title: Sprawy połączone C-597/18 P, C-598/18 P, C-603/18 P i C-604/18 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 grudnia 2020 r. – Rada Unii Europejskiej / Dr. K. Chrysostomides & Co. LLC i in., Unia Europejska, Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny (EBC), Eurogrupa (C-597/18 P), Rada Unii Europejskiej / Eleni Pavlikka Bourdouvali i in., Unia Europejska, Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny (EBC), Eurogrupa (C-598/18 P), Dr. K. Chrysostomides & Co. LLC i in. (C-603/18 P), Eleni Pavlikka Bourdouvali i in. (C-604/18 P) / Unia Europejska, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny (EBC), Eurogrupa [Odwołanie – Polityka gospodarcza i pieniężna – Program wsparcia na rzecz stabilności Republiki Cypryjskiej – Restrukturyzacja cypryjskiego długu publicznego – Decyzja Rady Prezesów Europejskiego Banku Centralnego (EBC) w sprawie awaryjnego wsparcia płynności w następstwie wniosku Banku Centralnego Republiki Cypryjskiej – Deklaracje Eurogrupy z dnia 25 marca, 12 kwietnia, 13 maja i 13 września 2013 r. – Decyzja 2013/236/UE – Protokół ustaleń dotyczący szczegółowych warunków w zakresie polityki gospodarczej zawarty między Republiką Cypryjską a europejskim mechanizmem stabilności (EMS) – Prawo własności – Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań – Równość traktowania – Odpowiedzialność pozaumowna Unii Europejskiej]

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 grudnia 2020 r. – Rada Unii Europejskiej / Dr. K. Chrysostomides & Co. LLC i in., Unia Europejska, Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny (EBC), Eurogrupa (C-597/18 P), Rada Unii Europejskiej / Eleni Pavlikka Bourdouvali i in., Unia Europejska, Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny (EBC), Eurogrupa (C-598/18 P), Dr. K. Chrysostomides & Co. LLC i in. (C-603/18 P), Eleni Pavlikka Bourdouvali i in. (C-604/18 P) / Unia Europejska, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny (EBC), Eurogrupa
      (Sprawy połączone C-597/18 P, C-598/18 P, C-603/18 P i C-604/18 P) (1)

      (Odwołanie - Polityka gospodarcza i pieniężna - Program wsparcia na rzecz stabilności Republiki Cypryjskiej - Restrukturyzacja cypryjskiego długu publicznego - Decyzja Rady Prezesów Europejskiego Banku Centralnego (EBC) w sprawie awaryjnego wsparcia płynności w następstwie wniosku Banku Centralnego Republiki Cypryjskiej - Deklaracje Eurogrupy z dnia 25 marca, 12 kwietnia, 13 maja i 13 września 2013 r. - Decyzja 2013/236/UE - Protokół ustaleń dotyczący szczegółowych warunków w zakresie polityki gospodarczej zawarty między Republiką Cypryjską a europejskim mechanizmem stabilności (EMS) - Prawo własności - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Równość traktowania - Odpowiedzialność pozaumowna Unii Europejskiej)
      (2021/C 62/02)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         (Sprawa C-597/18 P)

         Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Gregorio Merino, I. Gurov i E. Chatziioakeimidou, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Dr. K. Chrysostomides & Co., Agroton plc, Joanna Andreou, Kyriaki Andreou, Bundeena Holding plc, Henrietta Jindra Burton, C & O Service & Investment Ltd, C. G. Christofides Industrial Ltd, Phidias Christodoulou, Georgia Phanou-Christodoulou, Christakis Christofides, reprezentowany przez swojego wykonawcę testamentu, Theano Chrysafi, Andreas Chrysafis, Dionysios Chrysostomides, Eleni K. Chrysostomides, Eleni D. Chrysostomides, D & C Construction and Development Ltd, Chrystalla Dekatris, Constantinos Dekatris, Dr. K. Chrysostomides and Co., Emily Dragoumi, Parthenopi Dragoumi, James Droushiotis, Eastvale Finance Ltd, Nicos Eliades, Tereza Eliades, Goodway Alliance Ltd, Christos Hadjimarkos, Johnson Cyprus Employees Provident Fund, Kalia Georgiou LLC, Komposit Ltd, Platon M. Kyriakides, L.kcar Intermetal and Synthetic Ltd, Lois Builders Ltd, Athena Mavronicola-Droushiotis, Medialgeria Monitoring and Consultancy Ltd, Neita International Inc., Sophia Nicolatos, Paris & Barcelona Ltd, Louiza Patsiou, Probus Mare Marine Ltd, Provident Fund of the Employees of Osel Ltd, R.A. M. Oil Cyprus Ltd, Steelway Alliance Ltd, Tameio Pronoias Prosopikou Genikon, The Cyprus Phassouri Estates Ltd, The Prnses Ltd, Christos Tsimon, Nafsika Tsimon, Unienergy Holdings Ltd, Julia Justine Jane Woods (przedstawiciel: P. Tridimas, barrister), Unia Europejska (przedstawiciel: Komisja Europejska), Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, J.-P. Keppenne i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy), Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: początkowo, M. O. Szablewska i K. Laurinavičius, pełnomocnicy, wspierani przez H.-G. Kamanna, Rechtsanwalt, a następnie K. Laurinavičius, G. Várhelyi i O. Heinz, wspierani przez H.-G. Kamanna, Rechtsanwalt), Eurogroupa (przedstawiciel: Rada Unii Europejskiej)

         Interwenient popierający stronę wnoszącą odwołanie: Republika Finlandii (przedstawiciele: S. Hartikainen i J. Heliskoski, pełnomocnicy)

         (Sprawa C-598/18 P)

         Strona wnosząca odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Gregorio Merino, I. Gurov i E. Chatziioakeimidou, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Eleni Pavlikka Bourdouvali, Georgios Bourdouvalis, Nikolina Bourdouvali, Coal Energy Trading Ltd, Christos Christofi, Elisavet Christofi, Athanasia Chrysostomou, Sofoklis Chrysostomou, Clearlining Ltd, Alan Dimant, Dodoni Ependyseis Chartofylakou Dimosia Etaireia Ltd, Dtek Holdings Ltd, Dtek Trading Ltd, Elma Holdings pcl, Elma Properties & Investments pcl, Agrippinoulla Fragkoudi, Dimitrios Fragkoudis, Frontal Investments Ltd, Costas Gavrielides, Eleni Harou, Theodora Hasapopoullou, Gladys Iasonos, Georgios Iasonos, Jupiter Portfolio Investments pcl, George Karkousi, Lend & Seaserve Ltd, Liberty Life Insurance pcl, Michail P. Michailidis Ltd, Michalakis Michaelides, Rena Michael Michaelidou, Akis Micromatis, Erginos Micromatis, Harinos Micromatis, Alvinos Micromatis, Plotinos Micromatis, Nertera Investments Ltd, Andros Nicolaides, Melina Nicolaides, Ero Nicolaidou, Aris Panagiotopoulos, Nikolitsa Panagiotopoulou, Lambros Panayiotides, Ersi Papaefthymiou, Kostas Papaefthymiou, Restful Time Co., Alexandros Rodopoulos, Seatec Marine Services Ltd, Sofoklis Chrisostomou & Yioí Ltd, Marinos C. Soteriou, Sparotin Ltd, Miranda Tanou, Myria Tanou (przedstawiciele: P. Tridimas, barrister, i K. Chrysostomides, dikigoros), Unia Europejska (przedstawiciel: Komisja Europejska), Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, J.-P. Keppenne i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy), Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: M. O. Szablewska i K. Laurinavičius, pełnomocnicy, wspierani przez H.-G. Kamanna, Rechtsanwalt), Eurogrupa (przedstawiciel: Rada Unii Europejskiej)

         Interwenient popierający stronę wnoszącą odwołanie: Republika Finlandii (przedstawiciele: S. Hartikainen i J. Heliskoski, pełnomocnik)

         (Sprawy C-603/18 P i C-604/18 P)

         Strona wnosząca odwołanie: Dr. K. Chrysostomides & Co. LLC, Agroton plc, Joanna Andreou, Kyriaki Andreou, Henrietta Jindra Burton, C & O Service & Investment Ltd, C. G. Christofides Industrial Ltd, Christakis Christofides, reprezentowany przez swojego wykonawcę testamentu, Theano Chrysafi, Andreas Chrysafis, Dionysios Chrysostomides, Eleni K. Chrysostomides, Eleni D. Chrysostomides, D & C Construction and Development Ltd, Chrystalla Dekatris, Constantinos Dekatris, Dr. K. Chrysostomides and Co., Emily Dragoumi, Parthenopi Dragoumi, Eastvale Finance Ltd, Nicos Eliades, Tereza Eliades, Goodway Alliance Ltd, Christos Hadjimarkos, Johnson Cyprus Employees Provident Fund, L.kcar Intermetal and Synthetic Ltd, Lois Builders Ltd, Medialgeria Monitoring and Consultancy Ltd, Neita International, Inc., Paris & Barcelona Ltd, Provident Fund of the Employees of Osel Ltd, R.A. M. Oil Cyprus Ltd, Steelway Alliance Ltd, Tameio Pronoias Prosopikou Genikon, The Cyprus Phassouri Estates Ltd, Christos Tsimon, Nafsika Tsimon, Julia Justine Jane Woods (przedstawiciel: P. Tridimas, barrister) (C-603/18 P), Eleni Pavlikka Bourdouvali, Georgios Bourdouvalis, Nikolina Bourdouvali, Christos Christofi, Elisavet Christofi, Clearlining Ltd, Dtek Holding Ltd, Dtek Trading Ltd, Agrippinoulla Fragkoudi, Dimitrios Fragkoudis, Frontal Investments Ltd, Costas Gavrielides, Eleni Harou, Theodora Hasapopoullou, Gladys Iasonos, Georgios Iasonos, George Karkousi, Lend & Seaserve Ltd, Michail P. Michailidis Ltd, Michalakis Michaelides, Rena Michael Michaelidou, Andros Nicolaides, Melina Nicolaides, Ero Nicolaidou, Aris Panagiotopoulos, Nikolitsa Panagiotopoulou, Alexandros Rodopoulos, Seatec Marine Services Ltd, Marinos C. Soteriou (przedstawiciele: P. Tridimas, barrister, i K. Chrysostomides, dikigoros) (C-604/18 P)

         Druga strona postępowania: Unia Europejska (przedstawiciel: Komisja Europejska), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Chatziioakeimidou, A. de Gregorio Merino i I. Gurov, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, J.-P. Keppenne i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy), Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciel: M. O. Szablewska i K. Laurinavičius, pełnomocnicy, wspierani przez H.-G. Kamanna, Rechtsanwalt), Eurogrupa (przedstawiciel: Rada Unii Europejskiej)

         Interwenient popierający Radę Unii Europejskiej: Republika Finlandii (przedstawiciele: S. Hartikainen i J. Heliskoski, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Wyroki Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 lipca 2018 r., K. Chrystomides & Co. i in./Rada i in. (T-680/13, EU:T:2018:486) oraz z dnia 13 lipca 2018 r., Bourdouvali i in./Rada i in. (T-786/14, niepublikowany, EU:T:2018:487) zostają uchylone w zakresie, w jakim odrzucają one podniesione przez Radę Unii Europejskiej zarzuty niedopuszczalności w zakresie, w jakim dotyczą one skarg wniesionych w tych sprawach skierowanych przeciwko Eurogrupie i art. 2 ust. 6 lit. b) decyzji Rady 2013/236/UE z dnia 25 kwietnia 2013 r. skierowanej do Cypru w sprawie określonych środków służących przywróceniu stabilności finansowej i trwałego wzrostu gospodarczego.

                  2)

                  Skargi wniesione w pierwszej instancji w sprawach T-680/13 i T-786/14 są niedopuszczalne w zakresie, w jakim są one skierowane przeciwko Eurogrupie i art. 2 ust. 6 lit. b) decyzji 2013/236.

                  3)

                  Odwołania główne w sprawach C-603/18 P i C-604/18 P zostają oddalone.

                  4)

                  Dr. K. Chrysostomides & Co. LLC, Agroton plc, Joanna i Kyriaki Andreou, Bundeena Holding plc, Henrietta Jindra Burton, C & O Service & Investment Ltd, C.G. Christofides Industrial Ltd, Phidias Christodoulou, Georgia Phanou-Christodoulou, Christakis Christofides, Theano Chrysafi, Andreas Chrysafis, Dionysios Chrysostomides, Eleni K. i Eleni D. Chrysostomides, D & C Construction and Development Ltd, Chrystalla Dekatris, Constantinos Dekatris, Dr. K. Chrysostomides and Co., Emily Dragoumi, Parthenopi Dragoumi, James Droushiotis, Eastvale Finance Ltd, Nicos Eliades, Tereza Eliades, Goodway Alliance Ltd, Christos Hadjimarkos, Johnson Cyprus Employees Provident Fund, Kalia Georgiou LLC, Komposit Ltd, Platon M. Kyriakides, L.kcar Intermetal and Synthetic Ltd, Lois Builders Ltd, Athena Mavronicola-Droushiotis, Medialgeria Monitoring and Consultancy Ltd, Neita International Inc., Sophia Nicolatos, Paris & Barcelona Ltd, Louiza Patsiou, Probus Mare Marine Ltd, Provident Fund of the Employees of Osel Ltd, R.A.M. Oil Cyprus Ltd, Steelway Alliance Ltd, Tameio Pronoias Prosopikou Genikon, The Cyprus Phassouri Estates Ltd, The Prnses Ltd, Christos Tsimon, Nafsika Tsimon, Unienergy Holdings Ltd i Julia Justine Jane Woods, Eleni Pavlikka Bourdouvali, Georgios Bourdouvalis, Nikolina Bourdouvali, Coal Energy Trading Ltd, Christos Christofi, Elisavet Christofi, Athanasia Chrysostomou, Sofoklis Chrysostomou, Clearlining Ltd, Alan Dimant, Dodoni Ependyseis Chartofylakou Dimosia Etaireia Ltd, Dtek Holding Ltd, Dtek Trading Ltd, Elma Holdings pcl, Elma Properties & Investments pcl, Agrippinoulla Fragkoudi, Dimitrios Fragkoudis, Frontal Investments Ltd, Costas Gavrielides, Eleni Harou, Theodora Hasapopoullou, Gladys Iasonos, Georgios Iasonos, Jupiter Portfolio Investments pcl, George Karkousi, Lend & Seaserve Ltd, Liberty Life Insurance pcl, Michail P. Michailidis Ltd, Michalakis Michaelides, Rena Michael Michaelidou, Akis Micromatis, Erginos Micromatis, Harinos Micromatis, Alvinos Micromatis, Plotinos Micromatis, Nertera Investments Ltd, Andros Nicolaides, Melina Nicolaides, Ero Nicolaidou, Aris Panagiotopoulos, Nikolitsa Panagiotopoulou, Lambros Panayiotides, Ersi Papaefthymiou, Kostas Papaefthymiou, Restful Time Co., Alexandros Rodopoulos, Seatec Marine Services Ltd, Sofoklis Chrisostomou & Yioí Ltd, Marinos C. Soteriou, Sparotin Ltd, Miranda i Myria Tanou pokrywają poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej i Komisję Europejską związane zarówno z postępowaniem w pierwszej instancji, jak i z postępowaniem odwoławczym w sprawach C-597/18 P i C-598/18 P.

                  5)

                  Dr. K. Chrysostomides & Co. LLC, Agroton plc, Joanna i Kyriaki Andreou, Henrietta Jindra Burton, C & O Service & Investment Ltd, C.G. Christofides Industrial Ltd, Christakis Christofides, Theano Chrysafi, Andreas Chrysafis, Dionysios Chrysostomides, Eleni K. i Eleni D. Chrysostomides, D & C Construction and Development Ltd, Chrystalla Dekatris, Constantinos Dekatris, Dr. K. Chrysostomides and Co., Emily Dragoumi, Parthenopi Dragoumi, Eastvale Finance Ltd, Nicos Eliades, Tereza Eliades, Goodway Alliance Ltd, Christos Hadjimarkos, Johnson Cyprus Employees Provident Fund, L.kcar Intermetal and Synthetic Ltd, Lois Builders Ltd, Medialgeria Monitoring and Consultancy Ltd, Neita International Inc., Paris & Barcelona Ltd, Provident Fund of the Employees of Osel Ltd, R.A.M. Oil Cyprus Ltd, Steelway Alliance Ltd, Tameio Pronoias Prosopikou Genikon, The Cyprus Phassouri Estates Ltd, Christos Tsimon, Nafsika Tsimon, Julia Justine Jane Woods, Eleni Pavlikka Bourdouvali, Georgios Bourdouvalis, Nikolina Bourdouvali, Christos Christofi, Elisavet Christofi, Clearlining Ltd, Dtek Holding Ltd, Dtek Trading Ltd, Agrippinoulla Fragkoudi, Dimitrios Fragkoudis, Frontal Investments Ltd, Costas Gavrielides, Eleni Harou, Theodora Hasapopoullou, Gladys Iasonos, Georgios Iasonos, George Karkousi, Lend & Seaserve Ltd, Michail P. Michailidis Ltd, Michalakis Michaelides, Rena Michael Michaelidou, Andros Nicolaides, Melina Nicolaides, Ero Nicolaidou, Aris Panagiotopoulos, Nikolitsa Panagiotopoulou, Alexandros Rodopoulos, Seatec Marine Services Ltd i Marinos C. Soteriou pokrywają poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej, Komisję Europejską i Europejski Bank Centralny (EBC) związane zarówno z postępowaniem w pierwszej instancji, jak i z postępowaniem odwoławczym w sprawach C-603/18 P i C-604/18 P.

                  6)

                  Republika Finlandii pokrywa własne koszty poniesione w ramach niniejszych postępowań odwoławczych.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa C-607/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Husqvarna AB / Lidl Digital International GmbH & Co. KG, dawniej Lidl E-Commerce International GmbH & Co. KG [Odesłanie prejudycjalne – Znaki towarowe Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 51 ust. 1 lit. a) – Artykuł 55 ust. 1 – Wygaśnięcie praw związanych z unijnym znakiem towarowym – Unijny znak towarowy, który nie był rzeczywiście używany przez nieprzerwany okres pięciu lat – Upływ okresu pięciu lat – Data oceny]

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/5

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Husqvarna AB / Lidl Digital International GmbH & Co. KG, dawniej Lidl E-Commerce International GmbH & Co. KG
      (Sprawa C-607/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Znaki towarowe Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) - Artykuł 55 ust. 1 - Wygaśnięcie praw związanych z unijnym znakiem towarowym - Unijny znak towarowy, który nie był rzeczywiście używany przez nieprzerwany okres pięciu lat - Upływ okresu pięciu lat - Data oceny)
      (2021/C 62/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Husqvarna AB

         Strona pozwana: Lidl Digital International GmbH & Co. KG, dawniej Lidl E-Commerce International GmbH & Co. KG

         Sentencja

      Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie [znaku towarowego Unii Europejskiej] należy interpretować w ten sposób, że w przypadku roszczenia wzajemnego o stwierdzenie wygaśnięcia praw związanych z unijnym znakiem towarowym datą, którą należy uwzględnić w celu ustalenia, czy upłynął nieprzerwany okres pięciu lat przewidziany w tym przepisie, jest data zgłoszenia tego roszczenia.

         (1)  Dz.U. C 27 z 27.1.2020.


title: Sprawa C-656/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Törvényszék – Węgry) – BAKATI PLUS Kereskedelmi és Szolgáltató Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága [Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Zwolnienia w eksporcie – Artykuł 146 ust. 1 lit. b) – Towary wysyłane lub transportowane poza terytorium Unii Europejskiej przez nabywcę niemającego siedziby na terytorium danego państwa członkowskiego – Artykuł 147 – „Towary przewożone w bagażu osobistym podróżnych” niemających siedziby w Unii – Pojęcie – Towary, które faktycznie opuściły terytorium Unii – Dowód – Odmowa zwolnienia w eksporcie – Zasada neutralności podatkowej i zasada proporcjonalności – Oszustwo]

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/6

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Törvényszék – Węgry) – BAKATI PLUS Kereskedelmi és Szolgáltató Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-656/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Zwolnienia w eksporcie - Artykuł 146 ust. 1 lit. b) - Towary wysyłane lub transportowane poza terytorium Unii Europejskiej przez nabywcę niemającego siedziby na terytorium danego państwa członkowskiego - Artykuł 147 - „Towary przewożone w bagażu osobistym podróżnych” niemających siedziby w Unii - Pojęcie - Towary, które faktycznie opuściły terytorium Unii - Dowód - Odmowa zwolnienia w eksporcie - Zasada neutralności podatkowej i zasada proporcjonalności - Oszustwo)
      (2021/C 62/05)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Szegedi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BAKATI PLUS Kereskedelmi és Szolgáltató Kft.

         Strona przeciwna: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Sentencja

                  1)

                  Przewidziane w art. 147 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej zwolnienie dotyczące „towarów przewożonych w bagażu osobistym podróżnych” należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono towarów, które osoba fizyczna niemająca siedziby w Unii Europejskiej przewozi poza terytorium Unii Europejskiej w celach handlowych, aby je odsprzedać w państwie trzecim.

                  2)

                  Artykuł 146 ust. 1 lit. b) i art. 147 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którym, w przypadku gdy organ podatkowy stwierdzi, że przesłanki zwolnienia z podatku od wartości dodanej (VAT) przewidziane dla towarów przewożonych w bagażu osobistym podróżnych nie zostały spełnione, lecz dane towary faktycznie zostały przetransportowane przez nabywcę poza terytorium Unii Europejskiej, to jest on zobowiązany do zbadania, czy zwolnienie z VAT przewidziane w tym art. 146 ust. 1 lit. b) może zostać zastosowane do danej dostawy, nawet jeśli właściwe formalności celne nie zostały dochowane, a przy zakupie nabywca nie miał zamiaru skorzystać z tego ostatniego zwolnienia.

                  3)

                  Artykuł 146 ust. 1 lit. b) i art. 147 dyrektywy 2006/112, a także zasady neutralności podatkowej i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one praktyce krajowej, zgodnie z którą organ podatkowy automatycznie odmawia podatnikowi skorzystania ze zwolnienia z podatku od wartości dodanej (VAT) przewidzianego przez jeden z tych przepisów, jeżeli stwierdzi, że podatnik ten w złej wierze sporządził formularz, na którego podstawie nabywca ten powołał się na zwolnienie przewidziane w tymże art. 147, podczas gdy jest bezsporne, że dane towary opuściły terytorium Unii Europejskiej. W takich okolicznościach należy odmówić skorzystania ze zwolnienia z VAT przewidzianego w owym art. 146 ust. 1 lit. b), jeżeli naruszenie wymogu formalnego skutkuje uniemożliwieniem przedstawienia przekonywającego dowodu na to, że zostały spełnione przesłanki materialnoprawne warunkujące zastosowanie tego zwolnienia, czy też wykazano, że rzeczony podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, iż dana transakcja stanowiła oszustwo zagrażające funkcjonowaniu wspólnego systemu VAT.

         (1)  Dz.U. C 95 z 23.3.2020 r.


title: Sprawa C-667/19: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie – Polska) – A.M. / E.M. [Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Produkty kosmetyczne – Rozporządzenie (WE) nr 1223/2009 – Artykuł 19 – Informacje dla konsumentów – Oznakowanie – Informacje, które powinny znajdować się na pojemniku i opakowaniu zewnętrznym produktów – Oznakowanie w języku obcym – „Funkcja produktu kosmetycznego” – Pojęcie – Opakowanie produktów kosmetycznych zawierające odesłanie do szczegółowego katalogu produktów sporządzonego w języku konsumenta]

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/7

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie – Polska) – A.M. / E.M.
      (Sprawa C-667/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Produkty kosmetyczne - Rozporządzenie (WE) nr 1223/2009 - Artykuł 19 - Informacje dla konsumentów - Oznakowanie - Informacje, które powinny znajdować się na pojemniku i opakowaniu zewnętrznym produktów - Oznakowanie w języku obcym - „Funkcja produktu kosmetycznego” - Pojęcie - Opakowanie produktów kosmetycznych zawierające odesłanie do szczegółowego katalogu produktów sporządzonego w języku konsumenta)
      (2021/C 62/06)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A.M.

         Strona pozwana: E.M.

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 19 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczącego produktów kosmetycznych należy interpretować w ten sposób, że informacja o „funkcji produktu kosmetycznego”, która zgodnie z tym przepisem musi znajdować się na pojemniku i opakowaniu zewnętrznym takiego produktu, powinna w sposób jasny powiadamiać konsumenta o zastosowaniu i sposobie używania produktu, by zapewnić jego bezpieczne użycie przez konsumentów bez szkody dla ich zdrowia, i w związku z tym nie może się ograniczać jedynie do informacji o zamierzonych celach stosowania produktu, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia. Do sądu odsyłającego należy ustalenie – w świetle cech i właściwości danego produktu, a także oczekiwań przeciętnego, właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego konsumenta – charakteru i zakresu informacji, jaką należy umieścić na pojemniku i opakowaniu zewnętrznym produktu, tak aby produkt ten mógł zostać użyty bez zagrożenia dla zdrowia ludzkiego.

                  2)

                  Artykuł 19 ust. 2 rozporządzenia nr 1223/2009 należy interpretować w ten sposób, że informacje, o których mowa w art. 19 ust. 1 lit. d), f) i g) tego rozporządzenia, a mianowicie informacje dotyczące, odpowiednio, szczególnych środków ostrożności przy stosowaniu produktu kosmetycznego, funkcji tego produktu oraz jego składników, nie mogą być zawarte w katalogu firmowym, do którego odsyła przewidziany w pkt 1 załącznika VII do tego rozporządzenia symbol umieszczony na opakowaniu zewnętrznym lub pojemniku tego produktu.

         (1)  Dz.U. C 406 z 2.12.2019.


title: Sprawa C-710/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État, Belgia) – G.M.A. / État belge [Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ osób – Artykuł 45 TFUE – Obywatelstwo Unii – Dyrektywa 2004/38/WE – Prawo pobytu przez okres przekraczający trzy miesiące – Artykuł 14 ust. 4 lit. b) – Osoby poszukujące pracy – Rozsądny termin na zapoznanie się z ofertami zatrudnienia, które mogą być odpowiednie dla osoby poszukującej pracy, i przedsięwzięcie środków umożliwiających jej uzyskania zatrudnienia – Wymagania przyjmującego państwa członkowskiego nałożone na osobę poszukującą pracy w tym okresie – Warunki prawa pobytu – Obowiązek kontynuowania poszukiwania pracy i posiadania rzeczywistej szansy na zatrudnienie]

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/8

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État, Belgia) – G.M.A. / État belge
      (Sprawa C-710/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ osób - Artykuł 45 TFUE - Obywatelstwo Unii - Dyrektywa 2004/38/WE - Prawo pobytu przez okres przekraczający trzy miesiące - Artykuł 14 ust. 4 lit. b) - Osoby poszukujące pracy - Rozsądny termin na zapoznanie się z ofertami zatrudnienia, które mogą być odpowiednie dla osoby poszukującej pracy, i przedsięwzięcie środków umożliwiających jej uzyskania zatrudnienia - Wymagania przyjmującego państwa członkowskiego nałożone na osobę poszukującą pracy w tym okresie - Warunki prawa pobytu - Obowiązek kontynuowania poszukiwania pracy i posiadania rzeczywistej szansy na zatrudnienie)
      (2021/C 62/07)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d'État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: G.M.A.

         Strona pozwana: État belge

         Sentencja

      Artykuł 45 TFUE i art. 14 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG należy interpretować w ten sposób, że przyjmujące państwo członkowskie jest zobowiązane zapewnić obywatelowi Unii rozsądny termin, który zaczyna biec od momentu, w którym ten obywatel Unii zarejestruje się jako osoba poszukująca pracy, w celu umożliwienia mu zapoznania się z ofertami pracy, które mogą mu odpowiadać, i przedsięwzięcia środków niezbędnych do uzyskania zatrudnienia.
      Podczas tego okresu przyjmujące państwo członkowskie może wymagać od osoby poszukującej pracy, aby dostarczyła dowód na to, że poszukuje ona zatrudnienia. Dopiero po upływie tego okresu to państwo członkowskie może wymagać od osoby poszukującej pracy, żeby wykazała nie tylko, że nadal poszukuje pracy, lecz również, że ma rzeczywiste szanse na uzyskanie zatrudnienia.

         (1)  Dz.U. C 399 z dnia 25.11.2019 r.


title: Sprawa C-801/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upravni sud u Zagrebu – Chorwacja) – FRANCK d.d. Zagreb / Ministarstvo financija Republike Hrvatske Samostalni sektor za drugostupanjski upravni postupak [Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Zwolnienia – Artykuł 135 ust. 1 lit. b) i d) – Pojęcia „udzielania kredytów” i „innych zbywalnych instrumentów finansowych” – Transakcje złożone – Świadczenie główne – Udostępnianie środków pieniężnych za opłatą – Przeniesienie weksla na spółkę faktoringową, a otrzymanej kwoty pieniężnej na wystawcę weksla]

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/8

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upravni sud u Zagrebu – Chorwacja) – FRANCK d.d. Zagreb / Ministarstvo financija Republike Hrvatske Samostalni sektor za drugostupanjski upravni postupak
      (Sprawa C-801/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Zwolnienia - Artykuł 135 ust. 1 lit. b) i d) - Pojęcia „udzielania kredytów” i „innych zbywalnych instrumentów finansowych” - Transakcje złożone - Świadczenie główne - Udostępnianie środków pieniężnych za opłatą - Przeniesienie weksla na spółkę faktoringową, a otrzymanej kwoty pieniężnej na wystawcę weksla)
      (2021/C 62/08)
      Język postępowania: chorwacki

         Sąd odsyłający

      Upravni sud u Zagrebu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FRANCK d.d. Zagreb

         Strona przeciwna: Ministarstvo financija Republike Hrvatske Samostalni sektor za drugostupanjski upravni postupak

         Sentencja

      Artykuł 135 ust. 1 lit. b) i d) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że zwolnienie z podatku od wartości dodanej, które przepisy te przewidują, odpowiednio, w odniesieniu do udzielania kredytów i w odniesieniu do transakcji dotyczących innych zbywalnych instrumentów finansowych, stosuje się do transakcji polegającej na udostępnieniu przez podatnika innemu podatnikowi, za opłatą, środków pieniężnych uzyskanych od spółki faktoringowej w wyniku przeniesienia na nią weksla wystawionego przez tego drugiego podatnika, gdy pierwszy podatnik poręcza za spłatę na rzecz tej spółki faktoringowej wspomnianego weksla w terminie jego wymagalności.

         (1)  Dz.U. C 27 z 27.1.2020.


title: SprawaC-849/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Środowisko naturalne – Dyrektywa 92/43/EWG – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Specjalne obszary ochrony – Artykuł 4 ust. 4 – Obowiązek ustalenia założeń ochrony – Artykuł 6 ust. 1 – Obowiązek podjęcia środków ochronnych – Decyzja 2006/613/WE – Śródziemnomorski region biogeograficzny]

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/9

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka
      (SprawaC-849/19) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Specjalne obszary ochrony - Artykuł 4 ust. 4 - Obowiązek ustalenia założeń ochrony - Artykuł 6 ust. 1 - Obowiązek podjęcia środków ochronnych - Decyzja 2006/613/WE – Śródziemnomorski region biogeograficzny)
      (2021/C 62/09)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar i C. Hermes, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciel: E. Skandalou, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Nie podejmując w wyznaczonych terminach wszelkich niezbędnych działań dla ustalenia założeń ochrony i odpowiednich środków ochronnych w odniesieniu do 239 terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, które znajdują się na terytorium Grecji i są zawarte w decyzji Komisji 2006/613/WE z dnia 19 lipca 2006 r. przyjmującej na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego, mających znaczenie dla Wspólnoty, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej odpowiednio na podstawie art. 4 ust. 4 i art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, zmienionej dyrektywą Rady 2006/105/WE z dnia 20 listopada 2006 r.

                  2)

                  Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 19 z 20.1.2020.


title: Sprawy połączone C-354/20 PPU i C-412/20 PPU: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Rechtbank Amsterdam – Niderlandy) – Wykonanie europejskich nakazów aresztowania wydanych wobec L (C-354/20 PPU), P (C-412/20 PPU) [Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Europejski nakaz aresztowania – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Artykuł 1 ust. 3 – Artykuł 6 ust. 1 – Procedury przekazywania osób między państwami członkowskimi – Warunki wykonania – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 47 akapit drugi – Prawo do niezawisłego i bezstronnego sądu – Systemowe lub ogólne nieprawidłowości – Pojęcie „wydającego nakaz organu sądowego” – Uwzględnienie okoliczności, które nastąpiły po wydaniu rozpatrywanego europejskiego nakazu aresztowania – Wymóg zbadania przez wykonujący nakaz organ sądowy, w sposób konkretny i dokładny, czy istnieją poważne i sprawdzone podstawy, aby uznać, że w wypadku przekazania zainteresowanego będzie on narażony na rzeczywiste ryzyko naruszenia prawa do rzetelnego procesu sądowego]

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/10

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Rechtbank Amsterdam – Niderlandy) – Wykonanie europejskich nakazów aresztowania wydanych wobec L (C-354/20 PPU), P (C-412/20 PPU)
      (Sprawy połączone C-354/20 PPU i C-412/20 PPU) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Artykuł 1 ust. 3 - Artykuł 6 ust. 1 - Procedury przekazywania osób między państwami członkowskimi - Warunki wykonania - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 akapit drugi - Prawo do niezawisłego i bezstronnego sądu - Systemowe lub ogólne nieprawidłowości - Pojęcie „wydającego nakaz organu sądowego” - Uwzględnienie okoliczności, które nastąpiły po wydaniu rozpatrywanego europejskiego nakazu aresztowania - Wymóg zbadania przez wykonujący nakaz organ sądowy, w sposób konkretny i dokładny, czy istnieją poważne i sprawdzone podstawy, aby uznać, że w wypadku przekazania zainteresowanego będzie on narażony na rzeczywiste ryzyko naruszenia prawa do rzetelnego procesu sądowego)
      (2021/C 62/10)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Amsterdam

         Strony w postępowaniu głównym

      L (C-354/20 PPU), P (C-412/20 PPU)

         Sentencja

      Wykładni art. 6 ust. 1 oraz art. 1 ust. 3 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy dokonywać w ten sposób, że w sytuacji, gdy wykonujący nakaz organ sądowy mający zadecydować o przekazaniu osoby, której dotyczy europejski nakaz aresztowania, posiada informacje świadczące o systemowych lub ogólnych nieprawidłowościach w zakresie niezawisłości władzy sądowniczej w wydającym ten nakaz państwie członkowskim, które istniały w chwili jego wydania lub wystąpiły po jego wydaniu, ów wykonujący nakaz organ sądowy nie może odmówić sądowi, który wydał ten nakaz, statusu „wydającego nakaz organu sądowego” i nie może przyjąć, że istnieją poważne i sprawdzone podstawy, aby uznać, że w wypadku przekazania do tego ostatniego państwa członkowskiego owa osoba będzie narażona na rzeczywiste ryzyko naruszenia jej prawa podstawowego do rzetelnego procesu sądowego, gwarantowanego przez art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, bez dokonania weryfikacji zweryfikowania w sposób konkretny i dokładny w szczególności sytuacji osobistej tej osoby, charakteru przestępstw, których dotyczy nakaz aresztowania, oraz kontekstu faktycznego, w którym został on wydany, jak również oświadczeń przedstawicieli władz publicznych co do sposobu, w jaki należy rozstrzygnąć konkretną sprawę.

         (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2020.

         Dz.U. C 378 z 9.11.2020


title: Sprawa C-416/20 PPU: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg – Niemcy) – Wykonanie europejskich nakazów aresztowania wydanych przeciwko TR [Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Europejski nakaz aresztowania – Artykuł 4a ust. 1 – Procedura przekazywania osób między państwami członkowskimi – Przesłanki wykonania – Podstawy fakultatywnej odmowy wykonania – Wyjątki – Obligatoryjne wykonanie – Kara orzeczona zaocznie – Ucieczka osoby ściganej – Dyrektywa (UE) 2016/343 – Artykuły 8 i 9 – Prawo do obecności na rozprawie – Wymogi w wypadku skazania w trybie zaocznym – Weryfikacja przy przekazywaniu skazanego]

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/11

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg – Niemcy) – Wykonanie europejskich nakazów aresztowania wydanych przeciwko TR
      (Sprawa C-416/20 PPU) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Europejski nakaz aresztowania - Artykuł 4a ust. 1 - Procedura przekazywania osób między państwami członkowskimi - Przesłanki wykonania - Podstawy fakultatywnej odmowy wykonania - Wyjątki - Obligatoryjne wykonanie - Kara orzeczona zaocznie - Ucieczka osoby ściganej - Dyrektywa (UE) 2016/343 - Artykuły 8 i 9 - Prawo do obecności na rozprawie - Wymogi w wypadku skazania w trybie zaocznym - Weryfikacja przy przekazywaniu skazanego)
      (2021/C 62/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

      TR

         Przy udziale: Generalstaatsanwaltschaft Hamburg

         Sentencja

      Artykuł 4a decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy dana osoba uniemożliwiła jej osobiste wezwanie i nie stawiła się na rozprawie, ponieważ zbiegła do państwa członkowskiego wykonującego nakaz, organ sądowy wykonujący nakaz nie może odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celu wykonania kary pozbawienia wolności bądź środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności wyłącznie na tej podstawie, że organ ten nie dysponuje zapewnieniem, iż w przypadku przekazania do państwa członkowskiego wydającego nakaz będzie przestrzegane prawo do wznowienia postępowania określone w art. 8 i 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym.

         (1)  Dz.U. C 390 z 16.11.2020.


title: Sprawa C-349/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 lipca 2020 r. – NB, AB / Secretary of State for the Home Department; interwenient: Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 lipca 2020 r. – NB, AB / Secretary of State for the Home Department; interwenient: Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców
      (Sprawa C-349/20)
      (2021/C 62/12)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      First-tier Tribunal (Immigration and Asylum Chamber)

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: NB, AB

         Druga strona postępowania: Secretary of State for the Home Department

         Interwenient: Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców

         Pytania prejudycjalne

      Przy dokonywaniu oceny, czy doszło do ustania ochrony lub pomocy ze strony UNRWA (1) w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy kwalifikacyjnej (2) względem zarejestrowanego przez UNRWA Palestyńczyka o statusie bezpaństwowca w zakresie wsparcia udzielanego osobom niepełnosprawnym:

                  1.

                  Czy ocena ta ma charakter weryfikacji czysto historycznej, polegającej na zbadaniu okoliczności, które miały zmusić osobę występującą z wnioskiem do opuszczenia terenu, na którym działa UNRWA w momencie, w którym to uczyniła, czy też jest to również wybiegająca w przyszłość ocena ex nunc, dotycząca tego, czy osoba występująca w wnioskiem może obecnie skorzystać z tego rodzaju ochrony lub pomocy?

                  2.

                  W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi, że ocena ta obejmuje wybiegającą w przyszłość ocenę, czy uzasadnione jest, by przez analogię opierać się na brzmieniu art. 11 dotyczącego ustania statusu, tak, aby w przypadku, gdy wnioskodawca może w odniesieniu do przeszłości wykazać uzasadniony powód, dla którego opuścił on teren działania UNRWA, ciężar dowodu w zakresie wykazania, że powód ten nie jest już aktualny, spoczywał na państwie członkowskim?

                  3.

                  Czy aby zaistniały możliwe do uzasadnienia obiektywne względy przemawiające za wyjazdem takiej osoby, związane z zapewnieniem przez UNRWA ochrony i pomocy, konieczne jest wykazanie celowego spowodowania krzywdy lub pozbawienia pomocy (przez działanie lub zaniechanie) po stronie UNRWA lub państwa, na terytorium którego działa?

                  4.

                  Czy istotne jest uwzględnienie pomocy świadczonej takim osobom przez podmioty społeczeństwa obywatelskiego, takie jak organizacje pozarządowe (NGO)?

         (1)  United Nations Relief and Works Association (Organizacja Narodów Zjednoczonych do Spraw Pomocy i Odbudowy).

         (2)  Dyrektywa Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych standardów dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub osób, które, z innych powodów, potrzebują ochrony międzynarodowej, oraz zakresu przyznanej ochrony (zwana dalej „dyrektywą kwalifikacyjną” lub „DK”) (Dz.U. 2004, L 304, s. 12, polskie wydanie specjalne: rozdział 19 Tom 007, s. 96–107).


title: Sprawa C-453/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Úřad pro přístup k dopravní infrastruktuře (Republika Czeska) w dniu 23 września 2020 r. – CityRail a.s./Správa železnic, státní organizace

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Úřad pro přístup k dopravní infrastruktuře (Republika Czeska) w dniu 23 września 2020 r. – CityRail a.s./Správa železnic, státní organizace
      (Sprawa C-453/20)
      (2021/C 62/13)
      Język postępowania: czeski

         Sąd/ organ odsyłający

      Úřad pro přístup k dopravní infrastruktuře

         Strony w postępowaniu głównym

         Skarżąca: CityRail a.s.

         Pozwana: Správa železnic, státní organizace

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy miejsce załadunku i rozładunku w transporcie towarowym wraz z związanym z nim torem stanowi część infrastruktury kolejowej w rozumieniu art. 3 pkt 3 dyrektywy 2012/34 (1)?

                  2)

                  Czy zgodnie z dyrektywą 2012/34 zarządca infrastruktury może w dowolnym momencie zmienić na niekorzyść przewoźników wysokość opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej lub obiektów infrastruktury usługowej?

                  3)

                  Czy zgodnie z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dyrektywa 2012/34 jest wiążąca dla organizacji państwowej Správa železnic?

                  4)

                  Czy zasady zawarte w regulaminie sieci można uznać za dyskryminujące w sytuacji, gdy są sprzeczne z takimi przepisami prawa Unii, do których przestrzegania zobowiązana jest Správa železnic?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/34/UE z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego (Dz.U. 2012, L 343, s. 32).


title: Sprawa C-577/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 4 listopada 2020 r. – A

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 4 listopada 2020 r. – A
      (Sprawa C-577/20)
      (2021/C 62/14)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein hallinto-oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: A.

         Druga strona postępowania: Sosiaali- ja terveysalan lupa- ja valvontavirasto

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy podstawowe swobody zagwarantowane w Traktacie o Unii Europejskiej i dyrektywę 2005/36/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że właściwy organ państwa przyjmującego jest zobowiązany zbadać prawo wnioskodawcy do wykonywania zawodu regulowanego na podstawie art. 45 i 49 TFUE i orzecznictwa w tym kontekście (w szczególności wyroki: 7 maja 1991 r., C-340/89 (2), Vlassopoulou, i z dnia 6 października 2015 r., C-298/14 (3), Brouillard), nawet gdyby art. 13 ust. 2 dyrektywy 2005/36/WE wprowadzał harmonizację warunków wykonywania zawodu regulowanego, w których państwo przyjmujące powinno zezwolić na wykonywanie zawodu wnioskodawcy posiadającemu dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji z państwa, w którym zawód ten nie jest regulowany, niespełniającemu jednak ustanowionego w tym przepisie dyrektywy wymogu wykonywania zawodu?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy prawo Unii – z uwzględnieniem rozważań w sprawie C-298/14, Brouillard (pkt 55 wyroku), dotyczących wyłącznych kryteriów oceny równoważności świadectw egzaminacyjnych – sprzeciwia się temu, by właściwy organ państwa przyjmującego w sytuacji takiej jak rozpatrywanej w niniejszym postępowaniu oparł swoją ocenę równoważności wykształcenia również na innych informacjach niż informacje o dokładnym programie i sposobie przeprowadzenia kształcenia uzyskane od organizatora kształcenia lub organów innego państwa członkowskiego?

         (1)  Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. 2005, L 255, s. 2).

         (2)  Wyrok Trybunału z dnia 7 maja 1991 r. (C-340/89, Irène Vlassopoulou/Ministerium für Justiz, Bundes- und Europaangelegenheiten Baden-Württemberg, EU:C:1991:193).

         (3)  Wyrok Trybunału z dnia 6 października 2015 r. (C–298/14, Alain Laurent Brouillard/Jury du concours de recrutement de référendaires près la Cour de cassation, État belge EU:C:2015:652).


title: Sprawa C-606/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 17 listopada 2020 r. – EZ / Iberia Lineas Aereas de Espana, Sociedad Unipersonal

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 17 listopada 2020 r. – EZ / Iberia Lineas Aereas de Espana, Sociedad Unipersonal
      (Sprawa C-606/20)
      (2021/C 62/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa i strona wnosząca odwołanie: EZ

         Strona pozwana i druga strona postępowania odwoławczego: Iberia Lineas Aereas de Espana, Sociedad Unipersonal

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 20 zdanie pierwsze Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, zawartej w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r., podpisanej przez Wspólnotę Europejską w dniu 9 grudnia 1999 r. i zatwierdzonej w jej imieniu decyzją Rady 2001/539/WE z dnia 5 kwietnia 2001 r. (1), która weszła w życie w dniu 28 czerwca 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że przewoźnik jest całkowicie lub częściowo uwolniony od odpowiedzialności za utratę bagażu na podstawie art. 17 ust. 2 konwencji montrealskiej, jeżeli pasażer przewozi nowe lub posiadające wartość nowych produktów artykuły elektroniczne takie jak aparat kompaktowy, tablet (iPad) i słuchawki bezprzewodowe, w bagażu rejestrowanym zamiast w bagażu podręcznym, nie zgłaszając tego przewoźnikowi, mimo że mógł zabrać te artykuły elektroniczne w bagażu podręcznym i można było tego od niego oczekiwać?

         (1)  Decyzja Rady z dnia 5 kwietnia 2001 r. w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji w sprawie ujednolicenia niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego (Konwencja montrealska) (Dz.U. 2001, L 194, s.38).


title: Sprawa C-632/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) z dnia 23 września 2020 r. w sprawie T-370/19, Hiszpania/Komisja, wniesione w dniu 24 listopada 2020 r. przez Królestwo Hiszpanii

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/14

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) z dnia 23 września 2020 r. w sprawie T-370/19, Hiszpania/Komisja, wniesione w dniu 24 listopada 2020 r. przez Królestwo Hiszpanii
      (Sprawa C-632/20 P)
      (2021/C 62/16)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: S. Centeno Huerta, pełnomocnik)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uwzględnienie niniejszego odwołania i uchylenie wyroku Sądu z dnia 23 września 2020 r., Hiszpania/Komisja, T-370/19;

                  —

                  Rozstrzygnięcie skargi o stwierdzenie nieważności poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 marca 2019 r. w sprawie udziału krajowego organu regulacyjnego Kosowa w Organie Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej (1); a także

                  —

                  W każdym wypadku obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Królestwo Hiszpanii wnosi odwołanie od wyroku Sądu z dnia 23 września 2020 r., Hiszpania/Komisja, T-370/19, z następujących powodów:

                  —

                  Naruszenie prawa przy dokonywaniu wykładni pojęcia „państwa trzeciego” na potrzeby art. 35 rozporządzenia 2018/1971 (2) w świetle traktatów Unii Europejskiej i prawa międzynarodowego.

                  —

                  Naruszenie prawa przy dokonywaniu i stosowaniu art. 111 USS Kosowo w związku z art. 35 rozporządzenia 2018/1971, ponieważ błędnie zinterpretowano konsekwencje braku zajęcia przez Unię Europejską stanowiska w przedmiocie statusu Kosowa w prawie międzynarodowym.

                  —

                  Naruszenie prawa przy dokonywaniu wykładni art. 35 rozporządzenia 2018/1971 w związku z art. 111 USS Kosowo w zakresie, w jakim omawiana współpraca nie obejmuje udziału w BEREC i w Radzie Organów Regulacyjnych Urzędu BEREC.

                  —

                  Naruszenie prawa poprzez stwierdzenie, że art. 17 TUE stanowi prawidłową podstawę prawną dla wydania zaskarżonej decyzji.

                  —

                  Naruszenie prawa przy dokonywaniu wykładni art. 35 ust. 1 rozporządzenia 2018/1971 z uwagi na stwierdzenie, że porozumienia robocze mogą być określane przez Komisję jednostronnie.

            Ocena któregokolwiek z powyższych zarzutów powinna doprowadzić do uwzględnienia odwołania, a w konsekwencji do rozpoznania skargi o stwierdzenie nieważności, prowadząc do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 18 marca 2019 r. w sprawie udziału krajowego organu regulacyjnego Kosowa w Organie Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej.

         (1)  Dz.U. 2019, C 115, s. 26

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1971 ustanawiające Organ Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej (BEREC) oraz Agencję Wsparcia BEREC (Urząd BEREC), zmieniające rozporządzenie (UE) 2015/2120 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1211/2009 (Dz.U. L 2018, L 321, s. 1).


title: Sprawa C-633/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 25 listopada 2020 r. – Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V. / TC Medical Air Ambulance Agency GmbH

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 25 listopada 2020 r. – Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V. / TC Medical Air Ambulance Agency GmbH
      (Sprawa C-633/20)
      (2021/C 62/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

         Strona przeciwna: TC Medical Air Ambulance Agency GmbH

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przedsiębiorstwo, które w charakterze ubezpieczającego w ramach ubezpieczenia grupowego ubezpiecza dla swoich klientów ryzyko choroby lub wypadku podczas podróży zagranicznej oraz koszty krajowego i międzynarodowego transportu do miejsca zamieszkania, przyznaje konsumentom członkostwo uprawniające do korzystania ze świadczeń ubezpieczeniowych w przypadku choroby lub wypadku za granicą, i od pozyskanych członków otrzymuje wynagrodzenie za uzyskaną ochronę ubezpieczeniową, jest pośrednikiem ubezpieczeniowym w rozumieniu art. 2 pkt 3 i 5 dyrektywy 2002/92/WE (1) i art. 2 ust. 1 pkt 1, 3 i 8 dyrektywy (UE) 2016/97 (2)?

         (1)  Dyrektywa 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego, Dz.U. 2003, L 9, s. 3.

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/97 z dnia 20 stycznia 2016 r. w sprawie dystrybucji ubezpieczeń (wersja przekształcona), Dz.U. 2016, L 26, s. 19.


title: Sprawa C-636/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pécsi Törvényszék (Węgry) w dniu 25 listopada 2020 r. – Tolnatext Bt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pécsi Törvényszék (Węgry) w dniu 25 listopada 2020 r. – Tolnatext Bt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-636/20)
      (2021/C 62/18)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Pécsi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Tolnatext Bt.

         Strona pozwana/Strona przeciwna/Druga strona postępowania: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Pytania prejudycjalne

      Czy przepisy art. 22 ust. 6 i art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (1) należy interpretować w ten sposób, że w postępowaniach prowadzonych przez organ celny niedziałający jako organ sądowy organ ten jest zobowiązany przyznać prawo do przedstawienia swojego stanowiska zarówno w postępowaniach wszczynanych z urzędu, jak i w postępowaniach wszczynanych na wniosek?

         (1)  Dz.U. 2013, L 269, s. 1.


title: Sprawa C-648/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Westminster Magistrates’ Court (Zjednoczone Królestwo) w dniu 1 grudnia 2020 r. – Prokuratura okręgowa w Swisztowie / PI

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Westminster Magistrates’ Court (Zjednoczone Królestwo) w dniu 1 grudnia 2020 r. – Prokuratura okręgowa w Swisztowie / PI
      (Sprawa C-648/20)
      (2021/C 62/19)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Westminster Magistrates’ Court

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona składająca wniosek: Prokuratura okręgowa w Swisztowie

         Osoba ścigana: PI

         Pytanie prejudycjalne

      Czy w przypadku gdy wniesiono o przekazanie osoby, której dotyczy wniosek, w celu przeprowadzenia wobec niej postępowania i gdy zarówno stanowiące podstawę postanowienie o wydaniu krajowego nakazu aresztowania (zwanego dalej „KNA”), jak i postanowienie o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania (zwanego dalej „ENA”) zostały przyjęte przez prokuratora, bez jakiegokolwiek udziału sądu przed przeprowadzeniem przekazania, można uznać, że osoba, której dotyczy wniosek, uzyskuje dwupoziomową ochronę, wskazaną przez Trybunał w wyroku [z dnia 1 czerwca 2016 r.], Bob-Dogi, C-241/15 (1), [ECLI:EU:C:2016:385], jeśli:

                  a)

                  skutek krajowego nakazu aresztowania ogranicza się do zatrzymania osoby na maksymalny okres 72 godzin w celu doprowadzenia jej do sądu; oraz

                  b)

                  przy przekazaniu wyłącznie sąd rozstrzyga o tym, czy nakazać zwolnienie czy też kontynuować zatrzymanie, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy?

         (1)  Wyrok Trybunału z dnia 1.6.2016 R. (ECLI:EU:C:2016:385).


title: Sprawa C-659/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 4 grudnia 2020 r. – ET / Ministerstvo životního prostředí

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 4 grudnia 2020 r. – ET / Ministerstvo životního prostředí
      (Sprawa C-659/20)
      (2021/C 62/20)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Nejvyšší správní soud

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ET

         Strona przeciwna: Ministerstvo životního prostředí

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w skład „stada hodowlanego” w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006 (1) z dnia 4 maja 2006 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi wchodzą okazy, które są rodzicami okazów hodowanych przez danego hodowcę, chociaż ten nigdy nie był ich właścicielem ani posiadaczem?

                  2)

                  Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze będzie taka, że okazy rodzicielskie nie wchodzą w skład stada hodowlanego, to czy właściwe organy, badając spełnienie warunku z art. 54 pkt 2) rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006 dotyczącego utworzenia stada zgodnie z przepisami prawa przy jednoczesnym utrzymywaniu go w sposób niewywierający negatywnego wpływu na przetrwanie okazów żyjących w środowisku naturalnym, są uprawnione do kontroli pochodzenia tych okazów rodzicielskich i dokonywania na tej podstawie oceny, czy stado hodowlane zostało utworzone zgodnie z zasadami określonymi w art. 54 pkt 2) tego rozporządzenia?

                  3)

                  Czy przy badaniu spełnienia warunku z art. 54 pkt 2) rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006, dotyczącego utworzenia stada zgodnie z przepisami prawa przy jednoczesnym utrzymywaniu go w sposób niewywierający negatywnego wpływu na przetrwanie okazów żyjących w środowisku naturalnym, można brać pod uwagę inne okoliczności sprawy (w szczególności dobrą wiarę przy przejęciu okazów oraz uzasadnione oczekiwanie, że będzie można handlować ich ewentualnym potomstwem, ewentualnie również mniej restrykcyjne przepisy ustawowe obowiązujące w Republice Czeskiej przed przystąpieniem do Unii Europejskiej)?

         (1)  Dz.U. 2006, L 166, s. 1.


title: Sprawa C-660/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 4 grudnia 2020 r. – MK / Lufthansa CityLine GmbH

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 4 grudnia 2020 r. – MK / Lufthansa CityLine GmbH
      (Sprawa C-660/20)
      (2021/C 62/21)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesarbeitsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: MK

         Strona pozwana: Lufthansa CityLine GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w świetle krajowego przepisu ustawowego pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze godzin są traktowani w mniej korzystny sposób niż porównywalni pracownicy zatrudnieni w pełnym wymiarze godzin w rozumieniu klauzuli 4 pkt 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin znajdującego się w załączniku do dyrektywy 97/81/WE (1), jeżeli pozwala on na to, aby wypłata dodatkowego wynagrodzenia dla pracowników zatrudnionych w niepełnym i pełnym wymiarze godzin była jednolicie uzależniona od przekroczenia tej samej liczby godzin pracy, a tym samym pozwala na to, aby kryterium porównania stanowiło wynagrodzenie łączne, nie zaś składnik wynagrodzenia stanowiący wynagrodzenie dodatkowe?

                  2)

                  W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
                  Czy krajowy przepis ustawowy, który pozwala na uzależnienie prawa do dodatkowego wynagrodzenia od przekroczenia tej samej liczby godzin pracy – jednolicie w przypadku zarówno pracowników zatrudnionych w pełnym, jak i niepełnym wymiarze godzin – jest zgodny z klauzulą 4 pkt 1 oraz zasadą pro rata temporis, o której mowa w klauzuli 4 pkt 2 porozumienia ramowego w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin znajdującego się w załączniku do dyrektywy 97/81/WE, jeżeli dodatkowe wynagrodzenie ma na celu wyrównanie szczególnego obciążenia pracą?

         (1)  Dyrektywa Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotycząca Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców /UNICE/, Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych /CEEP/ oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych /ETUC/ (Dz.U. 1998, L 14, s. 19).


title: Sprawa C-687/20: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2020 r. – Komisja Europejska / Republika Portugalska

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/18

      Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2020 r. – Komisja Europejska / Republika Portugalska
      (Sprawa C-687/20)
      (2021/C 62/22)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Noll-Ehlers, G. Braga da Cruz, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Portugalska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie, że poprzez brak przygotowania strategicznych map hałasu dla pięciu głównych dróg Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy postanowień art. 7 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (1);

                  —

                  Stwierdzenie, że poprzez brak przygotowania planów działania w odniesieniu do aglomeracji Amadora i Porto, planów działania dotyczących 236 głównych dróg oraz planów działania dotyczących 55 głównych dróg kolejowych, Republika Portugalska uchybiał zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy postanowień art. 8 ust. 2 dyrektywy;

                  —

                  Stwierdzenie, że poprzez brak przekazania Komisji informacji zawartych w strategicznych mapach hałasu dotyczących pięciu głównych dróg, oraz poprzez brak przekazania Komisji streszczeń planów działania dotyczących aglomeracji Porto i Amadora, jak również informacji dotyczących 236 głównych dróg i 55 głównych dróg kolejowych, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 10 ust. 2 w związku z załącznikiem VI do dyrektywy.

                  —

                  obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgodnie z postanowieniami dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (zwanej dalej „dyrektywą”) oraz w zakresie mającym znaczenie dla niniejszego postępowania, do Republiki Portugalskiej należało:

                  1)

                  Po pierwsze, zgodnie z art. 7 ust. 2 akapit drugi dyrektywy poinformowanie Komisji do dnia 31 grudnia 2008 r. o wszystkich aglomeracjach i wszystkich głównych drogach położonych na jej terytorium.

                  2)

                  Po drugie, zgodnie z art. 7 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy, przygotowanie do dnia 30 czerwca 2012 r. strategicznych map hałasu dla wszystkich aglomeracji i wszystkich głównych dróg i dróg kolejowych, odzwierciedlających sytuację w roku referencyjnym 2011. Organy portugalskie powinny były ponadto przekazać Komisji do dnia 30 grudnia 2012 r. informacje dotyczące strategicznych map hałasu zgodnie z art. 10 ust. 2 w związku z załącznikiem VI dyrektywy.

                  3)

                  Po trzecie, organy portugalskie powinny były przygotować również zgodnie z art. 8 ust. 2 dyrektywy do dnia 18 lipca 2013 r. plany działania dla wszystkich aglomeracji i wszystkich głównych dróg i dróg kolejowych położonych na ich terytorium. Ponadto organy te powinny były przekazać Komisji do dnia 18 stycznia 2014 r. streszczenia owych planów działania zgodnie z art. 10 ust. 2 w związku z załącznikiem VI do dyrektywy.

            Należy podkreślić, że ww. obowiązki organów portugalskich powinny być wykonywane w trzech następujących po sobie etapach, przy czym etap drugi i trzeci opiera się na bezpośrednio poprzedzającym etapie.

         (1)  Dz.U. 2002, L 189, s. 12.


title: Sprawa C-690/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 5 października 2020 r. w sprawie T-249/17, Casino, Guichard-Perrachon i AMC / Komisja, wniesione w dniu 18 grudnia 2020 r. przez Casino, Guichard-Perrachon i Achats Marchandises Casino

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/19

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 5 października 2020 r. w sprawie T-249/17, Casino, Guichard-Perrachon i AMC / Komisja, wniesione w dniu 18 grudnia 2020 r. przez Casino, Guichard-Perrachon i Achats Marchandises Casino
      (Sprawa C-690/20 P)
      (2021/C 62/23)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Casino, Guichard-Perrachon, Achats Marchandises Casino, (przedstawiciele: adwokaci O. de Juvigny, A. Sunderland, I. Simic i G. Aubron)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszących odwołanie

                  —

                  uchylenie pkt 2 sentencji wyroku Sądu z dnia 5 października 2020 r. w sprawie T-249/17;

                  —

                  uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji przez wnoszące odwołanie i w konsekwencji stwierdzenie nieważności całej decyzji Komisji Europejskiej C(2017) 1054 final z dnia 9 lutego 2017 r. na podstawie art. 263 i 277 TFUE;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania odwoławczego oraz kosztami postępowania przed Sądem w pierwszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszące odwołanie podnoszą, że zaskarżony wyrok narusza:

                  1.

                  art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz wymóg ochrony przed arbitralną ingerencją władzy publicznej w sferę prywatnej działalności osoby, art. 19 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 i art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004, ponieważ Sąd orzekł, że (i) przepisy te nie nakładają na Komisję obowiązku rejestracji ustnych oświadczeń dostawców oraz że (ii) „podsumowania” tych rozmów sporządzone jednostronnie przez służby Komisji stanowią ważny dowód na to, że Komisja dysponowała poszlakami uzasadniającymi decyzję C(2017) 1054 final;

                  2.

                  art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz wymóg ochrony przed arbitralną ingerencją władzy publicznej w sferę prywatnej działalności osoby, ponieważ Sąd orzekł, że prawo podstawowe do nienaruszalności miru domowego nie wymaga, by decyzja Komisji C(2017) 1054 final:

                              (i)

                              ograniczyła w czasie wykonywanie przez Komisję jej uprawnień kontrolnych; i

                              (ii)

                              ograniczyła osoby i pomieszczenia, które mogą być kontrolowane;

                  3.

                  art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ Sąd orzekł, że system prawny mający zastosowanie do kontroli Komisji jest zgodny z prawem podstawowym do skutecznego środka prawnego.


title: Sprawa C-693/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 5 października 2020 r. w sprawie T-254/17, Intermarché Casino Achats / Komisja, wniesione w dniu 21 grudnia 2020 r. przez Intermarché Casino Achats

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/20

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 5 października 2020 r. w sprawie T-254/17, Intermarché Casino Achats / Komisja, wniesione w dniu 21 grudnia 2020 r. przez Intermarché Casino Achats
      (Sprawa C-693/20 P)
      (2021/C 62/24)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Intermarché Casino Achats (przedstawiciele: Y. Utzschneider, J. Jourdan, C. Mussi, S. Eder, avocats)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Częściowe uchylenie wyroku Sądu z dnia 5 października 2020 r. wydanego w sprawie T-254/17, w zakresie, w jakim w części oddalił skargę wniesioną przez Intermarché Casino Achats o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 9 lutego 2017 r. wydanej na podstawie art. 20 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (sprawa AT.40466 – Tute 1) oraz w zakresie, w jakim obciąża skarżącą kosztami postępowania;

                  —

                  Stwierdzenie nieważności art. 1(a) decyzji Komisji z dnia 9 lutego 2017 r. w ww. sprawie AT.40466;

                  —

                  Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W ramach zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo oddalając zarzut niezgodności z prawem art. 20 ust. 1 i 4 rozporządzenia nr 1/2003 ze względu na brak odpowiednich środków odwoławczych od przebiegu kontroli, co nie jest zgodne z wymogami skutecznego środka odwoławczego usankcjonowanego w art. 47 Karty praw podstawowych i orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.
      W zarzucie drugim wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo stwierdzając, że dokumenty przedstawione przez Komisję w celu wykazania istnienia poważnych oznak naruszenia w dniu kontroli mogły zostać uwzględnione bez zachowania formalizmu nałożonego przez rozporządzenie nr 1/2003 i rozporządzenie nr 773/2004. Uchybienie to podważa wniosek Sądu, że Komisja dysponowała poważnymi przesłankami wskazującymi na istnienie naruszenia, o którym mowa w art. 1 lit. a) decyzji w sprawie kontroli. Odmawiając stwierdzenia nieważności art. 1 lit. a) decyzji w sprawie kontroli, Sąd naruszył tym samym prawo do nienaruszalności miru domowego, o którym mowa w art. 7 Karty praw podstawowych.
      W zarzucie trzecim wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo stwierdzając, że prawo do nienaruszalności miru domowego, o którym mowa w art. 7 Karty praw podstawowych, nie wymaga, aby decyzja w sprawie kontroli przewidywała ograniczenie czasu trwania kontroli i odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji na tej podstawie.


title: Sprawa C-725/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 15 października 2020 r. w sprawach połączonych T-389/19 do T-394/19, T-397/19, T-398/19, T-403/19, T-404/19, T-406/19, T-407/19, T-409/19 do T-414/19, T-416/19 do T-418/19, T-420/19 do T-422/19, T-425/19 do T-427/19, T-429/19 do T-432/19, T-435/19, T-436/19, T-438/19 do T-442/19, T-444/19 do T-446/19, T-448/19, T-450/19 do T-454/19, T-463/19 i T-465/19, Coppo Gavazzi i in. / Parlament, wniesione w dniu 28 grudnia 2020 r. przez Marię Teresę Coppę Gavazzi i in.

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/21

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 15 października 2020 r. w sprawach połączonych T-389/19 do T-394/19, T-397/19, T-398/19, T-403/19, T-404/19, T-406/19, T-407/19, T-409/19 do T-414/19, T-416/19 do T-418/19, T-420/19 do T-422/19, T-425/19 do T-427/19, T-429/19 do T-432/19, T-435/19, T-436/19, T-438/19 do T-442/19, T-444/19 do T-446/19, T-448/19, T-450/19 do T-454/19, T-463/19 i T-465/19, Coppo Gavazzi i in. / Parlament, wniesione w dniu 28 grudnia 2020 r. przez Marię Teresę Coppę Gavazzi i in.
      (Sprawa C-725/20 P)
      (2021/C 62/25)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Maria Teresa Coppo Gavazzi, Cristiana Muscardini, Luigi Vinci, Agostino Mantovani, Anna Catasta, Vanda Novati, Francesco Enrico Speroni, Maria Di Meo, Giuseppe Di Lello Finuoli, Raffaele Lombardo, Olivier Dupuis, Leda Frittelli, Livio Filippi, Vincenzo Viola, Antonio Mussa, Mauro Nobilia, Sergio Camillo Segre, Stefano De Luca, Riccardo Ventre, Mirella Musoni, Francesco Iacono, Vito Bonsignore, Claudio Azzolini, Vincenzo Aita, Mario Mantovani, Vincenzo Mattina, Romano Maria La Russa, Giorgio Carollo, Fiammetta Cucurnia, w swoim własnym imieniu oraz jako spadkobierczyni Giulietta Chiesy, Roberto Costanzo, Giorgio Gallenzi, jako spadkobierca Giulia Cesarego Gallenziego, Vitaliano Gemelli, Pasqualina Napoletano i Ida Panusa (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski

         Żądania wnoszących odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  przekazanie sprawy T-453/19, Panusa/Parlament do ponownego rozpoznania co do istoty przez Sąd;

                  —

                  stwierdzenie nieważności spornych decyzji w odniesieniu do wszystkich wnoszących odwołanie poza I. Panusą;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz w postępowaniu odwoławczym.

         Zarzuty i główne argumenty

            W ramach zarzutu pierwszego
          wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył prawo w zakresie, w jakim stwierdził, że zaskarżone przed nim decyzje nie mają związku z prawem do emerytury i nie wywierają na nie wpływu, a w konsekwencji orzekł, że decyzje te są zgodne z zasadami ogólnymi i z kartą praw podstawowych. Błąd wynika z dokonanego abstrakcyjnego i arbitralnego rozróżnienia między prawem do emerytury a prawem do świadczeń emerytalnych. Sporne decyzje niekorzystnie wpływają bowiem na samo prawo do emerytury, a tym samym naruszają nie tylko przepisy wykonawcze do statutu posła, ale także prawo własności oraz zasady proporcjonalności, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań.

            W ramach zarzutu drugiego
          wnoszący odwołanie twierdzą, że Sąd dopuścił się kilku naruszeń prawa przy ocenie proceduralnych podstaw stwierdzenia nieważności podniesionych przez wnoszących odwołanie w pierwszej instancji, w szczególności w odniesieniu do: i) wskazania prawidłowej podstawy prawnej spornych decyzji, ii) uprawnień kierownika wydziału, który wydał akt oraz iii) braku wystarczającego uzasadnienia. Sąd powinien był stwierdzić, że sporne decyzje opierają się na przepisie, który został obecnie uchylony, a ponieważ zostały zakwalifikowane jako nadzwyczajne środki administracyjne, powinny były zostać przyjęte przez Prezydium Parlamentu Europejskiego. Ponadto Sąd rozszerzył ponad miarę możliwość uzasadnienia poprzez odniesienie do innych dokumentów. Uzasadnienie nie jest bowiem zawarte w spornych decyzjach, lecz jedynie w opinii służby prawnej Parlamentu Europejskiego, do której nie ma nawet wyraźnego odniesienia w spornych decyzjach ani w aktach przygotowawczych.

            W trzecim zarzucie
          wnosząca odwołanie, która była skarżącą w sprawie T-453/19 podnosi, że Sąd naruszył prawo stwierdzając, że jej skarga była niedopuszczalna ze względu na brak interesu prawnego. Podnosi ona, że Sąd nie wziął pod uwagę możliwości, że otrzymywane przez nią świadczenie emerytalne ma inną podstawę prawną, mimo że kwestia ta była omawiana w trakcie rozprawy. Ponieważ ta inna podstawa prawna gwarantowałaby wnoszącej odwołanie wyższe świadczenie, nie można zaprzeczyć, że ma ona interes prawny we wniesieniu skargi.


title: Sprawa C-728/19: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 lutego 2020 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) – Zjednoczone Królestwo)] – Beverly Hills Teddy Bear Company/ PMS International Group.

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/22

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 lutego 2020 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) – Zjednoczone Królestwo)] – Beverly Hills Teddy Bear Company/ PMS International Group.
      (Sprawa C-728/19) (1)

      (2021/C 62/26)
      Język postępowania: angielski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 423 z 16.12.2019.


title: Sprawa T-236/17 i T-596/17: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Balti Gaas / Komisja i INEA [Pomoc finansowa w ramach instrumentu „Łącząc Europę” w okresie 2014-2020 – Dziedzina trans-europejskiej infrastruktury energetycznej – Zaproszenia do składania wniosków – Skarga na bezczynność – Brak wezwania do działania – Niedopuszczalność – Skarga o stwierdzenie nieważności – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Akt przygotowawczy – Częściowa niedopuszczalność – Decyzja o oddaleniu wniosku – Oczywiste błędy w ocenie – Obowiązek uzasadnienia – Kompetencje Komisji]

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/23

      Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Balti Gaas / Komisja i INEA
      (Sprawa T-236/17 i T-596/17) (1)

      (Pomoc finansowa w ramach instrumentu „Łącząc Europę” w okresie 2014-2020 - Dziedzina trans-europejskiej infrastruktury energetycznej - Zaproszenia do składania wniosków - Skarga na bezczynność - Brak wezwania do działania - Niedopuszczalność - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt przygotowawczy - Częściowa niedopuszczalność - Decyzja o oddaleniu wniosku - Oczywiste błędy w ocenie - Obowiązek uzasadnienia - Kompetencje Komisji)
      (2021/C 62/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Balti Gaas OÜ (Tallinn, Estonia) (przedstawiciel: adwokat E. Tamm)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet i Y. Marinova, pełnomocnicy), Agencja Wykonawcza ds. Innowacyjności i Sieci (INEA) (przedstawiciele: I. Ramallo i L. Di Paolo, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Republika Estońska (przedstawiciel: N. Grünberg, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, która miała być zawarta w piśmie INEi z dnia 17 lutego 2017 r. dotyczącym wniosku skarżącej złożonego w odpowiedzi na drugie zaproszenie do składania wniosków ogłoszone na 2016 r. w ramach instrumentu „Łącząc Europę”, na podstawie wieloletniego programu prac przyjętego w ramach decyzji wykonawczej Komisji C(2016)1587 final z dnia 17 marca 2016 r. dotyczącej zmiany decyzji wykonawczej Komisji C(2014)2080 ustanawiającej wieloletni program roboczy na przyznawanie pomocy finansowej w dziedzinie trans-Europejskiej infrastruktury energetycznej w ramach instrumentu „Łącząc Europę” na lata 2014-2020 (sprawa T 236/17), oraz, po drugie tytułem żądania głównego, oparte na art. 265 TFUE żądanie stwierdzenia, że Komisja niezgodnie z prawem wstrzymała się od przyjęcia uzasadnionej decyzji w przedmiocie wniosku skarżącej i tytułem żądania ewentualnego, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2017) 1593 final z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie wyboru i przyznania dotacji do środków służących realizacji projektów leżących we wspólnym interesie w ramach instrumentu „Łącząc Europę” w dziedzinie trans-Europejskiej infrastruktury energetycznej (sprawa T 596/17).

         Sentencja

                  1)

                  Skargi zostają odrzucone.

                  2)

                  Agencja Wykonawcza ds. Innowacyjności i Sieci (INEA) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Balti Gaas OÜ w sprawie T-236/17, natomiast Komisja Europejska pokrywa w tej sprawie własne koszty.

                  3)

                  Balti Gaas pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję w sprawie T-596/17.

                  4)

                  Republika Estońska pokrywa własne koszty

         (1)  Dz.U. C 221 z 10.7.2017.


title: Sprawa T-442/17 RENV: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – RN / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Żyjący małżonek – Renta rodzinna – Artykuły 18 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Przesłanki kwalifikujące – Czas trwania małżeństwa – Zarzut niezgodności z prawem – Równość traktowania – Zasada niedyskryminacji ze względu na wiek – Proporcjonalność – Pojęcie „współmałżonka”]

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/24

      Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – RN / Komisja
      (Sprawa T-442/17 RENV) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Żyjący małżonek - Renta rodzinna - Artykuły 18 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Przesłanki kwalifikujące - Czas trwania małżeństwa - Zarzut niezgodności z prawem - Równość traktowania - Zasada niedyskryminacji ze względu na wiek - Proporcjonalność - Pojęcie „współmałżonka”)
      (2021/C 62/28)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: RN (przedstawiciel: adwokat F. Moyse)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i B. Mongin, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Ecker i E. Taneva, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 września 2014 r. oddalającej wniosek skarżącej o przyznanie renty rodzinnej.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 24 września 2014 r. oddalającej wniosek RN o przyznanie renty rodzinnej.

                  2)

                  Komisja pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez RN w sprawie F-104/15 i w niniejszym postępowaniu po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania.

                  3)

                  Komisja i RN pokrywają własne koszty związane z postępowaniem w sprawie T-695/16 P.

                  4)

                  Parlament Europejski pokrywa własne koszty poniesione w sprawie F-104/15 i w niniejszym postępowaniu po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania.

         (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.


title: Sprawa T-93/18: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – International Skating Union / Komisja [Konkurencja – Związek przedsiębiorstw – Zawody łyżwiarstwa szybkiego – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Uregulowania federacji sportowej – Pogodzenie prawa konkurencji ze specyfiką sportu – Zakłady sportowe – Sportowy sąd arbitrażowy – Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien – Terytorialny zakres zastosowania art. 101 TFUE – Ograniczenie konkurencji ze względu na cel – Środki zaradcze]

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/24

      Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – International Skating Union / Komisja
      (Sprawa T-93/18) (1)

      (Konkurencja - Związek przedsiębiorstw - Zawody łyżwiarstwa szybkiego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Uregulowania federacji sportowej - Pogodzenie prawa konkurencji ze specyfiką sportu - Zakłady sportowe - Sportowy sąd arbitrażowy - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Terytorialny zakres zastosowania art. 101 TFUE - Ograniczenie konkurencji ze względu na cel - Środki zaradcze)
      (2021/C 62/29)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: International Skating Union (Lozanna, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat J.-F. Bellis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet, G. Meessen i F. van Schaik, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Mark Jan Hendrik Tuitert (Hoogmade, Niderlandy), Niels Kerstholt (Zeist, Niderlandy), European Elite Athletes Association (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci B. Braeken i J. Versteeg)

         Przedmiot

      Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 8230 final z dnia 8 grudnia 2017 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT/40208 – Zasady kwalifikowania zawodników Międzynarodowej Unii Łyżwiarskiej).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność art. 2 i 4 decyzji Komisji C(2017) 8230 final z dnia 8 grudnia 2017 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.40208 – Zasady kwalifikowania zawodników Międzynarodowej Unii Łyżwiarskiej) w zakresie, w jakim nakazując International Skating Union położenie kresu stwierdzonemu naruszeniu pod rygorem okresowej kary pieniężnej, Komisja odnosi się do regulaminu arbitrażowego i żąda jego zmiany w wypadku utrzymania systemu preautoryzacji.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  International Skating Union i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

                  4)

                  European Elite Athletes Association, Jan Hendrik Tuitert i Niels Kersholt pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 142 z 23.4.2018.


title: Sprawa T-515/18: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Fakro/Komisja [Konkurencja – Nadużycie pozycji dominującej – Rynek okien dachowych i kołnierzy uszczelniających – Decyzja o oddaleniu skargi do Komisji – Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 773/2004 – Dostęp do akt – Zasada dobrej administracji – Rozsądny termin – Oczywisty błąd w ocenie – Obowiązek uzasadnienia – Brak interesu Unii – Prawdopodobieństwo ustalenia istnienia naruszenia – Drapieżne ceny – „Marki walczące” – Rabaty – Wyłączność]

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/25

      Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Fakro/Komisja
      (Sprawa T-515/18) (1)

      (Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Rynek okien dachowych i kołnierzy uszczelniających - Decyzja o oddaleniu skargi do Komisji - Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 773/2004 - Dostęp do akt - Zasada dobrej administracji - Rozsądny termin - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia - Brak interesu Unii - Prawdopodobieństwo ustalenia istnienia naruszenia - Drapieżne ceny - „Marki walczące” - Rabaty - Wyłączność)
      (2021/C 62/30)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Fakro sp. z o.o. (Nowy Sącz, Polska) (przedstawiciele: adwokaci A. Radkowiak-Macuda i Z. Kiedacz)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Farley, I. Rogalski i J. Szczodrowski, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, M. Wiącek i M. Rzotkiewicz, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparta na art. 263 TFUE skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2018) 3864 final z dnia 14 czerwca 2018 r. oddalającej skargę do Komisji złożoną przez skarżącą w sprawie podnoszonych naruszeń art. 102 TFUE na rynku okien dachowych i kołnierzy uszczelniających (sprawa AT.40026 – Velux).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Fakro sp. z o.o., Komisja Europejska i Rzeczpospolita Polska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa T-541/18: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Changmao Biochemical Engineering/Komisja [Dumping – Przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chin – Przedłużenie obowiązywania ostatecznego cła antydumpingowego – Określenie wartości normalnej – Protokół przystąpienia Chin do WTO – Metoda państwa analogicznego – Artykuł 2 ust. 7 i art. 11 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/1036 – Trudna sytuacja przemysłu Unii – Prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkody – Prawo do obrony – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/26

      Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Changmao Biochemical Engineering/Komisja
      (Sprawa T-541/18) (1)

      (Dumping - Przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chin - Przedłużenie obowiązywania ostatecznego cła antydumpingowego - Określenie wartości normalnej - Protokół przystąpienia Chin do WTO - Metoda państwa analogicznego - Artykuł 2 ust. 7 i art. 11 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/1036 - Trudna sytuacja przemysłu Unii - Prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkody - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia)
      (2021/C 62/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd (Changzhou, Chiny) (przedstawiciele: K. Adamantopoulos i P. Billiet, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Demeneix i M. França, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Distillerie Bonollo SpA (Formigine, Włochy), Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA (Borgoricco, Włochy), Caviro Distillerie Srl (Faenza, Włochy), (przedstawiciel: R. MacLean, solicitor)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/921 z dnia 28 czerwca 2018 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 (Dz.U. 2018, L 164, s. 14).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 408 z 12.11.2018.


title: Sprawa T-315/19: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – BT / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Żyjący małżonek – Renta rodzinna – Artykuł 18 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Przesłanki kwalifikujące – Czas trwania małżeństwa – Zarzut niezgodności z prawem – Równość traktowania – Zasada niedyskryminacji ze względu na wiek – Proporcjonalność]

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/27

      Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – BT / Komisja
      (Sprawa T-315/19) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Żyjący małżonek - Renta rodzinna - Artykuł 18 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Przesłanki kwalifikujące - Czas trwania małżeństwa - Zarzut niezgodności z prawem - Równość traktowania - Zasada niedyskryminacji ze względu na wiek - Proporcjonalność)
      (2021/C 62/33)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: BT (przedstawiciel: adwokat J.-N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: B. Mongin, pełnomocnik)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Association internationale des anciens de l’Union européenne (AIACE Internationale) (przedstawiciel: adwokat J. Van Rossum)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: J. Van Pottelberge i J. Steele, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 20 lipca 2018 r. oddalającej wniosek skarżącej o przyznanie renty rodzinnej.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważności decyzji Komisji Europejskiej Komisji z dnia 20 lipca 2018 r. oddalającej wniosek BT o przyznanie renty rodzinnej.

                  2)

                  Komisja ponosi własne koszty oraz koszty BT.

                  3)

                  Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej ponoszą własne koszty.

                  4)

                  Association internationale des anciens de l’Union européenne (AIACE Internationale) ponosi własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 246 z 22.7.2019.