title: Sprawa T-387/14: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2014 r. – salesforce.com przeciwko OHIM (MARKETINGCLOUD)

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/39

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2014 r. – salesforce.com przeciwko OHIM (MARKETINGCLOUD)
   (Sprawa T-387/14)
   2014/C 261/64
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: salesforce.com, Inc. (San Francisco, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Nordemann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 marca 2014 r. w sprawie R 1852/2013-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „MARKETINGCLOUD” dla towarów i usług z klas 9, 41 i 45 – zgłoszenie nr 10 979 359

      Decyzja eksperta: Uznanie, że zgłoszony znak towarowy nie ma zdolności rejestracyjnej

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-398/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 stycznia 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 91/271/EWG — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Artykuł 4 — Wtórne lub inne równie skuteczne oczyszczanie — Sekcje B i D załącznika I)

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 stycznia 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska
   (Sprawa C-398/14) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 91/271/EWG - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Artykuł 4 - Wtórne lub inne równie skuteczne oczyszczanie - Sekcje B i D załącznika I))
   (2016/C 106/07)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, J. Reis Silva i J. Brito e Silva, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Nie zapewniając odpowiedniego poziomu oczyszczania ścieków komunalnych zgodnie z właściwymi przepisami sekcji B załącznika I do dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, zmienionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1137/2008 z dnia 22 października 2008 r., w aglomeracjach Alvalade, Odemira, Pereira do Campo, Vila Verde (PTAGL 420), Mação, Pontével, Castro Daire, Arraiolos, Ferreira do Alentejo, Vidigueira, Alcácer do Sal, Amareleja, Monchique, Montemor-o-Novo, Grândola, Estremoz, Maceira, Portel, Viana do Alentejo, Cinfães, Ponte de Reguengo, Canas de Senhorim, Repeses, Vila Viçosa, Santa Comba Dão, Tolosa, Loriga, Cercal, Vale de Santarém, Castro Verde, Almodôvar, Amares/Ferreiras, Mogadouro, Melides, Vila Verde (PTAGL 421), Serpa, Vendas Novas, Vila de Prado, Nelas, Vila Nova de São Bento, Santiago do Cacém, Alter do Chão, Tábua i Mangualde, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 4 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 380 z 27.10.2014.


title: Sprawa C-255/05: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/12

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-255/05)
   (2005/C 205/22)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 16 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez M. Konstantinidisa, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez F. Louisa i A. Capobianca, avvocati, przeciwko Republice Włoskiej.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że:

               —

               nie poddając przedsięwzięcia budowy trzeciej taśmy dla pieca do spalania ASM Brescia, będącego urządzeniem objętym załącznikiem I do zmienionej dyrektywy 85/337/EWG, ocenie skutków na środowisko naturalnie, zgodnie z art. 5-10 zmienionej dyrektywy 85/337/EWG, przed udzieleniem zezwolenia na jego budowę, oraz

                           —

                           nie udostępniając przez odpowiedni okres wniosku Brescia o udzielenie zezwolenia na realizację trzeciego pieca do spalania w jednym lub większej liczbie miejsc dostępnych publicznie celem umożliwienia zgłaszania uwag przed wydaniem decyzji przez właściwe organy i nie udostępniając decyzji ani odpisu zezwolenia publicznie,

                           —

                           Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 ust. 1 i 4 dyrektywy Rady 85/337/EWG (1) z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE (2) z dnia 3 marca 1997 r., oraz na mocy art. 12 ust. 1 dyrektywy 2000/76/WE (3) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie spalania odpadów;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Spółka ASM Brescia SpA zarządza piecem do spalania posiadającym dwie taśmy i działającym na podstawie zezwolenia wydanego w 1993 r. Tymczasem przed 2003 r. ASM Brescia SpA przeprowadziła realizację „trzeciej taśmy” spalania odpadów.
   Trzecia taśma pieca do spalania Brescia jest klasyfikowana jako urządzenie służące do odzysku w rozumieniu pozycji R1 załącznika IIB do dyrektywy 75/442/EWG, zaś jej wydajność przekracza 100 ton dziennie. Urządzenie to powinno było jako takie zostać poddane ocenie jego skutków na środowisko naturalne w rozumieniu zmienionej dyrektywy 85/337/EWG.
   Tymczasem, jak potwierdziły władze włoskie, przedsięwzięcie budowy trzeciej taśmy nigdy nie zostało poddane ani ocenie jego skutków na środowisko naturalne, ani badaniu szczególnemu (czyli analizie możliwości poddania go takiej ocenie). Przepisy włoskie bowiem nie przewidują ogólnego obowiązku poddania ocenie skutków na środowisko naturalne urządzeń służących do utylizacji odpadów zgodnie z przepisami dyrektywy 85/337/EWG, lecz przewiduje liczne wyjątki, które znacznie ograniczają zakres stosowania rzeczonej dyrektywy.
   Komisja uważa, że wyłączenie spod przedmiotowej oceny urządzeń służących do odzysku nie tylko nie znajduje uzasadnienia w przepisach wspólnotowych, lecz wręcz stanowi oczywiste ich naruszenie.
   Powołując się na przepis art. 12 dyrektywy 2000/76/WE Komisja zarzuca władzom włoskim naruszenie tego przepisu poprzez niedokonanie publikacji wniosku o udzielenie zezwolenia na realizację trzeciego pieca do spalania ani decyzji zawierającej owo zezwolenie.

      (1)  Dz.U. WE L 175 z 5.7.1985, str. 40

      (2)  Dz.U. WE L 73 z 3.3.1997, str. 5

      (3)  Dz.U. WE L 332 z 28.12.2000, str. 91


title: Sprawa C-448/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 16 czerwca 2011 r. w sprawie T-194/06 SNIA przeciwko Komisji, wniesione w dniu 31 sierpnia 2011 r. przez SNIA S.p.A.

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/29

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 16 czerwca 2011 r. w sprawie T-194/06 SNIA przeciwko Komisji, wniesione w dniu 31 sierpnia 2011 r. przez SNIA S.p.A.
   (Sprawa C-448/11 P)
   2011/C 311/47
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: SNIA S.p.A. (przedstawiciele: A. Santa Maria, C. Biscaretti di Ruffia i E. Gambaro, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku oddalającego skargę wniesioną przez SNIA S.p.A. i w związku z tym stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. w części, w jakiej zalicza ona SNIA S.p.A. do grona swoich adresatów i nakłada na nią, solidarnie z Caffaro S.r.l., grzywnę w wysokości 1 078 milionów EUR;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w oparciu o wskazówki i kryteria określone przez Trybunał w postępowaniu w sprawie niniejszego odwołania;

               —

               w każdym razie, obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach zarzutu pierwszego SNIA podnosi błędne zastosowanie prawa przez Sąd polegające na automatycznym stwierdzeniu odpowiedzialności SNIA ze względu na jej połączenie z Caffaro S.p.A. oraz na niewłaściwym zastosowaniu zasad dotyczących przypisania odpowiedzialności w dziedzinie konkurencji, w szczególności w odniesieniu do tak zwanej zasady „ciągłości gospodarczej” i do zasad dotyczących ciężaru dowodu. Zdaniem skarżącej sąd w pierwszej instancji dokonał ponadto błędnej kwalifikacji okoliczności faktycznych i przeinaczył niektóre dowody.
   W ramach zarzutu drugiego skarżąca zarzuca wyrokowi brak stwierdzenia niezgodności pomiędzy pismem w sprawie przedstawienia zarzutów i zaskarżoną decyzją w odniesieniu do połączenia SNIA i Caffaro S.p.A. W szczególności skarżąca podnosi naruszenie i błędne zastosowanie przez Sąd art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1), naruszenie jej prawa do obrony, błędną kwalifikację prawną oraz przeinaczenie okoliczności faktycznych i dowodów.
   W ramach zarzutu trzeciego skarżąca podnosi niewłaściwe zastosowanie art. 296 TFUE, błędną ocenę dowodów prowadzącą do przeinaczenia ich treści i zakresu, oraz naruszenie prawa do obrony. W szczególności skarżąca zarzuca wyrokowi brak stwierdzenia niewystarczającego uzasadnienia i wewnętrznej sprzeczności zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim uznaje ona SNIA za odpowiedzialną solidarnie. Ponadto skarżąca podnosi „przeinaczenie” treści zaskarżonej decyzji oraz naruszenie prawa do obrony ze względu na stwierdzenie przez Sąd odpowiedzialności skarżącej na podstawie elementów, co do których SNIA nie miała możliwości wypowiedzieć się ani w postępowaniu administracyjnym, ani w postępowaniu sądowym w pierwszej instancji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003 L 1, s. 1).


               12.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 341/5

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej wystosowany przez Hæstiréttur Íslands dnia 12 czerwca 2017 r. w sprawie Merck Sharp & Dohme Corp. przeciwko Urzędowi Patentowemu Islandii (Einkaleyfastofan)
   (Sprawa E-5/17)
   (2017/C 341/06)
   W dniu 15 czerwca 2017 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, wystosowany dnia 12 czerwca 2017 r. przez Hæstiréttur Íslands (Sąd Najwyższy Islandii), o wydanie opinii doradczej w sprawie Merck Sharp & Dohme Corp przeciwko Urzędowi Patentowemu Islandii (Einkaleyfastofan) w odniesieniu do następującej kwestii:
   Czy z racji tego, że rozporządzanie (WE) nr 1901/2006 oraz rozporządzenie (WE) nr 469/2009 nie zostały uwzględnione w Porozumieniu o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dodatkowe świadectwo ochronne dla produktu leczniczego może zostać wydane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1768/92, jeżeli okres, jaki upłynął od daty dokonania zgłoszenia patentu podstawowego oraz daty dnia pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w Europejskim Obszarze Gospodarczym jest krótszy niż pięć lat?


title: Sprawy połączone C-20/15 P i C-21/15 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. – Komisja Europejska/World Duty Free Group SA, dawniej Autogrill España SA (C-20/15 P), Banco Santander SA, Santusa Holding SL (C-21/15 P) (Odwołanie — Pomoc państwa — Artykuł 107 ust. 1 TFUE — System podatkowy — Podatek od osób prawnych — Odliczenie — Amortyzacja wartości firmy wynikająca z nabycia udziałów w wysokości co najmniej 5 % przez przedsiębiorstwa mające rezydencję podatkową w Hiszpanii w przedsiębiorstwach mających rezydencję podatkową poza tym państwem członkowskim — Pojęcie „pomocy państwa” — Warunek dotyczący selektywności)

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. – Komisja Europejska/World Duty Free Group SA, dawniej Autogrill España SA (C-20/15 P), Banco Santander SA, Santusa Holding SL (C-21/15 P)
   (Sprawy połączone C-20/15 P i C-21/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - System podatkowy - Podatek od osób prawnych - Odliczenie - Amortyzacja wartości firmy wynikająca z nabycia udziałów w wysokości co najmniej 5 % przez przedsiębiorstwa mające rezydencję podatkową w Hiszpanii w przedsiębiorstwach mających rezydencję podatkową poza tym państwem członkowskim - Pojęcie „pomocy państwa” - Warunek dotyczący selektywności))
   (2017/C 053/05)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, B. Stromsky, C. Urraca Caviedes i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: World Duty Free Group SA, dawniej Autogrill España, SA (C-20/15 P), Banco Santander SA, Santusa Holding SL (C-21/15 P) (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro i R. Calvo Salinero, abogados)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i K. Petersen, pełnomocnicy), Irlandia (przedstawiciele: G. Hodge i E. Creedon, pełnomocnicy, wspierani przez B. Doherty’ego, barrister, oraz przez A. Goodman, barrister), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Sampol Pucurull, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Wyroki Sądu Unii Europejskiej z dnia 7 listopada 2014 r., Autogrill España/Komisja (T-219/10, EU:T:2014:939) oraz z dnia 7 listopada 2014 r., Banco Santander i Santusa/Komisja (T-399/11, EU:T:2014:938) zostają uchylone.

               2)

               Sprawy zostają przekazane Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

               4)

               Republika Federalna Niemiec, Irlandia i Królestwo Hiszpanii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 81 z 9.3.2015.


title: Sprawa T-418/12: Postanowienie Sądu z dnia 19 lutego 2013 r. — Beninca przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dorozumiana odmowa dostępu — Interes prawny — Wyraźna decyzja przyjęta po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/27

         Postanowienie Sądu z dnia 19 lutego 2013 r. — Beninca przeciwko Komisji
   (Sprawa T-418/12) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dorozumiana odmowa dostępu - Interes prawny - Wyraźna decyzja przyjęta po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania)
   2013/C 108/69
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jürgen Beninca (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Zschocke)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji Komisji z dnia 27 lipca 2012 r. w sprawie odmowy przyznania dostępu do danego dokumentu.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Jürgena Benincę.

      (1)  Dz.U. C 366 z 24.11.2012.


title: Sprawa T-671/13: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2013 r. — PAN Europe i Confédération paysanne przeciwko Komisji

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/40

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2013 r. — PAN Europe i Confédération paysanne przeciwko Komisji
   (Sprawa T-671/13)
   2014/C 52/77
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) (Bruksela, Belgia) i Syndicat agricole Confédération paysanne (Bagnolet, Francja) (przedstawiciel: adwokat B. Kloostra)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 października 2013 r., w której Komisja uznała za niedopuszczalne:

                           —

                           wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 485/2013 z dnia 24 maja 2013 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011 w odniesieniu do warunków zatwierdzania substancji czynnych: klotianidyna, tiametoksam i imidachlopryd oraz zabraniającego stosowania i sprzedaży nasion zaprawionych środkami ochrony roślin zawierającymi te substancje czynne (Dz.U. L 139, s. 12);

                           —

                           wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej nieustanowienia przez Komisję całkowitego zakazu klotianidyny, tiametoksamu i imidachloprydu.

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że, wydając sporną decyzję, Komisja naruszyła art. 9 ust. 3 Konwencji Narodów Zjednoczonych z dnia 25 czerwca 1998 r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (zwanej dalej „konwencją z Aarhus”). Przepisy zastosowane przez Komisję, a mianowicie art. 10 i art. 2 ust. 1 lit. g) i h) rozporządzenia w sprawie konwencji z Aarhus (1), są niezgodne z art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus. Niezgodność z prawem tych przepisów rozporządzenia w sprawie konwencji z Aarhus powinna była skłonić Komisję do niestosowania kryteriów określonych w spornej decyzji i do uznania wniosków o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej za dopuszczalne.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że, wydając sporną decyzję, Komisja naruszyła spoczywający na niej obowiązek zastosowania się, na ile to możliwe, do konwencji. Komisja powinna była zinterpretować art. 10 rozporządzenia w sprawie konwencji z Aarhus, a w szczególności pojęcia „aktu administracyjnego” i „zaniechania administracyjnego”, których dotyczy ten przepis, zgodnie z art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus i powinna była pominąć niezgodne z prawem definicje ustanowione w art. 2 ust. 1 lit. g) i h) rozporządzenia w sprawie konwencji z Aarhus. Komisja naruszyła zatem art. 10 rozporządzenia w sprawie konwencji z Aarhus i uchybiła obowiązkowi zastosowania się do konwencji.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, p. 13).


title: Sprawa T-4/09: Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2009 r. — UniCredit przeciwko OHIM — Union Investment Privatfonds (UniCredit)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/46

         Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2009 r. — UniCredit przeciwko OHIM — Union Investment Privatfonds (UniCredit)
   (Sprawa T-4/09)
   (2009/C 55/82)
   Język skargi: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: UniCredit SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Floridia i R. Floridia)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Union Investment Privatfonds GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM, wydanej w dniu 3 listopada 2008 r., w postępowaniu R1449/2006-2, dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu nr B699.746.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: kolorowy graficzny znak towarowy „1 (ukośnie przecinająca okrąg) UniCredit” (zgłoszenie nr 2.911.105) dla odróżnienia towarów i usług należących do klas 9, 16, 35, 36, 38, 39, 41 i 42.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Union Investment Privatfonds GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: niemieckie słowne znaki towarowe „UniSECTOR”, „UniDynamicFonds” i „UniGarant” dla usług należących do klas 35 i 36

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w zakresie usług należących do klasy 36

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja nie bierze pod uwagę ani zdolności percepcyjnych odbiorców, do których adresowane są usługi, ani faktu, że przedrostek „Uni” ma mało odróżniający charakter tudzież jest pozbawiony charakteru odróżniającego.


title: Sprawa C-214/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 25 kwietnia 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Giuseppemu Proi

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 25 kwietnia 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Giuseppemu Proi
   (Sprawa C-214/14)
   2014/C 292/17
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strona w postępowaniu głównym

   Giuseppe Proia

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE analizowane w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 lutego 2012 r. w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10 należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie ogłoszeniu przetargu na koncesje o czasie trwania krótszym od koncesji przyznanych w przeszłości, jeżeli wspomniany przetarg został ogłoszony rzekomo w celu usunięcia konsekwencji wynikających z bezprawnego wykluczenia pewnej liczby operatorów z wcześniejszych przetargów?

               2)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE analizowane w świetle powyższego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie temu, aby wymóg dostosowania czasu wygaśnięcia koncesji stanowił odpowiednie uzasadnienie dla krótszego w porównaniu z koncesjami przyznanymi w przeszłości, czasu trwania koncesji objętych przetargiem?

               3)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE analizowane w świetle powyższego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie dla wprowadzenia obowiązku nieodpłatnego zbycia użytkowania środków materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania w wypadku zakończenia działalności, z powodu upływu końcowego terminu ważności koncesji lub z powodu decyzji o jej wygaśnięciu lub odebraniu?


title: Sprawa C-584/14: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/7

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka
   (Sprawa C-584/14)
   (2015/C 081/09)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia i D. Loma-Osorio Lerena)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Grecka, nie podjąwszy wszelkich działań koniecznych w celu wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości wydanego w dniu 10 września 2009 r. w sprawie C-286/08 Komisja/Republika Grecka, nie wypełniła zobowiązań ciążących na niej na podstawie art. 260 ust. 1 TFUE

               —

               nakazanie Republice Greckiej zapłaty na rzecz Komisji wskazanej kary w wysokości 72  864,00 EUR za każdy dzień opóźnienia w wykonaniu wyroku wydanego w sprawie C-286/08 począwszy od dnia, w którym zapadnie wyrok w niniejszej sprawie, do dnia wykonania wyroku w sprawie C-286/08;

               —

               nakazanie Republice Greckiej zapłaty na rzecz Komisji dziennego ryczałtu w wysokości 8  096,00 EUR począwszy od dnia wydania wyroku w sprawie C-286/08 do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie bądź do dnia wykonania wyroku wydanego w sprawie C-286/08, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               W wyroku z dnia 10 września 2009 r. w sprawie C-286/08, Komisja/Republika Grecka, Trybunał orzekł, co następuje:

                           „1)

                           Republika Grecka,

                                       —

                                       nie opracowując i nie przyjmując w odpowiednim czasie planu gospodarowania odpadami niebezpiecznymi, zgodnego z wymogami zawartymi we właściwych przepisach prawa wspólnotowego oraz nie tworząc odpowiedniej zintegrowanej sieci urządzeń do unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych, z uwzględnieniem najodpowiedniejszych metod i technologii w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego oraz zdrowia publicznego;

                                       —

                                       nie podejmując wszelkich niezbędnych środków w celu zapewnienia zgodności gospodarowania odpadami niebezpiecznymi z przepisami art. 4 i art. 8 dyrektywy 2006/12/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów, a także art. 3 ust. 1, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 13 i art. 14 dyrektywy Rady 1999/31/WE (2) z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów,

                                 uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą po pierwsze na mocy art. 1 ust. 2 i art. 6 dyrektywy Rady 91/689/EWG (3) z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych, w związku z art. 5 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 7 ust. 1 dyrektywy 2006/12, a po drugie na mocy art. 1 ust. 2 dyrektywy 91/689 w związku z art. 4 i art. 8 dyrektywy 2006/12, a po trzecie na mocy art. 3 ust. 1, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 13 i art. 14 dyrektywy 1999/31.

                           2)

                           Republika Grecka zostaje obciążona kosztami”.

               2.

               W związku z niewykonaniem wyżej wymienionego wyroku Komisja wszczęła przeciwko Republice Greckiej postępowanie na podstawie art. 260 TFUE. Z informacji dostarczonych przez Republikę Grecką, a w szczególności z danych dotyczących 2009 r. przedstawionych Komisji w odpowiedzi z dnia 16 maja 2011 r. wynika, że łączna produkcja odpadów niebezpiecznych w 2011 r. wynosiła 1 84  863,50 ton, że odpady historyczne były rzędu 3 23  452,40 ton, a wywóz opiewał na 5  147,40 ton. Z powyższego wynika, że wyrok Trybunału w sprawie С-286/08 nie został wykonany ponad siedem lat od dnia jego ogłoszenia.

               3.

               Wobec powyższego Komisja wnosi skargę do Trybunału na podstawie art. 260 ust. 2 TFUE, który przewiduje, że gdy Komisja wnosi skargę do Trybunału z tego względu, iż dane państwo członkowskie nie podjęło środków zapewniających wykonanie wyroku Trybunału w terminie wyznaczonym przez Komisję, wskazuje ona wysokość ryczałtu lub okresowej kary pieniężnej do zapłacenia przez dane państwo członkowskie, jaką uzna za odpowiednią do okoliczności. Ostateczna decyzja w przedmiocie wymierzenia sankcji przewidzianych w art. 260 TFUE należy do Trybunału w ramach wykonywania przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania.

               4.

               Komisja, stosując kryteria określone w jej komunikacie z dnia 13 grudnia 2005 r. (zaktualizowanym w dniu 17 września 2014 r.) dotyczącym stosowania art. 260 TFUE, wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 260 ust. 1 TFUE, gdyż nie podjęła środków koniecznych w celu wykonania wyroku Trybunału z dnia 10 września 2009 r. w sprawie C-286/08, Komisja/Republika Grecka; nakazanie Republice Greckiej zapłaty na rzecz Komisji wskazanej kary w wysokości 72  864,00 EUR za każdy dzień opóźnienia w wykonaniu wyroku wydanego w sprawie C-286/08 począwszy od dnia, w którym zapadnie wyrok w niniejszej sprawie, do dnia wykonania wyroku w sprawie C-286/08; nakazanie Republice Greckiej zapłaty na rzecz Komisji dziennego ryczałtu w wysokości 8  096,00 EUR począwszy od dnia wydania wyroku w sprawie C-286/08 do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie bądź do dnia wykonania wyroku wydanego w sprawie C-286/08, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej; jak również o obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. L 114, s. 9–21.

      (2)  Dz.U. L 182, s. 1–19.

      (3)  Dz.U. L 377, s. 20–27.


title: Sprawa C-193/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Supremo Tribunal Administrativo, druga izba spraw podatkowych spornych, wydanego dnia 17 marca 2004 r. w sprawie Fazenda Pública przeciwko Organon Portuguesa – Produtos Químicos e Farmacêuticos, Lda

text:
               12.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Supremo Tribunal Administrativo, druga izba spraw podatkowych spornych, wydanego dnia 17 marca 2004 r. w sprawie Fazenda Pública przeciwko Organon Portuguesa – Produtos Químicos e Farmacêuticos, Lda
   (Sprawa C-193/04)
   (2004/C 156/18)
   Do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich został wniesiony wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Supremo Tribunal Administrativo, druga izba spraw podatkowych spornych, wydanego dnia 17 marca 2004 r. w sprawie Fazenda Pública przeciwko Organon Portuguesa – Produtos Químicos e Farmacêuticos, Lda, który wpłynął do Sekretariatu Trybunału dnia 26 kwietnia 2004 r.
   Supremo Tribunal Administrativo zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               —

               Czy opłaty pobrane z tytułu sporządzenia aktu notarialnego zbycia udziałów w spółce wchodzą w zakres przepisów art. 4 ust. 3 dyrektywy 69/335/EWG (1)?

               —

               Czy art. 5 ust. 1, czytany łącznie z art. 3 lit. c), taryfy opłat notarialnych zatwierdzonej decyzją nr 966/98 z dnia 25 listopada 1998 r. w brzmieniu obowiązującym w czasie rozpatrywanych zdarzeń, jest niezgodny z art. 10 lit. c) i art. 12 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r.w zakresie, w jakim stanowi, że opłaty od sporządzenia aktu notarialnego zbycia udziałów ustalane są wyłącznie w zależności od wartości zbytych udziałów, bez ograniczenia kwotowego i bez brania pod uwagę wartości wykonanej usługi?

      (1)  Dyrektywa Rady 69/335 EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotycząca podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 156, str. 23).


title: Sprawa T-901/16: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2016 r. – Elche Club de Fútbol/Komisja

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/40

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2016 r. – Elche Club de Fútbol/Komisja
   (Sprawa T-901/16)
   (2017/C 053/48)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Elche Club de Fútbol, SAD (Elche, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci: María J. Segura Catalán i Marianne Clayton)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie środków zaskarżenia powołanych w skardze;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2016) 4060 wersja ostateczna z dnia 4 lipca 2016 r. dotyczącej pomocy państwa udzielonej przez Hiszpanię na rzecz Elche Club de Fútbol SAD (i innych klubów piłkarskich) [SA.36387 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 20 13/CP)], w szczególności w zakresie dotyczącym Elche CF;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym środka 3;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w którym ustanowiono w nim wymóg odzyskania od Elche CF pomocy państwa w odniesieniu do środka 3;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy błędu w ocenie i w uzasadnieniu przy ustalaniu pomocy i beneficjenta, jako że Komisja stwierdziła, że Elche CF była beneficjentem gwarancji w rozumieniu art. 107 TFUE udzielonych przez Instituto Valenciano de Finanzas (IVF) na rzecz Fundación Elche CF.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 107 TFUE i braku uzasadnienia, w zakresie w jakim Komisja zakwalifikowała jako pomoc państwa gwarancje udzielone przez IVF na rzecz Fundación Elche CF. Komisja nie wykazała możliwości przypisania owego działania państwu, ani uzyskania korzyści, względnie jej selektywnego charakteru, nie dokonała oceny zakłócenia konkurencji i nie uzasadniła w wystarczający sposób wpływu na handel w Europejskim Obszarze Gospodarczym.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 107 TFUE w zakresie obliczenia pomocy i kwoty podlegającej zwrotowi.

               4.

               Zarzut czwarty, o charakterze pomocniczym, dotyczy naruszenia art. 107 TFUE w zakresie oceny zgodności pomocy i możliwości zastosowania wytycznych w dziedzinie ratowania i restrukturyzacji.


title: Sprawy połączone od C-630/11 P do C-633/11 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 czerwca 2013 r. — HGA Srl i in. przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Regionalna pomoc państwa — Pomoc na rzecz przemysłu hotelarskiego na Sardynii — Nowa pomoc — Zmiana istniejącego systemu pomocy — Decyzja korygująca — Możliwość wydania takiej decyzji — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Artykuł 4 ust. 5, art. 7 ust. 6, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 i art. 20 ust. 1 — Wywierany przez pomoc efekt zachęty — Ochrona uzasadnionych oczekiwań)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/17

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 czerwca 2013 r. — HGA Srl i in. przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawy połączone od C-630/11 P do C-633/11 P) (1)

   (Odwołanie - Regionalna pomoc państwa - Pomoc na rzecz przemysłu hotelarskiego na Sardynii - Nowa pomoc - Zmiana istniejącego systemu pomocy - Decyzja korygująca - Możliwość wydania takiej decyzji - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuł 4 ust. 5, art. 7 ust. 6, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 i art. 20 ust. 1 - Wywierany przez pomoc efekt zachęty - Ochrona uzasadnionych oczekiwań)
   2013/C 225/27
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: HGA Srl, Gimar Srl, Coghene Costruzioni Srl, Camping Pini e Mare di Cogoni Franco & C. Sas, Immobiliare 92 Srl, Gardena Srl, Hotel Stella 2000 Srl, Vadis Srl, Macpep Srl, San Marco Srl, Due lune SpA, Hotel Mistral di Bruno Madeddu & C.Sas, L'Esagono di Mario Azara & Co. Snc, Le Buganville Srl (dawniej Le Buganville di Cogoni Giuseppe & C. Snc), Le Dune Srl (dawniej Le Dune di Stefanelli Vincenzo & C. Snc) [przedstawiciele: adwokaci G. Dore, F. Ciulli i A. Vinci (C-630/11 P)], Regione autonoma della Sardegna [przedstawiciele: A. Fantozzi i G. Mameli (C-631/11 P)], Timsas srl [przedstawiciele: adwokaci D. Dodaro i S. Pinna (C-632/11 P)], Grand Hotel Abi d’Oru SpA [przedstawiciele: adwokaci D. Dodaro i R. Masuri (C-633/11 P)]

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Grespan, C. Urraca Caviedes i G. Conte, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 20 września 2011 r. w sprawie T-394/08 Regione autonoma della Sardegna i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił żądania stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2008/854/WE z dnia 2 lipca 2008 r. dotyczącej programu pomocy „Ustawa regionalna nr 9 z 1998 r. — nadużycia w stosowaniu programu pomocy N 272/98” (Dz.U. L 302, s. 9), w ramach którego Regione autonoma della Sardegna przyznała subwencje na rzecz pierwotnych inwestycji w przemyśle hotelarskim na Sardynii — Obowiązek uzasadnienia — Zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               Wnoszące odwołanie zostają obciążone solidarnie kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 21.4.2012.


title: Sprawa F-96/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 24 kwietnia 2013 r. — Demeneix przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Nieumieszczenie na liście rezerwy kadrowej — Warunek dotyczący doświadczenia zawodowego — Zakres uznania)

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/41

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 24 kwietnia 2013 r. — Demeneix przeciwko Komisji
   (Sprawa F-96/12) (1)

   (Służba publiczna - Konkurs otwarty - Nieumieszczenie na liście rezerwy kadrowej - Warunek dotyczący doświadczenia zawodowego - Zakres uznania)
   2013/C 171/85
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Laurent Demeneix (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursu EPSO/AD/207/11 potwierdzającej decyzję w sprawie nieumieszczenia nazwiska skarżącego na liście rezerwy kadrowej ze względu na brak spełnienia określonych szczególnych warunków dopuszczenia do tego konkursu oraz żądanie odszkodowania.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               L. Demeneix pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 343 z 10.11.2012, s. 23.


title: Sprostowanie do informacji w Dzienniku Urzędowym w sprawie F-104/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 20 lipca 2016 r. – U (*)/Komisja (Służba publiczna – Renta rodzinna – Artykuły 18 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Żyjący małżonek byłego urzędnika – Kwalifikowanie się – Drugie małżeństwo – Równe traktowanie urzędników) (Dz.U. C 364 z 3.10.2016, ponownie opublikowane ze względu na ochronę danych osobowych)

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/26

         Sprostowanie do informacji w Dzienniku Urzędowym w sprawie F-104/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 20 lipca 2016 r. – U (*)/Komisja (Służba publiczna – Renta rodzinna – Artykuły 18 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Żyjący małżonek byłego urzędnika – Kwalifikowanie się – Drugie małżeństwo – Równe traktowanie urzędników)
   (
         Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 364 z dnia 3 października 2016 r.
      , ponownie opublikowane ze względu na ochronę danych osobowych)
   (2017/C 095/34)
   Strona 4, spis treści, oraz strona 33 i 34, „U (*)” zastępuje się „RN (*)”.


title: Sprawy połączone C-108/14 i C-109/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) –Beteiligungsgesellschaft Larentia + Minerva mbH & Co. KG/Finanzamt Nordenham (C-108/14) i Finanzamt Hamburg-Mitte/Marenave Schiffahrts AG (C-109/14) (Odesłanie prejudycjalne — Podatek VAT — Szósta dyrektywa 77/388/EWG — Artykuł 17 — Prawo do odliczenia — Częściowe odliczenie — Podatek VAT zapłacony przez spółki holdingowe w związku z pozyskaniem kapitału zainwestowanego w ich spółki zależne — Usługi świadczone spółkom zależnym — Spółki zależne utworzone w formie spółek osobowych — Artykuł 4 — Utworzenie grupy osób, które mogą być uważane za jednego podatnika — Warunki — Wymóg stosunku podporządkowania — Bezpośrednia skuteczność)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) –Beteiligungsgesellschaft Larentia + Minerva mbH & Co. KG/Finanzamt Nordenham (C-108/14) i Finanzamt Hamburg-Mitte/Marenave Schiffahrts AG (C-109/14)
   (Sprawy połączone C-108/14 i C-109/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatek VAT - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Artykuł 17 - Prawo do odliczenia - Częściowe odliczenie - Podatek VAT zapłacony przez spółki holdingowe w związku z pozyskaniem kapitału zainwestowanego w ich spółki zależne - Usługi świadczone spółkom zależnym - Spółki zależne utworzone w formie spółek osobowych - Artykuł 4 - Utworzenie grupy osób, które mogą być uważane za jednego podatnika - Warunki - Wymóg stosunku podporządkowania - Bezpośrednia skuteczność))
   (2015/C 302/08)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Beteiligungsgesellschaft Larentia + Minerva mbH & Co. (C-108/14), Finanzamt Hamburg-Mitte (C-109/14)

      Strony pozwane: Finanzamt Nordenham (C-108/14), Marenave Schiffahrts AG (C-109/14)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 17 ust. 2 i 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2006/69/WE z dnia 24 lipca 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           koszty związane z nabyciem udziałów lub akcji w spółkach zależnych poniesione przez spółkę holdingową biorącą udział w zarządzaniu tymi spółkami i w związku z tym wykonującą działalność gospodarczą powinny być uważane za należące do kosztów ogólnych tej spółki holdingowej, a obciążający te koszty podatek od wartości dodanej co do zasady powinien podlegać pełnemu odliczeniu, chyba że niektóre transakcje gospodarcze dokonane na późniejszym etapie obrotu są zwolnione z podatku od wartości dodanej na podstawie dyrektywy 77/388, zmienionej dyrektywą 2006/69, a w takim wypadku prawo do odliczenia powinno być realizowane tylko według zasad przewidzianych w art. 17 ust. 5 tej dyrektywy;

                           —

                           koszty związane z nabyciem udziałów lub akcji w spółkach zależnych poniesione przez spółkę holdingową biorącą udział w zarządzaniu tylko niektórymi z tych spółek i w związku z tym niewykonującą działalności gospodarczej względem pozostałych powinny być uważane za należące do kosztów ogólnych tej spółki holdingowej jedynie częściowo, tak że podatek od wartości dodanej obciążający te koszty może zostać odliczony tylko proporcjonalnie do kosztów należących do działalności gospodarczej, zgodnie z kryteriami podziału określonymi przez państwa członkowskie, które korzystając z tego uprawnienia, powinny uwzględniać – czego zbadanie należy do sądów krajowych – cel i strukturę szóstej dyrektywy i na tej podstawie określić sposób obliczania obiektywnie odzwierciedlający część wydatków faktycznie przypadających odpowiednio na działalność gospodarczą i działalność niemającą charakteru gospodarczego.

               2)

               Artykuł 4 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 77/388, zmienionej dyrektywą 2006/69, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby prawo krajowe ograniczyło możliwość utworzenia grupy osób mogących być uważane za jednego podatnika podatku od wartości dodanej, takiej jak przewidziana we wskazanym przepisie, tylko do podmiotów mających osobowość prawną i związanych z podmiotem nadrzędnym tej grupy stosunkiem podporządkowania, chyba że te dwa wymogi stanowią środki niezbędne i właściwe do osiągnięcia celów polegających na zapobieganiu nadużyciom podatkowym lub zwalczaniu oszustw podatkowych i unikania opodatkowania, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

               3)

               Artykuł 4 ust. 4 dyrektywy 77/388, zmienionej dyrektywą 2006/69, nie może być uważany za mający skutek bezpośredni, pozwalający podatnikom powołać się na niego wobec ich państwa członkowskiego, na wypadek gdyby przepisy tego państwa nie były zgodne z tym przepisem i nie mogły być interpretowane zgodnie z nim.

      (1)  Dz.U. C 159 z 26.5.2014.


title: Sprawa T-448/16: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2016 r. – Mr. Kebab/EUIPO – Mister Kebap (Mr. KEBAB)

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/17

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2016 r. – Mr. Kebab/EUIPO – Mister Kebap (Mr. KEBAB)
   (Sprawa T-448/16)
   (2016/C 383/23)
   Język skargi: słowacki

      Strony

      Strona skarżąca: Mr. Kebab s. r. o. (Košice-Západ, Słowacja) (przedstawiciel: adwokat L. Vojčík)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mister Kebap, SL (Finestrat, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „Mr. KEBAB” – zgłoszenie nr 12 551 222

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie R 987/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, by w całości został oddalony sprzeciw drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą z dnia 20 listopada 2014 r., nr B 002370594, wobec zgłoszenia złożonego unijnego znaku towarowego „Mr. KEBAB”;

               —

               obciążenie EUIPO i w razie potrzeby Mister Kebap, SL kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-230/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba izba) z dnia 1 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Weltimmo s.r.o./Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych — Dyrektywa 95/46/WE — Artykuł 4 ust. 1 i art. 28 ust. 1, 3 i 6 — Administrator danych formalnie mający siedzibę na terytorium określonego państwa członkowskiego — Naruszenie prawa do ochrony danych osobowych dotyczące osób fizycznych w innym państwie członkowskim — Ustalenie prawa właściwego oraz właściwego organu nadzorczego — Wykonywanie uprawnień organu nadzorczego — Uprawnienie do nakładania sankcji)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba izba) z dnia 1 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Weltimmo s.r.o./Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság
   (Sprawa C-230/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych - Dyrektywa 95/46/WE - Artykuł 4 ust. 1 i art. 28 ust. 1, 3 i 6 - Administrator danych formalnie mający siedzibę na terytorium określonego państwa członkowskiego - Naruszenie prawa do ochrony danych osobowych dotyczące osób fizycznych w innym państwie członkowskim - Ustalenie prawa właściwego oraz właściwego organu nadzorczego - Wykonywanie uprawnień organu nadzorczego - Uprawnienie do nakładania sankcji))
   (2015/C 381/06)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Weltimmo s.r.o.

      Strona pozwana: Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 1 lit. a) i art. 28 ust. 1, 3 i 6 dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy interpretować w ten sposób, że zezwala on na zastosowanie przepisów prawnych dotyczących ochrony danych osobowych państwa członkowskiego różnego od państwa, w którym zarejestrowany jest administrator tych danych, o ile prowadzi on poprzez stabilne rozwiązanie organizacyjne na terytorium tego państwa członkowskiego faktyczną i rzeczywistą działalność, choćby nawet drobną, w której kontekście dokonuje się rozpatrywanego przetwarzania.
               W celu ustalenia, w okolicznościach takich jak te występujące w postępowaniu głównym, czy tak jest, sąd odsyłający może w szczególności wziąć pod uwagę fakt, że, po pierwsze, działalność administratora danych, w której kontekście ma miejsce to przetwarzanie, polega na prowadzeniu stron internetowych z ogłoszeniami o nieruchomościach dotyczących nieruchomości położonych na terytorium tego państwa członkowskiego i zredagowanych w jego języku, a w związku z tym ta działalność jest w głównej mierze, a nawet w całości nakierowana na to państwo członkowskie, i po drugie, że wspomniany administrator danych ma w tym państwie członkowskim przedstawiciela odpowiedzialnego za ściąganie należności powstałych w wyniku tej działalności oraz za reprezentowanie go w postępowaniu administracyjnym i sądowym dotyczącym omawianych danych.
               Kwestia przynależności państwowej osób, których dotyczy to przetwarzanie danych, nie ma natomiast znaczenia.

               2)

               W sytuacji gdyby organ nadzorczy państwa członkowskiego, do którego skierowano skargi na podstawie art. 28 ust. 4 dyrektywy 95/46, doszedł do wniosku, że do przetwarzania określonych danych osobowych nie jest właściwe prawo tego państwa członkowskiego, lecz prawo innego państwa członkowskiego, art. 28 ust. 1, 3 i 6 dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, że ten organ nadzorczy może wykonywać skuteczne uprawnienia interwencyjne powierzone mu zgodnie z art. 28 ust. 3 tej dyrektywy wyłącznie na terytorium państwa członkowskiego, któremu podlega. Nie może on więc nałożyć sankcji na podstawie prawa tego państwa członkowskiego na administratora danych, który nie prowadzi działalności gospodarczej na jego terytorium, tylko powinien, na podstawie art. 28 ust. 6 tej dyrektywy, wystąpić o podjęcie działań do organu nadzorczego podległego państwu członkowskiemu, którego prawo jest właściwe.

               3)

               Dyrektywę 95/46 należy interpretować w ten sposób, iż zakres pojęcia „adatfeldolgozás” (czynności techniczne w zakresie przetwarzania danych), użytego w węgierskiej wersji językowej tej dyrektywy, w szczególności w jej art. 4 ust. 1 lit. a) i art. 28 ust. 6, należy uznać za identyczny jak terminu „adatkezelés” (przetwarzanie danych).

      (1)  Dz.U. C 245 z 28.7.2014.


title: Sprawa T-484/13: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2013 r. — Lumene przeciwko OHIM (THE YOUTH EXPERTS)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/59

         Skarga wniesiona w dniu 9 września 2013 r. — Lumene przeciwko OHIM (THE YOUTH EXPERTS)
   (Sprawa T-484/13)
   2013/C 344/109
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lumene Oy (Espoo, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat L. Laaksonen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie R 187/2013-2.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „THE YOUTH EXPERTS” dla towarów i usług z klas 3, 5 i 44 — rejestracja międzynarodowa nr 1 112 578 wskazująca Unię Europejską

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-297/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sø- og Handelsretten – Dania) – Ferring Lægemidler A/S, działająca w imieniu Ferring BV/Orifarm A/S (Odesłanie prejudycjalne — Znaki towarowe — Dyrektywa 2008/95/WE — Artykuł 7 ust. 2 — Produkty lecznicze — Przywóz równoległy — Podział rynków — Konieczność przepakowania produktu oznaczonego znakiem towarowym — Produkt leczniczy wprowadzony na rynek przywozu i wywozu przez właściciela znaku towarowego z tym samym rodzajem opakowań)

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/9

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sø- og Handelsretten – Dania) – Ferring Lægemidler A/S, działająca w imieniu Ferring BV/Orifarm A/S
   (Sprawa C-297/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Znaki towarowe - Dyrektywa 2008/95/WE - Artykuł 7 ust. 2 - Produkty lecznicze - Przywóz równoległy - Podział rynków - Konieczność przepakowania produktu oznaczonego znakiem towarowym - Produkt leczniczy wprowadzony na rynek przywozu i wywozu przez właściciela znaku towarowego z tym samym rodzajem opakowań))
   (2017/C 014/12)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Sø- og Handelsretten

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ferring Lægemidler A/S, działająca w imieniu Ferring BV

      Strona pozwana: Orifarm A/S

      Sentencja

   Artykuł 7 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego może sprzeciwić się ciągłej sprzedaży produktu leczniczego przez podmiot dokonujący przywozu równoległego, jeżeli ten drugi przepakował ów produkt leczniczy w nowe opakowanie zewnętrzne i ponownie opatrzył je znakiem towarowym, w sytuacji gdy, po pierwsze, dany produkt leczniczy może być sprzedawany w państwie, które jest stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. i do którego dokonuje się przywozu w tym samym opakowaniu co opakowanie, w którym towar ten jest sprzedawany w państwie, które jest stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i z którego dokonuje się przywozu, oraz po drugie, gdy podmiot dokonujący przywozu nie wykazał, że towar objęty przywozem może być sprzedawany wyłącznie na ograniczonej części rynku państwa, do którego dokonuje się przywozu, czego zbadanie jest zadaniem sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa C-6/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 9 stycznia 2014 r. – Wucher Helicopter GmbH, Euro-Aviation Versicherungs AG przeciwko Fridolin Santer

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 9 stycznia 2014 r. – Wucher Helicopter GmbH, Euro-Aviation Versicherungs AG przeciwko Fridolin Santer
   (Sprawa C-6/14)
   2014/C 129/10
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Wucher Helicopter GmbH, Euro-Aviation Versicherungs AG

      Strona pozwana: Fridolin Santer

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 3 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 785/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wymogów w zakresie ubezpieczenia w odniesieniu do przewoźników lotniczych i operatorów statków powietrznych (1) należy interpretować w ten sposób, że osoba znajdująca się w śmigłowcu należącym do przewoźnika lotniczego Wspólnoty,

                           —

                           przewożona wprawdzie na podstawie umowy (konkretnie: umowy pomiędzy przewoźnikiem lotniczym a pracodawcą osób przewożonych),

                           —

                           której przewóz zostaje dokonany jedynie dla celów wykonania konkretnego zadania (konkretnie: detonacji lawin) oraz

                           —

                           która bierze udział w wykonaniu zadania w ten sposób, że działa jako „przewodnik” i na polecenie pilota ma podczas lotu otworzyć drzwi śmigłowca i następnie w określony sposób i przez określony czas utrzymywać je otwarte,

                                       a)

                                       jest „pasażerem”, czy też

                                       b)

                                       zalicza się do „pełniących służbę członków zarówno załogi statków powietrznych, jak i obsługi kabiny pasażerskiej”?

               2.

               Jeżeli na pytanie l a) zostanie udzielona odpowiedź twierdząca:
               Czy art. 17 ust. 1 Konwencji montrealskiej o ujednoliceniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego z dnia 28 maja 1999 r. (2) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „pasażera” obejmuje w każdym razie również „pasażera” w rozumieniu art. 3 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 785/2004?

               3.

               Jeżeli na pytanie 2 zostanie udzielona odpowiedź przecząca:
               Czy art. 17 ust. 1 konwencji montrealskiej należy interpretować w ten sposób, że osoba znajdująca się w śmigłowcu należącym do przewoźnika lotniczego Wspólnoty jest „pasażerem” na warunkach wskazanych w pytaniu 1?

      (1)  Dz.U. L 138, s. 1.

      (2)  Dz.U. 2001, L 194, s. 39.


title: Sprawa C-423/08: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/16

         Skarga wniesiona w dniu 24 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-423/08)
   (2008/C 313/23)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Aresu i A. Caeiros, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niem na mocy art. 2, 6, 9, 10 i 11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (1), oraz rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnote n. 1150/2000 (2), i art. 220 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (3), wobec naruszenia terminów zapisania wspólnotowych środków własnych w przypadku retrospektywnego pokrycia należności z konsekwencją w postaci spóźnionej wpłaty tych środków Wspólnotom;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja zarzuca władzom włoskim uchybienie, w przypadku retrospektywnego pokrycia należności celnych, terminom wpisania środków własnych wskazanych we właściwych przepisach wspólnotowych, w zakresie w jakim władze te wyznaczają dłużnikowi celnemu termin (sześćdziesiąt dni) celem zapoznania się z protokołem ustaleń, przed przystąpieniem do obliczenia należności celnych, wskutek czego powodują opóźnienia we wpływie omawianych wspólnotowych środków własnych. Zjawisko to zauważono podczas kontroli dokonanej we Włoszech w okresie od 6 do 10 listopada 2000 r.
   Zdaniem Komisji praktyka ta jest niezgodna z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi w zakresie retrospektywnego pokrycia należności. Przesłanki ustalenia należności przywozowych są spełnione w chwili sporządzenia przez władze krajowe protokołu, w którym powiadamia się dłużnika celnego o kwocie należności, jako że dokument ten wskazuje zarówno nazwę dłużnika jak i kwotę należności podlegających pokryciu. W zakresie w jakim we Włoszech należności przywozowe są określane i zapisywane dopiero z upływem terminu wyznaczonego dłużnikowi celnemu na zakwestionowanie noty korygującej należności, o których powiadomiono, omawiane przepisy krajowe są sprzeczne z właściwymi przepisami wspólnotowymi i mogą prowadzić do opóźnień, w rozpatrywanym przypadku, w zakresie udostępnienia wspólnotowych środków własnych.

      (1)  Dz.U. L 155, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 130, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 302, s. 1.


title: Sprawa C-37/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin w dniu 22 stycznia 2010 r. — Landwirtschaftliches Unternehmen e.G. Sondershausen przeciwko BVVG Bodenverwertungs- und -verwaltungs GmbH

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin w dniu 22 stycznia 2010 r. — Landwirtschaftliches Unternehmen e.G. Sondershausen przeciwko BVVG Bodenverwertungs- und -verwaltungs GmbH
   (Sprawa C-37/10)
   2010/C 100/30
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgericht Berlin

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Landwirtschaftliches Unternehmen e.G. Sondershausen

      Strona pozwana: BVVG Bodenverwertungs- und -verwaltungs GmbH

      Pytanie prejudycjalne

               1)

               Czy § 5 ust. 1 zdanie drugie i trzecie Flächenerwerbsverordnung, wydanego w wykonaniu § 4 ust. 3 pkt 1 Ausgleichsleitungsgesetz, jest zgodny z art. 87 WE?


title: Sprawa T-386/16: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2016 r. – Falegnameria Universo dei F.lli Priarollo/EUIPO – Zanini Porte (silente PORTE & PORTE)

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/15

         Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2016 r. – Falegnameria Universo dei F.lli Priarollo/EUIPO – Zanini Porte (silente PORTE & PORTE)
   (Sprawa T-386/16)
   (2016/C 383/21)
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Falegnameria Universo dei F.lli Priarollo Snc (Caerano di San Marco, Włochy) (przedstawiciel: adwokat B. Osti)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Zanini Porte (Corbiolo di Bosco Chiesanuova, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy Unii Europejskiej zawierający elementy słowne „silente PORTE & PORTE” – znak towarowy Unii Europejskiej nr 4 191 425.

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie R 240/2015-1.

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem wstępu, stwierdzenie charakteru extra petita zaskarżonej decyzji i w związku z tym, odesłanie decyzji do izby odwoławczej Urzędu ze względu na naruszenie art 75 i 76 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego; w związku z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 216/96 z dnia 5 lutego 1996 r. oraz art. 1d dotyczącym odesłania skargi do izby odwoławczej, która nie zajęła jeszcze stanowiska w sprawie;

               —

               co do istoty: zmianę zaskarżonej decyzji a w rezultacie obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w ramach postępowania przed izbą odwoławczą, ponieważ decyzja jest bezzasadna pod względem faktycznym i prawnym, a w każdym razie zwrot kosztów z poszanowaniem zasady słuszności;

               —

               tytułem środków dowodowych: nakazanie przekazania dokumentów związanych z postępowaniem nr 000008977 C, które toczyło się przed wydziałem unieważnień EUIPO, jak również postępowaniem w sprawie odwołania R0240/2015.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady 37 lit. b) ppkt i) oraz zasady 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa C-18/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 19 stycznia 2015 r. – Brisal – Auto Estradas do Litoral, S.A., KBC Finance Ireland/Fazenda Pública

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 19 stycznia 2015 r. – Brisal – Auto Estradas do Litoral, S.A., KBC Finance Ireland/Fazenda Pública
   (Sprawa C-18/15)
   (2015/C 118/22)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Brisal – Auto Estradas do Litoral, S.A., KBC Finance Ireland

      Druga strona postępowania: Fazenda Pública

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 56 TFUE stoi na przeszkodzie istnieniu krajowego przepisu podatkowego, zgodnie z którym instytucje finansowe niebędące rezydentami na terytorium portugalskim podlegają opodatkowaniu od przychodów z odsetek uzyskanych na tym terytorium w drodze poboru u źródła podatku o stawce ostatecznej wynoszącej 20 % (lub stawce niższej w przypadku istnienia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania) stosowanej do przychodu brutto, bez możliwości odliczenia kosztów uzyskania przychodu bezpośrednio związanych z wykonywaną działalnością finansową, podczas gdy odsetki uzyskane przez instytucje finansowe będące rezydentami są wliczane całkowitego przychodu podlegającego opodatkowaniu, przy czym przy obliczaniu dochodu dla celów opodatkowania podatkiem od osób prawnych odliczane są koszty związane z prowadzoną działalnością, w związku z czym stosowana jest ogólna stawka podatkowa wynosząca 25 % do przychodów z odsetek netto?

               2)

               Czy przeszkoda ta będzie istnieć również wtedy, gdy zostanie stwierdzone, że podstawa opodatkowania instytucji finansowych będących rezydentami jest lub może być objęta, po odliczeniu kosztów finansowania związanych z przychodami z odsetek lub kosztów mających bezpośredni związek z takimi przychodami, podatkiem wyższym niż ten, który jest pobierany u źródła w przypadku instytucji finansowych niebędących rezydentami od przychodów brutto?

               3)

               W tej kwestii, czy koszty finansowania związane z udzielonymi pożyczkami lub koszty wykazujące bezpośredni związek ekonomiczny z przychodami z odsetek mogą zostać zweryfikowane przy pomocy danych EURIBOR („Euro Interbank Offered Rate”) i LIBOR („London Interbank Offered Rate”), które odzwierciedlają średnie stopy procentowe stosowane w finansowaniu międzybankowym, z którego korzystają banki w celu prowadzenia swojej działalności?


title: Sprawa F-122/12: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2012 r. — ZZ przeciwko Radzie

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/72

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2012 r. — ZZ przeciwko Radzie
   (Sprawa F-122/12)
   2013/C 26/147
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat J. Lecuyer)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Rady o zwolnieniu skarżącego i odszkodowanie oraz zadośćuczynienie

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady o zwolnieniu skarżącego i w niezbędnym zakresie stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie na te decyzję

               —

               zasądzenie od Rady na rzecz skarżącego kwoty określonej tymczasowo jako 160 181,85 EUR tytułem naprawienia poniesionej przez niego szkody;

               —

               zasądzenie od Rady na rzecz skarżącego kwoty określonej tymczasowo jako 25 000 EUR tytułem zadośćuczynienia doznanej przez niego krzywdzie;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.


title: Sprawa C-240/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 grudnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel — Luksemburg) — Administration de l'enregistrement et des domaines przeciwko Eurodental Sàrl (Szósta dyrektywa VAT — Zwolnienia — Artykuł 13 część A ust. 1 lit. e), art. 17 ust. 3 lit. b) oraz art. 28c część A lit. a) — Prawo do odliczenia — Wykonywanie i naprawa protez dentystycznych — Czynności wewnątrzwspólnotowe dotyczące czynności zwolnionych w obrębie państwa członkowskiego — Wpływ przejściowego systemu odstępstw przewidzianego w art. 28 ust. 3 lit. a) w związku z załącznikiem E pkt 2 — Zasada neutralności podatkowej — Częściowa harmonizacja podatku VAT)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 grudnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel — Luksemburg) — Administration de l'enregistrement et des domaines przeciwko Eurodental Sàrl
   (Sprawa C-240/05) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Zwolnienia - Artykuł 13 część A ust. 1 lit. e), art. 17 ust. 3 lit. b) oraz art. 28c część A lit. a) - Prawo do odliczenia - Wykonywanie i naprawa protez dentystycznych - Czynności wewnątrzwspólnotowe dotyczące czynności zwolnionych w obrębie państwa członkowskiego - Wpływ przejściowego systemu odstępstw przewidzianego w art. 28 ust. 3 lit. a) w związku z załącznikiem E pkt 2 - Zasada neutralności podatkowej - Częściowa harmonizacja podatku VAT)
   (2006/C 331/17)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour d'appel (Luksemburg)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Administration de l'enregistrement et des domaines

      Strona pozwana: Eurodental Sàrl
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour d'appel Wielkiego Księstwa Luksemburskiego — Wykładnia art. 13 część A ust. 1 lit. e), art. 15 ust. 1-3, art. 17 ust. 3 lit. b) i art. 28c część A lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) z późn. zmianami — Możliwość odliczenia podatku VAT nałożonego na towary używane do określonych czynności wewnątrzwspólnotowych wówczas, gdy czynności te są zwolnione, jeżeli zostały dokonane wewnątrz kraju — Wykonywanie i naprawa protez dentystycznych.
   Sentencja
   Czynność zwolniona z podatku od wartości dodanej na terytorium danego państwa członkowskiego na podstawie art. 13 część A ust. 1 lit. e) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w brzmieniu wynikającym z dyrektywy Rady 91/680/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. uzupełniającej wspólny system podatku od wartości dodanej i zmieniającej dyrektywę 77/388/EWG w celu zniesienia granic fiskalnych, i dyrektywy Rady 92/111/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r. wprowadzającej środki upraszczające w odniesieniu do podatku od wartości dodanej, nie uprawnia do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 17 ust. 3 lit. b) tej dyrektywy, także wówczas, gdy stanowi ona czynność wewnątrzwspólnotową i niezależnie od systemu podatku od wartości dodanej stosowanego w państwie członkowskim przeznaczenia.

      (1)  Dz.U. C 193 z 6.8.2005.


title: Sprawa C-154/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/22/WE — Łączność elektroniczna — Sieci i usługi — Artykuły 3 ust. 2 oraz art. 8 ust. 2 — Wyznaczenie przedsiębiorstw odpowiedzialnych za świadczenie usługi powszechnej — Nieprawidłowa transpozycja)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-154/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/22/WE - Łączność elektroniczna - Sieci i usługi - Artykuły 3 ust. 2 oraz art. 8 ust. 2 - Wyznaczenie przedsiębiorstw odpowiedzialnych za świadczenie usługi powszechnej - Nieprawidłowa transpozycja)
   2010/C 328/07
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i A. Nijenhuis, pełnbomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, pełnomocnik, L. Morais, advogado)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 3 ust. 2 i art. 8 ust. 2 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51). — Wyznaczenie przedsiębiorstw odpowiedzialnych za świadczenie usługi powszechnej

      Sentencja

               1)

               Poprzez brak prawidłowej transpozycji do prawa krajowego przepisów prawa Unii regulujących sposób wyznaczenia podmiotu lub podmiotów świadczących usługę powszechną, a w każdym bądź razie poprzez brak zabezpieczenia w praktyce stosowania tych przepisów, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3 ust. 2 oraz art. 8 ust. 2 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej).

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa C-258/06: Skarga wniesiona w dniu  12 czerwca 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/28

         Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-258/06)
   (2006/C 178/45)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisję Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: R. Vidal Puig i N. Yerrell)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego (1), a w każdym razie poprzez niepodanie ich do wiadomości Komisji, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin wyznaczony na dostosowanie wewnętrznego porządku prawnego do dyrektywy 2002/92/WE upłynął w dniu 15 stycznia 2005 r.

      (1)  Dz.U. 2003 L 9, str. 3.


title: Sprawa C-7/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 9 stycznia 2008 r. — Har Vaessen Douane Service BV en Staatssecretaris van Financiën

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 9 stycznia 2008 r. — Har Vaessen Douane Service BV en Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-7/08)
   (2008/C 92/18)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Har Vaessen Douane Service BV en Staatssecretaris van Financiën
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 918/83 (1) z dnia 28 marca 1983 r. zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3357/91 z dnia 7 listopada 1991 r. (2) należy interpretować w ten sposób, że można się powoływać na ustanowione w tym przepisie zwolnienie w przypadku przesyłek towarów, które rozpatrywane osobno mają wprawdzie niewielką wartość, jednak są nadawane jako przesyłka łączna o łącznej wartości wysyłanych towarów przekraczającej próg wskazany w art. 27?

               2)

               Czy przy stosowaniu art. 27 wskazanego rozporządzenia należy przyjąć, że pojęcie „wysyłki z państwa trzeciego do odbiorcy znajdującego się we Wspólnocie” obejmuje również przypadek, w którym towar przed jego wysłaniem do odbiorcy znajduje się wprawdzie w państwie trzecim, jednak kontrahent odbiorcy ma siedzibę we Wspólnocie?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz.U. L 105, str. 1).

      (2)  Dz.U. L 318 z 1991, str. 3.


title: Sprawa C-321/03: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) Zjednoczone Królestwo) — Dyson Ltd przeciwko Registrar of Trade Marks (Znak towarowy — Zbliżanie ustawodawstw — Dyrektywa 89/104/89 — Artykuł 2 — Pojęcie oznaczenia, z którego może składać się znak towarowy — Przezroczysty pojemnik lub zbiornik będący częścią zewnętrznej powierzchni odkurzacza)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) Zjednoczone Królestwo) — Dyson Ltd przeciwko Registrar of Trade Marks
   (Sprawa C-321/03) (1)

   (Znak towarowy - Zbliżanie ustawodawstw - Dyrektywa 89/104/89 - Artykuł 2 - Pojęcie oznaczenia, z którego może składać się znak towarowy - Przezroczysty pojemnik lub zbiornik będący częścią zewnętrznej powierzchni odkurzacza)
   (2007/C 56/02)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Justice, Chancery Division
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dyson Ltd

      Strona pozwana: Registrar of Trade Marks
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (Chancery Division) — Wykładnia art. 3 ust. 3 dyrektywy 89/104/EWG — Pierwsza dyrektywa Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, str. 1) — Znak towarowy stanowiący właściwość funkcjonalną (przezroczysty plastikowy cylinder) będący częścią odkurzacza.
   Sentencja
   Artykuł 2 pierwszej dyrektywy Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że przedmiot zgłoszenia znaków towarowych, takiego jak rozpatrywane w postępowaniu przed sądem krajowym, który obejmuje wszystkie możliwe do wyobrażenia kształty przezroczystego pojemnika lub zbiornika będącego częścią zewnętrznej powierzchni odkurzacza, nie stanowi „oznaczenia” w rozumieniu tego przepisu i w konsekwencji nie może stanowić znaku towarowego w jego rozumieniu.

      (1)  Dz.U. C 239 z 4.10.2003.


title: Sprawa T-271/15 P: Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2017 r. – LD/EUIPO (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Sprawozdanie z oceny — Postępowanie w sprawie oceny 2011–2012 — Przeinaczenie okoliczności faktycznych — Naruszenie prawa — Nadużycie zaufania — Uzasadnione oczekiwania)

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/8

         Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2017 r. – LD/EUIPO
   (Sprawa T-271/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Sprawozdanie z oceny - Postępowanie w sprawie oceny 2011–2012 - Przeinaczenie okoliczności faktycznych - Naruszenie prawa - Nadużycie zaufania - Uzasadnione oczekiwania))
   (2017/C 095/15)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: LD (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: A. Lukošiūtė, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej [poufne] (2).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               LD pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 262 z 10.8..2015..

      (2)  Nieujawnione informacje poufne.


title: Sprawa T-250/10: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Knut IP Management przeciwko OHIM — Zoologischer Garten Berlin (KNUT — DER EISBÄR) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego KNUT — DER EISBÄR — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy KNUD — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/17

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Knut IP Management przeciwko OHIM — Zoologischer Garten Berlin (KNUT — DER EISBÄR)
   (Sprawa T-250/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego KNUT — DER EISBÄR - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy KNUD - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2013/C 336/34
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Knut IP Management Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo adwokat C. Jaeckel, następnie adwokat J. Steinberg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Zoologischer Garten Berlin AG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Schulz i P. Vatankhah)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 marca 2010 r. (sprawa R 650/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Zoologischer Garten Berlin AG a Knut IP Management Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Knut IP Managment Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa T-462/04: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2004 r. przez HEG Limited oraz Graphic India Limited przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/17

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2004 r. przez HEG Limited oraz Graphic India Limited przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-462/04)
   (2005/C 69/34)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 30 listopada 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga HEG Limited z siedzibą w New Delhi (Indie) oraz Graphite India Limited z siedzibą w Kalkucie (Indie), reprezentowanych przez dr K. Adamantopoulosa, lawyer, oraz J. Brantona, solicitor, przeciwko Radzie Unii Europejskiej.
   Skarżące wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 230 WE, rozporządzenia Rady (WE) nr 1628/2004 (1) z dnia 13 września 2004 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze i stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych systemów elektrod grafitowych pochodzących z Indii;

               —

               stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 230 WE, rozporządzenia Rady (WE) nr 1629/2004 (2) z dnia 13 września 2004 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych systemów elektrod grafitowych pochodzących z Indii;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na wniosek wspólnotowych producentów elektrod grafitowych Komisja wszczęła równolegle postępowanie antysubwencyjne i antydumpingowe przeciwko przywozowi tych towarów z Indii. Postępowania te doprowadziły do wydania zaskarżonych rozporządzeń.
   Skarżącymi są dwie spółki indyjskie, które produkują powyższe towary i wywożą je do Unii Europejskiej. Na poparcie swojej skargi podnoszą one przede wszystkim, iż Komisja, a ostatecznie także Rada, nie zbadały innych oczywistych źródeł szkody, a mianowicie dumpingowego przywozu z innych państw trzecich, mimo że indyjscy eksporterzy przedstawili przekonywające dowody w tym zakresie. Na tej podstawie skarżące zarzucają naruszenie art. 9 ust. 5 rozporządzenia nr 384/96 (3) i art. 9 ust. 2 Porozumienia o stosowaniu Artykułu VI GATT (Porozumienie Antydumpingowe), naruszenie zasady niedyskryminacji, naruszenie istotnych wymogów proceduralnych oraz oczywisty błąd w ocenie.
   Skarżące utrzymują, iż oba zaskarżone rozporządzenia naruszają istotne wymogi proceduralne rozporządzenia nr 2026/97 (4) oraz rozporządzenia nr 384/96, jak również Porozumienia Antydumpingowego i Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, ponieważ nałożyły one środki antydumpingowe i wyrównawcze na podstawie Wspólnoty 25 Państw Członkowskich, mimo że dochodzenie było wszczęte i prowadzone na podstawie 15 Państw Członkowskich.
   Skarżące twierdzą również, iż rozporządzenie nr 1628/2004 nakłada cła wyrównawcze, które są nieadekwatnie wysokie w związku z indyjskim systemem DEPB po dokonaniu wywozu, a tym samym jest niezgodne z rozporządzeniem nr 2026/97, Porozumieniem w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych oraz zasadą proporcjonalności, zawiera oczywisty błąd w ocenie i narusza istotne wymogi proceduralne.
   Skarżące powołują się również na naruszenie rozporządzeń nr 2026/97 i nr 384/96, Porozumienia Antydumpingowego oraz Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, jak również na oczywisty błąd w ocenie, twierdząc, iż zaskarżone środki opierają ustalenie istotnej szkody na danych, które są niewiarygodne z uwagi na antykonkurencyjne porozumienia o podziale rynku oraz porozumienia cenowe pomiędzy członkami przemysłu wspólnotowego, potwierdzone i usankcjonowane decyzją samej Komisji.
   Wreszcie skarżące twierdzą, iż zaskarżone środki naruszają art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 384/96 oraz art. 8 ust. 7 rozporządzenia nr 2026/97 poprzez nieuwzględnienie wpływu innych czynników przy ustaleniu ostatecznej szkody, a tym samym przypisanie indyjskim przywozom szkody spowodowanej przez inne czynniki.

      (1)  Dz.U. L 295 z 18.9.2004 r., str. 4.

      (2)  Dz.U. L 295 z 18.9.2004 r., str. 10.

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej, Dz.U. L 56 z 6.3.1996 r., str. 1.

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, Dz.U. L 288 z 21.10.1997 r., str. 1.


title: Sprawa T-78/10: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2010 r. — Lehning Entreprise przeciwko OHIM — Certmedica International (L112)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/55

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2010 r. — Lehning Entreprise przeciwko OHIM — Certmedica International (L112)
   (Sprawa T-78/10)
   2010/C 113/86
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Lehning Entreprise (Sainte-Barbe, Francja) (przedstawiciel: adwokat P. Demoly)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Certmedica International GmbH

      Żądania strony skarżącej

               —

               wobec podobieństwa oznaczeń i towarów istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku spornych znaków towarowych L.114 i L112 w odniesieniu do ogółu towarów z klasy 5 wskazanych w ich rejestracji. W konsekwencji należy stwierdzić nieważność wydanej decyzji w zakresie w jakim oddalono w niej wniosek strony skarżącej o unieważnienie w odniesieniu do następujących towarów: „preparaty higieniczne” i „dietetyczne koncentraty spożywcze na bazie skorupiaków (jak chitosan)”, a w pozostałym zakresie utrzymać ją w mocy.

               —

               wreszcie, mając na względzie okoliczności sprawy, wyjątkowo niesłuszne byłoby pozostawienie po stronie skarżącej niepodlegających zwrotowi kosztów, jakie musiała ponieść w związku tym oczywiście pozbawionym podstawy postępowaniem. Skarżąca domaga się zatem zasądzenia od spółki Certmedica International GmbH na swoją rzecz kosztów postępowania poniesionych przez skarżącą, poczynając od sprzeciwu.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie:„L112” dla towarów z klas 5 i 29 (wspólnotowy znak towarowy nr 2 349 728)

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Certmedica International GmbH

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: krajowy znak towarowy „L.114” zarejestrowany we Francji dla towarów z klasy 5 (nr 1 312 700)

      Decyzja Wydziału Unieważnień: częściowe uwzględnienie wniosku o unieważnienie znaku towarowego dla towarów z klasy 5

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uwzględnienie odwołania wniesionego przez Certmedica International

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8, art. 52 i art. 53 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego polegające na istnieniu prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych w odniesieniu do towarów „preparaty higieniczne” i „dietetyczne koncentraty spożywcze na bazie skorupiaków (jak chitosan)”


title: Sprawa T-818/14: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2014 r. – BSCA/Komisja

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/42

         Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2014 r. – BSCA/Komisja
   (Sprawa T-818/14)
   (2015/C 065/58)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Brussels South Charleroi Airport (BSCA) (Charleroi, Belgia) (przedstawiciel: adwokat P. Frühling)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja uznała w nim, że środki zastosowane nielegalnie przez Belgię, z naruszeniem art. 108 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na rzecz BSCA, na podstawie umowy podkoncesyjnej z dnia 15 kwietnia 2002 r. pomiędzy SOWAER a BSCA i aneksu nr 3 z dnia 29 marca 2002 r. do umowy miedzy regionem Walonia a BSCA, a także na podstawie decyzji inwestycyjnej regionu Walonia z dnia 3 kwietnia 2003 r., stanowią, od dnia 4 kwietnia 2014 r. pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym w świetle art. 107 ust. 1 rzeczonego traktatu;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności art. 4, 5 i 6 zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej wszystkimi wydatkami i kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca wnosi w skardze o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji C(2014) 6849 final z dnia 1 października 2004 r. w sprawie środków zastosowanych przez Belgię na rzecz Brussels South Charleroi Airport (BSCA) i spółki Ryanair [pomoc państwa SA.14093 (C76/2002)], w której Komisja uznała, że środki zastosowane na podstawie (i) umowy podkoncesyjnej z dnia 15 kwietnia 2002 r. zawartej pomiędzy Société wallonne des aéroports (zwaną dalej „SOWAER”) a BSCA, (ii) aneksu nr 3 z dnia 29 marca 2002 r. do umowy miedzy regionem Walonia a BSCA, a także (iii) decyzji inwestycyjnej regionu Walonia z dnia 3 kwietnia 2003 r., stanowią pomoc państwa niezgodną z rykiem wewnętrznym. W konsekwencji Komisja zażądała jej odzyskania.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów:

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie popełnionego przez Komisję przy ustalaniu daty decyzji o przyznaniu spółce BSCA finansowania przez region Walonia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący przedawnienia działań Komisji wobec faktu, że postepowanie wyjaśniające dotyczące spornych środków zostało wszczęte ponad dziesięć lat po wydaniu decyzji o przyznaniu tych środków.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa, błędnych ustaleń faktycznych, oczywistego błędu w ocenie, a także naruszenia obowiązku uzasadnienia ze względu na to, że Komisja zakwalifikowała jako gospodarcze inwestycje i duże naprawy dotyczące systemu ILS (Instrument Landing System – system wspomagający lądowanie w warunkach ograniczonej widoczności) oraz oznakowania dróg startowych.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący błędnych ustaleń faktycznych i oczywistego błędu w ocenie, a także naruszenia obowiązku uzasadnienia przez to, że Komisja uznała, iż udział wydatków inwestycyjnych o charakterze niegospodarczym, poniesionych przy budowie nowego terminalu portu lotniczego, wynosił jedynie 7 %.

               5.

               Zarzuty piąty i szósty dotyczące błędnych ustaleń faktycznych, a także oczywistych błędów w ocenie, których dopuściła się Komisja przy ustalaniu zaktualizowanej wartości netto spornych środków.

               6.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i naruszenia prawa popełnionych przez Komisję przy ustalaniu opłaty dodatkowej, podlegającej wniesieniu od dnia 1 stycznia 2016 r., czego konsekwencją było całkowite uniemożliwienie obliczenia wysokości tej opłaty.

               7.

               Zarzut ósmy dotyczący naruszeń prawa i błędów w zakresie ustaleń faktycznych, oczywistego błędu w ocenie, a także naruszenia obowiązku uzasadnienia, popełnionych przez Komisję przy badaniu właściwego rynku i domniemanych zakłóceń konkurencji między portem lotniczym Charleroi a narodowym portem lotniczym w Brukseli.

               8.

               Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.