title: Sprawa F-22/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. — Hall przeciwko Komisji i CEPOL (Służba publiczna — Wynagrodzenie — Świadczenia rodzinne — Dodatek na dziecko na utrzymaniu — Dodatek szkolny — Dzieci małżonki skarżącego niezamieszkujące w gospodarstwie domowym pary — Przesłanki przyznania)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/28

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. — Hall przeciwko Komisji i CEPOL
   (Sprawa F-22/12) (1)

   (Służba publiczna - Wynagrodzenie - Świadczenia rodzinne - Dodatek na dziecko na utrzymaniu - Dodatek szkolny - Dzieci małżonki skarżącego niezamieszkujące w gospodarstwie domowym pary - Przesłanki przyznania)
   2014/C 39/50
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mark Hall (Petersfield, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: L. Levi i M. Vandenbussche, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy) i Europejskie Kolegium Policyjne (CEPOL) (przedstawiciele: F. Bánfi, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji oddalających wniosek skarżącego o przyznanie mu dodatku na dziecko na utrzymaniu i dodatku szkolnego na troje dzieci jego małżonki za okres, w którym para zamieszkiwała na Filipinach.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim była skierowana przeciwko Europejskiemu Kolegium Policyjnemu.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej: dorozumianej z dnia 25 marca 2011 r., jak również wyraźnej z dnia 11 lipca 2011 r. oddalających wniosek o przyznanie dodatku na dziecko na utrzymaniu i dodatku szkolnego na troje dzieci małżonki M. Halla za okres, w którym zamieszkiwali oni jeszcze na Filipinach.

               3)

               Skarga skierowana przeciwko Komisji Europejskiej zostaje w pozostałym zakresie oddalona.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez M. Halla.

               5)

               M. Hall pokrywa koszty poniesione przez Europejskie Kolegium Policyjne.

      (1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012, s. 35.


title: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie C-222/03 P Associazione Produttori Olivicoli Laziali (APOL) Associazione Italiana Produttori Olivicoli (AIPO) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — EFOGR — Poprawienie warunków przetwórstwa i sprzedaży produktów rolnych — Projekt budowy instalacji do magazynowania, przetwórstwa i sprzedaży oliwy z oliwek — Zasada proporcjonalności — Siła wyższa — Prawo do obrony)

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/4

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 16 grudnia 2004 r.
   w sprawie C-222/03 P Associazione Produttori Olivicoli Laziali (APOL) Associazione Italiana Produttori Olivicoli (AIPO) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Odwołanie - EFOGR - Poprawienie warunków przetwórstwa i sprzedaży produktów rolnych - Projekt budowy instalacji do magazynowania, przetwórstwa i sprzedaży oliwy z oliwek - Zasada proporcjonalności - Siła wyższa - Prawo do obrony)
   (2005/C 93/07)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-222/03 P, mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, które wpłynęło w dniu 21 maja 2003 r., wniesione przez Associazione Produttori Olivicoli Laziali (APOL), Associazione Italiana Produttori Olivicoli (AIPO), (adwokaci: E. Cappelli, P. De Caterini i A. Bandini), w której drugą stroną jest Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: L. Visaggio i C. Cattabriga, wspierani przez adwokata: M. Moretto), Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, C. Gulmann i J. Klučka (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 16 grudnia 2004 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone

               2)

               L'Associazione Produttori Olivicoli Laziali i l'Associazione Italiana Produttori Olivicoli zostają obciążone kosztami niniejszego odwołania.

      (1)  Dz.U C 171 z 19.07.2003.


title: Sprawa T-290/06: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2006 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/21

         Skarga wniesiona w dniu 9 października 2006 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-290/06)
   (2006/C 310/42)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: P. Gentili, Avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej z dnia 27 lipca 2006 r. nr 06863, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — dotyczącej wypłaty przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana — RPO Puglia (nr CCI 1999 IT 161 PO 009);

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej z dnia 3 sierpnia 2006 r. nr 07231, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — dotyczącej wypłaty przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana — DOCUP Toscana Cel 2 (nr CCI 2000 IT 162 DO 001);

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej z dnia 3 sierpnia 2006 r. nr 07248, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — dotyczącej potwierdzenia i zgłoszenia wydatków tymczasowych oraz wniosku o płatność — DOCUP Vento Cel 2 2000-2006 (nr CCI 2000 IT 162 DO 005);

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej z dnia 10 sierpnia 2006 r. nr 07473, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — dotyczącej Programu Operacyjnego Rozwój Przedsiębiorczości Lokalnej 2000-2006 (nr CCI 1999 IT 161 PO 002) — Wypłata przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana;

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej z dnia 22 sierpnia 2006 r. nr 07755, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — dotyczącej wypłaty przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana — RPO Campania 2000-2006 (nr CCI 1999 IT 161 PO 007);

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej z dnia 23 sierpnia 2006 r. nr 07768, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — dotyczącej wypłaty przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana — RPO Campania 2000-2006 (nr CCI 1999 IT 161 PO 007);

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej z dnia 20 września 2006 r. nr 08861, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — dotyczącej wypłaty przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana — RPO Sardegna 2000-2006 (nr CCI 1999 IT 161 PO 010);

               —

               oraz wszelkich wcześniejszych aktów związanych z tymi notami lub na których podstawie zostały one wydane, a w konsekwencji obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty w tej sprawie zostały przywołane w sprawie T-345/04 Republika Włoska przeciwko Komisji (1).

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004, str. 55.


title: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 czerwca 2005 r. r. w sprawach połączonych C-162/03, C-185/03, C-44/04, C-45/04, C-223/04, C-224/04, C-271/04 i C-272/04 Azienda Agricola Balconi (ex Guido) przeciwko Regione Lombardia i in., Azienda Agricola Schnabl Rosa i in. przeciwko Agenzia per le Erogazioni in Agricultura i in. (wnioski Tribunale di Milano o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Mleko i produkty mleczne — Opłata dodatkowa od mleka — Rozporządzenia (EWG) nr 856/84 i 3950/92 — Ilość referencyjna — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Kary administracyjne — Przesłanki)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/22

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 21 czerwca 2005 r. r.
   w sprawach połączonych C-162/03, C-185/03, C-44/04, C-45/04, C-223/04, C-224/04, C-271/04 i C-272/04 Azienda Agricola Balconi (ex Guido) przeciwko Regione Lombardia i in., Azienda Agricola Schnabl Rosa i in. przeciwko Agenzia per le Erogazioni in Agricultura i in. (wnioski Tribunale di Milano o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (1)

   (Mleko i produkty mleczne - Opłata dodatkowa od mleka - Rozporządzenia (EWG) nr 856/84 i 3950/92 - Ilość referencyjna - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Kary administracyjne - Przesłanki)
   (2005/C 217/43)
   Język postępowania: włoski
   W sprawach połączonych C-162/03, C-185/03, C-44/04, C-45/04, C 223/04, C 224/04, C-271/04 i C-272/04, mających za przedmiot wnioski o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczeń w trybie prejudycjalnym, złożone przez Tribunale di Milano (Włochy) (C-162/03) postanowieniem z dnia 21 lutego 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 7 kwietnia 2003 r., Tribunale di Tolmezzo (Włochy) (C-185/03, C-271/04 i C-272/04) postanowieniami z dnia 16 kwietnia 2003 r. i 16 czerwca 2004 r., które wpłynęły do Trybunału odpowiednio w dniu 5 maja 2003 r. i 25 czerwca 2004 r., Tribunale di Gorizia (Włochy)(C-44/04, C-45/04, C-223/04 i C-224/04) postanowieniami z dnia 18 grudnia 2003 r. i 7 kwietnia 2004 r., które wpłynęły do Trybunału odpowiednio w dniu 4 lutego 2004 r. i 28 maja 2004 r., w postępowaniach: Azienda Agricola Andrea (ex Guido)(C-162/03) przeciwko Regione Lombardia, Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA) i Azienda Agricola Schnabl Rosa (C-185/03), Azienda Agricola Bogar Roberto e Andrea (C-44/04 i C-224/04), Azienda Agricola Bressan Aldo (C-45/04 i C-223/04), Azienda Agricola Di Doi Elena (C-271/04), Azienda Agricola Piemonte Franco (C-272/04) przeciwko Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Cospalat FVG, Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, N. Colneric (sprawozdawca) i M. Ilešič, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 21 czerwca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:
   Opłata dodatkowa ustanowiona w sektorze mleka i przetworów mlecznych na mocy art. 5c rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych, w brzmieniu nadanym przez art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 856/84 z dnia 31 marca 1984 r., oraz na mocy art. 1-4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/02 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiającego opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych, nie ma charakteru kary administracyjnej w rozumieniu art. 5 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 135 z 07.06.2003

      Dz.U. C 146 z 21.06.2003

      Dz.U. C 85 z 03.04.2004

      Dz.U. C 228 z 11.09.2004

      Dz.U. C 201 z 07.08.2004


title: Sprawa C-296/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 16 marca 2016 r. w sprawie T-100/15, Dextro Energy GmbH & Co. KG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 25 maja 2016 r. przez Dextro Energy GmbH & Co. KG

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 16 marca 2016 r. w sprawie T-100/15, Dextro Energy GmbH & Co. KG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 25 maja 2016 r. przez Dextro Energy GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-296/16 P)
   (2016/C 287/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Dextro Energy GmbH & Co. KG (przedstawiciele: M. Hagenmeyer i T. Teufer, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 marca 2016 r. w sprawie T-100/15.
               Na wypadek, gdyby stwierdzono, że odwołanie jest uzasadnione, wnosi się o uwzględnienie w pełnym zakresie żądań podniesionych w pierwszej instancji, a mianowicie:

                           1.

                           żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (UE) 2015/8 (1) z dnia 6 stycznia 2015 r. w sprawie odmowy udzielenia zezwolenia na niektóre oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności inne niż odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz rozwoju i zdrowia dzieci;

                           2.

                           obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie w pierwszej kolejności zarzuca niewłaściwą skalę oceny dokonanej przez Sąd:
   Sąd poprzez swoją ocenę, że w ramach „wysoce złożonych, naukowych i technicznych okoliczności faktycznych” wykonywanie uprawnień dyskrecjonalnych przez pozwaną podlega jedynie kontroli co do ich przekroczenia, od samego początku zrezygnował w szerokim zakresie z kontroli swobody uznania, który to właśnie zakres powinien zostać ujęty przez Sąd i Trybunał. Sąd i Trybunał nie są ograniczeni w ramach orzekania do zwyczajnej kontroli wykonywania swobodnego uznania przez pozwaną. Sądowej kontroli może i powinno podlegać raczej kwestia, czy pozwana właściwie zinterpretowała zalecenia prawodawcy europejskiego w art. 18 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 i przy tym właściwie skorzystała z przysługującego jej swobodnego uznania. W ramach sądowej kontroli należy uwzględnić również każdą formę błędnego korzystania ze swobodnego uznania. To nie nastąpiło z uwagi na błędne wyważenie i ocenę „innych wysoce złożonych okoliczności faktycznych o charakterze naukowym i technicznym.
   Ponadto skarżąca zarzuca naruszenie art. 18 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 i opiera się na trzech podstawach zarzutu:
   Po pierwsze, odmowa wydania zezwolenia na sporne oświadczenia zdrowotne opiera się na przekroczeniu swobody uznania pozwanej. Wynika to w pierwszej kolejności z przewidzianej w art. 18 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 hierarchii istotnych uzasadnionych czynników. Nie każde uwzględnienie uzasadnionego i istotnego czynnika nie może także uzasadniać odmowy zezwolenia na użycie rzeczowo trafnych i naukowo dostatecznie potwierdzonych oświadczeń zdrowotnych. Zdaniem skarżącej nie muszą one na podstawie motywu 17 rozporządzenia stanowić „podstawowego” aspektu dla wydania zezwolenia. Jako „główny aspekt” w przypadku oświadczeń zdrowotnych powinno stanowić „brane pod uwagę […] potwierdzenie naukowe”. Ta ocena znalazła również odzwierciedlenie w art. 18 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006. W tym miejscu przytoczone zostało stanowisko władz.
   Po drugie, pozwana z tego względu błędnie skorzystała z przysługującego jej na podstawie art. 18 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 swobodnego uznania, ponieważ niesłusznie wyszła z założenia, iż oświadczenie skarżącej mogą „wysłać konsumentom sprzeczny i mylący sygnał” Wskazówka odnośnie do udowodnionego działania glukozy nie oznacza ani, że należy cukier spożywać albo w ogóle spożywać w większych ilościach, ani że brak jest zaleceń ze strony podmiotów trzecich co do ograniczenia spożycia cukru. Z tego względu nie można mówić o sprzeczności, w szczególności w zakresie, w jakim chodzi o oświadczenia konkretnych zdrowych, aktywnych i wytrenowanych na wysiłek kobiet i mężczyzn.
   Po trzecie, dalsze przekroczenie swobody uznania przez pozwaną w ramach art. 18 ust. 4 rozporządzenia WE nr 1924/2006 wynika stąd, że niesłusznie wyszła ona z założenia, iż oświadczenia skarżącej są wieloznaczne i mylące. Dla zmylenia przeciętnego racjonalnego konsumenta, oświadczenia zdrowotne skarżącej muszą właściwe dla osiągnięcia celu w postaci oszukania. Tak właśnie nie jest w niniejszej sprawie.
   Następnie, wnosząca odwołanie zarzuca naruszenie zasady proporcjonalności:
   Odmowa wydania zezwolenia przez pozwaną na użycie objętych wnioskiem oświadczeń zdrowotnych stanowi naruszenie zasady proporcjonalności. Pozwana jako instytucja Unii Europejskiej jest w ramach swojego wykonywania uprawnień dyskrecjonalnych związana zasadą proporcjonalności w rozumieniu art. 5 ust. 4 akapit drugi TUE. Jeżeli ogólnie przyjęte zasady żywienia i zdrowia stanowią jedyną podstawę do odmowy wydania zezwolenia na oświadczenia zdrowotne skarżącej bez dostatecznego uwzględnienia konkretnych okoliczności danego przypadku, to wówczas w ten sposób dochodzi do naruszenia zasady proporcjonalności. Bowiem zasady ogólne w konkretnym przypadku nie uzasadniałyby konieczności oddalenia wniosków skarżącej, lecz w każdym razie sugerowałyby szczególne warunki użycia i etykietowania jako łagodniejszy środek. Ponadto istotne znaczenie odgrywa fakt, że także z punktu widzenia zasad żywienia i zdrowia spowodowany całkowity zakaz rzeczowo trafnych i naukowo dostatecznie potwierdzonych oświadczeń zdrowotnych nie stanowi proporcjonalnego środka w celu osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony konsumentów.
   Wreszcie, wnosząca zarzuca naruszenie zasady równego traktowania:
   Odmowa wydania zezwolenia na objęte wnioskiem oświadczenia zdrowotne stanowi w równie oczywistym stopniu naruszenie zasady równości. Pozwana w kwestii dopuszczenia postępuje w porównywalnych przypadkach w sposób odmienny, mimo że nie zachodzą jakiekolwiek rzeczowe podstawy dla nierównego traktowania.

      (1)  Dz.U. L 3, s. 6.


title: Sprawa C-300/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt Düsseldorf-Mitte przeciwko Ibero Tours GmbH (Podatek od wartości dodanej — Czynności biur podróży — Przyznanie rabatu podróżnym — Ustalenie podstawy opodatkowania usług świadczonych w ramach działalności pośrednictwa)

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt Düsseldorf-Mitte przeciwko Ibero Tours GmbH
   (Sprawa C-300/12) (1)

   (Podatek od wartości dodanej - Czynności biur podróży - Przyznanie rabatu podróżnym - Ustalenie podstawy opodatkowania usług świadczonych w ramach działalności pośrednictwa)
   2014/C 85/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Finanzamt Düsseldorf-Mitte

      Strona pozwana: Ibero Tours GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 11 część C ust. 1 i art. 26 dyrektywy 77/388/EWG: szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Czynności biur podróży — Przyznanie rabatu podróżnym powodujące zmniejszenie prowizji biura podróży — Ustalenie podstawy opodatkowania usługi pośrednictwa

      Sentencja

   Przepisy szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, powinny być interpretowane w ten sposób, że określone przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 24 października 1996 r. w sprawie C 317/94 Elida Gibbs zasady dotyczące ustalania podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej nie mają zastosowania wówczas, gdy biuro podróży działające w charakterze pośrednika przyznaje konsumentowi końcowemu z własnej inicjatywy i na własny koszt obniżkę ceny na usługę główną świadczoną przez organizatora wycieczek turystycznych.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa T-292/09: Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2011 r. — Mugraby przeciwko Radzie i Komisji (Skarga na bezczynność — Zaniechanie podjęcia przez Radę i Komisję środków przeciwko Republice Libańskiej — Zarzucane naruszenie praw podstawowych skarżącego i układu o stowarzyszeniu pomiędzy Wspólnotą a Republiką Libańską — Oczywista niedopuszczalność — Skarga o odszkodowanie — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/20

         Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2011 r. — Mugraby przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-292/09) (1)

   (Skarga na bezczynność - Zaniechanie podjęcia przez Radę i Komisję środków przeciwko Republice Libańskiej - Zarzucane naruszenie praw podstawowych skarżącego i układu o stowarzyszeniu pomiędzy Wspólnotą a Republiką Libańską - Oczywista niedopuszczalność - Skarga o odszkodowanie - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
   2011/C 319/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Muhammad Mugraby (Bejrut, Liban) (przedstawiciele: adwokaci J. Regouw i L. Spigt)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro, B. Driessen i E. Finnegan, pełnomocnicy) i Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Tufvesson i S. Boelaert, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, skarga na bezczynność mająca na celu stwierdzenie, że Rada i Komisja niezgodnie z prawem zaniechały zajęcia stanowiska w przedmiocie wniosku skarżącego dotyczącego podjęcia środków przeciwko Republice Libańskiej ze względu na zarzucane temu państwu naruszenie praw podstawowych skarżącego i układu o stowarzyszeniu pomiędzy Wspólnotą a Republiką Libańską i, po drugie, skarga o odszkodowanie za szkodę, którą skarżący uważa, że poniósł w wyniku bezczynności wspomnianych instytucji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w części oddalona.

               2)

               Muhammad Mugraby zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 244 z 10.10.2009.


title: Sprawy połączone od C-181/04 do C-183/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) — Elmeka NE przeciwko Ypourgos Oikonomikon (Szósta dyrektywa VAT — Zwolnienia — Artykuł 15 pkt 4 lit. a), pkt 5 oraz pkt 8 — Zwolnienie dotyczące wynajmu statków morskich — Zakres)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) — Elmeka NE przeciwko Ypourgos Oikonomikon
   (Sprawy połączone od C-181/04 do C-183/04) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Zwolnienia - Artykuł 15 pkt 4 lit. a), pkt 5 oraz pkt 8 - Zwolnienie dotyczące wynajmu statków morskich - Zakres)
   (2006/C 281/07)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Symvoulio tis Epikrateias
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Elmeka NE

      Strona pozwana: Ypourgos Oikonomikon
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Symvoulio tis Epikrateias — Wykładnia art. 15 pkt 4 lit. a), pkt 5 oraz pkt 8 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Zwolnienia — Zwolnienie dotyczące wynajmu statków morskich — Zakres
   Sentencja

               1)

               Artykuł 15 pkt 4 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, do którego odwołuje się art. 15 pkt 5 tej dyrektywy, zmienionej dyrektywą Rady 92/111/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r., należy stosować nie tylko do statków, które są wykorzystywane do żeglugi na pełnym morzu oraz przewożą pasażerów za opłatą lecz również do statków, które są wykorzystywane do żeglugi na pełnym morzu i są używane do celów handlowych, przemysłowych lub rybołówstwa.

               2)

               Artykuł 15 pkt 8 szóstej dyrektywy 77/388 należy interpretować w ten sposób, iż zwolnienie przewidziane w tym przepisie dotyczy usług świadczonych bezpośrednio na rzecz armatora, przeznaczonych dla zaspokojenia bezpośrednich potrzeb statków morskich.

               3)

               W ramach wspólnego systemu podatku od wartości dodanej krajowe organy podatkowe są zobowiązane do przestrzegania zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań. Do sądu krajowego należy dokonanie oceny, czy w okolicznościach spraw w postępowaniach przed sądem krajowym podatnik mógł powziąć racjonalne przekonanie, że decyzja będąca przedmiotem sporu została wydana przez właściwy organ.

      (1)  Dz.U. C 168 z 26.06.2004

      Dz.U. C 201 z 07.08.2004


title: Sprawa T-165/04: Skarga wniesiona dnia 3 maja 2004 r. przez Hippocrate Vounakisa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/13

         Skarga wniesiona dnia 3 maja 2004 r. przez Hippocrate Vounakisa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-165/04)
   (2004/C 179/26)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 3 maja 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Hippocrate Vounakisa, zamieszkałego w Wezembeek-Oppem (Belgia), reprezentowanego przez Sébastiena Orlandiego, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne Marchal, avocats, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie decyzji w sprawie sporządzenia sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej za okres od 1 lipca 2001 r. do 31 grudnia 2002 r.;

               —

               zasądzenie kosztów od strony pozwanej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący nie zgadza się, z przyczyn formalnych i merytorycznych, z dotyczącym go sprawozdaniem z przebiegu kariery zawodowej za okres od 1 lipca 2001 r. do 31 grudnia 2002 r.
   Na poparcie swoich roszczeń podnosi:

               —

               naruszenie art. 2 ogólnych przepisów wykonawczych oraz art. 43 statutu. Skarżący precyzuje w tym względzie, że przedmiotowe sprawozdanie zostało sporządzone przez osobę, która nie miała w tym zakresie kompetencji;

               —

               zaistnienie w sprawie oczywistego błędu w ocenie, jak również niespójność między opisem a przyznanymi ocenami;

               —

               naruszenie obowiązku uzasadnienia. Skarżący twierdzi w tym przedmiocie, że ogólna ocena, jaka została mu przyznana, sytuuje go poniżej średniej, przy czym poprzednie sprawozdania były dobre, a powody obniżenia oceny nie zostały wyjaśnione.


               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/1

         Złożenie ślubowania przez nowego członka Trybunału
   (2006/C 143/01)
   W dniu 3 maja 2006 r. ślubowanie przed Trybunałem złożył Paolo Mengozzi mianowany na stanowisko rzecznika generalnego Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich na mocy decyzji przedstawicieli rządów państw członkowskich Wspólnot Europejskich z dnia 6 kwietnia 2006 r. (1)

      (1)  Dz.U. L 104 z dnia 13 kwietnia 2006 r., str. 36


title: Sprawa T-434/08: Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — Tono przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Podział rynku geograficznego — Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania — Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych — Dowód — Domniemanie niewinności)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/36

         Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — Tono przeciwko Komisji
   (Sprawa T-434/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Podział rynku geograficznego - Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania - Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych - Dowód - Domniemanie niewinności)
   2013/C 156/63
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tono (Oslo, Norwegia) (przedstawiciele: S. Teigum i A. Ringnes, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i J. Bourke, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 3 decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) w zakresie, w jakim dotyczy on Tono.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania związanymi z postępowaniem głównym.

               4)

               Tono i Komisja pokrywają własne koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa C-391/11: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 października 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2000/53/WE — Artykuł 2 pkt 3 — Ochrona środowiska naturalnego — Pojazdy wycofane z eksploatacji — Pojęcie producenta)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/14

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 października 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-391/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2000/53/WE - Artykuł 2 pkt 3 - Ochrona środowiska naturalnego - Pojazdy wycofane z eksploatacji - Pojęcie producenta)
   2012/C 366/23
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Marghelis i M. Patakia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: C. Pochet i T. Materne, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak wydania w terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do przepisów art. 2 pkt 1 i 3 oraz art. 5 ust. 1, 2 i 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. L 269, s. 34) — Pojęcie pojazdu i producenta — Wprowadzenie dodatkowych, nieprzewidzianych w dyrektywie przesłanek bezpłatnego wycofania pojazdu z eksploatacji

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska i Królestwo Belgii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 305 z 15.10.2011.


title: Sprawa T-68/06: Skarga wniesiona w dniu  23 lutego 2006 r.  — Stempher i Koninklijke Verpakkingsindustrie Stempher przeciwko Komisji

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/28

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2006 r. — Stempher i Koninklijke Verpakkingsindustrie Stempher przeciwko Komisji
   (Sprawa T-68/06)
   (2006/C 96/46)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Stempher B.V. (Rijssen, Niderlandy) i Koninklijke Verpakkingsindustrie Stempher C.V. [Przedstawiciel: adwokat J. K. de Pree]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 oraz art. 2, 3 i 4 decyzji Komisji z dnia 30 listopada 2005 r. w wersji zmienionej decyzją Komisji z dnia 7 grudnia 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe — C(2005) 4634 wersja ostateczna) lub też stwierdzenie ich nieważności w zakresie, w jakim stwierdzono w nich, że Stempher naruszył art. 81 WE; w zakresie, w jakim nałożono w nich za to na tę spółkę grzywnę; w zakresie, w jakim nakazano tej spółce zaprzestanie tego naruszenia oraz zakazano ponawiania określonych w art. 1 działań i zachowań, a także wszelkich działań i zachowań mających taki sam lub podobny przedmiot i skutek; w zakresie w jakim decyzja ta została skierowana do spółki Stempher;

               —

               obciążenie Komisji własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący podważają decyzję Komisji z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe).
   Skargę swą opierają na zarzucie, że ta decyzja stanowi naruszenie art. 81 WE oraz art. 7 i 23 rozporządzenia nr 1/2003 (1) ze względu na to, iż zostało w niej w niewystarczający sposób wykazane, iż skarżące działały z naruszeniem art. 81 WE.
   Skarżący twierdzą następnie, że ta decyzja stoi w sprzeczności z art. 25 rozporządzenia nr 1/2003 oraz uprzednio obowiązującym rozporządzeniem nr 2988/74 (2) ze względu na to przedawnienie się terminu na ściganie tego naruszenia.
   Tytułem ewentualnym skarżące podnoszą, że art. 2 zaskarżonej decyzji narusza art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 oraz wytycznych w sprawie grzywien. (3) Zarzucane skarżącym naruszenie zostało błędnie ocenione i niezgodnie z prawem uznane za bardzo poważne. Skarżące twierdzą ponadto, że, ustalając grzywnę, Komisja wzięła pod uwagę niewłaściwe czynniki i informacje, co spowodowało nałożenie nadmiernie dolegliwej grzywny.
   Skarżące twierdzą wreszcie, że zaskarżona decyzja została wydana z pominięciem podstawowych reguł proceduralnych i z naruszeniem obowiązku uzasadnienia, ponieważ nie przeprowadzono szczegółowego dochodzenia i nie dokonano adekwatnego opisu naruszenia, w którym uczestnictwo jest zarzucane skarżącym, a także adekwatnego opisu rynku, którego miało dotyczyć zarzucane naruszenie. Zdaniem skarżących nie dokonano także żadnego opisu czynników mających stanowić podstawy oceny wagi zarzucanego im naruszenia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 1, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2988/74 z dnia 26 listopada 1974 r. dotyczące okresów przedawnień w postępowaniach i wykonywaniu sankcji zgodnie z regułami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej dotyczącymi transportu i konkurencji (Dz. U. L 319, str. 1).

      (3)  Obwieszczenie Komisji - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (Dz.U 1998 C 9, str. 3).


title: Sprawa T-66/13: Wyrok Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. – Langguth Erben przeciwko OHIM (Kształt butelki napoju alkoholowego) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt butelki napoju alkoholowego — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b), art. 7 ust. 2, art. 75 i 76 ust. 1 oraz art. 77 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/41

         Wyrok Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. – Langguth Erben przeciwko OHIM (Kształt butelki napoju alkoholowego)
   (Sprawa T-66/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Kształt butelki napoju alkoholowego - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b), art. 7 ust. 2, art. 75 i 76 ust. 1 oraz art. 77 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 292/50
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Franz Wilhelm Langguth Erben GmbH & Co. KG (Traben-Trarbach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze i G. Würtenberger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: G. Marten, G. Schneider i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 listopada 2012 r. (sprawa R 129/2012-1) dotyczącą rejestracji trójwymiarowego oznaczenia tworzonego przez kształt butelki napoju alkoholowego jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Franz Wilhelm Langguth Erben GmbH & Co. KG pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 108 z 13.4.2013.


title: Sprawa T-128/15: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – Rotkäppchen-Mumm Sektkellereien/OHIM – Ruiz Moncayo (RED RIDING HOOD) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RED RIDING HOOD — Wcześniejsze słowne, krajowy i międzynarodowe, znaki towarowe ROTKÄPPCHEN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/50

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – Rotkäppchen-Mumm Sektkellereien/OHIM – Ruiz Moncayo (RED RIDING HOOD)
   (Sprawa T-128/15) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RED RIDING HOOD - Wcześniejsze słowne, krajowy i międzynarodowe, znaki towarowe ROTKÄPPCHEN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 048/57)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rotkäppchen – Mumm Sektkellereien GmbH (Fryburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Berlit)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: J. Lewis i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Alberto Ruiz Moncayo (Entrena, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Valentín Prades)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 stycznia 2015 r. (sprawa R 1012/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Rotkäppchen-Mumm Sektkellereien GmbH a Albertem Ruizem Moncayem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rotkäppchen-Mumm Sektkellereien GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 26.5.2015.


title: Sprawa C-509/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco, Sala de lo Social (Hiszpania) w dniu 13 listopada 2014 r. – Administrador de Infraestructuras Ferroviarias (ADIF) przeciwko Luis Aira Pascual i in.

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco, Sala de lo Social (Hiszpania) w dniu 13 listopada 2014 r. – Administrador de Infraestructuras Ferroviarias (ADIF) przeciwko Luis Aira Pascual i in.
   (Sprawa C-509/14)
   (2015/C 026/18)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Administrador de Infraestructuras Ferroviarias (ADIF)

      Druga strona postępowania: Luis Aira Pascual, Algeposa Terminales Ferroviarios S.L. i FOGASA.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 1 [ust. 1] pkt b) dyrektywy Rady 2001/23/WE (1) z dnia 12 marca 2001 r. w związku z art. 4 ust. 1 tej dyrektywy sprzeciwia się wykładni mającego ją wykonywać ustawodawstwa hiszpańskiego, która zwalnia z obowiązku wstąpienia w stosunek pracy z uwagi na to, że przedsiębiorstwo sektora publicznego, zobowiązane do świadczenia usługi nieodłącznie związanej z jego własną działalnością, wykonujące usługę w drodze zamówienia i wskazujące istotne środki materialne, nakazując wykonawcy korzystanie z tych środków, decyduje się nie przedłużać zlecenia i przejąć jego bezpośrednią realizację przy pomocy własnego personelu, wykluczając personel zatrudniony przez wykonawcę, w rezultacie czego usługa jest nadal wykonywana bez zmian innych niż te dotyczące wymiany pracowników wykonujących czynności oraz przekazania jej innemu przedsiębiorcy?

      (1)  Dyrektywa Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów. (Dz.U. L 82, s. 16).


title: Sprawa T-228/06: Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2006 r. — Giorgio Beverly Hills przeciwko OHIM — WHG Westdeutsche Handelsgesellschaft (GIORGIO BEVERLY HILLS)

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/16

         Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2006 r. — Giorgio Beverly Hills przeciwko OHIM — WHG Westdeutsche Handelsgesellschaft (GIORGIO BEVERLY HILLS)
   (Sprawa T-228/06)
   (2006/C 249/38)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Giorgio Beverly Hills Inc. (Cincinnati, USA) (Przedstawiciel: adwokat M. Schaeffer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: WHG Westdeutsche Handelsgesellschaft mbH (Hagen, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 21 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych R 107/2005-2 i R 187/2005-2 w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie nr R 187/2005-2;

               —

               odrzucenie sprzeciwu B 57259 z dnia 6 lipca 1998 r. w zakresie, w jakim został on uwzględniony w decyzji nr 4157/2004 wydanej przez Wydział Sprzeciwów w dniu 10 grudnia 2004 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania przed Urzędem Harmonizacji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „GIORGIO BEVERLY HILLS” dla towarów należących do klas 3, 14, 18 i 25 — zgłoszenie nr 417 709

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: WHG Westdeutsche Handelsgesellschaft mbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowy słowny znak towarowy i wspólnotowy graficzny znak towarowy „GIORGIO” dla towarów należących do klas 18, 24 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w części dotyczącej zakwestionowanych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Brak dostatecznego prawdopodobieństwa pomylenia będących w konflikcie znaków towarowych z uwagi na to, że nie występuje wymagane podobieństwo znaków.


title: Sprawa T-62/11: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2011 r. — Air France — KLM przeciwko Komisji

text:
               26.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/8

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2011 r. — Air France — KLM przeciwko Komisji
   (Sprawa T-62/11)
   2011/C 95/13
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Air France — KLM (Paryż, Francja) (przedstawiciele: A. Wachsmann i S. Thibault-Liger, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności całej decyzji Komisji Europejskiej nr C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego, sprawa COMP/39.258 — Lotniczy przewóz towarów, w zakresie w jakim dotyczy ona Air France-KLM jak również powodów, na których opiera się jej sentencja;

               —

               co najmniej, stwierdzenie nieważności art. 5 lit. b) i lit. d) decyzji nr C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. nakładającego dwie grzywny na Air France-KLM i powodów, na których opiera się ten artykuł lub obniżenie, na podstawie art. 261 TFUE, tych grzywien do odpowiedniej kwoty;

               —

               w każdym razie, obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skarżąca podnosi dwanaście zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy błędnego przypisania skarżącej odpowiedzialności za praktyki Société Air France i KLM, co narusza obowiązek uzasadnienia, zasady dotyczące możliwości przypisania odpowiedzialności spółkom dominującym za praktyki ich spółek zależnych oraz zasady dotyczące sukcesji przedsiębiorstw w ramach grup przedsiębiorstw jak również zasady odpowiedzialności osobistej i indywidualizacji kar.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa do niezależnego i bezstronnego sądu ze względu na wydanie zaskarżonej decyzji przez organ, który posiada jednocześnie kompetencje w zakresie prowadzenia dochodzenia i wymierzania sankcji z naruszeniem art. 47 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 ust. 1 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia komunikatu Komisji w sprawie współpracy (1) oraz zasad równego traktowania i ochrony uzasadnionych oczekiwań wynikającego z zastosowania tego komunikatu na rzecz Lufthansy/Swiss, co zdaniem skarżącej nie spełnia wymogów komunikatu w sprawie współpracy.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia wynikającego ze sprzeczności między sentencją i uzasadnieniem zaskarżonej decyzji w odniesieniu do określenia naruszenia przypisanego skarżącej.

               5)

               Zarzut piąty dotyczy braku uzasadnienia oraz naruszenia zasad równego traktowania i niedyskryminacji ze względu na umorzenie postępowania przeciwko jedenastu liniom lotniczym.

               6)

               Zarzut szósty dotyczy naruszenia zasady niedziałania surowszych kar wstecz i zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań ze względu na zastosowanie wytycznych Komisji z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien (2) w celu ustalenia grzywien nałożonych na skarżącą, pomimo iż te wytyczne zostały wydane po wszczęciu dochodzenia; wspomniane zastosowanie z mocą wsteczną wytycznych z 2006 r. doprowadziło zdaniem skarżącej do znacznego zwiększenia poziomu grzywien, którego nie można było racjonalnie przewidzieć w chwili wystąpienia okoliczności faktycznych.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczy naruszenia prawa skarżącej do bycia wysłuchaną i zasady równości broni w odniesieniu do ustalania nałożonych na nią grzywien, ze względu na to, że nie miało miejsca postępowanie kontradyktoryjne w przedmiocie zasadniczych elementów ustalania grzywien.

               8)

               Zarzut ósmy dotyczy błędów w ustalaniu grzywien nałożonych na skarżącą ze względu na to, że grzywny te zostały zdaniem skarżącej ustalone na podstawie błędnych wartości sprzedaży i), do których należało wliczyć tylko rozważane dopłaty, a nie opłaty oraz ii), które nie powinny zawierać kwot odpowiadających 50 % dochodów inbound Société Air France i KLM uzyskanych na Europejskim Obszarze Gospodarczym.

               9)

               Zarzut dziewiąty dotyczy błędnej oceny wagi praktyk Société Air France i KLM wynikającej z oczywistych błędów w ocenie i z naruszenia zasady równości traktowania z jednej strony ze względu na odmówienie uwzględnienia znikomej wagi naruszeń w odniesieniu do dopłat, niewielkiego łącznego udziału stron w rynku, nieznacznych marż uzyskanych przez Société Air France i KLM oraz pogorszenia stanu ich finansów z uwagi na kryzys gospodarczy w sektorze lotniczego przewozu towarów a z drugiej strony ze względu na włączenie do zakresu naruszenia kontaktów dotyczących praktyk stosowanych poza Europejskim Obszarem Gospodarczym.

               10)

               Zarzut dziesiąty dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności kar i oczywistego błędu w ocenie ze względu na zastosowanie dodatkowej kwoty 16 % do grzywien nałożonych na skarżącą oraz braku uzasadnienia dotyczącego ustalonej w tym celu stawki 16 %.

               11)

               Zarzut jedenasty dotyczy błędnego ustalenia czasu trwania naruszenia zarzucanego Société Air France, które spowodowało nieuzasadnione zwiększenie grzywny nałożonej na skarżącą z powodu tego naruszenia.

               12)

               Zarzut dwunasty dotyczy oczywiście niewystarczającego charakteru 15 % obniżenia grzywien nałożonych na skarżącą na podstawie uregulowań prawnych dotyczących transportu lotniczego towarów między państwami członkowskimi i państwami trzecimi.

      (1)  Komunikat Komisji dotyczący nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach kartelowych (Dz.U. 2002, C 45, s. 3).

      (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).


title: Sprawa T-334/07: Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2007 r. — Denka International przeciwko Komisji

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/55

         Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2007 r. — Denka International przeciwko Komisji
   (Sprawa T-334/07)
   (2007/C 269/98)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Denka International BV (Barneveld, Niderlandy) (przedstawiciele: C. Mereu i K. Van Maldegem, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 2007/387/WE z dnia 6 czerwca 2007 r. dotyczącej niewłączenia dichlorfosu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania i zasądzenie odsetek za zwłokę w wysokości 8 %.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i podstawowe argumenty podniesione przez skarżącą są identyczne lub podobne do zarzutów i argumentów podniesionych w sprawie Cheminova i in. przeciwko Komisji (T-326/07).


title: Sprawy połączone od C-177/09 do C-179/09: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 listopada 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Conseil d’État — Belgia) — Le Poumon vert de la Hulpe ASBL, Jacques Solvay de la Hulpe, Marie-Noëlle Solvay, Alix Walsh (C-177/09 i C-179/09), Jean-Marie Solvay de la Hulpe (C-177/09), Action et défense de l’environnement de la Vallée de la Senne et de ses affluents ASBL (ADESA), Réserves naturelles RNOB ASBL, Stéphane Banneux, Zénon Darquenne (C-178/09), Les amis de la Forêt de Soignes ASBL (C-179/09) przeciwko Région wallonne (Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne — Dyrektywa 85/337/EWG — Zakres stosowania — Pojęcie szczególnego aktu ustawodawstwa krajowego — Konwencja z Aarhus — Dostęp do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska — Zakres prawa do wniesienia skargi na akt ustawodawczy)

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/7

         Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 listopada 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Conseil d’État — Belgia) — Le Poumon vert de la Hulpe ASBL, Jacques Solvay de la Hulpe, Marie-Noëlle Solvay, Alix Walsh (C-177/09 i C-179/09), Jean-Marie Solvay de la Hulpe (C-177/09), Action et défense de l’environnement de la Vallée de la Senne et de ses affluents ASBL (ADESA), Réserves naturelles RNOB ASBL, Stéphane Banneux, Zénon Darquenne (C-178/09), Les amis de la Forêt de Soignes ASBL (C-179/09) przeciwko Région wallonne
   (Sprawy połączone od C-177/09 do C-179/09) (1)

   (Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne - Dyrektywa 85/337/EWG - Zakres stosowania - Pojęcie szczególnego aktu ustawodawstwa krajowego - Konwencja z Aarhus - Dostęp do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska - Zakres prawa do wniesienia skargi na akt ustawodawczy)
   2012/C 73/11
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Le Poumon vert de la Hulpe ASBL, Jacques Solvay de la Hulpe, Marie-Noëlle Solvay, Alix Walsh (C-177/09 i C-179/09), Jean-Marie Solvay de la Hulpe (C-177/09), Action et défense de l’environnement de la Vallée de la Senne et de ses affluents ASBL (ADESA), Réserves naturelles RNOB ASBL, Stéphane Banneux, Zénon Darquenne (C-178/09), Les amis de la Forêt de Soignes ASBL (C-179/09)

      Strona pozwana: Région wallonne

      Przy udziale: Codic Belgique SA, Federal Express European Services Inc. (FEDEX) (C-177/09 i C-179/09), Intercommunale du Brabant wallon (IBW) (C-178/09)

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d’État — Wykładnia art. 1, 5–8 i 10a dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40), zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. (Dz.U. L 73, s. 5) i dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującą udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającą w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (Dz.U. L 156, s. 17) — Wykładnia art. 6 i 9 konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, podpisanej w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. (Dz.U. L 124, s. 1) — Uznanie niektórych pozwoleń, dla których występują nadrzędne względy interesu ogólnego, „zatwierdzonych” w drodze dekretu, za szczególne akty ustawodawstwa krajowego — Brak prawa do pełnej kontroli decyzji w sprawie zatwierdzenia przedsięwzięć, które mogą wywoływać znaczny wpływ na środowisko — Fakultatywny lub obligatoryjny charakter przyznania takiego prawa — Pozwolenie środowiskowe na eksploatację centrum administracyjno-szkoleniowego w La Hulpe

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 ust. 5 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r., należy interpretować w ten sposób, że z zakresu zastosowania tej dyrektywy są wyłączone jedynie przedsięwzięcia szczegółowo przyjęte przez szczególny akt ustawodawczy, w taki sposób, aby cele tej dyrektywy były osiągnięte w procesie ustawodawczym. Sąd krajowy powinien zbadać, czy te dwa warunki zostały spełnione, uwzględniając zarówno treść przyjętego aktu ustawodawczego, jak i cały proces ustawodawczy, który doprowadził do jego wydania, a w szczególności akty przygotowawcze i debaty parlamentarne. W tym względzie aktu ustawodawczego, który tylko po prostu „zatwierdzałby” istniejący akt administracyjny, ograniczając się do powołania się na nadrzędne względy interesu ogólnego, bez uprzedniego rozpoczęcia procesu ustawodawczego co do istoty, który umożliwiałby spełnienie tych warunków, nie można uznać za szczególny akt ustawodawczy w rozumieniu tego przepisu i nie jest więc wystarczający, aby wykluczyć przedsięwzięcie z zakresu dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 2003/35.

               2)

               Artykuł 9 ust. 2 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska zawartej w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. i art. 10a dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 2003/35, należy interpretować w ten sposób, że

                           —

                           gdy przedsięwzięcie, które objęte jest zakresem zastosowania tych przepisów, zatwierdzono w drodze aktu ustawodawczego, powinna istnieć możliwość skierowania zgodnie z krajowymi zasadami proceduralnymi do sądu lub niezależnego i bezstronnego organu powołanego z mocy ustawy kwestii, czy ten akt ustawodawczy spełnia wymogi określone w art. 1 ust. 5 tej dyrektywy;

                           —

                           w przypadku gdy nie istnieje możliwość wniesienia skargi na ten akt o charakterze i zakresie, jakie wskazano powyżej, każdy sąd krajowy orzekający w ramach swej właściwości winien przeprowadzić kontrolę opisaną w powyższym punkcie i ewentualnie wyciągnąć z niej konsekwencje, odstępując od stosowania tego aktu ustawodawczego.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Sprawa C-104/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Łotwa) w dniu 4 marca 2013 r. — AS „Olainfarm” przeciwko Latvijas Republikas Veselības ministrija, Zāļu valsts aģentūra

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Łotwa) w dniu 4 marca 2013 r. — AS „Olainfarm” przeciwko Latvijas Republikas Veselības ministrija, Zāļu valsts aģentūra
   (Sprawa C-104/13)
   2013/C 123/20
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākās tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: AS „Olainfarm”.

      Strona pozwana: Latvijas Republikas Veselības ministrija, Zāļu valsts aģentūra

      Interwenient: AS „Grindeks”

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 10 lub inny przepis dyrektywy 2001/83/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi należy interpretować w ten sposób, że producentowi referencyjnego produktu leczniczego przysługuje prawo podmiotowe do zaskarżenia decyzji właściwego organu o rejestracji generycznego produktu leczniczego innego producenta, przy której to rejestracji wykorzystano — jako referencyjny produkt leczniczy –zarejestrowany produkt leczniczy producenta referencyjnego produktu leczniczego ? Innymi słowy, czy z wymienionej dyrektywy wynika prawo producenta referencyjnego produktu leczniczego do ochrony sądowej mającej na celu ustalenie, czy producent generycznego produktu leczniczego w sposób zgodny z prawem i uzasadniony powołał się na produkt leczniczy zarejestrowany przez producenta referencyjnego produktu leczniczego, w oparciu o art. 10 dyrektywy?

               2)

               W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy przepisy art. 10 i art. 10a dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że produkt leczniczy zarejestrowany jako produkt o ugruntowanym zastosowaniu leczniczym zgodnie z art. 10a wymienionej dyrektywy może być wykorzystany jako referencyjny produkt leczniczy w rozumieniu art. 10 ust. 2 lit. a)?

      (1)  Dz.U. L 311, s. 67.


title: Sprawa C-456/13 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 kwietnia 2015 r. – T & L Sugars Ltd, Sidul Açúcares, Unipessoal Lda/Komisja Europejska, Republika Francuska, Rada Unii Europejskiej (Odwołanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Prawo do wniesienia skargi — Legitymacja procesowa — Osoby fizyczne lub prawne — Akt regulacyjny niewymagający środków wykonawczych — Akt dotyczący indywidualnie wnoszących odwołanie — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Nadzwyczajne środki dotyczące udostępniania na rynku Unii pozakwotowego cukru i pozakwotowej izoglukozy — Rok gospodarczy 2010/2011)

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 kwietnia 2015 r. – T & L Sugars Ltd, Sidul Açúcares, Unipessoal Lda/Komisja Europejska, Republika Francuska, Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-456/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Artykuł 263 akapit czwarty TFUE - Prawo do wniesienia skargi - Legitymacja procesowa - Osoby fizyczne lub prawne - Akt regulacyjny niewymagający środków wykonawczych - Akt dotyczący indywidualnie wnoszących odwołanie - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Nadzwyczajne środki dotyczące udostępniania na rynku Unii pozakwotowego cukru i pozakwotowej izoglukozy - Rok gospodarczy 2010/2011))
   (2015/C 213/09)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: T & L Sugars Ltd, Sidul Açúcares, Unipessoal Lda (przedstawiciele: adwokat D. Waelbroeck, D. Slater, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Ondrůšek i P. Rossi, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, D. Colas i C. Candat, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: É. Sitbon i A. Westerhof Löfflerová, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               T & L Sugars Ltd i Sidul Açúcares Unipessoal Lda zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa C-8/16: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Tribunale di Frosinone – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Paoli Tonachelli (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Identyczne pytania prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Swobodne świadczenie usług — Gry losowe — Wyrok Trybunału stwierdzający niezgodność z prawem Unii przepisów krajowych dotyczących koncesji na działalność przyjmowania zakładów — Reorganizacja systemu poprzez przeprowadzenie nowego przetargu — Nieodpłatne zbycie użytkowania stanowiących własność składników materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania — Ograniczenie — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Proporcjonalność)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/13

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Tribunale di Frosinone – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Paoli Tonachelli
   (Sprawa C-8/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Identyczne pytania prejudycjalne - Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Swobodne świadczenie usług - Gry losowe - Wyrok Trybunału stwierdzający niezgodność z prawem Unii przepisów krajowych dotyczących koncesji na działalność przyjmowania zakładów - Reorganizacja systemu poprzez przeprowadzenie nowego przetargu - Nieodpłatne zbycie użytkowania stanowiących własność składników materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania - Ograniczenie - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Proporcjonalność))
   (2016/C 270/16)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Frosinone

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem odsyłającym

   Paola Tonachella

      Sentencja

   Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie dla krajowego przepisu ograniczającego takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który wymaga od koncesjonariusza gier losowych, aby z chwilą zakończenia działalności z powodu wygaśnięcia koncesji, nieodpłatnie zbył użytkowanie stanowiących własność składników materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania, jeśli ograniczenie to wykracza poza to co konieczne do osiągnięcia celu do jakiego faktycznie zmierza ów przepis, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 90 z 7.3.2016.


title: Sprawa C-477/10 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 czerwca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Agrofert Holding a.s., Polskiemu Koncernowi Naftowemu Orlen SA, Królestwu Danii, Republice Finlandii, Królestwu Szwecji (Odwołanie — Dostęp do dokumentów instytucji — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące postępowania w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw — Rozporządzenie (WE) nr 139/2004 — Odmowa dostępu — Wyjątki dotyczące ochrony celów dochodzenia, interesów handlowych, opinii prawnych i procesu podejmowania decyzji przez instytucję)

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 czerwca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Agrofert Holding a.s., Polskiemu Koncernowi Naftowemu Orlen SA, Królestwu Danii, Republice Finlandii, Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-477/10 P) (1)

   (Odwołanie - Dostęp do dokumentów instytucji - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące postępowania w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw - Rozporządzenie (WE) nr 139/2004 - Odmowa dostępu - Wyjątki dotyczące ochrony celów dochodzenia, interesów handlowych, opinii prawnych i procesu podejmowania decyzji przez instytucję)
   2012/C 258/05
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders, P. Costa de Oliveira i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Agrofert Holding a.s (przedstawiciele: R. Pokorný i D. Šalek, advokáti), Polski Koncern Naftowy Orlen SA (przedstawiciele: adwokaci S. Sołtysiński, K. Michałowska i A. Krasowska-Skowrońska), Królestwo Danii (przedstawiciel: S. Juul Jørgensen, pełnomocnik), Republika Finlandii, Królestwo Szwecji (przedstawiciele: K. Petkovska i S. Johannesson, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie T-111/07 Agrofert Holding przeciwko Komisji, którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji D(2007) 1360 z dnia 13 lutego 2007 r. odmawiającej skarżącej w pierwszej instancji dostępu do niektórych nieopublikowanych dokumentów dotyczących postępowania w sprawie koncentracji przedsiębiorstw (sprawa COMP/M.3543 — PKN Orlen/Unipetrol)

      Sentencja

               1)

               Uchyla się pkt 2 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie T-111/07 Agrofert Holding przeciwko Komisji w zakresie, w jakim Sąd stwierdził w nim nieważność decyzji Komisji Europejskiej D(2007) 1360 z dnia 13 lutego 2007 r. odmawiającej dostępu do dokumentów sprawy COMP/M.3543 dotyczącej koncentracji Polskiego Koncernu Naftowego Orlen SA i spółki Unipetrol, wymienionych między Komisją a stronami zgłaszającymi oraz między Komisją a osobami trzecimi.

               2)

               Uchyla się pkt 3 sentencji tego wyroku.

               3)

               W pozostałej części odwołanie zostaje oddalone.

               4)

               Oddalona zostaje wniesiona przez spółkę Agrofert Holding a.s. do Sądu Unii Europejskiej skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej D(2007) 1360 z dnia 13 lutego 2007 r. odmawiającej dostępu do dokumentów sprawy COMP/M.3543 dotyczącej koncentracji spółki Polski Koncern Naftowy Orlen SA i spółki Unipetrol, wymienionych między Komisją i zgłaszającymi stronami oraz między Komisją oraz osobami trzecimi.

               5)

               Komisja Europejska i spółka Agrofert Holding a.s. pokryją własne koszty poniesione zarówno w pierwszej instancji, jak i w ramach niniejszego odwołania.

               6)

               Polski Koncern Naftowy Orlen SA i Królestwo Szwecji pokryją własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa T—80/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 września 2006 r. — Bavendam i in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Decyzje 2004/798/WE i 2004/813/WE — Wykaz terenów kontynentalnego i atlantyckiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty — Osoby, których akt dotyczy bezpośrednio i indywidualnie — Niedopuszczalność)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/48

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 września 2006 r. — Bavendam i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T—80/05) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Decyzje 2004/798/WE i 2004/813/WE - Wykaz terenów kontynentalnego i atlantyckiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty - Osoby, których akt dotyczy bezpośrednio i indywidualnie - Niedopuszczalność)
   (2006/C 294/101)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Hinrich Bavendam (Brema, Niemcy), Günther Früchtnicht (Brema), Hinrich Geerken (Brema), Hans—Jürgen Weyhausen—Brinkmann (Brema), Curt—Hildebrand von Einsiedel (Lipsk, Niemcy), Christina Gräfin von Schall—Riaucour (Ahlen—Vorhelm, Nimcy), Franz—Albert Metternich—Sandor, Prinz von Ratibor und Corvey (Höxter, Nimcy), Christoph Prinz zu Schleswig—Holstein (Thumby, Nimcy) i Stadt Schloß Holte—Stukenbrock, Niemcy) (przedstawiciel: T. Giesen, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. van Beek i B. Schima, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/798/WE z dnia 7 grudnia 2004 r., ustanawiającej, na podstawie dyrektywy Rady 92/43/EWG, wykaz terenów kontynentalnego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty (Dz.U. L 382, str. 1) oraz decyzji Komisji 2004/813/WE z dnia 7 grudnia 2004 r., ustanawiającej, na podstawie dyrektywy Rady 92/43/EWG, wykaz terenów atlantyckiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty (Dz.U. L 387, str. 1)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.6.2005


title: Sprawa T-361/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  30 listopada 2005 r.  — Philippe Vanlangendonck przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Konkurs otwarty — Brak wpisu na listę rezerwową — Naruszenie ogłoszenia o konkursie — Równość traktowania)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/30

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 listopada 2005 r. — Philippe Vanlangendonck przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-361/03) (1)

   (Urzędnicy - Konkurs otwarty - Brak wpisu na listę rezerwową - Naruszenie ogłoszenia o konkursie - Równość traktowania)
   (2006/C 36/64)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Philippe Vanlangendonck (Overijse, Belgia) [Przedstawiciel: B. Laurent, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel: J. Currall, pełnomocnik]
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze żądanie uchylenia decyzji komisji konkursowej w konkursie COM/A/10/01 o niewpisaniu skarżącego na listę rezerwową tego konkursu i po drugie żądanie o odszkodowanie.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 7 z 10.1.2004


title: Sprawa C-188/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 czerwca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Commune de Mesquer przeciwko Total France SA, Total International Ltd (Dyrektywa 75/442/EG — Zarządzanie odpadami — Pojecie odpadu — Zasada zanieczyszczający płaci — Poprzedni posiadacz odpadów — Wytwórca produktu, z którego pochodzą odpady — Węglowodory i oleje ciężkie — Katastrofa na morzu — Konwencja o odpowiedzialności cywilnej za szkody spowodowane zanieczyszczeniem olejami — Fundusz IOPC)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/10

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 czerwca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Commune de Mesquer przeciwko Total France SA, Total International Ltd
   (Sprawa C-188/07) (1)

   (Dyrektywa 75/442/EG - Zarządzanie odpadami - Pojecie odpadu - Zasada „zanieczyszczający płaci’ - Poprzedni posiadacz odpadów - Wytwórca produktu, z którego pochodzą odpady - Węglowodory i oleje ciężkie - Katastrofa na morzu - Konwencja o odpowiedzialności cywilnej za szkody spowodowane zanieczyszczeniem olejami - Fundusz IOPC)
   (2008/C 209/14)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour de cassation — Francja
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Commune de Mesquer

      Strona pozwana: Total France SA, Total International Ltd
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation (Francja) — Wykładnia art. 1 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (Dz. U. L 194, str. 39) zmienionej przez dyrektywę Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. (Dz.U. L 78, str. 32) oraz rubryki Q4 załącznika I, a także art. 1 lit. b) i c) oraz art. 15 dyrektywy 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 114, str. 9) — Pojęcie odpadu — Włączenie węglowodorów i ciężkiego oleju występującego samodzielnie lub zmieszanego z wodą i piaskiem — Odpowiedzialność producenta lub posiadacza odpadu w sytuacji transportu osobę trzecia
   Sentencja

               1)

               Substancja, taka jak sporna w postępowaniu przed sądem krajowym, to znaczy olej ciężki sprzedawany jako środek opałowy nie stanowi odpadu w rozumieniu dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, zmienionej decyzją Komisji 96/350/WE z dnia 24 maja 1996 r., ponieważ jest wykorzystywany lub sprzedawany na gospodarczo korzystnych warunkach oraz może rzeczywiście być używany jako środek opałowy bez konieczności wcześniejszego przetwarzania.

               2)

               Olej przypadkowo rozlany do morza w wyniku katastrofy statku, który po przemieszaniu się z wodą i osadem dryfuje wzdłuż wybrzeża państwa członkowskiego, do czasu osadzenia się na nim, stanowi odpad w rozumieniu art. 1 lit. a) dyrektywy 75/442, zmienionej decyzją 96/350, ponieważ nie może on być wykorzystywany lub sprzedany bez wcześniejszego przetworzenia.

               3)

               Stosując art. 15 dyrektywy 75/442, zmienionej decyzją 96/350, do przypadkowego rozlania oleju do morza powodującego zanieczyszczenie wybrzeży jednego z państw członkowskich:

                           —

                           sąd krajowy może uznać sprzedawcę tego oleju i czarterującego transportujący go statek za wytwórców tych odpadów w rozumieniu art. 1 lit. b) dyrektywy 75/442, zmienionej decyzją 96/350, a tym samym za „poprzedniego posiadacza” w rozumieniu art. 15 myślnik drugi część pierwsza tej dyrektywy, jeżeli sąd ten, na podstawie okoliczności, które podlegają tylko jego ocenie, dojdzie do przekonania, że ów sprzedawca-czarterujący przyczynił się do niebezpieczeństwa zaistnienia katastrofy statku i do zanieczyszczenia spowodowanego tą katastrofą, w szczególności, jeżeli powstrzymał się on od podjęcia kroków zmierzających do zapobieżenia takiemu zajściu, takich jak na przykład wybór statku.

                           —

                           jeżeli okaże się, że wydatki związane z unieszkodliwianiem odpadów nie są lub nie mogą być pokryte z tego funduszu z powodu przekroczenia górnej granicy odszkodowania przewidzianego dla takiej katastrofy, a przy zastosowaniu przewidzianych ograniczeń lub wyłączeń odpowiedzialności, prawo krajowe państwa członkowskiego, włączywszy w to prawo wynikające z konwencji międzynarodowych, uniemożliwia obciążenie tymi wydatkami właściciela statku lub czarterującego ten statek, nawet wówczas, gdy należy ich uznać za „posiadaczy” w rozumieniu art. 1 lit. c) dyrektywy 75/442, zmienionej decyzją 96/350, to odnośne prawo krajowe, w celu zapewnienia prawidłowej transpozycji art. 15 tej dyrektywy, powinno umożliwić obciążenie tymi wydatkami „wytwórcy produktu, z którego pochodzą odpady” rozlane w ten sposób. Niemniej jednak zgodnie z zasadą „zanieczyszczający płaci”, tylko wtedy będzie można obciążyć takiego wytwórcę tymi kosztami, jeżeli poprzez swoje działanie przyczynił się on do niebezpieczeństwa wystąpienia zanieczyszczenia spowodowanego katastrofą statku.

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.


title: Sprawa F-2/06: Skarga wniesiona w dniu  5 stycznia 2006 r.  — Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/48

         Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2006 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-2/06)
   (2006/C 86/87)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) [Przedstawiciel: I. Cazzato, avvocato]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji o zakończeniu postępowania w sprawie uznania gwarancji prawnych skarżącego, w szczególności na podstawie byłego art. 73 regulaminu pracowniczego, w odniesieniu do wypadku jakiemu uległ w dniu 10 września 2003 r.

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojej skargi, skarżący podnosi przede wszystkim, że zaskarżona decyzja jest oczywiście niespójna i pozbawiona zupełnie uzasadnienia. W istocie, choć skarżący kilkakrotnie wskazywał, że był zainteresowany dalszym biegiem postępowania mającego na celu przyznanie mu świadczeń, o których mowa w art. 73 regulaminu pracowniczego i oddał się do dyspozycji lekarza wyznaczonego przez stronę pozwaną, to ta ostatnia uznała jednak, że skarżący nie był zainteresowany dalszym biegiem tego postępowania i postanowiła je zakończyć.
   Skarżący twierdzi następnie, że pozwana naruszyła prawo, ponieważ nie istnieje wymóg, by ofiara wypadku kontaktowała się bezpośrednio z lekarzem wyznaczonym przez instytucję w celu ustalenia spotkania.
   Wreszcie, skarżący podnosi, że pozwana naruszyła obowiązek staranności określony w art. 24 regulaminu pracowniczego, gdyż nie uwzględniła należycie interesów skarżącego i działała w sposób niespójny z obowiązkami służbowymi.


title: Sprawa T-273/16: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2016 r. – Sun Media/EUIPO – Meta4 Spain (METAPORN)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/55

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2016 r. – Sun Media/EUIPO – Meta4 Spain (METAPORN)
   (Sprawa T-273/16)
   (2016/C 270/62)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sun Media Ltd (Central Hong Kong, Hongkong – Specjalny Region Administracyjny Chińskiej Republiki Ludowej) (przedstawiciel: adwokat A. Schnider)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Meta4 Spain, SA (Las Rozas, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „METAPORN” – zgłoszenie nr 11 819 281

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 marca 2016 r. w sprawach połączonych R 653/2015-2 i R 674/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO oraz drugiej strony w postępowaniu przed EUIPO, jeżeli wstąpi do sprawy w charakterze interwenienta, własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą przed Sądem i izbą odwoławczą EUIPO.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 i nast. rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie przez EUIPO obowiązku wykonywania jego kompetencji z poszanowaniem ogólnych zasad prawa Unii Europejskiej.


title: Sprawa C-449/11 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 grudnia 2013 r. — Solvay Solexis SpA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek nadtlenku wodoru i nadborany sodu — Decyzja stwierdzająca naruszenia art. 81 WE — Czas trwania naruszenia — Pojęcia porozumienia i uzgodnionej praktyki — Pojęcie jednolitego i ciągłego naruszenia — Ustalenie wysokości grzywny)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 grudnia 2013 r. — Solvay Solexis SpA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-449/11 P) (1)

   (Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek nadtlenku wodoru i nadborany sodu - Decyzja stwierdzająca naruszenia art. 81 WE - Czas trwania naruszenia - Pojęcia porozumienia i uzgodnionej praktyki - Pojęcie jednolitego i ciągłego naruszenia - Ustalenie wysokości grzywny)
   2014/C 45/09
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Solvay Solexis SpA (przedstawiciele: T. Salonico, G.L. Zampa i G. Barone, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, L. Malferrari i B. Gencarelli, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie Solvay Solexis przeciwko Komisji (T-195/06), którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran), w zakresie, w jakim dotyczy ona Solvay Solexis — Czas trwania naruszenia — Pojęcia porozumienia i uzgodnionej praktyki — Równe traktowanie — Obowiązek uzasadnienia

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Solvay Solexis SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 311 z 22.10.2011


title: Sprawa T-520/16: Postanowienie Sądu z dnia 24 listopada 2016 r. – ED/EUIPO (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Telepraca — Wniosek o przedłużenie — Odmowa — Skarga — Późniejsze skierowanie na rentę — Umorzenie postępowania)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/37

         Postanowienie Sądu z dnia 24 listopada 2016 r. – ED/EUIPO
   (Sprawa T-520/16) (1)

   ((Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Telepraca - Wniosek o przedłużenie - Odmowa - Skarga - Późniejsze skierowanie na rentę - Umorzenie postępowania))
   (2017/C 022/51)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ED (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Lukošiūtė, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Wniesiona na podstawie art. 270 TFUE skarga o stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO z dnia 15 stycznia 2014 r. oddalającej wniosek skarżącej z dnia 26 września 2013 r. o zezwolenie na kontynuację telepracy z Barcelony (Hiszpania) do chwili powrotu do zdrowia oraz o stwierdzenie nieważności decyzji prezesa EUIPO z dnia 3 czerwca 2014 r. oddalającej zażalenie z dnia 7 lutego 2014 r.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postepowanie w przedmiocie niniejszej skargi.

               2)

               ED pokrywa jedną trzecią swoich własnych kosztów.

               3)

               Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa własne koszty, a także dwie trzecie kosztów poniesionych przez ED.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015 r. (sprawa zarejestrowana początkowo w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygn. F-93/14 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).


title: Sprawa T-274/16: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2016 r. – Saleh Thabet/Rada

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/56

         Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2016 r. – Saleh Thabet/Rada
   (Sprawa T-274/16)
   (2016/C 270/63)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Suzanne Saleh Thabet (Kair, Egipt) (przedstawiciele: B. Kennelly i J. Pobjoy, Barristers, oraz G. Martin i M. Rushton, Solicitors)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZIB) 2016/411 z dnia 18 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2011/172/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2016 L 74, s. 40), w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

               —

               stwierdzenie niemożności stosowania wobec skarżącej art. 1 ust. 1 decyzji Rady 2011/172/WPZiB z dnia 21 marca 2011 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2011 L 76, s. 63) i art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011 z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2011 L 76, s. 4) i w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2016/411 w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej,

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym skarżąca twierdzi, że Rada nie zidentyfikowała właściwej podstawy prawną w odniesieniu do art. 1 ust. 1 decyzji 2011/172/WPZiB (zwanej dalej „decyzją”) i art. 2 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 270/2011 (zwanego dalej „rozporządzeniem”). Nie ma dowodu na to, że Rada dokonała jakiegokolwiek przeglądu podstawy prawnej art. 1 ust. 1 decyzji, przyjmując podważaną decyzję, pomimo ciążącego na niej na mocy art. 5 decyzji wyraźnego obowiązku w tym zakresie. Fakt, że art. 1 ust. 1 mógł mieć właściwą podstawę prawną w momencie, kiedy był przyjmowany po raz pierwsze w dniu 21 marca 2011 r., nie zapewnia temu przepisowi trwałej podstawy prawnej do 2016 r. i później.

               2.

               Zarzut drugi, w którym skarżąca twierdzi, że Rada naruszyła jej prawa zagwarantowane w art. 6 w związku z art. 2 i 3 TUE oraz w art. 47 i 48 Karty praw podstawowych poprzez założenie, że postępowanie sądowe w Egipcie było zgodne z podstawowymi prawami człowieka.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym skarżąca podnosi, że Rada popełniła oczywiste błędy w ocenie poprzez stwierdzenie, że zostało spełnione określone w art. 1 ust. 1 decyzji i w art. 2 ust. 1 rozporządzenia kryterium umieszczenia nazwiska skarżącej w wykazie.

               4.

               Zarzut czwarty, w którym skarżąca twierdzi, że Rada nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia dla ponownego umieszczenia jej nazwiska w wykazie.

               5.

               Zarzut piąty, w którym skarżąca podnosi, że Rada naruszyła jej prawo do obrony, prawo do dobrej administracji i prawo do skutecznej kontroli sądowej. W szczególności Rada nie zbadała w pełni i bezstronnie, czy domniemane powody mające uzasadniać ponowne umieszczenie nazwiska skarżącej w wykazie są zasadne w świetle oświadczeń złożonych przez skarżącą przed ponownym umieszczeniem jej nazwiska w wykazie.

               6.

               Zarzut szósty, w którym skarżąca twierdzi, że Rada naruszyła, bez uzasadnienia lub w sposób nieproporcjonalny, jej prawa podstawowe, w tym jej prawo do ochrony własności i reputacji. Wpływ decyzji Rady (WPZiB) 2016/411 na skarżącą jest daleko idący, zarówno w odniesieniu do jej własności jak i reputacji na całym świcie. Rada nie wykazała, że zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych skarżącej jest związane z jakimkolwiek słusznym celem lub takim celem uzasadnione, a tym bardziej, że jest do takiego celu proporcjonalne.


title: Sprawa C-528/06: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/18

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-528/06)
   (2007/C 42/31)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: E. Montaguti, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/98/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, a w każdym razie nie przekazując ich do wiadomości Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1 lipca 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 345, str. 90.


title: Sprawa C-237/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht w dniu 14 maja 2007 r. — Dieter Janecek przeciwko Wolnemu Krajowi Związkowemu Bawaria

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht w dniu 14 maja 2007 r. — Dieter Janecek przeciwko Wolnemu Krajowi Związkowemu Bawaria
   (Sprawa C-237/07)
   (2007/C 183/29)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesverwaltungsgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dieter Janecek

      Strona pozwana: Wolny Kraj Związkowy Bawaria
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 ust. 3 dyrektywy Rady 96/62/WE z dnia 27 września 1996 r. w sprawie oceny i zarządzania jakością otaczającego powietrza (1) należy interpretować w ten sposób, że osobie trzeciej, w przypadku której ma miejsce negatywny wpływ na zdrowie, przysługuje również wówczas prawo podmiotowe do sporządzenia planu działań, gdy niezależnie od planu działań, może ona dochodzić swego prawa do ochrony przed negatywnym wpływem na zdrowie wskutek przekroczenia dopuszczalnej wartości imisji pyłu PM10 w drodze skargi o podjęcie działań przez władze?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź pozytywna, to czy osoba trzecia dotknięta szkodliwym dla zdrowia działaniem pyłu PM10 ma prawo żądać sporządzenia takiego planu działań, w którym ustanowione zostaną środki podejmowane w perspektywie krótkoterminowej, w sposób surowy zapewniające dochowanie dopuszczalnej wartość imisji pyłu PM10?

               3)

               Jeżeli na pytanie drugie zostanie udzielona odpowiedź negatywna, to w jakim zakresie środki określone w planie działań powinny służyć zmniejszeniu niebezpieczeństwa przekroczenia wartości dopuszczalnej i ograniczeniu czasu jego trwania? Czy plan działania może się ograniczać, na zasadzie koncepcji stopni [ochrony], jedynie do środków, które wprawdzie nie zapewniają dochowania dopuszczalnej wartości, jednak w perspektywie krótkoterminowej przyczyniają się jednak do poprawy jakości powietrza?

      (1)  Dz.U. L 296, str. 55.


title: Sprawa C-63/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil n o 4 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 13 lutego 2009 r. – Axel Walz przeciwko Clickair S.A.

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 4 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 13 lutego 2009 r. – Axel Walz przeciwko Clickair S.A.
   (Sprawa C-63/09)
   2009/C 102/16
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado de lo Mercantil no 4 de Barcelona

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Axel Walz.

      Strona pozwana: Clickair S.A..

      Pytania prejudycjalne

   Czy granica odpowiedzialności, o której mowa w art. 22 ust. 2 Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, podpisanej w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r., obejmuje zarówno szkodę materialną, jak i krzywdę wynikającą z utraty bagażu?