title: Opinia 3/15: Opinia Trybunału (wielka izba) z dnia 14 lutego 2017 r. – Komisja Europejska (Opinia wydana na podstawie art. 218 ust. 11 TFUE — Traktat z Marrakeszu o ułatwieniu dostępu do opublikowanych utworów osobom niewidomym, niedowidzącym i cierpiącym na inne zaburzenia odczytu druku — Artykuł 3 TFUE — Wyłączna kompetencja zewnętrzna Unii Europejskiej — Artykuł 207 TFUE — Wspólna polityka handlowa — Aspekty handlowe własności intelektualnej — Umowa międzynarodowa mogąca naruszyć wspólne zasady lub zmienić ich zakres — Dyrektywa 2001/29/WE — Artykuł 5 ust. 3 lit. b) i ust. 4 — Wyjątki i ograniczenia na rzecz osób niepełnosprawnych)

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/3

         Opinia Trybunału (wielka izba) z dnia 14 lutego 2017 r. – Komisja Europejska
   (Opinia 3/15) (1)

   ((Opinia wydana na podstawie art. 218 ust. 11 TFUE - Traktat z Marrakeszu o ułatwieniu dostępu do opublikowanych utworów osobom niewidomym, niedowidzącym i cierpiącym na inne zaburzenia odczytu druku - Artykuł 3 TFUE - Wyłączna kompetencja zewnętrzna Unii Europejskiej - Artykuł 207 TFUE - Wspólna polityka handlowa - Aspekty handlowe własności intelektualnej - Umowa międzynarodowa mogąca naruszyć wspólne zasady lub zmienić ich zakres - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 5 ust. 3 lit. b) i ust. 4 - Wyjątki i ograniczenia na rzecz osób niepełnosprawnych))
   (2017/C 112/04)
   Język postępowania: wszystkie języki urzędowe

      Strona przedstawiająca wniosek

   Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Hartmann, F. Castillo de la Torre i J. Samnadda, pełnomocnicy)

      Sentencja

   Zawarcie Traktatu z Marrakeszu o ułatwieniu dostępu do opublikowanych utworów osobom niewidomym, niedowidzącym i cierpiącym na inne zaburzenia odczytu druku podlega kompetencji wyłącznej Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawa C-229/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Verden (Niemcy) w dniu 12 maja 2014 r. – Ender Balkaya przeciwko Kiesel Abbruch- und Recycling Technik GmbH

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Verden (Niemcy) w dniu 12 maja 2014 r. – Ender Balkaya przeciwko Kiesel Abbruch- und Recycling Technik GmbH
   (Sprawa C-229/14)
   2014/C 303/10
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Arbeitsgericht Verden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ender Balkaya

      Strona pozwana: Kiesel Abbruch- und Recycling Technik GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy odpowiednie przepisy prawa Unii, a w szczególności art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie krajowym przepisom ustawowym albo praktykom wyłączającym z liczby pracowników zatrudnionych w rozumieniu tego przepisu członka zarządu spółki kapitałowej, także wtedy gdy świadczy on pracę pod kierownictwem lub kontrolą innego organu tej spółki, w zamian za którą otrzymuje wynagrodzenie i sam nie posiada udziałów w spółce?

               2)

               Czy odpowiednie przepisy prawa Unii, a w szczególności art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nakazuje, aby przy obliczaniu osób zatrudnionych w rozumieniu tego przepisu do liczby zatrudnionych wliczać jako pracowników także osoby, które nie otrzymują wynagrodzenia od pracodawcy, ale są finansowo wspierane i uznawane przez właściwe organy publiczne odpowiedzialne za promowanie zatrudnienia i osoby te w praktyce świadczą pracę w celu zdobycia i pogłębienia wiedzy lub też ukończenia kształcenia zawodowego („praktykant”), czy też to państwa członkowskie są odpowiedzialne za uchwalenie odpowiednich krajowych przepisów ustawowych lub wprowadzenie odpowiednich praktyk?

      (1)  Dz.U. L 225, s. 16.


title: Sprawa T-200/16: Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2017 r. – Gfi PSF/Komisja (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Opracowanie, utrzymanie, rozwój oraz usługi pomocy w zakresie witryn internetowych — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Otrzymanie otwartej oferty — Artykuł 111 ust. 4 lit. b) rozporządzenia finansowego)

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/24

         Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2017 r. – Gfi PSF/Komisja
   (Sprawa T-200/16) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Opracowanie, utrzymanie, rozwój oraz usługi pomocy w zakresie witryn internetowych - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Otrzymanie otwartej oferty - Artykuł 111 ust. 4 lit. b) rozporządzenia finansowego))
   (2017/C 195/34)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Gfi PSF Sàrl (Leudelange, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Moyse)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude i S. Lejeune, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, wniosek na podstawie 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Publikacji Unii Europejskiej (OP) z dni 2 i 16 marca 2016 r. odrzucających ofertę skarżącej w postepowaniu o dzielenie zamówienia publicznego dotyczącego w szczególności opracowania, utrzymania, rozwoju oraz usług pomocy w zakresie witryn internetowych tego urzędu (Dz.U. 2015/S 251-459901) oraz w razie potrzeby decyzji potwierdzającej OP z dnia 22 kwietnia 2016 r., a po drugie, wniosek na podstawie art. 268 TFUE o odszkodowanie za szkodę poniesioną z racji tych decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Gfi PSF Sàrl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 222 z 20.6.2016.


title: Sprawa C-453/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Rada Unii Europejskiej

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/27

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-453/12) (1)

   (2015/C 065/37)
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012.


title: Sprawa C-273/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Baranya Megyei Bíróság (Republika Węgierska) w dniu 3 czerwca 2011 r. — Mecsek-Gabona Kft. przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Baranya Megyei Bíróság (Republika Węgierska) w dniu 3 czerwca 2011 r. — Mecsek-Gabona Kft. przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága
   (Sprawa C-273/11)
   2011/C 269/44
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Baranya Megyei Bíróság

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mecsek-Gabona Kft.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 138 ust. 1 dyrektywy 2006/112 (1) należy interpretować w ten sposób, że dostawa towarów jest zwolniona z podatku VAT w sytuacji, gdy towary zostały dostarczone nabywcy, który w czasie, gdy została zawarta umowa sprzedaży, był zarejestrowany dla celów podatku VAT w innym państwie członkowskim, a umowa sprzedaży zawierała zapis, zgodnie z którym prawo dysponowania i prawo własności przechodzą na nabywcę w chwili załadunku towarów na środek transportu i że nabywca ponosi odpowiedzialność za transport towarów do innego państwa członkowskiego?

               2)

               Czy dla celów dostawy zwolnionej z podatku VAT wystarczające jest — z punktu widzenia sprzedawcy — że sprawdzi, iż zbyty towar jest przewożony pojazdem zarejestrowanym za granicą oraz że posiada listy przewozowe CMR przekazane przez nabywcę, czy też powinien upewnić się, że zbyte towary przekroczyły granicę kraju i że miał miejsce transport wewnątrz terytorium wspólnotowego?

               3)

               Czy można kwestionować zwolnienie dostawy towarów z podatku VAT jedynie z tego powodu, że organy innego państwa członkowskiego wykreśliły z mocą wsteczną, ze skutkiem na dzień wcześniejszy niż dostawa towarów, wspólnotowy numer identyfikacji podatkowej nabywcy?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1)


title: Sprawa C-265/14: Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 1 września 2015 r. – Cemex SAB. de CV, New Sunward Holding BV, Cemex España, SA, Cemex Deutschland AG, Cemex UK, Cemex Czech Operations s.r.o., Cemex France Gestion, Cemex Austria AG/Komisja Europejska

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/23

         Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 1 września 2015 r. – Cemex SAB. de CV, New Sunward Holding BV, Cemex España, SA, Cemex Deutschland AG, Cemex UK, Cemex Czech Operations s.r.o., Cemex France Gestion, Cemex Austria AG/Komisja Europejska
   (Sprawa C-265/14) (1)

   (2015/C 398/29)
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa C-350/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 27 kwietnia 2016 r. w sprawie T-316/13 Pappalardo i in./Komisja, wniesione w dniu 24 czerwca 2016 r. przez Salvatore Aniello Pappalardo, Pescatori La Tonnara Soc. coop., Fedemar Srl, Testa Giuseppe & C. s.n.c, Pescatori San Pietro Apostolo Srl, Camplone Arnaldo & C. Snc di Camplone Arnaldo & C., Valentino Pesca s.a.s., di Camplone Arnaldo & C.

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/28

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 27 kwietnia 2016 r. w sprawie T-316/13 Pappalardo i in./Komisja, wniesione w dniu 24 czerwca 2016 r. przez Salvatore Aniello Pappalardo, Pescatori La Tonnara Soc. coop., Fedemar Srl, Testa Giuseppe & C. s.n.c, Pescatori San Pietro Apostolo Srl, Camplone Arnaldo & C. Snc di Camplone Arnaldo & C., Valentino Pesca s.a.s., di Camplone Arnaldo & C.
   (Sprawa C-350/16 P)
   (2016/C 343/41)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Salvatore Aniello Pappalardo, Pescatori La Tonnara Soc. coop., Fedemar Srl, Testa Giuseppe & C. s.n.c, Pescatori San Pietro Apostolo Srl, Camplone Arnaldo & C. Snc di Camplone Arnaldo & C., Valentino Pesca s.a.s., di Camplone Arnaldo & C (przedstawiciele: adwokaci V. Cannizzaro i L. Caroli)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               tytułem żądania głównego, uchylenie wyroku Sądu z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie T-316/13 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd w celu wydania orzeczenia zgodnie z zasadami prawa ustanowionymi przez Trybunał;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, na wypadek gdyby Trybunał uznał, że zgodnie z art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości stan postępowania na to pozwala, orzeczenie co do istoty w przedmiocie żądania naprawienia szkody wysuniętego pierwotnie przez wnoszących odwołanie w skardze wniesionej do Sądu, a w szczególności:

                           – 1.

                           stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Komisji z powodu szkody wyrządzonej wnoszącym odwołanie wskutek wydania rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. ustanawiającego środki nadzwyczajne w odniesieniu do statków rybackich do połowów okrężnicą prowadzących połowy tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim, na wschód od 45o długości geograficznej zachodniej, oraz w Morzu Śródziemnym, którego nieważność Trybunał stwierdził wyrokiem z dnia 17 marca 2011 r., AJD Tuna, C-221/09 (EU:C:2011:153);

                           – 2.

                           w związku z powyższym nakazanie Komisji naprawienia szkód wyrządzonych wnoszącym odwołanie;

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               I.

               Zdaniem wnoszących odwołanie Sąd dopuścił się naruszenia prawa, wykluczając istotność postanowienia Sądu z dnia 14 lutego 2012 r. w sprawie T-305/08 przy określaniu zakresu stwierdzenia nieważności rozporządzenia nr 530/2008 w wyroku AJD Tuna.
               W celu stwierdzenia, że należy umorzyć postępowanie w sprawie T-305/08, Sąd w swoim postanowieniu z dnia 14 lutego 2012 r. zinterpretował wyrok AJD Tuna w ten sposób, że w owym wyroku w pełni uwzględniono żądania strony skarżącej w owej sprawie mające na celu stwierdzenie nieważności art. 1 rozporządzenia nr 530/2008. Określenie zakresu stwierdzenia nieważności dokonanego w wyroku AJD Tuna stanowi zatem przedmiot sentencji postanowienia z dnia 14 lutego 2012 r.
               Z powyższego wynika, że w orzeczeniu będącym przedmiotem niniejszego odwołania Sąd powinien był zastosować stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 530/2008 dokonane w wyroku AJD Tuna zgodnie z zakresem określonym w postanowieniu Sądu z dnia 14 lutego 2012 r. w sprawie T-305/08.

               II.

               W opinii wnoszących odwołanie Sąd dopuścił się naruszenia prawa, uznając, że naruszenie zasady niedyskryminacji przez rozporządzenie nr 530/2008 nie stanowi poważnego i oczywistego naruszenia.
               Sąd nie uwzględnił okoliczności, że poważny i oczywisty charakter naruszenia zasady niedyskryminacji wynika już z wyroku AJD Tuna. Ponadto Sąd nie zastosował zasad ustalonych w jego własnym orzecznictwie w wyroku z dnia 11 lipca 2007 r., Schneider Electric/Komisja, T-351/03 (EU:T:2007:212) i w wyroku z dnia 3 marca 2010 r., Artegodan/Komisja, T-429/05 (EU:T:2010:60). Wreszcie Sąd nie zastosował kryterium sformułowanego przez Trybunał w wyroku z dnia 16 lipca 2009 r., Komisja/Schneider Electric, C-440/07 P (EU:C:2009:459).


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 września 2004 r. w sprawie C-248/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Zanieczyszczenie i czynniki szkodliwe — Ochrona gleby — Osad ściekowy — Przekazanie niepełnych informacji za lata 1995-1997 — Art. 10 i 17 dyrektywy 86/278/EWG)

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 16 września 2004 r.
   w sprawie C-248/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Zanieczyszczenie i czynniki szkodliwe - Ochrona gleby - Osad ściekowy - Przekazanie niepełnych informacji za lata 1995-1997 - Art. 10 i 17 dyrektywy 86/278/EWG)
   (2004/C 273/03)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-248/02 Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: H. Støvlbæk i R. Amorosi) przeciwko Republice Włoskiej (pełnomocnik: I. M. Braguglia, wspierany przez M. Fiorilli) mającej za przedmiot skargę na uchybienie zobowiązaniom państwa w trybie art. 226 WE, która wpłynęła do Trybunału w dniu 8 lipca 2002 r., Trybunał (trzecia izba) w składzie: A. Rosas, pełniący obowiązki Prezesa trzeciej izby, R. Schintgen i K. Schiemann (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 16 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Poprzez niedostarczenie żadnych informacji na temat wysokości średniego rocznego stężenia (mg/kg suchej masy) metali ciężkich (kadm, miedź, nikiel, ołów, cynk, rtęć i chrom), ani też na temat stężenia azotu i fosforu zawartych w osadzie ściekowym;

                           —

                           poprzez niedostarczenie żadnych informacji na temat ilości (t/rok) osadu ściekowego produkowanego w postaci suchej masy;

                           —

                           poprzez niedostarczenie wymaganych informacji na temat ilości osadu wykorzystywanego rocznie w rolnictwie w postaci suchej masy, z wyjątkiem danych dotyczących Regionu Friuli -Wenecji Julijskiej (od 1995 r. do 1997 r.), autonomicznej prowincji Bolzano (1995), Regionu Emilia-Romania, jak również Ligurii i Kalabrii, w stosunku do których wskazano, że osad ściekowy nie był wykorzystywany w rolnictwie;

                           —

                           poprzez niezapewnienie, przynajmniej jeśli chodzi o Regiony Lombardii, Emilii-Romanii, Toskanii, Abruzji, Kampanii, Doliny Aosty, Sycylii i Marche, przestrzegania obowiązku dokonywania bieżących wpisów w rejestrach, w których odnotowywany jest skład i cechy osadu i w których dokonuje się ich porównania z parametrami przewidzianymi w aneksie II A dyrektywy Rady 86/278/EWG z dnia 12 czerwca 1986 r. w sprawie ochrony środowiska, w szczególności gleby, w przypadku wykorzystywania osadów ściekowych w rolnictwie oraz

                           —

                           poprzez niezapewnienie przestrzegania obowiązku dokonywania bieżących wpisów w rejestrach, w których odnotowywana jest ilość produkowanego osadu (na terenie całego kraju) oraz osadu przekazanego na potrzeby rolnictwa, przynajmniej jeśli chodzi o Regiony Abruzji, Kampanii, Toskanii i Sycylii,

                     Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 10 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 17 dyrektywy 86/278 w wersji po zmianach wprowadzonych dyrektywą Rady 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r. normalizującą i racjonalizującą sprawozdania w sprawie wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 202 z 24.8.2002.


title: Sprawa C-254/09 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 września 2010 r. — Calvin Klein Trademark Trust przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Zafra Marroquineros SL (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy CK CREACIONES KENNYA — Sprzeciw właściciela między innymi graficznego wspólnotowego znaku towarowego CK Calvin Klein i krajowych znaków towarowych CK — Oddalenie sprzeciwu)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/12

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 września 2010 r. — Calvin Klein Trademark Trust przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Zafra Marroquineros SL
      (Sprawa C-254/09 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy CK CREACIONES KENNYA - Sprzeciw właściciela między innymi graficznego wspólnotowego znaku towarowego CK Calvin Klein i krajowych znaków towarowych CK - Oddalenie sprzeciwu)
      (2010/C 288/18)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Calvin Klein Trademark Trust (przedstawiciel: T. Andrade Boué, abogado)

         Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik), Zafra Marroquineros SL (przedstawiciel: J.E. Martín Álvarez, abogado)

         Przedmiot

      Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 7 maja 2009 r. w sprawie T-185/07 Calvin Klein Trademark Trust przeciwko OHIM i Zafra Marroquineros, SL, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM wydanej w dniu 29 marca 2007 r. (sprawa R 314/2006-2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Calvin Klein Trademark Trust a Zafra Marroquineros, SL.

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Calvin Klein Trademark Trust zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009.


title: Sprawa C-50/07: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/10

         Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-50/07)
   (2007/C 69/23)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: B. Stromsky i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/24/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu dotyczącego produktów leczniczych stosowanych u ludzi, w odniesieniu do tradycyjnych ziołowych produktów leczniczych, a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2 tej dyrektywy

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2004/24/WE upłynął dnia 30 października 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 136, str. 85.


title: Sprawa T-813/14: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2014 r. – Liu/OHIM – DSN Marketing (Etui na komputery przenośne)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/40

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2014 r. – Liu/OHIM – DSN Marketing (Etui na komputery przenośne)
   (Sprawa T-813/14)
   (2015/C 065/56)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Min Liu (Kanton, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci R. Bailly i S. Zhang)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: DSN Marketing Ltd (Crawley, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny wzór: Wzór wspólnotowy 002044180–0001

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 października 2014 r. w sprawie R 1864/2013-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 2245/2002.


title: Sprawa F-34/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia  14 czerwca 2006 r.  — Lebedef i in. przeciwko Komisji (Środowisko pracy — Język narzędzi informatycznych oddanych do dyspozycji personelu Komisji — Niedopuszczalność — Interes prawny — Akt niekorzystny — Wewnętrzne środki organizacyjne)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/41

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 14 czerwca 2006 r. — Lebedef i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-34/05) (1)

   (Środowisko pracy - Język narzędzi informatycznych oddanych do dyspozycji personelu Komisji - Niedopuszczalność - Interes prawny - Akt niekorzystny - Wewnętrzne środki organizacyjne)
   (2006/C 178/77)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Giorgio Lebedef (Luksemburg, Luksemburg) Armand Imbert, (Bruksela, Belgia), Jean-Marie Rousseau (Bruksela, Belgia) i Maria Rosario Domenech Cobo (Bruksela, Belgia) (Przedstawiciele: G. Bounéou i F. Frabetti, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: V. Joris i P. Costa de Oliveira, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji, na podstawie której Komisja Wspólnot Europejskich oddaliła wniosek skarżących o oddanie do ich dyspozycji narzędzi informatycznych w ich języku ojczystym lub w innym wybranym przez nich języku urzędowym Unii Europejskiej, a nie wyłącznie w języku angielskim
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 193 z 6.8.2005 r. (sprawa zarejestrowana początkowo w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod nr T-204/05 i następnie przeniesiona do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.)


title: Sprawa T-673/14: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2014 r. – Włochy przeciwko Komisji

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/52

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2014 r. – Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-673/14)
   2014/C 409/73
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: A. De Stefano, avvocato dello Stato, G. Palmieri, pełnomocik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Rząd włoski zaskarżył do Sądu Unii Europejskiej decyzję Komisji Europejskiej nr C(2014) 4537 wersja ostateczna z dnia 9 lipca 2014 r. notyfikowaną w dniu 10 lipca 2014 r. w sprawie utworzenia przez spółkę SEA S.p.A., spółki Airport Handling S.p.A.
   Komisja Europejska wszczęła poprzez tę decyzję formalne postępowanie wyjaśniające w stosunku do Republiki Włoskiej przyjmując przede wszystkim, że

               —

               utworzenie przez spółkę SEA S.P.A. spółki Airport Handling S.p.A. i będące jego konsekwencją przekazanie jej kapitału w kwocie 25 mln EUR stanowi pomoc państwa niezgodną ze rynkiem wewnętrznym;

               —

               spółkę Airport Handling S.p.A. można uważać za następcę prawnego spółki SEA Handling S.p.A. przez co w dalszym ciągu korzysta ona z otrzymanej przez tę spółkę pomocy będącej przedmiotem decyzji C(2012) 9448 wersja ostateczna z dnia 19 grudnia 2012 r., wskutek czego spółka Airport Handling S.p.A. wstąpiła w obowiązki SEA Handling S.p.A w odniesieniu do zwrotu rzeczonej pomocy.

         Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia i nieprawidłowego zastosowania zasady lojalnej współpracy oraz art. 10 i 13 rozporządzenia (WE) nr 659 z dnia 22 marca 1999 r.

                           —

                           Zaskarżona decyzja została wydana z pominięciem dowodów i opinii dostarczonych przez władze włoskie na etapie poprzedzającym wszczęcie dochodzenia i z naruszeniem wielokrotnie potwierdzanej przez Trybunał Sprawiedliwości zasady, zgodnie z którą Komisja i państwa członkowskie mają obowiązek lojalnie współpracować w celu przezwyciężenia trudności jakie powstają na etapie wykonywania decyzji o odzyskaniu pomocy państwa.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia i nieprawidłowego zastosowania zasady staranności i bezstronności działań administracji.

                           —

                           Komisja nie zbadała z należytą starannością informacji dostarczonych przez włoskie władze na etapie poprzedzającym wszczęcie dochodzenia, w wyniku czego instytucja ta oparła zaskarżoną decyzję na błędnie zrekonstruowanych okolicznościach faktycznych.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia i nieprawidłowego zastosowania zasady ostrożności i proporcjonalności działań administracji.

                           —

                           W zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia wspomnianych zasad, które wymagały, aby przynajmniej zaczekano na wynik postępowań sądowych w pierwszej instancji, w ramach których zaskarżona została decyzja C(2012) wersja ostateczna z dnia 19 grudnia 2012 r., co doprowadziło do przedwczesnego wpłynięcia na funkcjonowanie przedsiębiorstwa będącego w fazie rozruchu.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia i nieprawidłowego zastosowania art. 108, 120, 145 i 146 TFUE.

                           —

                           Skutkiem zaskarżonej decyzji opierającej się na zniekształconej rekonstrukcji okoliczności faktycznych jest uniemożliwienie spółce SEA S.p.A działania na rynku obsługi naziemnej w mediolańskich portach lotniczych i zapewnienia jej ciągłości usług, jako spółce zarządzającej tymi portami lotniczymi.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia i nieprawidłowego zastosowania art. 108 TFUE w odniesieniu do zarzucanej kontynuacji przez spółkę Airport Handling działalności spółki SEA Handling.

                           —

                           W zaskarżonej decyzji błędnie stwierdzono, że spółka Airport Handling S.p.A kontynuuje działalność spółki SEA Handling S.p.A.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia i nieprawidłowego zastosowania art. 108 TFUE w odniesieniu do zarzucanej możliwości przypisania państwu rzekomej pomocy.

                           —

                           W skarżonej decyzji błędnie stwierdzono, że władzom publicznym można przypisać decyzję spółki SEA S.p.A. o utworzeniu spółki Airport Handling S.p.A. i przekazaniu jej kapitału zakładowego.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia i nieprawidłowego zastosowania art. 108 TFUE w odniesieniu do rzekomego braku uzasadnienia gospodarczego.

                           —

                           W zaskarżonej decyzji błędnie stwierdzono, że decyzja spółki SEA S.p.A. o utworzeniu spółki Airport Handling S.p.A. nie odpowiada zachowaniu ostrożnego podmiotu gospodarczego działającego w warunkach gospodarki rynkowej.


title: Sprawa C-192/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-192/09) (1)

   2010/C 51/52

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Sprawa F-45/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 września 2010 r. — Avendano i in. przeciwko Komisji

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/50

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 września 2010 r. — Avendano i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-45/06) (1)

   ()
   2010/C 317/92
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 143 z 17.6.2006, s. 39.


title: Sprawa T-507/13: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2013 r. — SolarWorld i in. przeciwko Komisji

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/50

         Skarga wniesiona w dniu 23 września 2013 r. — SolarWorld i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-507/13)
   2013/C 325/80
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: SolarWorld AG (Bonn, Niemcy); Brandoni solare SpA (Castelfidardo, Włochy); Global Sun Ltd (Sliema, Malta); Silicio Solar, SAU (Puertollano, Hiszpania) i Solaria Energia y Medio Ambiente, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: L. Ruessmann, adwokat oraz J. Beck, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2013/423/UE z dnia 2 sierpnia 2013 r. przyjmującej zobowiązanie złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw i płytek) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu prawa skarżących do rzetelnego procesu, zasady dobrej administracji, prawa skarżących do obrony oraz art. 8 ust. 4 i art. 19 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (1), w zakresie w jakim:

                           —

                           Komisja zawarła porozumienie z rządem chińskim oraz chińską izbą handlową ds. przywozu i wywozu maszyn i produktów elektronicznych w imieniu dużej grupy chińskich eksportujących producentów, nie przedstawiając w odpowiedni i właściwy sposób zasadniczych warunków opracowywanego zobowiązania.

                           —

                           Komisja nie stworzyła zainteresowanym stronom możliwości należytego przedstawienia uwag w odpowiednim czasie w przedmiocie propozycji zobowiązania zatwierdzonej w zaskarżonej decyzji.

               2)

               Zarzut drugi oparty na oczywistym błędzie w ocenie oraz naruszeniu art. 6 ust. 1 i art. 8 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego w zakresie w jakim zaskarżona decyzja odchodzi bezpodstawnie od ustaleń dochodzenia Komisji i ustala minimalną cenę importową na poziomie, który w sposób oczywisty nie jest właściwy do wyeliminowania szkody wyrządzonej producentom UE.

               3)

               Zarzut trzeci oparty na naruszeniu art. 101 ust. 1 TFUE w zakresie w jakim zaskarżona decyzja akceptuje i umacnia horyzontalne porozumienie cenowe oraz narusza w związku z tym ustanowiony w TFUE zakaz zakłóceń konkurencji na rynku wewnętrznym.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s.51).


title: Sprawa T-383/14: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2014 r. – Europower przeciwko Komisji

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/31

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2014 r. – Europower przeciwko Komisji
   (Sprawa T-383/14)
   2014/C 235/42
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Europower SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: G. Cocco i L. Salomoni, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji odrzucającej ofertę Europower S.p.A. w przetargu na budowę instalacji trójgeneracyjnej z turbiną gazową na korzyść innego oferenta;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej charakterystyki i zalet wybranej oferty;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej udostępnienia kopii dokumentacji zażądanej przez skarżącą wnioskiem z dnia 7 kwietnia 2014 r. wraz z wszelkim orzeczeniem nakazującym w konsekwencji udostępnienie dokumentacji;

               —

               stwierdzenie nieważności późniejszej odmowy udzielenia dostępu w odpowiedzi na wniosek potwierdzający;

               —

               stwierdzenie nieważności wszelkiego kolejnego, przygotowanego wcześniej, związanego, choćby i nieznanego aktu, a w szczególności protokołów przetargowych, umowy zawartej ewentualnie ze zwycięzcą przetargu, ocen spełnienia przesłanek zadeklarowanych przez zwycięzcę przetargu – w całości akty nieznane – z zastrzeżeniem uzupełnienia zarzutów na podstawie art. 48 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem.

         Posiłkowo:

               —

               stwierdzenie w tym zakresie nieważności zaproszenia do złożenia oferty;

               —

               stwierdzenie w tym zakresie nieważności załącznika do zaproszenia do złożenia oferty.

               —

               w końcu zasądzenie od Komisji odszkodowania w wysokości ustalonej w toku postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga skierowana jest na decyzję odrzucającą ofertę skarżącej w tym samym przetargu, który jest też przedmiotem sprawy T-355/14 STC SpA/Komisja.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów:

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, zasady równego traktowania określonej w art. 148 rozporządzenia nr 1268/2012 (1), art. 113 rozporządzenia nr 966/2012, specyfikacji zamówienia, jak też nadużycia władzy w niniejszej sprawie:

                           —

                           w celu dopuszczenia do przetargu należało spełnić wymogi techniczne, o których mowa w pkt II.2.3., który pod groźbą wykluczenia wymagał od konkurentów bezpośredniej realizacji co najmniej 2 instalacji kogeneracji o mocy co najmniej 8 MW. Zwycięzca przetargu powinien był zostać wykluczony, ponieważ nie spełniał wspomnianych minimalnych wymogów określonych w warunkach przetargu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 149 rozporządzenia nr 1268/2012, art. 113 rozporządzenia nr 966/2012 (2), dyrektywy 2004/18/WE (3) (motyw 39), jak też nadużycia władzy w niniejszej sprawie:

                           —

                           wyłonienie zwycięzcy i udzielenie zamówienia jest niezgodne z prawem, gdyż zwycięzca przetargu nie był uprawniony do przyznanej liczby punktów, ponieważ ocena oferty technicznej na podstawie kryteriów określonych przez Komisję musi bezwzględnie opierać się na rzeczywistej sprawności instalacji, a nie na jednostronnej deklaracji konkurenta. Wynika z tego naruszenie przejrzystości i równego traktowania w przetargu.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 112 rozporządzenia nr 966/2012, zasady poufności ofert określonej w art. 111 rozporządzenia nr 966/2012, naruszenia art. 157 i 159 rozporządzenia nr 1268/2012, jak też nadużycia władzy w niniejszej sprawie:

                           —

                           czynności przetargowe w celu udzielenia zamówienia zostały przeprowadzone na jednym posiedzeniu, na którym równolegle rozpatrzono dokumenty administracyjne w celu dopuszczenia do przetargu, ofertę techniczną i ofertę ekonomiczną. Ten sposób postępowania jest sprzeczny z zasadą poufności i oddzielenia ofert.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasad równego traktowania i przejrzystości, art. 15 i 298 traktatu, art. 102 rozporządzenia nr 966/2012, art. 6 dyrektywy 2004/18/WE, jak też nadużycia władzy w niniejszej sprawie:

                           —

                           w następstwie decyzji odrzucającej złożoną ofertę Komisja przekazała jedynie klucz oceny i bezprawnie odmówiła potem dostępu do żądanej dokumentacji, również w następstwie wniosku potwierdzającego złożonego przez skarżącą zgodnie z art. 7 i nast. rozporządzenia nr 1049/2001 (4).

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasad równego traktowania i przejrzystości, art. 157 i 158 rozporządzenia nr 1268/2012, jak też nadużycia władzy w niniejszej sprawie.

                           —

                           z naruszeniem art. 157 rozporządzenia nr 1268/2012 brak wydania kopii protokołów przetargowych i decyzji o ostatecznym udzieleniu zamówienia uniemożliwił skarżącej zaznajomienie się z warunkami określonymi w przywołanych normach.

      (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L 362, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298, s. 1).

      (3)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).

      (4)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa C-257/08: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 20 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/28

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 20 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-257/08) (1)

   2009/C 113/55

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa T-375/10: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Hansa Metallwerke i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG — Koordynacja podwyżek cen i wymiana mających szczególne znaczenie informacji handlowych — Współpraca w postępowaniu administracyjnym — Komunikat z 2002 r. w sprawie współpracy — Obniżenie kwoty grzywny — Wytyczne w sprawie obliczania kwoty grzywien z 2006 r. — Brak mocy wstecznej)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/25

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Hansa Metallwerke i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-375/10) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG - Koordynacja podwyżek cen i wymiana mających szczególne znaczenie informacji handlowych - Współpraca w postępowaniu administracyjnym - Komunikat z 2002 r. w sprawie współpracy - Obniżenie kwoty grzywny - Wytyczne w sprawie obliczania kwoty grzywien z 2006 r. - Brak mocy wstecznej)
   2013/C 325/41
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hansa Metallwerke AG (Stuttgart, Niemcy), Hansa Nederland BV (Nijkerk, Niderlandy), Hansa Italiana Srl (Castelnuovo del Garda, Włochy); Hansa Belgium (Asse, Belgia) i Hansa Austria GmbH (Salzburg, Austria) (przedstawiciele: H. J. Hellmann i C. Malz, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Antoniadis i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Simm i F. Florindo Gijón, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   W pierwszej kolejności żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.092 — Instalacje sanitarne do łazienek), a w drugiej kolejności żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżące w tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hansa Metallwerke AG, Hansa Nederland BV, Hansa Italiana Srl, Hansa Belgium i Hansa Austria GmbH pokrywają własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa C-429/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales) Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 września 2008 r. — Karen Murphy przeciwko Media Protection Services Limited

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales) Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 września 2008 r. — Karen Murphy przeciwko Media Protection Services Limited
   (Sprawa C-429/08)
   (2008/C 301/42)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Justice (England & Wales) Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Karen Murphy.

      Strona pozwana: Media Protection Services Limited.
   Pytania prejudycjalne

               1.

               W jakich okolicznościach urządzenie dostępu warunkowego jest „urządzeniem nielegalnym” w rozumieniu art. 2 lit. e) dyrektywy 98/84/WE (1)?

               2.

               W szczególności, czy urządzenie dostępu warunkowego jest „urządzeniem nielegalnym”, jeżeli zostało nabyte w okolicznościach, w których:

                           i)

                           urządzenie dostępu warunkowego zostało wytworzone przez usługodawcę lub za jego zgodą i pierwotnie dostarczone z zastrzeżeniem ograniczonego upoważnienia umownego do używania tego urządzenia dla uzyskania dostępu do chronionej usługi jedynie w pierwszym państwie członkowskim, a zostało użyte w celu uzyskania dostępu do tejże chronionej usługi odbieranej w innym państwie członkowskim? lub

                           ii)

                           urządzenie dostępu warunkowego zostało wytworzone przez usługodawcę lub za jego zgodą i pierwotnie uzyskane lub udostępnione po przedstawieniu nieprawdziwego nazwiska i adresu zamieszkania w pierwszym państwie członkowskim, a tym samym z obejściem umownych ograniczeń terytorialnych nałożonych na wywóz takich urządzeń dokonywany w celu korzystania z nich poza terytorium pierwszego państwa członkowskiego? lub

                           iii)

                           urządzenie dostępu warunkowego zostało wytworzone przez usługodawcę lub za jego zgodą i pierwotnie dostarczone z zastrzeżeniem warunku umownego, że będzie ono przeznaczane wyłącznie do użytku domowego lub prywatnego, a nie w celach gospodarczych (gdyż w takim przypadku pobierana jest wyższa opłata abonamentowa), lecz było używane na terytorium Zjednoczonego Królestwa w celach gospodarczych, a mianowicie do wyświetlania „na żywo” meczy piłkarskich w lokalu użyteczności publicznej?

               3.

               Jeżeli na którąkolwiek z części pytania drugiego udzielona zostanie odpowiedź przecząca, to czy art. 3 ust. 2 tej dyrektywy sprzeciwia się temu, aby państwo członkowskie powoływało się na przepis prawa krajowego zabraniający używania takich urządzeń dostępu warunkowego w okolicznościach wskazanych wyżej w pytaniu drugim?

               4.

               Jeżeli na którąkolwiek z części pytania drugiego udzielona zostanie odpowiedź przecząca, to czy art. 3 ust. 2 tej dyrektywy jest nieważny:

                           a)

                           ze względu na to, że jest on dyskryminujący lub nieproporcjonalny; lub

                           b)

                           ze względu na to, że stoi on w sprzeczności z wynikającymi z traktatu swobodami przepływu; lub

                           c)

                           z jakiegokolwiek innego powodu?

               5.

               Gdyby na pytanie drugie udzielona została odpowiedź twierdząca, to czy art. 3 ust. 1 i art. 4 tej dyrektywy są nieważne ze względu na to, że mają one na celu wprowadzenie względem państw członkowskich wymogu nałożenia ograniczeń w odniesieniu do przywozu „urządzeń nielegalnych” z innych państw członkowskich, a także dokonywania innych transakcji, których są one przedmiotem, w sytuacji gdy urządzenia te mogą być zgodnie z prawem przywożone lub używane w celu odbioru transgranicznych usług transmisji satelitarnych w oparciu o reguły dotyczące swobodnego przepływu towarów określone w art. 28 i 30 traktatu WE lub swobody świadczenia i korzystania z usług zapisanej w art. 49 traktatu WE?

         W przedmiocie wykładni art. 12, 28, 30 i 49 traktatu WE

               6.

               Czy art. 28, 30 lub 49 WE sprzeciwiają się stosowaniu przepisów prawa krajowego, takich jak art. 297 Copyright Designs and Patents Act 1988 (ustawy o projektach i patentach objętych prawem własności intelektualnej z 1988 r.), który za przestępstwo uznaje czyn polegający na nieuczciwym obieraniu programu objętego usługą transmisyjną świadczoną z miejsca położonego na terytorium Zjednoczonego Królestwa, z zamiarem uniknięcia uiszczania jakiejkolwiek opłaty pobieranej z tytułu odbioru tego programu, w którymkolwiek z następujących przypadków:

                           i)

                           gdy urządzenie dostępu warunkowego zostało wytworzone przez usługodawcę lub za jego zgodą i pierwotnie dostarczone z zastrzeżeniem ograniczonego upoważnienia umownego do używania tego urządzenia dla uzyskania dostępu do chronionej usługi jedynie w pierwszym państwie członkowskim, a zostało użyte w celu uzyskania dostępu do tejże chronionej usługi odbieranej w innym państwie członkowskim (w tym przypadku w Zjednoczonym Królestwie)? lub

                           ii)

                           gdy urządzenie dostępu warunkowego zostało wytworzone przez usługodawcę lub za jego zgodą i pierwotnie uzyskane lub udostępnione po przedstawieniu nieprawdziwego nazwiska i adresu zamieszkania w pierwszym państwie członkowskim, a tym samym z obejściem umownych ograniczeń terytorialnych nałożonych na wywóz takich urządzeń dokonywany w celu korzystania z nich poza terytorium pierwszego państwa członkowskiego? lub

                           iii)

                           urządzenie dostępu warunkowego zostało wytworzone przez usługodawcę lub za jego zgodą i pierwotnie dostarczone z zastrzeżeniem warunku umownego, że będzie ono przeznaczane wyłącznie do użytku domowego lub prywatnego, a nie w celach gospodarczych (gdyż w takim przypadku pobierana jest wyższa opłata abonamentowa), lecz było używane na terytorium Zjednoczonego Królestwa w celach gospodarczych, a mianowicie do wyświetlania „na żywo” meczy piłkarskich w lokalu użyteczności publicznej?

               7.

               Czy stosowanie kwestionowanych przepisów prawa krajowego jest wykluczone tak czy inaczej, ze względu na sprzeczną z art. 12 WE dyskryminację lub na innej podstawie, ponieważ prawo krajowe ma zastosowanie do programów objętych usługą transmisyjną świadczoną z miejsca położonego na terytorium Zjednoczonego Królestwa, ale nie z jakiegokolwiek innego państwa członkowskiego?

         W przedmiocie wykładni art. 81 traktatu WE

               8.

               Jeżeli dostawca treści programowej zawrze szereg wyłącznych umów licencyjnych dotyczących terytorium jednego lub większej liczby państw członkowskich, zgodnie z którymi nadawca uprawniony będzie do transmisji tej treści programowej wyłącznie na tym terytorium (w tym także drogą satelitarną) i każda z tych umów licencyjnych zobowiąże nadawcę do uniemożliwienia wykorzystania poza objętym licencją terytorium kart do dekoderów satelitarnych umożliwiających odbiór licencjonowanych treści programowych, jakimi kryteriami prawnymi winien posłużyć się sąd krajowy i jakie okoliczności winien on wziąć pod uwagę w celu rozstrzygnięcia, czy to ograniczenie umowne pozostaje w sprzeczności z zakazem nałożonym przez art. 81 ust. 1?
               W szczególności:

                           a)

                           czy należy dokonywać wykładni art. 81 ust. 1, zgodnie z którą ma on zastosowanie do rzeczonego zobowiązania jedynie z tego względu, iż uważa się je za zmierzające do zapobieżenia, ograniczenia lub zakłócenia konkurencji?

                           b)

                           Jeżeli tak, to czy dla objęcia tego zobowiązania umownego zakazem wyrażonym w art. 81 ust. 1 należy także wykazać, iż zobowiązanie to w istotny sposób zapobiega konkurencji, ogranicza ją lub zakłóca?

      (1)  Dyrektywa 98/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 1998 r. w sprawie prawnej ochrony usług opartych lub polegających na warunkowym dostępie, Dz.U. L 320, s. 54.


title: Sprawa T-289/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 kwietnie 2009 r. — CESD-Communautaire przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne — Stwierdzenie istotnego braku wykonania zobowiązań umownych — Artykuł 93 ust. 1it. f) rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Naruszenie prawa i błędne ustalenie stanu faktycznego — Właściwość Sądu — Interes prawny — Dopuszczalność — Nadużycie władzy — Oczywisty błąd w ocenie — Uzasadnienie — Prawo do obrony)

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/13

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 kwietnie 2009 r. — CESD-Communautaire przeciwko Komisji
   (Sprawa T-289/06) (1)

   (Zamówienia publiczne - Stwierdzenie istotnego braku wykonania zobowiązań umownych - Artykuł 93 ust. 1it. f) rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Naruszenie prawa i błędne ustalenie stanu faktycznego - Właściwość Sądu - Interes prawny - Dopuszczalność - Nadużycie władzy - Oczywisty błąd w ocenie - Uzasadnienie - Prawo do obrony)
   2009/C 129/21
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Centre européen pour la statistique et le développement ASBL (CESD-Communautaire) (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: D. Grisay i D. Piccininno, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Wilms i J.-F. Pasquier, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 11 sierpnia 2006 r., w którym poinformowała ona skarżącą o podjęciu decyzji o stwierdzeniu istotnego braku wykonania zobowiązań umownych w zakresie kilku różnych wskazanych umów, na mocy art. 93 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Centre européen pour la statistique et le développement ASBL (CESD-Communautaire) zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006.


title: Sprawa C-643/15: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2015 r. – Republika Słowacka/Rada Unii Europejskiej

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/41

         Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2015 r. – Republika Słowacka/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-643/15)
   (2016/C 038/55)
   Język postępowania: słowacki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Słowacka (przedstawiciel: minister sprawiedliwości Republiki Słowackiej)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Rady (UE) 2015/1601 (1) z dnia 22 września 2015 r. ustanawiającej środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji;

               —

               Obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi Republika Słowacka podnosi sześć zarzutów:

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 68 TFUE, jak też art. 13 ust. 2 TUE i zasady równowagi instytucjonalnej
               Przyjmując zaskarżoną decyzję poza ramami nadrzędnych wytycznych Rady Europejskiej, a tym samym niezgodnie ze swoim mandatem, Rada naruszyła art. 68 TFUE, jak też art. 13 ust. 2 TUE i zasadę równowagi instytucjonalnej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 10 ust. 1 i 2 TUE, art. 13 ust. 1 TUE, art. 78 ust. 3 TFUE, art. 3 i 4 protokołu nr 1 i 6 i art. 7 protokołu nr 2, jak też naruszenia zasad pewności prawa, demokracji przedstawicielskiej i równowagi instytucjonalnej
               Aktu tego typu jak zaskarżona decyzja nie można przyjąć na podstawie art. 78 ust. 3 TFUE. W świetle swojej treści zaskarżona decyzja ma charakter aktu legislacyjnego, więc powinna była zostać przyjęta w drodze procedury ustawodawczej, która wszakże nie jest przewidziana w art. 78 ust. 3 TFUE. Przyjęcie przez Radę zaskarżonej decyzji na podstawie art. 78 ust. 3 TFUE stanowi naruszenie nie tylko tego postanowienia, lecz również ingerencję w prerogatywy parlamentów krajowych i Parlamentu Europejskiego.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia mających zastosowanie postanowień proceduralnych regulujących procedurę ustawodawczą, takich jak art. 10 ust. 1 i 2 TUE, art. 13 ust. 2 TUE oraz zasad demokracji przedstawicielskiej, równowagi instytucjonalnej i dobrej administracji
               Na wypadek gdyby Trybunał miał dojść – pomimo argumentów przedstawionych przez Republikę Słowacką w ramach zarzutu drugiego – do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została przyjęta w procedurze ustawodawczej (quod non), Republika Słowacka powołuje się posiłkowo na naruszenia mających zastosowanie postanowień proceduralnych zawartych w art. 16 ust. 8 TUE, art. 15 ust. 2 TFUE, art. 78 ust. 3 TFUE, art. 3 i 4 protokołu nr 1, art. 6 i 7 ust. 1 i 2 protokołu nr 2, jak też na naruszenie art. 10 ust. 1 i 2 TUE i art. 13 ust. 2 TUE i zasad demokracji przedstawicielskiej, równowagi instytucjonalnej i dobrej administracji. Konkretnie doszło do naruszenia wymagań jawności negocjacji i głosowania w Radzie z ograniczeniem udziału parlamentów krajowych w procesie przyjęcia zaskarżonej decyzji i z naruszeniem wymogu konsultacji z Parlamentem Europejskim.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia mających zastosowanie postanowień proceduralnych zawartych w art. 78 ust. 3 TFUE i art. 293 TFUE, jak też w art. 10 ust. 1 i 2 TUE i art. 13 ust. 2 TUE oraz naruszenia zasad demokracji przedstawicielskiej, równowagi instytucjonalnej i dobrej administracji.
               Przed przyjęciem zaskarżonej decyzji Rada wprowadziła w wyniku propozycji Komisji szereg zmian i uzupełnień. Naruszyła przy tym mające zastosowanie postanowienia proceduralne zawarte w art. 78 ust. 3 i art. 293 TFUE, jak też w art. 10 ust. 1 i 2 i art. 13 ust. 2 TUE oraz zasady demokracji przedstawicielskiej, równowagi instytucjonalnej i dobrej administracji. Nie konsultowano się regularnie z Parlamentem Europejskim, a Rada nie wypowiedziała się jednogłośnie co do zmian i uzupełnień wprowadzonych w wyniku propozycji Komisji.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 78 ust. 3 TFUE poprzez niespełnienie warunków jego zastosowania
               Posiłkowo względem zarzutu drugiego Republika Słowacka podnosi naruszenie art. 78 ust. 3 TFUE ze względu na to, że nie były spełnione warunki jego zastosowania związane z tymczasowym charakterem przyjętych środków i istnieniem pilnej sytuacji spowodowanej nagłym napływem obywateli państw trzecich.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności
               Zaskarżona decyzja jest w oczywisty sposób sprzeczna z zasadą proporcjonalności, gdyż nie jest ona ani odpowiednia, ani konieczna do osiągniecia zamierzonego celu.

      (1)  Dz.U. L 248, s. 80.


title: Sprawa T-390/08: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2008 r. — Bank Melli Iran przeciwko Radzie (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Rozporządzenie (WE) nr 423/2007 — Środki ograniczające przeciwko Islamskiej Republice Iranu — Decyzja Rady — Środek w postaci zamrożenia funduszy i zasobów gospodarczych — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru — Brak poważnej i nieodwracalnej szkody)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/28

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2008 r. — Bank Melli Iran przeciwko Radzie
   (Sprawa T-390/08)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Rozporządzenie (WE) nr 423/2007 - Środki ograniczające przeciwko Islamskiej Republice Iranu - Decyzja Rady - Środek w postaci zamrożenia funduszy i zasobów gospodarczych - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru - Brak poważnej i nieodwracalnej szkody)
   (2008/C 327/53)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Bank Melli Iran (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat L. Defalque)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop, E. Finnegan i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania pkt 4 tabeli B załącznika do decyzji Rady 2008/475/WE z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz. U. L 163, s. 29), w zakresie, w jakim Bank Melli Iran został umieszczony w wykazie osób, podmiotów i organów, których fundusze i zasoby gospodarcze zostały zamrożone
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-552/08: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Domótica, Estudo e Projecto de Edifícios Inteligentes, Lda

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/33

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Domótica, Estudo e Projecto de Edifícios Inteligentes, Lda
   (Sprawa T-552/08)
   (2009/C 55/61)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. M. Rochaud Jöet i S. Petrova, pełnomocnicy, wspierani przez G. Anastácio i A. R. Andrade, adwokaci)

      Strona pozwana: Domótica, Estudo e Projecto de Edifícios Inteligentes, Lda (Lizbona, Portugalia)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Nakazanie stronie pozwanej zapłaty kwoty 124 319,22 euro tytułem zwrotu zaliczki zapłaconej przez skarżącą na poczet wykonania umowy nr BU/466/96 POIES zawartej w ramach programu THERMIE i rozwiązanej z powodu naruszenia umowy przez stronę pozwaną i pozostałych wykonawców, powiększoną o kwotę 48 180,00 euro tytułem odsetek za zwłokę naliczonych do dnia 30 września 2008 r., oraz o odsetki naliczone do dnia całkowitej zapłaty;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W dniu 17 stycznia 1995 r. Komisja Wspólnot Europejskich podpisała na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 2008/90 (1) umowę Thermie nr BU/466/94 PO/ES ze stroną pozwaną, z Hospitais da Universidade de Coimbra oraz z Técnicas Reunidas, S.A.
   Strona pozwana została wyznaczona do pełnienia funkcji koordynatora projektu i przejęła odpowiedzialność za przedstawienie Komisji niezbędnych dokumentów, za pośrednictwo w kontaktach pomiędzy wykonawcami i Komisją. Wykonawcy ponosili odpowiedzialność solidarną.
   W dniu 10 lutego 1995 r. Komisja zgodnie z postanowieniami umowy zapłaciła zaliczkę w wysokości 30 %, to znaczy w kwocie 176 693,00 euro.
   W dniu 24 maja 2000 r. Komisja na podstawie słusznych powodów (po wystosowaniu dodatkowych wezwań) rozwiązała umowę w oparciu o następujące naruszenia zobowiązań umownych:

               —

               opóźnienia w wykonaniu niezakomunikowane Komisji w odpowiednim czasie;

               —

               niemożliwość przystąpienia do wykonania projektu po stornie Domótica (co sama przyznała);

               —

               brak przysłania komisji we właściwym czasie poprawnych sprawozdań finansowych i technicznych;

               —

               brak zakończenia prac nad wykonaniem projektu w pierwotnym terminie oraz w przedłużonym później terminie (31 sierpnia 2000 r.).

         Z powodu zawinionego działania współwykonawców, sama nie była w stanie wywiązać się z jej zobowiązań.
   Umowa przewidywała w przypadku niewywiązywania się z umowy przez pozwaną prawo Komisji do żądania zwrotu całości lub części jej wkładu finansowego powiększonego o odsetki.
   Komisji przysługuje prawo do zwrotu kwoty 172 499,22 euro odpowiadającej pierwotnej wartości zaliczki, powiększonej o odsetki za zwłokę liczone od dnia 10 lutego 1995 r. i pomniejszonej o koszty częściowego wykonania przedstawione przez pozwaną i zaakceptowane przez Komisję, którą to kwotę należy jeszcze powiększyć o należne odsetki.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2008/90 z dnia 29 czerwca 1990 roku dotyczące promowania technologii energetycznych w Europie (program Thermie) (Dz.U. L 185 z 17.7.1990).


title: Sprawa F-59/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia z dnia 19 maja 2015 r. – Brune przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty EPSO/AD/26/05 — Nieumieszczenie na liście rezerwy kadrowej — Stwierdzenie nieważności przez Sąd — Artykuł 266 TFUE — Zorganizowanie nowego egzaminu ustnego — Odmowa kandydata, by w nim uczestniczyć — Nowa decyzja w sprawie nieumieszczenia kandydata na liście rezerwy kadrowej — Skarga o stwierdzenie nieważności — Oddalenie — Utrzymanie w mocy wyroku Sądu — Późniejsze żądanie odszkodowania — Dotrzymanie rozsądnego terminu)

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/44

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia z dnia 19 maja 2015 r. – Brune przeciwko Komisji
   (Sprawa F-59/14) (1)

   ((Służba publiczna - Konkurs otwarty EPSO/AD/26/05 - Nieumieszczenie na liście rezerwy kadrowej - Stwierdzenie nieważności przez Sąd - Artykuł 266 TFUE - Zorganizowanie nowego egzaminu ustnego - Odmowa kandydata, by w nim uczestniczyć - Nowa decyzja w sprawie nieumieszczenia kandydata na liście rezerwy kadrowej - Skarga o stwierdzenie nieważności - Oddalenie - Utrzymanie w mocy wyroku Sądu - Późniejsze żądanie odszkodowania - Dotrzymanie rozsądnego terminu))
   (2015/C 213/72)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Markus Brune (Bonn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Mannes)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Gattinara, pelnomocnicy, B. Wägenbaur, adwokat)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie naprawienia szkody poniesionej jakoby z uwagi na utratę szansy zatrudnienia na stanowisku w UE w oparciu o wyrok w sprawie F-5/08.

      Sentencja wyroku

               1)

               Komisja Europejska wypłaci M. Brune, z tytułu krzywdy doznanej przez niego w okresie od dnia 6 marca 2007 r. do dnia 4 lutego 2011 r., kwotę 4  000 EUR wraz z odsetkami począwszy od dnia 17 kwietnia 2013 r. w wysokości ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowych, naliczonymi od wskazanego okresu i powiększonymi o dwa punkty.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty postępowania oraz zostaje obciążona połową kosztów poniesionych przez M. Brune.

               4)

               Markus Brune pokrywa połowę własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014, s. 48.


title: Sprawa F-56/06: Skarga wniesiona w dniu  9 maja 2006 r.  — Chassagne przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/29

         Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2006 r. — Chassagne przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-56/06)
   (2006/C 154/66)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Olivier Chassagne (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: S. Rodrigues, Y. Minatchy i A. Jaume, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego (REC) za 2004 r,;

               —

               uchylenie decyzji przyznającej dyrekcji generalnej punkty pierwszeństwa w ramach postępowania w sprawie awansu za 2005 r.;

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 30 stycznia 2006 r. i z dnia 14 marca 2006 r. oddalających zażalenia skarżącego na ww. decyzje;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego symbolicznej kwoty 1 EUR tytułem naprawienia krzywdy zawodowej oraz symbolicznej kwoty 1 EUR tytułem naprawienia szkody moralnej, spowodowanych wydaniem zaskarżonych decyzji;

               —

               obciążenie Komisja Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi po pierwsze bezprawność ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 i 45 regulaminu pracowniczego.
   Skarżący podnosi naruszenie kilku podstawowych zasad: prawa do obrony, obowiązku uzasadnienia i poszanowania zasad postępowania.
   Skarżący twierdzi ponadto, że administracja popełniła liczne oczywiste błędy w ocenie, w szczególności w ramach porównawczej oceny zasług oraz przydziału punktów pierwszeństwa.
   W końcu zdaniem skarżącego Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji.


title: Sprawa T-726/15: Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca2017 r. – Blaž Jamnik i Blaž/Parlament (Zamówienia publiczne na usługi — Zamówienie dotyczące budynków — Postępowanie przetargowe — Procedura negocjacyjna bez publikacji ogłoszenia o zamówieniu — Pomieszczenia na Dom Unii Europejskiej w Lublanie — Odrzucenie oferty po zbadaniu lokalnego rynku — Udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Brak zbadania dokumentów załączonych do oferty — Naruszenie prawa — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/45

         Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca2017 r. – Blaž Jamnik i Blaž/Parlament
   (Sprawa T-726/15) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Zamówienie dotyczące budynków - Postępowanie przetargowe - Procedura negocjacyjna bez publikacji ogłoszenia o zamówieniu - Pomieszczenia na Dom Unii Europejskiej w Lublanie - Odrzucenie oferty po zbadaniu lokalnego rynku - Udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Brak zbadania dokumentów załączonych do oferty - Naruszenie prawa - Oczywisty błąd w ocenie))
   (2017/C 239/56)
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Jožica Blaž Jamnik i Brina Blaž (Lublana, Słowenia) (przedstawiciel: adwokat D. Mihevc)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: V. Naglič, P. López-Carceller i B. Simon, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem głównym, wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu z dnia 12 października 2015 r. o odrzuceniu, po zbadaniu lokalnego rynku, oferty złożonej przez skarżące w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego dotyczącego budynków INLO.AO-2013-051-LUX-UGIMBI-06, dotyczącego przyszłego Domu Unii Europejskiej w Lublanie, oraz decyzji o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi, a także, tytułem ewentualnym, wniesione na podstawie art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody podnoszonej przez skarżące.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Jožica Blaž Jamnik i Brina Blaž zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 98 z 14.3.2016.


title: Sprawa T-48/17 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 14 marca 2017 r. – ADDE/Parlament (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Finansowanie partii politycznej — Prawo instytucjonalne — Gwarancja bankowa — Brak pilnego charakteru)

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/47

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 14 marca 2017 r. – ADDE/Parlament
   (Sprawa T-48/17 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Finansowanie partii politycznej - Prawo instytucjonalne - Gwarancja bankowa - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 144/66)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sojusz na rzecz Demokracji Bezpośredniej w Europie (ADDE) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Defalque)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: C. Burgos i S. Alves, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek oparty na art. 278 TFUE i 279 TFUE i zmierzający do zarządzenia środków tymczasowych dotyczących zwolnienia skarżącej z obowiązku ustanowienia gwarancji bankowej jako warunku wypłaty zaliczki na dotację wynikającego z decyzji Parlamentu FINS-2017-13 z dnia 15 grudnia 2016 r. dotyczącej dotacji przyznanej skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa F-69/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 17 października 2013 r. — BF przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (Służba publiczna — Postępowanie mające na celu obsadzenie stanowiska dyrektora — Sprawozdanie komisji kwalifikacyjnej — Uzasadnienie — Brak — Niezgodność z prawem decyzji o powołaniu — Przesłanki)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/23

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 17 października 2013 r. — BF przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-69/11) (1)

   (Służba publiczna - Postępowanie mające na celu obsadzenie stanowiska dyrektora - Sprawozdanie komisji kwalifikacyjnej - Uzasadnienie - Brak - Niezgodność z prawem decyzji o powołaniu - Przesłanki)
   2013/C 352/42
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: BF (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Trybunałi Obrachunkowy (przedstawiciele: T. Kennedy i J. Vermer, pełnomocnicy, wspierani przez D. Waelbroecka)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego o niepowołaniu skarżącego na stanowisko dyrektora dyrekcji „Zasoby ludzkie” i o powołaniu na to stanowisko innego kandydata

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji z dnia 18 listopada 2010 r., na mocy których Trybunał Obrachunkowy powołał panią Z na stanowisko dyrektora dyrekcji „Zasoby ludzkie” i odrzucił kandydaturę BF na to stanowisko.

               2)

               Nie ma potrzeby wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie żądania Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczącego usunięcia z akt sprawy załączników A7 i A 11 do skargi.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez BF.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011, s. 52.


title: Sprawa C-439/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 5 sierpnia 2016 r. – postępowanie karne przeciwko Emiłowi Milewowi

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 5 sierpnia 2016 r. – postępowanie karne przeciwko Emiłowi Milewowi
      (Sprawa C-439/16)
      (2016/C 364/07)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Specializiran nakazatelen syd

         Strony w postępowaniu głównym

      Emił Milew

         Pytanie prejudycjalne

      Czy zgodne z art. 3 i 6 dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)] 2016/343 (1) z dnia 9 marca 2016 r., dotyczącymi domniemania niewinności i ciężaru dowodu w ramach postępowania karnego, jest orzecznictwo krajowych sądów, a mianowicie wiążąca uchwała Wyrchowen kasacionen syd (najwyższego sądu kasacyjnego), wydana po przyjęciu tej dyrektywy, lecz przed upływem terminu do dokonania jej transpozycji, zgodnie z którą to uchwałą Wyrchowen kasacionen syd – po stwierdzeniu przezeń niezgodności między art. 5 ust. 4 w związku z art. 5 ust. 1 lit. с) europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności a prawem krajowym [art. 270 ust. 2 nakazatełno-procesualen kodeks (kodeksu postępowania karnego)] odnoszącej się do rozpatrzenia lub pominięcia [istnienia] uzasadnionego przypuszczenia popełnienia przestępstwa (w ramach postępowania sądowego dotyczącego kontroli przedłużenia środka zapobiegawczego polegającego na „tymczasowym aresztowaniu” w trakcie sądowego etapu postępowania karnego) – przyznał sądom orzekającym co do istoty swobodę oceny, czy będą przestrzegać europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności czy też nie?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym, Dz.U. L 65, s. 1.


title: Sprawa C-124/06: Skarga wniesiona w dniu  2 marca 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/9

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-124/06)
   (2006/C 96/16)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 2 marca 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Geralda Brauna, członka Służby Prawnej Komisji i Georgiosa Zavvosa, doradcę prawnego Służby Prawnej, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Greckiej.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/51/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 czerwca 2003 r. zmieniającej dyrektywy 78/660/EWG, 83/349/EWG, 86/635/EWG i 91/674/EWG w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, banków i innych instytucji finansowych oraz zakładów ubezpieczeń (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W niniejszym przypadku art. 5 dyrektywy 2003/51WE stanowi, że Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej przed dniem 1 stycznia 2005 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.

      (1)  Dz.U. L 178 z 17.7.2003, str. 16.


title: Sprawa C-552/15: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2015 r. – Komisja Europejska/Irlandia

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/23

         Skarga wniesiona w dniu 23 października 2015 r. – Komisja Europejska/Irlandia
   (Sprawa C-552/15)
   (2015/C 414/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Wasmeier, J. Tomkin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez pobór pełnej kwoty opłaty rejestracyjnej przy rejestracji przez rezydenta Irlandii pojazdu silnikowego wziętego w leasing lub wynajętego w innym państwie członkowskim, bez uwzględnienia okresu użytkowania, gdy brak jest zamiaru stałego używania pojazdu głównie w Irlandii ani pojazd faktycznie nie jest w ten sposób używany, oraz poprzez ustanowienie warunków zwrotu tej opłaty, które wykraczają ponad to, co jest ściśle konieczne i proporcjonalne, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Właściwe przepisy krajowe

   Irlandzki Finance Act 1992 (ze zmianami) przewiduje nałożenie opłaty od rejestracji pojazdów silnikowych przywiezionych do kraju. Na podstawie tej ustawy importerzy pojazdów są zobowiązani przy rejestracji do uiszczenia pełnej opłaty mającej zastosowanie do stałej rejestracji. Wymóg ten dotyczy wszystkich przywiezionych samochodów niezależnie od zamierzonego i faktycznego okresu ich użytkowania w kraju i obejmuje samochody, które są wynajęte lub wzięte w leasing z zagranicy na z góry określone ograniczone okresy. Mimo iż władze irlandzkie wprowadziły możliwość uzyskania późniejszego zwrotu uiszczonej zawyżonej opłaty, taki zwrot może nastąpić tylko po kontroli i wywozie danego pojazdu. Nie są przewidziane odsetki od zawyżonej opłaty, która została zatrzymana, natomiast pobierana jest opłata w wysokości 500 EUR za przeprowadzenie procedury zwrotu.

         Zarzuty i główne argumenty

   Komisja jest zdania, że irlandzki system opłat za rejestrację pojazdów silnikowych nakłada nieproporcjonalne przepływy pieniężne i obciążenie finansowe na rezydentów Irlandii, którzy zamierzają przywieźć wynajęte lub wzięte w leasing samochody na z góry określone ograniczone okresy. Zdaniem Komisji właściwe przepisy krajowe znacznie utrudniają wynajem i leasing samochodów z innych państw członkowskich i zwiększają ich koszty w porównaniu do wynajmu lub leasingu samochodów od przedsiębiorstw z siedzibą w Irlandii. Komisja twierdzi, że irlandzka opłata od rejestracji pojazdów może utrudniać świadczenie i odbiór usług wynajmu i leasingu oraz jest nieproporcjonalna, a w konsekwencji narusza art. 56 TFUE.


title: Sprawa T-107/09: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 września 2009 r. — Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/37

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 września 2009 r. — Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji
   (Sprawa T-107/09) (1)

   2009/C 256/67

      Język postępowania: angielski

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 113 z 16.5.2009.


title: Sprawa F-98/11: Skarga wniesiona w dniu 3 października 2011 r. — ZZ i in. przeciwko Komisji

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/47

         Skarga wniesiona w dniu 3 października 2011 r. — ZZ i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-98/11)
   2011/C 347/90
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i inni (przedstawiciele: adwokaci F. Moyse i A. Salerno)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o uznaniu niektórych rodzajów pomocy finansowej udzielanych przez państwo członkowskie studentom studiów wyższych za dodatki podobnego rodzaju co dodatki rodzinne i odliczeniu kwoty tych rodzajów pomocy finansowej od kwoty dodatku edukacyjnego przyznanego urzędnikom będącym rodzicami tych studentów oraz stwierdzenie nieważności decyzji o przystąpieniu do odzyskania nienależnie wypłaconych kwot

      Żądania strony skarżącej

               —

               W odniesieniu do dziewięciu pierwszych skarżących — stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji o odliczeniu od przewidzianych w regulaminie pracowniczym dodatków edukacyjnych dla dzieci kwot stypendiów, przyznawanych na odbycie studiów wyższych tym dzieciom przez Centre de Documentation et d'Information sur l'Enseignement Supérieur du Grand-Duché du Luxembourg (Centrum Dokumentacji i Szkolnictwa Wyższego Wielkiego Księstwa Luksemburg, CEDIES) oraz, po drugie stwierdzenie nieważności decyzji, których adresatami jest każdy z tych skarżących o przystąpieniu do odzyskania nienależnie wypłaconych kwot odpowiadających jakoby nienależnym kwotom wcześniej uzyskanych dodatków edukacyjnych;

               —

               w odniesieniu do ostatniego skarżącego — stwierdzenie nieważności decyzji, w której zażądano od niego informacji, czy jego dziecko otrzymuje stypendium od CEDIES i w której zawieszono, tymczasowo, dodatek edukacyjny na rzecz tego dziecka począwszy od dnia 1 grudnia 2011 r., wyłącznie w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy zawieszenia wypłaty dodatku;

               —

               (w odniesieniu do wszystkich skarżących) wypłata zaległych z tego tytułu kwot wynagrodzenia, wraz z odpowiadającymi im odsetkami za zwłokę, naliczonymi, począwszy od daty wymagalności należnych zaległości, według stawki ustalonej na podstawie znajdujących zastosowanie w tym okresie stóp procentowych ustanowionych przez Europejski Bank Centralny dla podstawowych operacji refinansowania, podwyższonej o dwa punkty;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-267/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Namur (Belgia) w dniu 28 maja 2010 r. — André Rossius przeciwko państwu belgijskiemu — SPF Finances

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Namur (Belgia) w dniu 28 maja 2010 r. — André Rossius przeciwko państwu belgijskiemu — SPF Finances
   (Sprawa C-267/10)
   ()
   2010/C 221/36
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de première instance de Namur

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: André Rossius

      Strona pozwana: Państwo belgijskie — SPF Finances

      Przypozwany: Państwo belgijskie — SPF Défense

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy następujące postanowienia prawa Unii Europejskiej:

                           1)

                           art. 6 podpisanego dnia 13 grudnia 2007 r. traktatu z Lizbony zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej podpisany w Maastricht dnia 7 lutego 1992 r., który wszedł w życie w dniu 1 grudnia 2009 r. i zgodnie z którym „Unia uznaje prawa, wolności i zasady określone w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej z 7 grudnia 2000 roku, w brzmieniu dostosowanym 12 grudnia 2007 roku w Strasburgu, która ma taką samą moc prawną jak traktaty. […]”; i

                           2)

                           art. 35 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (1), zgodnie z którym „Każdy ma prawo dostępu do profilaktycznej opieki zdrowotnej i prawo do korzystania z leczenia […]. Przy określaniu i urzeczywistnianiu wszystkich polityk i działań Unii zapewnia się wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego.”;

                     interpretowane zgodnie z podstawowymi zasadami, na których opiera się Unia Europejska, takimi jak przywołane w preambule traktatu z Lizbony,
               stoją na przeszkodzie utrzymywaniu przez państwo członkowskie, w niniejszym przypadku Belgię, na jego terytorium, wytwarzania, przywozu, promocji i sprzedaży przetworzonego tytoniu do palenia, oficjalnie uznanego przez to państwo za silnie szkodliwy dla zdrowia jego użytkowników i określonego jako przyczyna licznych upośledzających chorób i licznych przedwczesnych zgonów, co powinno logicznie uzasadniać ich zakaz?

               2)

               Czy następujące postanowienia prawa Unii Europejskiej:

                           1)

                           art. 6 podpisanego dnia 13 grudnia 2007 r. traktatu z Lizbony zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej podpisany w Maastricht dnia 7 lutego 1992 r., który wszedł w życie w dniu 1 grudnia 2009 r. i zgodnie z którym „Unia uznaje prawa, wolności i zasady określone w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej z 7 grudnia 2000 roku, w brzmieniu dostosowanym 12 grudnia 2007 roku w Strasburgu, która ma taką samą moc prawną jak traktaty. […]”; i

                           2)

                           art. 35 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, zgodnie z którym „Każdy ma prawo dostępu do profilaktycznej opieki zdrowotnej i prawo do korzystania z leczenia […]. Przy określaniu i urzeczywistnianiu wszystkich polityk i działań Unii zapewnia się wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego.”;

                     interpretowane zgodnie z podstawowymi zasadami, na których opiera się Unia Europejska, takimi jak przywołane w preambule traktatu z Lizbony,
               stoją na przeszkodzie temu, by następujące przepisy prawa belgijskiego:

                           Loi générale sur les douanes et accises (ustawa ogólna w sprawie ceł i akcyzy) skoordynowana zarządzeniem królewskim z dnia 18 lipca 1977 r. (Moniteur belge z dnia 21 września 1977 r.), utrzymana w mocy ustawą z dnia 6 lipca 1978 r. (art. 1) (Moniteur belge z dnia 12 sierpnia 1978 r.);

                           Loi du 10 juin 1997 relative au régime général, à la détention, à la circulation et aux contrôles des produits soumis à accise (ustawa z dnia 10 czerwca 1997 r. w sprawie posiadania, przepływu i kontroli produktów objętych akcyzą, Moniteur belge z dnia 1 sierpnia 1997 r.);

                           Loi du 3 avril 1997 relative au régime fiscal des tabacs manufacturés (ustawa z dnia 3 kwietnia 1997 r. w sprawie opodatkowania tytoniu przetworzonego, Moniteur belge z dnia 1 sierpnia 1997 r.), zmieniona ustawą z dnia 26 listopada 2006 r. (Moniteur belge z dnia 8 grudnia 2006 r.);

                     zezwalały państwu belgijskiemu na przyjęcie za podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym przetworzonego tytoniu do palenia, podczas gdy:

                           po pierwsze, państwo to uznaje oficjalnie te produkty za silnie szkodliwe dla zdrowia jego użytkowników i za przyczynę licznych upośledzających chorób i licznych przedwczesnych zgonów, co powinno logicznie uzasadniać ich eliminację;

                           po drugie, postępując w ten sposób, że daje pierwszeństwo wydajności podatkowej przed rzeczywistymi skutkami odstraszającymi, samo uniemożliwia przyjęcie środków pozwalających skutecznie doprowadzić do wyeliminowania tytoniu?

      (1)  Dz.U. 2000, C 364, s. 1.


title: Sprawa T-180/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 maja 2008 r. — Fränkischer Weinbauverband przeciwko OHIM (Kształt butelki)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/48

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 maja 2008 r. — Fränkischer Weinbauverband przeciwko OHIM (Kształt butelki)
   (Sprawa T-180/06) (1)

   (2008/C 171/93)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa T-320/09: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2009 r. — Planet przeciwko Komisji

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/67

         Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2009 r. — Planet przeciwko Komisji
   (Sprawa T-320/09)
   2009/C 267/122
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Planet AE konsultingowa spółka akcyjna (przedstawiciel: V. Christianos, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności dwóch decyzji Komisji (OLAF), w których wystąpiono z wnioskiem o rejestrację skarżącej początkowo w ramach kategorii W1a, a następnie w ramach kategorii W1b systemu wczesnego ostrzegania (SWO);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga zmierza do stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Komisji zawierającej wniosek o zarejestrowanie skarżącej w ramach kategorii W1a systemu wczesnego ostrzegania (zwanego dalej „SWO”) i po drugie, decyzji Komisji, w której żąda się zmiany tej pierwszej decyzji w celu zarejestrowania skarżącej od dnia 25 maja 2009 r. w ramach bardziej niekorzystnej kategorii W1b SWO.
   Skarżąca twierdzi, że w zaskarżonych decyzjach Komisja dopuściła się naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, ponieważ nie czynią one zadość przesłankom ustanowionym w decyzji 2008/969/WE (1) odnoszącym się do reguł proceduralnych, których należy przestrzegać przy dokonywaniu wpisów w SWO, aby były one zgodne z prawem wspólnotowym. Skarżąca podkreśla w szczególności, że zgodnie z art. 8 ust. 1 tej decyzji właściwy organ Komisji, który jest odpowiedzialny za podpisywanie umów w sprawie udzielenia zamówień, zobowiązany jest poinformować uprzednio osobę fizyczną lub prawną, w odniesieniu do której wystąpiono z wnioskiem o rejestrację ostrzeżenia w SWO, o ewentualnym umieszczeniu w tym systemie dotyczących jej danych. Ponadto zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. c) tej decyzji rejestracja ostrzeżenia musi być należycie uzasadniona.
   Co więcej, skarżąca utrzymuje, że brak poszanowania przesłanek ustanowionych w art. 8 decyzji 2008/969/WE stanowi również naruszenie podstawowych zasad i praw uznanych w prawie wspólnotowym. Jej zdaniem zachowanie Komisji jest sprzeczne z zasadą dobrej administracji przewidzianą w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ Komisja nie poinformowała jej uprzednio w należyty sposób w rozumieniu art. 8 ust. 1 decyzji 2008/969/WE, pozbawiając ją tym samym możliwości przedstawienia swojego stanowiska. Równocześnie Komisja — zdaniem skarżącej — naruszyła również ciążący na niej obowiązek staranności. Zachowanie Komisji jest ponadto sprzeczne z art. 1 kodeksu dobrej praktyki administracyjnej mającego zastosowanie do personelu Komisji Europejskiej w jej stosunkach ze społeczeństwem.
   Wreszcie skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo do uprzedniego wysłuchania, prawo do obrony oraz domniemanie niewinności, gdyż skarżąca nie miała możliwości przedstawienia swojego stanowiska i zastrzeżeń co do decyzji w sprawie dotyczącej jej rejestracji w SWO, które miały zostać wydane przez właściwy organ Komisji.

      (1)  Decyzja 2008/969/WE, Euratom: decyzja Komisji z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie systemu wczesnego ostrzegania do użytku urzędników zatwierdzających Komisji oraz agencji wykonawczych (Dz.U. L 344, s. 125).