title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 lipca 2013 r. # Eurofit SA przeciwko Bureau d'intervention et de restitution belge (BIRB). # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Tribunal de première instance de Bruxelles - Belgia. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87- Refundacje wywozowe - Oszustwo dotyczące towaru przeznaczonego do wywozu - Obowiązek zwrotu przez eksportera - Nieprzekazanie przez właściwe władze informacji dotyczących wiarygodności kontrahenta podejrzanego o oszustwo - Siła wyższa - Brak. # Sprawa C-99/12.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (szósta izba)
      z dnia 18 lipca 2013 r. (
            *1
         )
      „Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 — Refundacje wywozowe — Oszustwo dotyczące towaru przeznaczonego do wywozu — Obowiązek zwrotu przez eksportera — Nieprzekazanie przez właściwe władze informacji dotyczących wiarygodności kontrahenta podejrzanego o oszustwo — Siła wyższa — Brak”
      W sprawie C‑99/12
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez tribunal de première instance de Bruxelles (Belgia) postanowieniem z dnia 9 lutego 2012 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 24 lutego 2012 r., w postępowaniu:

         Eurofit SA

      przeciwko

         Bureau d’intervention et de restitution belge (BIRB),

      TRYBUNAŁ (szósta izba),
      w składzie: M. Berger, prezes izby, E. Levits i J.J. Kasel (sprawozdawca), sędziowie,
      rzecznik generalny: V. Trstenjak,
      sekretarz: A. Calot Escobar,
      uwzględniając pisemny etap postępowania,
      rozważywszy uwagi przedstawione:

               —

               w imieniu Eurofit SA przez S. Woog, avocate,

               —

               w imieniu rządu belgijskiego przez M. Jacobs i J.C. Halleux, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych przez B. De Moor i V. van Steenkiste, avocats,

               —

               w imieniu Komisji Europejskiej przez B. Burggraafa i D. Triantafyllou, działających w charakterze pełnomocników,

         podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący

         Wyrok

               1

               Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni pojęcia siły wyższej w rozumieniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 351, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2945/94 z dnia 2 grudnia 1994 r. (Dz.U. L 310, s. 57.) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 3665/87”).

               2

               Wniosek ten został złożony w ramach sporu między Eurofit SA (zwaną dalej „Eurofitem”) a Bureau d’intervention et de restitution belge (BIRB) w przedmiocie zwrotu refundacji wywozowych wypłaconych tej spółce na podstawie sfałszowanych dokumentów.

         Ramy prawne

               3

               Motywy pierwszy i drugi rozporządzenia nr 2945/94 mają następujące brzmienie:
               „Reguły wspólnotowe przewidują przyznanie refundacji wywozowych w oparciu o obiektywne kryteria, odnoszące się w szczególności do ilości, rodzaju i cech wywożonego produktu, jak również do jego geograficznego miejsca przeznaczenia. W świetle nabytych doświadczeń należy wzmocnić zwalczanie nieprawidłowości, a przede wszystkim oszustw na szkodę budżetu wspólnotowego. W tym celu należy przewidzieć odzyskiwanie kwot wypłaconych nienależnie, jak również sankcje w celu przestrzegania przez eksporterów regulacji wspólnotowych.
               W celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu refundacji wywozowych sankcje należy stosować bez względu na subiektywny aspekt winy. W niektórych przypadkach właściwe jest jednakże odstąpienie od stosowania sankcji, w szczególności w przypadku oczywistego błędu uznanego przez odpowiednie władze, i ustalenie poważniejszych sankcji w przypadku działania umyślnego” [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie cytaty z tego rozporządzenia poniżej].

               4

               Rozporządzenie nr 3665/87 przewidywało, że podmioty dokonujące wywozu produktów rolnych poza obszar Unii Europejskiej mogą skorzystać z refundacji wywozowych.

               5

               Artykuł 5 rozporządzenia nr 3665/87 stanowił:
               „1.   Wypłata refundacji zróżnicowanej lub niezróżnicowanej jest uzależniona – obok wymogu, by produkt opuścił obszar celny Wspólnoty – od warunku, by w ciągu dwunastu miesięcy od daty przyjęcia zgłoszenia wywozowego produkt został przywieziony do państwa trzeciego lub w stosownym przypadku do określonego państwa trzeciego, chyba że został utracony w transporcie w wyniku działania siły wyższej:
               [...]
               3.   Jeżeli po opuszczeniu obszaru celnego Wspólnoty produkt został utracony w transporcie w wyniku działania siły wyższej:

                        —

                        w przypadku refundacji zróżnicowanej wypłaca się część refundacji określoną zgodnie z art. 20,

                        —

                        w przypadku refundacji niezróżnicowanej wypłaca się całkowitą kwotę refundacji”.

               6

               Artykuł 11 ust. 1 tego rozporządzenia stanowił:
               „W przypadku stwierdzenia, że w celu przyznania refundacji wywozowej eksporter złożył wniosek o refundację wyższą od refundacji stosowanej, refundacja należna w przypadku danego wywozu jest refundacją stosowaną do produktów faktycznie wywiezionych, zmniejszoną o kwotę odpowiadającą:

                        a)

                        połowie różnicy między refundacją wnioskowaną a refundacją stosowaną do wywozu faktycznie dokonanego;

                        b)

                        podwójnej różnicy między refundacją wnioskowaną a refundacją stosowaną, w przypadku gdy eksporter umyślnie dostarczył fałszywych informacji.
                        [...]
                        Sankcji przewidzianej w lit. a) nie stosuje się:

                                 —

                                 w przypadku siły wyższej,

                                 —

                                 w wyjątkowych przypadkach, w których wystąpiły okoliczności, za które eksporter nie odpowiada i które zaistniały po przyjęciu przez właściwe władze zgłoszenia wywozowego lub deklaracji płatności, pod warunkiem że z chwilą stwierdzenia tych okoliczności i w terminie wskazanym w art. 47 ust. 2 eksporter powiadomił o nich właściwe władze, chyba że stwierdziły one uprzednio nieprawidłowości we wnioskowanej refundacji,

                                 —

                                 w przypadku oczywistego błędu co do wnioskowanej refundacji, rozpoznanego przez właściwe władze,

                           [...]
                        W przypadku gdy wynikiem kalkulacji związanej z obniżką przewidzianą w lit. a) i b) jest kwota ujemna, kwotę taką uiszcza eksporter.
                        [...]”.

         Postępowanie główne i pytanie prejudycjalne

               7

               Eurofit jest spółką prawa belgijskiego prowadzącą działalność w zakresie przetwórstwa mleka i wywozu produktów mlecznych do państw trzecich.

               8

               W lipcu 1996 r. Eurofit zamierzał dokonać wywozu znacznych ilości masła do Albanii przez Włochy. Towar miał być przewożony ciężarówką do Bari (Włochy), a następnie drogą morską do Albanii.

               9

               Włoskim pośrednikiem odpowiadającym za wywóz była spółka włoska Di Fenza & Figli (zwana dalej „Di Fenzą”). Płatność za towar miała być dokonana przed dostawą, a kwota refundacji miała być pokryta przez gwarancję bankową.

               10

               Pierwsza dostawa dała podstawy do podejrzeń co do wiarygodności pośrednika. Towar został bowiem skierowany do Neapolu (Włochy), nie było znane miejsce składowania towaru i nie istniało połączenie statkiem między tym miastem a Albanią.

               11

               Skontaktowawszy się z belgijskimi władzami konsularnymi w Neapolu, Eurofit postanowił zawrócić ciężarówkę z towarami, zawiadamiając BIRB o tej decyzji.

               12

               Po otrzymaniu zapewnienia ze strony wspomnianego pośrednika Eurofit wysłał nową ciężarówkę z 22 tonami masła. Dotarła ono do Bari w dniu 14 sierpnia 1996 r.

               13

               W dniu 10 września 1996 r. BIRB potwierdził Eurofitowi otrzymanie dokumentu T5 z niezbędnymi pieczęciami właściwych organów i dokonał wypłaty pierwszej refundacji wywozowej wynoszącej 1521670 BEF.

               14

               Ponadto Eurofit otrzymał od Di Fenzy dokument włoskiego ministerstwa finansów skierowany do BIRB oraz dokument wprowadzenia wywiezionego towaru do obrotu w Albanii.

               15

               W dniu 26 września 1996 r. Eurofit dokonał drugiej dostawy, opłaconej przez Di Fenzę gotówką. Okazało się jednak, że czek wystawiony tytułem gwarancji refundacji jest bez pokrycia.

               16

               W dniu 31 października 1996 r. BIRB potwierdził otrzymanie dokumentu T5 dla tej drugiej dostawy.

               17

               W ten sposób od lipca do listopada 1996 r. Eurofit wysłał ogółem dziesięć ciężarówek przewożących 22 tony masła każda.

               18

               Spółka ta otrzymała od BIRB z tytułu dostawy pięciu pierwszych ciężarówek oraz dostawy siódmej ciężarówki refundacje wywozowe w wysokości 9266133 BEF (229701,44 EUR).

               19

               BIRB zablokował natomiast wypłaty odnoszące się do towaru przewiezionego ciężarówkami szóstą, dziewiątą i dziesiątą.

               20

               Co się tyczy ósmej ciężarówki, która została zatrzymana przez władze włoskie, Eurofit wniósł skargę do właściwych sądów włoskich przeciwko Di Fenzie, który został skazany w procesie karnym za fałszowanie dokumentów T1 i T5.

               21

               Okazało się następnie, że wszystkie wywożone towary najprawdopodobniej nigdy nie opuściły terytorium Unii i że dokumenty przewozowe przesłane BIRB były sfałszowane.

               22

               W dniu 10 marca 1998 r. BIRB zażądał od Eurofitu zwrotu nienależnie wypłaconych refundacji, powiększonych o kwoty odpowiadające sankcji przewidzianej w art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 3665/87. Później jednak BIRB zrezygnował z dochodzenia kwoty odpowiadającej tej sankcji.

               23

               W lipcu 1999 r. Eurofit zaproponował zwrot na rzecz BIRB otrzymanych refundacji, precyzując jednak, że wpłata ta nie przesądza jego prawa do postępowania sądowego przeciwko BIRB.

               24

               We wrześniu 2001 r. Eurofit pozwał BIRB przed sądem odsyłającym o zasądzenie zwrotu przez tego ostatniego wspomnianych refundacji, opiewających na kwotę 229701,43 EUR, jak też o wypłatę refundacji należnych za ciężarówki szóstą, ósmą, dziewiątą i dziesiątą, w wysokości 164299,79 EUR. Ponadto Eurofit zażądał zwolnienia z zapłaty sankcji za niestosowanie świadectw wywozowych.

               25

               Żądanie Eurofitu opiera się na zasadzie wyjątku siły wyższej w rozumieniu rozporządzenia nr 3665/87, które to pojęcie charakteryzuje się okolicznościami niezależnymi od eksportera, niezwykłymi i nieprzewidywalnymi, których skutków nie można uniknąć mimo wszelkiej staranności.

               26

               Choć Eurofit przyznaje, że samego faktu malwersacji popełnionych przez jego kontrahenta, a mianowicie Di Fenzę, nie można uznać za przypadek siły wyższej, jako że wybór kontrahenta uznawany jest za ryzyko podmiotu gospodarczego, to jednak podnosi on, opierając się na wyroku z dnia 7 września 1999 r. w sprawie C-61/98 De Haan, Rec. s. I-5003, że w niniejszej sprawie może on skorzystać z wyjątku siły wyższej, ponieważ właściwe władze krajowe poprzez swoje postępowanie uniemożliwiły mu prawidłowe rozpoznanie zagrożeń wynikających z danej transakcji i nie skłoniły go do rezygnacji z wywozów bądź zaprzestania wywozów, o których mowa.

               27

               BIRB kwestionuje jakiekolwiek uchybienie ze swej strony, za które byłby odpowiedzialny, i uważa, że to Eurofit nie dochował należytej staranności w celu uniknięcia straty. Co się tyczy ww. wyroku w sprawie De Haan, BIRB uważa, że wydany on został w ramach regulacji innej niż ta, która ma zastosowanie w postępowaniu głównym, i że wobec tego nie można odnieść go do przepisów rozporządzenia nr 3665/87.

               28

               Odnośnie do argumentacji BIRB, iż nie popełnił on żadnego uchybienia, sąd odsyłający zaznacza, że wyjątek siły wyższej, na którą powołuje się podmiot gospodarczy, nie jest tożsamy z koncepcją uchybienia popełnionego przez właściwe władze krajowe. Sąd ten uważa natomiast, że fakt, iż władze te umyślnie utrzymywały Eurofit w nieświadomości co do kwestii dotyczących prowadzonych przez niego wywozów, jak też fakt, iż nie przeprowadziły weryfikacji dokumentów celnych, nawet jeżeli to powstrzymanie się było uzasadnione prowadzeniem dochodzenia karnego, wydają się istotne w ocenie pojęcia siły wyższej, gdyż dokonana przez Eurofit ocena wiarygodności jego kontrahenta została przez nie zafałszowana.

               29

               W tych okolicznościach sąd odsyłający postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:
               „Czy w sytuacji gdy właściwe organy nie udzielają informacji, o które wnioskował podmiot gospodarczy, lub celowo udzielają mu informacji niezgodnych z prawdą, fałszując przez to jego ocenę rzetelności kontrahenta podejrzanego o oszustwo, można uznać, iż chodzi o przypadek siły wyższej w rozumieniu rozporządzenia nr 3665/87 ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych?”.

         W przedmiocie pytania prejudycjalnego

               30

               W swoim pytaniu sąd odsyłający zwraca się zasadniczo o ustalenie, czy przepisy rozporządzenia nr 3665/87 należy interpretować w ten sposób, że brak powiadomienia eksportera przez właściwe władze krajowe o zagrożeniu popełnienia oszustwa przez jego kontrahenta stanowi przypadek siły wyższej w rozumieniu tego rozporządzenia.

               31

               Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału pojęcie siły wyższej należy rozumieć jako nadzwyczajne i nieprzewidywalne okoliczności niezależne od podmiotu, który się na nie powołuje, których następstw nie można było uniknąć mimo zachowania należytej staranności (wyroki: z dnia 5 lipca 1987 r. w sprawie 145/85 Denkavit België, Rec. s. 565, pkt 11; z dnia 5 października 2006 r. w sprawie C-377/03 Komisja przeciwko Belgii, Zb.Orz. s. I-9733, pkt 95; a także z dnia 18 marca 2010 r. w sprawie C-218/09 SGS Belgium i in., Zb.Orz. s. I-2373, pkt 44).

               32

               Ze względu na to, że pojęcie siły wyższej nie ma jednakowej treści w różnych dziedzinach stosowania prawa Unii, jego znaczenie powinno zostać ustalone w oparciu o ramy prawne, w których ma ono rodzić skutki (zob. w szczególności wyroki: z dnia 13 października 1993 r. w sprawie C-124/92 An Bord Bainne Co-operative i Compagnie Inter-Agra, Rec. s. I-5061, pkt 10; z dnia 7 grudnia 1993 r. w sprawie C-12/92 Huygen i in., Rec. s. I-6381, pkt 30; a także ww. wyrok w sprawie SGS Belgium i in., pkt 45).

               33

               Co się tyczy rozporządzenia nr 3665/87, należy zaznaczyć, że jego art. 5 i 11, dotyczące warunków wypłaty refundacji oraz odzyskania kwot wypłaconych nienależnie i stosowanych sankcji, odnoszą się w sposób wyraźny do siły wyższej.

               34

               Przepisy te mają precyzować i ograniczać skutki siły wyższej w dziedzinie refundacji wywozowych (zob. podobnie wyrok z dnia 29 września 1998 r. w sprawie C-263/97 First City Trading i in., Rec. s. I-5537, pkt 41).

               35

               W pierwszej kolejności, co się tyczy art. 5 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 3665/87, wypłata refundacji jest uzależniona, obok wymogu opuszczenia przez towar obszaru celnego Unii, od wymogu przywozu produktu do państwa trzeciego (zob. podobnie ww. wyroki: w sprawie First City Trading i in., pkt 27; a także w sprawie SGS Belgium i in., pkt 40). Uregulowanie unijne obowiązujące w czasie, kiedy wystąpiły okoliczności faktyczne postępowania głównego, przewiduje bowiem przyznanie refundacji wywozowej wyłącznie na podstawie kryteriów obiektywnych odnoszących się w szczególności do ilości, rodzaju i cech wywożonego produktu, jak również do jego geograficznego miejsca przeznaczenia (wyrok z dnia 11 lipca 2002 r. w sprawie C-210/00 Käserei Champignon Hofmeister, Rec. s. I-6453, pkt 40).

               36

               W drodze odstępstwa od tej zasady art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 3665/87 przewiduje, że wypłata refundacji jest jednak zapewniona, jeżeli po opuszczeniu obszaru celnego Wspólnoty produkt został utracony podczas transportu w wyniku działania siły wyższej, tak że nie mógł zostać wprowadzony do obrotu w państwie trzecim, do którego dokonano wywozu (ww. wyrok w sprawie SGS Belgium i in., pkt 43).

               37

               Ze względu na to, że wspomniany art. 5 ust. 3 stanowi wyjątek od normalnego systemu refundacji wywozowych, podlega on ścisłej interpretacji. Ponieważ zaistnienie przypadku siły wyższej stanowi warunek sine qua non, by móc ubiegać się o wypłatę refundacji za objęte wywozem towary, których nie wprowadzono do obrotu w państwie trzecim, do którego dokonano wywozu, wykładni tego pojęcia należy dokonywać w taki sposób, by liczba przypadków, w których możliwe jest skorzystanie z takiej wypłaty, pozostała ograniczona (zob. ww. wyrok w sprawie SGS Belgium i in., pkt 46; a także analogicznie wyrok z dnia 20 listopada 2008 r. w sprawie C-38/07 P Heuschen & Schrouff Oriëntal Foods Trading przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I-8599, pkt 60).

               38

               W drugiej kolejności, co się tyczy art. 11 rozporządzenia nr 3665/87, z motywów pierwszego i drugiego rozporządzenia nr 2945/94 wynika, że w świetle nabytych doświadczeń należy wzmocnić zwalczanie nieprawidłowości, a przede wszystkim oszustw na szkodę budżetu Unii, i że w konsekwencji należy przewidzieć odzyskiwanie kwot wypłaconych nienależnie, jak też sankcje, gdyż subiektywny aspekt winy jest pozbawiony znaczenia w tym względzie (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Käserei Champignon Hofmeister, pkt 40, 60). Tym samym wspomniany art. 11 czyni eksportera odpowiedzialnym, pod groźbą sankcji, za prawidłowość zgłoszenia, uwzględniając właśnie jego rolę jako ostatniego podmiotu w łańcuchu produkcji, przetworzenia i wywozu produktów rolnych (zob. podobnie ww. wyrok Käserei Champignon Hofmeister, pkt 62, 81).

               39

               Co się tyczy mającej zastosowanie sankcji, art. 11 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) i b) rozporządzenia nr 3665/87 stanowi, że w przypadku gdy eksporter złożył wniosek o refundację wyższą od refundacji stosowanej do faktycznie wywiezionego produktu, refundacja zostanie zmniejszona bądź o kwotę odpowiadającą połowie różnicy między refundacją wnioskowaną a refundacją stosowaną do wywozu faktycznie dokonanego, bądź o kwotę równą podwójnej różnicy między refundacją wnioskowaną a refundacją stosowaną, w przypadku gdy eksporter umyślnie dostarczył fałszywych informacji.

               40

               Zwiększa się zatem jedynie stopień sankcji w przypadku działania umyślnego, a kara przewidziana we wspomnianym art. 11 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ma zastosowanie nawet w wypadku braku winy eksportera. W tej ostatniej sytuacji tylko w przypadkach wymienionych enumeratywnie w akapicie trzecim wspomnianego art. 11 ust. 1 nie stosuje się sankcji przewidzianej w jego akapicie pierwszym (wyrok z dnia 24 kwietnia 2008 r. w sprawie C-143/07 AOB Reuter, Zb.Orz. s. I-3171, pkt 17).

               41

               Wśród wyjątków wymienionych w art. 11 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 3665/87 wymienione są między innymi: przypadek siły wyższej, pewne wyjątkowe przypadki charakteryzujące się okolicznościami, za które eksporter nie odpowiada, jak też przypadek oczywistego błędu co do wnioskowanej refundacji, rozpoznanego przez właściwe władze.

               42

               Należy jednak przypomnieć, że przepisy te zwalniają eksporterów wyłącznie z zapłaty kar, ale nie ze zwrotu refundacji otrzymanych z góry (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie First City Trading i in., pkt 46).

               43

               Trybunał orzekł w tym kontekście, że do wyczerpującego wykazu zawartego w art. 11 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 3665/87 nie można dodać nowego przypadku wyłączenia, dotyczącego w szczególności braku zawinionego zachowania eksportera. Mianowicie nawet jeżeli wina lub błąd popełnione przez kontrahenta eksportera mogą stanowić okoliczność, za którą eksporter nie odpowiada, to jednak wchodzą one w zakres normalnego ryzyka handlowego i w ramach transakcji handlowych nie można ich uznać za niemożliwe do przewidzenia. Eksporter w sposób swobodny dobiera kontrahentów i powinien zabezpieczyć się przed ryzykiem, wprowadzając odpowiednie klauzule do umów z kontrahentami albo zawierając specjalne ubezpieczenie (zob. podobnie ww. wyroki: w sprawie Käserei Champignon Hofmeister, pkt 80 i przytoczone tam orzecznictwo; a także w sprawie AOB Reuter, pkt 36).

               44

               W niniejszej sprawie należy zaznaczyć, że okoliczności faktyczne postępowania głównego nie mogą stanowić przypadku siły wyższej w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 3665/87.

               45

               Nie można bowiem uznać, że rozpatrywany towar, który – jak wynika z postanowienia odsyłającego – prawdopodobnie nigdy nie opuścił obszaru Unii, został utracony w transporcie w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 3665/87.

               46

               Poza tym Eurofit nie może powoływać się na wyjątek siły wyższej przewidziany w art. 11 ust. 1 akapit trzeci tiret pierwsze rozporządzenia nr 3665/87. Jest bowiem bezsporne, że kontrahent Eurofitu został skazany karnie za fałszowanie dokumentów w ramach refundacji wywozowych. Zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 43 niniejszego wyroku okoliczność taka wchodzi w zakres normalnego ryzyka handlowego w ramach transakcji handlowych i nie można jej zatem uznać za niemożliwą do przewidzenia w stosunkach umownych związanych z wywozem korzystającym z refundacji.

               47

               Poza tym należy stwierdzić, że nawet jeżeli zachowanie administracji celnej takie jak zarzucane BIRB w postępowaniu głównym, polegające na nieprzekazaniu informacji eksporterowi, a wręcz na przekazaniu w sposób umyślny informacji błędnych, może być uwzględnione przy ocenie niektórych przypadków wyjątkowych w rozumieniu art. 11 ust. 1 akapit trzeci tiret drugie rozporządzenia nr 3665/87, to zachowanie takie nie może zwalniać danego eksportera z jego obowiązku zwrotu refundacji otrzymanych nienależnie (zob. analogicznie ww. wyrok w sprawie Heuschen & Schrouff Oriëntal Foods Trading przeciwko Komisji, pkt 65).

               48

               Wniosku tego nie podważa ww. wyrok w sprawie De Haan. Z jednej strony bowiem Trybunał uznał w pkt 32 tego wyroku, że wymogi dochodzenia mającego na celu wykrycie i ujęcie sprawców i współsprawców popełnionego lub przygotowywanego oszustwa mogą uzasadniać świadome zaniechanie poinformowania zainteresowanego podmiotu gospodarczego w części lub w całości. Z drugiej strony Trybunał orzekł w pkt 53 i 54 tego wyroku, że wymogi takiego dochodzenia, w przypadku braku oszustwa lub zaniedbania, które można by zarzucić dłużnikowi, i ze względów słuszności, mogą stanowić szczególną sytuację w świetle uregulowania mającego zastosowanie do okoliczności faktycznych w tej sprawie, a mianowicie art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1430/79 z dnia 2 lipca 1979 r. w sprawie zwrotu lub umarzania należności celnych przywozowych lub wywozowych (Dz.U. L 175, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3069/86 z dnia 7 października 1986 r. (Dz.U. L 286, s. 1).

               49

               Uwzględniwszy całość powyższych rozważań, na zadane pytanie należy odpowiedzieć, że niepoinformowanie eksportera przez właściwe władze celne o zagrożeniu popełnienia oszustwa przez jego kontrahenta nie stanowi przypadku siły wyższej w rozumieniu przepisów rozporządzenia nr 3665/87, a w szczególności art. 11 ust. 1 akapit trzeci tiret pierwsze tego rozporządzenia. O ile takie niepoinformowanie może stanowić przypadek wyjątkowy w rozumieniu art. 11 ust. 1 akapit trzeci tiret drugie rozporządzenia nr 3665/87, o tyle nie może ono jednak zwalniać tego eksportera z jego obowiązku zwrotu refundacji wywozowych otrzymanych nienależnie, gdyż jest on zwolniony jedynie z zapłaty kar należnych na podstawie tego artykułu.

         W przedmiocie kosztów

               50

               Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

               Z powyższych względów Trybunał (szósta izba) orzeka, co następuje:

                     Niepoinformowanie eksportera przez właściwe władze celne o zagrożeniu popełnienia oszustwa przez jego kontrahenta nie stanowi przypadku siły wyższej w rozumieniu przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2945/94 z dnia 2 grudnia 1994 r., a w szczególności art. 11 ust. 1 akapit trzeci tiret pierwsze tego rozporządzenia. O ile takie niepoinformowanie może stanowić przypadek wyjątkowy w rozumieniu art. 11 ust. 1 akapit trzeci tiret drugie rozporządzenia nr 3665/87, zmienionego rozporządzeniem nr 2945/94, o tyle nie może ono jednak zwalniać tego eksportera z jego obowiązku zwrotu refundacji wywozowych otrzymanych nienależnie, gdyż jest on zwolniony jedynie z zapłaty kar należnych na podstawie tego artykułu.

                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: francuski.


Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 12 kwietnia 2013 r. # Lietuvos autorių teisių gynimo asociacijos agentūra (LATGA-A) przeciwko Komisji Europejskiej. # Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Podział rynku geograficznego - Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania - Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych - Dowód - Domniemanie niewinności. # Sprawa T-419/08.


Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 12 kwietnia 2013 r. # Sociedade Portuguesa de Autores CRL przeciwko Komisji Europejskiej. # Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Podział rynku geograficznego - Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania - Uzgodniona praktyka polegajaca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych - Dowód - Domniemanie niewinności. # Sprawa T-417/08.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (druga izba) z dnia 28 października 1993 r. # Zunis Holding SA i Finan Srl i Massinvest SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Konkurencja - Dopuszczalność. # Sprawa T-83/92.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (trzecia izba) z dnia 9 lipca 2002 r. # Alexandre Tilgenkamp przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Urzędnicy - Ogłoszenie o wakacie. # Sprawa T-158/01.


Wyrok Trybunału z dnia 20 maja 1992 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów. # Uchybienie zobowiązaniom - Dyrektywa EWG. # Sprawa C-190/90.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (pierwsza izba) z dnia 25 października 2002 r. # Tetra Laval BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Konkurencja - Rozporządzenie (EWG) nr 4064/89. # Sprawa T-80/02.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 marca 2015 r.#Tallinna Ettevõtlusamet przeciwko Statoil Fuel & Retail Eesti AS.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna ringkonnakohus.#Odesłanie prejudycjalne – Podatki pośrednie – Podatki akcyzowe – Dyrektywa 2008/118/WE – Artykuł 1 ust. 2 – Paliwo płynne objęte podatkiem akcyzowym – Podatek od sprzedaży detalicznej – Pojęcie „szczególnego celu” – Uprzednie przydzielenie wpływów z podatku – Organizacja transportu publicznego na obszarze miasta.#Sprawa C-553/13.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (trzecia izba)
      z dnia 5 marca 2015 r. (
            *1
         )
      „Odesłanie prejudycjalne — Podatki pośrednie — Podatki akcyzowe — Dyrektywa 2008/118/WE — Artykuł 1 ust. 2 — Paliwo płynne objęte podatkiem akcyzowym — Podatek od sprzedaży detalicznej — Pojęcie „szczególnego celu” — Uprzednie przydzielenie wpływów z podatku — Organizacja transportu publicznego na obszarze miasta”
      W sprawie C‑553/13
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Tallinna ringkonnakohus (Estonia) postanowieniem z dnia 15 października 2013 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 16 października 2013 r., w postępowaniu:

         Tallinna Ettevõtlusamet

      przeciwko

         Statoil Fuel & Retail Eesti AS,

      TRYBUNAŁ (trzecia izba),
      w składzie: M. Ilešič, prezes izby, A. Ó Caoimh, C. Toader, E. Jarašiūnas (sprawozdawca) i C.G. Fernlund, sędziowie,
      rzecznik generalny: Y. Bot,
      sekretarz: A. Calot Escobar,
      uwzględniając pisemny etap postępowania,
      rozważywszy uwagi przedstawione:

               —

               w imieniu Tallinna Ettevõtlusamet przez T. Pikamäe, advokaat,

               —

               w imieniu Statoil Fuel & Retail Eesti AS przez C. Gintera oraz V. Puolakainena, advokaadid,

               —

               w imieniu rządu greckiego przez I. Bakopoulosa, działającego w charakterze pełnomocnika,

               —

               w imieniu Komisji Europejskiej przez L. Grønfeldt oraz L. Naaber-Kivisoo, działające w charakterze pełnomocników,

         podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący

         Wyrok

               1

               Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG (Dz.U. 2009, L 9, s. 12).

               2

               Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu pomiędzy Tallinna Ettevõtlusamet (agencją ds. działalności gospodarczej w Tallinie, zwaną dalej „Ettevõtlusamet”) a Statoil Fuel & Retail Eesti AS (zwaną dalej „Statoil”) dotyczącego zwrotu podatku od sprzedaży, który ta spółka zapłaciła w latach 2010–2011.

         Ramy prawne

         Prawo Unii

               3

               Artykuł 1 dyrektywy 2008/118 stanowi:
               „1.   Niniejsza dyrektywa ustanawia ogólne zasady dotyczące podatku akcyzowego nakładanego bezpośrednio lub pośrednio na konsumpcję poniższych wyrobów, zwanych dalej »wyrobami akcyzowymi«:

                        a)

                        produkty energetyczne i energia elektryczna objęte dyrektywą [Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. L 283, s. 51)];

                  […]
               2.   Dla szczególnych celów państwa członkowskie mogą nakładać na wyroby akcyzowe inne podatki pośrednie, pod warunkiem że podatki te są zgodne ze wspólnotowymi przepisami podatkowymi dotyczącymi podatku akcyzowego lub podatku od wartości dodanej [zwanego dalej „podatkiem VAT”] w zakresie określenia podstawy opodatkowania, obliczania podatku, wymagalności i monitorowania podatku, z wyłączeniem przepisów dotyczących zwolnień.
               […]”.

               4

               W art. 47 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2008/118 wyjaśniono, że „dyrektywa [Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. L 76, s. 1)] traci moc ze skutkiem od dnia 1 kwietnia 2010 r.”.

               5

               Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 92/12 stanowił:
               „Wyroby [objęte podatkiem akcyzowym] mogą podlegać innym podatkom pośrednim do szczególnych celów, pod warunkiem że podatki te są zgodne z przepisami podatkowymi stosowanymi odnośnie do podatku akcyzowego oraz [podatku VAT], jeżeli chodzi o określenie podstawy opodatkowania, obliczenie podatku, ściągalność [wymagalność] i kontrolowanie podatku”.

         Prawo estońskie

               6

               W wersji mającej zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym kohalike maksude seadus (ustawa o podatkach lokalnych) z dnia 21 września 1994 r. pozwalała w szczególności jednostkom samorządu terytorialnego na wprowadzenie podatku na warunkach wyliczonych w jej § 8. Paragraf ten, zatytułowany „Podatek od sprzedaży”, stanowił:
               „(1)   Podatek od sprzedaży uiszczają przedsiębiorcy indywidualni i osoby prawne posiadający pozwolenie na działalność handlową lub świadczenie usług na obszarze gminy lub miasta. W zależności od lokalizacji zakładu podatek od sprzedaży uiszczany jest przez kupców w rozumieniu prawa handlowego [(kaubandustegevuse seadus) z dnia 11 lutego 2004 r.], wpisanych do rejestru działalności gospodarczej i działających w zakresie handlu detalicznego, gastronomii lub w sektorze usług.
               (2)   Podatek od sprzedaży pobiera się od wartości towarów lub usług sprzedanych przez podatnika na obszarze gminy lub miasta, który zawarty jest w ich cenie sprzedaży. Ceną sprzedaży towarów lub usług w rozumieniu niniejszej ustawy jest podlegająca opodatkowaniu wartość określonego w ustawie o podatku obrotowym obrotu podlegającego opodatkowaniu bez podatku od sprzedaży.
               (3)   Stawkę podatku od sprzedaży ustala rada gminy lub miasta, ale nie może ona przekraczać 1% zawartej w cenie sprzedaży wartości towarów i usług zgodnie z ust. 2.
               […]
               (6)   Administracja gminy lub miasta jest uprawniona do przyznania zgodnie z warunkami i procedurą określonymi przez radę gminy lub miasta ulg i zwolnień od podatku od sprzedaży”.

               7

               Wspomniany § 8 został uchylony ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2012 r. i od tej daty żaden podatek od sprzedaży nie jest przewidziany.

               8

               W dniu 17 grudnia 2009 r. Tallinna Linnavolikogu (rada miasta Tallina) przyjęła rozporządzenie nr 45 dotyczące wprowadzenia w Tallinie podatku od sprzedaży (müügimaks Tallinnas). Rozporządzenie to (zwane dalej „rozporządzeniem nr 45”) zostało zmienione rozporządzeniem nr 22 przyjętym przez Tallinna Linnavolikogu w dniu 8 kwietnia 2010 r.

               9

               Paragraf 1 rozporządzenia nr 45, zatytułowany „Oznaczenie podatku i przedmiot podatku”, przewidywało:
               „(1)   Niniejsze rozporządzenie wprowadza w mieście Tallin podatek od sprzedaży.
               (2)   Podatek od sprzedaży pobiera się od towarów i usług, które podatnik spełniający warunki określone w § 2 sprzedaje lub świadczy w zakładzie położonym na obszarze miasta Tallina lub z tego zakładu na rzecz osoby fizycznej (oprócz dostaw towarów lub świadczenia usług na rzecz przedsiębiorcy indywidualnego do celów jego przedsiębiorstwa) w zakresie handlu detalicznego, gastronomii lub w sektorze usług”.

               10

               Paragraf 2 wspomnianego rozporządzenia, zatytułowany „Podatnik”, stanowił:
               „Podatnikami są kupcy w rozumieniu prawa handlowego [z dnia 11 lutego 2004 r.] spełniający wszystkie następujące warunki:

                        1)

                        kupiec jest wpisany do rejestru działalności gospodarczej;

                        2)

                        zakład kupca leży zgodnie z danymi zawartymi w rejestrze działalności gospodarczej na obszarze miasta Tallina;

                        3)

                        kupiec prowadzi działalność w zakresie handlu detalicznego, gastronomii lub w sektorze usług”.

               11

               W § 4 rozporządzenia nr 45 określono stawkę podatku od sprzedaży na 1% podlegającej opodatkowaniu wartości towarów i usług, o których mowa w art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia.

               12

               Paragraf 5 wspomnianego rozporządzenia, zatytułowany „Zwolnienia podatkowe”, stanowił:
               „Podatkiem od sprzedaży nie są objęte towary i usługi o następującym charakterze:

                        1)

                        towary i usługi sprzedawane lub świadczone w drodze handlu elektronicznego;

                        2)

                        energia elektryczna i cieplna sprzedawana przez sieć dystrybucji, gaz ziemny oraz woda;

                        3)

                        towary i usługi sprzedawane lub świadczone w trakcie podróży statkiem, samolotem, pociągiem lub autobusem, w przypadku gdy podróż rozpoczyna się lub kończy poza obszarem miasta Tallina lub gdy statek, samolot, pociąg lub autobus pozostaje w trakcie podróży poza obszarem miasta Tallina;

                        4)

                        wszystkie produkty lecznicze, środki antykoncepcyjne, produkty sanitarne i higieniczne, urządzenia medyczne, a także akcesoria medyczne wymienione w wykazie sporządzonym w rozporządzeniu nr 63 ministra spraw socjalnych z dnia 4 grudnia 2006 r. […];

                        5)

                        pieczywo bez dodatku miodu, jaj, sera lub owoców […];

                        6)

                        mleko, śmietana, maślanka, zsiadłe mleko i śmietana, jogurty, kefir i inne sfermentowane lub zakwaszone mleko i śmietana […], z wyjątkiem proszku, granulek lub innych postaci stałych […];

                        7)

                        preparaty (homogenizowane) w postaci przecieru, przeznaczone do wykorzystania jako żywność dla małych dzieci […], specjalne mleko dla niemowląt […], preparaty do karmienia małych dzieci w postaci proszku lub płynu pakowane do sprzedaży detalicznej […], a także żywność dla małych dzieci zawierająca mleko i produkty mleczne […];

                        8)

                        pieluchy dla niemowląt […];

                        9)

                        statki, jachty i łodzie motorowe o długości od 4 do 12 metrów podlegające kontroli technicznej”.

               13

               Poza tym rada miasta Tallina ogłosiła w piśmie, że zwolniona z podatku od sprzedaży jest także sprzedaż papierosów.

               14

               Paragraf 13 rozporządzenia nr 45 przewidywał, że rozporządzenie miało być stosowane od dnia 1 czerwca 2010 r.

               15

               W dniu 22 czerwca 2010 r. Tallinna Linnavolikogu przyjęła rozporządzenie nr 39 Tallinna linna 2010. aasta eelarve muutmine ja esimene lisaeelarve (zmieniające budżet miasta Tallina na rok 2010 i ustanawiające pierwszy budżet uzupełniający). Rozporządzeniem tym, które weszło w życie w dniu 25 czerwca 2010 r., zmieniono rozporządzenie nr 45 poprzez dodanie do niego § 91 o następującym brzmieniu:
               „Podatek od sprzedaży pobiera się na wymienioną w § 6 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym [(kohaliku omavalitsuse korralduse seadus) z dnia 2 czerwca 1993 r. (zwanej dalej »ustawą o organizacji samorządu terytorialnego«)] organizację transportu publicznego na obszarze miasta Tallina. Wpływy z podatku od sprzedaży są przeznaczane konkretnie na wypełnienie tego celu”.

               16

               W dniu 9 września 2010 r. Tallinna Linnavolikogu przyjęła rozporządzenie nr 46 Tallinna Linna 2011. aasta eelarve (dotyczące budżetu miasta Tallina na rok 2011). Paragraf 10 tego rozporządzenia powtarzał brzmienie wspomnianego § 91.

               17

               W dniu 15 grudnia 2011 r. Tallinna Linnavolikogu przyjęła rozporządzenie nr 43 zmieniające rozporządzenie nr 45, wyjaśniając, że ostatnim okresem opodatkowania będzie czwarty kwartał 2011 r. Od dnia 31 grudnia 2011 r., zgodnie ze zmianą wniesioną do ustawy z dnia 21 września 1994 r. o podatkach lokalnych, podatek od sprzedaży w mieście Tallinie nie jest już pobierany.

               18

               Paragraf 6 ust. 1 ustawy o organizacji samorządu terytorialnego przewiduje:
               „Zadaniem jednostek samorządu terytorialnego jest organizacja na obszarze gminy lub miasta […] transportu publicznego wewnątrz gminy lub miasta […], o ile realizacja tych zadań nie została powierzona innemu podmiotowi”.

               19

               Paragraf 3 ust. 2 pkt 2 ühistranspordi seadus (ustawy o transporcie publicznym) z dnia 26 stycznia 2000 r. przewiduje:
               „(2)   Celem stworzenia i organizacji transportu publicznego jest:
               […]

                        2)

                        promowanie preferencyjnego korzystania ze środków transportu publicznego w stosunku do samochodów i innych pojazdów indywidualnych i zmniejszanie w ten sposób negatywnego wpływu transportu na środowisko i uszczerbków na zdrowiu, które są nim spowodowane, a jednocześnie przyczynianie się do zapobiegania wypadkom drogowym i zatorom ulicznym”.

         Postępowanie główne i pytania prejudycjalne

               20

               Jak wynika z postanowienia odsyłającego, Statoil w ramach swojej działalności prowadzi sprzedaż detaliczną paliwa płynnego, które jest wyrobem akcyzowym. W dniach 20 lipca 2010 r., 20 października 2010 r. i 25 stycznia 2011 r. zadeklarowała obrót, jaki zrealizowała, odpowiednio, w czerwcu 2010 r., a także kwartałach trzecim i czwartym 2010 r. w wyniku sprzedaży towarów i usług objętych podatkiem od sprzedaży.

               21

               W dniach, odpowiednio, 22 września 2010 r., 26 października 2010 r. i 7 lutego 2011 r. Statoil złożyła deklaracje zmieniające, w których odliczyła od wcześniej zadeklarowanego obrotu obrót, jaki zrealizowała w wyniku sprzedaży wyrobów akcyzowych. W dniach, odpowiednio, 22 września 2010 r., 28 października 2010 r. i 9 lutego 2011 r. Statoil złożyła do Ettevõtlusamet wnioski o zwrot.

               22

               Decyzjami z dnia 19 października 2010 r., 9 listopada 2010 r. i 4 marca 2011 r. Ettevõtlusamet oddaliła te wnioski. Poza tym w tej ostatniej decyzji Ettevõtlusamet stwierdziła, że w odniesieniu do czwartego kwartału 2010 r. Statoil powinna uiścić dodatkową kwotę podatku.

               23

               W dniu 19 listopada 2010 r. Statoil wniosła do Tallinna halduskohus (sądu administracyjnego w Tallinie) skargę mającą na celu co do zasady stwierdzenie nieważności decyzji Ettevõtlusamet z dnia 19 października i z dnia 9 listopada 2010 r. oraz nakazanie ponownego rozpatrzenia wniosków o zwrot złożonych w dniach 22 września i 28 października 2010 r. lub natychmiastowego zwrotu nadpłaty wskazanej we wnioskach o zwrot. W skardze Statoil powołała się między innymi na fakt, że § 1 ust. 2 rozporządzenia nr 45 jest sprzeczny z prawem Unii, ponieważ przewiduje obowiązek uiszczenia podatku od sprzedaży dóbr i usług w sektorze handlu detalicznego, nie przewidując wyjątku dotyczącego sprzedaży wyrobów akcyzowych. W dniu 5 kwietnia 2011 r. Statoil wniosła do tego samego sądu podobną skargę na decyzję Ettevõtlusamet z dnia 4 marca 2011 r. Tallinna halduskohus połączył te dwie skargi.

               24

               Orzeczeniem z dnia 19 października 2011 r. Tallinna halduskohus stwierdził nieważność trzech przytoczonych powyżej decyzji Ettevõtlusamet i nakazał tej agencji ponowne rozpatrzenie wspomnianych wniosków o zwrot. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Tallinna halduskohus powołał się w istocie na fakt, że nie można uznać, że podatek od sprzedaży wypełnia szczególny cel w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118.

               25

               Ettevõtlusamet wniosła od tego orzeczenia apelację do sądu odsyłającego, twierdząc między innymi, że podatek od sprzedaży jest pobierany w konkretnym celu, a mianowicie promowania transportu publicznego, i tym samym zmniejszenia zagęszczenia ruchu drogowego i jego negatywnego wpływu na środowisko; że miasto Tallin wykorzystuje wpływy z tego podatku do podwyższenia jakości transportu publicznego oraz że celem wspomnianego podatku jest zarówno penalizacja konsumpcji niektórych towarów i usług, które mogą powodować koszty społeczne lub wywoływać negatywne skutki zewnętrzne, jak i finansowanie usług w interesie ogólnym.

               26

               Statoil wniosła o oddalenie apelacji, podnosząc w szczególności, że celem przewidzianym w mających zastosowanie przepisach jest organizacja transportu publicznego, a nie jego promowanie, jak podniosła Ettevõtlusamet.

               27

               Tallinna ringkonnakohus (sąd apelacyjny w Tallinie) twierdzi, że Ettevõtlusamet nie musi przedkładać innych dowodów niż wynikające z budżetu miasta w celu wykazania, że podatek pobierany od wyrobów akcyzowych był wykorzystywany zgodnie ze szczególnym celem. Wskazuje on, że w niniejszym przypadku nie ma żadnego powodu, aby zakładać, że kwoty pobrane jako podatek od sprzedaży nie zostały wykorzystane zgodnie ze szczególnym celem.

               28

               Ponadto sąd odsyłający twierdzi, że podatki o szczególnym celu służą zwykle do tego, by penalizować konsumpcję określonych towarów i usług, które mogą powodować koszty społeczne lub wywoływać negatywne skutki zewnętrzne, takie jak szkodliwe skutki dla środowiska, lub by finansować określone usługi leżące w interesie ogólnym, takie jak promowanie turystyki, sportu lub kultury. Tego rodzaju podatki są środkiem, z którego władze korzystają, aby wpłynąć na zachowanie użytkowników, zachęcając ich poprzez opodatkowanie wydatków dezaprobowanych do tego, by unikali używania określonych towarów.

               29

               Jednakże zdaniem Tallinna ringkonnakohus w dniu wydania postanowienia odsyłającego orzecznictwo Trybunału nie daje jasnej odpowiedzi na pytanie, czy podatek pośredni wypełnia szczególny cel w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118, jeżeli wprowadza się go w celu finansowania wynikającego z ustawy konkretnego zadania spoczywającego na samorządzie terytorialnym i finansowanie tego zadania zapewnione jest również wtedy, gdy nie wprowadza się tego podatku. W tym zakresie wspomniany sąd podnosi, że wpływy z podatku od sprzedaży zostały przeznaczone na organizację transportu publicznego, co może zmniejszyć zanieczyszczenie i zwiększyć ogólny dobrobyt.

               30

               Ponadto sąd odsyłający zastanawia się również nad zgodnością z prawem wprowadzenia wspomnianego podatku w okresie, w którym szczególny cel tego samego podatku nie był wyraźnie przewidziany w akcie prawnym i podnosi w tym zakresie, że § 91 został dodany do rozporządzenia nr 45 dopiero w czasie trwania okresu opodatkowania, którego dotyczy spór, czyli w dniu 25 czerwca 2010 r.

               31

               W powyższych okolicznościach Tallinna ringkonnakohus postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

                        „1)

                        Czy finansowanie organizacji transportu publicznego na obszarze jednostki samorządu terytorialnego można uznać za szczególny cel w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy [2008/118], jeżeli wypełnianie i finansowanie tego rodzaju zadania należy do obowiązków samorządu terytorialnego?

                        2)

                        W razie odpowiedzi twierdzącej na to pytanie: czy art. 1 ust. 2 dyrektywy [2008/118] należy interpretować w ten sposób, że zgodne z tym przepisem jest ustanowienie w prawie krajowym podatku pośredniego, który uiszczany jest od sprzedaży wyrobu akcyzowego konsumentowi [końcowemu] i wykorzystywany jest wyłącznie na organizację transportu publicznego, jeżeli zapewnienie organizacji transportu publicznego jest obowiązkiem jednostki samorządu terytorialnego będącej beneficjentem podatku, który to obowiązek należy wypełnić niezależnie od takiego podatku pośredniego, gdy wysokość finansowania organizacji transportu publicznego ostatecznie nie wynika automatycznie z wielkości ściągniętego podatku, gdyż wysokość kwoty przeznaczonej na organizację transportu publicznego jest dokładnie ustalona, wobec czego w przypadku wyższych wpływów z podatku pośredniego z budżetu publicznego na organizację transportu publicznego przeznacza się odpowiednio mniej innych środków finansowych i odwrotnie, jeżeli wpłynie mniej podatku od sprzedaży, jednostka samorządu terytorialnego musi odpowiednio zwiększyć inne środki finansowe na organizację transportu publicznego, przy czym w przypadku wpływów z podatków różniących się od prognoz możliwa jest jednak zmiana wysokości wydatków na organizację transportu publicznego poprzez nowelizację budżetu jednostki samorządu terytorialnego?

                        3)

                        W razie odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie: czy art. 1 ust. 2 dyrektywy [2008/118] należy interpretować w ten sposób, że zgodne z tym przepisem jest obciążenie wyrobu akcyzowego podatkiem pośrednim, którego przeznaczenie zostaje określone po powstaniu obowiązku uiszczenia tego podatku?”.

         W przedmiocie pytań prejudycjalnych

         W przedmiocie pytań pierwszego i drugiego

               32

               Poprzez pytania pierwsze i drugie, które należy zbadać łącznie, sąd odsyłający zmierza w istocie do ustalenia, czy art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118 należy interpretować w ten sposób, że pozwala on na stwierdzenie, że podatek, taki jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, w zakresie, w jakim jest on nakładany na sprzedaż detaliczną paliwa płynnego objętego podatkiem akcyzowym, wypełnia szczególny cel w rozumieniu tego przepisu, w przypadku gdy jest on przeznaczony na finansowanie organizacji transportu publicznego na obszarze jednostki samorządu terytorialnego nakładającej ten podatek, które to zadanie ta jednostka samorządu terytorialnego ma obowiązek wypełniać i finansować niezależnie od wspomnianego podatku, gdy wpływy z tego podatku są wykorzystywane wyłącznie w celu wykonywania tej działalności.

               33

               Na wstępie należy podnieść, że z postanowienia odsyłającego wynika, że spór w postępowaniu głównym, który dotyczy podatku od sprzedaży wyłącznie w zakresie, w jakim podatek ten został nałożony na sprzedaż detaliczną paliw płynnych, opiera się on na niepodważanym założeniu, że produkt ten objęty jest pojęciem „wyrobu akcyzowego” w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy 2008/118. Sąd odsyłający powinien w razie konieczności zbadać tę kwestię. W każdym wypadku ponieważ Trybunał ma za zadanie wydać rozstrzygnięcie w świetle okoliczności faktycznych i prawnych, które zostały przedstawione w postanowieniu odsyłającym (zob. wyroki: B., C‑306/09, EU:C:2010:626, pkt 7; Kastrati, C‑620/10, EU:C:2012:265, pkt 38), w niniejszej sprawie przyjmie on do celów przeprowadzenia analizy takie samo założenie.

               34

               Ponadto o ile dyrektywa 2008/118, która jako jedyna ma zastosowanie ratione temporis do sporu w postępowaniu głównym, uchyliła i zastąpiła dyrektywę 92/12 ze skutkiem od dnia 1 kwietnia 2010 r., o tyle z brzmienia art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118 i art. 3 ust. 2 dyrektywy 92/12 wynika, że treść tych przepisów w istocie się nie różni. Z powyższego należy wywieść, że orzecznictwo Trybunału dotyczące tego ostatniego przepisu znajduje zastosowanie w odniesieniu do art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118.

               35

               Zgodnie z art. 1 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 2 tej dyrektywy na wyroby objęte podatkiem akcyzowym na podstawie wspomnianej dyrektywy można nałożyć podatek pośredni inny niż podatek akcyzowy ustanowiony w tej dyrektywie, jeśli po pierwsze, podatek ten jest pobierany w szczególnym celu lub w kilku szczególnych celach, a po drugie, jest on zgodny ze przepisami podatkowymi Unii dotyczącymi podatku akcyzowego lub podatku VAT w zakresie określenia podstawy opodatkowania, obliczania podatku, wymagalności i monitorowania podatku, z wyłączeniem przepisów dotyczących zwolnień.

               36

               Powyższe dwa warunki, których celem jest zapobieganie niepotrzebnemu utrudnianiu wymiany handlowej przez dodatkowe podatki pośrednie, mają charakter kumulatywny, co wynika z samego brzmienia art. 1 ust. 2 tej dyrektywy (zob. analogicznie wyrok Transportes Jordi Besora, C‑82/12, EU:C:2014:108, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo).

               37

               W odniesieniu do pierwszego z tych warunków – przy czym tylko tego warunku dotyczą przedstawione pytania – z orzecznictwa Trybunału wynika, że szczególnym celem w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118 jest cel inny niż czysto budżetowy (zob. analogicznie wyroki: Komisja/Francja, C‑434/97, EU:C:2000:98, pkt 19; a także Transportes Jordi Besora, EU:C:2014:108, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo).

               38

               Jednakże zważywszy, iż każdy podatek nieuchronnie wypełnia cel budżetowy, sama okoliczność, że podatek realizuje cel budżetowy, nie może jako taka – bez pozbawiania znaczenia art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118 – wystarczyć do wykluczenia możliwości uznania, że podatek ten spełnia również cel szczególny w rozumieniu tego przepisu (zob. analogicznie wyrok Transportes Jordi Besora, EU:C:2014:108, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo).

               39

               Tak więc o ile uprzednie przydzielanie wpływów z podatku na finansowanie przez organy regionalne przekazanych im kompetencji może stanowić okoliczność wymagającą uwzględnienia dla ustalenia istnienia szczególnego celu, o tyle taki rodzaj przydzielania wpływów, będący po prostu sposobem wewnętrznej organizacji budżetu państwa członkowskiego, nie może jako taki stanowić wystarczającego warunku w tym zakresie, gdyż każde państwo członkowskie może postanowić, niezależnie od realizowanego celu, że wpływy z podatku będą przydzielane na finansowanie określonych wydatków. W przeciwnym wypadku każdy cel mógłby być uznany za szczególny w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118, co pozbawiałoby ustanowiony w tej dyrektywie zharmonizowany podatek akcyzowy wszelkiej skuteczności (effet utile) i byłoby sprzeczne z zasadą, wedle której przepis stanowiący odstępstwo, taki jak wspomniany art. 1 ust. 2, powinien być interpretowany zawężająco (zob. analogicznie wyrok Transportes Jordi Besora, EU:C:2014:108, pkt 28, 29 i przytoczone tam orzecznictwo).

               40

               W konsekwencji istnienie szczególnego celu w rozumieniu wspomnianego przepisu nie może być ustalone w oparciu o samo przydzielenie wpływów z danego podatku na finansowanie ogólnych wydatków ponoszonych przez jednostkę samorządu terytorialnego w określonej dziedzinie. W przeciwnym wypadku bowiem wspomnianego deklarowanego szczególnego celu nie można byłoby odróżnić od celu czysto budżetowego.

               41

               Aby uprzednie przydzielenie wpływów z podatku nakładanego na wyroby akcyzowe pozwalało na stwierdzenie, że podatek ten wypełnia szczególny cel w rozumieniu tego przepisu, istotne jest, by podatek sam w sobie służył zapewnieniu realizacji przytoczonego szczególnego celu, a zatem aby istniał bezpośredni związek pomiędzy wykorzystaniem wpływów z podatku a wspomnianym szczególnym celem (zob. podobnie wyrok Transportes Jordi Besora, EU:C:2014:108, pkt 30).

               42

               Wobec braku takiego mechanizmu uprzedniego przydzielania wpływów uznanie, że podatek nakładany na wyroby akcyzowe wypełnia szczególny cel w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118, jest możliwe jedynie wtedy, gdy jest on pomyślany pod względem swej struktury, między innymi opodatkowanej dziedziny lub stawki opodatkowania, w taki sposób, aby tak wpłynąć na zachowanie podatników, by umożliwić wypełnienie przytoczonego szczególnego celu, na przykład poprzez nałożenie wysokiego podatku na rozpatrywane produkty w celu zniechęcenia do ich konsumpcji (zob. podobnie wyrok Transportes Jordi Besora, EU:C:2014:108, pkt 32).

               43

               W niniejszym przypadku z postanowienia odsyłającego wynika, że wpływy z podatku od sprzedaży, który jest skądinąd pobierany od większości towarów i usług sprzedawanych konsumentom końcowym na obszarze miasta Tallina, zostały przeznaczone przez miasto Tallin na finansowanie wykonywania przez niego uprawnień w zakresie organizacji transportu publicznego na jego obszarze, które to uprawnienia zostały mu przekazane na mocy § 6 ust. 1 ustawy o organizacji samorządu terytorialnego, i były wykorzystywane wyłącznie w tym celu.

               44

               O ile okoliczność ta może rzeczywiście stanowić fakt wymagający uwzględnienia dla ustalenia istnienia szczególnego celu w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118 zgodnie z orzecznictwem Trybunału przypomnianym w pkt 39 niniejszego wyroku, o tyle należy jednak stwierdzić, że wspomniane przydzielenie wpływów odnosi się do wydatków ogólnych ponoszonych przez miasto Tallin niezależnie od istnienia podatku rozpatrywanego w sprawie w postępowaniu głównym. Otóż takie wydatki ogólne mogą być finansowane z wpływów podatkowych każdego rodzaju. A zatem przytoczonego szczególnego celu polegającego na finansowaniu organizacji transportu publicznego na obszarze miasta Tallina nie można odróżnić od celu czysto budżetowego.

               45

               Ponadto uznając nawet, że zostało dowiedzione, po pierwsze, twierdzenie Ettevõtlusamet i rządu greckiego, że podatek od sprzedaży, w zakresie, w jakim jest on nakładany na sprzedaż paliw płynnych objętych podatkiem akcyzowym, poprzez skuteczną organizację transportu publicznego wypełnia zasadniczo cel dotyczący ochrony środowiska i zdrowia publicznego, jak również po drugie, że nie chodzi tutaj o zwykłe wydatki ogólne, które mogą być finansowane z wpływów podatkowych każdego rodzaju (zob. podobnie w odniesieniu do wydatków zdrowotnych w ogólności wyrok Transportes Jordi Besora, EU:C:2014:108, pkt 31), należy podnieść, że ustawodawstwo krajowe rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym nie przewiduje żadnego mechanizmu uprzedniego przydzielania wpływów z tego podatku, w zakresie, w jakim jest on nakładany na paliwa płynne objęte podatkiem akcyzowym, na tego rodzaju cele związane z ochroną środowiska lub zdrowiem publicznym. W tym zakresie nie można uznać, że zwykłe przydzielenie wpływów rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym umożliwia ustalenie bezpośredniego związku w rozumieniu orzecznictwa Trybunału przypomnianego w pkt 41 niniejszego wyroku pomiędzy wykorzystaniem wpływów ze wspomnianego podatku a wypełnianymi przez niego celami związanymi z ochroną środowiska lub zdrowiem publicznym.

               46

               Poza tym z akt sprawy, jakimi dysponuje Trybunał, nie wynika – i zresztą nie było podnoszone w przedłożonych Trybunałowi uwagach na piśmie – by podatek od sprzedaży, w zakresie, w jakim jest nakładany na paliwa płynne objęte podatkiem akcyzowym, spełniał warunki przypomniane w pkt 42 niniejszego wyroku, a mianowicie aby był on pomyślany pod względem swej struktury w taki sposób, by zniechęcić podatników do używania tych paliw lub zachęcić ich do zachowania, którego skutki byłyby mniej szkodliwe dla środowiska lub zdrowia publicznego niż skutki zachowania, jakie podatnicy przejawialiby w braku wspomnianego podatku.

               47

               Z całości powyższych rozważań wynika, że na pytania pierwsze i drugie należy odpowiedzieć, iż art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118 należy interpretować w ten sposób, że nie pozwala on na stwierdzenie, że podatek taki jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, w zakresie, w jakim jest on nakładany na sprzedaż detaliczną paliwa płynnego objętego podatkiem akcyzowym, wypełnia szczególny cel w rozumieniu tego przepisu, w przypadku gdy jest on przeznaczony na finansowanie organizacji transportu publicznego na obszarze jednostki samorządu terytorialnego nakładającej ten podatek, które to zadanie ta jednostka samorządu terytorialnego ma obowiązek wypełniać i finansować niezależnie od wspomnianego podatku, nawet jeśli wpływy z tego podatku są wykorzystywane wyłącznie w celu wykonywania tej działalności. Wspomniany przepis należy w konsekwencji interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym takim jak rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym, które wprowadzają taki podatek od sprzedaży detalicznej paliwa płynnego objętego podatkiem akcyzowym.

         W przedmiocie pytania trzeciego

               48

               Ze względu na odpowiedź udzieloną na pytania pierwsze i drugie udzielenie odpowiedzi na pytanie trzecie nie jest konieczne.

         W przedmiocie kosztów

               49

               Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

               Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:

                     Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG, należy interpretować w ten sposób, że nie pozwala on na stwierdzenie, że podatek taki jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, w zakresie, w jakim jest on nakładany na sprzedaż detaliczną paliwa płynnego objętego podatkiem akcyzowym, wypełnia szczególny cel w rozumieniu tego przepisu, w przypadku gdy jest on przeznaczony na finansowanie organizacji transportu publicznego na obszarze jednostki samorządu terytorialnego nakładającej ten podatek, które to zadanie ta jednostka samorządu terytorialnego ma obowiązek wypełniać i finansować niezależnie od wspomnianego podatku, nawet jeśli wpływy z tego podatku są wykorzystywane wyłącznie w celu wykonywania tej działalności. Wspomniany przepis należy w konsekwencji interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym takim jak rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym, które wprowadzają taki podatek od sprzedaży detalicznej paliwa płynnego objętego podatkiem akcyzowym.

                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: estoński


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (siódma izba) z dnia 23 września 2009 r.#Transnáutica - Transportes e Navegação, SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.#Unia celna - Operacje wspólnotowego tranzytu zewnętrznego - Przesyłki zawierające tytoń i alkohol etylowy przeznaczone do państw trzecich - Oszustwo - Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych - Artykuł 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 - Artykuł 905 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 - Klauzula oparta na zasadzie słuszności - Zaistnienie szczególnej sytuacji - Gwarancja generalna.#Sprawa T-385/05.

text:
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 23 września 2009 r. – Transnáutica przeciwko Komisji
      (sprawa T‑385/05)
      Unia celna – Operacje wspólnotowego tranzytu zewnętrznego – Przesyłki zawierające tytoń i alkohol etylowy przeznaczone do państw trzecich – Oszustwo – Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych – Artykuł 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 − Artykuł 905 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 − Klauzula oparta na zasadzie słuszności
         − Zaistnienie szczególnej sytuacji – Gwarancja generalna

      Środki własne Wspólnot Europejskich – Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych albo wywozowych – Klauzula oparta na zasadzie słuszności ustanowiona w art. 905 rozporządzenia nr 2454/93 – Zaistnienie szczególnej sytuacji – Zakres (rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 239; rozporządzenie Komisji nr 2454/93, art. 905) (por. pkt 48–61)
      Przedmiot

               Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji REM 05/2004 Komisji z dnia 6 lipca 2005 r., na mocy której odmówiono zwrotu i umorzenia
                  określonych należności celnych.

            Sentencja

                  1)

                  	Stwierdza się nieważność decyzji REM 05/2004 Komisji z dnia 6 lipca 2005 r.

                  2)

                  	Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.


title: Wyrok Sądu (druga izba) z dnia 27 września 2011 r. # Mustapha El Jirari Bouzekri przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego NC NICKOL - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy NIKE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94. # Sprawa T-207/09.

text:
      Wyrok Sądu (druga izba) z dnia 27 września 2011 r. – El Jirari Bouzekri przeciwko OHIM – Nike International (NC NICKOL)
      (sprawa T‑207/09)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego NC NICKOL – Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy NIKE – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Brak podobieństwa oznaczeń – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94
      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela cieszącego się renomą wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego – Ochrona cieszącego się renomą wcześniejszego znaku towarowego rozszerzona na towary i usługi, które nie są podobne – Przesłanki (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 5) (por. pkt 29–31)
      Przedmiot

               Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 lutego 2009 r. (sprawa R 554/2008–2) dotyczącą postępowania w sprawie
                  sprzeciwu między Nike International Ltd a Mustaphą El Jirarim Bouzekrim.

            Sentencja

                  1)

                  	Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe
                     i wzory)(OHIM) z dnia 25 lutego 2009 r (sprawa R 554/2008–2).

                  2)

                  	OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Mustaphę El Jirariego Bouzekriego. Nike International Ltd pokrywa
                     własne koszty.


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 marca 2002 r. # Cura Anlagen GmbH przeciwko Auto Service Leasing GmbH (ASL). # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Handelsgericht Wien - Austria. # Sprawa C-451/99.


title: Wyrok Sądu (druga izba) z dnia 10 maja 2011 r. # Maurice Emram przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego G - Wcześniejsze graficzne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe G - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009. # Sprawa T-187/10.

text:
      Wyrok Sądu (druga izba) z dnia 10 maja 2011 r. – Emram przeciwko OHIM – Guccio Gucci (G)
      (sprawa T‑187/10)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego G – Wcześniejsze graficzne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe G – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009
      1.                     Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Oznaczenia, z których może składać się
            znak towarowy – Oznaczenia składające się z litery lub kombinacji liter – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw
            właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów
            lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Kryteria oceny (rozporządzenie
            Rady nr 207/2009, art. 4, 7, art. 8 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 49)
      2.                     Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego (rozporządzenie
            Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 55, 74, 78)
      Przedmiot

               Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 lutego 2010 r. (sprawa R 1281/2008‑1) dotyczącą postępowania w sprawie
                  sprzeciwu między Guccio Gucci SpA a Mauricem Emramem.

            Informacje dotyczące sprawy

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Maurice Emram

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Graficzny znak towarowy G dla towarów z klas 9, 18 i 25 – zgłoszenie do rejestracji nr 2421402

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Guccio Gucci SpA

               Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Graficzne wspólnotowe i krajowe znaki towarowe G dla towarów z klas 9, 18 i 25

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Oddalenie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odmowa rejestracji zgłoszonego znaku towarowego

      Sentencja

                  1)

                  	Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  	Maurice Emram zostaje obciążony kosztami postępowania.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (pierwsza izba) z dnia 13 grudnia 2001 r. # Krupp Thyssen Stainless GmbH i Acciai speciali Terni SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Konkurencja - Grzywna. # Sprawy połączone T-45/98 oraz T-47/98.


WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (trzecia izba) z dnia 24 kwietnia 2013 r.#CB przeciwko Komisji Europejskiej.#Służba publiczna – Urzędnicy – Konkurs otwarty – Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/181/10 – Niedopuszczenie do etapu oceny zintegrowanej.#Sprawa F‑73/11.