title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  10 stycznia 2006 r.  w sprawie C-98/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych — Dzika fauna i flora — Ocena skutków określonych przedsięwzięć dla terenu chronionego — Ochrona gatunków)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 10 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-98/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych - Dzika fauna i flora - Ocena skutków określonych przedsięwzięć dla terenu chronionego - Ochrona gatunków)
   (2006/C 48/04)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-98/03 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 28 lutego 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: U. Wölker) przeciwko Republice Federalnej Niemiec (pełnomocnicy: M. Lumma i C. Schulze-Bahr), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann (sprawozdawca), R. Silva de Lapuerta, P. Kūris i G. Arestis, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 10 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie ustanawiając dla określonych przedsięwzięć realizowanych poza specjalnymi obszarami ochrony w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory obowiązku oceny skutków dla danego terenu zgodnie z art. 6 ust. 3 i 4 dyrektywy niezależnie od tego, czy takie przedsięwzięcia mogą oddziaływać w istotny sposób na specjalny obszar ochrony;

                           —

                           zezwalając na emisję zanieczyszczeń do specjalnego obszaru ochrony niezależnie od tego, czy mogą one oddziaływać w istotny sposób na ten obszar;

                           —

                           wykluczając z zakresu zastosowania przepisów o ochronie gatunków określone niezamierzone sposoby niepokojenia zwierząt chronionych;

                           —

                           nie zapewniając przestrzegania warunków wprowadzenia odstępstw przewidzianych w art. 16 dyrektywy w odniesieniu do określonych działań zgodnych z ochroną obszaru;

                           —

                           utrzymując przepisy dotyczące stosowania środków ochrony roślin, które nie uwzględniają odpowiednio ochrony gatunków, i

                           —

                           nie dopilnowując, żeby przepisy dotyczące rybołówstwa zawierały odpowiednie zakazów połowów;

                     Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 6 ust. 3 oraz art. 12, 13 i 16 dyrektywy.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.06.2003 r.


title: Sprawa C-108/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Baranya Megyei Bíróság (Węgry) w dniu 23 marca 2009 r. — Ker-Optika Bt. przeciwko ÁNTSZ Dél-dunántúli Regionális Intézete

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Baranya Megyei Bíróság (Węgry) w dniu 23 marca 2009 r. — Ker-Optika Bt. przeciwko ÁNTSZ Dél-dunántúli Regionális Intézete
   (Sprawa C-108/09)
   2009/C 141/43
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Baranya Megyei Bíróság

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ker-Optika Bt.

      Strona pozwana: ÁNTSZ Dél-dunántúli Regionális Intézete

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sprzedaż soczewek kontaktowych stanowi konsultację medyczną wymagającą fizycznego badania pacjenta, a zatem jest wyłączona z zakresu stosowania dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (1)?

               2)

               Jeżeli sprzedaż soczewek kontaktowych nie stanowi konsultacji medycznej wymagającej fizycznego badania pacjenta, czy wykładni art. 30 WE należy dokonywać w ten sposób, że sprzeczne z jego postanowieniami jest uregulowanie państwa członkowskiego, które stanowi, że soczewki kontaktowe mogą być sprzedawane wyłącznie w specjalistycznych punktach sprzedaży wyrobów medycznych?

               3)

               Czy uregulowanie węgierskie, zgodnie z którym sprzedaż soczewek kontaktowych jest dozwolone jedynie w specjalistycznych punktach sprzedaży wyrobów medycznych, jest sprzeczne z zasadą swobodnego przepływu towarów?

      (1)  Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) (Dz.U. L 178, s. 1).


title: Sprawa T-250/09: Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2009 r. — Cesea Group przeciwko OHIM — Mangini & C. (mangiami)

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/31

         Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2009 r. — Cesea Group przeciwko OHIM — Mangini & C. (mangiami)
   (Sprawa T-250/09)
   2009/C 193/49
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Cesea Group Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: D. De Simone, avvocato, i D. Demarinis, avvocato, oraz J. Wrede, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Mangini & C. Srl (Sestri Levante, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               Cesea Group Srl wnosi o stwierdzenie nieważności lub ewentualnie — zgodnie z tym, co przytoczono w ramach zarzutów skargi — o zmianę lub ograniczenie zakresu decyzji wydanej w dniu 20 kwietnia 2009 r. przez Drugą Izbę Odwoławczą OHIM, doręczonej w dniu 24 kwietnia 2009 r., w drodze której wydano rozstrzygnięcie w przedmiocie odwołania w sprawie R 982/2008-2 wniesionego przez spółkę Mangini & C. Srl w następstwie postępowania w sprawie unieważnienia 2063 C

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: graficzny znak towarowy zawierający wyraz „mangiami” (zgłoszenie nr 3 113 933) dla towarów należących do klas 29, 30 i 32

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Mangini & C. Srl

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: rejestracja słownego znaku towarowego „MANGINI” we Włoszech pod numerem 819 926 dla towarów i usług należących do klas 30 i 42, włoski graficzny znak towarowy nr 668 388, który zawiera wyraz „Mangini”, dla towarów i usług należących do klas 30 i 42, włoski graficzny znak towarowy nr 648 507, który zawiera wyraz „Mangini”, dla towarów należących do klasy 30, międzynarodowa rejestracja słownego znaku towarowego „MANGINI” nr 738 072 dla towarów i usług należących do klas 30 i 42, słowne znaki towarowe „MANGINI”, które są powszechnie znane we Włoszech w rozumieniu art. 6bis konwencji paryskiej dla „wyrobów piekarniczych, słodyczy, kawy, lodów i wyrobów cukierniczych, usług barowych, kawiarnianych i cateringu” oraz nazwa handlowa „MANGINI”, używana we Włoszech w ramach zwyczajnych praktyk handlowych dla „wyrobów piekarniczych, słodyczy, kawy, lodów i wyrobów cukierniczych, usług barowych, kawiarnianych i cateringu”

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji i częściowe uwzględnienie wniosku o unieważnienie
   Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie zasady 40 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1), ponieważ Izba Odwoławcza wydała rozstrzygnięcie w oparciu o analizę dokumentów, które nie zostały przedstawione Wydziałowi Unieważnień, mimo iż chodzi o dokumenty, które nie są dostępne i które nie zostały przedstawione w terminie wyznaczonym przez Wydział Unieważnień.

               —

               Niezgodność z prawem unieważnienia, jeśli chodzi o towary należące do klasy 29, która nie jest objęta zakresem międzynarodowego znaku towarowego należącego do Mangini & C. Srl, i o towary należące do klasy 30, które nie są zbliżone do karmelków.

      (1)  Dz.U. L 303, s. 1.


title: Sprawa T-363/15: Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2016 r. – Työhönvalmennus Valma/OHIM (Kształt pudełka od gry zawierającego drewniane klocki) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego znaku towarowego — Kształt pudełka od gry zawierającego drewniane klocki — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/42

         Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2016 r. – Työhönvalmennus Valma/OHIM (Kształt pudełka od gry zawierającego drewniane klocki)
   (Sprawa T-363/15) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego znaku towarowego - Kształt pudełka od gry zawierającego drewniane klocki - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 156/55)
   Język postępowania: fiński

      Strony

      Strona skarżąca: Työhönvalmennus Valma Oy (Lahti, Finlandia) (przedstawiciele: adwokaci S. Salonen i K. Parviainen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 maja 2015 r. (sprawa R 1690/2014-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez kształt pudełka od gry zawierającego drewniane klocki jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Työhönvalmennus Valma Oy zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa C-285/04: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia  4 maja 2006 r.  w sprawie Ignazio Medda przeciwko Banco di Napoli SpA, Regione autonoma della Sardegna (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Oristano — Włochy)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/29

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 maja 2006 r. w sprawie Ignazio Medda przeciwko Banco di Napoli SpA, Regione autonoma della Sardegna (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Oristano — Włochy)
   (Sprawa C-285/04) (1)

   (2006/C 178/49)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.8.2004.


title: Sprawa T-464/10: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2010 r. — Fitzpatrick przeciwko Komisji

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/45

         Skarga wniesiona w dniu 27 września 2010 r. — Fitzpatrick przeciwko Komisji
   (Sprawa T-464/10)
   ()
   2010/C 328/73
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Patrick Fitzpatrick (Kileany, Irelandia), (przedstawiciele: A. Collins SC, N. Travers, Barrister i D. Barry, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2010 r., notyfikowanej jako dokument C(2010) 4761 — pismo do Irlandii, oddalającej wniosek o zwiększenie ze względów bezpieczeństwa zdolności połowowej nowego trawlera do połowów pelagicznych, który miał zastąpić MFV Shauna Ann, oraz zastąpienie decyzji w przedmiocie wyżej wymienionego wniosku, zawartej w decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r., dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO-IV) w celu poprawy bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów i warunków pracy w odniesieniu do statków o całkowitej długości przekraczającej 12m (Dz.U. 2003 L 90, s. 48), której nieważność stwierdzono wyrokiem Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych od T-218/03 do T-240/03 Boyle i in. przeciwko Komisji Zb.Orz. 2006 II-1699; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący, na podstawie art. 263 TFUE, żąda w skardze stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2010 r., notyfikowanej jako dokument C(2010) 4761 — pismo do Irlandii, oddalającej wniosek o zwiększenie ze względów bezpieczeństwa zdolności połowowej nowego trawlera do połowów pelagicznych, który miał zastąpić MFV Shauna Ann oraz zastąpienia decyzji w przedmiocie wyżej wymienionego wniosku, zawartej w decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r., dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO-IV) w celu poprawy bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów i warunków pracy w odniesieniu do statków o całkowitej długości przekraczającej 12m (Dz.U. 2003 L 90, s. 48), której nieważność stwierdzono wyrokiem Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych od T-218/03 do T-240/03 Boyle i in. przeciwko Komisji Zb. Orz. 2006 II-1699.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi następujące zarzuty:

               Po pierwsze skarżący twierdzi, że Komisja działała bez podstawy prawnej. Artykuł 4 ust. 2 decyzji 97/413/WE z dnia 26 czerwca 1997 r. w sprawie celów i szczególnych zasad restrukturyzacji sektora rybołówstwa wspólnotowego, w okresie od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 31 grudnia 2001 r., w celu osiągnięcia trwałej równowagi pomiędzy zasobami i ich eksploatacją (Dz.U. 1997 L 175, s. 27), stanowi w dalszym ciągu podstawę prawną zaskarżonej decyzji i w związku z tym, jak twierdzi skarżący, Komisja nie miała podstaw prawnych do wydania zaskarżonej decyzji jako decyzji ad hoc.

               Po drugie, skarżący twierdzi, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne. Podnosi on, że zaskarżona decyzja wydana na podstawie decyzji Rady nr 97/413/WE, winna była zostać przyjęta w ramach procedury komitetów zarządzających, oraz że decydując o wydaniu decyzji jako decyzji ad hoc, Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne.

               Po trzecie, skarżący twierdzi, że dokonując błędnej wykładni art. 4 ust. 2 decyzji Rady nr 97/413/WE Komisja nadużyła swych uprawnień, w szczególności opierając się na niemających znaczenia kryteriach i pomijając definicję pojęcia „nakład połowowy” ustanowioną w decyzji Komisji nr 97/413/WE i w regulacjach wspólnotowych w dziedzinie rybołówstwa obowiązujących w momencie składania przez skarżącego wniosku o zwiększenie tonażu ze względów bezpieczeństwa w grudniu 2001 r.

               Ponadto skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja w zakresie w jakim ocenia jego wniosek o zwiększenie tonażu ze względów bezpieczeństwa jest obarczona licznymi oczywistymi błędami. W szczególności skarżący twierdzi, że decyzja Komisji o oddaleniu jego wniosku na tej podstawie jest bezzasadna, skoro wykorzystanie nowej zdolności połowowej wielu mniejszych kutrów na rzecz Shauna Ann oznacza, że nie odnotowano zwiększenia całkowitej zdolności połowowej wielozadaniowych jednostek floty irlandzkiej, kiedy kuter ten rejestrowano.

               Wreszcie skarżący twierdzi, że Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji. Skarżący podnosi, że odmowa Komisji rozpatrzenia wniosku pod względem merytorycznym stanowi naruszenie obowiązku Komisji wynikającego z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2010 C 83, s. 389), a w szczególności prawa do rozpatrzenia jego wniosku „w sposób bezstronny i w rozsądnym terminie” zgodnie z art. 4 ust. 2 decyzji Rady nr 97/413/WE.


title: Sprawa C-536/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upravno Sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 21 grudnia 2009 r. — Marija Omejc przeciwko Republika Slovenija

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upravno Sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 21 grudnia 2009 r. — Marija Omejc przeciwko Republika Slovenija
   (Sprawa C-536/09)
   2010/C 63/47
   Język postępowania: słoweński

      Sąd krajowy

   Upravno Sodišče Republike Slovenije

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Marija Omejc

      Strona pozwana: Republika Slovenija

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wyrażenie „jeżeli uniemożliwia przeprowadzenie kontroli na miejscu” należy interpretować zgodnie z prawem krajowym, które wiąże pojecie niemożliwości z umyślnym zachowaniem określonego podmiotu lub jego niedbalstwem?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi odmownej czy wyrażenie „jeżeli uniemożliwia przeprowadzenie kontroli na miejscu” należy interpretować w ten sposób, że poza zachowaniami umyślnymi i umyślnie spowodowanymi okolicznościami, które uniemożliwiają przeprowadzenie kontroli na miejscu obejmuje ono również wszelkie inne działania i zaniechania, które wynikają z niedbalstwa rolnika lub jego przedstawiciela, jeśli z tego powodu dokończenie kontroli na miejscu nie było możliwe?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej czy nałożenie na podstawie art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 796/2004/WE sankcji uwarunkowane jest tym, że rolnik został należycie poinformowany o tej części kontroli, która wymaga jego współpracy?

               4)

               W przypadku gdy właściciel gospodarstwa rolnego nie zamieszkuje na jego terenie czy kwestia określenia podmiotu będącego jego przedstawicielem w rozumieniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 796/2004/WE (1) podlega ocenie na podstawie prawa krajowego czy też prawa wspólnotowego/unijnego?

               5)

               W razie ustalenia, że kwestia wskazana w poprzednim pytaniu podlega ocenie na podstawie prawa wspólnotowego/unijnego czy art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 796/2004/WE należy interpretować w ten sposób, że za przedstawiciela rolnika podczas kontroli na miejscu uważa się jakąkolwiek pełnoletnią osobę posiadająca zdolność do czynności prawnych, która zamieszkuje na terenie gospodarstwa i której przynajmniej częściowo powierzony został zarząd gospodarstwem rolnym?

               6)

               W razie ustalenia, że kwestia wskazana w pytaniu czwartym podlega ocenie na podstawie prawa wspólnotowego/unijnego i udzielenia na pytanie piąte odpowiedzi odmownej czy właściciel gospodarstwa rolnego (rolnik w rozumieniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 796/2004/WE), który nie zamieszkuje na terenie gospodarstwa ma obowiązek ustanowienia przedstawiciela, który co do zasady będzie przez cały czas obecny na terenie tego gospodarstwa?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. U. L 141, s. 18).


title: Sprawa T-462/14: Postanowienie Sądu z dnia 12 maja 2015 r. – EEB/Komisja

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/26

         Postanowienie Sądu z dnia 12 maja 2015 r. – EEB/Komisja
   (Sprawa T-462/14) (1)

   (2015/C 228/37)
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

      (1)  Dz.U. C 315 z 15.9.2014.


title: Sprawa T-29/16: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2016 r. – Caffè Nero group/OHIM (CAFFÈ NERO)

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/39

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2016 r. – Caffè Nero group/OHIM (CAFFÈ NERO)
   (Sprawa T-29/16)
   (2016/C 106/46)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Caffè Nero Group Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: L. Cassidy, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „CAFFÈ NERO” – zgłoszenie nr 13 238 019

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 listopada 2015 r. w sprawie R 410/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               zezwolenie na rejestrację zgłoszonego znaku towarowego nr 13 238 019;

               —

               odrzucenie podstaw odmowy rejestracji odnoszących się do zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. b), c) i g) i art. 7 ust. 2;

               —

               zezwolenie na uznanie i publikację zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego dla wszystkich wskazanych towarów i usług;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-157/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 14 kwietnia 2016 r. przez Ingrid Fedtke od postanowienia wydanego w dniu 5 lutego 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-107/15 Fedtke/EKES

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/43

         Odwołanie wniesione w dniu 14 kwietnia 2016 r. przez Ingrid Fedtke od postanowienia wydanego w dniu 5 lutego 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-107/15 Fedtke/EKES
   (Sprawa T-157/16 P)
   (2016/C 191/57)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Ingrid Fedtke (Wezembeek-Oppem, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M.A. Lucas)

      Druga strona postępowania: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

      Żądania

   Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 5 lutego 2016 r. w sprawie F-107/15;

               —

               przekazanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej celem wydania przez niego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy;

               —

               orzeczenia w przedmiocie kosztów zgodnie z przepisami prawa.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa, którego dopuszczono się w zaskarżonym postanowieniu lub niewystarczającego uzasadnienia tego postanowienia, ponieważ Sąd do spraw Służby Publicznej (SSP) stwierdził w pkt 19-21 i 25 tego postanowienia, że zarówno w przypadku wniosku o ponowne rozpatrzenie decyzji, która nie została zaskarżona w terminie, jak i w przypadku wniosku pośrednio kwestionującego taką decyzję nowy charakter okoliczności podnoszonej na poparcie wniosku wymaga, aby ani skarżąca, ani administracja nie miały albo nie mogły mieć o niej wiedzy w chwili wydania decyzji, która stała się ostateczna i dokonał zastosowania tej zasady w pkt 27-32 tego postanowienia, podczas gdy z orzecznictwa wynika, że brak wiedzy o podnoszonej okoliczności nie jest wymagany w wypadku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa, którego dopuszczono się w zaskarżonym postanowieniu albo przeinaczenia akt sprawy i niewystarczającego uzasadnienia tego postanowienia, ponieważ w pkt 32 wspomnianego postanowienia SSP stwierdził, na podstawie tego, że żadna nowa, istotna okoliczność nie uzasadniała wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż postępowanie poprzedzające wniesienie skargi nie zostało prawidłowo przeprowadzone i że wnioski przeciwko decyzji z dnia 30 września 2014 r. o odrzuceniu w dniu 22 kwietnia 2015 r. zażalenia były niedopuszczalne, podczas gdy czysto potwierdzający charakter tych decyzji zakładał nie tylko, że nie zostały one poprzedzone ponownym rozpatrzeniem, lecz również, że nie zawierały żadnej nowej okoliczności, i że jak skarżąca podnosiła, decyzja z dnia 30 września 2014 r. zawierała nową okoliczność w porównaniu z decyzją z dnia 7 kwietnia 2014 r., podobnie jak decyzja z dnia 22 kwietnia 2015 r. w porównaniu z decyzją z dnia 30 września 2014 r.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa, którego dopuszczono się w zaskarżonym postanowieniu lub przeinaczenia akt oraz braku odpowiedzi na argumentację skarżącej, ponieważ SSP uznał w pkt 26 wspomnianego postanowienia, że nowy charakter okoliczności podnoszonej na poparcie wniosku o ponowne rozpatrzenie zakładał, że strony nie miały lub nie mogły mieć na jej temat wiedzy i że skarżąca nie wskazała w swoim wniosku nowych, istotnych okoliczności mogących uzasadniać jego przedłożenie, lecz powoływała się, poprzez odniesienie do pisma kierownika wydziału, na zmianę regulaminu pracowniczego, podczas gdy brak wiedzy o podnoszonej okoliczności nie był wymagany w rozpatrywanym przypadku, a skarżąca, jak utrzymywała, wskazała w samym swoim wniosku o ponowne rozpatrzenie, że rozszerzyła podstawę prawną i poprzez odniesienie do pisma kierownika wydziału, że administracja nie poświeciła wystarczającej uwagi brzmieniu nowego regulaminu pracowniczego, co stanowiło nowe, istotne okoliczności.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia reguł dowodowych i zasady obiektywizmu, ponieważ SSP uznał w pkt 28 zaskarżonego postanowienia, że wnosząca odwołanie nie przedstawiła wskazówek odnośnie do daty, w której administracja miała lub mogła mieć wiedzę na temat przyszłego odejścia jej współpracowniczki na urlopy macierzyński i wychowawczy, a w pkt 29 wspomnianego postanowienia, że nie można było wykluczyć, iż tak mogło być w dniu 7 kwietnia 2014 r., biorąc pod uwagę czas trwania tych urlopów zgodnie z regulaminem pracowniczym, przewidywalność daty porodu na długo z wyprzedzeniem oraz zwyczaj niezwłocznego informowania służb o długotrwałej nieobecności, aby wywnioskować z tego w pkt 30-32 wspomnianego postanowienia, że wnosząca odwołanie nie wykazała, iż ani ona sama, ani administracja nie miały ani nie mogły mieć w dniu 7 kwietnia 2014 r. wiedzy o przyszłej nieobecności jej współpracowniczki, że jej wniosek o ponowne rozpatrzenie nie był uzasadniony żadną nową, istotną okolicznością i że jej żądania były niedopuszczalne, podczas gdy dowód na okoliczność negatywną oraz w imieniu osoby trzeciej jest niemożliwy, do EKES należało wskazanie daty wniosku o urlopy a SSP nie mógł oprzeć się na sukcesywnych domniemaniach ani na zwykłym założeniu celem odwrócenia ciężaru dowodu i uzasadnienia swoich wniosków.


title: Sprawa C-103/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Vorarlberg — Austria) — Arthur Gottwald przeciwko Bezirkshauptmannschaft Bregenz (Swobodny przepływ osób — Obywatelstwo Unii — Artykuł 12 WE — Udostępnienie osobom niepełnosprawnym nieodpłatnej winiety rocznej — Przepisy ograniczające przyznawanie takiej winiety jedynie osobom niepełnosprawnym, które mają miejsce zamieszkania lub miejsce stałego pobytu na terytorium kraju)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Vorarlberg — Austria) — Arthur Gottwald przeciwko Bezirkshauptmannschaft Bregenz
   (Sprawa C-103/08) (1)

   (Swobodny przepływ osób - Obywatelstwo Unii - Artykuł 12 WE - Udostępnienie osobom niepełnosprawnym nieodpłatnej winiety rocznej - Przepisy ograniczające przyznawanie takiej winiety jedynie osobom niepełnosprawnym, które mają miejsce zamieszkania lub miejsce stałego pobytu na terytorium kraju)
   2009/C 282/13
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Vorarlberg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Arthur Gottwald

      Strona pozwana: Bezirkshauptmannschaft Bregenz

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Vorarlberg (Austria) — Wykładnia art. 12 traktatu WE — Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową — Przepis krajowy ograniczający nieodpłatne przyznanie rocznej winiety osobom niepełnosprawnym do osób mających miejsce zamieszkania lub miejsce stałego pobytu na terytorium danego państwa członkowskiego.

      Sentencja

   Wykładni art. 12 WE należy dokonywać w ten sposób, że przepis ten nie sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu przed sądem krajowym, które ogranicza przyznanie nieodpłatnej winiety rocznej osobom niepełnosprawnym mającym miejsce zamieszkania lub miejsce stałego pobytu na terytorium danego państwa członkowskiego, włączając w to również osoby, które przyjeżdżają regularnie do tego państwa ze względów natury zawodowej lub osobistej.

      (1)  Dz. U. C 142 z 7.6.2008.


title: Sprawa T-555/11: Wyrok Sądu z dnia 13 listopada 2012 r. — tesa przeciwko OHIM — Superquímica (tesa TACK) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego tesa TACK — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy TACK Ceys — Względna podstawa odmowy — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/21

         Wyrok Sądu z dnia 13 listopada 2012 r. — tesa przeciwko OHIM — Superquímica (tesa TACK)
   (Sprawa T-555/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego tesa TACK - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy TACK Ceys - Względna podstawa odmowy - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 399/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: tesa SE (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Schwab)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: La Superquímica, SA (L’Hospitalet de Llobregat, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Canela Giménez)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 lipca 2011 r. (sprawa R 866/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy La Superquímica, SA a tesa SE.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               tesa SE pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 6 z 7.1.2012.


title: Sprawa T-372/10: Skarga wniesiona w dniu 3 września 2010 r. — Bolloré przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/35

         Skarga wniesiona w dniu 3 września 2010 r. — Bolloré przeciwko Komisji
   (Sprawa T-372/10)
   ()
   2010/C 301/60
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bolloré (Ergué-Gabéric, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Gassenbach, C. Lemaire i O. de Juvigny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 1 i 2 decyzji Komisji nr C(2010) 4160 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/36.212 — Papier samokopiujący);

               —

               tytułem żądania ewentualnego — zmniejszenie w znacznym stopniu kwoty grzywny nałożonej na Bolloré w art. 2 wspomnianej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze, tytułem żądania głównego, strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 4160 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r., dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/36.212 — Papier samokopiujący) wydanej przez Komisję w następstwie wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-327/07 P Bolloré przeciwko Komisji, w którym Trybunał stwierdził, że prawo Bolloré do obrony zostało naruszone, ponieważ Bolloré została ukarana nie tylko jako spółka dominująca Copigraph, lecz również jako bezpośredni i osobisty współsprawca naruszenia, podczas gdy pismo w sprawie przedstawienia zarzutów dotyczyło wyłącznie jej odpowiedzialności jako spółki dominującej Copigraph.
   Jako podstawę swoich żądań strona skarżąca przedstawia sześć zarzutów, które dotyczą:

               —

               naruszenia art. 6 i 7 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPC”) oraz art. 41, 47 i 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”), ponieważ sankcja nałożona na Bolloré została wymierzona z naruszeniem zasady nullum crimen, nulla poena sine lege, zasady pewności prawa, zasady indywidualizacji kar i zasady prawa do sprawiedliwego procesu, ze względu na to, że:

                           —

                           sankcja wobec Bolloré jako spółki dominującej stanowi naruszenie zasady nullum crimen, nulla poena sine lege i zasady pewności prawa, o których mowa w art. 6 i 7 EKPC oraz art. 47 i 49 Karty, a także zasady indywidualizacji kar;

                           —

                           przesłuchanie Bolloré, w którym nie uczestniczył żaden z członków kolegium Komisji, stanowi naruszenie prawa do sprawiedliwego procesu o którym mowa w art. 6 EKPC oraz w art. 41 i 47 Karty, ponieważ w ten sposób Bolloré nie została wysłuchana przez „swoich sędziów”;

                           —

                           warunki „ponownego wydania” początkowej decyzji z wielu względów naruszają wymóg bezstronności, wiążący się z prawem do sprawiedliwego procesu, o którym mowa w art. 6 EKPC i w art. 41 i 47 Karty;

               —

               naruszenia art. 101 TFUE i art. 25 rozporządzenia nr 1/2003 (1), ponieważ Komisja ukarała Bolloré za naruszenia, które obecnie są przedawnione;

               —

               naruszenia zasady równego traktowania poprzez ukaranie Bolloré jako spółki dominującej Copigraph w chwili zaistnienia stanu faktycznego;

               —

               naruszenia art. 101 TFUE, art. 6 EKPC i art. 41 oraz 47 Karty poprzez doręczenie drugiego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów w oczywiście nieracjonalnym terminie, całkowicie uniemożliwiającym Bolloré obronę przed zarzutami dotyczącymi, po pierwsze, jej odpowiedzialności jako spółki dominującej Copigraph i, po drugie, jej osobistego udziału w naruszeniu;

               —

               w ramach żądania ewentualnego — naruszenia wytycznych z 1998 r. w sprawie metody ustalania grzywien (2), zasad indywidualizacji kary i proporcjonalności przy ustalaniu wysokości kwoty grzywny oraz wymogu uzasadnienia, a także

               —

               w ramach żądania ewentualnego — naruszenia komunikatu z 1996 r. w sprawie nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty (3) oraz zasad proporcjonalności i równego traktowania.

      (1)  Rozporządzenie Rady nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101 TFUE] i [102 TFUE] (Dz.U L 1, s. 1).

      (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 traktatu EWWiS (Dz.U. 1998, C 9, s. 3).

      (3)  Komunikat Komisji w sprawie nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach dotyczących karteli (Dz.U. 1996, C 207, s. 4).


title: Sprawa C-370/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 3 sierpnia 2012 r. — Thomas Pringle przeciwko Government of Ireland, Irlandii i Attorney General

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 3 sierpnia 2012 r. — Thomas Pringle przeciwko Government of Ireland, Irlandii i Attorney General
   (Sprawa C-370/12)
   2012/C 303/31
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Supreme Court

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Thomas Pringle

      Strona pozwana: Government of Ireland, Irlandia i Attorney General

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy decyzja Rady Europejskiej 2011/199/UE z dnia 25 marca 2011 r. (1) jest ważna:

                           —

                           mając na uwadze zastosowanie uproszczonej procedury zmiany zgodnie z art. 48 ust. 6 TUE, a w szczególności to, czy proponowana zmiana art. 136 TFUE spowodowała zwiększenie kompetencji przyznanych Unii w traktatach;

                           —

                           mając na uwadze treść proponowanej zmiany, a w szczególności to, czy prowadzi ona do naruszenia traktatów lub ogólnych zasad prawa Unii?

               2)

               Czy w świetle

                           —

                           art. 2 i 3 TUE oraz postanowień części trzeciej tytuł VIII TFUE, a w szczególności art. 119–123, 125, 126 i 127 TFUE,

                           —

                           wyłącznej kompetencji Unii w polityce pieniężnej, jak przewiduje art. 3 ust. 1 lit. c) TFUE, i w zawieraniu umów międzynarodowych objętych zakresem stosowania art. 3 ust. 2 TFUE,

                           —

                           kompetencji Unii w koordynowaniu polityki gospodarczej zgodnie z art. 2 ust. 3 TFUE i częścią trzecią tytuł VIII TFUE,

                           —

                           uprawnień i funkcje instytucji Unii zgodnie z zasadami określonymi w art. l3 TUE,

                           —

                           zasady lojalnej współpracy zapisanej w art. 4 ust. 3 TUE,

                           —

                           ogólnych zasad prawa Unii, w tym w szczególności ogólnej zasady skutecznej ochrony sądowej i prawa do skutecznego środka prawnego przewidzianego w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz ogólnej zasady pewności prawa

                     państwo członkowskie Unii Europejskiej, którego walutą jest euro, jest uprawnione do zawarcia i ratyfikowania umowy międzynarodowej takiej jak umowa o EMS?

               3)

               Jeżeli decyzja Rady Europejskiej zostanie uznana za ważną: czy uprawnienie państwa członkowskiego do przystąpienia i ratyfikacji umowy międzynarodowej takiej jak umowa o EMS jest uzależnione od wejścia w życie tej decyzji?

      (1)  Decyzja Rady Europejskiej 2011/199/UE z dnia 25 marca 2011 r. w sprawie zmiany art. 136 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do mechanizmu stabilności dla państw członkowskich, których walutą jest euro (Dz.U. L 91, s. 1)


title: Sprawa T-5/10: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2010 r. — Komisja przeciwko Earthscan

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/33

         Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2010 r. — Komisja przeciwko Earthscan
   (Sprawa T-5/10)
   2010/C 80/55
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A.-M. Rouchaud-Joët, S. Petrova, pełnomocnicy, wspierane przez adwokatów P. Hermanta i G. van de Wallego de Ghelckego)

      Strona pozwana: Earthscan Ltd (Kent, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania strony skarżącej

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz Komisji zwrotu kwoty w wysokości 44 903,22 EUR odpowiadającej należności głównej w wysokości 45 835,44 EUR, na którą składa się spłacona już kwota 6 486,09 EUR i odsetki do dnia 30 września 2009 r. w wysokości 5 556,87 EUR;

               —

               zasądzenie od pozwanej zapłaty odsetek w wysokości 3,84 EUR za każdy dzień od dnia 1 października 2009 r. do chwili całkowitej spłaty zadłużenia;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez Komisję.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze opartej na klauzuli arbitrażowej strona skarżąca wnosi o nakazanie stronie pozwanej zwrotu części zaliczki wypłaconej przez skarżącą, wraz z odsetkami za zwłokę, w związku z niewykonaniem umowy nr 4.1030/Z/01-035/2001 zawartej pomiędzy skarżącą i dziewięcioma kontrahentami, w tym pozwaną, w zakresie opracowania, publikacji i rozpowszechniania przewodnika dotyczącego energii odnawialnej (projekt „Przewodnik dotyczący urządzeń energii odnawialnej promujący biomasę, technologie fotowoltaiczne i energię słoneczną w UE”) w ramach programu ALTENER (1).
   Skarżąca podnosi jeden zarzut.
   Ponieważ pozwana nie wykonała umowy w zakresie fazy 6 i 7 (opracowanie graficzne, skład, drukowanie i rozpowszechnianie), skarżąca uważa, że pozwana uchybiła swym zobowiązaniom wynikającym z umowy, nie zwracając swojej części środków nadpłaconych w ramach wstępnego finansowania na podstawie postanowień umowy. Skarżąca podnosi, że należy zatem zasądzić od pozwanej zwrot nadpłaconej kwoty wraz z odsetkami za zwłokę obliczonymi zgodnie z umową.

      (1)  Decyzja 646/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 lutego 2000 r. przyjmująca wieloletni program wspierania odnawialnych źródeł energii we Wspólnocie (Altener) (1998-2002) Dz.U. L 79, s. 1


title: Sprawa C-486/06: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen — Belgia) — BVBA Van Landeghem przeciwko Belgische Staat (Wspólna Taryfa Celna — Nomenklatura Scalona — Klasyfikacja taryfowa — Pozycje 8703 i 8704 — Pojazd mechaniczny typu pickup )

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/12

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen — Belgia) — BVBA Van Landeghem przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-486/06) (1)

   (Wspólna Taryfa Celna - Nomenklatura Scalona - Klasyfikacja taryfowa - Pozycje 8703 i 8704 - Pojazd mechaniczny typu „pickup’)
   (2008/C 22/22)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hof van beroep te Antwerpen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: BVBA Van Landeghem

      Strona pozwana: Belgische Staat
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van beroep te Antwerpen — Wykładnia rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, str. 1) — Podpozycje 8703 i 8704 — Zaklasyfikowanie pojazdów o napędzie silnikowym typu „pickup” składających się z zamkniętej kabiny pełniącej funkcję kabiny pasażerskiej i części bagażowej nie wyższej niż 50 cm oraz posiadających luksusowe wyposażenie wnętrza pojazdu, system hamulcowy ABS i silnik benzynowy o pojemności od 4 do 8 litrów, napęd na cztery koła i luksusowe sportowe felgi
   Sentencja
   Takie pickupy, jakie są przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, składające się po pierwsze z zamkniętej kabiny przeznaczonej na przestrzeń pasażerską, w której za siedzeniem lub kanapą kierowcy znajdują się składane lub wyjmowane siedzenia z pasami bezpieczeństwa o trzech punktach mocowania, a po drugie z przestrzeni ładunkowej nie wyższej niż 50 cm, otwieranej jedynie z tyłu i nieposiadającej żadnego wyposażenia służącego do przytwierdzania ładunku, mające bardzo luksusowe wnętrze wyposażone w liczne opcje (w szczególności regulowane elektrycznie skórzane siedzenia, sterowane elektrycznie lusterka i szyby oraz sprzęt stereo z odtwarzaczem CD) i wyposażone w system hamulcowy ABS, silnik benzynowy o pojemności od 4 do 8 litrów z automatyczną skrzynią biegów o bardzo wysokim zużyciu paliwa, napęd na cztery koła oraz luksusowe (sportowe) felgi należy klasyfikować, na podstawie ich ogólnego wyglądu i ogółu cech, w pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ze zmianami wprowadzonymi przez załączniki do rozporządzeń Komisji (WE) nr 3115/94 z dnia 20 grudnia 1994 r., (WE) nr 3009/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. i (WE) nr 1734/96 z dnia 9 września 1996 r.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 września 2004 r. w sprawie 456/02 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Tribunal du travail de Bruxelles): Michel Trojani przeciwko Centre public d'aide sociale de Bruxelles (CPAS) (Swobodny przepływ osób — Obywatelstwo Unii Europejskiej — Prawo pobytu — Dyrektywa 90/364/EWG — Ograniczenia i warunki — Osoba pracująca w schronisku w zamian za korzyści w naturze — Prawo do świadczeń pomocy społecznej)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 7 września 2004 r.
   w sprawie 456/02 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Tribunal du travail de Bruxelles): Michel Trojani przeciwko Centre public d'aide sociale de Bruxelles (CPAS) (1)

   (Swobodny przepływ osób - Obywatelstwo Unii Europejskiej - Prawo pobytu - Dyrektywa 90/364/EWG - Ograniczenia i warunki - Osoba pracująca w schronisku w zamian za korzyści w naturze - Prawo do świadczeń pomocy społecznej)
   (2004/C 262/14)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie 456/02, mającej za przedmiot skierowany do Trybunału na mocy art. 234 WE, przez Tribunal du travail de Bruxelles (sąd pracy w Brukseli, Belgia), wniosek o wydanie, w ramach sporu zawisłego przed tym sądem między Michelem Trojanim a Centre public d'aide sociale de Bruxelles (CPAS), orzeczenia w trybie prejudycjalnym, Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, C. Gulmann, J.-P. Puissochet i J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), prezesi izb, R. Schintgen, F. Macken, N. Colneric, S. von Bahr i K. Lenaerts, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, wydał w dniu 7 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Osoba, znajdująca się w takiej sytuacji, jak skarżący w sprawie głównej, nie podlega, z jednej strony, przepisom art. 43 WE i 49 WE, a z drugiej strony, może domagać się prawa pobytu w charakterze pracownika, w rozumieniu art. 39 WE tylko, jeżeli działalność zarobkowa, którą wykonuje, ma charakter rzeczywisty i efektywny. Sąd krajowy powinien dokonać ustaleń niezbędnych do oceny, czy sytuacja taka zachodzi w sprawie, którą do niego wniesiono.

               2)

               Obywatel Unii Europejskiej, który korzysta w przyjmującym Państwie Członkowskim z prawa pobytu na podstawie art. 39 WE, 43 WE lub 49 WE może, jedynie z racji bycia obywatelem Unii, korzystać z prawa pobytu w tym Państwie na podstawie bezpośredniego stosowania art. 18 ust. 1 WE. Wykonywanie tego prawa podlega ograniczeniom i warunkom, przewidzianym w tym przepisie, jednak odpowiedzialne władze powinny czuwać, aby stosowanie tych ograniczeń i warunków przebiegało z poszanowaniem ogólnych zasad prawa wspólnotowego, a w szczególności zasady proporcjonalności. Jednakże, gdy zostanie wykazane, że osoba, znajdująca się w takiej sytuacji, jak skarżący w sprawie głównej, posiada zezwolenie na pobyt, osoba ta może powołać się na art. 12 WE w celu, aby umożliwiono jej korzystanie ze świadczeń pomocy społecznej, takich jak minimex (zasiłek w celu zapewnienia minimum egzystencji).

      (1)  Dz.U. C 44 z 22.2.2003.


title: Sprawa C-279/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Madrid (Hiszpania) w dniu 27 czerwca 2006 — CEPSA, Estaciones de Servicio SA przeciwko LV Tobar e Hijos SL

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Madrid (Hiszpania) w dniu 27 czerwca 2006 — CEPSA, Estaciones de Servicio SA przeciwko LV Tobar e Hijos SL
   (Sprawa C-279/06)
   (2006/C 212/36)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Audiencia Provincial de Madrid (Hiszpania).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona wnosząca odwołanie: CEPSA, Estaciones de Servicio SA.

      Strona pozwana: LV Tobar e Hijos SL.
   Pytania prejudycjalne
   PO PIERWSZE:

               A)

               Czy art. 81 ust. 1 traktatu WE należy interpretować w ten sposób, że umowa o oflagowanie stacji paliw (contrato de abanderamiento) zawarta w 1996 r. pomiędzy dystrybutorem produktów z ropy naftowej a spółką posiadającą stację paliw, na podstawie której zobowiązuje się ona do sprzedaży przez określony czas paliw silnikowych i olejów napędowych pochodzących wyłącznie od dostawcy, zobowiązując się jednocześnie do niesprzedawania takich produktów dostarczanych przez innych dystrybutorów, wchodzi w zakres jego stosowania, jako że takie zobowiązanie wiąże się z porozumieniem o zakazie konkurencji, aczkolwiek umowa ta, ze względu na swoje znaczenie gospodarcze, mogłaby zostać uznana za umowę agencji?

               B)

               W przypadku, gdy umowa wchodzi w zakres stosowania art. 81. ust. 1 WE, to czy może ona zostać objęta wyłączeniem spod zakazu, jeżeli spełnia ona wymogi rozporządzenia nr 1984/1983 (1), zwłaszcza te, które dotyczą okresu obowiązywania umowy?

               C)

               Jeżeli tak, to czy przepisy art. 10 i 12 powołanego rozporządzenia, które zezwalają na to, aby okres obowiązywania porozumienia o zakazie konkurencji przekraczał pięć lat, jako świadczenie wzajemne za korzyści gospodarcze lub finansowe przyznane przez dostawcę posiadaczowi stacji paliw, wymagają, aby takie korzyści gospodarcze lub finansowe były istotne, lub też czy wystarczy, iż nie będą one nieznaczące? Czy przepisy te można interpretować w ten sposób, że takie korzyści gospodarcze lub finansowe zostały przyznane w umowach o oflagowanie stacji paliw, gdy dostawca produktów z ropy naftowej ponosi koszty zainstalowania i utrzymywania na stacji paliw logo własnej marki lub oddaje do dyspozycji zbiorniki i dystrybutory paliw, których posiadacz stacji paliw nie może używać bez pisemnej zgody wyłącznego dostawcy do niedostarczonych przez niego produktów, i które powinien on zwrócić w momencie, gdy zaprzestanie ich używania, do którego był uprawniony, a których wartość jest zabezpieczona gwarancją bankową na pierwsze żądanie, którą posiadacz stacji paliw ustanowił na rzecz dostawcy?

               D)

               Jeżeli takie wyłączenie nie ma zastosowania, to czy nieważność z mocy prawa przewidziana w art. 81 ust. 2 traktatu WE dotyczy całej umowy?

         PO DRUGIE:

               A)

               Czy art. 81 ust. 1 traktatu WE należy interpretować w ten sposób, że taka umowa o oflagowanie stacji paliw, która przewiduje, iż spółka posiadająca stację paliw powinna sprzedawać paliwa silnikowe i oleje napędowe pochodzące od wyłącznego dostawcy po ustalonych przez niego cenach sprzedaży detalicznej, zasadniczo podlega zakazowi ograniczania konkurencji, jako że ustala ona ceny sprzedaży, mając na uwadze jej znaczenie gospodarcze i w szczególności ryzyko ponoszone przez posiadacza stacji paliw oraz jego udział w kosztach dostawy produktów będących przedmiotem umowy lub promocji ich sprzedaży, przy czym należy uwzględnić następujące kwestie:

                           1)

                           Posiadacz stacji paliw zobowiązuje się do sprzedaży na zasadzie wyłączności smarów, produktów pomocniczych do samochodów, paliw silnikowych i olejów napędowych pochodzących od dostawcy zgodnie z ustalonymi przez niego cenami sprzedaży detalicznej, warunkami i technikami sprzedaży przez okres 10 lat, który może być przedłużany na kolejne pięcioletnie okresy na podstawie wyraźnego i pisemnego porozumienia zawartego co najmniej z sześciomiesięcznym wyprzedzeniem.

                           2)

                           Posiadacz stacji paliw przyjmuje na siebie ryzyko związane z paliwami silnikowymi i olejami napędowymi z chwilą ich otrzymania od dostawcy w zbiornikach magazynowych, włączywszy w to ryzyko związane z różnicą w objętości paliwa. Od otrzymania produktów posiadacz stacji paliw ma obowiązek przechowywania ich w warunkach niezbędnych do uniknięcia ich utraty lub pogorszenia i gdy zajdzie taka potrzeba, to on jest odpowiedzialny wobec dostawcy oraz wobec osób trzecich za ich utratę, zanieczyszczenie lub pomieszanie oraz za wynikłe w związku z tym szkody.

                           3)

                           Posiadacz stacji paliw powinien zapłacić dostawcy wartość paliw silnikowych lub oleju napędowego w terminie 9 dni od daty ich dostarczenia na stację paliw, po przedstawieniu w dacie pierwszej dostawy gwarancji bankowej na całkowitą wartość dostawy za 15 dni. W przypadku braku zapłaty — poza możliwością przystąpienia przez dostawcę do realizacji gwarancji ustanowionej przez posiadacza stacji paliw — posiadacz ten będzie zobowiązany do zapłaty za produkty przed ich dostarczeniem na stację paliw. Kwota, którą ma zapłacić posiadacz stacji paliw na rzecz dystrybutora, obliczana jest poprzez odjęcie od ceny sprzedaży detalicznej ustalonej przez dystrybutora zawierającej VAT kwoty „prowizji” przysługującej posiadaczowi stacji paliw oraz odpowiedniej kwoty podatku VAT. Dostarczone paliwo sprzedawane jest przeciętnie w terminie krótszym niż 9 dni przewidzianych na dokonanie zapłaty przez powódkę na rzecz pozwanej. Dystrybutor dokonuje miesięcznie obciążenia lub uznania rachunku stacji paliw, w zależności od tego, czy ustalone ceny dostarczonych paliw uległy podwyższeniu lub obniżeniu. Koszt transportu jest ponoszony przez dostawcę.

                           4)

                           Posiadacz stacji paliw poręcza i odpowiada za klientów, których pozyskał jako użytkowników karty kredytowej stworzonej i zarządzanej przez grupę spółek, do której należy dostawca, pobiera zapłatę za zakupy dokonane za pomocą tej karty kredytowej w miesiąc po dokonaniu tych zakupów, ponosi niewielką część kosztów związanych z używaniem przez klientów karty stałego klienta danego dystrybutora produktów z ropy naftowej i ponosi ryzyko braku zapłaty przez klientów, którym bezpośrednio udzielił kredytu.

                           5)

                           Dostawca produktów z ropy naftowej ponosi koszty instalacji i utrzymywania na stacji paliw logo własnej marki, a także oddaje do dyspozycji zbiorniki i dystrybutory paliw, których posiadacz stacji paliw nie może używać bez pisemnej zgody dostawcy do niedostarczanych przez nią produktów, a których wartość jest równa dokładnie kwocie, na którą posiadacz stacji paliw ustanowił gwarancję na rzecz dostawcy.

               B)

               Jeżeli tak, to czy rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1984/83 z dnia 22 czerwca 1983 r., a w szczególności jego art. 10-13, należy interpretować w ten sposób, że obejmują one swoim zakresem stosowania umowę mającą taki charakter, tak iż zakaz zawarty w art. 81 ust. 1 traktatu WE nie ma zastosowania, gdy umowa spełnia przesłanki wyłączenia zawarte w tych przepisach rozporządzenia?

               C)

               W takim przypadku, czy art. 11 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w umowie przewidziano więcej niż jedno ograniczenie konkurencji, ponieważ poza ustanowieniem zakazu konkurencji polegającego na tym, że wyłączna dostawa jest dokonywana przez jednego dostawcę, ceny sprzedaży są ustalane przez dostawcę, umowa może jednak zostać uznana za ważną, jako że w listopadzie 2001 r. dystrybutor pozwolił stacji paliw na obniżenie ceny sprzedaży, pod warunkiem, że przychody dystrybutora nie ulegną zmianie?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1984/83 z dnia 22 czerwca 1983 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 (obecnie art. 81) traktatu do kategorii porozumień dotyczących wyłącznych zakupów (Dz.U. L 173, str. 5)


title: Sprawa C-482/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Innsbruck (Austria) w dniu 7 września 2016 r. – Georg Stollwitzer/ÖBB Personenverkehr AG

text:
               21.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 428/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Innsbruck (Austria) w dniu 7 września 2016 r. – Georg Stollwitzer/ÖBB Personenverkehr AG
   (Sprawa C-482/16)
   (2016/C 428/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Innsbruck

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Georg Stollwitzer

      Strona pozwana: ÖBB Personenverkehr AG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy obowiązujące aktualnie prawo Unii, w szczególności wynikającą z niego ogólną zasadę równego traktowania, ogólną zasadę zakazu dyskryminacji ze względu na wiek w rozumieniu art. 6 ust. 3 TUE i art. 21 karty praw podstawowych, określony w art. 45 TFUE zakaz dyskryminacji dotyczący swobody przepływu pracowników i dyrektywę 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1), należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono uregulowaniu krajowemu, takiemu jak w postępowaniu głównym, które w przypadku niewielkiej części pracowników ÖBB, dyskryminowanych na skutek wcześniejszego uregulowania, uwzględnia wprawdzie w celu wyeliminowania stwierdzonej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku Gotthard Starjakob (2) dyskryminacji ze względu na wiek (a mianowicie nieuwzględnienia w przypadku pracowników ÖBB [austriackich kolei federalnych] okresów zatrudnienia przed ukończeniem 18 roku życia) okresy zatrudnienia przed ukończeniem 18 roku życia (niemniej formalnie wyłącznie okresy odbyte w ÖBB i porównywalnych publicznych przedsiębiorstwach zarządzających infrastrukturą kolejową lub przedsiębiorstwach kolejowych w ramach UE, EOG i krajów, które zawarły z UE porozumienia o stowarzyszeniu lub współpracy), jednak w przypadku większości dyskryminowanych uprzednio pracowników ÖBB nie uwzględnia wszystkich innych okresów zatrudnienia przed ukończeniem 18 roku życia, w szczególności również takich, które pozwalają tym pracownikom ÖBB lepiej wykonywać ich pracę, jak np. okresów zatrudnienia w prywatnych lub innych publicznych przedsiębiorstwach transportowych lub przedsiębiorstwach zarządzających infrastrukturą, które prowadzą produkcję, sprzedaż lub konserwację wykorzystywanej przez pracodawcę infrastruktury (tabor kolejowy, budowa linii kolejowych, produkcja przewodów, instalacje elektryczne i elektroniczne, nastawnie, budowa dworców kolejowych itp.) lub w porównywalnych z nimi przedsiębiorstwach, a tym samym faktycznie i definitywnie ustanawia odmienne traktowanie ze względu na wiek względem zdecydowanej większości pracowników ÖBB, których dotyczy uregulowanie uznane za dyskryminujące ze względu na wiek?

               2)

               Czy zachowanie państwa członkowskiego, będącego w stu procentach właścicielem przedsiębiorstwa transportu kolejowego i faktycznie pracodawcą zatrudnionych w tym przedsiębiorstwie pracowników, wypełnia ustalone w orzecznictwie Trybunału przesłanki odpowiedzialności państwa członkowskiego na podstawie prawa Unii, w szczególności przesłankę wystarczająco istotnego naruszenia prawa Unii, przykładowo naruszenia art. 2 ust. 1 w związku z art. 1 dyrektywy 2000/78/WE, których wykładni dokonywano w wielu orzeczeniach Trybunału (David Hütter (3), Siegfried Pohl (4), Gotthard Starjakob), jeżeli ze względów czysto fiskalnych poprzez działające z mocą wsteczną nowelizacje ustaw w latach 2011 i 2015 próbuje ono wyeliminować wynikające z prawa Unii roszczenia tych pracowników o wyrównanie wynagrodzeń z powodu dyskryminacji między innymi ze względu na wiek, stwierdzonej przez Trybunał w wielu orzeczeniach (David Hütter, Siegfried Pohl, Gotthard Starjakob), a także uznanej w wielu orzeczeniach sądów krajowych, między innymi także Oberster Gerichtshof (sądu najwyższego, Austria) (nr sprawy 8 ObA 11/15y)?

      (1)  Dz.U. 2000, L 303, s. 16.

      (2)  Wyrok C-417/13, ECLI:EU:C:2015:38.

      (3)  Wyrok C-88/08, ECLI:EU:C:2009:381

      (4)  Wyrok C-429/12, ECLI:EU:C:2014:12.


title: Sprawa T-466/08 P: Wyrok Sądu z dnia 14 kwietnia 2011 r. — Lancôme przeciwko OHIM — Focus Magazin Verlag (ACNO FOCUS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ACNO FOCUS — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy FOCUS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009))

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/16

         Wyrok Sądu z dnia 14 kwietnia 2011 r. — Lancôme przeciwko OHIM — Focus Magazin Verlag (ACNO FOCUS)
   (Sprawa T-466/08 P) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ACNO FOCUS - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy FOCUS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009))
   2011/C 160/20
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lancôme parfums et beauté & Cie (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i J. Pagenberg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Focus Magazin Verlag GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Schweizer i J. Berlinger)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 lipca 2008 r. (sprawa R 1796/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Focus Magazin Verlag GmbH a Lancôme parfums et beauté & Cie,

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Lancôme parfums et beauté & Cie zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2009.


title: Sprawa C-409/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Debreceni Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Schenker Nemzetközi Szállítmányozási és Logisztikai Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna taryfa celna — Nomenklatura scalona — Klasyfikacja towarów — Wykładnia podpozycji Nomenklatury scalonej — Dyrektywa 2008/118/WE — Przywóz wyrobów akcyzowych — Zawieszająca procedura celna — Skutki zgłoszenia celnego wskazującego błędną podpozycję Nomenklatury scalonej — Nieprawidłowości w trakcie przemieszczania wyrobów akcyzowych)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Debreceni Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Schenker Nemzetközi Szállítmányozási és Logisztikai Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága
   (Sprawa C-409/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Nomenklatura scalona - Klasyfikacja towarów - Wykładnia podpozycji Nomenklatury scalonej - Dyrektywa 2008/118/WE - Przywóz wyrobów akcyzowych - Zawieszająca procedura celna - Skutki zgłoszenia celnego wskazującego błędną podpozycję Nomenklatury scalonej - Nieprawidłowości w trakcie przemieszczania wyrobów akcyzowych))
   (2016/C 402/03)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Debreceni Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Schenker Nemzetközi Szállítmányozási és Logisztikai Kft.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága

      Sentencja

               1)

               Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. należy interpretować w ten sposób, że pozycja 2401 Nomenklatury scalonej znajdującej się w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 zmienionego rozporządzeniem nr 861/2010 nie obejmuje towaru takiego jak ten będący przedmiotem postępowania głównego składającego się z tytoniu do palenia, pomimo obecności odpadów tytoniowych, ponieważ te ostatnie nie stanowią przeszkody dla zamierzonego wykorzystania rzeczonego wyrobu. Towar taki może jednak wchodzić w zakres pozycji 2403 tej Nomenklatury, a dokładniej podpozycji 2403 10 90, jeśli jest luźny, skompresowany i przechowywany w kartonach z plastikową wykładziną wewnętrzną o wadze netto jednego kartonu wynoszącej 30 kg.

               2)

               Pojęcie „zawieszającej procedury celnej” przewidziane w art. 4 pkt 6 dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę Rady 92/12/EWG należy interpretować w ten sposób, że poddanie określonego towaru zawieszającej procedurze celnej nie może zostać zakwestionowane, jeżeli w dokumentach towarzyszących tego towaru prawidłowo wskazano dział Wspólnej taryfy celnej, ale błędnie konkretną pozycję taryfową. W takim wypadku art. 2 lit. b) i art. 4 pkt 8 dyrektywy 2008/118 należy interpretować w ten sposób, że nie doszło do importu owego towaru i że nie podlega on podatkowi akcyzowemu.

               3)

               W sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym pojęcie „nieprawidłowości” w rozumieniu art. 38 dyrektywy 2008/118 należy interpretować w ten sposób, że nie dotyczy ono towaru objętego zawieszającą procedurę celną, któremu towarzyszy dokument wskazujący błędną klasyfikację taryfową.

      (1)  Dz.U. C 439 z 8.12.2014.


title: Sprawa C-206/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Groningen w dniu  2 maja 2006 r.  — Essent Netwerk Noord i in. przeciwko Aluminium Delfzijl BV

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Groningen w dniu 2 maja 2006 r. — Essent Netwerk Noord i in. przeciwko Aluminium Delfzijl BV
   (Sprawa C-206/06)
   (2006/C 178/28)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Rechtbank Groningen.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Essent Netwerk Noord i in.

      Strona pozwana: Aluminium Delfzijl BV.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 25 i 90 WE należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu ustawowemu, zgodnie z którym krajowi odbiorcy energii elektrycznej są zobowiązaniu do uiszczania w okresie przejściowym (od dnia 31 sierpnia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2000 r.) na rzecz operatora systemu przesyłowego dopłaty do stawki za ilość energii elektrycznej dostarczonej im na ich potrzeby, przy czym dopłata do stawki podlega odprowadzeniu przez operatora systemu na rzecz spółki określonej przez ustawodawcę i służy obniżeniu kosztów niezgodnych z wymogami rynku, które powstały w konsekwencji zobowiązań lub inwestycji, jakie spółka ta zaciągnęła, względnie przeprowadziła przed liberalizacją rynku energii elektrycznej, a spółka ta

                           —

                           jest wspólną spółką zależną czterech krajowych wytwórców energii elektrycznej,

                           —

                           w przedmiotowym okresie (2000 r.) ponosi jako jedyna odpowiedzialność z tytułu powstałych w tym roku kosztów niezgodnych z wymogami rynku,

                           —

                           bezspornie potrzebuje kwoty 400 milionów NLG (181.512.086,40 EUR) w celu pokrycia kosztów za ten rok,

                           —

                           jest zobowiązana do odprowadzenia nadwyżki na rzecz ministerstwa, jeżeli wpływy z tytułu dopłaty do stawki przewyższają wspomnianą kwotę?

               2)

               Czy uregulowanie przywołane w pytaniu pierwszym spełnia wymogi określone w art. 87 ust. 1 WE/


title: Sprawa C-357/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — TNT Post UK Ltd, The Queen przeciwko The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs (Szósta dyrektywa VAT — Zwolnienia — Artykuł 13 część A ust. 1 lit. a) — Świadczenie usług przez publiczne służby pocztowe)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — TNT Post UK Ltd, The Queen przeciwko The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs
   (Sprawa C-357/07) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Zwolnienia - Artykuł 13 część A ust. 1 lit. a) - Świadczenie usług przez publiczne służby pocztowe)
   2009/C 141/10
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: TNT Post UK Ltd, The Queen

      Strona pozwana: The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

      Przy udziale: Royal Mail Group Ltd

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Wykładnia art. 13 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. 145, s. 1.) — Zwolnienia niektórych rodzajów działalności w interesie ogólnym — Świadczenie usług wykonywanych przez publiczne służby pocztowe — Pojęcie „publicznych służb pocztowych” — Włączenie spółki handlowej świadczącej usługi pocztowe

      Sentencja

               1)

               Pojęcie „publicznych służb pocztowych”, zawarte w art. 13 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono operatorów publicznych lub prywatnych, którzy zobowiążą się do zapewnienia w danym państwie członkowskim całości lub części powszechnych usług pocztowych, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, zmienionej dyrektywą 2002/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r.

               2)

               Zwolnienie przewidziane w art. 13 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy ma zastosowanie do świadczenia usług i dostaw towarów z nimi związanych — z wyjątkiem transportu osób i usług telekomunikacyjnych — które publiczne służby pocztowe wykonują jako takie, a więc w charakterze operatora, który zobowiązał się do zapewnienia w danym państwie członkowskim całości lub części powszechnych usług pocztowych. Zwolnienie to nie ma zastosowania do świadczenia usług ani dostaw towarów z nimi związanych, których warunki zostały wynegocjowane indywidualnie.

      (1)  Dz.U. C 247 z 20.10.2007


title: Sprawa T-286/10: Wyrok Sądu z dnia 17 października 2012 r. — Fondation IDIAP przeciwko Komisji (Klauzula arbitrażowa — Szósty program ramowy w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji — Umowy dotyczące projektów Amida, Bacs i Dirac — Koszty kwalifikowalne — Model kosztów dodatkowych — Płaca badaczy zatrudnionych na umowę o pracę na czas nieokreślony — Brak środków własnych kontrahenta)

text:
               1.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/5

         Wyrok Sądu z dnia 17 października 2012 r. — Fondation IDIAP przeciwko Komisji
   (Sprawa T-286/10) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Szósty program ramowy w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji - Umowy dotyczące projektów Amida, Bacs i Dirac - Koszty kwalifikowalne - Model kosztów dodatkowych - Płaca badaczy zatrudnionych na umowę o pracę na czas nieokreślony - Brak środków własnych kontrahenta)
   2012/C 373/07
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Fondation de l’Institut de recherche IDIAP (Martigny, Szwajcaria) (przedstawiciele: G. Chapus-Rapin i G. Couchepin, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Dintilhac i A. Sauka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie sformułowane w pierwszej kolejności na podstawie art. 272 TFUE, dotyczące stwierdzenia przez Sąd, że niektóre koszty poniesione przez skarżącą w ramach wykonania umów: nr 33812 dotyczącej projektu Amida, nr 27140 dotyczącej projektu Bacs i nr 27787 dotyczącej projektu Dirac, zawartych z Komisją Europejską w ramach szóstego programu ramowego w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji, przyczyniającego się do utworzenia europejskiej przestrzeni badawczej i innowacji (2002–2006), ustanowionego decyzją nr 1513/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. (Dz.U. L 232, s. 1), kwalifikują się do zwrotu i że w konsekwencji skarżąca nie musi zwracać kwoty 98 042,45 EUR z tytułu umowy dotyczącej projektu Dirac i 251 505,76 EUR z tytułu umowy dotyczącej projektu Amida, oraz żądanie sformułowane posiłkowo na podstawie art. 263 TFUE, dotyczące z jednej trony stwierdzenia nieważności decyzji Komisji, którą potwierdziła ona wnioski z audytu, w którym stwierdzono, że sporne koszty nie kwalifikują się do zwrotu, a z drugiej strony nakazanie Komisji, by zleciła audyt projektów, który przeprowadzi inny podmiot niż ten, który przeprowadził pierwszy audyt.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Fondation de l’Institut de recherche IDIAP zostaje obciążona, obok własnych kosztów, kosztami poniesionym przez Komisję Europejską, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa C-447/10: Postanowienie Prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 24 października 2012 r. — Grain Millers, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Grain Millers GmbH & Co. KG

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/14

         Postanowienie Prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 24 października 2012 r. — Grain Millers, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Grain Millers GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-447/10) (1)

   2013/C 101/28
   Język postępowania: angielski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa T-796/14: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2014 r. – Philip Morris/Komisja

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/24

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2014 r. – Philip Morris/Komisja
   (Sprawa T-796/14)
   (2015/C 056/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Philip Morris Ltd (Richmond, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci K. Nordlander i M. Abenhaïm)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za niedopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej Ares (2014) 3142109 z dnia 24 września 2014 r. w zakresie, w jakim Komisja odmówiła w niej przyznania skarżącej pełnego dostępu do żądanych dokumentów, z wyjątkiem zawartych w nich zmienionych danych osobowych;

               —

               nakazanie Komisji pokrycie kosztów postępowania poniesionych przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Ares (2014)3142109 z dnia 24 września 2014 r., w której Komisja odmówiła przyznania skarżącej pełnego dostępu do sześciu dokumentów wewnętrznych opracowanych w ramach prac przygotowawczych prowadzących do przyjęcia dyrektywy 2014/40/UE w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych (1) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym skarżąca twierdzi, że Komisja nie dopełniła spoczywającego na niej obowiązku uzasadnienia, ponieważ nie wyjaśniła – w odniesieniu do każdego dokumentu – który odpowiedni wyjątek określony w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (zwanym dalej „rozporządzeniem w sprawie przejrzystości”) zastosowała oraz w oparciu o jakie okoliczności i ustalenia faktyczne. Opierając się na tych samych ogólnych argumentach w celu uzasadnienia poszczególnych powodów odmowy (ochrona postępowania sądowego, porady prawnej i procesu podejmowana decyzji) Komisja nie przedstawiła powodów, dla których ujawnienie żądanych dokumentów „w sposób konkretny i rzeczywisty” zagroziłoby jednemu z tych interesów. W szczególności Komisja nie wyjaśniła w zaskarżonej decyzji, czy uzasadnienie przytoczone dla każdej odnośnej odmowy dotyczyło „postepowania sądowego” czy „porady prawnej”.

               2.

               Zarzut drugi, w którym skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia w sprawie przejrzystości, ponieważ nie wykazała, w jaki sposób ujawnienie w każdym przypadku „w sposób konkretny i rzeczywisty” naruszyłoby ochronę „porady prawnej” lub „postępowania sądowego”. Wszystkie abstrakcyjne uzasadnienia Komisji dotyczące ochrony „porady prawnej” zostały odrzucone przez orzecznictwo, a Komisja nie przedstawia żadnego konkretnego uzasadnienia wykazującego, dlaczego w tej sprawie pełne ujawnienie żądanych dokumentów w sposób konkretny i rzeczywisty naruszyłoby ochronę porady prawnej. W odniesieniu do „postepowania sądowego” Komisja także nie wyjaśnia w sposób konkretny, dlaczego ujawnienie „w sposób konkretny i rzeczywisty” naruszyłoby ochronę „postępowania sądowego”.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła obydwa akapity art. 4 ust. 3 rozporządzenia w sprawie przejrzystości, ponieważ nie wyjaśniła, dlaczego ujawnienie w sposób konkretny i rzeczywisty naruszyłoby „proces podejmowania decyzji”. W odniesieniu do art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia w sprawie przejrzystości Komisja nie zidentyfikowała „procesu podejmowania decyzji”, który mógłby wciąż być uznany za „trwający”, ani nie wykazała, w jaki sposób ujawnienie mogłoby w sposób konkretny i rzeczywisty naruszyć proces podejmowania decyzji. W odniesieniu do drugiego akapitu tego przepisu Komisja nie wykazała, że żądane dokumenty były „opiniami” w rozumieniu tego akapitu, a a fortiori, że ryzyko, iż ujawnienie w sposób konkretny i rzeczywisty naruszy proces podejmowania decyzji, jest poważne w ścisłym znaczeniu tego akapitu.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/EU z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylająca dyrektywę 2001/37/WE, Dz.U. L 127, s. 1.


title: Sprawa T-144/16: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2016 r. – Mundipharma/EUIPO – Multipharma (MULTIPHARMA)

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/40

         Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2016 r. – Mundipharma/EUIPO – Multipharma (MULTIPHARMA)
   (Sprawa T-144/16)
   (2016/C 191/53)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mundipharma AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat F. Nielsen)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Multipharma SA (Luksemburg, Luksemburg)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny znak towarowy Unii Europejskiej „MULTIPHARMA” – zgłoszenie nr 9 537 887

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 stycznia 2016 r. w sprawie R 2950/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-430/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Rovigo — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Mdowi Sagorowi (Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Dyrektywa 2008/115/WE — Wspólne normy i procedury stosowane przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich — Uregulowanie krajowe przewidujące karę grzywny, którą można zamienić na karę wydalenia lub karę aresztu domowego)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/13

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Rovigo — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Mdowi Sagorowi
   (Sprawa C-430/11) (1)

   (Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Dyrektywa 2008/115/WE - Wspólne normy i procedury stosowane przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich - Uregulowanie krajowe przewidujące karę grzywny, którą można zamienić na karę wydalenia lub karę aresztu domowego)
   2013/C 26/23
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Rovigo

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Md Sagor

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Rovigo — Wykładnia art. 2, 4, 6, 7, 8, 15 i 16 dyrektywy 2008/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348, s. 98) oraz art. 4 ust. 3 TUE — Uregulowanie krajowe przewidujące karę grzywny w wysokości od 5 tys. do 10 tys. EUR na obcokrajowca, który nielegalnie wjechał na terytorium kraju lub nielegalnie na nim przebywał — Dopuszczalność uznania nielegalnego pobytu za występek — Dopuszczalność zastąpienia grzywny natychmiastowym wydaleniem na okres co najmniej pięciu lat lub karą ograniczenia wolności („permanenza domiciliare”) — Zobowiązania państw członkowskich przed upływem terminu transpozycji dyrektywy

      Sentencja

   Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich należy interpretować w ten sposób, że:

               —

               nie sprzeciwia się ona przepisom państwa członkowskiego takim jak te znajdujące zastosowanie w postępowaniu głównym, które przewidują w przypadku nielegalnego pobytu obywateli państw trzecich karę grzywny, którą można zamienić na karę wydalenia; oraz

               —

               sprzeciwia się ona przepisom państwa członkowskiego, które w przypadku nielegalnego pobytu obywateli państw trzecich pozwalają na orzekanie kary aresztu domowego bez zagwarantowania, że wykonanie tej kary zakończy się z chwilą, gdy stanie się możliwe fizyczne odtransportowanie zainteresowanego poza granice wspomnianego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa T-17/07: Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2007 r. — Torres przeciwko OHIM — Bodegas Navarro López (CITA DEL SOL)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/39

         Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2007 r. — Torres przeciwko OHIM — Bodegas Navarro López (CITA DEL SOL)
   (Sprawa T-17/07)
   (2007/C 82/87)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Miguel Torres, S.A. (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: E. Armijo Chávarri, M. Baz de San Ceferino i A. Castán Pérez-Gómez, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bodegas Navarro López, S.L.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego wydanej w dniu 26 września 2006 r. w sprawie R-1407/2005-1

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Bodegas Navarro López, S.L.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „CITA DEL SOL ”dla towarów i usług należących do klas 33 i 39 (wniosek nr 2.712.982);

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowy znak towarowy „VIÑA SOL ”(znak nr 462.523) oraz krajowe znaki towarowe „VIÑA SOL ”dla towarów należących do klasy 33, krajowy znak towarowy „SOL ”dla towarów należących do klasy 33;

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) z uwagi na niewystępowanie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do występujących w sprawie znaków towarowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, str. 1).


title: Sprawa T-416/08: Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — Eesti Autorite Ühing przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Podział rynku geograficznego — Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania — Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych — Dowód — Domniemanie niewinności)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/30

         Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — Eesti Autorite Ühing przeciwko Komisji
   (Sprawa T-416/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Podział rynku geograficznego - Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania - Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych - Dowód - Domniemanie niewinności)
   2013/C 156/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Eesti Autorite Ühing (Talin, Estonia) (przedstawiciel: M. Favart, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i A. Biolan, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: International Confederation of Societies of Authors and Composers (CISAC) (Neuilly-sur-Seine, Francja) (przedstawiciele: J.-F. Bellis i K. Van Hove, adwokaci); i European Broadcasting Union (EBU) (Grand-Saconnex, Szwajcaria) (przedstawiciele: D. Waelbroeck i D. Slater, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 3 decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) w zakresie, w jakim dotyczy on Eesti Autorite Ühing.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa T- 152/04: Skarga wniesiona dnia 26 kwietnia 2004 r. przez GRAFTECH INTERNATIONAL LTD. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/11

         Skarga wniesiona dnia 26 kwietnia 2004 r. przez GRAFTECH INTERNATIONAL LTD. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T- 152/04)
   (2004/C 179/22)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 26 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez GRAFTECH INTERNATIONAL LTD., z siedzibą w Wilmington, Delaware, USA, reprezentowaną przez K.P.E. Lasoka QC i Briana Hartnetta Barristers, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu:

               —

               o uchylenie zaskarżonej decyzji;

               —

               ewentualnie, korzystając z nieograniczonej kompetencji w zakresie orzekania, o zmianę zaskarżonej decyzji w takim zakresie, że odsetki w wysokości 8.04 % miałyby biec jedynie od dnia 30 września 2003 r. lub obniżona zostałaby ich stopa procentowa;

               —

               o obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Przedmiotem skargi jest decyzja Komisji zawarta w piśmie z dnia 17 lutego 2004 r., w której Komisja zażądała od strony skarżącej zapłaty odsetek od grzywny nałożonej decyzją Komisji z dnia 18 lipca 2001 r. (1), w wysokości 8,04 % zamiast w wysokości 6,04 %.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zarzuca, że Komisja naruszyła prawo chcąc zastosować wyższą spośród dwu możliwych stóp procentowych. Zdaniem strony skarżącej, opóźnienie w zapłacie grzywny lub w ustanowieniu wystarczającego zabezpieczenia zapłaty grzywny zostało spowodowane uznaniem przez Komisję, że strona skarżąca nie mogła zapłacić grzywny, jak również podjęciem przez obydwie strony starań zmierzających do osiągnięcia porozumienia w kwestii, co mogłoby stanowić wystarczające zabezpieczenie. Strona skarżąca zarzuca, że nie powinna być traktowana jako zalegająca z płatnością, mając na uwadze jej decyzję o wniesieniu odwołania od decyzji nakładającej grzywnę, jak również zważając na naturę i treść negocjacji podjętych w dobrej wierze.
   Ponadto strona skarżąca zarzuca, że Komisja działała niezgodnie z art. 86(5) rozporządzenia nr 2342/2002 (2).
   Strona skarżąca zarzuca jednocześnie, że biorąc pod uwagę zachowanie Komisji, skarżąca miała prawo oczekiwać, że stopa procentowa określona zostanie w wysokości 6,04 %.
   Strona skarżąca podnosi naruszenie zasady dobrej administracji, ponieważ Komisja nie zdołała znaleźć porozumienia w kwestii odpowiedniej formy zabezpieczenia. Ponadto skarżąca zarzuca, że Komisja nie wskazała w sposób wyraźny, iż w toku negocjacji zostanie zastosowana wyższa stopa procentowa.
   W końcu, strona skarżąca zarzuca, że zaskarżona decyzja jest niewspółmierna. Zdaniem skarżącej, uzasadnieniem stosowania odsetek za zwłokę jest powstrzymanie zachowań obliczonych na zwłokę, a nie nakładanie kary za negocjacje prowadzone w dobrej wierze, które zostały wszczęte przez Komisję i były kontynuowane w określonym przez nią tempie.

      (1)  2002/271/WE: Decyzja Komisji z dnia 18 lipca 2001 w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 81 TWE i art. 53 Porozumienie EOG – Sprawa COMP/E-1/36.490 – Elektrody grafitowe (Dz.U. 2002 L 100, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, str. 1).


title: Sprawa C-79/09: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/3

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-79/09)
   2009/C 129/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: D. Triantafyllou i W. Roels)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów

      Żądania strony skarżącej

   Komisja wnosi o:

               —

               stwierdzenie, że zwalniając z opodatkowania podatkiem VAT udostępnienie personelu zatrudnionego w sektorze opieki zdrowotnej, wychowania i społeczno-kulturalnym na rzecz tzw. euregionów oraz wspieranie mobilności zawodowej, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 2 ust. 1 lit. c), art. 13, art. 24 ust. 1 i art. 132 dyrektywy w sprawie wspólnego systemu podatku VAT (1);

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem Komisji udostępnienie personelu zatrudnionego w sektorze opieki zdrowotnej, wychowania i społeczno-kulturalnym podlega opodatkowaniu zgodnie z art. 2, 9 i 24 dyrektywy w sprawie wspólnego systemu podatku VAT. Ani zwolnienie na podstawie art. 132 ust. 1 lit. b, c, g, oraz i, ani zwolnienie na podstawie art. 132 ust. 1 lit. n) nie mają zastosowania do tego rodzaju usług.

      (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).