title: Sprawa T-777/14: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2014 r. – Fon Wireless/OHIM – Henniger (NEOFON – FON ET AL.)

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/41

         Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2014 r. – Fon Wireless/OHIM – Henniger (NEOFON – FON ET AL.)
   (Sprawa T-777/14)
   (2015/C 026/52)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fon Wireless Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci J. Devaureix i L. Montoya Terán)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Andreas Henniger (Starnberg, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Andreas Henniger

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Neofon” – zgłoszenie nr 1 0 6 74  893

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 września 2014 r. w sprawie R R 2519/2013-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i w rezultacie podjęcie niezbędnych czynności w celu zapewnienia skuteczności orzeczenia Sądu;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-346/11: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2011 r. — Gollnisch przeciwko Parlamentowi

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/42

         Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2011 r. — Gollnisch przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-346/11)
   2011/C 252/92
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bruno Gollnisch (Limonest, Francja) (przedstawiciel: G. Dubois, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego o uchyleniu immunitetu parlamentarnego skarżącego, podjętej w dniu 10 maja 2011 r. poprzez przyjęcie sprawozdania nr A7-0155/2011;

               —

               zasądzenie na rzecz B. GOLLNISCHA kwoty 8 000 EUR tytułem zadośćuczynienia;

               —

               zasądzenie na rzecz B. GOLLNISCHA kwoty 4 000 EUR tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego i przygotowania skargi w niniejszej sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący żąda, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2011 r. w sprawie przyjęcia sprawozdania komisji prawnej (A7-0155/2011) i oddalenia wniosku o skorzystanie z immunitetu i przywilejów Bruno Gollnischa [2010/2284(IMM)], a po drugie zasądzenia zadośćuczynienie za krzywdę, jakiej skarżący miał doznać w związku z zaskarżoną decyzją.
   Na poparcie skargi skarżący podnosi siedem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, oparty na naruszeniu art. 9 protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej z dnia 8 kwietnia 1985 r.

               2)

               Zarzut drugi, oparty na konieczności zastosowania w niniejszej sprawie art. 9 tego protokołu.

               3)

               Zarzut trzeci, oparty na naruszeniu utrwalonej praktyki komisji prawnej Parlamentu Europejskiego.

               4)

               Zarzut czwarty, oparty na braku poszanowania zasady pewności prawa Unii Europejskiej i naruszeniu zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               5)

               Zarzut piąty, oparty na naruszeniu niezależności poselskiej.

               6)

               Zarzut szósty, oparty na naruszeniu przepisów regulaminu Parlamentu Europejskiego dotyczących procedury prowadzącej do cofnięcia mandatu posła.

               7)

               Zarzut siódmy, oparty na naruszeniu zasady kontradyktoryjności i prawa do obrony skarżącego.


title: Sprawa T-182/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2009 r. — Komisja przeciwko Atlantic Energy (Klauzula arbitrażowa — Umowa przewidująca pomoc finansową zawarta w ramach szczególnego programu w dziedzinie energii nuklearnej — Naruszenie warunków umowy — Zwrot zaliczkowej wypłaty pomocy — Potrącenie — Postępowanie w trybie zaocznym)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/35

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2009 r. — Komisja przeciwko Atlantic Energy
   (Sprawa T-182/08) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Umowa przewidująca pomoc finansową zawarta w ramach szczególnego programu w dziedzinie energii nuklearnej - Naruszenie warunków umowy - Zwrot zaliczkowej wypłaty pomocy - Potrącenie - Postępowanie w trybie zaocznym)
   2009/C 205/63
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo M. Rouchaud-Joët i S. Lejeune, następnie A.-M. Rouchaud-Joët i F. Mirza, pełnomocnicy, wspierani przez M. Jarvis, barrister)

      Strona pozwana: Atlantic Energy Ltd (Truro, Cornouailles, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot sprawy

   Skarga Komisji wniesiona na podstawie art. 238 WE zmierzająca do zasądzenia od strony pozwanej zwrotu części kwoty wypłaconych przez Wspólnotę tytułem zaliczki, wraz z odsetkami w związku z umową BU 183/95 UK/AT.

      Sentencja wyroku

   Nakazuje się Atlantic Energy Ltd zwrot na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich kwoty 226 010 EUR wraz z odsetkami określonymi w art. 23 ust. 1 ogólnych warunków umowy BU 183/95 UK/AT, za okres, po pierwsze — od dnia 1 czerwca 1996 r. do dnia 28 lutego 2002 r., a po drugie od dnia 16 lipca 2002 r. do dnia 31 maja 2008 r., z potrąceniem kwoty 3 610,53 EUR; ta ostateczna kwota wierzytelności jest należna wraz z odsetkami przewidzianymi w art. 23 ust. 1 przytoczonych wyżej ogólnych warunków umowy, liczonych od dnia 1 czerwca 2008 r. aż do dnia całkowitego uregulowania wierzytelności.

               1)

               Atlantic Energy Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008


title: Sprawa C-443/07 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. — Isabel Clara Centeno Mediavilla, Delphine Fumey, Eva Gerhards, Iona M. S. Hamilton, Raymond Hill, Jean Huby, Patrick Klein, Domenico Lombardi, Thomas Millar, Miltiadis Moraitis, Ansa Norman Palmer, Nicola Robinson, François-Xavier Rouxel, Marta Silva Mendes, Peter van den Hul, Fritz Von Nordheim Nielsen, Michaël Zouridakis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i Radzie Unii Europejskiej (Odwołanie — Regulamin pracowniczy — Zarzut niezgodności z prawem art. 12 ust. 3 załącznika XIII dotyczący zakwalifikowania do grupy zaszeregowania urzędników zatrudnionych po dniu 1 maja 2004 r. — Zasięgnięcie opinii Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego — Brak naruszenia praw nabytych oraz zasady równego traktowania)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/18

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. — Isabel Clara Centeno Mediavilla, Delphine Fumey, Eva Gerhards, Iona M. S. Hamilton, Raymond Hill, Jean Huby, Patrick Klein, Domenico Lombardi, Thomas Millar, Miltiadis Moraitis, Ansa Norman Palmer, Nicola Robinson, François-Xavier Rouxel, Marta Silva Mendes, Peter van den Hul, Fritz Von Nordheim Nielsen, Michaël Zouridakis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-443/07 P) (1)

   (Odwołanie - Regulamin pracowniczy - Zarzut niezgodności z prawem art. 12 ust. 3 załącznika XIII dotyczący zakwalifikowania do grupy zaszeregowania urzędników zatrudnionych po dniu 1 maja 2004 r. - Zasięgnięcie opinii Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego - Brak naruszenia praw nabytych oraz zasady równego traktowania)
   (2009/C 44/29)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Isabel Clara Centeno Mediavilla, Delphine Fumey, Eva Gerhards, Iona M.S. Hamilton, Raymond Hill, Jean Huby, Patrick Klein, Domenico Lombardi, Thomas Millar, Miltiadis Moraitis, Ansa Norman Palmer, Nicola Robinson, François-Xavier Rouxel, Marta Silva Mendes, Peter van den Hul, Fritz Von Nordheim Nielsen, Michaël Zouridakis (przedstawiciele: G. Vandersanden i L. Levi, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy) i Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Arpio Santacruz i M. Bauer, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku wydanego przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba w składzie powiększonym) w dniu 11 lipca 2007 r. w sprawie T-58/05 Centeno Mediavilla i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił jako bezzasadną wniesioną przez skarżących skargę na decyzje o powołaniu każdego z nich jako urzędnika na okres stażu w zakresie, w jakim ustalają ich zaszeregowanie na podstawie przepisów przejściowych regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, zmienionego przez rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. (Dz.U. L 124, s. 1) — Wpływ wejścia w życie nowego regulaminu pracowniczego na sytuację osób wpisanych na listę odpowiednich kandydatów lub listę rezerw dla późniejszego naboru przed dniem jego wejścia w życie, tj. przed dniem 1 maja 2004 r., lecz zatrudnionych po tej dacie — Zasady pewności prawa, uzasadnionych oczekiwań i równości traktowania– Zakres obowiązku uzasadnienia
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               C. Centeno Mediavilla, D. Fumey, E. Gerhards, I. M. S. Hamilton, R. Hilla, J. Huby, P. Klein, D. Lombardi, T. Millar, M. Moraitis, A. N. Palmer, N. Robinson, F.-X. Rouxel, M. Silva Mendes, Silna. van den Hul, F. Von Nordheim Nielsen i M. Zouridakis zostają obciążeni kosztami postępowania odwoławczego.

               3)

               Rada Unii Europejskiej ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008.


title: Sprawa T-270/16 P: Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2017 r. – Kerstens/Komisja (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Oddalenie skargi w pierwszej instancji — Akty sprzeczne z powagą urzędu w ramach służby publicznej — Rozpowszechnianie obraźliwych komentarzy pod adresem innego urzędnika — Postępowanie dyscyplinarne — Dochodzenie w formie analizy faktów — Kara dyscyplinarna w postaci nagany — Nieprawidłowość proceduralna — Skutki nieprawidłowości)

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/12

         Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2017 r. – Kerstens/Komisja
   (Sprawa T-270/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Oddalenie skargi w pierwszej instancji - Akty sprzeczne z powagą urzędu w ramach służby publicznej - Rozpowszechnianie obraźliwych komentarzy pod adresem innego urzędnika - Postępowanie dyscyplinarne - Dochodzenie w formie analizy faktów - Kara dyscyplinarna w postaci nagany - Nieprawidłowość proceduralna - Skutki nieprawidłowości))
   (2017/C 095/20)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Petrus Kerstens (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel: T. Bohr i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 18 marca 2016 r., Kerstens/Komisja (F-23/15, EU:F:2016:65).

      Sentencja

               1)

               Uchyla się wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 18 marca 2016 r., Kerstens/Komisja (F-23/15, EU:F:2016:65) w zakresie, w jakim oddala wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 15 kwietnia 2014 r. w sprawie nałożenia na Petrusa Kerstensa kary w postaci nagany.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 15 kwietnia 2014 r. w sprawie nałożenia na P. Kerstensa kary w postaci nagany.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania w pierwszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 260 z 18.7.2016.


title: Sprawa C-261/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Stuttgart — Niemcy) — Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko Gaetano Mantellowi (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach karnych — Europejski nakaz aresztowania — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Artykuł 3 pkt 2 — Ne bis in idem — Pojęcie tych samych czynów — Możliwość odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania przez organ sądowy wykonujący nakaz — Prawomocne orzeczenie w państwie członkowskim wydania nakazu — Posiadanie środków odurzających — Handel środkami odurzającymi — Organizacja przestępcza)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/13

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Stuttgart — Niemcy) — Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko Gaetano Mantellowi
   (Sprawa C-261/09) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Artykuł 3 pkt 2 - Ne bis in idem - Pojęcie „tych samych czynów” - Możliwość odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania przez organ sądowy wykonujący nakaz - Prawomocne orzeczenie w państwie członkowskim wydania nakazu - Posiadanie środków odurzających - Handel środkami odurzającymi - Organizacja przestępcza)
   2011/C 13/20
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Stuttgart

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Gaetano Mantello

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Stuttgart — Wykładnia art. 3 ust. 2 decyzji ramowej Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz. U. L 190, s. 1) — Zasada „non bis in idem” na poziomie krajowym — Możliwość odmowy przez organ sądowy wykonujący nakaz wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celu ścigania w związku z czynami, z których część stanowiła już przedmiot prawomocnego wyroku w państwie członkowskim wydania nakazu — Pojęcie „tych samych czynów” — Sytuacja, w której wszystkie fakty leżące u podstawy europejskiego nakazu aresztowania były znane organom dochodzeniowym państwa członkowskiego wydania nakazu na etapie pierwszego postępowania karnego, lecz nie zostały wykorzystane ze względów taktyki dochodzeniowej

      Sentencja

   Dla celów wydania i wykonania europejskiego nakazu aresztowania pojęcie „tych samych czynów” zawarte w art. 3 pkt 2 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi stanowi autonomiczne pojęcie prawa Unii.
   W okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym, gdy organ sądowy wydający nakaz, w odpowiedzi na zażądanie informacji w rozumieniu art. 15 ust. 2 decyzji ramowej przez organ sądowy wykonujący nakaz, wyraźnie stwierdzi — na podstawie swego prawa krajowego i w zgodzie z wymogami wynikającymi z pojęcia „tych samych czynów” zawartego w tymże art. 3 pkt 2 decyzji ramowej — że poprzednie orzeczenie wydane w jego porządku prawnym nie jest prawomocnym orzeczeniem obejmującym czyny wskazane w nakazie aresztowania, a zatem nie stanowi przeszkody dla ścigania tych czynów, organ sądowy wykonujący nakaz nie ma żadnych podstaw, by w odniesieniu do takiego orzeczenia uznać, że zachodzi przypadek obligatoryjnej odmowy przewidziany w art. 3 pkt 2 decyzji ramowej.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa C-259/07: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 31 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2005/51/WE — Zamówienia publiczne — Procedury udzielania zamówień publicznych — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/9

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 31 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-259/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2005/51/WE - Zamówienia publiczne - Procedury udzielania zamówień publicznych - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2008/C 79/15)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Kukovec oraz K. Nyberg, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji (przedstawiciel: A. Falk, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie przepisów koniecznych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/51/WE z dnia 7 września 2005 r. zmieniającej załącznik XX do dyrektywy 2004/17/WE i załącznik VIII do dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zamówień publicznych (Dz.U. L 257, str. 127)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/51/WE z dnia 7 września 2005 r. zmieniającej załącznik XX do dyrektywy 2004/17/WE i załącznik VIII do dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zamówień publicznych, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.


title: Sprawa F-31/09: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2009 r. — Noël przeciwko Komisji

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/22

         Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2009 r. — Noël przeciwko Komisji
   (Sprawa F-31/09)
   2009/C 129/38
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Isabelle Noël (Rosières-Saint-André, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej skarżącej funkcjonariuszki stażystki, w zakresie w jakim decyzja ta ma wpływ na przebieg jej kariery AST 1-7.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej skarżącej funkcjonariuszki stażystki w zakresie w jakim decyzja ta ma wpływ na przebieg jej kariery AST 1-7;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 października 2004 r. w sprawie C-460/03, Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2000/53/WE — Pojazdy wycofane z eksploatacji — Brak transpozycji)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/16

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 28 października 2004 r.
   w sprawie C-460/03, Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2000/53/WE - Pojazdy wycofane z eksploatacji - Brak transpozycji)
   (2005/C 6/29)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-460/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: X. Lewis i M. Konstantinidis) przeciwko Irlandii (pełnomocnik: D. O'Hagan), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, w trybie art. 226 WE, uchybienia Państwa Członkowskiego, wniesioną dnia 31 października 2003 r., Trybunał (czwarta izba) w składzie: J. N. Cunha Rodrigues, pełniący obowiązki prezesa czwartej izby, E. Juhász i E. Levits (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 28 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych w celu wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy tej dyrektywy, a w szczególności jej art. 10 ust. 1.

               2)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 304 z 13.12.2003.


title: Sprawa C-251/11: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Rennes — Francja) — Martial Huet przeciwko Université de Bretagne Occidentale (Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony, zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Klauzula 5 pkt 1 — Kolejne umowy o pracę na czas określony — Środki mające na celu zapobieganie nadużyciom wynikającym z wykorzystywania takich umów — Przekształcenie ostatniej umowy o pracę na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony — Obowiązek powtórzenia bez zmian istotnych postanowień ostatniej zawartej umowy na czas określony)

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/3

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Rennes — Francja) — Martial Huet przeciwko Université de Bretagne Occidentale
   (Sprawa C-251/11) (1)

   (Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony, zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 5 pkt 1 - Kolejne umowy o pracę na czas określony - Środki mające na celu zapobieganie nadużyciom wynikającym z wykorzystywania takich umów - Przekształcenie ostatniej umowy o pracę na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony - Obowiązek powtórzenia bez zmian istotnych postanowień ostatniej zawartej umowy na czas określony)
   2012/C 126/04
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal administratif de Rennes

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Martial Huet

      Strona pozwana: Université de Bretagne Occidentale

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal administratif de Rennes — Wykładnia dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącą Porozumienia Ramowego w sprawie umów na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (Dz.U. L 175, s. 43) — Kolejne mowy o pracę na czas określony w sektorze publicznym — Obowiązek powtórzenia bez zmian istotnych postanowień ostatniej zawartej umowy na czas określony w przypadku przekształcenia w umowę na czas nieokreślony — Zasada równoważności i nieobniżania poprzedniego poziomu ochrony

      Sentencja

   Klauzulę 5 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r. i załączonego do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, które przewidziało w swoich przepisach krajowych przekształcenie umowy o pracę na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony, jeżeli umowa na czas określony trwała przez pewien okres czasu, nie ma obowiązku ustanowienia, że w umowie o pracę na czas nieokreślony istotne postanowienia poprzedniej umowy muszą zostać powtórzone bez zmian. Jednakże, aby cele realizowane przez dyrektywę 1999/70 i jej skuteczność (effet utile) nie zostały naruszone, owo państwo członkowskie musi zapewnić, że przekształceniu umowy o pracę na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony nie towarzyszą znaczne zmiany istotnych postanowień poprzedniej umowy idące w kierunku ogólnie niekorzystnym dla zainteresowanej osoby, w sytuacji gdy przedmiot przekazanych jej zadań i charakter pełnionych przez nią funkcji nie ulegają zmianie.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa C-39/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 23 listopada 2004 r. w sprawie T-84/03 Maurizio Turco popierany przez Republikę Finlandii, Królestwo Danii i Królestwo Szwecji przeciwko Radzie Unii Europejskiej popieranej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz przez Komisję Wspólnot Europejskich, wniesione przez Królestwo Szwecji w dniu 2 lutego 2005 r.

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/13

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 23 listopada 2004 r. w sprawie T-84/03 Maurizio Turco popierany przez Republikę Finlandii, Królestwo Danii i Królestwo Szwecji przeciwko Radzie Unii Europejskiej popieranej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz przez Komisję Wspólnot Europejskich, wniesione przez Królestwo Szwecji w dniu 2 lutego 2005 r.
   (Sprawa C-39/05 P)
   (2005/C 106/27)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 2 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Królestwa Szwecji, reprezentowanego przez K. Wistranda, działającego w charakterze pełnomocnika, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 23 listopada 2004 r. w sprawie T-84/03 (1), Maurizio Turco, popierany przez Republikę Finlandii, Królestwo Danii i Królestwo Szwecji przeciwko Radzie Unii Europejskiej, popieranej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz przez Komisję Wspólnot Europejskich.
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               1.

               uchylenie punktu 1 sentencji wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 listopada 2004 r. w sprawie T-84/03, Maurizio Turco przeciwko Radzie Unii Europejskiej;

               2.

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 19 grudnia 2002 r. w zakresie, w jakim dotyczy dostępu do opinii Służby Prawnej Rady, oraz

               3.

               obciążenie Rady kosztami poniesionymi przez Królestwo Szwecji w postępowaniu przed Trybunałem Sprawiedliwości.

         Zarzuty i główne argumenty
   Rząd szwedzki podnosi, iż Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo wspólnotowe w zaskarżonym wyroku.
   Z jednej strony, Sąd zwrócił uwagę, że to do instytucji należy ocena w każdej indywidualnej sprawie, czy dokumenty, o ujawnienie których w danej chwili się wnosi, stanowią wyjątek przewidziany w rozporządzeniu nr 1049/2001 (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (rozporządzenie „w sprawie przejrzystości”).
   Z drugiej natomiast strony, Sąd przyjął argumenty Rady, iż istnieje ogólna konieczność zachowania poufnego charakteru opinii prawnych dotyczących kwestii legislacyjnych. Konieczność taka jest uzasadniona, po pierwsze, dlatego, że ujawnienie takiego rodzaju dokumentów mogłoby poddać pod wątpliwość zgodność z prawem danej regulacji oraz, po drugie, dlatego, że utrzymanie niezależności opinii Służby Prawnej Rady stanowi zasługujący na ochronę interes. Na tej podstawie Sąd Pierwszej Instancji stwierdził, że Rada nie popełniła błędu w ocenie odmawiając dostępu do opinii prawnej na podstawie art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia w sprawie przejrzystości.
   Zdaniem szwedzkiego rządu taki wniosek pozostaje w sprzeczności z obowiązkiem oceny kwestii ujawnienia w świetle zawartości konkretnego dokumentu. Ustalenia Sądu Pierwszej Instancji w ten oto sposób naruszają prawo wspólnotowe.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.5.2003, str. 38

      (2)  Dz.U. L 145 z 31.5.2001, str. 43.


title: Sprawa T-293/08: Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2008 r. — BASF Plant Science i in. przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/28

         Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2008 r. — BASF Plant Science i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-293/08)
   (2008/C 272/55)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: BASF Plant Science GmbH (Ludwigshafen, Niemcy), Plant Science Szwecja AB (Svalöv, Szwecja), Amylogene HB (Svalöv, Szwecja) and BASF Plant Science Holding GmbH (Ludwigshafen, Niemcy) (przedstawiciele: D. Waelbroeck, adwokat, U. Zinsmeister, adwokat i D. Slater, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie, że nie podejmując niezbędnych środków określonych w art. 18 dyrektywy 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. i w art. 5 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. oraz nie przyjmując decyzji w sprawie Amflora Komisja uchybiła zobowiązaniom wynikającym z tych artykułów, lub

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 14 maja 2008 r. dotyczącej powierzenia EFSA wydanie „skonsolidowanej opinii w sprawie wykorzystywania genów kodujących odporność na antybiotyki w roślinach zmodyfikowanych genetycznie” oraz zawieszenia procedury prowadzącej do przyjęcia decyzji w sprawie Amflora, notyfikowanej skarżącym pismem z dnia 19 maja 2008 r.;

               —

               przyjęcie wnioskowanych środków procesowych;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące twierdzą, że Komisja nie przyjmując decyzji w sprawie wniosku o udzielenie zezwolenia w zakresie wprowadzenia do obrotu do celów przemysłowych genetycznie zmodyfikowanego ziemniaka (ziemniaka Amflora) zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE (1) uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 18 ust. 1 tej dyrektywy oraz art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE (tzw. decyzja komitologiczna) (2), a tym samym zaniechała działania w rozumieniu art. 232 WE.
   Skarżące podnoszą, że obowiązek podjęcia przez Komisję takiej decyzji w terminie określonym w dyrektywie 2001/18/WE potwierdza szereg elementów, a mianowicie, a) konieczność zachowania równowagi instytucjonalnej, b) bliższa analiza podstawy prawnej uprawnienia Komisji oraz c) ogólne zasady prawa wspólnotowego.
   Jednakże skarżące, w przypadku gdy Sąd uzna, że pismo Komisji z dnia 19 maja 2008 r. zawiera stanowisko Komisji oraz że skarga dotycząca zaniechania działania jest z tego względu niedopuszczalna, wnoszą alternatywnie o to by Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji z dnia 14 maja 2008 r. dotyczącej powierzenia EFTA sporządzenia skonsolidowanej opinii oraz zawieszenia toczącej się procedury dotyczącej piątej ewaluacji naukowej, prowadzącej do przyjęcia zaskarżonej decyzji.
   Skarżące utrzymują, że przyjmując zaskarżoną decyzję, a tym samym opóźniając przyjęcie decyzji w sprawie Amflora, Komisja naruszyła art. 18 ust. 1 dyrektywy 2001/18 oraz art. 5 ust. 6 pkt 3 decyzji komitologicznej, która przewidywała, że decyzja w sprawie Amflora powinna zostać przyjęta w ciągu 120 dni od rozpoczęcia procedury wspólnotowej, jak również fundamentalne zasady prawa wspólnotowego dotyczące proporcjonalności, dobrej administracji, ochrony uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa i niedyskryminacji.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/W z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylająca dyrektywę Rady 90/220/EWG (Dz. U. L 106, s. 1).

      (2)  Decyzja Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (Dz.U. C 184, s. 23).


title: Sprawa T-177/11: Postanowienie Sądu z dnia 30 sierpnia 2011 r. — PASP i in. przeciwko Radzie

text:
               15.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/10

         Postanowienie Sądu z dnia 30 sierpnia 2011 r. — PASP i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-177/11) (1)

   2011/C 305/12
   Język postępowania: francuski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Sprawa C-439/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curte de Apel Bacău (Rumunia) w dniu 13 września 2010 r. — SC DRA SPEED SRL przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Bacău, Administrația Finanțelor Publice Bacău

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curte de Apel Bacău (Rumunia) w dniu 13 września 2010 r. — SC DRA SPEED SRL przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Bacău, Administrația Finanțelor Publice Bacău
   (Sprawa C-439/10)
   ()
   2010/C 328/24
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Curtea de Apel Bacau

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SC DRA SPEED SRL.

      Strona pozwana: Direcția Generală a Finanțelor Publice Bacău, Administrația Finanțelor Publice Bacău

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 110 akapit pierwszy TFUE (uprzednio art. 90 WE), w świetle którego żadne państwo członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych państw członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe, należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się możliwości ustanowienia podatku od zanieczyszczeń emitowanych przez pojazdy silnikowe, nakładanego przy pierwszej rejestracji na terytorium państwa członkowskiego, o cechach określonych w OUG nr 50/2008 — podatku mogącego stanowić podatek wewnętrzny obciążający towary pochodzące z innych państw członkowskich — w świetle okoliczności, że rzeczony podatek nie jest pobierany przy ponownej rejestracji w Rumunii pojazdu silnikowego o takich samych parametrach co przywożony pojazd używany?

               2)

               Czy wykładni art. 110 akapit drugi TFUE (uprzednio art. 90 WE), w świetle którego żadne państwo członkowskie nie nakłada na produkty innych państw członkowskich podatków wewnętrznych, które pośrednio chronią inne produkty, należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się możliwości ustanowienia podatku od zanieczyszczeń emitowanych przez pojazdy silnikowe, nakładanego przy pierwszej rejestracji na terytorium państwa członkowskiego, o cechach określonych w OUG nr 50/2008, zważywszy na to, że rządowy dekret nadzwyczajny nr 218/2008 wyłącza zapłatę podatku od zanieczyszczeń w przypadku kategorii pojazdów mających parametry techniczne pojazdów produkowanych w Rumunii?


title: Sprawa T-500/11: Postanowienie Sądu z dnia 9 lutego 2012 r. — Niemcy przeciwko Komisji

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/29

         Postanowienie Sądu z dnia 9 lutego 2012 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-500/11) (1)

   2012/C 89/50
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 355 z 3.12.2011.


title: Sprawa C-224/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 27 lutego 2014 r. w sprawie T-226/12 Lidl Stiftung & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 7 maja 2014 r. przez Lidl Stiftung & Co. KG

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 27 lutego 2014 r. w sprawie T-226/12 Lidl Stiftung & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 7 maja 2014 r. przez Lidl Stiftung & Co. KG
   (Sprawa C-224/14 P)
   2014/C 282/23
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Lidl Stiftung & Co. KG (przedstawiciele: M. Wolter, M. Kefferpütz, A.K. Marx, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. (sprawa T-226/12);

               —

               w wypadku uznania odwołania za uzasadnione, stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 21 marca 2012 r. (R 2380/2010-1) jak wniesiono o to w postępowaniu przed Sądem;

               —

               obciążenie OHIM, jako strony pozwanej w postępowaniu przed Sądem, kosztami postępowania przed Sądem i postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   W odwołaniu Lidl Stiftung & Co. KG podnosi trzy zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi:

               1)

               naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 (1) i zasady 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia nr 2868/95 (2) w związku z art. 15 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Sąd dokonał błędnej wykładni wymogów dotyczących dowodu rzeczywistego używania znaku, na który powołano się w sprzeciwie w rozumieniu owych przepisów;

               2)

               naruszenie art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Sąd dokonał błędnej wykładni wymogów dotyczących uznania używania znaku, na który powołano się w sprzeciwie w innej formie niż zarejestrowana za stanowiące rzeczywiste używanie w rozumieniu art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               3)

               naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Sąd dokonał błędnej wykładni wymogów dotyczących oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

         Główne argumenty można streścić w następujący sposób:
   Odnośnie do zarzutu pierwszego, Sąd naruszył prawo stwierdzając, że Izba Odwoławcza prawidłowo uznała trzy niedatowane fotografie wraz z pewnymi fakturami za solidny i obiektywny dowód, wystarczający do udowodnienia rzeczywistego używania znaku, na który powołano się w sprzeciwie, w szczególności w odniesieniu do charakteru używania.
   Odnośnie do zarzutu drugiego, Sąd nie wziął pod uwagę wyjątkowego charakteru art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009, który wymaga – ze względu na pewność i przewidywalność prawa – rygorystycznej i zwężającej wykładni, oceny wszystkich elementów znaku w formie, w jakiej został zarejestrowany. Sąd naruszył więc prawo potwierdzając stwierdzenie Izby Odwoławczej, że forma, w jakiej znak był używany stanowiła rzeczywiste używanie, ponieważ nie zmieniła odróżniającego charakteru znaku, na który powołano się w sprzeciwie w formie, w jakiej został zarejestrowany, ponieważ Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę wszystkich elementów znaku, na który powołano się w sprzeciwie.
   Odnośnie do zarzutu trzeciego, Sąd dokonał błędnej wykładni art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ – w swojej ocenie stwierdzeń Izby Odwoławczej dotyczących podobieństwa znaków i prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – nie wziął on odpowiednio pod uwagę, że po pierwsze, w niniejszej sprawie poziom uwagi właściwego kręgu odbiorców jest całkiem wysoki, po drugie, że przeciętny konsument zwykle postrzega znak jako całość i nie dąży do analizowania jego różnych detali, i po trzecie, że wyłącznie w wypadku gdy wszystkie inne składniki znaku są nieistotne, można dokonać oceny podobieństwa znaków jedynie na podstawie elementu dominującego. Gdyby prawidłowo wzięto pod uwagę owe aspekty, nie ustalono by prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
   Ponieważ zaskarżony wyrok jest, zatem niezgodny z przepisami rozporządzenia nr 207/2009, Lidl Stiftung & Co. KG wnosi o jego uchylenie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).


title: Sprawa T-188/09: Postanowienie Sądu z dnia 15 listopada 2011 r. — Galileo International Technology przeciwko OHIM — Residencias Universitarias (GALILEO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/51

      Postanowienie Sądu z dnia 15 listopada 2011 r. — Galileo International Technology przeciwko OHIM — Residencias Universitarias (GALILEO)
      (Sprawa T-188/09) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
      (2012/C 25/100)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Galileo International Technology LLC (Bridgetown, Barbados) (przedstawiciele: M. Blair i K. Gilbert, solicitors)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Mondéjar Fortuno, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Residencias Universitarias, SA (Walencja, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 lutego 2009 r. (sprawa R 471/2005-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Residencias Universitarias, SA a Galileo International Technology, LLC.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Strona skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę pozwaną.

         (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Sprawa C-207/09: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Słowackiej

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/20

         Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Słowackiej
   (Sprawa C-207/09)
   2009/C 205/35
   Język postępowania: słowacki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Simonsson, A. Tokár, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Słowacka

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że korzystając z usług organizacji nie uznanych, w rozumieniu art. 2 i 4 dyrektywy 94/57/WE (1), w celu przeprowadzania inspekcji i przeglądów statków przewidzianych w art. 3 dyrektywy, Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tego przepisu.

               —

               obciążenie Republiki Słowackiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Republika Słowacka korzystała z usług organizacji, które nie są uznanymi towarzystwami klasyfikacyjnymi w rozumieniu dyrektywy 94/57/WE, i zgodnie z informacjami Komisji, nie odebrała uprawnień przyznanych tym organizacjom. Poza tym mając na względzie fakt, że Republika Słowacka nie ustanowiła ram legislacyjnych, które uniemożliwiłyby korzystanie z tego typu uprawnień przez nieuznane towarzystwa klasyfikacyjne stwarza ryzyko, że przypadki błędnego stosowania dyrektywy 94/57/WE, podobne do tych będących przedmiotem niniejszej sprawy, będą pojawiały się nadal.

      (1)  Dyrektywa Rady 94/57/WE z dnia 22 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich, Dz. U. L 319 z dnia 12 grudnia 1994 r., s. 20, wydanie specjalne w języku słowackim, rozdział 07, tom 002, s. 230


title: Sprawa C-382/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich (Austria) w dniu 25 sierpnia 2008 r. — Michael Neukirchinger przeciwko Bezirkshauptmannschaft Grieskirchen

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich (Austria) w dniu 25 sierpnia 2008 r. — Michael Neukirchinger przeciwko Bezirkshauptmannschaft Grieskirchen
   (Sprawa C-382/08)
   (2008/C 285/42)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Michael Neukirchinger

      Strona pozwana: Bezirkshauptmannschaft Grieskirchen
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską należy interpretować w ten sposób, że sprzeczna jest z nim norma krajowa, która w odniesieniu do wydanego w innym państwie członkowskim i zgodnie z jego prawem pozwolenia na komercyjne loty balonem [w Niemczech] wymaga siedziby lub miejsca zamieszkania w tym kraju (§ 106 Luftfahrtgesetz) [(Bundesgesetzblatt nr 253/1957, z ostatnimi zmianami w Bundesgesetzblatt I nr 83/2008])?

               2)

               Czy art. 49 i nast. Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską należy interpretować w ten sposób, że sprzeczna jest z nimi norma krajowa, zgodnie z którą mający siedzibę lub miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim posiadacz pozwolenia na wykonywanie komercyjnych lotów balonem w celu wykonywania lotów balonem w innym państwie członkowskim musi uzyskać kolejne zezwolenie, którego wymogi zasadniczo są takie same jak wymogi zezwolenia wydanego mu już w kraju pochodzenia, ale z dodatkowym warunkiem posiadania przez wnioskodawcę siedziby lub miejsca zamieszkania w kraju (tu: w Austrii)?

               3)

               Czy przepisy § 102 w związku z § 104 i 106 Luftfahrtgesetz są sprzeczne z art. 49 WE, jeżeli posiadacz pozwolenia mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w Niemczech z tytułu posługiwania się swoim pozwoleniem w Austrii pociągany jest do odpowiedzialności karnoadministracyjnej i w ten sposób zakazuje się mu dostępu do rynku, uwzględniając przy tym okoliczność, że zgodnie z § 106 ust. 1 Luftfahrtgesetz takiego pozwolenia oraz pozwolenia na rozpoczęcie działalności nie można uzyskać bez założenia odrębnej filii lub miejsca zamieszkania i bez przerejestrowania w Austrii zarejestrowanego uprzednio w Niemczech balonu na ciepłe powietrze?


title: Sprawa T-335/06: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2006 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/79

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2006 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-335/06)
   (2006/C 326/160)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: G. Aiello, Avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie bezczynności Komisji, która po formalnym wezwaniu do działania, w rozumieniu art. 232 WE, niezgodnie z prawem powstrzymała się od przyjęcia nadzwyczajnych środków wsparcia włoskiego rynku mięsa drobiowego, o których mowa w art. 14 rozporządzenia EWG nr 2777/75, w odniesieniu do piskląt ubitych z uwagi na niemożność ich chowu w wylęgarniach na obszarach dotkniętych grypą ptaków i objętych środkami weterynaryjnymi ograniczającymi obrót w okresie między grudniem 1999 r. a wrześniem 2003 r.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Rząd Republiki Włoskiej wniósł do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich skargę na bezczynność z uwagi na niepodjęcie przez Komisję Europejską nadzwyczajnych środków wsparcia włoskiego rynku jaj w odniesieniu do rynku mięsa drobiowego.
   Na poparcie swej skargi rząd włoski powołuje się na:

               1)

               naruszenie zasady niedyskryminacji w odniesieniu do towarów wspólnotowych, ustanowionej w art. 34 ust. 2 WE, jako że Włochom przyznane zostały nadzwyczajne środki wsparcia rynku jedynie w odniesieniu do rynku jaj, natomiast odmówiono im analogicznych środków w odniesieniu do rynku mięsa drobiowego, co doprowadziło do dyskryminacji między włoskimi producentami drobiu względem producentów holenderskich, niezgodnie z art. 34 ust. 2 Traktatu WE;

               2)

               nadużycie władzy i oczywisty błąd w ocenie Komisji, która, odmawiając przyjęcia nadzwyczajnych środków wsparcia rynku również w odniesieniu do jednodniowych kurcząt ubitych z uwagi na niemożność ich chowu w wylęgarniach na obszarach dotkniętych grypą ptaków, przekroczyła uprawnienia przyznane jej przez rozporządzenie podstawowe w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego i dopuściła się błędu zarówno w ocenie sytuacji włoskiego rynku drobiowego, jak i pozostających w jej dyspozycji danych dotyczących struktury produkcji;

               3)

               naruszenie i niewłaściwą wykładnię art. 14 rozporządzenia nr 2777/75, gdyż nieuzasadniona odmowa Komisji w zakresie przyznania nadzwyczajnych środków wsparcia rynku również w odniesieniu do jednodniowych kurcząt ubitych z uwagi na niemożność ich chowu w wylęgarniach jest skutkiem błędnej wykładni art. 14 rozporządzenia nr 2777/75;

               4)

               naruszenie zasady dobrej administracji, bezstronności, słuszności oraz przejrzystości.


title: Sprawa T-36/16: Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2017 r. – Enercon/EUIPO – Gamesa Eólica (Odcienie koloru zielonego) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Unijny znak towarowy składający się z odcieni koloru zielonego — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/23

         Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2017 r. – Enercon/EUIPO – Gamesa Eólica (Odcienie koloru zielonego)
   (Sprawa T-36/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Unijny znak towarowy składający się z odcieni koloru zielonego - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 195/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Enercon GmbH (Aurich, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Overhage, R. Böhm i A. Silverleaf)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Gamesa Eólica, SL (Sarriguren, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Sanz Cerralbo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 października 2015 r. (sprawa R 597/2015-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Gamesa Eólica a Enercon.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Enercon GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.


title: Sprawa T-239/17: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2017 r. – Niemcy/Komisja

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/40

         Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2017 r. – Niemcy/Komisja
   (Sprawa T-239/17)
   (2017/C 195/54)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: D. Klebs i T. Henze)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/264 z dnia 14 lutego 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i załącznika do niej w zakresie, w jakim wyłącza z finansowania Unii płatności dokonane przez agencję płatniczą Hauptzollamt Hamburg-Jonas Republiki Federalnej Niemiec na rzecz EFRG w wysokości ogółem 1 964 861,71 EUR, a także

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku błędnego obliczenia i opisu odsetek

                           —

                           Naruszenie art. 31 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 (1) w związku z art. 6 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 885/2006 (2) [względnie art. 52 ust. 1 w związku z art. 54 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (3) w związku z art. 29 lit. f) rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 908/2014 (4)] przez to, że wydatki zostały wyłączone z finansowania, chociaż władze niemieckie dochowały wszystkich przepisów, które miały zastosowanie w okresie właściwym dla sprawy, w szczególności obliczyły i opisały odsetki zgodnie z obowiązującymi przepisami w tabeli III na podstawie rozporządzenia (WE) nr 885/2006 [w wersji rozporządzenia (WE) nr 1233/2007 (5)].

               2.

               Zarzut drugi dotyczący braku uzasadnienia decyzji

                           —

                           Naruszenie art. 296 ust. 2 TFUE, ponieważ Komisja nie podała wystarczającego i niezawierającego sprzeczności uzasadnienia, dlaczego z art. 31 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 w związku z art. 6 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 885/2006 w wersji rozporządzenia (WE) nr 1233/2007 miałby wynikać obowiązek państw członkowskich, by już w latach 2006–2008 w ramach nieprawidłowości przy refundacjach wywozowych w tabeli III na podstawie rozporządzenia (WE) nr 885/2006 w wersji rozporządzenia (WE) nr 1233/2007 kwoty podlegające zwrotowi i związane z nimi odsetki ująć w jednej rubryce i to już przed powiadomieniem o wysokości odsetek (przy czym istnienie roszczenia o odsetki jako takie nie jest kwestionowane). Poza tym Komisja nie uzasadniła w sposób wystarczający i pozbawiony sprzeczności, na czym konkretnie miało polegać naruszenie obowiązków z zakresu kontroli kluczowych.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący upływu terminu na podstawie art. 31 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005

                           —

                           Naruszenie art. 31 ust. 4 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 i art. 52 ust. 4 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 z tego powodu, że Komisja nie powiadomiła pisemnie o zastrzeżeniach (obliczenie i opis odsetek oraz nieprzeprowadzenie kontroli kluczowych), na których oparła wyłączenie wydatków, skutecznie w ciągu 24 miesięcy od chwili, w której dokonano wydatków.

               4.

               Przewlekłość postępowania

                           —

                           Naruszenie art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 oraz art. 11 rozporządzenia (WE) nr 885/2006 i art. 52 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 oraz art. 34 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 908/2014 w związku z ogólną zasadą prawa do przeprowadzenia postępowania administracyjnego w rozsądnym terminie i naruszenie prawa do obrony, gdyż postępowanie przed Komisją trwało nadmiernie długo.

               5.

               Naruszenie zasady proporcjonalności

                           —

                           Naruszenie art. 31 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 i art. 52 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 oraz zasady proporcjonalności ze względu na to, że poprzez ryczałtową korektę w wysokości 5 % Komisja nie oceniła odpowiednio rodzaju i zakresu ewentualnego naruszenia. W szczególności Komisja nie uwzględniła okoliczności, że Unia faktycznie ani nie poniosła szkody finansowej, ani nawet w ogóle nie istniało rzeczywiste ryzyko wystąpienia szkody, a skarżąca dopuściła się jedynie niewielkiego zawinienia (jeżeli w ogóle). Dodatkowo Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, gdyż bez zrozumiałego związku z latami budżetowymi 2006–2008, których dotyczą zarzuty, dokonała korekty salda za rok 2010.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. 2005, L 201, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW (Dz.U. 2006, L 171, s. 90).

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549).

      (4)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 908/2014 z dnia 6 sierpnia 2014 r. ustanawiające zasady dotyczące stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, przepisów dotyczących kontroli, zabezpieczeń i przejrzystości (Dz.U. 2014, L 255, s. 59).

      (5)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1233/2007 z dnia 22 października 2007 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 885/2006 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFRG i EFRROW (Dz.U. 2007, L 279, s. 10).


title: Sprawa C-447/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 11 sierpnia 2016 r. – Roland Becker/Hainan Airlines Co. Ltd

text:
               21.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 428/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 11 sierpnia 2016 r. – Roland Becker/Hainan Airlines Co. Ltd
   (Sprawa C-447/16)
   (2016/C 428/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Roland Becker

      Strona pozwana: Hainan Airlines Co. Ltd

      Pytania prejudycjalne

      Vorlagefrage

   Czy w przypadku przewozu osób w ramach dwóch lotów bez dłuższego przebywania w przesiadkowych portach lotniczych należy uznać miejsce odlotu pierwszej części trasy za miejsce wykonania zobowiązania w rozumieniu art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 44/2001 (1) również wtedy, gdy podniesione w powództwie roszczenie o odszkodowanie, o którym mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (2), jest oparte na zakłóceniu, które miało miejsce w drugiej części trasy i powództwo to jest skierowane przeciwko stronie umowy przewozu, która jest wprawdzie przewoźnikiem lotniczym obsługującym drugi lot, jednakże nie pierwszy lot?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. L 12, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa T-300/11: Postanowienie Sądu z dnia 18 stycznia 2012 r. — Otto przeciwko OHIM — Nalsani (TOTTO)

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/26

         Postanowienie Sądu z dnia 18 stycznia 2012 r. — Otto przeciwko OHIM — Nalsani (TOTTO)
   (Sprawa T-300/11) (1)

   2012/C 80/46
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa C-358/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez House of Lords (Zjednoczone Królestwo) w dniu 5 sierpnia 2008 r. — Aventis Pasteur SA przeciwko Masterowi Declanowi O'Byrne'owi (reprezentowanemu w postępowaniu przez swoją matkę)

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez House of Lords (Zjednoczone Królestwo) w dniu 5 sierpnia 2008 r. — Aventis Pasteur SA przeciwko Masterowi Declanowi O'Byrne'owi (reprezentowanemu w postępowaniu przez swoją matkę)
   (Sprawa C-358/08)
   (2008/C 260/19)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   House of Lords (Zjednoczone Królestwo)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Aventis Pasteur SA

      Strona pozwana: Master Declan O'Byrne
   Pytania prejudycjalne
   Czy przepisy prawne państwa członkowskiego pozwalające na wstąpienie nowego podmiotu w miejsce strony pozwanej w sprawie wszczętej na podstawie dyrektywy dotyczącej odpowiedzialności za produkty wadliwe (1) po upływie 10-letniego okresu dla egzekwowania praw ustanowionego w jej art. 11 w sytuacji, gdy jedyny podmiot wskazany jako strona pozwana w postępowaniu wszczętym w trakcie tego 10-letniego okresu nie był objęty zakresem zastosowania jej art. 3, są zgodne z tą dyrektywą?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe (Dz.U. L 210, s. 29).


               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/19

         Przydzielenie N. Wahla i M. Preka do izb
   (2006/C 261/36)
   W związku z podjęciem obowiązków sędziego przez N. Wahla i M. Preka Sąd Pierwszej Instancji postanowił podczas posiedzenia plenarnego w dniu 9 października 2006 r. dokonać następujących zmian w decyzji posiedzenia plenarnego z dnia 5 lipca 2006 r. o przydzieleniu sędziów do poszczególnych izb:
   Na okres od dnia 9 października 2006 r. do dnia 31 sierpnia 2007 r. zostają przydzieleni:

                  do pierwszej izby w powiększonym składzie pięciu sędziów:

                           B. Vesterdorf, prezes, J.D. Cooke, R. García-Valdecasas, I. Labucka oraz M. Prek, sędziowie;

                  do pierwszej izby w składzie trzech sędziów:

                           J.D. Cooke, prezes izby, R. García-Valdecasas, I. Labucka oraz M. Prek, sędziowie;

                  do czwartej izby w powiększonym składzie pięciu sędziów:

                           H. Legal, prezes izby, I. Wiszniewska-Białecka, V. Vadapalas, E. Moavero Milanesi oraz N. Wahl, sędziowie;

                  do czwartej izby w składzie trzech sędziów:

                           H. Legal, prezes izby

                                       a)

                                       V. Vadapalas i N. Wahl, sędziowie

                                       b)

                                       I. Wiszniewska-Białecka i E. Moavero Milanesi, sędziowie


               19.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/20

         Skarga wniesiona w dniu 4 października 2013 r. przez Międzynarodową Federację Piłki Nożnej (FIFA) przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-21/13)
   (2013/C 372/09)
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 4 października 2013 r. przez Międzynarodową Federację Piłki Nożnej (FIFA), reprezentowaną przez Ami Barava, adwokata z Rady Adwokackiej Anglii i Walii i z Izby Adwokackiej w Paryżu, Petera Dyrberga, adwokata z Duńskiej Izby Adwokackiej i Damiena Reymonda, adwokata z Izby Adwokackiej w Paryżu; c/o Olswang, 326 Avenue Louise, BTE 26, 1050 Bruksela, Belgia.
   Skarżący występuje do Trybunału EFTA o:

               (i)

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zatwierdza ona włączenie „drugorzędnych” meczy rozgrywanych w ramach Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej FIFATM do norweskiej listy wydarzeń;

               (ii)

               nakazanie Urzędowi pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez FIFA w związku z niniejszym postępowaniem.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Wnioskodawca – Międzynarodowa Federacja Piłki Nożnej (FIFA) – wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 309/13/COL z dnia 16 lipca 2013 r. na mocy art. 14 ust. 2 dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych („zaskarżona decyzja”), w zakresie, w jakim zatwierdza ona włączenie do norweskiego wykazu wydarzeń, sporządzonego na podstawie art. 14 ust. 1, wszystkich meczy rozgrywanych w ramach ostatniego etapu Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej FIFATM, zwłaszcza meczy innych niż finałowe, półfinałowe oraz meczy rozgrywanych przez norweską reprezentację narodową („mecze »drugorzędne«”).

               —

               W dniach 12 lipca i 5 sierpnia 2013 r. Międzynarodowa Federacja Piłki Nożnej (FIFA) złożyła wniosek o przesłanie zaskarżonej decyzji przez Urząd Nadzoru EFTA. W odpowiedzi Urząd przekazał link do internetowej bazy danych, w której decyzja ta została opublikowana.

               —

               FIFA jest organizatorem i wyłącznym posiadaczem praw do Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej FIFATM, które figurują w norweskim wykazie wydarzeń, zatwierdzonym przez Urząd Nadzoru EFTA. FIFA uważa, że zatwierdzając włączenie do wykazu całych Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej FIFATM, a w szczególności „drugorzędnych” meczy rozgrywanych w ramach tego turnieju, Urząd popełnił oczywisty błąd i nie wziął pod uwagę prawodawstwa EOG oraz Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości („porozumienie o nadzorze i Trybunale”).

         Skarżący twierdzi między innymi, że Urząd Nadzoru EFTA:

               —

               naruszył art. 16 porozumienia o nadzorze i Trybunale oraz

               —

               naruszył art. 14 ust. 2 dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych i art. 5 ust. 2 lit. d) porozumienia o nadzorze i Trybunale, nie dopełniając obowiązku odpowiedniej weryfikacji zgodności środków norweskich z prawodawstwem EOG.


title: Sprawa C-602/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Călărași (Rumunia) w dniu 21 grudnia 2010 r. — SC Volksbank România SA przeciwko Autoritatea Națională pentru Protecția Consumatorilor — Comisariatul Județean pentru Protecția Consumatorilor Călărași

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Călărași (Rumunia) w dniu 21 grudnia 2010 r. — SC Volksbank România SA przeciwko Autoritatea Națională pentru Protecția Consumatorilor — Comisariatul Județean pentru Protecția Consumatorilor Călărași
   (Sprawa C-602/10)
   2011/C 89/13
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Judecătoria Călărași

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SC Volksbank România SA

      Strona pozwana: Autoritatea Națională pentru Protecția Consumatorilor — Comisariatul Județean pentru Protecția Consumatorilor Călărași

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W jakim zakresie wykładni art. 30 ust. 1 dyrektywy 2008/48 (1) należy dokonywać w ten sposób, że zakazuje państwom członkowskim stanowienia, że przepisy krajowe transponujące rzeczoną dyrektywę mają zastosowanie także do umów zawartych przed dniem wejścia w życie tych przepisów?

               2)

               W jakim zakresie przepisy art. 85 ust. 2 dekretu nadzwyczajnego nr 50/2010 stanowią właściwą transpozycję art. 24 ust. [1] dyrektywy nr 2008/48, który przewiduje obowiązek zapewnienia przez państwa członkowskie odpowiednich i skutecznych procedur pozasądowego rozwiązywania sporów w zakresie kredytu konsumenckiego?

               3)

               W jakim zakresie wykładni art. 22 ust. 1 dyrektywy 2008/48 należy dokonywać w ten sposób, że wprowadza pełną harmonizację w dziedzinie umów kredytu konsumenckiego, która nie pozwala państwom członkowskim:

                           3.1

                           na rozszerzenie zakresu stosowania przepisów dyrektywy 2008/48 na umowy wyraźnie wyłączone z zakresu stosowania dyrektywy (takie jak kredyty hipoteczne lub umowy o własności nieruchomości) lub

                           3.2

                           na ustanowienie dodatkowych obowiązków dla instytucji kredytowych w zakresie rodzajów prowizji, które instytucje te mogą pobierać lub kategorii wskaźników odniesienia, których mogą dotyczyć zmienne stopy procentowe umów o kredyt konsumencki, które wchodzą w zakres stosowania krajowych przepisów transpozycyjnych?

                     Jeśli odpowiedź na trzecie pytanie byłaby przecząca, w jakim zakresie wykładni zasady swobodnego przepływu usług i swobodnego przepływu kapitału, w sposób ogólny, oraz art. 56, 58 i 63 ust. 1 TFUE, w szczególności, należy dokonywać w ten sposób, że jest zabronione, by państwa członkowskie nakładały na instytucje kredytowe środki zakazujące stosowania w umowach o kredyt konsumencki prowizji bankowych, które nie są zawarte w wykazie zatwierdzonych prowizji, przy braku zdefiniowania tych ostatnich w przepisach danego państwa?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133, s. 66).


title: Sprawa C-455/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven — Niderlandy) — Heemskerk BV, Firma Schaap przeciwko Productschap Vee en Vlees (Rozporządzenia WE nr 615/98, 1254/1999 i 800/1999 — Dyrektywa 91/628/EWG — Refundacje wywozowe — Ochrona bydła w trakcie transportu — Uprawnienie organu administracji do uznania, wbrew treści zaświadczenia sporządzonego przez urzędowego lekarza weterynarii, że środek transportu zwierząt jest niezgodny z przepisami wspólnotowymi — Właściwość organów sądowych państw członkowskich — Badanie z urzędu zarzutów wynikających z prawa wspólnotowego — Krajowy zakaz reformatio in peius)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven — Niderlandy) — Heemskerk BV, Firma Schaap przeciwko Productschap Vee en Vlees
   (Sprawa C-455/06) (1)

   (Rozporządzenia WE nr 615/98, 1254/1999 i 800/1999 - Dyrektywa 91/628/EWG - Refundacje wywozowe - Ochrona bydła w trakcie transportu - Uprawnienie organu administracji do uznania, wbrew treści zaświadczenia sporządzonego przez urzędowego lekarza weterynarii, że środek transportu zwierząt jest niezgodny z przepisami wspólnotowymi - Właściwość organów sądowych państw członkowskich - Badanie z urzędu zarzutów wynikających z prawa wspólnotowego - Krajowy zakaz reformatio in peius)
   (2009/C 69/05)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   College van Beroep voor het bedrijfsleven
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Heemskerk BV, Firma Schaap

      Strona pozwana: Productschap Vee en Vlees
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — College van Beroep voor het bedrijfsleven — Wykładnia art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 615/98 z dnia 18 marca 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych związane z ochroną żywego bydła w trakcie transportu (Dz.U. L 82, s. 19), art. 33 ust. 9 rozporządzenia Rady (WE) 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny (Dz.U. L 160, s. 21), dyrektywy Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. dotyczącej ochrony zwierząt podczas transportu oraz zmieniającej dyrektywy 90/425/EWG oraz 91/496/EWG (Dz.U. L 340, s. 17) i rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 102, s. 11) — Uprawnienie organu administracji do uznania, wbrew treści zaświadczenia sporządzonego przez urzędowego lekarza weterynarii, że środek transportu jest niezgodny z przepisami wspólnotowymi — Ocena na podstawie kryteriów zainteresowanego państwa członkowskiego lub państwa bandery statku transportującego zwierzęta — Uprawnienia sądów państw członkowskich
   Sentencja

               1)

               Wykładni rozporządzenia Komisji (WE) nr 615/98 z dnia 18 marca 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady dotyczące przyznawania refundacji wywozowych w odniesieniu do ochrony żywego bydła podczas transportu, a w szczególności art. 1, art. 5 ust. 3 i art. 7 tego rozporządzenia, należy dokonywać w ten sposób, że krajowy organ właściwy w zakresie refundacji wywozowych może stwierdzić, że transport zwierząt nie został przeprowadzony zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniającej dyrektywy 90/425/EWG oraz 91/496/EWG, zmienionej dyrektywą Rady 95/29/WE z dnia 29 czerwca 1995 r., mimo że na podstawie art. 2 ust. 3 tego rozporządzenia urzędowy lekarz weterynarii zaświadczył, że transport ten był zgodny z przepisami tej dyrektywy. Podstawą takiego ustalenia przez rzeczony organ muszą być obiektywne okoliczności dotyczące ochrony wskazanych zwierząt, mogące podważyć dokumenty przedstawione przez eksportera, chyba że eksporter ten wykaże ewentualnie, iż dowody, na które powołał się organ właściwy dla stwierdzenia niezastosowania się do dyrektywy 91/628 zmienionej dyrektywą 95/29, nie są istotne.

               2)

               Jeżeli statek otrzymał zezwolenie państwa członkowskiego bandery na transport zwierząt na określonej powierzchni, właściwy organ państwa członkowskiego wywozu powinien przyjąć to zezwolenie za podstawę dokonania oceny, czy wspólnotowe przepisy dotyczące ochrony zwierząt podczas transportu były przestrzegane.

               3)

               Sformułowanie „przestrzeganie przepisów Wspólnoty dotyczących dobra zwierząt”, zawarte w art. 33 ust. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny, należy rozumieć w ten sposób, że w przypadku stwierdzenia, iż wspólnotowe normy gęstości załadunku zawarte w rozdziale VI pkt 47 część B załącznika do dyrektywy 91/628, zmienionej dyrektywą 95/29, nie były zachowane podczas transportu zwierząt, należy uznać co do zasady, że przepisy te nie były przestrzegane w odniesieniu do wszystkich żywych przewożonych zwierząt.

               4)

               Prawo wspólnotowe nie zobowiązuje sądu krajowego do zastosowania z urzędu przepisu prawa wspólnotowego, jeżeli takie zastosowanie zmuszałoby sąd do odstąpienia od ustanowionej w danym prawie krajowym zasady zakazującej reformatio in peius.

      (1)  Dz.U. C 20 z dnia 27.1.2007.


title: Sprawa T-485/15: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2015 r. – Alsharghawi/Rada

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/41

         Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2015 r. – Alsharghawi/Rada
   (Sprawa T-485/15)
   (2015/C 337/46)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Skarżący: Bashir Saleh Bashir Alsharghawi (Johannesburg, Republika Południowej Afryki) (przedstawiciel: É. Moutet, avocat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady Unii Europejskiej (WPZiB) 2015/1333 z dnia 31 lipca 2015 r. uchylającej decyzję 2011/137/WPZiB, a także rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/1323 z dnia 31 lipca 2015 r. w sprawie wykonania art. 16 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 204/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty:

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku właściwości Rady, aby umieścić nazwisko skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi, ponieważ jego nazwisko nie zostało wymienione ani w rezolucjach Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych 1970 (2011) i 1973 (2011), ani w jej rezolucjach zmieniających 2213/2015 i 2214/2015.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, podzielony na dwie części:

                           —

                           naruszenie obowiązku uzasadnienia;

                           —

                           naruszenie prawa do obrony skarżącego ze względu na brak kontradyktoryjnego postępowania.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przepisów prawa odnoszących się do stosowania traktatów Unii Europejskiej, podzielony na dwie części:

                           —

                           naruszenie domniemania niewinności;

                           —

                           naruszenie praw podstawowych w zakresie, w jakim, ustanawiając skierowane przeciwko skarżącemu środki ograniczające, Rada naruszyła jego swobodę przemieszczania się oraz prawo własności.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący braku zasadności zaskarżonych aktów w zakresie, w jakim nie istnieje żadna istotna podstawa faktyczna uzasadniająca stosowność tych aktów.


title: Sprawa T-377/12: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2015 r. – Spa Monopole/OHIM – Olivar Del Desierto (OLEOSPA) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego OLEOSPA — Wcześniejsze słowne znaki towarowe Beneluksu SPA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)]

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/20

         Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2015 r. – Spa Monopole/OHIM – Olivar Del Desierto (OLEOSPA)
   (Sprawa T-377/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego OLEOSPA - Wcześniejsze słowne znaki towarowe Beneluksu SPA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)])
   (2015/C 127/27)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV (Spa, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. De Brouwer, E. Cornu i E. De Gryse)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciele: początkowo V. Melgar, następnie V. Melgar i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Olivar Del Desierto, SL (Almería, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 czerwca 2012 r. (sprawa R 135/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV a Olivar Del Desierto, SL.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (OHIM) z dnia 22 czerwca 2012 r. (sprawa R 135/2011-4) w zakresie, w jakim oddalono w niej sprzeciw w odniesieniu do produktów kosmetycznych należących do klasy 3 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r. ze zm.

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 331 z 27.10.2012.


title: Sprawa C-367/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 13 czerwca 2017 r. – S/EA i in.

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 13 czerwca 2017 r. – S/EA i in.
   (Sprawa C-367/17)
   (2017/C 293/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundespatentgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: S

      Druga strona postępowania: EA, EB, EC

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy decyzja w sprawie złożonego w dniu 15 lutego 2007 r. do właściwego organu krajowego [w niniejszej sprawie Deutsches Patent- und Markenamt (niemieckiego urzędu patentowego)] wniosku o dokonanie zmiany specyfikacji chronionego oznaczenia geograficznego w ten sposób, że krojenie i pakowanie produktu [w niniejszej sprawie: Schwarzwälder Schinken (szynki szwarcwaldzkiej) może być dokonywane jedynie w regionie wytwarzania, powinna być wydana na podstawie obowiązującego w chwili wnoszenia wniosku rozporządzenia nr 510/2006 (1), czy też na podstawie rozporządzenia nr 1151/2012 (2) obowiązującego w momencie wydawania decyzji?

               2)

               W wypadku gdy decyzja powinna być wydana na podstawie aktualnie obowiązującego rozporządzenia nr 1151/2012:

                           2.1.

                                       a)

                                       Czy okoliczność, że niewłaściwy transport produktu do innego regionu w celu jego dalszego przetworzenia (krojenie i pakowanie) może niekorzystnie wpłynąć na autentyczny smak, autentyczną jakość oraz na trwałość produktu, z punktu widzenia zabezpieczenia jakości produktu może stanowić wystarczające i odnoszące się wyłącznie do danego produktu uzasadnienie w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 1151/2012 dla wymogu, że krojenie i pakowanie może nastąpić jedynie w regionie wytwarzania?

                                       b)

                                       Czy przewidziane w specyfikacji wymogi dotyczące krojenia i pakowania, które nie wykraczają poza kryteria obowiązujące w zakresie higieny środków spożywczych, z punktu widzenia zabezpieczenia jakości produktu mogą stanowić wystarczające i odnoszące się wyłącznie do danego produktu uzasadnienie w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 1151/2012 dla wymogu, że krojenie i pakowanie może nastąpić jedynie w regionie wytwarzania?

                           2.2.

                                       a)

                                       Czy można uznać, że dla przepisu zawartego w specyfikacji dla chronionego oznaczenia geograficznego, zgodnie z którym krojenie i pakowanie może nastąpić jedynie w regionie wytwarzania, wystarczającym i odnoszącym się jedynie do tego produktu uzasadnieniem w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. e) rozporządzenia 1151/2012 jest zasadniczo okoliczność, że możliwe w tym zakresie kontrole (producentów) w regionie wytwarzania są bardziej intensywne i ogólnie dają lepszą gwarancję niż kontrola (nadużyć) w rozumieniu art. 36 ust. 3 lit. b) w związku z art. 38 rozporządzenia nr 1151/2012?

                                       b)

                                       W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 2.2 a):
                                       Czy uzasadniona jest inna ocena, gdy produktem jest towar, na który istnieje duży popyt także poza regionem i jest on często krojony i pakowany poza regionem wytwarzania, chociaż do tej pory nie stwierdzono konkretnych wypadków nadużycia stosowania chronionego oznaczenia geograficznego w rozumieniu art. 13 rozporządzenia nr 1151/2012?

                           2.3.

                           Czy można uznać, że dla przepisu zawartego w specyfikacji dla chronionego oznaczenia geograficznego, zgodnie z którym krojenie i pakowanie może nastąpić jedynie w regionie wytwarzania, wystarczającym i odnoszącym się jedynie do tego produktu uzasadnieniem w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 1151/2012 jest okoliczność, że w przeciwnym wypadku możliwość monitorowania przetworzonego produktu nie jest zapewniona w sposób wystarczający?
                           Czy w tym kontekście znaczenie ma okoliczność, że

                                       a)

                                       powinno być zapewnione monitorowanie środków spożywczych, w szczególności pochodzenia zwierzęcego, zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002 ustanawiającego ogólne zasady prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (3) w związku z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 931/2011 w sprawie wymogów dotyczących możliwości śledzenia ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (4);

                                       b)

                                       powinno być zapewnione monitorowanie produktu poprzez uczestnictwo podmiotów dokonujących dalszego przetworzenia produktu w dobrowolnych pod względem prawnym, jednakże faktycznie obligatoryjnych prywatnych systemach kontroli?

                           2.4.

                           W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na jedno z pytań [2.]1-[2.]3:
                           Czy specyfikacja dotycząca chronionego oznaczenia geograficznego może lub powinna przewidywać – jako łagodniejszy środek w porównaniu do obligatoryjnego przeniesienia krojenia i pakowania do regionu wytwarzania – że podmioty przetwarzające produkt poza regionem wytwarzania muszą w tym zakresie poddać się kontroli organów i jednostek właściwych do dokonywania kontroli w regionie wytwarzania [art. 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia 1151/2012]?

               3)

               W wypadku gdy decyzja powinna zostać wydana na podstawie rozporządzenia nr 510/2006 (zobacz pytanie pierwsze) sąd odsyłający prosi o udzielenie odpowiedzi na pytania zadane w pkt 2 na podstawie rozporządzenia nr 510/2006, w szczególności na podstawie art. 4 ust. 2 lit. e) tego rozporządzenia w związku z art. 8 i motywem 8 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/2006 określającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (5).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych, Dz.U. 2006, L 93, s. 12.

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych, Dz.U. 2012, L 343, s. 1.

      (3)  Dz.U. 2002, L 31, s. 1.

      (4)  Dz.U. 2011, L 242, s. 2.

      (5)  Dz.U. 2006, L 369, s. 1.


title: Sprawa F-141/14: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2014 r. – ZZ/Komisja

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/46

         Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2014 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-141/14)
   (2015/C 089/56)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Tymen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji odmownej w sprawie wniosku o odszkodowanie złożonego przez skarżącego, który uległ poważnemu wypadkowi, ze względu na niezgodne z prawem zachowanie Komisji, odpowiedzialnej za prowadzenie jego dokumentacji medycznej oraz żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania i zadośćuczynienia;

               —

               o ile zajdzie taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 24 lutego 2014 r. zawierającej rozstrzygnięcie odmowne w sprawie wniosku odszkodowawczego z dnia 15 listopada 2013 r.;

               —

               o ile zajdzie taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 23 września 2014 r. oddalającej zażalenie z dnia 23 maja 2014 r., uzupełnione pismem z dnia 17 czerwca 2014 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów.


title: Sprawa T-598/15: Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2016 r. – Stichting Accolade/Komisja (Pomoc państwa — Sprzedaż pewnych nieruchomości gruntowych po cenach rzekomo niższych od ceny rynkowej — Skarga osoby trzeciej złożona do Komisji — Decyzja, w której uznano, że sporny środek nie stanowi pomocy — Wstępna faza badania na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 dotyczącego rzekomo bezprawnie przyznanej pomocy indywidualnej — Skarga o uchylenie wniesiona przez osobę trzecią — Dopuszczalność — Legitymacja procesowa — Skarga w celu zachowania praw procesowych — Skarga, w której zakwestionowano zasadność spornego środka — Brak istotnego wpływu na pozycję konkurencyjną — Niedopuszczalność)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/34

         Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2016 r. – Stichting Accolade/Komisja
   (Sprawa T-598/15) (1)

   ((Pomoc państwa - Sprzedaż pewnych nieruchomości gruntowych po cenach rzekomo niższych od ceny rynkowej - Skarga osoby trzeciej złożona do Komisji - Decyzja, w której uznano, że sporny środek nie stanowi pomocy - Wstępna faza badania na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 dotyczącego rzekomo bezprawnie przyznanej pomocy indywidualnej - Skarga o uchylenie wniesiona przez osobę trzecią - Dopuszczalność - Legitymacja procesowa - Skarga w celu zachowania praw procesowych - Skarga, w której zakwestionowano zasadność spornego środka - Brak istotnego wpływu na pozycję konkurencyjną - Niedopuszczalność))
   (2017/C 022/46)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Stichting Accolade (Drachten, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci H. de Boer i J. Abma,

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P.J. Loewenthal i S. Noë, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2015) 4411 final z dnia 30 czerwca 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.34676 (2015/NN) – Niderlandy (sprzedaż nieruchomości gruntowych po cenach rzekomo niższych od ceny rynkowej przez gminę Harlingen), w której to decyzji Komisja uznała, że sprzedaż owych nieruchomości gruntowych na rzecz Ludinga Vastgoed BV nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Stichting Accolade zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 406 z 7.12.2015.


title: Sprawa T-230/14: Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Deutsche Edelstahlwerke/Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/57

         Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Deutsche Edelstahlwerke/Komisja
   (Sprawa T-230/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 294/69)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Edelstahlwerke GmbH (Witten, Niemcy) (przedstawiciele: S. Altenschmidt i H. Janssen, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez A. Luke i C. Maurera, adwokatów)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku o dopuszczenie Urzędu Nadzoru EFTA do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Deutsche Edelstahlwerke GmbH pokrywa koszty własne, a także poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa C-299/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin (Niemcy) w dniu 23 maja 2017 r. – VG Media Gesellschaft zur Verwertung der Urheber- und Leistungsschutzrechte von Medienunternehmen mbH/Google Inc.

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin (Niemcy) w dniu 23 maja 2017 r. – VG Media Gesellschaft zur Verwertung der Urheber- und Leistungsschutzrechte von Medienunternehmen mbH/Google Inc.
   (Sprawa C-299/17)
   (2017/C 309/27)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: VG Media Gesellschaft zur Verwertung der Urheber- und Leistungsschutzrechte von Medienunternehmen mbH

      Strona pozwana: Google Inc.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy uregulowanie krajowe, zabraniające wyłącznie komercyjnym operatorom wyszukiwarek i komercyjnym oferentom usług, przetwarzającym treści, a nie innym – także komercyjnym użytkownikom – publicznego udostępniania prasy albo jej fragmentów (z wyłączeniem pojedynczych słów lub bardzo niewielkich fragmentów tekstu), stosownie do art. 1 pkt 2 i 5 dyrektywy 98/34/WE (1) w brzmieniu dyrektywy 98/48/WE stanowi regulację, która nie odnosi się szczególnie do usług określonych w tym punkcie?

               2)

               A jeśli ten przypadek nie zachodzi, to czy uregulowanie krajowe, zabraniające wyłącznie komercyjnym operatorom wyszukiwarek i komercyjnym oferentom usług, przetwarzającym treści, a nie innym – także komercyjnym użytkownikom – publicznego udostępniania prasy albo jej fragmentów (z wyłączeniem pojedynczych słów lub bardzo niewielkich fragmentów tekstu) stanowi przepis techniczny w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE w brzmieniu dyrektywy 98/48/WE, to znaczy wiążący przepis dotyczący wykonywania działalności usługowej?

      (1)  Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych w brzmieniu dyrektywy 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniającej dyrektywę 98/34/WE ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, Dz.U. L 217, s. 18 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 13, t. 21, s. 8.