title: Sprawa C-646/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – postępowanie wszczęte przez Khadiję Jafari, Zainab Jafari [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 — Ustalenie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego — Przybycie nadzwyczajnie dużej liczby obywateli państw trzecich ubiegających się o udzielenie ochrony międzynarodowej — Zorganizowanie przekroczenia granicy przez organy jednego państwa członkowskiego do celów tranzytu do innego państwa członkowskiego — Wjazd, na który zezwolono na zasadzie odstępstwa, ze względów humanitarnych — Artykuł 2 lit. m) — Pojęcie „wizy” — Artykuł 12 — Wydanie wizy — Artykuł 13 — Nielegalnie przekroczenie granicy zewnętrznej]

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/16

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – postępowanie wszczęte przez Khadiję Jafari, Zainab Jafari
   (Sprawa C-646/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 - Ustalenie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego - Przybycie nadzwyczajnie dużej liczby obywateli państw trzecich ubiegających się o udzielenie ochrony międzynarodowej - Zorganizowanie przekroczenia granicy przez organy jednego państwa członkowskiego do celów tranzytu do innego państwa członkowskiego - Wjazd, na który zezwolono na zasadzie odstępstwa, ze względów humanitarnych - Artykuł 2 lit. m) - Pojęcie „wizy” - Artykuł 12 - Wydanie wizy - Artykuł 13 - Nielegalnie przekroczenie granicy zewnętrznej])
   (2017/C 309/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

   Khadija Jafari, Zainab Jafari

      Sentencja

               1)

               Artykuł 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca w związku z art. 2 lit. m) tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że tolerowania – przez organy pierwszego państwa członkowskiego skonfrontowane z przybyciem nadzwyczajnie dużej liczby obywateli państw trzecich ubiegających się o tranzyt przez terytorium tego państwa członkowskiego w celu złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w innym państwie członkowskim – wjazdu na terytorium takich obywateli, którzy nie spełniają warunków wjazdu co do zasady obowiązujących w tym pierwszym państwie członkowskim, nie można uznać za wydanie „wizy” w rozumieniu tego artykułu 12.

               2)

               Artykuł 13 ust. ust. 1 rozporządzenia nr 604/2013 należy interpretować w ten sposób, że obywatel państwa trzeciego, którego wjazd był tolerowany przez organy pierwszego państwa członkowskiego skonfrontowane z przybyciem nadzwyczajnie dużej liczby osób ubiegających się o tranzyt przez terytorium tego państwa członkowskiego w celu złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w innym państwie członkowskim, przy czym nie spełniał on warunków wjazdu co do zasady obowiązujących w tym pierwszym państwie członkowskim, powinien zostać uznany za osobę, która „nielegalnie przekroczyła” granicę wspomnianego pierwszego państwa członkowskiego w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 53 z 20.2.2017.


title: Sprawa T-434/04: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2004 r. przez Alexa Milberta i innych przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/42

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2004 r. przez Alexa Milberta i innych przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-434/04)
   (2005/C 6/83)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 22 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Alexa Milberta, zamieszkałego w Hesperange (Luksemburg), Imre Czigàny, zamieszkałej w Rhode St. Genèse (Belgia), José Manuela De la Cruz Gonzáleza, zamieszkałego w Brukseli, Viviane Deveen, zamieszkałej w Overijse (Belgia), Mohammada Reza Fardooma, zamieszkałego w Roodt-sur-Syre (Luksemburg), Laury Gnemmi, zamieszkałej w Hünsdorf (Luksemburg), Marie-José Reinard, zamieszkałej w Bertrange (Luksemburg), Vassiliosa Stergiou, zamieszkałego w Kraainem (Belgia) i Ioannisa Terezakisa, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanych przez Gilles'a Bounéou i Frédérica Frabettiego, adwokatów przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności listy urzędników awansowanych w ramach procedury awansowania w 2003 r. w zakresie, w jakim lista ta nie zawiera nazwisk skarżących, jak również, incydentalnie, aktów przygotowawczych do wydania tej decyzji;

               —

               ewentualnie o stwierdzenie nieważności przyznania punktów do uzyskania awansu w ramach procedury awansowania w 2003 r. w zakresie, w odniesieniu do skarżących;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnicy Komisji, nie zostali awansowani w ramach procedury awansowania w 2003 r. Swoją skargą kwestionują system używany przez Komisję w ramach tej procedury, w zakresie, w jakim przewiduje on, obok punktów za zasługi i punktów za staż pracy przyznawanych każdemu urzędnikowi, punkty „pozostałości”, przyznawane urzędnikom znajdującym się na liście urzędników wyznaczonych do awansu w ramach poprzedniej procedury awansowania, którzy jednak awansu wówczas nie uzyskali, jak również punktów przyznawanych przez dyrekcje generalne, punktów specjalnych związanych z przeniesieniem, punktów w interesie służby oraz punktów „z odwołania” przyznawanych przez Komitety ds. awansu. Skarżący podnoszą, że działając w takim systemie Komisja nie przeprowadziła porównania zasług urzędników mających prawo do ubiegania się o awans naruszając art. 45 regulaminu pracowniczego, jak również przepisów ogólnych do jego wykonania.
   Na tej samej podstawie, skarżący podnoszą naruszenie zasady niedyskryminacji, zakazu postępowania arbitralnego, obowiązku uzasadnienia, uzasadnionych oczekiwań, reguły „patere legem quam ipse facit” oraz obowiązku staranności.


title: Sprawa C-404/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 10 sierpnia 2010 r. w sprawie T-237/05, Éditions Odile Jacob SAS przeciwko Komisji, wniesione w dniu 9 czerwca 2010 r. przez Komisję Europejską

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/19

         Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 10 sierpnia 2010 r. w sprawie T-237/05, Éditions Odile Jacob SAS przeciwko Komisji, wniesione w dniu 9 czerwca 2010 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-404/10 P)
   ()
   2010/C 274/30
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders, O. Beynet i P. Costa de Oliveira, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Éditions Odile Jacob SAS, Lagardère SCA

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wydanego w dniu 9 czerwca 2010 r. wyroku w sprawie T-237/05 Éditions Odile Jacob SAS przeciwko Komisji w zakresie, w jakim Sąd stwierdził w nim nieważność decyzji Komisji z dnia 7 kwietnia 2005 r., w której instytucja ta odmówiła dostępu do dokumentów dotyczących postępowania kontrolnego w sprawie koncentracji nr COMP/M.2978;

               —

               oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej do Sądu przez drugą stronę postępowania odwoławczego i wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w kwestiach stanowiących przedmiot niniejszego odwołania;

               —

               obciążenie skarżącej w pierwszej instancji kosztami poniesionymi przez Komisję zarówno w pierwszej instancji, jak i w ramach niniejszego odwołania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja opiera swe odwołanie na dwóch zarzutach.
   W ramach pierwszego z nich wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd popełnił błąd w wykładni rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) nie biorąc, dla celów interpretacji wyjątków od prawa dostępu do dokumentów, pod uwagę przepisów rozporządzenia Rady nr 4064/89 (2) w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw. W opinii Komisji ogólne zasady rządzące prawem dostępu do dokumentów winny bowiem uwzględniać szczególne cechy postępowań w dziedzinie prawa konkurencji oraz gwarancje poufności zaoferowane biorącym udział w koncentracji przedsiębiorstwom.
   W ramach drugiego zarzutu, który składa się z pięciu części, Komisja podnosi dokonanie przez Sąd błędnej wykładni art. 4 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia nr 1049/2001 w zakresie, w jakim rozstrzygnął on, że wnosząca odwołanie miała obowiązek konkretnego i indywidualnego zbadania wszystkich dokumentów, których dotyczył wniosek o przyznanie dostępu, nawet w przypadkach, które były w oczywisty sposób objęte wyjątkiem (część pierwsza). Komisja kwestionuje również dokonaną przez Sąd zawężającą wykładnię kwestii ochrony celów kontroli, śledztwa i audytu, zgodnie z którą to wykładnią wyjątek ten nie znajduje zastosowania po wydaniu przez Komisję decyzji o zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie kontroli koncentracji (część druga). Wnosząca odwołanie podnosi ponadto, że Sąd naruszył w sposób oczywisty prawo stawiając, po pierwsze, wymóg, aby dokonywanemu przez Komisję indywidualnemu i konkretnemu badaniu dokumentów towarzyszył opis wszystkich ich treści, oraz, po drugie, wymóg przeprowadzenia konsultacji z osobami trzecimi, pomimo oczywistego charakteru zastosowania wyjątku dotyczącego ochrony interesów handlowych (część trzecia). Komisja podnosi ponadto, że Sąd naruszył prawo w zakresie, w jakim stwierdził on nieważność jej decyzji o odmowie dostępu do jej wewnętrznych dokumentów, podczas gdy dokumenty te wchodziły w zakres zastosowania wyjątku dotyczącego „procesu podejmowania decyzji”, o którym mowa w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001 (część czwarta). Wreszcie, wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi dokonanie błędnej wykładni art. 4 ust. 6 ww. rozporządzenia (część piąta).

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43)

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 4064/89, z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. L 395, s. 1)


title: Sprawa C-352/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 31 lipca 2007 r. — A. Menarini Industrie Farmaceutiche Riunite Srl, F.I.R.M.A. Srl, Laboratori Guidotti SpA, Istituto Lusofarmaco d'Italia SpA, Malesi Istituto Farmacobiologico SpA, Menarini International Operations Luxembourg SA przeciwko Ministero della Salute, Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA) i in.

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 31 lipca 2007 r. — A. Menarini Industrie Farmaceutiche Riunite Srl, F.I.R.M.A. Srl, Laboratori Guidotti SpA, Istituto Lusofarmaco d'Italia SpA, Malesi Istituto Farmacobiologico SpA, Menarini International Operations Luxembourg SA przeciwko Ministero della Salute, Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA) i in.
   (Sprawa C-352/07)
   (2007/C 247/10)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: A. Menarini — Industrie Farmaceutiche Riunite Srl, FIRMA Srl, Laboratori Guidotti SpA, Istituto Lusofarmaco d'Italia SpA, Malesi Istituto Farmacobiologico SpA oraz Menarini International Operations Luxembourg SA

      Strona pozwana: Ministero della Salute, Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA) i inni
   Pytania prejudycjalne

               1)

               W dalszej części, po przepisach zawartych w art. 2 i 3 (1), które dotyczą relacji między władzami państwa członkowskiego i przedsiębiorstwami farmaceutycznymi — przewidując określenie ceny produktu leczniczego lub podjęcie decyzji co do jej podniesienia na wniosek tych [ostatnich], ale pod warunkiem zatwierdzenia przez właściwe władze, czyli w wyniku dialogu między samym przedsiębiorstwem a władzami właściwymi w zakresie kontroli wydatków na produkty lecznicze — art. 4 ust. 1 reguluje sytuację, „gdy ceny na wszystkie produkty lecznicze lub na pewne ich grupy zostały zamrożone”, określając takie zamrożenie cen jako ogólny środek, którego utrzymanie uzależnione jest od kontroli, przeprowadzanej co najmniej raz do roku, w świetle kryteriów makroekonomicznych występujących w państwie członkowskim.
               Przepis przyznaje właściwym władzom 90-dniowy terminy na podjęcie decyzji, stanowiąc, że po jego upływie ogłaszają one czy i jakie obniżki lub podwyżki cen zostaną wprowadzone.
               Należy rozstrzygnąć kwestie,
               czy przepis ten w części, która odnosi się do „[ewentualnych obniżek cen]”, należy rozumieć w ten sposób, że oprócz ogólnego środka w postaci zamrożenia cen na wszystkie produkty lecznicze lub niektóre ich grupy, można zastosować inny ogólny środek w postaci obniżenia cen na wszystkie produkty lecznicze lub niektóre ich grupy, czy też „[ewentualne obniżenie cen]” odnosi się wyłącznie do produktów leczniczych, których ceny zostały zamrożone;

               2)

               czy art. 4 ust. 1, w części w której zobowiązuje właściwe władze państwa członkowskiego do sprawdzenia co najmniej raz do roku, w przypadku zamrożenia cen, czy warunki makroekonomiczne usprawiedliwiają utrzymanie niezmienionych zamrożonych cen, należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w odpowiedzi na pytanie pierwsze zostanie uznane, że dopuszcza się obniżenie cen, możliwe jest odwołanie się do takiego środka wielokrotnie w ciągu roku oraz wielokrotnie w ciągu kilku la (od 2002 r. do 2010 r.);

               3)

               czy w rozumieniu wspomnianego art. 4, interpretowanego w świetle założeń przyjętych zgodnie z głównym celem środków kontroli cen produktów leczniczych, jakim jest „wspieranie zdrowia publicznego poprzez zapewnienie odpowiedniego zaopatrzenia w produkty lecznicze dostępne po umiarkowanych cenach oraz unikanie różnic we wspomnianych środkach mogących wpływać na handel produktami leczniczymi wewnątrz Wspólnoty lub zakłócać go” — można uznać, że przyjęcie środków, które odwołują się do „przewidywanej” a nie „ustalonej” kwoty wydatków jest zgodne z prawem wspólnotowym (pytanie obejmuje obydwa przypadki);

               4)

               czy wymogi dotyczące przestrzegania progów wydatków na produkty lecznicze, które każde państwo członkowskie jest uprawnione ustalić, powinny być szczególnie związane z samymi wydatkami na produkty lecznicze czy też państwo członkowskie jest uprawnione do uwzględnienia również danych dotyczących innych wydatków związanych ze zdrowiem;

               5)

               czy wynikające z dyrektywy zasady przejrzystości i uczestnictwa przedsiębiorstw zainteresowanych zamrożeniem lub ogólnym obniżeniem cen produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że powinno się przewidzieć w każdej sytuacji możliwości odstępstwa od narzuconej ceny (art. 4 ust. 2) oraz rzeczywisty udział przedsiębiorstwa przedstawiającego wniosek, w wyniku czego władze administracyjne w przypadku ewentualnej odmowy są zobowiązane taką odmowę uzasadnić.

      (1)  Dyrektywa Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotycząca przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (Dz.U. L 40, str. 8).


title: Sprawa T-462/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 grudnia 2008 r. — HEG i Graphite India przeciwko Radzie (Wspólna polityka handlowa — Cło antydumpingowe — Cło wyrównawcze — Przywóz niektórych systemów elektrod grafitowych pochodzących z Indii — Prawo do obrony — Zasada równości traktowania — Ustalenie szkody — Związek przyczynow y)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/25

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 grudnia 2008 r. — HEG i Graphite India przeciwko Radzie
   (Sprawa T-462/04) (1)

   (Wspólna polityka handlowa - Cło antydumpingowe - Cło wyrównawcze - Przywóz niektórych systemów elektrod grafitowych pochodzących z Indii - Prawo do obrony - Zasada równości traktowania - Ustalenie szkody - Związek przyczynow y)
   (2009/C 32/46)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: HEG Ltd (New Delhi, Indie); Graphite India Ltd (Kalkuta, Indie) (przedstawiciele: początkowo K. Adamantopoulos, avocat, i J. Branton, solicitor, następnie J. Branton)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: T. Scharf i K. TalabérRitz, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1628/2004 z dnia 13 września 2004 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze i stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych systemów elektrod grafitowych pochodzących z Indii (Dz.U. L 295, s. 4) oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1629/2004 z dnia 13 września 2004 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych systemów elektrod grafitowych pochodzących z Indii (Dz.U. L 295, s. 10)
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               HEG Ltd i Graphite India Ltd pokrywają własne koszty, jak również koszty poniesione przez Radę.

               3)

               Komisja pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 69 z 19.3.2005.


title: Sprawa T-66/10: Postanowienie Sądu z dnia 9 kwietnia 2013 r. — Zuckerfabrik Jülich przeciwko Komisji (Rolnictwo — Cukier — Opłaty produkcyjne — Stwierdzenie nieważności części rozporządzenia (WE) nr 1193/2009 po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/42

         Postanowienie Sądu z dnia 9 kwietnia 2013 r. — Zuckerfabrik Jülich przeciwko Komisji
   (Sprawa T-66/10) (1)

   (Rolnictwo - Cukier - Opłaty produkcyjne - Stwierdzenie nieważności części rozporządzenia (WE) nr 1193/2009 po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania)
   2013/C 156/78
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Zuckerfabrik Jülich GmbH (dawniej Zuckerfabrik Jülich AG) (Jülich, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H.J. Prieß i B. Sachs)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi i B. Schima, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo F. Díez Moreno, następnie A. Rubio González, abogados del Estado) i Republika Litewska (przedstawiciele: początkowo R. Janeckaitė i R. Krasuckaitė, następnie R. Krasuckaitė i R. Mackevičienè, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1193/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dokonującego sprostowania rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, (WE) nr 1775/2004, (WE) nr 1686/2005 i (WE) nr 164/2007 oraz ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006 (Dz.U. L 321, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Zuckerfabrik Jülich GmbH.

               3)

               Królestwo Hiszpanii i Republika Litewska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa F-111/11: Skarga wniesiona w dniu 24 października 2011 r. — ZZ i in. przeciwko Komisji

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/27

         Skarga wniesiona w dniu 24 października 2011 r. — ZZ i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-111/11)
   2012/C 6/50
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis, É. Marchal, D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności odcinków wynagrodzenia skarżących za luty 2011 r. oraz odcinków wynagrodzenia za kolejne miesiące, w których na podstawie rozporządzenia Rady (UE) nr 1239/2010 z dnia 20 grudnia 2010 r. zastosowano nowy współczynnik korygujący dla miasta Varese.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dotyczących sporządzenia odcinków wynagrodzenia skarżących w oparciu o współczynnik korygujący dla miasta Varese, który określony został w rozporządzeniu Rady (UE) nr 1239/2010 z dnia 20 grudnia 2010 r. wywołującego skutki prawne od dnia 1 lipca 2010 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 12 lipca 2011 r. o oddaleniu zażaleń skarżących w przedmiocie współczynnika korygującego stosowanego dla miasta Varese;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-121/10: Postanowienie Sądu z dnia 26 marca 2015 r. – Conte i in./Rada (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rybołówstwo — Ochrona zasobów rybołówstwa — Ustanowienie wspólnotowego systemu kontroli, inspekcji i egzekwowania — Pojęcie aktu regulacyjnego — Pojęcie aktu ustawodawczego — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/12

         Postanowienie Sądu z dnia 26 marca 2015 r. – Conte i in./Rada
   (Sprawa T-121/10) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Rybołówstwo - Ochrona zasobów rybołówstwa - Ustanowienie wspólnotowego systemu kontroli, inspekcji i egzekwowania - Pojęcie aktu regulacyjnego - Pojęcie aktu ustawodawczego - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   (2015/C 178/13)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Giovanni Conte (Pomezia, Włochy); Casa del Pescatore Soc. coop. rl, Civitanova Marche (Włochy); Guidotti Giovanni & Figli Snc (Termoli, Włochy); Organizzazione di produttori della pesca di Civitanova Marche Soc. coop. rl (Civitanova Marche); Consorzio gestione mercato ittico Manfredonia Soc. coop. rl (Cogemim) (Manfredonia, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Cavasola, G. Micucci i V. Cannizzaro)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo A. Westerhof Löfflerová i A. Lo Monaco, następnie A. Westerhof Löfflerová i S. Barbagallo, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Banks i D. Bianchi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylającego rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dz.U. L 343, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2013, L 355, s. 94), a w szczególności art. 9, 10, art. 14 ust. 1–5, art. 15, art. 17 ust. 1, art. 58 ust. 1–3, 5, art. 59 ust. 2, 3, art. 60 ust. 4, 5, art. 62 ust. 1, art. 63 ust. 1, art. 64, 65, art. 66 ust. 1, 3, art. 67 ust. 1, art. 68, art. 73 ust. 8, art. 92 ust. 2, art. 103 tego rozporządzenia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Giovanni Conte, Casa del Pescatore Soc. coop. rl, Guidotti Giovanni & Figli Snc, Organizzazione di produttori della pesca di Civitanova Marche Soc. coop. rl i Consorzio gestione mercato ittico Manfredonia Soc. coop. rl (Cogemim) pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010.


title: Sprawa C-185/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez House of Lords — Zjednoczone Królestwo) — Allianz SpA, dawniej Riunione Adriatica Di Sicurtà SpA oraz Generali Assicurazioni Generali SpA przeciwko West Tankers Inc. ([Uznawanie i wykonywanie zagranicznych orzeczeń arbitrażowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Zakres stosowania — Właściwość sądu państwa członkowskiego w zakresie wydawania wobec strony zakazu wszczynania lub dalszego prowadzenia postępowania przed sądem innego państwa członkowskiego ze względu na niezgodność takiego postępowania z zapisem na sąd polubowny — Konwencja nowojorska])

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez House of Lords — Zjednoczone Królestwo) — Allianz SpA, dawniej Riunione Adriatica Di Sicurtà SpA oraz Generali Assicurazioni Generali SpA przeciwko West Tankers Inc.
   (Sprawa C-185/07) (1)

   ([Uznawanie i wykonywanie zagranicznych orzeczeń arbitrażowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Zakres stosowania - Właściwość sądu państwa członkowskiego w zakresie wydawania wobec strony zakazu wszczynania lub dalszego prowadzenia postępowania przed sądem innego państwa członkowskiego ze względu na niezgodność takiego postępowania z zapisem na sąd polubowny - Konwencja nowojorska])
   (2009/C 82/06)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   House of Lords
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Allianz SpA, dawniej Riunione Adriatica Di Sicurtà SpA oraz Generali Assicurazioni Generali SpA

      Strona pozwana: West Tankers Inc.
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — House od Lords — Wykładnia rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1) — Właściwość sądu państwa członkowskiego w zakresie nakazania stronie niewszczynania lub zakończenia postępowania sądowego w innym państwie członkowskim ze względu na niezgodność takiego postępowania z zapisem na sąd polubowny
   Sentencja
   Wydanie wobec danej osoby przez sąd państwa członkowskiego zakazu wszczynania i dalszego prowadzenia postępowania przed sądami innego państwa członkowskiego, z tego względu że takie postępowanie narusza zapis na sąd polubowny, jest niezgodne z rozporządzeniem Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa C-342/05: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/10

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-342/05)
   (2005/C 281/19)
   Język postępowania: fiński
   W dniu 19 września 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez M. van Beeka i I Koskinena, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Finlandii.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 12 ust. 1 i art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (1) poprzez regularne zezwalanie na polowanie na wilki z naruszeniem odstępstw przewidzianych w art. 16 ust. 1 tej dyrektywy.

               2)

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Artykuł 16 dyrektywy 92/43/EWG wprowadza odstępstwo od systemu ścisłej ochrony przewidzianego w art. 12 i nast., tym samym powinien on być interpretowany w sposób ścisły. Ustęp pierwszy tego artykułu przewiduje dwie przesłanki wprowadzenia odstępstw na podstawie lit. a)-e). W pierwszej kolejności odstępstwo nie powinno szkodzić zachowaniu populacji danych gatunków we właściwym stanie ochrony w ich naturalnym zasięgu. Po drugie, odstępstwo może mieć miejsce, gdy brak jest innego zadowalającego rozwiązania.
   Biorąc pod uwagę to, że stan ochrony wilków w Finlandii nie jest korzystny, że istnieją inne alternatywne rozwiązania oraz że zezwolenia na polowania na wilki są wydawane regularnie, przy czym nie wykazano we właściwy sposób związku z osobnikami powodującymi znaczne szkody, udzielanie zezwoleń na polowania na wilki w Finlandii następuje w proporcjach, które przekraczają to, co zostało przewidziane warunkami znajdującymi się w art. 16 ust. 1 dyrektywy 92/43/EWG.

      (1)  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory Dz.U. L 206, z 22 czerwca 1992 r., str. 7.


title: Sprawa C-7/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Stockholm (Szwecja) w dniu 7 stycznia 2013 r. — Skandia America Corporation USA, filial Sverige przeciwko Skatteverket

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Stockholm (Szwecja) w dniu 7 stycznia 2013 r. — Skandia America Corporation USA, filial Sverige przeciwko Skatteverket
   (Sprawa C-7/13)
   2013/C 55/12
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Förvaltningsrätten i Stockholm

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Skandia America Corporation USA, filial Sverige

      Strona pozwana: Skatteverket

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy świadczenie nabytych na zewnątrz usług przez główny zakład spółki położony w państwie trzecim na rzecz oddziału spółki znajdującego się w państwie członkowskim, z przypisaniem kosztów nabycia oddziałowi, stanowi transakcje podlegające opodatkowaniu, jeżeli oddział jest członkiem grupy VAT w tym państwie członkowskim?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy położony w państwie trzecim główny zakład spółki należy uznać za podatnika niemającego siedziby w państwie członkowskim w rozumieniu art. 196 dyrektywy VAT (1), co oznacza, że to usługobiorca podlega opodatkowaniu z tytułu tych transakcji?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa T-340/13: Wyrok Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Federación Española de Hostelería przeciwko EACEA [Skarga o stwierdzenie nieważności — Program w dziedzinie edukacji i uczenia się przez całe życie — Umowa dotycząca projektu „Wirtualny symulator do celów nauki języków dla podmiotów branży turystycznej (e-client)”  — Wezwanie do zapłaty — Spór wynikający z umowy — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Brak zmiany kwalifikacji umowy — Niedopuszczalność]

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/38

         Wyrok Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Federación Española de Hostelería przeciwko EACEA
   (Sprawa T-340/13) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Program w dziedzinie edukacji i uczenia się przez całe życie - Umowa dotycząca projektu „Wirtualny symulator do celów nauki języków dla podmiotów branży turystycznej (e-client)” - Wezwanie do zapłaty - Spór wynikający z umowy - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Brak zmiany kwalifikacji umowy - Niedopuszczalność])
   2014/C 421/52
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Federación Española de Hostelería (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci B. Miguelsanz Roldán, F. J. del Nogal Méndez, R. Fernández Flores i M. P. Abad Marco)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA) (przedstawiciele: H. Monet i A. Jaume, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez adwokatów J. L. Buendíę Sierrę, N. Ruiza Garcíę i A. Balcells Cartagenę, a następnie przez J. L. Buendíę Sierrę i A. Balcells Cartagenę)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności wezwania do zapłaty wydanego przez EACEA w dniu 5 kwietnia 2013 r. informującego stronę skarżącą, że powinna zwrócić kwotę 1 81  686,11 EUR w następstwie przeprowadzenia audytu projektu „Wirtualny symulator do celów nauki języków dla podmiotów branży turystycznej (e-client)”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Federación Española de Hostelería zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 245 z 24.8.2013.


title: Sprawa C-625/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 10 września 2015 r. w sprawie T-91/14, Schniga GmbH przeciwko Wspólnotowemu Urzędowi Odmian Roślin, wniesione w dniu 23 listopada 2015 r. przez Schniga GmbH

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/27

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 10 września 2015 r. w sprawie T-91/14, Schniga GmbH przeciwko Wspólnotowemu Urzędowi Odmian Roślin, wniesione w dniu 23 listopada 2015 r. przez Schniga GmbH
   (Sprawa C-625/15 P)
   (2016/C 027/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Schniga GmbH (przedstawiciele: G. Würtenberger, R. Kunze, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Wspólnotowy Urząd Odmian Roślin, Brookfield New Zealand Ltd, Elaris SNC

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu wydanego w dniu 10 września 2015 r. w sprawach połączonych T-91/14 i T-92/14;

               —

               obciążenie CPVO i interwenientów kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sąd naruszył prawo w zastosowaniu art. 7 rozporządzenia nr 2100/94 (1) w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (zwanego dalej: WSOOR) oraz art. 22 i 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1239/95 (2) z dnia 31 maja 1995 r.
   Sąd dokonał błędnej oceny kompetencji prezesa Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin przy wpisaniu dodatkowych właściwości przy badaniu odmiany, której ma być przyznane wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin.
   Sąd dokonał błędnej oceny kwalifikacji prawnej protokołów technicznych i wytycznych stosowanych przy badaniu technicznym wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, co wiązało się z błędną oceną terminie, w którym prezesa Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin może zdecydować, że może zostać uwzględniona nowa właściwość w celu określenia odrębności nowej odmiany.
   Sąd dopuścił się błędu w ocenie skutków stosowania zasad pewności prawa, obiektywizmu Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin i równego traktowania w odniesieniu do decyzji prezesa Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin przy badaniu nowej odmiany.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (Dz.U. L 227, s. 1)

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1239/95 z dnia 31 maja 1995 r. ustanawiające zasady wykonawcze stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w odniesieniu do postępowania przed Wspólnotowym Urzędem Odmian Roślin (Dz.U. L 121, s. 37)


title: Sprawa C-306/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken (Niemcy) w dniu 26 czerwca 2012 r. — Spedition Welter GmbH przeciwko Avanssur S.A.

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken (Niemcy) w dniu 26 czerwca 2012 r. — Spedition Welter GmbH przeciwko Avanssur S.A.
   (Sprawa C-306/12)
   2012/C 287/34
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgericht Saarbrücken

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Spedition Welter GmbH

      Strona pozwana: Avanssur S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 21 ust. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (1) należy interpretować w ten sposób, że uprawnienia przedstawiciela wyznaczonego do rozpatrywania i zaspokajania roszczeń obejmują również umocowanie do przyjmowania doręczeń dla zakładu ubezpieczeń, w związku z czym w sprawie poszkodowanego przeciwko zakładowi ubezpieczeń o naprawienie szkody będącej następstwem wypadku sądowe doręczenie może być skutecznie dokonane względem zakładu ubezpieczeń do rąk wskazanego przez ten zakład przedstawiciela wyznaczonego do rozpatrywania i zaspokajania roszczeń?
               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

               2)

               Czy art. 21 ust. 5 dyrektywy 2009/103/WE ma bezpośredni skutek tego rodzaju, że poszkodowany może powołać się na ten przepis przed sądem krajowym z tym skutkiem, że sąd krajowy musi przyjąć, iż miało miejsce skuteczne doręczenie względem zakładu ubezpieczeń, jeśli doręczenie zostało dokonane do rąk wskazanego przez ten zakład przedstawiciela wyznaczonego do rozpatrywania i zaspokajania roszczeń jako „przedstawiciela” zakładu ubezpieczeń w sytuacji gdy nie zostało jednak udzielone pełnomocnictwo do doręczeń w drodze czynności prawnej, ani też prawo krajowe nie ustanawia w tym przypadku ustawowego umocowania do doręczeń ale w pozostałym zakresie doręczenie spełnia wszystkie przesłanki przewidziane przez prawo krajowe?

      (1)  Dz. U. L 263, s. 11.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie C-537/03 (wniosek Korkein oikeus o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Katja Candolin i in. przeciwko Vahinkovakuutusosakeyhtiö Pohjola i in. (Obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych — Dyrektywy 84/5/EWG i 90/232/EWG — System odpowiedzialności cywilnej — Przyczynienie się pasażera do powstania szkody — Odmowa lub ograniczenie prawa do odszkodowania)

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 30 czerwca 2005 r.
   w sprawie C-537/03 (wniosek Korkein oikeus o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Katja Candolin i in. przeciwko Vahinkovakuutusosakeyhtiö Pohjola i in. (1)

   (Obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych - Dyrektywy 84/5/EWG i 90/232/EWG - System odpowiedzialności cywilnej - Przyczynienie się pasażera do powstania szkody - Odmowa lub ograniczenie prawa do odszkodowania)
   (2005/C 205/05)
   Język postępowania: fiński
   W sprawie C-537/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) postanowieniem z dnia 19 grudnia 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 22 grudnia 2003 r., w postępowaniu Katja Candolin, Jari-Antero Viljaniemi, Veli-Matti Paananen przeciwko Vahinkovakuutusosakeyhtiö Pohjola, Jarno Ruokoranta, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Lenaerts, J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), E. Juhász i M. Ilešič, sędziowie; rzecznik generalny: L. A. Geelhoed; sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 30 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   W okolicznościach takich jak okoliczności sprawy w postępowaniu przed sądem krajowym art. 2 ust. 1 drugiej dyrektywy Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i art. 1 trzeciej dyrektywy Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych stoją na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które zezwalają na odmowę lub ograniczenie w nieproporcjonalny sposób odszkodowania z obowiązkowego ubezpieczenia posiadaczy pojazdów mechanicznych w związku z przyczynieniem się pasażera do powstania szkody, którą poniósł. Fakt, że dany pasażer jest właścicielem pojazdu, którego kierowca spowodował wypadek, pozostaje bez znaczenia.

      (1)  Dz.U. C 59 z 06.03.2004 r.


title: Sprawa C-250/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodny przepływ osób — Zakup nieruchomości przeznaczonej na nowe główne miejsce zamieszkania — Obliczanie ulgi podatkowej — Opłaty rejestracyjne — Spójność systemu podatkowego)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-250/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swobodny przepływ osób - Zakup nieruchomości przeznaczonej na nowe główne miejsce zamieszkania - Obliczanie ulgi podatkowej - Opłaty rejestracyjne - Spójność systemu podatkowego)
   2012/C 32/02
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. van Nuffel, R. Lyal i W. Rels, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: L. Van den Broeck, pełnomocnik, adwokat B. van de Walle de Ghelcke)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Węgierska (przedstawiciele: R. Somssich, K. Borvölgyi i M.Z. Fehér, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 18, 43 i 56 WE oraz art. 31 i 40 EOG — Obliczanie ulgi podatkowej przy zakupie nieruchomości przeznaczonej na nowe główne miejsce zamieszkania — Uwzględnianie kwoty opłaty rejestracyjnej zapłaconej przy zakupie nieruchomości stanowiącej wcześniejsze główne miejsce zamieszkania tylko wtedy, gdy jest ona położona w Regionie Flamandzkim.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa C-150/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 14 kwietnia 2008 r. — Siebrand BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 14 kwietnia 2008 r. — Siebrand BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-150/08)
   (2008/C 171/27)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Siebrand BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy napój, który zawiera pewną ilość alkoholu destylowanego, ale poza tym odpowiada definicji pozycji taryfowej CN 2206, może zostać zaklasyfikowany do tej pozycji taryfowej, jeśli jest to napój fermentowany, który, poprzez dodatek wody oraz określonych substancji, stracił smak, zapach lub wygląd napoju wytworzonego z określonego owocu lub określonego produktu naturalnego?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: na podstawie jakiego kryterium należy ustalać, czy ten napój należy, ze względu na dodatek alkoholu destylowanego, mimo to klasyfikować do pozycji taryfowej CN 2208?


title: Sprawa T-478/11: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2011 r. — Francja przeciwko Komisji

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/25

         Skarga wniesiona w dniu 9 września 2011 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-478/11)
   2011/C 340/53
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Skarżące: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues, J. Gstalter i J. Rossi, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji;

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argument

   W skardze storna skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2011) 4376 wersja ostateczna, z dnia 29 czerwca 2011 r., w sprawie pomocy państwa nr NN 10/2010 obejmującej działania prowadzone przez Interprofession nationale porcine (międzyzawodowy francuski związek producentów wieprzowiny), (zwany dalej „INAPORC”), finansowany z dobrowolnych składek, które stały się obowiązkowe (zwanych dalej „CVO”), pobieranych przez INAPORC od członków, których reprezentuje. Komisja uznała CVO za środek stanowiący pomoc państwa zgodną ze wspólnym rynkiem.
   W uzasadnieniu skargi storna skarżąca powołuje się na jeden zarzut — błędnej interpretacji pojęcia pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ Komisja uznała, że działania prowadzone przez INAPORC ze środków uzyskanych z CVO należą do obowiązków państwa i są finansowe z wpływów budżetowych.
   Strona skarżąca podnosi, że działania prowadzone przez INAPORC za pomocą środków uzyskanych z CVO, spełniają wymogi określone przez Trybunał w wyroku z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-345/02, Pearle i in., (Rec. I. s. 7139), aby obowiązkowe składki na rzecz organizacji reprezentującej przedsiębiorców danego sektora gospodarki nie były traktowane jako zasoby państwa, z których finansuje się działania należące do jego obowiązków, ponieważ:

               —

               działania prowadzane przez INAPORC były ustalane przez organizację zawodową reprezentującą przedsiębiorstwa sektora rolnego, którego działania dotyczyły, nie służąc jako instrument dla realizacji polityki państwa;

               —

               działania prowadzane przez INAPORC były finansowane z zasobów uzyskiwanych od przedsiębiorstw tego sektora;

               —

               szczegółowe sposoby finansowania oraz odsetek/ilość składek była wewnętrzną decyzją INAPORC, bez jakiejkolwiek interwencji ze strony państwa;

               —

               obowiązkowe składki były wykorzystywane na finansowanie określonego środka bez możliwości interwencji ze strony państwa.


title: Sprawa T-342/07: Wyrok Sądu z dnia 6 lipca 2010 r. — Ryanair przeciwko Komisji (Konkurencja — Koncentracje — Transport lotniczy — Decyzja uznająca koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Ocena wpływu koncentracji na konkurencję — Przeszkody w dostępie do rynku — Wzrost wydajności — Zobowiązania)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/35

         Wyrok Sądu z dnia 6 lipca 2010 r. — Ryanair przeciwko Komisji
   (Sprawa T-342/07) (1)

   (Konkurencja - Koncentracje - Transport lotniczy - Decyzja uznająca koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Ocena wpływu koncentracji na konkurencję - Przeszkody w dostępie do rynku - Wzrost wydajności - Zobowiązania)
   2010/C 221/55
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ryanair Holdings plc (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: J. Swift, QC, V. Power, A. McCarthy i D. Hull, solicitors, oraz G. Berrisch, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: X. Lewis i S. Noë, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Aer Lingus Group plc (Dublin) (przedstawiciele: początkowo A. Burnside, solicitor, B. van de Walle de Ghelcke i T. Snels, adwokaci, a następnie A. Burnside i B. van de Walle de Ghelcke); Irlandia (przedstawiciele: D. O’Hagan i J. Buttimore, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów M. Cusha, D. Barniville’a i N. Traversa)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 3104 z dnia 27 czerwca 2007 r. uznającej koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem i porozumieniem EOG (sprawa COMP/M.4439 — Ryanair/Aer Lingus).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ryanair Holdings plc pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską oraz przez Aer Lingus Group plc.

               3)

               Irlandia pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa C-94/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 marca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Flight Refund Ltd/Deutsche Lufthansa AG [Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty — Rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 — Artykuły 17 i 20 — Obowiązki sądu, przed którym toczy się postępowanie dla potrzeb wyznaczenia sądu właściwego miejscowo do rozpoznania sprawy w postępowaniu spornym w następstwie wniesienia przez pozwanego sprzeciwu od europejskiego nakazu zapłaty — Właściwość sądów państwa członkowskiego wydania europejskiego nakazu zapłaty — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Roszczenie o odszkodowanie przysługujące na podstawie rozporządzenia (WE) nr 261/2004 w związku z opóźnieniem lotu]

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 marca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Flight Refund Ltd/Deutsche Lufthansa AG
   (Sprawa C-94/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty - Rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 - Artykuły 17 i 20 - Obowiązki sądu, przed którym toczy się postępowanie dla potrzeb wyznaczenia sądu właściwego miejscowo do rozpoznania sprawy w postępowaniu spornym w następstwie wniesienia przez pozwanego sprzeciwu od europejskiego nakazu zapłaty - Właściwość sądów państwa członkowskiego wydania europejskiego nakazu zapłaty - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Roszczenie o odszkodowanie przysługujące na podstawie rozporządzenia (WE) nr 261/2004 w związku z opóźnieniem lotu])
   (2016/C 156/03)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Flight Refund Ltd

      Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG

      Sentencja

   Prawo Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, iż w okolicznościach, w których, tak jak w postępowaniu głównym, przed sądem toczy się postępowanie w sprawie wyznaczenia sądu państwa członkowskiego wydania europejskiego nakazu zapłaty właściwego miejscowo, w ramach którego ów sąd bada, czy sądy tego państwa członkowskiego mają jurysdykcję krajową do rozpoznania w postępowaniu spornym roszczenia dochodzonego przy wykorzystaniu postępowania w sprawie europejskiego nakazu zapłaty, wobec którego to nakazu pozwany wniósł sprzeciw w przepisanym terminie:

               —

               rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty nie zawiera wskazówek co do uprawnień i obowiązków tego sądu, gdyż zgodnie z art. 26 tego rozporządzenia kwestie te podlegają prawu krajowemu tego państwa członkowskiego;

               —

               rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych wymaga, aby kwestia jurysdykcji krajowej sądów państwa członkowskiego wydania europejskiego nakazu zapłaty została rozstrzygnięta zgodnie z przepisami procesowymi pozwalającymi na zagwarantowanie skuteczności (effet utile) przepisów tego rozporządzenia oraz prawa do obrony, niezależnie od tego, czy kwestię tę rozstrzyga sąd odsyłający, czy też sąd wyznaczony przez niego jako sąd miejscowo i rzeczowo właściwy do rozpoznania sprawy dotyczącej roszczenia takiego jak roszczenie rozpatrywane w postępowaniu głównym na podstawie przepisów regulujących zwykłe postępowanie cywilne;

               —

               w przypadku gdy sąd taki jak sąd odsyłający orzeka w przedmiocie jurysdykcji krajowej sądów państwa członkowskiego wydania europejskiego nakazu zapłaty i stwierdzi istnienie takiej jurysdykcji zgodnie z kryteriami określonymi w rozporządzeniu nr 44/2001, to ostatnie rozporządzenie oraz rozporządzenie nr 1896/2006 zobowiązują ów sąd do interpretowania prawa krajowego w taki sposób, aby mógł on ustalić lub wyznaczyć sąd miejscowo i rzeczowo właściwy do przeprowadzenia tego postępowania; oraz

               —

               w przypadku gdy sąd taki jak sąd odsyłający stwierdzi brak jurysdykcji krajowej, sąd ten nie ma obowiązku ponownego badania z urzędu nakazu zapłaty na podstawie art. 20 rozporządzenia nr 1896/2006 stosowanego w drodze analogii.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa C-653/16: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky – Republika Czeska) – Jitka Svobodová/Česká republika – Okresní soud v Náchodě (Odesłanie prejudycjalne — Kontekst faktyczny i prawny sporu w postępowaniu głównym — Brak dostatecznych wyjaśnień — Oczywista niedopuszczalność — Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem)

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/14

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky – Republika Czeska) – Jitka Svobodová/Česká republika – Okresní soud v Náchodě
   (Sprawa C-653/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Kontekst faktyczny i prawny sporu w postępowaniu głównym - Brak dostatecznych wyjaśnień - Oczywista niedopuszczalność - Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem))
   (2017/C 249/20)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší soud České republiky

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jitka Svobodová

      Strona pozwana: Česká republika – Okresní soud v Náchodě

      przy udziale: Česká republika – Ministerstvo spravedlnosti ČR

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud (sąd najwyższy, Republika Czeska), postanowieniem z dnia 2 grudnia 2016 r, jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 78 z 13.3.2017.


title: Sprawa C-49/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Cartagena (Hiszpania) w dniu 3 lutego 2014 r. – Finanmadrid E.F.C, SA przeciwko Jesúsowi Vicentemu Albánowi Zambrano

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Cartagena (Hiszpania) w dniu 3 lutego 2014 r. – Finanmadrid E.F.C, SA przeciwko Jesúsowi Vicentemu Albánowi Zambrano
   (Sprawa C-49/14)
   2014/C 135/22
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia de Cartagena

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Finanmadrid E.F.C, SA

      Strona pozwana: Jesús Vicente Albán Zambrano

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywę 93/13/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona utrudniającemu lub uniemożliwiającemu przeprowadzenie przez sąd z urzędu kontroli umów mogących zawierać nieuczciwe warunki uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak obowiązujące hiszpańskie uregulowanie postępowania nakazowego w art. 815 i 816 LEC, w ramach którego nie przewidziano ani obowiązku przeprowadzenia kontroli tego, czy występują nieuczciwe warunki, ani udziału sędziego – z wyjątkiem przypadków, gdy udział sędziego zostanie uznany za właściwy przez sekretarza sądowego albo dłużnicy złożą sprzeciw?

               2)

               Czy dyrektywę 93/13/EWG należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak hiszpańskie przepisy, które nie zezwalają na przeprowadzenie z urzędu kontroli – in limine litis, w późniejszym postępowaniu egzekucyjnym, sądowego tytułu egzekucyjnego tj. wydanego przez sekretarza sądowego dekretu kończącego postępowanie nakazowe – nieuczciwych warunków zawartych w umowie stanowiącej podstawę wydania dekretu, którego egzekucji się żąda, skoro według prawa krajowego zachodzi powaga rzeczy osądzonej zgodnie z art. 551 oraz art. 552 w związku z art. 816 ust. 2 LEC?

               3)

               Czy Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej (2) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak ww. uregulowanie postępowania nakazowego i egzekucji tytułów sądowych, w ramach której nie przewidziano kontroli sądowej na etapie rozpoznawczym, a na etapie egzekucji rozpoznającemu sprawę sędziemu nie zezwala się na zmianę rozstrzygnięcia wydanego przez sekretarza sądowego?

               4)

               Czy Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona uregulowaniu państwa członkowskiego, które nie zezwala na przeprowadzenie z urzędu kontroli tego, czy nie doszło do naruszenia prawa do bycia wysłuchanym ze względu na występującą powagę rzeczy osądzonej?

      (1)  Dyrektywa 93/13/EWG Rady z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L, s. 29).

      (2)  Dz.U. 2000, C 364, s. 1.


title: Sprawa C-390/08: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 14 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Decyzja nr 280/2004/WE — Wykonanie Protokołu z Kioto — Środki krajowe mające na celu ograniczenie lub zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych — Brak przekazania wymaganych informacji)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/16

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 14 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-390/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Decyzja nr 280/2004/WE - Wykonanie Protokołu z Kioto - Środki krajowe mające na celu ograniczenie lub zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych - Brak przekazania wymaganych informacji)
   2009/C 153/32
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker i J.P. Keppenne, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: C. Schlitz, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przekazania w terminie informacji wymaganych na podstawie art. 3 ust. 2 decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. dotyczącej mechanizmu monitorowania emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz wykonania Protokołu z Kioto (Dz.U. L 49, s. 1) w związku z art. 8–11 decyzji Komisji nr 166/2005/WE z dnia 10 lutego 2005 r. ustanawiającej zasady wykonania decyzji nr 280/2004 (Dz.U. L 55, s. 57) — Informacje dotyczące przewidywanych krajowych emisji gazów cieplarnianych i środków podjętych w celu ograniczenia lub zmniejszenia tych emisji

      Sentencja

               1)

               Nie przekazując informacji wymaganych na podstawie art. 3 ust. 2 decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. dotyczącej mechanizmu monitorowania emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz wykonania Protokołu z Kioto w związku z art. 8–11 decyzji Komisji nr 166/2005/WE z dnia 10 lutego 2005 r. ustanawiającej zasady wykonania decyzji nr 280/2004, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom spoczywającym na nim na mocy tych przepisów.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/1

         Objęcie stanowiska przez nowego sędziego Trybunału
   (2006/C 143/02)
   W dniu 4 maja 2006 r. stanowisko objął Antonio Tizzano mianowany sędzią Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich na mocy decyzji przedstawicieli rządów państw członkowskich Wspólnot Europejskich z dnia 6 kwietnia 2006 r. (1)

      (1)  Dz.U. L 104 z dnia 13 kwietnia 2006 r., str. 37


title: Sprawa C-338/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 26 kwietnia 2007 r. w sprawach połączonych T-109/02 Bolloré przeciwko Komisji, T-118/02 Arjo Wiggins Appleton przeciwko Komisji, T-122/02 Mitsubishi HiTec Paper Bielefeld przeciwko Komisji, T-125/02 Papierfabrik August Koehler przeciwko Komisji, T-126/02 M-real Zanders przeciwko Komisji, T-128/02 Papeteries Mougeot przeciwko Komisji, T-129/02 Torraspapel przeciwko Komisji, T-132/02 Distribuidora Vizcaína de Papeles przeciwko Komisji oraz T-136/02 Papelera Guipuzcoana de Zicuñaga przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 lipca 2007 r. przez Distribuidora Vizcaína de Papeles, S.L.

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/7

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 26 kwietnia 2007 r. w sprawach połączonych T-109/02 Bolloré przeciwko Komisji, T-118/02 Arjo Wiggins Appleton przeciwko Komisji, T-122/02 Mitsubishi HiTec Paper Bielefeld przeciwko Komisji, T-125/02 Papierfabrik August Koehler przeciwko Komisji, T-126/02 M-real Zanders przeciwko Komisji, T-128/02 Papeteries Mougeot przeciwko Komisji, T-129/02 Torraspapel przeciwko Komisji, T-132/02 Distribuidora Vizcaína de Papeles przeciwko Komisji oraz T-136/02 Papelera Guipuzcoana de Zicuñaga przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 lipca 2007 r. przez Distribuidora Vizcaína de Papeles, S.L.
   (Sprawa C-338/07 P)
   (2007/C 223/08)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Distribuidora Vizcaína de Papeles, S.L. (przedstawiciel: adwokat E. Pérez Medrano)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uznanie niniejszego odwołania za dopuszczalne i zasadne;

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w całości lub w części na podstawie wszystkich lub niektórych z podstaw prawnych wskazanych poniżej, w zakresie dotyczącym wnoszącej odwołanie, jak również wyciągnięcie wszystkich skutków prawnych z uchylenia tego wyroku, niezależnie od tego, czy Trybunał sam rozstrzygnie sprawę co do istoty, czy skieruje sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji;

               —

               uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie na podstawie decyzji Komisji 2004/337/WE z dnia 20 grudnia 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 We i art. 53 porozumienia o EOG (Sprawa COMP/E-1/36.212 — Papier samokopiujący) (1), będącej przedmiotem odwołania;

               —

               zobowiązanie Komisji do zapłaty wszystkich kosztów postępowania;

               —

               zobowiązanie Komisji do zapłaty kosztów postępowania w sprawie skargi o stwierdzenie nieważności mającej związek z zaskarżonym wyrokiem.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Naruszenie prawa do przedstawienia stanowiska w związku z oceną zarzucanego uczestnictwa w niektórych spotkaniach kartelu w sprawie rynku hiszpańskiego oraz uczestnictwa w kartelu w skali europejskiej.

               2.

               Naruszenie zasady domniemania niewinności w związku z oceną zarzucanych naruszeń na podstawie poszlak.

               3.

               Naruszenie prawa wspólnotowego w związku z nieproporcjonalnym i niesłusznym charakterem nałożonej grzywny pod względem jej surowości, sposobu jej obliczenia oraz zastosowania okoliczności łagodzących, jak również brak uzasadnienia w ocenie niektórych okoliczności łagodzących.

               4.

               Naruszenie prawa do właściwego przedstawienia stanowiska w rozsądnym terminie.

      (1)  Dz.U. 2004, L 115, str. 1.


title: Sprawa C-145/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 9 kwietnia 2008 r. — Club Hotel Loutraki A.E., Athinaïki Techniki A.E. i Evangelos Marinakis przeciwko Ethniko Symvoulio Radiotileorasis i Ypourgos Epikrateias

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 9 kwietnia 2008 r. — Club Hotel Loutraki A.E., Athinaïki Techniki A.E. i Evangelos Marinakis przeciwko Ethniko Symvoulio Radiotileorasis i Ypourgos Epikrateias
   (Sprawa C-145/08)
   (2008/C 142/30)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Symvoulio tis Epikrateias
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Club Hotel Loutraki A.E., Athinaïki Techniki A.E. i Evangelos Marinakis

      Strona pozwana: Ethniko Symvoulio Radiotileorasis i Ypourgos Epikrateias

      Interwenienci: Athens Resort Casino Αnonimi etaireia symmetochon, Εlliniki Technodomiki Tev A. E., Hyatt Regency Xenodocheiaki Kai Toyristiki (Grecja) Α.Ε. i Leonidas Bobolas
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy umowa na mocy której organ zamawiający powierza zleceniobiorcy zarządzanie kasynem, sporządzenie planu rozwoju polegającego na restrukturyzacji pomieszczeń kasyna i podniesieniu wartości gospodarczej w ramach możliwości wynikających z zezwolenia obejmującego prowadzenie takiego kasyna i w której zawarta jest klauzula stanowiąca, że jeżeli na obszarze — sensu largo — na którym znajduje się omawiane kasyno miałoby zgodnie z prawem rozpocząć działalność inne kasyno, instytucja zmawiająca zobowiązuje się do wypłacenia zleceniobiorcy odszkodowania, stanowi koncesję, która jako taka nie została uregulowana w dyrektywie 92/50/EWG.

               2)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie prejudycjalne: czy środek odwoławczy wniesiony przez uczestników przetargu na udzielenie zamówienia publicznego o charakterze mieszanym, przewidującego również świadczenie usług wymienionych w załączniku IB do dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209), w którym zarzuca się naruszenie zasady równego traktowania uczestników przetargu (zasady wyrażonej w art. 3 ust. 2 wskazanej dyrektywy), jest objęty zakresem zastosowania dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 395), czy też takie stosowanie jest wyłączone w zakresie w jakim do postępowania w sprawie udzielenia rzeczonego zamówienia na świadczenie usług, zgodnie z art. 9 dyrektywy 92/50/EWG, znajdują zastosowanie wyłącznie art. 14 i 16 tej dyrektywy.

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na drugie pytanie prejudycjalne: zakładając, że przepis krajowy, zgodnie z którym wyłącznie wszyscy razem a nie poszczególni członkowie konsorcjum nieposiadającego osobowości prawnej, które uczestniczyło w postępowaniu w sprawie udzielenia zamówienia publicznego i tego zmówienia nie otrzymało, mogą zaskarżyć akt na mocy którego udzielono zamówienia, także wówczas gdy skarga została wniesiona początkowo łącznie przez wszystkich członków konsorcjum, ale w stosunku do niektórych z nich została stwierdzona jej niedopuszczalność, co do zasady nie jest sprzeczny z prawem wspólnotowym, a w szczególności z przepisami dyrektywy 89/665/EWG, czy na potrzeby stosowania wskazanej dyrektywy, przed stwierdzeniem rzeczonej niedopuszczalności konieczne jest zbadanie, czy ci poszczególni członkowie konsorcjum zachowują w dalszym ciągu prawo zwrócenia się do innego sądu krajowego w celu uzyskania odszkodowania przewidzianego ewentualnie w przepisach prawa krajowego.

               4)

               W sytuacji gdy istnieje utrwalone orzecznictwo sądu krajowego, zgodnie z którym także każdy poszczególny członek konsorcjum może skutecznie wnieść środek odwoławczy od aktu przyjętego w ramach postępowania w sprawie udzielenia zamówień publicznych, czy odrzucenie takiego środka odwoławczego jako niedopuszczalnego, z powodu zmiany tego utrwalonego orzecznictwa, nie stwarzając uprzednio skarżącemu możliwości usunięcia braków w zakresie takiej niedopuszczalności ani możliwości przedstawienia uwag w tej kwestii zgodnie z zasadą kontradyktoryjności jest zgodne z przepisami dyrektywy 89/668/EWG, interpretowanej w świetle art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności jako ogólnej zasady prawa wspólnotowego.


title: Sprawa T-387/11: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2011 r. — Nitrogénművek Vegyipari przeciwko Komisji

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/32

         Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2011 r. — Nitrogénművek Vegyipari przeciwko Komisji
   (Sprawa T-387/11)
   2011/C 282/65
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nitrogénművek Vegyipari Zrt. (Pétfürdő, Republika Węgierskiej) (przedstawiciele: adwokaci Z. Tamás i M. Le Berre)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 października 2010 r. w sprawie pomocy państwa C 14/09 (ex NN 17/09) udzielonej przez Węgry na rzecz Péti Nitrogénművek Zrt. (notyfikowanej jako dokument nr C(2010) 7274) oraz

               —

               obciążenie Komisji jej kosztami własnymi i kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący

                           —

                           niezastosowania przez Komisję zasady transakcji rynkowej;

               2)

               Zarzut drugi dotyczący

                           —

                           wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 107 ust. 2 TFUE;

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący

                           —

                           wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 296 TFUE;

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący

                           —

                           wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

               5)

               Zarzut piąty dotyczący

                           —

                           wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań;

               6)

               Zarzut szósty (tytułem ewentualnym w stosunku do zarzutów pierwszego i drugiego) dotyczący

                           —

                           wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE.


title: Sprawa F-85/14: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2014 r. – ZZ i in. przeciwko Komisji

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/62

         Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2014 r. – ZZ i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-85/14)
   2014/C 421/90
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja

      Przedmiot i opis sporu

   Niestosowanie art. 7 załącznika V i art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, zmienionych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1023/2013 z dnia 22 października 2013 r. zmieniającym regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników, oraz stwierdzenie nieważności decyzji o cofnięciu uprawnienia do zwrotu kosztów podróży z miejsca zatrudnienia do miejsca pochodzenia i o zniesieniu czasu podróży.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że art. 7 załącznika V do regulaminu i art. 8 załącznika VII do regulaminu są niezgodne z prawem;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzyznawaniu już skarżącym żadnego czasu podróży ani zwrotu kosztów corocznych podróży począwszy od 2014 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-27/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 18 stycznia 2010 r. — Bureau National Interprofessionnel du Cognac

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/41

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 18 stycznia 2010 r. — Bureau National Interprofessionnel du Cognac
   (Sprawa C-27/10)
   2010/C 63/65
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bureau National Interprofessionnel du Cognac

      Strona pozwana: Oy Gust. Ranin, Patentti- ja rekisterihallituksen valituslautakunta

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 (1) z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 (zwane dalej „rozporządzeniem nr 110/2008”) znajduje zastosowanie przy ocenie warunków dopuszczenia do rejestracji zgłoszonego w dniu 19 grudnia 2001 r. i zarejestrowanego w dniu 31 stycznia 2003 r. znaku towarowego, który zawiera oznaczenie geograficzne chronione na podstawie tego rozporządzenia?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, czy należy odmówić rejestracji — jako niezgodnej z art. 16 i 23 rozporządzenia nr 110/2008 — znaku towarowego, który zawiera między innymi oznaczenie geograficzne chronione na podstawie tego rozporządzenia lub tłumaczenie tego oznaczenia użyte jako pojęcie rodzajowe i jest zarejestrowany dla napojów spirytusowych niespełniających wymogów dopuszczalnego używania danego oznaczenia geograficznego, odnoszących się w szczególności do procesu produkcyjnego i zawartości alkoholu?

               3)

               Niezależnie od odpowiedzi udzielonej na pytanie pierwsze, czy znak towarowy taki jak opisany w pytaniu drugim należy uznać za wprowadzający odbiorców w błąd, na przykład, co do charakteru, jakości lub pochodzenia geograficznego towarów lub usług w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. g) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG (2) z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, zastąpionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE (3) z dnia 22 października 2008 r. mającą na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (wersja skodyfikowana) (zwanej dalej „dyrektywą 89/104”)?

               4)

               Niezależnie od odpowiedzi udzielonej na pytanie pierwsze, czy należy uznać, iż skoro państwo członkowskie przewidziało na podstawie art. 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy 89/104, że znak towarowy nie zostanie zarejestrowany, a dokonana rejestracja będzie podlegać unieważnieniu, jeżeli i w zakresie, w jakim używanie tego znaku towarowego może być zabronione stosownie do przepisów prawa innego niż prawo o znakach towarowych danego państwa członkowskiego lub Wspólnoty, to należy odmówić rejestracji znaku towarowego ze względu na to, że zawiera on elementy, które naruszają rozporządzenie nr 110/2008 i z powodu których można zakazać jego używania?

      (1)  Dz.U. L 39, s. 16

      (2)  Dz.U. 1989, L 40, s. 1

      (3)  Dz.U. L 299, s. 25


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 stycznia 2005 r. w sprawie C-32/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/58/WE — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/12

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 13 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-32/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/58/WE - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2005/C 57/22)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-32/04, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: U. Wölker i F. Simonetti) przeciwko Republice Francuskiej, (pełnomocnicy: G. de Bergues i C. Mercier), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, R. Schintgen i J. Klučka (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 13 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych do dostosowania się do dyrektywy Komisji nr 2001/58/WE z dnia 27 lipca 2001 r. zmieniającej po raz drugi dyrektywę 91/155/EWG określającą i ustanawiającą szczegółowe uzgodnienia dotyczące systemu szczególnych informacji o preparatach niebezpiecznych w związku z wykonaniem art. 14 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 99/45/WE oraz odnoszącej się do substancji niebezpiecznych w związku z wykonaniem art. 27 dyrektywy Rady 67/548/EWG (arkusz danych dotyczących bezpieczeństwa), Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy niniejszej dyrektywy.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.3.2004


title: Sprawy połączone od C-58/10 do C-68/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 września 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Conseil d’État — Francja) — Monsanto SAS i in. przeciwko Ministre de l’Agriculture et de la Pêche (Rolnictwo — Genetycznie zmodyfikowane pasze — Środki nadzwyczajne — Środek przyjęty przez państwo członkowskie — Tymczasowe zawieszenie zezwolenia wydanego na podstawie dyrektywy 90/220/EWG — Podstawa prawna — Dyrektywa 2001/18/WE — Artykuł 12 — Prawodawstwo branżowe — Artykuł 23 — Klauzula ochronna — Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 — Artykuł 20 — Produkty znajdujące się w obrocie — Artykuł 34 — Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 — Artykuły 53 i 54 — Przesłanki stosowania)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 września 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Conseil d’État — Francja) — Monsanto SAS i in. przeciwko Ministre de l’Agriculture et de la Pêche
   (Sprawy połączone od C-58/10 do C-68/10) (1)

   (Rolnictwo - Genetycznie zmodyfikowane pasze - Środki nadzwyczajne - Środek przyjęty przez państwo członkowskie - Tymczasowe zawieszenie zezwolenia wydanego na podstawie dyrektywy 90/220/EWG - Podstawa prawna - Dyrektywa 2001/18/WE - Artykuł 12 - Prawodawstwo branżowe - Artykuł 23 - Klauzula ochronna - Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 - Artykuł 20 - Produkty znajdujące się w obrocie - Artykuł 34 - Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 - Artykuły 53 i 54 - Przesłanki stosowania)
   2011/C 311/10
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Monsanto SAS (C-58/10 i C-59/10), Monsanto Agriculture France SAS (C-58/10 i C-59/10), Monsanto International SARL (C-58/10 i C-59/10), Monsanto Technology LLC (C-58/10 i C-59/10), Monsanto Europe SA (C-59/10), Association générale des producteurs de maïs (AGPM) (C 60/10), Malaprade SCEA i in. (C-61/10), Pioneer Génétique SARL (C-62/10), Pioneer Semences SAS (C-62/10), Union française des semenciers (UFS), dawniej Syndicat des établissements de semences agréés pour les semences de maïs (Seproma) (C-63/10), Caussade Semences SA (C-64/10), Limagrain Europe SA, dawniej Limagrain Verneuil Holding SA (C-65/10), Maïsadour Semences SA (C-66/10), Ragt Semences SA (C-67/10), Euralis Semences SAS (C-68/10), Euralis Coop (C-68/10)

      Strona pozwana: Ministre de l’Agriculture et de la Pêche

      Przy udziale: Association France Nature Environnement (C-59/10 i C-60/10), Confédération paysanne (C-60/10)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d’État — Wykładnia art. 20 i 34 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Dz.U. L 268, s. 1), art. 12 i 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG (Dz.U. L 106, s. 1) oraz art. 53 i 54 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31, s. 1) — Tymczasowe zawieszenie lub zakaz stosowania lub sprzedaży odmian materiału siewnego pochodzącego z linii genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy po wydaniu zezwolenia na wprowadzanie do obrotu tego produktu — Uprawnienie władz krajowych do przyjęcia takich środków — Pojęcie „ryzyka” i „poważnego ryzyka” dla środowiska — Kryteria identyfikacji ryzyka, oszacowania prawdopodobieństwa jego wystąpienia oraz oceny jego skutków

      Sentencja

               1)

               W okolicznościach takich jak w postępowaniu przed sądem krajowym genetycznie zmodyfikowane organizmy takie jak kukurydza MON 810, które zostały zatwierdzone w szczególności jako materiał siewny do celów uprawy na podstawie dyrektywy Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i które na warunkach określonych w art. 20 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy zostały zgłoszone jako produkty znajdujące się w obrocie, a następnie stanowiły przedmiot nierozpatrzonego jeszcze wniosku o odnowienie zezwolenia, nie mogą być przedmiotem środków tymczasowo zawieszających lub zakazujących ich stosowanie lub wprowadzanie do obrotu przyjętych przez państwo członkowskie na podstawie art. 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę 90/220/EWG, natomiast środki takie mogą być przyjęte zgodnie z art. 34 rozporządzenia nr 1829/2003.

               2)

               Artykuł 34 rozporządzenia nr 1829/2003 zezwala państwu członkowskiemu na przyjęcie środków nadzwyczajnych wyłącznie zgodnie z przesłankami proceduralnymi określonymi w art. 54 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, a do sądu krajowego należy zweryfikowanie ich poszanowania.

               3)

               Dla przyjęcia środków nadzwyczajnych art. 34 rozporządzenia nr 1829/2003 wymaga od państw członkowskich ustalenia, iż obok pilnego charakteru występuje sytuacja, która może nieść ze sobą poważne ryzyko zagrażające w oczywisty sposób zdrowiu ludzi, zwierząt lub środowisku naturalnemu.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa C-413/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Prato (Włochy) w dniu 18 sierpnia 2010 r. — postępowanie karne przeciwko Micheli Pulignani, Alfonsowi Picariello, Biance Cilla, Andrei Morettiemu, Mauro Bianconiemu, Patrizio Goriemu, Emiliowi Duranti, Concettcie Zungri

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Prato (Włochy) w dniu 18 sierpnia 2010 r. — postępowanie karne przeciwko Micheli Pulignani, Alfonsowi Picariello, Biance Cilla, Andrei Morettiemu, Mauro Bianconiemu, Patrizio Goriemu, Emiliowi Duranti, Concettcie Zungri
      (Sprawa C-413/10)
      ()
      (2010/C 288/40)
      Język postępowania: włoski

         Sąd krajowy

      Tribunale Ordinario di Prato

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Michela Pulignani, Alfonso Picariello, Bianca Cilla, Andrea Moretti, Mauro Bianconi, Patrizio Gori, Emilio Duranti, Concetta Zungri

         Pytania prejudycjalne

      Czy włoskie przepisy z dziedziny przyjmowania zakładów zawarte w art. 4 ustawy nr 401/89 i art. 88 Regio decreto nr 773/31 w wersji zmienionej art. 37 ust. 4 i 5 ustawy nr 388 z dnia 23 grudnia 2000 r., art. 38 decreto-legge nr 223/06 i art. 23 umowy wzorcowej opublikowanej w Dzienniku Urzędowym UE z dnia 30 sierpnia 2006 r. są zgodne z art. 43 i 49 WE?


title: Sprawa C-531/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 29 listopada 2007 r. — Fachverband der Buch- und Medienwirtschaft przeciwko LIBRO Handelsgesellschaft mbH

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 29 listopada 2007 r. — Fachverband der Buch- und Medienwirtschaft przeciwko LIBRO Handelsgesellschaft mbH
   (Sprawa C-531/07)
   (2008/C 37/19)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberster Gerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fachverband der Buch- und Medienwirtschaft

      Strona pozwana: LIBRO Handelsgesellschaft mbH
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 28 WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on sam w sobie na przeszkodzie stosowaniu krajowych przepisów, które zobowiązują jedynie importerów niemieckojęzycznych książek do ustalenia i podania do wiadomości ceny sprzedaży wiążącej sprzedawców końcowych w odniesieniu do książek przywożonych do Austrii, przy czym importer nie może zejść poniżej ceny detalicznej ustalonej lub zalecanej przez wydawcę dla kraju wydania albo ceny detalicznej zalecanej dla Austrii przez wydawcę mającego siedzibę poza państwem będącym stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG), pomniejszonej o zawarty w niej podatek obrotowy, jednakże istnieje wyjątek dla przypadku, w którym importer kupujący w państwie będącym stroną porozumienia EOG po niższej cenie zakupu różniącej się od zwyczajowej ceny zakupu może zejść poniżej ceny ustalonej lub zalecanej przez wydawcę dla kraju wydania — w przypadku reimportu: ceny ustalonej przez krajowego wydawcę — w stosunku do uzyskanej przewagi handlowej?

               2.

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie przedstawione w pkt 1:
               Czy sprzeczna z art. 28 WE — w każdym razie także z powodu zasad sprzedaży naruszających swobodę przepływu towarów — krajowa ustawowa regulacja cen książek wskazana w pkt 1, której cel jest opisany ogólnie z koniecznym wzięciem pod uwagę „pozycji książek jako dobra kultury, interes[ów] konsumentów w odpowiednich cenach książek oraz gospodarcz[ych] czynnik[ów] handlu książkami”, jest sama w sobie uzasadniona zgodnie z art. 30 WE albo z art. 151 WE na przykład na tle interesu ogólnego w promowaniu produkcji książek, różnorodności tytułów po regulowanych cenach i wielości księgarzy — pomimo braku empirycznych danych, które mogłyby dowieść, że środek w postaci ustawowej regulacji cen książek jest odpowiedni do osiągnięcia zamierzonych przez nią celów?

               3.

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie przedstawione w pkt 1:
               Czy krajowa ustawowa regulacja cen książek wskazana w pkt 1 jest zgodna z art. 3 ust. 1 lit. g) WE, art. 10 WE i art. 81 WE, jakkolwiek nawiązała ona płynnie pod względem czasowym i rzeczowym do wcześniejszego umownego związania księgarzy cenami ustalonymi przez wydawców na produkty wydawnicze (Sammelreverssystem 1993) i zastąpiła ten umowny system?


title: Sprawa C-292/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 22 maja 2017 r. – EUflight.de GmbH/TUIfly GmbH

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 22 maja 2017 r. – EUflight.de GmbH/TUIfly GmbH
   (Sprawa C-292/17)
   (2017/C 249/32)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: EUflight.de GmbH

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytanie prejudycjalne

   Czy odwołanie lotu jest konsekwencją nadzwyczajnej okoliczności w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) także wówczas, jeżeli okoliczności (w tym wypadku: „dziki strajk” lub „fala zachorowań”) dotyczą danego lotu w sposób pośredni, ponieważ skłoniły one przewoźnika lotniczego do reorganizacji swojego całego planu lotów i ta organizacja zawiera planowe odwołanie konkretnego lotu? Czy przewoźnik lotniczy może również wówczas zwolnić się od odpowiedzialności zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, gdy analizowany lot mógłby się odbyć bez reorganizacji, ponieważ przydzielona do tego lotu załoga byłaby do dyspozycji, gdyby nie została w następstwie reorganizacji przydzielona do innych lotów?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa C-116/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tampereen käräjäoikeus (Finlandia) w dniu  28 lutego 2006 r.  — Sari Kiiski przeciwko Tampereen kaupunki

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tampereen käräjäoikeus (Finlandia) w dniu 28 lutego 2006 r. — Sari Kiiski przeciwko Tampereen kaupunki
   (Sprawa C-116/06)
   (2006/C 121/08)
   Język postępowania: fiński
   Sąd krajowy
   Tampereen käräjäoikeus (Finlandia).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
   Strona skarżąca: Sari Kiiski.

      Strona pozwana: Tampereen kaupunki.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy odmowa pracodawcy dotycząca zmiany lub przerwania okresu urlopu wychowawczego przyznanego pracownicy, uzasadniona nową ciążą, o której pracownica wiedziała przed rozpoczęciem urlopu wychowawczego, w zastosowaniu ugruntowanej wykładni przepisów krajowych, zgodnie z którą nowa ciąża zasadniczo nie jest niemożliwą do przewidzenia i uzasadnioną podstawą, w oparciu o którą można zmienić datę i okres urlopu wychowawczego, stanowi bezpośrednią lub pośrednią dyskryminację niezgodną z art. 2 dyrektywy 76/207/EWG (1) zmienionej dyrektywą 2002/73/WE (2)?

               2)

               Czy pracodawca może dostatecznie uzasadnić swoje zachowanie opisane w pkt 1 i stanowiące potencjalnie pośrednią dyskryminację z punktu widzenia powołanej dyrektywy tym, że zmiana organizacji pracy nauczycieli oraz ciągłość nauczania spowodowałyby zwyczajne problemy, a nie poważne zakłócenia lub tym, że pracodawca na podstawie przepisów krajowych byłby zobowiązany do wypłaty pracownikowi zatrudnionemu w zastępstwie nauczyciela przebywającego na urlopie wychowawczym odszkodowania z tytułu utraconego zarobku w przypadku powrotu do pracy nauczyciela w trakcie trwania urlopu wychowawczego?

               3)

               Czy dyrektywa Rady 92/85/EWG (3) w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły i pracownic karmiących piersią podlega zastosowaniu oraz — w razie odpowiedzi twierdzącej — czy zachowanie pracodawcy opisane w pkt 1 jest niezgodne z art. 8 i 11 tej dyrektywy, w przypadku gdy pracownica w razie kontynuowania urlopu wychowawczego traci uprawnienia do skorzystania ze świadczeń finansowych wynikających z urlopu macierzyńskiego związanego z pracą w sektorze publicznym?

      (1)  Dyrektywa Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (Dz.U. L 39 z dnia 14 lutego 1976, str. 40)

      (2)  Dyrektywa 2002/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. zmieniająca dyrektywę Rady 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (Dz.U. L 269 z dnia 5 października 2002 r., str. 15)

      (3)  Dyrektywa Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz.U. L 348, z dnia 28 listopada 1992 r., str. 1)