title: Sprawa T-294/19: Postanowienie Sądu z dnia 11 czerwca 2020 r. – Vanhoudt i in. / EBI [Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie – Służba publiczna – Pracownicy EBI – Reforma systemu wynagrodzeń i wzrostu płac EBI – Narzędzie symulacji wynagrodzenia – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Akt wyłącznie potwierdzający – Brak nowych istotnych okoliczności faktycznych – Krzywda moralna – Brak związku przyczynowego – Skarga częściowo niedopuszczalna i częściowo w sposób oczywisty pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej]

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/24

      Postanowienie Sądu z dnia 11 czerwca 2020 r. – Vanhoudt i in. / EBI
      (Sprawa T-294/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Służba publiczna - Pracownicy EBI - Reforma systemu wynagrodzeń i wzrostu płac EBI - Narzędzie symulacji wynagrodzenia - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt wyłącznie potwierdzający - Brak nowych istotnych okoliczności faktycznych - Krzywda moralna - Brak związku przyczynowego - Skarga częściowo niedopuszczalna i częściowo w sposób oczywisty pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)
      (2020/C 262/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Patrick Vanhoudt (Gonderange, Luksemburg) i 9 innych skarżących, których imiona i nazwiska znajdują się w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: A. Haines, barrister)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: T. Gilliams, J. Klein i J. Krueck, pełnomocnicy wspierani przez P. E. Partscha i T. Evansa, adwokatów)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE i art. 50a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej żądanie zmierzające, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji EBI z dnia 31 stycznia 2019 r. utrzymującej w mocy decyzję komisji pojednawczej, która stwierdziła bezskuteczność postępowania pojednawczego dotyczącego wniosków skarżących o udostepnienie im wydrukowanego urzędowego wyciągu z wyników narzędzia symulacji wynagrodzenia używanego do obliczenia wpływu reformy oraz ugodowego regulaminu w celu kompensaty strat rzekomo poniesionych w wyniku reform, oraz, z drugiej strony, do uzyskania zadośćuczynienia za krzywdy moralne, jakie rzekomo ponieśli skarżący w wyniku decyzji z dnia 31 stycznia 2019 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako częściowo niedopuszczalna i częściowo pozbawiona w oczywisty sposób jakiejkolwiek podstawy prawnej.

                  2)

                  Patrick Vanhoud i inni skarżący, których imiona i nazwiska znajdują się w załączniku do niniejszego postanowienia, zostają obciążeni kosztami.

         (1)  Dz.U. C 230 z 8.7.2019.


title: Sprawa T-383/20: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2020 r. – Moloko Beverage / EUIPO – Nexus Liquids (moloko)

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/35

      Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2020 r. – Moloko Beverage / EUIPO – Nexus Liquids (moloko)
      (Sprawa T-383/20)
      (2020/C 262/47)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Moloko Beverage GmbH (Göppingen, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwältin D. Wieland)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Nexus Liquids GmbH (Bielefeld, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy moloko – unijny znak towarowy nr 16 415 838

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 marca 2020 r. w sprawie R 1485/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i zezwolenie na rejestrację znaku towarowego nr 16 415 838 również dla następujących towarów:
                  tytoń i produkty tytoniowe w tym substytuty; aromaty i płyny do waporyzatorów osobistych i papierosy elektroniczne;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed sądem oraz obciążenie Nexus Liquids GmbH kosztami postępowania przed EUIPO

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-387/20: Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2020 r. – DK Company / EUIPO – Hunter Boot (DENIM HUNTER)

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/35

      Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2020 r. – DK Company / EUIPO – Hunter Boot (DENIM HUNTER)
      (Sprawa T-387/20)
      (2020/C 262/48)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: DK Company A/S (Ikast, Dania) (przedstawiciel: adwokat S. Hansen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Hunter Boot Ltd (Edynburg, Zjednoczone Królestwo)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy DENIM HUNTER – zgłoszenie nr 14 649 891

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 kwietnia 2020 r. w sprawie R 849/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Izba Odwoławcza popełniła błąd w ocenie konsekwencji (administracyjnego) ograniczenia towarów w zgłoszeniu znaku towarowego złożonym przez stronę skarżącą oraz wpływu elementu graficznego w jej znaku;

                  —

                  Izba Odwoławcza całkowicie pominęła okoliczność, że Sąd dokonał już oceny odróżniającego charakteru słowa „HUNTER” w odniesieniu do towarów należących do klasy 25.


title: Sprawa T-612/19: Postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2020 r. – UPL Europe i Aceto Agricultural Chemicals / Komisja

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/38

      Postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2020 r. – UPL Europe i Aceto Agricultural Chemicals / Komisja
      (Sprawa T-612/19) (1)

      (2020/C 262/53)
      Język postępowania: angielski
      Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.


title: Sprawa T-708/19: Postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2020 r. – Bujar / Komisja

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/38

      Postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2020 r. – Bujar / Komisja
      (Sprawa T-708/19) (1)

      (2020/C 262/54)
      Język postępowania: angielski
      Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 10 z 13.1.2020.


title: Sprawa C-335/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail du Brabant wallon, oddział w Wavre (Belgia) w dniu 24 lipca 2020 r. – PR / Agence fédérale pour l'Accueil des demandeurs d'asile (Fedasil)

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail du Brabant wallon, oddział w Wavre (Belgia) w dniu 24 lipca 2020 r. – PR / Agence fédérale pour l'Accueil des demandeurs d'asile (Fedasil)
      (Sprawa C-335/20)
      (2020/C 313/20)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal du travail du Brabant wallon, oddział w Wavre

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: PR

         Strona przeciwna: Agence fédérale pour l'Accueil des demandeurs d'asile (Fedasil)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy decyzja o zmianie obowiązkowego miejsca rejestracji osoby ubiegającej się o azyl w ośrodku dla cudzoziemców, którego głównym zadaniem jest ułatwienie przekazania tej osoby do państwa właściwego do rozpatrzenia jej wniosku o udzielenie ochrony, wydana przez państwowy organ administracji i interpretowana jako środek przygotowawczy do faktycznego przekazania, podczas gdy osoba ta wniosła do sądu krajowego skargę o stwierdzenie nieważności i wniosek o zawieszenie wykonania tego nakazu wydalenia, stanowi już wykonanie tej decyzji o wydaleniu w rozumieniu rozporządzenia Dublin III (1)?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy jedyny środek zaskarżenia mający skutek zawieszający – a mianowicie wniosek o zawieszenie wykonania w trybie szczególnie pilnym przewidziany w art. 39/82§ 4 ustawy z dnia 15.12.1980 R. o wjeździe na terytorium, pobycie, zamieszkaniu i wydalaniu cudzoziemców – przysługujący osobie ubiegającej się o azyl, której nakazano udać się do innego państwa członkowskiego w celu rozpatrzenia złożonego przez nią wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, związany z nieuchronnym wykonaniem decyzji o wydaleniu lub odesłaniu, stanowi skuteczny środek zaskarżenia w rozumieniu art. 27 rozporządzenia Dublin III?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180, s. 31).


title: Sprawa C-348/20 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 20 maja 2020 r. w sprawie T-526/19, Nord Stream 2/Parlament i Rada, wniesione w dniu 28 lipca 2020 r. przez Nord Stream 2 AG

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/17

      Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 20 maja 2020 r. w sprawie T-526/19, Nord Stream 2/Parlament i Rada, wniesione w dniu 28 lipca 2020 r. przez Nord Stream 2 AG
      (Sprawa C-348/20 P)
      (2020/C 313/21)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Nord Stream 2 AG (przedstawiciele: L. Van den Hende, advocaat, M. Schonberg, Solicitor, J. Penz-Evren, J. Maly, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie postanowienia Sądu (ósma izba) z dnia 20 maja 2020 r. w sprawie T-526/19 Nord Stream 2/Parlament i Rada, w szczególności pkt 1, 3, 4 i 6 sentencji;

                  —

                  w zakresie, w jakim Trybunał uzna, że stan postępowania na to pozwala – oddalenie zarzutu niedopuszczalności, uznanie skargi za dopuszczalną i przekazanie sprawy Sądowi celem rozpoznania jej co do istoty lub, posiłkowo, o uznanie, że zaskarżony akt dotyczy wnoszącej odwołanie bezpośrednio, i przekazanie sprawy Sądowi, aby orzekł w przedmiocie indywidualnego oddziaływania lub połączył tę kwestię z orzeczeniem co do istoty; i

                  —

                  obciążenie Rady i Parlamentu kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie, w tym kosztami poniesionymi przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      W pierwszym zarzucie odwołania, który dzieli się na dwie części, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd dopuścił się naruszeń prawa, stosując wymóg bezpośredniego oddziaływania i orzekając, że wnosząca odwołanie nie miała legitymacji procesowej do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/692 (1) z dnia 17 kwietnia 2019 r. (zwanej dalej „dyrektywą zmieniającą”):
      Sąd popełnił błąd, orzekając, że dyrektywa, w tym dyrektywa zmieniająca, nie może samoistnie – przed przyjęciem przepisów transponujących lub przed upływem terminu do dokonania transpozycji – wpływać bezpośrednio na sytuację prawną danego podmiotu, co de facto oznaczałoby wyłączenie jakiejkolwiek skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE.
      Sąd popełnił błąd, analizując całkiem ogólnikowo kwestię uznania przysługującego państwom członkowskim i nie badając, jaki byłby konkretny wpływ jakiegokolwiek uznania na sytuację prawną wnoszącej odwołanie, i to w świetle przedmiotu jej skargi.
      W drugim zarzucie odwołania wnosząca je twierdzi, że Sąd dopuścił się naruszeń prawa przy dokonywaniu oceny wniosku Rady o wyłączenie niektórych dokumentów z akt sprawy oraz uwzględniając ten wniosek. W szczególności Sąd popełnił błąd, dokonując swojej oceny całkowicie w ramach rozporządzenia 1049/2001 (2) w sprawie publicznego dostępu do dokumentów, nie badając przy tym, czy odnośne dokumenty były oczywiście istotne dla rozstrzygnięcia sporu. Sąd popełnił również błąd, stosując restrykcyjne ramy ustanowione przez Trybunał w szczególnych i pilnych okolicznościach spraw Węgry/Komisja i Słowenia/Chorwacja (3) do innych sytuacji o diametralnie różnym charakterze. Wreszcie Sąd dopuścił się naruszenia prawa, przypisując doniosłe znaczenie istnieniu odrębnego postępowania arbitrażowego wszczętego przez wnoszącą odwołanie na podstawie Karty Energetycznej, co nie jest istotne dla jego oceny na żadnej podstawie, nawet na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/692 z dnia 17 kwietnia 2019 r. zmieniająca dyrektywę 2009/73/WE dotyczącą wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego (Dz.U. 2019, L 117, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

         (3)  Postanowienie z dnia 14 maja 2019 r., Węgry/Parlament, C-650/18, niepublikowane, EU:C:2019:438; wyrok z dnia 31 stycznia 2020 r., Słowenia/Chorwacja, C-457/18, EU:C:2020:65.


title: Sprawa C-811/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Canarias – Espagne) – KA / Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/19

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Canarias – Espagne) – KA / Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social
      (Sprawa C-811/18) (1)

      (2020/C 313/25)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa T-633/19: Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2020 r. – Essential Export / EUIPO – Shenzhen Liouyi International Trading (TOTU) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego zawierającego jakoby element słowny „TOTU” w kolorach czerwonym i czarnym – Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe TOTO – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/27

      Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2020 r. – Essential Export / EUIPO – Shenzhen Liouyi International Trading (TOTU)
      (Sprawa T-633/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego zawierającego jakoby element słowny „TOTU” w kolorach czerwonym i czarnym - Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe TOTO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 313/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Essential Export SA (San José, Kostaryka) (przedstawiciel: adwokat A.B. Padial Martínez)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Shenzhen Liouyi International Trading Co. Ltd (Shenzhen, Chiny)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 lipca 2019 r. (sprawa R 362/2019-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Essential Export a Shenzhen Liouyi International Trading.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Essential Export SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 383 z 11.11.2019.


title: Sprawa T-231/20 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 24 czerwca 2020 r. – Price / Rada [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Decyzja (UE) 2020/135 – Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii i Euratomu – Utrata obywatelstwa Unii – Wniosek o zawieszenie wykonania – Oczywista niedopuszczalność skargi głównej – Niedopuszczalność – Odesłanie do Trybunału – Brak właściwości]

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/28

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 24 czerwca 2020 r. – Price / Rada
      (Sprawa T-231/20 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Decyzja (UE) 2020/135 - Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii i Euratomu - Utrata obywatelstwa Unii - Wniosek o zawieszenie wykonania - Oczywista niedopuszczalność skargi głównej - Niedopuszczalność - Odesłanie do Trybunału - Brak właściwości)
      (2020/C 313/41)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: David Price (Dorat, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Fouchet)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer, R. Meyer i M.-M. Joséphidès, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie częściowego zawieszenia wykonalności decyzji Rady (UE) 2020/135 z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie zawarcia Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.U. 2020, L 29, s. 1) oraz Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.U. 2020, L 29, s. 7) w zakresie, w jakim akty te nie pozwalają na zachowanie przez skarżącego obywatelstwa Unii Europejskiej lub przynajmniej art. 127 ust. 1 lit. b) rzeczonej umowy oraz, po drugie, oparte na art. 256 ust. 3 akapit trzeci TFUE żądanie zawieszenia postępowania oraz odesłania sprawy do Trybunału w celu przedłożenia mu pytań prejudycjalnych.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje odrzucony

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 8 maja 2020 r. o wydanie opinii doradczej złożony przez Fürstlicher Oberster Gerichtshof w sprawie SMA SA i Société Mutuelle d'Assurance du Batiment et des Travaux Publics przeciwko Finanzmarktaufsicht (Sprawa E-5/20) 2020/C 316/07

text:
               24.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 316/7

      Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 8 maja 2020 r. o wydanie opinii doradczej złożony przez Fürstlicher Oberster Gerichtshof w sprawie SMA SA i Société Mutuelle d'Assurance du Batiment et des Travaux Publics przeciwko Finanzmarktaufsicht
      (Sprawa E-5/20)
      (2020/C 316/07)
      W dniu 20 maja 2020 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął złożony dnia 8 maja 2020 r. przez Fürstlicher Oberster Gerichtshof (Książęcy Sąd Najwyższy) wniosek o wydanie przez Trybunał EFTA opinii doradczej w sprawie SMA SA i Société Mutuelle d'Assurance du Batiment et des Travaux Publics przeciwko Finanzmarktaufsicht w odniesieniu do następujących kwestii:

                  1.

                  Czy dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Zbiór aktów prawnych EOG EWR-Rechtssammlung: załącznik IX – 1.01), w szczególności jej art. 27 i 28, oraz
                  dyrektywę Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającą dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie), oraz
                  drugą dyrektywę Rady z dnia 22 czerwca 1988 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług oraz zmieniającą dyrektywę 73/239/EWG (88/357/EWG), w szczególności jej art. 1 lit. b), art. 7 ust. 1 lit. od a) do c), art. 10, art. 11 ust. 7 oraz art. 21, oraz
                  pierwszą dyrektywę Rady z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (73/239/EWG), w szczególności jej art. 13 i 14,
                  należy interpretować w ten sposób, że przyznają one prawa wierzycielom nadzorowanego zakładu ubezpieczeń bezpośrednich, którzy nie są ubezpieczającymi, osobami ubezpieczonymi lub beneficjentami świadczeń oferowanych przez ten zakład ubezpieczeń lub innymi stronami umowy ubezpieczeniowej zawartej z tym zakładem ubezpieczeń; i którym – jako poszkodowanym osobom trzecim – również w innych przypadkach nie przysługuje wynikające ze stosunku ubezpieczeniowego bezpośrednie prawo pozwania tego zakładu; i których roszczenia są należne nie z powodu zawarcia umowy ubezpieczenia lub innej działalności w ramach ubezpieczenia bezpośredniego, do której mają zastosowanie wspomniane podstawy prawne; lecz których roszczeń (jak tych w przypadku podmiotów ubezpieczających osoby trzecie) dochodzi się jako roszczeń zwrotnych, w możliwie szerokim znaczeniu, bezpośrednio względem nadzorowanego zakładu ubezpieczeń; w tym sensie, że właściwy organ (jak w tym przypadku – pozwany) musi stosować środki nadzorcze w ramach wspomnianych dyrektyw, również w interesie wspomnianych wierzycieli i z uchybieniem właściwym zobowiązaniom wobec nich z tytułu wynikających strat.

                  2.

                  Czy przepisy krajowe wdrażające prawo EOG cytowane w pierwszym pytaniu [skorygowane w stosunku do oryginału — czwarte pytanie] na mocy przepisów krajowych art. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 1995 r. o nadzorze nad zakładami ubezpieczeń (Ustawa o nadzorze ubezpieczeń z 1995 r. Versicherungsaufsichtsgesetz; VersAG alt), art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o nadzorze nad zakładami ubezpieczeń (Ustawa o nadzorze ubezpieczeń z 2015 r. Versicherungsaufsichtsgesetz; VersAG neu) i art. 4 ustawy z dnia 18 czerwca 2004 r. o Urzędzie Nadzoru Finansowego (Ustawa o Urzędzie Nadzoru Finansowego Finanzmarktaufsichtsgesetz; FMAG) spełniają wymogi wdrożenia, a tym samym mogą być stosowane i interpretowane przez sądy krajowe w rozumieniu podstaw prawnych, o których mowa w orzecznictwie Trybunału EFTA, takich jak te, wymagane między innymi w sprawie E-3/15 Liechtensteinische Gesellschaft für Umweltschutz, pkt 33 i nast. oraz 74?


title: Sprawa C-299/19: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 18 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Torino – Włochy) – Techbau SpA / Azienda Sanitaria Locale AL [Odesłanie prejudycjalne – Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych – Dyrektywa 2000/35/WE – Pojęcie „transakcji handlowej” – Pojęcia „dostawy towarów” i „świadczenia usług” – Artykuł 1 i art. 2 pkt 1 akapit pierwszy – Zamówienie publiczne na roboty budowlane]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/6

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 18 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Torino – Włochy) – Techbau SpA / Azienda Sanitaria Locale AL
      (Sprawa C-299/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych - Dyrektywa 2000/35/WE - Pojęcie „transakcji handlowej” - Pojęcia „dostawy towarów” i „świadczenia usług” - Artykuł 1 i art. 2 pkt 1 akapit pierwszy - Zamówienie publiczne na roboty budowlane)
      (2021/C 28/07)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale ordinario di Torino

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Techbau SpA

         Strona pozwana: Azienda Sanitaria Locale AL

         Sentencja

      Artykuł 2 pkt 1 akapit pierwszy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/35/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych należy interpretować w ten sposób, że w rozumieniu tego przepisu zamówienie publiczne na roboty budowlane stanowi transakcję handlową, która prowadzi do dostawy towarów lub świadczenia usług, a zatem wchodzi ono w przedmiotowy zakres stosowania owej dyrektywy.

         (1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.


title: Sprawa C-371/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 listopada 2020 r. – Komisja Europejska / Republika Federalna Niemiec [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 170 i art. 171 ust. 1 – Zwrot VAT podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim, w którym nabywają towary i usługi lub importują towary podlegające VAT, lecz którzy mają siedzibę w innym państwie członkowskim – Dyrektywa 2008/9/WE – Szczegółowe zasady zwrotu VAT – Artykuły 9 i 10 – Artykuł 15 ust. 1 – Artykuł 20 – Brak kopii faktury lub dokumentu importowego – Systematyczne odrzucanie niekompletnych wniosków o zwrot – Odmowa wezwania podatnika do uzupełnienia jego wniosku po upływie terminu przewidzianego na złożenie wniosku – Zasada neutralności podatkowej – Zasada proporcjonalności – Dopuszczalność]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/6

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 listopada 2020 r. – Komisja Europejska / Republika Federalna Niemiec
      (Sprawa C-371/19) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 170 i art. 171 ust. 1 - Zwrot VAT podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim, w którym nabywają towary i usługi lub importują towary podlegające VAT, lecz którzy mają siedzibę w innym państwie członkowskim - Dyrektywa 2008/9/WE - Szczegółowe zasady zwrotu VAT - Artykuły 9 i 10 - Artykuł 15 ust. 1 - Artykuł 20 - Brak kopii faktury lub dokumentu importowego - Systematyczne odrzucanie niekompletnych wniosków o zwrot - Odmowa wezwania podatnika do uzupełnienia jego wniosku po upływie terminu przewidzianego na złożenie wniosku - Zasada neutralności podatkowej - Zasada proporcjonalności - Dopuszczalność)
      (2021/C 28/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Jokubauskaitė i R. Pethke: pełnomocnicy)

         Strona przeciwna: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: S. Eisenberg i J. Möller, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odrzucając wnioski o zwrot podatku od wartości dodanej (VAT) wniesione przed dniem 30 września roku kalendarzowego następującego po okresie zwrotu, do których nie dołączono kopii faktur lub dokumentów importowych wymaganych przez przepisy państwa członkowskiego zwrotu na podstawie art. 10 dyrektywy Rady 2008/9/WE z dnia 12 grudnia 2008 r. określającej szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej, przewidzianego w dyrektywie 2006/112/WE, podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim, bez uprzedniego wezwania skarżących do uzupełnienia wniosków poprzez przedłożenie, w razie potrzeby po tej dacie, tych kopii lub dostarczenia odpowiednich informacji umożliwiających rozpatrzenie tych wniosków, Republika Federalna Niemiec, z naruszeniem zasady neutralności VAT oraz skuteczności (effet utile) prawa do zwrotu VAT przez podatników niemających siedziby w państwie członkowskim zwrotu, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 170 i 171 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., a także art. 5 dyrektywy 2008/9.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Oprócz swoich kosztów Republika Federalna Niemiec pokrywa dwie trzecie kosztów Komisji Europejskiej.

                  4)

                  Komisja Europejska ponosi jedną trzecią swoich kosztów.

         (1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.


title: Sprawa C-454/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Heilbronn – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko ZW [Odesłanie prejudycjalne – Obywatelstwo Unii – Artykuł 21 TFUE – Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Szczególna odpowiedzialność karna za uprowadzenie dziecka za granicę – Ograniczenie – Względy uzasadniające – Ochrona dziecka – Proporcjonalność]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/7

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Heilbronn – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko ZW
      (Sprawa C-454/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Obywatelstwo Unii - Artykuł 21 TFUE - Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich - Szczególna odpowiedzialność karna za uprowadzenie dziecka za granicę - Ograniczenie - Względy uzasadniające - Ochrona dziecka - Proporcjonalność)
      (2021/C 28/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Heilbronn

         Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      ZW

         przy udziale: Staatsanwaltschaft Heilbronn

         Sentencja

      Artykuł 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu przepisu prawa krajowego państwa członkowskiego, zgodnie z którym okoliczność, że jedno z rodziców ukrywa swoje dziecko przebywające w innym państwie członkowskim przed ustanowionym dla tego dziecka kuratorem, jest zagrożona sankcją karną nawet w wypadku braku użycia przemocy, groźby wyrządzenia poważnej szkody lub podstępu, podczas gdy w sytuacji gdy dziecko przebywa na terytorium pierwszego państwa członkowskiego, ten sam czyn jest zagrożony karą tylko w wypadku użycia przemocy, groźby wyrządzenia poważnej szkody lub podstępu.

         (1)  Dz.U. C 280 z 19.8.2019.


title: Sprawa C-569/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 30 października 2020 r. – postępowanie karne przeciwko IR

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 30 października 2020 r. – postępowanie karne przeciwko IR
      (Sprawa C-569/20)
      (2021/C 28/38)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Specializiran nakazatelen syd

         Strony w postępowaniu głównym

      IR

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 8 ust. 2 lit. b) w związku z motywami 36–39 dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 (1) z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym] i art. 4a ust. 1 lit. b) w związku z motywami 7–10 decyzji ramowej [Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r. zmieniającej decyzje ramowe 2002/584/WSiSW, 2005/214/WSiSW, 2006/783/WSiSW, 2008/909/WSiSW oraz 2008/947/WSiSW i tym samym wzmacniającej prawa procesowe osób oraz ułatwiającej stosowanie zasady wzajemnego uznawania do orzeczeń wydanych pod nieobecność danej osoby na rozprawie] należy interpretować w ten sposób, że obejmują one przypadek, w którym oskarżony został powiadomiony o podniesionym przeciwko niemu oskarżeniu – w jego pierwotnym wariancie – i następnie, ze względu na ukrywanie się, obiektywnie nie może być powiadomiony o rozprawie, ponieważ jest broniony przez wyznaczonego z urzędu adwokata, z którym nie utrzymuje żadnego kontaktu?
      Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej: czy krajowe uregulowanie (art. 423 ust. 1 i 5 Nakazatełno-procesualen kodeks, kodeksu postępowania karnego), zgodnie z którym nie przewiduje się ochrony prawnej przed przeprowadzonymi zaocznie czynnościami dochodzenia i przed skazaniem zaocznym, jeśli oskarżony – po powiadomieniu go o pierwotnym wariancie oskarżenia – ukrył się i z tego względu nie mógł być powiadomiony o dacie i miejscu posiedzenia sądu i o skutkach jego niestawiennictwa, jest zgodne z art. 9 w związku z art. 8 ust. 4 zdanie drugie dyrektywy 2016/343 i art. 4a ust. 3 w związku z art. 4a ust. 1 lit. d) decyzji ramowej 2009/299?
      Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej: czy art. 9 dyrektywy 2016/343 w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej ma skutek bezpośredni?

         (1)  Dyrektywa dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym, Dz.U. 2016, L 65, s. 1.


title: Sprawa C-578/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca dos Açores (Portugalia) w dniu 4 listopada 2020 r. – NM, NR, BA, XN, FA / Sata Air Açores – Sociedade Açoriana de Transportes Aéreos SA

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca dos Açores (Portugalia) w dniu 4 listopada 2020 r. – NM, NR, BA, XN, FA / Sata Air Açores – Sociedade Açoriana de Transportes Aéreos SA
      (Sprawa C-578/20)
      (2021/C 28/42)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Judicial da Comarca dos Açores

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: NM, NR, BA, XN, FA

         Strona pozwana: Sata Air Açores – Sociedade Açoriana de Transportes Aéreos SA

         Pytanie prejudycjalne

      Czy strajk pracowników obsługi technicznej statków powietrznych danego przewoźnika lotniczego należy uznać za nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) w sytuacji, gdy ów przewoźnik lotniczy przystąpił do spotkań i negocjacji w celu odwołania [zakończenia] strajku, czego jednak nie udało mu się osiągnąć?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającym wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. 2004, L 46, s. 1.


title: Sprawa C-619/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 9 września 2020 r. w sprawie T-645/19, IMG / Komisja, wniesione w dniu 19 listopada 2020 r. przez International Management Group (IMG)

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/31

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 9 września 2020 r. w sprawie T-645/19, IMG / Komisja, wniesione w dniu 19 listopada 2020 r. przez International Management Group (IMG)
      (Sprawa C-619/20 P)
      (2021/C 28/50)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: International Management Group (IMG) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi, J.-Y. de Cara)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie postanowienia Sądu z dnia 9 września 2020 r. w sprawie T-645/19;

                  —

                  w konsekwencji, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd w celu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności i żądania odszkodowawczego;

                  —

                  obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania w obu instancjach

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie swojej skargi strona wnosząca odwołanie podnosi, że w zaskarżonym postanowieniu Sąd naruszył prawo, gdyż uznał, że pismo z dnia 18 lipca 2019 r. nie stanowi aktu podlegającego zaskarżeniu.


title: Sprawa T-71/19: Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2020 r. – BMC/Wspólne przedsiębiorstwo Clean Sky 2 [Badania i rozwój technologiczny oraz przestrzeń kosmiczna – Program ramowy wzakresie badań naukowych i innowacji „Horizon 2020” (2014–2020) – Zaproszenie do składania wniosków H2020-CS 2-CFP08-2018-01 – Odrzucenie wniosku złożonego przez skarżącą – Przyznanie ocen nieodpowiadających liczbom całkowitym – Artykuł 15 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1290/2013 – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie – Nadużycie władzy – Brak zbadania wniosku w dostatecznym zakresie – Przeinaczenie okoliczności faktycznych]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/36

      Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2020 r. – BMC/Wspólne przedsiębiorstwo Clean Sky 2
      (Sprawa T-71/19) (1)

      (Badania i rozwój technologiczny oraz przestrzeń kosmiczna - Program ramowy wzakresie badań naukowych i innowacji „Horizon 2020” (2014–2020) - Zaproszenie do składania wniosków H2020-CS 2-CFP08-2018-01 - Odrzucenie wniosku złożonego przez skarżącą - Przyznanie ocen nieodpowiadających liczbom całkowitym - Artykuł 15 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1290/2013 - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Nadużycie władzy - Brak zbadania wniosku w dostatecznym zakresie - Przeinaczenie okoliczności faktycznych)
      (2021/C 28/55)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: BMC Srl (Medicina, Włochy) (przedstawiciele: S. Dindo i L. Picotti, adwokaci)

         Strona przeciwna: Entreprise commune Clean Sky 2 (przedstawiciele: B. Mastantuono, pełnomocnik, wspierany przez adwokata M. Velardo)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wspólnego przedsiębiorstwa Clean Sky 2 z dnia 10 października 2018 r. odrzucającej wniosek nr 831874 „smart De-icing bARrier Filter (DwARF)”, złożony przez skarżącą w ramach zaproszenia do składania wniosków H2020-CS 2-CFP08-FRC-2018-01 i jego decyzji z dnia 6 grudnia 2018 r. odrzucającej wniosek skarżącej o dokonanie przeglądu oceny rzeczonego wniosku i potwierdzającej decyzję o odrzuceniu wniosku z dnia 1 października 2018 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  BMC Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 122 z 1.4.2019.


title: Sprawa T-309/19: Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2020 r. – BRF Singapore Foods / EUIPO – Tipiak (Sadia) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Sadia – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SAIDA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Zasada dobrej administracji – Równość traktowania – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/39

      Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2020 r. – BRF Singapore Foods / EUIPO – Tipiak (Sadia)
      (Sprawa T-309/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Sadia - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SAIDA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Zasada dobrej administracji - Równość traktowania - Obowiązek uzasadnienia)
      (2021/C 28/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: BRF Singapore Foods Pte Ltd (Singapur, Singapur) (przedstawiciel: adwokat C. Mateu)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: L. Lapinskaite, J. Crespo Carrillo i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem:: Tipiak (Saint-Aignan de Grand-Lieu, Francja) (przedstawiciele: M. Antoine-Lalance i M. Aïtelli)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 marca 2019 r. (sprawa R 1834/2018-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Tipiak a BRF Singapore Foods.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  BRF Singapore Foods Pte Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Tipiak.

                  3)

                  Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 246 z 22.7.2019.


title: Sprawa T-639/19: Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2020 r. – Sánchez Romero Carvajal Jabugo / EUIPO – Embutidos Monells (5MS MMMMM) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego 5MS MMMMM – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy 5J – Względne podstawy odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Brak podobieństwa oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Brak naruszenia renomy – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001]]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/41

      Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2020 r. – Sánchez Romero Carvajal Jabugo / EUIPO – Embutidos Monells (5MS MMMMM)
      (Sprawa T-639/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego 5MS MMMMM - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy 5J - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak naruszenia renomy - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001])
      (2021/C 28/63)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Sánchez Romero Carvajal Jabugo, SAU (El Puerto de Santa María, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Iglesias Monravá)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Embutidos Monells, SA (San Miguel de Balenya, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci L. Broschat García i L. Polo Flores)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 lipca 2019 r. (sprawa R 1728/2018-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sánchez Romero Carvajal Jabugo a Embutidos Monells

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 24 lipca 2019 r. (sprawa R 1728/2018-4).

                  2)

                  W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  EUIPO oraz 24 lipca 2019 r. Embutidos Monells, SA ponoszą własne koszty oraz, każde z nich, połowę kosztów poniesionych przez Sánchez Romero Carvajal Jabugo, SAU.

         (1)  Dz.U. C 383 z 11.11.2019.


title: Sprawa T-862/19: Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2020 r. – Brasserie St Avold / EUIPO (Kształt ciemnej butelki) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Oznaczenie trójwymiarowe – Kształt ciemnej butelki – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/43

      Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2020 r. – Brasserie St Avold / EUIPO (Kształt ciemnej butelki)
      (Sprawa T-862/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Oznaczenie trójwymiarowe - Kształt ciemnej butelki - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 28/66)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Brasserie St Avold (Saint-Avold, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Greffe, D. Brun i F. Donaud)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 października 2019 r. (sprawa R 466/2019-4) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez kształt ciemnej butelki.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Brasserie St Avold zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 61 z 24.2.2020.


title: Sprawa T-882/19: Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2020 r. – Kerangus / EUIPO (ΑΠΛΑ!) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ΑΠΛΑ – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Równość traktowania]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/45

      Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2020 r. – Kerangus / EUIPO (ΑΠΛΑ!)
      (Sprawa T-882/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ΑΠΛΑ - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Równość traktowania)
      (2021/C 28/69)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Kerangus Holdings Ltd (Nikozja, Cypr) (przedstawiciel: adwokat A.E. Malami)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Giannopoulos i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 października 2019 r. (sprawa R 1035/2017-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego ΑΠΛΑ! jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

                  2)

                  Kerangus Holdings Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.


title: Sprawa T-705/20: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2020 r. – OI / Komisja

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/63

      Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2020 r. – OI / Komisja
      (Sprawa T-705/20)
      (2021/C 28/93)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: OI (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji o nieumieszczeniu skarżącego na liście rezerwy kadrowej konkursu wewnętrznego COM/03/AD/18;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, podniesiony tytułem głównym, dotyczący braku istotnego uzasadnienia. Skarżący uważa bowiem, że uzasadnienie składa się z ocen słownych, które nie są spójne z przyznanymi ocenami liczbowymi. Ponadto komisja konkursowa nie podała do wiadomości ustalonych kryteriów oceny przed egzaminami, przez co ani skarżący, ani organ powołujący nie byli w stanie zweryfikować legalności tych kryteriów.

                  2.

                  Zarzut drugi, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczący oczywistego błędu w ocenie komisji konkursowej, polegającego na tym, że nie była ona w stanie w wymagany prawem sposób uzasadnić oczywistych niespójności między ocenami słownymi a liczbowymi, w zestawieniu z podobnymi ocenami pozostałych kandydatów.


title: Sprawa C-416/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 28 maja 2019 r. — Roberto Abate SpA/Agenzia delle Entrate

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 28 maja 2019 r. — Roberto Abate SpA/Agenzia delle Entrate
      (Sprawa C-416/19)
      (2019/C 328/04)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Roberto Abate SpA

         Strona pozwana: Agenzia delle Entrate

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 1 ust. 1223 ustawy nr 296 z dnia 27 grudnia 2006 r. (obecnie art. 16 bis ust. 11 ustawy nr 11 z dnia 4 lutego 2005 r.) oraz dekret prezesa rady ministrów z dnia 23 maja 2007 r. są zgodne z prawem wspólnotowym w świetle art. 108 [ust.] 3 TFUE, tak jak jest on interpretowany w tzw. orzecznictwie Deggendorf, decyzji Komisji Europejskiej C (2008)380, a także wspólnotowej zasady proporcjonalności?


title: Sprawa C-417/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 28 maja 2019 r. — Commerciale Gicap SpA/Agenzia delle Entrate

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 28 maja 2019 r. — Commerciale Gicap SpA/Agenzia delle Entrate
      (Sprawa C-417/19)
      (2019/C 328/05)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Commerciale Gicap SpA

         Strona pozwana: Agenzia delle Entrate

         Pytani prejudycjalne

      Czy art. 1 ust. 1223 ustawy nr 296 z dnia 27 grudnia 2006 r. (obecnie art. 16 bis ust. 11 ustawy nr 11 z dnia 4 lutego 2005 r.) oraz dekret prezesa rady ministrów z dnia 23 maja 2007 r. są zgodne z prawem wspólnotowym w świetle art. 108 [ust.] 3 TFUE, tak jak jest on interpretowany w tzw. orzecznictwie Deggendorf, decyzji Komisji Europejskiej C (2008)380, a także wspólnotowej zasady proporcjonalności?


title: Sprawa C-419/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo per il Lazio (Włochy) w dniu 29 maja 2019 r. — Irideos SpA/Poste Italiane SpA

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo per il Lazio (Włochy) w dniu 29 maja 2019 r. — Irideos SpA/Poste Italiane SpA
      (Sprawa C-419/19)
      (2019/C 328/06)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Irideos SpA

         Druga strona postępowania: Poste Italiane SpA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy na podstawie wskazanych powyżej cech spółka Poste Italiane s.p.a. powinna zostać uznana za „podmiot prawa publicznego” w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. d) decreto legislativo nr 50 z 2016 r. i odnośnych dyrektyw wspólnotowych (2014/23/UE (1), 2014/24/UE (2) i 2014/25/UE (3))?

                  2)

                  Czy wspomniana spółka jest zobowiązana do przeprowadzenia postępowań o udzielenie zamówienia publicznego tylko w celu rozstrzygnięcia przetargów, które odnoszą się do jej działalności prowadzonej w sektorach specjalnych, o których mowa w dyrektywie 2014/25/UE, przy zastosowaniu której sam status podmiotów prawa publicznego powinien zostać uznany za ujęty w zasadach części II kodeksu zamówień publicznych, natomiast w odniesieniu do działalności kontraktowej niezwiązanej w ścisły sposób ze wspomnianymi sektorami ma ona pełną swobodę działania, wyłącznie na zasadach prawa prywatnego, biorąc pod uwagę zasady określone w motywie 21 i art. 16 dyrektywy 2014/23/UE (wyrok izb połączonych sądu kasacyjnego nr 4899 z 2018 r., a w odniesieniu do ostatniej części wyrok zgromadzenia plenarnego Consiglio di Stato nr 16 z 2011 r.)?

                  3)

                  Czy w odniesieniu do zamówień uznanych za niezwiązane z sektorami specjalnymi spółka ta podlega jednak — w przypadku gdy spełnia wymogi dotyczące podmiotów prawa publicznego — ogólnej dyrektywie 2014/24/UE (a zatem zasadom dotyczącym udzielania zamówień publicznych), nawet jeśli prowadzi — w wyniku ewolucji w stosunku do chwili jej utworzenia — głównie działalność przedsiębiorczą na zasadach konkurencji, jak można wywnioskować z wyroku z dnia 10 kwietnia 2008 r., Ing. Aigner, C 393/06, a dyrektywa 2014/24/UE sprzeciwia się innej interpretacji w przypadku umów zawieranych przez instytucje zamawiające, mając na uwadze, że motyw 21 i art. 16 dyrektywy 2014/23/UE ustanawiają jedynie domniemany parametr dla celów wyłączenia statusu podmiotu prawa publicznego w odniesieniu do spółek, które działają w normalnych warunkach rynkowych, przy czym w każdym razie na podstawie łącznej lektury tych przepisów oczywiste jest pierwszeństwo odniesienia do etapu utworzenia podmiotu, w sytuacji kiedy ten ostatni ma zaspokajać „potrzeby w interesie ogólnym” (w niniejszej sprawie nadal istniejące)?

                  4)

                  Czy też jednak w przypadku lokali, w których jednocześnie prowadzona jest działalność związana z usługami specjalnymi oraz inna działalność, pojęcie „funkcjonalnego charakteru” — w odniesieniu do usługi świadczonej w określonym interesie publicznym — należy rozumieć w sposób niezawężający (przyjęty dotychczas w orzecznictwie krajowym zgodnie z wyżej wspomnianym wyrokiem zgromadzenia plenarnego Consiglio di Stato nr 16 z 2011 r.), czemu sprzeciwiają się zasady określone w motywie 16, a także art. 6 i 13 dyrektywy 2014/25/UE, które w celu określenia mającego zastosowanie uregulowania, odwołują się do pojęcia „przypisania” do jednej z działalności regulowanych przez kodeks zamówień publicznych”? W związku z tym należy wyjaśnić, czy wszystkie czynności funkcjonalne tego sektora zgodnie z zamiarem instytucji zamawiającej (w tym zamówienia dotyczące zwyczajnego i nadzwyczajnego utrzymania, sprzątania, wyposażenia, a także usług dozoru i opieki nad lokalami lub innych form wykorzystania tych ostatnich, jeśli są pomyślane jako usługa dla klientów), mogą „dotyczyć” odnośnego sektora specjalnego — także na słabiej wiążących zasadach właściwych dla sektorów wyłączonych — kiedy faktycznie sprywatyzowane pozostają jedynie czynności „niezwiązane”, które podmiot publiczny lub prywatny może swobodnie wykonywać w zupełnie innych obszarach na podstawie uregulowania zawartego wyłącznie w kodeksie cywilnym oraz z uwzględnieniem jurysdykcji sądu powszechnego (przykładem tego ostatniego rodzaju, w zakresie mającym tutaj znaczenie, z pewnością są usługi bankowe świadczone przez Poste Italiane, ale tego samego nie można powiedzieć w odniesieniu do dostawy i wykorzystywania narzędzi komunikacji elektronicznej, jeżeli są one oddane do dyspozycji całego zakresu działalności grupy, mimo że są szczególnie potrzebne właśnie dla działalności bankowej). Nie wydaje się ponadto bezcelowe podkreślenie „nierównowagi” spowodowanej obecnie dominującą interpretacją zawężającą, przez co do zarządzania sektorami podobnymi lub sąsiadującymi wprowadzane są zupełnie inne zasady udzielania zamówień na roboty budowlane lub usługi: z jednej strony drobiazgowe gwarancje nałożone przez kodeks zamówień publicznych dla określenia drugiego kontrahenta, z drugiej — pełna autonomia negocjacyjna przedsiębiorcy, który ma możliwość swobodnego prowadzenia pertraktacji wyłącznie w zależności od własnych interesów gospodarczych, bez żadnych gwarancji przejrzystości, wymaganych dla sektorów specjalnych i dla sektorów wyłączonych;

                  5)

                  Czy wreszcie ogłoszenie o postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego zgodnie z kodeksem zamówień publicznych — podane do wiadomości publicznej w formie przewidzianej zarówno na poziomie krajowym, jak i unijnym — może okazać się istotne dla określenia obszaru, którego dotyczy zamówienie, lub związania tego ostatniego ze specjalnym sektorem odniesienia, zgodnie z poszerzonym pojęciem „funkcjonalnego charakteru”, o którym mowa w poprzednim pytaniu nr [4)], lub — alternatywnie — czy zarzut braku jurysdykcji sądu administracyjnego, podniesiony przez podmiot, który ogłosił postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego, lub przez oferentów, którzy w tym postępowaniu zostali wybrani, może zostać uznany za nadużycie prawa zgodnie z art. 54 Karty [praw podstawowych Unii Europejskiej] jako postępowanie, które — mimo że nie może samo w sobie wypłynąć na rozdział jurysdykcji (zob. także w tym zakresie ww. wyrok zgromadzenia plenarnego Consiglio di Stato nr 16 z 2011 r.) — ma znaczenie przynajmniej dla celów odszkodowawczych, ponieważ narusza uzasadnione oczekiwania uczestników samego przetargu, którym nie udzielono zamówienia i obecnie są skarżącymi w sądzie?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (Dz.U. 2014, L 94, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylająca dyrektywę 2004/17/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 243).


title: Sprawa C-431/19 P: Odwołanie wniesione w dniu 5 czerwca 2019 r. przez Inpost Paczkomaty sp. z o.o. od wyroku Sądu dnia 19 marca 2019 w sprawach połączonych T-282/16 i T-283/16, Inpost Paczkomaty i Inpost/Komisja

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/6

      Odwołanie wniesione w dniu 5 czerwca 2019 r. przez Inpost Paczkomaty sp. z o.o. od wyroku Sądu dnia 19 marca 2019 w sprawach połączonych T-282/16 i T-283/16, Inpost Paczkomaty i Inpost/Komisja
      (Sprawa C-431/19 P)
      (2019/C 328/07)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Inpost Paczkomaty sp. z o.o. (Przedstawiciel: D. Doktór, radca prawny)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Rzeczpospolita Polska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania i postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy: naruszenie art. 106 ust. 2 Traktatu — błędne uznanie spełnienia wymogów z pkt 19 (sekcja 2.6 zasad ramowych), naruszenie zasad wynikających z Traktatu i dotyczących udzielania zamówień publicznych (zakaz dyskryminacji, nakaz równego traktowania i nakaz transparentności) oraz błędna wykładnia art. 7 ust. 2 dyrektywy 97/67/WE (Dyrektywy pocztowej). Stosowane przez państwa członkowskie sposoby finansowania świadczenia usług powszechnych muszą być zgodne zarówno z wynikającymi z przepisów TFUE o swobodach rynku wewnętrznego zasadami niedyskryminacji, przejrzystości i równego traktowania (implikującymi konkurencyjny wybór podmiotu mającego świadczyć powszechną usługę pocztową), jak też z art. 106 ust. 2 TFUE, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.
      Zarzut drugi: naruszenie art. 106 ust. 2 Traktatu — błędne uznanie spełnienia wymogów z pkt 14 (sekcja 2.2) i pkt 60 (sekcja 2.10) zasad ramowych. Nawet jeżeli obowiązek świadczenia usług publicznych powierzony Poczcie Polskiej odpowiada wymogom określonym w Dyrektywie pocztowej, to nie jest wyłączony wymóg przeprowadzenia konsultacji społecznych lub wykorzystania innych stosowanych instrumentów pozwalających uwzględnić interesy użytkowników i usługodawców, by wykazać należyte rozważenie potrzeb w zakresie usług powszechnych.
      Zarzut trzeci: naruszenie art. 106 ust. 2 Traktatu — błędne uznanie spełnienia wymogów z pkt 52 (sekcja 2.9) zasad ramowych oraz naruszenie art. 7 ust. 1, 3 i 5 dyrektywy 97/67/WE. Sąd błędnie przyjął, że fundusz kompensacyjny spełnia wymóg niedyskryminacji w odniesieniu do maksymalnego poziomu jednolitego wskaźnika procentowego wynoszącego 2 % przychodów operatora świadczącego usługi powszechne lub usługi wymienne zobowiązanego do wniesienia wkładu w ten sposób, że wskaźnik ten stosuje się w sposób jednolity do wszystkich uczestników rynku, co ma charakter dyskryminacyjny, gdyż sytuacja operatorów świadczących usługi powszechne i sytuacja operatorów świadczących usługi wymienne nie jest taka sama. Ponadto, Sąd nieprawidłowo uznał, że fundusz kompensacyjny spełnia również wymóg proporcjonalności.
      Podczas konsultacji założeń do zmiany ustawy warunki funduszu kompensacyjnego były istotnie odmienne od warunków finalnie określonych w ustawie — Prawo pocztowe co oznacza, że nie można uznać, by założenia funduszu zostały poddane konsultacjom.
      Warunki finansowania usługi powszechnej pomijają wymóg badania, czy poniesiony koszt netto stanowi niesprawiedliwe obciążenie operatora wyznaczonego do świadczenia usługi powszechnej. Automatycznie powiązanie finasowania usługi z wystąpieniem straty księgowej na usługach powszechnych nie może być rozumiane jako spełnienie wymogów z dyrektywy pocztowej.
      Zarzut czwarty: naruszenie art. 7 ust. 1 Dyrektywy pocztowej — poprzez akceptację finansowania kosztu usługi powszechnej poprzez liczne prawa wyłączne i specjalne przyznane Poczcie Polskiej. Zgodnie z art. 7 ust. 1 Dyrektywy pocztowej, państwa członkowskie nie udzielają ani nie utrzymują w mocy wyłącznych lub szczególnych praw w zakresie ustanawiania i świadczenia usług pocztowych. Tymczasem prawa specjalne i wyłączne przyznane Poczcie Polskiej, wbrew stanowisku Sądu, w sposób oczywisty nie mieszczą się w katalogu wyjątków przewidzianych w Dyrektywie Pocztowej.


title: Sprawa C-432/19 P: Odwołanie wniesione w dniu 5 czerwca 2019 r. przez Inpost S.A. od wyroku Sądu dnia 19 marca 2019 r. w sprawach połączonych T-282/16 i T-283/16, Inpost Paczkomaty i Inpost/Komisja

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/7

      Odwołanie wniesione w dniu 5 czerwca 2019 r. przez Inpost S.A. od wyroku Sądu dnia 19 marca 2019 r. w sprawach połączonych T-282/16 i T-283/16, Inpost Paczkomaty i Inpost/Komisja
      (Sprawa C-432/19 P)
      (2019/C 328/08)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Inpost S.A. (Przedstawiciel: W. Knopkiewicz, radca prawny)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Rzeczpospolita Polska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania i postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy: naruszenie art. 106 ust. 2 Traktatu — błędne uznanie spełnienia wymogów z pkt 19 (sekcja 2.6 zasad ramowych), naruszenie zasad wynikających z Traktatu i dotyczących udzielania zamówień publicznych (zakaz dyskryminacji, nakaz równego traktowania i nakaz transparentności) oraz błędna wykładnia art. 7 ust. 2 dyrektywy 97/67/WE (Dyrektywy pocztowej).
      Stosowane przez państwa członkowskie sposoby finansowania świadczenia usług powszechnych muszą być zgodne zarówno z wynikającymi z przepisów TFUE o swobodach rynku wewnętrznego zasadami niedyskryminacji, przejrzystości i równego traktowania (implikującymi konkurencyjny wybór podmiotu mającego świadczyć powszechną usługę pocztową), jak też z art. 106 ust. 2 TFUE, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.
      Zarzut drugi: naruszenie art. 106 ust. 2 Traktatu — błędne uznanie spełnienia wymogów z pkt 14 (sekcja 2.2) i pkt 60 (sekcja 2.10) zasad ramowych. Nawet jeżeli obowiązek świadczenia usług publicznych powierzony Poczcie Polskiej odpowiada wymogom określonym w Dyrektywie pocztowej, to nie jest wyłączony wymóg przeprowadzenia konsultacji społecznych lub wykorzystania innych stosowanych instrumentów pozwalających uwzględnić interesy użytkowników i usługodawców, by wykazać należyte rozważenie potrzeb w zakresie usług powszechnych.
      Zarzut trzeci: naruszenie art. 106 ust. 2 Traktatu — błędne uznanie spełnienia wymogów z pkt 52 (sekcja 2.9) zasad ramowych oraz naruszenie art. 7 ust. 1, 3 i 5 dyrektywy 97/67/WE. Sąd błędnie przyjął, że fundusz kompensacyjny spełnia wymóg niedyskryminacji w odniesieniu do maksymalnego poziomu jednolitego wskaźnika procentowego wynoszącego 2 % przychodów operatora świadczącego usługi powszechne lub usługi wymienne zobowiązanego do wniesienia wkładu w ten sposób, że wskaźnik ten stosuje się w sposób jednolity do wszystkich uczestników rynku, co ma charakter dyskryminacyjny, gdyż sytuacja operatorów świadczących usługi powszechne i sytuacja operatorów świadczących usługi wymienne nie jest taka sama. Ponadto, Sąd nieprawidłowo uznał, że fundusz kompensacyjny spełnia również wymóg proporcjonalności.
      Podczas konsultacji założeń do zmiany ustawy warunki funduszu kompensacyjnego były istotnie odmienne od warunków finalnie określonych w ustawie — Prawo pocztowe co oznacza, że nie można uznać, by założenia funduszu zostały poddane konsultacjom.
      Warunki finansowania usługi powszechnej pomijają wymóg badania, czy poniesiony koszt netto stanowi niesprawiedliwe obciążenie operatora wyznaczonego do świadczenia usługi powszechnej. Automatycznie powiązanie finasowania usługi z wystąpieniem straty księgowej na usługach powszechnych nie może być rozumiane jako spełnienie wymogów z dyrektywy pocztowej.
      Zarzut czwarty: naruszenie art. 7 ust. 1 Dyrektywy pocztowej — poprzez akceptację finansowania kosztu usługi powszechnej poprzez liczne prawa wyłączne i specjalne przyznane Poczcie Polskiej. Zgodnie z art. 7 ust. 1 Dyrektywy pocztowej, państwa członkowskie nie udzielają ani nie utrzymują w mocy wyłącznych lub szczególnych praw w zakresie ustanawiania i świadczenia usług pocztowych. Tymczasem prawa specjalne i wyłączne przyznane Poczcie Polskiej, wbrew stanowisku Sądu, w sposób oczywisty nie mieszczą się w katalogu wyjątków przewidzianych w Dyrektywie Pocztowej.


title: Sprawa C-434/19: Wniosek w wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 5 czerwca 2019 r. — Poste Italiane SpA/Riscossione Sicilia SpA agente riscossione per la provincia di Palermo e delle altre provincie siciliane

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/8

      Wniosek w wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 5 czerwca 2019 r. — Poste Italiane SpA/Riscossione Sicilia SpA agente riscossione per la provincia di Palermo e delle altre provincie siciliane
      (Sprawa C-434/19)
      (2019/C 328/09)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca skargę kasacyjną i druga strona postępowania kasacyjnego: Poste Italiane SpA

         Druga strona postępowania i wnosząca skargę kasacyjną wzajemną: Riscossione Sicilia SpA agente riscossione per la provincia di Palermo e delle altre provincie siciliane

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy jest sprzeczny z art. 14 TFUE (poprzednio art. 7D Traktatu EWG, następnie art. 16 TWE) i art. 106 ust. 2 TFUE (poprzednio art. 90 Traktatu EWG, następnie art. 86 ust. 2 TWE) oraz z zaklasyfikowaniem do systemu usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym (zwanej dalej „UOIG”) przepis zawarty w art. 10 ust. 3 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 504/1992 w związku z art. 2 ust. 18–20 ustawy nr 662/1996, zgodnie z którym zostało ustanowione i utrzymane — również po sprywatyzowaniu usług „banku pocztowego” świadczonych przez Poste Italiane s.p.a. — zastrzeżenie działalności (w ramach monopolu prawnego) na rzecz Poste Italiane s.p.a., której przedmiotem jest świadczenie usługi prowadzenia pocztowego rachunku bieżącego przeznaczonego na przyjmowanie wpłat z tytułu podatku lokalnego ICI, biorąc pod uwagę zmiany krajowych przepisów dotyczących poboru podatków, które co najmniej od 1997 r. umożliwiają podatnikom, a także lokalnym organom podatkowym swobodne korzystanie z metod płatności i poboru podatków (również podatków lokalnych) za pośrednictwem systemu bankowego?

                  2)

                  Gdyby — w odpowiedzi na pierwsze pytanie — ustanowienie monopolu prawnego zostało uznane za posiadające cechy UOIG, czy jest sprzeczny z art. 106 ust. 2 TFUE (poprzednio art. 90 Traktatu EWG, następnie art. 86 ust. 2 TWE) i z art. 107 ust. 1 TFUE (poprzednio art. 92 Traktatu EWG, następnie art. 87 TWE), zgodnie z wykładnią tych przepisów dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości w odniesieniu do wymagań umożliwiających odróżnienie środka zgodnego z prawem — stanowiącego rekompensatę z tytułu zobowiązań do świadczenia usług publicznych — od niezgodnej z prawem pomocy państwa (wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 24 lipca 2003 r. w sprawie C-280/00, Altmark Trans GmbH i Regierungspräsidium Magdeburg/Nahverkehrsgesellschaft Altmark GmbH), przepis taki, jaki wynika z brzmienia art. 10 ust. 3 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 504/1992 w związku z art. 2 ust. 18–20 ustawy nr 662/1996 i art. 3 ust. 1 decreto del Presidente della Repubblica (dekretu prezydenta republiki) nr 144/2001, który przyznaje Poste Italiane s.p.a. uprawnienie do jednostronnego określania wysokości „prowizji” należnej od podmiotu upoważnionego do poboru podatku ICI, mającej zastosowanie do każdej dokonanej operacji związanej z prowadzeniem pocztowego rachunku bieżącego należącego do podmiotu uprawnionego do poboru podatku, biorąc pod uwagę, że uchwałą zarządu nr 57/1996 Poste Italiane s.p.a. określiła wysokość wspomnianej prowizji na 100 lirów (LIT) w okresie od 1 kwietnia 1997 r. do 31 maja 2001 r. oraz 0,23 EUR po dniu 1 czerwca 2001 r.?

                  3)

                  Czy są sprzeczne z art. 102 akapit pierwszy TFUE (poprzednio art. 86 Traktatu EWG, następnie art. 82 ust. 1 TWE), zgodnie z wykładnią dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości (zob. wyroki Trybunału: z dnia 13 grudnia 1991 r. w sprawie C-18/88, GB Inno BM.; z dnia 25 czerwca 1998 r. w sprawie C-203/96, Chemische Afvalstoffen Dussseldorp BV; z dnia 17 maja 2001 r. w sprawie C- 340/99, TNT TRACO s.p.a.), przepisy przewidziane w art. 2 ust. 18–20 ustawy nr 662/1996, art. 3 ust. 1 decreto del Presidente della Repubblica (dekretu prezydenta republiki) nr 144/2001 i art. 10 ust. 3 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 504/1992, w świetle których podmiot upoważniony do poboru podatku jest zobowiązany do zapłaty „prowizji”, której wysokość jest jednostronnie ustalana lub zmieniana przez Poste Italiane s.p.a., i nie może odstąpić od umowy pocztowego rachunku bieżącego bez naruszenia obowiązku określonego w art. 10 ust. 3 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 504/1992, a tym samym bez niewypełnienia obowiązku pobrania podatku ICI przyjętego wobec lokalnego organu podatkowego?


title: Sprawa C-435/19: Wniosek w wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 5 czerwca 2019 r. — Agenzia delle entrate — Riscossione/Poste Italiane SpA

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/9

      Wniosek w wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 5 czerwca 2019 r. — Agenzia delle entrate — Riscossione/Poste Italiane SpA
      (Sprawa C-435/19)
      (2019/C 328/10)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca skargę kasacyjną i druga strona postępowania kasacyjnego: Agenzia delle entrate — Riscossione

         Druga strona postępowania i wnosząca skargę kasacyjną wzajemną: Poste Italiane SpA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy jest sprzeczny z art. 14 TFUE (poprzednio art. 7D Traktatu EWG, następnie art. 16 TWE) i art. 106 ust. 2 TFUE (poprzednio art. 90 Traktatu EWG, następnie art. 86 ust. 2 TWE) oraz z zaklasyfikowaniem do systemu usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym (zwanej dalej „UOIG”) przepis zawarty w art. 10 ust. 3 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 504/1992 w związku z art. 2 ust. 18–20 ustawy nr 662/1996, zgodnie z którym zostało ustanowione i utrzymane — również po sprywatyzowaniu usług „banku pocztowego” świadczonych przez Poste Italiane s.p.a. — zastrzeżenie działalności (w ramach monopolu prawnego) na rzecz Poste Italiane s.p.a., której przedmiotem jest świadczenie usługi prowadzenia pocztowego rachunku bieżącego przeznaczonego na przyjmowanie wpłat z tytułu podatku lokalnego ICI, biorąc pod uwagę zmiany krajowych przepisów dotyczących poboru podatków, które co najmniej od 1997 r. umożliwiają podatnikom, a także lokalnym organom podatkowym swobodne korzystanie z metod płatności i poboru podatków (również podatków lokalnych) za pośrednictwem systemu bankowego?

                  2)

                  Gdyby — w odpowiedzi na pierwsze pytanie — ustanowienie monopolu prawnego zostało uznane za posiadające cechy UOIG, czy jest sprzeczny z art. 106 ust. 2 TFUE (poprzednio art. 90 Traktatu EWG, następnie art. 86 ust. 2 TWE) i z art. 107 ust. 1 TFUE (poprzednio art. 92 Traktatu EWG, następnie art. 87 TWE), zgodnie z wykładnią tych przepisów dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości w odniesieniu do wymagań umożliwiających odróżnienie środka zgodnego z prawem — stanowiącego rekompensatę z tytułu zobowiązań do świadczenia usług publicznych — od niezgodnej z prawem pomocy państwa (wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 24 lipca 2003 r. w sprawie C-280/00, Altmark Trans GmbH i Regierungspräsidium Magdeburg/Nahverkehrsgesellschaft Altmark GmbH), przepis taki, jaki wynika z brzmienia art. 10 ust. 3 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 504/1992 w związku z art. 2 ust. 18–20 ustawy nr 662/1996 i art. 3 ust. 1 decreto del Presidente della Repubblica (dekretu prezydenta republiki) nr 144/2001, który przyznaje Poste Italiane s.p.a. uprawnienie do jednostronnego określania wysokości „prowizji” należnej od podmiotu upoważnionego do poboru podatku ICI, mającej zastosowanie do każdej dokonanej operacji związanej z prowadzeniem pocztowego rachunku bieżącego należącego do podmiotu uprawnionego do poboru podatku, biorąc pod uwagę, że uchwałą zarządu nr 57/1996 Poste Italiane s.p.a. określiła wysokość wspomnianej prowizji na 100 lirów (LIT) w okresie od 1 kwietnia 1997 r. do 31 maja 2001 r. oraz 0,23 EUR po dniu 1 czerwca 2001 r.?

                  3)

                  Czy są sprzeczne z art. 102 akapit pierwszy TFUE (poprzednio art. 86 Traktatu EWG, następnie art. 82 ust. 1 TWE), zgodnie z wykładnią dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości (zob. wyroki Trybunału: z dnia 13 grudnia 1991 r. w sprawie C-18/88, GB Inno BM.; z dnia 25 czerwca 1998 r. w sprawie C-203/96, Chemische Afvalstoffen Dussseldorp BV; z dnia 17 maja 2001 r. w sprawie C- 340/99, TNT TRACO s.p.a.), przepisy przewidziane w art. 2 ust. 18–20 ustawy nr 662/1996, art. 3 ust. 1 decreto del Presidente della Repubblica (dekretu prezydenta republiki) nr 144/2001 i art. 10 ust. 3 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 504/1992, w świetle których podmiot upoważniony do poboru podatku jest zobowiązany do zapłaty „prowizji”, której wysokość jest jednostronnie ustalana lub zmieniana przez Poste Italiane s.p.a., i nie może odstąpić od umowy pocztowego rachunku bieżącego bez naruszenia obowiązku określonego w art. 10 ust. 3 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 504/1992, a tym samym bez niewypełnienia obowiązku pobrania podatku ICI przyjętego wobec lokalnego organu podatkowego?


title: Sprawa C-438/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 11 czerwca 2019 r. — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V./Frontline Digital GmbH

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 11 czerwca 2019 r. — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V./Frontline Digital GmbH
      (Sprawa C-438/19)
      (2019/C 328/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

         Strona pozwana: Frontline Digital GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w wypadku umów zawieranych na odległość konsumentowi dostarczane są treści cyfrowe w rozumieniu art. 16 lit. m) dyrektywy 2011/83/UE (1) w sytuacji, gdy konsument zawiera z przedsiębiorcą umowę w przedmiocie korzystania z internetowego „portalu do zawierania znajomości”?

                  2)

                  W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
                  Czy rozpoczęcie przez przedsiębiorcę dostarczania konsumentowi treści cyfrowych prowadzi do utraty prawa do odstąpienia przez konsumenta od umowy zgodnie z art. 16 lit. m) dyrektywy 2011/83 także wtedy, gdy wbrew art. 8 ust. 7 dyrektywy 2011/83 przedsiębiorca uprzednio nie przesłał konsumentowi potwierdzenia zawarcia umowy z podanymi tam informacjami?
                  Jeżeli w takim wypadku konsument nadal zachowuje prawo do odstąpienia od umowy:

                              Czy konsumenta należy uprzednio o tym powiadomić zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. k) dyrektywy 2011/83?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2011, L 304, s. 64).


title: Sprawa C-443/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia del País Vasco (Hiszpania) w dniu 7 czerwca 2019 r. — Vodafone España S.A.U./Diputación Foral de Guipúzcoa

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia del País Vasco (Hiszpania) w dniu 7 czerwca 2019 r. — Vodafone España S.A.U./Diputación Foral de Guipúzcoa
      (Sprawa C-443/19)
      (2019/C 328/12)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia del País Vasco

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Vodafone España S.A.U.

         Strona pozwana: Diputación Foral de Guipúzcoa

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 13 oraz zgodne z nim i uzupełniające artykuły dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby Królestwo Hiszpanii, a w szczególności niezależne podatkowo, historyczne terytorium Gipuzkoa, obciążało prawo użytkowania częstotliwości radiowych przez operatora telekomunikacyjnego — podlegające już tak zwanej opłacie za korzystanie z widma radiowego — ogólnym podatkiem od przeniesienia własności i czynności prawnych sporządzonych w formie dokumentu urzędowego, mającym powszechne zastosowanie do zezwoleń administracyjnych dotyczących własności publicznej i zgodnie z przepisami prowincji, które regulują ten podatek?

         (1)  Dz.U. 2002, L 108, s 21.


title: Sprawa C-448/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 12 czerwca 2019 r. — WT/Subdelegación del Gobierno en Guadalajara

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 12 czerwca 2019 r. — WT/Subdelegación del Gobierno en Guadalajara
      (Sprawa C-448/19)
      (2019/C 328/13)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: WT.

         Strona pozwana: Subdelegación del Gobierno en Guadalajara.

         Pytania prejudycjalne

      Tutejszy sąd pyta Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej o to, czy zgodna z art. 12 dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (1) oraz między innymi z wyrokami Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2017 r. (sprawa C-636/16) i z dnia 8 grudnia 2011 r. (sprawa C-371/08), jest wykładnia sformułowana w wyrokach hiszpańskiego Tribunal Supremo (sądu najwyższego) nr 191/2019 z dnia 19 lutego 2019 r., wydanego w związku ze skargą kasacyjną 5607/2017 (ECLI:ES:TS:2019:580), i nr 257/2019 z dnia 27 lutego 2019 r., wydanego w związku ze skargą kasacyjną 5809/2017 (ECLI:ES:TS:2019:663), zgodnie z którą możliwe jest w oparciu o interpretację dyrektywy 2001/40/WE (2) stwierdzenie, że każdy obywatel państwa trzeciego posiadający zezwolenie na pobyt długoterminowy, który popełnił przestępstwo podlegające karze pozbawienia wolności na okres co najmniej jednego roku, może i powinien być „automatycznie” wydalony, tzn. [bez] konieczności dokonania oceny jego l sytuacji osobistej, rodzinnej, społecznej lub sytuacji związanej z zatrudnieniem.

         (1)  Dz.U. 2004, L 16, s. 44.

         (2)  Dyrektywa Rady nr 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich (Dz.U. 2001, L 149, s. 34).


title: Sprawa C-455/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta (Hiszpania) w dniu 12 czerwca 2019 r. — YV/Banco Bilbao Vizcaya Argentaria S.A.

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta (Hiszpania) w dniu 12 czerwca 2019 r. — YV/Banco Bilbao Vizcaya Argentaria S.A.
      (Sprawa C-455/19)
      (2019/C 328/15)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: BX

         Strona pozwana: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria S.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w świetle dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1), w szczególności jej art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1, w celu zapewnienia ochrony konsumentów i użytkowników, oraz w świetle odnośnego orzecznictwa wspólnotowego zgodna z prawem Unii jest okoliczność, iż Tribunal Supremo ustalił w wyrokach od 44 do 49 z dnia 23 stycznia 2009 r. jako jednoznaczne kryterium regułę, zgodnie z którą w umowach kredytu hipotecznego zawartych z konsumentami niewynegocjowany warunek stanowiący, że wszystkie koszty związane z uruchomieniem transakcji kredytu hipotecznego muszą zostać przeniesione na kredytobiorcę, jest nieuczciwy, przy czym poszczególne pozycje kosztowe zawarte we wspomnianym nieuczciwym warunku uznanym za nieważny zostają rozdzielone między instytucję bankową, która narzuciła ten warunek, a konsumenta będącego kredytobiorcą — w celu ograniczenia zwrotu kwot nienależnie zapłaconych w wyniku zastosowania ustawodawstwa krajowego?
                  Oraz czy w świetle z dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, w szczególności jej art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1, w celu zapewnienia ochrony konsumentów i użytkowników, oraz w świetle odnośnego orzecznictwa wspólnotowego jest zgodna z prawem Unii okoliczność, że Tribunal Supremo dokonuje wykładni uzupełniającej warunku nieważnego z powodu jego nieuczciwego charakteru, w przypadku gdy usunięcie tego warunku i wynikających z niego skutków nie wpływa na dalsze obowiązywanie umowy kredytu hipotecznego?

                  2)

                  Ponadto, czy w odniesieniu do art. 394 LEC, ustanawiającego kryterium obiektywnej wymagalności w zakresie kosztów postępowania, należy uznać, że w przypadku gdy zostanie stwierdzona nieważność nieuczciwego warunku dotyczącego kosztów, lecz skutki tej nieważności są ograniczone do wspomnianego wyżej podziału kosztów, powyższe stanowi naruszenie określonych w prawie Unii Europejskiej zasad skuteczności i braku związania w razie częściowego uwzględnienia żądań w wyroku oraz czy można interpretować tę okoliczność jako wywołującą odwrotny skutek odstraszający, a w konsekwencji brak ochrony uzasadnionych interesów konsumentów i użytkowników?

         (1)  Dz.U. 1993, L 95, s. 29


title: Sprawa C-469/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 19 czerwca 2019 r. — All in One Star Ltd

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 19 czerwca 2019 r. — All in One Star Ltd
      (Sprawa C-469/19)
      (2019/C 328/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnioskodawca i strona skarżąca: All in One Star Ltd

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 30 dyrektywy (UE) 2017/1132 (1) stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym dla wpisu oddziału spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w innym państwie członkowskim do rejestru handlowego konieczne jest wskazanie wysokości kapitału zakładowego lub porównywalnej wartości kapitału?

                  2)

                              a)

                              Czy art. 30 dyrektywy (UE) 2017/1132 stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym przy zgłoszeniu wpisu oddziału spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w innym państwie członkowskim do rejestru handlowego członek zarządu spółki musi złożyć zapewnienie, że nie zachodzi przeszkoda do jego powołania na podstawie prawa krajowego w postaci sądowego lub administracyjnego zakazu wykonywania zawodu lub prowadzenia działalności gospodarczej, który jest w całości lub w części zgodny z przedmiotem działalności spółki, lub w postaci prawomocnego wyroku skazującego z tytułu określonych przestępstw, oraz że w tym zakresie został pouczony przez notariusza, przedstawiciela porównywalnego zawodu w zakresie doradztwa prawnego lub urzędnika konsularnego o swoim nieograniczonym obowiązku informacyjnym wobec sądu?

                              b)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 2 lit. a):

                                          Czy art. 49 i 54 TFUE stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym członek zarządu spółki musi złożyć takie zapewnienie przy zgłoszeniu wpisu oddziału spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w innym państwie członkowskim do rejestru handlowego?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie niektórych aspektów prawa spółek (Dz.U. 2017, L 169, s. 46).


title: Sprawa C-477/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien (Austria) w dniu 21 czerwca 2019 r. — IE/Magistrat der Stadt Wien

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien (Austria) w dniu 21 czerwca 2019 r. — IE/Magistrat der Stadt Wien
      (Sprawa C-477/19)
      (2019/C 328/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Wien

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: IE

         Druga strona postępowania: Magistrat der Stadt Wien

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pojęcie „terenu odpoczynku” w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. d) dyrektywy siedliskowej (1) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono również opuszczone dawne tereny odpoczynku?
                  W przypadku udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej:

                              Czy każdy opuszczony dawny teren odpoczynku należy uznać za „teren odpoczynku” w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. d) dyrektywy siedliskowej?

                        W przypadku udzielenia na to pytanie odpowiedzi przeczącej:

                              Jakie kryteria należy przyjąć dla ustalenia, czy opuszczony dawny teren odpoczynku stanowi „teren odpoczynku” w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. d) dyrektywy siedliskowej?

                  2)

                  Jakie kryteria należy przyjąć dla ustalenia, czy określone działanie lub zaniechanie stanowi ingerencję w „teren odpoczynku” w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. d) dyrektywy siedliskowej?

                  3)

                  Jakie kryteria należy przyjąć dla ustalenia, czy określone działanie lub zaniechanie stanowi na tyle istotną ingerencję w „teren odpoczynku” w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. d) dyrektywy siedliskowej, że doszło do „pogorszenia stanu” w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. d) dyrektywy siedliskowej tego „terenu odpoczynku”?

                  4)

                  Jakie kryteria należy przyjąć dla ustalenia, czy określone działanie lub zaniechanie stanowi na tyle istotną ingerencję w „teren odpoczynku” w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. d) dyrektywy siedliskowej, że doszło do „niszczenia” w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. d) dyrektywy siedliskowej tego „terenu odpoczynku”?

                  5)

                  Czy pojęcie „terenu rozrodu” w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. d) dyrektywy siedliskowej należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono, po pierwsze, jedynie dające się dokładnie wyznaczyć w przestrzeni miejsce, w którym regularnie dochodzi do krycia w węższym znaczeniu czy też do wąsko rozumianych czynności pozostających w bezpośrednim związku z rozrodem (jak np. tarło), oraz po drugie, do „terenu rozrodu” zalicza się dodatkowo wszelkie dające się dokładnie wyznaczyć obszary niezbędne dla rozwoju młodych, jak np. miejsca składania jaj lub części roślin niezbędne dla stadium larwalnego lub stadium gąsienicy?
                  W przypadku udzielenia na to pytanie odpowiedzi przeczącej:

                              Co należy rozumieć pod pojęciem „terenu rozrodu” w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. d) dyrektywy siedliskowej i w jaki sposób należy wyznaczyć granicę w przestrzeni między „terenem rozrodu” a innymi obszarami?

                  6)

                  Jakie kryteria należy przyjąć dla ustalenia, czy określone działanie lub zaniechanie stanowi ingerencję w „teren rozrodu” w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. d) dyrektywy siedliskowej?

                  7)

                  Jakie kryteria należy przyjąć dla ustalenia, czy określone działanie lub zaniechanie stanowi na tyle istotną ingerencję w „teren rozrodu” w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. d) dyrektywy siedliskowej, że doszło do „pogorszenia stanu” w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. d) dyrektywy siedliskowej tego „terenu rozrodu”?

                  8)

                  Jakie kryteria należy przyjąć dla ustalenia, czy określone działanie lub zaniechanie stanowi na tyle istotną ingerencję w „teren rozrodu” w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. d) dyrektywy siedliskowej, że doszło do „niszczenia” w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. d) dyrektywy siedliskowej tego „terenu rozrodu”?

         (1)  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. 1992, L 206, s. 7).