title: Sprawa C-153/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 22 stycznia 2020 r. w sprawie T-19/18 Litwa/Komisja, wniesione w dniu 27 marca 2020 r. przez Republikę Litewską

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/23

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 22 stycznia 2020 r. w sprawie T-19/18 Litwa/Komisja, wniesione w dniu 27 marca 2020 r. przez Republikę Litewską
      (Sprawa C-153/20 P)
      (2020/C 215/28)
      Język postępowania: litewski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Republika Litewska (przedstawiciele: Dzikovič, K. Dieninis)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Czeska

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 22 stycznia 2020 r. w sprawie T-19/18 Litwa/Komisja, EU:T:2020:4, w którym Sąd oddalił skargę Republiki Litewskiej z dnia 19 stycznia 2018 r. o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/2014 z dnia 8 listopada 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW);

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania z powodów wskazanych w odwołaniu i wydanie ostatecznego wyroku w sprawie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/2014 z dnia 8 listopada 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW);

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Republika Litewska wnosi do Trybunału o uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-19/18 (zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”) i podnosi następujące zarzuty:

                  1)

                  błędnej wykładni art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 65/2011 (1) i niedopełnienia obowiązku uzasadnienia wyroku, ponieważ Sąd orzekając w pkt 61—80 zaskarżonego wyroku w kwestii kryteriów stosowanych w celu ustalenia, czy skarżący posiadali status MŚP, nie uzasadnił w sposób jasny i jednoznaczny podstaw swego rozstrzygnięcia;

                  2)

                  naruszenia art. 256 ust. 2 TFUE i zasady pewności prawa, ponieważ w pkt 81—90 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł o skuteczności kontroli przedsięwzięć obarczonych wysokim ryzykiem w sposób sprzeczny z wcześniejszym orzecznictwem Trybunału wydanym w podobnych sprawach oraz błędnej oceny dowodów, ponieważ w pkt 88—92 zaskarżonego wyroku Sąd dokonał błędnego ustalenia okoliczności faktycznych;

                  3)

                  błędnej wykładni art. 26 rozporządzenia nr 65/2011 i przeinaczenia dowodów, ponieważ Sąd, orzekając w pkt 178—188 zaskarżonego wyroku w przedmiocie kryteriów jakości kontroli na miejscu, przedstawił sprzeczne wewnętrznie uzasadnienie, rozszerzając tym samym w nieuzasadniony sposób zakres art. 26 rozporządzenia nr 65/2011, a także w pkt 181 i 191 zaskarżonego wyroku dokonał błędnej oceny dowodów;

                  4)

                  naruszenia art. 263 i 256 TFUE oraz błędnej oceny dowodów, ponieważ w pkt 195—212 zaskarżonego wyroku Sąd nie zbadał, czy informacje przedstawione przez Komisję dotyczące nieadekwatnych kontroli wydatków poczynionych w ramach przedsięwzięcia były wiarygodne i spójne, co stanowi wadę kontroli zgodności z prawem decyzji Komisji.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U 2011 L 25, s. 8).


title: Sprawa C-511/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Györgyné Lintner / UniCredit Bank Hungary Zrt. [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Umowa kredytu denominowanego w walucie obcej – Artykuł 4 ust. 1 – Uwzględnienie wszystkich pozostałych warunków umowy przy ocenie nieuczciwego charakteru zaskarżonego warunku – Artykuł 6 ust. 1 – Badanie z urzędu przez sąd krajowy nieuczciwego charakteru warunków zamieszczonych w umowie – Zakres]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/2

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Györgyné Lintner / UniCredit Bank Hungary Zrt.
      (Sprawa C-511/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Umowa kredytu denominowanego w walucie obcej - Artykuł 4 ust. 1 - Uwzględnienie wszystkich pozostałych warunków umowy przy ocenie nieuczciwego charakteru zaskarżonego warunku - Artykuł 6 ust. 1 - Badanie z urzędu przez sąd krajowy nieuczciwego charakteru warunków zamieszczonych w umowie - Zakres)
      (2020/C 215/02)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Györgyné Lintner

         Strona pozwana: UniCredit Bank Hungary Zrt.

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy dokonywać w ten sposób, że sąd krajowy, do którego konsument wniósł powództwo o stwierdzenie nieuczciwego charakteru niektórych warunków zamieszczonych w umowie, którą ów konsument zawarł z przedsiębiorcą, nie jest zobowiązany do zbadania z urzędu i w sposób indywidualny całości pozostałych warunków umowy – które nie zostały zaskarżone przez konsumenta – aby sprawdzić, czy mogą one zostać uznane za nieuczciwe, lecz musi zbadać wyłącznie te warunki, które są związane z przedmiotem sporu określonym przez strony, w wypadku gdy dysponuje niezbędnymi ku temu elementami stanu faktycznego i prawnego, uzupełnionymi w razie potrzeby przez środki dowodowe.

                  2)

                  Wykładni art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy dokonywać w ten sposób, że choć prawdą jest, iż dla oceny nieuczciwego charakteru warunku umowy będącego podstawą roszczeń konsumenta należy uwzględnić wszystkie pozostałe warunki umowy zawartej pomiędzy przedsiębiorcą i tym konsumentem, to owo uwzględnienie nie oznacza jako takie obowiązku zbadania z urzędu przez sąd krajowy rozpatrujący sprawę potencjalnie nieuczciwego charakteru wszystkich tych warunków.

         (1)  Dz.U. C 402 z 27.11.2017.


title: Sprawa C-56/18 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 marca 2020 r. – Komisja Europejska / Gmina Miasto Gdynia, Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo sp. z o.o., Rzeczpospolita Polska [Odwołanie – Pomoc państwa – Artykuł 108 ust. 2 TFUE – Pomoc inwestycyjna – Pomoc operacyjna – Infrastruktura lotniskowa – Finansowanie publiczne przyznane przez gminy Gdynia i Kosakowo na rzecz utworzenia portu lotniczego Gdynia-Kosakowo – Decyzja Komisji Europejskiej – Pomoc niezgodna z rynkiem wewnętrznym – Nakaz odzyskania pomocy – Stwierdzenie nieważności przez Sąd Unii Europejskiej – Istotny wymóg formalny – Uprawnienia procesowe zainteresowanych stron]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/3

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 marca 2020 r. – Komisja Europejska / Gmina Miasto Gdynia, Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo sp. z o.o., Rzeczpospolita Polska
      (Sprawa C-56/18 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Artykuł 108 ust. 2 TFUE - Pomoc inwestycyjna - Pomoc operacyjna - Infrastruktura lotniskowa - Finansowanie publiczne przyznane przez gminy Gdynia i Kosakowo na rzecz utworzenia portu lotniczego Gdynia-Kosakowo - Decyzja Komisji Europejskiej - Pomoc niezgodna z rynkiem wewnętrznym - Nakaz odzyskania pomocy - Stwierdzenie nieważności przez Sąd Unii Europejskiej - Istotny wymóg formalny - Uprawnienia procesowe zainteresowanych stron)
      (2020/C 215/03)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann, D. Recchia i S. Noë, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Gmina Miasto Gdynia, Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo sp. z o.o. (przedstawiciele: T. Koncewicz, adwokat, M. Le Berre, avocat, K. Gruszecka-Spychała i P. Rosiak, radcowie prawni); Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna i M. Rzotkiewicz, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 17 listopada 2017 r., Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo/Komisja (T-263/15), zostaje uchylony.

                  2)

                  Zastrzeżenie trzecie zarzutu szóstego skargi o stwierdzenie nieważności zostaje oddalone w zakresie, w jakim zastrzeżenie to jest oparte na naruszeniu uprawnień procesowych zainteresowanych stron w niniejszej sprawie, polegającym na nieumożliwieniu im wypowiedzenia się, przed wydaniem decyzji Komisji (UE) 2015/1586 z dnia 26 lutego 2015 r. w sprawie środka SA.35388 (13/C) (ex 13/NN i ex 12/N) – Polska – Utworzenie portu lotniczego Gdynia-Kosakowo, w przedmiocie znaczenia komunikatu Komisji zatytułowanego „Wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz portów lotniczych i przedsiębiorstw lotniczych”.

                  3)

                  Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania w zakresie, po pierwsze, aspektów zastrzeżenia trzeciego zarzutu szóstego skargi o stwierdzenie nieważności, w przedmiocie których nie wypowiedział się on w wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 17 listopada 2017 r., Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo/Komisja (T-263/15), a po drugie, zarzutów od pierwszego do piątego tej skargi.

                  4)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 152 z 30.4.2018.


title: Sprawa C-160/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – X BV / Staatssecretaris van Financiën [Odesłanie prejudycjalne – Unia celna i Wspólna taryfa celna – Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 – Rozporządzenie (WE) nr 1484/95 – Przywóz mrożonego mięsa drobiowego pochodzącego z Brazylii – Retrospektywne pokrycie dodatkowych należności celnych przywozowych – Mechanizm weryfikacji – Metoda obliczania dodatkowych należności celnych]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/3

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – X BV / Staatssecretaris van Financiën
      (Sprawa C-160/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Unia celna i Wspólna taryfa celna - Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 - Rozporządzenie (WE) nr 1484/95 - Przywóz mrożonego mięsa drobiowego pochodzącego z Brazylii - Retrospektywne pokrycie dodatkowych należności celnych przywozowych - Mechanizm weryfikacji - Metoda obliczania dodatkowych należności celnych)
      (2020/C 215/04)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: X BV

         Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1484/95 z dnia 28 czerwca 1995 r. określającego szczegółowe zasady wdrażania systemu dodatkowych należności przywozowych oraz ustalającego ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj i uchylającego rozporządzenie nr 163/67/EWG, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 248/2010 z dnia 24 marca 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż towary przywiezione do Unii zostały sprzedane ze stratą, a mianowicie po cenie niższej od ceny importowej cif wskazanej w zgłoszeniu celnym, nie wystarcza sama w sobie, aby stwierdzić, że prawidłowość ceny importowej cif nie została wykazana, jeżeli importer udowadnia, że wszystkie warunki dotyczące przebiegu przesyłki omawianych towarów potwierdzają prawidłowość tej ceny.

                  2)

                  Artykuł 3 ust. 5 i art. 4 rozporządzenia nr 1484/95, zmienionego rozporządzeniem nr 248/2010, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy importer nie był w stanie udowodnić prawidłowości ceny importowej cif wskazanej w zgłoszeniu celnym, organy celne powinny, w celu zastosowania dodatkowych należności celnych, odstąpić od uwzględnienia tej ceny i skorzystać z przewidzianych w art. 29–31 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 82/97 z dnia 19 grudnia 1996 r., metod ustalania wartości celnej przywożonych towarów.

         (1)  Dz.U. C 182 z 28.5.2018 r.


title: Sprawa C-215/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obvodní soud pro Prahu 8 – Republika Czeska) – Libuše Králová / Primera Air Scandinavia [Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 – Artykuł 5 pkt 1 – Jurysdykcja w sprawach, w których przedmiotem postępowania jest umowa lub roszczenia wynikające z umowy – Artykuły 15 – 17 – Jurysdykcja w sprawach umów z udziałem konsumentów – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Artykuły 6 i 7 – Prawo do odszkodowania w przypadku dużego opóźnienia lotu – Umowa przewozu połączonego z noclegiem zawarta między pasażerem a biurem podróży – Powództwo odszkodowawcze skierowane przeciwko przewoźnikowi lotniczemu niebędącemu stroną tej umowy – Dyrektywa 90/314/EWG – Impreza turystyczna]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/4

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obvodní soud pro Prahu 8 – Republika Czeska) – Libuše Králová / Primera Air Scandinavia
      (Sprawa C-215/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 5 pkt 1 - Jurysdykcja w sprawach, w których przedmiotem postępowania jest umowa lub roszczenia wynikające z umowy - Artykuły 15 – 17 - Jurysdykcja w sprawach umów z udziałem konsumentów - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuły 6 i 7 - Prawo do odszkodowania w przypadku dużego opóźnienia lotu - Umowa przewozu połączonego z noclegiem zawarta między pasażerem a biurem podróży - Powództwo odszkodowawcze skierowane przeciwko przewoźnikowi lotniczemu niebędącemu stroną tej umowy - Dyrektywa 90/314/EWG - Impreza turystyczna)
      (2020/C 215/05)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Obvodní soud pro Prahu 8

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Libuše Králová

         Strona pozwana: Primera Air Scandinavia

         Sentencja

                  1)

                  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, należy interpretować w ten sposób, że pasażer opóźnionego o co najmniej trzy godziny lotu może wytoczyć powództwo o odszkodowanie na podstawie art. 6 i 7 tego rozporządzenia przeciwko obsługującemu lot przewoźnikowi lotniczemu, nawet jeśli owi pasażer i przewoźnik lotniczy nie zawarli umowy, a odnośny lot stanowi element imprezy turystycznej, objętej zakresem stosowania dyrektywy Rady 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek.

                  2)

                  Artykuł 5 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że powództwo o odszkodowanie wytoczone przez pasażera na podstawie rozporządzenia nr 261/2004 przeciwko obsługującemu lot przewoźnikowi lotniczemu jest objęte pojęciem „spraw, w których przedmiotem postępowania jest umowa lub roszczenia wynikające z umowy” w rozumieniu tego przepisu, nawet jeśli między tymi stronami nie została zawarta żadna umowa, a lot obsługiwany przez tego przewoźnika lotniczego był przewidziany przez zawartą z osobą trzecią umowę o imprezę turystyczną, obejmującą również nocleg.

                  3)

                  Artykuły 15–17 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że powództwo o odszkodowanie wytoczone przez pasażera przeciwko obsługującemu przewoźnikowi lotniczemu, z którym pasażer ten nie zawarł umowy, nie jest objęte zakresem stosowania tych artykułów regulujących jurysdykcję szczególną w sprawach dotyczących umów z udziałem konsumentów.

         (1)  Dz.U. C 190 z 4.6.2018.


title: Sprawa C-244/18 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 marca 2020 r. – Larko Geniki Metalleftiki kai Metallourgiki AE / Komisja Europejska [Odwołanie – Pomoc państwa – Zastrzyk kapitałowy i gwarancje państwa – Pojęcie pomocy państwa – Pojęcie „korzyści” – Zasada prywatnego podmiotu gospodarczego – Kryterium inwestora prywatnego – Obowiązek sumiennego i bezstronnego zbadania spoczywający na Komisji Europejskiej – Kontrola sądowa – Ciężar dowodu – Pojęcie „zagrożonego przedsiębiorstwa” – Wytyczne dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji – Komunikat w sprawie gwarancji – Tymczasowe ramy prawne z 2011 r. – Kwota pomocy podlegająca odzyskaniu – Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Komisji i Sądzie Unii Europejskiej]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/5

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 marca 2020 r. – Larko Geniki Metalleftiki kai Metallourgiki AE / Komisja Europejska
      (Sprawa C-244/18 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Zastrzyk kapitałowy i gwarancje państwa - Pojęcie pomocy państwa - Pojęcie „korzyści” - Zasada prywatnego podmiotu gospodarczego - Kryterium inwestora prywatnego - Obowiązek sumiennego i bezstronnego zbadania spoczywający na Komisji Europejskiej - Kontrola sądowa - Ciężar dowodu - Pojęcie „zagrożonego przedsiębiorstwa” - Wytyczne dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji - Komunikat w sprawie gwarancji - Tymczasowe ramy prawne z 2011 r. - Kwota pomocy podlegająca odzyskaniu - Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Komisji i Sądzie Unii Europejskiej)
      (2020/C 215/06)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Larko Geniki Metalleftiki kai Metallourgiki AE (przedstawiciele: I. Drillerakis, E. Rantos, N. Korogiannakis, I. Soufleros, E. Triantafyllou i G. Psaroudakis, dikigoroi)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier i A. Bouchagiar, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 1 lutego 2018 r., Larko/Commission (T-423/14, EU:T:2018:57) zostaje uchylony w części, w której wyrokiem tym Sąd oddalił pierwszą część zarzutu pierwszego skargi w zakresie, w jakim część ta dotyczy gwarancji przyznanej w roku 2008 przez państwo greckie na rzecz Larko Geniki Metalleftiki kai Metallourgiki AE, dotyczącej pożyczki w wysokości 30 mln EUR udzielonej tej spółce przez ATE Bank.

                  2)

                  Odwołanie zostaje oddalone w pozostałym zakresie.

                  3)

                  Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania Sądowi Unii Europejskiej.

                  4)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 190 z 4.6.2018.


title: Sprawa C-314/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dna 11 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam – Niderlandy) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko SF [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach karnych – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Europejski nakaz aresztowania – Artykuł 5 pkt 3 – Uzależnienie przekazania od gwarancji, że osoba, której dotyczy europejski nakaz aresztowania, zostanie ponownie przekazana do wykonującego nakaz państwa członkowskiego w celu odbycia tam kary pozbawienia wolności lub wykonania środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności orzeczonych wobec niej w wydającym nakaz państwie członkowskim – Moment ponownego przekazania – Decyzja ramowa 2008/909/WSiSW – Artykuł 3 ust. 3 – Zakres stosowania – Artykuł 8 – Dostosowanie kary orzeczonej w wydającym nakaz państwie członkowskim – Artykuł 25 – Wykonanie kary w ramach art. 5 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/6

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dna 11 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam – Niderlandy) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko SF
      (Sprawa C-314/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Europejski nakaz aresztowania - Artykuł 5 pkt 3 - Uzależnienie przekazania od gwarancji, że osoba, której dotyczy europejski nakaz aresztowania, zostanie ponownie przekazana do wykonującego nakaz państwa członkowskiego w celu odbycia tam kary pozbawienia wolności lub wykonania środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności orzeczonych wobec niej w wydającym nakaz państwie członkowskim - Moment ponownego przekazania - Decyzja ramowa 2008/909/WSiSW - Artykuł 3 ust. 3 - Zakres stosowania - Artykuł 8 - Dostosowanie kary orzeczonej w wydającym nakaz państwie członkowskim - Artykuł 25 - Wykonanie kary w ramach art. 5 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW)
      (2020/C 215/07)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Amsterdam

         Strony w postępowaniu głównym

      SF

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 5 pkt 3 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi w związku z art. 1 ust. 3 tej decyzji, a także w związku z art. 1 lit. a), art. 3 ust. 3 i 4 oraz art. 25 decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej, zmienionych decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy wykonujące nakaz państwo członkowskie uzależnia przekazanie, do celów przeprowadzenia postępowania karnego, osoby, która jest obywatelem tego państwa lub ma tam miejsce zamieszkania, od gwarancji, że osoba ta, po jej wysłuchaniu, zostanie ponownie przekazana do wykonującego nakaz państwa członkowskiego w celu odbycia tam kary pozbawienia wolności lub wykonania środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności orzeczonych w wydającym europejski nakaz aresztowania państwie członkowskim, państwo to jest zobowiązane ponownie przekazać tę osobę natychmiast po uprawomocnieniu się wyroku skazującego, chyba że konkretne powody związane z poszanowaniem prawa do obrony osoby, której dotyczy europejski nakaz aresztowania, lub zapewnieniem prawidłowego przebiegu postępowania sprawiają, że obecność tej osoby w wydającym nakaz państwie członkowskim jest niezbędna aż do czasu, gdy wszelkie inne postępowania w sprawie przestępstwa stanowiącego podstawę europejskiego nakazu aresztowania zostaną prawomocnie zakończone.

                  2)

                  Artykuł 25 decyzji ramowej 2008/909, zmienionej decyzją ramową 2009/299, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celu przeprowadzenia postępowania karnego jest uzależnione od gwarancji, o której mowa w art. 5 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584, zmienionej decyzją ramową 2009/299, wykonujące nakaz państwo członkowskie może w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności orzeczonych wobec osoby, której dotyczy europejski nakaz aresztowania w wydającym nakaz państwie członkowskim, dostosować wymiar tej kary tylko w ściśle określonych warunkach ustanowionych w art. 8 ust. 2 decyzji ramowej 2008/909, zmienionej decyzją ramową 2009/299.

         (1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018


title: Sprawa C-344/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Gent – Belgia) – ISS Facility Services NV / Sonia Govaerts, Atalian NV, dawniej Euroclean NV (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2001/23/WE – Artykuł 3 ust. 1 – Przejęcie przedsiębiorstw – Ochrona praw pracowniczych – Zamówienie publiczne na usługi sprzątania – Powierzenie części zamówienia dwóm nowym wykonawcom – Przejęcie pracownika przydzielonego do wszystkich części zamówienia)

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/7

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Gent – Belgia) – ISS Facility Services NV / Sonia Govaerts, Atalian NV, dawniej Euroclean NV
      (Sprawa C-344/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2001/23/WE - Artykuł 3 ust. 1 - Przejęcie przedsiębiorstw - Ochrona praw pracowniczych - Zamówienie publiczne na usługi sprzątania - Powierzenie części zamówienia dwóm nowym wykonawcom - Przejęcie pracownika przydzielonego do wszystkich części zamówienia)
      (2020/C 215/08)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Arbeidshof te Gent

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ISS Facility Services NV

         Strona pozwana: Sonia Govaerts, Atalian NV, dawniej Euroclean NV

         Sentencja

      W wypadku przejęcia przedsiębiorstwa przez kilku przejmujących wykładni art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów należy dokonywać w ten sposób, że prawa i obowiązki wynikające z istniejącej w momencie tego przejęcia umowy o pracę przechodzą na każdego przejmującego proporcjonalnie do zadań wykonywanych przez pracownika, pod warunkiem że wynikający z tego podział umowy o pracę jest możliwy lub nie powoduje pogorszenia warunków pracy ani nie stanowi zagrożenia dla gwarantowanej przez tę dyrektywę ochrony praw pracowniczych, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego. W wypadku gdyby taki podział okazał się niemożliwy do zrealizowania lub gdyby naruszał prawa tego pracownika, należałoby przyjąć zgodnie z art. 4 wspomnianej dyrektywy, że wynikające z tego ewentualne rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło z powodu leżącego po stronie przejmującego, nawet jeśli do rozwiązania dochodzi z inicjatywy pracownika.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.


title: Sprawa C-454/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Linköping – Szwecja) – Baltic Cable AB / Energimarknadsinspektionen [Odesłanie prejudycjalne – Rynek wewnętrzny energii elektrycznej – Dyrektywa 2009/72/WE – Przesył energii elektrycznej – Pojęcie „operatora systemu przesyłowego” – Rozporządzenie (WE) nr 714/2009 – Połączenia wzajemne – Linia przesyłowa łącząca krajowe systemy przesyłowe państw członkowskich – Artykuł 16 ust. 6 – Zakres stosowania – Wykorzystywanie przychodów z alokacji zdolności połączeń wzajemnych – Przedsiębiorstwo obsługujące jedynie transgraniczną linię wysokiego napięcia zapewniającą połączenie wzajemne dwóch krajowych systemów przesyłowych]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/8

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Linköping – Szwecja) – Baltic Cable AB / Energimarknadsinspektionen
      (Sprawa C-454/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rynek wewnętrzny energii elektrycznej - Dyrektywa 2009/72/WE - Przesył energii elektrycznej - Pojęcie „operatora systemu przesyłowego” - Rozporządzenie (WE) nr 714/2009 - Połączenia wzajemne - Linia przesyłowa łącząca krajowe systemy przesyłowe państw członkowskich - Artykuł 16 ust. 6 - Zakres stosowania - Wykorzystywanie przychodów z alokacji zdolności połączeń wzajemnych - Przedsiębiorstwo obsługujące jedynie transgraniczną linię wysokiego napięcia zapewniającą połączenie wzajemne dwóch krajowych systemów przesyłowych)
      (2020/C 215/09)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Förvaltningsrätten i Linköping

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Baltic Cable AB

         Strona pozwana: Energimarknadsinspektionen

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 16 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 714/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do przedsiębiorstwa, które obsługuje jedynie transgraniczne połączenie wzajemne.

                  2)

                  Artykuł 16 ust. 6 akapit pierwszy lit. b) rozporządzenia nr 714/2009 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy operator systemu przesyłowego (OSP) obsługuje jedynie transgraniczne połączenie wzajemne, to kosztów ponoszonych w związku z obsługą i utrzymaniem tego połączenia wzajemnego nie można uznać za inwestycje w sieć w celu utrzymania lub zwiększenia zdolności połączeń wzajemnych w rozumieniu tego przepisu.

                  3)

                  Artykuł 16 ust. 6 akapit drugi rozporządzenia nr 714/2009 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy krajowy organ regulacyjny stosuje ten przepis do operatora systemu przesyłowego (OSP) obsługującego jedynie transgraniczne połączenie wzajemne, to może on zezwolić takiemu OSP na wykorzystanie części jego przychodów z ograniczeń w celu osiągnięcia rentowności, a także do obsługi i utrzymania połączenia wzajemnego w celu uniknięcia dyskryminacji w stosunku do innych zaangażowanych OSP i umożliwienia mu prowadzenia działalności w warunkach opłacalności ekonomicznej, w tym osiągnięcia odpowiedniego zysku.

         (1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.


title: Sprawy połączone C-496/18 i C-497/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 marca 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Hungeod Közlekedésfejlesztési, Földmérési, Út- és Vasúttervezési Kft. (C-496/18), Sixense Soldata (C-496/18), Budapesti Közlekedési Zrt. (C-496/18 i C-497/18) / Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság [Odesłanie prejudycjalne – Zamówienia publiczne – Procedury odwoławcze w dziedzinie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane – Dyrektywa 89/665/EWG – Procedury udzielania zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji – Dyrektywa 92/13/EWG – Udzielanie zamówień publicznych – Dyrektywy 2014/24/UE i 2014/25/UE – Monitorowanie stosowania przepisów dotyczących udzielania zamówień publicznych – Uregulowania krajowe umożliwiające określonym organom wszczęcie postępowania z urzędu w przypadku niezgodnej z prawem zmiany umowy będącej w trakcie realizacji – Upływ terminu na skorzystanie z prawa wszczęcia postępowania z urzędu – Zasady pewności prawa i proporcjonalności]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/9

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 marca 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Hungeod Közlekedésfejlesztési, Földmérési, Út- és Vasúttervezési Kft. (C-496/18), Sixense Soldata (C-496/18), Budapesti Közlekedési Zrt. (C-496/18 i C-497/18) / Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság
      (Sprawy połączone C-496/18 i C-497/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Procedury odwoławcze w dziedzinie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane - Dyrektywa 89/665/EWG - Procedury udzielania zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji - Dyrektywa 92/13/EWG - Udzielanie zamówień publicznych - Dyrektywy 2014/24/UE i 2014/25/UE - Monitorowanie stosowania przepisów dotyczących udzielania zamówień publicznych - Uregulowania krajowe umożliwiające określonym organom wszczęcie postępowania z urzędu w przypadku niezgodnej z prawem zmiany umowy będącej w trakcie realizacji - Upływ terminu na skorzystanie z prawa wszczęcia postępowania z urzędu - Zasady pewności prawa i proporcjonalności)
      (2020/C 215/10)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony skarżące: Hungeod Közlekedésfejlesztési, Földmérési, Út- és Vasúttervezési Kft. (C-496/18), Sixense Soldata (C-496/18), Budapesti Közlekedési Zrt. (C-496/18 i C-497/18)

         Strona przeciwna: Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság

         Przy udziale: Közbeszerzési Hatóság Elnöke

         Sentencja

                  1)

                  Motywy 25 i 27 dyrektywy 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych, art. 1 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą 2007/66, art. 1 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującej przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, zmienionej dyrektywą 2007/66, art. 83 ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, oraz art. 99 ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylającej dyrektywę 2004/17/WE, należy interpretować w ten sposób, że nie nakazują one państwom członkowskim przyjęcia uregulowań, na mocy których organ monitorujący może, z uwagi na ochronę interesów finansowych Unii Europejskiej, wszcząć z urzędu postępowanie odwoławcze w celu przeprowadzenia kontroli naruszeń przepisów w dziedzinie zamówień publicznych, ani im tego nie zakazują. Jednakże, jeżeli taka procedura odwoławcza zostaje przewidziana, jest ona objęta zakresem stosowania prawa Unii, o ile zamówienia publiczne będące przedmiotem tego odwołania objęte są przedmiotowym zakresem stosowania dyrektyw dotyczących zamówień publicznych, i musi zatem być zgodna z tym prawem, w tym z jego ogólnymi zasadami, do których należy ogólna zasada pewności prawa.

                  2)

                  Ogólna zasada pewności prawa sprzeciwia się temu, aby w ramach postępowania odwoławczego wszczętego z urzędu przez krajowy organ monitorujący z uwagi na ochronę interesów finansowych Unii Europejskiej nowe uregulowania krajowe przewidywały w celu przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem zmian w umowach dotyczących zamówień publicznych wszczęcie takiego postępowania w przewidzianym w nich terminie zawitym, nawet jeżeli upłynął termin zawity przewidziany w poprzednich uregulowaniach, obowiązujących w dniu wprowadzenia tych zmian.

         (1)  Dz.U. C 381 z 22.10.2018


title: Sprawy połączone C-558/18 i C-563/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Łodzi i Sąd Okręgowy w Warszawie – Polska) – Miasto Łowicz / Skarb Państwa – Wojewoda Łódzki (C-558/18) i Prokurator Generalny zastępowany przez Prokuraturę Krajową, początkowo Prokuratura Okręgowa w Płocku / VX, WW, XV (C-563/18) [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE – Państwo prawne – Skuteczna ochrona prawna w dziedzinach objętych prawem Unii – Zasada niezawisłości sędziowskiej – Krajowy system środków dyscyplinarnych obowiązujący w stosunku do sędziów – Właściwość Trybunału – Artykuł 267 TFUE – Dopuszczalność – Wykładnia niezbędna do wydania wyroku przez sąd odsyłający – Pojęcie]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/10

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Łodzi i Sąd Okręgowy w Warszawie – Polska) – Miasto Łowicz / Skarb Państwa – Wojewoda Łódzki (C-558/18) i Prokurator Generalny zastępowany przez Prokuraturę Krajową, początkowo Prokuratura Okręgowa w Płocku / VX, WW, XV (C-563/18)
      (Sprawy połączone C-558/18 i C-563/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE - Państwo prawne - Skuteczna ochrona prawna w dziedzinach objętych prawem Unii - Zasada niezawisłości sędziowskiej - Krajowy system środków dyscyplinarnych obowiązujący w stosunku do sędziów - Właściwość Trybunału - Artykuł 267 TFUE - Dopuszczalność - Wykładnia niezbędna do wydania wyroku przez sąd odsyłający - Pojęcie)
      (2020/C 215/11)
      Język postępowania: polski

         Sądy odsyłające

      Sąd Okręgowy w Łodzi, Sąd Okręgowy w Warszawie

         Strony w postępowaniach głównych

         (Sprawa C-558/18)

         Strona skarżąca: Miasto Łowicz

         Strona pozwana: Skarb Państwa – Wojewoda Łódzki

         Przy udziale: Prokuratora Generalnego zastępowanego przez Prokuraturę Krajową, początkowo Prokuratury Regionalnej w Łodzi oraz Rzecznika Praw Obywatelskich

         (Sprawa C-563/18)

         Strona skarżąca: Prokurator Generalny zastępowany przez Prokuraturę Krajową, początkowo Prokuratura Okręgowa w Płocku

         Strona pozwana: VX, WW, XV

         Sentencja

      Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Sąd Okręgowy w Łodzi (Polska) i przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) postanowieniami z dnia 31 sierpnia 2018 r. i 4 września 2018 r. są niedopuszczalne.

         (1)  Dz.U. C 44 z 4.2.2019.


title: Sprawa C-576/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 marca 2020 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Niewykonanie – Odzyskanie pomocy bezprawnie przyznanej sektorowi hotelarskiemu na Sardynii – Artykuł 260 ust. 2 TFUE – Kary pieniężne – Okresowa kara pieniężna i ryczałt]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/11

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 marca 2020 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska
      (Sprawa C-576/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Niewykonanie - Odzyskanie pomocy bezprawnie przyznanej sektorowi hotelarskiemu na Sardynii - Artykuł 260 ust. 2 TFUE - Kary pieniężne - Okresowa kara pieniężna i ryczałt)
      (2020/C 215/12)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i D. Recchia, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, F. Varrone i E. Manzo, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Nie podjąwszy do dnia, w którym upłynął termin wyznaczony w wezwaniu do usunięcia uchybienia wystosowanym w dniu 11 lipca 2014 r. przez Komisję Europejską, wszelkich środków zapewniających wykonanie wyroku z dnia 29 marca 2012 r., Komisja/Włochy (C-243/10, niepublikowany, EU:C:2012:182), Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 260 ust. 1 TFUE.

                  2)

                  Od Republiki Włoskiej zasądza się zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej okresowej kary pieniężnej w wysokości 80 000 EUR za każdy dzień począwszy od ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia całkowitego wykonania wyroku z dnia 29 marca 2012 r., Komisja/Włochy (C-243/10, niepublikowany, EU:C:2012:182).

                  3)

                  Od Republiki Włoskiej zasądza się zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej ryczałtu w wysokości 7 500 000 EUR.

                  4)

                  Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 399 z 5.11.2018


title: Sprawa C-583/18: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 12 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Frankfurt am Main – Niemcy) – Verbraucherzentrale Berlin eV przeciwko DB Vertrieb GmbH (Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 2011/83/UE – Zakres stosowania – Umowa o świadczenie usług – Artykuł 2 pkt 6 – Umowa dotycząca pasażerskich usług przewozowych – Artykuł 3 ust. 3 lit. k) – Karty przyznające prawo do korzystania ze zniżek przy zawieraniu w przyszłości umów dotyczących przewozu pasażerskiego – Sprzedaż przez Internet tego rodzaju kart bez poinformowania konsumenta o prawie do odstąpienia od umowy)

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/11

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 12 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Frankfurt am Main – Niemcy) – Verbraucherzentrale Berlin eV przeciwko DB Vertrieb GmbH
      (Sprawa C-583/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2011/83/UE - Zakres stosowania - Umowa o świadczenie usług - Artykuł 2 pkt 6 - Umowa dotycząca pasażerskich usług przewozowych - Artykuł 3 ust. 3 lit. k) - Karty przyznające prawo do korzystania ze zniżek przy zawieraniu w przyszłości umów dotyczących przewozu pasażerskiego - Sprzedaż przez Internet tego rodzaju kart bez poinformowania konsumenta o prawie do odstąpienia od umowy)
      (2020/C 215/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Frankfurt am Main

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Verbraucherzentrale Berlin eV

         Druga strona postępowania: DB Vertrieb GmbH

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 pkt 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „umowy o świadczenie usług” obejmuje umowy, których przedmiotem jest umożliwienie konsumentowi korzystania ze zniżki przy zawieraniu w przyszłości umów dotyczących przewozu pasażerskiego.

                  2)

                  Artykuł 3 ust. 3 lit. k) dyrektywy 2011/83 należy interpretować w ten sposób, że umowa, której przedmiotem jest umożliwienie konsumentowi korzystania ze zniżki przy zawieraniu w przyszłości umów dotyczących przewozu pasażerskiego, nie jest objęta zakresem pojęcia „umowy dotyczącej pasażerskich usług przewozowych” i w konsekwencji należy do zakresu stosowania tej dyrektywy, w tym jej przepisów dotyczących prawa do odstąpienia od umowy.

         (1)  Dz.U. C 455 z 17.12.2018.


title: Sprawa C-622/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – AR / Cooper International Spirits LLC, St Dalfour SAS, Établissements Gabriel Boudier SA [Odesłanie prejudycjalne – Zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych – Dyrektywa 2008/95/WE – Artykuł 5 ust. 1 lit. b) – Artykuł 10 ust. 1 akapit pierwszy – Artykuł 12 ust. 1 – Wygaśnięcie prawa do znaku towarowego ze względu na brak rzeczywistego używania – Prawo właściciela znaku towarowego do powoływania się na naruszenie jego wyłącznych praw wskutek używania przez osobę trzecią identycznego lub podobnego oznaczenia w okresie poprzedzającym datę wygaśnięciā]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/12

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – AR / Cooper International Spirits LLC, St Dalfour SAS, Établissements Gabriel Boudier SA
      (Sprawa C-622/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych - Dyrektywa 2008/95/WE - Artykuł 5 ust. 1 lit. b) - Artykuł 10 ust. 1 akapit pierwszy - Artykuł 12 ust. 1 - Wygaśnięcie prawa do znaku towarowego ze względu na brak rzeczywistego używania - Prawo właściciela znaku towarowego do powoływania się na naruszenie jego wyłącznych praw wskutek używania przez osobę trzecią identycznego lub podobnego oznaczenia w okresie poprzedzającym datę wygaśnięciā)
      (2020/C 215/14)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: AR

         Strona pozwana: Cooper International Spirits LLC, St Dalfour SAS, Établissements Gabriel Boudier SA

         Sentencja

      Artykuł 5 ust. 1 lit. b), art. 10 ust. 1 akapit pierwszy i art. 12 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych w związku z jej motywem 6 należy interpretować w ten sposób, iż pozostawiają one państwom członkowskim możliwość zezwolenia na to, by właściciel znaku towarowego, którego prawa wygasły po upływie okresu pięciu lat od rejestracji z uwagi na to, że znak ten nie był rzeczywiście używany w danym państwie członkowskim w odniesieniu do towarów lub usług, dla których został on zarejestrowany, zachował prawo do żądania odszkodowania za szkodę poniesioną wskutek używania przez osobę trzecią przed datą wygaśnięcia podobnego oznaczenia dla identycznych lub podobnych towarów lub usług, co skutkowało możliwością pomylenia z jego znakiem towarowym.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.


title: Sprawa C-156/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 6 kwietnia 2020 r. – Zipvit Ltd / Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 6 kwietnia 2020 r. – Zipvit Ltd / Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
      (Sprawa C-156/20)
      (2020/C 215/29)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court of the United Kingdom

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Zipvit Ltd

         Druga strona postępowania: Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w sytuacji, w której: (i) organ podatkowy, usługodawca i przedsiębiorca będący podatnikiem błędnie interpretują unijne przepisy w dziedzinie VAT i traktują świadczenie, które podlega opodatkowaniu według stawki podstawowej, jako zwolnione z VAT; (ii) w umowie zawartej między usługodawcą a przedsiębiorcą wskazano, że cena świadczenia nie zawiera VAT oraz że jeżeli VAT jest należny, to uiszcza go przedsiębiorca; (iii) usługodawca nie żądał i nie może już żądać dodatkowego VAT należnego od przedsiębiorcy; oraz (iv) organ podatkowy nie może lub nie może już (ze względu na upływ terminów przedawnienia) żądać od usługodawcy VAT, który powinien był zostać zapłacony, dyrektywa [VAT] (1) wywołuje skutek tego rodzaju, iż faktycznie zapłacona cena składa się z wymagalnej kwoty netto i naliczonego od niej VAT, tak że przedsiębiorca może żądać odliczenia, na podstawie art. 168 lit. a) dyrektywy [VAT], naliczonego podatku jako VAT, który został faktycznie „zapłacony” w odniesieniu do tego świadczenia?

                  2)

                  Alternatywnie, czy w takich okolicznościach przedsiębiorca może żądać odliczenia, na podstawie art. 168 lit. a) dyrektywy [VAT], naliczonego podatku jako VAT, który był „należny” w odniesieniu do tego świadczenia?

                  3)

                  Czy w sytuacji, w której organ podatkowy, usługodawca i przedsiębiorca będący podatnikiem błędnie interpretują unijne przepisy w dziedzinie VAT i traktują świadczenie, które podlega opodatkowaniu według stawki podstawowej, jako zwolnione z VAT, co skutkuje tym, że przedsiębiorca nie jest w stanie przedstawić organowi podatkowemu faktury VAT spełniającej wymagania zawarte w art. 226 pkt 9 i 10 dyrektywy [VAT] w odniesieniu do otrzymanego świadczenia, ów przedsiębiorca jest uprawniony do żądania odliczenia, na podstawie art. 168 lit. a) dyrektywy [VAT], naliczonego podatku?

                  4)

                  Czy przy udzielaniu odpowiedzi na pytania od pierwszego do trzeciego:

                              a)

                              istotne jest ustalenie, czy usługodawcy przysługiwałby środek obrony, czy to ze względu na uzasadnione oczekiwania, czy też na innej podstawie, w świetle prawa krajowego lub prawa Unii, w razie próby wydania przez organ podatkowy decyzji w sprawie określenia zobowiązań podatkowych, zobowiązującej go do zadeklarowania kwoty odpowiadającej VAT od świadczenia?

                              b)

                              ma znaczenie okoliczność, że przedsiębiorca wiedział w tym samym czasie co organ podatkowy i usługodawca, że świadczenie w istocie nie jest zwolnione [z VAT] lub że miał taką samą co owe podmioty możliwość powzięcia w tym przedmiocie wiedzy oraz że mógł się zwrócić z propozycją zapłaty VAT, który był należny w odniesieniu do świadczenia (w wysokości obliczonej na podstawie ceny handlowej świadczenia), tak aby mógł on zostać przekazany organowi podatkowemu, lecz tego zaniechał?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa T-607/17: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Volotea/Komisja [Pomoc państwa – Sektor lotniczy – Pomoc przyznana przez Włochy pomoc na rzecz portów lotniczych na Sardynii – Decyzja uznająca pomoc za częściowo zgodną i za częściowo niezgodną z rynkiem wewnętrznym – Możliwość przypisania pomocy państwu – Odzyskanie – Beneficjenci – Korzyść dla przedsiębiorstw lotniczych będących kontrahentami – Zasada podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej – Selektywność – Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi – Naruszenie konkurencji – Odzyskanie – Uzasadnione oczekiwania – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/26

      Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Volotea/Komisja
      (Sprawa T-607/17) (1)

      (Pomoc państwa - Sektor lotniczy - Pomoc przyznana przez Włochy pomoc na rzecz portów lotniczych na Sardynii - Decyzja uznająca pomoc za częściowo zgodną i za częściowo niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Możliwość przypisania pomocy państwu - Odzyskanie - Beneficjenci - Korzyść dla przedsiębiorstw lotniczych będących kontrahentami - Zasada podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Selektywność - Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi - Naruszenie konkurencji - Odzyskanie - Uzasadnione oczekiwania - Obowiązek uzasadnienia)
      (2020/C 215/30)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Volotea, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: M. Carpagnano i M. Nordmann, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia, D. Grespan i S. Noë, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/1861 z dnia 29 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.33983 (2013/C) (ex 2012/NN) (ex 2011/N) – wdrożonej przez Włochy – Rekompensata dla portów lotniczych na Sardynii z tytułu obowiązków świadczenia usługi publicznej (UOIG) (Dz.U. 2017, L 268, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Volotea, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 392 z 20.11.2017.


title: Sprawa T-8/18: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – easyJet Airline/Komisja [Pomoc państwa – Sektor lotniczy – Pomoc przyznana przez Włochy na rzecz portów lotniczych na Sardynii – Decyzja uznająca pomoc za częściowo zgodną i za częściowo niezgodną z rynkiem wewnętrznym – Możliwość przypisania pomocy państwu – Beneficjenci – Korzyść dla przedsiębiorstw lotniczych będących kontrahentami – Zasada podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej – Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi – Naruszenie konkurencji – Odzyskanie – Uzasadnione oczekiwania – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/27

      Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – easyJet Airline/Komisja
      (Sprawa T-8/18) (1)

      (Pomoc państwa - Sektor lotniczy - Pomoc przyznana przez Włochy na rzecz portów lotniczych na Sardynii - Decyzja uznająca pomoc za częściowo zgodną i za częściowo niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Możliwość przypisania pomocy państwu - Beneficjenci - Korzyść dla przedsiębiorstw lotniczych będących kontrahentami - Zasada podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi - Naruszenie konkurencji - Odzyskanie - Uzasadnione oczekiwania - Obowiązek uzasadnienia)
      (2020/C 215/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: easyJet Airline Co. Ltd (Luton, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: P. Willis, solicitor, i J. Rivas Andrés, avocat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati i S. Noë, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/1861 z dnia 29 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.33983 (2013/C) (ex 2012/NN) (ex 2011/N) – wdrożonej przez Włochy – Rekompensata dla portów lotniczych na Sardynii z tytułu obowiązków świadczenia usługi publicznej (UOIG) (Dz.U. 2017, L 268, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  easyJet Airline Co. Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 94 z 12.3.2018.


title: Sprawa T-195/18: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Talanton / Komisja [Klauzula arbitrażowa – Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (2007-2013) – Umowa Perform – Koszty kwalifikowalne – Częściowy zwrot wypłaconych kwot – Nadużycie uprawnień wynikających z umowy – Zasada dobrej wiary – Uzasadnione oczekiwania – Ciężar dowodu – Żądanie wzajemne]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/28

      Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Talanton / Komisja
      (Sprawa T-195/18) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (2007-2013) - Umowa Perform - Koszty kwalifikowalne - Częściowy zwrot wypłaconych kwot - Nadużycie uprawnień wynikających z umowy - Zasada dobrej wiary - Uzasadnione oczekiwania - Ciężar dowodu - Żądanie wzajemne)
      (2020/C 215/33)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Talanton Anonymi Emporiki – Symvouleftiki-Ekpaideftiki Etaireia Dianomon, Parochis Ypiresion Marketing kai Dioikisis Epicheiriseon (Palaio Faliro, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci K. Damis i M. Angelopoulos)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i A. Kyratsou, pełnomocnicy, których wspierał adwokat G. Gerapetritis)

         Przedmiot

      Z jednej strony, oparte na art. 272 TFUE żądanie stwierdzenia, że wydatki, które skarżąca zgłosiła w ramach umowy o udzielenie dotacji nr 215952 dotyczącej wykonania projektu zatytułowanego „A sophisticated multi-parametric system for the continuous-effective assessment and monitoring of motor status in parkinson’s disease and other neurodegenerative diseases”, zawartej w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (2007-2013), były kwalifikowalne oraz że zażądanie przez Komisję zwrotu kwot 481 835,56 i 29 694,10 EUR z tytułu wspomnianej umowy o udzielenie dotacji stanowiło naruszenie obowiązków umownych tej instytucji, a z drugiej strony, żądanie wzajemne mające na celu zasądzenie od skarżącej zapłaty kwoty 481 835,56 EUR wraz z odsetkami.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Od Talanton Anonymi Emporiki – Symvouleftiki-Ekpaideftiki Etaireia Dianomon, Parochis Ypiresion Marketing kai Dioikisis Epicheiriseon zasądza się na rzecz Komisji Europejskiej zapłatę – tytułem kosztów niekwalifikowalnych – kwoty 481 835,56 EUR wraz z odsetkami za opóźnienie według stawki 3,5 % począwszy od dnia 26 lutego 2018 r.

                  3)

                  Od Talanton Anonymi Emporiki – Symvouleftiki-Ekpaideftiki Etaireia Dianomon, Parochis Ypiresion Marketing kai Dioikisis Epicheiriseon zasądza się na rzecz Komisji zapłatę – tytułem odszkodowania ryczałtowego – kwoty 29 694,10 EUR wraz z odsetkami za opóźnienie według stawki 3,5 % począwszy od dnia 26 lutego 2018 r.

                  4)

                  Talanton Anonymi Emporiki – Symvouleftiki-Ekpaideftiki Etaireia Dianomon, Parochis Ypiresion Marketing kai Dioikisis Epicheiriseon zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 211 z 18.6.2018.


title: Sprawa T-290/18: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Agmin Italy / Komisja [Rozporządzenie finansowe – Wykluczenie z udziału w postępowaniach o udzielenie zamówień i o przyznanie dotacji finansowanych z budżetu ogólnego Unii na okres trzech lat – Zasada bezstronności – Prawo do obrony – Błąd w ocenie – Oczywisty błąd w ocenie – Proporcjonalność]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/29

      Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Agmin Italy / Komisja
      (Sprawa T-290/18) (1)

      (Rozporządzenie finansowe - Wykluczenie z udziału w postępowaniach o udzielenie zamówień i o przyznanie dotacji finansowanych z budżetu ogólnego Unii na okres trzech lat - Zasada bezstronności - Prawo do obrony - Błąd w ocenie - Oczywisty błąd w ocenie - Proporcjonalność)
      (2020/C 215/34)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Agmin Italy (Werona, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Guardascione)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Dintilhac i F. Moro, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 7 marca 2018 r. w sprawie wykluczenia skarżącej na okres trzech lat z udziału w postępowaniach o udzielenie zamówień publicznych i o przyznanie dotacji finansowanych z budżetu ogólnego Unii oraz z udziału w postępowaniach o przyznanie funduszy z Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR), a także opublikowania informacji dotyczących tego wykluczenia.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Agmin Italy SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.


title: Sprawa T-443/18: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Vogue Peek & Cloppenburg) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Vogue Peek & Cloppenburg – Wcześniejsza krajowa nazwa handlowa Peek & Cloppenburg – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Współistnienie krajowej nazwy handlowej i zgłoszonego znaku towarowego – Porozumienie o wytyczeniu stref – Stosowanie prawa krajowego przez EUIPO – Zawieszenie postępowania administracyjnego – Artykuł 70 rozporządzenia 2017/1001 – Zasada 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] – Oczywisty błąd w ocenie]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/29

      Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Vogue Peek & Cloppenburg)
      (Sprawa T-443/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Vogue Peek & Cloppenburg - Wcześniejsza krajowa nazwa handlowa Peek & Cloppenburg - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Współistnienie krajowej nazwy handlowej i zgłoszonego znaku towarowego - Porozumienie o wytyczeniu stref - Stosowanie prawa krajowego przez EUIPO - Zawieszenie postępowania administracyjnego - Artykuł 70 rozporządzenia 2017/1001 - Zasada 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] - Oczywisty błąd w ocenie)
      (2020/C 215/35)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Peek & Cloppenburg KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Lange)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Peek & Cloppenburg KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Renck, M. Petersenn i C. Stöber)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 kwietnia 2018 r. (sprawa R 1362/2005 1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Peek & Cloppenburg (Hamburg) a Peek & Cloppenburg (Düsseldorf).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Peek & Cloppenburg KG (Düsseldorf) zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 311 z 3.9.2018.


title: Sprawa T-444/18: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku i stwierdzenia jego wygaśnięcia – Słowny unijny znak towarowy Peek & Cloppenburg – Wcześniejsza krajowa nazwa handlowa Peek & Cloppenburg – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 4 i art. 60 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Współistnienie krajowej nazwy handlowej i unijnego znaku towarowego – Porozumienie o wytyczeniu stref – Stosowanie prawa krajowego przez EUIPO – Zawieszenie postępowania administracyjnego – Artykuł 70 rozporządzenia 2017/1001 – Zasada 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] – Oczywisty błąd w ocenie]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/30

      Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg)
      (Sprawa T-444/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku i stwierdzenia jego wygaśnięcia - Słowny unijny znak towarowy Peek & Cloppenburg - Wcześniejsza krajowa nazwa handlowa Peek & Cloppenburg - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 4 i art. 60 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Współistnienie krajowej nazwy handlowej i unijnego znaku towarowego - Porozumienie o wytyczeniu stref - Stosowanie prawa krajowego przez EUIPO - Zawieszenie postępowania administracyjnego - Artykuł 70 rozporządzenia 2017/1001 - Zasada 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] - Oczywisty błąd w ocenie)
      (2020/C 215/36)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Peek & Cloppenburg KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Lange)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Peek & Cloppenburg KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Renck, M. Petersenn i C. Stöber)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 kwietnia 2018 r. (sprawa R 522/2006-1) dotyczącą postępowania w sprawie w sprawie unieważnienia prawa do znaku i stwierdzenia jego wygaśnięcia między Peek & Cloppenburg (Hamburg) a Peek & Cloppenburg (Düsseldorf)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Peek & Cloppenburg KG (Düsseldorf) zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 311 z 3.9.2018.


title: Sprawa T-445/18: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Peek & Cloppenburg – Wcześniejsza krajowa nazwa handlowa Peek & Cloppenburg – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Współistnienie krajowej nazwy handlowej i zgłoszonego znaku towarowego – Porozumienie o wytyczeniu stref – Stosowanie prawa krajowego przez EUIPO – Zawieszenie postępowania administracyjnego – Artykuł 70 rozporządzenia 2017/1001 – Zasada 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] – Oczywisty błąd w ocenie]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/31

      Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg)
      (Sprawa T-445/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Peek & Cloppenburg - Wcześniejsza krajowa nazwa handlowa Peek & Cloppenburg - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Współistnienie krajowej nazwy handlowej i zgłoszonego znaku towarowego - Porozumienie o wytyczeniu stref - Stosowanie prawa krajowego przez EUIPO - Zawieszenie postępowania administracyjnego - Artykuł 70 rozporządzenia 2017/1001 - Zasada 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] - Oczywisty błąd w ocenie)
      (2020/C 215/37)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Peek & Cloppenburg KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Lange)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Peek & Cloppenburg KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Renck, M. Petersenn i C. Stöber)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 stycznia 2018 r. (sprawa R 1270/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Peek & Cloppenburg (Hamburg) a Peek & Cloppenburg (Düsseldorf)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona

                  2)

                  Peek & Cloppenburg KG (Düsseldorf) zostaje obciążona kosztami postępowania

         (1)  Dz.U. C 311 z 3.9.2018.


title: Sprawa T-446/18: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Peek & Cloppenburg – Wcześniejsza krajowa nazwa handlowa Peek & Cloppenburg – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Współistnienie krajowej nazwy handlowej i zgłoszonego znaku towarowego – Porozumienie o wytyczeniu stref – Stosowanie prawa krajowego przez EUIPO – Zawieszenie postępowania administracyjnego – Artykuł 70 rozporządzenia 2017/1001 – Zasada 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] – Oczywisty błąd w ocenie]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/32

      Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg)
      (Sprawa T-446/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Peek & Cloppenburg - Wcześniejsza krajowa nazwa handlowa Peek & Cloppenburg - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Współistnienie krajowej nazwy handlowej i zgłoszonego znaku towarowego - Porozumienie o wytyczeniu stref - Stosowanie prawa krajowego przez EUIPO - Zawieszenie postępowania administracyjnego - Artykuł 70 rozporządzenia 2017/1001 - Zasada 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] - Oczywisty błąd w ocenie)
      (2020/C 215/38)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Peek & Cloppenburg KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Lange)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Peek & Cloppenburg KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Renck, M. Petersenn i C. Stöber)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 kwietnia 2018 r. (sprawa R 1589/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Peek & Cloppenburg (Hamburg) a Peek & Cloppenburg (Düsseldorf)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona

                  2)

                  Peek & Cloppenburg KG (Düsseldorf) zostaje obciążona kosztami postępowania

         (1)  Dz.U. C 311 z 3.9.2018.


title: Sprawa T-534/18: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Peek) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Peek – Wcześniejsza krajowa nazwa handlowa Peek & Cloppenburg – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Współistnienie krajowej nazwy handlowej i zgłoszonego znaku towarowego – Porozumienie o wytyczeniu stref – Stosowanie prawa krajowego przez EUIPO – Zawieszenie postępowania administracyjnego – Artykuł 70 rozporządzenia 2017/1001 – Zasada 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] – Oczywisty błąd w ocenie]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/32

      Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Peek)
      (Sprawa T-534/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Peek - Wcześniejsza krajowa nazwa handlowa Peek & Cloppenburg - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Współistnienie krajowej nazwy handlowej i zgłoszonego znaku towarowego - Porozumienie o wytyczeniu stref - Stosowanie prawa krajowego przez EUIPO - Zawieszenie postępowania administracyjnego - Artykuł 70 rozporządzenia 2017/1001 - Zasada 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] - Oczywisty błąd w ocenie)
      (2020/C 215/39)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Peek & Cloppenburg KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Lange)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Peek & Cloppenburg KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Renck, M. Petersenn i C. Stöber)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 maja 2018 r. (sprawa R 115/2005-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Peek & Cloppenburg (Hamburg) a Peek & Cloppenburg (Düsseldorf).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Peek & Cloppenburg KG (Düsseldorf) zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 392 z 29.10.2018.


title: Sprawa T-535/18: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Peek’s) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Peek’s – Wcześniejsza krajowa nazwa handlowa Peek & Cloppenburg – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Współistnienie krajowej nazwy handlowej i zgłoszonego znaku towarowego – Porozumienie o wytyczeniu stref – Stosowanie prawa krajowego przez EUIPO – Zawieszenie postępowania administracyjnego – Artykuł 70 rozporządzenia 2017/1001 – Zasada 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] – Oczywisty błąd w ocenie]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/33

      Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Peek’s)
      (Sprawa T-535/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Peek’s - Wcześniejsza krajowa nazwa handlowa Peek & Cloppenburg - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Współistnienie krajowej nazwy handlowej i zgłoszonego znaku towarowego - Porozumienie o wytyczeniu stref - Stosowanie prawa krajowego przez EUIPO - Zawieszenie postępowania administracyjnego - Artykuł 70 rozporządzenia 2017/1001 - Zasada 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] - Oczywisty błąd w ocenie)
      (2020/C 215/40)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Peek & Cloppenburg KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Lange)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Peek & Cloppenburg KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Renck, M. Petersenn i C. Stöber)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 maja 2018 r. (sprawa R 60/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Peek & Cloppenburg (Hamburg) a Peek & Cloppenburg (Düsseldorf).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Peek & Cloppenburg KG (Düsseldorf) zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 392 z 29.10.2018.


title: Sprawa T-640/18: Wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2020 r. – Intercontact Budapest/CdT [Zamówienia publiczne na usługi – Postępowanie przetargowe – Świadczenie usług tłumaczenia tekstów w dziedzinach finansowej i bankowej z języka angielskiego na język węgierski – Klasyfikacja oferenta w procedurze kaskadowej – Artykuł 113 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 – Obowiązek uzasadnienia – Cena oferty najwyżej sklasyfikowanych wybranych oferentów – Odmowa ujawnienia]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/34

      Wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2020 r. – Intercontact Budapest/CdT
      (Sprawa T-640/18) (1)

      (Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Świadczenie usług tłumaczenia tekstów w dziedzinach finansowej i bankowej z języka angielskiego na język węgierski - Klasyfikacja oferenta w procedurze kaskadowej - Artykuł 113 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 - Obowiązek uzasadnienia - Cena oferty najwyżej sklasyfikowanych wybranych oferentów - Odmowa ujawnienia)
      (2020/C 215/41)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Intercontact Budapest Fordító és Pénzügyi Tanácsadó Kft. (Intercontact Budapest Kft.) (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: adwokat É. Subasicz)

         Strona pozwana: Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (przedstawiciel: M. Garnier, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające w istocie do stwierdzenia nieważności decyzji CdT z dnia 29 sierpnia 2018 r. klasyfikującej ofertę skarżącej na piątym miejscu klasyfikacji oferentów wybranych według systemu kaskadowego w odniesieniu do części 12 ogłoszenia o zamówieniu FL/FIN 17.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (CdT) z dnia 29 sierpnia 2018 r. klasyfikującej ofertę Intercontact Budapest Fordító és Pénzügyi Tanácsadó Kft. (Intercontact Budapest Kft.) na piątym miejscu klasyfikacji oferentów wybranych według systemu kaskadowego w odniesieniu do części 12 ogłoszenia o zamówieniu FL/FIN17.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  CdT zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 4 z 7.1.2019.


title: Sprawa T-5/19: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Clatronic International/EUIPO (PROFI CARE) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy PROFI CARE – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001 – Obowiązek uzasadnienia)

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/35

      Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Clatronic International/EUIPO (PROFI CARE)
      (Sprawa T-5/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy PROFI CARE - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001 - Obowiązek uzasadnienia)
      (2020/C 215/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Clatronic International GmbH (Kempen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat O. Löffel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 października 2018 r. (sprawa R 504/2018-1) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską graficznego znaku towarowego PROFI CARE.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Clatronic International GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 82 z 4.3.2019.


title: Sprawa T-49/19: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – View / EUIPO (CREATE DELIGHTFUL HUMAN ENVIRONMENTS) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Słowny znak towarowy CREATE DELIGHTFUL HUMAN ENVIRONMENTS – Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/35

      Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – View / EUIPO (CREATE DELIGHTFUL HUMAN ENVIRONMENTS)
      (Sprawa T-49/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy CREATE DELIGHTFUL HUMAN ENVIRONMENTS - Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 215/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: View, Inc. (Milpitas, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: G. Tritton, barrister)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: H. O’Neill i V. Ruzek, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 listopada 2018 r. (sprawa R 1625/2018-2), dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską słownego znaku towarowego CREATE DELIGHTFUL HUMAN ENVIRONMENTS.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  View, Inc.pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 103 z 18.3.2019.


title: Sprawa T-63/19: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Rot Front / EUIPO – Kondyterska korporatsiia „Roshen” (РОШЕН) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy РОШЕН – Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy ромашки – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/36

      Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Rot Front / EUIPO – Kondyterska korporatsiia „Roshen” (РОШЕН)
      (Sprawa T-63/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy РОШЕН - Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy ромашки - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 215/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Rot Front OAO (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci M. Geitz i J. Stock)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Fischer i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Dochirnie pidpryiemstvo Kondyterska korporatsiia „Roshen” (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: adwokatka I. Lukauskienė)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 listopada 2018 r. (sprawa R 1872/2018-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Rot Front a Dochirnie pidpryiemstvo Kondyterska korporatsiia „Roshen”.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 16 listopada 2018 r. (sprawa R 1872/2018-2).

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Rot Front OAO.

                  3)

                  Dochirnie pidpryiemstvo Kondyterska korporatsiia „Roshen” pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 122 z 1.4.2019.


title: Sprawa T-86/19: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – SolNova / EUIPO – Canina Pharma (BIO INSECT Shocker) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy BIO-INSECT Shocker – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Znak towarowy mogący zwieść odbiorców – Artykuł 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/37

      Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – SolNova / EUIPO – Canina Pharma (BIO INSECT Shocker)
      (Sprawa T-86/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy BIO-INSECT Shocker - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Znak towarowy mogący zwieść odbiorców - Artykuł 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
      (2020/C 215/46)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: SolNova AG (Zollikon, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat P. Lee)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Söder, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Canina Pharma GmbH (Hamm, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat O. Bischof)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 grudnia 2018 r. (sprawa R 276/2018-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między SolNova a Canina Pharma.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 11 grudnia 2018 r. (sprawa R 276/2018 2) w zakresie dotyczącym „preparatów biocydowych do użytku w produkcji; preparatów chemicznych stosowanych w produkcji biocydów; środków owadobójczych (dodatków chemicznych do -)”, ujętych w klasie 1, oraz „środków odkażających; preparatów do niszczenia robactwa; środków przeciw pasożytom; preparatów bakteriologicznych do celów medycznych i weterynaryjnych; sprayów leczniczych; sprayów antybakteryjnych; insektycydów; środków wabiących owady; sprayów przeciw owadom; środków odstraszających owady; preparatów do zwalczania insektów; regulatorów wzrostu owadów [IGR]; chusteczek nasączonych środkiem odstraszającym owady; proszków do zabijania pcheł; rozpylaczy przeciwpchelnych; obroży przeciwpchelnych; środków do tępienia pcheł; obroży przeciw pchłom dla zwierząt; proszków do zwalczania pcheł na zwierzętach; biocydów; środków odstraszających zwierzęta; preparatów weterynaryjnych; szczepionek weterynaryjnych; preparatów sanitarnych do celów weterynaryjnych”, ujętych w klasie 5.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Canina Pharma GmbH pokrywa, poza własnymi kosztami, połowę kosztów poniesionych przez SolNova AG w postępowaniu przed Sądem oraz niezbędne koszty poniesione przez nią w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

                  4)

                  SolNova pokrywa połowę własnych kosztów postępowania przed Sądem.

                  5)

                  EUIPO pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 122 z 1.4.2019.


title: Sprawa T-156/19: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Koenig & Bauer / EUIPO (we’re on it) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego we’re on it – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 94 rozporządzenia 2017/1001]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/38

      Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Koenig & Bauer / EUIPO (we’re on it)
      (Sprawa T-156/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego we’re on it - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 94 rozporządzenia 2017/1001)
      (2020/C 215/47)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Koenig & Bauer AG (Würzburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci B. Reinisch, B. Sorg i M. Ringer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Graul i A. Söder, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 stycznia 2019 r. (sprawa R 1027/2018-1), dotyczącą wniosku o rejestrację oznaczenia słownego we’re on it jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Koenig & Bauer AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 148 z 29.4.2019.


title: Sprawa T-172/19: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Cognac Ferrand/EUIPO (Kształt plecionki na butelce) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego – Kształt plecionki na butelce – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/39

      Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Cognac Ferrand/EUIPO (Kształt plecionki na butelce)
      (Sprawa T-172/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego - Kształt plecionki na butelce - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 215/48)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Cognac Ferrand (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat D. Régnier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i V. Ruzek, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 stycznia 2019 r. (R 1640/2018-2), dotyczącą zgłoszenia trójwymiarowego oznaczenia utworzonego przez kształt plecionki na butelce jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Cognac Ferrand zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 182 z 27.5.2019.


title: Sprawa T-284/19: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Wonder Line / EUIPO – De Longhi Benelux (KENWELL) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego KENWELL – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy KENWOOD – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/39

      Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Wonder Line / EUIPO – De Longhi Benelux (KENWELL)
      (Sprawa T-284/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego KENWELL - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy KENWOOD - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 215/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Wonder Line, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Manresa Medina i J. Manresa Medina)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: K. Kompara, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: De Longhi Benelux SA (Luksemburg, Luksemburg)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lutego 2019 r. (sprawa R 1351/2018-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między De Longhi Benelux a Wonder Line.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Wonder Line, SL pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 238 z 15.7.2019.


title: Sprawa T-288/19: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Divaro / EUIPO – Grendene (IPANEMA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego IPANEMA – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy Ipanema – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/40

      Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Divaro / EUIPO – Grendene (IPANEMA)
      (Sprawa T-288/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego IPANEMA - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy Ipanema - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 215/50)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Divaro, SA (Oviedo, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Santos Quintana i M.A. Fernández Munárriz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Grendene, SA (Sobral, Brazylia)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 lutego 2019 r. (sprawa R 1785/2018-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Grendene a Divaro.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 22 lutego 2019 r. (sprawa R 1785/2018-2) w części oddalającej odwołanie Divaro, SA w odniesieniu do „okularów ochronnych”, należących do klasy 9.

                  2)

                  Sprzeciw zostaje oddalony dla ogółu towarów wskazanych we wniosku o rejestrację, z wyjątkiem „okularów (optyka)”, „oprawek do nich (szkła)” oraz „okularów sportowych”, należących do klasy 9.

                  3)

                  W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  Każda ze stron pokrywa swoje własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.