, że dla budynków, które są wykorzystywane
         do celów mieszkaniowych i zostały wybudowane po dniu 1 stycznia 1925 r., „stawka amortyzacyjna stosowana do czasu ich całkowitej
         amortyzacji wynosi […] 2% rocznie”.

      Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne
      13      W trakcie 2003 r. Hausgemeinschaft Jörg und Stefanie Wollny utworzona przez J. i S. Wollnych (zwana dalej „Hausgemeinschaft”)
         zleciła budowę budynku, który w całości zaliczyła do aktywów swojego przedsiębiorstwa. W budynku tym mieści się prywatne mieszkanie
         dwóch wymienionych wyżej członków Hausgemeinschaft oraz biura kancelarii podatkowej, wynajęte jednemu z nich. Wynajęta część
         stanowi 20,33% budynku. Najem ten podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

      14      W deklaracjach podatku VAT za grudzień 2003 r. oraz za okres od stycznia do marca 2004 r. Hausgemeinschaft odliczyła w całości
         podatek VAT, określony w fakturach dotyczących kosztów budowy rzeczonego budynku. Uwzględniając stawkę amortyzacyjną określoną
         dla budynków w art. 7 ust. 4 pkt 2 lit. a) EStG, Hausgemeinschaft uznała, że podstawę opodatkowania prywatnego użytkowania
         79,67% budynku stanowi kwota równa 1/12 z 2% kosztów budowy dotyczących części budynku wykorzystywanej na prywatne potrzeby
         w stosunku miesięcznym.

      15      Finanzamt Landshut (organ podatkowy) na podstawie pisma Bundesministerium für Finanzen (federalnego ministerstwa finansów)
         z dnia 13 kwietnia 2004 r. (BStBl. I 2004, str. 468) uznał, że podstawa opodatkowania powinna zostać określona w odniesieniu
         do okresu korekty odliczeń podatku VAT przewidzianego w art. 15a UStG, czyli 10 lat. Skorygował on zatem obliczenie dokonane
         przez Hausgemeinschaft i określił miesięczną podstawę opodatkowania podatkiem VAT z tytułu wykorzystywania na prywatne potrzeby
         części budynku w wysokości 1/12 z 10% kosztów budowy dotyczących tej części budynku.

      16      Finanzamt Landshut oddalił złożone przez Hausgemeinschaft odwołanie od decyzji określających podatek zgodnie z obliczeniem
         wskazanym w poprzednim punkcie. Hausgemeinschaft wniosła skargę do Finanzgericht München.

      17      Sąd ten uznał, że rozstrzygnięcie w zawisłym przed nim sporze uzależnione jest od określenia podstawy opodatkowania dotyczącej
         wykorzystywania na prywatne potrzeby budynku, który w całości został zaliczony do aktywów przedsiębiorstwa Hausgemeinschaft.
         Zważywszy, że art. 11 część A ust. 1 lit. c) szóstej dyrektywy nie definiuje pojęcia „suma wydatków”, sąd powziął wątpliwości,
         jak należy interpretować to pojęcie.

      18      W tym względzie należy wskazać, że wyroki Trybunału z 26 września 1996 r. w sprawie C‑230/94 Enkler (Rec. str. I‑4517) oraz
         z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie Seeling C‑269/00 (Rec. str. I‑4101, pkt 54) zawierają elementy, które w części przemawiają
         za tezą przedstawioną przez Hausgemeinschaft, a w części za tezą przedstawioną przez niemieckie organy podatkowe.

      19      W tych okolicznościach Finanzgericht München postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem
         prejudycjalnym:

      „W jaki sposób należy interpretować pojęcie »suma wydatków«, o którym mowa w art. 11 część A ust. 1 lit. c) szóstej dyrektywy?
         Czy pojęcie to obejmuje wydatki poniesione w związku z wykorzystywaniem na prywatne potrzeby mieszkania znajdującego się w budynku
         zaliczonym w całości do aktywów przedsiębiorstwa (poza wydatkami na jego bieżące utrzymanie) oraz przewidziane przez właściwe
         przepisy krajowe roczne odpisy z tytułu amortyzacji budynku lub część wydatków dotyczących nabycia i budowy, w związku z którymi
         przysługuje prawo do odliczenia, obliczoną w stosunku rocznym z uwzględnieniem przewidzianego w prawie krajowym okresu korekty?”.

       W przedmiocie pytania prejudycjalnego
      20      Na wstępie należy przypomnieć, iż zgodnie z konstrukcją systemu ustanowionego przez szóstą dyrektywę podatek naliczony obciążający
         towary i usługi wykorzystywane przez podatnika w związku z czynnościami opodatkowanymi podlega odliczeniu. Odliczenie podatku
         naliczonego związane jest z poborem podatku należnego. Gdy towary lub usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych,
         odliczenie podatku należnego służy unikaniu podwójnego opodatkowania. Natomiast gdy towary lub usługi nabyte przez podatnika
         są wykorzystywane do wykonywania czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT nie następuje
         ani pobór podatku należnego, ani możliwość odliczenia podatku naliczonego (zob. wyrok z dnia 30 marca 2006 r. w sprawie C‑184/04
         Uudenkaupungin kaupunki,Zb.Orz. str. I‑3039, pkt 24).

      21      W przypadku wykorzystywania dobra inwestycyjnego do celów zarówno zawodowych, jak i prywatnych zainteresowany ma, na potrzeby
         podatku VAT, możliwość dokonania wyboru, czy zaliczyć to dobro w całości do aktywów swojego przedsiębiorstwa, czy pozostawić
         całość w ramach majątku prywatnego, wyłączając je tym samym całkowicie z systemu podatku VAT, czy też zaliczyć je do aktywów
         przedsiębiorstwa jedynie w zakresie wynikającym z rzeczywistego wykorzystania do celów zawodowych (wyrok z dnia 14 lipca 2005 r.
         w sprawie Charles i Charles‑Tijmens,C‑434/03, Rec. str. I‑7037, pkt 23).

      22      Jeżeli podatnik zdecyduje się traktować dobra inwestycyjne wykorzystywane jednocześnie do celów zawodowych i celów prywatnych
         jako dobra należące do przedsiębiorstwa, to podatek VAT naliczony przy nabyciu tych dóbr podlega co do zasady całkowicie i bezpośrednio
         odliczeniu (ww. wyroki w sprawie Seeling, pkt 41 oraz w sprawie Charles i Charles‑Tijmens, pkt 24).

      23      Z art. 6 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) szóstej dyrektywy wynika, że jeżeli dobro zaliczone do aktywów przedsiębiorstwa spowodowało
         powstanie prawa do całkowitego lub częściowego odliczenia naliczonego podatku VAT, to jego wykorzystywanie na prywatne potrzeby
         podatnika lub jego pracowników, lub do celów innych niż związane z działalnością przedsiębiorstwa jest uważane za świadczenie
         usług dokonane odpłatnie. Wykorzystanie to, które stanowi zatem czynność opodatkowaną w rozumieniu art. 17 ust. 2 tej dyrektywy,
         jest, zgodnie z jej art. 11 część A ust. 1 lit. c), opodatkowane na podstawie kwoty wydatków poniesionych na wykonanie usług
         (ww. wyrok w sprawie Charles i Charles‑Tijmens, pkt 25).

      24      Zatem podatnik, który zdecydował się zaliczyć cały budynek do aktywów swojego przedsiębiorstwa i który wykorzystuje ten budynek
         w części do celów prywatnych, ma prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od całości wydatków związanych z budową rzeczonego
         budynku oraz związany z tym obowiązek zapłaty podatku VAT od sumy wydatków związanych z tymże wykorzystaniem (ww. wyrok w sprawie
         Seeling, pkt 43).

      25      W tym kontekście sąd krajowy zmierza w swoim pytaniu do ustalenia, jak należy interpretować pojęcie „suma wydatków poniesionych
         na wykonanie usług” w rozumieniu art. 11 część A ust. 1 lit. c) szóstej dyrektywy. Sąd ten oczekuje zasadniczo wyjaśnienia,
         czy suma ta powinna zostać określona w oparciu o przepisy krajowe mające zastosowanie do amortyzacji budynku, czy też z uwzględnieniem
         długości okresu, w którym można dokonać korekty odliczeń podatku VAT, określonego przez prawo krajowe zgodnie z art. 20 szóstej
         dyrektywy.

      26      Rozpatrywane pojęcie zawarte jest w przepisie prawa wspólnotowego, który nie odsyła do prawa państw członkowskich w celu ustalenia
         jego znaczenia oraz zakresu stosowania. W związku z powyższym wykładnia tego pojęcia w jego ogólnym znaczeniu nie może zostać
         pozostawiona do swobodnego uznania każdego państwa członkowskiego (zob. podobnie wyrok z dnia 1 lutego 1977 r. w sprawie 51/76
         Verbond van Nederlandse Ondernemingen, Rec. str. 113, pkt 10 i 11).

      27      W ogólnym znaczeniu pojęcie to odnosi się do wydatków, które dotyczą samego dobra (zob. ww. wyrok w sprawie Enkler, pkt 36).
         Obejmuje ono wydatki, takie jak koszty nabycia czy wytworzenia rzeczonego dobra, które związane są z powstaniem prawa do odliczenia
         podatku VAT i bez których rozpatrywane wykorzystanie do celów prywatnych nie mogłoby mieć miejsca.

      28      Jednakże szósta dyrektywa nie zawiera niezbędnych wskazówek pozwalających na jednolite i precyzyjne zdefiniowanie zasad określania
         sumy tych wydatków, zatem należy uznać, że państwom członkowskim przysługuje pewien zakres swobodnego uznania w odniesieniu
         do tych zasad, pod warunkiem że uwzględnią one cel oraz miejsce tego przepisu w strukturze szóstej dyrektywy (zob. podobnie
         ww. wyrok w sprawie Verbond van Nederlandse Ondernemingen, pkt 16 i 17).

      29      Należy zatem zbadać, czy zawarte w prawie krajowym odwołanie się w celu ustalenia sumy tych wydatków do okresu korekty odliczeń
         określonego zgodnie z art. 20 szóstej dyrektywy jest zgodne z celem art. 11 część A ust. 1 lit. c) szóstej dyrektywy i jego
         miejscem w jej strukturze.

      30      Przepis ten definiuje podstawę opodatkowania w przypadku wykorzystywania przez podatnika na prywatne potrzeby lub, bardziej
         ogólnie, do celów innych niż związane z jego działalnością dobra zaliczonego przez niego do aktywów jego przedsiębiorstwa,
         uwzględniając, że art. 6 ust. 2 zdanie pierwsze lit. a) dyrektywy uznaje takie wykorzystywanie za odpłatne świadczenie usług,
         podlegające w konsekwencji opodatkowaniu podatkiem VAT.

      31      Uznanie takie ma na celu zapobieżenie temu, by podatnik, który mógł odliczyć podatek VAT związany z nabyciem lub wytworzeniem
         dobra zaliczonego do aktywów jego przedsiębiorstwa, uniknął zapłaty tego podatku, gdy wykorzystuje to dobro lub jego część
         na prywatne potrzeby (zob. wyrok z dnia 27 czerwca 1989 r. w sprawie 50/88 Kühne, Rec. str. 1925, pkt 8).

      32      Jak podkreślił to rząd niemiecki oraz, na rozprawie, rząd Zjednoczonego Królestwa, mechanizm ten ma na celu zapewnienie równości
         traktowania podatnika i konsumenta końcowego poprzez zapobieżenie temu, by podatnik uzyskał nieuzasadnione korzyści w porównaniu
         z konsumentem końcowym, który nabywając towar, płaci podatek VAT (zob. podobnie ww. wyroki w sprawie Enkler, pkt 33 i 35 oraz
         z dnia 20 stycznia 2005 r. w sprawie C‑412/03 Hotel Scandic Gåsabäck,Rec. str. I‑743, pkt 23).

      33      Ponadto celem jest również zapewnienie, zgodnie z konstrukcją systemu ustanowionego przez szóstą dyrektywę (zob. pkt 20 niniejszego
         wyroku), istnienia związku między odliczeniem naliczonego podatku VAT a poborem podatku należnego (zob. podobnie opinia rzecznika
         generalnego Jacobsa w ww. sprawie Charles i Charles‑Tijmens, pkt 60).

      34      Pomimo że jego zakres stosowania nie jest w pełni zbieżny z zakresem stosowania art. 6 ust. 2 zdanie pierwsze lit. a) dyrektywy,
         to system odliczeń ustanowiony w art. 20 szóstej dyrektywy stosuje się, podobnie jak przywołany powyżej przepis, w przypadku
         gdy towar, którego wykorzystanie skutkuje powstaniem prawa do odliczenia, jest następnie przeznaczony do wykorzystania, z którym
         nie wiąże się prawo do odliczenia (zob. ww. wyrok w sprawie Uudenkaupungin kaupunki, pkt 30). Jak wskazał to rzecznik generalny
         w pkt 98 swojej opinii, zarówno art. 6 ust. 2, jak i art. 20 szóstej dyrektywy odnoszą się do przypadków, gdy towar jest wykorzystywany
         jednocześnie zarówno do celów zawodowych, jak i prywatnych.

      35      Ponadto cel, jakiemu służy system odliczeń, jest analogiczny do celu przyświecającego opodatkowaniu podatkiem VAT wykorzystywania
         na prywatne potrzeby dobra inwestycyjnego. W istocie zmierza się tu do uniknięcia przysporzenia bezpodstawnej korzyści gospodarczej
         na rzecz podatnika kosztem konsumenta końcowego, który byłby zmuszony do zapłaty kwot odpowiadających odliczeniom, do których
         nie miał on prawa (zob. podobnie wyroki z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C‑487/01 i C‑7/02 Gemeente Leusden i Holin Groep,
         Rec. str. I‑5337, pkt 90 oraz w ww. sprawie Uudenkaupungin kaupunki, pkt 30).

      36      Ponadto należy zapewnić związek między odliczeniem podatku naliczonego oraz poborem podatku należnego (zob. podobnie opinia
         rzecznika generalnego Jacobsa w ww. sprawie Charles i Charles‑Tijmens, pkt 60).

      37      Uwzględniając ww. cel oraz dodatkową rolę, którą w tym zakresie pełnią przepisy art. 6 i art. 20 w strukturze szóstej dyrektywy,
         należy uznać, że państwo członkowskie nie narusza przysługującego mu swobodnego uznania przyjmując zastosowanie, dla celów
         określenia podstawy opodatkowania wykorzystywania na prywatne potrzeby dobra należącego do aktywów przedsiębiorstwa, zasad
         dotyczących korekty odliczenia.

      38      Jak podkreślił rząd niemiecki w trakcie rozprawy i jak wskazał to rzecznik generalny w pkt 95 swojej opinii, rozwiązanie takie
         pozwala na ograniczenie korzyści finansowych, jakie wynikają z rozłożenia opodatkowania podatkiem VAT, dla podatnika wykorzystującego
         nieruchomość należącą do aktywów przedsiębiorstwa do celów prywatnych w porównaniu z konsumentem końcowym, który zobowiązany
         jest do zapłaty całości podatku VAT w związku z nabyciem lub budową takiego budynku.

      39      Ponadto, jak podkreślił rząd niemiecki oraz, w trakcie rozprawy, rząd Zjednoczonego Królestwa, rozwiązanie takie pozwala na
         wyeliminowanie nieopodatkowania końcowego wykorzystania w przypadku zbycia budynku objętego zwolnieniem od podatku po zakończeniu
         okresu korekty odliczeń. W istocie zbieg rozłożenia opodatkowania podatkiem VAT wykorzystywania na prywatne potrzeby budynku
         będącego przedmiotem sporu z okresem na dokonanie korekty gwarantuje, w odniesieniu do tegoż wykorzystania, pobranie całości
         kwoty tego podatku, odpowiadającej dokonanemu odliczeniu podatku naliczonego, przed dokonaniem ewentualnej odsprzedaży budynku
         zwolnionego od podatku VAT, która nastąpiłaby po upływie tego terminu.

      40      W związku z powyższym należy uznać, że rozwiązanie przyjęte przez rozpatrywane przepisy krajowe jest zgodne z celem art. 6
         ust. 2 szóstej dyrektywy.

      41      Niewątpliwie, jak wskazała to również Hausgemeinschaft, Trybunał w pkt 36 powołanego powyżej wyroku Ekler odniósł się w kontekście
         art. 6 ust. 2 oraz art. 11 część A ust. 1 lit. c) do wydatków „takich jak amortyzacja dobra”.

      42      Jednakże wskazówka ta nie może być interpretowana w sposób podważający przyznany państwom członkowskim zakres swobodnego uznania
         w tym względzie jako oznaczająca, że nie mają one innej możliwości określenia podstawy opodatkowania podatkiem VAT wykorzystywania
         na prywatne potrzeby nieruchomości należącej do aktywów przedsiębiorstwa niż stosowanie krajowych przepisów dotyczących amortyzacji
         budynków, z wyłączeniem innych metod, takich jak ta przewidziana w przepisach krajowych będących przedmiotem sporu, które
         byłyby jednak zgodne z celem art. 6 ust. 2 szóstej dyrektywy.

      43      Wbrew temu, co twierdzi Hausgemeinschaft, powołany powyżej wyrok w sprawie Seeling nie poddaje w wątpliwość przedstawionej
         powyżej analizy.

      44      W sprawie będącej podstawą tego wyroku, która również dotyczyła przypadku mieszanego wykorzystania budynku należącego do aktywów
         przedsiębiorstwa podatnika, rząd niemiecki opowiedział się za uznaniem wykorzystania tego budynku na cele prywatne za najem
         nieruchomości zwolniony od podatku VAT na mocy art. 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy, a zatem nieprowadzący do powstania
         prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT. Na poparcie tej tezy rząd niemiecki podniósł w szczególności, że w przeciwieństwie
         do rozwiązania polegającego na przyznaniu możliwości odliczenia podatku związanego z całością wydatków na budowę tego budynku
         i opodatkowanie proporcjonalne jego wykorzystywania na prywatne potrzeby rozwiązanie, za którym się opowiada, pozwala na wyeliminowanie
         przypadków nieopodatkowania ostatecznego wykorzystania w wypadku odsprzedaży zwolnionego od podatku VAT budynku po upływie
         okresu na dokonanie korekty, przewidzianego w art. 20 szóstej dyrektywy.

      45      Jednakże Trybunał uznał, że takie wykorzystanie na prywatne potrzeby nie stanowi najmu w rozumieniu art. 13 część B lit. b)
         szóstej dyrektywy (ww. wyrok w sprawie Seeling, pkt 49–52).

      46      To właśnie w tym kontekście Trybunał stwierdził w pkt 54 wyroku w sprawie Seeling, że jeżeli okoliczność zezwolenia podatnikowi
         na zaliczenie budynku w całości do składników jego przedsiębiorstwa, a tym samym na odliczenie naliczonego podatku VAT od
         całości kosztów budowy, może prowadzić do nieopodatkowania ostatecznego wykorzystania, gdyż okres na dokonanie korekty przewidziany
         w art. 20 ust. 2 szóstej dyrektywy umożliwia dokonanie jedynie częściowej korekty odliczenia naliczonego podatku VAT dokonanego
         w czasie budowy, to wynika to ze świadomego wyboru prawodawcy wspólnotowego i nie może prowadzić do rozszerzającej wykładni
         art. 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy.

      47      Trybunał w związku z powyższym uznał, że okres na dokonanie korekty przewidziany w art. 20 szóstej dyrektywy jedynie w ograniczony
         sposób pozwala na wyeliminowanie nieopodatkowania ostatecznego wykorzystania, w przypadku gdy rozłożenie opodatkowania podatkiem
         VAT wykorzystania na prywatne potrzeby nieruchomości należącej do aktywów przedsiębiorstwa byłoby dozwolone w okresie dłuższym
         niż wspomniany okres na dokonanie korekty odliczenia.

      48      Jak wskazał rząd niemiecki oraz jak podkreślił to również rzecznik generalny w pkt 90 swojej opinii, stwierdzenie to nie może
         jednak być odczytywane jako pozbawienie państw członkowskich możliwości wykorzystania w celu określenia podstawy opodatkowania
         wykorzystania na prywatne potrzeby metody, takiej jak rozłożenie opodatkowania na okres odpowiadający okresowi na dokonanie
         korekty odliczenia, pozwalającej na uniknięcie w takim zakresie, w jakim jest to możliwe, w trosce o zapewnienie równego traktowania
         podatników i konsumentów końcowych, przypadków nieopodatkownia ostatecznego wykorzystania, gdy następuje zbycie przez podatnika
         dobra zwolnionego od podatku VAT.

      49      Wreszcie w celu udzielenia użytecznej odpowiedzi sądowi krajowemu w kwestii, która była podnoszona w niektórych uwagach pisemnych,
         jak i w trakcie rozprawy, należy dodatkowo uściślić, jak wskazała to Komisja Wspólnot Europejskich oraz rząd niemiecki i rząd
         Zjednoczonego Królestwa, że w przypadku gdy koszt nabycia gruntu, na którym wzniesiony został budynek wykorzystywany w części
         na potrzeby prywatne, podlegał podatkowi VAT oraz gdy zaliczając ten grunt do składników swojego przedsiębiorstwa, podatnik
         dokonał odliczenia podatku, koszty te powinny zostać uwzględnione w podstawie opodatkowania podatkiem VAT wykorzystania na
         prywatne potrzeby.

      50      W istocie z jednej strony pojęcie sumy wydatków poniesionych przez podatnika na wykonanie usługi w rozumieniu art. 11 część A
         ust. 1 lit. c) szóstej dyrektywy powinno być rozumiane jako obejmujące wszystkie poniesione w tym celu wydatki, w tym wydatki
         związane z nabyciem gruntu, bez których rozpatrywane wykorzystanie na prywatne potrzeby nie mogłoby mieć miejsca.

      51      Z drugiej strony wyłączenie z podstawy opodatkowania kosztów nabycia gruntu, które były związane z powstaniem prawa do odliczenia
         podatku VAT, przerwałoby związek między odliczeniem podatku naliczonego a pobraniem podatku należnego.

      52      W niniejszym przypadku do sądu krajowego należy ocena, czy nabycie przez skarżącą gruntu, na którym został wzniesiony budynek
         będący przedmiotem sporu, podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT i czy skarżąca uzyskała odliczenie tego podatku.

      53      Mając na uwadze powyższe rozważania, należy odpowiedzieć na zadane pytanie, że art. 11 część A ust. 1 lit. c) szóstej dyrektywy
         należy interpretować w ten sposób, iż nie sprzeciwia się on temu, by podstawa opodatkowania podatkiem VAT wykorzystywania
         na prywatne potrzeby części budynku zaliczonego w całości przez podatnika do aktywów jego przedsiębiorstwa została określona
         w postaci ułamka kosztów nabycia lub budowy budynku, ustalonego z uwzględnieniem okresu na dokonanie korekty odliczeń podatku
         VAT przyjętego zgodnie z art. 20 tej dyrektywy. Podstawa opodatkowania powinna obejmować koszty nabycia gruntu, na którym
         budynek został wybudowany, gdy nabycie to podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT, a podatnik dokonał jego odliczenia.

       W przedmiocie kosztów
      54      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:
      Artykuł 11 część A ust. 1 lit. c) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw
            państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa
            wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r. należy interpretować w ten
            sposób, że nie sprzeciwia się on temu, by podstawa opodatkowania podatkiem VAT wykorzystywania na prywatne potrzeby części
            budynku zaliczonego w całości przez podatnika do aktywów jego przedsiębiorstwa została określona w postaci ułamka kosztów
            nabycia lub budowy budynku, ustalonego z uwzględnieniem okresu na dokonanie korekty odliczeń podatku VAT przyjętego zgodnie
            z art. 20 tej dyrektywy.
      Podstawa opodatkowania powinna obejmować koszty nabycia gruntu, na którym budynek został wybudowany, gdy nabycie to podlegało
            opodatkowaniu podatkiem VAT, a podatnik dokonał jego odliczenia.
      Podpisy
      * Język postępowania: niemiecki.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 marca 2005 r. # Królestwo Hiszpanii przeciwko Eurojust. # Skarga o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE - Skarga wniesiona przez Państwo Członkowskie na ogłoszenia o naborze wydane przez Eurojust na stanowiska pracowników tymczasowych - Brak właściwości Trybunału - Niedopuszczalność. # Sprawa C-160/03.

text:
      Sprawa C-160/03
      Królestwo Hiszpanii
      przeciwko
      Eurojustowi
      Skarga o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE – Skarga wniesiona przez państwo członkowskie wobec ogłoszeń o naborze wydanych przez Eurojust na stanowiska pracowników tymczasowych
         – Brak właściwości Trybunału – Niedopuszczalność

      Opinia rzecznika generalnego M. Poiaresa Madura przedstawiona w dniu 16 grudnia 2004 r.   I‑0000
      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 marca 2005 r.   I‑0000
      Streszczenie wyroku
      1.     Postępowanie – Podstawa prawna skargi – Wybór należący do skarżącego, a nie do sądu wspólnotowego – Dopuszczalność oceniana
            w świetle wyboru skarżącego
      2.     Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty podlegające zaskarżeniu – Skarga wniesiona przez państwo członkowskie wobec wydanych
            przez Eurojust ogłoszeń o naborze na stanowiska pracowników tymczasowych – Wyłączenie – Wymóg kontroli sądowej – Tryby postępowania
      (art. 230 WE; art. 35 UE, art. 41 UE, art. 46 lit. b) UE; Statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 40 i 56; regulamin pracowniczy,
            art. 91; decyzja Rady 2002/187, art. 30)
      1.     W ramach postępowania sądowego to do skarżącego, a nie do sądu wspólnotowego, należy dokonanie wyboru podstawy prawnej jego
         skargi. Z tego wynika, iż w przypadku gdy skarżący opiera swą skargę na danym przepisie, pozostawiając jednak ocenie Trybunału
         wybór najwłaściwszej, w jego przekonaniu, podstawy prawnej do rozpatrzenia tej skargi, to odnośnie do tego przepisu należy
         przeprowadzić analizę dopuszczalności skargi.

      (por. pkt 35)
      2.     Wydane przez Eurojust ogłoszenie o naborze na stanowiska pracowników tymczasowych nie może być przedmiotem skargi o stwierdzenie
         nieważności na podstawie artykułu 230 WE. W istocie takie ogłoszenie nie jest objęte listą aktów, których legalność może być
         poddana kontroli Trybunału na podstawie wspomnianego artykułu. Ponadto art. 41 UE nie przewiduje, aby art. 230 WE był stosowany
         odnośnie do przepisów dotyczących współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych zawartych w tytule VI traktatu UE, ponieważ
         właściwość Trybunału w tym zakresie została określona w art. 35 UE, do którego odsyła art. 46 lit. b) UE.

      Niemniej jednak takie ogłoszenie o naborze nie jest wyjęte spod wszelkiej kontroli sądowej, gdyż jak wynika z art. 30 decyzji
         2002/187 ustanawiającej Eurojust w celu zintensyfikowania walki z poważną przestępczością, personel Eurojustu podlega zasadom
         i przepisom stosowanym wobec urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich. Wynika z tego, że główni zainteresowani,
         czyli kandydaci na stanowiska wymienione w ogłoszeniach o naborze, mają dostęp do sądu wspólnotowego na warunkach przewidzianych
         w art. 91 regulaminu pracowniczego. W przypadku gdyby taka skarga została wniesiona, państwa członkowskie mogłyby występować
         w charakterze interwenienta w sporze zgodnie z art. 40 Statutu Trybunału Sprawiedliwości i mogłyby, w danym przypadku, jak
         wynika z art. 56 akapity drugi i trzeci tego statutu, wnieść odwołanie od wyroku Sądu.

      (por. pkt 36–38, 40–43)
WYROK TRYBUNAŁU (wielka izba)
      z dnia 15 marca 2005 r.(*)

      Skarga o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE – Skarga wniesiona przez państwo członkowskie na ogłoszenia o naborze wydane przez Eurojust na stanowiska pracowników tymczasowych
         – Brak właściwości Trybunału – Niedopuszczalność

      W sprawie C‑160/03
      mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 8 kwietnia 2003 r.,
      Królestwo Hiszpanii, reprezentowane przez L. Fraguas Gadeę, działającą w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      strona skarżąca,
      popierane przez
      Republikę Finlandii, reprezentowaną przez T. Pynnę, działającą w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      interwenient,
      przeciwko
      Eurojustowi, reprezentowanemu przez J. Rivasa de Andrésa, abogado oraz D. O’Keeffe’ego, solicitor,

      strona pozwana,
      TRYBUNAŁ (wielka izba),
      w składzie: V. Skouris, prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas (sprawozdawca) i A. Borg Barthet, prezesi izb, R. Schintgen,
         N. Colneric, S. von Bahr, J. N. Cunha Rodrigues, E. Juhász, G. Arestis, M. Ilešič i J. Malenovský, sędziowie,

      rzecznik generalny: M. Poiares Maduro,
      sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 6 października 2004 r.,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 16 grudnia 2004 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1       W swojej skardze Królestwo Hiszpanii wnosi o stwierdzenie nieważności, w siedmiu wydanych przez Eurojust ogłoszeniach o naborze
         pracowników tymczasowych (zwanych dalej „zaskarżonymi ogłoszeniami o naborze”), punktu, który dotyczy przedstawienia dokumentów
         w języku angielskim przez osoby składające formularze zgłoszeniowe w innym języku, jak również innych punktów dotyczących
         kwalifikacji w zakresie znajomości językowych kandydatów, zawartych we wszystkich ogłoszeniach o naborze.

       Ramy prawne
      2       Tytuł VI Traktatu o Unii Europejskiej, czyli art. 29–42 UE, obejmuje postanowienia o współpracy policyjnej i sądowej w sprawach
         karnych.

      3       Artykuł 31 UE określa cele wspólnego działania w dziedzinie współpracy sądowej w sprawach karnych.
      4       Artykuł 34 ust. 2 UE stanowi:
      „Rada, w stosownej formie i według właściwych procedur przewidzianych w niniejszym tytule, przyjmuje środki i sprzyja współpracy,
         przyczyniając się do osiągnięcia przez Unię jej celów. W związku z tym, stanowiąc jednomyślnie z inicjatywy państwa członkowskiego
         lub Komisji, Rada może:

      […]
      c)      podejmować decyzje dla osiągnięcia jakichkolwiek innych rezultatów, zgodnych z celami niniejszego tytułu, z wyłączeniem zbliżania
         przepisów ustawowych i wykonawczych państw członkowskich. Decyzje te są wiążące i nie mogą wywoływać skutku bezpośredniego.
         Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, przyjmuje środki niezbędne do wykonania tych decyzji na poziomie Unii;

      […]”.
      5       Artykuł 35 UE dotyczy właściwości Trybunału odnośnie do postanowień tytułu VI Traktatu o Unii Europejskiej. Ustępy 6 i 7 tego
         artykułu mają następujące brzmienie:

      „6.      Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy w zakresie kontroli legalności decyzji ramowych i decyzji, jeżeli skargę wniosło państwo
         członkowskie lub Komisja, podnosząc zarzut braku kompetencji, naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, naruszenia niniejszego
         Traktatu lub jakiejkolwiek reguły prawnej związanej z jego stosowaniem lub nadużycia władzy. Skargi przewidziane w niniejszym
         ustępie powinny być wniesione w terminie dwóch miesięcy od daty publikacji zaskarżanych decyzji ramowych i decyzji.

      7.      Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania w każdym sporze między państwami członkowskimi dotyczącym wykładni lub
         stosowania aktów przyjętych na podstawie artykułu 34 ustęp 2, o ile spór ten nie został rozstrzygnięty przez Radę w ciągu
         sześciu miesięcy od daty jego wniesienia pod obrady przez jednego z jej członków. Trybunał Sprawiedliwości jest również właściwy
         do orzekania w każdym sporze między państwami członkowskimi a Komisją dotyczącym wykładni lub stosowania konwencji sporządzonych
         na mocy artykułu 34 ustęp 2 lit. d)”.

      6       Artykuł 41 ust. 1 UE stanowi:
      „Artykuły 189, 190, 195, 196–199, 203 i 204, artykuł 205 ustęp 3 oraz artykuły 206–209, 213–219, 255 i 290 Traktatu ustanawiającego
         Wspólnotę Europejską mają zastosowanie do postanowień dotyczących dziedzin uregulowanych w niniejszym tytule”.

      7       Artykuł 46 UE, który stanowi część postanowień końcowych Traktatu o Unii Europejskiej, ma następujące brzmienie:
      „Postanowienia Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali
         oraz Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, dotyczące kompetencji Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot
         Europejskich i wykonywania tych kompetencji, stosuje się do następujących postanowień niniejszego Traktatu:

      […]
      b)      postanowień tytułu VI, na warunkach przewidzianych w artykule 35;
      […]”.
      8       Artykuł 12 akapit pierwszy WE stanowi:
      „W zakresie zastosowania niniejszego Traktatu i bez uszczerbku dla postanowień szczególnych, które on przewiduje, zakazana
         jest wszelka dyskryminacja ze względu na przynależność państwową”.

      9       Artykuł 230 akapit pierwszy WE ma następujące brzmienie:
      „Trybunał Sprawiedliwości kontroluje legalność aktów uchwalonych wspólnie przez Parlament Europejski i Radę, aktów Rady, Komisji
         i EBC, innych niż zalecenia i opinie, oraz aktów Parlamentu Europejskiego zmierzających do wywarcia skutków prawnych wobec
         podmiotów trzecich”.

      10     Artykuł 236 WE stanowi, że Trybunał „jest właściwy do orzekania w każdym sporze między Wspólnotą i jej pracownikami, w granicach
         i na warunkach określonych w regulaminie pracowniczym lub warunkach zatrudnienia”.

      11     Artykuł 1 rozporządzenia Rady nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty
         Gospodarczej (Dz.U. 17, str. 385), zmieniony Aktem dotyczącym warunków przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii
         i Królestwa Szwecji oraz dostosowań w traktatach, na których jest oparta Unia Europejska (Dz.U. 1994, C 241, str. 21 i Dz.U. 1995,
         L 1, str. 1) ma następujące brzmienie:

      „Językami urzędowymi i językami roboczymi instytucji Unii są języki: niemiecki, angielski, duński, hiszpański, fiński, francuski,
         grecki, włoski niderlandzki, portugalski i szwedzki”.

      12     Decyzja Rady 2002/187/WSiSW z dnia 28 lutego 2002 r. ustanawiająca Eurojust w celu zintensyfikowania walki z poważną przestępczością
         (Dz.U. L 63, str. 1, zwana dalej „decyzją”) została podjęta na podstawie Traktatu o Unii Europejskiej, a w szczególności art. 31 UE
         i 34 ust. 2 lit. c) UE. W art. 1 decyzji przewiduje się, że Eurojust jest organem Unii, który posiada osobowość prawną.

      13     Zgodnie z art. 2 tej decyzji Eurojust składa się z jednego przedstawiciela krajowego oddelegowanego przez każde państwo członkowskie
         zgodnie ze swoim systemem prawnym, będącego prokuratorem, sędzią lub funkcjonariuszem policji o równoważnych kompetencjach.

      14     Celami Eurojustu – które zostały opisane w art. 3 tej samej decyzji – są w szczególności: stymulowanie i poprawa koordynacji
         między właściwymi władzami państw członkowskich, dochodzenia i ścigania w tych państwach członkowskich, poprawa współpracy
         między właściwymi władzami państw członkowskich, w szczególności ułatwianie realizacji międzynarodowej wzajemnej pomocy w sprawach
         karnych i pomoc w realizacji wniosków o ekstradycję, jak również wspieranie na inne sposoby właściwych władz państw członkowskich
         w celu usprawnienia ich dochodzenia i ścigania. W zależności od przypadku Eurojust może także wspomagać postępowanie przygotowawcze
         i ściganie dotyczące państwa członkowskiego oraz państwa nieczłonkowskiego lub państwa członkowskiego i Wspólnoty.

      15     Artykuł 30 decyzji, zatytułowany „Personel” stanowi:
      „1.      Personel Eurojustu podlega zasadom i przepisom stosowanym wobec urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich, w szczególności
         w kwestiach rekrutacji i statusu.

      2.      Personel Eurojustu składa się z osób zatrudnionych zgodnie z zasadami i przepisami określonymi w ust. 1, uwzględniając wszystkie
         kryteria określone w art. 27 Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich ustanowionego rozporządzeniem (EWG,
         Euratom, EWWiS) nr 259/68 […], włączając w to ich rozmieszczenie geograficzne […].

      3.      Z upoważnienia Kolegium personel wykonuje swoje zadania, mając na uwadze cele i mandat Eurojustu […]”.
      16     Artykuł 31 tej samej decyzji, zatytułowany „Pomoc w tłumaczeniach ustnych i pisemnych” stanowi:
      „1.      W procedurach Eurojustu stosuje się oficjalne ustalenia Unii na temat języków. [w wersji hiszpańskiej: »El régimen lingüístico
         de las instituciones de la Comunidad Europea será aplicable a Eurojust«].

      2.      Sprawozdanie roczne dla Rady, określone w art. 32 ust. 1 akapit drugi, sporządzane jest w językach urzędowych instytucji Unii”.
      17     Artykuły 12–15 warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (zwanych dalej „WZIP”) dotyczy ich zatrudnienia
         i statusu. Artykuł 12 WZIP stanowi:

      „1.      Przy zatrudnianiu pracowników tymczasowych dąży się do pozyskania do służby osób spełniających najwyższe wymogi w zakresie
         kwalifikacji, wydajności i uczciwości, rekrutowanych spośród obywateli państw członkowskich Wspólnot z uwzględnieniem możliwie
         szerokiego zasięgu geograficznego.

      […]
      2.      Nie zostanie zatrudniona w charakterze pracownika tymczasowego osoba:
      […]
      e)      jeśli nie wykaże się dogłębną znajomością jednego z języków Wspólnot oraz dostateczną znajomością innego języka Wspólnot w zakresie
         niezbędnym do wykonywania zadań na stanowisku, które ma objąć” [tłumaczenie nieoficjalne].

      18     Artykuł 91 Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), który stosuje
         się do pracowników tymczasowych na mocy art. 73 WZIP, odsyłający do przepisów tytułu VII regulaminu pracowniczego dotyczących
         środków prawnych, określa warunki dopuszczalności skarg urzędników przed Trybunałem. Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że
         ten środek prawny jest dostępny dla kandydatów w konkursach otwartych lub w postępowaniach rekrutacyjnych, bez względu na
         to, czy są oni czy nie pracownikami Wspólnot (zob. podobnie wyrok z dnia 31 marca 1965 r. w sprawie 23/64 Vandevyvere przeciwko
         Parlamentowi, Rec. str. 205, 214).

      19     W dniu 13 lutego 2003 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zostały opublikowane zaskarżone ogłoszenia o naborze. Wymagania dotyczące znajomości języków, zawarte w tych ogłoszeniach
         o naborze, przedstawiają się w sposób następujący:

      –       na stanowisko inspektora ochrony danych (Dz.U. C 34 A, str. 1), – „bardzo dobra znajomość języków angielskiego i francuskiego;
         zdolność do pracy w innych językach Wspólnot Europejskich będzie stanowiła dodatkowy atut”;

      –       na stanowisko księgowego (Dz.U. C 34 A, str. 4) – „dogłębna znajomość jednego z języków urzędowych Wspólnot Europejskich oraz
         dostateczna znajomość innego języka Wspólnot, w tym dostateczna znajomość języka angielskiego”;

      –       na stanowisko specjalisty w zakresie informatyki i technologii informatycznych (administrator strony internetowej) europejskiej
         sieci sądowej (Dz.U. C 34 A, str. 6) – „dobra znajomość języka angielskiego jest niezbędna, zdolność do komunikowania się
         w co najmniej dwóch innych językach urzędowych Wspólnot Europejskich, w tym w języku francuskim, będzie niewątpliwie stanowić
         dodatkowy atut”;

      –       na stanowisko radcy prawnego (Dz.U. C 34 A, str. 11) – „bardzo dobra znajomość języków angielskiego i francuskiego; zdolność
         do pracy w innych językach Wspólnot Europejskich będzie stanowiła dodatkowy atut”;

      –       na stanowisko bibliotekarza archiwisty (Dz.U. C 34 A, str. 13) – brak szczególnych wymogów;
      –       na stanowisko attaché prasowego (Dz.U. C 34 A, str. 16) – „zdolność do komunikowania się co najmniej w językach angielskim
         i francuskim, znajomość innych języków Wspólnot będzie stanowić dodatkowy atut”;

      –       na stanowisko sekretarza w Biurze Administracyjnym (Dz.U. C 34 A, str. 18) – „dogłębna znajomość języków angielskiego i francuskiego,
         dostateczna znajomość innych języków Wspólnot będzie niewątpliwie stanowić dodatkowy atut”.

      20     Wspomniane ogłoszenia o naborze wskazują, że kandydat powinien wypełnić formularz aplikacyjny w swoim języku ojczystym, jak
         również w języku angielskim. Ponadto do formularza aplikacyjnego należy dołączyć list motywacyjny oraz curriculum vitae sporządzone
         wyłącznie w języku angielskim.

       Zarzuty skargi
      21     Królestwo Hiszpanii podnosi trzy zarzuty na poparcie swojej skargi.
      22     Pierwszy zarzut oparty jest na naruszeniu art. 12 ust. 2 lit. e) WZIP, na podstawie którego od kandydatów należy wymagać jedynie
         dogłębnej znajomości jednego języka, czyli zasadniczo ich języka ojczystego, jak również dostatecznej znajomości innego języka,
         którego wybór zostawia się wspomnianym kandydatom.

      23     Drugi zarzut oparty jest na naruszeniu systemu językowego Eurojustu, jaki został przewidziany w art. 31 decyzji. System ten
         został zdefiniowany w rozporządzeniu nr 1, którego art. 1 dokładnie wymienia języki urzędowe i języki robocze instytucji.
         Skoro żaden z przepisów wspomnianej decyzji nie stanowi, że językami roboczymi Eurojustu są angielski i francuski, to wszystkie
         języki urzędowe Unii mogą być używane przez członków Eurojustu oraz personel sekretariatu tego organu. W rezultacie ogłoszenia
         o naborze naruszyły system językowy Eurojustu.

      24     Trzeci zarzut oparty jest na naruszeniu zasady niedyskryminacji zawartej w art. 12 WE, jak również obowiązku uzasadnienia.
         Królestwo Hiszpanii podnosi, że wymóg, aby kandydaci wypełniali pewne dokumenty w języku angielskim, jak również warunki w ogłoszeniach
         o naborze, dotyczące znajomości języków angielskiego i francuskiego stanowią oczywistą dyskryminację ze względu na przynależność
         państwową, gdyż faworyzują kandydatów, których językiem ojczystym jest angielski lub francuski. Korzystniejsze traktowanie
         tych dwóch języków nie jest usprawiedliwione, ani nawet uzasadnione, co stanowi w związku z tym naruszenie obowiązku uzasadnienia,
         o którym mowa w art. 253 WE.

       W przedmiocie dopuszczalności skargi
       Argumenty stron
      25     Przed przedstawieniem swoich argumentów w sprawie Eurojust podnosi zarzut niedopuszczalności, który należy poddać analizie.
      26     Eurojust podnosi, że skarga jest niedopuszczalna w związku z brakiem podstaw prawnych do jej wniesienia.
      27     Po pierwsze, skarga nie może być oparta na art. 230 WE w związku z tym, że lista aktów, których legalność może podlegać kontroli
         Trybunału, nie obejmuje aktów wydawanych przez Eurojust, który jest organem Unii posiadającym osobowość prawną.

      28     Po drugie, skarga nie może być oparta na art. 35 ust. 6 UE z uwagi na to, że zaskarżone akty nie stanowiły ani decyzji ramowej,
         ani jednej z decyzji, o których mowa w tym przepisie.

      29     Po trzecie, skarga nie może być oparta na art. 91 regulaminu pracowniczego w związku z tym, że o ile przepis ten zezwala kandydatowi
         na wniesienie skargi na warunki zawarte w ogłoszeniu o naborze, o tyle nie pozwala on państwu członkowskiemu na wniesienie
         skargi na akty, co do których państwo to przypuszcza, iż zostały wydane ze szkodą dla osób, do których stosuje się ten regulamin
         pracowniczy.

      30     Po czwarte, skarga nie może być oparta na decyzji, gdyż decyzja ta nie stanowi podstaw dla właściwości Trybunału w zakresie
         orzekania w sprawie aktów wydanych przez Eurojust.

      31     Po piąte, skarga nie może być oparta na art. 35 ust. 7 UE w związku z tym, że nie dotyczy skargi związanej z wykładnią art. 31
         ust. 1 decyzji wniesionej zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 35 ust. 7 UE.

      32     Królestwo Hiszpanii przypomina, że Wspólnota jest wspólnotą prawa, której akty są poddane kontroli sądowej (wyrok z dnia 25 lipca
         2002 r. w sprawie C‑50/00 P Unión de Pequeños Agricultores przeciwko Radzie, Rec. str. I‑6677, pkt 38), i podnosi, że żaden
         akt wydany przez organ posiadający osobowość prawną i związany prawem wspólnotowym nie może być wyjęty spod kontroli sądowej.

      33     Królestwo Hiszpanii przyznaje, że na mocy art. 35 UE i 46 UE właściwość Trybunału w obszarze trzeciego filara jest ograniczona.
         Jednakże zaskarżone ogłoszenia o naborze nie mogą być uznane za akty przyjęte w tym obszarze, a kontrola Trybunału w zakresie
         tych aktów nie powinna być obwarowana warunkami.

      34     Królestwo Hiszpanii pozostawia jednak ocenie Trybunału wybór najwłaściwszej podstawy prawnej niniejszej skargi, podnosząc
         wszelako, że ewentualny błąd, jaki mógł popełnić skarżący w tym wyborze, nie pociąga za sobą uznania niedopuszczalności lub
         braku decyzji w niniejszej sprawie.

       Ocena Trybunału
      35     Na wstępie należy podkreślić, że to do skarżącego należy dokonanie wyboru podstawy prawnej swojej skargi, a nie do sądu wspólnotowego
         (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 8 października 1974 r. w sprawie 175/73 Union syndicale i in. przeciwko Radzie, Rec.
         str. 917 oraz postanowienie Sądu z dnia 8 czerwca 1998 r. w sprawie T‑148/97 Keeling przeciwko OHIM, Rec. str. II‑2217). Z analizy
         treści skargi wynika, że skarżący oparł skargę na art. 230 WE. A zatem odnośnie do tego przepisu należy przeprowadzić analizę
         dopuszczalności skargi.

      36     Jak wynika z brzmienia art. 230 WE, Trybunał „kontroluje legalność aktów uchwalonych wspólnie przez Parlament Europejski i Radę,
         aktów Rady, Komisji i EBC, innych niż zalecenia i opinie, oraz aktów Parlamentu Europejskiego zmierzających do wywarcia skutków
         prawnych wobec podmiotów trzecich”.

      37     Należy stwierdzić, że akty zaskarżone w niniejszej skardze nie są objęte listą aktów, których legalność może być poddana kontroli
         Trybunału na podstawie wspomnianego artykułu.

      38     Ponadto art. 41 UE nie przewiduje, aby art. 230 WE był stosowany odnośnie do przepisów dotyczących współpracy policyjnej i sądowej
         w sprawach karnych zawartych w tytule VI Traktatu o Unii Europejskiej, ponieważ właściwość Trybunału w tym zakresie została
         określona w art. 35 UE, do którego odsyła art. 46 lit. b) UE.

      39     Królestwo Hiszpanii jednakże kwestionowało uznanie zaskarżonych ogłoszeń o naborze za akty przyjęte w ramach tytułu VI Traktatu
         o Unii Europejskiej.

      40     Z tego wynika, że skarga wniesiona na podstawie art. 230 WE nie może być uznana za dopuszczalną.
      41     Odnośnie do prawa do skutecznej ochrony sądowej w ramach wspólnoty prawa, które w opinii Królestwa Hiszpanii wiąże się z tym,
         że wszelkie decyzje organu posiadającego osobowość prawną i podlegającego prawu wspólnotowemu mogą być poddane kontroli sądowej,
         należy podnieść, że zaskarżone akty nie są wyjęte spod wszelkiej kontroli sądowej.

      42     W istocie, jak wynika z art. 30 decyzji, personel Eurojustu podlega zasadom i przepisom stosowanym wobec urzędników i innych
         pracowników Wspólnot Europejskich. Wynika z tego zatem, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, że główni zainteresowani, czyli
         kandydaci na stanowiska wymienione w zaskarżonych ogłoszeniach o naborze, mieli dostęp do sądu wspólnotowego na warunkach
         przewidzianych w art. 91 regulaminu (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Vandevyvere przeciwko Parlamentowi, str. 214).

      43     W przypadku gdyby taka skarga została wniesiona, państwa członkowskie mogłyby występować w charakterze interwenienta w sporze
         zgodnie z art. 40 Statutu Trybunału Sprawiedliwości i mogłyby, w danym przypadku, jak wynika z art. 56 akapity drugi i trzeci
         tego statutu, wnieść odwołanie od wyroku Sądu.

      44     Z powyższych elementów wynika, że skarga jest niedopuszczalna.
       W przedmiocie kosztów
      45     Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ
         Eurojust wniósł o obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania, a Królestwo Hiszpanii przegrało sprawę, należy obciążyć
         je kosztami postępowania. Na podstawie art. 69 § 4 akapit pierwszy regulaminu Republika Finlandii, która wstąpiła do sprawy
         w charakterze interwenienta, pokrywa własne koszty.

      Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:
      1)      Skarga jest niedopuszczalna.
      2)      Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.
      3)      Republika Finlandii ponosi własne koszty.
      Podpisy
      * Język postępowania: hiszpański.