title: Sprawa T-445/21: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2021 r. – Copal Tree Brands / EUIPO – Sumol + Compal Marcas (COPALLI)

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/31

      Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2021 r. – Copal Tree Brands / EUIPO – Sumol + Compal Marcas (COPALLI)
      (Sprawa T-445/21)
      (2021/C 368/47)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Copal Tree Brands, Inc. (Oakland, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat B. Niemann Fadani)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sumol + Compal Marcas SA (Carnaxide, Portugalia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „COPALLI” – zgłoszenie nr 17 955 499

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 maja 2021 r. w sprawie R 1581/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 25 maja 2021 r. w sprawie R 1581/2020-2;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 29 maja 2020 r. w sprawie sprzeciwu nr B3075279;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie i błędne zastosowanie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-312/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil nr 3 de Valencia (Hiszpania) w dniu 19 maja 2021 r. – Tráficos Manuel Ferrer S.L. i in. / Daimler AG

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil nr 3 de Valencia (Hiszpania) w dniu 19 maja 2021 r. – Tráficos Manuel Ferrer S.L. i in. / Daimler AG
      (Sprawa C-312/21)
      (2021/C 382/12)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Mercantil nr 3 de Valencia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Tráficos Manuel Ferrer S.L., Ignacio

         Strona pozwana: Daimler AG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy system przewidziany w art. 394.2 LEC, który umożliwia, by strona poszkodowana z tytułu zachowania antykonkurencyjnego, o którym mowa w art. 101 TFUE poniosła część kosztów postępowania w zależności od wysokości kwot nienależnie zapłaconych tytułem nadwyżki ceny, które są jej zwracane w wyniku częściowego uznania jej roszczenia odszkodowawczego, co jako przesłankę deklaratywną zakłada istnienie naruszenia antykonkurencyjnego i jego związku przyczynowego z powstaniem szkody, która w wyniku postępowania zostanie z pewnością uznana, oszacowana i zasądzona, jest zgodny z prawem do pełnego odszkodowania poszkodowanego z tytułu zachowania antykonkurencyjnego, o którym mowa w art. 101 TFUE i z orzecznictwem, w którym dokonuje się jego wykładni?

                  2)

                  Czy uprawnienie sądu krajowego do określenia wysokości szkody pozwala na ustalenie wysokości szkody w sposób subsydiarny i autonomiczny ze względu na stwierdzenie sytuacji asymetrii w dostępie do informacji lub nierozwiązywalnych trudności w ustalaniu wysokości szkody, które nie powinny stanowić przeszkody dla prawa do pełnego naprawienia szkody przysługującego osobie poszkodowanej, powstałej w wyniku praktyki antykonkurencyjnej, o której mowa w art. 101 TFUE w związku z art. 47 karty, w tym w przypadkach, w których poszkodowany w wyniku naruszenia prawa konkurencji polegającego na istnieniu kartelu pobierającego nadmierne opłaty, miał w toku postępowania dostęp do danych, na których sama strona pozwana opiera swoją ekspertyzę zmierzającą do wykluczenia istnienia szkody podlegającej odszkodowaniu?

                  3)

                  Czy uprawnienie sądu krajowego do określenia wysokości szkody pozwala na ustalenie wysokości szkody w sposób subsydiarny i autonomiczny ze względu na stwierdzenie sytuacji asymetrii w dostępie do informacji lub nierozwiązywalnych trudności w ustalaniu wysokości szkody, które nie powinny stanowić przeszkody dla prawa do pełnego naprawienia szkody przysługującego osobie poszkodowanej, powstałej w wyniku praktyki antykonkurencyjnej, o której mowa w art. 101 TFUE i w związku z art. 47 karty, w tym w przypadkach, w których poszkodowany w wyniku naruszenia prawa konkurencji polegającego na istnieniu kartelu pobierającego nadmierne opłaty, kieruje swoje roszczenie o odszkodowanie przeciwko jednemu z adresatów decyzji administracyjnej, który jest solidarnie odpowiedzialny za tę szkodę, lecz który nie wprowadził do obrotu produktu lub usługi nabytych przez tego poszkodowanego?


title: Sprawa C-441/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 19 maja 2021 r. w sprawie T-628/20, Ryanair / Komisja (Hiszpania; Covid-19), wniesione w dniu 16 lipca 2021 r. przez Ryaniar DAC

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/18

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 19 maja 2021 r. w sprawie T-628/20, Ryanair / Komisja (Hiszpania; Covid-19), wniesione w dniu 16 lipca 2021 r. przez Ryaniar DAC
      (Sprawa C-441/21 P)
      (2021/C 382/24)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Ryanair DAC (przedstawiciele: V. Blanc, E. Vahida i F.-C. Laprévote, avocats, S. Rating, abogado, i I.G. Metaxas-Maranghidis, dikigoros)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2020) 5414 final z dnia 31 lipca 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.57659 (2020/N) – Hiszpania COVID-19 – Fundusz dokapitalizowania; i

                  —

                  obciążenie Komisji jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Ryanaira, a także orzeczenie, że interwenienci w pierwszej instancji i w niniejszym odwołaniu (o ile przystąpią) pokrywają własne koszty.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi sześć zarzutów.
      Zarzut pierwszy: Sąd naruszył prawo, oddalając zarzut wnoszącego odwołanie, że bezpodstawnie naruszono zasadę niedyskryminacji.
      Zarzut drugi: Sąd naruszył prawo i w oczywisty sposób przeinaczył okoliczności faktyczne w odniesieniu do podniesionego przez wnoszącego odwołanie zarzutu naruszenia zasady swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług
      Zarzut trzeci: Sąd naruszył prawo i w oczywisty sposób przeinaczył okoliczności faktyczne, oddalając zarzut wnoszącego odwołanie dotyczący błędnego zastosowania kryterium wyważenia skutków pomocy.
      Zarzut czwarty: Sąd naruszył prawo i popełnił oczywisty błąd w ocenie przy zakwalifikowaniu pomocy jako systemu pomocy.
      Zarzut piąty: Sąd naruszył prawo i w oczywisty sposób przeinaczył okoliczności faktyczne w odniesieniu do braku wszczęcia przez Komisję formalnego postępowania wyjaśniającego.
      Zarzut szósty: Sąd naruszył prawo i w oczywisty sposób przeinaczył okoliczności faktyczne w odniesieniu do braku podania przez Komisję uzasadnienia.


title: Sprawa C-629/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / LE

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/23

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / LE
      (Sprawa C-629/20) (1)

      (2021/C 382/30)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 72 z 1.3.2021.


title: Sprawa C-106/21: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / BC

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/24

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / BC
      (Sprawa C-106/21) (1)

      (2021/C 382/33)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 182 z 10.5.2021.


title: Sprawa T-449/21: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r – Natixis / Komisja

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/27

      Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r – Natixis / Komisja
      (Sprawa T-449/21)
      (2021/C 382/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Natixis (Paryż, Francja) (przedstawiciele: J. Stratford, Barrister-at-law, i adwokat J.J. Lemonnier)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie całkowitej nieważności decyzji Komisji C(2021) 3489 final z dnia 20 maja 2021 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie COMP/AT.40324 – Europejskie obligacje rządowe (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) w zakresie, w jakim dotyczy strony skarżącej; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania i innymi kosztami związanymi z niniejszą sprawą poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku uzasadnionego interesu Komisji w wydaniu zaskarżonej decyzji, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ostatnie zdanie rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (1).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia a) prawa strony skarżącej do obrony; b) art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003 lub c) art. 10 ust. 2 i art. 11 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 (2).

                              —

                              Strona skarżąca podnosi, że w zaskarżonej decyzji Komisja, w celu uzasadnienia swojego uzasadnionego interes w stwierdzeniu naruszeni, oparła się na wynikających z niego skutkach prawnych odstraszających; nie był to jednak zarzut przedstawiony stronie skarżącej, co do którego miała ona możliwość skutecznie przedstawić swoje uwagi.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest niewłaściwie uzasadniona lub jest nieproporcjonalny. Strona skarżąca podnosi, że:

                              —

                              w przypadku istnienia uzasadnionego interesu (co strona skarżąca kwestionuje) w stwierdzeniu wobec skarżącej naruszenia, Komisja nie uzasadniła w wystarczający sposób skorzystania ze swoich uprawnień dyskrecjonalnych w celu dokonania takiego stwierdzenia;

                              —

                              skorzystanie przez Komisję ze swoich uprawnień dyskrecjonalnych naruszyło zasadę proporcjonalności, ponieważ zaskarżona decyzja nie była konieczna dla osiągnięcia celu polegającego na skutecznym stosowaniu prawa konkurencji, a niekorzystne dla strony skarżącej skutki stwierdzenia naruszenia są nieproporcjonalne do tego celu.

                        W razie uwzględnienia któregokolwiek z zarzutów od pierwszego do trzeciego lub wszystkich tych zarzutów strona skarżąca twierdzi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w całości. W razie potrzeby strona skarżąca podnosi jednak kolejny zarzut:

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że art. 3 zaskarżonej decyzji jest niezgodny z prawem, ponieważ Komisja:

                              —

                              przekroczyła swoje uprawnienia, nakazując zaprzestanie naruszenia i zakazując jego wznowienia, w sytuacji, gdy naruszenie ustało;

                              —

                              odwróciła ciężar dowodu z naruszeniem zasady domniemania niewinności, korzystając z przysługujących jej uprawnień, ponieważ nie mogła być pewna, że naruszenie ustało;

                              —

                              popełniła błąd w ocenie okoliczności faktycznych, stwierdzając, że naruszenie – zakresie dotyczącym strony skarżącej lub w całości – nie ustało; lub

                              —

                              działała w sposób nieproporcjonalny, ponieważ nie było ani potrzebne, ani właściwe, aby Komisja wykonała swoje uprawnienia w celu zapobieżenia naruszeniu przez stronę skarżącą prawa konkurencji.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 traktatu (Dz.U. 2004, L 123, s. 18).


title: Sprawy połączone C-845/19 i C-863/19: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 października 2021 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Apelativen sad – Varna – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko DR (C-845/19), TS (C-863/19) [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Dyrektywa 2014/42/UE – Zabezpieczenie i konfiskata narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej – Zakres stosowania – Konfiskata nielegalnie nabytego mienia – Korzyść majątkowa pochodząca z przestępstwa, które nie było przedmiotem skazania – Artykuł 4 – Konfiskata – Artykuł 5 – Konfiskata rozszerzona – Artykuł 6 – Konfiskata w stosunku do osób trzecich – Przesłanki – Konfiskata kwoty pieniężnej, której zwrotu domaga się osoba trzecia jako właściciel – Osoba trzecia niemająca prawa do wzięcia udziału w postępowaniu w sprawie konfiskaty jako strona – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej]

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/8

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 października 2021 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Apelativen sad – Varna – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko DR (C-845/19), TS (C-863/19)
      (Sprawy połączone C-845/19 i C-863/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Dyrektywa 2014/42/UE - Zabezpieczenie i konfiskata narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej - Zakres stosowania - Konfiskata nielegalnie nabytego mienia - Korzyść majątkowa pochodząca z przestępstwa, które nie było przedmiotem skazania - Artykuł 4 - Konfiskata - Artykuł 5 - Konfiskata rozszerzona - Artykuł 6 - Konfiskata w stosunku do osób trzecich - Przesłanki - Konfiskata kwoty pieniężnej, której zwrotu domaga się osoba trzecia jako właściciel - Osoba trzecia niemająca prawa do wzięcia udziału w postępowaniu w sprawie konfiskaty jako strona - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)
      (2021/C 513/13)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Apelativen sad – Varna

         Strony w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      DR (C-845/19), TS (C-863/19),
      przy udziale: Okrazhna prokuratura – Varna

         Sentencja

                  1)

                  Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/42/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że posiadanie środków odurzających dla celów ich rozprowadzania jest objęte zakresem stosowania tej dyrektywy, nawet wówczas gdy wszystkie okoliczności związane z popełnieniem tego przestępstwa ograniczają się do terytorium jednego państwa członkowskiego.

                  2)

                  Dyrektywę 2014/42 należy interpretować w ten sposób, że nie przewidziano w niej jedynie konfiskaty mienia stanowiącego korzyść majątkową wynikającą z przestępstwa, za które skazano sprawcę, lecz dotyczy ona również konfiskaty mienia należącego do tego sprawcy, co do którego sąd krajowy rozpatrujący sprawę jest przekonany, że pochodzi ono z innej działalności przestępczej – z poszanowaniem gwarancji określonych w art. 8 ust. 8 tej dyrektywy i pod warunkiem, że przestępstwo, za które skazano tego sprawcę, wskazano wśród przestępstw wymienionych w art. 5 ust. 2 wspomnianej dyrektywy i że popełnienie tego przestępstwa może skutkować uzyskaniem, w sposób bezpośredni lub pośredni, korzyści majątkowej w rozumieniu tej dyrektywy.

                  3)

                  Artykuł 8 ust. 1, 7 i 9 dyrektywy 2014/42, rozpatrywany w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu zezwalającemu na konfiskatę na rzecz państwa mienia, co do którego podniesiono, że należy ono do osoby innej niż sprawca przestępstwa, jeżeli nie umożliwiono tej osobie wzięcia udziału w charakterze strony w postępowaniu w sprawie konfiskaty tego mienia.

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.


title: Sprawa C-866/19: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Warszawa) – SC / Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Warszawie [Odesłanie prejudycjalne – Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Artykuł 52 ust. 1 lit. b) – Pracownik, który wykonywał pracę najemną na terytorium dwóch państw członkowskich – Minimalny okres wymagany prawem krajowym w celu uzyskania prawa do emerytury – Uwzględnienie okresu składkowego ukończonego zgodnie z ustawodawstwem innego państwa członkowskiego – Sumowanie – Obliczanie wysokości emerytury do wypłaty]

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/9

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Warszawa) – SC / Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Warszawie
      (Sprawa C-866/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) - Pracownik, który wykonywał pracę najemną na terytorium dwóch państw członkowskich - Minimalny okres wymagany prawem krajowym w celu uzyskania prawa do emerytury - Uwzględnienie okresu składkowego ukończonego zgodnie z ustawodawstwem innego państwa członkowskiego - Sumowanie - Obliczanie wysokości emerytury do wypłaty)
      (2021/C 513/14)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SC

         Strona pozwana: Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Warszawie

         Sentencja

      Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że do celów określenia wymiaru, którego nie mogą przekraczać nieskładkowe okresy ubezpieczenia w stosunku do składkowych okresów ubezpieczenia zgodnie z ustawodawstwem krajowym, właściwa instytucja danego państwa członkowskiego powinna przy ustalaniu teoretycznej kwoty świadczenia, o której mowa w ppkt (i) tego przepisu, uwzględnić wszystkie okresy ubezpieczenia, w tym okresy ubezpieczenia ukończone na podstawie ustawodawstwa innych państw członkowskich, natomiast ustalenia rzeczywistej kwoty świadczenia, o której mowa w ppkt (ii) wspomnianego przepisu, dokonuje się wyłącznie w odniesieniu do okresów ubezpieczenia ukończonych na podstawie ustawodawstwa danego państwa członkowskiego.

         (1)  Dz.U. C 61 z 24.2.2020.


title: Sprawa C-894/19 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 października 2021 r. – Parlament Europejski / UZ [Odwołanie – Służba publiczna – Urzędnicy – Postępowanie dyscyplinarne – Kara dyscyplinarna – Dochodzenie administracyjne – Artykuł 41 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Wymóg obiektywnej bezstronności – Odwołanie wzajemne – Oddalenie wniosku o udzielenie wsparcia – Artykuł 41 ust. 2 Karty praw podstawowych – Prawo do bycia wysłuchanym]

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/9

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 października 2021 r. – Parlament Europejski / UZ
      (Sprawa C-894/19 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Postępowanie dyscyplinarne - Kara dyscyplinarna - Dochodzenie administracyjne - Artykuł 41 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Wymóg obiektywnej bezstronności - Odwołanie wzajemne - Oddalenie wniosku o udzielenie wsparcia - Artykuł 41 ust. 2 Karty praw podstawowych - Prawo do bycia wysłuchanym)
      (2021/C 513/15)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Parlament Europejski (przedstawiciele: V. Montebello-Demogeot oraz I. Lázaro Betancor, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: UZ (przedstawiciel: adwokat J.N. Louis)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie główne oraz odwołanie wzajemne zostają oddalone.

                  2)

                  Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami związanymi z odwołaniem głównym.

                  3)

                  UZ zostaje obciążona kosztami związanymi z odwołaniem wzajemnym.

         (1)  Dz.U. C 77 z 9.3.2020.


title: Sprawa C-80/20: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti – Rumunia) – Wilo Salmson France SAS / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti – Administraţia Fiscală pentru Contribuabili Nerezidenţi [Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuły 167 – 171 i art. 178 lit. a) – Prawo do odliczenia VAT – Zwrot VAT na rzecz podatników mających siedzibę w innym państwie członkowskim niż państwo członkowskie zwrotu – Posiadanie faktury – Dyrektywa 2008/9/WE – Odrzucenie wniosku o zwrot – „Wyksięgowanie” faktury przez dostawcę – Wystawienie nowej faktury – Nowy wniosek o zwrot – Odrzucenie]

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/10

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti – Rumunia) – Wilo Salmson France SAS / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti – Administraţia Fiscală pentru Contribuabili Nerezidenţi
      (Sprawa C-80/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 167 – 171 i art. 178 lit. a) - Prawo do odliczenia VAT - Zwrot VAT na rzecz podatników mających siedzibę w innym państwie członkowskim niż państwo członkowskie zwrotu - Posiadanie faktury - Dyrektywa 2008/9/WE - Odrzucenie wniosku o zwrot - „Wyksięgowanie” faktury przez dostawcę - Wystawienie nowej faktury - Nowy wniosek o zwrot - Odrzucenie)
      (2021/C 513/16)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Bucureşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Wilo Salmson France SAS

         Druga strona postępowania: Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti – Administraţia Fiscală pentru Contribuabili Nerezidenţi

         Sentencja

                  1)

                  Artykuły 167–171 i 178 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., oraz art. 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2008/9/WE z dnia 12 lutego 2008 r. określającej szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej przewidzianego w dyrektywie 2006/112/WE podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim należy interpretować w ten sposób, że prawo do zwrotu podatku od wartości dodanej (VAT) obciążającego dostawę towarów nie może być wykonywane przez podatnika niemającego siedziby w państwie zwrotu, lecz mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, jeżeli ów podatnik nie znajduje się w posiadaniu faktury w rozumieniu dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2010/45, dotyczącej nabycia odnośnych towarów. Tylko wtedy, gdy dokument jest dotknięty wadami, które pozbawiają krajowe organy podatkowe danych niezbędnych do uzasadnienia wniosku o zwrot, można uznać, że taki dokument nie stanowi „faktury” w rozumieniu dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2010/45.

                  2)

                  Artykuły 167–171 i 178 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2010/45, oraz hipotezę pierwszą z art. 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2008/9 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby wniosek o zwrot podatku od wartości dodanej (VAT) dotyczący danego okresu zwrotu został odrzucony z tego tylko powodu, że ów VAT stał się wymagalny we wcześniejszym okresie zwrotu, podczas gdy został on zafakturowany dopiero w owym danym okresie.

                  3)

                  Artykuły 167–171 i 178 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2010/45, oraz dyrektywę 2008/9 należy interpretować w ten sposób, że jednostronne anulowanie faktury przez dostawcę po wydaniu przez państwo członkowskie zwrotu decyzji odrzucającej wniosek o zwrot podatku od wartości dodanej (VAT), który opierał się na tej fakturze, oraz wówczas gdy decyzja ta stała się już ostateczna, po czym nastąpiło wystawienie przez tego dostawcę w późniejszym okresie zwrotu nowej faktury dotyczącej tych samych dostaw, które nie zostały zakwestionowane, nie ma żadnego wpływu na istnienie prawa do zwrotu VAT, które zostało już wykonane, ani na okres, z tytułu którego powinno ono zostać wykonane.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa C-282/20: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko ZX [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Dyrektywa 2012/13/UE – Prawo do informacji w postępowaniu karnym – Artykuł 6 ust. 3 – Prawa osób podejrzanych lub oskarżonych do informacji dotyczących przysługujących im praw – Artykuły 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Ustawodawstwo krajowe nieprzewidujące trybu postępowania w celu usunięcia po wstępnej rozprawie nieścisłości i braków w treści aktu oskarżenia]

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/11

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko ZX
      (Sprawa C-282/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Dyrektywa 2012/13/UE - Prawo do informacji w postępowaniu karnym - Artykuł 6 ust. 3 - Prawa osób podejrzanych lub oskarżonych do informacji dotyczących przysługujących im praw - Artykuły 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Ustawodawstwo krajowe nieprzewidujące trybu postępowania w celu usunięcia po wstępnej rozprawie nieścisłości i braków w treści aktu oskarżenia)
      (2021/C 513/17)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Spetsializiran nakazatelen sad

         Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      ZX

         przy udziale: Spetsializirana prokuratura

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, które nie przewiduje trybu postępowania pozwalającego usunąć, po przeprowadzeniu rozprawy wstępnej w sprawie karnej, nieścisłości i braków w treści aktu oskarżenia, które powodują naruszenie prawa osoby oskarżonej do otrzymania szczegółowych informacji na temat oskarżenia.

                  2)

                  Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy 2012/13 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sąd odsyłający jest zobowiązany do dokonania, w możliwie najszerszym zakresie, wykładni zgodnej ustawodawstwa krajowego dotyczącego zmiany oskarżenia, która pozwalałaby prokuratorowi na usunięcie w toku rozprawy nieścisłości i braków w treści aktu oskarżenia przy zapewnieniu aktywnej i rzeczywistej ochrony prawa osoby oskarżonej do obrony. Tylko w przypadku, gdy sąd odsyłający uzna, że wykładnia zgodna w tym znaczeniu okazuje się niemożliwa, sąd ten powinien odstąpić od stosowania przepisu prawa krajowego, który zakazuje zawieszenia postępowania sądowego i zwrotu sprawy prokuratorowi w celu sporządzenia nowego aktu oskarżenia.

         (1)  Dz.U. C 287 z 31.8.2020.


title: Sprawa C-393/20: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 21 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie – Polska) – T.B., D. sp. z. o. o. / G.I. A/S [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Jurysdykcja w sprawach dotyczących ubezpieczenia – Artykuł 11 ust. 1 lit. b) – Artykuł 12 – Artykuł 13 ust. 2 – Podmiotowy zakres stosowania – Pojęcie „poszkodowanego” – Profesjonalny uczestnik obrotu – Jurysdykcja szczególna – Artykuł 7 pkt 2]

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/12

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 21 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie – Polska) – T.B., D. sp. z. o. o. / G.I. A/S
      (Sprawa C-393/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Jurysdykcja w sprawach dotyczących ubezpieczenia - Artykuł 11 ust. 1 lit. b) - Artykuł 12 - Artykuł 13 ust. 2 - Podmiotowy zakres stosowania - Pojęcie „poszkodowanego” - Profesjonalny uczestnik obrotu - Jurysdykcja szczególna - Artykuł 7 pkt 2)
      (2021/C 513/18)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: T.B., D. sp. z. o. o.

         Strona pozwana: G.I. A/S

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 13 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych w związku z jego art. 11 ust. 1 lit. b) należy interpretować w ten sposób, że nie może na niego powołać się spółka, która – w zamian za usługi świadczone na rzecz bezpośrednio poszkodowanego w wypadku drogowym w związku z wynikłą z niego szkodą – nabyła od niego roszczenie o wypłatę odszkodowania z tytułu ubezpieczenia w celu dochodzenia zaspokojenia owego roszczenia od ubezpieczyciela sprawcy rzeczonego wypadku, nie prowadząc przy tym działalności związanej z profesjonalnym obrotem w zakresie dochodzenia takich roszczeń.

                  2)

                  Artykuł 7 pkt 2 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że może na niego powołać się profesjonalny uczestnik obrotu, który nabył na podstawie umowy przelewu wierzytelność od poszkodowanego w wypadku drogowym w celu wytoczenia przed sądy państwa członkowskiego miejsca zdarzenia wywołującego szkodę powództwa z tytułu czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego przeciwko ubezpieczycielowi sprawcy tego wypadku drogowego, który to ubezpieczyciel ma siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego niż państwo członkowskie miejsca nastąpienia zdarzenia wywołującego szkodę, pod warunkiem że spełnione są przesłanki stosowania tego przepisu, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 423 z 7.12.2020.


title: Sprawa C-402/20 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 21 października 2021 r. – Lípidos Santiga, SA / Komisja Europejska [Odwołanie – Energia – Dyrektywa (UE) 2018/2001 – Promowanie stosowania energii ze źródeł odnawialnych – Ograniczenie wykorzystywania biopaliw wytwarzanych z upraw przeznaczonych do celów spożywczych lub pastewnych – Rozporządzenie delegowane (UE) 2019/807 – Definicja surowców o wysokim ryzyku spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów (ILUC) – Olej palmowy – Skarga o stwierdzenie nieważności – Przesłanka, zgodnie z którą środek będący przedmiotem skargi musi dotyczyć bezpośrednio osoby fizycznej lub prawnej – Niedopuszczalność]

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/13

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 21 października 2021 r. – Lípidos Santiga, SA / Komisja Europejska
      (Sprawa C-402/20 P) (1)

      (Odwołanie - Energia - Dyrektywa (UE) 2018/2001 - Promowanie stosowania energii ze źródeł odnawialnych - Ograniczenie wykorzystywania biopaliw wytwarzanych z upraw przeznaczonych do celów spożywczych lub pastewnych - Rozporządzenie delegowane (UE) 2019/807 - Definicja surowców o wysokim ryzyku spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów (ILUC) - Olej palmowy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Przesłanka, zgodnie z którą środek będący przedmiotem skargi musi dotyczyć bezpośrednio osoby fizycznej lub prawnej - Niedopuszczalność)
      (2021/C 513/20)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona wnosząca odwołanie: Lípidos Santiga, SA (przedstawiciel: P. Muñiz Fernández, abogado)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. De Meester i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje odrzucone.

                  2)

                  Lípidos Santiga SA pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 348 z 19.10.2020.


title: Sprawa C-396/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – CHEP Equipment Pooling NV / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Zasady zwrotu podatku VAT podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu – Dyrektywa 2008/9/WE – Artykuł 20 ust. 1 – Żądanie przez państwo członkowskie zwrotu dodatkowych informacji – Informacje, które mogą być przedmiotem wniosku o udzielenie dodatkowych informacji – Niezgodność między kwotą widniejącą we wniosku o zwrot a kwotą wskazaną na przedstawionych fakturach – Zasada dobrej administracji – Zasada neutralności VAT – Termin zawity – Skutki w odniesieniu do korekty błędu podatnika]

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/13

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – CHEP Equipment Pooling NV / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-396/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Zasady zwrotu podatku VAT podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu - Dyrektywa 2008/9/WE - Artykuł 20 ust. 1 - Żądanie przez państwo członkowskie zwrotu dodatkowych informacji - Informacje, które mogą być przedmiotem wniosku o udzielenie dodatkowych informacji - Niezgodność między kwotą widniejącą we wniosku o zwrot a kwotą wskazaną na przedstawionych fakturach - Zasada dobrej administracji - Zasada neutralności VAT - Termin zawity - Skutki w odniesieniu do korekty błędu podatnika)
      (2021/C 513/19)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Kúria

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CHEP Equipment Pooling NV

         Druga strona postępowania: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Sentencja

      Artykuł 20 ust. 1 dyrektywy Rady 2008/9/WE z dnia 12 lutego 2008 r. określającej szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej, przewidzianego w dyrektywie 2006/112/WE, podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim w związku z zasadami neutralności podatkowej i dobrej administracji należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby organ podatkowy państwa członkowskiego zwrotu, w przypadku gdy uzyskał pewność, stosownie do okoliczności w świetle dodatkowych informacji przedstawionych przez podatnika, że kwota podatku od wartości dodanej rzeczywiście naliczona, wskazana na fakturze załączonej do wniosku o zwrot jest wyższa od kwoty widniejącej w tym wniosku, dokonał zwrotu podatku od wartości dodanej wyłącznie w wysokości odpowiadającej tej ostatniej kwocie, bez zwrócenia się uprzednio do podatnika, z zachowaniem należytej staranności i za pomocą środków, które wydają mu się najbardziej odpowiednie, o skorygowanie jego wniosku o zwrot w drodze wniosku, który uznaje się za złożony w tym samym dniu co pierwotny wniosek.

         (1)  Dz.U. C 423 z 7.12.2020.


title: Sprawa C-23/21: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 23 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gericht Erster Instanz Eupen – Belgia) – IO / Wallonische Region [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Artykuł 49 TFUE – Swoboda przedsiębiorczości – Ruch drogowy – Kierowca mający miejsce zamieszkania w państwie członkowskim – Pojazd zarejestrowany w innym państwie członkowskim – Pojazd udostępniony wspólnikowi będącemu członkiem zarządu spółki z siedzibą w tym innym państwie członkowskim – Obowiązek rejestracji w pierwszym państwie członkowskim]

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/14

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 23 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gericht Erster Instanz Eupen – Belgia) – IO / Wallonische Region
      (Sprawa C-23/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Artykuł 49 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Ruch drogowy - Kierowca mający miejsce zamieszkania w państwie członkowskim - Pojazd zarejestrowany w innym państwie członkowskim - Pojazd udostępniony wspólnikowi będącemu członkiem zarządu spółki z siedzibą w tym innym państwie członkowskim - Obowiązek rejestracji w pierwszym państwie członkowskim)
      (2021/C 513/21)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Gericht Erster Instanz Eupen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: IO

         Strona przeciwna: Wallonische Region

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, zgodnie z którymi członek zarządu spółki – lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek – mający miejsce zamieszkania w tym państwie członkowskim, może skorzystać ze zwolnienia z obowiązku rejestracji w tym państwie członkowskim pojazdu zarejestrowanego w innym państwie członkowskim i udostępnionego mu przez spółkę mającą osobowość prawną lub niemającą osobowości prawnej, z siedzibą w tym innym państwie członkowskim, tylko wtedy, gdy w pojeździe tym stale znajdują się dokumenty poświadczające, że zainteresowany spełnia warunki zastosowania tego zwolnienia.

                  2)

                  Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, które nakładają na wspólnika będącego członkiem zarządu spółki, mającego siedzibę w tym państwie członkowskim, obowiązek zarejestrowania w tym państwie pojazdu udostępnionego mu przez jego spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, jeżeli ten wspólnik będący członkiem zarządu nie otrzymuje wynagrodzenia lub dochodu od tej spółki, bez możliwości wykazania rzeczywistego charakteru jego funkcji w tej spółce, o ile pojazd ten nie jest przeznaczony zasadniczo do stałego używania w pierwszym państwie członkowskim ani nie jest faktycznie używany w ten sposób.

         (1)  Dz.U. C 128 z 12.4.2021.


title: Sprawa C-30/21: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 21 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Lennestadt – Niemcy) – Nemzeti Útdíjfizetési Szolgáltató Zrt. / NW [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Artykuł 1 ust. 1 – Przedmiotowy zakres stosowania – Pojęcie „spraw cywilnych i handlowych” – Procedura mająca na celu doprowadzenie do pobrania opłaty za korzystanie z płatnej drogi]

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/15

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 21 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Lennestadt – Niemcy) – Nemzeti Útdíjfizetési Szolgáltató Zrt. / NW
      (Sprawa C-30/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Artykuł 1 ust. 1 - Przedmiotowy zakres stosowania - Pojęcie „spraw cywilnych i handlowych” - Procedura mająca na celu doprowadzenie do pobrania opłaty za korzystanie z płatnej drogi)
      (2021/C 513/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Lennestadt

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Nemzeti Útdíjfizetési Szolgáltató Zrt.

         Strona przeciwna: NW

         Sentencja

      Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że zakres pojęcia „spraw cywilnych i handlowych” w rozumieniu tego przepisu obejmuje powództwo mające doprowadzić na drodze sądowej do pobrania opłaty za korzystanie z płatnej drogi wszczęte przez spółkę uprawnioną do tego z mocy ustawy, która kwalifikuje stosunek zrodzony na skutek spornego korzystania z drogi jako mający charakter prywatnoprawny.

         (1)  Dz.U. C 148 z 26.4.2021.


title: Sprawa C-510/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 19 sierpnia 2021 r. – DB / Austrian Airlines AG

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 19 sierpnia 2021 r. – DB / Austrian Airlines AG
      (Sprawa C-510/21)
      (2021/C 513/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: DB

         Strona pozwana: Austrian Airlines AG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pierwszą pomoc medyczną udzieloną na pokładzie statku powietrznego w następstwie wypadku w rozumieniu art. 17 ust. 1 Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, podpisanej przez Wspólnotę Europejską w dniu 9 grudnia 1999 r. i zatwierdzonej w jej imieniu decyzją Rady 2001/539/WE z dnia 5 kwietnia 2001 (1) r., prowadzącą do dalszego uszkodzenia ciała pasażera, które można oddzielić od właściwych skutków wypadku, należy wraz ze zdarzeniem prowadzącym do wypadku uznać za jedno zdarzenie stanowiące wypadek?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
                  Czy art. 29 tej konwencji stoi na przeszkodzie roszczeniu o naprawienie szkody spowodowanej pierwszą pomocą medyczną, jeżeli roszczenie to dochodzone jest wprawdzie przed upływem terminu przedawnienia przewidzianego w prawie krajowym, lecz już po upływie terminu zawitego przewidzianego w art. 35 konwencji?

         (1)  Decyzja Rady z dnia 5 kwietnia 2001 r. w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji w sprawie ujednolicenia niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego (Konwencja montrealska) (Dz.U. 2001, L 194, s. 38).


title: Sprawa C-519/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 24 sierpnia 2021 r. – ASA / DGRFP Cluj

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 24 sierpnia 2021 r. – ASA / DGRFP Cluj
      (Sprawa C-519/21)
      (2021/C 513/24)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Cluj

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ASA

         Druga strona postępowania: DGRFP Cluj

         Przypozwani: BP, MB

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dyrektywę 2006/[1]12 (1) w ogólności oraz jej art. 9, 12, 14, 62, 63, 65, 73 i 78 w szczególności można interpretować w szczególnym kontekście, takim jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, w ten sposób, [że]:

                              —

                              w odniesieniu do wystąpienia zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego w przypadku podlegających opodatkowaniu transakcji dostawy nieruchomości oraz w odniesieniu do sposobu ustalenia podstawy opodatkowania związanej z tymi transakcjami, również osoby fizyczne będące stronami umowy spółki nieposiadającej osobowości prawnej [zawartej] z podatnikiem zobowiązanym do zapłaty podatku od transakcji powodujących naliczenie podatku, który powinien był on pobrać, mają status podatnika, biorąc pod uwagę, że umowa spółki nie została zarejestrowana przez organy podatkowe przed rozpoczęciem działalności, lecz została przedstawiona tym organom przed wydaniem aktów administracyjnych dotyczących podatków?

                  2)

                  Czy dyrektywę VAT 2006/112 w ogólności i jej art. 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a), art. 179 w szczególności, a także zasadę proporcjonalności i zasadę neutralności można interpretować w szczególnym kontekście, takim jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, w ten sposób, że:

                              a)

                              uznaje się możliwość przyznania prawa do odliczenia podatnikowi, w przypadku gdy nie jest on ani zobowiązany do zapłaty podatku, ani sam nie zapłacił VAT naliczonego od towarów i usług wykorzystanych w ramach transakcji podlegających opodatkowaniu, a VAT jest należny/naliczany i płacony przez osoby fizyczne, w odniesieniu do których nie stwierdzono, że mają one status podatnika, lecz które są stronami umowy spółki nieposiadającej osobowości prawnej [zawartej] z podatnikiem zobowiązanym do zapłaty podatku od transakcji powodujących naliczenie podatku, który to podatek powinien był on pobrać, biorąc pod uwagę, że umowa spółki nie została zarejestrowana przez organy podatkowe przed rozpoczęciem działalności?[;]

                              b)

                              uznaje się możliwość przyznania prawa do odliczenia podatnikowi w szczególnym kontekście, takim jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, w przypadku gdy nie jest on ani zobowiązany do zapłaty podatku, ani sam nie zapłacił VAT naliczonego od towarów i usług wykorzystanych w ramach transakcji podlegających opodatkowaniu, a VAT jest należny/naliczany i płacony przez osobę fizyczną, w odniesieniu do której nie stwierdzono, że ma ona status podatnika, która jest stroną umowy spółki nieposiadającej osobowości prawnej i która również zamierza wykonać lub mogła wykonać wraz z podatnikiem przysługujące jej prawo do odliczenia, a osoba ta wraz z podatnikiem są zobowiązani do zapłaty podatku od transakcji powodujących naliczenie podatku, który powinni byli oni pobrać, biorąc pod uwagę, że umowa spółki nie została zarejestrowana przez organy podatkowe przed rozpoczęciem działalności?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej lub również w świetle zasady pewności prawa:
                  czy dopuszczalne jest wystąpienie przez podatnika, który jest zobowiązany do zapłaty VAT i związanych z nim należności, z roszczeniem regresowym przeciwko osobom fizycznym, w odniesieniu do których nie stwierdzono, że mają one status podatnika i które są stronami umowy spółki nieposiadającej osobowości prawnej [zawartej] z podatnikiem zobowiązanym do zapłaty podatku od transakcji powodujących naliczenie podatku, który powinien był on pobrać – biorąc pod uwagę, że umowa spółki nie została zarejestrowana przez organy podatkowe przed rozpoczęciem działalności – w celu uzyskania części [podatku] przewidzianej przy podziale zysków, która przypada na wspomniane wyżej osoby na podstawie umowy spółki w odniesieniu do nałożonego na podatnika obowiązku zapłaty VAT i związanych z nim należności?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1)


title: Sprawa C-522/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pfälzisches Oberlandesgericht (Niemcy) w dniu 24 sierpnia 2021 r. – MS / Saatgut Treuhandverwaltungs GmbH

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pfälzisches Oberlandesgericht (Niemcy) w dniu 24 sierpnia 2021 r. – MS / Saatgut Treuhandverwaltungs GmbH
      (Sprawa C-522/21)
      (2021/C 513/25)
      Język postępowania: niemieckie

         Sąd odsyłający

      Pfälzisches Oberlandesgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: MS

         Strona przeciwna: Saatgut Treuhandverwaltungs GmbH

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 18 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1768/95 z dnia 24 lipca 1995 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w zakresie odstępstwa rolnego przewidzianego w art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (1) w części, w jakiej na warunkach w nim określonych można żądać minimalnego odszkodowania w wysokości co najmniej czterokrotności opłaty licencyjnej, jest zgodny z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (zwanym dalej „rozporządzeniem podstawowym”) (2), a w szczególności z jego art. 94 ust. 2 zdanie pierwsze?

         (1)  Dz.U. 1995, L 173, s. 14.

         (2)  Dz.U. 1994, L 227, s. 1.


title: Sprawa C-524/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 24 sierpnia 2021 r. – IG / Agenţia Judeţeană de Ocupare a Forţei de Muncă Ilfov

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 24 sierpnia 2021 r. – IG / Agenţia Judeţeană de Ocupare a Forţei de Muncă Ilfov
      (Sprawa C-524/21)
      (2021/C 513/26)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Bucureşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca / strona wnosząca apelację: IG

         Druga strona postępowania w pierwszej instancji / druga strona w postępowaniu apelacyjnym: Agenţia Judeţeană de Ocupare a Forţei de Muncă Ilfov

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy mając na względzie autonomiczne pojęcie „niewypłacalności”, przepisy art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 dyrektywy 2008/94 (1) stoją na przeszkodzie przepisom krajowym dokonującym transpozycji dyrektywy [art. 15 ust. 1 i 2 Legea nr. 200/2006 privind constituirea și utilizarea Fondului de garantare pentru plata creanțelor salariale (ustawy nr 200/2006 o utworzeniu i wykorzystaniu funduszu gwarancyjnego na rzecz zaspokojenia roszczeń o zapłatę wynagrodzenia) w związku z art. 7 Normele metodologice de aplicare a Legii nr. 200/2006 (przepisów wykonawczych do ustawy nr 200/2006)], w świetle ich wykładni dokonanej przez Înalta Curte de Casație și Justiție – Completul pentru dezlegarea unor chestiuni de drept (najwyższy sąd kasacyjny – izba właściwa do rozstrzygania pytań prawnych) w orzeczeniu nr 16/2018, zgodnie z którym okres trzech miesięcy, za który roszczenia o zapłatę wynagrodzenia od niewypłacalnego pracodawcy mogą być przejmowane i zaspokajane z funduszu gwarancyjnego, odnosi się wyłącznie do dnia wszczęcia postępowania upadłościowego?

                  2)

                  Czy przepisy art. 3 [akapit drugi] i art. 4 ust. 2 dyrektywy 2008/94 stoją na przeszkodzie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy nr 200/2006 o utworzeniu i wykorzystaniu funduszu gwarancyjnego na rzecz zaspokojenia roszczeń o zapłatę wynagrodzenia w świetle ich wykładni dokonanej przez Înalta Curte de Casație și Justiție – Completul pentru dezlegarea unor chestiuni de drept w orzeczeniu nr 16/2018, zgodnie z którym maksymalny okres trzech miesięcy, za który roszczenia o zapłatę wynagrodzenia od niewypłacalnego pracodawcy mogą być przejmowane i zaspokajane z funduszu gwarancyjnego, mieści się w okresie referencyjnym rozpoczynającym się trzy miesiące bezpośrednio przed wszczęciem postępowania upadłościowego i kończącym się trzy miesiące bezpośrednio po wszczęciu postępowania upadłościowego?

                  3)

                  Czy krajowa praktyka administracyjna, polegająca na odzyskiwaniu od pracowników, na podstawie orzeczenia Curtea de Conturi (trybunału obrachunkowego) i w braku krajowych przepisów szczególnych zobowiązujących pracownika do zwrotu, kwot rzekomo wypłaconych za okresy, które nie są objęte ramami prawnymi lub które są dochodzone po upływie ustawowego terminu przedawnienia, jest zgodna ze społecznym celem dyrektywy 2008/94 oraz z przepisami art. 12 lit. a) tej dyrektywy?

                  4)

                  Czy w ramach wykładni pojęcia „nadużyć” zawartego w art. 12 lit. a) dyrektywy 2008/94 czynność polegająca na odzyskaniu od pracownika – w określonym celu zachowania ogólnego terminu przedawnienia – należności z tytułu wynagrodzenia, wypłaconych z funduszu za pośrednictwem likwidatora stanowi wystarczające i obiektywne uzasadnienie?

                  5)

                  Czy wykładnia i krajowa praktyka administracyjna, na podstawie których należności z tytułu wynagrodzenia, których zwrotu żąda się od pracowników, są równoznaczne z wierzytelnością podatkową powodującą naliczenie odsetek i kar za zwłokę, są zgodne z przepisami i z celem dyrektywy?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. 2008, L 283, s. 36).


title: Sprawa C-525/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 24 sierpnia 2021 r. – Agenţia Municipală pentru Ocuparea Forţei de Muncă Bucureşti / IM

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 24 sierpnia 2021 r. – Agenţia Municipală pentru Ocuparea Forţei de Muncă Bucureşti / IM
      (Sprawa C-525/21)
      (2021/C 513/27)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Bucureşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Druga strona w postępowaniu w pierwszej instancji / strona wnosząca apelację: Agenţia Municipală pentru Ocuparea Forţei de Muncă Bucureşti

         Strona skarżąca / druga strona w postępowaniu apelacyjnym: IM

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy mając na względzie autonomiczne pojęcie „niewypłacalności”, przepisy art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 dyrektywy 2008/94 (1) stoją na przeszkodzie przepisom krajowym dokonującym transpozycji dyrektywy [art. 15 ust. 1 i 2 Legea nr. 200/2006 privind constituirea și utilizarea Fondului de garantare pentru plata creanțelor salariale (ustawy nr 200/2006 o utworzeniu i wykorzystaniu funduszu gwarancyjnego na rzecz zaspokojenia roszczeń o zapłatę wynagrodzenia) w związku z art. 7 Normele metodologice de aplicare a Legii nr. 200/2006 (przepisów wykonawczych do ustawy nr 200/2006)], w świetle ich wykładni dokonanej przez Înalta Curte de Casație și Justiție – Completul pentru dezlegarea unor chestiuni de drept (najwyższy sąd kasacyjny – izba właściwa do rozstrzygania pytań prawnych) w orzeczeniu nr 16/2018, zgodnie z którym okres trzech miesięcy, za który roszczenia o zapłatę wynagrodzenia od niewypłacalnego pracodawcy mogą być przejmowane i zaspokajane z funduszu gwarancyjnego, odnosi się wyłącznie do dnia wszczęcia postępowania upadłościowego?

                  2)

                  Czy przepisy art. 3 [akapit drugi] i art. 4 ust. 2 dyrektywy 2008/94 stoją na przeszkodzie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy nr 200/2006 o utworzeniu i wykorzystaniu funduszu gwarancyjnego na rzecz zaspokojenia roszczeń o zapłatę wynagrodzenia w świetle ich wykładni dokonanej przez Înalta Curte de Casație și Justiție – Completul pentru dezlegarea unor chestiuni de drept w orzeczeniu nr 16/2018, zgodnie z którym maksymalny okres trzech miesięcy, za który roszczenia o zapłatę wynagrodzenia od niewypłacalnego pracodawcy mogą być przejmowane i zaspokajane z funduszu gwarancyjnego, mieści się w okresie referencyjnym rozpoczynającym się trzy miesiące bezpośrednio przed wszczęciem postępowania upadłościowego i kończącym się trzy miesiące bezpośrednio po wszczęciu postępowania upadłościowego?

                  3)

                  Czy krajowa praktyka administracyjna, polegająca na odzyskiwaniu od pracowników, na podstawie orzeczenia Curtea de Conturi (trybunału obrachunkowego) i w braku krajowych przepisów szczególnych zobowiązujących pracownika do zwrotu, kwot rzekomo wypłaconych za okresy, które nie są objęte ramami prawnymi lub które są dochodzone po upływie ustawowego terminu przedawnienia, jest zgodna ze społecznym celem dyrektywy 2008/94 oraz z przepisami art. 12 lit. a) tej dyrektywy?

                  4)

                  Czy w ramach wykładni pojęcia „nadużyć” zawartego w art. 12 lit. a) dyrektywy 2008/94 czynność polegająca na odzyskaniu od pracownika – w określonym celu zachowania ogólnego terminu przedawnienia – należności z tytułu wynagrodzenia, wypłaconych z funduszu za pośrednictwem likwidatora stanowi wystarczające i obiektywne uzasadnienie?

                  5)

                  Czy wykładnia i krajowa praktyka administracyjna, na podstawie których należności z tytułu wynagrodzenia, których zwrotu żąda się od pracowników, są równoznaczne z wierzytelnością podatkową powodującą naliczenie odsetek i kar za zwłokę, są zgodne z przepisami i z celem dyrektywy?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. 2008, L 283, s. 36).


title: Sprawa C-555/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 9 września 2021 r. – UniCredit Bank Austria AG / Verein für Konsumenteninformation

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 9 września 2021 r. – UniCredit Bank Austria AG / Verein für Konsumenteninformation
      (Sprawa C-555/21)
      (2021/C 513/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UniCredit Bank Austria AG

         Strona przeciwna: Verein für Konsumenteninformation

         Pytanie prejudycjalne

      Czy wykładni art. 25 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/17/UE z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie konsumenckich umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi i zmieniającej dyrektywy 2008/48/WE i 2013/36/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (1) należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje, że w przypadku skorzystania przez kredytobiorcę z prawa do częściowej lub całkowitej spłaty kwoty kredytu przed upływem danego terminu, odsetki należne od kredytobiorcy i koszty, których wysokość jest zależna od okresu obowiązywania umowy, są proporcjonalnie obniżone, podczas gdy takie uregulowanie nie istnieje w odniesieniu do kosztów, których wysokość nie jest zależna od okresu obowiązywania umowy?

         (1)  Dz.U. 2014, L 60, s. 34.


title: Sprawa C-577/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski syd (Bułgaria) w dniu 20 września 2021 r. – LM i NO / HUK-COBURG-Allgemeine Versicherung AG

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski syd (Bułgaria) w dniu 20 września 2021 r. – LM i NO / HUK-COBURG-Allgemeine Versicherung AG
      (Sprawa C-577/21)
      (2021/C 513/29)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Sofijski gradski syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: LM i NO

         Strona pozwana: HUK-COBURG-Allgemeine Versicherung AG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wykładnia pojęcia „uszkodzenia ciała”, zgodnie z którą istnieje ono w wypadku psychologicznych bólu i cierpień dziecka wynikających ze śmierci rodzica w następstwie wypadku drogowego, wyłącznie jeśli te psychologiczne ból i cierpienia doprowadziły do patologicznego rozstroju zdrowia dziecka, jest niezgodna z art. 1 ust. 1 drugiej dyrektywy Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych?

                  2)

                  Czy zasada, zgodnie z którą sąd krajowy dokonuje wykładni prawa krajowego w sposób zgodny z prawem Unii Europejskiej, obowiązuje również wówczas, gdy sąd krajowy stosuje nie swoje prawo krajowe, lecz prawo krajowe innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej?


title: Sprawa C-596/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 28 września 2021 r. – A / Finanzamt M

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 28 września 2021 r. – A / Finanzamt M
      (Sprawa C-596/21)
      (2021/C 513/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Nürnberg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A

         Strona przeciwna: Finanzamt M

         Pytania prejudycjalne (1)

                  1)

                  Czy drugiemu nabywcy towaru można odmówić prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego w związku z nabyciem, ponieważ powinien był wiedzieć, że pierwotny sprzedawca uchylił się od zapłaty podatku VAT przy pierwszym zbyciu, mimo że pierwszy nabywca także wiedział, że pierwotny sprzedawca uchylił się od zapłaty podatku VAT przy pierwszym zbyciu?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy w przypadku drugiego nabywcy odmowa jest ograniczona kwotowo do wysokości szkody podatkowej wyrządzonej oszustwem podatkowym?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: czy szkodę podatkową oblicza się

                              a)

                              w drodze porównania kwoty podatku należnego w ramach łańcucha dostaw zgodnie z przepisami oraz kwoty rzeczywiście naliczonego podatku,

                              b)

                              w drodze porównania kwoty podatku należnego w ramach łańcucha dostaw zgodnie z przepisami oraz kwoty rzeczywiście zapłaconego podatku albo

                              c)

                              w jaki inny sposób?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-603/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 28 lipca 2021 r. w sprawie T-634/20, UPTR / Parlament i Rada, wniesione w dniu 28 września 2021 r. przez Unie van Professionele Transporteurs en Logistieke Ondernemers (UPTR)

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/21

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 28 lipca 2021 r. w sprawie T-634/20, UPTR / Parlament i Rada, wniesione w dniu 28 września 2021 r. przez Unie van Professionele Transporteurs en Logistieke Ondernemers (UPTR)
      (Sprawa C-603/21 P)
      (2021/C 513/31)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Unie van Professionele Transporteurs en Logistieke Ondernemers (UPTR) (przedstawiciel: adwokat F. Vanden Bogaerde)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Po pierwsze: stwierdzenie dopuszczalności odwołania.

                  —

                  Po drugie: stwierdzenie nieważności art. 2 pkt 4 rozporządzenia (1) Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1055 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, (WE) nr 1072/2009 i (UE) nr 1024/2012 w celu dostosowania ich do zmian w transporcie drogowym. Żądanie to jest oparte na art. 263 skonsolidowanej wersji Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i na streszczonych poniżej zarzutach.

                  —

                  Po trzecie: rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zarzut pierwszy: dopuszczalność pierwotnej skargi

      Członkowie wnoszącej odwołanie powinni korzystać ze skutecznej ochrony prawnej. Aby móc skorzystać ze skutecznej ochrony prawnej, nie można w niniejszej sprawie przyjmować ścisłej wykładni wyrażenia „dotyczy bezpośrednio i indywidualnie”. Wynika to ze szczególnego kontekstu karnoprawnego i sankcyjnego, w którym członkowie wnoszącej odwołanie nie dysponują prawem podmiotowym, przez co nie dysponują bezpośrednim dostępem do sądów.
      Trudno uznać za skuteczną ochronę prawną sytuację, w której członkowie skarżącej musieliby sprowokować niezgodność z prawem, aby być potem zależnymi od instancji kontrolnych, które musiałyby mieć możliwość ścigania lub karania, ale nie byłyby do tego zobowiązane. Ponadto skuteczna ochrona prawna nie jest zagwarantowana, gdyż sąd krajowy nie zawsze jest zobowiązany do skierowania do Trybunału pytania w trybie prejudycjalnym.

         Zarzut drugi: naruszenie rynku wewnętrznego

      Celem art. 3 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej jest ustanowienie rynku wewnętrznego. Ten europejski rynek wewnętrzny tworzony jest między innymi przez zasadę swobody przepływu usług.
      Swoboda przepływu usług w sektorze transportu regulowana jest postanowieniami tytułu VI Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
      Co się tyczy transportu drogowego a w szczególności transportu kabotażowego, należy zatem dążyć do stopniowej liberalizacji.
      Z perspektywy historycznej osiągnięto zresztą tę liberalizację na rynku transportowym. W osiągniętej liberalizacji rynku transportowego i usuwaniu ograniczeń nastąpił jednak regres. W wyniku zaskarżonego przepisu następuje jeszcze dalszy regres liberalizacji, gdyż obejmuje on daleko idące ograniczenie, które jest niekorzystne przede wszystkim dla przedsiębiorców transportowych, którzy są członkami wnoszącej odwołanie.
      Powody, które faktycznie leżały u podstaw tego ograniczenia, zostały już uwzględnione w innych działaniach legislacyjnych Unii (Mobility Package).
      Zaskarżony przepis narusza art. 3 ust. 3 TUE i zasadę swobody przepływu usług zapisaną w tytule IV TFUE i za tego powody należy stwierdzić jego nieważność.

         Zarzut trzeci: naruszenie zasady proporcjonalności

      W celu dalszej liberalizacji transportu kabotażowego w Unii Europejskiej przeprowadzono analizę wpływu dotyczącą propozycji rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 i (WE) nr 1072/2009 w celu ich dostosowania do rozwoju sektora transportu drogowego.
      Przy tej analizie wpływu nie uwzględniono ewentualnego czasu oczekiwania, który dopiero później wprowadzono do procesu legislacyjnego. Dlatego można jedynie przyjąć, że wprowadzenie czasu oczekiwania wynoszącego cztery dni po przeprowadzeniu ostatniego przewozu kabotażowego może mieć znaczący wpływ na liczbę przewozów kabotażowych. Skutki tych czasów oczekiwania nie zostały jednak ocenione w ramach analizy wpływu w toku procesu legislacyjnego.
      Co się tyczy zmiany uregulowania dotyczącego transportu kabotażowego, w wyniku której osiągnięty dotychczas poziom liberalizacji został znacznie obniżony poprzez wprowadzenie czasu oczekiwania wynoszącego cztery dni po ostatnim przewozie kabotażowym, nie można twierdzić, że nie chodzi o zmianę „istotną”. Dlatego należy uznać, że dla dalszego przebiegu procesu legislacyjnego konieczna jest analiza wpływu.
      Parlament Europejski i Rada nie mogą twierdzić, że aktualizacja analizy wpływu nie była odpowiednia lub wymagana dla procesu legislacyjnego.
      Brak aktualizacji analizy wpływu należy zatem uznać za naruszenie zasady proporcjonalności, która jest wiążąca dla Parlamentu Europejskiego i Rady.

         (1)  Dz.U. 2020, L 249, s. 17.


title: Sprawa C-605/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Městský soud v Praze (Republika Czeska) w dniu 30 września 2021 r. – Heureka Group a.s. / Google LLC

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Městský soud v Praze (Republika Czeska) w dniu 30 września 2021 r. – Heureka Group a.s. / Google LLC
      (Sprawa C-605/21)
      (2021/C 513/32)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Městský soud v Praze

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Heureka Group a.s.

         Strona pozwana: Google LLC

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 21 ust. 1 dyrektywy 2014/104 (1) i zasady ogólne prawa Unii należy interpretować tak, że dyrektywa 2014/104, a w szczególności jej art. 10 ma bezpośrednie lub pośrednie zastosowanie w niniejszym sporze dotyczącym wszelkich roszczeń odszkodowawczych z tytułu naruszenia przepisów art. 102 TFUE, które rozpoczęło się przed wejściem w życie dyrektywy 2014/104 i zakończyło się po upływie terminu transpozycji, wyznaczonego na jej implementację, w sytuacji, gdy również pozew odszkodowawczy złożono po upływie terminu transpozycji, czy też należy je interpretować tak, że art. 10 dyrektywy 2014/104 ma zastosowanie wyłącznie do części spornego zachowania (i wynikającej z niego części szkody), które miało miejsce po wejściu w życie dyrektywy 2014/2014 lub też po upływie terminu transpozycji?

                  2)

                  Czy, zgodnie z sensem i celem dyrektywy 2014/104 lub art. 102 TFUE oraz zasadą skuteczności, właściwa jest taka wykładnia art. 22 ust. 2 dyrektywy 2014/104, zgodnie z którą „wszelkie środki krajowe przyjęte na mocy art. 21, inne niż te, o których mowa w [art. 22] ust. 1” to przepisy krajowe implementujące art. 10 dyrektywy 2014/104, innymi słowy, czy do art. 10 dyrektywy 2014/104 i zasad przedawnienia ma zastosowanie pierwszy czy drugi ustęp art. 22 dyrektywy 2014/104?

                  3)

                  Czy zgodne z art. 10 ust. 2 dyrektywy 2014/104 lub z art. 102 TFUE oraz zasadą skuteczności są takie przepisy krajowe i ich wykładnia, która „wiedzę o tym, że wyrządzono szkodę” istotną dla rozpoczęcia biegu subiektywnego terminu przedawnienia wiąże z wiedzą poszkodowanego o „poszczególnych szkodach częściowych”, które powstają stopniowo w czasie trwającego lub ciągłego zachowania antykonkurencyjnego (ponieważ orzecznictwo opiera się na założeniu, że przedmiotowe roszczenie odszkodowawcze jest w swej całości podzielne) i w odniesieniu do których [to szkód] bieg rozpoczynają odrębne subiektywne terminy przedawnienia, bez względu na wiedzę poszkodowanego o pełnym zakresie szkody, powstałej w wyniku całokształtu naruszenia art. 102 TFUE, czyli takie przepisy krajowe i ich wykładnia, które umożliwiają, aby bieg terminu przedawnienia w przypadku roszczenia odszkodowawczego z tytułu szkody powstałej w wyniku zachowania antykonkurencyjnego rozpoczął się przed zakończeniem takiego zachowania, polegającego na umieszczaniu i wyświetlaniu w bardziej korzystny sposób własnej porównywarki cen [OR. 2] z naruszeniem art. 102 TFUE?

                  4)

                  Czy art. 10 ust. 2, 3 i 4 dyrektywy 2014/104 lub art. 102 TFUE oraz zasada skuteczności stoją na przeszkodzie takim przepisom krajowym, które stanowią, że subiektywny termin przedawnienia w przypadku pozwów odszkodowawczych wynosi trzy lata i rozpoczyna bieg w dniu, w którym poszkodowany dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o szkodzie częściowej i o tym, kto jest zobowiązany do jej naprawienia, ale nie uwzględniają (i) momentu zakończenia naruszenia prawa, (ii) wiedzy poszkodowanego o tym, że zachowanie stanowi naruszenie reguł konkurencji i które jednocześnie (iii) nie wstrzymują ani nie zawieszają biegu tego trzyletniego terminu przedawnienia na czas toczącego przed Komisją postępowania, którego przedmiotem jest trwające nadal naruszenie art. 102 TFUE, oraz (iv) nie zawierają zasady, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia ustaje nie wcześniej niż jeden rok po uprawomocnieniu się orzeczenia w sprawie naruszenia?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/104/UE z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie niektórych przepisów regulujących dochodzenie roszczeń odszkodowawczych z tytułu naruszenia prawa konkurencji państw członkowskich i Unii Europejskiej, objęte przepisami prawa krajowego (Dz.U. 2014, L 349).


title: Sprawa C-606/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Paris (Francja) w dniu 30 września 2021 r. – Doctipharma SAS / Union des Groupements de pharmaciens d’officine (UDGPO), Pictime Coreyre

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Paris (Francja) w dniu 30 września 2021 r. – Doctipharma SAS / Union des Groupements de pharmaciens d’officine (UDGPO), Pictime Coreyre
      (Sprawa C-606/21)
      (2021/C 513/33)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d’appel de Paris

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnioskodawca, strona pozwana, strona wnosząca apelację, strona przeciwna w postępowaniu kasacyjnym: Doctipharma SAS

         Druga strona postępowania, strona skarżąca, strona przeciwna w postępowaniu apelacyjnym, strona wnosząca kasację: Union des Groupements de pharmaciens d’officine (UDGPO), Pictime Coreyre

         Pytania prejudycjalne

                  —

                  Czy działalność prowadzoną przez Doctipharma, taką jak została wskazana w niniejszym wyroku, wykonywaną poprzez jej stronę internetową www.doctipharma.fr, należy uznać za „usługę społeczeństwa informacyjnego” w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. (1).?

                  —

                  Czy w takim przypadku działalność prowadzona przez Doctipharma, taka jak została wskazana w niniejszym wyroku, wykonywana poprzez jej stronę internetową www.doctipharma.fr, wchodzi w zakres stosowania art. 85c dyrektywy europejskiej 2001/83/WE z dnia 6 listopada 2001 r. (2), zmienionej dyrektywą 2011/62/UE z dnia 8 czerwca 2011 r.?

                  —

                  Czy art. 85c dyrektywy z dnia 6 listopada 2001 r., zmienionej dyrektywą z dnia 8 czerwca 2011 r., należy interpretować w ten sposób, że stanowi on uzasadnione względami ochrony zdrowia publicznego, wynikające z wykładni art. L. 5125–25 i L. 5125–26 kodeksu zdrowia publicznego ograniczenie działalności prowadzonej przez Doctipharma, takiej jak została wskazana w niniejszym wyroku, wykonywanej poprzez jej stronę internetową www.doctipharma.fr?

                  —

                  Jeśli nie, to czy art. 85c dyrektywy z dnia 6 listopada 2011 r., zmienionej dyrektywą z dnia 8 czerwca 2011 r., należy interpretować w ten sposób, że zezwala on na działalność prowadzoną przez Doctipharma, taką jak została wskazana w niniejszym wyroku, wykonywaną poprzez jej stronę internetową www.doctipharma.fr?

                  —

                  Czy w takim przypadku zakaz prowadzenia działalności przez Doctipharma, wynikający z dokonanej przez Cour de cassation wykładni art. L. 5125–25 i L. 5125–26 kodeksu zdrowia publicznego, jest uzasadniony względami ochrony zdrowia publicznego w rozumieniu art. 85c dyrektywy z dnia 6 listopada 2001 r., zmienionej dyrektywą z dnia 8 czerwca 2011 r.?

                  —

                  Jeśli nie, to czy art. 85c dyrektywy z dnia 6 listopada 2001, zmienionej dyrektywą z dnia 8 czerwca 2011 r., należy interpretować w ten sposób, że zezwala on na prowadzenie działalności „usługowej społeczeństwa informacyjnego”, którą proponuje Doctipharma?

         (1)  Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.U. 1998, L 204, sp. 37).

         (2)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001, L 311, s. 67).


title: Sprawa C-633/21: Skarga wniesiona w dniu 14 października 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Grecka

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/24

      Skarga wniesiona w dniu 14 października 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Grecka
      (Sprawa C-633/21)
      (2021/C 513/34)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Konstantinidis, M. Noll-Ehlers)

         Strona pozwana: Republika Grecka

         Żądania strony skarżącej

      Skarżąca wnosi do Trybunału o:

                  A)

                  Stwierdzenie, że Republika Grecka:

                              —

                              Z jednej strony z tego względu, że przekraczała w sposób systematyczny i ciągły dopuszczalne roczne wartości dwutlenku azotu w aglomeracji Aten (ΕL0003) od roku 2010, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 13 dyrektywy 2008/50/WE (1) w związku z załącznikiem XI do tej dyrektywy;

                              —

                              Z drugiej strony z tego względu, że nie przyjęła od dnia 11 czerwca 2020 r. środków niezbędnych do zapewnienia zgodności z dopuszczalną roczną wartością NO2 w aglomeracji Aten (ΕL0003), uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 23 ust. 1 dyrektywy 2008/50 (w związku z częścią A załącznika XV do wspomnianej dyrektywy), a w szczególności zobowiązaniu ustanowionemu w art. 23 ust. 1 tiret drugie tej dyrektywy do określenia odpowiednich działań, tak aby okres, w którym nie są one dotrzymane, był jak najkrótszy.

                  B)

                  Obciążenie Republiki Greckiej kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      W zarzucie pierwszym Komisja zaznacza, że dyrektywa 2008/50 w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy zobowiązuje państwa członkowskie do ograniczenia narażenia obywateli na działanie dwutlenku azotu (NO2). Komisja uważa, że Republika Grecka, na podstawie przekazanych przez nią sprawozdań rocznych dotyczących jakości powietrza, ciągle nie zapewniła po roku 2005, w którym stała się obowiązkowa zgodność z dobowymi i rocznymi wartościami dopuszczalnymi dwutlenku azotu (NO2) na podstawie art. 13 dyrektywy 2008/50, zgodności z dopuszczalnymi dobowymi wartościami w aglomeracji ΕL0003 Aten.
      W zarzucie drugim Komisja zauważa, że w art. 23 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2008/50 nałożono na państwa członkowskie w przypadku przekroczenia wartości dopuszczalnych jasne i bezpośrednie zobowiązanie do opracowania planów ochrony jakości powietrza określających odpowiednie działania, tak aby okres, w którym nie są one dotrzymane, był jak najkrótszy. Komisja utrzymuje, że Republika Grecka nie opracowała odpowiedniego planu ochrony jakości powietrza dotyczącego dwutlenku azotu w odniesieniu do aglomeracji EL0003 Aten, co stanowi naruszenie art. 23 ust. 1 dyrektywy 2008/50.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (Dz.U. 2008, L 152, s. 1).


title: Sprawa C-258/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n° 1 de Barcelona – Hiszpania) – HV / Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/25

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 1 de Barcelona – Hiszpania) – HV / Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)
      (Sprawa C-258/20) (1)

      (2021/C 513/35)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2020.


title: Sprawa C-689/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski rayonen sad – Bułgaria) – „Banka DSK” EAD / RP

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/25

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski rayonen sad – Bułgaria) – „Banka DSK” EAD / RP
      (Sprawa C-689/20) (1)

      (2021/C 513/36)
      Język postępowania: bułgarski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 88 z 15.3.2021.


title: Sprawa C-336/21: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg – Austria) – L GmbH / F GmbH, BW, SW

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/25

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg – Austria) – L GmbH / F GmbH, BW, SW
      (Sprawa C-336/21) (1)

      (2021/C 513/37)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 349 z 30.8.2021.


title: Sprawa T-503/20: Wyrok Sądu z dnia 22 września 2021 r. – T i D kontrolni sistemi / EUIPO – Sigmatron (Aparaty i urządzenia do sygnalizacji) [Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający aparaty i urządzenia do sygnalizacji – Wcześniejszy wzór wspólnotowy – Podstawa unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Unieważnienie prawa do wcześniejszego wzoru wspólnotowego – Brak wpływu – Ujawnienie wcześniejszego wzoru – Poinformowany użytkownik – Stopień swobody twórcy – Brak odmiennego całościowego wrażenia – Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002]

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/26

      Wyrok Sądu z dnia 22 września 2021 r. – T i D kontrolni sistemi / EUIPO – Sigmatron (Aparaty i urządzenia do sygnalizacji)
      (Sprawa T-503/20) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający aparaty i urządzenia do sygnalizacji - Wcześniejszy wzór wspólnotowy - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Unieważnienie prawa do wcześniejszego wzoru wspólnotowego - Brak wpływu - Ujawnienie wcześniejszego wzoru - Poinformowany użytkownik - Stopień swobody twórcy - Brak odmiennego całościowego wrażenia - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
      (2021/C 513/38)
      Język postępowania: bułgarski

         Strony

         Strona skarżąca: T i D kontrolni sistemi EOOD (Warna, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat P. Priparzhenski)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: P. Georgieva i A. Folliard Monguiral, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Sigmatron EOOD (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat A. Kostov)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 kwietnia 2020 r. (sprawa R 956/2019-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Sigmatron a T i D kontrolni sistemi.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  T i D kontrolni sistemi EOOD zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 329 z 5.10.2020.


title: Sprawa T-201/18: Postanowienie Sądu z dnia 28 października 2021 r. – Diusa Rendering i Assograssi / Komisja [Zdrowie publiczne – Zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych gąbczastych encefalopatii – Zakaz wywozu nawozów organicznych i polepszaczy gleby pochodzących z materiału kategorii 2 – Brak wszczęcia przez Komisję procedury mającej na celu ponowne zbadanie zakazu – Skarga na bezczynność – Wniosek w sprawie projektu środków kładących kres bezczynności – Umorzenie postępowania]

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/26

      Postanowienie Sądu z dnia 28 października 2021 r. – Diusa Rendering i Assograssi / Komisja
      (Sprawa T-201/18) (1)

      (Zdrowie publiczne - Zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych gąbczastych encefalopatii - Zakaz wywozu nawozów organicznych i polepszaczy gleby pochodzących z materiału kategorii 2 - Brak wszczęcia przez Komisję procedury mającej na celu ponowne zbadanie zakazu - Skarga na bezczynność - Wniosek w sprawie projektu środków kładących kres bezczynności - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 513/39)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Diusa Rendering Srl (Piacenza, Włochy) i Assograssi – Associazione Nazionale Produttori Grassi e Proteine Animali (Buccinasco, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. Moretto)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi, W. Farrell i B. Eggers, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 265 TFUE żądanie stwierdzenia, że Komisja niezgodnie z prawem zaniechała wszczęcia procedury przewidzianej w art. 5a decyzji Rady 1999/468/WE ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (Dz.U. 1999, L 184, s. 23) w celu ponownego zbadania zakazu wywozu nawozów organicznych i polepszaczy gleby pochodzących z materiału kategorii 2, ustanowionego w art. 43 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz.U. 2009, L 300, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Diusa Rendering Srl i przez Assograssi – Associazione Nazionale Produttori Grassi e Proteine Animali.

         (1)  Dz.U. C 166 z 14.5.2018.


title: Sprawa T-329/20: Postanowienie Sądu z dnia 25 października 2021 r. – 4B Company / EUIPO – Deenz [Wisior (biżuteria)] [Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający wisior (biżuteria) – Zachowanie wzoru wspólnotowego w zmienionej formie – Artykuł 25 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 – Interes prawny – Niedopuszczalność]

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/27

      Postanowienie Sądu z dnia 25 października 2021 r. – 4B Company / EUIPO – Deenz [Wisior (biżuteria)]
      (Sprawa T-329/20) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający wisior (biżuteria) - Zachowanie wzoru wspólnotowego w zmienionej formie - Artykuł 25 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Interes prawny - Niedopuszczalność)
      (2021/C 513/40)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: 4B Company Srl (Montegiorgio, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Brogi)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Scardocchia i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Deenz Holding Ltd (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciel: adwokat N. Alberti)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 marca 2020 r. (sprawa R 2449/2018-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między 4B Company a Deenz Holding.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  4B Company Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 247 z 27.7.2020.


title: Sprawa T-510/20: Postanowienie Sądu z dnia 22 października 2021 r. – Fachverband Spielhallen i LM / Komisja [Pomoc państwa – Opodatkowanie kasyn w Niemczech – Skarga do Komisji – Wstępny etap postępowania wyjaśniającego – Decyzja Komisji stwierdzająca brak pomocy państwa – Przesłanki wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego – Poważne trudności – Pojęcie „pomocy państwa” – Odprowadzenie zysków – Korzyść – Selektywny charakter – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/28

      Postanowienie Sądu z dnia 22 października 2021 r. – Fachverband Spielhallen i LM / Komisja
      (Sprawa T-510/20) (1)

      (Pomoc państwa - Opodatkowanie kasyn w Niemczech - Skarga do Komisji - Wstępny etap postępowania wyjaśniającego - Decyzja Komisji stwierdzająca brak pomocy państwa - Przesłanki wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Poważne trudności - Pojęcie „pomocy państwa” - Odprowadzenie zysków - Korzyść - Selektywny charakter - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2021/C 513/41)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Fachverband Spielhallen eV (Berlin, Niemcy), LM (przedstawiciele: adwokaci A. Bartosch i R. Schmidt)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i K. Blanck, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: R. Kanitz i S. Costanzo, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2019) 8819 final z dnia 9 grudnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44944 (2019/C, ex 2019/FC) – Opodatkowanie kasyn w Niemczech i pomoc państwa SA.53552 (2019/C ex 2019/FC) – Domniemana gwarancja dla podmiotów prowadzących kasyna w Niemczech (gwarancja opłacalności), w zakresie, w jakim odrzucono w niej skargę złożoną do Komisji przez skarżące na okoliczność, że kwoty wypłacone na rzecz kraju związkowego Nadrenia Północna-Westfalia (Niemcy) przez podmioty prowadzące kasyn z tytułu odprowadzenia zysków podlegały odliczeniu od podstaw opodatkowania podatku od działalności gospodarczej i podatku dochodowego od osób fizycznych lub od osób prawnych.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Fachverband Spielhallen eV i LM pokrywają, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 329 z 5.10.2020.


title: Sprawa T-22/21: Postanowienie Sądu z dnia 22 października 2021 r. – Equinoccio-Compañía de Comercio Exterior / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Instrument pomocy przedakcesyjnej – Państwo trzecie – Krajowe zamówienie publiczne – Rozwiązanie umowy przez instytucję zamawiającą – Żądanie wykonania przez instytucję publiczną gwarancji bankowej – Kontrasygnata przez szefa delegatury Unii w państwie trzecim lub przez jego zastępcę – Brak właściwości]

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/28

      Postanowienie Sądu z dnia 22 października 2021 r. – Equinoccio-Compañía de Comercio Exterior / Komisja
      (Sprawa T-22/21) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Instrument pomocy przedakcesyjnej - Państwo trzecie - Krajowe zamówienie publiczne - Rozwiązanie umowy przez instytucję zamawiającą - Żądanie wykonania przez instytucję publiczną gwarancji bankowej - Kontrasygnata przez szefa delegatury Unii w państwie trzecim lub przez jego zastępcę - Brak właściwości)
      (2021/C 513/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Equinoccio-Compañía de Comercio Exterior, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci D. Luff i R. Sciaudone)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi i T. Van Noyen, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności pisma Komisji Europejskiej z dnia 5 listopada 2020 r. o numerze GK/Regio.ddg.d. 1(2020)6793282 dotyczącego wykonania gwarancji bankowej, zażądanego przez tureckie ministerstwo nauki, przemysłu i technologii.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Equinoccio-Compañía de Comercio Exterior, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 128 z 12.4.2021.