title: Sprawa C-144/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Maramureș (Rumunia) w dniu 26 marca 2014 r. – Cabinet Medical Veterinar Dr. Tomoiagă Andrei przeciwko Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Cluj Napoca reprezentowanej przez Administrația Județeană a Finanțelor Publice Maramureș

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Maramureș (Rumunia) w dniu 26 marca 2014 r. – Cabinet Medical Veterinar Dr. Tomoiagă Andrei przeciwko Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Cluj Napoca reprezentowanej przez Administrația Județeană a Finanțelor Publice Maramureș
   (Sprawa C-144/14)
   2014/C 212/13
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Maramureș

      Strony

      Strona skarżąca: Cabinet Medical Veterinar Dr. Tomoiagă Andrei

      Strona pozwana: Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Cluj Napoca reprezentowana przez Administrația Județeană a Finanțelor Publice Maramureș

      Interwenient: Direcția Sanitar-Veterinară și Pentru Siguranța Alimentelor Maramureș

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 273 i art. 287 pkt 18 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w ten sposób, że krajowy organ podatkowy miał obowiązek zarejestrowania do celów podatku VAT podatnika i obciążenia go zapłatą podatku oraz odpowiednimi dodatkowymi zobowiązaniami z uwagi na przekroczenie progu kwalifikującego do zwolnienia z podatku od dnia, w którym podatnik złożył deklaracje podatkowe do właściwego organu podatkowego, z których wynikało przekroczenie progu kwalifikującego do zwolnienia z podatku VAT?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy zasada pewności prawa sprzeciwia się krajowej praktyce, zgodnie z którą organ podatkowy nałożył retroaktywnie na podatnika obowiązek zapłaty podatku VAT z uwagi na to, że usługi weterynaryjne nie są zwolnione z podatku VAT, a próg kwalifikujący do zwolnienia został przekroczony w sytuacji, w której:

                           —

                           organ podatkowy nie zarejestrował z urzędu podatnika do celów podatku VAT i nie nałożył na niego obowiązku zapłaty podatku VAT od chwili złożenia deklaracji podatkowych, z których wynikało przekroczenie progu kwalifikującego do zwolnienia, lecz wyłącznie w późniejszym terminie, po nowelizacji dekretem rządowym nr 1620/2009 przepisów wykonawczych do kodeksu podatkowego, zgodnie z którą zwolnienie przewidziane w art. 141 ust. 1 lit. a) kodeksu podatkowego nie znajduje zastosowania do usług weterynaryjnych zgodnie z wyrokiem Trybunału z dnia 24 maja 1988 r. Komisja/Włochy, 122/87 w odniesieniu do okresu poprzedzającego odnośną nowelizację;

                           —

                           organ podatkowy dowiedział się o przekroczeniu progu kwalifikującego do zwolnienia przed nowelizacją dekretem rządowym nr 1620/2009 przepisów wykonawczych do kodeksu podatkowego o powyższej treści za pośrednictwem deklaracji podatkowych przedstawionych przez podatnika;

                           —

                           przed publikacją dekretu rządowego nr 1620/2009 organ podatkowy nie wydał w zakresie przysługującej mu kompetencji – którą objęty jest również podatnik będący stroną postępowania głównego – aktów administracyjno-podatkowych stwierdzających, że podatnicy prowadzący praktykę weterynaryjną nie zarejestrowali się do celów podatku VAT w wyniku przekroczenia progu kwalifikującego do zwolnienia z podatku VAT, i w rezultacie nakładających obowiązek zapłaty względem tych podatników;

                           —

                           przed przyjęciem i wejściem w życie dekretu rządowego nr 1620/2009 wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 24 maja 1988 r. Komisja/Włochy, 122/87 nie został w żaden sposób opublikowany w języku rumuńskim.

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa C-209/13: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2013 r. — Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/22

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2013 r. — Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-209/13)
   2013/C 171/44
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: E. Jenkinson, S. Behzadi-Spencer, pełnomocnicy; M. Hoskins QC, P. Baker QC, V. Wakefield, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/52/UE (1) upoważniającej do podjęcia wzmocnionej współpracy w dziedzinie podatku od transakcji finansowych, oraz

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Pierwszy zarzut jest oparty na tym, że decyzja Rady 2013/52/UE jest sprzeczna z art. 327 TFUE, ponieważ upoważnia do przyjęcia podatku od transakcji finansowych (zwanego dalej „PTF”) ze skutkami ekstraterytorialnymi, który naruszać będzie kompetencje, prawa i zobowiązania nieuczestniczących państw członkowskich.
   Drugi zarzut jest oparty na tym, że decyzja Rady 2013/52/UE narusza prawo, ponieważ upoważnia do przyjęcia PTF ze skutkami ekstraterytorialnymi, który nie znajduje uzasadnienia w zwyczajowym prawie międzynarodowym.
   Trzeci zarzut jest oparty na tym, że decyzja Rady 2013/52/UE jest sprzeczna z art. 332 TFUE, ponieważ upoważnia do podjęcia wzmocnionej współpracy w dziedzinie PTF, którego zastosowanie w sposób nieunikniony obciąży kosztami nieuczestniczące państwa członkowskie.

      (1)  Dz.U. L 22, s. 11.


title: Sprawa T-658/11: Skarga wniesiona w dniu dnia 20 grudnia 2011 r. — Komisja przeciwko OHIM — Ten ewiv (TEN)

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/22

         Skarga wniesiona w dniu dnia 20 grudnia 2011 r. — Komisja przeciwko OHIM — Ten ewiv (TEN)
   (Sprawa T-658/11)
   2012/C 98/36
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: adwokaci A. Berenboom, A. Joachimowicz i M. Isgour oraz J. Samnadda i F. Wilman, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą by również: Ten ewiv (Rösrath-Hoffnungstahl, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 października 2011 r. w sprawie R 5/2011-4;

               —

               unieważnienie z tego względu prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr 6750574 zarejestrowanego w dniu 5 lutego 2009 r. przez Ten ewiv dla klas 12, 37 i 39; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy „TEN” w kolorach „niebieskim, żółtym, czarnym” dla towarów i usług z klas 12, 37 i 39 — rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 6750574

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Ten ewiv

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: strona wnosząca o unieważnienie prawa do znaku uzasadniła swój wniosek bezwzględnymi podstawami określonymi w art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) i h) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: zaskarżona decyzja narusza art. 7 ust. 1 lit. h) rozporządzenia Rady nr 207/2009 w związku z art. 6 ter ust. 1 konwencji paryskiej w zakresie, w jakim został zarejestrowany wspólnotowy znak towary, choć jego rejestracja objęta jest zakazem ustanowionym w tych przepisach. Zaskarżona decyzja narusza także art. 7 ust. 1 lit. g) w zakresie, w jakim taka rejestracja wprowadzałaby w błąd odbiorców, skłaniając ich do uznania, że towary i usługi, dla których wspólnotowy znak towarowy jest zarejestrowany, są zatwierdzone lub aprobowane przez Unię Europejską lub którąś z jej instytucji.


title: Sprawa T-342/06: Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2006 r. — Angiotech Pharmaceuticals przeciwko OHIM

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/81

         Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2006 r. — Angiotech Pharmaceuticals przeciwko OHIM
   (Sprawa T-342/06)
   (2006/C 326/165)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Angiotech Pharmaceuticals, Inc. (Vancouver, Kanada) (przedstawiciel: T. Clark, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji R 751/2006-2 Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 20 września 2006 r. i przekazanie sprawy OHIM celem dalszego prowadzenia postępowania w sprawie rejestracji; lub

               —

               posiłkowo, w przypadku gdyby Sąd orzekł, że dalsze postępowanie winno być prowadzone jedynie dla niektórych towarów będących przedmiotem zgłoszenia, stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej w części dotyczącej tylko tych towarów i przekazanie sprawy OHIM celem dalszego prowadzenia postępowania w sprawie rejestracji w zakresie objętym tym żądaniem,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „VASCULAR WRAP” dla towarów i usług z klas 5 i 10 (plastry, bandaże, materiały opatrunkowe, materiały i instrumenty do celów chirurgicznych) — zgłoszenie nr 4220811

      Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 40/94.


title: Sprawa C-138/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla w dniu 7 kwietnia 2008 r. — Hochtief AG i Linde-Kca-Dresden GmbH przeciwko Közbeszerzések Tanácsa Közbeszerzési Döntőbizottság

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla w dniu 7 kwietnia 2008 r. — Hochtief AG i Linde-Kca-Dresden GmbH przeciwko Közbeszerzések Tanácsa Közbeszerzési Döntőbizottság
   (Sprawa C-138/08)
   (2008/C 183/16)
   Język postępowania: węgierski
   Sąd krajowy
   Fővárosi Ítélőtábla
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hochtief AG y Linde-Kca-Dresden GmbH

      Strona pozwana: Közbeszerzések Tanácsa Közbeszerzési Döntőbizottság

      Interwenient: Budapest Főváros Önkormányzata
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy procedury określone w art. 44 ust. 3 dyrektywy 2004/18/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, który zastąpił art. 22 dyrektywy Rady 93/37/EWG (2) mają zastosowanie, jeżeli postępowanie w sprawie udzielenia zamówienia rozpoczęło się w chwili, gdy dyrektywa 2004/18/WE weszła już w życie, lecz nie upłynął jeszcze wyznaczony państwom członkowskim termin dostosowania się do tej dyrektywy, tak, że nie została ona jeszcze wtedy transponowana do prawa krajowego?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, sąd zwraca się również z pytaniem, czy w przypadku postępowań z zastosowaniem procedury negocjacyjnej z publikacją ogłoszenia, mając na uwadze to, że art. 44 ust. 3 dyrektywy 2004/18/WE stanowi, iż „w każdym jednak przypadku liczba zaproszonych kandydatów powinna być wystarczająca, aby zapewnić prawdziwą konkurencję”, ograniczenie liczby odpowiednich kandydatów należy interpretować w ten sposób, że w drugiej fazie — na etapie udzielenia zamówienia — powinna być niezmiennie obecna minimalna liczba kandydatów (trzech).

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie, sąd zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem, czy wymóg, by „liczba odpowiednich kandydatów [była] wystarczająca” zgodnie z art. 22 ust. 3 dyrektywy Rady 93/37/EWG dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (zwanej dalej „dyrektywą”), należy interpretować w ten sposób, że jeżeli nie zostanie osiągnięta minimalna liczba (trzech) odpowiednich kandydatów zaproszonych do udziału w postępowaniu, nie można prowadzić dalszego postępowania polegającego na zaproszeniu do składania ofert.

               4)

               Jeżeli Trybunał Sprawiedliwości udzieli przeczącej odpowiedzi na trzecie pytanie, sąd zwraca się ponadto z pytaniem, czy art. 22 ust. 2 akapit drugi dyrektywy, znajdujący się wśród przepisów dotyczących proceder ograniczonych, zgodnie z którym „w każdym przypadku liczba kandydatów zaproszonych do składania ofert jest wystarczająca do zapewnienia rzeczywistej konkurencji”, ma zastosowanie do postępowań z zastosowaniem dwuetapowej procedury negocjacyjnej, o której mowa w ust. 3.

      (1)  Dz.U. L 134, str.114.

      (2)  Dz.U. L 199, str.54.


title: Sprawa T-448/15: Postanowienie Sądu z dnia 5 lipca 2017 r. – EEB/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty odnoszące się do wycofania wniosku dotyczącego dyrektywy COM(2014) 397 final Parlamentu i Rady — Częściowa odmowa dostępu — Częściowe umorzenie postępowania — Częściowa oczywista niedopuszczalność]

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/49

         Postanowienie Sądu z dnia 5 lipca 2017 r. – EEB/Komisja
   (Sprawa T-448/15) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty odnoszące się do wycofania wniosku dotyczącego dyrektywy COM(2014) 397 final Parlamentu i Rady - Częściowa odmowa dostępu - Częściowe umorzenie postępowania - Częściowa oczywista niedopuszczalność])
   (2017/C 283/75)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Environmental Bureau (EEB) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: B. Kloostra, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Pignataro-Nolin, E. Sanfrutos Cano i A. Buchet, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: A. Tamás i I. McDowell, pełnomocnicy) i Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen, E. Rebasti i M. Moore, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia, tytułem głównym, nieważności decyzji Komisji z dnia 1 czerwca 2015 r., a tytułem pomocniczym, nieważności dorozumianej decyzji odmownej, a po drugie, oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżący miał ponieść wskutek tego aktu.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez European Environmental Bureau (EEB).

               4)

               Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015.


title: Sprawa T-594/15: Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Metabolic Balance Holding/EUIPO (Metabolic Balance) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Metabolic Balance — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/24

         Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Metabolic Balance Holding/EUIPO (Metabolic Balance)
   (Sprawa T-594/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Metabolic Balance - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 161/33)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Metabolic Balance Holding GmbH (Isen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Riegger)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Fischer i J. Németh, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 sierpnia 2015 r. (sprawa R 2156/2014-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego Metabolic Balance jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Metabolic Balance Holding GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez EUIPO.

      (1)  Dz.U. C 398 z 30.11.2015.


title: Sprawa C-612/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 30 listopada 2011 r. — Postępowanie karne przeciwko Vincenzo Veneruso

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 30 listopada 2011 r. — Postępowanie karne przeciwko Vincenzo Veneruso
   (Sprawa C-612/11)
   2012/C 65/07
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Milano

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Vincenzo Veneruso

      Pytania prejudycjalne

   Czy w odniesieniu do swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług w sektorze organizowania zakładów na imprezach sportowych art. 43 WE i 49 WE zezwalają na funkcjonowanie uregulowań krajowych ustanawiających monopol oraz system koncesji i zezwoleń, który dla określonej liczby koncesjonariuszy przewiduje:

               a)

               istnienie ogólnej tendencji do ochrony posiadaczy koncesji przyznanych w okresie wcześniejszym, w ramach procedury, która w sposób niezgodny z prawem wykluczała część uczestników rynku;

               b)

               istnienie przepisów, które praktycznie gwarantują utrzymanie pozycji handlowych uzyskanych w wyniku przeprowadzenia procedury, która w sposób niezgodny z prawem wykluczała część podmiotów (jak na przykład zakaz otwierania przez nowych koncesjonariuszy nowych okienek w określonej odległości od okienek już istniejących); oraz

               c)

               określenie sytuacji prowadzących do utraty koncesji i przepadku zabezpieczeń o znacznej wysokości, miedzy innymi sytuacji, w której koncesjonariusz prowadzi bezpośrednio lub pośrednio działalność transgraniczną w zakresie gier podobnych do tych, które są przedmiotem koncesji?


title: Sprawa C-106/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Szczecinie (Polska) w dniu 28 lutego 2017 r. – Paweł Hofsoe przeciwko LVM Landwirtschaftlicher Versicherungsverein Münster a.G.

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Szczecinie (Polska) w dniu 28 lutego 2017 r. – Paweł Hofsoe przeciwko LVM Landwirtschaftlicher Versicherungsverein Münster a.G.
   (Sprawa C-106/17)
   (2017/C 202/13)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Okręgowy w Szczecinie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Paweł Hofsoe

      Strona pozwana: LVM Landwirtschaftlicher Versicherungsverein Münster a.G. z siedzibą w Münster

      Pytania prejudycjalne

   Czy odesłanie w art. 13 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1), do art. 11 ust. 1 lit. b) tego Rozporządzenia, należy interpretować w ten sposób, że osoba fizyczna, będąca przedsiębiorcą między innymi w zakresie dochodzenia odszkodowań od ubezpieczycieli, powołująca się na umowne nabycie wierzytelności od bezpośrednio poszkodowanego, może wytoczyć powództwo o tą wierzytelność przeciwko ubezpieczycielowi odpowiedzialności cywilnej sprawcy wypadku drogowego, mającemu siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego niż państwo członkowskie miejsca zamieszkania poszkodowanego, przed sąd państwa członkowskiego miejsca zamieszkania poszkodowanego?

      (1)  Dz.U. L 351, s. 1


title: Sprawa C-280/14 P: Odwołanie od wyroku Sadu (pierwsza izba) wydanego w dniu 28 marca 2014 r. w sprawie T-117/10 Republika Włoska przeciwko Komisji, wniesione w dniu 9 czerwca 2014 r. przez Republikę Włoską

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/35

         Odwołanie od wyroku Sadu (pierwsza izba) wydanego w dniu 28 marca 2014 r. w sprawie T-117/10 Republika Włoska przeciwko Komisji, wniesione w dniu 9 czerwca 2014 r. przez Republikę Włoską
   (Sprawa C-280/14 P)
   2014/C 315/57
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, i P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zgodnie z art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 28 maja 2014 r. w sprawie T-117/10, mającej za przedmiot skargę rządu włoskiego na podstawie art. 263 i 264 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej nr C(2009)10350 z dnia 22 grudnia 2009 r., notyfikowanej w dniu 23 grudnia 2009 r., dotyczącej anulowania części udziału Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego przyznanego Włochom na program operacyjny POR Puglia na lata 2000-2006 w zakresie celu 1;

               —

               W konsekwencji stwierdzenie nieważności co do istoty zgodnie z art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości wspomnianej wyżej decyzji Komisji Europejskiej i obciążenie jej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania Republika Włoska podniosła następujące zarzuty:

                  Zarzut pierwszy: naruszenie kontradyktoryjności i brak uzasadnienia.
               Sąd oddalił – rozpatrując łącznie – dwa pierwsze zarzuty skargi dotyczące zastrzeżeń Komisji w odniesieniu do kontroli pierwszego i drugiego stopnia. Zdaniem skarżącej obie kwestie były jednak wyraźnie rozróżnione, gdyż każda z nich dawała powód do odrębnego zakwestionowania skuteczności i wiarygodności kontroli. Zaskarżona decyzja wymieniała różne zastrzeżenia skierowane wobec kontroli regionalnych jako „główne punkty zaskarżenia”, z których wszystkie prowadziły do jednego wniosku końcowego o braku wiarygodności kontroli regionalnych i ryzyka szkodą dla budżetu Unii uzasadniających korektę ryczałtową w wysokości 10 %. Z tego powodu różne „główne punkty zaskarżenia” należało rozpatrzyć odrębnie, gdyż ewentualne wyłączenie lub ograniczenie jednego lub kilku z nich wywarłoby wpływ na pozostałe. W konsekwencji mieszane i łączne traktowanie przez Sąd tak różnych argumentów uniemożliwiło odpowiednie zbadanie kwestii faktycznych i prawnych podniesionych przez rząd włoski i doprowadziło do oczywistego braku uzasadnienia: działając w ten sposób, Sąd nie wyjaśnił w odpowiednio wyczerpujący sposób, dlaczego uznał za bezzasadne różne zarzuty.

                  Zarzut drugi: naruszenie art. 39 ust. 2 lit. c) i art. 39 ust. 3 rozporządzenia nr 1260/1999 (1), jak też art. 4 rozporządzenia nr 438/2001 (2); naruszenie reguł ciężaru dowodu; nieprawidłowe pod względem rzeczowym ustalenia faktyczne w porównaniu do faktów wynikających z aktów przedłożonych Sądowi; wypaczenie dowodów przedłożonych Sądowi.
               Skarżąca uważa, że Sąd wypaczył niekwestionowane okoliczności faktyczne i dowody wynikające z akt, w szczególności fakt, iż władze włoskie zbadały indywidualnie zastrzeżenia wyrażone przez kontrolerów Komisji odnośnie do uchybień stwierdzonych w dziewięciu kontrolach pierwszego stopnia. Zdaniem skarżącej Sąd powinien był uznać, że zaskarżona decyzja była błędna w odniesieniu do tych dziewięciu kontroli, i w konsekwencji uwzględnić zarzuty, w których rząd włoski podnosił, że Komisja naruszyła art. 39 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1260/1999, przyjmując decyzję o korekcie ryczałtowej w wysokości 10 %, chociaż próbka kontrolna pierwszego stopnia nie wykazała nieprawidłowości, i (nawet gdyby przyjąć, że miały miejsce inne nieprawidłowości) w sposób bezspornie nadmierny w odniesieniu do miary proporcjonalności ustalonej w tymże art. 39.
               Sąd nie wziął pod uwagę wynikającej z aktów rekonstrukcji okoliczności faktycznych wskazujących na postęp kontroli, nie biorąc pod uwagę faktycznego rozwoju ilościowego (próg uzgodniony z Komisją) i jakościowego kontroli pierwszego i drugiego stopnia, jaki dokonał się w roku 2009.
               W końcu Sąd wypaczył niekwestionowane okoliczności faktyczne i dowody wynikające z akt i naruszył przywołane artykuły, uznając zaskarżoną decyzję za uzasadnioną z tego powodu, że władze włoskie nie wykazały postępów jednostki płatniczej.

                  Zarzut trzeci: naruszenie art. 39 ust. 2 lit. c) i art. 39 ust. 3 rozporządzenia nr 1260/1999, jak też art. 10 rozporządzenia nr 438/2001; naruszenie reguł ciężaru dowodu; nieprawidłowe pod względem rzeczowym ustalenia faktyczne w porównaniu do okoliczności faktycznych wynikających z akt przedłożonych Sądowi; wypaczenie dowodów przedłożonych Sądowi.
               Zdaniem skarżącej stwierdzenia Sądu opierają się na rekonstrukcji całkowicie abstrahującej od rzeczywistej sytuacji postępu i dystrybucji kontroli drugiego stopnia. Sąd powinien był stwierdzić nieważność części decyzji dotyczącej analizy przeprowadzonej przez Komisję w odniesieniu do kontroli drugiego stopnia i ich wiarygodności, w której brak było ważnych dowodów dotyczących istnienia i utrzymywania się rzeczywistego ryzyka dla EFRR.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz.U. L 161,s. 1.).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 438/2001 z dnia 2 marca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 dotyczącego zarządzania i systemów kontroli pomocy udzielanej w ramach funduszy strukturalnych (Dz.U. L 63,s. 21.).


title: Wykreślenie sprawy C-197/02

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/26

         Wykreślenie sprawy C-197/02 (1)

   (2004/C 273/50)
   Postanowieniem z dnia 29 lipca 2004 r. prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-197/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii.

      (1)  Dz.U. C 191 z 10.8.2002.


title: Sprawa C-174/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 17 lutego 2017 r. w sprawie T-40/15, ASPLA i Armando Álvarez/Unia Europejska, wniesione w dniu 5 kwietnia 2017 r. przez Unię Europejską, reprezentowaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 17 lutego 2017 r. w sprawie T-40/15, ASPLA i Armando Álvarez/Unia Europejska, wniesione w dniu 5 kwietnia 2017 r. przez Unię Europejską, reprezentowaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
   (Sprawa C-174/17 P)
   (2017/C 161/21)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Inghelram, Á.M. Almendros Manzano i P. Giusta, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Plásticos Españoles, S.A. (ASPLA), Armando Álvarez S.A. i Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie pkt 1 sentencji zaskarżonego wyroku.

               —

               Oddalenie jako bezzasadnego przedstawionego w pierwszej instancji przez spółki ASPLA i Armando Álvarez żądania zmierzającego do uzyskania odszkodowania w kwocie 3 495 038,66 EUR za szkodę, jaką skarżące miały ponieść z powodu przekroczenia rozsądnego terminu do wydania orzeczenia.

               —

               Obciążenie spółek ASPLA i Armando Álvarez kosztami postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa przy dokonywaniu wykładni pojęcia związku przyczynowego ze względu na to, że Sąd orzekł, iż nieprzestrzeganie rozsądnego terminu do wydania orzeczenia stanowiło decydującą przyczynę potencjalnej szkody polegającej na zapłacie kosztów gwarancji bankowej, mimo, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem decydującą przyczyną zapłaty tych kosztów jest dokonany przez samo przedsiębiorstwo wybór, by nie uiszczać grzywny w trakcie postępowania przed sądem Unii.

               2.

                  Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa przy dokonywaniu wykładni pojęcia szkody, ze względu na to, że Sąd nie zastosował do potencjalnej szkody wynikającej z zapłaty kosztów gwarancji bankowej tego samego wymogu, jaki nałożył w odniesieniu do potencjalnej szkody wynikającej z zapłaty odsetek od kwoty grzywny, a mianowicie, wymogu, iż skarżące w pierwszej instancji powinny wykazać, że obciążenie finansowe związane z zapłatą odsetek od kwoty grzywny było wyższe od korzyści, jaką mógł przynieść skarżącym brak zapłaty grzywny.


title: Sprawa T-581/10: Postanowienie Sądu z dnia 28 marca 2012 r. — X Technology Swiss przeciwko OHIM — Brawn (X-Undergear)

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/33

         Postanowienie Sądu z dnia 28 marca 2012 r. — X Technology Swiss przeciwko OHIM — Brawn (X-Undergear)
   (Sprawa T-581/10) (1)

   2012/C 151/59
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 63 z 26.2.2011.


title: Sprawa T-97/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 kwietnia 2008 r. — Imelios SA przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie — Piąty program ramowy Wspólnoty Europejskiej określający działania wspólnotowe w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (1998-2002) — Klauzula arbitrażowa — Nota debetowa — Niedopuszczalność)

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/17

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 kwietnia 2008 r. — Imelios SA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-97/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie - Piąty program ramowy Wspólnoty Europejskiej określający działania wspólnotowe w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (1998-2002) - Klauzula arbitrażowa - Nota debetowa - Niedopuszczalność)
   (2008/C 158/26)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Imelios SA (Velizy-Villacoublay, Francja) (przedstawiciel: C. Curtil, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Ladenburger i E. Manhaeve, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji przyjętej przez Komisję w następstwie raportu z audytu Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) o odzyskaniu w drodze noty debetowej z dnia 17 stycznia 2007 r. zaliczek wypłaconych w ramach umowy oznaczonej jako IST-1999-10934-Assist, dotyczącej projektu „Knowledge Management for Help Desk Operators”, zawartej w ramach piątego programu ramowego określającego działania wspólnotowe w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji w dziedzinie społeczeństwa informacyjnego przyjaznego dla użytkownika (1998–2002), po drugie żądanie zapłaty kwoty 34 368 EUR z tytułu transzy subwencji pozostającej do zapłaty na podstawie tej umowy, i po trzecie żądanie odszkodowania za szkody poniesiono rzekomo przez skarżącą w wyniku przyjęcia wspomnianej decyzji.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Imelios SA zostaje obciążona oprócz kosztów własnych kosztami poniesionymi przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.


title: Sprawa T-297/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 2009 r. — Mepos Electronics przeciwko OHIM (MEPOS)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/42

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 2009 r. — Mepos Electronics przeciwko OHIM (MEPOS)
   (Sprawa T-297/08) (1)

   2009/C 220/88

      Język postępowania: angielski

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.09.2008.


title: Sprawa C-241/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus — Republika Estonii) — JK Otsa Talu OÜ przeciwkop Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA) (EFOGR — Rozporządzenie (WE) nr 1257/1999 — Wspólnotowe wsparcie rozwoju obszarów wiejskich — Wsparcie agrośrodowiskowych metod produkcji)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus — Republika Estonii) — JK Otsa Talu OÜ przeciwkop Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA)
   (Sprawa C-241/07) (1)

   (EFOGR - Rozporządzenie (WE) nr 1257/1999 - Wspólnotowe wsparcie rozwoju obszarów wiejskich - Wsparcie agrośrodowiskowych metod produkcji)
   2009/C 180/04
   Język postępowania: estoński

      Sąd krajowy

   Riigikohus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: JK Otsa Talu OÜ

      Strona pozwana: Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Riigikohus — Wykładnia art. 22, 23, 24 ust.1, 37 ust. 4 oraz 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz.U. L 160, str. 80) — Przepisy krajowe zastrzegające prawo do otrzymania pomocy agrośrodowiskowej jedynie dla tych wnioskodawców, którym już udzielono tego wsparcia w ubiegłym roku i wykluczające nowych wnioskodawców, którzy zobowiązują się do zorganizowania ich produkcji zgodnie z wymogami agrośrodowiskowymi

      Sentencja

   Ograniczenie przez państwo członkowskie z powodu niewystarczających środków budżetowych kręgu beneficjentów wsparcia na rzecz rozwoju obszarów wiejskich wyłącznie do rolników będących już adresatami decyzji o przyznaniu tego rodzaju wsparcia w poprzednim roku budżetowym nie narusza przepisów art. 24 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 2223/2004 z dnia 22 grudnia 2004 r., w związku z art. 37 ust. 4 i art. 39 tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007


title: Sprawa C-353/12: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/28

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-353/12)
   2012/C 287/54
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Thomas, D. Grespan i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonych terminach wszystkich środków niezbędnych do odzyskania pomocy państwa uznanej za bezprawną i niezgodną ze wspólnym rynkiem w decyzji Komisji C(2009) 8123 z dnia 28 października 2009 r. w sprawie pomocy państwa C 59/07 (ex N 127/06 i NN 13/06) przyznanej przez Włochy na rzecz spółki Ixfin SpA (notyfikowanej w dniu 29 października 2009 r. i opublikowanej w Dz.U. L 167 z dnia 1 lipca 2010 r., s. 39), Republika Włoska uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 2, 3 i 4 tej decyzji i z Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga Komisji dotyczy braku wykonania przez Republikę Włoską decyzji Komisji w sprawie pomocy państwa udzielonej w formie gwarancji ministerstwa rozwoju gospodarczego na zabezpieczenie kredytu uzyskanego przez Ixfin od Banca Apulia SpA.
   Komisja zaznacza, że Włochy powinny były zapewnić wykonanie obowiązku odzyskania pomocy do dnia 1 marca 2012 r., a ponadto powinny były powiadomić Komisję do dnia 29 grudnia 2009 r. o środkach podjętych w celu wykonania decyzji.
   W dniu wniesienia niniejszej skargi pozwana nie przyjęła jeszcze wszystkich środków niezbędnych do wypełnienia tych obowiązków.


title: Sprawa C-242/15 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 października 2016 r. – Land Hessen/Pollmeier Massivholz GmbH & Co. KG, Komisja Europejska (Odwołanie — Pomoc państwa — Przepisy państwowe dotyczące utworzenia tartaku w kraju związkowym Hesja — Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa — Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego — Poważne trudności — Obliczenie elementu pomocy zawartego w gwarancjach państwowych — Komunikat Komisji w sprawie pomocy państwa w formie gwarancji)

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/5

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 października 2016 r. – Land Hessen/Pollmeier Massivholz GmbH & Co. KG, Komisja Europejska
   (Sprawa C-242/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - Przepisy państwowe dotyczące utworzenia tartaku w kraju związkowym Hesja - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa - Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Poważne trudności - Obliczenie elementu pomocy zawartego w gwarancjach państwowych - Komunikat Komisji w sprawie pomocy państwa w formie gwarancji))
   (2016/C 462/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Land Hessen (przedstawiciele: U. Soltész i A. Richter, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Pollmeier Massivholz GmbH & Co. KG (przedstawiciele: J. Heithecker i J. Ylinen, Rechtsanwälte), Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Land Hessen zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 236 z 20.7.2015


title: Sprawa C-482/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawie T-333/13, Westermann Lernspielverlag GmbH/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 9 września 2015 r. przez Westermann Lernspielverlag GmbH

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawie T-333/13, Westermann Lernspielverlag GmbH/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 9 września 2015 r. przez Westermann Lernspielverlag GmbH
   (Sprawa C-482/15 P)
   (2015/C 406/17)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Westermann Lernspielverlag GmbH (przedstawiciele: A. Nordemann i M.C. Maier, Rechtsanwälten)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-333/13 z dnia 15 lipca 2015 r.,

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Posiłkowo, w razie gdyby Sąd stwierdził, że wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. stał się bezprzedmiotowy ze względu na okoliczność, iż stwierdzono wygaśnięcie prawa do znaku towarowego drugiej strony, na którym opierał się sprzeciw, w całości ze skutkiem od dnia 13 czerwca 2013 r., wnosimy do Trybunału o:

               —

               uznanie, że niniejsze odwołanie stało się bezprzedmiotowe i że nie ma potrzeby orzekania w jego sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie opiera się na następujących podstawach:

               1.

               naruszenie zasady prawa do obrony, w szczególności, prawa do bycia wysłuchanym,

               2.

               naruszenie zasady prawa do rzetelnego procesu,

               3.

               naruszenie art. 69 lit. c) i d) regulaminu postępowania przed Sądem,

               4.

               naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1).

         Wnosząca odwołanie jest zdania, że Sąd nie uszanował jej podstawowego prawa do bycia wysłuchaną, gdyż 1) sekretarz Sądu powiadomił wnoszącą odwołanie w dniu 3 lipca 2015 r., iż argument wnoszącej odwołanie – stanowiący powiadomienie Sądu, że znak towarowy będący podstawą sprzeciwu już nie istnieje ex tunc – nie może być wzięty pod uwagę i 2) wyrok Sądu wydany w dniu 15 lipca 2015 r. nie wspominał wcale okoliczności, że znak towarowy drugiej strony, na którym głównie opierał się sprzeciw, nie istniał już w chwili wydania wyroku.
   Wnosząca odwołanie jest zdania, że Sąd naruszył jej podstawowe prawo do rzetelnego procesu, gdyż 1) Sąd oddalił wniosek wnoszącej odwołanie o zawieszenie postępowania i w rezultacie pominął okoliczność, iż złożony przez wnoszącą odwołanie w dniu 13 czerwca 2013 r. wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku, a także wniesiona przez wnoszącą odwołanie w dniu 5 stycznia 2015 r. przeciwko znakowi towarowemu drugiej strony skarga o stwierdzenie nieważności oparta na bezwzględnej podstawie odmowy rejestracji są uzasadnionymi środkami obrony, które mają bezpośredni wpływ na wynik niniejszego postępowania, i 2) Sąd odmówił uwzględnienia uwag wnoszącej odwołanie z dnia 12 czerwca 2015 r.
   Wnosząca odwołanie jest zdania, że Sąd naruszył art. 69 lit. c) i d) regulaminu postępowania przed Sądem ze względu na oddalenie obu wniosków wnoszącej odwołanie o zawieszenie postępowania bez jakiegokolwiek wyjaśnienia, choć w obu przypadkach OHIM nie zgłaszał żadnych sprzeciwów wobec zawieszenia postępowania, a wnosząca odwołanie przedstawiła istotne powody, dla których zawieszenie postępowania wydawało się potrzebne.
   Wnosząca odwołanie jest zdania, że Sąd naruszył art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, gdyż naruszył prawo i przeinaczył mające znaczenie okoliczności faktyczne sprawy, jako że ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd została oparta na znaku towarowym, w odniesieniu do którego stwierdzono wygaśnięcie prawa w dniu 22 maja 2015 r. ze skutkiem od dnia 13 czerwca 2013 r.; zatem zanim wnosząca odwołanie wniosła je do Sądu w dniu 17 czerwca 2013 r. i zanim Sąd wydał orzeczenie. W rezultacie w chwili wydania wyroku w dniu 15 czerwca 2015 r. słowno-graficzny wspólnotowy znak towarowy drugiej strony nr 003915121  ani nie mógł zostać wzięty pod uwagę, ani żadne wnioski nie mogły zostać oparte na wspomnianym znaku.
   Wreszcie wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału, w razie gdyby wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. stał się bezprzedmiotowy ze względu na okoliczność, że stwierdzono wygaśnięcie prawa do znaku towarowego drugiej strony, na którym opierał się sprzeciw, w całości ze skutkiem od dnia 13 czerwca 2013 r., o uznanie, że niniejsze odwołanie stało się bezprzedmiotowe i że nie ma potrzeby orzekania w jego sprawie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-291/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia z dnia 23 września 2009 r. — Viñedos y Bodegas Príncipe Alfonso de Hohenlohe przeciwko OHIM — Byass (ALFONSO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ALFONSO — Wcześniejsze słowne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe PRINCIPE ALFONSO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą — Obowiązek rozpoznania odwołania w całości — Artykuł 62 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 64 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/59

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia z dnia 23 września 2009 r. — Viñedos y Bodegas Príncipe Alfonso de Hohenlohe przeciwko OHIM — Byass (ALFONSO)
   (Sprawa T-291/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ALFONSO - Wcześniejsze słowne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe PRINCIPE ALFONSO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą - Obowiązek rozpoznania odwołania w całości - Artykuł 62 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 64 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2009/C 267/103
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Viñedos y Bodegas Príncipe Alfonso de Hohenlohe, SA (Cenicero, Hiszpania) (przedstawiciele: M. Lobato García-Miján i B. Díaz de Escauriaza, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: S. Palmero Cabezas i J. Laporta Insa, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: González Byass, SA (Kadyks, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 maja 2007 r. (sprawa R 1110/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Viñedos y Bodegas Príncipe Alfonso de Hohenlohe, SA a González Byass, SA.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 29 maja 2007 r. (sprawa R 1110/2006-2)

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia  8 grudnia 2005 r.  w sprawie C-115/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/65/WE — Roczne i skonsolidowane sprawozdania finansowe niektórych rodzajów spółek — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/17

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 8 grudnia 2005 r.
   w sprawie C-115/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/65/WE - Roczne i skonsolidowane sprawozdania finansowe niektórych rodzajów spółek - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2006/C 36/34)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-115/05, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 8 marca 2005 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: G. Braun) przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (pełnomocnik: S. Schreiner), Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Schiemann, prezes izby, M. Ilešič (sprawozdawca) i E. Levits, sędziowie; rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 8 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r zmieniającej dyrektywy 78/660/EWG, 83/349/EWG oraz 86/635/EWG w zakresie zasad oceny rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, a także banków oraz innych instytucji finansowych Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.04.2005


title: Sprawa F-27/06: Skarga wniesiona w dniu  10 marca 2006 r.  — Lofaro przeciwko Komisji

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/35

         Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2006 r. — Lofaro przeciwko Komisji
   (Sprawa F-27/06)
   (2006/C 108/64)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Lofaro (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel: J.-L. Laffineur, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji z dnia 6 czerwca 2005 r. o przedłużeniu okresu próbnego o sześć miesięcy i decyzji z dnia 28 września 2005 r. o zwolnieniu skarżącego z upływem tego okresu, jak również sprawozdań z zakończenia okresu próbnego, na podstawie których decyzje te zostały wydane,

               —

               w razie konieczności uchylenie decyzji organu właściwego do zawierania umów o pracę z dnia 23 listopada 2005 r. o nieuwzględnieniu zażalenia skarżącego.

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego kwoty szacowanej ex aequo et bono na 85 473 euro z tytułu odszkodowania oraz 50 000 euro z tytułu zadośćuczynienia, z zastrzeżeniem jej podwyższenia lub obniżenia w toku postępowania

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, były członek personelu tymczasowego, został zatrudniony na okres od dnia 16 września 2004 r. do dnia 15 września 2009 r. na podstawie umowy przewidującej odbycie okresu próbnego zgodnie z art. 14 Warunków zatrudnienia innych pracowników. W następstwie pierwszego negatywnego sprawozdania z oceny, przedłużenia okresu próbnego oraz drugiego negatywnego sprawozdania z oceny pozwana rozwiązała umowę.
   Skarżący podnosi w skardze, że pozwana dopuściła się oczywistych błędów w ocenie. Naruszyła też jego zdaniem zasady ogólne gwarantujące prawo do godności i do obrony, a także poddała go nadmiernej krytyce.


title: Sprawa T-380/17: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2017 r. – HeidelbergCement i Schwenk Zement/Komisja

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/48

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2017 r. – HeidelbergCement i Schwenk Zement/Komisja
   (Sprawa T-380/17)
   (2017/C 249/65)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: HeidelbergCement AG (Heidelberg, Niemcy) i Schwenk Zement KG (Ulm, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Denzel, C. von Köckritz, P. Pichler, M. Raible, U. Soltész, G. Wecker i H. Weiß)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2017) 1650 final z dnia 5 kwietnia 2017 r. uznającej koncentrację za niezgodną z rynkiem wewnętrznym oraz z funkcjonowaniem porozumienia EOG – w sprawie M. 7878 – HeidelbergCement/Schwenk/Cemex Hungary/Cemex Croatia;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja nie była właściwa do podjęcia decyzji dotyczącej transakcji, gdyż transakcja ta nie ma wymiaru unijnego. Komisja naruszyła prawo oraz art. 1 rozporządzenia Rady nr 139/2004 (1) (zwanego dalej „RUEK”), gdy uznała HeidelbergCement i Schwenk – a nie bezpośredniego nabywcę, Duna-Dráva Cement – za „zainteresowane przedsiębiorstwa”.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 2 i 8 RUEK i dopuściła się oczywistych błędów w ocenie, a także nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku uzasadnienia przy określeniu właściwego rynku geograficznego.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 2 ust. 2 i 3 RUEK, gdy zakazała transakcji nie wykazując przy tym istnienia znaczącej przeszkody w skutecznej konkurencji w znacznej części rynku wewnętrznego.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja dopuściła się oczywistych błędów w ocenie przy dokonaniu oceny skutków transakcji pod kątem konkurencji.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i dopuściła się oczywistych błędów w ocenie, gdy dokonała oceny i odrzuciła proponowany środek zaradczy.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, że Komisja dopuściła się szeregu błędów proceduralnych, a zatem naruszyła istotne wymogi proceduralne, prawo skarżących do obrony oraz przysługujące im prawa podstawowe, a także zasadę dobrej administracji i spoczywający na tej instytucji obowiązek staranności.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący tego, że Komisja nie jest właściwa do zakazania nabycia Cemex Hungary, po tym jak zgodnie z art. 4 ust. 4 RUEK przekazała sprawę odnoszącą się do części transakcji dotyczącej Węgier węgierskiemu organowi ochrony konkurencji w celu zbadania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) (Dz.U. 2004, L 24, s. 1).


title: Sprawy połączone C-483/11 i C-484/11: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 14 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Argeș — Rumunia) — Andrei Emilian Boncea, Filofteia Catrinel Boncea, Adriana Boboc, Cornelia Mihăilescu (C-483/11), Mariana Budan (C-484/11) przeciwko Statul român (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 43, art. 92 §1 i art. 103 §1 regulaminu postępowania — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Zadośćuczynienie dla osób skazanych za przestępstwa polityczne przez reżim komunistyczny — Prawo do zadośćuczynienia za doznaną krzywdę — Brak wykonania prawa Unii — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/14

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 14 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Argeș — Rumunia) — Andrei Emilian Boncea, Filofteia Catrinel Boncea, Adriana Boboc, Cornelia Mihăilescu (C-483/11), Mariana Budan (C-484/11) przeciwko Statul român
   (Sprawy połączone C-483/11 i C-484/11) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 43, art. 92 §1 i art. 103 §1 regulaminu postępowania - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Zadośćuczynienie dla osób skazanych za przestępstwa polityczne przez reżim komunistyczny - Prawo do zadośćuczynienia za doznaną krzywdę - Brak wykonania prawa Unii - Oczywisty brak właściwości Trybunału)
   2012/C 73/24
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Tribunalul Argeș

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Andrei Emilian Boncea, Filofteia Catrinel Boncea, Adriana Boboc, Cornelia Mihăilescu (C-483/11), Mariana Budan (C-484/11)

      Strona pozwana: Statul român

      przy udziale: Iulian-Nicolae Cujbescu (C-484/11)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunalul Argeș — Wykładnia art. 5 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i art. 8 Powszechnej deklaracji praw człowieka — Zadośćuczynienie dla osób skazanych za przestępstwa polityczne przez reżim komunistyczny — Dopuszczalność krajowych przepisów ograniczających prawo do zadośćuczynienia za doznaną krzywdę

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania skierowane do niego przez Tribunalul Argeș (Rumunia) postanowieniami z dnia 4 kwietnia i 4 lipca 2011 r.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa T-108/16: Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2016 r. – Naviera Armas/Komisja

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/19

         Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2016 r. – Naviera Armas/Komisja
   (Sprawa T-108/16)
   (2016/C 175/23)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Naviera Armas (Las Palmas de Gran Canaría, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Buendía Sierra i Á. Givaja Sanz, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 8 grudnia 2015 r., w sprawie pomocy państwa SA.36628 (2015/NN-2) (Dz.U. 2016 C 25, s. 2), stwierdzającej, że środki podjęte przez Królestwo Hiszpanii w porcie Las Nieves nie stanowiły pomocy państwa na rzecz przedsiębiorstwa żeglugowego Fred Olsen S.A.;

               —

               obciążenie pozwanej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   W spornej decyzji Komisja stwierdziła, że wyłączne prawo Fred Olsen do prowadzenia działalności z portu Las Nieves (Wyspy Kanaryjskie, Hiszpania), jego całkowite lub częściowe zwolnienie z wynikających stąd opłat portowych, jak również warunki korzystania z tego portu, co skutkiem wyłączenia jednostek konwencjonalnych stanowi nieuzasadnioną korzyść na rzecz tego przedsiębiorstwa, nie stanowi pomocy państwa.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący okoliczności, iż dostarczyła ona wystarczające uzasadnienie by Komisja mogła mieć uzasadnione wątpliwości co do istnienia pomocy państwa na rzecz Fred Olsen i przystąpiła do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego.
   Uzasadniając ten zarzut skarżąca podnosi, że:

               —

               czasochłonność wstępnego badania przeprowadzonego przez Komisję, które trwało od momentu zawiadomienia złożonego przez Naviera Armas w dniu 26 kwietnia 2013 r. do dnia wydania spornej decyzji, wskazuje sama w sobie na złożoność sprawy, która wymagała wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego;

               —

               sporna decyzja jest obarczona oczywistymi błędami w ocenie okoliczności faktycznych, takich jak stwierdzenie, że żadne przedsiębiorstwo nie wnioskowało o prowadzenie działalności w porcie Las Nieves z wykorzystaniem szybkich promów przed 2013 r., że Fred Olsen był jedynym przedsiębiorstwem zainteresowanym eksploatacją portu w latach 90-tych oraz że wyłącznie szybkie promy mogą obsługiwać ten port;

               —

               że Fred Olsen posiada od 1991 r. wyłączność na eksploatację portu, co daje mu przewagę wobec konkurentów, przyznaną arbitralnie przez władze hiszpańskie;

               —

               że Fred Olsen korzystał przez ponad dwadzieścia lat z całkowitego zwolnienia z niektórych opłat portowych.


title: Sprawa T-232/11: Postanowienie Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – Stichting Greenpeace Nederland i PAN Europe/Komisja

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/25

         Postanowienie Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – Stichting Greenpeace Nederland i PAN Europe/Komisja
   (Sprawa T-232/11) (1)

   (2015/C 228/30)
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

      (1)  Dz.U. C 194 z 2.7.2011.


title: Sprawa C-650/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāta (Republika Łotewska) w dniu 19 grudnia 2011 r. — Ilgvars Brunovskis przeciwko Lauku atbalsta dienests

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāta (Republika Łotewska) w dniu 19 grudnia 2011 r. — Ilgvars Brunovskis przeciwko Lauku atbalsta dienests
   (Sprawa C-650/11)
   2012/C 49/31
   Język postępowania: łotewski

      Sąd krajowy

   Augstākās tiesas Senāta

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ilgvars Brunovskis

      Strona pozwana: Lauku atbalsta dienests

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 125 ust. 1 rozporządzenia nr 1782/2003 (1) należy interpretować w ten sposób, że premia z tytułu krów mamek ma zastosowanie w zależności od całkowitej liczby krów mamek urodzonych w roku kalendarzowym?

               2)

               Czy art. 102 ust. 2 rozporządzenia nr 1973/2004 (2) należy interpretować w ten sposób, że okres sześciu miesięcy oznacza termin do składania wniosków o premie?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, w sytuacji, gdy państwo członkowskie skróciło wspomniany okres przysługujący na składanie wniosków, czy wspomniane państwo członkowskie ma obowiązek wypłaty odszkodowania z tytułu strat, które poniósł rolnik, jeżeli nie był on w stanie w pełni skorzystać z ustanowionego w rozporządzeniu terminu do składania wniosków?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1973/2004 z 29 października 2004 r. w sprawie ustanowienia szczegółowych zasad zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz.U. L 345, s. 1).


title: Sprawa C-316/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Högsta domstolen z dnia 9 sierpnia 2005 r. w sprawie Nokia przeciwko Joacim Wärdell

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Högsta domstolen z dnia 9 sierpnia 2005 r. w sprawie Nokia przeciwko Joacim Wärdell
   (Sprawa C-316/05)
   (2005/C 257/07)
   Język postępowania: szwedzki
   W dniu 16 sierpnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Högsta domstolen z dnia 9 sierpnia 2005 r. w sprawie Nokia przeciwko Joacim Wärdell.
   Högsta domstolen zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy pojęcie „szczególnych powodów” znajdujące się w art. 98 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego należy interpretować w ten sposób, iż w sytuacji, gdy sąd krajowy uznał pozwanego winnym naruszenia wspólnotowego znaku towarowego, może on, niezależnie od pozostałych okoliczności, zaniechać wydania postanowienia zakazującego pozwanemu dalszych działań stanowiących naruszenie, jeżeli uzna, iż ryzyko kontynuowania naruszeń nie jest oczywiste lub że ryzyko to jest z jakiegokolwiek powodu ograniczone?

               2)

               Czy pojęcie to należy rozumieć w ten sposób, iż jeżeli sąd krajowy uznał pozwanego winnym naruszenia wspólnotowego znaku towarowego, to może on zaniechać wydania postanowienia zakazującego pozwanemu działań stanowiących naruszenie, nawet w braku podstawy zaniechania wskazanej w pytaniu pierwszym, mając na uwadze, że przepisy krajowe przewidują całkowity zakaz działań stanowiących naruszenie znaku towarowego oraz iż pozwany podlega odpowiedzialności karnej w przypadku popełnienia czynu zabronionego, niezależnie od tego, czy miał on charakter umyślny, czy był wynikiem rażącego niedbalstwa?

               3)

               W przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie drugie, czy dopuszczalne będzie w takich okolicznościach zastosowanie środków szczególnych, na przykład grzywny, w celu zapewnienia przestrzegania tego zakazu, pomimo że przepisy krajowe przewidują całkowity zakaz działań stanowiących naruszenie znaku towarowego, a pozwany podlega odpowiedzialności karnej w przypadku popełnienia czynu zabronionego, niezależnie od tego, czy miał on charakter umyślny, czy był wynikiem rażącego niedbalstwa?

               4)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie, czy rozwiązanie takie będzie dopuszczalne w sytuacji, gdy warunki zastosowania środków szczególnych przewidzianych w przypadku analogicznego naruszenia krajowego znaku towarowego nie zostały spełnione?


title: Sprawa C-503/06: Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/12

         Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-503/06)
   (2007/C 82/23)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: D. Recchia)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 9 dyrektywy 79/409/EWG (1), ponieważ region Liguria przyjął i stosuje regulację dotycząca zatwierdzania odstępstw od systemu ochrony dzikiego ptactwa, który nie przestrzega warunków ustanowionych w tym artykule;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W wyniku otrzymania skargi Komisja uzyskała wiadomość, że region Liguria przyjął ustawę nr 34 z dnia 5 października 2001 r. w celu uregulowania warunków zatwierdzania odstępstw od systemu ochrony dzikiego ptactwa w rozumieniu art. 9 ww. dyrektywy. Ta ustawa regionalna została zmieniona ustawą regionalną nr 31 z dnia 13 sierpnia 2002 r.
   Zdaniem Komisji zmieniona ustawa regionalna nr 34/2001 zezwala na regularne prowadzenie polowań na gatunki ptaków, które są chronione na podstawie dyrektywy, z następujących powodów:

               —

               określa w sposób ogólny i abstrakcyjny oraz bez ograniczeń czasowych gatunki ptaków objęte odstępstwem, chociaż odstępstwo przewidziane zostało jako działanie wyjątkowe o charakterze prawnym, które należy wprowadzać po sprawdzeniu wystąpienia odpowiednich przesłanek naukowych,

               —

               nie przewiduje w odniesieniu do indywidualnych aktów wprowadzających odstępstwo obowiązku podania jednej z abstrakcyjnych przyczyn, na podstawie której możliwe jest odstępstwo w rozumieniu art. 9 dyrektywy, oraz nie przewiduje obowiązku przedstawienia konkretnych powodów, dla których określone odstępstwo można odnieść do wymogu wskazanego jako przyczyna abstrakcyjna,

               —

               nie przewiduje przestrzegania obowiązku sprawdzenia, czy nie ma innego zadowalającego rozwiązania, ani też wskazania organu uprawnionego do oświadczenia, że warunki określone w art. 9 dyrektywy zostały spełnione.

         Niezgodność zmienionej ustawy regionalnej nr 34/2001 znajduje swój wyraz w konkretnych pozwoleniach na polowanie, z których nie wynika, że nie było innych zadowalających rozwiązań oraz z jakiej przyczyny abstrakcyjnej i jakich przyczyn konkretnych odstępstwo jest konieczne.
   Po upływie terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii w dniu 31 października 2006 r. region Liguria uchylił zmienioną ustawę regionalną nr 34/2001 w drodze ustawy regionalnej nr 35/2006 z dnia 31 października 2006 r. oraz uchwalił ustawę regionalną nr 36/2006, która pozwoliła na polowania w drodze odstępstwa, które zawierają te same elementy niezgodne z art. 9 ww. dyrektywy jak kwestionowane uprzednio ustawy regionalne.

      (1)  Dyrektywa Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, Dz.U. L 103, str. 1.


title: Sprawa C-525/07 P: Postanowienie Trybunału z dnia 28 listopada 2008 r. — Philippe Combescot przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Urzędnicy — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Obowiązek wsparcia — Molestowanie — Zadośćuczynienie — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/13

         Postanowienie Trybunału z dnia 28 listopada 2008 r. — Philippe Combescot przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-525/07 P) (1)

   (Odwołanie - Urzędnicy - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Obowiązek wsparcia - Molestowanie - Zadośćuczynienie - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)
   (2009/C 69/21)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Philippe Combescot (przedstawiciele: A. Maritati i V. Messa, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele J. Currall, pełnomocnik i S. Corongiu, avocat)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-249/04 Combescot przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił żądania, po pierwsze, stwierdzenia bezprawności zachowania przełożonych skarżącego, stwierdzenia prawa skarżącego do wsparcia i stwierdzenia nieważności sprawozdania przebiegu jego kariery zawodowej za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r., i po drugie, zasądzenia zadośćuczynienia z tytułu krzywd jakoby doznanych przez skarżącego
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone i w części oddalone.

               2)

               P. Combescot zostaje obciążony kosztami postępowania odwoławczego.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawa T-484/08: Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2008 r. — Longevity Health Products przeciwko OHIM — Merck (Kids Vits)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/38

         Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2008 r. — Longevity Health Products przeciwko OHIM — Merck (Kids Vits)
   (Sprawa T-484/08)
   (2009/C 32/75)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Longevity Health Products, Inc. (Nassau, Bahamy) (przedstawiciel: adwokat J. Korab)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Merck KGaA (Darmstadt, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi spółki Longevity Health Products, Inc. za dopuszczalną,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 28 sierpnia 2008 r. oraz oddalenie wniosku o unieważnienie złożonego przez Merck KGaA wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 003979143 oraz

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Kids Vis” dla towarów i usług z klas 3, 5 i 35 (zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 3 979 143)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Merck KGaA

      Znak lub oznaczenie,na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „VIDS4KIDS” dla towarów z klasy 5 (znak towarowy nr 3 128 196)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa C-496/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 listopada 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niewykonanie — Artykuł 228 WE — Kary pieniężne)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/5

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 listopada 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
      (Sprawa C-496/09) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Niewykonanie - Artykuł 228 WE - Kary pieniężne)
      (2012/C 25/07)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Pignataro, E. Righini i B. Stromsky, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, F. Arena i S. Fiorentino, avvocati dello Stato)

         Przedmiot

      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 228 WE — Niewykonanie wyroku Trybunału z dnia 1 kwietnia 2004 r. w sprawie C-99/02 — Wniosek o ustalenie okresowej kary pieniężnej

         Sentencja

                  1)

                  Nie przyjmując, do dnia, w którym upłynął termin wyznaczony w uzasadnionej opinii wydanej w dniu 1 lutego 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich zgodnie z art. 228 WE, wszystkich środków wymaganych do zastosowania się do wyroku z dnia 1 kwietnia 2004 r. w sprawie C-99/02 Komisja przeciwko Włochom dotyczącego odzyskania od beneficjentów pomocy, która w rozumieniu decyzji Komisji 2000/128/WE z dnia 11 maja 1999 r. w sprawie systemu pomocy przyznanej przez Włochy w zakresie działań wspierających zatrudnienie została uznana za bezprawnie przyznaną i niezgodną ze wspólnym rynkiem, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy rzeczonej decyzji i art. 228 ust. 1 WE.

                  2)

                  Republice Włoskiej nakazuje się zapłatę na rzecz Komisji, na rachunek „Środki własne Unii Europejskiej”, okresowej kary pieniężnej w kwocie odpowiadającej iloczynowi kwoty podstawowej 30 mln EUR i odsetka bezprawnie przyznanej i niezgodnej ze wspólnym rynkiem pomocy, której odzyskanie jeszcze nie nastąpiło lub nie zostało udowodnione na koniec omawianego okresu, który to odsetek obliczany jest w stosunku do całości nieodzyskanej kwoty w dniu ogłoszenia niniejszego wyroku, za każde pół roku zwłoki we wdrażaniu środków koniecznych dla zastosowania się do wyroku z dnia 1 kwietnia 2004 r. w sprawie C-99/02 Komisja przeciwko Włochom, począwszy od wydania niniejszego wyroku, do chwili wykonania rzeczonego wyroku z dnia 1 kwietnia 2004 r.

                  3)

                  Republice Włoskiej nakazuje się zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej, na rachunek „Środki własne Unii Europejskiej”, ryczałtu w wysokości 30 mln EUR.

                  4)

                  Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa C-192/10: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/3

         Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-192/10)
   2010/C 195/05
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i A. Marghelis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że, nie przyjmując środków krajowych niezbędnych w celu zapewnienia przestrzegania obowiązków związanych z zamknięciem, poeksploatacyjnym nadzorem i kontrolą składowiska odpadów w Cova da Loba znajdującego się w O Grove (Pontevedra, Galicja), Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na nim na mocy art. 13 i 14 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (1);

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Głównym celem dyrektywy 1999/31/WE jest zapobieganie negatywnym dla środowiska skutkom składowania odpadów w trakcie całego cyklu istnienia składowiska, a w szczególności zapobieganie zanieczyszczeniu wód powierzchniowych, wód gruntowych, gleby i powietrza, jak również wszelkiemu ryzyku dla zdrowia ludzkiego, lub ich ograniczenie w możliwie największym stopniu.

               2)

               Jak wynika z informacji przedstawionych przez właściwe władze hiszpańskie, zezwolenie na działalność składowiska odpadów w Cova da Loba zostało wydane w 2000 r. Wobec tego składowisko to stanowi istniejące składowisko odpadów w rozumieniu art. 14 dyrektywy 1999/31/WE.

               3)

               Składowisko odpadów w Cova da Loba zostało opuszczone bez przeprowadzenia jego zamknięcia i zapewnienia poeksploatacyjnego nadzoru i kontroli zgodnie z art. 13 dyrektywy.

               4)

               Informacje przekazane przez władze hiszpańskie świadczą więc o tym, że postępowanie w sprawie zamknięcia składowiska odpadów w Cova da Loba nie zostało zakończone. W konsekwencji z powyższych uwag wynika, że sytuacja zaistniała w przypadku tego składowiska odpadów stanowi naruszenie art. 13 i 14 dyrektywy 1999/31/WE.

      (1)  Dz.U. L 182, s. 1.


title: Sprawa C-47/16: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – Valsts ieņēmumu dienests/„Veloserviss” SIA [Odesłanie prejudycjalne — Unia celna — Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 220 ust. 2 lit. b) — Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych — Uzasadnione oczekiwania — Przesłanki stosowania — Błąd organów celnych — Obowiązek działania przez importera w dobrej wierze i sprawdzenia okoliczności wydania świadectwa pochodzenia na formularzu A — Środki dowodowe — Sprawozdanie Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)]

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/11

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – Valsts ieņēmumu dienests/„Veloserviss” SIA
   (Sprawa C-47/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Wspólnotowy kodeks celny - Artykuł 220 ust. 2 lit. b) - Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych - Uzasadnione oczekiwania - Przesłanki stosowania - Błąd organów celnych - Obowiązek działania przez importera w dobrej wierze i sprawdzenia okoliczności wydania świadectwa pochodzenia na formularzu A - Środki dowodowe - Sprawozdanie Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)])
   (2017/C 151/15)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Valsts ieņēmumu dienests

      Strona pozwana:„Veloserviss” SIA

      Sentencja

               1)

               Artykuł 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2700/2000 z dnia 16 listopada 2000 r., należy interpretować w ten sposób, że importer może powołać się na uzasadnione oczekiwania w oparciu o ten przepis, w celu sprzeciwienia się retrospektywnemu zaksięgowaniu ceł przywozowych, podnosząc zarzut dobrej wiary jedynie wtedy, gdy spełnione są kumulatywnie trzy przesłanki. Przede wszystkim konieczne jest, aby cła te nie zostały pobrane wskutek błędu samych właściwych organów, następnie, aby był to błąd, który nie mógł w racjonalny sposób zostać wykryty przez działającą w dobrej wierze osobę zobowiązaną do pokrycia należności celnych, i wreszcie, aby osoba ta przestrzegała wszystkich obowiązujących przepisów dotyczących jej zgłoszenia celnego. Takie uzasadnione oczekiwania nie występują między innymi, gdy importer, pomimo iż miał oczywiste powody, by wątpić co do prawdziwości świadectwa pochodzenia na formularzu A, nie zbadał w miarę swych możliwości okoliczności wydania tego świadectwa w celu ustalenia, czy wątpliwości te były uzasadnione. Obowiązek taki nie oznacza jednak, że importer jest ogólnie zobowiązany do regularnego kontrolowania okoliczności wydania świadectwa pochodzenia na formularzu A przez organy celne państwa wywozu. Do sądu odsyłającego należy ustalenie z uwzględnieniem ogółu konkretnych okoliczności sporu w postępowaniu głównym, czy te trzy przesłanki są w niniejszej sprawie spełnione.

               2)

               Artykuł 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 2700/2000, należy interpretować w ten sposób, że w sprawie takiej jak w postępowaniu głównym, z informacji zawartych w sprawozdaniu Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) można wywnioskować, że importer nie może na podstawie tego przepisu zasadnie powoływać się na uzasadnione oczekiwania w celu sprzeciwienia się retrospektywnemu zaksięgowaniu ceł przywozowych. Niemniej jednak, jeśli sprawozdanie to zawiera jedynie ogólny opis rozpatrywanej sytuacji, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego, nie może ono samo wystarczyć do wykazania w wymagany prawem sposób, że przesłanki te są pod wszelkimi względami faktycznie spełnione, w szczególności, jeżeli chodzi o mające znaczenie zachowanie eksportera. W tych okolicznościach zasadniczo do organów celnych państwa przywozu należy wykazanie, w drodze dodatkowych środków dowodowych, że wydanie przez organy celne państwa wywozu nieprawidłowego świadectwa pochodzenia na formularzu A można przypisać przedstawieniu nieprawidłowych okoliczności faktycznych przez eksportera. Niemniej jednak, w wypadku gdy organy celne państwa przywozu nie są w stanie przedstawić rzeczonego dowodu, wykazanie, że rzeczone świadectwo zostało wydane na podstawie okoliczności faktycznych prawidłowo przedstawionych przez eksportera, należy do importera.

      (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.


title: Sprawa T-310/05: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2005 r. — ASTEC Global Consultancy przeciwko Komisji

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/21

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2005 r. — ASTEC Global Consultancy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-310/05)
   (2005/C 271/42)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: ASTEC Global Consultancy Limited (Dublin, Irlandia) [Przedstawiciel: B. O'Connor, solicitor i I. Carreño, prawnik]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 25 lipca 2005 r. (nr AIDCO/F3/ACH D (2005) 19574) oddalającej wniosek skarżącej u udział w części 3 procedury przetargowej Komisji EuropeAid//119860/C/SV multi;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca działając w charakterze lidera konsorcjum złożyła w dniu 15 kwietnia 2005 r. zgłoszenie udziału w części 3 umowy ramowej w kontekście reedycji procedury przetargowej EuropeAid//119860/C/SV/multi. Jednym z członków konsorcjum strony skarżącej była Austroconsult Ges.m.b.H. Spółka ta była również partnerem w innym konsorcjum składającym zgłoszenie na tą samą część. W dniu 31 maja 2005 r. Austroconsult formalnie wystąpiła z tego drugiego konsorcjum.
   W zaskarżonej decyzji Komisja odmówiła umieszczenia na liście skróconej zgłoszenia skarżącej ze względu na to, że nie było ono zgodne z zawiadomieniem o przetargu, ponieważ Austroconsult występowała również w innym zgłoszeniu.
   W uzasadnieniu swojego żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła podstawowe wymogi proceduralne dotyczące przetargów, ponieważ jakikolwiek konflikt interesów wynikający z udziału Austroconsult w dwóch konsorcjach został rozwiązany wraz z jej wystąpieniem z drugiego konsorcjum. W tym samym względzie skarżąca utrzymuje pomocniczo, że Austroconsult nie mogła być uważana za prawnie ważnego członka drugiego konsorcjum, ponieważ jej formalne pismo zawarte w dokumentach zgłoszeniowych nie było datowane.
   Skarżąca utrzymuje ponadto, że Komisja naruszyła zasady równego traktowania, dobrej administracji i należytej staranności, ponieważ nie sprawdziła wystąpienia Austroconsult z drugiego konsorcjum, jeżeli miała co do tego wątpliwości, oraz nie poinformowała skarżącej o swoich zastrzeżeniach. Skarżąca uważa, że jej wykluczenie bez dokładnego sprawdzenia było nieproporcjonalne i naruszyło zasadę dobrej administracji.
   Wreszcie skarżąca utrzymuje, że sporządzając listę skróconą obejmującą jedynie sześciu kandydatów i kontynuując procedurę przetargową, Komisja naruszyła zasady ustanowione w zawiadomieniu o przetargu wymagające minimum ośmiu kandydatów. Skarżąca uważa też, że była dyskryminowany, ponieważ zarówno w pierwszym przetargu, jak i w pierwszej reedycji procedury przetargowej, w których została uwzględniona, zachowany został wymóg co najmniej ośmiu kandydatów na liście skróconej, natomiast nie miało to miejsca w drugiej reedycji, z której skarżąca została wykluczona.


title: Sprawa T-300/10: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2010 r. — Internationaler Hilfsfonds przeciwko Komisji

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/37

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2010 r. — Internationaler Hilfsfonds przeciwko Komisji
   (Sprawa T-300/10)
   ()
   2010/C 246/64
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Internationaler Hilfsfonds eV (Rosbach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat H. Kaltenecker)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 kwietnia 2010 r. w zakresie w jakim Komisja odmawia w niej dostępu do dokumentów nieujawnionych lub ujawnionych jedynie w części;

               —

               Obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Storna skarżącą wnosi skargę przeciwko decyzji Komisji z dnia 29 kwietnia 2010 r., w której Komisja częściowo oddaliła jej powtórny wniosek o dostęp do nieujawnionych dokumentów dotyczących umowy LIEN 97-2011.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi, co do zasady, że Komisja nie miała, na podstawie wyjątków z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1), uprawnień do odmowy dostępu do wnioskowanych dokumentów, dotyczących ochrony procesu podejmowania decyzji oraz prywatności i integralności osoby fizycznej. W związku z tym strona skarżąca podnosi również, że istnieje nadrzędny interes publiczny przemawiający za ujawnieniem dokumentów, do których dotychczas nie udzielono dostępu.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa T-382/12: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2014 r. – Kampol przeciwko OHIM – Colmol (Nobel) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Nobel — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy NOBEL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/26

         Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2014 r. – Kampol przeciwko OHIM – Colmol (Nobel)
   (Sprawa T-382/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Nobel - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy NOBEL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 253/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kampol sp. z o.o. (Świdnica, Polska) (przedstawiciel: J. Kępiński, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Colmol-Colchões, SA (Oliveira de Azeméis, Portugalia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 czerwca 2012 r. (sprawa R 2286/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Colmol – Colchões, SA a Kampol-K. Humiński & syn sp. z o.o.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kampol sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012.


title: Sprawa C-127/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 września 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Swobodny przepływ kapitału – Artykuły 21 TFUE i 63 TFUE – Porozumienie EOG – Artykuły 28 i 40 – Podatki od spadków i darowizn – Podział kompetencji podatkowych – Dyskryminacja między rezydentami i nierezydentami – Dyskryminacja ze względu na miejsce położenia nieruchomości – Ciężar dowodu)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/3

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 września 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
      (Sprawa C-127/12) (1)

      ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swobodny przepływ kapitału - Artykuły 21 TFUE i 63 TFUE - Porozumienie EOG - Artykuły 28 i 40 - Podatki od spadków i darowizn - Podział kompetencji podatkowych - Dyskryminacja między rezydentami i nierezydentami - Dyskryminacja ze względu na miejsce położenia nieruchomości - Ciężar dowodu))
      (2014/C 395/03)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Roels, R. Lyal i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Zezwalając na wprowadzenie zróżnicowania w traktowaniu pod względem podatkowym darowizn i spadków między uprawnionymi i darczyńcami będącymi i niebędącymi hiszpańskimi rezydentami, między spadkodawcami będącymi i niebędącymi rezydentami hiszpańskimi oraz między darowiznami i podobnymi rodzajami zbycia nieruchomości położonych na hiszpańskim terytorium i za granicą, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 63 TFUE i 40 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 126 z 28.4.2012.


title: Sprawa T-674/14: Postanowienie Sądu z dnia 2 września 2015 r. – SEA/Komisja

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/61

         Postanowienie Sądu z dnia 2 września 2015 r. – SEA/Komisja
   (Sprawa T-674/14) (1)

   (2015/C 381/84)
   Język postępowania: włoski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 388 z 3.11.2014.


title: Sprawa T-673/11: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2011 r. — Sigla przeciwko OHIM (VIPS CLUB)

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/18

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2011 r. — Sigla przeciwko OHIM (VIPS CLUB)
   (Sprawa T-673/11)
   2012/C 65/34
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Sigla (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Armijo Chávarri)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie, że skarga wraz z załączonymi dokumentami została złożona; stwierdzenie, że skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 października 2011 r. w sprawie R 641/2011-1 została wniesiona w terminie i z zachowaniem wymogów formalnych; oraz, po przeprowadzeniu postępowania, wydanie wyroku stwierdzającego nieważność tę decyzję i wyraźnie obciążającego OHOM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „VIPS CLUB” dla towarów i usług z klas 29, 30 i 43.

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009, ponieważ zgłaszany znak towarowy nie jest opisowy i ma charakter odróżniający.


title: Sprawa T-55/15: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2017 r. – Certified Angus Beef/EUIPO – Certified Australian Angus Beef (CERTIFIED AUSTRALIAN ANGUS BEEF) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy CERTIFIED AUSTRALIAN ANGUS BEEF — Powszechnie znane wcześniejsze słowne i graficzne znaki towarowe SINCE 1978 CERTIFIED ANGUS BEEF BRAND i CERTIFIED ANGUS BEEF BRAND — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak podobieństwa między oznaczeniami — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/31

         Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2017 r. – Certified Angus Beef/EUIPO – Certified Australian Angus Beef (CERTIFIED AUSTRALIAN ANGUS BEEF)
   (Sprawa T-55/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy CERTIFIED AUSTRALIAN ANGUS BEEF - Powszechnie znane wcześniejsze słowne i graficzne znaki towarowe SINCE 1978 CERTIFIED ANGUS BEEF BRAND i CERTIFIED ANGUS BEEF BRAND - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak podobieństwa między oznaczeniami - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 283/46)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Certified Angus Beef LLC (Wooster, Ohio, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: C. Aikens, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Fischer i A. Söder, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Certified Australian Angus Beef Pty Ltd (Surrey Hills, Australia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 października 2014 r. (sprawa R 662/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Certified Angus Beef a Certified Australian Angus Beef.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Certified Angus Beef LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 107 z 30.3.2015.