title: Sprawa C-179/04: Skarga wniesiona dnia 16 kwietnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               26.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/2

         Skarga wniesiona dnia 16 kwietnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-179/04)
   (2004/C 168/02)
   Dnia 16 kwietnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Republice Greckiej sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez Georgiosa Zavvosa, członka służby prawnej Komisji.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               orzeczenie, że Republika Grecka, nie podejmując wszelkich niezbędnych środków ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w celu dostosowania się do dyrektywy 2000/64/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 listopada 2000 r., zmieniającej dyrektywy Rady 85/611/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG i 93/22/EWG w odniesieniu do wymiany informacji z państwami trzecimi (1), a w każdym razie nie przekazując Komisji przedmiotowych uregulowań, uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenieRepubliki Greckiej kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału, Państwo Członkowskie nie może powoływać się na okoliczności lub trudności natury wewnętrznej w celu usprawiedliwienia uchybienia obowiązkom i terminom wynikającym z prawa wspólnotowego.

      (1)  Dz.U. L 290 z dnia 17 listopada 2000 r., str. 27.


title: Sprawa C-73/11 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 stycznia 2013 r. — Frucona Košice a.s. przeciwko Komisji Europejskiej, St. Nicolaus — trade a.s. (Odwołanie — Pomoc państwa — Umorzenie 65-procentowego zobowiązania podatkowego w ramach zbiorowego postępowania upadłościowego — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Kryterium prywatnego wierzyciela — Granice kontroli sądowej — Zastąpienie przez Sąd własnym uzasadnieniem uzasadnienia zawartego w spornej decyzji — Oczywisty błąd w ocenie — Przeinaczenie dowodów)

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 stycznia 2013 r. — Frucona Košice a.s. przeciwko Komisji Europejskiej, St. Nicolaus — trade a.s.
   (Sprawa C-73/11 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Umorzenie 65-procentowego zobowiązania podatkowego w ramach zbiorowego postępowania upadłościowego - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Kryterium prywatnego wierzyciela - Granice kontroli sądowej - Zastąpienie przez Sąd własnym uzasadnieniem uzasadnienia zawartego w spornej decyzji - Oczywisty błąd w ocenie - Przeinaczenie dowodów)
   2013/C 71/03
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Frucona Košice a.s. (przedstawiciele: P. Lasok QC, J. Holmes i B. Hartnett, barristers, O. Geiss, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Walkerová, L. Armati i B. Martenczuk, pełnomocnicy), St. Nicolaus — trade a.s. (przedstawiciel: adwokat N. Smaho)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 7 grudnia 2010 r. w sprawie T-11/07 Frucona Košice przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 2087 wersja ostateczna z dnia 7 czerwca 2006 r. w sprawie pomocy przyznanej przez Słowację na rzecz Frucona Košice w formie umorzenia zobowiązania podatkowego przez właściwy organ podatkowy w ramach postępowania upadłościowego (pomoc państwa nr C-25/2005, ex NN/2005) w zakresie, w jakim Komisja uznaje rzeczony środek za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazuje Słowacji odzyskanie całej pomocy

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2010 r. w sprawie T-11/07 Frucona Košice przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej, aby wydał orzeczenie w przedmiocie podniesionych przed nim zarzutów, co do których się nie wypowiedział.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 130 z 30.4.2011.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  27 października 2005 r.  w sprawie: C-41/04 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden): Levob Verzekeringen BV, OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Szósta dyrektywa VAT — Artykuły 2, 5, 6 i 9 — Sprzedaż oprogramowania zarejestrowanego na nośniku — Końcowe przystosowanie oprogramowania do specyficznych potrzeb nabywcy — Jednolite świadczenie podlegające opodatkowaniu — Świadczenie usług — Miejsce świadczenia)

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 27 października 2005 r.
   w sprawie: C-41/04 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden): Levob Verzekeringen BV, OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financiën (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuły 2, 5, 6 i 9 - Sprzedaż oprogramowania zarejestrowanego na nośniku - Końcowe przystosowanie oprogramowania do specyficznych potrzeb nabywcy - Jednolite świadczenie podlegające opodatkowaniu - Świadczenie usług - Miejsce świadczenia)
   (2006/C 22/02)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-41/04 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) postanowieniem z dnia 30 stycznia 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 2 lutego 2004 r., w postępowaniu: Levob Verzekeringen BV, OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financiën, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Schiemann (sprawozdawca), N. Colneric, J. N. Cunha Rodrigues i E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 27 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Artykuł 2 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady nr 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako konsumenta przeciętnego, są tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie do celów stosowania podatku od wartości dodanej.

               2)

               Jest tak właśnie w przypadku transakcji, w ramach której podatnik dostarcza konsumentowi standardowe oprogramowanie wcześniej opracowane i oferowane do sprzedaży, zarejestrowane na nośniku, jak również zapewnia następnie przystosowanie tego oprogramowania do specyficznych potrzeb tego nabywcy, nawet jeśli następuje to za zapłatą dwóch odrębnych cen.

               3)

               Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 77/388 należy interpretować w ten sposób, że jednolite świadczenie, o którym mowa w pkt 2 sentencji, powinno być kwalifikowane jako „świadczenie usług”, jeżeli okaże się, iż dane przystosowanie nie ma ani charakteru pobocznego, ani pomocniczego, lecz ma charakter dominujący; dzieje się tak w szczególności jeżeli z uwagi na takie czynniki jak jego zakres, jego koszt lub jego czas trwania przystosowanie to ma znaczenie decydujące dla umożliwienia nabywcy użytkowania gotowego oprogramowania.

               4)

               Artykuł 9 ust. 2 lit. e) tiret trzecie dyrektywy 77/388 powinien być interpretowany w ten sposób, że znajduje on zastosowanie do jednolitego świadczenia usług, o którym mowa w pkt 3 sentencji, wykonanego na rzecz podatnika mającego siedzibę we Wspólnocie, lecz w innym państwie niż wykonawca świadczenia.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004.


title: Sprawa C-184/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Twoh International BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 28c część A lit. a) akapit pierwszy — Dostawy wewnątrzwspólnotowe — Zwolnienie — Brak obowiązku gromadzenia dowodów przez organy podatkowe — Dyrektywa 77/799/EWG — Wzajemna pomoc właściwych władz państw członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich i pośrednich — Rozporządzenie (EWG) nr 218/92 — Współpraca administracyjna w dziedzinie podatków pośrednich)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Twoh International BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-184/05) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 28c część A lit. a) akapit pierwszy - Dostawy wewnątrzwspólnotowe - Zwolnienie - Brak obowiązku gromadzenia dowodów przez organy podatkowe - Dyrektywa 77/799/EWG - Wzajemna pomoc właściwych władz państw członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich i pośrednich - Rozporządzenie (EWG) nr 218/92 - Współpraca administracyjna w dziedzinie podatków pośrednich)
   (2007/C 297/04)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Twoh International BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 28c część A lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1), w związku z dyrektywą Rady 77/799/EWG z dnia 19 grudnia 1977 r. dotyczącą wzajemnej pomocy właściwych władz państw członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich i pośrednich (Dz.U. L 336, str. 15), zmienioną dyrektywą Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. (Dz.U. L 76, str. 1) oraz w związku z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 218/92 z dnia 27 stycznia 1992 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatków pośrednich (VAT) (Dz.U. L 24, str. 1) — Sprzedaż i przewóz towarów do innego państwa członkowskiego na rachunek kupującego — Nieprzekazanie istotnych informacji przez właściwy organ państwa członkowskiego przeznaczenia — Obowiązek lub brak obowiązku organów państwa członkowskiego wysyłki wystąpienia o udzielenie informacji do właściwych organów państwa członkowskiego przeznaczenia i ewentualnie obowiązek ich uwzględnienia
   Sentencja
   Artykuł 28c część A lit. a) akapit pierwszy szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/EWG z dnia 10 kwietnia 1995 r., w związku z dyrektywą Rady 77/799/EWG z dnia 19 grudnia 1977 r. dotyczącą wzajemnej pomocy właściwych władz państw członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich i pośrednich, zmienioną dyrektywą Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r., oraz w związku z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 218/92 z dnia 27 stycznia 1992 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatków pośrednich (VAT), należy interpretować w ten sposób, że organy podatkowe państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej nie są zobowiązane do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie informacji do organów państwa członkowskiego, które dostawca wskazuje jako państwo przeznaczenia.

      (1)  Dz.U. C 217 z 3.9.2005.


title: Sprawa C-367/08: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/11

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-367/08)
   (2008/C 260/21)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: N. Yerrel, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/22/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie minimalnych warunków wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i (EWG) nr 3821/85 dotyczących przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym oraz uchylającej dyrektywę Rady 88/599/EWG1, a w każdym razie nie informując o ich ustanowieniu Komisji, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 16 tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1 kwietnia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 102, s. 35.


title: Sprawa C-77/06: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 października 2006 r. – Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2001/42/WE — Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/19

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 października 2006 r.– Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-77/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2001/42/WE - Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2006/C 326/37)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Hottiaux i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: S. Schreiner, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie przepisów koniecznych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197, str. 30)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006.


title: Sprawa C-169/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 10 kwietnia 2012 r. — TNT Express Worldwide (Poland) Sp. z o.o. przeciwko Ministrowi Finansów

text:
               14.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 10 kwietnia 2012 r. — TNT Express Worldwide (Poland) Sp. z o.o. przeciwko Ministrowi Finansów
   (Sprawa C-169/12)
   2012/C 209/02
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: TNT Express Worldwide (Poland) Sp. z o.o.

      Strona pozwana: Minister Finansów

      Pytania prejudycjalne

               1)

               czy unormowania wynikające z art. 66 lit. a, b i c Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w ten sposób, iż w przypadku wystawienia przez podatnika faktury dokumentującej usługę objętą dyspozycją przewidzianego w tym artykule uprawnienia dla państwa członkowskiego (odstępstwa od art. 63, 64 i 65 Dyrektywy 112), możliwe jest określenie wymagalności podatku (obowiązku podatkowego) w oparciu o art. 66 lit. b Dyrektywy 112 na dzień zapłaty, nie później niż 30 dnia od dnia wykonania usługi?

               2)

               czy unormowania wynikające z art. 66 lit. a i b Dyrektywy 112 należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwiają się one polskim przepisom krajowym przyjętym wart. 19 ust. 13 pkt 2) lit. a i b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej jako ustawa o VAT) stanowiącym, iż moment powstania obowiązku podatkowego (zdarzenie, z nastąpieniem którego podatek staje się wymagalny dla niektórych transakcji) dla usług transportowych i spedycyjnych następuje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30 dnia, licząc od dnia wykonania tych usług także wówczas, gdy zostaje wystawiona i doręczona nabywcy faktura najpóźniej w ciągu 7 dni od wykonania usługi przewidująca późniejszy termin płatności, a nabywca usługi uprawniony jest do odliczenia podatku naliczonego za okres, w którym otrzymał fakturę, niezależnie od faktu zapłaty za usługę?

      (1)  Dz.U.L 347 s. 1


title: Sprawa C-19/10: Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/15

         Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-19/10)
   2010/C 80/27
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i S. Mortoni, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że przez nieprzyjęcie przepisów krajowych transponujących art. 12 rozporządzenia (WE) nr 273/2004 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych, nieopwiadomienie o nich Komisji zgodnie z art. 16 tego rozporządzenia oraz nieprzyjęcie przepisów krajowych transponujących art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 111/2005 (2) z dnia 22 grudnia 2004 r. określającego zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy powyższych rozporządzeń;

               —

               Obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Rozporządzenie nr 273/2004 weszło w życie w dniu 18 sierpnia 2005 r.; rozporządzenie nr 111/2005 weszło w życie w dniu 15 lutego 2005 r. i stosuje się je od dnia 18 sierpnia 2005 r. Wobec nieotrzymania żadnego powiadomienia o przepisach, jakie Włochy były zobowiązane przyjąć na mocy art. 12 rozporządzenia nr 273/2004 i art. 31 rozporządzenia nr 111/2005, a także nieotrzymania od Republiki Włoskiej informacji pozwalających na stwierdzenie, że niezbędne przepisy zostały przyjęte, Komisja uznaje, że Republika Włoska nie przyjęła tych przepisów, a tym samym uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy rozporządzenia (WE) nr 273/2004 i rozporządzenia (WE) nr 111/2005.

      (1)  Dz.U. L 47, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 22, s. 1.


title: Sprawa T-34/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 września 2006 r. — Bayer CropScience i in. przeciwko Komisji (Środki ochrony roślin — Substancja aktywna endosulfan — Przegląd zezwolenia na dopuszczenie do obrotu — Skarga na bezczynność — Umorzenie postępowania)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/35

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 września 2006 r. — Bayer CropScience i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-34/05) (1)

   (Środki ochrony roślin - Substancja aktywna endosulfan - Przegląd zezwolenia na dopuszczenie do obrotu - Skarga na bezczynność - Umorzenie postępowania)
   (2006/C 281/61)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Bayer CropScience AG (Monheim, Niemcy), Makhteshim-Agan Holding BV (Amsterdam, Niderlandy), Alfa Georgika Efodia AEVE (Ateny, Grecja) i Aragonesas Agro SA (Madryd, Hiszpania) [przedstawiciele: C. Mereu i K. Van Maldegem, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciel: B. Doherty, pełnomocnik]

      Interwenient pospierający stronę skarżącą: European Crop Protection Association (ECPA) (Bruksela, Belgia) [przestawiciele: D. Waelbroeck, U. Zinsmeister i N. Rampa, adwokaci]

      Interwenient pospierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii [przedstawiciel: J. Rodríguez Cárcamo, abogado del Estado]
   Przedmiot sprawy
   Skarga na bezczynność zmierza do stwierdzenia, że Komisja niezgodnie z prawem nie dokonała analizy informacji przedłożonych przez stronę skarżącą w ramach przeglądu zezwolenia na wprowadzenie do obrotu substancji aktywnej endosulfanu, zgodnie z dyrektywą Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, str. 1).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Sprawa zostaje umorzona.

               2)

               Komisja i strona skarżąca pokrywają swe własne koszty.

               3)

               Komisja i wnioskodawcy pokrywają swe własne koszty poniesione w postępowaniu w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych.

               4)

               Królestwo Hiszpanii i European Crop Protection Association pokrywają swe własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005


title: Sprawa T-345/05 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 marca 2007 r. — V przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Zarządzenie tymczasowe — Uchylenie immunitetu członka Parlamentu Europejskiego — Wniosek o zawieszenie wykonania — Wniosek o zastosowanie środków zabezpieczających — Dopuszczalność — Pilność)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/36

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 marca 2007 r. — V przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa T-345/05 R)
   (Zarządzenie tymczasowe - Uchylenie immunitetu członka Parlamentu Europejskiego - Wniosek o zawieszenie wykonania - Wniosek o zastosowanie środków zabezpieczających - Dopuszczalność - Pilność)
   (2007/C 96/74)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: V (przedstawiciele: J. Lofthouse, M. Monan, barristers, i E. Hayes, solicitor)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: H. Krück, D. Moore i M. Windisch, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze żądanie zawieszenia wykonania decyzji Parlamentu Europejskiego [dane osobowe zostały utajnione] uchylającej immunitet sądowy skarżącego, po drugie żądanie zastosowania środków zabezpieczających mających zapobiec kontynuowaniu postępowania karnego do czasu wydania przez Sąd ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi, po trzecie żądanie ochrony anonimowości skarżącego i aby niniejszy wniosek nie został ujawniony do czasu wydania przez Sąd orzeczenia w przedmiocie skargi ani do czasu ewentualnego zakończenia postępowania przez sąd krajowy, po czwarte żądanie umożliwienia skarżącemu przedstawienia pism stron, które strony wymieniły w ramach postępowania o wydanie zarządzenia tymczasowego oraz w postępowaniu dotyczącym skargi, organowi Zjednoczonego Królestwo właściwemu w przedmiocie postępowania karnego oraz sądowi krajowemu przed którym toczyć ma się postępowanie karne i po piąte żądanie wyznaczenia rozprawy w postępowaniu w przedmiocie skargi w najkrótszym możliwym terminie.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o wydanie zarządzenia tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Wydanie orzeczenia w przedmiocie kosztów zostaje zawieszone.


title: Sprawa T-253/06 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 29 czerwca 2006 r. w sprawie F-11/05 Chassagne przeciwko Komisji, wniesione w dniu 8 września 2006 r. przez Oliviera Chassagnego

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/38

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 29 czerwca 2006 r. w sprawie F-11/05 Chassagne przeciwko Komisji, wniesione w dniu 8 września 2006 r. przez Oliviera Chassagnego
   (Sprawa T-253/06 P)
   (2006/C 281/68)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Olivier Chassagne (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, avocats)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia wydanego przez Sąd do spraw Służby Publicznej w dniu 29 czerwca 2006 r. w sprawie F-11/05;

               —

               uwzględnienie żądań uchylenia i zapłaty odszkodowania przedstawionych przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W pierwszym zarzucie swego odwołania wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się uchybienia procesowego mającego wpływ na prawo do obrony przez to, że nie miał on możliwości przedstawienia swych uwag w odniesieniu do dokumentów, na których Sąd oparł swą argumentację oraz przez to, że niektóre dowody przedłożone przez skarżącego jak również pewne dokumenty złożone w trakcie postępowania nie zostały uwzględnione. W swym drugim zarzucie wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo wspólnotowe poprzez zniekształcenie zarzutów skargi oraz przez błędną wykładnię postanowień regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich. Jego zdaniem Sąd także dopuścił się oczywistych błędów w ocenie okoliczności faktycznych.


title: Sprawa C-147/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 28 marca 2014 r. – Loutfi Management Propriété intellectuelle SARL przeciwko AMJ Meatproducts NV i Halalsupply NV

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 28 marca 2014 r. – Loutfi Management Propriété intellectuelle SARL przeciwko AMJ Meatproducts NV i Halalsupply NV
   (Sprawa C-147/14)
   2014/C 194/15
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van beroep te Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca środek zaskarżenia: Loutfi Management Propriété Intellectuelle SARL

      Druga strona postępowania: AMJ Meatproducts NV, Halalsupply NV

      Pytania prejudycjalne

   Czy, mając na uwadze art. 21 i art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (1), art. 9 ust. 1 lit. b) [rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 (2) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego] należy interpretować w ten sposób, że dokonując oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wspólnotowego znaku towarowego, którego dominującym elementem jest słowo wyrażone w języku arabskim, i oznaczenia, którego dominującym elementem jest inne, ale wizualnie podobne słowo wyrażone w języku arabskim, różnica w wymowie i znaczeniu pomiędzy tymi słowami może, względnie nawet musi, zostać zbadana i uwzględniona przez właściwe sądy państwa członkowskiego, nawet jeżeli język arabski nie jest językiem oficjalnym Unii Europejskiej ani jej państw członkowskich?

      (1)  Dz.U. 2000, C 364, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa T-405/10: Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2014 r. – Justice & Environment przeciwko Komisji (Zbliżanie ustawodawstw — Zamierzone uwalnianie do środowiska GMO — Procedura udzielania zezwoleń na wprowadzenie do obrotu — Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej — Stwierdzenie nieważności zaskarżonych lub rozpatrywanych decyzji — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/19

         Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2014 r. – Justice & Environment przeciwko Komisji
   (Sprawa T-405/10) (1)

   ((Zbliżanie ustawodawstw - Zamierzone uwalnianie do środowiska GMO - Procedura udzielania zezwoleń na wprowadzenie do obrotu - Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej - Stwierdzenie nieważności zaskarżonych lub rozpatrywanych decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania))
   (2014/C 431/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Association/Vereniging Justice & Environment (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat P. Černý)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. Oliver i D. Bianchi, następnie D. Bianchi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2010/135/UE z dnia 2 marca 2010 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu, zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE, produktu ziemniaczanego (Solanum tuberosum L. linii EH92–527–1) zmodyfikowanego genetycznie w celu zwiększenia zawartości amylopektyny stanowiącej składnik skrobi (Dz.U. L 53, s. 11 ) i decyzji Komisji 2010/136/UE z dnia 2 marca 2010 r. zezwalającej na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady paszy produkowanej z genetycznie zmodyfikowanego ziemniaka EH92–527–1 (BPS-25271–9) i przypadkowe[…] lub technicznie nieuniknione[…] występowania[e] ziemniaka w produktach żywnościowych i innych produktach paszowych (Dz.U. L 53, s. 15) oraz decyzji, jaką miało zawierać pismo Komisji z dnia 6 lipca 2010 r. oddalające wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w przedmiocie rzeczonych decyzji.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Association/Vereniging Justice & Environment.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa T-439/16: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – holyGhost/EUIPO – CBM (holyGhost)

text:
               26.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/25

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – holyGhost/EUIPO – CBM (holyGhost)
   (Sprawa T-439/16)
   (2016/C 350/31)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: holyGhost GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci M. Wiedemann i S. Engbrink)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: CBM Creative Brands Marken GmbH (Zurych, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „holyGhost” – zgłoszenie nr 11 757 853

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 maja 2016 r. w sprawie R 2867/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawy połączone C-164/15 P i C-165/15 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. – Komisja Europejska/Aer Lingus Ltd, Ryanair Designated Activity Company, Irlandia (Odwołanie — Pomoc państwa — Krajowy podatek od transportu lotniczego — Stosowanie zróżnicowanych stawek podatkowych — Niższa stawka podatku stosowana względem lotów do miejsca przeznaczenia położonego w odległości nieprzekraczającej 300 km od krajowego portu lotniczego — Korzyść — Selektywny charakter — Ocena środka podatkowego, który może stanowić ograniczenie swobody świadczenia usług — Odzyskanie pomocy — Podatek akcyzowy)

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. – Komisja Europejska/Aer Lingus Ltd, Ryanair Designated Activity Company, Irlandia
   (Sprawy połączone C-164/15 P i C-165/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - Krajowy podatek od transportu lotniczego - Stosowanie zróżnicowanych stawek podatkowych - Niższa stawka podatku stosowana względem lotów do miejsca przeznaczenia położonego w odległości nieprzekraczającej 300 km od krajowego portu lotniczego - Korzyść - Selektywny charakter - Ocena środka podatkowego, który może stanowić ograniczenie swobody świadczenia usług - Odzyskanie pomocy - Podatek akcyzowy))
   (2017/C 053/11)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, D. Grespan, T. Maxian Rusche i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Aer Lingus Ltd (przedstawiciele: K. Bacon i M. A. Robertson, QC oraz D. Bailey, barrister, upoważniony przez M. A. Burnside’a, solicitor), Ryanair Designated Activity Company, dawniej Ryanair Ltd (przedstawiciele: M. B. Kennelly, QC, I.-G. Metaxas-Maragkidis, dikigoros oraz adwokat E. Vahida), Irlandia (przedstawiciele: E. Creedon, J. Quaney i A. Joyce, pełnomocnicy, wspierani przez E. Regana, S.C. i B. Doherty’ego, BL)

      Sentencja

               1)

               Wyroki Sądu Unii Europejskiej z dnia 5 lutego 2015 r., Aer Lingus/Komisja (T-473/12, niepublikowany, EU:T:2015:78) oraz z dnia 5 lutego 2015 r., Ryanair/Komisja (T-500/12, nieopublikowany, EU:T:2015:73) zostają uchylne w części w której stwierdzają nieważność art. 4 decyzji Komisji 2013/199/UE z dnia 25 lipca 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.29064 (11/C, ex 11/NN) – Zróżnicowane stawki podatku od transportu lotniczego wprowadzone przez Irlandię, w zakresie, w jakim Komisja nakazuje tym przepisem odzyskanie od beneficjentów pomocy w kwocie określonej w motywie 70 tej decyzji, tj. 8 EUR za pasażera.

               2)

               Odwołania wzajemne zostają oddalone.

               3)

               Skargi wniesione przez spółki Aer Lingus Ltd i Ryanair Designated Activity Company na decyzję 2013/199 zostają oddalone.

               4)

               Spółki Aer Lingus Ltd i Ryanair Designated Activity Company zostają obciążone, poza własnymi kosztami, również kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską w ramach postępowania przed Sądem Unii Europejskiej oraz postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

               5)

               Irlandia pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 205 z 22.6.2015.


title: Sprawa C-411/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 2 lipca 2014 r. w sprawie T-403/14, Pisciotti/Komisja, wniesione w dniu 29 sierpnia 2014 r. przez Romana Pisciottiego

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 2 lipca 2014 r. w sprawie T-403/14, Pisciotti/Komisja, wniesione w dniu 29 sierpnia 2014 r. przez Romana Pisciottiego
   (Sprawa C-411/14 P)
   (2015/C 118/15)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Romano Pisciotti (przedstawiciel: M. Maresca, avvocato)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska
   Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2015 r. Trybunał (druga izba) oddalił odwołanie i orzekł, że Romano Pisciotti ponosi własne koszty.


title: Sprawa C-401/09 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 2 lipca 2009 r. w sprawie T-279/06 Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC), wniesione w dniu 3 października 2009 r. przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/14

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 2 lipca 2009 r. w sprawie T-279/06 Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC), wniesione w dniu 3 października 2009 r. przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE
   (Sprawa C-401/09 P)
   2010/C 11/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciele: N. Korogiannakis i M. Dermitzakis, Δικηγόροι)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego o odrzuceniu oferty wnoszącej odwołanie i o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi;

               —

               obciążenie EBC kosztami obsługi prawnej oraz innymi kosztami i wydatkami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w związku z postępowaniem w pierwszej instancji, nawet jeżeli niniejsze odwołanie zostanie oddalone, jak również kosztami niniejszego postępowania odwoławczego, jeżeli odwołanie zostanie uwzględnione.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie twierdzi, że podniesiony przez stronę pozwaną zarzut niedopuszczalności, złożony wraz z odpowiedzią na skargę, powinien zostać uznany za niedopuszczalny ze względu na fakt, iż jest on niezgodny z art. 114 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, który wyraźnie stanowi, że taki zarzut musi zostać złożony „w odrębnym piśmie”. Wnosząca odwołanie twierdzi ponadto, iż uwzględniając zarzut niedopuszczalności i nie zajmując stanowiska w przedmiocie argumentów przedstawionych przez wnoszącą odwołanie w odniesieniu do owego zarzutu, Sąd naruszył art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości.
   Zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd błędnie uznał, że Evropaïki Dynamiki nie miała żadnego interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji instytucji zamawiającej ze względu na fakt, iż jej oferta została odrzucona. Wnosząca odwołanie twierdzi ponadto, iż Sąd błędnie uznał, że wnosząca odwołanie musiała koniecznie uzyskać Arbeitnehmerüberlassungsgenehmigung (AÜG), aby móc oferować swoje usługi zgodnie z prawem.
   Wreszcie wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd nie zastosował odpowiednich przepisów dotyczących obowiązku uzasadnienia wydanej decyzji, który ciążący na instytucji zamawiającej.


title: Sprawa T-145/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  15 listopada 2005 r. – Righini przeciwko Komisji (Urzędnicy — Pracownicy zatrudnieni na czas określony — Grupa i stopień zaszeregowania — Zaszeregowanie w wyższej grupie)

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/20

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 listopada 2005 r.– Righini przeciwko Komisji
   (Sprawa T-145/04) (1)

   (Urzędnicy - Pracownicy zatrudnieni na czas określony - Grupa i stopień zaszeregowania - Zaszeregowanie w wyższej grupie)
   (2006/C 10/39)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Elisabetta Righini (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel: É. Boigelot, avocat]

      Strona pozwana:
      Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: V. Joris i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez D. Waelbroecka, avocat]
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji Komisji o zaszeregowaniu skarżącej z dniem rozpoczęcia służby w grupie A7 stopniu 3, niezależnie od tego czy jako pracownika zatrudnionego na czas określony, czy urzędnika w okresie próbnym i — stosownie do potrzeb — uchylenie decyzji z dnia 21 stycznia 2004 r. o nieuwzględnieniu zażalenia skarżącej.
   Sentencja wyroku

               1.

               Skarga zostaje oddalona.

               2.

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 179 z 10.7.2004


title: Sprawa C-506/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 14 grudnia 2006 r. — Sabine Mayr przeciwko Bäckerei und Konditorei Gerhard Flöckner OHG

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 14 grudnia 2006 r. — Sabine Mayr przeciwko Bäckerei und Konditorei Gerhard Flöckner OHG
   (Sprawa C-506/06)
   (2007/C 56/24)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberster Gerichtshof (Austria)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sabine Mayr

      Strona pozwana: Konditorei Gerhard Flöckner OHG
   Pytania prejudycjalne
   Czy pracownicę, która poddaje się zabiegowi zapłodnienia in vitro należy uważać za „pracownicę w ciąży” w rozumieniu art. 2 lit. a) pierwsze półzdanie dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (1), jeżeli w momencie wypowiedzenia jej komórki jajowe zostały już zapłodnione nasieniem partnera, to znaczy istnieją embriony „in-vitro”, ale nie zostały one jeszcze umieszczone w ciele kobiety?

      (1)  Dz. U. L 348, str. 1.


title: Sprawa C-269/07: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/19

         Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-269/07)
   (2007/C 199/30)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: R. Lyal i W. Mölls, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec wprowadzając i utrzymując w mocy przepisy §79 — §99 Einkommensteuergesetz (ustawy o podatku dochodowym) dotyczące dodatkowych ubezpieczeń emerytalnych naruszyła zobowiązania wynikające z art. 39 WE, art. 7 rozporządzenia Rady nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. (1) w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty, art. 18 oraz 12 WE, w zakresie w jakim przepisy te

                           a)

                           odmawiają pracownikom przygranicznym (oraz ich małżonkom) prawa do premii o ile nie podlegają oni nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu;

                           b)

                           nie zezwalają na to, by kapitał zgromadzony w ramach tego systemu mógł zostać wykorzystany na finansowanie mieszkania wykorzystywanego na własne cele mieszkaniowe we własnym domu, o ile nie znajduje się ono w Niemczech;

                           c)

                           przewidują, że otrzymana pomoc podlega zwrotowi w przypadku zaprzestania podleganiu nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niemcy wprowadziły w 2001 r. tak zwaną Altersvorsorgezulage (premię emerytalną), która w związku z obniżeniem wysokości ustawowej emerytury miała na celu wspieranie emerytury uzupełniającej. Premia ta była jednak przyznawana tylko, jeśli zainteresowany podlegał w Niemczech nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Warunek ten sprawia, że pracownicy przygraniczni, którzy zgodnie z umową o zapobieganiu podwójnemu opodatkowaniu podlegają opodatkowaniu w państwie miejsca zamieszkania i z tego powodu nie uiszczali podatków w Niemczech, nie mogą korzystać z prawa do rzeczonej premii. Ponadto istniejąca możliwość wykorzystania zgromadzonego kapitału w części na nabycie własności mieszkania może zostać zrealizowana wyłącznie w odniesieniu do nieruchomości znajdujących się w Niemczech, a nie w państwach graniczących z Niemcami. Wreszcie, premia podlega zwrotowi, gdy zainteresowany utraci status podatnika podlegającego nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Niemczech.
   Zdaniem Komisji uregulowania te naruszają przepisy wspólnotowe dotyczące zakazu dyskryminacji z powodu przynależności państwowej, swobodnego przepływu pracowników oraz równego traktowania pracowników z innych państw członkowskich w zakresie przywilejów podatkowych i socjalnych. Zakaz dyskryminacji pracowników z innych państw członkowskich z powodu przynależności państwowej obejmuje bowiem nie tylko jawną dyskryminację z powodu przynależności państwowej, lecz także ukryte formy dyskryminacji, które przy zastosowaniu odmiennych kryteriów w rzeczywistości prowadzą do takiego samego skutku. Ponadto z orzecznictwa Trybunału wynika, że także pracownikom przygranicznym przysługuje prawo do korzystania z przywilejów socjalnych zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1612/68.
   Ponieważ premia emerytalna odpowiada definicji „przywileju socjalnego”, powinna ona zostać przyznana także wówczas gdy pracownik przygraniczny oraz/lub jego małżonek nie podlegają obowiązkowi podatkowemu w Niemczech. Przywilej ten odnosi się bowiem do obiektywnego statusu zainteresowanego jako pracownika. Ustawowa emerytura, której wysokość została obniżona i której uzupełnieniu miała służyć premia, dotyczy przede wszystkim osób pozostających w stosunku pracy, chociaż także inne grupy osób są objęte jej zakresem. Ponadto pojęcie przywileju socjalnego obejmuje także takie korzyści, które przyznawane są już na podstawie posiadania przez ich beneficjenta miejsca zamieszkania na terytorium kraju. Z powyższego wynika, że pracownicy przygraniczni zasadniczo znajdują się w takiej samej sytuacji jak pracownicy mający miejsce zamieszkania na terytorium kraju. Obie grupy odczuwają skutki obniżenia wysokości emerytur w systemie niemieckim, do którego należą i do którego wpłacali składki. Obie grupy są zainteresowane tym, by w czasie aktywności zawodowej dla kompensacji wypracować dodatkową emeryturę. Uregulowanie niemieckie, zgodnie z którym pracownicy przygraniczni, którzy na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania podlegają opodatkowaniu w państwie miejsca zamieszkania, zostali pozbawieni możliwości korzystania z rzeczonego przywileju, stanowi ukrytą dyskryminację i z tego powodu narusza art. 39 ust. 2 WE oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1612/68. Zakwalifikowanie premii emerytalnej jako przywileju „podatkowego” bądź jako przywileju „socjalnego” jest nieistotne, ponieważ pracownicy przygraniczni powinni być objęci równym traktowaniem także w odniesieniu do przywilejów „podatkowych”.
   Także w odniesieniu do zakazu wykorzystania zgromadzonego kapitału na finansowanie mieszkania używanego do własnych celów mieszkaniowych we własnym domu, o ile nie znajduje się ono w Niemczech, należy przyjąć, że mowa jest tu o przywileju socjalnym. Gdyby nawet był to przywilej podatkowy, to nadal występowałoby naruszenie zasady swobodnego przepływu pracowników. Wskazany warunek ogranicza bowiem możliwość skorzystania z przywileju socjalnego. Sprawia on, że pracownicy przygraniczni nie mogą wykorzystać zaoszczędzonych środków do finansowania mieszkania, jeśli znajduje się ono za granicą, co z reguły ma miejsce w przypadku tej kategorii pracowników. W porównaniu do pracowników krajowych zakres możliwości wykorzystania premii przez typowego pracownika przygranicznego jest węższy w okresie pobierania świadczeń emerytalnych. W wyniku tego wartość tej premii jako przywileju socjalnego jest mniejsza. To niekorzystne traktowanie pracowników przygranicznych stanowi zatem również ukrytą dyskryminację z powodu przynależności państwowej, naruszającą art. 39 ust. 2 WE oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1612/68.
   Przewidziany w uregulowaniu niemieckim obowiązek zwrotu w przypadku zaprzestania podleganiu nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu dotyczy przede wszystkim cudzoziemców. Liczba cudzoziemców, którzy po zaprzestaniu aktywności zawodowej powracają do kraju ojczystego jest wielokrotnie wyższa niż liczba Niemców, którzy jako emeryci przenoszą się za granicę. Ponadto obowiązek zwrotu zniechęca zainteresowanych do przenoszenia miejsca zamieszkania do innego państwa członkowskiego. Poza tym wspomniane uregulowanie może sprawić obniżenie wartości premii dla pracowników migrujących w stosunku do pracowników krajowych i wprowadzać w ten sposób ukrytą dyskryminację, już na poziomie przyznania tego przywileju. Dotyczy to przypadków, gdy pracownik migrujący chcąc uniknąć zwrotu nie wystąpi w ogóle z wnioskiem o przyznanie premii. Także w tym przypadku trudno znaleźć uzasadnienie dla takiego uregulowania. Natomiast spójność podatkowa została zabezpieczona już poprzez postanowienia umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Obowiązek zwrotu w przypadku zaprzestania podlegania nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu stanowi zatem również ukrytą dyskryminację z powodu przynależności państwowej i narusza art. 39 WE, art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1612/68, jak również art. 12 oraz 18 WE.

      (1)  Dz.U. L 257, str. 2.


title: Sprawy połączone T-296/05 i T-408/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Zabezpieczenie społeczne — Żądanie zwrotu kosztów leczenia w 100 % — Odmowa wyraźna i dorozumiana)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/45

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-296/05 i T-408/05) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne - Żądanie zwrotu kosztów leczenia w 100 % - Odmowa wyraźna i dorozumiana)
   (2008/C 209/77)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciele: na początku A. Distante, potem G. Cipressa i L. Garofalo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i J. Currall, pełnomocnicy, wspierani przez A. Dal Ferro, adwokat)
   Przedmiot sprawy
   W szczególności żądanie stwierdzenia nieważności dwóch dorozumianych decyzji Wspólnej Kasy Ubezpieczeń w razie Choroby WE odmawiających zwrotu w 100 % kosztów leczenia poniesionych przez skarżącego, a także żądanie mające na celu obciążenie Komisji wypłatą na rzecz skarżącego kwoty poniesionych przez niego kosztów leczenia.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 257 z 15.10.2005.


title: Sprawa T-463/14: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2014 r. – Österreichische Post przeciwko Komisji

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/44

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2014 r. – Österreichische Post przeciwko Komisji
   (Sprawa T-463/14)
   2014/C 303/52
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Österreichische Post AG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: H. Schatzmann, J. Bleckmann, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji w sprawie C (2014) 2093 w zakresie, w jakim nadal należy stosować dyrektywę 2004/17/WE w odniesieniu do udzielania zamówień dotyczących niewymienionych w art. 1 decyzji wykonawczej usług pocztowych, o których wyłączenie wystąpiła skarżąca na podstawie art. 30 ust. 6 dyrektywy 2004/17/WE;

               —

               posiłkowo, jeżeli w opinii Sądu częściowe zaskarżenie zaskarżonej decyzji jest niedopuszczalne albo niemożliwe, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja z punktu widzenia niewymienionych w art. 1 decyzji wykonawczej usług pocztowych jest niezgodna z prawem na podstawie art. 263 ust. 2 TFUE, ponieważ Komisja naruszyła prawo Unii poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię dyrektywy 2004/17/WE. Skarżąca podnosi w tym względzie, że świadczone przez nią usługi pocztowe poddane są wystarczającej i bezpośredniej konkurencji, tak że zachodzą przesłanki do wyłączenia zgodnie z art. 30 ust. 1 dyrektywy 2004/17/WE. Skarżąca ponadto twierdzi, że Komisja niewłaściwie zastosowała kryteria i metody ustanowione przez prawo Unii i orzecznictwo w celu odgraniczenia rynków.
   Następnie skarżąca podnosi naruszenie istotnych przepisów postępowania, ponieważ Komisja uchybiła swojemu obowiązkowi dostatecznego uzasadnienia swojej decyzji.
   Wreszcie, skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła ogólne podstawowe przepisy postępowania, ponieważ naruszyła prawo skarżonej do bycia wysłuchanym poprzez brak merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów skarżącej i przedstawionych przez nią dowodów.


title: Sprawa C-423/14 P: Odwołanie od wyroku wydanego w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawie T-723/14, HX/Rada, wniesione w dniu 1 sierpnia 2016 r. przez HX

text:
               26.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/18

         Odwołanie od wyroku wydanego w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawie T-723/14, HX/Rada, wniesione w dniu 1 sierpnia 2016 r. przez HX
   (Sprawa C-423/14 P)
   (2016/C 350/23)
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: HX (przedstawiciele: S. Koev)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uznanie niniejszego odwołania za dopuszczalne i zasadne oraz uznanie wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu za zasadne;

               —

               uznanie, że można stwierdzić częściową nieważność podważanych aktów prawnych;

               —

               częściowe uchylenie wyroku Sądu z dnia 2 czerwca 2016 r., T-723/14, HX/Rada, w którym Sąd oddalił skargę HX;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/837 z dnia 28 maja 2015 r. zmieniającej decyzję 2013/255 2013/255 (Dz.U. 2015 L 132, s. 82), na mocy której Rada przedłużyła okres ważności decyzji 2013/255 do dnia 1 czerwca 2016 r., w zakresie, w jakim dotyczy ona HX;

               —

               nakazanie Radzie Unii Europejskiej pokrycia wszystkich kosztów, wydatków i opłat poniesionych przez stronę skarżącą w związku z zastępstwem procesowym.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Błąd w stosowaniu prawa wynikający z naruszenia prawa Unii: ponieważ decyzja, przeciwko której była skierowana oddalona skarga, nie została doręczona osobiście stronie skarżącej, mimo że Rada znała jej adres, należy przyjąć, że dostosowanie skargi odnoszącej się do tych aktów prawnych jest dopuszczalne i zostało dokonane w terminie.

               2.

               Błąd w stosowaniu prawa wynikający z naruszenia przepisów proceduralnych, który w następujący sposób niekorzystnie wpływa na interesy strony skarżącej:

                           —

                           brak odrębnej skargi sformułowanej na piśmie nie narusza praw strony przeciwnej ani nie utrudnia pracy Trybunału;

                           —

                           Sąd nie uwzględnił języka postępowania, ponieważ bułgarska wersja regulaminu postępowania nie zawiera bezwzględnego obowiązku przedłożenia odrębnego pisma;

                           —

                           naruszenie zasady kontradyktoryjności przewidzianej w art. 64 regulaminu postępowania, ponieważ Sąd nie umożliwił stronie skarżącej zapoznania się ani z decyzją Rady lub ani z innymi wersjami językowymi regulaminu postępowania, tak aby strona skarżąca mogła sporządzić skargę zgodnie ze znajomością języka i oczekiwaniami Sądu;

                           —

                           Sąd nie wywiązał się z obowiązków spoczywających na nim na mocy art. 86 § 4 regulaminu postępowania, który wymaga umożliwienia przedstawienia kopii decyzji Rady (WPZiB) 2015/837 z dnia 28 maja 2015 r. uzasadniającej dostosowanie skargi, a w razie konieczności wyznaczenia dodatkowego terminu;

                           —

                           Sąd naruszył art. 87 § 2 regulaminu postepowania, ponieważ w sprawozdaniu wstępnym nie zbadał w pełni okoliczności faktycznych sprawy.


title: Sprawa T-116/10: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2010 r. — Niemcy przeciwko Komisji

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/41

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2010 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-116/10)
   2010/C 134/70
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller i adwokat U. Karpenstein)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 10675 z dnia 23 grudnia 2009 r. zmniejszającej wysokość pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) przyznanej na mocy decyzji Komisji C(97) 112 na rzecz realizacji programu objętego celem 2 dla kraju związkowego Nadrenii Północnej-Westfalii w Republice Federalnej Niemiec (w latach 1997-1999);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżoną decyzją Komisja zmniejszyła wysokość pomocy finansowej przyznanej z EFRR na rzecz realizacji programu objętego celem 2 dla kraju związkowego Nadrenii Północnej-Westfalii w Republice Federalnej Niemiec (w latach 1997–1999).
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.
   W zarzucie pierwszym skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie oceniła stan faktyczny. Według skarżącej, Komisja uwzględniła nieprawidłowe kwoty przy obliczaniu wielkości stosownych błędów.
   W ramach zarzutu drugiego skarżąca twierdzi, iż nie zostały spełnione przesłanki zmniejszenia wysokości wypłat określone w art. 24 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 (1). Według skarżącej przepis ten nie uprawnia Komisji do dokonywania korekt finansowych ze względu na błędy w zarządzaniu lub domniemane braki w systemach zarządzania i kontroli. Skarżąca podnosi nadto, że dokonanie korekt finansowych w przyjętym przez Komisję zakresie jest bezzasadne także z innych przyczyn. Z jednej strony zarzucane przez Komisję „nieprawidłowości” uzasadniają wprowadzenie korekt finansowych jedynie wówczas, gdy mają bądź miały one niekorzystny wpływ na budżet Unii. Zdaniem skarżącej w przypadku zakwestionowanego przez Komisję postępowania sytuacja taka nie miała miejsca. Z drugiej strony skarżąca twierdzi, że w przypadku szeregu zakwestionowanych projektów, w tym rozpatrywanego, nie dopuszczono się żadnego naruszenia prawa wspólnotowego.
   W ramach zarzutu trzeciego skarżąca podnosi, że Komisja nie była uprawniona do ekstrapolacji i zryczałtowania korekt finansowych na podstawie rozporządzenia nr 4253/88. Skarżąca twierdzi w tym względzie, iż z brzmienia art. 24 rozporządzenia jasno wynika, że przepis ten dotyczy konkretnych sytuacji i możliwych do określenia kwot.
   W ramach ostatniego zarzutu skarżąca podnosi, że nawet przy założeniu, że ekstrapolacja i zryczałtowanie korekt finansowych są dopuszczalne, to w konkretnym rozpatrywanym przypadku należy je uznać za niezgodne z prawem. W tym względzie skarżąca utrzymuje, iż Komisja nie wykazała, że zakwestionowane przez nią postępowanie jest immanentną cechą systemu. Zryczałtowanie korekt finansowych sprzeciwia się także zasadzie proporcjonalności.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374, s. 1).


title: Sprawa C-525/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Łotwa) — Mednis SIA przeciwko Valsts ieņēmumu dienests (Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 183 — Zasady zwrotu nadwyżki podatku VAT — Uregulowania krajowe odraczające zwrot części nadwyżki podatku VAT do czasu zbadania rocznego podsumowania podatnika — Zasady neutralności podatkowej i proporcjonalności)

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Łotwa) — Mednis SIA przeciwko Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-525/11) (1)

   (Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 183 - Zasady zwrotu nadwyżki podatku VAT - Uregulowania krajowe odraczające zwrot części nadwyżki podatku VAT do czasu zbadania rocznego podsumowania podatnika - Zasady neutralności podatkowej i proporcjonalności)
   2012/C 379/19
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākās tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mednis SIA

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Augstākās tiesas Senāts — Wykładnia art. 183 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Odliczenie nadwyżki podatku VAT — Ustawodawstwo krajowe ograniczające miesięczny zwrot nadwyżki podatku VAT — Odroczenie, do czasu zbadania rocznego podsumowania podatnika, zwrotu części nadwyżki podatku VAT przewyższającej 18 % całkowitej wartości podlegających opodatkowaniu transakcji dokonanych w danym miesięcznym okresie rozliczeniowym

      Sentencja

   Artykuł 183 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on na to, by organ podatkowy państwa członkowskiego odraczał, nie dokonując konkretnego badania i opierając się jedynie na obliczeniach arytmetycznych, zwrot części nadwyżki podatku od wartości dodanej powstałej w miesięcznym okresie rozliczeniowym, aż do czasu zbadania przez wspomniany organ rocznego podsumowania podatnika.

      (1)  Dz.U. C 6 z 7.1.2012.


title: Sprawa T-568/08: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — M6 przeciwko Komisji

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/40

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — M6 przeciwko Komisji
   (Sprawa T-568/08)
   (2009/C 55/71)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Métropole Télévision SA (M6) (Neuilly-sur-Seine, Francja) (przedstawiciele: O. Freget i N. Chahid-Nouraï, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Komisję Europejską w dniu 16 lipca 2008 r. w sprawie N 279/2008-France (Subwencja kapitałowa na rzecz France Télévisions);

               —

               nakazanie Komisji wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego dotyczącego pomocy przewidzianej w art. 88 ust. 2 akapit pierwszy WE;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 3506 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r., w której Komisja uznała pomoc w postaci subwencji kapitałowej na rzecz France Télévisions w wysokości 150 mln EUR za zgodną ze wspólnym rynkiem. Skarżąca domaga się w związku z tym wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 88 ust. 2 WE.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty dotyczące legalności zaskarżonej decyzji oparte na:

               —

               naruszeniu praw proceduralnych skarżącej w zakresie, w jakim ocena Komisji, zwłaszcza w zakresie bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy obwieszczeniem Prezydenta Republiki Francuskiej z dnia 8 stycznia 2008 r. w sprawie usunięcia reklam komercyjnych z kanałów telewizyjnych grupy France Télévisions i utratą przychodów przez tę grupę, przedstawia trudności, które uzasadniają wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 88 ust. 2 WE, w celu umożliwienia konkurentom grupy France Télévisions przedstawienia ich stanowiska;

               —

               niedostatecznych informacjach ze strony Komisji w kwestii przyczyn zmniejszenia zysków z reklamy i przeznaczenia subwencji kapitałowej przyznanej France Télévisions, w zakresie, w jakim Komisja nie upewniła się w wymagany neutralny, bezstronny i należycie dogłębny sposób co do prawdziwości i wiarygodności przekazanych jej informacji dotyczących rzeczywistych przyczyn strat w działalności reklamodawczej France Télévisions i ostatecznego przeznaczenia kwot wypłaconych przez Republikę Francuską France Télévisions;

               —

               braku uzasadnienia w zakresie, w jakim Komisja i) nie uzasadniła w sposób wystarczający znaczenia przypisywanego w spornej decyzji skutkom obwieszczenia Prezydenta z dnia 8 stycznia 2008 r. w sprawie usunięcia reklam z publicznych kanałów telewizyjnych, ii) nie uwzględniła wpływu, jaki w sferze nadawania reklam miało „ponowne skupienie” działalności France Télévisions na działaniach w zakresie usług publicznych i iii) nie wzięła pod uwagę reakcji podmiotów prywatnych, w tym skarżącej.


title: Sprawa C-164/05: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia  8 czerwca 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2001/19/WE — Ogólny system uznawania kwalifikacji zawodowych — Wzajemne uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji — Pielęgniarka ogólna, lekarz dentysta, lekarz weterynarii, położna, architekt, farmaceuta i lekarz — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/8

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-164/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2001/19/WE - Ogólny system uznawania kwalifikacji zawodowych - Wzajemne uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji - Pielęgniarka ogólna, lekarz dentysta, lekarz weterynarii, położna, architekt, farmaceuta i lekarz - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2006/C 178/12)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: D. Maidani i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (Przedstawiciele: G. De Bergues i C. Bergeot-Nunes, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Nieuchwalenie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2001/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 maja 2001 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/48/EWG i 92/51/EWG w sprawie ogólnego systemu uznawania kwalifikacji zawodowych oraz dyrektywy Rady 77/452/EWG/, 77/453/EWG, 78/686/EWG, 78/687/EWG, 78/1026/EWG, 78/1027/EWG, 80/154/EWG, 80/155/EWG, 85/384/EWG, 85/432/EWG, 85/433/EWG i 93/16/EWG dotyczące zawodów pielęgniarki ogólnej, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej, architekta, farmaceuty i lekarza (Dz. U. L 206, str.1)
   Sentencja

               1)

               Nie uchwalając wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do dokonania transpozycji art. 1-4 oraz art. 9-13 dyrektywy 2001/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 maja 2001 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/48/EWG i 92/51/EWG w sprawie ogólnego systemu uznawania kwalifikacji zawodowych oraz dyrektywy Rady 77/452/EWG/, 77/453/EWG, 78/686/EWG, 78/687/EWG, 78/1026/EWG, 78/1027/EWG, 80/154/EWG, 80/155/EWG, 85/384/EWG, 85/432/EWG, 85/433/EWG i 93/16/EWG dotyczące zawodów pielęgniarki ogólnej, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej, architekta, farmaceuty i lekarza, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005 r.


title: Sprawa C-240/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg — Niemcy) — Cathy Schulz-Delzers, Pascal Schulz przeciwko Finanzamt Stuttgart III (Swobodny przepływ osób — Zakaz dyskryminacji i obywatelstwo Unii — Podatek dochodowy — Uwzględnienie dodatków zagranicznych w ramach obliczania stawki opodatkowania mającej zastosowanie do innych dochodów przy zastosowaniu progresywnego progu podatkowego — Uwzględnienie dodatków przyznawanych urzędnikom innego państwa członkowskiego wykonującym powierzone im funkcje na terytorium krajowym — Nieuwzględnienie dodatków przyznawanych urzędnikom krajowym wykonującym powierzone im funkcje poza terytorium krajowym — Porównywalność)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg — Niemcy) — Cathy Schulz-Delzers, Pascal Schulz przeciwko Finanzamt Stuttgart III
   (Sprawa C-240/10) (1)

   (Swobodny przepływ osób - Zakaz dyskryminacji i obywatelstwo Unii - Podatek dochodowy - Uwzględnienie dodatków zagranicznych w ramach obliczania stawki opodatkowania mającej zastosowanie do innych dochodów przy zastosowaniu progresywnego progu podatkowego - Uwzględnienie dodatków przyznawanych urzędnikom innego państwa członkowskiego wykonującym powierzone im funkcje na terytorium krajowym - Nieuwzględnienie dodatków przyznawanych urzędnikom krajowym wykonującym powierzone im funkcje poza terytorium krajowym - Porównywalność)
   2011/C 319/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Baden-Württemberg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Cathy Schulz-Delzers, Pascal Schulz

      Strona pozwana: Finanzamt Stuttgart III

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Baden-Württemberg — Wykładnia art. 18 TFUE, 21 TFUE i 45 TFUE — Uregulowanie krajowe dotyczące podatku dochodowego zwalniające z podatku dodatki zagraniczne otrzymywane przez podatników zatrudnionych przez osobę prawną krajowego prawa publicznego i uzyskujących wynagrodzenie pochodzące z budżetu państwa — Brak takiego zwolnienia z podatku w przypadku dodatków otrzymywanych przez podatników zatrudnionych na terytorium krajowym przez osobę prawną prawa publicznego innego państwa członkowskiego i uzyskujących wynagrodzenie pochodzące z budżetu tego innego państwa

      Sentencja

   Artykuł 39 WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisowi takiemu jak § 3 pkt 64 Einkommensteuergesetz (ustawy w sprawie podatku dochodowego), zgodnie z którym dodatki takie jak sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, przyznawane urzędnikowi państwa członkowskiego pracującemu w innym państwie członkowskim w celu wyrównania spadku siły nabywczej pieniądza w miejscu zatrudnienia, nie są uwzględniane na potrzeby określenia stawki opodatkowania mającej zastosowanie w tym pierwszym państwie do innych dochodów podatnika bądź małżonka, podczas gdy ekwiwalentne dodatki przyznawane urzędnikowi tego innego państwa członkowskiego pracującemu na terytorium pierwszego państwa członkowskiego są uwzględniane na potrzeby określenia tej stawki opodatkowania.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa C-117/11: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 19 stycznia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) — Zjednoczone Królestwo) — Purple Parking Ltd i Airparks Services Ltd przeciwko The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs (Artykuł 104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Podatki — Podatek VAT — Szósta dyrektywa — Artykuł 28 ust. 2 lit. a) — Artykuł 28 ust. 3 lit. b) — Zwolnienie określonych usług przewozowych — Czynność łącząca usługi parkingowe z usługami przewozu pasażerów pomiędzy parkingiem samochodowym a lotniskiem — Występowanie dwóch odrębnych usług lub jednej usługi jednolitej — Zasada neutralności podatkowej)

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/4

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 19 stycznia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) — Zjednoczone Królestwo) — Purple Parking Ltd i Airparks Services Ltd przeciwko The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs
   (Sprawa C-117/11) (1)

   (Artykuł 104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Podatki - Podatek VAT - Szósta dyrektywa - Artykuł 28 ust. 2 lit. a) - Artykuł 28 ust. 3 lit. b) - Zwolnienie określonych usług przewozowych - Czynność łącząca usługi parkingowe z usługami przewozu pasażerów pomiędzy parkingiem samochodowym a lotniskiem - Występowanie dwóch odrębnych usług lub jednej usługi jednolitej - Zasada neutralności podatkowej)
   2012/C 109/07
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Purple Parking Ltd i Airparks Services Ltd

      Strona pozwana: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) — Wykładnia dyrektywy 77/388/EWG: szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Uprawnienie państw członkowskich do utrzymania zwolnień ze zwrotem podatku zapłaconego na wcześniejszym etapie — Utrzymanie na mocy przepisów krajowych, przewidujących zwolnienie ze zwrotem podatku zapłaconego w odniesieniu do określonych usług przewozowych — Podmiot gospodarczy wykonujący na rzecz pasażerów lotniczych usługi w zakresie prowadzenia parkingów samochodowych połączone z usługą przewozu pomiędzy parkingiem a lotniskiem — Klasyfikacja czynności dla potrzeb podatku VAT jako jednej usługi albo jako kilku usług odrębnych

      Sentencja

   Przepisy szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku w brzmieniu zmienionym na mocy dyrektywy Rady 92/111/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r. należy interpretować w ten sposób, że w celu ustalenia stawki podatku od wartości dodanej, jaka ma w danym wypadku zastosowanie do usługi parkingowej świadczonej w odniesieniu do samochodu na parkingu położonym „poza terenem lotniska” oraz usługi przewozu pasażerów takiego samochodu pomiędzy parkingiem a terminalem danego lotniska, w okolicznościach takich, jak w stanie faktycznym sprawy przed sądem krajowym, należy uznawać za jedną usługę o charakterze złożonym, w której przeważa usługa parkingowa.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Wykreślenie sprawy C-474/03

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/35

         Wykreślenie sprawy C-474/03 (1)

   (2004/C 228/77)
   Postanowieniem z dnia 17 maja 2004 r. prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-474/03, Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej.

      (1)  Dz.U. C 7 z 10.1.2004.


title: Sprawa C-142/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 20 marca 2017 r. – Manuela Maturi i in./Fondazione Teatro dell’Opera di Roma

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 20 marca 2017 r. – Manuela Maturi i in./Fondazione Teatro dell’Opera di Roma
   (Sprawa C-142/17)
   (2017/C 249/25)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Manuela Maturi, Laura Di Segni, Isabella Lo Balbo, Maria Badini, Loredana Barbanera

      Druga strona postępowania kasacyjnego: Fondazione Teatro dell’Opera di Roma

      Pytanie prejudycjalne

   Czy uregulowanie krajowe, o którym mowa w art. 3 ust. 7 dekretu z mocą ustawy nr 64 z dnia 30 kwietnia 2010 r., zastąpionego ustawą nr 100 z dnia 29 lipca 2010 r. zgodnie z którym „wiek emerytalny w przypadku pracowników sektora rozrywkowego należących do kategorii tancerzy wynosi w odniesieniu do mężczyzn i kobiet 45 lat, przy zastosowaniu do pracowników do których w pełni znajduje zastosowanie system składkowy lub mieszany współczynnika przeliczeniowego, o którym mowa w art. 1 ust. 6 ustawy z dnia 8 sierpnia 1995 r. nr 335 odnoszącego się do wyższego wieku. W okresie dwóch lat po wejściu w życie niniejszego przepisu pracownicy, o których mowa w niniejszym ustępie zatrudnieni na czas nieokreślony, którzy osiągnęli lub przekroczyli wiek emerytalny mogą skorzystać z odnawialnej corocznie możliwości pozostania w stosunku pracy. Następuje to w drodze formalnego wniosku złożonego do ENPALS w terminie dwóch miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego przepisu lub co najmniej trzech miesięcy przed nabyciem uprawnień emerytalnych, przy czym maksymalny wiek emerytalny wynosi 47 lat dla kobiet i 52 lata dla mężczyzn” jest sprzeczne z zasadą niedyskryminacji ze względu na płeć, o której mowa w dyrektywie 2006/54 (1) oraz Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (art. 21)?

      (1)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana) (Dz.U. L 204, s. 23).


title: Sprawa C-361/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Haarlem (Niderlandy) w dniu 8 lipca 2011 r. — Hewlett-Packard Europe BV przeciwko Inspecteur van de Belastingsdienst/Douane West, kantoor Hoofddorp Saturnusstraat

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Haarlem (Niderlandy) w dniu 8 lipca 2011 r. — Hewlett-Packard Europe BV przeciwko Inspecteur van de Belastingsdienst/Douane West, kantoor Hoofddorp Saturnusstraat
   (Sprawa C-361/11)
   2011/C 282/16
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank Haarlem

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hewlett-Packard Europe BV

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingsdienst/Douane West, kantoor Hoofddorp Saturnusstraat

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W kontekście rozważań dotyczących szybkości drukowania i kopiowania Rechtbank zwraca się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie: Jakie znaczenie należy przypisać okoliczności, że szybkość drukowania i kopiowania jest zależna od tej samej jednostki druku i że szybkość tych dwóch funkcji różni się tylko dlatego, że w przypadku kopiowania drukowanie musi być poprzedzone skanowaniem?

               2)

               W kontekście odnośnych rozważań Rechtbank zwraca się do Trybunału o wyjaśnienie kwestii czy ustalenia Trybunału w sprawach połączonych C-362/07 i C-363/07 dotyczące liczby pojemników na papier i automatycznego podajnika papieru należy interpretować w ten sposób, że większa liczba pojemników na papier i automatyczny podajnik papieru są obiektywnymi właściwościami, które wskazują na to, iż mamy do czynienia nie z drukarką ale z kopiarką?

               3)

               W kontekście rozważań dotyczących oceny kwestii istotnej charakterystyki rozpatrywanych urządzeń i przy uwzględnieniu kryteriów wyrażonych przez Cour d’appel de Paris w wyroku z dnia 20 maja 2010 r. w odniesieniu do urządzeń tego samego rodzaju Rechtbank zwraca się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na pytanie czy wartość i wagę centralnej jednostki druku (mechanizmu drukującego) należy odnieść do funkcji drukowania czy też funkcji kopiowania oraz czy wartość i waga skanera odnosi się w całości lub po części do funkcji kopiowania czy też w ogóle się do niej nie odnosi?

               4)

               Czy w związku z rozważaniami Rechtbank do drukarek wielofunkcyjnych, które zgodnie z ustaleniami Trybunału w sprawach połączonych C-362/07 i C-363/07 należało klasyfikować do pozycji 8471 60 20, jeżeli ich przywóz nastąpił przed dniem 1 stycznia 2007 r. znajduje zastosowanie stawka celna w wysokości 6 % zgodnie z kodem nomenklatury scalonej 8443 31 91 i rozporządzeniem nr 1031/2008 (1)?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 291, s. 1).


title: Sprawa T-374/05: Skarga wniesiona w dniu  6 października 2005 r.  — Schierhorst przeciwko Komisji

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/21

         Skarga wniesiona w dniu 6 października 2005 r. — Schierhorst przeciwko Komisji
   (Sprawa T-374/05)
   (2006/C 10/43)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Rainer Johannes Schierhorst (Georgetown, Gujana) [Przedstawiciel(-e): S. Rodrigues, A. Jaume, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego oddalającej zażalenie skarżącego, wraz z decyzją o powołaniu na urzędnika z dnia 5 stycznia 2005 r. w zakresie, w jakim ustala jego grupę zaszeregowania na podstawie art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego oraz stopień na podstawie obecnego art. 32 regulaminu pracowniczego;

               —

               wskazanie organowi powołującemu skutków, jakie niesie z sobą uchylenie zaskarżonych decyzji, w szczególności zaklasyfikowania skarżącego do grupy zaszeregowania A*10, stopnia 4 z mocą wsteczną od dnia 1 lutego 2005 r., daty wejścia w życie decyzji z dnia 11 października 2004 r. o powołaniu;

               —

               ewentualnie, zasądzenie od Komisji odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżącą przez to, że nie została zaklasyfikowana do grupy zaszeregowania A*10, stopień 4 od dnia 1 lutego 2005 r., daty wejścia w życie decyzji z dnia 5 stycznia 2005 r. o powołaniu;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w całości.

         Zarzuty i główne argumenty
   Przechodząc pomyślnie konkurs otwarty COM/A/1/02 dla administratorów w grupie zaszeregowania A7/A6 w dziedzinie „rolnictwo”, skarżący został powołany na urzędnika na podstawie zaskarżonej decyzji z dnia 5 stycznia 2005 r. Zgodnie z art. 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, skarżący został zaklasyfikowany do nowej grupy zaszeregowania A*6, niższej niż wcześniejsze grupy zaszeregowania A7/A6 odpowiadające grupom zaszeregowania A*8/A*10 w nowym systemie.
   Na poparcie swoich żądań skarżący podnosi identyczne zarzuty jak zarzuty podnoszone przez skarżącą w sprawie T-207/05 (1).

      (1)  Dz.U. C 193 z 6.8.2005, str. 36 .


title: Sprawa T-10/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 11 stycznia 2015 r. przez Carlo De Nicola od wyroku wydanego w dniu 11 listopada 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-52/11 De Nicola/EBI

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/48

      Odwołanie wniesione w dniu 11 stycznia 2015 r. przez Carlo De Nicola od wyroku wydanego w dniu 11 listopada 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-52/11 De Nicola/EBI
      (Sprawa T-10/15 P)
      (2015/C 073/60)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: C. De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: L. Isola, adwokat)

         Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania

      Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o częściową zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie punktu 2 i 3 sentencji oraz następujących punktów zaskarżonego wyroku: 5, 7, 14, 16-21, 24-27, 29, 32, 35-37, 39-43, 46-55, 57-59, 62-66, 68-69, 73-74, 76-77, 87-91, 93, 95-100, 103, 106-107, 109-112, 117, 120, 124, 142, 144-145, 148-153, 161-170, 175-182 i 184-193. Przekazanie sprawy innej izbie Sądu do spraw spraw Służby Publicznej, aby w innym składzie orzekł on ponownie w zakresie uchylonych punktów, po wcześniejszym sporządzeniu żądanej już opinii lekarskiej. Przeprowadzenie wszelkich środków dowodowych, bezpośrednich i/lub pozostałych, które będą konieczne w związku z obroną drugiej strony oraz przedstawieniem wszystkich innych dokumentów uznanych za pomocne w celu obalenia przeciwnych twierdzeń. Obciążenie Europejskiego Banku Inwestycyjnego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty:

                  1.

                  Brak uzasadnienia zaskarżonych środków.

                  2.

                  Co się tyczy stwierdzenie nieważności wszelkich powiązanych aktów oraz tych wykorzystanych przez komitet prowadzący postępowanie wyjaśniające podniesione zostało, że decyzja jest niedopuszczalna, gdyż wniosek dotyczył w szczególności wszystkich aktów wykorzystanych przez komitet prowadzący postępowanie wyjaśniające, o których udostępnienie bezskutecznie zwrócono się.

                  3.

                  W zakresie wniosku o stwierdzenie mobbingu orzeczenie Sądu do spraw Służby Publicznej zostało zakwestionowane z uwagi na pozorne uzasadnienie, w zakresie w jakim stwierdzenie naruszenia zobowiązań umownych ze szkodą dla wnoszącego odwołanie nie stanowi z pewnością nakazu wobec banku ani też obowiązującego stanowiska.

                  4.

                  Co się tyczy wniosku o nakazanie zaprzestania mobbingu, uznaje się, że rzekomy zakaz wydawania nakazów nie może być bezwzględny, lecz powinien bez wątpienia zostać uchylony w obliczu działań dotykających godności danej osoby oraz praw podstawowych.

                  5.

                  W zakresie wniosku o zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia z uwagi na mobbing podkreśla się fakt, że Sąd do spraw Służby Publicznej, z jednej strony, odrzuca jego wnioski skierowane do komitetu prowadzącego postępowanie wyjaśniające, z drugiej zaś zauważa, że na EBI nie ciąży jakiekolwiek zobowiązanie do działania, gdyż nie został wydany żaden skazujący wyrok i ponieważ decyzja komitetu nie jest obowiązująca ani wiążąca i nie stanowi również przesłanki proceduralnej.

                  6.

                  Co się tyczy wniosku o zasądzenie odszkodowania za szkody oceniane per se, wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd do spraw Służby Publicznej popełnił błąd zarzucając mu, iż nie wskazał żadnego naruszenia prawa oraz kwestionuje zasądzenie i uzasadnienie przyznanego odszkodowania w wysokości 3 000 EUR.


title: Sprawa C-235/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 3 marca 2011 r. w sprawie T-589/08, Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji, wniesione w dniu 17 maja 2011 r. przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 3 marca 2011 r. w sprawie T-589/08, Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji, wniesione w dniu 17 maja 2011 r. przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE
   (Sprawa C-235/11 P)
   2011/C 211/34
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciele: N. Korogiannakis, M. Dermitzakis, δικηγόροι)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (DG ENVI) w przedmiocie odrzucenia ofert złożonych przez skarżącą w ramach każdego z trzech części otwartej procedury przetargowej nr ENV.C2/FRA/2008/0017 — Umowa ramowa na świadczenie usług informatycznych oraz usług wsparcia użytkownika dla potrzeb wspólnotowego systemmu handlu uprawnieniami do emisji [niezależny dziennik transakcji Wspólnoty (CITL) oraz rejestr Wspólnoty (CR)] (Dz.U. 2008/S 72-096229), jak również decyzji w przedmiocie udzielenia zamówienia publicznego innemu oferentowi;

               —

               zwrot sprawy Sądowi celem rozpoznania jej w pozostałym zakresie dotyczącym nierozstrzygniętych kwestii odnoszących się do obu części przetargu, włączając w to żądanie naprawienia szkody, do której Sąd jak dotąd się nie odniósł;

               —

               nakazanie Komisji pokrycie kosztów zastępstwa prawnego poniesionych przez wnoszącego odwołanie, a także innych poniesionych przezeń kosztów w związku z postępowaniem w niższej instancji, nawet jeżeli niniejsze odwołanie zostanie oddalone, jak również kosztów poniesionych w postępowaniu odwoławczym, jeżeli odwołanie zostanie uwzględnione.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie zarzuca zaskarżonemu wyrokowi:

               —

               oczywisty błąd oceny i niedostateczne uzasadnienie;

               —

               błędne zastosowanie art. 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego (1) oraz art. 149 przepisów wykonawczych (2) przy dokonywaniu oceny obowiązku uzasadnienia decyzji przez zamawiającego;

               —

               naruszenie prawa poprzez oddalenie argumentów wnoszącego odwołanie w przedmiocie naruszenia zasady równego traktowania.

      (1)  Dz.U. L 248, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 357, s. 1.


title: Sprawa T-425/10: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2010 r. — Häfele przeciwko OHIM (Mixfront)

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/37

         Skarga wniesiona w dniu 21 września 2010 r. — Häfele przeciwko OHIM (Mixfront)
   (Sprawa T-425/10)
   ()
   2010/C 317/67
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Häfele GmbH & Co. KG (Nagold, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Eck i J. Dönch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 czerwca 2010 r. w sprawie R 338/2010-1;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Mixfront” dla towarów z klas 6 i 20.

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), c) i d) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ sporny wspólnotowy znak towarowy ma charakter odróżniający, nie jest opisowy i nie stanowi oznaczenia, które weszło do języka potocznego.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-542/15: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 28 września 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Santa Maria Capua Vetere – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Angeli Manzo (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości – Identyczne pytania prejudycjalne – Artykuły 49 i 56 TFUE – Swoboda przedsiębiorczości – Swobodne świadczenie usług – Gry losowe – Ograniczenia – Nadrzędne względy interesu ogólnego – Proporcjonalność – Zamówienia publiczne – Warunki udziału w przetargu i ocena sytuacji ekonomicznej i finansowej – Wykluczenie oferenta z powodu nieprzedstawienia zaświadczeń na temat jego sytuacji ekonomicznej i finansowej wystawionych przez dwie oddzielne instytucje bankowe – Dyrektywa 2004/18/WE – Artykuł 47 – Stosowanie)

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/12

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 28 września 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Santa Maria Capua Vetere – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Angeli Manzo
      (Sprawa C-542/15) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości - Identyczne pytania prejudycjalne - Artykuły 49 i 56 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Swobodne świadczenie usług - Gry losowe - Ograniczenia - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Proporcjonalność - Zamówienia publiczne - Warunki udziału w przetargu i ocena sytuacji ekonomicznej i finansowej - Wykluczenie oferenta z powodu nieprzedstawienia zaświadczeń na temat jego sytuacji ekonomicznej i finansowej wystawionych przez dwie oddzielne instytucje bankowe - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuł 47 - Stosowanie))
      (2016/C 454/23)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Santa Maria Capua Vetere

         Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

      Angela Manzo

         Sentencja

                  1)

                  Artykuły 49 i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te nie stoją na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, który nakłada na podmioty pragnące zgłosić się do udziału w przetargu mającym na celu przyznanie koncesji w dziedzinie gier i zakładów obowiązek przedstawienia dowodu ich sytuacji ekonomicznej i finansowej w postaci oświadczeń wydanych przez co najmniej dwie instytucje bankowe i który nie zezwala przy tym na wykazanie tej sytuacji w inny sposób, ponieważ taki przepis może spełniać określone w orzecznictwie Trybunału przesłanki proporcjonalności, co powinien sprawdzić sąd odsyłający.

                  2)

                  Dyrektywę 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, a w szczególności jej art. 47, należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe regulujące przyznawanie koncesji w dziedzinie gier losowych, takie jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, nie wchodzą w zakres ich zastosowania.

         (1)  Dz.U. C 16 z 18.1.2016.