title: Sprawa C-134/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 lutego 2015 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Zjednoczone Królestwo] – Raytek GmbH, Fluke Europe BV/Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Kamery termowizyjne na podczerwień)

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 lutego 2015 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Zjednoczone Królestwo] – Raytek GmbH, Fluke Europe BV/Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs
   (Sprawa C-134/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Kamery termowizyjne na podczerwień))
   (2015/C 118/03)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Raytek GmbH, Fluke Europe BV

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

      Sentencja

   Analiza pytania prejudycjalnego nie wykazała niczego, co mogłoby naruszać ważność rozporządzenia Komisji (UE) nr 314/2011 z dnia 30 marca 2011 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej.

      (1)  Dz.U. C 141 z 18.5.2013.


title: Sprawa C-487/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā rajona tiesa (Republika Łotewska) w dniu 22 września 2011 r. — Laimonis Treimanis przeciwko Valsts ieņēmumu dienests

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā rajona tiesa (Republika Łotewska) w dniu 22 września 2011 r. — Laimonis Treimanis przeciwko Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-487/11)
   2011/C 347/23
   Język postępowania: łotewski

      Sąd krajowy

   Administratīvā rajona tiesa

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Laimonis Treimanis

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 918/83 (1) zabrania, by właściciel prywatnego pojazdu przywiezionego na terytorium Unii Europejskiej z państwa trzeciego oddał go nieodpłatnie do używania członkowi rodziny, który rzeczywiście przeniósł swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego do Unii Europejskiej i z którym właściciel pojazdu tworzył w państwie trzecim, przed przywozem pojazdu, gospodarstwo domowe, jeżeli od czasu przywozu pojazdu na terytorium Unii Europejskiej właściciel pojazdu przebywa zasadniczo w państwie trzecim?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz.U. L 105, s. 1)


title: Sprawa C-418/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/8

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-418/08) (1)

   2009/C 167/17

      Język postępowania: angielski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa T-732/16: Skarga wniesiona w dniu 20 października 2016 r. – Valencia Club de Fútbol/Komisja

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/31

      Skarga wniesiona w dniu 20 października 2016 r. – Valencia Club de Fútbol/Komisja
      (Sprawa T-732/16)
      (2016/C 454/54)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Valencia Club de Fútbol, SAD (Walencja, Hiszpania) (przedstawiciele: J. R. García-Gallardo Gil-Fournier i A. Guerrero Righetto, abogados)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 4 lipca 2016 r. dotyczącej pomocy państwa SA.36387 (2013/C) (ex 2013/CP) udzielonej przez Hiszpanię na rzecz Valencia Club de Fútbol, S.A.D. (i innych klubów piłkarskich), w szczególności środków 1 i 4 odnoszących się do Valencia CF.

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie trzech z czterech kryteriów uznania gwarancji za pomoc państwa. W tym względzie podniesiono, że Komisja dopuściła się błędu stwierdzając, że Valencia FC znajdowała się w trudnej sytuacji finansowej opierając się na niepełnych informacjach, nieuwzględniając szczególnego modelu handlowego klubów piłkarskich, przyjmując za podstawę wartość księgową piłkarzy, a nie ich rzeczywistą wartość rynkową i zaniechała dokonania analizy planu rentowności w całości opartego na realnych założeniach. Po drugie Komisja dopuściła się błędu stwierdzając, że gwarancja obejmowała ponad 80 % kredytu oraz, po trzecie, dopuściła się błędu przy ocenie ogólnej stawki kredytowej w odniesieniu do ceny rynkowej.

                  2.

                  Zarzut drugi powołany tytułem pomocniczym, oparty na dopuszczeniu się przez Komisję oczywistych błędów przy stosowaniu testu zgodności w odniesieniu do czterech z sześciu kryteriów zawartych w jej wytycznych dotyczących pomocy i restrukturyzacji, a mianowicie: trwałe przywrócenie rentowności, zapobieganie zakłócenia konkurencji poprzez świadczenia wyrównawcze, zasada ograniczenia pomocy do minimum oraz zasada pojedynczej pomocy.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący błędu Komisji przy ocenie znaczącej wartości oferowanego świadczenia wzajemnego; a konkretnie ustanowieniu zastawu na akcjach oraz dodatkowych gwarancji świadczonych przez Fundación Valencia al Instituto Valenciano de Finanzas.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący błędu w ocenie kwoty głównej i odsetek podniesionej pomocy, która podlegałaby zapłacie, jako że Komisja dokonała niewłaściwego założenia w odniesieniu do stałych stawek referencyjnych w czasie trwania środków oraz ich czasu trwania.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności, jako że kwoty zwrotu zażądane przez Komisję są nieproporcjonalne w świetle kwot już uiszczonych.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący błędu w ocenie Komisji poprzez brak uwzględnienia kredytodawcy za beneficjenta i brak uwzględnienia zaistnienia nowego właściciela klubu.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji poprzez dokonanie przez Komisję jednakowej oceny różnych sytuacji badanych klubów, podczas gdy podlegają one całkowicie odmiennym okolicznościom.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący naruszenia zasady uzasadnienia aktów prawa.


title: Sprawa C-86/05: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2005 przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/19

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2005 przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-86/05)
   (2005/C 93/34)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 18 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez B. Schimę i D. Recchię, działających w charakterze pełnomocników, przeciwko Republice Włoskiej.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2003/32/WE (1) z dnia 23 kwietnia 2003 r. wprowadzającej szczegółowe specyfikacje w zakresie wymagań ustanowionych w dyrektywie Rady 93/42/EWG, odnoszących się do wyrobów medycznych produkowanych z tkanek pochodzenia zwierzęcego, a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 8 ust. 1 tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postepowania.

         Zarzuty i główne motywy:
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1 stycznia 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 105 z 26.04.2003, str. 18.


title: Sprawa T-650/11: Postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2013 r. — Dimension Data Belgium przeciwko Parlamentowi

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/29

         Postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2013 r. — Dimension Data Belgium przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-650/11) (1)

   2013/C 86/49
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 73 z 10.3.2012.


title: Sprawa C-234/06 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 września 2007 r. — Il Ponte Finanziaria SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), F.M.G. Textiles Srl, dawniej Marine Enterprise Projects — Società Unipersonale di Alberto Fiorenzi Srl (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rejestracja znaku towarowego BAINBRIDGE — Sprzeciw uprawnionego do wcześniejszych krajowych znaków towarowych zawierających wspólny element Bridge — Odrzucenie sprzeciwu — Rodzina znaków towarowych — Dowód używania — Pojęcie znaków obronnych )

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/14

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 września 2007 r. — Il Ponte Finanziaria SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), F.M.G. Textiles Srl, dawniej Marine Enterprise Projects — Società Unipersonale di Alberto Fiorenzi Srl
   (Sprawa C-234/06 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rejestracja znaku towarowego BAINBRIDGE - Sprzeciw uprawnionego do wcześniejszych krajowych znaków towarowych zawierających wspólny element „Bridge’ - Odrzucenie sprzeciwu - Rodzina znaków towarowych - Dowód używania - Pojęcie „znaków obronnych’)
   (2007/C 269/27)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Il Ponte Finanziaria SpA (przedstawiciele: adwokaci P. L. Roncaglia, A. Torrigiani Malaspina i M. Boletto)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), (Przedstawiciele: O. Montalto oraz M. Buffolo, pełnomocnicy), F.M.G. Textiles Srl, dawniej Marine Enterprise Projects — Società Unipersonale di Alberto Fiorenzi Srl (Przedstawiciel: adwokat D. Marchi)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 23 lutego 2006 r. w sprawie T-194/03 Il Ponte Finanziaria SpA przeciwko OHIM, w którym Sąd ten oddalił skargę wniesioną przez uprawnionego do słownych, graficznych i trójwymiarowych znaków towarowych „Bridge”, „Old Bridge”, „The Bridge Basket”, „THE BRIDGE”, „The Bridge”, „FOOTBRIDGE”, „The Bridge Wayfarer” i „OVER THE BRIDGE” dla towarów z klas 18 i 25 o stwierdzenie nieważności decyzji R 1015/2001-4 wydanej przez Czwartą Izbę Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) w dniu 17 marca 2003 r., w której oddalono odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów odrzucającej sprzeciw wobec zgłoszenia graficznego znaku towarowego „Bainbridge” dla towarów z klas 18 i 25
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Il Ponte Finanziaria S.p.A zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006.


title: Sprawa T-445/12: Wyrok Sądu z dnia 26 września 2014 r. – Koscher + Würtz przeciwko OHIM – Kirchner & Wilhelm (KW SURGICAL INSTRUMENTS) [Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską – Graficzny znak towarowy KW SURGICAL INSTRUMENTS – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Ka We – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Postępowanie odwoławcze – Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą – Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego – Wniosek przedłożony do Wydziału Sprzeciwów – Odmowa rejestracji zgłoszonego znaku towarowego bez uprzedniego badania przesłanki rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego – Naruszenie prawa – Kompetencje o charakterze reformatoryjnym]

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/39

      Wyrok Sądu z dnia 26 września 2014 r. – Koscher + Würtz przeciwko OHIM – Kirchner & Wilhelm (KW SURGICAL INSTRUMENTS)
      (Sprawa T-445/12) (1)

      ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Graficzny znak towarowy KW SURGICAL INSTRUMENTS - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Ka We - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Postępowanie odwoławcze - Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Wniosek przedłożony do Wydziału Sprzeciwów - Odmowa rejestracji zgłoszonego znaku towarowego bez uprzedniego badania przesłanki rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Naruszenie prawa - Kompetencje o charakterze reformatoryjnym])
      (2014/C 395/47)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Koscher + Würtz GmbH (Spaichingen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Mes, C. Graf von der Groeben, G. Rother, J. Bühling, A. Verhauwen, J. Künzel, D. Jestaedt, M. Bergermann, J. Vogtmeier i A. Kramer)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Kirchner & Wilhelm GmbH + Co. (Asperg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Dönch)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 sierpnia 2012 r. (sprawa R 1675/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Kirchner & Wilhelm GmbH + Co. a Koscher + Würtz GmbH.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 6 sierpnia 2012 r. (sprawa R 1675/2011-4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Kirchner & Wilhelm GmbH + Co. a Koscher + Würtz GmbH.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  OHIM pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Koscher + Würtz GmbH w postępowaniach przed Izbą Odwoławczą i przed Sądem.

                  4)

                  Koscher + Würtz GmbH pokrywa połowę własnych kosztów poniesionych w postępowaniach przed Izbą Odwoławczą i przed Sądem.

         (1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012.


title: Sprawa F-40/08: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2008 r. — Carvalhal Garcia przeciwko Radzie

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/33

         Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2008 r. — Carvalhal Garcia przeciwko Radzie
   (Sprawa F-40/08)
   (2008/C 183/65)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Daniela Paula Carvalhal Garcia (Sines, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat F. Antas da Cunha)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji Rady o nieprzyznaniu dodatku edukacyjnego na rzecz córki skarżącej
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji dyrekcji ds. spraw pracowniczych Rady Unii Europejskiej z dnia 16 listopada 2007 r. i orzeczenie, że powinna ona zostać zastąpiona nową decyzją, przyznającą dodatek edukacyjny na rzecz córki skarżącej za rok szkolny 2006/2007


title: Sprawa C-222/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/22/WE (dyrektywa o usłudze powszechnej) — Łączność elektroniczna — Sieci i usługi — Artykuł 12 — Obliczanie kosztu wykonania zobowiązań do świadczenia usługi powszechnej — Składnik socjalny usługi powszechnej — Artykuł 13 — Finansowanie zobowiązań do świadczenia usługi powszechnej — Określenie niesprawiedliwego obciążenia)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-222/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/22/WE (dyrektywa o usłudze powszechnej) - Łączność elektroniczna - Sieci i usługi - Artykuł 12 - Obliczanie kosztu wykonania zobowiązań do świadczenia usługi powszechnej - Składnik socjalny usługi powszechnej - Artykuł 13 - Finansowanie zobowiązań do świadczenia usługi powszechnej - Określenie niesprawiedliwego obciążenia)
   2010/C 328/02
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i A. Nijenhuis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: T. Materne i M. Jacobs, pełnomocnicy, i adwokat S. Depré)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprawidłowa transpozycja art. 12 ust. 1, art. 13 ust. 1 oraz części A załącznika IV do dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51) — Składnik socjalny usługi powszechnej — Wyznaczanie przedsiębiorstw — Świadczenie szczególnych warunków taryfowych — Brak przejrzystości

      Sentencja

               1)

               Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy odpowiednio art. 12 ust. 1 i art. 13 ust. 1 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej), jako że:

                           —

                           po pierwsze, nie przewidziało — w ramach obliczenia kosztu netto świadczenia składnika socjalnego usługi powszechnej — korzyści handlowych, w tym korzyści niematerialnych, czerpanych przez przedsiębiorstwa, które są zobowiązanie do takiego świadczenia;

                           —

                           po drugie, stwierdziło w sposób ogólny i na podstawie obliczenia kosztów netto ponoszonych przez dostawcę usługi powszechnej, który był uprzednio jedynym dostawcą tej usługi, że wszystkie przedsiębiorstwa zobowiązane obecnie do świadczenia rzeczonej usługi faktycznie podlegają niesprawiedliwemu obciążeniu wynikającemu z tego świadczenia, i uczyniło to, nie dokonawszy dokładnego badania obejmującego zarówno koszt netto, jaki ponosi każdy operator w związku ze świadczeniem usługi powszechnej, jak i wszystkie swoiste cechy tego operatora, takie jak jakość jego urządzeń czy też jego sytuacja gospodarcza i finansowa.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone dwiema trzecimi kosztów. Komisja Europejska zostaje obciążona jedną trzecią kosztów.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa C-304/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 2 lipca 2007 r. — Directmedia Publishing GmbH przeciwko 1. Albert-Ludwigs-Universität Freiburg, 2. Prof. Dr. Ulrich Knoop

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 2 lipca 2007 r. — Directmedia Publishing GmbH przeciwko 1. Albert-Ludwigs-Universität Freiburg, 2. Prof. Dr. Ulrich Knoop
   (Sprawa C-304/07)
   (2007/C 211/40)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Directmedia Publishing GmbH

      Strona pozwana: 1. Albert-Ludwigs-Universität Freiburg, 2. Prof. Dr. Ulrich Knoop
   Pytanie prejudycjalne
   Czy przejęcie danych z chronionej bazy danych (zgodnie z art. 7 ust. 1 dyrektywy w sprawie ochrony prawnej baz danych) (1) do innej bazy danych może stanowić pobranie w rozumieniu art. 7 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy, jeżeli dokonywane jest na podstawie odczytów tej bazy danych po indywidualnym rozważeniu, czy też pobieranie w rozumieniu tego przepisu oznacza proces (fizycznego) kopiowania pewnego zasobu danych?

      (1)  Dz.U. L 77, str. 20.


title: Sprawa T-221/05: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2005 r. r. przez Huvis Corporation przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/38

         Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2005 r. r. przez Huvis Corporation przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-221/05)
   (2005/C 193/64)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 10 czerwca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Huvis Corporation, z siedzibą w Seulu (Korea Południowa), reprezentowanej przez adwokatów J.-F. Bellisa, F. Di Gianniego i R. Antoniniego z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Radzie Unii Europejskiej.
   Huvis Corporation wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 428/2005 z dnia 10 marca 2005 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz włókien poliestrowych z Chińskiej Republiki Ludowej i Arabii Saudyjskiej, wprowadzającego zmiany do rozporządzenia (WE) nr 2852/2000 nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz włókien poliestrowych z Republiki Korei i kończącego postępowanie antydumpingowe w odniesieniu do przywozu z Tajwanu w zakresie, w jakim nakłada ostateczne cła antydumpingowe na dany towar produkowany przez Huvis Corporation i, o ile to konieczne, stwierdzenie, że przepisy rozporządzenia podstawowego, na których opierają się błędne ustalenia w zaskarżonym rozporządzeniu, nie znajdują zastosowania.

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżąca jest spółką specjalizującą się w produkcji nici poliestrowych, włókien poliestrowych i politereftalanu etylenu, która ma siedzibę w Korei. Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 428/2005 (1) Rada nałożyła ostateczne cła antydumpingowe w wysokości 5,7 % na przywóz włókien poliestrowych z Korei produkowanych przez skarżącą.
   Skarżąca podnosi, że metoda zastosowana przez Radę w celu obliczenia marginesu dumpingowego skarżącej, a w szczególności w celu obliczenia korekty cła zwrotnego, o którą wnioskowała skarżąca, jest niezgodna z art. 2 ust. 4 porozumienia antydumpingowego WTO (Światowej Organizacji Handlu), ponieważ nie dokonuje ona sprawiedliwego porównania między ceną eksportową skarżącej a normalną wartością oraz nakłada na skarżącą nadmierny ciężar dowodu.
   Metoda zastosowana w celu obliczenia korekty cła zwrotnego narusza również zasady pewności prawnej, uzasadnionych oczekiwań i proporcjonalności, ponieważ przy jej zastosowaniu Rada niezgodnie z prawem zwiększyła margines dumpingowy skarżącej. Ponadto Rada naruszyła art. 11 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, ponieważ w ramach spornego dochodzenia w sprawie przeglądu zastosowała inną metodę obliczania korekty cła zwrotnego niż w dochodzeniu pierwotnym. Metoda ta również narusza zasadę niedyskryminacji, ponieważ w podobnych przypadkach Rada stosowała korzystniejszą metodę.
   Skarżąca ponadto podnosi, że odmowa uwzględnienia kosztów kredytu, na które się powoływała w ramach dochodzenia w sprawie przeglądu jest niezgodna z art. 2 ust. 4 porozumienia antydumpingowego WTO, ponieważ nie przedstawia ona sprawiedliwego porównania między ceną eksportową skarżącej a normalną wartością oraz że żądanie przez Radę dowodów na poparcie korekty kosztów kredytu nakłada na skarżącą nadmierny ciężar dowodu.
   Odmowa uwzględnienia kosztów kredytu, na które powołuje się skarżąca, narusza również zasadę dobrej administracji, ponieważ wniosek został oparty na okoliczności, że skarżąca nie przedstawiła pisemnych dowodów na poparcie swojego twierdzenia, podczas gdy przyznane przez nią zasady płatności były oparte na zwyczajowych zasadach biznesowych obowiązujących w Republice Korei.

      (1)  Rozporządzenia Rady (WE) nr 428/2005 z dnia 10 marca 2005 r. nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz włókien poliestrowych z Chińskiej Republiki Ludowej i Arabii Saudyjskiej, wprowadzające zmiany do rozporządzenia (WE) nr 2852/2000 nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz włókien poliestrowych z Republiki Korei i kończące postępowanie antydumpingowe w odniesieniu do przywozu z Tajwanu (Dz.U.. L 71, str. 1).


title: Sprawa C-167/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Andrea Palomba przeciwko Ministero dell’Interno

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Andrea Palomba przeciwko Ministero dell’Interno
      (Sprawa C-167/10)
      (2010/C 161/41)
      Język postępowania: włoski

         Sąd krajowy

      Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Andrea Palomba

         Strona pozwana: Ministero dell’Interno

         Pytania prejudycjalne

      Czy z art. 43 i 49 traktatu WE zgodne są przepisy krajowe (wprowadzone w dekrecie Bersaniego, dekrecie ustawodawczym nr 223 z dnia 4 lipca 2006 r. zastąpionym ustawą nr 248 z dnia 4 sierpnia 2006 r.) należące do „systemu krajowego który przewiduje między innymi:

                  a)

                  istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie i w wyniku przetargu, który sprzecznie z prawem wykluczył część podmiotów;

                  b)

                  obecność przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie nabytych pozycji rynkowych (jak na przykład obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących);

                  c)

                  określenie sytuacji, w których dochodzi do utraty koncesji w przypadku, kiedy koncesjonariusz prowadzi, pośrednio lub bezpośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, porównywalną do tej, która jest przedmiotem koncesji”?


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 września 2004 r. w sprawie C-280/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 91/271/EWG — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Artykuł 5 ust. 1 i 2 oraz załącznik II — Brak wskazania obszarów wrażliwych — Pojęcie „eutrofizacji” — Brak wprowadzenia bardziej rygorystycznego oczyszczania ścieków w obszarach wrażliwych)

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 23 września 2004 r.
   w sprawie C-280/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 91/271/EWG - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Artykuł 5 ust. 1 i 2 oraz załącznik II - Brak wskazania obszarów wrażliwych - Pojęcie „eutrofizacji” - Brak wprowadzenia bardziej rygorystycznego oczyszczania ścieków w obszarach wrażliwych)
   (2004/C 284/02)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-280/02, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia w trybie art. 226 WE złożoną w dniu 30 lipca 2002 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Nolin, następnie G. Galero Jordana i F. Simonetti), przeciwko Republice Francuskiej (pełnomocnicy: G. de Bergues, D. Petrausch i E. Puisais), Trybunał (druga izba), w składzie: C.W.A. Timmermans, prezes izby, J.-P. Puissochet, R. Schintgen, F. Macken (sprawozdawca) i N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 23 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Wskutek:

                           —

                           niewskazania zatoki Sekwany, Sekwany poniżej konfluencji z Andelle, wód przybrzeżnych basenu Artois-Picardie, zatoki Vilaine, redy Lorient, estuarium Elorn, zatoki Douarnenez, zatoki Concarneau, zatoki Morbihan, Vistre poniżej Nîmes oraz zalewu Thau jako obszarów wrażliwych z powodu eutrofizacji, oraz

                           —

                           niepoddania bardziej rygorystycznemu oczyszczaniu ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji – innych niż Vichy, Aix-en-Provence, Mâcon, Créhange, Saint-Avold, Bailleul, Autrillac, Montauban, Châtillon-sur-Seine oraz Gray – wskazanych w piśmie władz francuskich z dnia 12 grudnia 2000 r. oraz z aglomeracji Montpellier, a także ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji posiadających równoważną liczbę mieszkańców (RLM) powyżej 10 000 w zatoce Sekwany, Sekwanie poniżej konfluencji z Andelle, wodach przybrzeżnych basenu Artois-Picardie, zatoce Vilaine, redzie Lorient, estuarium Elorn, zatoce Douarnenez, zatoce Concarneau, zatoce Morbihan, Vistre poniżej Nîmes oraz zalewie Thau,

                     Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 5 ust. 1 i 2 oraz aneksu II do dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

               3)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 219 z 14.9.2002.


title: Sprawa T-670/16: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2016 r. – Digital Rights Ireland/Komisja

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/26

         Skarga wniesiona w dniu 16 września 2016 r. – Digital Rights Ireland/Komisja
   (Sprawa T-670/16)
   (2016/C 410/37)
   Język postępowania:angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Digital Rights Ireland Ltd (Bennettsbridge, Irlandia) (przedstawiciel: E. McGarr, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna;

               —

               stwierdzenie, że w decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/1250 z dnia 12 lipca 2016 r. przyjętej na mocy dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, w sprawie adekwatności ochrony zapewnianej przez Tarczę Prywatności UE-USA instytucja ta dopuściła się oczywistego błędu w ocenie w zakresie, w jakim stwierdziła, że w USA występuje odpowiedni stopień ochrony danych osobowych, zgodny z dyrektywą 95/46/WE (1);

               —

               stwierdzenie, że zaskarżona decyzja jest nieważna oraz stwierdzenie jej nieważności w odniesieniu do adekwatności ochrony zapewnianej przez Tarczę Prywatności UE-USA;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja nie jest zgodna z art. 25 ust. 6 dyrektywy 95/46, rozpatrywanym w świetle art. 7, 8 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżona decyzja nie jest zgodna z art. 25 ust. 6 dyrektywy 95/46, rozpatrywanym w świetle art. 7, 8 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-362/14, Schrems.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że zawarte w załącznikach I, III – VII zaskarżonej decyzji „zasady ochrony prywatności” lub oficjalne „oświadczenia i zobowiązania” (USA) nie stanowią „międzynarodowych zobowiązań” w rozumieniu art. 25 ust. 6 dyrektywy 95/46.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że postanowienia Foreign Intelligence Surveillance Act (FISA) of 1978 Amendments Act of 2008 (ustawy z 2008 r. zmieniającej ustawę o kontroli wywiadu z 1978 r., zwanej dalej „ustawą z 2008 r. zmieniającą FISA”) stanowią unormowania zezwalające organom władzy publicznej na dostęp na ogólnych zasadach do treści komunikatów łączności elektronicznej, a zatem nie są zgodne z art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że postanowienia ustawy z 2008 r. zmieniającej FISA stanowią unormowania zezwalające organom władzy publicznej na tajny dostęp na ogólnych zasadach do treści komunikatów łączności elektronicznej, a zatem nie są zgodne z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, że ze względu na brak pełnej transpozycji przepisów dyrektywy 95/46 (konkretnie art. 28 ust. 3) zaskarżona decyzja wydaje się nie zapewniać w sposób odpowiedni pełnych gwarancji praw obywateli Unii Europejskiej wynikających z prawa Unii, a odnoszących się do przekazywania ich danych Stanom Zjednoczonym Ameryki.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z art. 7 i 8 oraz z art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest nieważna – w zakresie, w jakim zezwala na nieograniczony dostęp organów ścigania do komunikatów łączności elektronicznej albo posiłkowo, nie zapewnia ochrony przed nieograniczonym dostępem organów ścigania do komunikatów łączności elektronicznej – gdyż narusza prawo do prywatności, ochronę danych, wolność wypowiedzi oraz wolność zgromadzania się i stowarzyszania się zagwarantowane przez Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej oraz przez ogólne zasady prawa UE.

               9.

               Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja pozbawia jednostkę prawa do skutecznego środka prawnego oraz prawa do dobrej administracji – co jest sprzeczne z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej i z ogólnymi zasadami prawa UE –w zakresie, w jakim zezwala na nieograniczony dostęp zagranicznych organów ścigania do komunikatów łączności elektronicznej, albo posiłkowo nie zapewnia ochrony przed nieograniczonym dostępem zagranicznych organów ścigania do komunikatów łączności elektronicznej i nie zapewnia obywatelom UE, do których danych osobowych uzyskano dostęp, wystarczających środków zaskarżenia.

               10.

               Zarzut dziesiąty dotyczący tego, że z powodu braku pełnej transpozycji praw przewidzianych w dyrektywie 95/46 (konkretnie praw przewidzianych w art. 14 i 15), zaskarżona decyzja wydaje się nie zapewniać w sposób odpowiedni pełnych gwarancji praw obywateli Unii Europejskiej wynikających z prawa Unii, a odnoszących się do przekazywania ich danych Stanom Zjednoczonym Ameryki.

      (1)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, Dz.U. 1995, L 281, s. 31.


title: Sprawa T-470/15: Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Cham/Rada

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/34

         Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Cham/Rada
   (Sprawa T-470/15) (1)

   (2016/C 410/56)
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa C-164/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Emanuele Ferazzoli przeciwko Ministero dell’Interno

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Emanuele Ferazzoli przeciwko Ministero dell’Interno
      (Sprawa C-164/10)
      (2010/C 161/38)
      Język postępowania: włoski

         Sąd krajowy

      Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio.

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Emanuele Ferazzoli

         Strona pozwana: Ministero dell’Interno

         Pytania prejudycjalne

      Czy z art. 43 i 49 traktatu WE zgodne są przepisy krajowe (wprowadzone w dekrecie Bersaniego, dekrecie ustawodawczym nr 223 z dnia 4 lipca 2006 r. zastąpionym ustawą nr 248 z dnia 4 sierpnia 2006 r.) należące do „systemu krajowego który przewiduje między innymi:

                  a)

                  istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie i w wyniku przetargu, który sprzecznie z prawem wykluczył część podmiotów;

                  b)

                  obecność przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie nabytych pozycji rynkowych (jak na przykład obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących);

                  c)

                  określenie sytuacji, w których dochodzi do utraty koncesji w przypadku, kiedy koncesjonariusz prowadzi, pośrednio lub bezpośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, porównywalną do tej, która jest przedmiotem koncesji”?


title: Sprawa C-318/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Ischia (Włochy) w dniu 15 lipca 2008 r. — Filomena Califano przeciwko Wind SpA

text:
               13.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Ischia (Włochy) w dniu 15 lipca 2008 r. — Filomena Califano przeciwko Wind SpA
   (Sprawa C-318/08)
   (2008/C 236/16)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Giudice di Pace di Ischia
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Filomena Califano

      Strona pozwana: Wind SpA
   Pytanie prejudycjalne
   Czy przepisy wspólnotowe zawarte w art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, dyrektywie 2002/22/WE (1), dyrektywie 1999/44/WE (2), zaleceniu Komisji 2001/310/WE (3) oraz dyrektywie 1998/257/WE (4) są bezpośrednio wiążące i podlegają wykładni w świetle której spory „w zakresie komunikacji elektronicznej pomiędzy użytkownikami końcowymi i przedsiębiorcami, wynikające z nieprzestrzegania przepisów w zakresie usługi uniwersalnej i praw użytkowników końcowych, przewidzianych w przepisach ustawowych, uchwałach władz, warunkach umownych i karcie usług” (spory, o których mowa w art. 2 uchwały nr 173/07/CONS gwaranta), nie muszą stanowić przedmiotu obligatoryjnej próby zawarcia ugody, z braku której skarga do sądu jest niedopuszczalna, gdyż przepisy te przeważają nad normą wynikającą z art. 3 ust. 1 przywołanej uchwały władz gwarancyjnych w zakresie komunikacji?

      (1)  Dz.U. L 108, s. 51.

      (2)  Dz.U. L 171, s. 12.

      (3)  Dz.U. L 109, s. 56.

      (4)  Dz.U. L 115, s. 31 (Zalecenie Komisji).


title: Sprawa C-450/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 lipca 2014 r. w sprawie T-59/11 Isotis przeciwko Komisji, wniesione w dniu 26 września 2014 r. przez Koinonia tis Pliroforias Anoichti stis Eidikes Anagkes – Isotis

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/29

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 lipca 2014 r. w sprawie T-59/11 Isotis przeciwko Komisji, wniesione w dniu 26 września 2014 r. przez Koinonia tis Pliroforias Anoichti stis Eidikes Anagkes – Isotis
      (Sprawa C-450/14 P)
      (2014/C 395/34)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Koinonia tis Pliroforias Anoichti stis Eidikes Anagkes – Isotis (przedstawiciele: S. Skliris, adwokat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  Uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej wydanemu w dniu 16 lipca 2014 r. w sprawie T-59/11 Koinonia tis Pliroforias Anoichti stis Edikes Anagkes – Isotis przeciwko Komisji Europejskiej;

                  —

                  uwzględnienie w całości skargi przedsiębiorstwa;

                  —

                  oddalenie w całości żądań wzajemnych Komisji;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Błędne zastosowanie art. 1315 belgijskiego kodeksu cywilnego dotyczącego rozłożenia ciężaru dowodu

                              —

                              Oddalenie skargi nie oznacza samo w sobie, że skarga wzajemna jest zasadna. Ciężar dowodu w stosunku do żądań wzajemnych spoczywał na Komisji.

                  2.

                  Błędne uzasadnienie zasadności żądań wzajemnych

                              —

                              Brak uzasadnienia w odniesieniu do twierdzenia dotyczącego zasadności żądań wzajemnych Komisji.

                              —

                              Sprzeczne uzasadnienie, gdyż jako jedyny środek dowodowy uwzględniono sprawozdanie z audytu, który został zakwestionowany i który stanowił fakt podlegający udowodnieniu.

                  3.

                  Naruszenie prawa z powodu niezastosowania międzynarodowych norm audytu

                              —

                              Niezastosowanie międzynarodowych norm audytu z naruszeniem krajowych przepisów prawnych odnoszących się do sprawozdawczości i obowiązku interpretowania spornych umów zgodnie ze wspólną wolą stron (art. 1156 belgijskiego kodeksu cywilnego) i z zasadą dobrej wiary (art. 1134 akapit trzeci belgijskiego kodeksu cywilnego).

                  4.

                  Błędna interpretacja zasady równości broni

                              —

                              Zasada równości broni stron nie jest tożsama z zasadą kontradyktoryjności.

                  5.

                  Błędna wykładnia i błędne zastosowanie zasady dobrej wiary oraz naruszenie prawa do obrony z powodu języka postępowania

                              —

                              Prawidłowa wykładnia zasady dobrej wiary wymaga, by klauzule umowne były interpretowane w zgodzie z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej i z podstawową zasadą prawa Unii dotyczącą przestrzegania prawa do obrony.

                  6.

                  Błędna wykładnia warunków spornych umów, błędne zastosowanie prawa greckiego i nieuwzględnienie zarzutu merytorycznego.

                              —

                              Zgodnie z art. II, 19.1 umów FP6, art. II.16 umów e-Ten i art. II 20.1 umów CIP kontroli można poddać tylko rejestrację wydatków i przychodów (receipts) związanych z wykonaniem spornych projektów, a nie inne dokumenty.

                              —

                              Naruszenie sądowniczej zasady niezależności lat gospodarczych w greckim prawie w zakresie sprawozdawczości i podatków.

                              —

                              Nieuwzględnienie i brak oceny Sądu w odniesieniu do zarzutu merytorycznego skarżącej przedstawionego w pkt 61 i 64 skargi.

                  7.

                  Błędna wykładnia warunków spornych umów, nieuwzględnienie zarzutu merytorycznego i przeinaczenie dokumentów

                              —

                              Błędna wykładnia i błędne zastosowanie klauzuli „overall statement of accounts” (pełne sprawozdanie finansowe) z naruszeniem dobrej wiary i prawa greckiego oraz klauzuli „receipts” (przychody) z naruszeniem wyraźnych warunków umów.

                              —

                              Nieuwzględnienie i brak oceny Sądu w odniesieniu do zarzutu merytorycznego skarżącej odnoszącego się do zarejestrowania zaliczki na poczet projektu Access e-Gov w jej księgach rachunkowych przed zakończeniem kontroli na miejscu.

                              —

                              Przeinaczenie załączników A3, A6, A9, A11, A14 i A17 do skargi.

                  8.

                  Brak uzasadnienia, naruszenie prawa mającego zastosowanie do spornych umów i przeinaczenie dokumentu

                              —

                              Brak uzasadnienia (pkt 127, 129) i sprzeczne uzasadnienie (pkt 128, 129).

                              —

                              Naruszenie zasady dobrej wiary, międzynarodowych norm audytu i greckich przepisów prawnych w zakresie sprawozdawczości (pkt 127).

                              —

                              Przeinaczenie załącznika B101 przedłożonego przez Komisję.

                  9.

                  Uwzględnienie niepodniesionego zarzutu i nieuwzględnienie podniesionego zarzutu

                              —

                              Uwzględnienie zarzutu niepodniesionego przez skarżącą (pkt 165), a także brak oceny Sądu w zakresie przeciwnego zarzutu podniesionego przez skarżącą (pkt 88, 89, 91 skargi).


title: Sprawa C-271/05: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia  5 kwietnia 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato -Włochy) — Francesco Rauty przeciwko Ministero per i Beni Culturali e Ambientali, Soprintendenza B.A.A. di Firenze, Prato e Pistoia, w obecności: Consiglio Nazionale degli Ingegneri i Ordine degli Ingegneri della Provincia di Pistoia przeciwko Francesco Rauty, Ministero per i Beni e le Attività Culturali, w obecności: Consiglio Nazionale degli Ingegneri

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/29

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 kwietnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato -Włochy) — Francesco Rauty przeciwko Ministero per i Beni Culturali e Ambientali, Soprintendenza B.A.A. di Firenze, Prato e Pistoia, w obecności: Consiglio Nazionale degli Ingegneri i Ordine degli Ingegneri della Provincia di Pistoia przeciwko Francesco Rauty, Ministero per i Beni e le Attività Culturali, w obecności: Consiglio Nazionale degli Ingegneri
   (Sprawa C-271/05) (1)

   (2006/C 178/51)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.9.2005


title: Sprawa C-292/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vergabekammer Südbayern (Niemcy) w dniu 16 czerwca 2015 r. – Hörmann Reisen GmbH/Stadt Augsburg, Landkreis Augsburg

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vergabekammer Südbayern (Niemcy) w dniu 16 czerwca 2015 r. – Hörmann Reisen GmbH/Stadt Augsburg, Landkreis Augsburg
   (Sprawa C-292/15)
   (2015/C 294/41)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Vergabekammer Südbayern

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hörmann Reisen GmbH

      Strona pozwana: Stadt Augsburg, Landkreis Augsburg

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w procedurze przetargowej na podstawie art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 (1) w związku z dyrektywą 2004/18/WE (2) lub dyrektywą 2014/24/UE (3) zastosowanie znajdują zasadniczo tylko przepisy tych dyrektyw, z tym skutkiem, że przepisy rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 stanowiące odstępstwo od powyższych dyrektyw muszą pozostać niezastosowane?

               2)

               Czy w związku z tym dopuszczalność zlecania świadczeń podwykonawcom w procedurze przetargowej na podstawie art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 w związku z dyrektywą 2004/18/WE lub dyrektywą 2014/24/UE należy oceniać wyłącznie na podstawie zasad określonych przez Trybunał w odniesieniu do dyrektywy 2004/18/WE lub dyrektywy 2014/24/UE oraz na podstawie przepisu art. 63 ust. 2 dyrektywy 2014/24/UE, czy też instytucja zamawiająca w drodze odstępstwa także w wypadku takiej procedury przetargowej na podstawie art. 4 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 może ustanowić dla oferentów procentowy udział samodzielnego świadczenia (obliczony w kilometrach według rozkładu jazdy)?

               3)

               Czy na wypadek, gdyby art. 4 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 miał zastosowanie do procedury przetargowej na podstawie art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 w związku z dyrektywą 2004/18/WE lub dyrektywą 2014/24/UE, instytucja zamawiająca w świetle motywu 19 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 ma swobodę określania udziału samodzielnego świadczenia, tak że wymóg udziału samodzielnego świadczenia w wysokości 70 % obliczony w kilometrach według rozkładu jazdy przez zamawiającego może być uzasadniony?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70, Dz.U. L 315, s. 1.

      (2)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, Dz.U. L 134, s. 114.

      (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE, Dz.U. L 94, s. 65.


title: Sprawa T-67/11: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – Martinair Holland/Komisja [Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek lotniczego przewozu towarów — Porozumienia i uzgodnione praktyki w zakresie wielu składników cen za usługi lotniczego przewozu towarów (ustanowienie dopłat paliwowych i dopłat z tytułu bezpieczeństwa, odmowa zapłaty prowizji od dopłat) — Artykuł 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/41

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – Martinair Holland/Komisja
   (Sprawa T-67/11) (1)

   ([Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek lotniczego przewozu towarów - Porozumienia i uzgodnione praktyki w zakresie wielu składników cen za usługi lotniczego przewozu towarów (ustanowienie dopłat paliwowych i dopłat z tytułu bezpieczeństwa, odmowa zapłaty prowizji od dopłat) - Artykuł 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego - Obowiązek uzasadnienia])
   (2016/C 048/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Martinair Holland NV (Haarlemmermeer, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat R. Wesseling)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Noë, N. von Lingen i C. Giolito, następnie S. Noë, C. Giolito i A. Dawes, pełnomocnicy, wspierani przez B. Doherty’ego, barrister)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa COMP/39258 – Lotniczy przewóz towarów) w części, w której dotyczy ona skarżącej, lub przynajmniej stwierdzenie nieważności art. 5 lit. b) tej decyzji w części nakładającej na skarżącą grzywnę bądź obniżenie kwoty tej grzywny.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa COMP/39258 – Lotniczy przewóz towarów) w zakresie, w jakim dotyczy ona Martinair Holland NV.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Martinair Holland.

      (1)  Dz.U. C 95 z 26.3.2011.


title: Sprawa C-432/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 18 października 2006 r. — Comunidad Autónoma de Castilla y León przeciwko Juntas Generales de Guipúzcoa, Diputación Foral de Guipúzcoa, Confederación Empresarial Vasca

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 18 października 2006 r. — Comunidad Autónoma de Castilla y León przeciwko Juntas Generales de Guipúzcoa, Diputación Foral de Guipúzcoa, Confederación Empresarial Vasca
   (Sprawa C-432/06)
   (2006/C 326/66)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Comunidad Autónoma de Castilla y León

      Strona pozwana: Juntas Generales de Guipúzcoa, Diputación Foral de Guipúzcoa, Confederación Empresarial Vasca
   Pytanie prejudycjalne
   Czy wykładni art. 87 ust. 1 WE należy dokonywać w ten sposób, że przepisy podatkowe wydane przez Diputación Foral i Juntas Generales Territorio Histórico de Guipúzcoa, zmieniające art. 29 ust. 1 lit. a) i art. 37 uregulowania o podatku od osób prawnych, powinny — z tego powodu, że ustanawiają stopy podatkowe i odliczenie od podatku nieistniejące w państwowym porządku prawnym dotyczącym podatków, a obowiązujące na obszarze właściwości tej posiadającej autonomię jednostki niższego niż państwo rzędu — zostać uznane za selektywne w świetle definicji pomocy państwa w rozumieniu tego postanowienia, a w konsekwencji podlegać zgłoszeniu Komisji na podstawie art. 88 ust. 3 traktatu?


title: Sprawa C-246/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Patent — und Markensenat — Austria) — Armin Häupl przeciwko Lidl Stiftung & Co. KG. (Prawo o znakach towarowych — Artykuł 10 ust. 1 dyrektywy 89/104/EWG — Brak rzeczywistego używania znaku towarowego — Pojęcie daty zakończenia procedury rejestracji )

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Patent — und Markensenat — Austria) — Armin Häupl przeciwko Lidl Stiftung & Co. KG.
   (Sprawa C-246/05) (1)

   (Prawo o znakach towarowych - Artykuł 10 ust. 1 dyrektywy 89/104/EWG - Brak rzeczywistego używania znaku towarowego - Pojęcie „daty zakończenia procedury rejestracji’)
   (2007/C 183/06)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberster Patent- und Markensenat
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Armin Häupl

      Strona pozwana: Lidl Stiftung & Co. KG.
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Patent- und Markensenat — Wykładnia art. 10 ust. 1 i art. 12 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, str. 1) — Brak rzeczywistego używania znaku towarowego — Powody niezależne od przedsiębiorstwa uniemożliwiające otwarcie supermarketów na terytorium danego państwa, podczas gdy jego zwyczajowa strategia polega na wprowadzaniu towarów do obrotu wyłącznie w swoich supermarketach — Pojęcie daty zakończenia procedury rejestracji
   Sentencja

               1)

               „Data zakończenia procedury rejestracji” w rozumieniu art. 10 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych winna być określana w każdym państwie członkowskim stosownie do obowiązujących w tym państwie przepisów proceduralnych dotyczących rejestracji.

               2)

               Artykuł 12 ust. 1 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stanowią „uzasadnione podstawy nieużywania” znaku towarowego przeszkody, które pozostają w bezpośrednim związku z tym znakiem towarowym, czyniąc jego używanie niemożliwym lub pozbawionym sensu, i zachodzą niezależnie od woli uprawnionego do tego znaku towarowego. Do sądu krajowego należy ocena okoliczności faktycznych sprawy w postępowaniu głównym w świetle tych wskazówek.

      (1)  Dz.U. C 193 z 6.8.2006.


title: Sprawa C-242/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony wyrokiem Gerechtshof te 's-Hertogenbosch (Niderlandy) z dnia 31 maja 2005 r. w sprawie G.M. van de Coevering przeciwko naczelnikowi okręgu celnego Roermond krajowych służb skarbowych

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony wyrokiem Gerechtshof te 's-Hertogenbosch (Niderlandy) z dnia 31 maja 2005 r. w sprawie G.M. van de Coevering przeciwko naczelnikowi okręgu celnego Roermond krajowych służb skarbowych
   (Sprawa C-242/05)
   (2005/C 205/15)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 3 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Gerechtshof te 's-Hertogenbosch (Niderlandy) z dnia 31 maja 2005 r. w sprawie G.M. van de Coevering przeciwko naczelnikowi okręgu celnego Roermond krajowych służb skarbowych.
   Gerechtshof te 's-Hertogenbosch zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości z następującym pytaniem:
   Czy w sytuacji, gdy osoba fizyczna zamieszkująca w Niderlandach zawarła w innym Państwie Członkowskim umowę najmu samochodu osobowego nie figurującego w rejestrze prowadzonym na podstawie Wegenverkeerswet (niderlandzka ustawa o ruchu drogowym) z 1994 r. i od którego nie pobrano podatku od samochodów osobowych i motocykli ustanowionego na mocy art. 1 ust. 2 ustawy BPM (1), prawo wspólnotowe, a w szczególności swoboda świadczenia usług, o której mowa w art. 49 WE do 55 WE, stoi na przeszkodzie temu, by Niderlandy obciążyły tę osobę, na podstawie art. 1 ust. 5 ustawy BPM, całością podatku przy pierwszym przypadku użycia tego samochodu na drodze publicznej w Niderlandach w rozumieniu Wegenverkeerswet 1994, bez względu na czas najmu samochodu i używania go na drogach publicznych w Niderlandach i bez możliwości skorzystania przez te osobę z jakiegokolwiek zwolnienia lub zwrotu?

      (1)  Wet op de belasting van personenauto's en motorrijwielen 1992 (ustawa o podatku od samochodów osobowych i motocykli).


title: Sprawa T-91/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 lutego 2007 r. — Sinara Handel przeciwko Radzie i Komisji (Kwestie incydentalne — Zarzut niedopuszczalności — Skarga o odszkodowanie — Utracone korzyści — Wniosek o zwrot ceł antydumpingowych — Brak właściwości)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/41

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 lutego 2007 r. — Sinara Handel przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-91/05) (1)

   (Kwestie incydentalne - Zarzut niedopuszczalności - Skarga o odszkodowanie - Utracone korzyści - Wniosek o zwrot ceł antydumpingowych - Brak właściwości)
   (2007/C 95/83)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Sinara Handel GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: K. Adamantopoulos i E. Petritsi, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez G. Berrischa, adwokata) oraz Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: N. Khan i T. Scharf, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o odszkodowanie na podstawie art. 288 WE mająca na celu naprawienie szkody wyrządzonej poprzez ustanowienie rozporządzenia Rady (WE) nr 2320/97 z dnia 17 listopada 1997 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących z Węgier, Polski, Rosji, Republiki Czeskiej, Rumunii oraz Republiki Słowackiej, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 1189/93 oraz kończącego postępowanie w odniesieniu do takiego przywozu z Republiki Chorwacji (Dz.U. L 322, str. 1).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżąca Sinara Handel GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005.


title: Sprawa T-189/06: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2006 r. . — Arkema France przeciwko Komisji

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/39

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2006 r.. — Arkema France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-189/06)
   (2006/C 212/69)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Arkema France (Puteaux, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Winckler, S. Sorinas i P. Geffriaud)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE decyzji wydanej przez Komisję w dniu 3 maja 2006 r. w sprawie COMP/F/38.620, w zakresie w jakim dotyczy ona spółki Arkema;

               —

               ewentualnie, uchylenie lub obniżenie — na podstawie art. 229 WE — grzywny, która została na nią nałożona na mocy tej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w całości.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca żąda częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. w sprawie COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran, w której Komisja stwierdziła, że przedsiębiorstwa będące adresatami decyzji, w tym skarżąca, naruszyły art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG poprzez uczestniczenie w szeregu porozumień i uzgodnionych praktyk polegających na wymianie informacji między konkurentami i porozumieniach w sprawie cen i mocy produkcyjnej, jak również na nadzorze nad wykonywaniem tych porozumień w sektorze nadtlenku wodoru i nadboranu sodu. Tytułem żądania ewentualnego żąda ona uchylenia lub obniżenia kwoty grzywny, która została na nią nałożona na mocy tej decyzji.
   Na poparcie tych żądań skarżąca podnosi cztery zarzuty.
   W zarzucie pierwszym skarżąca utrzymuje, że przypisując spółkom Elf Aquitaine i Total naruszenie popełnione przez spółkę Arkema na podstawie samego domniemania związanego z posiadaniem niemal całego jej kapitału przez te spółki w momencie zaistnienia spornych faktów, Komisja popełniła błędy natury prawnej i faktycznej przy zastosowaniu reguł dotyczących możliwości przypisania spółce dominującej praktyk stosowanych przez spółkę zależną oraz naruszyła zasadę niedyskryminacji. Skarżąca twierdzi, że obaliła to domniemanie w trakcie dochodzenia. Ponadto podnosi ona, że Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia, który na niej ciąży na mocy art. 253 WE, jak również zasadę dobrej administracji, nie odpowiadając na wszystkie argumenty przedstawione przez skarżącą w jej odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów.
   W zarzucie drugim skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo poprzez podwyższenie o 200 % „kwoty wyjściowej” grzywny nałożonej na spółkę Arkema z powodu odstraszającego skutku, opierając się na obrotach jej ówczesnych spółek dominujących Total i Elf Aquitaine, jako że — zdaniem skarżącej — zarzucane naruszenie nie mogło zostać przypisane jednej z tych spółek lub obu tym spółkom. Skarżąca podnosi tytułem żądania ewentualnego w ramach tego zarzutu, że przy założeniu, iż naruszenie można przypisać spółkom dominującym, Komisja naruszyła zasady proporcjonalności i równego traktowania, stosując do „kwoty wyjściowej” grzywny nałożonej na spółkę Arkema współczynnik mnożny 3 (tj. podwyższenia o 200 %) z powodu odstraszającego skutku.
   Po trzecie, skarżąca utrzymuje, że zwiększenie w decyzji o 50 % „podstawowej kwoty” grzywny nałożonej na spółkę Arkema z powodu powtarzającego się charakteru naruszenia nastąpiło z naruszeniem prawa. Twierdzi ona, że zastosowanie pojęcia powtarzającego się charakteru naruszenia jest w niniejszym przypadku przesadzone i sprzeczne z zasadą pewności prawa, jako że chodzi tu o naruszenia, które zostały przez Komisję ukarane na podstawie okoliczności faktycznych, które mają niewiele wspólnego ze stanem faktycznym w niniejszej sprawie. Ponadto skarżąca zarzuca Komisji naruszenie zasady „non bis in idem” oraz zasady proporcjonalności, ponieważ istnienie wcześniejszych sankcji zostało już wielokrotnie wzięte pod uwagę przez Komisję w innych niedawno wydanych decyzjach, w których podwyższyła już ona o 50 % kwotę grzywny nałożonej na spółkę Arkema z powodu powtarzającego się charakteru naruszenia. Skarżąca twierdzi, że zostaje ukarana po raz kolejny za te same okoliczności faktyczne.
   Wreszcie utrzymuje ona, że decyzja nie jest uzasadniona ani pod względem prawnym, ani faktycznym, jako że nie przyznano w niej skarżącej obniżenia większego niż 30 % kwoty grzywny z powodu współpracy, jaką wykazała się ona w trakcie postępowania. Skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie oraz naruszyła prawo, jako że nie zastosowała ona części B komunikatu w sprawie łagodzenia sankcji (1), aby przyznać jej obniżenie grzywny w wysokości 50 %.

      (1)  Komunikat w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli, Dz.U. 92 C 45, str. 3.


title: Sprawa C-618/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Paris (Francja) w dniu 10 grudnia 2012 r. — Société Reggiani SpA Illuminazione przeciwko Ministre de l'Économie et des Finances

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Paris (Francja) w dniu 10 grudnia 2012 r. — Société Reggiani SpA Illuminazione przeciwko Ministre de l'Économie et des Finances
   (Sprawa C-618/12)
   2013/C 101/19
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour administrative d'appel de Paris

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Société Reggiani SpA Illuminazione

      Strona pozwana: Ministre de l'Économie et des Finances

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 2 […] dyrektywy [79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r.] (1) narusza swobodę zakładania przedsiębiorstw, ograniczając prawo zwrotu jedynie do rzeczy ruchomych?

      (1)  Ósma dyrektywa Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (Dz.U. L 331, s. 11).


title: Sprawa C-674/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 2 października sprawie T-625/13, The Tea Board/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 15 grudnia 2015 r. przez The Tea Board

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 2 października sprawie T-625/13, The Tea Board/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 15 grudnia 2015 r. przez The Tea Board
   (Sprawa C-674/15 P)
   (2016/C 106/16)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: The Tea Board (przedstawiciel: M.C. Maier, A. Nordemann, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu z dnia 2 października 2015 r. w sprawie T-625/13 w zakresie, w jakim Sąd oddalił skargę w odniesieniu do następujących usług objętych zgłoszeniem znaku towarowego z klas 35 i 38:

                  Usługi doradztwa biznesowego w zakresie tworzenia i eksploatacji punktów sprzedaży detalicznej i central zakupów w zakresie sprzedaży detalicznej i reklamy; usługi w zakresie promocji sprzedaży (dla osób trzecich), reklamy, zarządzanie działalnością handlową, administrowanie działalnością handlową, reklama za pośrednictwem sieci komputerowej, rozpowszechnianie materiałów reklamowych (ulotki, prospekty, bezpłatne gazety, próbki), prenumerata gazet dla osób trzecich; informacja o działalności gospodarczej; organizacja wystaw i imprez w celach handlowych lub reklamowych, zarządzanie reklamą, wynajmowanie powierzchni reklamowej, reklama radiowa i telewizyjna, sponsorowanie reklam (klasa 35).

                  Telekomunikacja, przesyłanie informacji i obrazów wspomagane komputerowo, usługi przekazu telewizji interaktywnej w zakresie prezentacji produktów, komunikacja przez terminale komputerowe, łączność za pomocą światowych sieci komputerowych (usługi dotyczące transmisji), otwarta i zamknięta (klasa 38).

               —

               w razie potrzeby odesłanie sprawy do Sądu;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Odwołanie ma na celu częściowe uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-625/13 z dnia 2 października 2015 r. w zakresie, w jakim Sąd oddalił w nim skargę w odniesieniu do usług objętych zakwestionowanym znakiem towarowym z klas 35 i 38.

               2.

               Odwołanie opiera się na dwóch zarzutach: na naruszeniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1) oraz na naruszeniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.

               3.

               W opinii wnoszącego odwołanie podstawowa funkcja wspólnotowego znaku wspólnego w rozumieniu art. 66 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, składającego się z oznaczenia, które służy oznaczeniu geograficznego pochodzenia objętych nim towarów, nie ma na celu wskazywania pochodzenia handlowego, lecz tylko gwarantowanie wspólnego pochodzenia towarów lub usług oferowanych i sprzedawanych pod tym znakiem towarowym, tzn. że towary pochodzą z przedsiębiorstwa mieszczącego się w regionie geograficznym przyjętym jako wspólnotowy znak wspólny i uprawnionego do używania wspólnotowego znaku wspólnego.

               4.

               W rezultacie zdaniem wnoszącego odwołanie należy stwierdzić, że na mocy art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 pochodzenie geograficzne należy wziąć pod uwagę jako istotny czynnik albo przy ocenie podobieństwa rozpatrywanych towarów lub usług, albo przy dokonywaniu całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

               5.

               Z tego względu przy porównywaniu towarów lub usług oznaczonych wspólnotowym znakiem wspólnym w rozumieniu art. 66 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, składającym się z oznaczenia geograficznego, z towarami lub usługami oznaczonymi indywidualnym wspólnotowym znakiem towarowym nie jest w opinii wnoszącego odwołanie decydujące, czy rozpatrywane towary i usługi są podobne pod względem charakteru, przeznaczenia, końcowych odbiorców lub kanałów dystrybucji. Należy raczej zbadać, czy rozpatrywane towary i usługi mogą mieć to samo pochodzenie geograficzne.

               6.

               Dokonywana przez wnoszącego odwołanie wykładnia art. 66 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 wynika z:

                           1)

                           wewnętrznej logiki rozporządzenia nr 207/2009, w szczególności okoliczności, że

                                       i.

                                       art. 66 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 stanowi wyjątek w ramach rozporządzenia nr 207/2009, gdyż zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 nie są rejestrowane znaki towarowe, które składają się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć w obrocie do oznaczania pochodzenia geograficznego towarów lub świadczenia usługi,

                                       ii.

                                       zgodnie z art. 67 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 regulamin używania wspólnotowego znaku wspólnego składającego się z oznaczenia geograficznego musi umożliwiać wszystkim osobom, których towary lub usługi pochodzą z danego obszaru geograficznego, uzyskanie członkostwa w organizacji, która jest właścicielem znaku, i w rezultacie wspólnotowy znak wspólny składający się z oznaczenia geograficznego nigdy nie pozwala odróżnić towarów lub usług członków organizacji, która jest właścicielem znaku, od towarów lub usług innych przedsiębiorstw.

                           2)

                           wykładni tego przepisu w świetle rozporządzenia nr 1151/2012 (2) i w świetle porozumienia TRIPS, zgodnie z którą oznaczenia geograficzne powinny cieszyć się wysokim poziomem ochrony, a przedstawienie towaru, które w sposób wprowadzający odbiorców w błąd co do pochodzenia geograficznego tego towaru wskazuje lub sugeruje, że towar ten pochodzi z obszaru geograficznego innego niż rzeczywiste miejsce pochodzenia, powinno być zakazane.

               7.

               Wnoszący odwołanie jest zdania, że właściwości ustalone przez Sąd w odniesieniu do DARJEELING można także przenieść na usługi takie jak doradztwo biznesowe i usługi telekomunikacji i są one w stanie zwiększyć atrakcyjność kwestionowanego znaku towarowego w tym względzie. Ponadto wnoszący odwołanie wskazuje, że Sąd nie przedstawił w wyroku uzasadnionych powodów, dla których właściwości kojarzone ze znakiem towarowym DARJEELING nie mogłyby zostać przypisane usługom z klas 35 i 38, co samo w sobie jest naruszeniem prawa.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343, s. 1).


title: Sprawa T-257/12: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2012 r. — Siegenia-Aubi i Noraa przeciwko Komisji

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/32

         Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2012 r. — Siegenia-Aubi i Noraa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-257/12)
   2012/C 227/54
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Siegenia-Aubi KG (Wilnsdorf, Niemcy) i Noraa GmbH (Wilnsdorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Caspary i J. van Kann)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji Europejskiej C(2012) 2069 wersja ostateczna z dnia 28 marca 2012 r. w sprawie COMP/39452 — Okucia do okien i drzwi balkonowych w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących;

               —

               posiłkowo, odpowiednie obniżenie na podstawie art. 261 TFUE kwoty grzywny nałożonej na skarżące w zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą osiem zarzutów.

               1)

               Po pierwsze, w ramach swych ustaleń pozwana naruszyła zasadę rozkładu ciężaru dowodu (art. 2 rozporządzenia nr 1/2003), standard dowodowy oraz obowiązek uzasadnienia. W szczególności pozwana nie wykazała w wystarczającym zakresie istnienia domniemywanych „skutku sygnalizacyjnego” niemieckich cen systemów „rozwierano-uchylnych” dla wszystkich technologii okuć i materiałów, z jakich są one wytwarzane, na całym terenie EOG, wobec czego niezgodnie z prawem zmniejszyła ciężar dowodowy spoczywający na skarżącej.

               2)

               Po drugie, pozwana błędnie przyjęła, że domniemywana zmowa dotyczyła całego terenu EOG, względnie nie przedstawiła w tym zakresie wystarczających dowodów.

               3)

               Po trzecie, pozwana błędnie przyjęła, nie przedstawiając w tym zakresie wystarczających dowodów, że domniemywane naruszenie dotyczyło wszystkich technologii okuć i materiałów, z których są one wytwarzane.

               4)

               Po czwarte, pozwana błędnie przyjęła, nie przedstawiając w tym zakresie wystarczających dowodów, że zmowa cenowa miała miejsce w 2002 r. W rezultacie nieprawidłowo pod względem prawnym zastosowano także wytyczne w sprawie grzywien, gdyż błędnie przyjęto, że naruszenie trwało od 1999 r. do 2007 r. Ponadto pozwana naruszyła art. 25 rozporządzenia nr 1/2003, gdyż czyny popełnione przed 2002 r. były już objęte przedawnieniem.

               5)

               Po piąte, pozwana naruszyła prawo, przypisując skarżącym zachowanie spółki, w której posiadały one tylko mniejszość udziałów, naruszając tym samym reguły dotyczące przypisywania odpowiedzialności spółkom dominującym za działania spółek zależnych, a także obowiązek uzasadnienia.

               6)

               Po szóste, przy dostosowywaniu grzywny pozwana naruszyła zasadę równego traktowania, zasadę proporcjonalności, zasadę rozsądnej administracji oraz obowiązek uzasadnienia. Co więcej, pozwana postępowała wbrew treści, logice oraz celowi wytycznych w sprawie grzywien.

               7)

               Po siódme, przy ustalaniu wagi naruszenia pozwana naruszyła zasady proporcjonalności i rozsądnej administracji oraz pkt 20, 23 i 25 wytycznych w sprawie grzywien, a także obowiązek uzasadnienia.

               8)

               Po ósme, przy ustalaniu okoliczności łagodzących pozwana naruszyła zasadę równego traktowania, pkt 29 wytycznych w sprawie grzywien, a także obowiązek uzasadnienia. W szczególności pozwana nie uwzględniła okoliczności, że skarżące działały nieumyślnie i że podjęły się czynnej współpracy.


title: Sprawa C-238/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Luksemburg) w dniu 12 maja 2010 r. — Volker Schneider przeciwko Landsbanki Luxembourg SA en liquidation

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Luksemburg) w dniu 12 maja 2010 r. — Volker Schneider przeciwko Landsbanki Luxembourg SA en liquidation
   (Sprawa C-238/10)
   ()
   2010/C 209/31
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Volker Schneider

      Strona pozwana: Landsbanki Luxembourg SA en liquidation

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1, 2 i 3 dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (1) należy interpretować w ten sposób, że znajdują one zastosowanie do zaprzestania działalności w następstwie ogłoszenia upadłości pracodawcy lub orzeczenia sądowego o zarządzeniu na podstawie art. 61 ust. 1 a) i b) ustawy z dnia 5 kwietnia 1993 r. o sektorze finansowym (ze zmianami) rozwiązania lub likwidacji instytucji kredytowej będącej pracodawcą z powodu jej niewypłacalności w sytuacji gdy prawo krajowe stanowi, że w razie takiego zaprzestania umowy o pracę ulegają natychmiastowemu zakończeniu?

               2)

               W razie udzielenie na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej czy art. 1, 2 i 3 dyrektywy 98/59 należy interpretować w ten sposób, że kuratora lub likwidatora należy przyrównać do pracodawcy, który zaplanował zwolnienia grupowe, który jest w stanie dopełnić, w ramach tej perspektywy, czynności, o których mowa w art. 2 i 3 dyrektywy i dokonać zwolnień (sprawa C-332/08, pkt 39, 40 i 41) (2)?

      (1)  Dz. U. L 225, s. 16.

      (2)  Wyrok z dnia 10 grudnia 2009 r. w sprawie Rodriguez Mayor i in., dotychczas nieopublikowany w Zbiorze.


title: Sprawa C-265/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 września 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Roma — Włochy) — Caffaro Srl przeciwko Azienda Unità Sanitaria Locale RM/C (Transakcje handlowe — Dyrektywa 2000/35 — Zwalczanie opóźnień w płatnościach — Postępowania w sprawie odzyskiwania wierzytelności niespornych)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 września 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Roma — Włochy) — Caffaro Srl przeciwko Azienda Unità Sanitaria Locale RM/C
   (Sprawa C-265/07) (1)

   (Transakcje handlowe - Dyrektywa 2000/35 - Zwalczanie opóźnień w płatnościach - Postępowania w sprawie odzyskiwania wierzytelności niespornych)
   (2008/C 285/14)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale ordinario di Roma
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Caffaro Srl

      Strona pozwana: Azienda Unità Sanitaria Locale RM/C

      Przy udziale: Banca di Roma SpA
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale ordinario di Roma — Wykładnia art. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/35/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (Dz.U. L 200, s. 35) — Postępowanie w sprawie odzyskania wierzytelności niespornych — Przepisy krajowe przewidujące konieczność upływu terminu 120 dni od doręczenia tytułu wykonawczego przed przystąpieniem do odzyskania tego długu
   Sentencja
   Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/35/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona stosowaniu art. 14 dekretu 669/96, na mocy którego wierzyciel posiadający tytuł wykonawczy obejmujący niesporną wierzytelność wobec organu administracji publicznej o zapłatę wynagrodzenia z tytułu transakcji handlowej nie może wszcząć egzekucji przymusowej przeciwko temu organowi administracji przed upływem terminu 120 dni od doręczenia owemu organowi tytułu wykonawczego.

      (1)  Dz.U. C 199 z 25.8.2007.


title: Sprawy połączone C-356/11 i C-357/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — O.S. przeciwko Maahanmuuttovirasto (C-356/11) i Maahanmuuttovirasto przeciwko L. (C-357/11) (Obywatelstwo Unii — Artykuł 20 TFUE — Dyrektywa 2003/86/WE — Prawo do łączenia rodzin — Obywatele Unii będący małymi dziećmi, zamieszkujący na terytorium państwa członkowskiego, którego są obywatelami, wraz z matkami będącymi obywatelkami państwa trzeciego — Prawo matek, którym przyznano wyłączną pieczę nad obywatelami Unii, do stałego pobytu w tym państwie członkowskim — Rekonstrukcja rodzin w następstwie ponownego zawarcia przez matki związków małżeńskich z obywatelami państw trzecich oraz urodzenia w tych związkach dzieci będących również obywatelami państw trzecich — Wnioski o łączenie rodzin w państwie członkowskim pochodzenia obywateli Unii — Odmowa prawa pobytu na rzecz nowych małżonków z powodu braku wystarczających środków — Prawo do poszanowania życia rodzinnego — Uwzględnienie nadrzędnego interesu dziecka)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — O.S. przeciwko Maahanmuuttovirasto (C-356/11) i Maahanmuuttovirasto przeciwko L. (C-357/11)
   (Sprawy połączone C-356/11 i C-357/11) (1)

   (Obywatelstwo Unii - Artykuł 20 TFUE - Dyrektywa 2003/86/WE - Prawo do łączenia rodzin - Obywatele Unii będący małymi dziećmi, zamieszkujący na terytorium państwa członkowskiego, którego są obywatelami, wraz z matkami będącymi obywatelkami państwa trzeciego - Prawo matek, którym przyznano wyłączną pieczę nad obywatelami Unii, do stałego pobytu w tym państwie członkowskim - Rekonstrukcja rodzin w następstwie ponownego zawarcia przez matki związków małżeńskich z obywatelami państw trzecich oraz urodzenia w tych związkach dzieci będących również obywatelami państw trzecich - Wnioski o łączenie rodzin w państwie członkowskim pochodzenia obywateli Unii - Odmowa prawa pobytu na rzecz nowych małżonków z powodu braku wystarczających środków - Prawo do poszanowania życia rodzinnego - Uwzględnienie nadrzędnego interesu dziecka)
   2013/C 26/19
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: O.S. (C-356/11) i Maahanmuuttovirasto (C-357/11)

      Strona pozwana: Maahanmuuttovirasto (C-356/11) i L. (C-357/11)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Korkein hallinto-oikeus — Wykładnia art. 20 TFUE — Prawo do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich — Prawo do łączenia rodzin — Zezwolenie na pobyt w państwie członkowskim wydawane obywatelowi państwa trzeciego zamieszkującemu w danym państwie członkowskim bez zezwolenia na pobyt stały, w sytuacji gdy małżonka zainteresowanego, mająca obywatelstwo państwa trzeciego, legalnie przebywa we wspomnianym państwie członkowskim i posiada dziecko mające obywatelstwo tego państwa członkowskiego, a zainteresowany nie jest ani jego ojcem, ani osobą sprawującą nad nim odpowiedzialność rodzicielską — Sytuacja, w której małżonkowie mają także wspólne dziecko posiadające obywatelstwo państwa trzeciego, które przebywa z nimi i z dzieckiem małżonki w danym państwie członkowskim

      Sentencja

   Wykładni art. 20 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie odmówiło obywatelowi państwa trzeciego wydania karty pobytu, o który wnosi na zasadzie łączenia rodzin, gdy ten obywatel zamierza zamieszkać ze swoją małżonką, również obywatelką państwa trzeciego, zamieszkującą legalnie w tym państwie członkowskim i mającą z pierwszego małżeństwa dziecko, które jest obywatelem Unii, oraz z ich wspólnym dzieckiem, mającym także status obywatela państwa trzeciego, o ile taka odmowa nie doprowadzi do pozbawienia obywatela Unii, którego sprawa dotyczy, możliwości skutecznego korzystania z istoty praw przyznanych przez status obywatela Unii. Dokonanie stosownych ustaleń należy do sądu odsyłającego.
   Wnioski o wydanie kart pobytu na zasadzie łączenia rodzin, takie jak rozpoznawane w postępowaniu głównym, wchodzą w zakres dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin. Wykładni jej art. 7 ust. 1 lit. c) należy dokonywać w ten sposób, że o ile państwa członkowskie są uprawnione do tego, by wymagać wykazania przez członka rodziny rozdzielonej, iż posiada stabilne i regularne środki wystarczające do utrzymania jego oraz członków jego rodziny, o tyle uprawnienie to powinno być wykonywane w świetle art. 7 i art. 24 ust. 2 i 3 karty, które nakazują państwom członkowskim badanie wniosków o łączenie rodzin w interesie dzieci, których to dotyczy, oraz w trosce o sprzyjanie życiu rodzinnemu, jak również w sposób nienaruszający celu tej dyrektywy oraz jej skuteczności (effet utile). Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy decyzje o odmowie wydania kart pobytu będące przedmiotem postępowania głównego zostały wydane z zachowaniem tych wymogów.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa T-382/09: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2011 r. — Ergo Versicherungsgruppe przeciwko OHIM — DeguDent (ERGO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ERGO — Wcześniejsze słowne, wspólnotowy i krajowy, znaki towarowe CERGO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek rozpoznania odwołania w całości — Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą — Artykuł 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/42

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2011 r. — Ergo Versicherungsgruppe przeciwko OHIM — DeguDent (ERGO)
   (Sprawa T-382/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ERGO - Wcześniejsze słowne, wspólnotowy i krajowy, znaki towarowe CERGO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek rozpoznania odwołania w całości - Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą - Artykuł 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009)
   2011/C 311/76
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ergo Versicherungsgruppe AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard, A.W. Renck, T. Dolde i J. Pause)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: B. Schmidt, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: DeguDent GmbH (Hanau, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokat W. Blau, następnie adwokaci W. Blau, D. Kaya i C. Kusulis)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 lipca 2009 r. (sprawa R 44/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy DeguDent GmbH et Ergo Versicherungsgruppe AG.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 23 lipca 2009 r. (sprawa R 44/2008-4) w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza nie rozpoznała wniesionego do niej odwołania w odniesieniu do towarów należących do klasy 5.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Ergo Versicherungsgruppe AG, DeguDent GmbH i OHIM pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 297 z 5.12.2009.


title: Sprawa T-135/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 listopada 2006 r. — Campoli przeciwko Komisji (Urzędnicy — Emerytury — Współczynnik korygujący obliczany w zależności do średnich kosztów utrzymania w kraju miejsca zamieszkania — System przejściowy ustanowiony w nowym regulaminie pracowniczym od dnia 1 maja 2004 r. — Akt niekorzystny — Zarzut niegodności z prawem — Uzasadnione oczekiwania — Pewność prawna — Równość traktowania)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/40

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 listopada 2006 r. — Campoli przeciwko Komisji
   (Sprawa T-135/05) (1)

   (Urzędnicy - Emerytury - Współczynnik korygujący obliczany w zależności do średnich kosztów utrzymania w kraju miejsca zamieszkania - System przejściowy ustanowiony w nowym regulaminie pracowniczym od dnia 1 maja 2004 r. - Akt niekorzystny - Zarzut niegodności z prawem - Uzasadnione oczekiwania - Pewność prawna - Równość traktowania)
   (2006/C 331/87)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Franco Campoli (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Rodrigues i A. Jaume, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Joris i H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Arpio Santacruz i I. Sulce, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie informacji o emeryturze skarżącego za miesiące od maja do lipca 2004 r. w zakresie w jakim zastosowanie w nich miał po raz pierwszy współczynnik korygujący obliczony rzekomo niezgodnie z prawem w zależności od średnich kosztów utrzymania w kraju miejsca zamieszkania skarżącego, a nie w odniesieniu do kosztów utrzymania w stolicy tego kraju.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokryje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.5.2005 r.


title: Sprawa T-105/17: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2017 r. – HSBC Holdings i in./Komisja

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/46

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2017 r. – HSBC Holdings i in./Komisja
   (Sprawa T-105/17)
   (2017/C 112/65)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: HSBC Holdings plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo), HSBC Bank plc (Londyn), HSBC France (Paryż, Francja) (przedstawiciele: K. Bacon, QC, D. Bailey, Barrister, M. Simpson, Solicitor, adwokaci Y. Anselin i C. Angeli)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji z dnia 7 grudnia 2016 r., notyfikowanej w dniu 9 grudnia 2016 r., w sprawie AT.39914 – Instrumenty pochodne na stopę procentową euro – C(2016) 8530 final (zwanej „zaskarżoną decyzją”);

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 lit. b) zaskarżonej decyzji;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 lit. b) zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim stwierdza, że skarżące uczestniczyły w jednolitym i ciągłym naruszeniu;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 lit. b) zaskarżonej decyzji;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, istotne obniżenie grzywny wymierzonej skarżącym w art. 2 lit. b) zaskarżonej decyzji do kwoty jaką Trybunał uzna za stosowną oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania lub tytułem żądania ewentualnego odpowiednią częścią kosztów poniesionych przez skarżące.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi skarżące formułują sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym pozwana błędnie wywiodła, że skarżące uczestniczyły w zachowaniu, które zmierzało do ograniczenia lub zakłócenia konkurencji w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFEU.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym pozwana naruszyła prawo i dokonała błędnych ustaleń faktycznych lub udzieliła niewystarczającego uzasadnienia, stwierdzając, że zachowanie będące przedmiotem zaskarżonej decyzji służyło realizacji jednego celu gospodarczego, polegającego na zakłóceniu konkurencji. W konsekwencji ustalenie jakiego dokonała pozwana o istnieniu jednolitego i ciągłego naruszenia jest całkowicie błędne.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym wniosek pozwanej o tym jakoby skarżące umyślnie przyczyniały się do jednolitego i ciągłego naruszenia opisanego w zaskarżonej decyzji jest obarczony oczywistym błędem w ocenie oraz brakiem uzasadnienia.

               4.

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym ustalenie pozwanej, że skarżące posiadały wiedzę lub powinny były posiadać wiedzę o zachowaniu innych pomiotów, które miały jakoby uczestniczyć w jednolitym i ciągłym naruszeniu jest obarczone oczywistymi błędami w ocenie oraz brakiem uzasadnienia.

               5.

               Zarzut piąty, zgodnie z którym pozwana naruszyła istotne wymogi proceduralne w postępowaniu prowadzącym do wydania zaskarżonej decyzji. W szczególności pozwana naruszyła prawo skarżących do obrony, zasadę domniemania niewinności oraz zasadę dobrej administracji prowadząc rozczłonkowane postępowanie administracyjne.

               6.

               Zarzut szósty, przedstawiony tytułem ewentualnym, zgodnie z którym pozwana błędnie obliczyła wymiar grzywny nałożonej na skarżące, wobec czego grzywna ta jest nieuzasadniona i nieproporcjonalna.


title: Sprawy połączone C-364/09 P i C-365/09 P: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 lutego 2010 r. — Mineralbrunnen Rhön-Sprudel Egon Schindel GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Schwarzbräu GmbH

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 lutego 2010 r. — Mineralbrunnen Rhön-Sprudel Egon Schindel GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Schwarzbräu GmbH
   (Sprawy połączone C-364/09 P i C-365/09 P) (1)

   2010/C 134/46

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.