title: Sprawa C-301/06: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2006 r. — Irlandia przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Parlamentowi Europejskiemu

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/5

         Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2006 r. — Irlandia przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa C-301/06)
   (2006/C 237/09)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Irlandia (przedstawiciele: D. O'Hagan, pełnomocnik, E. Fitzsimons SC, D. Barniville BL)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej:

               —

               stwierdzenie nieważności dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE (1) z uwagi na to, że nie została ona przyjęta na odpowiedniej podstawie prawnej.

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej i Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Irlandia twierdzi, że wybór art. 95 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską („traktatu”) jako podstawy prawnej dyrektywy 2006/24/WE („dyrektywy”) jest zasadniczym błędem. Irlandia zauważa ponadto, że ani art. 95 traktatu ani żaden inny jego przepis nie mogą stanowić odpowiedniej podstawy prawnej dyrektywy. Zdaniem Irlandii, jedynym lub ewentualnie, podstawowym lub najważniejszym celem dyrektywy jest ułatwienie dochodzenia, wykrywania i ścigania poważnych przestępstw, także w zakresie terroryzmu. W tej sytuacji, jak twierdzi Irlandia, jedyną prawidłową podstawą prawną ustanowionych w dyrektywie środków, stanowi tytuł VI traktatu o Unii Europejskiej („traktat UE”), a w szczególności jego art. 30, art. 31 ust. 1 lit. c) i art. 34 ust. 2 lit. b).
   Na poparcie swoich twierdzeń Irlandia podnosi, że analiza motywów i podstawowych przepisów dyrektywy wskazuje bez wątpienia, że przyjęcie art. 95 traktatu za podstawę prawną dyrektywy jest całkowicie niewłaściwe i niemożliwe do utrzymania. W związku z tym Irlandia zauważa, że dyrektywa w jasny i jednoznaczny sposób jest ukierunkowana na zwalczanie poważnych przestępstw. W rezultacie, jak twierdzi Irlandia, stanowi to podstawowy lub najważniejszy, a nawet jedyny cel dyrektywy.
   Uznaje się, że działania podjęte na podstawie art. 95 traktatu powinny mieć za „środek ciężkości” zbliżenie przepisów krajowych w celu ulepszenia funkcjonowania rynku wewnętrznego. Przepisy dyrektywy odnoszą się do zwalczania ciężkich przestępstw i nie zmierzają do usuwania nieprawidłowości występujących na wewnętrznym rynku.
   Mimo że nieprawidłowości wynikające z rozbieżności w krajowych przepisach zostały przywołane, nie zostały one wykazane.
   Posiłkowo Irlandia podnosi, że jeżeli Trybunał w przeciwieństwie do głównego jej żądania uzna, że celem dyrektywy jest zapobieganie zakłóceniom i przeszkodom na wewnętrznym rynku, cel ten powinien być uznany za zdecydowanie drugorzędny względem podstawowego lub najważniejszego wskazanego celu, jakim jest zwalczanie przestępstw.

      (1)  Dz. U. L 105, str. 54


title: Sprawa C-672/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Perpignan (Francja) w dniu 14 grudnia 2015 r. – Procureur de la République/Noria Distribution SARL

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Perpignan (Francja) w dniu 14 grudnia 2015 r. – Procureur de la République/Noria Distribution SARL
   (Sprawa C-672/15)
   (2016/C 090/11)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de grande instance de Perpignan

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Procureur de la République

      Strona pozwana: Noria Distribution SARL

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa 2002/46/WE (1) oraz wspólnotowe zasady swobodnego przepływu towarów i wzajemnego uznawania stoją na przeszkodzie ustanowieniu krajowego aktu prawnego takiego jak rozporządzenie z dnia 9 maja 2006 r., który wyklucza procedurę wzajemnego uznawania w odniesieniu do suplementów diety na bazie witamin i minerałów pochodzących z innego państwa członkowskiego, wykluczając wdrożenie uproszczonej procedury dla produktów sprzedawanych legalnie w innym państwie członkowskim na bazie składników odżywczych [,których ilości przekraczają granice ustalone] w rozporządzeniu z dnia 9 maja 2006 r.?

               2)

               Czy dyrektywa 2002/46, a w szczególności jej art. 5, jak również zasady wywodzące się z orzecznictwa wspólnotowego w przedmiocie postanowień dotyczących swobodnego przepływu towarów zezwalają na ustalenie maksymalnych dziennych dawek witamin i minerałów proporcjonalnie do zalecanego dziennego spożycia, poprzez przyjęcie wartości wynoszącej trzykrotność zalecanego dziennego spożycia dla składników odżywczych obarczonych mniejszym ryzykiem, wartości równej zalecanemu dziennemu spożyciu dla składników odżywczych obarczonych ryzykiem przekroczenia górnej granicy bezpieczeństwa oraz wartości niższej od zalecanego spożycia dziennego czy wręcz zerowej dla składników odżywczych obarczonych największym ryzykiem?

               3)

               Czy dyrektywa 2002/46, jak również zasady wywodzące się z orzecznictwa wspólnotowego w przedmiocie postanowień dotyczących swobodnego przepływu towarów zezwalają na ustalenie dawek w świetle samych tylko krajowych opinii naukowych, mimo że w nowych międzynarodowych opiniach przyjmuje się wyższe dawki w identycznych warunkach użytkowania?

      (1)  Dyrektywa 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych (Dz.U. L 183, s. 51).


title: Sprawa C-502/11: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 4 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Vivaio dei Molini Azienda Agricola Porro Savoldi ss przeciwko Autorità per la Vigilanza sui Contratti Pubblici di lavori, servizi e forniture (Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Dyrektywa 93/37/EWG — Artykuł 6 — Zasady równego traktowania i przejrzystości — Dopuszczalność przepisów ograniczających udział w postępowaniach przetargowych do spółek prowadzących działalność handlową z wykluczeniem spółek cywilnych ( „società semplici” ) — Cele instytucjonalne i statutowe — Przedsiębiorstwa rolne)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/22

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 4 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Vivaio dei Molini Azienda Agricola Porro Savoldi ss przeciwko Autorità per la Vigilanza sui Contratti Pubblici di lavori, servizi e forniture
   (Sprawa C-502/11) (1)

   (Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Dyrektywa 93/37/EWG - Artykuł 6 - Zasady równego traktowania i przejrzystości - Dopuszczalność przepisów ograniczających udział w postępowaniach przetargowych do spółek prowadzących działalność handlową z wykluczeniem spółek cywilnych („società semplici”) - Cele instytucjonalne i statutowe - Przedsiębiorstwa rolne)
   2013/C 9/36
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vivaio dei Molini Azienda Agricola Porro Savoldi ss

      Strona pozwana: Autorità per la Vigilanza sui Contratti Pubblici di lavori, servizi e forniture

      przy udziale: SOA CQOP Costruttori Qualificati Opere Pubbliche SpA, Unione Provinciale Agricoltori di Brescia

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Consiglio di Stato — Wykładnia art. 6 dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. L 199, s. 54) — Zasada niedyskryminacji — Przepisy krajowe ograniczające udział w procedurach udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane do spółek prowadzących działalność handlową i wykluczające przedsiębiorstwa rolne w formie spółek cywilnych („società semplice”)

      Sentencja

   Prawo Unii, a w szczególności art. 6 dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, zmienionej dyrektywą Komisji 2001/78/WE z dnia 13 września 2001 r. sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, takich jak będące przedmiotem postępowania głównego, które zakazują spółce takiej jak spółka cywilna, będącej „wykonawcą” w rozumieniu dyrektywy 93/37 uczestniczenia w postępowaniach przetargowych wyłącznie z uwagi na jej formę prawną.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa C-495/11 P: Postanowienie Trybunału z dnia 13 września 2012 r. — Total SA, Elf Aquitaine SA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Naruszenie zasad przyznania kompetencji i proporcjonalności — Oczywiście błędna wykładnia — Naruszenie prawa do obrony, zasad słuszności i równości broni — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/2

         Postanowienie Trybunału z dnia 13 września 2012 r. — Total SA, Elf Aquitaine SA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-495/11 P) (1)

   (Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Naruszenie zasad przyznania kompetencji i proporcjonalności - Oczywiście błędna wykładnia - Naruszenie prawa do obrony, zasad słuszności i równości broni - Obowiązek uzasadnienia)
   2013/C 101/03
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Total SA, Elf Aquitaine SA (przedstawiciele: E. Morgan de Rivery i A. Noël-Baron, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Gencarelli, P. Van Nuffel i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) z dnia 14 lipca 2011 r. w sprawie T-190/06 Total i Elf Aquitaine przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu) — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Naruszenie zasad przyznania kompetencji i proporcjonalności — Oczywiście błędna wykładnia — Naruszenie prawa do obrony, zasad słuszności i równości broni — Obowiązek uzasadnienia

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Total SA i Elf Aquitaine SA zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 355 z 3.12.2011


title: Sprawa C-498/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 12 lipca 2011 r. w sprawie T-113/07, Toshiba Corp. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 września 2011 r. przez Toshiba Corp.

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/18

         Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 12 lipca 2011 r. w sprawie T-113/07, Toshiba Corp. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 września 2011 r. przez Toshiba Corp.
   (Sprawa C-498/11 P)
   2011/C 347/28
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Toshiba Corp. (przedstawiciele: J.F. MacLennan, Solicitor, A. Schulz, Rechtsanwalt, A. Dawes, Solicitor, S. Sakellariou, Δικηγόρος)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału:

               —

               o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie w jakim oddalono w nim skargę Toshiba o stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji i o stwierdzenie nieważności decyzji;

               —

               tytułem ewentualnym — o skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd zgodnie z oceną prawną zawartą w wyroku Trybunału i w każdym wypadku;

               —

               o obciążenie Komisji kosztami postępowania w tym kosztami postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołujący się podnosi, iż Sąd dopuścił się licznych naruszeń prawa oddalając jego skargę o stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji:

               a)

               naruszył on prawo stwierdzając, że oświadczenia świadka dostarczone przez ABB mogły udowodnić istnienie wspólnego uzgodnienia;

               b)

               naruszył on prawo stwierdzając, że istniały bezpośrednie i pośrednie dowody istnienia wspólnego uzgodnienia;

               c)

               naruszył on prawo stwierdzając iż Toshiba uczestniczyła zarówno w jednolitym jak też w ciągłym naruszeniu; i

               d)

               naruszył on prawo stwierdzając, iż przysługujące Toshiba prawo do obrony nie zostało naruszone ze względu na brak podania do wiadomości licznych odciążających zeznań świadków.


title: Sprawa T-699/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 30 grudnia 2013 r. przez Luigiego Marcuccię od postanowienia wydanego w dniu 17 października 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-145/12 Luigi Marcuccio przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/45

         Odwołanie wniesione w dniu 30 grudnia 2013 r. przez Luigiego Marcuccię od postanowienia wydanego w dniu 17 października 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-145/12 Luigi Marcuccio przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-699/13 P)
   2014/C 52/86
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i bez żadnego wyjątku;

               —

               skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd do spraw Służby Publicznej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są takie same jak podniesione już w ramach sprawy T-698/13 Marcuccio przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-83/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad – Bułgaria) – CEZ Razpredelenie Byłgarija AD/Komisija za zasztita ot diskriminacija (Dyrektywa 2000/43/WE — Zasada równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne — Dzielnice miasta zasadniczo zamieszkane przez osoby romskiego pochodzenia — Umieszczenie liczników energii elektrycznej na słupach stanowiących część napowietrznej sieci elektroenergetycznej na wysokości od sześciu do siedmiu metrów — Pojęcia bezpośredniej i pośredniej dyskryminacji — Ciężar dowodu — Ewentualne uzasadnienie — Zapobieganie manipulacjom liczników energii elektrycznej i nielegalnym przyłączeniom — Proporcjonalność — Uogólniony charakter środka — Uwłaczający i piętnujący skutek środka — Dyrektywy 2006/32/WE i 2009/72/WE — Brak możliwości kontroli zużycia energii elektrycznej przez końcowego odbiorcę)

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/8

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad – Bułgaria) – CEZ Razpredelenie Byłgarija AD/Komisija za zasztita ot diskriminacija
   (Sprawa C-83/14) (1)

   ((Dyrektywa 2000/43/WE - Zasada równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne - Dzielnice miasta zasadniczo zamieszkane przez osoby romskiego pochodzenia - Umieszczenie liczników energii elektrycznej na słupach stanowiących część napowietrznej sieci elektroenergetycznej na wysokości od sześciu do siedmiu metrów - Pojęcia bezpośredniej i pośredniej dyskryminacji - Ciężar dowodu - Ewentualne uzasadnienie - Zapobieganie manipulacjom liczników energii elektrycznej i nielegalnym przyłączeniom - Proporcjonalność - Uogólniony charakter środka - Uwłaczający i piętnujący skutek środka - Dyrektywy 2006/32/WE i 2009/72/WE - Brak możliwości kontroli zużycia energii elektrycznej przez końcowego odbiorcę))
   (2015/C 311/09)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd Sofija-grad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: CEZ Razpredelenie Byłgarija AD

      Strona przeciwna: Komisija za zasztita ot diskriminacija

      przy udziale: Anelii Nikołowej, Dyrżawna komisija za energijno i wodno regulirane

      Sentencja

               1)

               Pojęcie „dyskryminacji ze względu na pochodzenie etniczne” w rozumieniu dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, a w szczególności w rozumieniu art. 1 i art. 2 ust. 1 tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, w których w dzielnicy miasta zasadniczo zamieszkanej przez mieszkańców romskiego pochodzenia wszystkie liczniki energii elektrycznej są umieszczone na słupach stanowiących część napowietrznej sieci elektroenergetycznej na wysokości od sześciu do siedmiu metrów, podczas gdy w innych dzielnicach takie liczniki są umieszczone na wysokości mniejszej niż dwa metry, wspomniane pojęcie stosuje się niezależnie od tego, czy wspomniany środek zbiorowy dotyczy osób o określonym pochodzeniu etnicznym lub osób, które, choć nie mają takiego pochodzenia, są wraz z nimi poddane mniej przychylnemu traktowaniu lub znajdują się w szczególnie niekorzystnej sytuacji, które to traktowanie lub która to sytuacja wynikają z zastosowania tego środka.

               2)

               Dyrektywę 2000/43, a w szczególności przepisy art. 2 ust. 1 i art. 2 ust. 2 lit. a) i b) tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który stanowi, że aby można było stwierdzić istnienie bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji ze względu na pochodzenie rasowe lub etniczne w dziedzinach objętych art. 3 ust. 1 tej dyrektywy, mniej przychylne traktowanie lub szczególnie niekorzystna sytuacja, do których odnoszą się odpowiednio wspomniane lit. a) i b), muszą polegać na naruszeniu praw lub zgodnych z prawem interesów.

               3)

               Artykuł 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2000/43 należy interpretować w ten sposób, że środek, taki jak opisany w pkt 1 niniejszej sentencji, skutkuje bezpośrednią dyskryminacją w rozumieniu tego przepisu, jeśli okaże się, iż wspomniany środek został ustanowiony lub utrzymany ze względów związanych ze wspólnym pochodzeniem etnicznym większości mieszkańców danej dzielnicy, co powinien ocenić sąd odsyłający, uwzględniając wszystkie istotne okoliczności sprawy, a także reguły odnoszące się do przeniesienia ciężaru dowodu wskazane w art. 8 ust. 1 wspomnianej dyrektywy.

               4)

               Artykuł 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2000/43 należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           przepis ten stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który stanowi, iż aby miała miejsce pośrednia dyskryminacja ze względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, szczególnie niekorzystna sytuacja musi wynikać ze względów związanych z pochodzeniem rasowym lub etnicznym;

                           —

                           pojęcie „pozornie neutralnego” przepisu lub kryterium lub „pozornie neutralnej” praktyki w rozumieniu wspomnianego przepisu, należy rozumieć jako przepis, kryterium lub praktykę, które pozornie są sformułowane lub stosowane w sposób neutralny, a mianowicie przy uwzględnieniu czynników różniących się od chronionej cechy, a nie czynników równoważnych z tą cechą;

                           —

                           pojęcie „szczególnie niekorzystnej sytuacji” w rozumieniu tego przepisu nie oznacza szczególnie ważnego, oczywistego lub ciężkiego wypadku nierówności, lecz oznacza, że to szczególnie osoby danego pochodzenia rasowego lub etnicznego znajdują się w niekorzystnej sytuacji ze względu na sporny przepis lub sporne kryterium lub sporną praktykę;

                           —

                           przyjmując założenie, że środek, taki jak opisany w pkt 1 niniejszej sentencji, nie skutkuje bezpośrednią dyskryminacją w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. a) wspomnianej dyrektywy, to zasadniczo środek taki może wówczas stanowić pozornie neutralną praktykę – w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) – powodującą szczególnie niekorzystną sytuację osób o określonym pochodzeniu etnicznym w stosunku do innych osób;

                           —

                           taki środek może zostać obiektywnie uzasadniony wolą zapewnienia bezpieczeństwa przesyłowej sieci elektroenergetycznej oraz właściwego monitorowania zużycia energii elektrycznej wyłącznie pod warunkiem, że wspomniany środek nie przekracza granic tego, co jest odpowiednie i konieczne, aby zrealizować te zgodne z prawem cele, a spowodowane niedogodności nie są nadmierne w stosunku do tak zamierzonych celów. Taka sytuacja nie ma miejsca, jeśli stwierdzono – co powinien ustalić sąd odsyłający – albo że istnieją inne odpowiednie i mniej uciążliwe sposoby pozwalające osiągnąć wspomniane cele, albo, wobec braku takich innych sposobów, że wspomniany środek nadmiernie narusza zgodny z prawem interes końcowych odbiorców energii elektrycznej zamieszkałych w danej dzielnicy – zamieszkanej zasadniczo przez mieszkańców romskiego pochodzenia – w odniesieniu do dostępu do dostaw energii elektrycznej w warunkach, które nie mają charakteru uwłaczającego ani piętnującego oraz pozwalają im regularnie kontrolować zużycie energii elektrycznej.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa T-350/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 września 2006 r. — Finlandia przeciwko Komisji (Kwestie incydentalne — Zarzut niedopuszczalności — Działanie niewywołujące skutków prawnych — Środki własne Wspólnot Europejskich — Postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Odsetki za zwłokę przewidziane w art. 11 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000 — Negocjacje dotyczące porozumienia w sprawie warunkowej płatności)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/37

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 września 2006 r. — Finlandia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-350/05) (1)

   (Kwestie incydentalne - Zarzut niedopuszczalności - Działanie niewywołujące skutków prawnych - Środki własne Wspólnot Europejskich - Postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Odsetki za zwłokę przewidziane w art. 11 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000 - Negocjacje dotyczące porozumienia w sprawie warunkowej płatności)
   (2006/C 281/64)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Finlandii (przedstawiciele: T. Pynnä i E. Bygglin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Aalto i G. Wilms, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (sekretariat generalny), zawartej w piśmie z dnia 8 lipca 2005 r., w którym Komisja odmówiła wszczęcia negocjacji z Republiką Finlandii dotyczących warunkowych płatności należności celnych nałożonych z mocą wsteczną, których zapłaty przez Finlandię wraz z odsetkami za zwłokę liczonymi do dnia zapłaty Komisja domaga się w postępowaniu w sprawie naruszenia nr 2003/2180, wszczętym na podstawie art. 226 WE.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Republika Finlandii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005.


title: Sprawa C-76/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 13 lutego 2017 r. – SC Petrolel-Lukoil, Maria Magdalena Georgescu/Ministerul Economiei, Ministerul Energiei, Ministerul Finanțelor Publice

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 13 lutego 2017 r. – SC Petrolel-Lukoil, Maria Magdalena Georgescu/Ministerul Economiei, Ministerul Energiei, Ministerul Finanțelor Publice
   (Sprawa C-76/17)
   (2017/C 151/24)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Înalta Curte de Casație și Justiție

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SC Petrolel-Lukoil, Maria Magdalena Georgescu

      Strona pozwana: Ministerul Economiei, Ministerul Energiei, Ministerul Finanțelor Publice

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy postanowienia art. 30 TFUE sprzeciwiają się wykładni w takim sensie, że w przypadku kiedy podatnik faktycznie poniósł opłatę o skutku równoważnym, to może on żądać zwrotu wpłaconych takim tytułem kwot, nawet jeżeli mechanizm zapłaty tej opłaty został ustanowiony w przepisach prawa krajowego w taki sposób, że opłata ta przerzucana jest na konsumenta europejskiego?

               2)

               Czy zwrot kwot pobranych tytułem opłaty o skutku równoważnym, w przypadku kiedy kwoty te zostały faktycznie poniesione przez podatnika (ale nie przeniesione na konsumenta), jest zgody z przepisami prawa wspólnotowego?


title: Sprawa C-396/10: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 3 stycznia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/10

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 3 stycznia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-396/10) (1)

   2011/C 120/25
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2011.


title: Sprawa C-356/10: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/35

         Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-356/10)
   ()
   2010/C 246/59
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Walker, D. Kukovec, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że w ramach postępowania w sprawie udzielania przez Department of Agriculture and Food (Wydział Rolnictwa i Żywności) zamówień publicznych na znaki identyfikacji zwierząt, w związku ze stosowaniem kryteriów zdolności wykonania zamówienia przez oferentów jako kryteriów udzielenia zamówienia, a nie jako kryteriów wyboru, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 53 dyrektywy 2004/18/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi;

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja twierdzi, że kryteria udzielania zamówienia stosowane przez Department of Agriculture and Food obejmowały kryteria zastrzeżone do stosowania na etapie wyboru, to znaczy zdolność wykonania danego zamówienia przez oferentów i że w konsekwencji Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 53 dyrektywy 2004/18/WE.

      (1)  Dz.U. L 134, s. 114.


title: Sprawa T-545/14: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2014 r. – GEA Group przeciwko OHIM (engineering for a better world)

text:
               29.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 339/23

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2014 r. – GEA Group przeciwko OHIM (engineering for a better world)
   (Sprawa T-545/14)
   2014/C 339/28
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: GEA Group AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Schneiders)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 czerwca 2014 r. w sprawie R 303/2014-4;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „engineering for a better world” dla towarów i usług z klas 6, 7, 9, 11, 35, 37, 39, 41 i 42 – zgłoszenie nr 1 2 0 34  807

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  12 stycznia 2006 r.  w sprawie C-311/04 (wniosek Gerechtshof te Amsterdam o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Algemene Scheeps Agentuur Dordrecht BV przeciwko Inspecteur der Belastingdienst — Douanedistrict Rotterdam (Wspólna taryfa celna — Pozycje taryfowe — Klasyfikacja partii ryżu — Uwaga dodatkowa 1 lit. f) do działu 10 Nomenklatury Scalonej — Ważność — Retrospektywne pobranie cła przywozowego — Artykuł 220 ust. 2 lit. b) Wspólnotowego Kodeksu Celnego — Wykładnia — Dobra wiara podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłat celnych)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 12 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-311/04 (wniosek Gerechtshof te Amsterdam o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Algemene Scheeps Agentuur Dordrecht BV przeciwko Inspecteur der Belastingdienst — Douanedistrict Rotterdam (1)

   (Wspólna taryfa celna - Pozycje taryfowe - Klasyfikacja partii ryżu - Uwaga dodatkowa 1 lit. f) do działu 10 Nomenklatury Scalonej - Ważność - Retrospektywne pobranie cła przywozowego - Artykuł 220 ust. 2 lit. b) Wspólnotowego Kodeksu Celnego - Wykładnia - Dobra wiara podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłat celnych)
   (2006/C 60/13)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C- 311/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Gerechtshof te Amsterdam postanowieniem z dnia 28 czerwca 2004 r., który wpłynął do Trybunału w dniu 22 lipca 2004 r., w postępowaniu: Algemene Scheeps Agentuur Dordrecht BV przeciwko Inspecteur der Belastingdienst — Douanedistrict Rotterdam, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, J. Malenovský (sprawozdawca), J.-P. Puissochet, S. von Bahr i U. Lõhmus, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 12 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Analiza pierwszego przedstawionego pytania nie wykazała istnienia jakiegokolwiek elementu, który mógłby mieć wpływ na ważność lit. f) uwagi dodatkowej 1 do działu 10 załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2388/2000 z dnia 13 października 2000 r.

      (1)  Dz.U. C 239 z 25.9.2004


title: Sprawa C-405/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 11 lipca 2006 r. w sprawie T-247/02 Miguel Torres, S.A. przeciwko OHIM i Bodegas Muga, S.A.,wniesione w dniu 2 października 2006 r. przez Miguel Torres, S.A.

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/6

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 11 lipca 2006 r. w sprawie T-247/02 Miguel Torres, S.A. przeciwko OHIM i Bodegas Muga, S.A.,wniesione w dniu 2 października 2006 r. przez Miguel Torres, S.A.
   (Sprawa C-405/06 P)
   (2006/C 310/10)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Miguel Torres, S.A. (przedstawiciele: E. Armijo Chávarri, M.A. Baz de San Ceferino i A. Castán Pérez-Gómez, abogados)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Bodegas Muga, S.A.
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim oddalono skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przeciwko zaskarżonej decyzji w pierwszej instancji,

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części, w jakiej nie została stwierdzona jej nieważność w pierwszej instancji; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Naruszenie prawa do obrony przysługującego Miguel Torres, S.A., ponieważ w zaskarżonym wyroku oddalono pierwszy zarzut skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej do Sądu, który opierał się na naruszeniu prawa do obrony skarżącego. Odmowa przez Pierwszą Izbę Odwoławczą OHIM dopuszczenia dokumentacji, którą Miguel Torres, S.A. załączył do pisma przedstawiającego jego stanowiska złożonego w dniu 25 stycznia 2002 r., aby dowieść, że znak towarowy TORRES jest powszechnie znany w całej Unii Europejskiej, stanowi zdaniem wnoszącego odwołanie materialne uchybienie, które winno było skłonić Sąd do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Orzekając odmiennie, Sąd nie tylko naruszył przysługujące wnoszącemu odwołanie prawo do obrony, ale również zasadę ciągłości funkcjonalnej oraz art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1).

               2.

               Naruszenie przez Sąd art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego poprzez jego błędną wykładnię. Stosując ten przepis, Sąd naruszył prawo z uwagi na błędne zastosowanie kryterium oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do dwóch pozostających w konflikcie znaków towarowy dotyczące sposobu postrzegania przez właściwy krąg odbiorców. Zdaniem wnoszącego odwołanie bowiem Sąd nie oparł się na kryterium sposobu postrzegania przez przeciętnego konsumenta europejskiego, ale na kryterium sposobu postrzegania konsumenta hiszpańskiego, portugalskiego i włoskiego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa T-244/09: Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2009 r. — Accenture Global Services przeciwko OHIM — Silver Creek Properties (acsensa)

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/29

         Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2009 r. — Accenture Global Services przeciwko OHIM — Silver Creek Properties (acsensa)
   (Sprawa T-244/09)
   2009/C 193/46
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Accenture Global Services GmbH (Shaffhausen, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat R. Niebel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Silver Creek Properties SA (Panama, Panama)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 marca 2009 r. w sprawie R 802/2008-2;

               —

               uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 marca 2008 r. w sprawie B 1019274; oraz

               —

               obciążenie Silver Creek Properties SA kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Silver Creek Properties SA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „acsensa” dla towarów i usług z klas 9, 35, 36, 38, 33, 41 i 42
   Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca
   Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy „ACCENTURE” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 36, 37, 41 i 42; zarejestrowany w Niemczech graficzny znak towarowy „accenture” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 36, 37, 41 i 42; słowny wspólnotowy znak towarowy „ACCENTURE” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 36, 37, 41 i 42; graficzny wspólnotowy znak towarowy „accenture” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 36, 37, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Naruszenie art. 75 i 76 rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza niesłusznie nie wzięła pod uwagę okoliczności faktycznych przedstawionych przez skarżącego.


title: Sprawa C-207/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 30 kwietnia 2012 r. — Essent Belgium NV przeciwko Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits — en Gasmarkt (VREG)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 30 kwietnia 2012 r. — Essent Belgium NV przeciwko Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits — en Gasmarkt (VREG)
   (Sprawa C-207/12)
   2012/C 227/15
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Essent Belgium NV

      Strona pozwana: Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits- en Gasmarkt (VREG)

      Inny uczestnik: Vlaams Gewest

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy uregulowanie krajowe takie jak zawarte we Vlaams decreet houdende de organisatie van de elektriciteitsmarkt (flamandzkim dekrecie z dnia 17 lipca 2000 r. o organizacji rynku energii elektrycznej) wdrożonym zarządzeniem rządu flamandzkiego z dnia 5 marca 2004 r. w brzmieniu zmienionym Besluit inzake de bevordering van elektriciteitsopwekking uit hernieuwbare energiebronnen (zarządzeniem rządu flamandzkiego z dnia 25 lutego 2005 r. o wspieraniu produkcji energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii) oraz zarządzeniem rządu flamandzkiego z dnia 8 lipca 2005 r. w sprawie zmiany zarządzenia rządu flamandzkiego z dnia 5 marca 2004 r. o wspieraniu produkcji energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii oraz Besluit inzake de openbaredienstverplichtingen ter bevordering van het rationeel energiegebruik (zarządzenia rządu flamandzkiego z dnia 29 marca 2002 r. w sprawie ogólnogospodarczego zobowiązania do wspierania racjonalnego wykorzystywania energii), według którego

                           —

                           dostawcy energii elektrycznej do odbiorców końcowych przyłączonych do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej są zobowiązani do corocznego przedstawiania organowi regulacyjnemu określonej liczby zielonych certyfikatów (art. 23 wskazanego dekretu),

                           —

                           na dostawców energii elektrycznej do odbiorców końcowych przyłączonych do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej nakładana jest grzywna administracyjna przez Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits- en Gasmarkt (flamandzki organ regulacji rynku energii elektrycznej i gazu, VREG), jeżeli dostawcy ci przedłożyli niewystarczającą liczbę zielonych certyfikatów, aby wypełnić nałożone na nich zobowiązanie kontyngentowe w odniesieniu do takich certyfikatów (art. 37 § 2 wskazanego dekretu),

                           —

                           jest wyraźnie określone, że gwarancje pochodzenia z innych krajów mogą być uznane pod pewnymi warunkami, aby wypełnić zobowiązanie kontyngentowe (art. 15c § 2 zarządzenia rządu flamandzkiego z dnia 5 marca 2004 r. w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie),

                           —

                           organ regulacyjny nie może lub nie chce uwzględnić gwarancji pochodzenia z Norwegii i Danii/Szwecji ze względu na brak środków wykonawczych rządu flamandzkiego, który uznał, że przedłożenie owych certyfikatów ma taki sam lub równoważny charakter (art. 25 wskazanego dekretu i art. 15c § 2 zarządzenia z dnia 5 marca 2004 r.), przy czym organ ten w konkretnym wypadku nie zbadał takiego samego lub równoważnego charakteru,

                           —

                           w całym okresie obowiązywania dekretu z dnia 17 lipca 2000 r. w rzeczywistości wyłącznie certyfikaty potwierdzające wyprodukowanie zielonej energii w Regionie Flamandzkim były uwzględniane przy badaniu wypełnienia zobowiązania kontyngentowego, natomiast dostawcy energii elektrycznej do odbiorców końcowych przyłączonych do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej nie mieli żadnej możliwości wykazania, że przedłożone gwarancje pochodzenia spełniały wymóg posiadania takich samych lub równoważnych gwarancji wydania takich certyfikatów,
                           jest zgodne z art. 11 i 13 porozumienia EOG?

               2)

               Czy uregulowanie krajowe, o którym mowa w pytaniu pierwszym, jest zgodne z art. 5 ówczesnej dyrektywy 2001/77/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych (w zakresie w jakim ma to znaczenie dla EOG)?

               3)

               Czy uregulowanie krajowe, o którym mowa w pytaniu pierwszym, jest zgodne z zasadą równego traktowania i zakazem dyskryminacji, ustanowionymi w szczególności w art. 18 TFUE i w art. 3 ówczesnej dyrektywy 2003/54/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca [2003 r.] dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE (w zakresie w jakim ma to znaczenie dla EOG)?

      (1)  Dz.U. L 283, s. 33.

      (2)  Dz.U. L 176, s. 37.


title: Sprawa T-385/07: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2007 r. — FIFA przeciwko Komisji

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/41

         Skarga wniesiona w dniu 4 października 2007 r. — FIFA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-385/07)
   (2007/C 315/77)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Fédération Internationale de Football Association (FIFA) (przedstawiciele: R. Denton, E. Batchelor i F. Young, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, w szczególności jej art. 1 i 2;

               —

               obciążenie Komisji jej własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez FIFA w związku z postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na podstawie art. 3a dyrektywy Rady 89/552/EWG (1) każde państwo członkowskie może sporządzić wykaz wydarzeń sportowych lub innego rodzaju, które uznaje się za wydarzenia „mające doniosłe znaczenie dla społeczeństwa”. Wydarzenia wymienione w wykazie nie mogą być przedmiotem transmisji na prawach wyłączności, które pozbawiają znaczną część widowni w państwach członkowskich możliwości oglądania tych wydarzeń w bezpośrednim przekazie lub w retransmisji w ogólnie dostępnej telewizji.
   Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2007/479/WE z dnia 25 czerwca 2007 r. (2), na mocy której Komisja uznała, że wykaz sporządzony przez Belgię stosownie do art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady 89/552/EWG był zgodny z prawem wspólnotowym.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi, że belgijski wykaz ogranicza swobodę świadczenia usług w związku z pozbawieniem strony skarżącej możliwości udzielania koncesji zagranicznym nadawcom wyłącznych praw do bezpośredniej transmisji pucharu świata FIFA w odniesieniu do rynku belgijskiego, i że zawarcie w wykazie wszystkich meczy rozgrywanych w ramach pucharu świata FIFA, bez względu na ich popularność, nie jest uzasadnione ani proporcjonalne, ani konieczne.
   Ponadto strona skarżąca twierdzi, że belgijski wykaz ogranicza swobodę przedsiębiorczości w związku z pozbawieniem strony skarżącej możliwości udzielania koncesji nowym podmiotom, które chciałyby skorzystać z premiowych transmisji sportowych celem prowadzenia działalności na rynku belgijskim.
   Ponadto strona skarżąca utrzymuje, że belgijski wykaz narusza prawo własności strony skarżącej w związku z pozbawieniem jej wyłączności w odniesieniu do praw do transmisji, uznanych według strony skarżącej przez prawo wspólnotowe za istotę ochrony własności intelektualnej.
   Wreszcie strona skarżąca twierdzi, że sprzecznie z art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady 89/552/EWG, wykaz belgijski nie został sporządzony w jawny i przejrzysty sposób.

      (1)  Dyrektywa Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz. U. 1989 L 298, str. 23).

      (2)  Decyzja Komisji 2007/479/WE z dnia 25 czerwca 2007 r. w sprawie zgodności z prawem wspólnotowym środków przyjętych przez Belgię na mocy art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz. U. 2007 L 180, str. 24).


title: Sprawa F-30/10: Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2010 r. — de Fays przeciwko Komisji

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/59

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2010 r. — de Fays przeciwko Komisji
   (Sprawa F-30/10)
   2010/C 179/104
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Philippe de Fays (Malèves Sainte Marie Wastinnes, Belgia) (przedstawiciel: adwokat N. Soldatos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie uznania, że choroba, na którą cierpi skarżący jest chorobą zawodową.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 8 września 2009 r. i z dnia 12 lutego 2010 r. i uznanie, że skarżący jest niezdolny do pracy z powodu choroby zawodowej od dnia 15 maja 2005 r.;

               —

               tytułem żądania pomocniczego, ponowne zwołanie komisji lekarskiej składającej się z ekspertów z dziedziny chorób popromiennych, której zadaniem byłoby stwierdzenie czy w ramach czynności zawodowych skarżący narażony był na ryzyko choroby popromiennej;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Wyrok Trybunału z dnia 10 listopada 2014 r. w sprawie E-8/14 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Republice Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – dyrektywa 2009/38/WE – zaniechanie wdrożenia)

text:
               13.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/15

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 10 listopada 2014 r.
   w sprawie E-8/14
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Republice Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – dyrektywa 2009/38/WE – zaniechanie wdrożenia)
   (2015/C 158/09)
   W sprawie E-8/14 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Republice Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Republika Islandii, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 27 załącznika XVIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, tzn. dyrektywy 2009/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie ustanowienia europejskiej rady zakładowej lub trybu informowania pracowników i konsultowania się z nimi w przedsiębiorstwach lub w grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym (wersja przekształcona), dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do Porozumienia EOG oraz decyzję Wspólnego Komitetu EOG nr 54/2010 z dnia 30 kwietnia 2010 r., lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson, wydał w dniu 10 listopada 2014 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Republika Islandii, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 27 załącznika XVIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, tzn. dyrektywy 2009/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie ustanowienia europejskiej rady zakładowej lub trybu informowania pracowników i konsultowania się z nimi w przedsiębiorstwach lub w grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym (wersja przekształcona), dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do Porozumienia EOG oraz decyzję Wspólnego Komitetu EOG nr 54/2010, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia.

               2.

               Obciąża Republikę Islandii kosztami postępowania.


title: Sprawa F-85/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 27 stycznia 2016 r. – Glantenay i in./Komisja

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/27

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 27 stycznia 2016 r. – Glantenay i in./Komisja
   (Sprawa F-85/15) (1)

   (2016/C 090/37)
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2015, s. 42.


title: Sprawa T-523/09: Wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Smart Technologies przeciwko OHIM (WIR MACHEN DAS BESONDERE EINFACH) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego WIR MACHEN DAS BESONDERE EINFACH — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/21

         Wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Smart Technologies przeciwko OHIM (WIR MACHEN DAS BESONDERE EINFACH)
   (Sprawa T-523/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego WIR MACHEN DAS BESONDERE EINFACH - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 160/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Smart Technologies ULC (Calgary, Kanada) (przedstawiciele: M. Edenborough, QC, T. Elias, barrister, i R. Harrison, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 września 2009 r. (sprawa R 554/2009-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego WIR MACHEN DAS BESONDERE EINFACH jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Smart Technologies ULC zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 51 z 27.2.2010.


title: Sprawa F-128/15: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2015 r. – ZZ i ZZ/Komisja

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/43

         Skarga wniesiona w dniu 30 września 2015 r. – ZZ i ZZ/Komisja
   (Sprawa F-128/15)
   (2015/C 414/55)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i ZZ (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności albo propozycji obliczenia, albo wyliczenia końcowego liczby lat uprawniających do emerytury uznanych w świetle systemu emerytalnego Unii i odpowiadających uprawnieniom emerytalnym skarżących, nabytych w systemach krajowych, które chcą przenieść do systemu emerytalnego Unii na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 30 kwietnia 2015 r., z dnia 1 lipca 2015 r. i z dnia 6 lipca 2015 r. dotyczącej uwzględnienia w systemie emerytalnym uprawnień emerytalnych skarżących nabytych przed rozpoczęciem służby w Komisji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-603/17: Skarga wniesiona w dniu 5 września 2017 r. — Republika Litewska / Komisja Europejska

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/29

         Skarga wniesiona w dniu 5 września 2017 r. — Republika Litewska / Komisja Europejska
   (Sprawa T-603/17)
   (2017/C 357/38)
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas, R. Krasuckaitė, R. Dzikovič i M. Palionis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/1144 z dnia 26 czerwca 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1) w zakresie, w jakim przewidziano w niej odnoszącą się do Litwy korektę finansową na kwotę 4 207 894,93 EUR;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.
   Stosując ze względu na niedociągnięcia w kluczowych mechanizmach kontroli wynoszącą 5 % zryczałtowaną finansową korektę w wysokości 4 207 894,93 EUR Komisja Europejska (zwana dalej „Komisją”) dopuściła się naruszenia art. 52 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (2) ze względu na to, że wydając rozstrzygnięcie w przedmiocie zakresu niezgodności, charakteru naruszeń i wyrządzonej Unii Europejskiej szkody finansowej:

               1.

               instytucja ta zajęła błędnie stanowisko, że jakość kontroli na miejscu przeprowadzonych na Litwie była nieodpowiednia i należy to uznać za niedociągnięcie w kluczowych mechanizmach kontroli, a to dlatego, iż:

                           1.1.

                           błędnie zinterpretowała ona i zastosowała art. 26 ust. 1 a) rozporządzenia (UE) nr 65/2011 (3), i przyjęła bezzasadnie na podstawie tej interpretacji za wykazane, że podczas przeprowadzanej na miejscu kontroli litewskie władze nie sprawdziły tego, czy złożone przez beneficjentów wsparcia wnioski o płatność były poparte dokumentami księgowymi oraz inną odpowiednią dokumentacją;

                           1.2.

                           błędnie zinterpretowała ona i zastosowała art. 26 ust. 1 a) rozporządzenia (UE) nr 65/2011 i przyjęła bezzasadnie na podstawie tej interpretacji za wykazane, że podczas przeprowadzanej na miejscu kontroli litewskie władze nie sprawdziły tego, czy operacje będące przedmiotem finansowania publicznego zostały przeprowadzone w szczególności zgodnie z przepisami dotyczącymi zamówień publicznych;

                           1.3.

                           błędnie zinterpretowała ona art. 25 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 65/2011 i w oparciu o tę interpretację uznała, że inspektorzy przeprowadzający kontrolę na miejscu nie spełniali wymogu niezależności od pracowników zaangażowanych w przeprowadzanie kontroli administracyjnych tej samej operacji;

               2.

               zajęła błędnie stanowisko, że jakość kontroli wydatków dokonanych na Litwie była nieodpowiednia i należy to uznać za niedociągnięcie w kluczowych mechanizmach kontroli, a to dlatego, iż:

                           2.1.

                           błędnie zinterpretowała ona art. 24 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 65/2011 2011 i przyjęła bezzasadnie na podstawie tej interpretacji za wykazane, że nie zweryfikowano odpowiednio racjonalności zaproponowanych kosztów;

                           2.2.

                           w każdym razie w nieuzasadniony sposób zastosowała ona wynoszącą 5 % korektę finansową, a to dlatego, że ustalona skala potencjalnej niezgodności z systemem służącym kontroli ważności dokonanych wydatków jest znacznie mniejsza;

               3.

               nie wzięła ona pod uwagę, na szkodę Unii Europejskiej, wydatków związanych z pracą wolontariuszy i błędnie zajęła stanowisko, iż nieodpowiednio sprawdzono to, czy wydatki poniesione na czynności związane z nieruchomościami spełniają ustanowione wymogi i, co za tym idzie, popełniła błąd przy ustaleniu tego, czy miały miejsce niedociągnięcia w kluczowych mechanizmach kontroli, a to dlatego, iż:

                           3.1.

                           błędnie nie uwzględniła ona dostarczonych przez litewskie instytucje danych odnoszących się do nakazanej przez Agencję i dokonanej przez niezależnych ekspertów weryfikacji, w trakcie której ustalono, że mogło w rzeczywistości dojść do wyrządzenia szkody w funduszach UE i jaka była jej wielkość tej szkody, a także, że ta szkoda była związana z niedociągnięciami w systemie kontroli wkładów rzeczowych (pracy świadczonej nieodpłatnie przez wolontariuszy), i w nieuzasadniony sposób zastosowała wynoszącą 5 % zryczałtowaną korektę finansową;

                           3.2.

                           nieprawidłowo uznała, że przy administracyjnej kontroli wniosków o wsparcie i weryfikacji wydatków poniesionych w ramach projektów – wkłady rzeczowe (nieruchomości) nie przestrzegano art. 24 ust. 2 lit. c) i d) rozporządzenia (UE) nr 65/2011.

      (1)  Dz.U. 2017 L 165, s. 37.

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013 L 347, s. 549).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. 2011 L 25, s. 8).


title: Sprawa T-117/15: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2017 r. – Estonia/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Środki, jakie należy przyjąć w związku z przystąpieniem nowych państw członkowskich — Opłaty pobierane za niewyeliminowane nadwyżki cukru — Wniosek o zmianę ostatecznej decyzji Komisji — Oddalenie wniosku — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Akt potwierdzający — Brak nowych istotnych okoliczności faktycznych — Niedopuszczalność)

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/34

         Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2017 r. – Estonia/Komisja
   (Sprawa T-117/15) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Środki, jakie należy przyjąć w związku z przystąpieniem nowych państw członkowskich - Opłaty pobierane za niewyeliminowane nadwyżki cukru - Wniosek o zmianę ostatecznej decyzji Komisji - Oddalenie wniosku - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt potwierdzający - Brak nowych istotnych okoliczności faktycznych - Niedopuszczalność))
   (2017/C 144/44)
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Estońska (przedstawiciel: K. Kraavi-Käerdi, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo L. Naaber-Kivisoo i P. Ondrůšek, pełnomocnicy, a następnie P. Ondrůšek, wspierany przez M. Kärson, avocat)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Łotewska (przedstawiciele: I. Kalniņš i D. Pelše, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności domniemanej decyzji zawartej w piśmie Komisji z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie odmowy zmiany decyzji 2006/776/WE z dnia 13 listopada 2006 r. w sprawie pobieranych opłat za niewyeliminowane nadwyżki cukru (Dz.U. 2006, L 314, s. 35).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Republika Estońska pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Łotewska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 171 z 26.5.2015.


title: Sprawa C-335/08 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. — Transports Schiocchet — Excursions SARL przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Skarga odszkodowawcza — Rozporządzenia (EWG) nr 517/72 i 684/92 — Międzynarodowy transport pasażerów wykonywany za pomocą autokarów i autobusów — Warunki powstania odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty — Okres przedawnienia)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/21

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. — Transports Schiocchet — Excursions SARL przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-335/08 P) (1)

   (Odwołanie - Skarga odszkodowawcza - Rozporządzenia (EWG) nr 517/72 i 684/92 - Międzynarodowy transport pasażerów wykonywany za pomocą autokarów i autobusów - Warunki powstania odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty - Okres przedawnienia)
   2009/C 180/35
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Transports Schiocchet — Excursions SARL (przedstawiciel: D. Schönberger, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J.-F. Pasquier i N. Yerrell, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (izby czwartej) z dnia 19 maja 2008 r. wydanego w sprawie Transports Schiocchet przeciwko Komisji (T-220/07), którym Sąd Pierwszej Instancji odrzucił jako niedopuszczalną z powodu przedawnienia skargę odszkodowawczą w związku z odpowiedzialnością pozaumowną Wspólnoty wniesioną przez stronę skarżącą w celu uzyskania odszkodowania odpowiadającego szkodzie, którą miała ona ponieść w następstwie różnych niezgodnych z prawem aktów przyjętych przez instytucje wspólnotowe — Przesłanki wnoszenia skarg odszkodowawczych — Pojęcia usług regularnych i specjalnych usług regularnych zawarte w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 517/72 z dnia 28 lutego 1972 r. w sprawie wprowadzenia wspólnych zasad dla usług regularnych i specjalnych usług regularnych dotyczących przewozu autokarem i autobusem pomiędzy państwami członkowskimi (Dz. U. L 67 s. 19), które utraciło moc obowiązującą na podstawie zastępującego go rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem (Dz.U. L 74 s. 1)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Transports Schiocchet — Excursions SARL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008 r.


title: Sprawa F-27/08 RENV: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 maja 2012 r. — Simões Dos Santos przeciwko OHIM

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/28

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 maja 2012 r. — Simões Dos Santos przeciwko OHIM
   (Sprawa F-27/08 RENV) (1)

   2012/C 194/48
   Język postępowania: francuski
   W następstwie zawarcia ugody prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 158 z 21.6.2008, s. 25.


title: Sprawa C-107/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 31 sierpnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/37

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 31 sierpnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-107/06) (1)

   (2006/C 294/74)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006


title: Sprawa T-415/11: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2011 r. — Hartmann przeciwko OHIM (Nutriskin Protection Complex)

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/21

         Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2011 r. — Hartmann przeciwko OHIM (Nutriskin Protection Complex)
   (Sprawa T-415/11)
   2011/C 298/38
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Paul Hartmann AG (Heidenheim an der Brenz, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Aicher)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie R 1524/2010-1;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego przed OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Nutriskin Protection Complex” dla towarów z klas 3 i 5 — zgłoszenie nr 8 995 086

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ znak towarowy „Nutriskin Protection Complex” nie jest w odniesieniu do towarów z klas 3 i 5 ani opisowy, ani pozbawiony charakteru odróżniającego, zważywszy że z jednej strony element „Nutriskin”, ze względu na nietypowość tego połączenia, prowadzi do powstania określenia, które nie wywiera bezpośrednio opisującego wrażenia, a z drugiej strony strona pozwana poprzestała na wywiedzeniu rzekomego braku charakteru odróżniającego z opisowego znaczenia zgłoszonego znaku.


title: Sprawa T-152/17: Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2017 r. – Sumner/Komisja

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/53

         Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2017 r. – Sumner/Komisja
   (Sprawa T-152/17)
   (2017/C 144/72)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Loreto Sumner (Leixlip, Irlandia) (przedstawiciel: J. MacGuill, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego z dnia 10 stycznia 2017 r., doręczonej stronie skarżącej w dniu 17 stycznia 2017 r. i odmawiającej udostępnienia jej jakichkolwiek uwag przedstawionych przez którąkolwiek ze stron toczącego się postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego dotyczącego naruszenia przez Irlandię dyrektywy w sprawie czasu pracy.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku przeprowadzenia rzeczywistej analizy wniosku o udostępnienie dokumentów złożonego na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący bezprawnego oparcia się na ogólnym domniemaniu z naruszeniem zasad wskazanych w powołanym orzecznictwie.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący braku przeprowadzenia konkretnej i rzeczywistej analizy ryzyka odnośnie do każdego wnioskowanego dokumentu z naruszeniem powołanego orzecznictwa.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący braku przeprowadzenia konkretnej i rzeczywistej oceny udzielenia częściowego dostępu z naruszeniem powołanego orzecznictwa.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący oczywistego błędu w ocenie odnośnie do istnienia przeważającego interesu publicznego z naruszeniem zasad wskazanych w powołanym orzecznictwie.


title: Sprawa F-34/10: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2010 r. — Arango Jaramillo i in. przeciwko EBI

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/58

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2010 r. — Arango Jaramillo i in. przeciwko EBI
   (Sprawa F-34/10)
   ()
   2010/C 234/107
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Oscar Orlando Arango Jaramillo (Luksemburg, Luksemburg) i in. (przedstawiciele: adwokaci B. Cortese, C. Cortese i F. Spitaleri)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji EBI o podwyższeniu składek skarżących do systemu emerytalnego oraz naprawienie krzywdy przez nich doznanej.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Inwestycyjnego, w tym informacji o wynagrodzeniu skarżących za luty 2010 r., które podwyższają składki skarżących do systemu emerytalnego poprzez podwyższenie z jednej strony podstawy naliczania (wynagrodzenie podlegające potrąceniu) tej składki, a z drugiej strony współczynnika naliczania, wyrażonego w stosunku procentowym tego wynagrodzenia podlegającego potrąceniu;

               —

               zasądzenie od Banku na rzecz skarżących symbolicznego 1 EUR tytułem naprawienie krzywdy przez nich doznanej;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Inwestycyjnego kosztami postępowania.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 205 z 20.8.2005.

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/65

         (2005/C 217/138)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 205 z 20.8.2005.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 193 z 6.8.2005.

      Dz.U. C 182 z 23.7.2005.

      Dz.U. C 171 z 9.7.2005.

      Dz.U. C 155 z 25.6.2005.

      Dz.U. C 143 z 11.6.2005.

      Dz.U. C 132 z 28.5.2005.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa T-199/05: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2005 r. przez Laurę Gnemmi przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/31

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2005 r. przez Laurę Gnemmi przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-199/05)
   (2005/C 193/53)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 18 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Laury Gnemmi, zamieszkałej w Aronie (Włochy), reprezentowanej przez adwokatów Gillesa Bounéou i Frédérica Frabettiego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1.

               uchylenie, w dotyczącym jej zakresie, postępowania w sprawie oceny za 2003 r.;

               2.

               pomocniczo, uchylenie swej oceny przebiegu kariery za okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r.;

               3.

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżąca podnosi te same zarzuty, które zostały podniesione w ramach sprawy T-97/04 (1) dotyczącej jej oceny przebiegu kariery w latach 2001 — 2002.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004, str. 82


title: Sprawa T-506/14: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2014 r. – Grandi Navi Veloci przeciwko Komisji

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/55

         Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2014 r. – Grandi Navi Veloci przeciwko Komisji
   (Sprawa T-506/14)
   2014/C 282/74
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Grandi Navi Veloci SpA (Palermo, Włochy) (przedstawiciele: S. Grassani, S. Ravenna i A. Franchi, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C (2013) 9101 wersja ostateczna z dnia 22 stycznia 2014 r. w części w której Komisja uznała że subwencja przyznana Saremar na prowadzenie działalności promocyjnej i gwarancje (pożyczki bankowe i listy patronackie) udzielone jej przez region Sardynii nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy decyzji Komisji Europejskiej C (2013) 9101 wersja ostateczna z dnia 22 stycznia 2014 r. w sprawie środków pomocy 32014 (2011/C), SA.32015 (2011/C) i SA.32016 (2011/C) zastosowanych przez autonomiczny region Sardynii na rzecz Saremar. W decyzji tej Komisja stwierdziła między innymi, że subwencja przyznana Saremar na prowadzenie działalności promocyjnej i gwarancje (pożyczki bankowe i listy patronackie) udzielone tej spółce przez region Sardynii nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               W zarzucie pierwszym dotyczącym naruszenia i nieprawidłowego zastosowania art. 107 ust. 1 TFUE, Grandi Navi Veloci powołuje się na bezprawność decyzji w zakresie w jakim stwierdzono w niej, że Saremar nie odniosła korzyści gospodarczej z wynagrodzenia wypłaconego jej przez region Sardynii w zamian za działalność promocyjną. Według skarżącej Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE stwierdzając, że cena zapłacona przez region Sardynii tytułem wynagrodzenia za działalność promocyjną powierzoną Saremar w wysokości 3 0 00  000 EUR była zgodna z wartością rynkową oraz że nie zaistniał wymóg odniesienia korzyści gospodarczej przez beneficjenta.

               2.

               W zarzucie drugim Grandi Navi Veloci powołuje się po pierwsze na oczywisty błąd w ocenie popełniony przez Komisję w zakresie rzekomej niewłaściwości metody wykorzystanej przez biegłego wyznaczonego przez Tribunale di Genova [sąd w Genui] i po drugie na zachowanie Komisji polegające na nieprzeprowadzeniu dochodzenia oraz naruszeniu zasady dobrej administracji.

               3.

               W zarzucie trzecim, Grandi Navi Veloci powołuje się na sprzeczność i niewystarczający charakter uzasadnienia decyzji w rozumieniu art. 296 TFUE w odniesieniu do uznania, że środek związany z działalnością promocyjną nie stanowił pomocy państwa.

               4.

               W zarzucie czwartym, Grandi Navi Veloci powołuje się po pierwsze na nieprawidłowe zastosowanie art. 107 ust. 1 w związku z tym, iż stwierdzono, że pożyczki bankowe i listy patronackie nie stanowiły pomocy państwa oraz po drugie na związane z tym naruszenie obowiązku uzasadnienia decyzji w rozumieniu art. 296 TFUE.


title: Sprawa C-93/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2014 r. w sprawie T-487/11, Banco Privado Português i Massa Insolvente do Banco Privado Português/Komisja, wniesione w dniu 25 lutego 2015 r. przez Banco Privado Português, S.A. – w likwidacji, i Massa Insolvente do Banco Privado Português, S.A. – w likwidacji

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2014 r. w sprawie T-487/11, Banco Privado Português i Massa Insolvente do Banco Privado Português/Komisja, wniesione w dniu 25 lutego 2015 r. przez Banco Privado Português, S.A. – w likwidacji, i Massa Insolvente do Banco Privado Português, S.A. – w likwidacji
   (Sprawa C-93/15 P)
   (2015/C 127/19)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Banco Privado Português, S.A. – w likwidacji, Massa Insolvente do Banco Privado Português, S.A. – w likwidacji (przedstawiciele: adwokaci C. Fernández Vicién, F. Pereira Coutinho, M. Esperança Pina, M. Ferreira Santos, R. Leandro Vasconcelos)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Sądu o stwierdzenie dopuszczalności niniejszego odwołania i uwzględnienie go jako zasadnego, a w związku z tym:

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku i zastąpienie go wyrokiem stwierdzającym nieważność decyzji Komisji (1) w całości.

               —

               W braku takiego stwierdzenia, pomocniczo, uchylenie zaskarżonego wyroku i zastąpienie go wyrokiem stwierdzającym nieważność decyzji Komisji w części, w jakiej Komisja uznała, że pomoc państwa w postaci gwarancji jest bezprawna i sprzeczna z prawem w okresie od dnia 5 grudnia 2008 r. do dnia 5 czerwca 2009 r.

               —

               W braku takiego stwierdzenia, pomocniczo, uchylenie zaskarżonego wyroku i zastąpienie go wyrokiem stwierdzającym nieważność decyzji w części, w jakiej Komisja nakazuje odzyskanie pomocy zgodnie z art. 2–4.

               —

               W braku takiego stwierdzenia, pomocniczo, uchylenie zaskarżonego wyroku i zastąpienie go wyrokiem stwierdzającym nieważność decyzji w części, w jakiej Komisja nakazuje odzyskanie pomocy w odniesieniu do okresu od dnia 5 grudnia 2008 r. do dnia 5 czerwca 2009 r.

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie w uzasadnieniu podnoszą sześć zarzutów:

               1)

               Zarzut pierwszy: Sąd zamierzał uzupełnić brak uzasadnienia decyzji Komisji, przedstawiając własne powody i naruszył prawo, ponieważ zbadał zarzuty podniesione przez Komisję i uznał je za wystarczające.

               2)

               Zarzut drugi: Sąd dokonał błędnej wykładni art. 107 ust. 1 TFUE i nieprawidłowej subsumcji okoliczności faktycznych do prawa, ponieważ uznał, że miało miejsce przysporzenie korzyści dla BPP, co przekształciło gwarancję w pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym.

               3)

               Zarzut trzeci: Sąd naruszył prawo, uznawszy, że Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie i naruszył prawo, nie uwzględniwszy, że spełnione były przesłanki zastosowania odstępstwa wymienione w art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE.

               4)

               Zarzut czwarty: Sąd naruszył prawo, utrzymując w mocy decyzję o odzyskaniu pomocy, ponieważ utrzymał w mocy nakaz odzyskania pomocy, która nie była zgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim BPP nie odniosło żadnej korzyści, nie uwzględnił tego, że Komisja nakazała w zaskarżonej decyzji odzyskanie pomocy ze względów proceduralnych i błędnie uznał, iż Komisja przy obliczaniu kwoty pomocy działała zgodnie z zasadami zawartymi w swych wytycznych.

               5)

               Zarzut piąty: Sąd naruszył zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części, w jakiej Komisja nakazuje w niej odzyskanie pomocy.

               6)

               Zarzut szósty: Sąd nie uwzględnił naruszenia przez Komisję przysługującego BPP prawa do równego traktowania w zakresie, w jakim niniejszy przypadek został potraktowany odmiennie w porównaniu z podobnymi sytuacjami.

      (1)  Decyzja Komisji 2011/346/UE z dnia 20 lipca 2010 r. w sprawie pomocy państwa C 33/09 (ex NN 57/09, ex CP 191/09) udzielonej przez Portugalię w postaci gwarancji rządowej [państwowej] udzielonej BPP (Dz.U. L 159, s. 95).


title: Sprawa C-260/06, Sprawa C-261/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Montpellier (Francja) w dniu 15 czerwca 2006 r. — Prokurator przeciwko Danielowi Pierre'owi Raymondowi Escalierowi i Jeanowi Louisowi François Bonnarelowi

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Montpellier (Francja) w dniu 15 czerwca 2006 r. — Prokurator przeciwko Danielowi Pierre'owi Raymondowi Escalierowi i Jeanowi Louisowi François Bonnarelowi
   (Sprawa C-260/06 - Sprawa C-261/06)
   (2006/C 212/25)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour d'appel de Montpellier
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Prokurator

      Strona pozwana: Daniel Pierre Raymond Escalier (C-260/06) i Jean Louis François Bonnarel (C-261/06)
   Pytanie prejudycjalne
   Jeżeli państwo członkowskie uzależnia przywóz danego środka ochrony roślin pochodzącego z innego państwa członkowskiego, w którym ten środek jest już objęty zezwoleniem na dopuszczenie do obrotu wydanym zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG (1), od uzyskania zezwolenia na dopuszczenie do obrotu w ramach uproszczonej procedury w celu sprawdzenia czy przywożony środek spełnia kryteria identyczności określone w wyroku z dnia 11 marca 1999 r. w sprawie C-100/96, to czy to państwo członkowskie jest uprawnione do poddania podmiotu gospodarczego tej uproszczonej procedurze wydawania zezwoleń w przypadku, gdy:

               —

               importer jest rolnikiem dokonującym przywozu danego produktu wyłącznie na potrzeby swojego gospodarstwa rolnego, które choć rozliczne, są ograniczone ilościowo i tym samym nie wprowadza ich do obrotu w handlowym rozumieniu, jakie to pojęcie nasuwa;

               —

               uproszczona procedura wydawania zezwoleń na dopuszczenie do obrotu równoznaczna zezwoleniu na przywóz ma charakter indywidualny w odniesieniu do każdego podmiotu gospodarczego/dystrybutora, który ma obowiązek nadać przywiezionemu produktowi własną nazwę handlową i jest objęta opłatą w wysokości 800 EUR?

         Jeżeli odpowiedź udzielona na to pierwsze pytanie byłaby negatywna, to czy wyrok z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie C-212/03 dotyczącej prywatnego przywozu produktów leczniczych przez jednostki może być odnoszony do przypadku dotyczącego środków ochrony roślin przywożonych przez rolników wyłącznie na potrzeby ich gospodarstw rolnych?

      (1)  Dyrektywa Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, str. 1)


title: Sprawa T-318/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lutego 2007 r. — Boucek przeciwko Komisji (Urzędnicy — Konkurs otwarty — Niedopuszczenie do udziału w egzaminach pisemnych — Złożenie kandydatury po terminie)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lutego 2007 r. — Boucek przeciwko Komisji
   (Sprawa T-318/04) (1)

   (Urzędnicy - Konkurs otwarty - Niedopuszczenie do udziału w egzaminach pisemnych - Złożenie kandydatury po terminie)
   (2007/C 82/73)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Vladimir Boucek (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: L. Kraftftová, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i H. Krämer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie uchylenia decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EPSO/A/2/03 o niedopuszczeniu skarżącego do udziału w egzaminach pisemnych ze względu na złożenie kompletu dokumentów po terminie
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004.


title: Sprawa T-595/17: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2017 r. – Demp/EUIPO (Przedstawienie kombinacji kolorów szarego i żółtego)

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/26

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2017 r. – Demp/EUIPO (Przedstawienie kombinacji kolorów szarego i żółtego)
   (Sprawa T-595/17)
   (2017/C 357/35)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Demp BV (Vianen, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat C. Gehweiler)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Kolorowy znak towarowy (przedstawienie kombinacji kolorów szarego i żółtego) – zgłoszenie nr 15 439 987

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 czerwca 2017 r. w sprawie R 1624/2016-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 4 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-21/08: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 grudnia 2008 r. — Gippini Fournier przeciwko Komisji

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/54

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 grudnia 2008 r. — Gippini Fournier przeciwko Komisji
   (Sprawa F-21/08) (1)

   (2009/C 55/99)

      Język postępowania: francuski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008, s. 33.


title: Sprawa T-92/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 czerwca 2008 r. — Cypr przeciwko Komisji

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/59

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 czerwca 2008 r. — Cypr przeciwko Komisji
   (Sprawa T-92/08) (1)

   (2008/C 223/108)

      Język postępowania: grecki

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008.


title: Sprawa C-615/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 28 listopada 2016 r. – Giovanna Judith Kerr/Fazenda Pública

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 28 listopada 2016 r. – Giovanna Judith Kerr/Fazenda Pública
   (Sprawa C-615/16)
   (2017/C 151/19)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Giovanna Judith Kerr

      Strona przeciwna: Fazenda Pública

      Pytanie prejudycjalne

   [C]zy postanowienia art. 135 ust. 1 lit. f) i art. 15 ust. 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. (1) – system zwolnień – należy interpretować w ten sposób, że obejmują one jedynie strony umów sprzedaży praw do korzystania z nieruchomości, czy też mogą być one interpretowane również w ten sposób, że obejmują one także działalność prowadzoną przez skarżącą polegającą na pozyskiwaniu klientów i promowaniu usług, gwarantującą konkretyzację odpowiedniej sprzedaży ze strony realizującego ją przedsiębiorstwa, na podstawie uprzednio ustalonych wytycznych oraz w ustalonych granicach zniżek i bonów promocyjnych?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa T-31/16: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2016 r. – adp Gauselmann/OHIM (Juwel)

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/41

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2016 r. – adp Gauselmann/OHIM (Juwel)
   (Sprawa T-31/16)
   (2016/C 106/48)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: adp Gauselmann GmbH (Espelkamp, Niemcy) (przedstawiciel: P. Koch Moreno, Rechtsanwältin)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Juwel” – zgłoszenie nr 12 426 888

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 listopada 2015 r. w sprawie R 2571/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Ani art. 7 ust. 1 lit. b), ani art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 nie mają zastosowania.


title: Sprawa T-342/07: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2007 r. — Ryanair przeciwko Komisji

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/59

         Skarga wniesiona w dniu 10 września 2007 r. — Ryanair przeciwko Komisji
   (Sprawa T-342/07)
   (2007/C 269/106)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Ryanair Holdings Plc (County Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: J. Swift, QC, V. Power, Solicitor, A. McCarthy, Solicitor, G. Berrisch, prawnik, D. Hull, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W drodze tej skargi skarżąca zmierza do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2007)3104 z dnia 27 czerwca 2007 r. uznającej koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem i funkcjonowaniem porozumienia o EOG (sprawa nr COMP/M.4439 — Ryanair/Aer Lingus).
   Główny zarzut skarżącej dotyczy tego, że Komisja podobno niesłusznie uznała i nie udowodniła w sposób wymagany prawem, iż połączenie prowadziłoby do znacznego ograniczenia skutecznej konkurencji na wspólnym rynku. Tytułem ewentualnym skarżąca podnosi, że Komisja niesłusznie uznała i nie wykazała w sposób wymagany prawem, iż połączenie w formie zmienionej na skutek różnych zobowiązań zaproponowanych przez skarżącą w trakcie dochodzenia prowadziłoby do znacznego ograniczenia skutecznej konkurencji.
   Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie w odniesieniu do (a) stosunku konkurencji między dwoma przewoźnikami; (b) barier wejścia/ekspansji; (c) swojej analizy trasy po trasie, jak również zasadnicze i oczywiste błędy w swojej ocenie efektywności, jaka wynikałaby z połączenia oraz w potraktowaniu zobowiązań zaproponowanych przez skarżącą.


title: Sprawa T-322/01: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Roquette Frères przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Glukonian sodu — Artykuł 81 WE — Grzywny — Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Komunikat w sprawie współpracy — Równość traktowania — Zasada ne bis in idem)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/40

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Roquette Frères przeciwko Komisji
   (Sprawa T-322/01) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Glukonian sodu - Artykuł 81 WE - Grzywny - Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Komunikat w sprawie współpracy - Równość traktowania - Zasada ne bis in idem)
   (2006/C 294/84)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Roquette Frères SA (Lestrem, Francja) (Przedstawiciele: adwokaci O. Prost, D. Voillemot i A. Choffel)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: początkowo A. Bouquet, W. Wils, A. Whelan i F. Lelièvre, następnie A. Bouquet, W. Wils i A. Whelan, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów A. Condominesa i J. Liygoniego)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, skarga o stwierdzenie nieważności art. 1 i 3 decyzji Komisji C(2001) 2931 wersja ostateczna z dnia 2 października 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia o EOG (COMP/E-1/36.756 — Glukonian sodu), w zakresie w jakim ustalają one kwotę grzywny nałożonej na skarżącą, po drugie, o obniżenie kwoty grzywny i po trzecie, o zwrócenie skarżącej bezprawnie pobranych kwot
   Sentencja wyroku

               1)

               Kwota grzywny nałożonej na Roquette Frères SA zostaje ustalona na 8 105 000 EUR.

               2)

               Decyzja C(2001) 2931 wersja ostateczna z dnia 2 października 2001 r. dotycząca postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia o EOG (COMP/E-1/36.756 — Glukonian sodu) zostaje zmieniona w zakresie, w jakim jest sprzeczna z pkt 1 niniejszej sentencji.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Roquette Frères SA pokrywa koszty postępowania w całości.

      (1)  Dz.U. C 68 z 16.3.2002


title: Sprawa C-505/08: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2005/36/WE — Uznawanie kwalifikacji zawodowych — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/11

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-505/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2005/36/WE - Uznawanie kwalifikacji zawodowych - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   2010/C 51/16
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: H. Støvlbæk i M. Adam, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (Przedstawiciele: M. Lumma i N. Graf Vitzthum, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w przewidzianym terminie przepisów prawnych niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz. U. L 255 s. 22)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych i nie informując Komisji Europejskiej w tym względzie, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 19 z 24.01.2009.