title: Sprawa C-687/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hagen (Niemcy) w dniu 16 listopada 2021 r. – BL/Saturn Electro-Handelsgesellschaft mbH Hagen

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hagen (Niemcy) w dniu 16 listopada 2021 r. – BL/Saturn Electro-Handelsgesellschaft mbH Hagen
      (Sprawa C-687/21)
      (2022/C 64/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Hagen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: BL

         Strona pozwana: Saturn Electro-Handelsgesellschaft mbH Hagen

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepis dotyczący odszkodowania zawarty w europejskim ogólnym rozporządzeniu o ochronie danych (1) (art. 82 RODO) jest bezskuteczny z uwagi na brak określoności skutków prawnych, jakie należy orzec w przypadku naprawienia szkody niematerialnej?@

                  2)

                  Czy dla prawa do odszkodowania jest konieczne stwierdzenie, oprócz nieuprawnionego ujawnienia nieuprawnionej osobie trzeciej danych podlegających ochronie, szkody niemajątkowej podlegającej wykazaniu przez osobę dochodzącą odszkodowania

                  3)

                  Czy dla naruszenia ogólnego rozporządzenia o ochronie danych wystarczy, że dane osobowe osoby, której dane dotyczą (imię i nazwisko, adres, zawód, dochód, pracodawca), zostaną omyłkowo przekazane w formie drukowanej, na papierze, osobie trzeciej w dokumencie papierowym w wyniku przeoczenia ze strony pracowników przedsiębiorstwa?

                  4)

                  Czy ma miejsce niezgodne z prawem dalsze przetwarzanie poprzez nieumyślne przekazanie (ujawnienie) osobie trzeciej, jeżeli przedsiębiorstwo przez omyłkę przekazało dane, które są poza tym wprowadzane do systemu elektronicznego przetwarzania danych, w formie drukowanej nieuprawnionej osobie trzeciej za pośrednictwem swoich pracowników [art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1 lit. f), art. 6 ust. 1, art. 24 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych]?

                  5)

                  Czy szkoda niemajątkowa w rozumieniu art. 82 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych występuje już w przypadku, gdy osoba trzecia, która otrzymała dokument z danymi osobowymi, nie przyjęła do wiadomości tych danych przed zwróceniem dokumentu, w którym są zawarte informacje, czy też dla szkody niemajątkowej w rozumieniu art. 82 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych wystarczy dyskomfort osoby, której dane osobowe zostały dalej przekazane niezgodnie z prawem, ponieważ przy każdym nieuprawnionym ujawnieniu danych osobowych istnieje niedająca się wykluczyć możliwość, że dane te mogą być mimo wszystko dalej rozpowszechniane wśród nieznanej liczby osób lub nawet nadużywane?

                  6)

                  Za jak poważne należy uznać naruszenie, w sytuacji gdy niezamierzonemu dalszemu przekazaniu osobie trzeciej należy zapobiegać poprzez lepszą kontrolę pracowników zatrudnionych w przedsiębiorstwie lub lepszą organizację bezpieczeństwa danych na przykład poprzez oddzielną obsługę wydawania towarów i dokumentacji dotyczącej umowy, zwłaszcza finansowania, za pomocą osobnego pokwitowania wydania lub poprzez dalsze przekazanie wewnątrz przedsiębiorstwa personelowi wydającemu towar – bez angażowania klienta, któremu wręczono wydrukowane dokumenty, w tym upoważnienie do odbioru [art. 32 ust. 1 lit. b) i ust. 2 oraz art. 4 pkt 7 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych]?

                  7)

                  Czy naprawienie szkody niemajątkowej oznacza zasądzenie kary jak w przypadku kary umownej?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).


title: Sprawa C-689/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 16 listopada 2021 r. – X/Udlændinge- og Integrationsministeriet

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 16 listopada 2021 r. – X/Udlændinge- og Integrationsministeriet
      (Sprawa C-689/21)
      (2022/C 64/27)
      Język postępowania: duński

         Sąd odsyłający

      Østre Landsret

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: X

         Strona przeciwna: Udlændinge- og Integrationsministeriet

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 20 TFUE w związku z art. 7 [karty] stoją na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którym do utraty obywatelstwa tego państwa członkowskiego dochodzi, co do zasady, z mocy prawa z chwilą ukończenia 22. roku życia w przypadku osób urodzonych poza tym państwem członkowskim, które nigdy nie zamieszkiwały w tym państwie członkowskim i które nigdy nie przebywały na jego terytorium w okolicznościach wskazujących na bliski związek z tym państwem członkowskim, co oznacza, że osoby, które nie posiadają jednocześnie obywatelstwa innego państwa członkowskiego, zostają pozbawione przysługującego im statusu obywatela Unii oraz związanych z tym statusem praw, mając na uwadze, iż z uregulowania rozpatrywanego w postępowaniu głównym wynika, że:

                              a)

                              domniemywa się, iż bliski związek z państwem członkowskim istnieje w szczególności po upływie trwającego łącznie jeden rok pobytu w owym państwie członkowskim,

                              b)

                              w razie złożenia wniosku o zachowanie obywatelstwa przed ukończeniem przez daną osobę 22. roku życia można uzyskać, na mniej restrykcyjnych warunkach, zezwolenie na zachowanie obywatelstwa państwa członkowskiego, zaś w tym celu właściwe organy mają badać konsekwencje utraty obywatelstwa, oraz że

                              c)

                              utracone obywatelstwo może zostać odzyskane po ukończeniu przez zainteresowaną osobę 22. roku życia jedynie w drodze naturalizacji, która jest obwarowana szeregiem wymogów, w tym wymogiem nieprzerwanego pobytu w państwie członkowskim przez dłuższy okres, przy czym ów okres pobytu może zostać nieco skrócony w odniesieniu do byłych obywateli tego państwa członkowskiego?


title: Sprawa C-473/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2021 r. w sprawie T-854/19 Franz Schröder / EUIPO, wniesione w dniu 2 sierpnia 2021 r. przez Franz Schröder GmbH & Co. KG

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/7

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2021 r. w sprawie T-854/19 Franz Schröder / EUIPO, wniesione w dniu 2 sierpnia 2021 r. przez Franz Schröder GmbH & Co. KG
      (Sprawa C-473/21 P)
      (2022/C 64/10)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Franz Schröder GmbH & Co. KG (przedstawiciele: L. Pechan, N. Fangmann, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, RDS Design ApS
      Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i orzekł, że Franz Schröder GmbH & Co. KG pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-474/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2021 r. w sprawie T-855/19 Franz Schröder / EUIPO, wniesione w dniu 2 sierpnia 2021 r. przez Franz Schröder GmbH & Co. KG

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/7

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2021 r. w sprawie T-855/19 Franz Schröder / EUIPO, wniesione w dniu 2 sierpnia 2021 r. przez Franz Schröder GmbH & Co. KG
      (Sprawa C-474/21 P)
      (2022/C 64/11)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Franz Schröder GmbH & Co. KG (przedstawiciele: L. Pechan, N. Fangmann, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, RDS Design ApS
      Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i orzekł, że Franz Schröder GmbH & Co. KG pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-475/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2021 r. w sprawie T-856/19 Franz Schröder / EUIPO, wniesione w dniu 2 sierpnia 2021 r. przez Franz Schröder GmbH & Co. KG

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/8

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2021 r. w sprawie T-856/19 Franz Schröder / EUIPO, wniesione w dniu 2 sierpnia 2021 r. przez Franz Schröder GmbH & Co. KG
      (Sprawa C-475/21 P)
      (2022/C 64/12)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Franz Schröder GmbH & Co. KG (przedstawiciele: L. Pechan, N. Fangmann, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, RDS Design ApS
      Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i orzekł, że Franz Schröder GmbH & Co. KG pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-520/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie (Polska) w dniu 24 sierpnia 2021 r. – A.S. przeciwko Bankowi M. SA

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie (Polska) w dniu 24 sierpnia 2021 r. – A.S. przeciwko Bankowi M. SA
      (Sprawa C-520/21)
      (2022/C 64/13)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A.S.

         Strona pozwana: Bank M. SA

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1), a także zasady skuteczności, pewności prawa i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie wykładni sądowej przepisów krajowych, zgodnie z którą w przypadku uznania, że umowa kredytu zawarta przez bank i konsumenta jest od początku nieważna z powodu zawarcia w niej nieuczciwych warunków umownych, strony oprócz zwrotu pieniędzy zapłaconych w wykonaniu tej umowy (bank – kapitału kredytu, konsument – rat, opłat, prowizji i składek ubezpieczeniowych) oraz odsetek ustawowych za opóźnienie od chwili wezwania do zapłaty, mogą domagać się także jakichkolwiek innych świadczeń, w tym należności (w szczególności wynagrodzenia, odszkodowania, zwrotu kosztów lub waloryzacji świadczenia) z tytułu tego, że:

                  1.

                  spełniający świadczenie pieniężne został czasowo pozbawiony możliwości korzystania ze swoich pieniędzy, przez co utracił możliwość zainwestowania ich i osiągnięcia dzięki temu korzyści,

                  2.

                  spełniający świadczenie pieniężne poniósł koszty obsługi umowy kredytu i przekazania pieniędzy drugiej stronie,

                  3.

                  otrzymujący świadczenie pieniężne odniósł korzyść polegającą na tym, że mógł czasowo korzystać z cudzych pieniędzy, w tym mógł je zainwestować i dzięki temu uzyskać korzyści,

                  4.

                  otrzymujący świadczenie pieniężne czasowo miał możliwość korzystania z cudzych pieniędzy nieodpłatnie, co byłoby niemożliwe w warunkach rynkowych,

                  5.

                  wartość nabywcza pieniędzy spadła na skutek upływu czasu, co oznacza realną stratę dla spełniającego świadczenie pieniężne,

                  6.

                  czasowe udostępnienie pieniędzy do korzystania może zostać potraktowane jako spełnienie usługi, za którą spełniający świadczenie pieniężne nie otrzymał wynagrodzenia?

         (1)  Dz. U. 1993, L 95, s. 29; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 002 P. 288 – 293


title: Sprawa C-523/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2021 r. w sprawie T-196/20, Chanel/EUIPO – Innovative Cosmetic Concepts (INCOCO), wniesione w dniu 24 sierpnia 2021 r. przez Innovative Cosmetic Concepts LLC

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/9

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2021 r. w sprawie T-196/20, Chanel/EUIPO – Innovative Cosmetic Concepts (INCOCO), wniesione w dniu 24 sierpnia 2021 r. przez Innovative Cosmetic Concepts LLC
      (Sprawa C-523/21 P)
      (2022/C 64/14)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Innovative Cosmetic Concepts LLC (przedstawiciele: adwokaci J. Oria Sousa-Montes, P. Revuelta Martos i I. Temiño Ceniceros)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Chanel
      Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania.


title: Sprawa C-537/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2021 r. w sprawie T-586/19, PL/Komisja, wniesione w dniu 25 sierpnia 2021 r. przez PL

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/9

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2021 r. w sprawie T-586/19, PL/Komisja, wniesione w dniu 25 sierpnia 2021 r. przez PL
      (Sprawa C-537/21 P)
      (2022/C 64/15)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: PL (przedstawiciel: N. de Montigny, avocate)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uwzględnienie odwołania i uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej w postępowaniu odwoławczym kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w niniejszym postępowaniu oraz w postępowaniu w pierwszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      W odwołaniu wnoszący odwołanie podnosi w istocie następujące zarzuty i argumenty:

                  1.

                  W przedmiocie oddalenia części pierwszej zarzutu pierwszego skargi o stwierdzenie nieważności:
                  Użyte przez Sąd pojęcie „denuncjator” nie występuje w regulaminie pracowniczym i oznacza tendencyjną i negatywną ocenę.
                  Uznając, że konieczne jest wykazanie związku między zakwestionowanym postępowaniem w sprawie oceny a doniesieniami złożonymi przez wnoszącego odwołanie przed OLAF-em, Sąd naruszył prawo i zaprzeczył ustaleniom poczynionym w sprawie T-689/16.
                  Sąd nie wziął pod uwagę treści dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz zakresu ochrony związanej ze statusem informatora i w sposób nieuprawniony odwrócił ciężar obowiązków i ciężar dowodu.
                  Sąd naruszył również prawo i orzekł ultra petita, stwierdzając, że wnoszący odwołanie nie zwrócił się do sekretarza generalnego o pełnienie funkcji oceniającego w postępowaniu odwoławczym ani nie poprosił o zwołanie posiedzenia komitetu do spraw sprawozdań.

                  2.

                  W przedmiocie oddalenia części drugiej zarzutu pierwszego skargi o stwierdzenie nieważności:
                  Sąd niezgodnie z prawem uznał przedstawiony przez Komisję załącznik D.7 za dopuszczalny i wiarygodny.
                  Sąd naruszył prawo i orzekł ultra petita, zarzucając wnoszącemu odwołanie, że nie zakwestionował powołania F jako osoby oceniającej w trakcie postępowania w sprawie oceny. Nie uwzględnił on również postanowień art. 3 ust. 3 OPW.
                  W przeciwieństwie do informacji zawartych w aktach sprawy Sąd uznał, że sytuacja konfliktowa była jedynie domniemana, chociaż istnienie jej nie zostało zakwestionowane.
                  Sąd niesłusznie uznał również, że wnoszący odwołanie nie wykazał, że gdyby nie zgłoszona nieprawidłowość, ocena mogłaby być inna.

                  3.

                  W przedmiocie oddalenia części drugiej zarzutu drugiego skargi o stwierdzenie nieważności:
                  Sąd nie odniósł się do kwestii dopuszczalności i wiarygodności załącznika D.7, chociaż oparł się na tym dokumencie.
                  Sąd nie uwzględnił ochrony związanej ze statusem informatora i nie sprawdził istnienia subiektywnej stronniczości obarczającej błędem postępowanie w sprawie oceny.
                  Sąd przesądził o potencjalnym wyniku wyroku stwierdzającego nieważność i orzekł ultra petita. Naruszył on również zasadę kontradyktoryjności.
                  Sąd zastosował również błędnie OPW dotyczące oceny.

                  4.

                  W przedmiocie oddalenia części pierwszej zarzutu trzeciego skargi o stwierdzenie nieważności:
                  Uznając, że sprawozdanie zostało sporządzone w oparciu o precyzyjne, wiarygodne i sprawdzone informacje, Sąd nie uwzględnił elementów stanu faktycznego i dokumentów przedstawionych przez strony. Nałożył on również niezgodny z prawem warunek dopuszczalności zarzutu i naruszył zasady mające zastosowanie w przypadku długotrwałych nieobecności. Wreszcie, niezgodnie z prawem odstąpił on od merytorycznej analizy sytuacji wnoszącego odwołanie.

                  5.

                  W przedmiocie oddalenia części drugiej zarzutu trzeciego skargi o stwierdzenie nieważności:
                  Sąd naruszył zasady dotyczące postępowania dowodowego i naruszył zasadę kontradyktoryjności oraz prawo do obrony.


title: Sprawa C-582/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okregowy Warszawa-Praga w Warszawie (Polska) w dniu 17 września 2021 r. – FY przeciwko Profi Credit Polska S.A.

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okregowy Warszawa-Praga w Warszawie (Polska) w dniu 17 września 2021 r. – FY przeciwko Profi Credit Polska S.A.
      (Sprawa C-582/21)
      (2022/C 64/16)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okregowy Warszawa-Praga w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FY

         Strona pozwana: Profi Credit Polska S.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 4 ust. 3 i art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej przy uwzględnieniu wynikającej z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zasady równoważności, należy interpretować w ten sposób, że wydane na podstawie art. 267 ust. 1 TFUE orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości UE w przedmiocie wykładni prawa Unii, stanowi podstawę wznowienia postępowania cywilnego zakończonego wcześniejszym prawomocnym orzeczeniem, jeżeli przepis prawa krajowego, taki jak art. 4011 Kodeksu postępowania cywilnego, dopuszcza wznowienie postępowania w przypadku wydania prawomocnego orzeczenia na podstawie przepisu, który został uznany wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego za niezgodny z aktem prawnym wyższego rzędu?

                  2)

                  Czy wynikająca z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zasada wykładni prawa krajowego zgodnie z prawem Unii wymaga dokonania rozszerzającej interpretacji przepisu prawa krajowego, takiego jak art. 401 pkt 2 Kodeksu postępowania cywilnego, w taki sposób, aby objąć określoną w nim podstawą wznowienia postępowania prawomocny wyrok zaoczny, w którym sąd – naruszając obowiązki wynikające z wyroku TSUE w sprawie C- 176/17 Profi Credit – zaniechał zbadania umowy łączącej konsumenta z pożyczkodawcą pod kątem nieuczciwych warunków umownych, ograniczając się jedynie do zbadania formalnej ważności weksla?


title: Sprawa C-589/21P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 14 lipca 2021 r. w sprawie T-75/20, Abitron Germany GmbH/EUIPO, wniesione w dniu 23 września 2021 r. przez Abitron Germany GmbH

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/11

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 14 lipca 2021 r. w sprawie T-75/20, Abitron Germany GmbH/EUIPO, wniesione w dniu 23 września 2021 r. przez Abitron Germany GmbH
      (Sprawa C-589/21P)
      (2022/C 64/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Abitron Germany GmbH (przedstawiciele: T. Dolde i C. Zimmer, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: EUIPO, Hetronic International, Inc.
      Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) orzekł, że odwołanie nie zostaje przyjęte do rozpoznania oraz że strona wnosząca odwołanie pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-619/21 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 20 lipca 2021 r. w sprawie T-500/19, Coravin/EUIPO – Cora (CORAVIN), wniesione w dniu 1 października 2021 r. przez Cora

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/11

      Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 20 lipca 2021 r. w sprawie T-500/19, Coravin/EUIPO – Cora (CORAVIN), wniesione w dniu 1 października 2021 r. przez Cora
      (Sprawa C-619/21 P)
      (2022/C 64/18)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Cora (przedstawiciel: adwokat M. Georges-Picot)

         Druga strona postępowania: Coravin, Inc., Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
      Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2021 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania.


title: Sprawa C-375/20: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 13 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Coimbra – Portugalia) – Liberty Seguros, Compañia de Seguros y Reaseguros, SA – Sucursal em Portugal, uprzednio Liberty Seguros SA/DR [Odesłanie prejudycjalne – Artkuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości – Obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych – Dyrektywa 2009/103/WE – Umowa ubezpieczenia zawarta wskutek poświadczenia nieprawdy – Międzynarodowy przewóz osób i towarów bez zezwolenia – Nieważność umowy ubezpieczenia – Skuteczność względem poszkodowanych osób trzecich oraz organu odpowiedzialnego za wypłatę odszkodowań osobom poszkodowanym]

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/2

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 13 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Coimbra – Portugalia) – Liberty Seguros, Compañia de Seguros y Reaseguros, SA – Sucursal em Portugal, uprzednio Liberty Seguros SA/DR
      (Sprawa C-375/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artkuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości - Obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych - Dyrektywa 2009/103/WE - Umowa ubezpieczenia zawarta wskutek poświadczenia nieprawdy - Międzynarodowy przewóz osób i towarów bez zezwolenia - Nieważność umowy ubezpieczenia - Skuteczność względem poszkodowanych osób trzecich oraz organu odpowiedzialnego za wypłatę odszkodowań osobom poszkodowanym)
      (2022/C 64/02)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal da Relação de Coimbra

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Liberty Seguros, Compañia de Seguros y Reaseguros, SA – Sucursal em Portugal, uprzednio Liberty Seguros SA

         Druga strona postępowania: DR

         Przy udziale: Fundo de Garantia Automóvel, VS, FN, JT, Seguradoras Unidas SA

         Sentencja

      Artykuł 3 akapit pierwszy i art. 13 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności, należy interpretować w taki sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, na mocy których – wynikająca z faktu wykonywania przez ubezpieczającego działalności gospodarczej w zakresie przewozów międzynarodowych bez zezwolenia, w okolicznościach dopuszczenia się przez niego zaniechań lub poświadczeń nieprawdy względem zakładu ubezpieczeń w momencie zawierania umowy – nieważność umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, jest skuteczna wobec osób trzecich poszkodowanych w wyniku wypadku zaistniałego w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, mimo że poszkodowanymi osobami trzecimi są pasażerowie, którzy nie mogli nie wiedzieć o rzeczonym braku zezwolenia.

         (1)  Dz.U. C 348 z 19.10.2020.


title: Sprawa C-583/20: Postanowienie Trybunału dziewiąta izba) z dnia 21 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – EuroChem Agro Hungary Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 273 – Zwalczanie oszustw – Obowiązek składania deklaracji w odniesieniu do transportu towarów – System elektronicznego nadzoru transportu drogowego – System sankcji mający zastosowanie do podatników zakwalifikowanych jako podatnicy obarczeni ryzykiem]

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/3

      Postanowienie Trybunału dziewiąta izba) z dnia 21 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – EuroChem Agro Hungary Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-583/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 273 - Zwalczanie oszustw - Obowiązek składania deklaracji w odniesieniu do transportu towarów - System elektronicznego nadzoru transportu drogowego - System sankcji mający zastosowanie do podatników zakwalifikowanych jako podatnicy obarczeni ryzykiem)
      (2022/C 64/03)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Kúria.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EuroChem Agro Hungary Kft.

         Druga strona postępowania: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Sentencja

      Artykuł 273 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, które nakłada na podatnika zakwalifikowanego jako „podatnika obarczonego ryzykiem” w rozumieniu prawa krajowego grzywnę mającą na celu ukaranie nieprawidłowości, jakich dopuścił się on przy deklarowaniu wysyłki towarów, której wysokość w żadnym wypadku nie może być niższa niż od 30 % do 40 % wartości towarów.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.


title: Sprawa C-691/20: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 22 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca do Porto Este – Penafiel – Juízo Trabalho – Portugalia) – B/O, P, OP, G, N [Odesłanie prejudycjalne – Prawo Unii Europejskiej – Zasady – Artykuł 18 TFUE – Równość traktowania – Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową – Zakaz – Artykuł 49 TFUE – Swoboda przedsiębiorczości – Ponoszona przez należące do jednej grupy spółki odpowiedzialność solidarna za zobowiązania wynikające z zawartej przez jedną z tych spółek umowy o pracę – Wyłączenie przez przepisy krajowe danego państwa członkowskiego spółek mających siedzibę w innym państwie członkowskim]

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/3

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 22 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca do Porto Este – Penafiel – Juízo Trabalho – Portugalia) – B/O, P, OP, G, N
      (Sprawa C-691/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Prawo Unii Europejskiej - Zasady - Artykuł 18 TFUE - Równość traktowania - Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową - Zakaz - Artykuł 49 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Ponoszona przez należące do jednej grupy spółki odpowiedzialność solidarna za zobowiązania wynikające z zawartej przez jedną z tych spółek umowy o pracę - Wyłączenie przez przepisy krajowe danego państwa członkowskiego spółek mających siedzibę w innym państwie członkowskim)
      (2022/C 64/04)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Judicial da Comarca do Porto Este – Penafiel – Juízo Trabalho

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: B

         Strona pozwana: O, P, OP, G, N

         Sentencja

      Przewidzianą w art. 49 TFUE zasadę niedyskryminacji należy interpretować w ten sposób, że nie są z nią sprzeczne przepisy krajowe, zgodnie z którymi spółka mająca siedzibę w państwie członkowskim innym niż to, w którym ma siedzibę spółka, która sprawuje nad nią kontrolę, nie może zostać uznana za solidarnie odpowiedzialną za obciążające spółkę kontrolującą zobowiązania wynikające z umowy o pracę.

         (1)  Dz.U. C 110 z 29.3.2021.


title: Sprawa C-87/21: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 14 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj – Rumunia) – NSV, NM/BT [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Zakres stosowania – Artykuł 1 ust. 2 – Warunki umowy odzwierciedlające obowiązujące przepisy ustawowe lub wykonawcze – Umowy o kredyt denominowane w walucie obcej – Warunki dotyczące ryzyka wymiany przejmujące względnie obowiązujący przepis prawa krajowego – Uchybienie zarzucane obowiązkowi informowania ciążącemu na instytucji bankowej udzielającej kredytu – Wymóg dobrej wiary – Badanie przez sąd krajowy, które ma być przeprowadzone w pierwszej kolejności na podstawie art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/13]

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/4

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 14 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj – Rumunia) – NSV, NM/BT
      (Sprawa C-87/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Zakres stosowania - Artykuł 1 ust. 2 - Warunki umowy odzwierciedlające obowiązujące przepisy ustawowe lub wykonawcze - Umowy o kredyt denominowane w walucie obcej - Warunki dotyczące ryzyka wymiany przejmujące względnie obowiązujący przepis prawa krajowego - Uchybienie zarzucane obowiązkowi informowania ciążącemu na instytucji bankowej udzielającej kredytu - Wymóg dobrej wiary - Badanie przez sąd krajowy, które ma być przeprowadzone w pierwszej kolejności na podstawie art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/13)
      (2022/C 64/05)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Cluj

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący apelację: NSV, NM

         Druga strona postępowania: BT

         Sentencja

      Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że warunek ujęty w zawartej między konsumentem a przedsiębiorcą umowie o kredyt denominowanej w walucie obcej, który to warunek odzwierciedla przepis prawa krajowego o charakterze względnie obowiązującym, nie wchodzi w zakres stosowania tej dyrektywy, nawet jeżeli:

                  —

                  ten przepis prawa krajowego nie był przedmiotem oceny ustawodawcy krajowego mającej na celu ustanowienie równowagi między interesami konsumenta i przedsiębiorcy w konkretnych ramach umów o kredyt bankowy zawieranych z konsumentami;

                  —

                  przedsiębiorca umieścił ten warunek w danej umowie, nie czyniąc zadość spoczywającemu na nim obowiązkowi udzielenia informacji i przejrzystości;

                  —

                  istnieją przesłanki pozwalające uznać, że dany przedsiębiorca umieścił ów warunek w tej umowie, działając w złej wierze, gdyż przedsiębiorca ten nie mógł nie wiedzieć, iż zastosowanie tegoż warunku może spowodować znaczącą nierównowagę praw i obowiązków stron owej umowy ze szkodą dla konsumenta.

         (1)  Dz.U. C 206 z 31.5.2021.


title: Sprawa C-316/21: Postanowienie Trybunału dziewiąta izba) z dnia 6 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Belgia) – Monument Vandekerckhove NV/Stad Gent [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Dyrektywa 2014/24/UE – Przebieg postępowania – Wybór uczestników i udzielanie zamówień – Artykuł 63 – Oferent polegający na zdolnościach innego podmiotu w celu spełnienia wymogów instytucji zamawiającej – Niedochowanie warunków dotyczących zdolności technicznej i zawodowej oferenta przez podmiot, na którego zdolności zamierza polegać oferent – Obowiązek zezwolenia temu oferentowi na zastąpienie rzeczonego podmiotu – Zasada proporcjonalności]

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/5

      Postanowienie Trybunału dziewiąta izba) z dnia 6 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Belgia) – Monument Vandekerckhove NV/Stad Gent
      (Sprawa C-316/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Dyrektywa 2014/24/UE - Przebieg postępowania - Wybór uczestników i udzielanie zamówień - Artykuł 63 - Oferent polegający na zdolnościach innego podmiotu w celu spełnienia wymogów instytucji zamawiającej - Niedochowanie warunków dotyczących zdolności technicznej i zawodowej oferenta przez podmiot, na którego zdolności zamierza polegać oferent - Obowiązek zezwolenia temu oferentowi na zastąpienie rzeczonego podmiotu - Zasada proporcjonalności)
      (2022/C 64/06)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Monument Vandekerckhove NV

         Druga strona postępowania: Stad Gent

         przy udziale: Denys NV, Aelterman BVBA

         Sentencja

      Artykuł 63 ust. 1 akapit drugi dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, w związku z zasadami równego traktowania, niedyskryminacji i proporcjonalności określonymi w art. 18 ust. 1, tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że jeżeli instytucja zamawiająca stwierdzi, że podmiot, na którego zdolności zamierza polegać wykonawca, nie spełnia kryteriów kwalifikacji, to zobowiązana jest ona do zwrócenia się do wykonawcy o zastąpienie tego podmiotu, jeżeli nie chce on zostać wykluczony z postępowania o udzielenie danego zamówienia publicznego.

         (1)  Dz.U. C 320 z 9.8.2021.


title: Sprawa C-193/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 stycznia 2021 r. w sprawie T-824/19, RY/Komisja, wniesione w dniu 25 marca 2021 r. przez RY

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/5

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 stycznia 2021 r. w sprawie T-824/19, RY/Komisja, wniesione w dniu 25 marca 2021 r. przez RY
      (Sprawa C-193/21 P)
      (2022/C 64/07)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: RY (przedstawiciel: adwokat J.-N. Louis)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2021 r. Trybunał (szósta izba) odrzucił odwołanie jako oczywiście niedopuszczalne.


title: Sprawa C-382/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 14 kwietnia 2021 r. w sprawie T-579/19, The KaiKai Company Jaeger Wichmann GbR/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 23 czerwca 2021 r. przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/6

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 14 kwietnia 2021 r. w sprawie T-579/19, The KaiKai Company Jaeger Wichmann GbR/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 23 czerwca 2021 r. przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      (Sprawa C-382/21 P)
      (2022/C 64/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Hanf, D. Gája, E. Markakis, V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: The KaiKai Company Jaeger Wichmann GbR

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie T-579/19, The KaiKai Company Jaeger Wichmann/EUIPO (sprzęt gimnastyczny i sportowy)’

                  —

                  oddalenie w całości skargi wniesionej przez skarżącą w pierwszej instancji na zaskarżoną decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej w sprawie R 573/2019-3;

                  —

                  obciążenie skarżącej w pierwszej instancji kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w niniejszym postępowaniu oraz w postępowaniu przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie EUIPO powołuje się na naruszenie art. 41 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 (1) jako podstawę odwołania, w którym występuje kwestia istotna dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii w rozumieniu art. 58a ust. 3 statutu Trybunału Sprawiedliwości.
      Zaskarżony wyrok narusza art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002, ponieważ wbrew jasnemu i jednoznacznemu brzmieniu tego przepisu stwierdzono w nim, że nie reguluje on (lacuna legis) przypadku, w którym pierwszeństwo w odniesieniu do zarejestrowanego wzoru wspólnotowego opiera się na wcześniejszym „patencie”. W ten sposób Sąd nie uwzględnił wyrażonej w tym przepisie wyraźnej i jednoznacznej decyzji prawodawcy Unii o wyłączeniu patentów jako podstawy roszczeń z tytułu pierwszeństwa w odniesieniu do zarejestrowanych wzorów wspólnotowych i ograniczeniu takich roszczeń wyłącznie do wcześniejszych wzorów lub wzorów użytkowych.
      Zaskarżony wyrok narusza również art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002, ponieważ zastępuje jego wyraźny i wyczerpujący przepis bezpośrednim odwołaniem do art. 4 konwencji paryskiej (2). Uznanie w ten sposób z konieczności bezpośredniego skutku postanowienia art. 4 konwencji paryskiej jest sprzeczne z utrwalonym orzecznictwem Trybunału, zgodnie z którym ani konwencja paryska, ani porozumienie TRIPS (3) nie mogą ustanawiać praw, na które jednostki mogą się powoływać przed sądami Unii na podstawie prawa Unii.
      Wreszcie zaskarżony wyrok narusza art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 poprzez zastąpienie jego wyraźnego i wyczerpującego przepisu błędną wykładnią art. 4 konwencji paryskiej. Konwencja paryska nie zawiera podstawy prawnej, która mogłaby uzasadnić ustalenia Sądu, że zastrzeżenie pierwszeństwa w odniesieniu do zarejestrowanego wzoru wspólnotowego w dwunastomiesięcznym terminie pierwszeństwa może być oparte na patencie.
      Podstawowe zasady dotyczące relacji między prawem międzynarodowym a prawem Unii, które zostały pominięte w zaskarżonym wyroku, służą między innymi ochronie równowagi instytucjonalnej i autonomii porządku prawnego Unii oraz zajmują ważną pozycję konstytutywną dla porządku prawnego Unii. Zaskarżony wyrok ma wpływ nie tylko na kwestię zastrzeżenia pierwszeństwa przy rejestracji praw własności intelektualnej, ale stanowi także precedens dla wszystkich obszarów regulacji objętych zakresem porozumienia TRIPS.

         Przyjęcie odwołania do rozpoznania

      Postanowieniem Trybunału (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) z dnia 10 grudnia 2021 r. odwołanie zostało przyjęte do rozpoznania w pełnym zakresie.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. 2002, L 3, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2015, L 7, s. 5).

         (2)  Konwencja paryskiej o ochronie własności przemysłowej z dnia 20 marca 1883 r., ostatnio zrewidowana w Sztokholmie dnia 14 lipca 1967 r. oraz zmieniona dnia 28 września 1979 r. (United Nations Treaty Series, vol. 828, nr 11851, s. 305, zwana dalej „konwencją paryską”).

         (3)  Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej zawarte w załączniku 1C do Porozumienia WTO (Dz.U. 1994, L 336, s. 214, zwane dalej „porozumieniem TRIPS”).


title: Sprawa C-387/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 28 kwietnia 2021 r. w sprawie T-509/19, Asolo/EUIPO, wniesione w dniu 23 czerwca 2021 r. przez Asolo LTD i WeMO Brands BV

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/7

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 28 kwietnia 2021 r. w sprawie T-509/19, Asolo/EUIPO, wniesione w dniu 23 czerwca 2021 r. przez Asolo LTD i WeMO Brands BV
      (Sprawa C-387/21 P)
      (2022/C 64/09)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Asolo LTD i WeMO Brands BV (przedstawiciele: W. Pors, advocaat, N. Dorenbosch, advocaat)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) orzekł, że odwołanie nie zostaje przyjęte do rozpoznania oraz że Asolo LTD i WeMo Brands BV pokrywają własne koszty.


title: Sprawa C-825/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 23 grudnia 2021 r. – UP/Centre public d’action sociale de Liège

text:
               11.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/3

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 23 grudnia 2021 r. – UP/Centre public d’action sociale de Liège
      (Sprawa C-825/21)
      (2022/C 158/04)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UP

         Druga strona postępowania: Centre public d’action sociale de Liège

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 6 i 8 dyrektywy 2008/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (1) stoją na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, zgodnie z którym doręczenie decyzji zezwalającej na pobyt w ramach rozpatrywania wniosku o zezwolenie na pobyt ze względów medycznych, uznanego za dopuszczalny w świetle wskazanych powyżej kryteriów, oznacza, że obywatel państwa trzeciego jest uprawniony do pobytu w trakcie rozpatrywania tego wniosku, choćby nawet w sposób tymczasowy i odwoływalny, co w konsekwencji prowadzi do dorozumianego cofnięcia decyzji nakazującej powrót wydanej wcześniej w kontekście postępowania o udzielenie azylu, z którą wspomniana decyzja zezwalająca na pobyt nie daje się pogodzić?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. 2008, L 348, s. 98; sprostowanie: Dz.U. 2020, L 67, s. 14).


title: Sprawa C-24/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland, zittingsplaats Haarlem (Niderlandy) w dniu 11 stycznia 2022 r. – PR Pet BV/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane, kantoor Eindhoven

text:
               11.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland, zittingsplaats Haarlem (Niderlandy) w dniu 11 stycznia 2022 r. – PR Pet BV/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane, kantoor Eindhoven
      (Sprawa C-24/22)
      (2022/C 158/07)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Noord-Holland, zittingsplaats Haarlem.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: PR Pet BV

         Druga strona postępowania: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane, kantoor Eindhoven

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pozycję CN 9403 należy interpretować w ten sposób, że wytworzone z różnych materiałów drapaki dla kotów, które są przeznaczone do umieszczenia w pomieszczeniach (mieszkalnych) na podłodze i pozostawania na niej w taki sposób, że koty mogą się na nie wspinać, siadać lub kłaść się na nich i je drapać, nie są objęte tą pozycją CN, ponieważ są to produkty o innym [względnie odmiennym] charakterze w rozumieniu [odpowiednio] rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1229/2013 z dnia 28 listopada 2013 r. (1). i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 350/2014 z dnia 3 kwietnia 2014 r. (2).? Jeżeli jest w takim przypadku mowa o innym [względnie odmiennym] charakterze, który stoi na przeszkodzie klasyfikacji w ramach pozycji 9403, to na czym polega ten inny [względnie odmienny] charakter?

                  2)

                  Czy odpowiedź na pytanie pierwsze ma wpływ na ważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1229/2013 z dnia 28 listopada 2013 r. i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 350/2014 z dnia 3 kwietnia 2014 r.?

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1229/2013 z dnia 28 listopada 2013 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej, Dz.U. 2013, L 322, s. 8.

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 350/2014 z dnia 3 kwietnia 2014 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej, Dz.U. 2014, L 104, s. 4.


title: Sprawa T-56/22: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2022 r. – Zjednoczone Królestwo/Komisja

text:
               11.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/11

      Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2022 r. – Zjednoczone Królestwo/Komisja
      (Sprawa T-56/22)
      (2022/C 158/13)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: L. Baxter, pełnomocnik i T. Buley, Barrister)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej strony pozwanej (UE) 2021/2019 (1) w zakresie w jakim wyłącza ona z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez stronę skarżącą z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) ze względu na nieostrość definicji „rolnika aktywnego zawodowo – powiązanych przedsiębiorstw”; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, twierdząc, że przyjęta przez stronę pozwaną interpretacja art. 9 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 (2) jest błędna. Zdaniem strony skarżącej art. 9 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 dotyczy wyłącznie płatności bezpośrednich na rzecz rolników (w rozumieniu art. 4 ww. rozporządzenia), którzy gospodarując sami prowadzą odpowiednią infrastrukturę lub świadczą usługi. Strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana doszła do błędnego wniosku ponieważ:

                  1.

                  Brzmienie i znaczenie art. 9 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 nie wywiera skutku wyłączającego dokonanie płatności na rzecz rolnika tylko dlatego, że jakiś podmiot powiązany podejmuje działalność znajdującą się w wykazie włączonych rodzajów działalności z art. 9 ust. 2.

                  2.

                  Przyjęta przez Komisję interpretacja art. 9 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 nie ma żadnych teleologicznych podstaw, które pozostawałyby w sprzeczności z celami tego przepisu.

         (1)  Dz.U. 2021, L 413, s. 3.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. 2013, L 347, s. 608).


title: Sprawa C-52/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Austria) w dniu 26 stycznia 2022 r. – BF/Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau

text:
               11.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Austria) w dniu 26 stycznia 2022 r. – BF/Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau
      (Sprawa C-52/22)
      (2022/C 158/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BF

         Organ będący drugą stroną postępowania: Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 2 ust. 1 i ust. 2 lit. a) oraz art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE (1) lub zasady pewności prawa, poszanowania praw nabytych oraz zasady skuteczności prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu – takiemu jak to będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym – zgodnie z którymi pierwsza waloryzacja uposażenia spoczynkowego tej grupy urzędników, którzy byli uprawnieni do uposażenia spoczynkowego (emerytury łącznej zgodnie z Pensionsgesetz 1965 – ustawą o emeryturach z 1965 r.) najpóźniej od dnia 1 grudnia 2021 r., powinna zostać przeprowadzona dopiero ze skutkiem od dnia 1 stycznia drugiego roku kalendarzowego następującego po nabyciu uprawnień do uposażenia spoczynkowego, natomiast pierwsza waloryzacja uposażenia spoczynkowego dla grupy urzędników, którzy byli lub będą uprawnieni do uposażenia spoczynkowego (emerytury łącznej zgodnie z Pensionsgesetz 1965 – ustawą o emeryturach z 1965 r.) dopiero od dnia 1 stycznia 2022 r., powinna zostać przeprowadzona ze skutkiem już od dnia 1 stycznia pierwszego roku kalendarzowego następującego po nabyciu uprawnień do uposażenia spoczynkowego?

         (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2000, L 303, s. 16).


title: Sprawa C-6/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie (Polska) w dniu 4 stycznia 2022 r. – M.B., U.B., M.B. przeciwko X S.A.

text:
               11.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie (Polska) w dniu 4 stycznia 2022 r. – M.B., U.B., M.B. przeciwko X S.A.
      (Sprawa C-6/22)
      (2022/C 158/05)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony skarżące: M.B., U.B., M.B.

         Strona pozwana: X S.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w świetle celu dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) jakim jest ochrona konsumenta przed nieuczciwymi warunkami umów z przedsiębiorcami, uprawniona jest interpretacja, że wraz z unieważnieniem przez sąd umowy przy zastosowaniu reguł z dyrektywy, kończy się zastosowanie tej dyrektywy, a z nią ochrona konsumenta, stąd zasad rozliczenia dla konsumenta oraz przedsiębiorcy trzeba poszukiwać w przepisach krajowego prawa zobowiązań właściwego dla rozliczenia nieważnej umowy?

                  2)

                  Czy w świetle art. 6 i 7 dyrektywy 93/13/EWG, jeżeli sąd stwierdzi, że dany warunek umowy jest niedozwolony, a umowa nie może obowiązywać po eliminacji tego warunku, przy braku zgody stron do wypełnienia powstałej luki zapisami zgodnymi z ich wolą oraz przy braku przepisów dyspozytywnych, sąd powinien unieważnić umowę poprzestając na woli konsumenta żądającego aby sąd unieważnił umowę czy też sąd ma badać z urzędu, wykraczając poza żądania stron, majątkową sytuację konsumenta, dla ustalenia, czy unieważnienie umowy nie narazi konsumenta na szczególnie niekorzystne konsekwencje?

                  3)

                  Czy art. 6 dyrektywy 93/13/EWG pozwala na interpretację, zgodnie z jaką, jeżeli sąd dojdzie do wniosku, że unieważnienie umowy byłoby szczególnie niekorzystne dla konsumenta, a pomimo nakłaniania stron, nie dojdą one do porozumienia co do wypełnienia umowy, mając na względzie obiektywnie rozumiane dobro konsumenta, sąd może wypełnić powstałą w umowie lukę po „usunięciu” z niej nieuczciwych postanowień, przepisami prawa krajowego nie dyspozytywnymi, w rozumieniu wskazanym w wyroku Trybunału C-260/18 tzn. mającymi wprost zastosowanie do luki w umowie, a konkretnymi przepisami prawa krajowego, które można zastosować do przedmiotowej umowy tylko odpowiednio lub przez analogię, a które odzwierciedlają regułę obowiązującą w krajowym prawie zobowiązań?

         (1)  Dz.U. 1993, L 95, s. 29; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 002 P. 288 – 29


title: Sprawa T-85/22: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2022 r. – Korporaciya „Masternet”/EUIPO – Stayer Ibérica (STAYER)

text:
               11.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/11

      Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2022 r. – Korporaciya „Masternet”/EUIPO – Stayer Ibérica (STAYER)
      (Sprawa T-85/22)
      (2022/C 158/14)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZAO Korporaciya „Masternet” (Moskwa, Rosja) (przedstawiciel: adwokat N. Bürglen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Stayer Ibérica, SA (Pinto, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „STAYER” – unijny znak towarowy nr 9 498 395

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 grudnia 2021 r. w sprawie R 932/2021-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009.


title: Sprawa C-9/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 5 stycznia 2022 r. – NJ, OZ/An Bord Pleanála, Ireland, Attorney General

text:
               11.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 5 stycznia 2022 r. – NJ, OZ/An Bord Pleanála, Ireland, Attorney General
      (Sprawa C-9/22)
      (2022/C 158/06)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court (Irlandia)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: NJ, OZ

         Druga strona postępowania: An Bord Pleanála, Ireland, Attorney General

         przy udziale: DBTR-SCR1 Fund a Sub Fund of TWC Multi-Family ICAV

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE (1) skutkuje tym, że pojęcie „planów i programów […], jak również wszelkich ich modyfikacji […], przygotowywanych lub przyjmowanych przez organ na poziomie krajowym, regionalnym lub lokalnym […]” obejmuje plan lub program, który jest wspólnie przygotowywany lub przyjmowany przez organ władzy lokalnej i wykonawcę z sektora prywatnego jako właściciela terenów przyległych do terenów będących własnością organu władzy lokalnej?

                  2)

                  Czy art. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE skutkuje tym, że pojęcie „planów i programów […], jak również wszelkich ich modyfikacji […], wymaganych przez przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne” obejmuje plan lub program, który jest wyraźnie przewidziany w ustawowym planie zagospodarowania przestrzennego organu władzy lokalnej (przy czym ten plan zagospodarowania przestrzennego sporządzono na podstawie przepisu ustawowego), albo w sposób ogólny, albo w przypadku gdy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi, że organ władzy lokalnej „przygotuje wytyczne dla poszczególnych obszarów zagospodarowania strategicznego i rewitalizacji […] przy użyciu odpowiednich mechanizmów planów miejscowych […], schematycznych planów generalnych i miejscowych planów poprawy stanu środowiska”?

                  3)

                  Czy art. 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE skutkuje tym, że pojęcie „planów i programów, […] które są przygotowane dla rolnictwa, leśnictwa, rybołówstwa, energetyki, przemysłu, transportu, gospodarki odpadami, gospodarki wodnej, telekomunikacji, turystyki, planów zagospodarowania przestrzennego lub użytkowania gruntu i które ustalają ramy dla przyszłego zezwolenia na inwestycję, dotyczącego projektów wymienionych w załącznikach I i II do dyrektywy 85/337/EWG (2) […]” obejmuje plan lub program, który sam w sobie nie jest wiążący, ale który jest wyraźnie przewidziany w ustawowym planie zagospodarowania przestrzennego, mającym charakter wiążący, lub który proponuje lub przewiduje w istocie modyfikację planu, który sam był przedmiotem strategicznej oceny oddziaływania na środowisko?

                  4)

                  Czy art. 2 ust. 1 dyrektywy 2011/92/UE (3) skutkuje tym, że w procesie oceny oddziaływania na środowisko właściwy organ nie może uwzględnić obligatoryjnych wytycznych rządowych, w szczególności tych, które nie są oparte wyłącznie na kryteriach środowiskowych, będących wytycznymi określającymi w pewnych okolicznościach sytuacje, w których nie można wykluczyć udzielenia zezwolenia?

         (1)  Dyrektywa 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. 2001, L 197, s. 30).

         (2)  Dyrektywa Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. 1985, L 175, s. 40).

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. 2012, L 26, s. 1).


title: Sprawa T-104/22: Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2022 r. – Węgry/Komisja Europejska

text:
               11.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/12

      Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2022 r. – Węgry/Komisja Europejska
      (Sprawa T-104/22)
      (2022/C 158/15)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 14 grudnia 2021 r., w której zbadano zarzuty skierowane przez Węgry przeciwko ujawnieniu w związku z ponownym wnioskiem GESTDEM 2021/2808 złożonym w celu zagwarantowania publicznego dostępu do dokumentów pochodzących z Węgier.

                  —

                  obciążenie kosztami Komisji Europejskiej.

         Zarzuty i główne argumenty

      W zaskarżonej decyzji Komisja zezwoliła na częściowy publiczny dostęp do dokumentów przedstawionych przez skarżąca, pomimo iż węgierskie władze wyraźnie podniosły wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji, o którym mowa w rozporządzeniu nr 1049/2001 (1) i uwzględniła w niniejszej sprawie ponowny wniosek o dostęp.
      Rząd węgierski twierdzi, że dokonana przez Komisję w zaskarżonej decyzji wykładnia nie dość, że jest niezgodna z dotychczasową praktyką Komisji i orzecznictwem Trybunału, to dodatkowo powoduje poważny uszczerbek we współpracy pomiędzy Komisją i organami zarządzającymi państw członkowskich. Rząd węgierski – poza obroną stanowiska, iż w związku ze zmianą programów operacyjnych następuje podjęcie decyzji przez daną instytucję Unii po uzyskaniu zgodę Komisji, z którego to względu zastosowanie znajduje art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 – podkreśla, że specyfika niniejszej sprawy polega na tym, że w ramach wspólnego zarządzania decyzja państwa członkowskiego jest faktycznie podejmowana pod ścisłym nadzorem Komisji. Formalnie, pomimo iż chodzi o decyzję organu państwa członkowskiego, Komisja wywiera na nią decydujący wpływ, z którego to powodu tym bardziej niedopuszczalna jest sytuacja, w której wspomniany wyjątek nie chroni takiej decyzji. Wyjątek, o którym mowa w art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001, ma na celu również ochronę procesu podejmowania decyzji przez państwa członkowskie.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).


title: Sprawa C-80/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Bologna (WŁochy) w dniu 7 lutego 2022 r. – BU/Ministero dell’Interno, Dipartimento per le Libertà civili e l'Immigrazione – Unità Dublino

text:
               11.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Bologna (WŁochy) w dniu 7 lutego 2022 r. – BU/Ministero dell’Interno, Dipartimento per le Libertà civili e l'Immigrazione – Unità Dublino
      (Sprawa C-80/22)
      (2022/C 158/09)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale ordinario di Bologna

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BU

         Druga strona postępowania: Ministero dell’Interno, Dipartimento per le Libertà civili e l'Immigrazione – Unità Dublino

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Jakie są skutki prawne na gruncie prawa Unii Europejskiej w przypadku naruszenia przez państwo wnioskujące, w ramach procedury wtórnego przejęcia na podstawie art. 18 ust. 1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. (1), obowiązku informacyjnego ustanowionego w art. 4 lub obowiązku przeprowadzenia indywidualnej rozmowy z wnioskodawcą zgodnie z art. 5 tego rozporządzenia, a w szczególności czy art. 4 i 5 rozporządzenia (UE) nr 604/2013 należy interpretować:

                              —

                              w ten sposób, że niedoręczenie ulotki informacyjnej, o której mowa w art. 4 ust. 2, osobie znajdującej się w sytuacji opisanej w art. 23 rozporządzenia lub brak przeprowadzenia indywidualnej rozmowy z wnioskodawcą w rozumieniu art. 5 rozporządzenia przesądzają same w sobie o nieusuwalnej niezgodności z prawem decyzji o przekazaniu i o wynikającym z tego przypisaniu odpowiedzialności za rozpoznanie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej przez wnioskujące państwo członkowskie?;

                              —

                              czy też w ten sposób, że niezgodność z prawem decyzji o przekazaniu jest uzależniona od podniesienia i wykazania, że wynik postępowania byłby inny, gdyby organ państwa wnioskującego wykonał obowiązki ustanowione w art. 4 i 5 rozporządzenia (UE) nr 604/2013?;

                              —

                              czy też w ten sposób, że organ państwa wnioskującego nie jest w żadnym wypadku zobowiązany zapewnić cudzoziemcowi, wobec którego toczy się postępowanie w sprawie przekazania do państwa członkowskiego, do którego skierowano wniosek, gwarancji w zakresie informacji i uczestnictwa przewidzianych w art. 4 i 5 rozporządzenia UE 604/2013?

                  2)

                  Czy art. 27 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 604/2013, sam lub w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej:

                              —

                              należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nakłada obowiązek zapewnienia gwarancji ustanowionych w art. 4 i 5 rozporządzenia cudzoziemcowi, wobec którego toczy się postępowanie w sprawie przekazania do innego państwa członkowskiego, ponieważ służy on ochronie prawa do skutecznego środka zaskarżenia decyzji o przekazaniu?;

                              —

                              w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej – czy przepis ten należy interpretować w ten sposób, że sąd rozpatrujący środek zaskarżenia w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przekazaniu na podstawie art. 27 rozporządzenia UE 604/2013 jest uprawniony do ponownej oceny co do istoty decyzji, w drodze której organ administracji państwa, do którego skierowano wniosek, uznał swoją odpowiedzialność za rozpatrzenie złożonego przez wnioskodawcę wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, stosując kryteria odpowiedzialności określone w rozdziale III rozporządzenia?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180, s. 31).


title: Sprawa T-31/22: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2022 r. – Perez Lopes Pargana Calado/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

text:
               11.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/9

      Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2022 r. – Perez Lopes Pargana Calado/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
      (Sprawa T-31/22)
      (2022/C 158/10)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Ana Teresa Perez Lopes Pargana Calado (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: M. Marques Matias, adwokat)

         Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności w niniejszym postępowaniu z powodu braku uzasadnienia decyzji dotyczącej skarżącej;

                  —

                  zastąpienie decyzji inną, w której zostanie wskazane, czy skarżąca jest dopuszczona czy nie, a jeżeli nie jest dopuszczona, to na jakich podstawach ze szkodą dla niej w stosunku do pozostałych kandydatów i ogłoszenia o konkursie;

                  —

                  kontrolę i zastąpienie decyzji inną, dopuszczającą skarżąca w ten sam sposób, co innych ubiegających się kandydatów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów:

                  1.

                  Zarzut pierwszy: naruszenie zasady równości: decyzja nie była sprawiedliwa wobec pozostałych kandydatów;

                  2.

                  Zarzut drugi: niemożliwość zastosowania z powodu bezprawności naruszenia;

                  3.

                  Zarzut trzeci: nakazanie przez Trybunał zakończenia toczącego się tłumaczenia;

                  4.

                  Zarzut czwarty: cała dostarczona dokumentacja jest zgodna z przesłankami i brak jej przyjęcia nie wynika z uzasadnienia wykluczenia;

                  5.

                  Zarzut piąty: przedstawione oświadczenie powinno zostać usunięte z akt sprawy, a nie działać na szkodę kandydata, ponieważ oświadczenie to nie stanowiło części wnioskowanej dokumentacji;

                  6.

                  Zarzut szósty: naruszenie prawa do bycia wysłuchanym przed przyjęciem środków wykluczenia z konkursu na podstawie praktyki, której zarzuca się naruszenie [art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej];

                  7.

                  Zarzut siódmy: naruszenie przez administrację obowiązku uzasadnienia decyzji [art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskich].


title: Sprawa T-109/22: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2022 r. – Schneider/EUIPO – Frutaria Comercial de Frutas y Hortalizas (frutania)

text:
               11.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/13

      Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2022 r. – Schneider/EUIPO – Frutaria Comercial de Frutas y Hortalizas (frutania)
      (Sprawa T-109/22)
      (2022/C 158/16)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Markus Schneider (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Bergermann i D. Graetsch)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Frutaria Comercial de Frutas y Hortalizas, SL (Saragossa, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego frutania w kolorze niebieskim – zgłoszenie nr 11 987 419

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie R 1058/2017-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Niewłaściwe zastosowanie i błędna interpretacja art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-526/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 25 czerwca 2021 r. w sprawie T-211/21, Vervloet i Vervloet-Mulder/AREB, wniesione w dniu 24 sierpnia 2021 r. przez Antoniusa Marię Vervloeta i Cornelię Wilhelminę Vervloet-Mulder

text:
               11.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/2

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 25 czerwca 2021 r. w sprawie T-211/21, Vervloet i Vervloet-Mulder/AREB, wniesione w dniu 24 sierpnia 2021 r. przez Antoniusa Marię Vervloeta i Cornelię Wilhelminę Vervloet-Mulder
      (Sprawa C-526/21 P)
      (2022/C 158/02)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Antonius Maria Vervloet i Cornelia Wilhelmina Vervloet-Mulder (przedstawiciel: P. Van der Veld, advocaat)

         Druga strona postępowania: Agència Estatal de Resolució d'Entitats Bancàries (AREB)
      Postanowieniem z dnia 1 marca 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) uznał odwołanie za oczywiście niedopuszczalne i obciążył Antoniusa Marię Vervloeta i Cornelię Wilhelminę Vervloet-Mulder ich własnymi kosztami.


title: Sprawa T-53/22: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2022 r. – Collard/Parlament i ID

text:
               11.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/10

      Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2022 r. – Collard/Parlament i ID
      (Sprawa T-53/22)
      (2022/C 158/11)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Gilbert Collard (Vauvert, Francja) (przedstawiciel: B. Kuchukian, avocat)

         Strona pozwana: Parlament Europejski i Grupa polityczna „Tożsamość i Demokracja” (ID)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności dwóch decyzji, po pierwsze decyzji z dnia 22 stycznia 2022 r. o tymczasowym zawieszeniu, po drugie decyzji z dnia 25 stycznia 2022 r. o wykluczeniu;

                  —

                  natychmiastowe zawieszenie wykonania obydwu decyzji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi mającej na celu stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Prezydium grupy politycznej „Tożsamość i Demokracja” (ID) Parlamentu z dnia 21 stycznia 2022 r., na podstawie której skarżący został zawieszony w działalności tej grupy na okres dwóch miesięcy i, po drugie, decyzji tej grupy politycznej z dnia 25 stycznia 2022 r., na podstawie której został on wykluczony z tej grupy, skarżący zarzuca tym decyzjom, co do formy, nieprzestrzeganie podstawowego postępowania dyscyplinarnego, i co do istoty, brak jakiejkolwiek ważnej podstawy.


title: Sprawa C-721/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 26 listopada 2021 r. – Eco Advocacy CLG/An Bord Pleanála

text:
               11.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/2

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 26 listopada 2021 r. – Eco Advocacy CLG/An Bord Pleanála
      (Sprawa C-721/21)
      (2022/C 158/03)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court (Irlandia)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Eco Advocacy CLG

         Druga strona postępowania: An Bord Pleanála

         przy udziale: Keegan Land Holdings

         Amici curiae: An Taisce – The National Trust for Ireland, ClientEarth AISBL

         Pytania prejudycjalne

                  i.

                  Czy ogólna zasada pierwszeństwa prawa Unii lub współpracy w dobrej wierze skutkuje tym, że – czy to ogólnie, czy w konkretnym kontekście prawa ochrony środowiska – jeżeli strona kwestionuje w postępowaniu ważność środka administracyjnego, powołując się w sposób wyraźny lub dorozumiany na określony akt prawa Unii, ale bez wskazania, do naruszenia których przepisów tego aktu mogło dojść, bądź też bez powołania się na konkretną wykładnię, sąd krajowy, przed którym zawisła sprawa, musi lub może rozpatrzyć taką skargę, niezależnie od krajowej zasady proceduralnej, w myśl której w treści skargi należy wskazać konkretne naruszenia?

                  ii.

                  Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, to czy art. 4 ust. 2, 3 i 4 lub 5 lub załącznik III do dyrektywy 2011/92 w sprawie OOŚ (1) lub wspomniana dyrektywa w związku z zasadą pewności prawa i dobrej administracji wynikającą z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej skutkują tym, że w sytuacji gdy właściwy organ postanawia nie poddawać proponowanej inwestycji procedurze oceny oddziaływania na środowisko, powinien przedstawić wyraźne, odrębne lub konkretne wyjaśnienie w odniesieniu do kwestii, które dokładnie dokumenty zawierają uzasadnienie podane przez właściwy organ?

                  iii.

                  Czy jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, to art. 4 ust. 2, 3 i 4 lub 5 lub załącznik III do dyrektywy 2011/92 w sprawie OOŚ lub wspomniana dyrektywa w związku z zasadą pewności prawa i dobrej administracji wynikającą z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej skutkują tym, że w sytuacji gdy właściwy organ postanawia nie poddawać proponowanej inwestycji procedurze oceny oddziaływania na środowisko, istnieje obowiązek wyraźnego przedstawienia rozważań na temat wszystkich punktów i podpunktów załącznika III do dyrektywy w sprawie OOŚ, w zakresie, w jakim są one potencjalnie istotne dla danej inwestycji?

                  iv.

                  Czy art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43/EWG (2) należy interpretować w ten sposób, że w ramach stosowania zasady, w myśl której w celu rozstrzygnięcia, czy konieczne jest przeprowadzenie na kolejnym etapie postępowania odpowiedniej oceny skutków, jakie realizacja planu lub przedsięwzięcia wywrze dla danego terenu, na etapie wstępnej oceny nie uwzględnia się środków służących unikaniu lub ograniczaniu szkodliwych skutków planu lub przedsięwzięcia dla danego terenu, właściwy organ państwa członkowskiego jest uprawniony do uwzględnienia cech planu lub przedsięwzięcia zakładających usunięcie zanieczyszczeń, które to cechy mogą skutkować ograniczeniem potencjalnie szkodliwych skutków dla europejskiego obszaru chronionego jedynie na tej podstawie, że cechom tym nie zamierzano nadać charakteru środków łagodzących, nawet jeżeli wywierają one taki skutek, i że byłyby one uwzględnione w projekcie jako cechy standardowe, niezależnie od oddziaływania na dany europejski obszar chroniony?

                  v.

                  Czy art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43/EWG należy interpretować w ten sposób, że jeżeli właściwy organ państwa członkowskiego, niezależnie od wyrażonych na etapie wstępnej oceny przez organy eksperckie co do przeprowadzenia etapu preselekcji, jest przekonany, że nie zachodzi konieczność przeprowadzenia odpowiedniej oceny, to organ ten musi wprost i w sposób szczegółowy przedstawić uzasadnienie pozwalające wyeliminować wszystkie rozsądne wątpliwości o charakterze naukowym dotyczące oddziaływania przewidzianych robót budowlanych na dany europejski obszar chroniony, w którym to uzasadnieniu wyraźnie i indywidualnie zostanie wyjaśniona każda z wątpliwości wyrażonych w tym względzie w procesie udziału społeczeństwa?

                  vi.

                  Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, to czy art. 6 ust. 3 dyrektywy siedliskowej 92/43 względnie wspomniana dyrektywa w związku z zasadą pewności prawa i dobrej administracji wynikającą z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej skutkuje tym, że w sytuacji gdy właściwy organ postanawia nie poddawać proponowanej inwestycji procedurze odpowiedniej oceny, powinien przedstawić wyraźne, odrębne lub konkretne wyjaśnienie w odniesieniu do kwestii, które dokładnie dokumenty zawierają uzasadnienie podane przez właściwy organ.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. 2012, L 26, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. 1992, L 206, s. 7).


title: Sprawa T-54/22: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2022 r. – Rivière/Parlament i ID

text:
               11.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/10

      Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2022 r. – Rivière/Parlament i ID
      (Sprawa T-54/22)
      (2022/C 158/12)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jérôme Rivière (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat B. Kuchukian)

         Strona pozwana: Parlament Europejski i Grupa polityczna „Tożsamość i Demokracja” (ID)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności dwóch decyzji, po pierwsze decyzji o tymczasowym zawieszeniu z dnia 21 stycznia 2022 r., po drugie decyzji o wykluczeniu z dnia 25 stycznia 2022 r.;

                  —

                  zarządzenie natychmiastowego zawieszenia obu decyzji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi mającej na celu stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Prezydium grupy politycznej „Tożsamość i Demokracja” (ID) Parlamentu z dnia 21 stycznia 2022 r., na podstawie której skarżący został zawieszony w działalności tej grupy na okres dwóch miesięcy i, po drugie, decyzji tej grupy politycznej z dnia 25 stycznia 2022 r., na podstawie której został on wykluczony z tej grupy, skarżący zarzuca tym decyzjom, co do formy, nieprzestrzeganie podstawowego postępowania dyscyplinarnego, i co do istoty, brak jakiejkolwiek ważnej podstawy.


title: Sprawa T-110/22: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2022 r. – Kremer/Komisja

text:
               11.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/14

      Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2022 r. – Kremer/Komisja
      (Sprawa T-110/22)
      (2022/C 158/17)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Christiane Kremer (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci D. Grisay i A. Ansay)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności/odpowiedzialności pozaumownej;

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną i w rezultacie:

                              —

                              tytułem głównym,

                                          —

                                          uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za zasadną i orzeczenie, że decyzja organu powołującego o odmowie dopuszczalności jest nieważna z uwagi na to, że:

                                                      —

                                                      artykuły 77 regulaminu pracowniczego i 11 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, w oparciu o które sporządzono przesłane skarżącej zawiadomienie o ustaleniu prawa do świadczeń emerytalnych, są niezgodnie z prawem;

                                                      —

                                                      wskutek niezaproponowania skarżącej w zawiadomieniu o ustaleniu prawa do świadczeń emerytalnych spłaty uprawnień emerytalnych nieuwzględnionych przez właściwy organ europejski, Komisja Europejska uchybiła obowiązkowi dbałości o dobro urzędnika;

                                                      —

                                                      wskutek niezaproponowania skarżącej w zawiadomieniu o ustaleniu prawa do świadczeń emerytalnych spłaty uprawnień emerytalnych nieuwzględnionych przez właściwy organ europejski, Komisja Europejska naruszyła zasadę równego traktowania i zakazu dyskryminacji;

                                          —

                                          oraz zwrócenie sprawy organowi powołującemu w celu ustalenia kwoty, którą należy zwrócić skarżącej;

                              —

                              tytułem ewentualnym,

                                          —

                                          uznanie skargi o odszkodowanie z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia za zasadną, z uwagi na to, że skarżąca została zubożona o kwotę odpowiadającą uprawnieniom emerytalnym, na które opłacała składki w ramach swojego krajowego systemu emerytalnego, które nie zostały wzięte pod uwagę przez właściwy organ Unii, a jednocześnie o które wzbogacił się fundusz emerytalny Unii Europejskiej;

                                          —

                                          zasądzenie od Komisji zapłaty odszkodowania za obie szkody majątkowe poniesione przez skarżącą, które na dzień wniesienia niniejszej skargi zostały oszacowane na kwotę główną 55 401,07 EUR.

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem art. 77 ust. 1 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem”) i 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu. Skarżąca podnosi, że zgodnie z tymi przepisami urzędnicy muszą podjąć decyzję o transferze swoich uprawnień emerytalnych nabytych w ramach systemu krajowego do funduszu emerytalnego Unii Europejskiej (zwanego dalej „FEUE”) w ciągu 10 lat od rozpoczęcia służby w instytucjach Unii Europejskiej. Jednakże urzędnik, który dokonał przeniesienia praw, może prawidłowo obliczyć wpływ ewentualnego przeniesienia dopiero w chwili przejścia na emeryturę, w szczególności ze względu na zasadę ograniczającą wysokość emerytury do 70 %. Skarżąca podnosi, że owe zasady stanowią przejaw nierównego traktowania urzędników, którzy całą swoją karierę zawodową przepracowali w systemie europejskim, stanowiącego naruszenie zasady zakazu dyskryminacji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku wspomagania i dbałości o dobro urzędnika, o którym mówi art. 24 regulaminu. Skarżąca twierdzi, że przy transferze uprawnień emerytalnych z systemu krajowego do FEUE urzędnicy uzyskują zazwyczaj ze strony Komisji wykaz precyzujący, czy są oni uprawnieni do zwrotu nieuwzględnionego ekwiwalentu aktuarialnego kwot odpowiadających składkom wpłaconych do ich systemu krajowego, które nie zostały przekazane do systemu emerytalnego Unii. Ponadto zwrot odbywa się zazwyczaj bez żadnych ograniczeń ani specjalnych procedur. Skarżąca twierdzi, że mimo to nie otrzymała żadnego wykazu ani żadnego zwrotu.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku równego traktowania i niedyskryminacji. Skarżąca twierdzi, że doszło do dyskryminacji między niektórymi urzędnikami, którzy otrzymali zwrot w wyniku transferu ich uprawnień emerytalnych a urzędnikami, którzy takiego zwrotu nie otrzymali, przy czym owa dyskryminacja nie jest uzasadniona żadnym obiektywnym kryterium.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący pociągnięcia pozwanej do odpowiedzialności pozaumownej z tytułu jej bezpodstawnego wzbogacenia na szkodę skarżącej.


title: Sprawa T-111/22: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2022 r. – Baert/Komisja

text:
               11.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/15

      Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2022 r. – Baert/Komisja
      (Sprawa T-111/22)
      (2022/C 158/18)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Rhonny Baert (Deinze, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci D. Grisay i A. Ansay)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności/odpowiedzialności pozaumownej;

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną i w rezultacie:

                              —

                              tytułem głównym,

                                          —

                                          uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za zasadną i orzeczenie, że domniemana odmowa organu powołującego z dnia 28 lutego 2022 r., jak również decyzja Komisji Europejskiej z dnia 21 grudnia 2016 r. (zawiadomienie o ustaleniu prawa do świadczeń emerytalnych) są nieważne, z uwagi na to, że:

                                                      —

                                                      artykuły 77 regulaminu pracowniczego i 11 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, w oparciu o które sporządzono zawiadomienie o ustaleniu prawa do świadczeń emerytalnych z dnia 21 grudnia 2016 r., są niezgodnie z prawem;

                                                      —

                                                      wskutek niezaproponowania skarżącemu w zawiadomieniu o ustaleniu prawa do świadczeń emerytalnych z dnia 21 grudnia 2016 r. spłaty uprawnień emerytalnych nieuwzględnionych przez właściwy organ europejski, Komisja Europejska uchybiła obowiązkowi dbałości o dobro urzędnika;

                                                      —

                                                      wskutek niezaproponowania skarżącemu w zawiadomieniu o ustaleniu prawa do świadczeń emerytalnych z dnia 21 grudnia 2016 r. spłaty uprawnień emerytalnych nieuwzględnionych przez właściwy organ europejski, Komisja Europejska naruszyła zasadę równego traktowania i zakazu dyskryminacji;

                                          —

                                          oraz zwrócenie sprawy organowi powołującemu w celu ustalenia kwoty, którą należy zwrócić skarżącemu;

                              —

                              tytułem ewentualnym,

                                          —

                                          uznanie skargi o odszkodowanie z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia za zasadną, z uwagi na to, że skarżący został zubożony o kwotę odpowiadającą uprawnieniom emerytalnym, na które opłacał składki w ramach swojego krajowego systemu emerytalnego, które nie zostały wzięte pod uwagę przez właściwy organ Unii, a jednocześnie o które wzbogacił się fundusz emerytalny Unii Europejskiej;

                                          —

                                          zasądzenie od Komisji zapłaty odszkodowania za szkodę majątkową poniesioną przez skarżącego, która na dzień wniesienia niniejszej skargi została oszacowana na kwotę główną 31 066,80 EUR lub przynajmniej 39,18 % okresowych płatności uzyskanych przez Komisję od dnia 1 lutego 2017 r., powiększonych o taki sam odsetek przyszłych płatności;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem art. 77 ust. 1 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem”) i 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu. Skarżący podnosi, że zgodnie z tymi przepisami urzędnicy muszą podjąć decyzję o transferze swoich uprawnień emerytalnych nabytych w ramach systemu krajowego do funduszu emerytalnego Unii Europejskiej (zwanego dalej „FEUE”) w ciągu 10 lat od rozpoczęcia służby w instytucjach Unii Europejskiej. Jednakże urzędnik, który dokonał przeniesienia praw, może prawidłowo obliczyć wpływ ewentualnego przeniesienia dopiero w chwili przejścia na emeryturę, w szczególności ze względu na zasadę ograniczającą wysokość emerytury do 70 %. Skarżący podnosi, że owe zasady stanowią przejaw nierównego traktowania urzędników, którzy całą swoją karierę zawodową przepracowali w systemie europejskim, stanowiącego naruszenie zasady zakazu dyskryminacji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku wspomagania i dbałości o dobro urzędnika, o którym mówi art. 24 regulaminu. Skarżący twierdzi, że przy transferze uprawnień emerytalnych z systemu krajowego do FEUE urzędnicy uzyskują zazwyczaj ze strony Komisji wykaz precyzujący, czy są oni uprawnieni do zwrotu nieuwzględnionego ekwiwalentu aktuarialnego kwot odpowiadających składkom wpłaconych do ich systemu krajowego, które nie zostały przekazane do systemu emerytalnego Unii. Ponadto zwrot odbywa się zazwyczaj bez żadnych ograniczeń ani specjalnych procedur. Skarżący twierdzi, że mimo to nie otrzymał żadnego wykazu ani żadnego zwrotu.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku równego traktowania i niedyskryminacji. Skarżący twierdzi, że doszło do dyskryminacji między niektórymi urzędnikami, którzy otrzymali zwrot w wyniku transferu ich uprawnień emerytalnych a urzędnikami, którzy takiego zwrotu nie otrzymali, przy czym owa dyskryminacja nie jest uzasadniona żadnym obiektywnym kryterium.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący pociągnięcia pozwanej do odpowiedzialności pozaumownej z tytułu jej bezpodstawnego wzbogacenia na szkodę skarżącego.


title: Sprawa C-57/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky (Republika Czeska) w dniu 28 stycznia 2022 r. – YQ/Ředitelství silnic a dálnic ČR

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky (Republika Czeska) w dniu 28 stycznia 2022 r. – YQ/Ředitelství silnic a dálnic ČR
      (Sprawa C-57/22)
      (2022/C 207/16)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Nejvyšší soud České republiky

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca skargę kasacyjną: YQ

         Druga strona postępowania: Ředitelství silnic a dálnic ČR

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którym pracownikowi zwolnionemu niezgodnie z prawem, a następnie przywróconemu do pracy zgodnie z prawem krajowym, w następstwie stwierdzenia nieważności jego zwolnienia na mocy orzeczenia sądu, nie przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego za okres od dnia zwolnienia do dnia przywrócenia do pracy z tego względu, że podczas tego okresu ów pracownik nie świadczył rzeczywiście pracy na rzecz pracodawcy, również w przypadku, gdy zgodnie z prawem krajowym zwolnionemu z naruszeniem prawa pracownikowi, który bez zbędnej zwłoki powiadomił pisemnie pracodawcę o gotowości świadczenia pracy na jego rzecz, przysługuje ekwiwalent pieniężny w wysokości średniego wynagrodzenia od dnia, w którym powiadomił pracodawcę o gotowości świadczenia pracy na jego rzecz, do dnia, w którym pracodawca umożliwił mu kontynuowanie świadczenia pracy lub dnia skutecznego rozwiązania stosunku pracy?

         (1)  Dz.U. 2003, L 299, s. 9; wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 4, s. 381