title: Sprawa C-230/05 P: Postanowienie Trybunału z dnia  27 kwietnia 2006 r.  — L przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Urzędnicy — Molestowanie — Obowiązek wsparcia po stronie Komisji — Odpowiedzialność — Odmowa przesłuchania świadków przez Sąd — Propozycja dodatkowych dowodów, które nie istniały na zakończenie procedury pisemnej — Odmowa usunięcia z akt sprawy rzekomo oszczerczego dokumentu — Obowiązek uzasadnienia — Zasada dobrej administracji — Odwołanie w części oczywiście bezzasadne, a w części oczywiście niedopuszczalne)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/14

         Postanowienie Trybunału z dnia 27 kwietnia 2006 r. — L przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-230/05 P) (1)

   (Odwołanie - Urzędnicy - Molestowanie - Obowiązek wsparcia po stronie Komisji - Odpowiedzialność - Odmowa przesłuchania świadków przez Sąd - Propozycja dodatkowych dowodów, które nie istniały na zakończenie procedury pisemnej - Odmowa usunięcia z akt sprawy rzekomo oszczerczego dokumentu - Obowiązek uzasadnienia - Zasada dobrej administracji - Odwołanie w części oczywiście bezzasadne, a w części oczywiście niedopuszczalne)
   (2006/C 178/23)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: L (Przedstawiciele: P. Legros i S. Rodrigues, avocats)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: J. Curral, pełnomocnik, wspierany przez D. Waelbroecka, avocat)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 9 marca 2005 r. w sprawie T-254/02 L przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę o uchylenie decyzji Komisji oddalających wniosek o wsparcie, dostęp do dokumentów i odszkodowanie oraz odmawiających uznania choroby zawodowej, a także wniosek o odszkodowanie za poniesioną szkodę w związku z tymi decyzjami oddalającymi
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.07.2005 r.


title: Sprawa T-904/16: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2016 r. – Labiri/EKES i Komitet Regionów

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/33

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2016 r. – Labiri/EKES i Komitet Regionów
   (Sprawa T-904/16)
   (2017/C 063/44)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Vassiliki Labiri (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: J.N. Louis i N. De Montigny, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny, Komitet Regionów

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
   stwierdzenie i orzeczenie, że

               —

               stwierdzona zostaje nieważność decyzji sekretarza generalnego Komitetu Regionów z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie przeniesienia skarżącej z urzędu jako administratora w dyrekcji tłumaczeń w celu wykonania ugody zawartej w sprawie F-33/15;

               —

               EKES w sposób zawiniony nadużył władzy i naruszył obowiązek lojalności wobec skarżącej poprzez świadome wprowadzenie jej w błąd co do zakresu umowy zawartej między stronami w dniu 4 lutego 2016 r.;

               —

               EKES i Komitet Regionów zostają wspólnie obciążeni kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 266 TFUE, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z oczywistym naruszeniem ugody zawartej w sprawie F-33/15 Labiri/EKES.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący nadużycia władzy, ponieważ strona skarżąca została rozmyślnie wprowadzona w błąd co do zakresu zawartej między stronami umowy, a konkretnie co do stosowanej przez oba komitety wykładni postanowień umowy.


title: Sprawa C-293/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  9 marca 2006 r.  (wniosek Gerechtshof te Amsterdam o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Beemsterboer Coldstore Services BV/Inspecteur der Belastingdienst — Douanedistrict Arnhem (Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych lub wywozowych — Artykuł 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 — Zastosowanie ratione temporis — System współpracy administracyjnej z udziałem organów państwa trzeciego — Pojęcie  nieprawidłowego świadectwa  — Ciężar dowodu)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/15

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 marca 2006 r. (wniosek Gerechtshof te Amsterdam o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Beemsterboer Coldstore Services BV/Inspecteur der Belastingdienst — Douanedistrict Arnhem
   (Sprawa C-293/04) (1)

   (Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych lub wywozowych - Artykuł 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 - Zastosowanie ratione temporis - System współpracy administracyjnej z udziałem organów państwa trzeciego - Pojęcie „nieprawidłowego świadectwa” - Ciężar dowodu)
   (2006/C 131/27)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Gerechtshof te Amsterdam
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Beemsterboer Coldstore Services BV

      Strona pozwana: Inspecteur der Belastingdienst — Douanedistrict Arnhem
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Gerechtshof te Amsterdam — Wykładnia art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, str. 1) w brzmieniu nadanym rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r. (Dz.U. L 311, str.17) — Retrospektywne pokrycie należności celnych wynikających z długu celnego, który powstał przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 2700/2000, dotyczące importera, który przedstawił świadectwa pochodzenia EUR.1 wskazując pochodzenie towarów, które nie mogło zostać potwierdzone w ramach weryfikacji po zwolnieniu towarów
   Sentencja

               1)

               Artykuł 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r. ma zastosowanie do długu celnego, którego powstanie i retrospektywne pokrycie nastąpiły przed wejściem w życie tego rozporządzenia.

               2)

               W zakresie w jakim w następstwie przeprowadzenia weryfikacji po zwolnieniu towarów nie może zostać potwierdzone wskazane w świadectwie EUR.1 pochodzenie towarów, świadectwo to musi zostać uznane za „świadectwo nieprawidłowe” w rozumieniu art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 2913/92 w brzmieniu nadanym rozporządzeniem nr 2700/2000.

               3)

               Na podmiocie powołującym się na akapit trzeci art. 220 ust. 2 lit. b) kodeksu celnego w brzmieniu nadanym rozporządzeniem nr 2700/2000 ciąży obowiązek przedstawienia dowodów niezbędnych dla uwzględniania jego roszczeń. Zatem co do zasady na organach celnych powołujących się na rzeczony art. 220 ust. 2 lit. b) akapit trzeci initio, w celu dokonania retrospektywnego pobrania należności celnych, ciąży obowiązek przedstawienia dowodu, że wydanie nieprawidłowych świadectw było konsekwencją niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera. Jednakże jeżeli w następstwie zaniedbania, za które odpowiedzialność ponosi wyłącznie eksporter, organy celne nie mogą przedstawić niezbędnych dowodów, że świadectwo EUR.1 zostało wystawione na podstawie właściwego lub niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera, na podmiocie zobowiązanym do uiszczenia należności celnych ciąży obowiązek wykazania, że rzeczone świadectwo zostało wydane przez organy celne państwa trzeciego na podstawie właściwego przedstawienia faktów.

      (1)  Dz.U. C 228 z 11.9.2004


title: Sprawa C-298/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 23 maja 2017 r. – France Télévisions SA/Playmédia, Conseil supérieur de l’audiovisuel (CSA)

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 23 maja 2017 r. – France Télévisions SA/Playmédia, Conseil supérieur de l’audiovisuel (CSA)
   (Sprawa C-298/17)
   (2017/C 256/12)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: France Télévisions SA

      Strona pozwana: Playmédia, Conseil supérieur de l’audiovisuel (CSA)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przedsiębiorstwo oferujące oglądanie programów telewizyjnych w bezpośredniej transmisji strumieniowej w Internecie należy, z tego tylko powodu, uważać za przedsiębiorstwo będące operatorem sieci łączności elektronicznej wykorzystywanej do rozpowszechniania audycji radiowych i telewizyjnych wśród ogółu obywateli w rozumieniu art. 31 ust. 1 dyrektyw 2002/22/WE z dnia 7 marca 2002 r. (1)?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej, czy państwo członkowskie może, bez naruszenia dyrektywy lub innych przepisów prawa Unii Europejskiej, wprowadzić obowiązek rozpowszechniania usług radiowych lub telewizyjnych, ciążący zarówno na przedsiębiorstwach będących operatorami sieci łączności elektronicznej jak i na przedsiębiorstwach, które, nie będąc operatorami takich sieci, oferują oglądanie programów telewizyjnych w bezpośredniej transmisji strumieniowej w Internecie?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej, czy państwa członkowskie mogą odstąpić od uzależnienia obowiązku rozpowszechniania, w odniesieniu do dystrybutorów usług niebędących operatorami sieci łączności elektronicznej, od spełnienia wszystkich warunków przewidzianych w art. 31 ust. 1 dyrektywy 2002/22/WE z dnia 7 marca 2002 r., podczas gdy warunki te muszą zgodnie z dyrektywą zostać spełnione w odniesieniu do operatorów sieci?

               4)

               Czy państwo członkowskie, które wprowadziło obowiązek rozpowszechniania niektórych usług radiowych lub telewizyjnych w niektórych sieciach, może bez naruszenia dyrektywy wprowadzić w odniesieniu do tych usług obowiązek wyrażenia zgody na ich rozpowszechnianie w tych sieciach, w tym również na rozpowszechnianie za pośrednictwem strony internetowej, kiedy rozpatrywana usługa sama rozpowszechnia swoje programy w Internecie?

               5)

               Czy przewidziany w art. 31 ust. 1 dyrektywy 2002/22/WE warunek, zgodnie z którym znaczna liczba odbiorców końcowych sieci podlegających obowiązkowi rozpowszechniania musi je wykorzystywać jako swój główny sposób odbierania audycji radiowych i telewizyjnych, należy, jeśli chodzi o rozpowszechnianie za pośrednictwem Internetu, oceniać z uwzględnieniem wszystkich użytkowników, którzy oglądają programy telewizyjne w bezpośredniej transmisji strumieniowej w sieci internetowej, czy jedynie biorąc pod uwagę użytkowników strony internetowej podlegającej obowiązkowi rozpowszechniania?

      (1)  Dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51).


title: Sprawa F-28/11: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2011 r. — ZZ przeciwko Radzie

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/16

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2011 r. — ZZ przeciwko Radzie
   (Sprawa F-28/11)
   2011/C 173/34
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, A. Blot i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego Rady, zawartej w ogłoszeniach personalnych 80/10 z dnia 26 kwietnia 2010 r., o odmowie awansowania strony skarżącej do grupy AD12 w ramach postępowania w sprawie awansu w 2010 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               nakazanie Radzie przedstawienia sprawozdań byłych urzędników kategorii A awansowanych do grupy AD 12, którzy zostali przedstawieni do awansu w ramach postępowania w 2010 r., a także statystyk na temat średniej oceny analitycznej pierwszego oceniającego, jakie zostały przedłożone komitetowi ds. ocen AD „Administratorzy”;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji a w razie potrzeby decyzji oddalającej zażalenie;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.


title: Sprawa T-358/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Neumann przeciwko OHIM (Kształt główki mikrofonu) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego w postaci główki mikrofonu — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/27

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Neumann przeciwko OHIM (Kształt główki mikrofonu)
   (Sprawa T-358/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego w postaci główki mikrofonu - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2007/C 247/42)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Georg Neumann GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: R. Böhm, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 czerwca 2004 r. (sprawa R 919/2002-2) oddalającą wniosek o rejestrację jako wspólnotowego znaku towarowego trójwymiarowego oznaczenia w postaci główki mikrofonu.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

                  Georg Neumann GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 284 z 20.11.2004.


title: Sprawa T-722/14: Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2016 r. – PRIMA/Komisja (Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe — Wsparcie dla przedstawicielstwa Komisji Europejskiej w Bułgarii w organizacji wydarzeń publicznych — Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Kryteria udzielenia zamówienia — Obowiązek uzasadnienia — Pojęcie zalet oferty, która wygrała przetarg — Przejrzystość)

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/33

         Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2016 r. – PRIMA/Komisja
   (Sprawa T-722/14) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Wsparcie dla przedstawicielstwa Komisji Europejskiej w Bułgarii w organizacji wydarzeń publicznych - Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Kryteria udzielenia zamówienia - Obowiązek uzasadnienia - Pojęcie zalet oferty, która wygrała przetarg - Przejrzystość))
   (2016/C 106/37)
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: PRIMA – Produtsentska, reklamna, informatsionna i mediyna agentsia AD (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat J. Ruskow)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Di Paolo, P. Mihaylova i D. Roussanov, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Komisji z dnia 12 sierpnia 2014 r. odrzucającej ofertę przedstawioną przez skarżącą w postępowaniu przetargowym PO/2013-13/SOF dotyczącego wsparcia dla przedstawicielstwa Komisji Europejskiej w Bułgarii w organizacji wydarzeń publicznych i udzielającej zamówienia innemu oferentowi i po drugie, „kolejnych decyzji”, w tym decyzji z dnia 12 września 2014 r. o zawarciu umowy w celu wykonania zamówienia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               PRIMA – Produtsentska, reklamna, informatsionna i mediyna agentsia AD zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 462 z 22.12.2014.


title: Sprawa T-8/17: Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2017 r. – Golden Balls/EUIPO – Intra-Presse (GOLDEN BALLS)

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/39

         Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2017 r. – Golden Balls/EUIPO – Intra-Presse (GOLDEN BALLS)
   (Sprawa T-8/17)
   (2017/C 063/51)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Golden Balls Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M. Edenborough, QC, M. Hawkins, solicitor, i adwokat T. Dolde)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Intra-Presse (Boulogne Billancourt, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „GOLDEN BALLS” – zgłoszenie nr 6 036 503

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 września 2016 r. w sprawie R 1962/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-217/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunal Supremo z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie Confederación Española de Empresarios de Estaciones de Servicio przeciwko Compañía Española de Petróleos, S.A.

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunal Supremo z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie Confederación Española de Empresarios de Estaciones de Servicio przeciwko Compañía Española de Petróleos, S.A.
   (Sprawa C-217/05)
   (2005/C 193/18)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 17 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunal Supremo z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie Confederación Española de Empresarios de Estaciones de Servicio przeciwko Compañía Española de Petróleos, S.A.

   Tribunal Supremo zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
   Czy art. od 10 do 13 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1984/83 (1) w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 (obecnie art. 81) Traktatu do określonych kategorii wyłącznych umów sprzedaży należy interpretować w ten sposób, że obejmują one swoim zakresem umowy wyłącznej dystrybucji oleju napędowego i paliw, które zostały nazwane umowami komisu lub agencji, lecz zawierają następujące elementy:

               A)

               Prowadzący stację paliw zobowiązuje się do wyłącznej sprzedaży oleju napędowego i paliw dostawcy po cenach detalicznych, na warunkach i przy zastosowaniu warunków i techniki sprzedaży i eksploatacji ustalonych przez tego dostawcę.

               B)

               Na prowadzącego stację paliw przechodzi ryzyko związane z produktami w chwili otrzymania ich od dostawcy w zbiornikach do składowania na stacji paliw.

               C)

               Z chwilą odebrania produktów na prowadzącym ciąży obowiązek przechowywania ich w warunkach pozwalających na uniknięcie jakiegokolwiek ich ubytku lub pogorszenia, a w przypadku zaistnienia jakiegokolwiek ubytku, zanieczyszczenia lub zmieszania tych produktów odpowiada wobec dostawcy i osób trzecich zarówno z tego tytułu, jak i z tytułu powstałych w ten sposób szkód.

               D)

               Prowadzący stację paliw zobowiązany jest do zapłaty wartości dostarczonego oleju napędowego i paliw w terminie 9 dni od daty ich dostarczenia do stacji paliw.

      (1)  Dz. U. L 173 z 30.6.1983, str. 5.


title: Sprawa C-206/14: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/19

         Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej
   (Sprawa C-206/14)
   2014/C 212/21
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Pignataro-Nolin i E. Randvere)

      Strona pozwana: Republice Estońskiej

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że Republika Estońska nie przyjmując w pełnym zakresie lub w sposób prawidłowy przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, koniecznych w celu transpozycji dyrektywy 2003/4/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG (2) uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Estońskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga ma na celu stwierdzenie, że Republika Estońska uchybiła swoim zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, koniecznych w celu transpozycji tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 41, s. 26

      (2)  Dz.U. L 158, s. 56


title: Sprawa C-657/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — Belgian Electronic Sorting Technology NV przeciwko Bertowi Peelaersowi, Visys NV (Dyrektywy 84/450/EWG i 2006/114/WE — Reklama wprowadzająca w błąd i reklama porównawcza — Pojęcie reklamy — Rejestracja i używanie nazwy domeny — Używanie metatagów w metadanych strony internetowej)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — Belgian Electronic Sorting Technology NV przeciwko Bertowi Peelaersowi, Visys NV
   (Sprawa C-657/11) (1)

   (Dyrektywy 84/450/EWG i 2006/114/WE - Reklama wprowadzająca w błąd i reklama porównawcza - Pojęcie reklamy - Rejestracja i używanie nazwy domeny - Używanie metatagów w metadanych strony internetowej)
   2013/C 252/18
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van Cassatie van België

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Belgian Electronic Sorting Technology NV

      Strony pozwane: Bert Peelaers, Visys NV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van Cassatie van België — Wykładnia art. 2 dyrektywy Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących reklamy wprowadzającej w błąd (Dz.U. L 250, s. 17) i art. 2 dyrektywy 2006/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej (Dz.U. L 376, s. 21) — Pojęcie reklamy — Rejestracja i używanie nazwy domeny — Używanie metatagów w metadanych strony internetowej

      Sentencja

   Artykuł 2 pkt 1 dyrektywy Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej, zmienionej dyrektywą 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r., oraz art. 2 lit. a) dyrektywy 2006/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej należy interpretować w ten sposób, że pojęcie reklamy, tak jak zostało zdefiniowane w tych przepisach, w sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym obejmuje używanie nazwy domeny oraz używanie metatagów w metadanych strony internetowej. Pojęcie to nie obejmuje natomiast rejestracji, jako takiej, nazwy domeny.

      (1)  Dz.U. C 73 z 10.3.2012.


title: Sprawa T-276/15: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2015 r. – Edison/OHIM – Eolus Vind (e)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/48

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2015 r. – Edison/OHIM – Eolus Vind (e)
   (Sprawa T-276/15)
   (2015/C 236/64)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Edison SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: adwokaci D. Martucci, F. Boscariol de Roberto i I. Gatto)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Eolus Vind AB (publ) (Hässleholm, Szwecja)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „e” – zgłoszenie nr 10 420 941

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 lutego 2015 r. w sprawie R 2358/2013-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM @@ kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-415/10: Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2013 r. — Nexans France przeciwko Wspólnemu Przedsięwzięciu „Fusion for Energy” (Zamówienia publiczne na dostawy — Euratom — Procedura przetargowa Wspólnego Przedsięwzięcia „Fusion for Energy” — Dostawa sprzętu elektrycznego — Odrzucenie oferty oferenta — Postępowanie o udzielenie zamówienia otwartego — Oferta zawierająca zastrzeżenia — Pewność prawa — Uzasadnione oczekiwania — Proporcjonalność — Konflikt interesów — Decyzja o udzieleniu zamówienia — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/16

         Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2013 r. — Nexans France przeciwko Wspólnemu Przedsięwzięciu „Fusion for Energy”
   (Sprawa T-415/10) (1)

   (Zamówienia publiczne na dostawy - Euratom - Procedura przetargowa Wspólnego Przedsięwzięcia „Fusion for Energy” - Dostawa sprzętu elektrycznego - Odrzucenie oferty oferenta - Postępowanie o udzielenie zamówienia otwartego - Oferta zawierająca zastrzeżenia - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Proporcjonalność - Konflikt interesów - Decyzja o udzieleniu zamówienia - Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność - Odpowiedzialność pozaumowna)
   2013/C 129/30
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Nexans France (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.P. Tran Thiet, J.F. Le Corre i M. Pigeat)

      Strona pozwana: Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: A. Verpont, pełnomocnik, wspierany przez C. Kennedy-Loesta, T. Christophera, solicitors, adwokatów J. Derenne’a i N. Pourbaix oraz M. Farleya, solicitor)

      Przedmiot

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji odrzucającej ofertę złożoną przez skarżącą oraz decyzji o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi, a po drugie, żądanie odszkodowania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Nexans France zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w sprawie środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa C-375/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Frosinone – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Rosannie Laezzy (Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Gry losowe — Wyrok Trybunału uznający za niezgodne z prawem Unii uregulowanie krajowe dotyczące koncesji na działalność w zakresie przyjmowania zakładów wzajemnych — Uporządkowanie systemu poprzez zorganizowanie nowego przetargu — Nieodpłatne zbycie prawa do korzystania z materialnych i niematerialnych składników majątkowych będących przedmiotem prawa własności, stanowiących sieć służącą do zarządzania zakładami wzajemnymi i ich przyjmowania — Ograniczenie — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Proporcjonalność)

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Frosinone – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Rosannie Laezzy
   (Sprawa C-375/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Gry losowe - Wyrok Trybunału uznający za niezgodne z prawem Unii uregulowanie krajowe dotyczące koncesji na działalność w zakresie przyjmowania zakładów wzajemnych - Uporządkowanie systemu poprzez zorganizowanie nowego przetargu - Nieodpłatne zbycie prawa do korzystania z materialnych i niematerialnych składników majątkowych będących przedmiotem prawa własności, stanowiących sieć służącą do zarządzania zakładami wzajemnymi i ich przyjmowania - Ograniczenie - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Proporcjonalność))
   (2016/C 106/06)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Frosinone

      Strona w głównym postępowaniu karnym

   Rosanna Laezza

      Sentencja

   Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one ograniczającemu przepisowi krajowemu takiemu jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, który nakłada na koncesjonariusza obowiązek nieodpłatnego zbycia, z chwilą zaprzestania działalności z powodu upływu okresu, na jaki udzielono koncesji, prawa do korzystania z materialnych i niematerialnych składników majątkowych będących przedmiotem prawa własności oraz stanowiących sieć służącą do zarządzania zakładami wzajemnymi i ich przyjmowania, o ile ograniczenie to wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu rzeczywiście realizowanego przez ten przepis, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 372 z 20.10.2014.


title: Sprawa T-262/05: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2005 r. przez Procter & Gamble Company przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/53

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2005 r. przez Procter & Gamble Company przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-262/05)
   (2005/C 217/110)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 18 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Procter & Gamble Company z siedzibą w Cincinnatti, Ohio (USA), reprezentowanej przez adwokata G. Kuipersa, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 czerwca 2005 (sprawa R 1184/2004-1) w części, w której stwierdza, że znak towarowy nie spełnia wymogów art. 7 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 40/94;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Trójwymiarowy znak towarowy składający się z prostokątnej białej tablicy z zielonym sześciolistnym wzorem kwiatowym dla towarów klasy 3 (Środki wybielające i inne substancje stosowane w praniu; środki do mycia, czyszczenia i pielęgnacji naczyń; mydła) — zgłoszenie nr 1 683 168

               Decyzja eksperta:

               Odrzucenie zgłoszenia

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Oddalenie odwołania

               Podniesione zarzuty:

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94


title: Sprawa C-314/16: Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Czeska

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/16

         Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Czeska
   (Sprawa C-314/16)
   (2016/C 287/20)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: Z. Malůšková i J. Hottiaux)

      Strona pozwana: Republika Czeska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że:

                           (a)

                           nie zapewniając, iż definicja kategorii C1 i C obejmuje wyłącznie pojazdy silnikowe nieujęte w kategoriach D 1 i D, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust. 1 i 4 lit. d) i f) dyrektywy 2006/126/WE;

                           (b)

                           ograniczając definicję kategorii D1 do pojazdów silnikowych konstrukcyjnie przystosowanych do przewozu powyżej ośmiu pasażerów, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust. 1 i 4 lit. h) dyrektywy 2006/126/WE (1);

               2.

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Artykuł 4 ust. 1 dyrektyw 2006/126/WE stanowi, że prawo jazdy upoważnia do kierowania pojazdami o napędzie silnikowym, które należą do kategorii zdefiniowanych w tym artykule. Artykuł 4 ust. 4 lit. d) i f) tejże dyrektywy definiuje kategorie C1 i C. Przesłanka, że kategoria musi obejmować pojazdy „nieujęte w kategoriach D1 lub D” jest wyraźnie przewidziana dla tych dwóch kategorii. Czeskie ustawodawstwo definiujące kategorie pojazdów nie zawiera jednak przesłanki, zgodnie z którą kategorie C1 i C są ograniczone do „pojazdów silnikowych nieujętych w kategoriach D1 lub D”.
   Artykuł 4 ust. 4 lit. h) dyrektywy 2006/126/WE definiuje kategorię D1 jako „pojazdy silnikowe konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu nie więcej niż 16 pasażerów oprócz kierowcy”, nie określając przy tym minimalnej liczby pasażerów. Czeskie ustawodawstwo wprowadza jednak dodatkowy wymóg, zgodnie z którym do kategorii D1 należą pojazdy silnikowe przeznaczone do przewozu więcej niż 8 pasażerów.

      (1)  Dz.U. L 403, s. 18.


title: Sprawa F-125/13: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2013 r. – ZZ przeciwko OHIM

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/37

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2013 r. – ZZ przeciwko OHIM
   (Sprawa F-125/13)
   2014/C 129/46
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny za rok 2012, za okres od 1 października 2011 r. do 31 grudnia 2012 r. oraz uchylenia celów wyznaczonych na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2013 r., a także żądanie zasądzenia odszkodowania wraz odsetkami.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności dotyczącego skarżącego sprawozdania z oceny (appraisal report) z dnia 15 marca 2013 r. za okres od 1 października 2011 r. do 31 grudnia 2012 r.;

               —

               uchylenie celów wyznaczonych skarżącemu przez OHIM na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2013 r.;

               —

               zasądzenie od OHIM na rzecz skarżącego zadośćuczynienia za krzywdę w odpowiedniej wysokości ustalonej według uznania Sądu;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.


title: Sprawa C-15/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Gerechtshof te Amstrdam (Niderlandy) z dnia 28 grudnia 2004 r., w sprawie Kawasaki Motors Europe NV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane district Rotterdam

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Gerechtshof te Amstrdam (Niderlandy) z dnia 28 grudnia 2004 r., w sprawie Kawasaki Motors Europe NV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane district Rotterdam
   (Sprawa C-15/05)
   (2005/C 82/18)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 19 stycznia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Gerechtshof te Amstrdam (Niderlandy) z dnia 28 grudnia 2004 r. w sprawie Kawasaki Motors Europe NV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane district Rotterdam.
   Gerechtshof te Amstrdam zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy rozporządzenie Komisji (WE) nr 2518/98 (1) z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej (Dz.U. 1998 L 315) jest ważne w zakresie, w którym nowe (przeznaczone do poruszania się w każdego rodzaju terenie) pojazdy z napędem na cztery koła opisane w pkt 5 Załącznika do tego rozporządzenia są zakwalifikowane jako pojazdy przeznaczone do przewozu osób w rozumieniu podpozycji 8703 21 WKC?

               2.

               Jeśli rozporządzenie jest nieważne, czy WKC można interpretować w ten sposób, że przedmiotowe towary mogą zostać sklasyfikowane pod jedną z podpozycji pozycji 8701 90 WKC?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2518/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej


title: Sprawa C-489/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 12 lipca 2011 r. w sprawie T-133/07, Mitsubishi Electric Corp. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 23 września 2011 r. przez Mitsubishi Electric Corp.

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/15

         Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 12 lipca 2011 r. w sprawie T-133/07, Mitsubishi Electric Corp. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 23 września 2011 r. przez Mitsubishi Electric Corp.
   (Sprawa C-489/11 P)
   2011/C 347/24
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Mitsubishi Electric Corp. (przedstawiciele: R. Denton, Solicitor, J. J Vyavaharkar, Solicitor, adwokat K. Haegeman)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku w zakresie, w którym oddala żądania Melco przed Sądem

               —

               Stwierdzenie nieważności artykułów decyzji, które nie zostały unieważnione w wyroku w zakresie dotyczącym Melco i TMT&D odnośnie do okresu, w którym Melco odpowiada solidarnie z Toshibą za działalność TMT&D,

               —

               W każdym razie orzeczenie, że Komisja pokrywa własne koszty oraz koszty Melco poniesione w związku z niniejszym postępowaniem i postępowaniem przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się poważnych błędów co do prawa przy ocenie dowodów w zakresie dotyczącym istnienia zarzucanego „wspólnego uzgodnienia”:

               —

               Sąd wypaczył informacje odnoszące się do istnienia „wspólnego uzgodnienia”.

               —

               Sąd nie zastosował prawidłowych kryteriów przy ocenie dowodów i niewłaściwie zastosował zasadę określoną przez orzecznictwo, wedle której zeznania sprzeczne z interesem osoby zeznającej powinny być co do zasady uznawane za szczególnie wiarygodne.

               —

               Sąd niewłaściwie zastosował orzecznictwo dotyczące oceny i rozważenia dowodów stwierdzając, że zeznania pana M. są wiarygodne i mają wartość dowodową.

               —

               Sąd niewłaściwie zastosował prawo w zakresie potwierdzenia odpowiedzi Fuji na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów.

               —

               Sąd nie uwzględnił ogólnego skutku popełnionych przez Komisję indywidualnych naruszeń praw Melco do obrony i do bycia wysłuchanym.

               —

               Sąd naruszył prawo do obrony Melco, w szczególności domniemanie niewinności żądając, by Melco dowiodła zaistnienie faktu negatywnego celem wykazania, że nie dopuściła się naruszenia.

               —

               Sąd naruszył domniemanie niewinności i niewłaściwie zastosował prawne zasady odmawiając uwzględnienia alternatywnego, logicznego wyjaśnienia.

         Skarżąca podnosi również, że Sąd dopuścił się wielu poważnych błędów przy ocenie podnoszonego czasu trwania zarzucanego naruszenia:

               —

               Sąd nie wykazał podnoszonego czasu trwania zarzucanego naruszenia w sposób wymagany prawem.


title: Sprawa F-5/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 12 czerwca 2013 r. — Bogusz przeciwko Fronteksowi (Służba publiczna — Personel tymczasowy — Personel Fronteksu — Zmiana warunków odbycia okresu próbnego przewidzianych w art. 14 WZIPW — Zwolnienie po okresie próbnym — Ustalenie celów — Zarzut podniesiony po raz pierwszy na rozprawie)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/45

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 12 czerwca 2013 r. — Bogusz przeciwko Fronteksowi
   (Sprawa F-5/12) (1)

   (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Personel Fronteksu - Zmiana warunków odbycia okresu próbnego przewidzianych w art. 14 WZIPW - Zwolnienie po okresie próbnym - Ustalenie celów - Zarzut podniesiony po raz pierwszy na rozprawie)
   2013/C 252/76
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Sławomir Bogusz (Dobroszyce, Polska) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Vuorensola i H. Caniard, w charakterze pełnomocników, wspierani przez adwokatów A. Duron i D. Waelbroecka)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Fronteksu o ukaraniu skarżącego oraz decyzji o jego zwolnieniu.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej pokrywa własne koszty i zostaje obciążona jedną czwartą kosztów poniesionych przez Sławomira Bogusza.

               3)

               Sławomir Bogusz pokrywa trzy czwarte własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 133 z 5.5.2012, s. 29.


title: Sprawy połączone C-508/15 I C-509/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Sidika Ucar (C-508/15), Recep Kilic (C-509/15)/Land Berlin (Odesłanie prejudycjalne — Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja — Decyzja nr 1/80 — Artykuł 7 akapit pierwszy — Prawo pobytu członków rodziny tureckiego pracownika należącego do legalnego rynku pracy państwa członkowskiego — Przesłanki — Brak konieczności przynależenia przez pracownika tureckiego do legalnego rynku pracy w okresie pierwszych trzech lat pobytu członka rodziny)

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/16

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Sidika Ucar (C-508/15), Recep Kilic (C-509/15)/Land Berlin
   (Sprawy połączone C-508/15 I C-509/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja - Decyzja nr 1/80 - Artykuł 7 akapit pierwszy - Prawo pobytu członków rodziny tureckiego pracownika należącego do legalnego rynku pracy państwa członkowskiego - Przesłanki - Brak konieczności przynależenia przez pracownika tureckiego do legalnego rynku pracy w okresie pierwszych trzech lat pobytu członka rodziny))
   (2017/C 053/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Sidika Ucar (C-508/15), Recep Kilic (C-509/15)

      Strona pozwana: Land Berlin

      Sentencja

   Artykuł 7 akapit pierwszy tiret pierwsze decyzji Rady Stowarzyszenia nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia należy interpretować w ten sposób, że przepis ten przyznaje prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim członkowi rodziny pracownika tureckiego, któremu zezwolono na wjazd do tego państwa członkowskiego z tytułu łączenia rodzin i który od momentu wjazdu na terytorium wspomnianego państwa członkowskiego zamieszkiwał wspólnie z owym tureckim pracownikiem, nawet jeżeli okres co najmniej trzech lat, w którym ten ostatni należał do legalnego rynku pracy, nastąpił nie bezpośrednio po przybyciu danego członka rodziny do przyjmującego państwa członkowskiego, lecz później.

      (1)  Dz.U. C 16 z 18.1.2016.


title: Sprawa C-210/08: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 20 stycznia 2009 r. — Sebirán, S.L. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), El Coto de Rioja S.A. (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Graficzny znak towarowy Coto D’Arcis — Sprzeciw właściciela słownych znaków towarowych COTO DE IMAZ i EL COTO — Częściowa odmowa rejestracji)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/18

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 20 stycznia 2009 r. — Sebirán, S.L. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), El Coto de Rioja S.A.
   (Sprawa C-210/08) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Graficzny znak towarowy Coto D’Arcis - Sprzeciw właściciela słownych znaków towarowych COTO DE IMAZ i EL COTO - Częściowa odmowa rejestracji)
   2009/C 113/35
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Sebirán, S.L. (przedstawiciel: J.A. Calderón Chavero, abogado)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: J. Laporta Insa, pełnomocnik), El Coto de Rioja S.A. (przedstawiciele: J. Grimau Muñoz i J. Villamor Muguerza, abogados)

      Przedmiot

   Odwołanie wniesione od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 12 marca 2008 r. w sprawie T-332/04 Sebirán przeciwko OHIM i El Coto de Rioja, na mocy którego Sąd oddalił wniosek Sebirán, S.L. o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 15 czerwca 2004 r. (sprawa R 550/2003-2)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone i w części oddalone.

               2)

               Sebirán SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008.


title: Sprawa T-93/14: Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2014 r. – St’art i in. przeciwko Komisji

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/51

         Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2014 r. – St’art i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-93/14)
   2014/C 135/65
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strony skarżące: St’art – Fonds d’investissement dans les entreprises culturelles (Mons, Belgia); Stichting Cultuur – Ondernemen (Amsterdam, Niderlandy); oraz Angel Capital Innovations Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci L. Dehin i C. Brüls)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strony skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną, a w konsekwencji stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu:

                           —

                           to znaczy decyzji o nieznanej dacie, sformalizowanej w dniu 29 listopada 2013 r. przez Komisję Europejską w sprawie zażądania zwrotu kwoty 140 500,01 EUR od spółki EDC w ramach zamówienia „Factor SI.2.609157-2/G/ENT/CIP/11/C/N03C011”, wystawienia w tym celu noty debetowej oraz w razie konieczności dochodzenia w tym celu solidarnej odpowiedzialności innych członków konsorcjum.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strony skarżące podnoszą dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy jest oparty na naruszeniu prawa dobrej administracji, a w szczególności obowiązku uzasadnienia, a także na naruszeniu zasady legalności, w zakresie w jakim decyzja Komisji o zwrocie zaliczek wypłaconych spółce EDC w ramach projektu „C-I Factor”, oraz o dochodzeniu solidarnej odpowiedzialności stron skarżących, członków konsorcjum, w tym względzie jest oparta na bezprawnej decyzji o zakończeniu umowy o dotacje.

               2.

               Zarzut drugi jest oparty na przekroczeniu i nadużyciu uprawnień, a także na naruszeniu prawa dobrej administracji, zasady kontradyktoryjności i ogólnej zasady patere legem quam ipse fecisti, ponieważ Komisja nie dostarczyła informacji pozwalających po pierwsze stwierdzić, czy zbadała uwagi przedstawione przez konsorcjum, do którego należą strony skarżące, a po drugie, poznać powody, dla których odrzuciła te uwagi. Strony skarżące zarzucają również Komisji, że nie dała im możliwości samodzielnego wykonania zobowiązań wynikających z umowy w celu zapobieżenia ewentualnym uchybieniom spółki EDC.


title: Sprawa T-278/12: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – Inter-Union Technohandel/OHIM – Gumersport Mediterranea de Distribuciones (PROFLEX) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego PROFLEX — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy PROFEX — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/32

         Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – Inter-Union Technohandel/OHIM – Gumersport Mediterranea de Distribuciones (PROFLEX)
   (Sprawa T-278/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego PROFLEX - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy PROFEX - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 034/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Inter-Union Technohandel GmbH (Landau in der Pfalz, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci K. Schmidt-Hern i A. Feutlinske)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Gumersport Mediterranea de Distribuciones, SL (Barcelona, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 marca 2012 r. (sprawa R 413/2011-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Inter-Union Technohandel GmbH a Gumersport Mediterranea de Distribuciones, SL.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 27 marca 2012 r. (sprawa R 413/2011-2).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 273 z 8.9.2012.


title: Sprawa C-552/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 24 listopada 2010 r. w sprawie T-119/06: Usha Martin Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 9 września 2010 r. przez Usha Martin Ltd

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 24 listopada 2010 r. w sprawie T-119/06: Usha Martin Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 9 września 2010 r. przez Usha Martin Ltd
   (Sprawa C-552/10 P)
   2011/C 55/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Usha Martin Ltd (przedstawiciel: V. Akritidis, Δικηγόρος, Y. Melin, avocat, E. Petritsi, Δικηγόρος)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               1)

               uchylenie w całości ww. wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 9 września 2010 r. w sprawie T-119/06,

               2)

               uwzględnienie, w wyroku wydanym przez Trybunał:

                           a)

                           wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 22 grudnia 2005 r. zmieniającej decyzję 1999/572/WE przyjmującą zobowiązania złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu lin i kabli z drutu stalowego, pochodzących między innymi z Indii (1) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) w zakresie w jakim dotyczy wnoszącej odwołanie i wycofuje obowiązujące wcześniej zobowiązanie dotyczące ceny minimalnej, oraz

                           b)

                           wniosku o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 121/2006 z dnia 23 stycznia 2006 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1858/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz stalowych lin i kabli, pochodzących między innymi z Indii (2) (zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”) w zakresie w jakim dotyczy wnoszącej odwołanie i nadaje skuteczność zaskarżonej decyzji, na mocy której wycofano obowiązujące wcześniej zobowiązanie w zakresie ceny minimalnej,

                     lub tytułem ewentualnym, o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd,

               3)

               obciążenie Rady i Komisji kosztami postępowania przed Sądem i Trybunałem, zarówno w zakresie ich własnych kosztów jak I kosztów poniesionych przez wnoszącą odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo w pkt od 44 do 56 zaskarżonego wyroku, w szczególności stwierdzając, że zgodność z prawem decyzji Komisji o wycofaniu przyjęcia zobowiązania nie może zostać samoistnie zakwestionowana na podstawie zasady proporcjonalności, błędnie uznawszy, że: (i) zasady proporcjonalności nie stosuje się do decyzji o wycofaniu zobowiązania, ponieważ taka decyzja jest równoznaczna z nałożenia ceł per se, oraz (ii) jakiekolwiek naruszenie jest samoistnie wystarczające, by spowodować wycofanie bez potrzeby stosowania testu zasady proporcjonalności.
   Wnosząca odwołanie podnosi też, że Sąd błędnie ocenił stan faktyczny sprawy i istotnie go zniekształcił stwierdzając, że „bezsporne jest, że skarżąca nie przestrzegała omawianego zobowiązania”, w zakresie w jakim wskazane stwierdzenie błędnie zakłada, że wnosząca odwołanie przyznała, że naruszyła zobowiązanie, quod non, w rozumieniu art. 8 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.
   Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie uznał, że zgodność z prawem wycofania zobowiązania nie może być podważona na podstawie zasady proporcjonalności w oparciu o to, że jakiekolwiek naruszenie jest wystarczające, by wycofać zobowiązanie lub wiążąc wycofanie środka z nałożeniem cła. W rezultacie, Sąd błędnie uznał, że zasada proporcjonalności nigdy nie znajduje zastosowania przy wycofaniu zobowiązania i nie zastosował kryterium „oczywiście niewłaściwego charakteru” środka, wbrew utrwalonemu orzecznictwu europejskich sądów i wbrew wprowadzającym punktom zaskarżonego wyroku, w szczególności pkt od 44 do 47. Sąd błędnie stwierdził, że wycofanie zobowiązania nie może zostać samoistnie podważone w zakresie jego zgodności z prawem na podstawie ogólnej zasady proporcjonalności. Ponadto, błędnie stwierdzając, że okoliczność braku przestrzegania zobowiązania, oznaczająca naruszenie zobowiązania w rozumieniu art. 8 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, była bezsporna między stronami, Sąd wyraźnie zniekształcił okoliczności faktyczne sprawy, przedstawione mu przez wnoszącą odwołanie, i w związku z tym, naruszył prawo, błędnie oceniając argumenty wnoszącej odwołanie.

      (1)  Dz.U. L 22, s. 54

      (2)  Dz.U. L 222, s. 1


title: Sprawa T-100/08 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 12 grudnia 2007 r. w sprawie F-110/07 Kerelov przeciwko Komisji, wniesione w dniu 12 stycznia 2009 r. przez Georgia Kerelova

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/40

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 12 grudnia 2007 r. w sprawie F-110/07 Kerelov przeciwko Komisji, wniesione w dniu 12 stycznia 2009 r. przez Georgia Kerelova
   (Sprawa T-100/08 P)
   (2009/C 69/92)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Georgi Kerelov (Pazardzhik, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat A. Kerelov)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 12 grudnia 2007 r. w sprawie F-110/07 Kerelov przeciwko Komisji;

               —

               uwzględnienie żądań strony skarżącej w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszym odwołaniu wnoszący odwołanie żąda uchylenia postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 12 grudnia 2007 r., wydanego w sprawie F-110/07 Kerelov przeciwko Komisji, odrzucającego jako oczywiście niedopuszczalną skargę, w której skarżący zażądał stwierdzenia nieważności decyzji dyrektora Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) o nieprzekazaniu mu informacji i dokumentów dotyczących konkursu otwartego EPSO/AD/46/06.
   W uzasadnieniu swojego odwołania wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty:

               —

               naruszenie zasady postępowania administracyjnego, ponieważ SSP uznał, że w pozwie brakowało zarzutów prawnych i nie przystąpił z urzędu do zbadania zgodności z prawem decyzji zaskarżonej w pierwszej instancji, nie ograniczając się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego;

               —

               naruszenie „prawo do sędziego” oraz zasady bezstronności sądu, ponieważ SSP odrzucił skargę skarżącego jako oczywiście niedopuszczalną, nie pozwalając mu na uzupełnienie braków skargi i to na takim etapie, że wnoszący odwołanie nie mógł już wnieść nowej skargi, prawidłowej pod względem formalnym, ponieważ termin do wniesienia skargi wygasł;

               —

               naruszenie zasad prawa, takich zasada wysłuchania stron przed sądem oraz zasada publicznego charakteru postępowania, ponieważ nie miała miejsca rozprawa;

               —

               naruszenie zasady sprawiedliwego postępowania, ponieważ SSP nie wysłuchał skarżącego w przedmiocie niedopuszczalności jego skargi;

               —

               naruszenie art. 21 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz art. 44 § 1 lit. c) regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, ponieważ SSP wprowadził w rzeczywistości „regułę krystalizacji sporów”, stwierdzając że skarga nie zawierała zarzutów prawnych;

               —

               sprawdzenie z urzędu naruszenia jakiejkolwiek innej obowiązującej zasady prawa, którego mógł dopuścić się SSP.


title: Sprawa C-239/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 3 marca 2011 r. w sprawie T-110/07 Siemens AG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 19 maja 2011 r. przez Siemens AG

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 3 marca 2011 r. w sprawie T-110/07 Siemens AG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 19 maja 2011 r. przez Siemens AG
   (Sprawa C-239/11 P)
   2011/C 226/26
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Siemens AG (przedstawiciele: adwokaci I. Brinker, C. Steinle i M. Hörster)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               1)

               uchylenie wyroku Sądu (druga izba) z dnia 3 marca 2011 w sprawie T-110/07 w zakresie, w jakim jest on niekorzystny dla wnoszącego odwołanie;

               2)

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 stycznia 2007 r. (COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową) w dotyczącej go części;
               posiłkowo: uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na niego w tej decyzji;

               3)

               posiłkowo względem pkt 2: odesłanie sprawy do Sądu do jej ponownego rozpoznania zgodnie z oceną prawną zawartą w wyroku Trybunału;

               4)

               w każdym razie obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie przed Sądem i Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie dotyczy wyroku Sądu, którym oddalił on skargę wnoszącego odwołanie na decyzję Komisji C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową).
   Wnoszący odwołanie podnosi siedem zarzutów w jego uzasadnieniu.
   Po pierwsze, Sąd naruszył prawo podstawowe do rzetelnego procesu sądowego (art. 6 EKPC w związku z art. 6 ust. 3 TUE i art. 47 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej) oraz prawo do obrony (art. 48 ust. 2 karty praw podstawowych), opierając swoje ustalenie, że wnoszący odwołanie uczestniczył w kartelu od 22 kwietnia do 1 września 1999 r., zasadniczo na zeznaniach jednego świadka, nie dając wnoszącemu odwołanie możliwości przepytania tego świadka.
   Po drugie, uznając, że wnoszący odwołanie uczestniczył w kartelu od 22 kwietnia do 1 września 1999 r., Sąd dopuścił się wypaczenia dowodów i naruszył zasady empiryczne. Tym samym Sąd nieprawidłowo ustalił, że wnoszący odwołanie uczestniczył w kartelu od 22 kwietnia do 1 września 1999 r., i błędnie określił czas trwania naruszenia.
   Po trzecie, Sąd niesłusznie zaprzeczył przedawnieniu ścigania za okres do 22 kwietnia 1999 r. i błędnie przyjął, że naruszenie miało charakter jednolity i ciągły.
   Po czwarte, Sąd naruszył zasadę równego traktowania, akceptując, że Komisja posłużyła się różnymi latami referencyjnymi w celu ustalenia względnego znaczenia przedsiębiorstw biorących udział w naruszeniu, klasyfikując tym samym wnoszącego odwołania błędnie na podstawie pkt 1 lit. A wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien.
   Po piąte, Sąd nie obniżył zwiększenia kwoty wyjściowej grzywny, które ma zapewnić skutek odstraszający, odpowiednio do różnicy wielkości między wnoszącym odwołanie a ABB, naruszając w ten sposób zasadę równego traktowania.
   Po szóste, Sąd naruszył art. 6 EKPC i art. 47 karty praw podstawowych, nie korzystając ze swego nieograniczonego prawa kontroli decyzji Komisji nakładających grzywny.
   Po siódme, Sąd błędnie określił zakres obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 296 TFUE (dawniej art. 253 WE), stawiając niewystarczające wymogi co do warunków uzasadnienia obowiązujących przy obliczaniu mnożnika służącego zapewnieniu skutku odstraszającego.


title: Sprawa T-148/10: Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2010 r. — Hynix Semiconductor przeciwko Komisji

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/41

         Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2010 r. — Hynix Semiconductor przeciwko Komisji
   (Sprawa T-148/10)
   2010/C 148/69
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hynix Semiconductor, Inc. (Icheon-si, Korea) (przedstawiciele: A. Woodgate i O. Heinisch, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Komisję w dniu 9 grudnia 2009 r. w sprawie COMP/38.636 — Rambus;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania;

               —

               zastosowanie wszelkich środków, jakie Sąd uzna za właściwe.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Komisję w ramach sprawy COMP/38.636 — Rambus w przedmiocie postępowania na podstawie art. 102 TFUE oraz art. 54 EOG dotyczącego żądania stanowiących ewentualne nadużycie opłat za korzystanie z pewnych patentów na pamięci dynamiczne o dostępie swobodnym (DRAM — Dynamic Random Access Memory). W zaskarżonej decyzji Komisja uczyniła na podstawie art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (1) wiążącymi w odniesieniu do Rambus pewne zobowiązania i stwierdziła, że brak jest podstaw do wnoszenia do niej dalszych skarg. Skarżąca w niniejszej sprawie jest konkurentem Rambus i wniosła skargę o wszczęcie postępowania przeciwko tej decyzji.
   Żądania swe skarżąca opiera na trzech zarzutach.
   W pierwszej kolejności skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 9 rozporządzenia nr 1/2003, decydując się na zastosowanie określonej w tym przepisie procedury, podczas gdy za nałożeniem grzywny przemawiały jej wątpliwości dotyczące poważnego naruszenia art. 102 TFUE. Skarżąca stoi następnie na stanowisku, że nie istnieją względy ekonomii procesowej, które przemawiałyby za zastosowaniem tego art. 9. W przekonaniu skarżącej uczynione przez Komisję wiążącymi zobowiązania są w oczywisty sposób niewłaściwe, uwzględniając okoliczności faktyczne naruszenia, którego dotyczy decyzja; z tego względu skarżąca twierdzi, że zatwierdzając zobowiązania Rambus, Komisja naruszyła art. 9 rozporządzenia nr 1/2003, art. 102 TFUE oraz zasadę dobrej (bezstronnej) administracji. Skarżąca podnosi następnie, że przeprowadzając nieodpowiedni test proporcjonalności bez zastosowania ustanowionych w tym art. 9 kryteriów oraz błędnie stwierdzając istnienie pewnych wątpliwości i wyciągając błędne wnioski w przedmiocie tego, czy zobowiązania uwzględniają jej wątpliwości, Komisja w bezzasadny sposób doszła do wniosku, iż brak jest podstaw do wnoszenia do niej dalszych skarg. Skarżąca twierdzi także, że Komisja nie rozważyła tego, czy zobowiązania mają właściwy charakter i z tego względu popełniła poważny błąd w ocenie.
   Po drugie skarżąca podnosi nadużycie przez Komisję uprawnień przysługujących jej na podstawie art. 9 rozporządzenia nr 1/2003.
   Po trzecie, twierdzi ona, że Komisja popełniła błędy proceduralne, wydając zaskarżoną decyzję z pominięciem uprawnień przysługujących jej podstawie rozporządzenia nr 1/2003 i nie szukając dalej odpowiedniego rozwiązania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003 L 1, s. 1).


title: Sprawa T-171/08: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2008 r. — Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung przeciwko Komisji

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/43

         Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2008 r. — Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung przeciwko Komisji
   (Sprawa T-171/08)
   (2008/C 171/82)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung e.V. (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat U. Claus)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 października 2007 r. w formie pisma z dnia 7 marca 2008 r. potwierdzającej akceptację wypłaty kwoty w wysokości 9 215,20 EUR w kontekście projektu „Uchodźcy w UE będący ofiarami traumy psychologicznej” na podstawie „Grant Agreement JAI/2004/ERF/073” w zakresie, w jakim stronie skarżącej odmówiono wypłaty kwoty przewyższającej sumę 9 215,20 EUR

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W maju 2005 r. strona skarżąca i Komisja podpisały porozumienie w sprawie wsparcia projektu ze środków Europejskiego Funduszu Uchodźców. Pismem z dnia 30 października 2007 r., potwierdzonym pismem z dnia 7 marca 2008 r., strona pozwana przesłała stronie skarżącej poprawiony wykaz wypłat, jakie wciąż powinny zostać dokonane na rzecz strony skarżącej, gdzie część kosztów strony skarżącej została uznana za niekwalifikującą się do wsparcia. Strona skarżąca wniosła niniejszą skargę na pismo Komisji z dnia 7 marca 2008 r.
   Strona skarżąca utrzymuje na poparcie swojej skargi, że zaskarżona decyzja narusza obowiązek uzasadnienia, ponieważ strona pozwana zmieniała motywy swojej decyzji przy wielu okazjach. Ponadto naruszona została podstawowa zasada prawa do sprawiedliwego procesu. Wreszcie okoliczności sprawy zostały ocenione w sposób niezgodny z uregulowaniami Grant Agreement oraz z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa T-551/13: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2013 r. — Radecki przeciwko OHIM — Vamed (AKTIVAMED)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/36

         Skarga wniesiona w dniu 15 października 2013 r. — Radecki przeciwko OHIM — Vamed (AKTIVAMED)
   (Sprawa T-551/13)
   2013/C 367/64
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Michael Radecki (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Menebröcker i V. Töbelmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Vamed AG (Wiedeń, Austria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 lipca 2013 r. (w sprawie R 365/2012-1);

               —

               obciążenie OHIM własnymi kosztami postępowania oraz kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „AKTIVAMED” dla towarów i usług z klas 5, 11 i 44 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8 958 886

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Vamed AG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: austriackie graficzne znaki towarowe oraz rejestracja międzynarodowa znaku towarowego „VAMED” dla towarów i usług z klas 8, 9, 10, 11, 12, 16, 20, 21, 28, 35, 36, 37, 39, 41, 42, 43, 44 i 45

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawy połączone C-22/13, C-61/13 à C-63/13 i C-418/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli, Corte costituzionale – Włochy) – Raffaella Mascolo (C-22/13), Alba Forni (C-61/13), Immacolata Racca (C-62/13) przeciwko Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca, Fortuna Russo przeciwko Comune di Napoli (C-63/13), Carla Napolitano, Salvatore Perrella, Gaetano Romano, Donatella Cittadino, Gemma Zangari przeciwko Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca (C-418/13) (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Kolejne umowy o pracę na czas określony — Szkolnictwo — Sektor publiczny — Zastępstwa na stanowiskach nieobsadzonych i wolnych w oczekiwaniu na zakończenie postępowania konkursowego — Klauzula 5.1 — Środki zapobiegania nadużyciom w korzystaniu z umów na czas określony — Pojęcie „obiektywnego powodu” uzasadniającego takie umowy — Sankcje — Zakaz przekształcenia w stosunek pracy na czas nieokreślony — Brak prawa do naprawienia szkody)

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli, Corte costituzionale – Włochy) – Raffaella Mascolo (C-22/13), Alba Forni (C-61/13), Immacolata Racca (C-62/13) przeciwko Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca, Fortuna Russo przeciwko Comune di Napoli (C-63/13), Carla Napolitano, Salvatore Perrella, Gaetano Romano, Donatella Cittadino, Gemma Zangari przeciwko Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca (C-418/13)
   (Sprawy połączone C-22/13, C-61/13 à C-63/13 i C-418/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Kolejne umowy o pracę na czas określony - Szkolnictwo - Sektor publiczny - Zastępstwa na stanowiskach nieobsadzonych i wolnych w oczekiwaniu na zakończenie postępowania konkursowego - Klauzula 5.1 - Środki zapobiegania nadużyciom w korzystaniu z umów na czas określony - Pojęcie „obiektywnego powodu” uzasadniającego takie umowy - Sankcje - Zakaz przekształcenia w stosunek pracy na czas nieokreślony - Brak prawa do naprawienia szkody))
   (2015/C 026/03)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Napoli, Corte costituzionale.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Raffaella Mascolo (C-22/13), Alba Forni (C-61/13), Immacolata Racca (C-62/13), Fortuna Russo (C-63/13), Carla Napolitano, Salvatore Perrella, Gaetano Romano, Donatella Cittadino, Gemma Zangari (C-418/13)

      Strona pozwana: Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca (C-22/13, C-61/13, C-62/13), Comune di Napoli (C-63/13), Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca (C-418/13)

      przy udziale: Federazione Gilda-Unams, Federazione Lavoratori della Conoscenza (FLC CGIL), Confederazione Generale Italiana del Lavoro (CGIL), C-22/13, C-61/13 do C-62/13

      Sentencja

   Wykładni klauzuli 5.1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego UNICE, CEEP i ETUC w sprawie pracy na czas określony należy dokonywać w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie takiemu uregulowaniu krajowemu jak rozpatrywane w postępowaniach głównych, które w oczekiwaniu na zakończenie postępowań konkursowych mających na celu zatrudnienie personelu mianowanego w zarządzanych przez państwo szkołach zezwala na zawieranie kolejnych umów o pracę na czas określony w celu obsadzenia stanowisk nieobsadzonych i wolnych przez nauczycieli, jak również personel administracyjny, techniczny i pomocniczy, nie wskazując dokładnego terminu zakończenia tych konkursów i wyłączając jakąkolwiek możliwość uzyskania przez nauczycieli oraz wspomniany personel odszkodowania za ewentualnie poniesioną z uwagi na te kolejne umowy szkodę. Uregulowanie to bowiem, z zastrzeżeniem dokonania przez sądy odsyłające odpowiednich ustaleń, po pierwsze, nie pozwala na wskazanie obiektywnych i przejrzystych kryteriów pozwalających zweryfikować, czy ponowne zawarcie takich umów faktycznie służy zaspokojeniu rzeczywistego zapotrzebowania, czy prowadzi do osiągnięcia realizowanego celu i czy jest niezbędne w tym zakresie, a po drugie, nie przewiduje żadnego innego środka zapobiegania nadużyciom w korzystaniu z kolejnych umów o pracę na czas określony, ani żadnego środka o charakterze sankcji za takie nadużycia.

      (1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013.

      Dz.U. C 141 z 18.5.2013.

      Dz.U. C 313 z 26.10.2013.


title: Sprawa C-323/11: Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Danii

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/3

         Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Danii
   (Sprawa C-323/11)
   2011/C 282/05
   Język postępowania: duński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Hadjiyiannis i U. Nielsen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Danii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (1) ze względu na to, iż do dnia 22 grudnia 2009 r. nie opublikowało ostatecznych planów gospodarowania wodami w dorzeczach, do dnia 22 marca 2010 r. nie wysyłało ich egzemplarza Komisji, a w każdym razie — nie poinformowało o nich tej instytucji, oraz

               —

               obciążenie Królestwa Danii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Artykuł 13 ust. 1, 2 i 6 powyższej dyrektywy stanowi, że państwa członkowskie przyjmują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do dostosowania się do tej dyrektywy najpóźniej do dnia 22 grudnia 2009 r. oraz wysyłają ich egzemplarz do Komisji najpóźniej do dnia 22 marca 2010 r.
   Ze względu na to, że Komisja nie posiada żadnej informacji pozwalającej jej na uznanie, iż te niezbędne przepisy zostały przyjęte, instytucja ta musi wyciągnąć na tej podstawie wniosek, że Dania nie przyjęła jeszcze tych przepisów, a zatem — uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1.


title: Sprawa T-62/15: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2015 r. – Market Watch/OHIM – El Corte Inglés (MITOCHRON)

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/37

      Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2015 r. – Market Watch/OHIM – El Corte Inglés (MITOCHRON)
      (Sprawa T-62/15)
      (2015/C 107/48)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Market Watch Franchise & Consulting, Inc. (Freeport, Bahamy) (przedstawiciel: adwokat J. Korab)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed OHIM

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „MITOCHRON” – zgłoszenie nr 11 200 078

         Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 listopada 2014 r. w sprawie R 508/2014-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd pomiędzy objętymi sporem znakami towarowymi.


title: Sprawa T-450/09: Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2009 r. — Simba Toys przeciwko OHIM — Seven Towns (Trójwymiarowe przedstawienie zabawki w kształcie sześcianu)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/34

         Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2009 r. — Simba Toys przeciwko OHIM — Seven Towns (Trójwymiarowe przedstawienie zabawki w kształcie sześcianu)
   (Sprawa T-450/09)
   2010/C 11/64
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Simba Toys GmbH & Co. KG (Fürth, Niemcy) (przedstawiciel: O. Ruhl, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Seven Towns Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 września 2009 r. w sprawie R 1526/2008-2; oraz

               —

               obciążenie OHIM i Seven Towns Ltd kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą w postępowaniu odwoławczym oraz kosztami poniesionymi przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: trójwymiarowe przedstawienie zabawki w kształcie sześcianu dla towarów wspólnotowego klasy 28

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Seven Towns Ltd

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Simba Toys GmbH & Co. KG

      Decyzja Wydziału Unieważnień: odrzucenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), c) I e) rozporządzenia Rady 207/2009 poprzez dokonanie nieprawidłowej oceny przez Izbę Odwoławczą bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji przedstawionej przez stronę skarżącą; naruszenie art. 75 rozporządzenia Rady nr 207/2009 gdyż Izba Odwoławcza nie uzasadniła, dlaczego nie uwzględniła podstawy odmowy rejestracji znaku z art. 7 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia; naruszenie art. 76 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 207/2009, gdyż Izba Odwoławcza nie ustaliła w pełni właściwości znaku towarowego stanowiącego przedmiot wniosku o unieważnienie i nie uwzględniła niektórych właściwości tego znaku towarowego.


title: Sprawa C-340/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Landeskrankenanstalten-Betriebsgesellschaft – KABEG/Mutuelles du Mans assurances – MMA IARD SA [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 9 ust. 1 — Artykuł 11 ust. 2 — Jurysdykcja w sprawach dotyczących ubezpieczenia — Powództwo wytoczone bezpośrednio przez poszkodowanego przeciwko ubezpieczycielowi — Powództwo wytoczone przez pracodawcę poszkodowanego, zakład prawa publicznego, wstępujący z mocy ustawy w prawa swojego pracownika wobec ubezpieczyciela pojazdu uczestniczącego w wypadku — Subrogacja]

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Landeskrankenanstalten-Betriebsgesellschaft – KABEG/Mutuelles du Mans assurances – MMA IARD SA
   (Sprawa C-340/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 9 ust. 1 - Artykuł 11 ust. 2 - Jurysdykcja w sprawach dotyczących ubezpieczenia - Powództwo wytoczone bezpośrednio przez poszkodowanego przeciwko ubezpieczycielowi - Powództwo wytoczone przez pracodawcę poszkodowanego, zakład prawa publicznego, wstępujący z mocy ustawy w prawa swojego pracownika wobec ubezpieczyciela pojazdu uczestniczącego w wypadku - Subrogacja])
   (2017/C 300/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Landeskrankenanstalten-Betriebsgesellschaft – KABEG

      Strona pozwana: Mutuelles du Mans assurances – MMA IARD SA

      Sentencja

   Artykuł 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych w związku z art. 11 ust. 2 rzeczonego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że mający siedzibę w jednym państwie członkowskim pracodawca, który w okresie spowodowanej przez wypadek drogowy nieobecności swojego pracownika w dalszym ciągu wypłacał mu wynagrodzenie i który wstąpił w prawa owego pracownika względem mającego siedzibę w innym państwie członkowskim zakładu ubezpieczeń ubezpieczającego odpowiedzialność cywilną za pojazd mechaniczny uczestniczący w wypadku, może – w charakterze „poszkodowanego” w rozumieniu art. 11 ust. 2 przywołanego rozporządzenia – pozwać wspomniany zakład ubezpieczeń przed sądy pierwszego państwa członkowskiego, jeżeli takie bezpośrednie powództwo jest dopuszczalne.

      (1)  Dz.U. C 305 z 22.8.2016.


title: Sprawa F-82/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 1 grudnia 2010 r. — Nolin przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Usunięcie punktów za osiągnięcia i punktów pierwszeństwa)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/61

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 1 grudnia 2010 r. — Nolin przeciwko Komisji
   (Sprawa F-82/09) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Usunięcie punktów za osiągnięcia i punktów pierwszeństwa)
   2011/C 30/118
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Michel Nolin (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz, pełnomocnik, wspierany przez adwokata D. Waelbroecka)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego z dnia 19 grudnia 2008 r. dotyczącej usunięcia punktów za osiągnięcia i punktów pierwszeństwa skarżącego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               M. Nolin zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 297 z 5.12.2009, s. 37.


title: Sprawa T-159/09: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2009 r. — Biofrescos — Comércio de Produtos Alimentares, Lda przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/44

         Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2009 r. — Biofrescos — Comércio de Produtos Alimentares, Lda przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-159/09)
   2009/C 153/86
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Biofrescos — Comércio de Produtos Alimentares, Lda (Linda-a-Velha, Portugalia) (przedstawiciel: A. Magalhães e Menezes, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 stycznia 2009 r. oddalającej wniosek skarżącej o odstąpienie od poboru zwolnienie należności celnej w wysokości 41 271,09 euro i nakazującej zaksięgowanie tej płatności a posteriori;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca dokonywała pomiędzy wrześniem 2003 a lutym 2005 przywozów partii zamrożonych krewetek z Indonezji, w stosunku do których wystąpiła o odstąpienie od poboru celnej należności przywozowej na podstawie art. 220 ust. 2 lit. b), art. 236 i 239 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny. (1)

   Skarżąca twierdzi, ze Komisja naruszyła co najmniej przywołane przepisy w zakresie, w jakim: po pierwsze, nie wypowiedziała się co do wszystkich argumentów przywołanych przez skarżącą we wniosku o odstąpienie od poboru celnej należności przywozowej; po drugie, przedstawiła niepełne, zwodnicze i niezrozumiałe uzasadnienie; po trzecie, w sposób nieprawidłowy zinterpretowała błąd samych organów indonezyjskich; i po czwarte wreszcie, uznał za udowodnione okoliczności, które w rzeczywistości nie zostały udowodnione, i w stosunku do których ciężar dowodu spoczywał na organach uczestniczących w postępowaniu, a nie na skarżącej.

      (1)  Dz.U. L 97, s. 38.


title: Sprawa T-89/13: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2013 r. — Calestep, SL przeciwko ECHA

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/33

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2013 r. — Calestep, SL przeciwko ECHA
   (Sprawa T-89/13)
   2013/C 108/82
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Calestep, SL (Estepa, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Cabezas Mateos)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o to, by po przeprowadzeniu wszystkich etapów postępowania uwzględnił skargę i stwierdził nieważność decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) będącej przedmiotem niniejszej skargi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca z powodu uznania jej za małe przedsiębiorstwo uiściła opłatę ulgową, o której mowa w art. 74 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1) i w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 340/2008 z dnia 16 kwietnia 2008 r. w sprawie opłat i należności wnoszonych na rzecz Europejskiej Agencji Chemikaliów (Dz.U. L 107, s. 6), które odsyłają z kolei do zalecenia Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącego definicji mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw (Dz.U. L 124, s. 36).
   W następstwie kontroli przeprowadzonej przez ECHA agencja ta uznała, że skarżąca nie może zostać uznana za małe przedsiębiorstwo, ponieważ należy ona do grupy przedsiębiorstw. Uznawszy, że przedsiębiorstwo to nie spełnia ustanowionych wymogów, ECHA wezwała skarżącą do uiszczenia różnicy w stosunku do całkowitej opłaty wymaganej od średnich przedsiębiorstw oraz opłaty administracyjnej.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi jeden tylko zarzut oparty na niespełnieniu dwóch warunków określonych w art. 2 ust. 2 załącznika do wspomnianego powyżej zalecenia.
   W tym względzie twierdzi ona, że do wykluczenia spółki z kategorii małych przedsiębiorstw nie wystarczy, by ta ostatnia miała więcej niż 50 pracowników, konieczne jest także, by spełniała ona jeden z pozostałych warunków przewidzianych w tym przepisie, jako że użyto w nim spójnika „i”. W niniejszej sprawie nie występuje koniunkcja.


title: Sprawa F-121/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 20 stycznia 2011 r. — Strack przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Właściwość Sądu — Dopuszczalność — Akt niekorzystny)

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/34

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 20 stycznia 2011 r. — Strack przeciwko Komisji
   (Sprawa F-121/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Właściwość Sądu - Dopuszczalność - Akt niekorzystny)
   2011/C 72/53
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Guido Strack (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Stwierdzenie nieważności kilku decyzji Komisji odmawiających natychmiastowego i pełnego dostępu do różnych informacji i dokumentów dotyczących skarżącego. Żądanie odszkodowania

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona

               2)

               G. Strack zostaje obciążony całością kosztów postępowania

      (1)  Dz.U. C 315 z 22.12.2007, s. 50.


title: Sprawa T-417/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 marca 2007 r. — Regione autonoma Friuli — Venezia Giulia przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (WE) nr 1429/2004 — Rolnictwo — Wspólna organizacja rynku wina — Przepisy dotyczące używania nazw odmian winorośli i ich synonimów — Ograniczenie używania w czasie — Skarga wniesiona przez jednostkę wchodzącą w skład państwa — Osoby, których akt dotyczy indywidualnie — Niedopuszczalność)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/35

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 marca 2007 r. — Regione autonoma Friuli — Venezia Giulia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-417/04) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (WE) nr 1429/2004 - Rolnictwo - Wspólna organizacja rynku wina - Przepisy dotyczące używania nazw odmian winorośli i ich synonimów - Ograniczenie używania w czasie - Skarga wniesiona przez jednostkę wchodzącą w skład państwa - Osoby, których akt dotyczy indywidualnie - Niedopuszczalność)
   (2007/C 96/72)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Regione autonoma Friuli-Venezia Giulia (przedstawiciele: E. Bevilacqua i F. Capelli, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot europejskich (przedstawiciele: L. Visaggio i E. Righini, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Węgierska (przedstawiciel: P. Gottfried, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności przepisu ograniczającego od dnia 31 marca 2007 r. prawo używania nazwy „Tocai friulano ”ujętego w postaci uwagi wyjaśniającej w pkt 103 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1429/2004 z dnia 9 sierpnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 753/2002 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 odnośnie opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina (Dz.U. L 263, str. 11).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżąca pokrywa koszty własne i koszty poniesione przez Komisję.

               3)

               Republika Węgierska pokrywa swe własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004.