title: Sprawa C-135/06 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. — Roderich Weiβenfels przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Odwołanie — Wynagrodzenie — Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu — Potrącenie dodatku podobnego rodzaju pochodzącego z innego źródła — Nieograniczone prawo orzekania — Spór o charakterze majątkowym)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/13

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. — Roderich Weiβenfels przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa C-135/06 P) (1)

   (Odwołanie - Wynagrodzenie - Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu - Potrącenie dodatku podobnego rodzaju pochodzącego z innego źródła - Nieograniczone prawo orzekania - Spór o charakterze majątkowym)
   (2008/C 51/20)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Roderich Weiβenfels (przedstawiciel: G. Maximini, adwokat)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: L.G. Knudsen, M. Ecker i U. Rösslein, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 25 stycznia 2006 r. w sprawie T-33/04 Weißenfels przeciwko Parlamentowi, w którym Sąd oddalił żądanie wnoszącego odwołanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 26 czerwca 2003 r., w której Parlament zdecydował o potrąceniu dodatku podobnego rodzaju pochodzącego z innego źródła z podwójnego dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu, przyznanego wnoszącemu odwołanie na podstawie art. 67 ust. 3 regulaminu pracowniczego — Warunki stosowania zasady niekumulowania świadczeń ustanowionej w art. 67 ust. 2 regulaminu pracowniczego — Pojęcie „dodatku tego samego rodzaju”
   Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 25 stycznia 2006 r. w sprawie T-33/04 Roderich Weißenfels przeciwko Parlamentowi Europejskiemu zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 26 czerwca 2003 r. i z dnia 28 kwietnia 2004 r.

               3)

               Parlament Europejski wypłaci wnoszącemu odwołanie zaległy dodatek na dziecko pozostające na jego utrzymaniu, który powinien był zostać mu wypłacony począwszy od dnia 1 lipca 2003 r., podwyższony o odsetki ustawowe.

               4)

               Parlament Europejski zostaje obciążony własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez R. Weißenfelsa w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich i Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006.


title: Sprawa T-577/15: Skarga wniesiona w dniu 1 października 2015 r. – Uribe-Etxebarría Jiménez/OHIM – Núcleo de comunicaciones y control (SHERPA)

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/39

         Skarga wniesiona w dniu 1 października 2015 r. – Uribe-Etxebarría Jiménez/OHIM – Núcleo de comunicaciones y control (SHERPA)
   (Sprawa T-577/15)
   (2015/C 406/40)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Xabier Uribe-Etxebarría Jiménez (Erlandio, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Esteve Sanz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Núcleo de comunicaciones y control, SL [Tres Cantos (Madryt), Hiszpania]

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „SHERPA” – wspólnotowy znak towarowy nr 1 0 0 00  339

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 lipca 2015 r. w sprawie R 1135/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM oraz, w stosownym przypadku, interwenienta kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie 63 ust. 1, art. 64 ust. 1 oraz art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 oraz reguły 22 rozporządzenia nr 2868/95;

               —

               naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-2/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen Sad (Bułgaria) w dniu 6 stycznia 2009 r. — Peter Dimitrov Kalinchev przeciwko Regionalna Mitnicheska Direktsia w Płowdiw

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen Sad (Bułgaria) w dniu 6 stycznia 2009 r. — Peter Dimitrov Kalinchev przeciwko Regionalna Mitnicheska Direktsia w Płowdiw
   (Sprawa C-2/09)
   (2009/C 55/31)
   Język postępowania: bułgarski
   Sąd krajowy
   Varhoven administrativen Sad
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Peter Dimitrov Kalinchev

      Strona pozwana: Regionalna Mitnicheska Direktsia w Płowdiw
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 3 ust. 3 dyrektywy Rady 92/12/EWG (1) z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania umożliwia ustanowienie przez państwa członkowskie takiego systemu poboru podatku akcyzowego od używanych pojazdów samochodowych wprowadzanych na terytorium państwa członkowskiego, zgodnie z którym przy kolejnym nabyciu takie pojazdy, które już znajdują się na terytorium krajowym i przy których pierwszym wprowadzeniu na terytorium państwa członkowskiego zapłacono już podatek akcyzowy, nie są już bezpośrednio opodatkowywane podatkiem akcyzowym?

               2.

               Biorąc pod uwagę art. 90 akapit pierwszy WE, czy wykładni pojęcia „podobne produkty krajowe” należy dokonywać w ten sposób, że:

                           a)

                           są to produkty, które pochodzą one z państwa członkowskiego, które ustaliło dane stawki wewnętrzne; czy też, że

                           b)

                           są to produkty, które znajdują się one już na terytorium danego państwa członkowskiego, niezależnie od ich pochodzenia.

               3.

               Uwzględniając odpowiedzi na dwa poprzednie pytania, czy wykładni art. 25 WE oraz art. 90 akapit pierwszy WE należy dokonywać w ten sposób, że niezgodny z nimi jest ustanowiony przez Republikę Bułgarii w art. 30 i 40 ZADS system poboru podatku akcyzowego wprowadzający rozróżnienie wysokości stosowanego w odniesieniu do pojazdów samochodowych podatku akcyzowego w zależności od ich roku produkcji i przebiegu silnika?

      (1)  Dz.U. L 76, str. 1.


title: Sprawa T-339/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 marca 2007 r. — France Télécom przeciwko Komisji (Konkurencja — Decyzja nakazująca podporządkowanie się kontroli — Lojalna współpraca z sądami krajowymi — Lojalna współpraca w krajowymi organami ochrony konkurencji — Artykuł 20 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Obwieszczenie Komisji w sprawie współpracy w ramach sieci organów ochrony konkurencji — Uzasadnienie — Proporcjonalność)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/38

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 marca 2007 r. — France Télécom przeciwko Komisji
   (Sprawa T-339/04) (1)

   (Konkurencja - Decyzja nakazująca podporządkowanie się kontroli - Lojalna współpraca z sądami krajowymi - Lojalna współpraca w krajowymi organami ochrony konkurencji - Artykuł 20 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Obwieszczenie Komisji w sprawie współpracy w ramach sieci organów ochrony konkurencji - Uzasadnienie - Proporcjonalność)
   (2007/C 95/76)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: France Télécom, dawniej Wanadoo SA (Paryż, Francja) (przedstawiciele: H. Calvet i M.-C. Rameau, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: É. Gippini Fournier i O. Beynet, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C (2004) 1929 z dnia 18 maja 2004 r. w sprawie nr COMP/C-1/38.916, nakazującej France Télécom SA oraz wszystkim przedsiębiorstwom kontrolowanym przez nią, w tym Wanadoo SA oraz wszystkim przedsiębiorstwom bezpośrednio lub pośrednio kontrolowanym przez Wanadoo SA, podporządkowanie się kontroli na podstawie art. 20 ust.4 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 [WE] i 82 [WE] (Dz.U. nr L 1, str. 1)
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004.


title: Sprawa T-742/14: Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2014 r. – Alpha Calcit/OHIM – Materis Paints Italia (CALCILITE)

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/29

         Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2014 r. – Alpha Calcit/OHIM – Materis Paints Italia (CALCILITE)
   (Sprawa T-742/14)
   (2014/C 462/42)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alpha Calcit Füllstoffgesellschaft mbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Hauck)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Materis Paints Italia SpA (Novate Milanese, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Materis Paints Italia SpA

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy „CALCILITE” – zgłoszenie nr 5 0 74  745

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 września 2014 r. w sprawie R 753/2013-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w odniesieniu do następujących towarów: farby, lakiery do malowania, lakiery, środki zabezpieczające przed rdzą i preparaty zabezpieczające przed psuciem się drewna, barwniki, bejce, żywice naturalne (klasa 2); tynki (klasa 19);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) oraz art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-138/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven -Niderlandy) — Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (Zezwolenie na dopuszczenie do obrotu środków ochrony roślin i produktów biobójczych — Dyrektywa 91/414/EWG — Artykuł 8 — Dyrektywa 98/8/WE — Artykuł 16 — Uprawnienia państw członkowskich w okresie przejściowym)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/13

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven -Niderlandy) — Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   (Sprawa C-138/05) (1)

   (Zezwolenie na dopuszczenie do obrotu środków ochrony roślin i produktów biobójczych - Dyrektywa 91/414/EWG - Artykuł 8 - Dyrektywa 98/8/WE - Artykuł 16 - Uprawnienia państw członkowskich w okresie przejściowym)
   (2006/C 281/21)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   College van Beroep voor het bedrijfsleven
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie

      Strona pozwana: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

      Interwenient: LTO Nederland
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — College van Beroep voor het bedrijfsleven — Wykładnia art. 4, 8 ust. 2 i 3 oraz art. 23 dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, str. 1) — Wykładnia art. 16 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (Dz.U. L 123, str. 1) — Uprzednie zezwolenie na wprowadzenie do obrotu — Upływ terminu na transpozycję — Zastosowanie przez sąd krajowy — Zezwolenie na wprowadzenie do obrotu produktów znajdujących się już w obrocie dwa lata po notyfikacji dyrektywy — Przegląd produktów
   Sentencja

               1)

               Artykuł 16 ust. 1 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych ma takie samo znaczenie jak art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin.

               2)

               Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414 nie ustanawia zasady „standstill”. Jednakże art. 10 akapit drugi WE oraz art. 249 akapit trzeci WE, jak również dyrektywa 91/414 wymagają, by w okresie przejściowym, o którym mowa w art. 8 ust. 2 tej dyrektywy państwa członkowskie powstrzymały się od podejmowania wszelkich działań, które mogłyby poważnie utrudnić osiągnięcie rezultatów przewidzianych w tej dyrektywie. Dokładniej, państwa członkowskie nie mogą dokonywać w okresie przejściowym zmian w obowiązujących uregulowaniach w sposób, który zezwalałby im na dopuszczenie środka ochrony roślin, który wchodzi w zakres stosowania tego przepisu, nie uwzględniając należycie skutków, jakie środek ten wywiera czy to na zdrowie ludzi i zwierząt, czy na środowisko. Ponadto decyzja o dopuszczeniu może być wydana wyłącznie w oparciu o dokumentację obejmującą informacje niezbędne w celu możliwości dokonania faktycznej oceny tych skutków.

               3)

               Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414 należy interpretować w ten sposób, że gdy państwo członkowskie zezwala na wprowadzenie do obrotu na swoim terytorium środków ochrony roślin zawierających substancje czynne niewymienione w załączniku I do tej dyrektywy, a znajdujące się w obrocie dwa lata po notyfikacji dyrektywy, nie musi stosować się do przepisów art. 4 lub art. 8 ust. 3 tej dyrektywy.

               4)

               Do sądu krajowego należy ocena, czy badanie wprowadzone przy okazji zastosowania art. 16aa Bestrijdingsmiddelenwet z 1962 r. (ustawy z 1962 r. o pestycydach), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 6 lutego 2003 r., odpowiada wszystkim cechom przeglądu w rozumieniu art. 8 ust. 3 dyrektywy 91/414, a w szczególności tym, które zostały wymienione w pkt 53 i 54 niniejszego wyroku.

               5)

               Artykuł 8 ust. 3 dyrektywy 91/414 należy interpretować w ten sposób, że zawiera on wyłącznie postanowienia dotyczące dostarczania danych przed przeglądem.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.06.2005


title: Sprawa C-413/08 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 czerwca 2010 r. — Lafarge SA przeciwko Komisji Europejskiej i Radzie Unii Europejskiej (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Płyty gipsowe — Przeinaczenie dowodów — Ciężar dowodu — Brak uzasadnienia — Rozporządzenie nr 17 — Artykuł 15 ust. 2 — Sankcja — Powrót do naruszenia — Etap uwzględnienia odstraszającego skutku grzywny)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 czerwca 2010 r. — Lafarge SA przeciwko Komisji Europejskiej i Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-413/08 P) (1)

   (Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Płyty gipsowe - Przeinaczenie dowodów - Ciężar dowodu - Brak uzasadnienia - Rozporządzenie nr 17 - Artykuł 15 ust. 2 - Sankcja - Powrót do naruszenia - Etap uwzględnienia odstraszającego skutku grzywny)
   2010/C 221/07
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Lafarge SA (przedstawiciele: A. Winckler, F. Brunet, E. Paroche, H. Kanellopoulos i C. Medina, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i N. von Lingen, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie T-54/03 Lafarge przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę wnoszącej odwołanie o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 listopada 2002 r. nakładającej na nią grzywnę na podstawie art. 81 traktatu WE — Kartel dotyczący ustalania cen w sektorze płyt gipsowych — Naruszenie obowiązku uzasadnienia i reguł w zakresie ciężaru dowodu — Naruszenie zasad równego traktowania i proporcjonalności w odniesieniu do obliczenia kwoty grzywny — Pojęcie powrotu do naruszenia

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Lafarge SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008.


title: Sprawa C-575/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2015 r. w sprawie T-584/14 INDITEX/OHIM-ANSELL (ZARA), wniesione w dniu 9 listopada 2015 r. przez Industria de Diseño Textil, SA (Inditex)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/27

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2015 r. w sprawie T-584/14 INDITEX/OHIM-ANSELL (ZARA), wniesione w dniu 9 listopada 2015 r. przez Industria de Diseño Textil, SA (Inditex)
   (Sprawa C-575/15 P)
   (2016/C 038/40)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Industria de Diseño Textil, SA (Inditex) (przedstawiciel: adwokat C. Duch)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej oddalającego skargę wniesioną przez Inditex SA na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 maja 2014 r. (sprawa R 1118/2013-2) i w konsekwencji stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz wcześniejszej decyzji Wydziału Unieważnień OHIM z dnia 30 kwietnia 2013 r., który uwzględnił wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia rejestracji wspólnotowego znaku towarowego ZARA nr 112 755 dla towarów z klasy 39.

               —

               Obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Wnosząca odwołanie kwestionuje w drodze sześciu zarzutów uzasadnienie prawne zawarte w pkt 32 – 37 zaskarżonego wyroku.

               2.

               W zarzucie pierwszym wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył art. 65 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) w ten sposób, że w pkt 37 zaskarżonego wyroku wykroczył poza granice wniesionej do niego skargi, gdy zakwestionował używanie samo w sobie znaku towarowego ZARA nr 112 755 dla usług z klasy 39, podczas gdy kwestia ta nie była roztrząsana i nie była przedmiotem skargi.

               3.

               Przedmiot odwołania wniesionego do izby odwoławczej ograniczał się do ustalenia, czy używanie przez spółkę Inditex znaku towarowego ZARA dla usług transportu i dystrybucji towarów dostarczanych przez tę spółkę franczyzobiorcom mogło być uznane za używanie publiczne, w przeciwieństwie do używania prywatnego wewnątrz przedsiębiorstwa, a tym samym, czy można było uznać, że miało miejsce rzeczywiste używanie znaku towarowego. W konsekwencji istnienie używania samego w sobie znaku towarowego ZARA dla usług transportu i dystrybucji świadczonych przez uprawnioną ze znaku towarowego było faktem pozaspornym i nie było roztrząsane na drodze administracyjnej.

               4.

               W zarzucie drugim wnosząca odwołanie, spółka Inditex, podnosi, że w pkt 32, 33 zaskarżonego wyroku Sąd naruszył prawo przy stosowaniu art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, myląc pojęcia „integracji handlowej”, cechujące przedsiębiorstwo będące franczyzobiorcą, kiedy integruje się ono w system handlowy franczyzodawcy, z pojęciem „integracji gospodarczej” czy „jedności gospodarczej” w rozumieniu stopnia zależności ekonomicznej.

               5.

               W pkt 33 zaskarżonego wyroku Sąd uznał, że okoliczność, iż franczyzobiorcy spółki Inditex działają według modelu handlowego zintegrowanego z metodą handlową franczyzodawcy, oznacza, że franczyzobiorcy ci tracą status niezależnych jednostek gospodarczych, to znaczy podmiotów trzecich względem wewnętrznej organizacji franczyzodawcy. Zdaniem wnoszącej odwołanie ocena ta jest nieprawidłowa, ponieważ jest ona sprzeczna z prawem.

               6.

               Zarzut trzeci odwołania wnosząca odwołanie wskazuje, że w pkt 33 zaskarżonego wyroku Sąd przeinaczył treść affidavit Antonia Abrila z dnia 7 maja 2012 r. (załącznik 4 do odwołania), przejmując częściowo część oświadczeń złożonych przez niego w rzeczywistości, co spowodowało, że Sąd błędnie zinterpretował ten dokument oraz miało wpływ na wniosek Sądu dotyczący ustalenia publicznego charakteru używania znaku towarowego ZARA.

               7.

               W zarzucie czwartym podniesiono naruszenie przez Sąd prawa przy stosowaniu art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego poprzez naruszenie przez Sąd, w pkt 35 zaskarżonego wyroku, zasad, zgodnie z którymi w celu oceny rzeczywistego używania znaku towarowego należy uwzględnić wszystkie fakty i okoliczności właściwe dla ustalenia prawdziwości jego wykorzystania handlowego. Konkretnie wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd uznał, iż spółka Inditex nie była obecna na rynku usług transportu towarów pod swoim znakiem ZARA, ponieważ nie posiadała ona obrotu generowanego świadczeniem usług zawartych w klasie 39.

               8.

               Sąd uznał, że spółka Inditex nie świadczyła usług transportu towarów podmiotom zewnętrznym, jako że INDITEX jest spółką zajmującą się wytwarzaniem i sprzedażą produktów związanych z modą, a nie przedsiębiorstwem transportowym. Takie stanowisko Sądu jest zdaniem wnoszącej odwołanie błędne i narusza prawo oraz orzecznictwo Unii przytoczone w odnośnym zarzucie.

               9.

               W zarzucie piątym spółka Inditex twierdzi, ze w pkt 35 zaskarżonego wyroku Sąd przeinaczył treść affidavit Antonia Abrila z dnia 7 maja 2012 r., interpretując zawarte w pkt 18 affidavit dane liczbowe jako potwierdzenie prawdziwości wykorzystania handlowego spornego znaku towarowego dla celów wprowadzania do obrotu towarów, podczas gdy w rzeczywistości kwoty wymienione w tym dokumencie dotyczą wyłącznie kwot otrzymanych przez spółkę Inditex od franczyzobiorców za świadczone przez nią na rzecz franczyzobiorców usługi transportowe.

               10.

               Wreszcie w zarzucie szóstym strona wnosząca odwołanie podnosi zarzut naruszenia prawa wynikający z naruszenia art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w związku z zasadą 22 rozporządzenia nr 2869/1995 (2) poprzez zażądanie przez Sąd od spółki Inditex, w pkt 36 zaskarżonego wyroku, przedstawienia „probatio diabolica”, gdy Sąd stwierdził, że nie zostały przedstawione dowody dotyczące obrotu, ponieważ nie zostały przedłożone faktury i to mimo że Sąd miał świadomość, że Spółka Inditex nie miała możliwości przedstawienia takich faktur, gdyż chodziło dokumenty takie nie istniały z powodów wskazanych w przedmiotowym zarzucie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303. s. 1)


title: Sprawa C-95/15 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2017 r. – H&R ChemPharm GmbH/Komisja Europejska [Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek wosków parafinowych i niemiecki rynek gaczu — Ustalanie cen i podział rynków — Obowiązek uzasadnienia — Dowód naruszenia — Przeinaczenie dowodów — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 23 ust. 3 — Obliczenie kwoty grzywny — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. — Zasada proporcjonalności)

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2017 r. – H&R ChemPharm GmbH/Komisja Europejska
   (Sprawa C-95/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek wosków parafinowych i niemiecki rynek gaczu - Ustalanie cen i podział rynków - Obowiązek uzasadnienia - Dowód naruszenia - Przeinaczenie dowodów - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 23 ust. 3 - Obliczenie kwoty grzywny - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. - Zasada proporcjonalności))
   (2017/C 112/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: H&R ChemPharm GmbH (przedstawiciele: M. Klusmann, Rechtsanwalt, S. Thomas, Professor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Sauer, C. Vollrath i L. Wildpanner, pełnomocnicy, wspierani przez A. Böhlkego, Rechtsanwalt)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               H&R ChemPharm GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa C-205/14: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/18

         Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-205/14)
   2014/C 212/20
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i F. Wilman, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że poprzez brak zagwarantowania niezależności funkcjonalnej i finansowej podmiotu koordynującego przydział czasu na start lub lądowanie, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 95/93 (1);

               —

               obciążenie Republika Portugalska kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W Portugalii podmiotem koordynującym przydział czasu na start i lądowanie jest ANA, prywatna spółka handlowa zarządzająca lotniskami, z którego to powodu nie spełnia kryteriów niezależności przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 95/93.
   Ponieważ Divisão de Coordenação Nacional de Slots stanowi część ANA, zależąc wyłącznie od ANA, nie mamy do czynienia z niezależnością funkcjonalną ani z niezależnością finansową wymaganą przez Unię.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 95/93 z dnia 18 stycznia 1993 r. w sprawie wspólnych zasad przydzielania czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty (Dz.U. L 14, s. 1).


title: Sprawa C-480/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Minister van Financiën przeciwko X BV [Wspólnotowy kodeks celny ﾔ Zakres zastosowania art. 203 i 204 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 — Procedura tranzytu zewnętrznego — Powstanie długu celnego w wyniku niewykonania obowiązku — Przedstawienie towarów po terminie w urzędzie przeznaczenia — Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 10 ust. 3 — Związek między powstaniem długu celnego a powstaniem obowiązku podatkowego z tytułu VAT — Pojęcie transakcji podlegających opodatkowaniu]

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Minister van Financiën przeciwko X BV
   (Sprawa C-480/12) (1)

   ([Wspólnotowy kodeks celny - Zakres zastosowania art. 203 i 204 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 - Procedura tranzytu zewnętrznego - Powstanie długu celnego w wyniku niewykonania obowiązku - Przedstawienie towarów po terminie w urzędzie przeznaczenia - Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 10 ust. 3 - Związek między powstaniem długu celnego a powstaniem obowiązku podatkowego z tytułu VAT - Pojęcie transakcji podlegających opodatkowaniu])
   2014/C 212/06
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Minister van Financiën

      Strona pozwana: X BV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy – Wykładnia art. 203 i 204 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1), art. 356 ust. 1 i art. 859 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 253, s. 1) i art. 7 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) – Przekroczenie terminu wyznaczonego przez urząd wyjścia na przedstawienie towarów w urzędzie przeznaczenia, powodujące warunkowe powstanie długu celnego w przywozie, a nie jego powstanie automatyczne – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Czynności podlegające opodatkowaniu – Pojęcie przywozu

      Sentencja

               1)

               Artykuły 203 i 204 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 648/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r. w związku z art. 859 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 444/2002 z dnia 11 marca 2002 r., należy interpretować w ten sposób, że samo przekroczenie terminu na przedstawienie, wyznaczonego zgodnie z art. 356 ust. 1 rozporządzenia nr 2454/93, zmienionego rozporządzeniem nr 444/2002, nie prowadzi do powstania długu celnego z powodu usunięcia danych towarów spod dozoru celnego w rozumieniu art. 203 rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 648/2005, ale prowadzi do powstania długu celnego na podstawie art. 204 tego ostatniego rozporządzenia, i nie jest konieczne do powstania długu celnego zgodnie z tym art. 204, aby zainteresowani przedstawili organom celnym informacje o powodach przekroczenia terminu wyznaczonego w art. 356 rozporządzenia nr 2454/93, zmienionego rozporządzeniem nr 444/2002, lub miejscu przebywania towarów w okresie od wygaśnięcia tego terminu do rzeczywistego przedstawienia tych towarów w urzędzie celnym przeznaczenia.

               2)

               Artykuł 7 ust. 3 akapit pierwszy szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2004/66/WE z dnia 26 kwietnia 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że podatek od wartości dodanej jest należny w sytuacji, gdy dane towary przestają podlegać procedurom celnym określonym w tym artykule, nawet jeśli dług celny powstał wyłącznie na podstawie art. 204 rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 648/2005.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa C-473/10: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2010 r. — Komisja przeciwko Węgrom

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/19

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2010 r. — Komisja przeciwko Węgrom
   (Sprawa C-473/10)
   ()
   2010/C 328/36
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Støvlbæk i B.D. Simon, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Węgierska

      Żądania strony skarżącej

               1)

               Stwierdzenie, że Republika Węgierska:

                           —

                           uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej zgodnie z art. 6 ust. 3 i załącznikiem II do dyrektywy 91/440/EWG (1) w wersji zmienionej oraz zgodnie z art. 14 ust. 2 dyrektywy 2001/14/WE przez niezapewnienie niezależności przydzielania tras przedsiębiorstwom kolejowym;

                           —

                           uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej zgodnie z art. 6 ust. 3 i załącznikiem II do dyrektywy 91/440 w wersji zmienionej oraz zgodnie z art. 4 ust 2 dyrektywy 2001/14 (2) przez niezapewnienie niezależności pobierania opłat przedsiębiorstwom kolejowym;

                           —

                           uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/14 przez niezapewnienie zbilansowania finansowego zarządców infrastruktury;

                           —

                           uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 2001/14 ze względu na niezachęcenie zarządzających do zmniejszania kosztów zapewniania infrastruktury i wielkości opłat za dostęp;

                           —

                           uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej zgodnie z art. 7 ust. 3 dyrektywy 2001/14 ze względu na niezapewnienie, że opłaty za minimalny pakiet dostępu i dostęp do torów w celu obsługi urządzeń zostaną ustalone po koszcie, który jest bezpośrednio ponoszony jako rezultat wykonywania przewozów pociągami;

                           —

                           uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej zgodnie z art. 11 dyrektywy 2001/14, nie przyjmując planu w celu zachęcenia przedsiębiorstw kolejowych i zarządców infrastruktury do minimalizowania zakłóceń i poprawy osiąganych wyników sieci kolejowej.

               2)

               Obciążenie Republiki Węgierskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Dyrektywy 91/440 i 2001/14 zmierzają do zapewnienia przedsiębiorstwom kolejowym sprawiedliwego i wolnego od dyskryminacji dostępu do infrastruktury kolejowej. Dla osiągnięcia tego celu wspomniane dyrektywy stanowią, że organy świadczące usługi przewozu transportem kolejowym nie mogą podejmować decyzji związanych z przydzielaniem tras i że niezależny organ powinien zobowiązać się do alokacji zdolności przepustowej infrastruktury. W przypadku gdy przedsiębiorstwo kolejowe jest zobowiązane do zarządzania ruchem, otrzymuje niewątpliwie przewagę konkurencyjną, ponieważ w celu wypełnienia rzeczonych zadań z zakresu zarządzania musi dysponować szczegółowymi informacjami dotyczącymi usług świadczonych przez przedsiębiorstwa kolejowe i ich zakresu oraz rozkładu jazdy.
   Wniesienie niniejszej skargi uzasadnione jest między innymi okolicznością, iż na Węgrzech, wbrew temu, co przewidziano w omówionych dyrektywach, zarządzanie ruchem kolejowym pozostaje w kompetencji organów, które świadczą usługi przewozu transportem kolejowym.
   Nie można uznać, że zarządzanie ruchem jest działaniem z zakresu zarządzania infrastrukturą niezwiązanym z przydzielaniem tras lub alokacją zdolności przepustowej, ponieważ osoba, która zarządza ruchem, z konieczności uczestniczy w postępowaniach decyzyjnych związanych z takim przydzielaniem. Z jednej strony, zarządzający ruchem powinien być poinformowany o decyzjach dotyczących alokacji zdolności przepustowej, aby mógł rozwijać swą działalność w zakresie zarządzania; z drugiej strony, w przypadku zakłóceń ruchu lub w nagłych przypadkach powinien wdrażać środki niezbędne do przywrócenia ruchu zgodnie z planowanym rozkładem, co powoduje konieczność nowej alokacji zdolności przepustowej sieci i dostępnych tras.
   Naruszona została zasada niezależności zarządzania ruchem w zakresie, w jakim na Węgrzech przedsiębiorstwa kolejowe sporządzają szczegółowe rachunki dotyczące opłat za używanie infrastruktury. Ze względu na to, że szczegółowe rachunki koniecznie odnoszą się między innymi do usług, z których skorzystały określone przedsiębiorstwa kolejowe, jak również ich zakresu i rozkładu jazdy, przyznają przedsiębiorstwom, które je sporządzają przewagę konkurencyjną.
   Oprócz uchybienia wymogowi niezależności przydzielania tras, Republika Węgierska uchybiła również zobowiązaniom ciążącym na niej na niej zgodnie z dyrektywami 91/440 i 2001/14 w zakresie, w jakim:

               —

               nie ustanowiła wymogów koniecznych do zapewnienia zbilansowania finansowego zarządców infrastruktury;

               —

               nie podjęła środków niezbędnych do zobowiązania zarządców infrastruktury do zmniejszenia opłat za dostęp do sieci i kosztów zarządzania;

               —

               nie podjęła koniecznych środków wdrażających w celu zapewnienia stosowania zasady kosztu bezpośredniego dla ustalania opłat za dostęp do torów w celu obsługi urządzeń i wreszcie

               —

               nie przyjęła systemu środków zmierzających do zachęcenia przedsiębiorstw kolejowych i zarządców infrastruktury do minimalizowania zakłóceń i poprawy osiąganych wyników sieci kolejowej.

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych (Dz.U. L 237, s. 25).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawanie świadectw bezpieczeństwa (Dz.U. L 75, s. 29).


title: Sprawa C-252/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — Thames Water Utilities Ltd, Regina przeciwko South East London Division, Bromley Magistrates' Court (Odpady — Dyrektywy 75/422/EWG, 91/156/EWG i 91/271/EWG — Ścieki wydostające się z sieci kanalizacyjnej — Kwalifikacja — Zakres zastosowania dyrektyw 75/422/EWG i 91/271/EWG)

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — Thames Water Utilities Ltd, Regina przeciwko South East London Division, Bromley Magistrates' Court
   (Sprawa C-252/05) (1)

   (Odpady - Dyrektywy 75/422/EWG, 91/156/EWG i 91/271/EWG - Ścieki wydostające się z sieci kanalizacyjnej - Kwalifikacja - Zakres zastosowania dyrektyw 75/422/EWG i 91/271/EWG)
   (2007/C 140/04)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Thames Water Utilities Ltd, Regina

      Strona pozwana: East London Division, Bromley Magistrates' Court

      Przy udziale: Environment Agency
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Wykładnia dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, str. 40) i dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 194, str. 39), zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. (Dz.U. L 78, str. 32) - Pojęcie odpadów - Ścieki wydostające się w skutek przecieków w sieci kanalizacyjnej
   Sentencja

               1)

               Ścieki wydostające się z sieci kanalizacyjnej utrzymywanej przez publiczne przedsiębiorstwo oczyszczania ścieków na podstawie dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych i przepisów ustanowionych w celu jej transpozycji stanowią odpady w rozumieniu dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r.

               2)

               Dyrektywa 91/271 nie stanowi „innej legislacji” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy 75/442, zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG. Do sądu krajowego należy zbadanie, zgodnie z kryteriami określonymi w niniejszym wyroku, czy przepisy krajowe można uznać za stanowiące „inną legislację” w rozumieniu tego przepisu. Zachodzi to w przypadku, gdy uregulowanie krajowe zawiera precyzyjne przepisy organizujące gospodarkę omawianymi odpadami i gdy jest w stanie zapewnić ochronę środowiska odpowiadającą poziomowi ochrony zagwarantowanemu dyrektywą 75/442 zmienioną dyrektywą Rady 91/156/EWG, a w szczególności art. 4, 8 i 15 dyrektywy 75/442.

               3)

               W odniesieniu do gospodarki ściekami wydobywającymi się sieci kanalizacyjnej dyrektywa 91/271 nie może być traktowana jako lex specialis w stosunku do dyrektywy 75/442, zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG, i nie znajduje zastosowania na podstawie art. 2 ust. 2 dyrektywy 75/442.

      (1)  Dz.U. C 205 z 20.8.2005


title: Sprawa T-339/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 grudnia 2008 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji (Rolnictwo — Wspólna organizacja rynku wina — Wsparcie w odniesieniu do restrukturyzacji i konwersji winnic — Rozporządzenie (WE) nr 1493/1999 — Określenie ostatecznych przydziałów finansowych przyznanych państwom członkowskim — Decyzja 2006/669/WE — Wiążący charakter terminu określonego w art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1227/2000 — Zasady lojalnej współpracy, dobrej wiary i dobrej administracji, proporcjonalności i skuteczności)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/28

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 grudnia 2008 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji
   (Sprawa T-339/06) (1)

   (Rolnictwo - Wspólna organizacja rynku wina - Wsparcie w odniesieniu do restrukturyzacji i konwersji winnic - Rozporządzenie (WE) nr 1493/1999 - Określenie ostatecznych przydziałów finansowych przyznanych państwom członkowskim - Decyzja 2006/669/WE - Wiążący charakter terminu określonego w art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1227/2000 - Zasady lojalnej współpracy, dobrej wiary i dobrej administracji, proporcjonalności i skuteczności)
   (2009/C 32/52)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias i S. Papaioannou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe, M. Konstantinidis i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/669/WE z dnia 4 października 2006 r. ustalającej ostateczne przydziały finansowe dla państw członkowskich w odniesieniu do liczby hektarów przeznaczonych na restrukturyzację i konwersję winnic na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 na rok budżetowy 2006 r. (Dz.U. L 275, s. 62).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006 r.


title: Sprawa C-295/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 29 marca 2007 r. w sprawie T-369/00 Département du Loiret (Francja), wspierany przez Scott SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 20 czerwca 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/19

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 29 marca 2007 r. w sprawie T-369/00 Département du Loiret (Francja), wspierany przez Scott SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 20 czerwca 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-295/07 P)
   (2007/C 211/36)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: J. Flett, działający w charakterze pełnomocnika)

      Druga strona postępowania: Département du Loiret, Scott SA
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uznanie zasadności odwołania, a w konsekwencji uchylenie zaskarżonego wyroku w całości;

               —

               wydanie orzeczenia ostatecznego w sprawie i stwierdzenie, że decyzja [2002/14/WE] (1) jest wystarczająco uzasadniona w odniesieniu do zastosowania oprocentowania składanego, a w razie uznania przez Trybunał, że stan postępowania nie pozwala na rozstrzygnięcie sprawy co do istoty — skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

               —

               obciążenie skarżącej jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję w postępowaniach przed Trybunałem i Sądem;

               —

               obciążenie Scott SA jej własnymi kosztami poniesionymi w obu postępowaniach.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie podnosi osiem zarzutów na jego poparcie, stwierdzając na wstępie, że zaskarżony wyrok opiera się na niewłaściwym zrozumieniu wspólnotowych reguł z zakresu pomocy państwa, które Sąd niesłusznie zrównał z regułami dotyczącymi konkurencji między przedsiębiorstwami w dniu nakazu odzyskania bezprawnie przyznanej pomocy, a nie z regułami dotyczącymi konkurencji między państwami członkowskimi w dniu faktycznego przyznania tej pomocy.
   W pierwszym zarzucie wnosząca odwołanie podnosi, że w przeciwieństwie do stwierdzenia Sądu w zaskarżonym wyroku, decyzja nakazująca odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy jest wystarczająco uzasadniona, jeżeli proste obliczenie matematyczne pozwala na wskazanie zastosowanej metody obliczeń. Komisja jest zdania, że tak było w niniejszym przypadku, ponieważ wszystkie istotne dane dotyczące kwoty przyznanej pomocy, oprocentowania, długości [świadczenia pomocy] i kwoty podlegającej odzyskaniu znajdowały się w jej decyzji.
   W zarzucie drugim wnosząca odwołanie stwierdza, że w każdym razie zastosowanie składanego oprocentowania było co najmniej dorozumiane w uzasadnieniu decyzji, biorąc pod uwagę przyjęty cel w postaci wyeliminowania korzyści wynikających z pomocy i przywrócenia stanu poprzedniego. W związku z tym oprocentowanie znajdujące zastosowanie do kwoty podlegającej odzyskaniu koniecznie musiało być oprocentowaniem składanym, aby uwzględnić inflację i korzyść uzyskiwaną przez beneficjenta pomocy wraz z upływem czasu.
   W trzecim zarzucie Komisja stwierdza, że Sąd naruszył prawo, przenosząc na nią ciężar dowodu. Komisja jest zdanie, że to na skarżącej w pierwszej instancji spoczywa bowiem obowiązek wykazania zarzucanej zmiany w praktyce Komisji w zakresie oprocentowania stosowanego przy nakazach odzyskania bezprawnie przyznanej pomocy, a nie na Komisji obowiązek wykazania braku takiej zmiany.
   W zarzucie czwartym wnosząca odwołanie ocenia, że Sąd naruszył prawo, orzekając, że Komisja nie sprecyzowała, w jaki sposób spółka będąca beneficjentem pomocy w dalszym ciągu odnosiła korzyść w dniu nakazu odzyskania tej pomocy. Komisja dodaje, że miała ona obowiązek ustalenia istnienia takiej korzyści w dniu przyznania pomocy, a nie w dniu jej odzyskania.
   W zarzucie piątym i szóstym Komisja zarzuca Sądowi oparcie się na domysłach, a nie dowodach w odniesieniu do ceny sprzedaży spółki będącej beneficjentem pomocy innej spółce oraz stwierdzenie, że ta cena sprzedaży po jedenastu latach po przyznaniu pomocy była czynnikiem, który Komisja powinna była uwzględnić w celu ustalenia kwoty podlegającej odzyskaniu. Komisja dodaje, że w dziedzinie pomocy państwa celem jest bowiem przywrócenie stanu poprzedniego, a kwota pomocy podlegająca odzyskaniu odpowiada więc z konieczności kwocie przyznanej początkowo, w stosunku do której stosuje się roczne oprocentowanie składane aż do chwili rzeczywistego jej odzyskania, niezależnie od tego, na co beneficjent pomocy przeznaczył ją w tym okresie.
   W zarzucie siódmym wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo poprzez stwierdzenie, że okoliczność, iż odzyskanie pomocy ma przebiegać zgodnie z zasadami krajowymi, pociąga za sobą z konieczności obowiązek zastosowania oprocentowania prostego. O ile prawdą jest, że kapitał i odsetki powinny być odzyskane zgodnie z procedurami prawa krajowego, to zastosowanie oprocentowania oraz kwestia, czy oprocentowanie powinno być proste, czy składane, podlega w opinii Komisji prawu wspólnotowemu, a nie krajowemu.
   W zarzucie ósmym Komisja podnosi wreszcie, że zaskarżony wyrok jest w zupełności nieproporcjonalny, ponieważ stwierdza się w nim nieważność jej decyzji w całości, podczas gdy możliwe było rozróżnienie między główną kwotą pomocy podlegającą odzyskaniu i kwotą płatną w charakterze oprocentowania oraz między zastosowaniem oprocentowania prostego i oprocentowania składanego.

      (1)  Decyzja Komisji 2002/14/WE z dnia 12 lipca 2000 r. w sprawie pomocy państwa wprowadzonej w życie przez Francję na rzecz Scott Paper SA/Kimberly-Clark (Dz.U. 2002, L 12, str. 1).


title: Sprawa T-151/16: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2016 r. – NC/Komisja

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/29

         Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2016 r. – NC/Komisja
   (Sprawa T-151/16)
   (2016/C 279/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: NC (przedstawiciele: J. Killick i G Forwood, barristers, oraz adwokaci C. Van Haute i A. Bernard)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 28 stycznia 2016 r. o wykluczeniu strony skarżącej z udziału w postępowaniach o udzielenie zamówień i dotacji finansowanych z budżetu ogólnego Unii Europejskiej oraz o wpisaniu strony skarżącej do systemu wczesnego wykrywania i wykluczania przewidzianego w art. 108 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2012 L 298, s. 1);

               —

               podjęcie żądanych środków organizacji postępowania; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady stosowania z mocą wsteczną kary łagodniejszej (lex mitior) w wyniku niezastosowania do zaskarżonej decyzji rozporządzenia nr 966/2012 zmienionego rozporządzeniem 2015/1929 (1).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnego wymogu proceduralnego w wyniku nieskonsultowania się z panelem i niezmienienia decyzji zgodnie z rozporządzeniem nr 966/2012 zmienionego rozporządzeniem 2015/1929.

               3.

               Zarzut trzeci, alternatywnie, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności i art. 133a ust. 1 rozporządzenia nr 2342/2002 (2) poprzez zastosowanie wykluczenia, które jest nieproporcjonalne do okoliczności.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności i zasady ne bis in idem w zakresie, w jakim strona skarżąca została już wykluczona za to samo zachowanie.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (EU, Euratom) 2015/1929 z dnia 28 października 2015 r. zmieniające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2015 L 286, s.1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002 L 357, s. 1).


title: Sprawa C-432/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil de prud'hommes de Paris (Francja) w dniu 22 września 2014 r. – David Van der Vlist przeciwko Bio Philippe Auguste SARL

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil de prud'hommes de Paris (Francja) w dniu 22 września 2014 r. – David Van der Vlist przeciwko Bio Philippe Auguste SARL
   (Sprawa C-432/14)
   (2014/C 431/22)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil de prud'hommes de Paris

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: David Van der Vlist

      Strona pozwana: Bio Philippe Auguste SARL

      Pytania prejudycjalne

   Czy ogólna zasada niedyskryminacji ze względu na wiek stoi na przeszkodzie przepisom prawa krajowego (art. L. 1243-10 francuskiego kodeksu pracy) wyłączającym przyznawanie młodym osobom pracującym podczas wakacji szkolnych lub uniwersyteckich odszkodowania za niestałość zatrudnienia należnego w przypadku zatrudnienia na podstawie umowy na czas określony, po którym nie następuje złożenie oferty zatrudnienia na czas nieokreślony?


title: Sprawa T-627/13: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2013 r. — The Tea Board przeciwko OHIM — Delta Lingerie (Darjeeling)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/38

         Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2013 r. — The Tea Board przeciwko OHIM — Delta Lingerie (Darjeeling)
   (Sprawa T-627/13)
   2014/C 45/67
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Tea Board (Kalkuta, Indie) (przedstawiciel: adwokat A. Nordemann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Delta Lingerie (Cachan, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 września 2013 r. w sprawie R 1387/2012-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Delta Lingerie

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Darjeeling” dla towarów i usług z klas 25, 35 i 38 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 468 521

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak wspólny nr 4 325 718„DARJEELING” dla towarów z klasy 30; graficzny wspólnotowy znak wspólny nr 8 674 327 zawierający element słowny „DARJEELING”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-177/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  14 marca 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 85/374/EWG — Odpowiedzialność za produkt wadliwy — Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie zobowiązaniom — Niewykonanie — Artykuł 228 WE — Sankcje finansowe — Częściowe wykonanie wyroku w toku postępowania)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/10

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 marca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-177/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 85/374/EWG - Odpowiedzialność za produkt wadliwy - Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie zobowiązaniom - Niewykonanie - Artykuł 228 WE - Sankcje finansowe - Częściowe wykonanie wyroku w toku postępowania)
   (2006/C 131/18)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Valero Jordana i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i R. Loosli, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niewykonanie wyroku Trybunału z dnia 25 kwietnia 2002 r. w sprawie C-52/00 dotyczącego nieprawidłowej transpozycji dyrektywy Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe (Dz. U. L 210, str. 29) — Niedokonanie zmiany przepisów francuskiego kodeksu cywilnego — Wniosek o wyznaczenie okresowej kary pieniężnej
   Sentencja wyroku

               1)

               Uznając nadal, że dostawca wadliwego produktu ponosi odpowiedzialność na równi z producentem, w sytuacji gdy tożsamość producenta jest nieznana, a dostawca poinformował w rozsądnym terminie poszkodowaną osobę o tożsamości podmiotu, który dostarczył mu produkt, Republika Francuska nie podjęła działań niezbędnych dla pełnego wykonania wyroku z dnia 25 kwietnia 2002 r. w sprawie C-52/00 Komisja przeciwko Francji w odniesieniu do transpozycji art. 3 ust. 3 dyrektywy Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe i w związku z tym uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 228 WE.

               2)

               Republika Francuska zobowiązana jest do zapłaty na rzecz Komisji, na konto „zasoby własne Wspólnoty Europejskiej”, okresowej kary pieniężnej w wysokości 31 650 EUR za każdy dzień opóźnienia w podjęciu działań niezbędnych dla pełnego wykonania ww. wyroku z dnia 25 kwietnia 2002 r. w sprawie Komisja przeciwko Francji, licząc od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia wykonania rzeczonego wyroku z dnia 25 kwietnia 2002 r.

               3)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz. U. C 118 z 30.04.2004.


title: Sprawa T-82/12: Postanowienie Sądu z dnia 6 sierpnia 2012 r. — Makhlouf przeciwko Radzie

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/32

         Postanowienie Sądu z dnia 6 sierpnia 2012 r. — Makhlouf przeciwko Radzie
   (Sprawa T-82/12) (1)

   2012/C 295/56
   Język postępowania: francuski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


title: Sprawa C-488/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil n °1 de Alicante — Hiszpania) — Celaya Emparanza y Galdos Internacional SA przeciwko Proyectos Integrales de Balizamientos SL (Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 — Artykuł 19 ust. 1 — Wzory wspólnotowe — Działania stanowiące naruszenie lub grożące naruszeniem — Pojęcie „osoby trzeciej” )

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 1 de Alicante — Hiszpania) — Celaya Emparanza y Galdos Internacional SA przeciwko Proyectos Integrales de Balizamientos SL
   (Sprawa C-488/10) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 - Artykuł 19 ust. 1 - Wzory wspólnotowe - Działania stanowiące naruszenie lub grożące naruszeniem - Pojęcie „osoby trzeciej”)
   2012/C 98/09
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado de lo Mercantil no 1 de Alicante

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Celaya Emparanza y Galdos Internacional SA

      Strona pozwana: Proyectos Integrales de Balizamientos SL

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Juzgado de lo Mercantil no 1 de Alicante — Wykładnia art. 19 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. L 3, s. 1) — Naruszenie lub groźba naruszenia — Pojęcie osoby trzeciej

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 19 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych należy dokonywać w ten sposób, że w postępowaniu, którego przedmiotem jest naruszenie prawa wyłącznego wynikającego z zarejestrowanego wzoru wspólnotowego, uprawnienie do zakazania jego używania przez osoby trzecie rozciąga się na każdą osobę trzecią, która używa wzoru niewywołującego u poinformowanego użytkownika innego całościowego wrażenia, w tym również na osobę trzecią będącą właścicielem później zarejestrowanego wzoru wspólnotowego.

               2)

               Odpowiedź na pytanie pierwsze nie zależy od zamiaru i zachowania osoby trzeciej

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa C-107/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad — Bułgaria) — Enel Maritsa Iztok 3 AD przeciwko Direktor „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” NAP (Odesłanie prejudycjalne — Podatek VAT — Dyrektywy 77/388/EWG i 2006/112/WE — Zwrot — Termin — Odsetki — Potrącenie — Zasada neutralności podatkowej i zasada proporcjonalności — Ochrona uzasadnionych oczekiwań)

text:
               2.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad — Bułgaria) — Enel Maritsa Iztok 3 AD przeciwko Direktor „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” NAP
   (Sprawa C-107/10) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Podatek VAT - Dyrektywy 77/388/EWG i 2006/112/WE - Zwrot - Termin - Odsetki - Potrącenie - Zasada neutralności podatkowej i zasada proporcjonalności - Ochrona uzasadnionych oczekiwań)
   2011/C 194/06
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen sad Sofia-grad

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Enel Maritsa Iztok 3 AD

      Strona pozwana: Direktor „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” NAP

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administrativen sad Sofia-grad — Wykładnia art. 18 ust. 4 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) i art. 183 akapit pierwszy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Bezwzględny termin zwrotu nadwyżki podatku VAT, z upływem którego dokonuje się obliczenia odsetek należnych podatnikowi — Zmiana ustawodawstwa krajowego w trakcie tego obliczania przewidująca, że w przypadku kontroli podatkowej obliczenie to zostanie dokonane od dnia wydania decyzji podatkowej kończącej kontrolę podatkową — Rozsądny termin — Możliwość zwrotu nadwyżki podatku VAT w drodze potrącenia kwoty do zwrotu z kwotami podatków należnymi od podatnika — Zasada neutralności podatkowej i zasada proporcjonalności

      Sentencja

               1)

               Artykuł 183 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2006/138/WE z dnia 19 grudnia 2006 r., w związku z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu przewidującemu, ze skutkiem wstecznym, przedłużenie terminu, w którym musi być dokonany zwrot nadwyżki podatku od wartości dodanej, ponieważ uregulowanie to pozbawia podatnika posiadanego przezeń przed jego wejściem w życie prawa do uzyskania odsetek za zwłokę od kwoty, jaka ma być mu zwrócona.

               2)

               W świetle zasady neutralności podatkowej art. 183 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym zwykły termin na dokonanie zwrotu nadwyżki podatku od wartości dodanej, po którego upływie należne są odsetki za zwłokę od kwoty, która ma być zwrócona, ulega przedłużeniu w przypadku wszczęcia procedury kontroli podatkowej, przy czym konsekwencją tego przedłużenia jest, iż odsetki te są należne dopiero od dnia, w którym procedura ta zostaje zakończona, gdy nadwyżka ta została już przeniesiona podczas trzech okresów podatkowych następujących po okresie, w którym nadwyżka ta powstała. Natomiast okoliczność, iż zwykły termin wyznaczono na 45 dni, nie jest sprzeczna z rzeczonym przepisem.

               3)

               Artykuł 183 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, aby zwrot nadwyżki podatku od wartości dodanej był dokonywany w drodze potrącenia.

      (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010.


title: Sprawa C-305/15: Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 9 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – Delta Air Lines Inc./Daniel Dam Hansen, Mille Doktor, Carsten Jensen, Mogens Jensen, Dorthe Fabricius, Jens Ejner Rasmussen, Christian Bøje Pedersen, Andreas Fabricius, Mads Wedel Rasmussen, Nicklas Wedel Rasmussen, Thomas Lindstrøm Jensen, Marianne Thestrup Jensen, Erik Lindstrøm Jensen, Jakob Lindstrøm Jensen, Liva Doktor, Peter Lindstrøm Jensen

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/19

         Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 9 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – Delta Air Lines Inc./Daniel Dam Hansen, Mille Doktor, Carsten Jensen, Mogens Jensen, Dorthe Fabricius, Jens Ejner Rasmussen, Christian Bøje Pedersen, Andreas Fabricius, Mads Wedel Rasmussen, Nicklas Wedel Rasmussen, Thomas Lindstrøm Jensen, Marianne Thestrup Jensen, Erik Lindstrøm Jensen, Jakob Lindstrøm Jensen, Liva Doktor, Peter Lindstrøm Jensen
   (Sprawa C-305/15) (1)

   (2016/C 326/31)
   Język postępowania: duński
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa T-446/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 września 2009 r. — Royal Appliance International przeciwko OHIM — BSH Bosch und Siemens Hausgeräte (Centrixx) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Centrixx — Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy sensixx — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/25

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 września 2009 r. — Royal Appliance International przeciwko OHIM — BSH Bosch und Siemens Hausgeräte (Centrixx)
   (Sprawa T-446/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Centrixx - Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy sensixx - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2009/C 256/45
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Royal Appliance International GmbH (Hilden, Niemcy) (przedstawiciele: K.-J. Michaeli i M. Schork, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: S. Schäffner i B. Schmidt, pełnomocnicy)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: S. Biagosch, adwokat)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję wydaną przez Czwartą Izbę Odwoławczą OHIM z dnia 3 października 2007 r. (sprawa R 572/2006-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH i Royal Appliance International GmbH.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Royal Appliance International GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawa T-54/13: Wyrok Sądu z dnia 14 listopada 2013 r. — Efag Trade Mark Company przeciwko OHIM (FICKEN LIQUORS) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FICKEN LIQUORS — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Znak towarowy sprzeczny z porządkiem publicznym lub z dobrymi obyczajami — Artykuł 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/15

         Wyrok Sądu z dnia 14 listopada 2013 r. — Efag Trade Mark Company przeciwko OHIM (FICKEN LIQUORS)
   (Sprawa T-54/13) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FICKEN LIQUORS - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Znak towarowy sprzeczny z porządkiem publicznym lub z dobrymi obyczajami - Artykuł 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 377/35
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Efag Trade Mark Company GmbH & Co. KG (Schemmerhofen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Wekwerth)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 listopada 2012 r. (sprawa R 2544/2011-1) dotycząca rejestracji oznaczenia słownego FICKEN LIQUORS jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Efag Trade Mark Company GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.


title: Sprawa C-435/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour de la Cassation (Belgia), wydanym dnia 6 października 2004 r., w sprawie Sébastien Victor Leroy przeciwko Ministère public

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/35

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour de la Cassation (Belgia), wydanym dnia 6 października 2004 r., w sprawie Sébastien Victor Leroy przeciwko Ministère public
   (Sprawa C-435/04)
   (2004/C 300/67)
   W dniu 14 października 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour de la Cassation (Belgia), wydanym w dniu 6 października 2004 r. w sprawie Sébastien Victor Leroy przeciwko Ministère public.
   Cour de la Cassation zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy przepisy krajowe Państwa Członkowskiego, zabraniające osobie zamieszkałej i pracującej w tym Państwie używania na jego terytorium pojazdu należącego do spółki leasingowej, mającej siedzibę w innym Państwie Członkowskim, w sytuacji, gdy pojazd ten nie został zarejestrowany w pierwszym Państwie, nawet gdy został zarejestrowany w tym drugim są sprzeczne z art. 49-55 Traktatu z dnia 25 marca 1957 r. ustanawiającego Wspólnotę Europejską?


title: Sprawa T-361/16: Postanowienie Sądu z dnia 21 listopada 2016 r. – TBWA\London/EUIPO (MEDIA ARTS LAB)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/60

         Postanowienie Sądu z dnia 21 listopada 2016 r. – TBWA\London/EUIPO (MEDIA ARTS LAB)
   (Sprawa T-361/16) (1)

   (2017/C 022/82)
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 314 z 29.8.2016.


title: Sprawa F-4/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 10 lipca 2012 r. — AV przeciwko Komisji (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Zatrudnienie — Zastrzeżenie lekarskie — Zastosowanie zastrzeżenia lekarskiego wstecz — Opinia komitetu ds. inwalidztwa)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/40

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 10 lipca 2012 r. — AV przeciwko Komisji
   (Sprawa F-4/11) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Zatrudnienie - Zastrzeżenie lekarskie - Zastosowanie zastrzeżenia lekarskiego wstecz - Opinia komitetu ds. inwalidztwa)
   2012/C 287/72
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AV (Cadrezzate, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o zastosowaniu względem skarżącego zastrzeżenia lekarskiego przewidzianego w art. 32 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej i o nieprzyznaniu mu renty inwalidzkiej.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 12 kwietnia 2010 r., w której Komisja Europejska zastosowała wobec AV zastrzeżenie lekarskie, o którym mowa w art. 32 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 16 kwietnia 2010 r. w zakresie, w jakim zawiera ona odmowę przyznania AV renty inwalidzkiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez AV.

      (1)  Dz.U. C 179 z 18.6.2011, s. 21.


title: Sprawa T-565/14: Postanowienie Sądu z dnia 17 lipca 2015 r. – EEB/Komisja [Środowisko naturalne — Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 — Decyzja Komisji dotycząca zgłoszenia przez Polskę przejściowego planu krajowego, o którym mowa w art. 32 dyrektywy 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych — Odmowa ponownego wewnętrznego zbadania — Środek o charakterze indywidualnym — Konwencja z Aarhus — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/30

         Postanowienie Sądu z dnia 17 lipca 2015 r. – EEB/Komisja
   (Sprawa T-565/14) (1)

   ([Środowisko naturalne - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Decyzja Komisji dotycząca zgłoszenia przez Polskę przejściowego planu krajowego, o którym mowa w art. 32 dyrektywy 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych - Odmowa ponownego wewnętrznego zbadania - Środek o charakterze indywidualnym - Konwencja z Aarhus - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
   (2015/C 381/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Environmental Bureau (EEB) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Podskalská)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Pignataro-Nolin, S. Petrova i G. Wilms, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 804 final z dnia 17 lutego 2014 r. dotyczącej zgłoszenia przez Rzeczpospolitą Polską przejściowego planu krajowego, o którym mowa w art. 32 dyrektywy 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych oraz po drugie, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Ares (2014) 1915757 z dnia 12 czerwca 2014 r., którą odrzuciła ona jako niedopuszczalny wniosek skarżącej o ponowne zbadanie przez Komisję jej decyzji z dnia 17 lutego 2014 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Umarza się postępowanie w sprawie wniosków Rady Unii Europejskiej, Parlamentu Europejskiego i Rzeczypospolitej Polskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów.

               3)

               European Environmental Bureau (EEB) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               EEB, Komisja, Rada, Parlament i Rzeczpospolita Polska pokrywają własne koszty związane z ich wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów.

      (1)  Dz.U. C 395 z 10.11.2014.


title: Sprawa T-699/14: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2014 r. – Topps Europe przeciwko Komisji

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/29

         Skarga wniesiona w dniu 27 września 2014 r. – Topps Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-699/14)
   (2014/C 448/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Topps Europe Ltd (Milton Keynes, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: R. Vidal i A. Penny, solicitors oraz B. Kennelly, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 15 czerwca 2014 r. w sprawie AT.39899 – Licencjonowanie praw własności intelektualnej dotyczących przedmiotów kolekcjonerskich związanych z piłką nożną, którą oddalono skargę strony skarżącej na naruszenie przez szereg krajowych federacji piłkarskich oraz związków piłkarzy, a także przez Panini S.p.A., Unię Europejskich Związków Piłkarskich (UEFA), Międzynarodową Federację Piłki Nożnej (FIFA), Fédération Française de Football, Associazione Italiana Calciatori, Real Federación Española de Fútbol i Deutscher Fußball-Bund art. 101 i 102 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania strony skarżącej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący poważnego naruszenia przez stronę pozwaną praw procesowych strony skarżącej, a przez to naruszenie przez nią prawa.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że decyzja strony pozwanej opiera się na błędnych ustaleniach faktycznych oraz zawiera oczywiste błędy w ocenie, przez co strona pozwana naruszyła prawo lub dopuściła się błędnej oceny okoliczności faktycznych.


title: Sprawa C-419/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony wyrokiem Cour d'appel de Poitiers (sąd apelacyjny w Poitiers) (druga izba cywilna), wydanym dnia 21 września 2004 r. w sprawie Conseil général de la Vienne przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony wyrokiem Cour d'appel de Poitiers (sąd apelacyjny w Poitiers) (druga izba cywilna), wydanym dnia 21 września 2004 r. w sprawie Conseil général de la Vienne przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects
   (Sprawa C-419/04)
   (2004/C 284/23)
   Do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Cour d'appel de Poitiers (druga izba cywilna) (Francja) wydanym dnia 21 września 2004 r. w sprawie Conseil général de la Vienne przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, który wpłynął do Sekretariatu Trybunału dnia 30 września 2004 r.
   Cour d'appel de Poitiers zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy art. 871 Wspólnotowego Kodeksu Celnego dotyczący pokrycia kwoty długu celnego powinien być interpretowany w ten sposób, że ustanawia on niezbędne i obowiązkowe postępowanie pod rygorem nieważności, gdy krajowe organy celne okazały w jakimkolwiek momencie postępowania w sprawie pokrycia, że mają wątpliwość w stosunku do płatnika w dobrej wierze co do zakresu kryteriów dotyczących pokrycia lub umorzenia należności wynikających z długu celnego, który został pominięty z powodu niezaksięgowania w terminie, w którym powinien był zostać pokryty, gdy chodzi o dług dotyczący ewentualnego włączenia do ceny nabycia sprzętu audiowizualnego dostarczonego przez dostawcę kanadyjskiego należności ryczałtowej zawartej obowiązkowo w cenie biletu wstępu do parku rozrywki, gdzie te urządzenia są eksploatowane, niezależnie od tego, czy odwiedzający, który zapłacił taką należność, korzystał z tej eksploatacji?


title: Sprawa T-650/13: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2013 r. — Lomnici przeciwko Parlamentowi

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/22

      Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2013 r. — Lomnici przeciwko Parlamentowi
      (Sprawa T-650/13)
      (2014/C 71/41)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Zoltán Lomnici (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: adwokat Z. Lomnici Jr.)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Petycji Parlamentu Europejskiego z dnia 17 października 2013 r. dotyczącej petycji nr 1298/2012.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca wskazuje na uchybienie obowiązkowi uzasadnienia i naruszenie prawa każdego obywatela Unii do rzetelnego procesu. W tym względzie podnosi ona między innymi, że jej petycji nie nadano dalszego biegu bez uzasadnienia, iż nie została wezwana do uczestnictwa w spotkaniu i że decyzja nie została jej doręczona.


title: Sprawa F-37/08: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2008 r. — Meister przeciwko OHIM

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/40

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2008 r. — Meister przeciwko OHIM
   (Sprawa F-37/08)
   (2008/C 142/76)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Herbert Meister (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: H.-J. Zimmermann, avocat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji OHIM oddalającej w sposób dorozumiany zażalenie skarżącego dotyczące rzekomych błędów w jego okresowej ocenie.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Prezesa OHIM z dnia 3 stycznia 2008 r. oddalającej zażalenie skarżącego z dnia 27 sierpnia 2007 r.;

               —

               zasądzenie od OHIM na rzecz skarżącego zadośćuczynienia (w kwocie określonej przez Trybunał) za doznaną krzywdę;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania;

               —

               tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa OHIM, przekazanej skarżącemu w dniu 7 stycznia 2008 r., oddalającej zażalenie skarżącego z dnia 27 sierpnia 2007 r.


title: Sprawa F-21/10: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/57

      Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
      (Sprawa F-21/10)
      (2010/C 161/92)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu wniosku skarżącego mającego na celu naprawienie szkody poniesionej przez niego w związku z okolicznością, że strona pozwana przesłała wezwanie do zapłaty kosztów adwokata, który reprezentował ją w sprawie T-241/03 adwokatowi, który reprezentował skarżącego we wspomnianej sprawie a nie samemu skarżącemu.

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji, na mocy której wniosek z dnia 23 lutego 2009 r. został oddalony;

                  —

                  w razie potrzeby stwierdzenie nieważności aktu z dnia 14 września 2009 r., niezależnie od tego jaką miał on formę, którym oddalone zostało zażalenie na decyzję o oddaleniu wniosku z dnia 23 lutego 2009 r.;

                  —

                  w razie potrzeby stwierdzenie nieważności pisma z dnia 1 grudnia 2009 r. sporządzonego w języku francuskim i doręczonego skarżącemu w dniu 19 stycznia 2010 r. razem z jego tłumaczeniem na język włoski;

                  —

                  zasądzenie od Komisji naprawienia szkody majątkowej i krzywdy, które skarżący poniósł w związku ze sporządzeniem i przesłaniem adwokatowi, który reprezentował go w sprawie T-241/03 pisma z dnia 4 grudnia 2006 r. w drodze zapłaty na rzecz skarżącego kwoty 10 000 EUR lub takiej wyższej lub niższej kwoty jaką Sąd uzna za słuszną;

                  —

                  zasądzenie od Komisji zapłaty na rzecz skarżącego odsetek od kwoty 10 000 EUR za okres od dnia przypadającego po dniu doręczenia Komisji wniosku z dnia 23 lutego 2009 r. do dnia rzeczywistej zapłaty tej kwoty w wysokości 10 % rocznie z coroczna kapitalizacją;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-259/09: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Gospodarowanie odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego — Brak transpozycji lub niepoinformowanie o krajowych przepisach dokonujących transpozycji)

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-259/09) (1)

   (Gospodarowanie odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego - Brak transpozycji lub niepoinformowanie o krajowych przepisach dokonujących transpozycji)
   2010/C 80/12
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Marghelis i P. Van den Wyngaert, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciel: S. Ossowski, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie gospodarowania odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego oraz zmieniającej dyrektywę 2004/35/WE (Dz.U. L 102, s. 15)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie gospodarowania odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego oraz zmieniającej dyrektywę 2004/35/WE, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa C-490/13 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 17 lipca 2014 r. – Cytochroma Development, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Artykuł 169 § 1 regulaminu postępowania — Odwołanie niedotyczące sentencji zaskarżonego wyroku — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/24

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 17 lipca 2014 r. – Cytochroma Development, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-490/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Artykuł 169 § 1 regulaminu postępowania - Odwołanie niedotyczące sentencji zaskarżonego wyroku - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne))
   2014/C 409/34
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cytochroma Development, Inc. (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, A. Smith, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Cytochroma Development Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 352 z 30.11.2013.


title: Sprawa T-583/15: Wyrok Sądu z dnia 8 czerwca 2016 r. – Monster Energy/EUIPO (Przedstawienie symbolu pokoju) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego symbol pokoju — Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego — Niedochowanie terminu na wniesienie skargi do Sądu)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/42

         Wyrok Sądu z dnia 8 czerwca 2016 r. – Monster Energy/EUIPO (Przedstawienie symbolu pokoju)
   (Sprawa T-583/15) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego symbol pokoju - Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego - Niedochowanie terminu na wniesienie skargi do Sądu))
   (2016/C 270/47)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Monster Energy Company (Corona, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat P. Brownlow)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 lipca 2015 r. (sprawa R 2788/2014-2), dotyczącą rejestracji graficznego oznaczenia przedstawiającego znak pokoju jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Monster Energy Company zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015.


title: Sprawa C-86/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 20 lutego 2012 r. — Adzo Domenyo Alopka, Jarel Mondoulou, Eja Mondoulou przeciwko Ministre du Travail, de l'Emploi et de l'Immigration

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 20 lutego 2012 r. — Adzo Domenyo Alopka, Jarel Mondoulou, Eja Mondoulou przeciwko Ministre du Travail, de l'Emploi et de l'Immigration
   (Sprawa C-86/12)
   2012/C 138/04
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour administrative

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Adzo Domenyo Alopka, Jarel Mondoulou, Eja Mondoulou

      Strona pozwana: Ministre du Travail, de l'Emploi et de l'Immigration

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni art. 20 TFUE, w razie potrzeby w związku z art. 20, 21, 24, 33 i 34 Karty praw podstawowych — każdy z tych przepisów z osobna lub rozpatrywane łącznie — należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, by państwo członkowskie, po pierwsze, odmówiło obywatelowi państwa trzeciego, który sam sprawuje opiekę nad swoimi małymi dziećmi, będącymi obywatelami Unii, prawa pobytu w państwie członkowskim zamieszkania tych dzieci, w którym żyją wspólnie z nim od urodzenia, ale którego obywatelstwa nie posiadają, a po drugie, odmówiło temu obywatelowi państwa trzeciego zezwolenia na pobyt i, co więcej, zezwolenia na pracę?
   Czy należy uznać, że takie decyzje mogą pozbawić te dzieci w ich państwie zamieszkania, w którym żyją od urodzenia, możliwości skutecznego korzystania z istoty praw związanych ze statusem obywatela Unii również w określonych okolicznościach, gdy ich drugi wstępny w linii prostej, z którym nigdy nie miały one wspólnego życia rodzinnego, zamieszkuje w innym państwie Unii, którego jest obywatelem?


title: Sprawa F-66/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Dubus i Leveque przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postepowanie w sprawie awansu za 2006 r. — Umiejętność pracy w trzecim języku)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/71

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Dubus i Leveque przeciwko Komisji
   (Sprawa F-66/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postepowanie w sprawie awansu za 2006 r. - Umiejętność pracy w trzecim języku)
   (2009/C 44/123)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Charles Dubus (Kraainem, Belgia) i Jean Leveque (Wattignies-La-Victoire, Francja) (przedstawiciele: adwokat É. Boigelot, a następnie adwokaci É. Boigelot i L. Defalque)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Interwenient: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: I. Šulce i M. Simm, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżących w ramach postępowania w sprawie awansu za 2006 r. w związku z brakiem wykazania przez nich umiejętności pracy w trzecim języku — Wniosek o odszkodowanie
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Wspólnot Europejskich o niewpisaniu nazwiska C. Dubusa na listę urzędników awansowanych do grupy C*3 o w ramach postępowania w sprawie awansu za 2006 r. oraz decyzji Komisji Wspólnot Europejskich o niewpisaniu nazwiska J. Leveque na listę urzędników awansowanych do grupy B*8 w ramach tego samego postępowania.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokryje własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez skarżących.

               4)

               Rada Unii Europejskiej pokryje własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 199 z 25.8.2007, s. 54.


title: Sprawa T-642/14: Wyrok Sądu z dnia 7 października 2015 r. – JP Divver Holding Company/OHIM (EQUIPMENT FOR LIFE) [Wspólnotowy znak towarowy — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Słowny znak towarowy EQUIPMENT FOR LIFE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/54

         Wyrok Sądu z dnia 7 października 2015 r. – JP Divver Holding Company/OHIM (EQUIPMENT FOR LIFE)
   (Sprawa T-642/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Słowny znak towarowy EQUIPMENT FOR LIFE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 398/68)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: JP Divver Holding Company Ltd (Newry, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci A. Franke i E. Bertram)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 czerwca 2014 r. (sprawa R 64/2014-2) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Wspólnotę Europejską słownego znaku towarowego EQUIPMENT FOR LIFE.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               JP Divver Holding Company Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014.