title: Sprawa T-741/20: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2020 r. – Advansa Manufacturing i in. / Komisja

text:
               8.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/32

      Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2020 r. – Advansa Manufacturing i in. / Komisja
      (Sprawa T-741/20)
      (2021/C 79/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Advansa Manufacturing GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) i 14 innych podmiotów (przedstawiciele: D. Haverbeke, L. Ruessmann, i P. Sellar, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności załącznika I do komunikatu Komisji Wytyczne w sprawie niektórych środków pomocy państwa w kontekście systemu handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych po 2021 r. (1). w zakresie, w jakim instytucja ta błędnie wyłączyła w nim sektor wytwarzania włókien syntetycznych;

                  —

                  stwierdzenia, zgodnie z art. 264 TFUE, że skutki wywierane przez załącznik I do zaskarżonego aktu są utrzymane w mocy do czasu przyjęcia przez pozwaną środków niezbędnych w celu zapewnienia zgodności z wyrokiem Sądu na podstawie art. 266 TFUE;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy został oparty na braku właściwości, którym jest dotknięty załącznik I do zaskarżonego aktu.

                              —

                              Zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 TUE Unia działa wyłącznie w granicach kompetencji przyznanych jej przez państwa członkowskie. Wszelkie kompetencje nieprzyznane Unii w traktatach należą do państw członkowskich;

                              —

                              to państwom członkowskim, a nie pozwanej przysługuje, zgodnie z art. 10a ust. 6 dyrektywy 2003/87/WE po zmianach (2), właściwość do przyjęcia zaskarżonego aktu.

                  2.

                  Zarzut drugi został oparty na naruszeniu jednego z istotnych wymogów proceduralnych, którym jest dotknięty załącznik I do zaskarżonego aktu.

                              —

                              Wymagane przez art. 296 TFUE uzasadnienie zaskarżonego aktu nie wynika w jasny i jednoznaczny z rozumowania, na którym oparła się pozwana przy obliczaniu intensywności emisji pośrednich w sektorze, w którym prowadzą działalność skarżące, a która to wielkość jest czynnikiem przesądzającym o objęciu załącznikiem I do zaskarżonego aktu;

                              —

                              wskutek tego nieprzedstawienia uzasadnienia skarżące nie są w stanie powołać się na swe uprawnienia przed Sądem, który z kolei nie jest w stanie przeprowadzić kontroli.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący tego, że załącznik I do zaskarżonego aktu narusza zasadę pomocniczości.

                              —

                              Zgodnie z art. 5 ust. 3 TFUE w dziedzinach, które nie należą do jej wyłącznej kompetencji, Unia podejmuje działania tylko wówczas i tylko w takim zakresie, w jakim cele zamierzonego działania nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie i jeśli ze względu na rozmiary lub skutki proponowanego działania możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii;

                              —

                              Choć środki krajowe mające za podstawę art. 10a ust. 6 dyrektywy 2009/87 podlegają kontroli w dziedzinie pomocy państwa, pozwana naruszyła zasadę pomocniczości sporządzając ex ante wykaz ograniczający sektory i podsektory kwalifikujące się do objęcia rekompensatą z tytułu kosztów pośrednich emisji, ponieważ a) państwa członkowskie są lepiej umiejscowione do tego, aby dokonać oceny rzeczywistego ryzyka ucieczki emisji w odniesieniu do poszczególnych sektorów przemysłu ze względu na ponoszone przez nie w rzeczywistości znaczne koszty pośrednie; oraz b) pozwana przyjęła załącznik I nie dostarczając wystarczającego wyjaśnienia co do konieczności tego przyjęcia.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący tego, że załącznik I do zaskarżonego aktu narusza zasadę przejrzystości.

                              —

                              procesowi, który doprowadził do przyjęcia zaskarżonego aktu, brakuje przejrzystości w jego istotnych aspektach, w szczególności zaś: a) pozwana ani w zaskarżonym akcie ani w towarzyszącej mu ocenie wpływu nie ujawniła danych wykorzystanych do obliczania wielkości intensywności emisji pośrednich dotyczących sektorów skarżących; b) pozwana nie dostarczyła wyjaśnień na poparcie swej oceny dotyczącej podsektorów mających największy potencjał elektryfikacji;

                              —

                              w trakcie procedury przyjmowania zaskarżonego aktu pozwana odmówiła podania do wiadomości stron, których ten akt dotyczy, szczegółowych zasad, zgodnie z którymi była obliczana wielkość intensywności dotyczących ich emisji pośrednich oraz sposobu, w jaki jest obliczane kryterium elektryfikacji, uniemożliwiając im w ten sposób przeprowadzenie z pozwaną merytorycznej dyskusji w okresach przeznaczonych na konsultację;

                              —

                              Pozwana uchybiła więc ciążącym na niej na mocy art. 15 TFUE i art. 11 TUE obowiązkom zapewnienia przejrzystości procesu przyjmowania załącznika I do zaskarżonego aktu.

                  5.

                  Zarzut piąty, oparty na oczywistym błędzie w ocenie, którym jest dotknięty załącznik I do zaskarżonego aktu.

                              —

                              W ramach uprawnień dyskrecjonalnych przysługujących pozwanej przy dokonywaniu złożonych ocen gospodarczych i społecznych winna ona być w stanie wykazać, że dokonała ona oceny wszystkich mających znaczenie czynników i okoliczności sytuacji, którą zaskarżony akt ma regulować. Skarżąca dopuściła się szeregu oczywistych błędów w ocenie wyłączając sektor skarżących z wykazu kwalifikujących się sektorów znajdującego się w załączniku I do zaskarżonego aktu, w szczególności ze względu na to, że: a) nie wzięła pod uwagę istotnych i kompletnych danych odnoszących się zużycia energii elektrycznej przez sektor nawozów w celu ustalenia intensywności pośrednich emisji tego sektora, co doprowadziło do niedoszacowania tej intensywności i wyłączenia tego sektora z załącznika I; b) nie wzięła pod uwagę i nie przeanalizowała wszystkich przedstawionych w skardze istotnych okoliczności faktycznych, ponieważ odrzuciła bez uzasadnienia dostarczone przez skarżące dowody; c) w zakresie dotyczącym oceny jakościowej, dokonała nieprawidłowej oceny sektora na podstawie kryterium substytucyjności między paliwami a energią elektryczną i nie przedstawiając powodów, dla których podsektory tego sektora nie zostały włączone do załącznika I na podstawie tego kryterium.

                  6.

                  Zarzut szósty został oparty na niewłaściwym zastosowaniu odpowiedniego kryterium oceny, którym został dotknięty załącznik I do zaskarżonego aktu.

                              —

                              W art. 10a ust. 6 dyrektywy 2009/87 ustanowiony został wymóg przeprowadzenia oceny sektorów na podstawie kryterium związanego z oceną „rzeczywistego ryzyka” ucieczki emisji;

                              —

                              pozwana zastosowała odmienne kryterium, a mianowicie kryterium „znacznego ryzyka”. Efektem tego zastosowała ona też nieprawidłowe kryterium prawne.

                  7.

                  Zarzut siódmy został na naruszeniu zasady proporcjonalności, którym jest dotknięty załącznik I do zaskarżonego aktu.

                              —

                              Pozwana dopuściła się naruszenia zasady proporcjonalności ze względu na to, że: a) nie usiłowała ona osiągnąć zgodnego z prawem celu polegającego na przekształceniu gospodarki w niskowęglową, charakteryzującą się wysoką opłacalnością w zakresie efektywności kosztów i umożliwiającą sektorom o dużej intensywności energetycznej na inwestycje w opłacalność energetyczną w miejsce przenoszenia ich produkcji do krajów trzecich; b) nałożyła ona na wyłączone sektory nadmierny ciężar, podczas gdy mniej restrykcyjne rozwiązania (takie jak ustalenie maksymalnych poziomów pomocy czy też mechanizmów warunkowości) pozwoliłoby na osiągnięcie celów zaskarżonego aktu w co najmniej taki sam sposób; oraz c) ujawniła ona istotne szczegóły swej oceny kwalifikujących się sektorów dopiero cztery dni przed publikacją zaskarżonego aktu w dniu 25 września 2020 r., czyli nieco ponad trzy miesiące przed końcem obowiązywania ówczesnych wytycznych w sprawie niektórych środków pomocy państwa w kontekście systemu handlu uprawnieniami do emisji (ETS). Efektem tego pozwana dopuściła się naruszenia art. 5 ust. 4 TUE.

         (1)  Dz.U. 2020 C 317, s. 5.

         (2)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. 2003, L 275, s. 322), po zmianach.


title: Sprawa T-12/21: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2021 r. – PJ / EIT

text:
               8.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/34

      Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2021 r. – PJ / EIT
      (Sprawa T-12/21)
      (2021/C 79/43)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: PJ (przedstawiciel: adwokatka N. de Montigny)

         Strona pozwana: Europejski Instytut Innowacji i Technologii

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 grudnia 2020 r., na podstawie której dyrektor wykonawczy odmówił skarżącej skorzystania z wyjątków od zakazu wykonywania telepracy poza państwem miejsca pracy i odrzucił jej wniosek z dnia 15 grudnia 2020 r. o telepracę z jej miejsca pochodzenia;

                  —

                  obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia, po pierwsze, art. 5.1.b wytycznych dla Komisji znajdujących zastosowanie również do EIT, a po drugie, praw nabytych skarżącej. Skarżąca podnosi następnie naruszenie obowiązku staranności administracji. Powołuje się ona także na arbitralną interpretację pojęcia „ograniczenia w podróży”, brak przewidywalności i pewności prawa, naruszenie krajowych wykładni tych samych środków sanitarnych wprowadzonych w każdym państwie członkowskim. Wreszcie skarżąca wskazuje na naruszenie prawa do życia prywatnego i rodzinnego, nieuwzględnienie jej sytuacji z pominięciem wszelkiego rzeczywistego i usprawiedliwionego interesu służby i nieproporcjonalne naruszenie jej interesów.

                  2.

                  Zarzut drugi podnoszący – w razie uznania, że obowiązujące przepisy nie zezwalają skarżącej na telepracę z jej miejsca pochodzenia w jej sytuacji – niezgodność z prawem tych przepisów z tego względu, że naruszają zasadę równości traktowania, prawo do życia prywatnego i rodzinnego, zasady dobrostanu w pracy, pewności prawa i przewidywalności. Skarżąca powołuje się także na siłę wyższą i na naruszenie art. 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w zakresie w jakim ograniczenie jej praw jest nielegalne i nieproporcjonalne.


title: Sprawa T-18/21: Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2021 r. – Be Smart/Komisja

text:
               8.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/35

      Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2021 r. – Be Smart/Komisja
      (Sprawa T-18/21)
      (2021/C 79/44)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Be Smart (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Satta, G. Roberti, A. Romano i I. Perego)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że Komisja ze względu na niewydanie żadnej decyzji na podstawie art. 4 rozporządzenia (UE) nr 2015/1589, w szczególności o wszczęciu postępowania na podstawie w art. 108 ust. 2 TFUE w odniesieniu do skargi złożonej przez skarżącą w dniu 15 października 2014 r. (SA.39639) uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 107 i 108 TFUE, art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 12 ust. 1 i art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 2015/1589;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga, oparta na art. 265 TFUE, zmierza do stwierdzenia, że Komisja niezgodnie z prawem nie zajęła stanowiska w przedmiocie skargi złożonej przez Be Smart S.r.l. w dniu 15 października 2014 r., zarejestrowanej pod numerem SA.39639, mającej za przedmiot dwa niezgodne z prawem środki pomocy państwa przyjęte na korzyść Consorzio Interuniversitario Cineca.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że Komisja uchybiła obowiązkowi do działania wynikającemu z postanowień dotyczących niezgodnej z prawem pomocy państwa, ponieważ pozostała bezczynna w następstwie otrzymania wezwania do działania i nie zajęła stanowiska w przedmiocie skargi złożonej w dniu 15 października 2014 r. Naruszyła ona również ustanowioną w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej podstawową zasadę dobrej administracji.


title: Sprawa T-23/21: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2021 r. – About You / – Safe-1 Immobilieninvest GmbH (Y/O/U)

text:
               8.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/35

      Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2021 r. – About You / – Safe-1 Immobilieninvest GmbH (Y/O/U)
      (Sprawa T-23/21)
      (2021/C 79/45)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: About You GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Mosing)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Safe-1 Immobilieninvest GmbH (Mauer, Austria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Y/O/U – unijny znak towarowy nr 10 226 884

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 listopada 2020 r. w sprawie R 527/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  przeprowadzenie rozprawy;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ze skutkiem unieważnienia w całości przez EUIPO unijnego znaku towarowego;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed EUIPO, w sytuacji gdy przedstawi ona uwagi na piśmie, ich własnymi kosztami, oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Sądem oraz w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie wymogów proceduralnych w zakresie dowodów w odniesieniu do pewności prawa i zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań;

                  —

                  Naruszenie art. 58 w związku z art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001 oraz art. 95 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001 w związku z art. 10, 19 i 27 rozporządzenia delegowanego Komisji 2018/625.


title: Sprawa T-29/21: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2021 r. – Beveland/EUIPO – Super B (BUCANERO)

text:
               8.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/36

      Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2021 r. – Beveland/EUIPO – Super B (BUCANERO)
      (Sprawa T-29/21)
      (2021/C 79/46)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Beveland, SA (Sant Joan les Fonts, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Super B, SL (Talavera de la Reina, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny znak towarowy BUCANERO – unijny znak towarowy nr 390 641

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 listopada 2020 r. w sprawie R 1046/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i stwierdzenie wprost wygaśnięcia unijnego znaku towarowego nr 390 641 BUCANERO (słownego) dla wszystkich towarów zarejestrowanych w klasach 32 i 33;

                  —

                  obciążenie EUIPO i właściciela spornego znaku towarowego, SUPER B, S.L., wszystkimi kosztami postępowania przed Sądem, a także kosztami związanymi z postępowaniem w sprawie wygaśnięcia prawa do znaku przed EUIPO

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie 18 i 58 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-34/21: Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2021 r. – Ryanair / Komisja

text:
               8.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/37

      Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2021 r. – Ryanair / Komisja
      (Sprawa T-34/21)
      (2021/C 79/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida, F.-C. Laprévote, V. Blanc, S. Rating i I. Metaxas-Maranghidis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (UE) z dnia 25 czerwca 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.57153 (2020/N) – Niemcy – COVID-19 – Pomoc dla Lufthansy; i

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy błędnego zastosowania przez Komisję jej komunikatu „Tymczasowe ramy prawne w zakresie pomocy państwa mające na celu wsparcie gospodarki w związku z obecną epidemią COVID-19” (1) i dopuszczenia się nadużycia władzy poprzez stwierdzenie, że Deutsche Lufthansa AG kwalifikuje się do pomocy, brak zbadania, czy były dostępne bardziej odpowiednie i mniej zakłócające środki, stwierdzenie, że kwota rekapitalizacji była proporcjonalna, brak zastosowania odpowiednich warunków dotyczących wyjścia państwa, nakazanie niewystarczającego zbycia przedziałów czasowych na start lub lądowanie i nienałożenie skutecznego zakazu wszelkiej agresywnej ekspansji beneficjenta;

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy błędnego zastosowania przez Komisję art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE poprzez ustalenie, że pomoc odpowiada na poważne zakłócenia gospodarki niemieckiej, naruszenie spoczywającego na niej obowiązku wyważenia korzystnych skutków pomocy i jej skutków negatywnych dla warunków handlowych i utrzymania niezakłóconej konkurencji (tj. „test bilansujący”) i zażądanie zbyt późnego przedłożenia planu restrukturyzacji;

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy naruszenia przez Komisję ogólnych zasad niedyskryminacji, swobody świadczenia usług i swobody przedsiębiorczości;

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy braku wszczęcia przez Komisję formalnego postępowania wyjaśniającego, chociaż wystąpiły poważne trudności, oraz naruszenia praw procesowych strony skarżącej;

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy naruszenia przez Komisję spoczywającego na niej obowiązku uzasadnienia.

         (1)  Tymczasowe ramy prawne w zakresie pomocy państwa mające na celu wsparcie gospodarki w związku z obecną epidemią COVID-19 (Dz.U. 2020, C 91 I, s. 1), ze zmianami.


title: Sprawa T-199/20: Postanowienie Sądu z dnia 15 stycznia 2021 r. – Aldi Stores/EUIPO – Dualit (Kształt opiekacza)

text:
               8.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/38

      Postanowienie Sądu z dnia 15 stycznia 2021 r. – Aldi Stores/EUIPO – Dualit (Kształt opiekacza)
      (Sprawa T-199/20) (1)

      (2021/C 79/49)
      Język postępowania: angielski
      Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 201 z 15.6.2020.


title: Sprawa T-608/20: Postanowienie Sądu z dnia 20 stycznia 2021 r. – JD / EBI

text:
               8.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/38

      Postanowienie Sądu z dnia 20 stycznia 2021 r. – JD / EBI
      (Sprawa T-608/20) (1)

      (2021/C 79/50)
      Język postępowania: angielski
      Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 433 z 14.12.2020.


title: Sprawa C-895/19: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 18 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach – Polska) – A. / Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej [Odesłanie prejudycjalne – Podatki pośrednie – VAT – Dyrektywa 2006/112/WE – Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów – Odliczenie podatku naliczonego z tytułu takiego nabycia – Wymogi formalne – Wymogi materialne – Termin złożenia deklaracji podatkowej – Zasada neutralności podatkowej i zasada proporcjonalności]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/16

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 18 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach – Polska) – A. / Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
      (Sprawa C-895/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki pośrednie - VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów - Odliczenie podatku naliczonego z tytułu takiego nabycia - Wymogi formalne - Wymogi materialne - Termin złożenia deklaracji podatkowej - Zasada neutralności podatkowej i zasada proporcjonalności)
      (2021/C 182/22)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A.

         Druga strona postępowania: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej

         przy udziale: Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców

         Sentencja

      Artykuły 167 i 178 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, zgodnie z którymi wykonanie prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) związanego z nabyciem wewnątrzwspólnotowym w tym samym okresie rozliczeniowym, w którym VAT jest należny, jest uzależnione od wykazania należnego VAT w deklaracji podatkowej, złożonej w terminie trzech miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych towarów powstał obowiązek podatkowy.

         (1)  Dz.U. C 54 z 17.2.2020.


title: Sprawa C-96/20: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Ordine Nazionale dei Biologi, MX, NY, OZ / Presidenza del Consiglio dei Ministri [Odesłanie prejudycjalne – Zdrowie publiczne – Artykuł 168 TFUE – Dyrektywa 2002/98/WE – Normy jakości i bezpieczeństwa dla ludzkiej krwi i składników krwi – Cel polegający na zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego – Artykuł 4 ust. 2 i art. 9 ust. 2 – Placówki służby krwi – Osoba odpowiedzialna – Minimalne warunki posiadanych kwalifikacji – Możliwość wprowadzenia przez państwo członkowskie bardziej rygorystycznego systemu – Zakres uznania przysługujący państwom członkowskim]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/20

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Ordine Nazionale dei Biologi, MX, NY, OZ / Presidenza del Consiglio dei Ministri
      (Sprawa C-96/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zdrowie publiczne - Artykuł 168 TFUE - Dyrektywa 2002/98/WE - Normy jakości i bezpieczeństwa dla ludzkiej krwi i składników krwi - Cel polegający na zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego - Artykuł 4 ust. 2 i art. 9 ust. 2 - Placówki służby krwi - Osoba odpowiedzialna - Minimalne warunki posiadanych kwalifikacji - Możliwość wprowadzenia przez państwo członkowskie bardziej rygorystycznego systemu - Zakres uznania przysługujący państwom członkowskim)
      (2021/C 182/27)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ordine Nazionale dei Biologi, MX, NY, OZ

         Druga strona postępowania: Presidenza del Consiglio dei Ministri

         przy udziale: Sds Snabi, Agenzia Regionale Protezione Ambiente (ARPA)

         Sentencja

      Artykuł 9 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej normy jakości i bezpiecznego pobierania, badania, preparatyki, przechowywania, wydawania krwi ludzkiej i składników krwi oraz zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w związku z art. 4 ust. 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje, że jedynie osoby posiadające dyplom w dziedzinie medycyny i chirurgii mogą być wyznaczane na stanowisko osoby odpowiedzialnej za placówkę służby krwi, pod warunkiem że uregulowanie to jest pod każdym względem zgodne z prawem Unii.

         (1)  Dz.U. C 209 z 22.6.2020.


title: Sprawa C-701/19 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 4 lutego 2021 r. – Pilatus Bank plc / Europejski Bank Centralny [Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Odwołanie oczywiście bezzasadne – Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Środki zawieszające podjęte przez krajowy organ nadzoru – Wyznaczenie osoby do kontaktów – Warunkowa komunikacja z Europejskim Bankiem Centralnym (EBC) – Cofnięci zezwolenia przed złożeniem skargi – Skarga o stwierdzenie nieważności – Niedopuszczalność – Brak wyjaśnienia w sposób dostatecznie jasny i szczegółowy zarzutów podniesionych przed Sądem – Brak wykazania interesu prawnego – Błędna kwalifikacja aktu przygotowawczego – Zmiana uzasadnienia]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/22

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 4 lutego 2021 r. – Pilatus Bank plc / Europejski Bank Centralny
      (Sprawa C-701/19 P) (1)

      (Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Odwołanie oczywiście bezzasadne - Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Środki zawieszające podjęte przez krajowy organ nadzoru - Wyznaczenie osoby do kontaktów - Warunkowa komunikacja z Europejskim Bankiem Centralnym (EBC) - Cofnięci zezwolenia przed złożeniem skargi - Skarga o stwierdzenie nieważności - Niedopuszczalność - Brak wyjaśnienia w sposób dostatecznie jasny i szczegółowy zarzutów podniesionych przed Sądem - Brak wykazania interesu prawnego - Błędna kwalifikacja aktu przygotowawczego - Zmiana uzasadnienia)
      (2021/C 182/30)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Pilatus Bank plc (przedstawiciele: początkowo O.H. Behrends i M. Kirchner, Rechtsanwälte, nastęnie O.H. Behrends)

         Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: E. Yoo, M. Anastasiou i A. Karpf, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Pilatus Bank plc zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 406 z 2.12.2019.


title: Sprawa C-321/20: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 4 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona – Hiszpania) – CDT, SA / MIMR, HRMM [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Ochrona konsumentów – Skutki w czasie wyroku – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Uprawnienia sądu krajowego orzekającego w przedmiocie warunku uznanego za „nieuczciwy” – Klauzula natychmiastowej wymagalności – Usunięcie części nieuczciwego warunku umowy – Zasada pewności prawa – Obowiązek wykładni zgodnej]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/23

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 4 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona – Hiszpania) – CDT, SA / MIMR, HRMM
      (Sprawa C-321/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Ochrona konsumentów - Skutki w czasie wyroku - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Uprawnienia sądu krajowego orzekającego w przedmiocie warunku uznanego za „nieuczciwy” - Klauzula natychmiastowej wymagalności - Usunięcie części nieuczciwego warunku umowy - Zasada pewności prawa - Obowiązek wykładni zgodnej)
      (2021/C 182/32)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Audiencia Provincial de Barcelona

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca apelację: CDT, SA

         Druga strona postępowania: MIMR, HRMM

         Sentencja

                  1)

                  Prawo Unii, a w szczególności zasadę pewności prawa, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie temu, aby sąd krajowy odstąpił od zastosowania przepisu prawa krajowego pozwalającego mu na zmianę treści nieuczciwego warunku umowy zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem, w sytuacji gdy ów przepis, który został uznany za sprzeczny z art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich na mocy wyroku z dnia 14 czerwca 2012 r., Banco Español de Crédito (C-618/10, EU:C:2012:349), w chwili zawarcia umowy nie został jeszcze zmieniony przez ustawodawcę stosownie do treści tego wyroku.

                  2)

                  Zasadę pewności prawa należy interpretować w ten sposób, że nie pozwala ona sądowi krajowemu, który stwierdził nieuczciwy charakter warunku umowy w rozumieniu art. 3 dyrektywy 93/13, na zmianę treści tego warunku, wobec czego sąd ten jest zobowiązany do odstąpienia od jego zastosowania. Jednakże art. 6 i 7 tej dyrektywy nie stoją na przeszkodzie temu, aby sąd krajowy zastąpił taki warunek przepisem prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym, jeżeli w wypadku usunięcia takiego warunku dana umowa pożyczki nie może dalej obowiązywać, a unieważnienie całej umowy naraziłoby konsumenta na szczególnie szkodliwe konsekwencje, czego ustalenie jest zadaniem sądu krajowego.

         (1)  Dz.U. C 359 z 26.10.2020.


title: Sprawa C-64/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 2 lutego 2021 r. – Rigall Arteria Management Sp. z o.o. sp. k. przeciwko Bankowi Handlowemu w Warszawie S.A.

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 2 lutego 2021 r. – Rigall Arteria Management Sp. z o.o. sp. k. przeciwko Bankowi Handlowemu w Warszawie S.A.
      (Sprawa C-64/21)
      (2021/C 182/41)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Rigall Arteria Management Sp. z o.o. sp. k.

         Strona pozwana: Bank Handlowy w Warszawie S.A.

         Pytania prejudycjalne

      Czy w świetle brzmienia i celu art. 7 ust. 1 lit. b dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek (1) przepis ten należy rozumieć jako przyznający przedstawicielowi handlowemu działającemu na własny rachunek bezwzględne prawo do prowizji od umowy zawartej w czasie trwania umowy agencyjnej z osobą trzecią, którą on już wcześniej odnośnie transakcji tego samego rodzaju pozyskał jako klienta, czy też uprawnienie to może zostać wyłączone w umowie?

         (1)  Dz. U. 1986, L 382, s. 17; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 06 Tom 001 P. 177 – 181


title: Sprawa C-77/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 8 lutego 2021 r. – Digi Távközlési és Szolgáltató Kft. / Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 8 lutego 2021 r. – Digi Távközlési és Szolgáltató Kft. / Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság
      (Sprawa C-77/21)
      (2021/C 182/43)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Digi Távközlési és Szolgáltató Kft.

         Druga strona postępowania: Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pojęcie „ograniczenie celu” określone w art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem”) należy interpretować w ten sposób, że jest zgodne z tym pojęciem postępowanie polegające na tym, iż administrator przechowuje równolegle w innej bazie danych dane osobowe, które były zebrane i przechowywane w prawnie uzasadnionym ograniczonym celu, czy też przeciwnie, w przypadku równoległej bazy danych prawnie uzasadniony ograniczony cel zbierania danych już nie występuje?

                  2)

                  W przypadku udzielenia na pierwsze pytanie prejudycjalne odpowiedzi, że równoległe przechowywanie danych samo w sobie jest niezgodne z zasadą „ograniczenia celu”, to czy z zasadą „ograniczenia przechowywania” określoną w art. 5 ust. 1 lit. e) rozporządzenia jest zgodne postępowanie polegające na tym, że administrator przechowuje równolegle w innej bazie danych dane osobowe, które były zebrane i przechowywane w prawnie uzasadnionym ograniczonym celu?

         (1)  Dz.U. 2016, L 119, s. 1.


title: Sprawa C-98/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 15 lutego 2021 r. – Finanzamt R / W-GmbH

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/32

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 15 lutego 2021 r. – Finanzamt R / W-GmbH
      (Sprawa C-98/20)
      (2021/C 182/45)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący rewizję: Finanzamt R

         Druga strona postępowania rewizyjnego: W-GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym art. 168 lit. a) w związku z art. 167 dyrektywy 2006/112/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że zarządzająca spółka holdingowa, która dokonuje podlegających opodatkowaniu transakcji objętych podatkiem należnym ze spółkami zależnymi, jest również uprawniona do odliczenia podatku naliczonego w odniesieniu do usług, które nabywa od osób trzecich i przekazuje do spółek zależnych w zamian za udział w ogólnym zysku, nawet jeśli nabyte usługi powodujące naliczenie podatku nie pozostają w bezpośrednim i ścisłym związku z własnymi transakcjami holdingu, lecz z (w znacznej mierze) zwolnioną z podatku działalnością spółek zależnych, nabyte usługi powodujące naliczenie podatku nie są wliczane do ceny podlegających opodatkowaniu usług (świadczonych na rzecz spółek zależnych) i nie stanowią ogólnych elementów cenotwórczych własnej działalności gospodarczej holdingu?

                  2.

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy „ingerencja” zarządzającej spółki holdingowej w zakup usług przez spółki zależne – w ten sposób, że zarządzająca spółka holdingowa sama nabywa usługi, w odniesieniu do których spółki zależne nie byłyby uprawnione do odliczenia podatku naliczonego, gdyby nabywały je bezpośrednio, przekazuje te usługi do spółek zależnych w zamian za udział w ich zysku, a następnie, powołując się na swoją pozycję zarządzającej spółki holdingowej, wnioskuje o pełne odliczenie z tytułu usług powodujących naliczenie podatku – stanowi nadużycie prawa w rozumieniu orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, czy też taka ingerencja może być uzasadniona powodami niezwiązanymi z prawem podatkowym, mimo że pełne odliczenie podatku naliczonego jest samo w sobie niezgodne z systemem i prowadziłoby do przewagi konkurencyjnej struktur holdingowych nad przedsiębiorstwami działającymi w strukturze jednopoziomowej?

         (1)  Dyrektywa Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s.1).


title: Sprawa T-713/20: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2020 r. – OQ / Komisja

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/56

      Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2020 r. – OQ / Komisja
      (Sprawa T-713/20)
      (2021/C 182/76)
      Język postępowania: chorwacki

         Strony

         Strona skarżąca: OQ (przedstawiciel: adwokat R. Štaba)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr z dnia 3 września 2020 r., wydanej w ramach konkursu EPSO/AD/378/20 (AD 7) – prawnicy lingwiści języka chorwackiego (HR), dziedzina: prawnicy lingwiści w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej, C 72 A – z dnia 5 marca 2020 r. oraz

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr z dnia 12 października 2020 r., wydanej w ramach konkursu EPSO/AD/378/20 (AD 7) prawnicy lingwiści języka chorwackiego (HR), dziedzina: prawnicy lingwiści w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej, C 72 A – z dnia 5 marca 2020 r.;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący nadużycia władzy przez stronę pozwaną.
                  W dniu 12 października 2020 r. EPSO wydało decyzję, w której oddaliło odwołanie strony skarżącej od decyzji z dnia 3 września 2020 r. o wykluczeniu jej z kolejnego etapu konkursu ze względu na to, że strona skarżąca, między innymi, nie ma dyplomu prawa chorwackiego, ani też znajomości prawa chorwackiego, zaś decyzja z dnia 13 marca 2013 r., w drodze której jej dyplom został uznany w Republice Chorwackiej, nie obejmuje porównania programu studiów. W ten sposób EPSO dokonało własnej oceny, do czego nie upoważnia go żaden przepis prawa Unii, a w związku z tym naruszyło zasadę podziału kompetencji w Unii Europejskiej i przekroczyło swoje uprawnienia, gdyż bezsporne jest, że oceny zagranicznych kwalifikacji dokonują wyłącznie organy krajowe upoważnione do tego na mocy ustawy, a konkretnie w tym przypadku chorwacka Agencija za znanost i visoko obrazovanje (agencja do spraw nauki i wyższego wykształcenia) na podstawie ustawy o uznawaniu zagranicznych kwalifikacji, zasad oceny zagranicznych dyplomów szkół wyższych oraz kryteriów oceny stosowanych w postępowaniu w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych. Naruszona została jedna z zasad podstawowych – zasada pomocniczości.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych.
                  EPSO działało w sposób arbitralny i uznaniowy, nie uwzględniło ustawodawstwa Republiki Chorwackiej oraz praktyki trybunału konstytucyjnego Republiki Chorwackiej, ani też decyzji agencji do spraw nauki i wyższego wykształcenia z dnia 13 marca 2013 r., w której uznano kwalifikacje zagraniczne strony skarżącej, a także w żaden sposób nie zbadało okoliczności, że strona skarżąca została wpisana na listę aplikantów adwokackich chorwackiej izby adwokackiej zgodnie z chorwacką ustawą o adwokaturze, a do celów tego wpisu uznane kwalifikacje zagraniczne strony skarżącej zostały potraktowane równoważnie z kwalifikacjami chorwackimi wymaganymi do wykonywania czynności zawodowych aplikanta adwokackiego. Strona skarżąca odbywała praktyki w kancelariach adwokackich, z czego jasno wynika, wbrew twierdzeniom pozwanej, że posiada wiedzę na temat chorwackiego systemu prawnego i prawa chorwackiego oraz zawodowe umiejętności i doświadczenie na poziomie wystarczającym na potrzeby rozpatrywanego stanowiska, na które ogłoszono konkurs (strona skarżąca przystąpiła też w międzyczasie do egzaminu adwokackiego). EPSO nie wzięło pod uwagę także okoliczności, że strona skarżąca ma ponad trzy lata doświadczenia w tłumaczeniu.


title: Sprawa T-217/21: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2021 r. – SB / eu-LISA

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/36

      Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2021 r. – SB / eu-LISA
      (Sprawa T-217/21)
      (2021/C 228/48)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: SB (przedstawiciel: adwokat H. Tagaras)

         Strona pozwana: Europejska Agencja ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie skargi;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżący podnosi sześć zarzutów w uzasadnieniu skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA) z dnia 3 sierpnia 2020 r. w sprawie rozwiązania z nim stosunku pracy po zakończeniu okresu próbnego.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ sprawozdanie z okresu próbnego nie zawiera między innymi najmniejszej konkretnej okoliczności faktycznej i ogranicza się do abstrakcyjnych ocen, które nie są poparte ani faktami, ani odniesieniem do rzekomego braku realizacji celów przez skarżącego. Skarżący utrzymuje również, że organ upoważniony do zawierania umów kontrasygnuje sprawozdanie z okresu próbnego, nie precyzując, które z ocen przedstawionych przez autorów sprawozdania bierze pod uwagę.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady, zgodnie z którą okres próbny powinien przebiegać w „normalnych warunkach” w zakresie, w jakim skarżący miał wykonywać w sposób niezadowalający zadania, które nigdy nie zostały mu powierzone i nie znał w wystarczającym stopniu języka angielskiego, mimo że pozwana dwukrotnie sprawdzała tę znajomość przed zatrudnieniem skarżącego.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, ponieważ skarżącemu nie umożliwiono przedstawienia uwag do protokołu z formalnej rozmowy z osobą oceniającą jego okres próbny i nie został on wezwany na przesłuchanie przez organ upoważniony do zawierania umów aż do chwili, gdy ten ostatni podjął decyzję o rozwiązaniu z nim stosunku pracy.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący uchybień proceduralnych polegających między innymi na niedotrzymaniu terminów procedury sporządzania sprawozdania z okresu próbnego, obecności osoby nieprzewidzianej w formalnym dialogu oceniającym, braku konsultacji z bezpośrednim przełożonym skarżącego oraz braku jakiejkolwiek wzmianki w sprawozdaniu z okresu próbnego o przydzieleniu skarżącemu nowych celów w okresie próbnym.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku staranności i art. 84 warunków zatrudnienia innych pracowników poprzez zachęcanie skarżącego do podjęcia wysiłku intensywnej poprawy pod koniec okresu próbnego, tak aby mógł zostać mianowany i pozostać na stanowisku, a następnie poinformowanie go, że poprawa ta jest spóźniona, mimo że administracja spóźniła się z wszczęciem postępowania. W tym samym kontekście skarżący zarzuca pozwanej, że nie przedłużyła jego okresu próbnego, co pozwoliłoby „zmierzyć” jego poprawę, biorąc również pod uwagę ograniczenia związane z kryzysem sanitarnym.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący oczywistego błędu w ocenie i naruszenia zasady dobrej administracji z powodów przedstawionych powyżej.


title: Sprawa C-5/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 11 listopada 2020 r. w sprawie T-25/20, Deutsche Post/EUIPO – Pošta Slovenije (Przedstawienie stylizowanej waltorni) wniesione w dniu 6 stycznia 2021 r. przez Deutsche Post AG

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/2

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 11 listopada 2020 r. w sprawie T-25/20, Deutsche Post/EUIPO – Pošta Slovenije (Przedstawienie stylizowanej waltorni) wniesione w dniu 6 stycznia 2021 r. przez Deutsche Post AG
      (Sprawa C-5/21 P)
      (2021/C 242/02)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Deutsche Post AG (przedstawiciel: M. Viefhues, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Pošta Slovenije d.o.o.
      Postanowieniem z dnia 5 maja 2021 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) orzekł, że odwołanie nie zostanie przyjęte do rozpoznania oraz że Deutsche Post AG pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-221/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obvodní soud pro Prahu 1 (Republika Czeska) w dniu 26 marca 2021 r. – Správa železnic, státní organizace / České dráhy a.s. i in.

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obvodní soud pro Prahu 1 (Republika Czeska) w dniu 26 marca 2021 r. – Správa železnic, státní organizace / České dráhy a.s. i in.
      (Sprawa C-221/21)
      (2021/C 242/14)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Obvodní soud pro Prahu 1

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Správa železnic, státní organizace

         Strona pozwana: České dráhy a.s.,
      PKP CARGO INTERNATIONAL, a.s.,
      PDV RAILWAY a.s.,
      KŽC Doprava, s.r.o.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy uregulowanie krajowe, jaki przewiduje w części piątej zákon č. 99/1963 Sb., občanský soudní řád (ustawa nr 99/1963 kodeks postępowania cywilnego) ze zmianami (dalej „o.s.ř.”) spełnia wymogi stawiane kontroli sądowej decyzji organu regulacyjnego zgodnie z art. 56 ust. 10 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/34/UE (1) z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego (zwanej dalej „dyrektywą 2012/34”)?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 56 ust. 10 dyrektywy 2012/34 można interpretować w ten sposób, że sądowa kontrola decyzji organu regulacyjnego może zostać zakończona ugodą sądową zgodnie z § 99 o.s.ř.?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy wymogi dotyczące ustanowienia jednego krajowego organu regulacyjnego dla sektora kolejowego zawarte w art. 55 ust. 1 dyrektywy 2012/34, funkcji organu regulacyjnego zawarte w art. 56 ust. 2, 6, 11 i 12 dyrektywy 2012/34 oraz współpracy organów regulacyjnych zawarte w art. 57 ust. 2 dyrektywy 2012/34 pozwalają na to, by wydawane przez organ regulacyjny rozstrzygnięcia co do istoty sprawy były zastępowane wyrokami poszczególnych sądów powszechnych, które nie są związane stanem faktycznym ustalonym przez organ regulacyjny?

         (1)  Dz.U. 2012, L 343, s. 32.


title: Sprawa T-644/19: Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2021 r. – Linde Material Handling / EUIPO – Verti Aseguradora (VertiLight) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego VertiLight – Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy VERTI – Względna podstawa odmowy – Brak naruszenia renomy – Brak związku między rozpatrywanymi znakami towarowymi – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/30

      Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2021 r. – Linde Material Handling / EUIPO – Verti Aseguradora (VertiLight)
      (Sprawa T-644/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego VertiLight - Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy VERTI - Względna podstawa odmowy - Brak naruszenia renomy - Brak związku między rozpatrywanymi znakami towarowymi - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 242/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Linde Material Handling GmbH (Aschaffenbourg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.C. Plate i R. Kaase)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Verti Aseguradora, Compañía de seguros y reaseguros, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Sanz Cerralbo)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 lipca 2019 r. (sprawa R 1849/2018-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Verti Aseguradora, Compañía de seguros y reaseguros a Linde Material Handling.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 5 lipca 2019 r. (sprawa R 1849/2018-5).

                  2)

                  EUIPO zostaje obciążony własnymi kosztami postępowania a także kosztami poniesionymi przez Linde Material Handling GmbH.

                  3)

                  Verti Aseguradora, Compañía de seguros y reaseguros, SA pokrywa własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 383 z 11.11.2019.


title: Sprawa T-44/20: Wyrok Sądu z dnia 21 kwietnia 2021 r. – Chanel / EUIPO – Huawei Technologies (Przedstawienie koła zawierającego dwie splecione ze sobą krzywe) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego koło zawierające dwie splecione ze sobą krzywe – Wcześniejszy krajowy graficzny znak towarowy przedstawiający dwa splecione ze sobą horyzontalnie niekompletne okręgi – Wcześniejszy krajowy graficzny znak towarowy przedstawiający koło zawierające dwa splecione ze sobą horyzontalnie niekompletne okręgi – Względne podstawy odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Brak podobieństwa oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Brak naruszenia renomy – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001)]

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/34

      Wyrok Sądu z dnia 21 kwietnia 2021 r. – Chanel / EUIPO – Huawei Technologies (Przedstawienie koła zawierającego dwie splecione ze sobą krzywe)
      (Sprawa T-44/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego koło zawierające dwie splecione ze sobą krzywe - Wcześniejszy krajowy graficzny znak towarowy przedstawiający dwa splecione ze sobą horyzontalnie niekompletne okręgi - Wcześniejszy krajowy graficzny znak towarowy przedstawiający koło zawierające dwa splecione ze sobą horyzontalnie niekompletne okręgi - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak naruszenia renomy - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001))
      (2021/C 242/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Chanel (Neuilly-sur-Seine, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Passa)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i V. Ruzek., pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Huawei Technologies Co. Ltd (Shenzhen, Chiny) (przedstawiciel: M. Edenborough, QC)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 listopada 2019 r. (sprawa R 1041/2019-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Chanel a Huawei Technologies.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Chanel zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 103 z 30.3.20.


title: Sprawa T-202/20: Postanowienie Sądu z dnia 23 kwietnia 2021 r. – Target Brands / EUIPO – The a.r.t. company b&s (ART CLASS) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Uchylenie zaskarżonej decyzji – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania]

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/45

      Postanowienie Sądu z dnia 23 kwietnia 2021 r. – Target Brands / EUIPO – The a.r.t. company b&s (ART CLASS)
      (Sprawa T-202/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Uchylenie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 242/64)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Target Brands Inc. (Minneapolis, Minnesota, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: A. Norris, barrister)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: The a.r.t. company b&s, SA (Quel, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Villamor Muguerza)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 stycznia 2020 r. (sprawa R 1597/2019-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między The a.r.t. company b&s a Target Brands

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Target Brands Inc.

         (1)  Dz.U. C 201 z 15.6.2020.


title: Sprawa C-795/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus – Estonia) – XX / Tartu Vangla [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Dyrektywa 2000/78/WE – Zakaz dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność – Artykuł 2 ust. 2 lit. a) – Artykuł 4 ust. 1 – Artykuł 5 – Uregulowanie krajowe przewidujące wymogi w zakresie ostrości słuchu funkcjonariuszy służby więziennej – Niedochowanie wymaganych minimalnych progów percepcji dźwiękowej – Bezwzględna niemożność dalszego pełnienia obowiązków]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/6

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus – Estonia) – XX / Tartu Vangla
      (Sprawa C-795/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Dyrektywa 2000/78/WE - Zakaz dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność - Artykuł 2 ust. 2 lit. a) - Artykuł 4 ust. 1 - Artykuł 5 - Uregulowanie krajowe przewidujące wymogi w zakresie ostrości słuchu funkcjonariuszy służby więziennej - Niedochowanie wymaganych minimalnych progów percepcji dźwiękowej - Bezwzględna niemożność dalszego pełnienia obowiązków)
      (2021/C 349/07)
      Język postępowania: estoński

         Sąd odsyłający

      Riigikohus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XX

         Druga strona postępowania: Tartu Vangla

         przy udziale: Justiitsminister, Tervise- ja tööminister, Õiguskantsler

         Sentencja

      Artykuł 2 ust. 2 lit. a), art. 4 ust. 1 i art. 5 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu przewidującemu, iż bezwzględnie niemożliwe jest dalsze pełnienie obowiązków przez funkcjonariusza służby więziennej, którego ostrość słuchu nie odpowiada minimalnym progom percepcji dźwiękowej określonym w tym uregulowaniu, bez umożliwienia sprawdzenia, czy funkcjonariusz ten jest w stanie wykonywać wspomniane obowiązki, w stosownym przypadku po przyjęciu racjonalnych usprawnień w rozumieniu tego art. 5.

         (1)  Dz.U. C 19 z 20.1.2020.


title: Sprawa C-717/20 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 6 lipca 2021 r. – Marina Karpeta-Kovalyova / Komisja Europejska [(Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Służba publiczna – Personel kontraktowy – Małżonka greckiego dyplomaty mająca przed zatrudnieniem miejsce zamieszkania w Brukseli – Ustalenie miejsca zatrudnienia i centrum interesów życiowych – Odmowa przyznania skarżącej dodatku zagranicznego i związanych z nim przywilejów – Odwołanie oczywiście bezzasadne)]

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/2

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 6 lipca 2021 r. – Marina Karpeta-Kovalyova / Komisja Europejska
      (Sprawa C-717/20 P) (1)

      ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Służba publiczna - Personel kontraktowy - Małżonka greckiego dyplomaty mająca przed zatrudnieniem miejsce zamieszkania w Brukseli - Ustalenie miejsca zatrudnienia i centrum interesów życiowych - Odmowa przyznania skarżącej dodatku zagranicznego i związanych z nim przywilejów - Odwołanie oczywiście bezzasadne))
      (2021/C 391/02)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Marina Karpeta-Kovalyova (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone jako oczywiście bezzasadne.

                  2)

                  Marina Karpeta-Kovalyova pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 329 z 16.8.2021.


title: Sprawa C-24/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Pordenone (Włochy) w dniu 14 stycznia 2021 r. – PH / Regione Autonoma Friuli Venezia Giulia

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/2

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Pordenone (Włochy) w dniu 14 stycznia 2021 r. – PH / Regione Autonoma Friuli Venezia Giulia
      (Sprawa C-24/21)
      (2021/C 391/03)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale ordinario di Pordenone

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: PH

         Strona pozwana: Regione Autonoma Friuli Venezia Giulia

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zakaz zawarty w art. 2.1 ustawy regionalnej nr 5/2011, który wprowadza środki dotyczące współistnienia upraw prowadzące do zakazu uprawiania odmiany kukurydzy MON 810 na terytorium regionu Friuli-Wenecja Julijska, jest zgodny z ogólną systematyką dyrektywy 2001/18 (1), w szczególności w świetle rozporządzenia nr 1829/2003 (2) i uściśleń ujętych w zaleceniu [2010]/C200/01 (3) czy też jest sprzeczny z tą systematyką?

                  2)

                  Czy zakaz ten może również stanowić środek o skutku równoważnym, a zatem jest sprzeczny z art. 34, 35 i 36 TFUE?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylająca dyrektywę Rady 90/220/EWG (Dz.U. 2001, L 106, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. 2003, L 268, s. 1).

         (3)  Zalecenie Komisji z dnia 13 lipca 2010 r. w sprawie wytycznych w zakresie opracowywania krajowych środków dotyczących współistnienia upraw i mających na celu zapobieżenie niezamierzonemu występowaniu GMO w uprawach konwencjonalnych i ekologicznych (Dz.U. 2010, C 200, s. 1).


title: Sprawa C-140/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 5 marca 2021 r. – Deutsche Lufthansa AG / ED

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/3

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 5 marca 2021 r. – Deutsche Lufthansa AG / ED
      (Sprawa C-140/21)
      (2021/C 391/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG

         Strona pozwana: ED

         Pytanie prejudycjalne

      Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?
      Postanowieniem Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-167/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 15 marca 2021 r. – Deutsche Lufthansa AG / PJ

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 15 marca 2021 r. – Deutsche Lufthansa AG / PJ
      (Sprawa C-167/21)
      (2021/C 391/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG

         Strona pozwana: PJ

         Pytanie prejudycjalne

      Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?
      Postanowieniem Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-337/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 31 maja 2021 r. – FH / SunExpress Günes Ekspres Havacilik A.S.

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 31 maja 2021 r. – FH / SunExpress Günes Ekspres Havacilik A.S.
      (Sprawa C-337/21)
      (2021/C 391/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Frankfurt am Main

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FH

         Strona pozwana: SunExpress Günes Ekspres Havacilik A.S.

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku lotów zarezerwowanych jednolicie u różnych przewoźników lotniczych za pośrednictwem pośrednika internetowego, roszczenie o odszkodowanie przysługuje przewoźnikowi lotniczemu obsługującemu pierwszy odcinek podróży, jeżeli opóźnienie przylotu lotu na pierwszym odcinku było mniejsze niż trzy godziny, ale opóźnienie to spowodowało utratę połączenia, w wyniku czego pasażer przybył do miejsca docelowego z ponad trzygodzinnym opóźnieniem, a obsługujący lot na pierwszym odcinku nie był stroną umowy przewozu na drugim odcinku ani nie wiedział o tym, że lot z przesiadką został również zarezerwowany u innego przewoźnika lotniczego w tym samym czasie?
      Postanowieniem prezesa Trybunału z dnia 28 czerwca 2021 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-356/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie (Polska) w dniu 7 czerwca 2021 r. – J.K. przeciwko TP S.A.

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie (Polska) w dniu 7 czerwca 2021 r. – J.K. przeciwko TP S.A.
      (Sprawa C-356/21)
      (2021/C 391/08)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: J.K.

         Strona pozwana: TP S.A.

         Pytanie prejudycjalne

      Czy artykuł 3 ustęp 1 litera a i c dyrektywy Rady nr 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 roku ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1) należy rozumieć w ten sposób, iż pozwala na wyłączenie z zakresu zastosowania dyrektywy Rady nr 2000/78/WE, a w konsekwencji także na wyłączenie zastosowania sankcji wprowadzonych w prawie krajowym na podstawie artykułu 17 dyrektywy Rady nr 2000/78/WE, swobody wyboru strony umowy, o ile tylko nie jest oparty na płci, rasie, pochodzeniu etnicznym lub narodowości, w sytuacji, w której przejawem dyskryminacji miałaby być odmowa zawarcia umowy cywilnoprawnej, na podstawie której miałaby być świadczona praca przez osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą na własny rachunek, gdy przesłanką tej odmowy byłaby orientacja seksualna potencjalnego kontrahenta?

         (1)  Dz.U. 2000, L 303, s. 16; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 05 Tom 004 P. 79 – 85.


title: Sprawa C-367/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 14 czerwca 2021 r. – Hewlett Packard Development Company LP przeciwko Senetic Spółka Akcyjna

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 14 czerwca 2021 r. – Hewlett Packard Development Company LP przeciwko Senetic Spółka Akcyjna
      (Sprawa C-367/21)
      (2021/C 391/09)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Hewlett Packard Development Company LP

         Strona pozwana: Senetic Spółka Akcyjna

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy artykuł 36 zdanie 2 TFUE w związku z artykułem 15 ustęp 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 2017/1001 z 14 czerwca 2017 roku w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (1), a także w związku z artykułem 19 ustęp 1 zdanie 2 Traktatu o Unii Europejskiej rozumieć należy w ten sposób, że sprzeciwiają się one praktyce sądów krajowych państw członkowskich, polegającej na tym, że sądy:

                              —

                              uwzględniając żądania uprawnionego z unijnego znaku towarowego o zakazanie przywozu – importu, wywozu – eksportu[,] reklamowania towarów oznaczonych unijnym znakiem towarowym lub nakazanie wycofania z obrotu takich towarów,

                              —

                              orzekając w postępowaniu zabezpieczającym o zajęciu towarów oznaczonych unijnym znakiem towarowym;

                        odwołują się w treści orzeczeń do „przedmiotów, które nie zostały wprowadzone do obrotu na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego przez uprawnionego ze znaku towarowego lub za jego zgodą” – w następstwie czego ustalenie, których przedmiotów oznaczonych znakiem unijnym dotyczą orzeczone nakazy i zakazy (tj. ustalenie, które przedmioty nie zostały wprowadzone do obrotu na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego przez uprawnionego ze znaku towarowego lub za jego zgodą) jest, wobec ogólnego sformułowania treści orzeczenia, pozostawione organowi egzekucyjnemu, organ ten – dokonując wskazanych ustaleń – opiera się na oświadczeniach uprawnionego ze znaku towarowego lub dostarczonych przez uprawnionego narzędziach (w tym narzędziach informatycznych i bazach danych), a dopuszczalność kwestionowania powyższych ustaleń organu egzekucyjnego przed sądem w postępowaniu rozpoznawczym jest wyłączona lub ograniczona przez charakter środków prawnych przysługujących pozwanemu w postępowaniu zabezpieczającym oraz egzekucyjnym?

                  2)

                  Czy przepisy art. 34, 35 i 36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej powinny być interpretowane w ten sposób, że wyłączają możliwość powołania się przez uprawnionego z rejestracji wspólnotowego (obecnie – unijnego) znaku towarowego na ochronę przewidzianą w art. 9 i art. 102 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (obecnie – art. 9 i art. 130 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001 z 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej) w sytuacji, gdy:

                              —

                              uprawniony z rejestracji wspólnotowego (unijnego znaku towarowego) prowadzi, w granicach Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz poza nim[,] dystrybucję towarów oznaczonych tym znakiem w ten sposób, że jest ona prowadzona za pośrednictwem autoryzowanych dystrybutorów, którzy mogą dokonywać dalszej sprzedaży towarów oznaczonych znakiem, podmiotom nie będącym odbiorcami końcowymi tych towarów, wyłącznie należącym do oficjalnej sieci dystrybucji – a jednocześnie autoryzowani dystrybutorzy zobowiązani są do nabywania towarów wyłącznie od innych autoryzowanych dystrybutorów lub od podmiotu uprawnionego do znaku towarowego;

                              —

                              towary oznaczone znakiem towarowym nie posiadają żadnych oznaczeń ani innych cech odróżniających, które pozwoliłyby na ustalenie miejsca ich wprowadzenia do obrotu przez uprawnionego ze znaku towarowego lub za jego zgodą;

                              —

                              pozwany nabył towary oznaczone znakiem na obszarze Europejskiego Obszaru Gospodarczego;

                              —

                              pozwany odebrał oświadczenia od sprzedawców towarów oznaczonych znakiem, że towary te mogą być, zgodnie z przepisami prawa, przedmiotem obrotu na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego;

                              —

                              uprawiony z rejestracji unijnego znaku towarowego nie udostępnia żadnego narzędzia informatycznego (ani innego narzędzia) ani nie stosuje systemu oznaczeń – pozwalających potencjalnemu nabywcy towaru oznaczonego znakiem na samodzielną weryfikację legalności obrotu tymi towarami na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego przed nabyciem towaru – i odmawia dokonania takiej weryfikacji na prośbę nabywcy?

         (1)  Dz. U.2017, L 154, s. 1


title: Sprawa C-376/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 17 czerwca 2021 r. – Zamestnik-ministyr na regionałnoto razwitie i błagoustrojstwoto i rykowoditeł na Uprawljawasztija organ na Operatiwna programa „Regioni w rasteż” 2014–2020 / Obsztina Razłog

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 17 czerwca 2021 r. – Zamestnik-ministyr na regionałnoto razwitie i błagoustrojstwoto i rykowoditeł na Uprawljawasztija organ na Operatiwna programa „Regioni w rasteż” 2014–2020 / Obsztina Razłog
      (Sprawa C-376/21)
      (2021/C 391/10)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Wyrchowen administratiwen syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Skarżący w postępowaniu kasacyjnym: Zamestnik-ministyr na regionałnoto razwitie i błagoustrojstwoto i rykowoditeł na Uprawljawasztija organ na Operatiwna programa „Regioni w rasteż” 2014–2020

         Strona przeciwna w postępowaniu kasacyjnym: Obsztina Razłog

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 160 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2018/1046 (1) oraz art. 102 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 966/2012 należy interpretować w ten sposób, że mają one zastosowanie również do instytucji zamawiających z państw członkowskich Unii Europejskiej, gdy udzielane przez nie zamówienia publiczne są finansowane ze środków europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy zasady przejrzystości, proporcjonalności, równego traktowania i niedyskryminacji, o których mowa w art. 160 ust. 1 rozporządzenia 2018/1046 i w art. 102 ust. 1 rozporządzenia nr 966/2012, należy interpretować w ten sposób, że dopuszczają one pełne ograniczenie konkurencji przy udzieleniu zamówienia publicznego w ramach procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji, gdy przedmiot zamówienia publicznego nie odróżnia się specyfiką, która obiektywnie wymagałaby jego wykonania jedynie przez zaproszony podmiot gospodarczy? W szczególności czy art. 160 ust. 1 i 2 w związku z art. 164 ust. 1 lit. d) rozporządzenia 2018/1046 oraz art. 102 ust. 1 i 2 w związku z art. 104 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 966/2012 należy interpretować w ten sposób, że dopuszczają one krajowe uregulowanie takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którym po zakończeniu procedury udzielenia zamówienia publicznego ze względu na okoliczność, że jedyna złożona oferta jest nieodpowiednia, instytucja zamawiająca może skierować zaproszenie do uczestniczenia w procedurze negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji wyłącznie do danego podmiotu gospodarczego, gdy przedmiot zamówienia publicznego nie odróżnia się specyfiką, która obiektywnie wymagałaby jego wykonania jedynie przez zaproszony podmiot gospodarczy?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. 2018, L 193, s. 1).


title: Sprawa C-377/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Mons (Belgia) w dniu 21 czerwca 2021 r. – Ville de Mons, Zone de secours Hainaut – Centre / RM

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Mons (Belgia) w dniu 21 czerwca 2021 r. – Ville de Mons, Zone de secours Hainaut – Centre / RM
      (Sprawa C-377/21)
      (2021/C 391/11)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour du travail de Mons

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Ville de Mons, Zone de secours Hainaut – Centre

         Druga strona postępowania: RM

         Pytania prejudycjalne

      Czy wykładni klauzuli 4 porozumienia ramowego, wprowadzonego w życie przez dyrektywę Rady 97/81/WE dotyczącą Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (1), należy dokonywać w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona uregulowaniu krajowemu, które dla celów obliczenia wynagrodzenia strażaków zawodowych zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, nakazuje doliczać jako staż służby dla celów uposażeniowych pracę świadczoną w charakterze strażaka ochotnika w niepełnym wymiarze czasu pracy, z uwzględnieniem czasu pracy, czyli czasu faktycznie świadczonej pracy, zgodnie z zasadą „pro rata temporis”, nie biorąc pod uwagę okresu, w ciągu którego ta praca była świadczona?

         (1)  (Dz. U 1998, L 14, s. 9).


title: Sprawa C-385/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie (Rumunia) w dniu 22 czerwca 2021 r. – Zenith Media Communications SRL / Consiliul Concurenţei

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie (Rumunia) w dniu 22 czerwca 2021 r. – Zenith Media Communications SRL / Consiliul Concurenţei
      (Sprawa C-385/21)
      (2021/C 391/12)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Zenith Media Communications SRL

         Strona pozwana: Consiliul Concurenţei

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 4 ust. 3 TUE i art. 101 TFUE należy interpretować w ten sposób, że:

                  1)

                  nakładają na organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego obowiązek dokonywania wykładni przepisów prawa krajowego regulujących określenie sankcji w postaci grzywny zgodnie z zasadą proporcjonalności, w ten sposób, że należy zweryfikować okoliczność, czy całkowity obrót wskazany w rachunku zysków i strat bilansu księgowego za poprzedni rok obrotowy wiernie odzwierciedla transakcje gospodarczo-finansowe, zgodnie z rzeczywistością gospodarczą?

                  2)

                  w świetle zasady proporcjonalności, stoją na przeszkodzie praktyce organu ochrony konkurencji państwa członkowskiego nakładania grzywny w odniesieniu do obrotu wskazanego w rachunku zysków i strat bilansu księgowego za poprzedni rok obrotowy, który obejmuje kwoty refakturowane na klientów końcowych za usługi, w odniesieniu do których wykonywana była działalność pośrednictwa zakupu powierzchni w mediach, a nie jedynie prowizje wynikające z działalności pośrednictwa?

                  3)

                  stoją na przeszkodzie wykładni przepisu prawa krajowego w ten sposób, że odpowiedzialność za prawidłowe zapisanie w księgach rachunkowych i wierne przedstawienie transakcji gospodarczo-finansowych, zgodnie z rzeczywistością gospodarczą, spoczywa na ukaranym przedsiębiorstwie, i że organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego jest związany sposobem, w jaki ukarane przedsiębiorstwo wywiązuje się z tego obowiązku?


title: Sprawa C-392/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 24 czerwca 2021 r. – TJ / Inspectoratul General pentru Imigrări

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 24 czerwca 2021 r. – TJ / Inspectoratul General pentru Imigrări
      (Sprawa C-392/21)
      (2021/C 391/13)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Cluj

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację–skarżący: TJ

         Druga strona postępowania–pozwany: Inspectoratul General pentru Imigrări

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wyrażenie „specjalne okulary lub szkła kontaktowe korygujące wzrok”, o którym mowa w art. 9 dyrektywy Rady z dnia 29 maja 1990 r. w sprawie minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia przy pracy z urządzeniami wyposażonymi w monitory ekranowe (90/270/EWG) (1), należy interpretować w ten sposób, że nie może ono dotyczyć okularów?

                  2)

                  Czy przez wyrażenie „specjalne okulary lub szkła kontaktowe korygujące wzrok”, o którym mowa w art. 9 dyrektywy Rady 90/270/EWG, należy rozumieć jedynie okulary lub szkła kontaktowe używane wyłącznie na stanowisku pracy lub podczas wykonywania zadań?

                  3)

                  Czy ustanowiony w art. 9 dyrektywy Rady 90/270/EWG obowiązek zapewnienia specjalnych okularów lub szkieł kontaktowych korygujących wzrok dotyczy wyłącznie zakupu okularów lub szkieł kontaktowych przez pracodawcę, czy też może być interpretowany szeroko, co oznacza, że obejmuje również sytuację, w której pracodawca pokrywa niezbędne koszty poniesione przez pracownika w celu nabycia okularów lub szkieł kontaktowych?

                  4)

                  Czy pokrycie przez pracodawcę takich kosztów w formie ogólnej podwyżki wynagrodzenia, wypłacanej w sposób ciągły z tytułu „podwyżki z tytułu uciążliwych warunków pracy”, jest zgodne z art. 9 dyrektywy Rady 90/270/EWG?

         (1)  Dz.U. 1990, L 156, s. 14.


title: Sprawa C-402/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 30 czerwca 2021 r. – Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, E, C / S, Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 30 czerwca 2021 r. – Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, E, C / S, Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
      (Sprawa C-402/21)
      (2021/C 391/14)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: Staatsecretaris van Justitie en Veiligheid, E, C

         Druga strona postępowania: S, Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

         Pytanie prejudycjalne

                  1)

                  Czy obywatele tureccy korzystający z praw określonych w art. 6 lub 7 decyzji nr 1/80 mogą powoływać się także na art. 13 decyzji nr 1/80 (1)?

                  2)

                  Czy z art. 14 decyzji nr 1/80 wynika, że obywatele tureccy nie mogą już powoływać się na art. 13 decyzji nr 1/80, jeżeli ze względu na swoje indywidualne zachowanie stanowią aktualne, rzeczywiste i wystarczająco poważne zagrożenie dla podstawowych interesów społeczeństwa?

                  3)

                  Czy nowe ograniczenie, zgodnie z którym można pozbawić prawa pobytu obywatela tureckiego ze względów porządku publicznego również po upływie dwudziestu lat, może być uzasadnione zmianą poglądów społecznych, która doprowadziła do wprowadzenia tego ograniczenia? Czy wystarczające jest przy tym, że nowe ograniczenie odpowiada interesowi porządku publicznego, czy też wymagane jest, aby ograniczenie to było odpowiednie dla zagwarantowania realizacji tego celu i nie wykraczało poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia?

         (1)  Decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia EWG–Turcja


title: Sprawa C-410/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 5 lipca 2021 r. – FU, DRV Intertrans BV

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 5 lipca 2021 r. – FU, DRV Intertrans BV
      (Sprawa C-410/21)
      (2021/C 391/15)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof van Cassatie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca kasację: FU, DRV Intertrans BV

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 (1) z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że:

                              —

                              jeżeli na skutek złożenia przez władze państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia wniosku o wycofanie z mocą wsteczną zaświadczeń Al władze państwa członkowskiego, które wydały te zaświadczenia Al, ograniczają się jedynie do tymczasowego wycofania tych zaświadczeń ze wskazaniem, że nie mają już one mocy wiążącej, tak aby możliwe było kontynuowanie postępowania karnego w państwie członkowskim miejsca zatrudnienia, a ostateczna decyzja w przedmiocie zaświadczeń Al zostanie podjęta przez państwo członkowskie, które je wydało, dopiero po prawomocnym zakończeniu postępowania karnego w państwie członkowskim miejsca zatrudnienia, to przestaje obowiązywać wynikające z zaświadczeń Al domniemanie prawidłowości przynależności danych pracowników do systemu zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego, które je wydało, i zaświadczenia A1 nie mają już mocy wiążącej dla władz państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia

                              —

                              w przypadku udzielenia na powyższe pytanie odpowiedzi przeczącej: czy władze państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia mogą w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie uwzględniać wspomnianych zaświadczeń Al ze względu na oszustwo?

                  2)

                  Czy art. 13 ust. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 (2) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, art. 3 ust. 1 lit. a) oraz art. 11 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 (3) z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE oraz art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 (4) z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych należy interpretować w ten sposób, że z okoliczności, iż przedsiębiorstwo uzyskało na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 i rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 zezwolenie na przewóz drogowy, a zatem musi posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w tym państwie członkowskim, wynika siłą rzeczy, iż na potrzeby ustalenia mającego zastosowanie systemu zabezpieczenia społecznego wykazane zostało w sposób niewzruszalny, że jego siedziba znajduje się w tym państwie członkowskim w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004/WE, oraz że władze państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia są związane tym ustaleniem?

         (1)  Dz.U. 2009, L 284, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2004, L 166, s. 1.

         (3)  Dz.U. 2009, L 300, s. 51.

         (4)  Dz.U. 2009, L 300, s. 72.


title: Sprawa C-430/21: Wniosek w wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Craiova (Rumunia) w dniu 14 lipca 2021 r. – RS

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/10

      Wniosek w wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Craiova (Rumunia) w dniu 14 lipca 2021 r. – RS
      (Sprawa C-430/21)
      (2021/C 391/16)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Craiova

         Strony

         Strona skarżąca: RS

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zasada niezawisłości sędziowskiej ustanowiona w art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 2 TUE i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak art. 148 ust. 2 konstytucji Rumunii w wykładni dokonanej przez Curtea Constituțională (trybunał konstytucyjny) w orzeczeniu nr 390/2021, zgodnie z którym sądy krajowe nie są uprawnione do badania zgodności przepisu krajowego, uznanego za zgodny z konstytucją na mocy orzeczenia Curtea Constituțională, z przepisami prawa Unii Europejskiej?

                  2)

                  Czy zasada niezawisłości sędziowskiej ustanowiona w art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 2 TUE i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak art. 99 lit. ș) rumuńskiej ustawy nr 303/2004 o statusie sędziów i prokuratorów, który umożliwia wszczęcie postępowania dyscyplinarnego i nałożenie kary dyscyplinarnej na sędziego za niewykonanie orzeczenia Curtea Constituțională (trybunału konstytucyjnego), w przypadku gdy sędzia ten ma uznać pierwszeństwo stosowania prawa Unii Europejskiej względem uzasadnienia orzeczenia Curtea Constituțională, a zatem przepisu krajowego, który pozbawia tego sędziego uprawnienia do zastosowania wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), któremu przyznaje pierwszeństwo?

                  3)

                  Czy zasada niezawisłości sędziowskiej ustanowiona w art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 2 TUE i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie krajowym praktykom sądowym zabraniającym sędziemu, pod groźbą konsekwencji dyscyplinarnych, stosowania orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w postępowaniu karnym, obejmującym spór dotyczący rozsądnego czasu trwania postępowania karnego, który został uregulowany w art. 4881 rumuńskiego kodeksu postępowania karnego?


title: Sprawa C-437/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 16 lipca 2021 r. – Liberty Lines SpA / Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 16 lipca 2021 r. – Liberty Lines SpA / Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti
      (Sprawa C-437/21)
      (2021/C 391/17)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Liberty Lines SpA

         Druga strona postępowania: Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przepis taki jak art. 47 ust. 11a decreto legge (dekretu z mocą ustawy) nr 50 z dnia 24 kwietnia 2017 r., przekształconego w ustawę nr 96 z dnia 21 czerwca 2017 r., który:

                  —

                  zrównuje lub co najmniej zezwala na zrównanie w drodze ustawy szybkiego pasażerskiego transportu morskiego między portem w Mesynie a portem w Reggio Calabria z transportem kolejowym drogą morską między półwyspem a Sycylią, o którym mowa w art. 2 lit. e) decreto del Ministero dei trasporti e della navigazione (dekretu ministra transportu i żeglugi) nr 138 T z dnia 31 października 2000 r.;

                  —

                  wprowadza lub wydaje się, że może wprowadzać zastrzeżenie na rzecz Rete ferroviaria italiana S.p.a. usługi połączenia kolejowego drogą morską, również przy użyciu szybkich statków, między Sycylią a półwyspem,

            jest sprzeczny z prawem [Unii], a w szczególności z zasadami swobody przepływu usług i maksymalnego otwarcia na konkurencję w zakresie zamówień publicznych na usługi?