title: Sprawa C-534/16: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 paźdzernika 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky – Słowacja) – Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky / BB construct s. r. o. (Odesłanie prejudycjalne — Podatek od towarów i usług (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Wpisanie do rejestru podatników VAT — Uregulowanie krajowe nakładające wymóg ustanowienia gwarancji — Zwalczanie oszustw podatkowych — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Wolność prowadzenia działalności gospodarczej — Zasada niedyskryminacji — Zasada ne bis in idem — Zasada niedziałania wstecz)

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/14

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 paźdzernika 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky – Słowacja) – Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky / BB construct s. r. o.
   (Sprawa C-534/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatek od towarów i usług (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Wpisanie do rejestru podatników VAT - Uregulowanie krajowe nakładające wymóg ustanowienia gwarancji - Zwalczanie oszustw podatkowych - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Wolność prowadzenia działalności gospodarczej - Zasada niedyskryminacji - Zasada ne bis in idem - Zasada niedziałania wstecz))
   (2017/C 437/17)
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Najvyšší súd Slovenskej republiky

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky

      Strona pozwana: BB construct s. r. o.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej i art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, aby w trakcie rejestracji dla celów podatku od wartości dodanej podatnika, którego zarządzający był uprzednio zarządzającym lub wspólnikiem innej osoby prawnej, która nie wykonywała swoich obowiązków w dziedzinie podatkowej, organ podatkowy nakładał na tego podatnika obowiązek ustanowienia gwarancji, której kwota może osiągnąć 500 000 EUR, o ile wymagana od tego podatnika gwarancja nie wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia celów przewidzianych w owym art. 273, czego weryfikacja należy do sądu odsyłającego.

               2)

               Zasadę równego traktowania należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona temu, aby organ podatkowy wymagał od nowego podatnika w chwili jego rejestracji dla celów podatku od wartości dodanej ustanowienia takiej gwarancji z powodu jego powiązań z inną osobą prawną mającą zaległości podatkowe.

      (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa C-106/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – postępowanie wszczęte przez POLBUD – WYKONAWSTWO sp. z o.o., w likwidacji (Odesłanie prejudycjalne — Swoboda przedsiębiorczości — Przekształcenie transgraniczne spółki — Przeniesienie statutowej siedziby, któremu nie towarzyszy przeniesienie rzeczywistej siedziby — Odmowa wykreślenia z rejestru handlowego — Przepisy krajowe uzależniające wykreślenie z rejestru handlowego od rozwiązania spółki po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego — Zakres stosowania swobody przedsiębiorczości — Ograniczenie swobody przedsiębiorczości — Ochrona interesów wierzycieli, wspólników mniejszościowych i pracowników — Zwalczanie praktyk stanowiących nadużycie)

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/7

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – postępowanie wszczęte przez POLBUD – WYKONAWSTWO sp. z o.o., w likwidacji
   (Sprawa C-106/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swoboda przedsiębiorczości - Przekształcenie transgraniczne spółki - Przeniesienie statutowej siedziby, któremu nie towarzyszy przeniesienie rzeczywistej siedziby - Odmowa wykreślenia z rejestru handlowego - Przepisy krajowe uzależniające wykreślenie z rejestru handlowego od rozwiązania spółki po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego - Zakres stosowania swobody przedsiębiorczości - Ograniczenie swobody przedsiębiorczości - Ochrona interesów wierzycieli, wspólników mniejszościowych i pracowników - Zwalczanie praktyk stanowiących nadużycie))
   (2017/C 437/10)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Najwyższy

      Strona w postępowaniu głównym

   POLBUD – WYKONAWSTWO sp. z o.o. w likwidacji

      Sentencja

               1)

               Artykuły 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że swoboda przedsiębiorczości ma zastosowanie do przeniesienia statutowej siedziby spółki utworzonej na mocy prawa jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego w celu przekształcenia jej w spółkę prawa tego innego państwa członkowskiego, w zgodzie z warunkami ustanowionymi w ustawodawstwie tego ostatniego państwa, któremu to przeniesieniu nie towarzyszy przeniesienie miejsca rzeczywistej siedziby rzeczonej spółki.

               2)

               Artykuły 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, które uzależniają przeniesienie statutowej siedziby spółki utworzonej na podstawie prawa jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego w celu przekształcenia jej w spółkę prawa tego innego państwa członkowskiego, w zgodzie z warunkami ustanowionymi w ustawodawstwie tego ostatniego państwa, od przeprowadzenia likwidacji pierwszej spółki.

      (1)  Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


title: Sprawa C-505/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 8 czerwca 2017 r. T-341/13 RENV, Groupe Léa Nature / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 18 sierpnia 2017 r. przez Groupe Léa Nature

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/15

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 8 czerwca 2017 r. T-341/13 RENV, Groupe Léa Nature / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 18 sierpnia 2017 r. przez Groupe Léa Nature
   (Sprawa C-505/17 P)
   (2017/C 437/18)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Groupe Léa Nature (przedstawiciel: adwokat E. Baud)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej; Debonair Trading Internacional Lda

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 8 czerwca 2017 r.;

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

               —

               obciążenie Debonair kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty.
   Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, polegającego na odejściu od utrwalonego orzecznictwa odnośnie do oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku znaków towarowych.
   Na poparcie tego zarzutu wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd:

               —

               nie zastosował odpowiednich kryteriów ustalania właściwego kręgu odbiorców;

               —

               nie dokonał prawidłowej oceny podobieństwa oznaczeń;

               —

               nie zastosował prawidłowo odpowiednich wymogów dotyczących oceny nabycia przez oznaczenie odróżniającego charakteru wskutek używania; oraz

               —

               nie przeprowadził prawidłowej analizy całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

         Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009, polegającego na odejściu od utrwalonego orzecznictwa odnośnie do działań godzących w renomę wcześniejszego znaku towarowego.
   Na poparcie tego zarzutu wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd:

               —

               nie zastosował wszystkich kryteriów ustalania renomy wcześniejszego znaku towarowego;

               —

               nie dokonał prawidłowej oceny podobieństwa oznaczeń;

               —

               nie przeprowadził prawidłowej analizy istnienia po stronie właściwego kręgu odbiorców powiązania między znakami towarowymi; oraz

               —

               nie przeprowadził prawidłowej analizy negatywnych skutków zgłoszenia dla renomy wcześniejszego znaku towarowego.


title: Sprawa T-623/17: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2017 r. – Previsión Sanitaria Nacional, PSN, Mutua de Seguros y Reaseguros a Prima Fija / SRB

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/32

         Skarga wniesiona w dniu 11 września 2017 r. – Previsión Sanitaria Nacional, PSN, Mutua de Seguros y Reaseguros a Prima Fija / SRB
   (Sprawa T-623/17)
   (2017/C 437/39)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Previsión Sanitaria Nacional, PSN, Mutua de Seguros y Reaseguros a Prima Fija (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat R. Ariño Sánchez)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu;

               —

               w każdym wypadku nakazanie udzielenia zamówienia na świadczenie usług w celu dokonania ostatecznej oceny i w celu dokonania oceny, o których mowa w art. 20 ust. 16–19 rozporządzenia 806/2014, na podstawie konkurencyjnej procedury wyboru, w której nie będzie mógł brać udziału biegły dokonujący wyceny wstępnej Banco [Popular Español] i uznanie prawa osób poszkodowanych w wyniku wydania pierwotnego aktu do bycia wysłuchanym w postępowaniu w sprawie wyceny ex post, po uzyskaniu dostępu do całości akt z postępowania administracyjnego oraz ich prawa do jak największego wynagrodzenia mogącego wynikać z [oceny] ex post, które to wynagrodzenie zostanie wypłacone przez oferenta, któremu udzielono zamówienia Banco [Popular Español] [Banco de Santander] lub, tytułem ewentualnym, przez SRB;

               —

               niezależnie od żądania drugiego i tytułem uzupełniającym w stosunku do żądania pierwszego, zasądzenie od SRB na rzecz PSN zapłaty kwoty 276 201,42 EUR wraz z odsetkami ustawowymi od daty niniejszej skargi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa C-548/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 21 września 2017 r. – Finanzamt Goslar / baumgarten sports & more GmbH

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 21 września 2017 r. – Finanzamt Goslar / baumgarten sports & more GmbH
   (Sprawa C-548/17)
   (2017/C 437/19)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Finanzamt Goslar

      Strona przeciwna: baumgarten sports & more GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 63 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), przy uwzględnieniu zadania przypadającego podatnikowi jako poborcy podatku na rzecz organów skarbowych, należy interpretować zawężająco w ten sposób, że kwota podlegająca pobraniu za świadczenie

                           a)

                           jest wymagalna, albo

                           b)

                           przynajmniej bezwarunkowo należna?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: czy podatnik jest zobowiązany uiścić zaliczki na podatek należny za świadczenie przez okres dwóch lat, w sytuacji gdy może on otrzymać wynagrodzenie za swoje świadczenie (w części) dopiero po upływie dwóch lat od zaistnienia zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: czy uwzględniając uprawnienia przysługujące im na podstawie art. 90 ust. 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, państwa członkowskie mogą uznać, że korekty przewidzianej w art. 90 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej można dokonać już w odniesieniu do okresu rozliczeniowego, w którym podatek stał się należny, w przypadku gdy ze względu na brak wymagalności podatnik może otrzymać należną kwotę dopiero po upływie dwóch lat od momentu powstania obowiązku podatkowego?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-657/17: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2017 r. – Anabi Blanga / EUIPO – Polo/Lauren (HPC POLO)

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/33

         Skarga wniesiona w dniu 27 września 2017 r. – Anabi Blanga / EUIPO – Polo/Lauren (HPC POLO)
   (Sprawa T-657/17)
   (2017/C 437/40)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gidon Anabi Blanga (Meksyk, Meksyk) (przedstawiciel: adwokat Sanmartín Sanmartín)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: The Polo/Lauren Company LP (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „HPC POLO” – zgłoszenie nr 13 531 462

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie R 2368/2016-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-552/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 21 września 2017 r. – Alpenchalets Resorts GmbH/Finanzamt München Abteilung Körperschaften

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 21 września 2017 r. – Alpenchalets Resorts GmbH/Finanzamt München Abteilung Körperschaften
   (Sprawa C-552/17)
   (2017/C 437/20)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Alpenchalets Resorts GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt München Abteilung Körperschaften

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy świadczenie polegające w zasadniczej mierze na udostępnieniu mieszkania wakacyjnego, w którego przypadku dodatkowe składniki świadczenia należ traktować wyłącznie jako świadczenia pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie Van Ginkel z dnia 12 listopada 1992 r., C-163/91 (EU:C:1992:435) podlegają procedurze szczególnej dla biur podróży stosownie do art. 306 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1)?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy to świadczenie obok procedury szczególnej dla biur podróży stosownie do art. 306 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej może także podlegać obniżeniu stawki podatku z tytułu zakwaterowania w obiektach wypoczynkowych w rozumieniu art. 98 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w połączeniu z załącznikiem III pkt 12?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-194/13 OST: Postanowienie Sądu z dnia 18 października 2017 r. – United Parcel Service / Komisja (Artykuł 165 regulaminu postępowania — Brak rozstrzygnięcia — Interwencja popierająca stronę przegrywającą — Koszty związane z interwencją — Zmiana żądań w toku postępowania)

text:
               8.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/41

         Postanowienie Sądu z dnia 18 października 2017 r. – United Parcel Service / Komisja
   (Sprawa T-194/13 OST) (1)

   ((Artykuł 165 regulaminu postępowania - Brak rozstrzygnięcia - Interwencja popierająca stronę przegrywającą - Koszty związane z interwencją - Zmiana żądań w toku postępowania))
   (2018/C 005/55)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Parcel Service, Inc. (Atlanta, Georgia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo A. Ryan, B. Graham, solicitors, i adwokaci W. Knibbeler i P. Stamou, a następnie adwokaci A. Ryan, W. Knibbeler, P. Stamou, A. Pliego Selie, F. Hoseinian i P. van den Berg)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo T. Christoforou, N. Khan, A. Biolan, N. von Lingen i H. Leupold, a następnie T. Christoforou, N. Khan, A. Biolan, i H. Leupold, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: FedEx Corp. (Memphis, Tennessee, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo F. Carlin, barrister, G. Bushell, solicitor, i adwokat Q. Azau, następnie adwokaci F. Carlin, G. Bushell i N. Niejahr)

      Przedmiot

   Wniosek złożony na podstawie art. 165 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Sentencja

               1)

               Punkt 223 wyroku z dnia 7 marca 2017 r., United Parcel Service/Komisja, T-194/13, EU:T:2017:144, zostaje zmieniony następująco: „Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponadto zgodnie z art. 134 § 2 regulaminu postępowania, jeżeli więcej niż jedna strona przegrała sprawę, Sąd rozstrzyga o podziale kosztów. Ponieważ Komisja i interwenient przegrali sprawę, należy, po pierwsze, obciążyć Komisję własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą, z wyjątkiem kosztów związanych z interwencją. Po drugie, obok kosztów własnych należy obciążyć interwenienta kosztami skarżącej związanymi z jego interwencją.

               2)

               Punkt 2 sentencji wyroku z dnia 7 marca 2017 r., United Parcel Service/Komisja, T-194/13, EU:T:2017:144, zostaje zmieniony następująco: „Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez United Parcel Service, Inc., z wyjątkiem kosztów związanych z interwencją”.

               3)

               Punkt 3 sentencji wyroku z dnia 7 marca 2017 r., United Parcel Service/Komisja, T-194/13, EU:T:2017:144, zostaje zmieniony następująco: „FedEx Corp. pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez United Parcel Service, Inc., związane z jej interwencją”.

               4)

               United Parcel Service, Inc., Komisja i FedEx pokrywają własne koszty związane z niniejszą sprawą.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa C-600/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 grudnia 2017 r. – Republika Federalna Niemiec / Rada Unii Europejskiej [Skarga o stwierdzenie nieważności — Działania zewnętrzne Unii Europejskiej — Artykuł 216 ust. 1 TFUE — Artykuł 218 ust. 9 TFUE — Ustalenie stanowiska reprezentowanego w imieniu Unii Europejskiej w ramach organu utworzonego przez umowę międzynarodową — Komisja Rewizyjna Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF) — Zmiany Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) i załączników do niej — Kompetencja dzielona między Unią i państwami członkowskimi — Kompetencje zewnętrzne Unii w obszarze, w którym Unia nie przyjęła dotychczas wspólnych zasad — Ważność decyzji 2014/699/UE — Obowiązek uzasadnienia — Zasada lojalnej współpracy]

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 grudnia 2017 r. – Republika Federalna Niemiec / Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-600/14) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Działania zewnętrzne Unii Europejskiej - Artykuł 216 ust. 1 TFUE - Artykuł 218 ust. 9 TFUE - Ustalenie stanowiska reprezentowanego w imieniu Unii Europejskiej w ramach organu utworzonego przez umowę międzynarodową - Komisja Rewizyjna Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF) - Zmiany Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) i załączników do niej - Kompetencja dzielona między Unią i państwami członkowskimi - Kompetencje zewnętrzne Unii w obszarze, w którym Unia nie przyjęła dotychczas wspólnych zasad - Ważność decyzji 2014/699/UE - Obowiązek uzasadnienia - Zasada lojalnej współpracy])
   (2018/C 052/02)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo D. Colas, G. de Bergues i M. Hours, pełnomocnicy, następnie D. Colas i M.-L. Kitamura, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: C. Brodie, M. Holt i D. Robertson, pełnomocnicy, wspierani przez J. Holmesa, QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Finnegan, Z. Kupčová i J.-P. Hix, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher, W. Mölls i J. Hottiaux, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Francuska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 73 z 2.3.2015.


title: Sprawa C-598/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Jerez de la Frontera – Hiszpania) – Banco Santander, SA / Cristobalina Sánchez López (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 93/13/EWG — Umowy zawierane z konsumentami — Nieuczciwe warunki umowne — Uprawnienia sądu krajowego — Skuteczność ochrony przyznanej konsumentom — Umowa pożyczki hipotecznej — Pozasądowe postępowanie egzekucyjne z zabezpieczenia hipotecznego — Sądowe postępowanie uproszczone uznawania praw rzeczowych nabywcy z licytacji)

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Jerez de la Frontera – Hiszpania) – Banco Santander, SA / Cristobalina Sánchez López
   (Sprawa C-598/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Umowy zawierane z konsumentami - Nieuczciwe warunki umowne - Uprawnienia sądu krajowego - Skuteczność ochrony przyznanej konsumentom - Umowa pożyczki hipotecznej - Pozasądowe postępowanie egzekucyjne z zabezpieczenia hipotecznego - Sądowe postępowanie uproszczone uznawania praw rzeczowych nabywcy z licytacji))
   (2018/C 052/03)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia de Jerez de la Frontera

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Banco Santander, SA

      Strona pozwana: Cristobalina Sánchez López

      Sentencja

   Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich nie znajdują zastosowania do postępowania takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, wszczętego przez nabywcę z licytacji nieruchomości w ramach pozasądowego postępowania egzekucyjnego z zabezpieczenia hipotecznego ustanowionego na tej nieruchomości przez konsumenta na rzecz wierzyciela będącego przedsiębiorcą, przedmiotem którego to postępowania jest ochrona praw rzeczowych nabytych zgodnie z prawem przez tego nabywcę z licytacji w zakresie, w jakim, po pierwsze, postępowanie to jest niezależne od stosunku prawnego wiążącego wierzyciela będącego przedsiębiorcą z konsumentem, i, po drugie, zabezpieczenie hipoteczne poddano egzekucji, nieruchomość została sprzedana i związane z nią prawa rzeczowe zostały przeniesione, a konsument nie skorzystał ze środków prawnych przewidzianych w tym kontekście.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa C-61/16 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 grudnia 2017 r. – European Bicycle Manufacturers Association (EBMA) / Giant (China) Co. Ltd, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska [Odwołanie — Dumping — Rozporządzenie (UE) nr 502/2013 — Przywóz rowerów pochodzących z Chin — Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 — Artykuł 18 ust. 1 — Współpraca — Pojęcie „niezbędnych informacji” — Artykuł 9 ust. 5 — Wniosek o indywidualne traktowanie — Ryzyko obejścia]

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 grudnia 2017 r. – European Bicycle Manufacturers Association (EBMA) / Giant (China) Co. Ltd, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska
   (Sprawa C-61/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Dumping - Rozporządzenie (UE) nr 502/2013 - Przywóz rowerów pochodzących z Chin - Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 - Artykuł 18 ust. 1 - Współpraca - Pojęcie „niezbędnych informacji” - Artykuł 9 ust. 5 - Wniosek o indywidualne traktowanie - Ryzyko obejścia])
   (2018/C 052/04)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: European Bicycle Manufacturers Association (EBMA) (przedstawiciele: L. Ruessmann, avocat, J. Beck, Solicitor)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Giant (China) Co. Ltd (przedstawiciel: P. De Baere, avocat), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: H. Marcos Fraile, pełnomocnik, wspierana przez B. O’Connora, solicitor, oraz S. Gubela, avocat), Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland, M. França oraz A. Demeneix, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               European Bicycle Manufacturers Association (EBMA) pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Giant (China) Co. Ltd.

               3)

               Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 106 z 21.3.2016.


title: Sprawa C-189/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen – Szwecja) – Boguslawa Zaniewicz-Dybeck / Pensionsmyndigheten [Odesłanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 46 ust. 2 — Artykuł 47 ust. 1 lit. d) — Artykuł 50 — Emerytura gwarantowana — Świadczenie minimalne — Obliczanie uprawnień emerytalnych]

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen – Szwecja) – Boguslawa Zaniewicz-Dybeck / Pensionsmyndigheten
   (Sprawa C-189/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 46 ust. 2 - Artykuł 47 ust. 1 lit. d) - Artykuł 50 - Emerytura gwarantowana - Świadczenie minimalne - Obliczanie uprawnień emerytalnych])
   (2018/C 052/05)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Högsta förvaltningsdomstolen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bogusława Zaniewicz-Dybeck

      Strona pozwana: Pensionsmyndigheten

      Sentencja

               1)

               Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1606/98 z dnia 29 czerwca 1998 r., należy interpretować w ten sposób, że w ramach obliczenia przez instytucję właściwą państwa członkowskiego świadczenia minimalnego takiego jak rozpatrywana w postępowaniu głównym emerytura gwarantowana nie należy stosować art. 46 ust. 2 ani art. 47 ust. 1 lit. d) wspomnianego rozporządzenia. Takie świadczenie należy obliczyć zgodnie z art. 50 tego rozporządzenia w związku z ustawodawstwem krajowym, nie stosując jednakże przepisów krajowych, takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, dotyczących obliczenia proporcjonalnego.

               2)

               Rozporządzenie nr 1408/71, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 118/97, zmienione rozporządzeniem nr 1606/98, w szczególności jego art. 50, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym przewidziano, że w ramach obliczenia świadczenia minimalnego takiego jak rozpatrywana w postępowaniu głównym emerytura gwarantowana instytucja właściwa powinna uwzględnić wszystkie świadczenia emerytalne, jakie zainteresowany faktycznie otrzymuje z jednego lub kilku pozostałych państw członkowskich.

      (1)  Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


title: Sprawa C-230/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Frankfurt am Main – Niemcy) – Goty Germany GmbH / Parfümerie Akzente GmbH [Odesłanie prejudycjalne — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Artykuł 101 ust. 1 TFUE — Selektywna dystrybucja luksusowych artykułów kosmetycznych — Postanowienie umowne zakazujące dystrybutorom włączania nieautoryzowanych osób trzecich do sprzedaży przez Internet — Rozporządzenie (UE) nr 330/2010 — Artykuł 4 lit. b) i c)]

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Frankfurt am Main – Niemcy) – Goty Germany GmbH / Parfümerie Akzente GmbH
   (Sprawa C-230/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Artykuł 101 ust. 1 TFUE - Selektywna dystrybucja luksusowych artykułów kosmetycznych - Postanowienie umowne zakazujące dystrybutorom włączania nieautoryzowanych osób trzecich do sprzedaży przez Internet - Rozporządzenie (UE) nr 330/2010 - Artykuł 4 lit. b) i c)])
   (2018/C 052/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Frankfurt am Main

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Goty Germany GmbH

      Strona pozwana: Parfümerie Akzente GmbH

      Sentencja

               1)

               Artykuł 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że system dystrybucji selektywnej artykułów luksusowych służący głownie zapewnieniu luksusowego wizerunku takich towarów jest zgodny z tym postanowieniem, pod warunkiem że wybór podmiotów zajmujących się dalszą sprzedażą dokonuje się w oparciu o kryteria obiektywne o charakterze jakościowym, ustalone w sposób jednolity względem wszystkich podmiotów mających zajmować się dalszą sprzedażą i stosowane w sposób niedyskryminacyjny, oraz że ustalone kryteria nie wykraczają poza to, co jest konieczne.

               2)

               Artykuł 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on postanowieniu umownemu takiemu jak analizowane w postępowaniu głównym, które zakazuje autoryzowanym dystrybutorom działającym w ramach systemu dystrybucji selektywnej artykułów luksusowych, służącego głównie zapewnieniu luksusowego wizerunku takich towarów, korzystania w celu sprzedaży przez Internet towarów objętych umową, w sposób rozpoznawalny na zewnątrz, z platform należących do osób trzecich, pod warunkiem że postanowienie to służy ochronie luksusowego wizerunku owych towarów, że jest ono ustalone w sposób jednolity i stosowane w sposób niedyskryminacyjny i że jest ono proporcjonalne do realizowanego celu, co powinien zweryfikować sąd odsyłający.

               3)

               Artykuł 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 330/2010 z dnia 20 kwietnia 2010 r. w sprawie stosowania art. 101 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym nałożony na uczestników systemu dystrybucji selektywnej artykułów luksusowych, którzy działają na rynku w charakterze dystrybutorów, zakaz włączania przedsiębiorstw trzecich w sprzedaż przez Internet w rozpoznawalny na zewnątrz sposób nie stanowi ograniczenia grupy klientów w rozumieniu art. 4 ust. b) tego rozporządzenia ani ograniczenia biernej sprzedaży na rzecz konsumentów końcowych w rozumieniu art. 4 lit. c) wskazanego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 260 z 18.7.2016.


title: Sprawa C-243/16: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n° 30 de Barcelona – Hiszpania) – Antonio Miravitlles Ciurana i in. / Contimark SA, Jordi Socias Gispert (Odesłanie prejudycjalne — Prawo spółek — Dyrektywa 2009/101/WE — Artykuły 2 i 6–8 — Dyrektywa 2012/30/UE — Artykuły 19 i 36 — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 20, 21 i 51 — Odzyskiwanie wierzytelności wynikających z umowy o pracę — Prawo do wytoczenia przed tym samym sądem powództwa przeciwko spółce i członkowi jej zarządu jako dłużnikowi solidarnie odpowiedzialnemu za długi spółki)

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 30 de Barcelona – Hiszpania) – Antonio Miravitlles Ciurana i in. / Contimark SA, Jordi Socias Gispert
   (Sprawa C-243/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Prawo spółek - Dyrektywa 2009/101/WE - Artykuły 2 i 6–8 - Dyrektywa 2012/30/UE - Artykuły 19 i 36 - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 20, 21 i 51 - Odzyskiwanie wierzytelności wynikających z umowy o pracę - Prawo do wytoczenia przed tym samym sądem powództwa przeciwko spółce i członkowi jej zarządu jako dłużnikowi solidarnie odpowiedzialnemu za długi spółki))
   (2018/C 052/07)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social no 30 de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Antonio Miravitlles Ciurana, Alberto Marina Lorente, Jorge Benito García, Juan Gregorio Benito García

      Strona pozwana: Contimark SA, Jordi Socias Gispert

      Sentencja

   Dyrektywę 2009/101/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września 2009 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 48 akapit drugi [WE], w celu uzyskania ich równoważności, dla zapewnienia ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich, a w szczególności jej art. 2 i 6–8, a także dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/30/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 54 akapit drugi [TFUE], w celu uzyskania ich równoważności, dla ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich w zakresie tworzenia spółki akcyjnej, jak również utrzymania i zmian jej kapitału, a w szczególności jej art. 19 i 36, należy interpretować w ten sposób, że nie przyznają one pracownikom najemnym będącym wierzycielami spółki akcyjnej z tytułu rozwiązania ich umów o pracę prawa do wytoczenia przed tym samym sądem pracy co sąd, który jest właściwy do rozpatrzenia ich powództw o uznanie ich wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę, powództwa o stwierdzenie odpowiedzialności solidarnej członka zarządu owej spółki za niezwołanie walnego zgromadzenia tej spółki pomimo poważnych strat, jakie ona poniosła, w celu uzyskania stwierdzenia odpowiedzialności solidarnej tego członka zarządu za wskazaną wierzytelność z tytułu wynagrodzenia za pracę.

      (1)  Dz.U. C 279 z 1.8.2016.


title: Sprawa C-305/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 grudnia 2017 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Zjednoczone Królestwo] – Avon Cosmetics Ltd / The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs [Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Szósta dyrektywa 77/388/EWG — Artykuł 11 część A pkt 1 lit. a) — Podstawa opodatkowania — Artykuł 17 — Prawo do odliczenia — Artykuł 27 — Szczególne środki stanowiące odstępstwo — Decyzja 89/534/EWG — System sprzedaży oparty na dostawie towarów za pośrednictwem osób niepodlegających opodatkowaniu — Opodatkowanie na podstawie wartości wolnorynkowej towaru ustalonej na ostatnim etapie sprzedaży — Włączenie kosztów poniesionych przez te osoby]

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 grudnia 2017 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Zjednoczone Królestwo] – Avon Cosmetics Ltd / The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs
   (Sprawa C-305/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Artykuł 11 część A pkt 1 lit. a) - Podstawa opodatkowania - Artykuł 17 - Prawo do odliczenia - Artykuł 27 - Szczególne środki stanowiące odstępstwo - Decyzja 89/534/EWG - System sprzedaży oparty na dostawie towarów za pośrednictwem osób niepodlegających opodatkowaniu - Opodatkowanie na podstawie wartości wolnorynkowej towaru ustalonej na ostatnim etapie sprzedaży - Włączenie kosztów poniesionych przez te osoby])
   (2018/C 052/08)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Avon Cosmetics Ltd

      Strona przeciwna: The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

      Sentencja

               1)

               Artykuły 17 i 27 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2004/7/WE z dnia 20 stycznia 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one środkowi takiemu jak środek będący przedmiotem postępowania głównego, dopuszczonemu decyzją Rady 89/534/EWG z dnia 24 maja 1989 r. upoważniającą Zjednoczone Królestwo do zastosowania w odniesieniu do niektórych dostaw na rzecz sprzedawców niezarejestrowanych jako podatnicy środka stanowiącego odstępstwo od art. 11 [część A pkt 1 lit. a)] szóstej dyrektywy na podstawie art. 27 tej dyrektywy, stanowiącemu odstępstwo od art. 11 część A pkt 1 lit. a) rzeczonej dyrektywy, na mocy którego podstawę opodatkowania podatkiem od wartości dodanej (VAT) spółki prowadzącej sprzedaż bezpośrednią stanowi wartość wolnorynkowa towarów sprzedawanych na końcowym etapie konsumpcji, jeżeli owe towary są sprzedawane za pośrednictwem sprzedawców niebędących podatnikami VAT, nawet jeśli ten środek stanowiący odstępstwo w żaden sposób nie uwzględnia VAT naliczonego dotyczącego artykułów demonstracyjnych nabytych przez tych sprzedawców od rzeczonej spółki.

               2)

               Analiza pytania pierwszego nie wykazała niczego, co mogłoby podważyć ważność decyzji 89/534.

               3)

               Artykuł 27 szóstej dyrektywy 77/388, zmienionej dyrektywą 2004/7, należy interpretować w ten sposób, że nie wymaga on od państwa członkowskiego, które wnosi o upoważnienie do odstępstwa od art. 11 część A pkt 1 lit. a) tej dyrektywy, aby informowało ono Komisję Europejską, że sprzedawcy niebędący podatnikami ponoszą ciężar VAT od zakupu artykułów demonstracyjnych nabytych od spółki sprzedaży bezpośredniej wykorzystywanych do celów ich działalności gospodarczej, żeby ten podatek naliczony został uwzględniony w jakikolwiek sposób w szczegółowych zasadach środka stanowiącego odstępstwo.

      (1)  Dz.U. C 270 z 25.7.2016.


title: Sprawa C-329/16: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Syndicat national de l'industrie des technologies médicales (Snitem), Philips France / Premier ministre, Ministre des Affaires sociales et de la Santé (Odesłanie prejudycjalne — Wyroby medyczne — Dyrektywa 93/42/EWG — Zakres stosowania — Pojęcie „wyrobu medycznego” — Oznakowanie CE — Uregulowania krajowe poddające oprogramowanie wspomagające przepisywanie leków procedurze certyfikacji ustanowionej przez organ krajowy)

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Syndicat national de l'industrie des technologies médicales (Snitem), Philips France / Premier ministre, Ministre des Affaires sociales et de la Santé
   (Sprawa C-329/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wyroby medyczne - Dyrektywa 93/42/EWG - Zakres stosowania - Pojęcie „wyrobu medycznego” - Oznakowanie CE - Uregulowania krajowe poddające oprogramowanie wspomagające przepisywanie leków procedurze certyfikacji ustanowionej przez organ krajowy))
   (2018/C 052/09)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Syndicat national de l'industrie des technologies médicales (Snitem), Philips France

      Strona przeciwna: Premier ministre, Ministre des Affaires sociales et de la Santé

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 1 oraz art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych, zmienionej dyrektywą 2007/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że oprogramowanie, którego jedna z funkcjonalności pozwala na wykorzystanie danych dotyczących pacjenta, w szczególności w celu wykrycia przeciwwskazań, interakcji z innymi lekami oraz nadmiernego dawkowania, stanowi, w zakresie tej funkcjonalności, wyrób medyczny w rozumieniu tych przepisów, nawet jeśli takie oprogramowanie nie ma bezpośredniego oddziaływania na ciało człowieka.

      (1)  Dz.U. C 296 z 16.8.2016.


title: Sprawa C-403/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Soufiane El Hassani / Minister Spraw Zagranicznych (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Rozporządzenie (WE) nr 810/2009 — Artykuł 32 ust. 3 — Wspólnotowy kodeks wizowy — Decyzja o odmowie wydania wizy — Prawo osoby ubiegającej się o wizę do odwołania się od tej decyzji — Obowiązek zagwarantowania przez państwo członkowskie prawa do środka odwoławczego do sądu)

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Soufiane El Hassani / Minister Spraw Zagranicznych
   (Sprawa C-403/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Rozporządzenie (WE) nr 810/2009 - Artykuł 32 ust. 3 - Wspólnotowy kodeks wizowy - Decyzja o odmowie wydania wizy - Prawo osoby ubiegającej się o wizę do odwołania się od tej decyzji - Obowiązek zagwarantowania przez państwo członkowskie prawa do środka odwoławczego do sądu))
   (2018/C 052/10)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Soufiane El Hassani

      Druga strona postępowania: Minister Spraw Zagranicznych

      Sentencja

   Artykuł 32 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks wizowy, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r., w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nakłada on na państwa członkowskie obowiązek ustanowienia procedury odwoławczej od decyzji o odmowie wydania wizy, której szczegółowe zasady należą do porządku prawnego każdego państwa członkowskiego, przy poszanowaniu zasad równoważności i skuteczności. Procedura ta musi gwarantować na pewnym etapie postępowania środek odwoławczy do sądu.

      (1)  Dz.U. C 383 z 17.10.2016.


title: Sprawa C-408/16: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 6 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti – Rumunia) – Compania Naţională de Administrare a Infrastructurii Rutiere SA, dawniej Compania Naţională de Autostrăzi şi Drumuri Naţionale din România SA / Ministerul Fondurilor Europene – Direcţia Generală Managementul Fondurilor Externe [Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/18/WE — Zakres stosowania — Rozporządzenie (WE) nr 1083/2006 — Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego, Europejski Fundusz Społeczny i Fundusz Spójności — Umowa o finansowanie budowy autostrady zawarta z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym przed przystąpieniem państwa członkowskiego do Unii Europejskiej — Pojęcie „nieprawidłowości” w rozumieniu rozporządzenia nr 1083/2006]

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/9

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 6 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti – Rumunia) – Compania Naţională de Administrare a Infrastructurii Rutiere SA, dawniej Compania Naţională de Autostrăzi şi Drumuri Naţionale din România SA / Ministerul Fondurilor Europene – Direcţia Generală Managementul Fondurilor Externe
   (Sprawa C-408/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Zakres stosowania - Rozporządzenie (WE) nr 1083/2006 - Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego, Europejski Fundusz Społeczny i Fundusz Spójności - Umowa o finansowanie budowy autostrady zawarta z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym przed przystąpieniem państwa członkowskiego do Unii Europejskiej - Pojęcie „nieprawidłowości” w rozumieniu rozporządzenia nr 1083/2006])
   (2018/C 052/11)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Bucureşti

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Compania Naţională de Administrare a Infrastructurii Rutiere SA, dawniej Compania Naţională de Autostrăzi şi Drumuri Naţionale din România SA

      Strona przeciwna: Ministerul Fondurilor Europene – Direcţia Generală Managementul Fondurilor Externe

      Sentencja

               1)

               Dyrektywę 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, a w szczególności jej art. 15 lit. c) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie temu, by przepisy państwa członkowskiego przewidywały, w odniesieniu do postępowania o udzielenie zamówienia publicznego rozpoczętego po dniu jego przystąpienia do Unii w celu realizacji projektu rozpoczętego na podstawie umowy o finansowanie zawartej z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym przed tym przystąpieniem, stosowanie szczególnych kryteriów określonych w przepisach przewodnika dotyczącego udzielania zamówień publicznych Europejskiego Banku Inwestycyjnego, które nie są zgodne z przepisami tej dyrektywy.

               2)

               Artykuł 9 ust. 5 oraz art. 60 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 należy interpretować w ten sposób, że postępowania o udzielenie zamówienia publicznego takie jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, w którym zastosowano surowsze kryteria, niż te określone w dyrektywie 2004/18, nie można uznać za prowadzone w pełnej zgodności z prawem Unii i nie kwalifikuje się ono do przyznawanego z mocą wsteczną bezzwrotnego finansowania europejskiego.
               Artykuł 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 należy interpretować w ten sposób, że zastosowanie kryteriów preselekcji oferentów surowszych, niż przewiduje dyrektywa 2004/18, stanowi w rozumieniu tego przepisu „nieprawidłowość” uzasadniającą zastosowanie korekty finansowej na podstawie art. 98 tego rozporządzenia, o ile nie można wykluczyć, że ich użycie miało wpływ na budżet danego funduszu, co powinien sprawdzić sąd odsyłający.

      (1)  Dz.U. C 383 z 17.10.2016.


title: Sprawa C-487/16 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 grudnia 2017 r. – Telefónica SA / Komisja Europejska (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynki telekomunikacyjne portugalski i hiszpański — Klauzula o zakazie konkurencji zawarta w umowie pomiędzy dwiema spółkami — Ograniczenie ze względu na cel — Prawo do obrony — Odmowa przesłuchania świadków — Grzywny — Waga naruszenia — Okoliczności łagodzące)

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/10

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 grudnia 2017 r. – Telefónica SA / Komisja Europejska
   (Sprawa C-487/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynki telekomunikacyjne portugalski i hiszpański - Klauzula o zakazie konkurencji zawarta w umowie pomiędzy dwiema spółkami - Ograniczenie ze względu na cel - Prawo do obrony - Odmowa przesłuchania świadków - Grzywny - Waga naruszenia - Okoliczności łagodzące))
   (2018/C 052/12)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Telefónica SA (przedstawiciele: J. Folguera Crespo i P. Vidal Martínez, abogados)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Telefónica SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 427 z 21.11.2016.


title: Sprawa T-812/17: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2017 r. – Seco Belgium i Vinçotte / Parlament

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/39

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2017 r. – Seco Belgium i Vinçotte / Parlament
   (Sprawa T-812/17)
   (2018/C 052/51)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Seco Belgium (Bruksela, Belgia) i Vinçotte (Vilvoorde, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Delvaux i R. Simar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji, której data wydania nie jest znana, w której Parlament Europejski zdecydował o udzieleniu zamówienia [06D20/2017/M005 – Zadania w zakresie kontroli i wydawania opinii technicznych w ramach zakupów, projektów i robót dotyczących nieruchomości na rzecz Parlamentu Europejskiego w Brukseli (Dz.U. 2017/S 118-236114)] [innemu oferentowi];

               —

               Obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą jeden zarzut, oparty na naruszeniu art. 1.1, 1.2 i 1.3 załącznika „Specyfikacje techniczne” specyfikacji warunków zamówienia 06D20/2017/M005 – Zadania w zakresie kontroli i wydawania opinii technicznych w ramach zakupów, projektów i robót dotyczących nieruchomości na rzecz Parlamentu Europejskiego w Brukseli (Dz.U. 2017/S 118-236114), oczywistym błędzie w ocenie, naruszeniu ogólnych zasad prawa Unii Europejskiej, obowiązków staranności i szczegółowości, zasady równości, zasady przejrzystości, obowiązku uzasadnienia wynikającego w szczególności z art. 113 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1), art. 161 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2012, L 362, s. 1), prawa do skutecznego środka prawnego, a także określonych przepisów regulujących udzielenie omawianego zamówienia.


title: Sprawa C-567/16: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 7 grudnia 2017 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) – Zjednoczone Królestwo] – Merck Sharp & Dohme Corporation / Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks [Odesłanie prejudycjalne — Własność przemysłowa i handlowa — Prawo patentowe — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 — Artykuł 3 lit. b) — Dodatkowe świadectwo ochronne — Warunki uzyskania — Artykuł 10 ust. 3 — Wydanie świadectwa lub odrzucenie wniosku o wydanie świadectwa — Dyrektywa 2001/83/WE — Artykuł 28 ust. 4 — Procedura zdecentralizowana]

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/10

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 7 grudnia 2017 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) – Zjednoczone Królestwo] – Merck Sharp & Dohme Corporation / Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks
   (Sprawa C-567/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Własność przemysłowa i handlowa - Prawo patentowe - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 - Artykuł 3 lit. b) - Dodatkowe świadectwo ochronne - Warunki uzyskania - Artykuł 10 ust. 3 - Wydanie świadectwa lub odrzucenie wniosku o wydanie świadectwa - Dyrektywa 2001/83/WE - Artykuł 28 ust. 4 - Procedura zdecentralizowana])
   (2018/C 052/13)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Merck Sharp & Dohme Corporation

      Strona pozwana: Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w rozumieniu wspomnianego przepisu nie można traktować jako równoznacznego z zawiadomieniem o zakończeniu postępowania, wydanym przez referencyjne państwo członkowskie zgodnie z art. 4 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej w odniesieniu do nadzoru farmakologicznego dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/84/UE z dnia 15 grudnia 2010 r. przed wygaśnięciem patentu podstawowego, o którym mowa w art. 1 lit. c) rozporządzenia nr 469/2009, tak że dodatkowego świadectwa ochronnego nie można otrzymać na podstawie tego zawiadomienia.

               2)

               Artykuł 10 ust. 3 rozporządzenia nr 469/2009 należy interpretować w ten sposób, iż brak pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wydanego przez dane państwo członkowskie w dniu złożenia wniosku o wydanie dodatkowego świadectwa ochronnego w tym państwie członkowskim nie stanowi nieprawidłowości, którą można usunąć w trybie tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa T-813/17: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2017 r. – Nerantzaki / Komisja

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/39

         Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2017 r. – Nerantzaki / Komisja
   (Sprawa T-813/17)
   (2018/C 052/52)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Eleni Nerantzaki (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat N. Korogiannakis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej EPSO z dnia 7 marca 2017 r. w sprawie niedopuszczenia strony skarżącej do następnego etapu konkursu otwartego EPSO/AD/331/16;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego Ares(2017)s. 4916702 z dnia 14 września 2017 r. oddalającej zażalenie strony skarżącej na decyzję o niedopuszczeniu jej do następnego etapu konkursu otwartego EPSO/AD/331/16;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania oraz innymi kosztami i wydatkami strony skarżącej poniesionymi w związku z niniejszą skargą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie, jaki popełniła strona pozwana przy ocenie kwalifikacji zawodowych strony skarżącej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia ogłoszenia o konkursie EPSO/AD/331/16.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący niewłaściwego i wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia stanowiącego naruszenie art. 25 i art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego.


title: Sprawa C-630/16: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin hallinto-oikeus – Finlandia) – postępowanie wszczęte przez Anstar Oy [Odesłanie prejudycjalne — Zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych — Norma zharmonizowana EN 1090-1:2009+A1:2011 — Kryteria ustalania zakresu stosowania normy przyjętej przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) na podstawie mandatu Komisji Europejskiej — Elementy mocujące przeznaczone do zamocowania w betonie przed jego zastygnięciem, używane do mocowania płyt elewacyjnych i podpór murarskich do konstrukcji szkieletowej budynku]

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/11

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin hallinto-oikeus – Finlandia) – postępowanie wszczęte przez Anstar Oy
   (Sprawa C-630/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych - Norma zharmonizowana EN 1090-1:2009+A1:2011 - Kryteria ustalania zakresu stosowania normy przyjętej przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) na podstawie mandatu Komisji Europejskiej - Elementy mocujące przeznaczone do zamocowania w betonie przed jego zastygnięciem, używane do mocowania płyt elewacyjnych i podpór murarskich do konstrukcji szkieletowej budynku])
   (2018/C 052/14)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Helsingin hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

   Anstar Oy

      Przy udziale: Turvallisuus- ja kemikaalivirasto (Tukes)

      Sentencja

   Normę zharmonizowaną EN 1090-1:2009+A1:2011, zatytułowaną „Wykonanie konstrukcji stalowych i aluminiowych – Część 1: Zasady oceny zgodności elementów konstrukcyjnych”, należy interpretować w ten sposób, że wyroby takie jak wyroby rozpatrywane w postępowaniu głównym, służące do zamocowania w betonie przed jego zastygnięciem, są objęte zakresem jej stosowania, jeżeli pełnią funkcję konstrukcyjną, w tym sensie, że ich usunięcie z obiektu zmniejszyłoby natychmiast jego wytrzymałość.

      (1)  Dz.U. C 63 z 27.2.2017.


title: Sprawa C-644/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 17 listopada 2017 r. – Eurobolt BV

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 17 listopada 2017 r. – Eurobolt BV
   (Sprawa C-644/17)
   (2018/C 052/25)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Eurobolt BV

      Strona przeciwna: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a.

                           Czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 4 ust. 3 TUE należy interpretować w ten sposób, że skarżący może kwestionować zgodność z prawem – podlegającej wykonaniu przez organy krajowe – decyzji instytucji Unii powołując się na naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, naruszenie traktatów, jakiejkolwiek reguły prawnej związanej z ich stosowaniem lub nadużycie władzy?

                           b.

                           Czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 4 ust. 3 TUE należy interpretować w ten sposób, że instytucje Unii uczestniczące w wydaniu decyzji, której ważność jest kwestionowana w postępowaniu toczącym się przed sądem krajowym, są zobowiązane do przedstawienia temu sądowi na jego żądanie wszelkich informacji, którymi dysponują i które na etapie wydawania owej decyzji zostały wzięte pod uwagę, względnie powinny były zostać wzięte pod uwagę?

                           c.

                           Czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że prawo do skutecznego środka prawnego obejmuje gwarancje zbadania przez sąd w nieograniczonym zakresie spełnienia przesłanek stosowania art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (1)? Czy art. 47 [karty] skutkuje w szczególności tym, że sąd jest właściwy do dokonania całościowej oceny, czy stan faktyczny został ustalony w pełnym zakresie i adekwatnie do celów uzasadnienia dochodzonego skutku prawnego? Czy art. 47 [karty] skutkuje w szczególności również tym, że sąd jest właściwy do dokonania całościowej oceny, czy fakty, w odniesieniu do których twierdzi się, że nie zostały wzięte pod uwagę na etapie wydawania decyzji, ale które mogły mieć wpływ na skutek prawny powiązany z ustalonym stanem faktycznym, powinny były zostać wzięte pod uwagę?

               2)

                           a.

                           Czy występujące w art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 1225/2009 pojęcie „istotnych informacji” należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono – dotyczące ustalenia dokonanego przez Komisję – stanowisko, zajęte przez mającego siedzibę w Unii Europejskiej niezależnego importera towarów objętych opisanym w tym przepisie dochodzeniem, gdy importer ten został poinformowany przez Komisję o prowadzeniu tego dochodzenia, udostępnił Komisji żądane informacje i po tym jak stworzona mu została ku temu możliwość we właściwym czasie ustosunkował się do ustaleń Komisji?

                           b.

                           Jeżeli na pytanie drugie a) należy odpowiedzieć twierdząco, czy importer ten może powołać się na naruszenie art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 1225/2009, gdy zakomunikowane przez niego stanowisko nie zostało przedstawione Komitetowi Doradczemu co najmniej 10 dni roboczych przez rozpoczęciem przez niego obrad?

                           c.

                           Jeżeli na pytanie drugie b) należy odpowiedzieć twierdząco, czy naruszenie art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 1225/2009 skutkuje niezgodnością wydanej decyzji z prawem, co wymaga odstąpienia od jej stosowania?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, Dz.U. 2009, L 343, s. 51.


title: Sprawa T-814/17: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2017 r. – Lietuvos geležinkeliai / Komisja

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/40

         Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2017 r. – Lietuvos geležinkeliai / Komisja
   (Sprawa T-814/17)
   (2018/C 052/53)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lietuvos geležinkeliai (Wilno, Litwa) (przedstawiciele: adwokaci W. Deselaers, K. Apel i P. Kirst)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności, w całości lub w części, decyzji Komisji C(2017) 6544 final z dnia 2 października 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 102 TFUE w sprawie AT.39813 – Baltic Rail lub

               —

               obniżenie grzywy nałożonej na skarżącą w art. 2 decyzji Komisji C(2017) 6544 final z dnia 2 października 2017 r.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 102 TFUE i oczywistego naruszenia prawa poprzez dokonanie oceny zarzucanego zachowania stanowiącego nadużycie w oparciu o błędne kryterium prawne. Zdaniem strony skarżącej nadużycie mogłoby mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdyby dostęp do linii kolejowej był dla konkurentów kluczowy lub niezbędny w celu konkurowania na rynku niższego szczebla (co nie jest prawdą).

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 102 TFUE i oczywistych naruszeń prawa oraz błędów w ocenie. Strona skarżąca podnosi, że nawet w świetle zastosowanego przez Komisję (błędnego) kryterium prawnego usunięcie linii kolejowej łączącej Mažeikiai na północnym zachodzie Litwy z granicą Łotwy (zwanej dalej „linią kolejową”) jako infrastruktury pozbawionej istotnego znaczenia nie stanowiło nadużycia pozycji dominującej w prawnych i faktycznych okolicznościach niniejszej sprawy.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 296 TFUE i art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003, ponieważ zdaniem strony skarżącej brak jest wystarczających dowodów i uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 oraz oczywistych naruszeń prawa i błędów w ocenie przy określeniu kwoty grzywny.

               5.

               Zarzut piąty dotyczy naruszenia art. 7 rozporządzenia nr 1/2003 oraz oczywistych naruszeń prawa i błędów w ocenie ze względu na nakazanie w istocie nieproporcjonalnego środka naprawczego (t.j. odbudowy linii kolejowej).


title: Sprawa C-646/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Brindisi (Włochy) w dniu 17 listopada 2017 r. – postępowanie karne przeciwko Gianluca Moro

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Brindisi (Włochy) w dniu 17 listopada 2017 r. – postępowanie karne przeciwko Gianluca Moro
   (Sprawa C-646/17)
   (2018/C 052/26)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Brindisi

      Strony w postępowaniu głównym

   Gianluce Morowi

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 2 ust. 1 art. 3 ust. 1 lit. c), art. 6 ust. 1, 2,i 3 dyrektywy 2012/13/UE, a także art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom postępowania karnego państwa członkowskiego, na podstawie których warunki, na jakich zostają przyznane gwarancje dotyczące prawa do obrony wynikające ze zmiany zarzutów, różnią się, jakościowo i ilościowo, w zależności od tego, czy zmiana dotyczy okoliczności faktycznych objętych oskarżeniem, czy też ich kwalifikacji prawnej, w szczególności poprzez umożliwienie oskarżonemu jedynie w pierwszym przypadku wystąpienia z wnioskiem o alternatywny, uprzywilejowany tryb wymierzenia kary (tak zwane postępowanie ugodowe)?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym (Dz.U. L 142, s. 1).


title: Sprawa T-821/17: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2017 r. – Vitromed / EUIPO – Vitromed Healthcare (VITROMED Germany)

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/41

         Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2017 r. – Vitromed / EUIPO – Vitromed Healthcare (VITROMED Germany)
   (Sprawa T-821/17)
   (2018/C 052/54)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Vitromed GmbH (Jena, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Linß)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Vitromed Healthcare (Jaipur, Indie)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „VITROMED Germany” – zgłoszenie nr 14 459 903

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 września 2017 r. w sprawie R 2402/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               oddalenie sprzeciwu w całości;

               —

               obciążenie kosztami strony wnoszącej sprzeciw.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 (b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-636/16: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo n° 1 de Pamplona – Hiszpania) – Wilber López Pastuzano / Delegación del Gobierno en Navarra (Odesłanie prejudycjalne — Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi — Dyrektywa 2003/109/WE — Artykuł 12 — Przyjęcie decyzji o wydaleniu rezydenta długoterminowego — Okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę — Przepisy krajowe — Brak uwzględnienia tych okoliczności — Zgodność)

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/11

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 1 de Pamplona – Hiszpania) – Wilber López Pastuzano / Delegación del Gobierno en Navarra
   (Sprawa C-636/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi - Dyrektywa 2003/109/WE - Artykuł 12 - Przyjęcie decyzji o wydaleniu rezydenta długoterminowego - Okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę - Przepisy krajowe - Brak uwzględnienia tych okoliczności - Zgodność))
   (2018/C 052/15)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado Contencioso-Administrativo no1 de Pamplona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Wilber López Pastuzano

      Strona pozwana: Delegación del Gobierno en Navarra

      Sentencja

   Artykuł 12 dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które – interpretowane w ten sposób przez część sądów tego państwa – nie przewiduje stosowania wymogów ochrony przed wydaleniem obywatela państwa trzeciego będącego rezydentem długoterminowym w odniesieniu do każdej decyzji administracyjnej o wydaleniu, bez względu na charakter lub tryb prawny tego środka.

      (1)  Dz.U. C 46 z 13.2.2017.


title: Sprawa T-825/17: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2017 r. – Carbon System Verwaltungs / EUIPO (LIGHTBOUNCE)

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/42

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2017 r. – Carbon System Verwaltungs / EUIPO (LIGHTBOUNCE)
   (Sprawa T-825/17)
   (2018/C 052/55)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Carbon System Verwaltungs GmbH (Marktheidenfeld, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Gilch i L. Petri)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „LIGHTBOUNCE” – zgłoszenie nr 15 152 028

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 października 2017 r. w sprawie R 2301/2016-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 października 2017 r. w sprawie R 2301/2016-1;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001.


title: Sprawa C-42/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte costituzionale – Włochy) – postępowanie karne przeciwko M.A.S., M.B. [Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 325 TFUE — Wyrok z dnia 8 września 2015 r., Taricco i in. (C-105/14, EU:C:2015:555) — Postępowanie karne dotyczące przestępstw w dziedzinie podatku od wartości dodanej (VAT) — Prawo krajowe przewidujące terminy przedawnienia mogące skutkować bezkarnością przestępstw — Naruszenie interesów finansowych Unii Europejskiej — Obowiązek sądu krajowego powstrzymania się od stosowania każdego przepisu prawa krajowego mogącego naruszać obowiązki nałożone na państwa członkowskie przez prawo Unii — Zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar]

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/12

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte costituzionale – Włochy) – postępowanie karne przeciwko M.A.S., M.B.
   (Sprawa C-42/17) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 325 TFUE - Wyrok z dnia 8 września 2015 r., Taricco i in. (C-105/14, EU:C:2015:555) - Postępowanie karne dotyczące przestępstw w dziedzinie podatku od wartości dodanej (VAT) - Prawo krajowe przewidujące terminy przedawnienia mogące skutkować bezkarnością przestępstw - Naruszenie interesów finansowych Unii Europejskiej - Obowiązek sądu krajowego powstrzymania się od stosowania każdego przepisu prawa krajowego mogącego naruszać obowiązki nałożone na państwa członkowskie przez prawo Unii - Zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar])
   (2018/C 052/16)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte costituzionale

      Strony postępowania karnego w postępowaniu głównym

   M.A.S., M.B.

      przy udziale: Presidente del Consiglio dei Ministri

      Sentencja

   Artykuł 325 ust. 1 i 2 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nakłada on na sąd krajowy obowiązek niestosowania, w ramach postępowania karnego dotyczącego przestępstw w dziedzinie podatku od wartości dodanej, przepisów krajowych w przedmiocie przedawnienia należących do krajowego prawa materialnego, które stoją na przeszkodzie nałożeniu skutecznych i odstraszających sankcji karnych w znacznej liczbie wypadków poważnych oszustw naruszających interesy finansowe Unii Europejskiej bądź, które przewidują krótsze terminy przedawnienia dla poważnych oszustw naruszających te interesy aniżeli terminy przedawnienia dla oszustw naruszających interesy finansowe danego państwa członkowskiego, chyba że takie niestosowanie skutkuje naruszeniem zasady ustawowej określoności czynów zabronionych i kar ze względu na niedostateczną określoność znajdującej zastosowanie ustawy lub z uwagi na działanie wstecz przepisów ustanawiających surowsze warunki odpowiedzialności niż obowiązujące w chwili popełnienia przestępstwa.

      (1)  Dz.U. C 195 z 19.6.2017.


title: Sprawa T-826/17: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2017 r. – TeamBank / EUIPO – Fio Systems (FYYO)

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/42

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2017 r. – TeamBank / EUIPO – Fio Systems (FYYO)
   (Sprawa T-826/17)
   (2018/C 052/56)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: TeamBank AG Nürnberg (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Terheggen i H. Lindner)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Fio Systems AG (Lipsk, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „FYOO” – zgłoszenie nr 14 589 261

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 listopada 2017 r. w sprawie R 2337/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 listopada 2017 r. w sprawie R 2337/2016-4 w odniesieniu do odrzucenia zgłoszenia dla towarów z klasy 9;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.


title: Sprawa C-647/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen (Szwecja) w dniu 20 listopada 2017 r. – Skatteverket / Srf konsulterna AB

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen (Szwecja) w dniu 20 listopada 2017 r. – Skatteverket / Srf konsulterna AB
   (Sprawa C-647/17)
   (2018/C 052/27)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Högsta förvaltningsdomstolen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Skatteverket

      Druga strona postępowania: Srf konsulterna AB

      Pytania prejudycjalne

   Czy pojęcie „wstępu na imprezy” widniejące w art. 53 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono usługę w formie pięciodniowego kursu z zakresu księgowości, która jest świadczona wyłącznie na rzecz podatników i wymaga wcześniejszej rejestracji oraz wcześniejszego opłacenia?


title: Sprawa T-831/17: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2017 r. – DRH Licensing & Managing / EUIPO – Merck (Flexagil)

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/43

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2017 r. – DRH Licensing & Managing / EUIPO – Merck (Flexagil)
   (Sprawa T-831/17)
   (2018/C 052/57)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: DRH Licensing & Managing AG (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat S. Salomonowitz)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Merck KGaA (Darmstadt, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Merck KGaA

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „Flexagil” – unijny znak towarowy nr 7 301 237

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 października 2017 r. w sprawie R 2043/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej R 2043/2016-4 z dnia 17 października 2017 r. w całości;

               —

               nakazanie EUIPO zwrotu na rzecz skarżącej kosztów niniejszego postępowania oraz kosztów postępowania odwoławczego w sprawie R 2043/2016-4.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001;

               —

               Naruszenie art. 18 rozporządzenia 2017/1001.


title: Sprawa C-66/17: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 14 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu – Polska) – Grzegorz Chudaś, Irena Chudaś / DA Deutsche Allgemeine Versicherung Aktiengesellschaft AG (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 805/2004 — Zakres stosowania — Europejski tytuł egzekucyjny dla roszczeń bezspornych — Tytuły egzekucyjne, którym mogą zostać nadane zaświadczenia europejskiego tytułu egzekucyjnego — Decyzja w sprawie kwoty kosztów związanych z postępowaniem sądowym zawarta w orzeczeniu niedotyczącym roszczenia bezspornego — Wyłączenie)

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/13

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 14 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu – Polska) – Grzegorz Chudaś, Irena Chudaś / DA Deutsche Allgemeine Versicherung Aktiengesellschaft AG
   (Sprawa C-66/17) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 805/2004 - Zakres stosowania - Europejski tytuł egzekucyjny dla roszczeń bezspornych - Tytuły egzekucyjne, którym mogą zostać nadane zaświadczenia europejskiego tytułu egzekucyjnego - Decyzja w sprawie kwoty kosztów związanych z postępowaniem sądowym zawarta w orzeczeniu niedotyczącym roszczenia bezspornego - Wyłączenie))
   (2018/C 052/17)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Rejonowy Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Grzegorz Chudaś, Irena Chudaś

      Strona pozwana: DA Deutsche Allgemeine Versicherung Aktiengesellschaft

      Sentencja

   Artykuł 4 pkt 1 w związku z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia europejskiego tytułu egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych należy interpretować w ten sposób, że wykonalnej decyzji w sprawie kwoty kosztów związanych z postępowaniem sądowym zawartej w orzeczeniu niedotyczącym roszczenia bezspornego nie może zostać nadane zaświadczenie europejskiego tytułu egzekucyjnego.

      (1)  Dz.U. C 161 z 22.5.2017.


title: Sprawa T-305/15: Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – Airdata / Komisja

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/44

         Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – Airdata / Komisja
   (Sprawa T-305/15) (1)

   (2018/C 052/58)
   Język postępowania: angielski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 270 z 17.8.2015.


title: Sprawa C-650/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 21 listopada 2017 r. – QH

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 21 listopada 2017 r. – QH
   (Sprawa C-650/17)
   (2018/C 052/28)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundespatentgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: QH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dany produkt jest chroniony patentem podstawowym pozostającym w mocy zgodnie z art. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 469/2009 (1) tylko wtedy, jeśli jest objęty przedmiotem ochrony zdefiniowanym przez zastrzeżenia patentowe i jest zatem udostępniany specjaliście z danej dziedziny jako konkretna forma wykonawcza?

               2)

               Czy stosownie do powyższego dla wymogów art. 3 a) rozporządzenia (WE) nr 469/2009 nie jest wystarczające, jeśli sporny produkt wprawdzie spełnia zawartą w zastrzeżeniach patentowych ogólną funkcjonalną definicję klasy aktywnego składnika, jednak ponadto nie może być odczytywany w zindywidualizowany sposób jako konkretna forma wykonawcza teorii objętej ochroną patentu podstawowego?

               3)

               Czy dany produkt nie jest objęty ochroną pozostającego w mocy patentu podstawowego zgodnie z art. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 469/2009 już z tego względu, że jest wprawdzie objęty zawartą w zastrzeżeniach patentowych funkcjonalną definicją, jednak został opracowany na podstawie samodzielnej działalności wynalazczej dopiero po dniu złożenia wniosku o udzielenie patentu podstawowego?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. 2009, L 152, s. 1).


title: Sprawa C-344/17: Postanowienie Trybunału dziesiąta izba) z dnia 30 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Torino – Włochy) – IJDF Italy Srl / Violeta Fernando Dionisio, Alex Del Rosario Fernando (Odesłanie prejudycjalne — Umowy konsumenckie — Dyrektywa 93/13/EWG — Ustawodawstwo krajowe umożliwiające pozwanie dłużnika głównego i poręczyciela przed tym samym sądem — Odstępstwo od zasad jurysdykcji szczególnej w sprawach konsumenckich — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem)

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/13

         Postanowienie Trybunału dziesiąta izba) z dnia 30 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Torino – Włochy) – IJDF Italy Srl / Violeta Fernando Dionisio, Alex Del Rosario Fernando
   (Sprawa C-344/17) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Umowy konsumenckie - Dyrektywa 93/13/EWG - Ustawodawstwo krajowe umożliwiające pozwanie dłużnika głównego i poręczyciela przed tym samym sądem - Odstępstwo od zasad jurysdykcji szczególnej w sprawach konsumenckich - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem))
   (2018/C 052/18)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Torino

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: IJDF Italy Srl

      Strona pozwana: Violeta Fernando Dionisio, Alex Del Rosario Fernando

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, art. 19 ust. 1 zdanie drugie TUE i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w taki sposób, że nie mają one zastosowania w sporze dotyczącym ustalenia jurysdykcji w sprawach połączonych, ponieważ spór ten nie wchodzi w zakres stosowania dyrektywy 93/13.

      (1)  Dz.U. C 330 z 2.10.2017


title: Sprawa C-657/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 24 listopada 2017 – Hussein Mohamad Hussein

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 24 listopada 2017 – Hussein Mohamad Hussein
   (Sprawa C-657/17)
   (2018/C 052/29)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hussein Mohamad Hussein

      Pozwany organ: Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy niedochowanie terminu określonego w art. 5 ust. 2 rozporządzenia 1560/2003 (1) (rozporządzenie wykonawcze) na wniesienie odpowiedzi (wystąpienie o ponowne rozpatrzenie wniosku) w przypadku odrzucenia w terminie wniosku o przejęcie zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia nr 604/2013 (rozporządzenie Dublin III) (2) przez państwo członkowskie, do którego został skierowany wniosek, prowadzi do przeniesienia właściwości na wnioskujące państwo członkowskie, jeżeli wnioskujące państwo członkowskie najpierw złożyło w terminie wniosek o przejęcie w rozumieniu art. 21 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia Dublin III i na podstawie (dalszych) postępowań wyjaśniających ustalono, że państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, jest właściwe zgodnie z kryteriami określonymi w rozdziale III rozporządzenia Dublin III?

               2)

               Czy państwo członkowskie, do którego został skierowany wniosek i które jest właściwe zgodnie z kryteriami ustanowionymi w rozdziale III rozporządzenia Dublin III, może jeszcze skutecznie przychylić wniosek o przejęcie na podstawie art. 21 ust. 1 rozporządzenia Dublin III, jeżeli upłynął termin na udzielenie odpowiedzi określony w art. 22 ust. 7 rozporządzenia Dublin III, a państwo członkowskie, do którego zwrócono się z wnioskiem, odrzuciło wniosek o przejęcie w terminie?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1560/2003 z dnia 2 września 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. 2003, L 222. s.3)

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180, s. 31).


title: Sprawa T-234/16: Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – Meissen Keramik / EUIPO – Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen (Meissen)

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/44

         Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – Meissen Keramik / EUIPO – Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen (Meissen)
   (Sprawa T-234/16) (1)

   (2018/C 052/59)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 243 z 4.7.2016.


title: Sprawa C-659/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 24 listopada 2017 r. – Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS) / Azienda Napoletana Mobilità SpA

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 24 listopada 2017 r. – Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS) / Azienda Napoletana Mobilità SpA
   (Sprawa C-659/17)
   (2018/C 052/30)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

      Strona przeciwna: Azienda Napoletana Mobilità SpA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy decyzja Komisji Europejskiej nr 2000/128/WE z dnia 11 maja 1999 r. (1) ma zastosowanie także względem tych pracodawców, wykonujących działalność w zakresie lokalnego transportu publicznego – w systemie zasadniczo wyjętym spod reguł konkurencji, ze względu na wyłączność świadczonej usługi – którzy skorzystali z odliczeń składek na ubezpieczenie społeczne w następstwie zawarcia umów o szkolenie i pracę, począwszy od daty obowiązywania ustawy nr 407 z 1990 r., z odniesieniem, w niniejszej sprawie, do okresu maj 1997 – maj 2001?

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 11 maja 1999 r. w sprawie systemu pomocy przyznanej przez Włochy na cele wspierania zatrudnienia [notyfikowana pod numerem C(1999) 1364] (Dz.U. L 42, s. 1).


title: Sprawa C-622/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos administracinis teismas (Litwa) w dniu 3 listopada 2017 r. – Baltic Media Alliance Ltd. / Lietuvos radijo ir televizijos komisija

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos administracinis teismas (Litwa) w dniu 3 listopada 2017 r. – Baltic Media Alliance Ltd. / Lietuvos radijo ir televizijos komisija
   (Sprawa C-622/17)
   (2018/C 052/19)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Vilniaus apygardos administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Baltic Media Alliance Ltd.

      Strona pozwana: Lietuvos radijo ir televizijos komisija

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (1) obejmuje jedynie przypadki, gdy państwo członkowskie, które jest odbiorcą programu, dąży do zawieszenia nadawania telewizyjnego lub nadawania wtórnego, czy też obejmuje również inne środki podejmowane przez państwo członkowskie, które jest odbiorcą programu, z zamiarem ograniczenia w pewien sposób swobody odbioru programów i ich transmisji?

               2)

               Czy motyw 8 i art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie, które są odbiorcami programu, stwierdziwszy, iż materiał, o którym mowa w art. 6 tej dyrektywy, opublikowano, przekazano do dystrybucji i dystrybuowano w programie telewizyjnym nadawanym wtórnie lub dystrybuowanym przez internet z państwa członkowskiego Unii Europejskiej, nie mogą – gdy nie są spełnione warunki określone w art. 3 ust. 2 tej dyrektywy – podjąć decyzji takiej jak przewidziana w art. 33 ust. 11 i art. 33 ust. 12 pkt 1 litewskiej ustawy o informowaniu opinii publicznej, a mianowicie decyzji nakładającej na nadawców wtórnych działających na terytorium państwa członkowskiego, które jest odbiorcą programu, i na inne osoby świadczące usługi związane z dystrybucją programów telewizyjnych przez internet obowiązek tymczasowego zapewnienia, aby taki program telewizyjny był nadawany wtórnie lub dystrybuowany przez internet jedynie w pakietach programów telewizyjnych dostępnych za dodatkową opłatą?

      (1)  Dz.U. 2010, L 95, s. 1.


title: Sprawa T-451/17: Postanowienie Sądu z dnia 18 grudnia 2017 r. – Verband der Deutschen Biokraftstoffindustrie / Komisja

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/44

         Postanowienie Sądu z dnia 18 grudnia 2017 r. – Verband der Deutschen Biokraftstoffindustrie / Komisja
   (Sprawa T-451/17) (1)

   (2018/C 052/60)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 318 z 25.9.2017.