title: Sprawa C-87/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Vicenza — Włochy) — Electrosteel Europe sa przeciwko Edil Centro SpA (Jurysdykcja, uznawanie i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja szczególna — Artykuł 5 pkt 1 lit. b) tiret pierwsze — Sąd miejsca wykonania zobowiązania leżącego u podstaw roszczenia — Sprzedaż towarów — Miejsce dostawy — Umowa z klauzulą „Dostawa: franco fabryka” )

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Vicenza — Włochy) — Electrosteel Europe sa przeciwko Edil Centro SpA
   (Sprawa C-87/10) (1)

   (Jurysdykcja, uznawanie i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja szczególna - Artykuł 5 pkt 1 lit. b) tiret pierwsze - Sąd miejsca wykonania zobowiązania leżącego u podstaw roszczenia - Sprzedaż towarów - Miejsce dostawy - Umowa z klauzulą „Dostawa: franco fabryka”)
   2011/C 226/09
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Ordinario di Vicenza

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Electrosteel Europe sa

      Strona pozwana: Edil Centro SpA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Ordinario di Vicenza — Wykładnia art. 5 pkt 1 lit. b) tiret pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1) — Jurysdykcja szczególna — Pojęcie „miejsca, w którym rzeczy zgodnie z umową zostały dostarczone albo miały zostać dostarczone” — Ostateczne miejsce przeznaczenia rzeczy przewidziane w umowie lub miejsce, w którym sprzedający zwalnia się ze zobowiązania dostawy

      Sentencja

   Artykuł 5 pkt 1 lit. b) tiret pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w przypadku sprzedaży na odległość, miejsce, w którym towar został lub powinien zostać dostarczony zgodnie z umową określa się na podstawie postanowień umowy.
   W celu ustalenia, czy miejsce dostawy zostało określone „zgodnie z umową”, sąd krajowy winien brać pod uwagę wszystkie istotne reguły i klauzule umowy, które mogą określić w sposób jednoznaczny to miejsce, w tym reguły i klauzule powszechnie uznane i potwierdzone zwyczajami handlu międzynarodowego, jak „Incoterms” („international commercial terms”) opracowane przez Międzynarodową Izbę Handlową, w wersji opublikowanej w 2000 r.
   W braku możliwości określenia miejsca dostawy na tej podstawie, bez odwoływania się do przepisów materialnych znajdujących zastosowanie do umowy, miejscem dostawy jest miejsce faktycznego wydania towaru, w wyniku którego nabywca uzyskał lub powinien był uzyskać możliwość rzeczywistego dysponowania towarem w miejscu ostatecznego przeznaczenia transakcji sprzedaży.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa C-384/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgerichts Rostock (Niemcy) w dniu 13 sierpnia 2012 r. — Postępowanie karne przeciwko Perowi Haraldowi Lökkevikowi

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgerichts Rostock (Niemcy) w dniu 13 sierpnia 2012 r. — Postępowanie karne przeciwko Perowi Haraldowi Lökkevikowi
   (Sprawa C-384/12)
   2012/C 343/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgerichts Rostock

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Per Harald Lökkevik
   Drugi uczestnik postępowania: Staatsanwaltschaft Rostock

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni pojęcia korzyści w rozumieniu art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. (1) należy dokonywać w ten sposób, że obejmuje ono również pozorne spowodowanie, za pomocą podanych w ramach procedury przyznania pomocy informacji, wyłączenia właściwości Komisji Europejskiej mające na celu obejście przewidzianego w pkt 2.1. i) wielosektorowych zasad ramowych dotyczących pomocy regionalnej na rzecz dużych projektów inwestycyjnych (Dz.U. 1998 C 107, s. 7) obowiązku zgłoszenia projektów pomocy regionalnej w przypadku inwestycji, których łączna kwota wynosi co najmniej 50 mln EUR?

      (1)  Dz.U. L 312, s. 1, polskie wydanie specjalne: rozdział 1, tom 1, s. 340–343


title: Sprawa T-661/14: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2014 r. – Republika Łotewska przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/56

      Skarga wniesiona w dniu 11 września 2014 r. – Republika Łotewska przeciwko Komisji Europejskiej
      (Sprawa T-661/14)
      (2014/C 395/69)
      Język postępowania: łotewski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Łotewska (przedstawiciele: Inguss Kalniņš i Dace Pelše)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2014)4479 (1) z dnia 9 czerwca 2014 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona Republiki Łotewskiej i w jakim wyłącza z finansowania Unii wydatki w kwocie de 739 393,95 EUR poniesione przez akredytowaną agencję płatniczą na Łotwie w latach budżetowych od 2009 do 2012 w odniesieniu do ustanawiania wymogów wzajemnej zgodności.

                  —

                  Obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez Republikę Łotewską.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  W ramach zarzutu pierwszego skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła błąd w interpretacji art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 1782/2003 (1) i art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009 (2), ponieważ:

                              —

                              Z art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 782/2003 i z orzecznictwa Trybunału wynika, że państwom członkowskim, przy uwzględnieniu szczególnych cech charakterystycznych odnośnych obszarów, przysługuje swobodne uznanie w celu ustanowienia wymogów dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska.

                              —

                              Kwestie wskazane w załączniku do rozporządzenia nr 1782/2003 mogą być rozwiązane przez zbadanie każdej kwestii i nałożenie najodpowiedniejszych (skutecznych) zasad spośród zasad ustanowionych we wspomnianym rozporządzeniu zgodnie z kontekstem krajowym.

                              —

                              Uwzględniając zasadę proporcjonalności, to jest, w sytuacji gdy wprowadzenie wymogu dotyczy tylko małych gospodarstw rolnych, a zatem stwarza znacznie wyższe obciążenia administracyjne i koszty niż korzyści, państwa mogą wprowadzić zasadnicze wymagania, pod warunkiem, że umożliwią one osiągnąć cele rozporządzenia nr 1782/2003.

                              —

                              Komisja nie zastosowała spójnego podejścia w odniesieniu do obowiązkowego i zasadniczego charakteru wymogów wskazanych w załączniku III do rozporządzenia nr 1782/2003; ponadto ze względu na bezczynność Komisji aż do jesieni 2009 r. naruszono zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.

                  2.

                  W ramach zarzutu drugiego skarżąca podnosi, że Komisja błędnie zastosowała rozporządzenie nr 1290/2005 (2) i wytyczne nr VI/5330/97 (Wytyczne dotyczące obliczania skutków finansowych podczas przygotowania decyzji o rozliczaniu rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR) przy obliczaniu korekty finansowej dla Łotwy, ponieważ:

                              —

                              naruszyła zasadę proporcjonalności, nie wskazując, jakie było ryzyko dla funduszy i nie uwzględniając obliczeń przedstawionych przez Republikę Łotewską, na podstawie których ryzyko było mniejsze.

                              —

                              naruszyła wytyczne, zgodnie z którymi zasada korekty ryczałtowej powinna być stosowana tylko wtedy, gdy na podstawie dostępnych informacji nie można obliczyć strat, chociaż Republika Łotewska przekazała Komisji dokładne informacje umożliwiające obliczenie ryzyka dla funduszy.

         (1)  Decyzja wykonawcza Komisji 2014/458/UE z dnia 9 lipca 2014 r. wyłączająca z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 205, s. 62).

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 30, s. 16).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, s. 1).


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia  15 grudnia 2005 r.  w sprawie C-96/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/65/WE — Roczne i skonsolidowane sprawozdania finansowe niektórych rodzajów spółek — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 15 grudnia 2005 r.
   w sprawie C-96/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/65/WE - Roczne i skonsolidowane sprawozdania finansowe niektórych rodzajów spółek - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2006/C 48/19)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-96/05, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, na podstawie art. 226 WE, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: G. Braun i G. Zavvos) przeciwko Republice Greckiej (pełnomocnik: N. Dafniou), Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Schiemann, prezes izby, M. Ilešič (sprawozdawca) i E. Levits, sędzia; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 15 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie ustanawiając w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy 2001/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. zmieniającej dyrektywy 78/660/EWG, 83/349/EWG oraz 86/635/EWG w zakresie zasad oceny rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, a także banków oraz innych instytucji finansowych, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005.


title: Sprawa T-253/13: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2013 r. — Orthogen przeciwko OHIM — Arthrex Medizinische Instrumente (IRAP)

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/40

         Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2013 r. — Orthogen przeciwko OHIM — Arthrex Medizinische Instrumente (IRAP)
   (Sprawa T-253/13)
   2013/C 207/67
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Orthogen AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci M. Finger i S. Krüger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Arthrex Medizinische Instrumente GmbH (Karlsfeld, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 lutego 2013 r. w sprawie R 382/2012-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny znak towarowy „IRAP” dla towarów i usług z klas 1, 5, 10, 42 i 44 — wspólnotowy znak towarowy nr 3 609 121

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Arthrex Medizinische Instrumente GmbH

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Bezwzględna podstawa unieważnienia; „IRAP” stanowi potoczny skrót dla określonego białka, które pełni istotną rolę w określonym medycznym lub weterynaryjnym leczeniu

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Uwzględnienie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-189/15: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2015 r. – TMG Landelijke Media i Willems/Komisja

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/30

         Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2015 r. – TMG Landelijke Media i Willems/Komisja
   (Sprawa T-189/15)
   (2015/C 190/34)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: TMG Landelijke Media BV (Amsterdam, Niderlandy) i Menzo Willems (Voorburg, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci R. Le Poole i L. Broers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 lutego 2015 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący pragną podważyć decyzję Komisji, na mocy której oddalono częściowo ich wniosek o udzielenie dostępu do korespondencji wymienionej między Niderlandami a Komisją w przedmiocie naprawy stanu finansów publicznych, do której Komisja zobowiązała Niderlandy w 2014 r.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1049/2001 (1)

               Skarżący utrzymują, że Komisja niesłusznie odmówiła ujawnienia określonych dokumentów, powołując się na to, że owo ujawnienie zagrażało ochronie interesu publicznego w zakresie polityki finansowej, monetarnej lub gospodarczej Unii.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001
               Skarżący twierdzą, że Komisja nie wskazała okoliczności wystarczających do uznania, że ujawnienie w sposób poważny zagrażałoby procesowi decyzyjnemu, Ponadto Komisja błędnie nie dokonała oceny nadrzędnego interesu publicznego w ujawnieniu niektórych dokumentów.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001 w zakresie odnoszącym się do zachowania anonimowości pracowników niezajmujących wysokich stanowisk.
               Skarżący podnoszą, że z tego powodu nie mogli ustalić, na jakim szczeblu została przeprowadzona wymiana korespondencji i czy faktycznie mamy tu do czynienia z pracownikami niezajmującymi wysokich stanowisk.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001
               Skarżący uważają, że Komisja błędnie uwzględniła wniosek Niderlandów dotyczący nieujawniania określonych dokumentów pochodzących od Niderlandów z powodów wskazanych w art. 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 1049/2001. Powołują się oni w tym zakresie na argumenty podnoszone w ramach zarzutów drugiego i czwartego.

      (1)  Rozporządzenie (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa T-89/14: Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2014 r. – Export Development Bank of Iran przeciwko Radzie

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/49

         Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2014 r. – Export Development Bank of Iran przeciwko Radzie
   (Sprawa T-89/14)
   2014/C 135/63
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Export Development Bank of Iran (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat J.M. Thouvenin)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1154/2013 z dnia 15 listopada 2013 r. w zakresie, w jakim dotyczy ono strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/661/WPZiB z dnia 15 listopada 2013 r. w zakresie, w jakim dotyczy ono strony skarżącej;

               —

               uznanie, że nie ma względem niej zastosowania rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r.;

               —

               uznanie, że nie ma względem niej zastosowania decyzja 2010/413/WPZiB;

               —

               posiłkowo, stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego oraz decyzji wskazanych w dwóch pierwszych punktach niniejszych żądań, począwszy od dnia 20 stycznia 2014 r.;

               —

               nakazanie Radzie pokrycia kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów, z których osiem jest co do istoty identycznych lub podobnych z podniesionymi w sprawie T-65/14 Bank Refah Kargaran przeciwko Radzie.
   Dodatkowo strona skarżąca podnosi zarzut naruszenia zasad równości i niedyskryminacji.


title: Sprawa C-366/05: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo — Portugalia) — Optimus-Telecomunicações, SA przeciwko Fazenda Pública (Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału — Dyrektywa 69/335/EWG, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 85/303/EWG — Artykuł 7 ust. 1 — Podatek kapitałowy — Zwolnienie — Przesłanki — Sytuacja w dniu 1 lipca 1984 r. )

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo — Portugalia) — Optimus-Telecomunicações, SA przeciwko Fazenda Pública
   (Sprawa C-366/05) (1)

   (Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału - Dyrektywa 69/335/EWG, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 85/303/EWG - Artykuł 7 ust. 1 - Podatek kapitałowy - Zwolnienie - Przesłanki - Sytuacja w dniu 1 lipca 1984 r.)
   (2007/C 183/10)
   Język postępowania: portugalski
   Sąd krajowy
   Supremo Tribunal Administrativo
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Optimus-Telecomunicações, SA

      Strona pozwana: Fazenda Pública

      Interwenient: Ministério Público
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Supremo Tribunal Administrativo — Wykładnia art. 4 ust. 2, art. 7 ust. 1 art. 8 i art. 10 dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, str. 25), w brzmieniu wynikającym z dyrektywy Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. (Dz.U. L 156, str. 23) — Obciążenie spółki akcyjnej opłatą skarbową z tytułu czynności podwyższenia kapitału zakładowego przez wniesienie wkładów pieniężnych, podczas gdy w dniu 1 lipca 1984 r. ten rodzaj czynności zwolniony był od takich opłat
   Sentencja

               1)

               W przypadku państwa, takiego jak Republika Portugalska, które przystąpiło do Wspólnot Europejskich ze skutkiem od dnia 1 stycznia 1986 r., w braku postanowień wprowadzających odstępstwa w akcie przystąpienia tego państwa lub w innym akcie prawa wspólnotowego, art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, w brzmieniu wynikającym z dyrektywy Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r., musi być interpretowany w ten sposób, że przewidziane w nim obowiązkowe zwolnienie dotyczy wszystkich czynności objętych zakresem zastosowania dyrektywy 69/335, które w dniu 1 lipca 1984 r. były w tym państwie członkowskim zwolnione od podatku kapitałowego lub które były opodatkowane tym podatkiem według stawki obniżonej wynoszącej 0,50 % lub niższej.

               2)

               W przypadku państwa, takiego jak Republika Portugalska, które przystąpiło do Wspólnot Europejskich ze skutkiem od dnia 1 stycznia 1986 r., art. 7 ust. 1 i art. 10 dyrektywy 69/335, w brzmieniu wynikającym z dyrektywy 85/303, zakazują wprowadzania po dniu 1 stycznia 1986 r. opłaty skarbowej od czynności podwyższenia kapitału zakładowego objętej zakresem zastosowania dyrektywy 69/335, która w dniu 1 lipca 1984 r. była zwolniona od tej opłaty na gruncie prawa krajowego.

      (1)  Dz.U. C 330 z 24.12.2005.


title: Sprawa T-157/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/63

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-157/06) (1)

   (2008/C 301/113)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006.


title: Sprawa T-553/15: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2015 r. – Export Development Bank of Iran/Rada

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/60

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2015 r. – Export Development Bank of Iran/Rada
   (Sprawa T-553/15)
   (2015/C 398/75)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Export Development Bank of Iran (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat J.M. Thouvenin)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie:

               —

               że przyjęcie przez Radę Unii Europejskiej i utrzymanie przez nią w mocy środka ograniczającego przeciwko EDBI, którego nieważność stwierdził Sąd w wyroku z dnia 6 września 2013 r. (sprawy T-4/11 i T-5/11), spowodowało powstanie odpowiedzialność pozaumownej po stronie Unii Europejskiej;

               —

               że w rezultacie Unia Europejska ma obowiązek naprawić wyrządzoną skarżącej szkodę;

               —

               że szkoda majątkowa skarżącej wynosi 5 6 4 70  860 USD, tj. 5 0 5 08  718 EUR po kursie bieżącym, do której to kwoty należy doliczyć odsetki oraz każdą inną uzasadnioną kwotę;

               —

               że szkoda niemajątkowa skarżącej wynosi 7 4 1 32  366 USD, tj. 66  206 13 EUR po kursie bieżącym, do której to kwoty należy doliczyć odsetki oraz każdą inną uzasadnioną kwotę;

               —

               że Rada ponosi koszty postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi sześć zarzutów, z których dwa dotyczą powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej, zaś cztery szkody wynikłej z bezprawnych działań Rady Unii Europejskiej.

               —

               Co się tyczy powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej

                           1.

                           Zarzut pierwszy dotyczący bezprawności działań Rady (przyjęcie i utrzymanie w mocy środka w postaci zamrożenia środków finansowych skarżącej), które zostało potwierdzone w wyroku z dnia 6 września 2013 r., Export Development Bank of Iran/Rada (T-4/11 i T-5/11, EU:T:2013:400).

                           2.

                           Zarzut drugi, zgodnie z którym naruszenia prawa, jakich dopuściła się Rada, stanowią wystarczające istotne naruszenie przepisów prawa mających na celu przyznanie praw jednostkom.

               —

               Co się tyczy szkody wynikłej z bezprawności działań Rady Unii Europejskiej

                           3.

                           Zarzut trzeci, zgodnie z którym bezpośrednim skutkiem nielegalnego środka było zaprzestanie przez skarżącą prowadzenia działalności w zakresie akredytyw dokumentowych.

                           4.

                           Zarzut czwarty dotyczący utraty zysków wskutek braku dostępu skarżącej do środków finansowych, które zostały zamrożone w Unii Europejskiej.

                           5.

                           Zarzut piąty dotyczący szkody wynikającej z przerwy w możliwości dokonywania przelewów walutowych.

                           6.

                           Zarzut trzeci dotyczący szkody niemajątkowej.


title: Sprawa T-411/11: Postanowienie Sądu z dnia 10 marca 2014 r. – Hemofarm przeciwko OHIM – Laboratorios Diafarm (HEMOFARM) (Wspólnotowy znak towarowy  — Postępowanie w sprawie sprzeciwu  — Wycofanie sprzeciwu  — Umorzenie postępowania)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/36

         Postanowienie Sądu z dnia 10 marca 2014 r. – Hemofarm przeciwko OHIM – Laboratorios Diafarm (HEMOFARM)
   (Sprawa T-411/11) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   2014/C 135/45
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Hemofarm AD farmaceutsko-hemijska industrija Vršac (Vršac, Serbia) (przedstawiciel: adwokat D. Cañadas Arcas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Laboratorios Diafarm, SA (Barberà del Vallès, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Sugrañes Coca)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 maja 2011 r. (sprawa R 298/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Laboratorios Diafarm, SA a Hemofarm AD farmaceutsko-hemijska industrija Vršac.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 311 z 22.10.2011.


title: Sprawa C-513/07 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 17 października 2008 r. — AGC Flat Glass Europe SA, dawna Glaverbel SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 7 ust. 3 — Graficzny znak towarowy przedstawiający strukturę szklanej powierzchni — Odmowa rejestracji — Dowód mający wykazać uzyskanie charakteru w następstwie używania — Docelowy krąg odbiorców i terytorium, względem których należy dokonać oceny)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/12

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 17 października 2008 r. — AGC Flat Glass Europe SA, dawna Glaverbel SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego
   (Sprawa C-513/07 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 7 ust. 3 - Graficzny znak towarowy przedstawiający strukturę szklanej powierzchni - Odmowa rejestracji - Dowód mający wykazać uzyskanie charakteru w następstwie używania - Docelowy krąg odbiorców i terytorium, względem których należy dokonać oceny)
   (2009/C 69/20)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: AGC Flat Glass Europe SA, dawna Glaverbel SA (przedstawiciel: T. Koerl, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 12 września 2007 r. w sprawie T-141/06 Glaverbel SA przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę mającą na celu stwierdzenie nieważności decyzji R 986/2004-4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 1 marca 2006 r. oddalającej odwołanie od decyzji eksperta, na mocy której odmówiono rejestracji graficznego znaku towarowego przedstawiającego strukturę szklanej powierzchni dla określonych towarów należących do klas 19 i 21
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               AGC Flat Glass Europe SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Sprawa T-528/10: Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2010 r. — Truvo Belgium przeciwko OHIM — AOL (TRUVO)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/42

         Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2010 r. — Truvo Belgium przeciwko OHIM — AOL (TRUVO)
   (Sprawa T-528/10)
   ()
   2011/C 30/76
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Truvo Belgium (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciel: adwokat O. van Haperen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: AOL LLC (Dulles, Stany Zjednoczone)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 31 sierpnia 2010 r. w sprawie R 893/2009-2; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „TRUVO” dla towarów i usług z klas 16, 35, 38 i 41 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5632948

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: AOL LLC

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 4756169 „TRUVO” dla usług z klasy 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego dla całej klasy 38

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja narusza art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na popełnienie przez Izbę Odwoławczą błędu przy: i) porównaniu oznaczeń pod względem wizualnym i fonetycznym; ii) porównaniu oznaczeń, jako że Izba Odwoławcza odmówiła przypisania jakiegokolwiek znaczenia znakowi towarowemu strony wnoszącej sprzeciw; iii) porównaniu usług; i iv) ocenie właściwego kręgu odbiorców.


title: Sprawa T-436/14: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2014 r. – Neka Novin przeciwko Radzie

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/60

         Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2014 r. – Neka Novin przeciwko Radzie
   (Sprawa T-436/14)
   2014/C 253/81
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Neka Novin (Yusef Abad, Iran) (przedstawiciel: adwokat L. Vidal)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady o utrzymaniu sankcji nałożonych na stronę skarżącą, zawartej w ogłoszeniu z dnia 15 marca 2014 r.;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa polegającego na tym, że uzasadnienie utrzymania środków ograniczających nałożonych na stronę skarżącą nie może być uznane za wystarczające.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie, polegającego na tym, że strona pozwana błędnie uznała, iż strona skarżąca pozyskała specjalistyczny sprzęt znajdujący bezpośrednie zastosowanie w irańskim programie nuklearnym.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia proporcjonalności i prawa własności.


title: Wykreślenie sprawy C-50/03

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/19

         Wykreślenie sprawy C-50/03 (1)

   (2005/C 45/35)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 9 listopada 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-50/03 (wniosek Oberlandesgericht Rostock o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym):1. Simrad GmbH & Co. KG, 2. Kongsberg Simrad AS przeciwko Ministerium für Bildung, Wissenschaft und Kultur Mecklenburg-Vorpommern.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.05.2003


title: Sprawa T-713/15: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2015 r. – Pharm-a-care Laboratories/OHIM – Pharmavite (VITAMELTS)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/73

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2015 r. – Pharm-a-care Laboratories/OHIM – Pharmavite (VITAMELTS)
   (Sprawa T-713/15)
   (2016/C 038/99)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pharm-a-care Laboratories Pty. Ltd (Sydney, Australia) (przedstawiciel: I. De Freitas, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Pharmavite LLC (Kalifornia, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „VITAMELTS” – zgłoszenie nr 11 403 581

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 września 2015 r. w sprawie R 2649/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Unieważnień w całości, a w konsekwencji oddalenie wniosku 8627 C o unieważnienie prawa do znaku;

               —

               obciążenie OHIM oraz Pharmavite LLC kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie przez Izbę Odwoławczą art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. Izba Odwoławcza popełniła błąd poprzez stwierdzenie, że zgłaszając do rejestracji sporny znak towarowy, strona skarżąca działała w złej wierze;

               —

               Decyzja Izby Odwoławczej została wydana z naruszeniem zasadniczego wymogu proceduralnego, polegającym na pozbawieniu strony skarżącej możliwości ustosunkowania się do dowodów zawartych we wniosku o unieważnienie prawa do znaku towarowego.


title: Sprawa C-405/04 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawach połączonych T-67/00, T-68/00,T-71/00 i T-78/00, JFE Engineering Corp., Nippon Steel Corp., JFE Steel Corp. i Sumitomo Metal Industries Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Nippon Steal Corp. dnia 22 września 2004 r.

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/10

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawach połączonych T-67/00, T-68/00,T-71/00 i T-78/00, JFE Engineering Corp., Nippon Steel Corp., JFE Steel Corp. i Sumitomo Metal Industries Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Nippon Steal Corp. dnia 22 września 2004 r.
   (Sprawa C-405/04 P)
   (2004/C 284/20)
   W dniu 22 września 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego dnia 8 lipca 2004 r. w sprawach połączonych T-67/00, T-68/00,T-71/00 i T-78/00, JFE Engineering Corp., Nippon Steel Corp., JFE Steel Corp. i Sumitomo Metal Industries Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione przez Nippon Steal Corp., z siedzibą w Tokio (Japonia), reprezentowaną przez adwokatów J-F Bellisa i K. Van Hove.
   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawach połączonych T-67/00, T-68/00,T-71/00 i T-78/00, JFE Engineering Corp., Nippon Steel Corp., JFE Steel Corp. i Sumitomo Metal Industries Ltd przeciwko Komisji, w zakresie dotyczącym Nippon Steel Corporation;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 8 grudnia 1999 r. dotyczącej procedury stosowania art. 81 traktatu WE (sprawa IV/E-1/35.860-B rury i przewody stalowe bez szwu) w zakresie dotyczącym Nippon Steel Corporation;

               —

               ewentualnie, w przypadku, gdyby odwołanie było skuteczne jedynie w zakresie dotyczącym rur przewodowych związanych z projektem, obniżenie grzywny nałożonej na Nippon Steel Corp. o dwie trzecie;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji i przed Trybunałem Sprawiedliwości.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie się podnosi, że wyrok Sądu Pierwszej Instancji powinien zostać uchylony z następujących względów:

               a)

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów w sprawie, w której wnosząca odwołanie wykazała, że twierdzenie Komisji pozostaje w sprzeczności z gospodarczym interesem wnoszącej odwołanie i jest ono z tego względu nieracjonalne;

               b)

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów w sprawie, w której dowody z dokumentów są niejednoznaczne, a wnosząca odwołanie wskazała inne, wiarygodne wyjaśnienie przedmiotowego zachowania.

               c)

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, co do kwestii, jak dalece powinny zostać potwierdzone zakwestionowane oświadczenia, które Komisja przedstawia jako główne dowody, a które są niewiarygodne, wysoce niejednoznaczne i pozostają w sprzeczności z innymi dowodami.

               d)

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo uzasadniając w sposób sprzeczny i niewłaściwy swe przekonanie, że oświadczenie Pana Bechera (współpracownika Mannesmanna) z dnia 21 kwietnia 1997 r. potwierdziło oświadczenia Pana Verluci, prezesa zarządu Vallourec Oil Gas dotyczące przypuszczalnych naruszeń w zakresie sprawy rur przewodowych związanych z projektem.


title: Sprawa C-244/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 listopada 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 34 WE i 56 WE — Wymóg uzyskania uprzedniego pozwolenia na nabycie praw głosu odpowiadających ponad 20 % kapitału zakładowego określonych „strategicznych spółek akcyjnych” — Mechanizm następczej kontroli niektórych decyzji podejmowanych przez te spółki)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/15

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 listopada 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-244/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 34 WE i 56 WE - Wymóg uzyskania uprzedniego pozwolenia na nabycie praw głosu odpowiadających ponad 20 % kapitału zakładowego określonych „strategicznych spółek akcyjnych” - Mechanizm następczej kontroli niektórych decyzji podejmowanych przez te spółki)
   2013/C 9/22
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Montaguti i G. Zavvos, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: P. Mylonopoulos i K. Boskovits, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Przepisy krajowe uzależniające nabycie praw głosu odpowiadających 20 % lub więcej całkowitego kapitału zakładowego w spółkach o strategicznym znaczeniu narodowym od uprzedniego zezwolenia — Naruszenie art. 49 i art. 63 TFUE

      Sentencja

               1)

               Ustanawiając wymagania określone w art. 11 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 2 oraz w art. 11 ust. 3 ustawy 3631/2008 o utworzeniu krajowego funduszu spójności społecznej, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 43 WE, dotyczącego swobody działalności gospodarczej.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 219 z 23.7.2011.


title: Sprawa C-117/08: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 10 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/29

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 10 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-117/08) (1)

   (2008/C 301/45)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.


title: Sprawa F-39/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 6 maja 2009 r. — Campos Valls przeciwko Radzie (Służba publiczna — Urzędnicy — Zatrudnienie — Powołanie — Stanowisko szefa wydziału — Odrzucenie kandydatury skarżącego — Wymogi określone w ogłoszeniu o wakacie — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/34

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 6 maja 2009 r. — Campos Valls przeciwko Radzie
   (Sprawa F-39/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Powołanie - Stanowisko szefa wydziału - Odrzucenie kandydatury skarżącego - Wymogi określone w ogłoszeniu o wakacie - Oczywisty błąd w ocenie)
   2009/C 193/55
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Manuel Campos Valls (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Rada (przedstawiciele: M. Arpio Santacruz i I. Šulce, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego, po pierwsze, odrzucającej kandydaturę skarżącego na stanowisko szefa Wydziału Hiszpańskiego w DG A, Dyrekcja III — Tłumaczenia i sporządzanie dokumentów — Służba językowa, którego dotyczył komunikat wewnętrzny nr CP46/06 i po drugie decyzji powołującej na to stanowisko innego kandydata

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007, s. 28


title: Sprawa T-885/16: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2016 r. – Mass Response Service/Komisja

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/54

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2016 r. – Mass Response Service/Komisja
   (Sprawa T-885/16)
   (2017/C 038/70)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mass Response Service GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci: J.-M. Schultze, S. Pautke i C. Ehlenz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności aktów Komisji wydanych przez wydział kontroli połączeń Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji w ramach wdrażania trzeciego warunku („non MNO remedy”) decyzji w sprawie M.7018, w szczególności jej stanowiska wyrażonego w e-mailach z dnia 11 i 29 października 2016 r., które ogranicza do zwykłych dostawców usług środek zaradczy dla podmiotów niebędących operatorami sieci ruchomych, wykluczając operatorów wirtualnych sieci ruchomych (MVNOs, mobile virtual network operators) takich jak skarżąca;

               —

               posiłkowo o stwierdzenie nieważności decyzji C(2014) 4443 final w sprawie M.7018;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które zasadniczo są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-884/16, Multiconnect/Komisja, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-242/16: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2016 r. – Stawycki/Rada

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/50

         Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2016 r. – Stawycki/Rada
   (Sprawa T-242/16)
   (2016/C 270/57)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Edward Stawycki (Belgia) (przedstawiciele: J. Grayston, Solicitor, P. Gjørtler, G. Pandey i D. Rovetta, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/318 z dnia 4 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/311 z dnia 4 marca 2016 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim na mocy tych aktów nazwisko skarżącego zostało utrzymane w wykazie osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi;

               —

               obciążenie Rady kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym skarżący twierdzi, że przepisy dotyczące umieszczania w wykazie są niezgodne z prawem, ponieważ zostały zmienione w celu umożliwienia umieszczania w nim nazwisk osób tylko na tej podstawie, że toczy się przeciwko nim postępowanie karne, przy czym nie istnieje żaden wymóg dotyczący zatwierdzenia sądowego.

               2.

               Zarzut drugi, w którym skarżący podnosi, że Rada przedstawiła niewystarczające i stereotypowe uzasadnienie, ponieważ ograniczyła się do skopiowania tekstu znajdującego się w prawodawstwie dotyczącym umieszczania w wykazie.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym skarżący twierdzi, że Rada popełnia oczywisty błąd w ocenie, ponieważ nie dysponowała wystarczająco solidnymi podstawami faktycznymi, aby umieścić nazwisko skarżącego w wykazie z tego powodu, że toczyło się wobec niego postępowanie karne wszczęte przez organy ukraińskie w sprawie sprzeniewierzenia państwowych środków finansowych lub aktywów.

               4.

               Zarzut czwarty, w którym skarżący podnosi, że środki podjęte przez Radę nie stanowią w odniesieniu do niego środków z zakresu polityki zagranicznej, lecz raczej środki z zakresu współpracy międzynarodowej w sprawach karnych, a tym samym zostały one przyjęte w oparciu o niewłaściwą podstawę prawną.


title: Sprawa T-79/17: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2017 r. – Schoonjans/Komisja

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/42

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2017 r. – Schoonjans/Komisja
   (Sprawa T-79/17)
   (2017/C 112/58)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alain Schoonjans (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej z dnia 11 kwietnia 2016 r. w przedmiocie odrzucenia kandydatury skarżącego w konkursie wewnętrznym COM/02/AST/16;

               —

               zasądzenie od Komisji Europejskiej na rzecz skarżącego kwoty w wysokości 5 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, w ramach których powołuje się na niezgodność z prawem ogłoszenia o konkursie.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 82 ust. 7 warunków zatrudnienia innych pracowników (WZIP), ponieważ Komisja ograniczyła dostęp do konkursu wewnętrznego w grupie zaszeregowania AST2 wyłącznie do członków personelu kontraktowego zaszeregowanych do grupy funkcyjnej III.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 27 akapit pierwszy Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, ponieważ ten warunek dopuszczenia nie jest, w żadnym przypadku, uzasadniony interesem służby lub charakterem stanowiska do obsadzenia.


title: Sprawa C-151/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña (Hiszpania) w dniu 14 kwietnia 2008 r. — N.N. Renta, S.A. przeciwko Generalidad de Cataluña

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña (Hiszpania) w dniu 14 kwietnia 2008 r. — N.N. Renta, S.A. przeciwko Generalidad de Cataluña
   (Sprawa C-151/08)
   (2008/C 158/17)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Superior de Justicia de Cataluña (Hiszpania).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: N.N. Renta, S.A.

      Strona pozwana: Generalidad de Cataluña.
   Pytania prejudycjalne
   Czy utrzymanie stopniowej lub proporcjonalnej stawki Impuesto sobre Actos Jurídicos Documentados [podatku od czynności prawnych dokonanych w formie dokumentu urzędowego] jest zgodne z art. 33 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (1) z dnia 17 maja 1977 r., w sytuacji gdy stosowana jest ona do nadania urzędowej formy umowie sprzedaży zawieranej przez przedsiębiorcę, którego działalność polega na zakupie i sprzedaży nieruchomości lub ich zakupie w celu późniejszego ich przekształcenia lub wynajmu, przy czym zdarzenie podatkowe, podstawa opodatkowania i podatnik pokrywają się z podatkiem od wartości dodanej, który jest wymagalny jednocześnie z tytułu tej samej transakcji sprzedaży?

      (1)  W sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1).


title: Sprawa T-620/16: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2016 r. – The Logistical Approach/EUIPO – Idea Groupe (Idealogistic)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/51

         Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2016 r. – The Logistical Approach/EUIPO – Idea Groupe (Idealogistic)
   (Sprawa T-620/16)
   (2016/C 402/60)
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: The Logistical Approach BV (Uden, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat R. Milchior)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Idea Groupe (Montoir de Bretagne, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „Idealogistic” – zgłoszenie nr 12 318 234

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 czerwca 2016 r. w sprawie R 1435/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, zmianę zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim błędnie utrzymała w mocy decyzję Wydziału Sprzeciwów odmawiającą rejestracji znaku towarowego nr 012318234 dla usług „doradztwa w zakresie logistyki, takich jak wybór tras transportowych, tworzenie składów celnych oraz wybór środków transportu”;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 76 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-345/05 R III: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 listopada 2007 r. — V przeciwko Parlamentowi (Środek tymczasowy — Uchylenie immunitetu członka Parlamentu Europejskiego — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak fumus boni juris)

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/22

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 listopada 2007 r. — V przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-345/05 R III)
   (Środek tymczasowy - Uchylenie immunitetu członka Parlamentu Europejskiego - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak fumus boni juris)
   (2008/C 37/33)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: V (przedstawiciele: J. Lofthouse, C. Hayes, barristers i M. Monan, solicitor)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: H. Krück, D. Moore i M. Windisch, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o ponowne rozpoznanie pierwszego i drugiego wniosku o zastosowanie środków tymczasowych, odrzuconych postanowieniami prezesa Sądu z dnia 16 marca 2007 r. w sprawie T-345/05 R V przeciwko Parlamentowi i z dnia 27 czerwca 2007 r. w sprawie T-345/05 R II V przeciwko Parlamentowi, niepublikowane w Zbiorze.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-287/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Centrale Raad van Beroep z dnia  15 lipca 2005 r.  w sprawie D. P. W. Hendrix przeciwko Raad van bestuur van het uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Centrale Raad van Beroep z dnia 15 lipca 2005 r. w sprawie D. P. W. Hendrix przeciwko Raad van bestuur van het uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen
   (Sprawa C-287/05)
   (2005/C 296/18)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 18 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) z dnia 15 lipca 2005 r. w sprawie D. P. W. Hendrix przeciwko Raad van bestuur van het uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen.
   Centrale Raad van Beroep zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy świadczenie z tytułu Wajong, wymienione w załączniku IIa do rozporządzenia nr 1408/71 (1), należy uważać za specjalne świadczenie nieskładkowe w rozumieniu art. 4 ust. 2a rozporządzenia nr 1408/71 z takim skutkiem, że w odniesieniu do osób takich jak wnoszący odwołanie stosować należy wyłącznie przepis koordynujący wprowadzony przez art. 10a rozporządzenia nr 1408/71? Czy dla udzielenia odpowiedzi na to pytanie ma znaczenie, czy zainteresowany pobierał pierwotnie (finansowane ze składek) świadczenie AAW dla młodych osób niepełnosprawnych, które z dniem 1 stycznia 1998 r. przekształcone zostało z mocy prawa w świadczenie z tytułu Wajong?

               2.

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy pracownik może powołać się na art. 39 WE zastosowany przez art. 7 rozporządzenia nr 1612/68 (2) wobec Państwa Członkowskiego, którego jest obywatelem, jeżeli pracował włącznie w tym Państwie Członkowskim, ale zamieszkuje na terytorium innego Państwa Członkowskiego?

               3.

               W przypadku odpowiedzi twierdzących na pytanie pierwsze i drugie: Czy art. 39 WE wykonany przez art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1612/68 należy rozumieć w ten sposób, że zgodny jest z nim zawsze przepis prawny, który uzależnia przyznanie lub kontynuowanie świadczenia od tego, aby zainteresowany miał miejsce zamieszkania na terenie Państwa Członkowskiego, którego uregulowanie prawne znajduje zastosowanie, o ile uregulowanie to przewiduje specjalne świadczenie nieskładkowe w rozumieniu art. 4 ust. 2a rozporządzenia nr 1408/71 i jest wymienione w załączniku IIa do tego rozporządzenia?

               4.

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze i drugie i odpowiedzi przeczącej na pytanie trzecie: Czy prawo wspólnotowe (w szczególności art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1612/68 i art. 39 WE oraz art. 12 i 18 WE) należy interpretować w ten sposób, że cechy istotne Wajong stanowią wystarczające uzasadnienie dla powołania warunku miejsca zamieszkania przeciwko obywatelowi Unii, który w Niderlandach świadczy pracę w pełnym wymiarze i z tego tytułu podlega wyłącznie przepisom niderlandzkim?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149 z 5.07.1971, str. 2).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 z 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257 z 19.10.1968, str. 2).


title: Sprawa T-241/10: Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2010 — Polska przeciwko Komisji

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/47

         Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2010 — Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-241/10)
   ()
   2010/C 209/71
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (Przedstawiciel: M. Szpunar, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2010/152/UE z dnia 11 marca 2010 r. (notyfikowanej jako dokument nr K(2010) 1317) wyłączającej z finansowania przez Unię Europejską niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1), w części wyłączającej z finansowania wspólnotowego kwoty 279 794 442,15 PLN i 25 583 996,81 EUR, wydatkowane przez agencję płatniczą akredytowaną przez Rzeczpospolitą Polską;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżona decyzja przewiduje korektę finansową z powodu rzekomych uchybień w systemie identyfikacji i kontroli działek rolnych w latach 2005 i 2006, dotyczących: nie do końca zwektoryzowanego systemu identyfikacji działek rolnych, akceptacji niekwalifikowalnych gruntów do płatności, zbyt niskiej liczby kontroli na miejscu w regionach o wysokim wskaźniku błędu (województwo opolskie) oraz błędnego zastosowania przepisów dotyczących celowej niezgodności.
   Strona skarżąca kwestionuje istnienie wszystkich zarzucanych uchybień i podnosi przeciwko zaskarżonej decyzji następujące zarzuty.
   Po pierwsze, skarżąca podnosi zarzut naruszenia art. 7 ust. 4 pierwszy akapit rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 (2) i art. 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 (3) oraz naruszenia wytycznych nr VI/5330/97 poprzez zastosowanie korekty finansowej w oparciu o błędne ustalenia faktyczne i błędną wykładnię prawa, pomimo że wydatki zostały dokonane przez władze polskie zgodnie z przepisami Unii Europejskiej.
   Zdaniem strony skarżącej, żadne z rzekomych uchybień będących podstawą zastosowanej korekty finansowej nie miało miejsca, a wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską na mocy zaskarżonej decyzji były dokonane zgodnie z przepisami Unii Europejskiej.
   Strona skarżąca twierdzi, że system identyfikacji działek rolnych stosowany w Polsce w latach 2005 i 2006 był w pełni zgodny z wymaganiami określonymi w art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 (4) oraz art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 (5), w wielu aspektach znacznie przewyższając te wymagania i gwarantując rygorystyczną ochronę interesów finansowych Unii Europejskiej.
   Podnosi ona również, że stosowane w latach 2005 i 2006 procedury krajowe pozwalały na ustalenie w sposób skuteczny i obiektywny faktu umyślnego bądź nieumyślnego działania wnioskodawcy w przypadku przedeklarowania powierzchni gruntów zgłoszonych do płatności, przewidując w przypadkach wątpliwych rozstrzygnięcie sądowe oraz respektując zasadę domniemania niewinności.
   Ponadto skarżąca wskazuje, że akceptacja gruntów do płatności była zgodna z warunkami kwalifikowalności gruntów, przy uwzględnieniu, że zgodnie z Aktem Przystąpienia warunkiem kwalifikowalności gruntu jest utrzymywanie go w dobrej kulturze rolnej (GAC) na dzień 30 czerwca 2003 r., podczas gdy utrzymywanie gruntu w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska (GAEC) w dniu kontroli nie jest warunkiem kwalifikowalności tego gruntu, lecz przesłanką zmniejszenia kwoty płatności.
   Twierdzi ona także, że liczba kontroli na miejscu w 2005 r. w województwie opolskim została zrealizowana na poziomie zgodnym z wymaganiami art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004.
   Po drugie, skarżąca podnosi zarzut naruszenia art. 7 ust. 4 czwarty akapit rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 i art. 31 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, naruszenia wytycznych nr VI/5330/97 oraz naruszenia zasady proporcjonalności poprzez zastosowanie korekty w wysokości rażąco nadmiernej w stosunku do ryzyka ewentualnej straty finansowej dla budżetu Unii Europejskiej.
   Zdaniem skarżącej nawet gdyby założyć istnienie pewnych uchybień w ustanowionym przez polskie władze systemie kontroli i sankcji, quod non, to uchybienia te byłyby na tyle nieznaczne, że ryzyko ewentualnych strat dla budżetu Unii było wielokrotnie niższe od wysokości korekty zastosowanej przez Komisję w zaskarżonej decyzji. Dotyczy to w szczególności wysokości korekty zastosowanej przez Komisję z tytułu niezakończenia wektoryzacji systemu identyfikacji działek rolnych oraz z tytułu rzekomo niewystarczającej liczby kontroli na miejscu w województwie opolskim w 2005 r.

      (1)  Dz. Urz. UE L 63, s. 7

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, Dz.U. L 160, s. 103, polskie wydanie specjalne: Rozdział 3 Tom 25 s. 414

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, Dz.U. L 209, s. 1

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001, Dz.U. L 270, s. 1, polskie wydanie specjalne: Rozdział 3 Tom 40 s. 269

      (5)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników, Dz.U. L 141, s. 18, polskie wydanie specjalne: Rozdział 3 Tom 44 s. 243


title: Sprawy połączone C-537/12 i C-116/13: Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 listopada 2013 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción n ° 1 de Catarroja i Juzgado de Primera Instancia n ° 17 de Palma de Mallorca (Hiszpania) – Banco Popular Español SA przeciwko Marii Teodolindzie Rivas Quichimbo, Wilmarowi Edgarowi Cunowi Pérezowi (C-537/12) i Banco de Valencia SA przeciwko Joaquínowi Valldeperasowi Tortosie, Maríi Ángeles Miret Jaume (C-116/13) (Dyrektywa 93/13/EWG — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Umowy konsumenckie — Umowa pożyczki hipotecznej — Postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką — Właściwość sądu krajowego rozpoznającego wniosek o wszczęcie egzekucji — Nieuczciwe warunki — Kryteria oceny)

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/3

         Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 listopada 2013 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 1 de Catarroja i Juzgado de Primera Instancia no 17 de Palma de Mallorca (Hiszpania) – Banco Popular Español SA przeciwko Marii Teodolindzie Rivas Quichimbo, Wilmarowi Edgarowi Cunowi Pérezowi (C-537/12) i Banco de Valencia SA przeciwko Joaquínowi Valldeperasowi Tortosie, Maríi Ángeles Miret Jaume (C-116/13)
   (Sprawy połączone C-537/12 i C-116/13) (1)

   ((Dyrektywa 93/13/EWG - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Umowy konsumenckie - Umowa pożyczki hipotecznej - Postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką - Właściwość sądu krajowego rozpoznającego wniosek o wszczęcie egzekucji - Nieuczciwe warunki - Kryteria oceny))
   2014/C 102/04
   Język postępowania: hiszpański

      Sądy odsyłające

   Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 1 de Catarroja, Juzgado de Primera Instancia no 17 de Palma de Mallorca

      Strony w postępowaniach głównych

      Strona skarżąca: Banco Popular Español SA (C-537/12), Banco de Valencia SA Jaume (C-116/13),

      Strona pozwana: Maria Teodolinda Rivas Quichimbo, Wilmar Edgar Cun Pérez (C-537/12), Joaquín Valldeperas Tortosa, María Ángeles Miret Jaume (C-116/13).

      Przedmiot

   C-537/12
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Juzgado de Primera Instancia e Instrucción – Wykładnia dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29) – Ochrona konsumentów w zakresie pożyczek na zakup nieruchomości – Zarzut podniesiony w postępowaniu egzekucyjnym oparty na nieuczciwym charakterze warunku umowy kredytu – Krajowe przepisy postępowania cywilnego mające zastosowanie do postępowania egzekucyjnego, wykluczające taki zarzut – Brak możliwości badania przez sąd krajowy nieuczciwego charakteru takiego warunku
   C-116/13
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Juzgado de Primera Instancia de Palma de Mallorca – Wykładnia art. 3 ust. 1 i 3, 7 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29) oraz pkt 1 lit. e) i g) i pkt 2 lit. a) załącznika do niej – Ochrona konsumentów w dziedzinie pożyczek na zakup nieruchomości – Krajowe przepisy procedury cywilnej mające zastosowanie do postępowania dotyczącego egzekucji z hipoteki – Kompetencje sądu krajowego

      Sentencja

               1)

               Dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie istnieniu w państwie członkowskim przepisów takich jak te będące przedmiotem sporu w postępowaniach głównych, zgodnie z którymi sąd rozpoznający wniosek o wszczęcie egzekucji nie może, w ramach postępowania egzekucyjnego z hipoteki, ani badać, czy to z urzędu, czy na wniosek konsumenta, czy warunek zawarty w umowie będącej podstawą egzekwowanego długu i tytułu egzekucyjnego ma nieuczciwy charakter, ani zarządzić środków tymczasowych, w tym w szczególności zawieszenia egzekucji, kiedy ich zarządzenie jest niezbędne do zagwarantowania pełnej skuteczności ostatecznego rozstrzygnięcia sądu prowadzącego odpowiednie postępowanie rozpoznawcze, który jest właściwy do zbadania nieuczciwego charakteru tego warunku.

               2)

               Artykuł 3 ust. 1 i 3 dyrektywy 93/13 oraz pkt 1 lit. e) i g) i pkt 2 lit. a) załącznika do niej należy interpretować w ten sposób, że do celów oceny, czy warunek umowny dotyczący wcześniejszej wymagalności spłaty pożyczki hipotecznej, taki jak ten w postępowaniu głównym, ma nieuczciwy charakter, zasadnicze znaczenie ma w szczególności to, czy:

                           —

                           przysługujące przedsiębiorcy uprawnienie do jednostronnego rozwiązania umowy jest uzależnione od niewywiązania się przez konsumenta ze zobowiązania o zasadniczym dla danego stosunku umownego znaczeniu;

                           —

                           uprawnienie takie przysługuje w przypadkach, w których takie niewywiązanie się ma charakter wystarczająco poważny w stosunku do okresu, na który udzielono pożyczki, i do kwoty tej pożyczki;

                           —

                           uprawnienie to stanowi odstępstwo od mających zastosowanie w tym zakresie w braku uzgodnienia przez strony reguł, przez co dostęp do sądu i korzystanie z prawa do obrony przez konsumenta są utrudnione, zważywszy na środki procesowe, którymi ów konsument dysponuje, oraz

                           —

                           prawo krajowe przewiduje odpowiednie i skuteczne środki umożliwiające konsumentowi, w odniesieniu do którego stosowany jest taki warunek umowny, zaradzenie skutkom tego jednostronnego rozwiązania umowy pożyczki.

         Na sądzie odsyłającym spoczywa zadanie dokonania tej oceny w świetle wszystkich okoliczności sprawy w postępowaniu głównym.

      (1)  Dz.U. C 38 z 9.2.2013.

      Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa T-474/04: Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2004 r. przez Pergan GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/27

         Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2004 r. przez Pergan GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-474/04)
   (2005/C 45/59)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 10 grudnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Pergan GmbH z siedzibą w Bocholt (Niemcy) reprezentowanej przez adwokatów M. Klusmanna i F. Wiemera przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 1 października 2004 r. (SG-Greffe (2004) D/204343) w zakresie, w którym decyzja ta oddala wniosek skarżącej o usunięcie wszelkich wzmianek wskazujących na skarżącą w ostatecznie opublikowanej wersji decyzji w przedmiocie kary pieniężnej wydanej przez pozwaną dnia 10 grudnia 2003 r. w sprawie COMP/E-2/37.857 – peroksydy organiczne

               2)

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżoną decyzją, pozwana częściowo oddaliła wniosek skarżącej z dnia 13 lipca 2004 r. o usunięcie z ostatecznie opublikowanej decyzji pozwanej w przedmiocie kary pieniężnej z dnia 10 grudnia 2003 r. w sprawie COMP/E-2/37.857 – peroksydy organiczne – wszelkich wzmianek wskazujących na skarżącą.
   Na uzasadnienie skargi, skarżąca podnosi, że zgodnie z art. 21 rozporządzenia 17/62, publikacja decyzji w przedmiocie kary pieniężnej mogła wskazywać jedynie przedsiębiorstwa będące uczestnikami postępowania. Ponieważ skarżąca nie była adresatem decyzji w przedmiocie kary pieniężnej, pozwana nie miała prawa publikować swych stwierdzeń kierowanych do skarżącej. Ponadto, pozwana nie miała prawa wydać decyzji stwierdzającej, obciążającej skarżącą. Zdaniem skarżącej, pozwana nie posiada, zgodnie z rozporządzeniem 17/62, kompetencji do wydania takiej decyzji i nie może wykazać interesu prawnego. Wreszcie, skarżąca podnosi naruszenie zasady skutecznego środka prawnego ustanowionego w art. 47 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Skarżąca podnosi w tym zakresie, że, chociaż pozwana przypisuje jej szerokie naruszenia kartelowe, pozwana zaniechała skierować do skarżącej decyzji w przedmiocie kary pieniężnej i z tego względu ograniczyła jej możliwości w zakresie skorzystania ze środka prawnego.


title: Sprawa C-294/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zwolniony z należności celnych przywóz sprzętu wojskowego i towarów o podwójnym przeznaczeniu, cywilnym i wojskowym)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-294/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zwolniony z należności celnych przywóz sprzętu wojskowego i towarów o podwójnym przeznaczeniu, cywilnym i wojskowym)
   2010/C 51/03
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Ström van Lier, P. Dejmek i G. Wilms, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Kruse i A. Falk, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciel: M. Lumma, pełnomocnik), Republika Finlandii (przedstawiciel: J. Heliskoski, pełnomocnik), Królestwo Danii (przedstawiciel: J. Molde, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 155, s. 1), a w okresie po dniu 31 maja 2002 r., rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130, s. 1) — Zwolniony z należności celnych przywóz materiałów wojennych i towarów o podwójnym przeznaczeniu, cywilnym i wojskowym

      Sentencja

               1)

               Nie dokonując ustalenia i płatności na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich środków własnych niepobranych w okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. w ramach przywozu materiałów wojennych i towarów przeznaczonych do użytku cywilnego i wojskowego oraz nie dokonując zapłaty odsetek za zwłokę związanych z niedokonaniem płatności rzeczonych środków własnych na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które ciążyły na nim odpowiednio na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, zmienionego rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 1355/96 z dnia 8 lipca 1996 r., do dnia 31 maja 2000 r., a od tego dnia na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot.

               2)

               Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Republika Federalna Niemiec, Republika Finlandii i Królestwo Danii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 217 z 3.9.2005.


title: Sprawa C-21/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky (Republika Czeska) w dniu 18 stycznia 2017 r. – Catlin Europe SE/O.K. Trans Praha spol. s.r.o.

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky (Republika Czeska) w dniu 18 stycznia 2017 r. – Catlin Europe SE/O.K. Trans Praha spol. s.r.o.
   (Sprawa C-21/17)
   (2017/C 112/28)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší soud České republiky

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: Catlin Europe SE.

      Strona powodowa: O.K. Trans Praha spol. s.r.o..

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty należy interpretować w ten sposób, że niepowiadomienie adresata o możliwości odmowy przyjęcia doręczanych dokumentów, jak przewidziano w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1393/2007 (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych („doręczanie dokumentów”) oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 (3) („rozporządzenia dotyczącego doręczania dokumentów”) stanowi podstawę dla prawa pozwanego (adresata) do złożenia wniosku o ponowne zbadanie europejskiego nakazu zapłaty zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty („rozporządzenia dotyczącego europejskiego nakazu zapłaty”)?

      (1)  Dz.U. 2006 L 399, s. 1.

      (2)  Dz.U 2007 L 324, s. 79.

      (3)  Dz.U. 2000 L 160, s. 3743 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 1, s. 227.


title: Sprawa C-113/08: Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/17

         Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-113/08)
   (2008/C 116/29)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M.A. Rabanal Suárez i P. Dejmek)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla dostosowania się do dyrektywy 2006/49/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie adekwatności kapitałowej firm inwestycyjnych i instytucji kredytowych, a w szczególności do art. 17, art. 22-25, art. 30, 33, 35, 40, 41, 43, 44, 50, załączników I i II, załącznika VII, a w każdym razie poprzez niedoinformowanie Komisji o przyjęciu takich przepisów, Hiszpania uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dostosowanie prawa krajowego do dyrektywy 2006/49/WE upłynął 31 grudnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 177, str. 201.


title: Sprawa T-295/13: Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2015 r. – Włochy/Komisja [System językowy — Sprostowania ogłoszeń o konkursach otwartych mających na celu nabór administratorów — Nowe postępowania konkursowe — Wybór drugiego języka spośród trzech języków — Rozporządzenie nr 1 — Artykuł 1d ust. 1 1, art. 27 i 28 lit. f) regulaminu pracowniczego — Zasada niedyskryminacji — Proporcjonalność]

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/14

         Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2015 r. – Włochy/Komisja
   (Sprawa T-295/13) (1)

   ([System językowy - Sprostowania ogłoszeń o konkursach otwartych mających na celu nabór administratorów - Nowe postępowania konkursowe - Wybór drugiego języka spośród trzech języków - Rozporządzenie nr 1 - Artykuł 1d ust. 1 1, art. 27 i 28 lit. f) regulaminu pracowniczego - Zasada niedyskryminacji - Proporcjonalność])
   (2016/C 059/14)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspomagana przez P. Gentiliego i S. Fiorentina, avvocati dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall, B. Eggers i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J. García-Valdecasas Dorrego, abogado del Estado)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności sprostowania ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/177/10 mającego na celu ustanowienie rezerwy kadrowej dla naboru administratorów AD 5 w dziedzinie europejskiej administracji publicznej, prawa, ekonomii, audytu i technologii informacyjno-komunikacyjnych (Dz.U. 2013 C 82 A, s. 1), a także sprostowania ogłoszeń o konkursach otwartych EPSO/AD/178/10 i EPSO/AD/179/10, mających na celu ustanowienie rezerwy kadrowej dla naboru administratorów w dziedzinach, odpowiednio, bibliotekoznawstwa/informacji naukowej i serwisu audiowizualnego (Dz.U. 2013 C 82 A, s. 6).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność opublikowanego w dniu 21 marca 2013 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej sprostowania ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/177/10 mającego na celu ustanowienie rezerwy kadrowej dla naboru administratorów AD 5 w dziedzinie europejskiej administracji publicznej, prawa, ekonomii, audytu i technologii informacyjno-komunikacyjnych oraz opublikowanego w dniu 21 marca 2013 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej sprostowania ogłoszeń o konkursach otwartych EPSO/AD/178/10 i EPSO/AD/179/10, mających na celu ustanowienie rezerwy kadrowej dla naboru administratorów w dziedzinach, odpowiednio, bibliotekoznawstwa/informacji naukowej i serwisu audiowizualnego, zgodnie z tym, jak ich charakter i treść zostały ustalone w pkt 68-70 niniejszego wyroku.

               2)

               Komisja pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Republikę Włoską.

               3)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa koszty własnej interwencji.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa C-83/12 PPU: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Postępowanie karne przeciwko Minh Khoa Vo (Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Rozporządzenie (WE) nr 810/2009 — Wspólnotowy kodeks wizowy — Artykuły 21 i 34 — Ustawodawstwo krajowe — Nielegalne wprowadzenie obywateli państw trzecich na terytorium państwa członkowskiego — Wizy uzyskane poprzez podstępne wprowadzenie w błąd — Kara nałożona na organizatora nielegalnej imigracji)

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/14

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Postępowanie karne przeciwko Minh Khoa Vo
   (Sprawa C-83/12 PPU) (1)

   (Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Rozporządzenie (WE) nr 810/2009 - Wspólnotowy kodeks wizowy - Artykuły 21 i 34 - Ustawodawstwo krajowe - Nielegalne wprowadzenie obywateli państw trzecich na terytorium państwa członkowskiego - Wizy uzyskane poprzez podstępne wprowadzenie w błąd - Kara nałożona na organizatora nielegalnej imigracji)
   2012/C 174/20
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Minh Khoa Vo

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 21 i art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (Dz.U. L 243, s. 1) — Przepisy krajowe przewidujące kary dla osób przewożących nielegalnie cudzoziemców na terytorium krajowe — Zastosowanie sankcji w sytuacji gdy chodzi o cudzoziemca posiadającego wizę uzyskaną wskutek podstępnego wprowadzenia w błąd właściwego organu innego państwa członkowskiego, która nie została jeszcze unieważniona na mocy wspomnianego rozporządzenia

      Sentencja

   Wykładni art. 21 i 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie wynikającej z przepisów krajowych karalności pomocy w nielegalnej imigracji w przypadkach, w których przemycane osoby, obywatele państw trzecich, posiadają wizę uzyskaną wskutek podstępnego wprowadzenia w błąd poprzez podanie nieprawdy właściwemu organowi państwa członkowskiego wydania wizy co do rzeczywistego celu podróży, chociaż wiza ta nie została uprzednio unieważniona.

      (1)  Dz.U. C 126 z 28.4.2012.


title: Sprawa C-491/14: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 3 de Madrid – Hiszpania) – Rosa dels Vents Assessoria SL/U Hostels Albergues Juveniles SL (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Znaki towarowe — Dyrektywa 2008/95/WE — Artykuł 5 ust. 1 — Pojęcie osób trzecich — Właściciel późniejszego znaku towarowego)

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/13

         Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 3 de Madrid – Hiszpania) – Rosa dels Vents Assessoria SL/U Hostels Albergues Juveniles SL
   (Sprawa C-491/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Znaki towarowe - Dyrektywa 2008/95/WE - Artykuł 5 ust. 1 - Pojęcie osób trzecich - Właściciel późniejszego znaku towarowego))
   (2015/C 213/19)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Mercantil no 3 de Madrid

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Rosa dels Vents Assessoria SL

      Strona pozwana: U Hostels Albergues Juveniles SL

      Sentencja

   Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy 2008/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że prawo wyłączne właściciela znaku towarowego do zakazania wszelkim osobom trzecim używania w obrocie handlowym oznaczeń identycznych z jego znakiem towarowym lub podobnych do tego znaku rozciąga się na osobę trzecią będącą właścicielem późniejszego znaku towarowego, bez konieczności uprzedniego unieważnienia prawa do tego ostatniego znaku towarowego.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2015.


title: Sprawa T-619/16: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2016 r. – Sicignano/EUIPO – Inprodi (GiCapri „a giacchett’e capri”)

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/45

         Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2016 r. – Sicignano/EUIPO – Inprodi (GiCapri „a giacchett’e capri”)
   (Sprawa T-619/16)
   (2016/C 392/59)
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Pasquale Sicignano (Santa Maria la Carità, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Masetti Zannini de Concina, M. Bucarelli, G. Petrocchi)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Inghirami Produzione Distrinuzione SpA (Inprodi) (Mediolan, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy Unii Europejskiej zawierający elementy słowne „GiCapri »a giacchett’e capri«” – zgłoszenie nr 12 512 778.

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu.

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie R 806/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 czerwca 2016 r. w postępowaniu R 806/2015-5 oddalającej zgłoszenie 12512778 złożonego znaku towarowego GiCapri „a giacchett'e capri” w odniesieniu do klas towarów18, 25 i 35 a w konsekwencji przyjęcie zgłoszenia;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami skarżącego, obejmującymi wszystkie wydatki, wynagrodzenia i honoraria poniesione w niniejszej sprawie.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-354/13: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2013 r. — Zentralverband des Deutschen Bäckerhandwerks przeciwko Komisji

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/43

         Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2013 r. — Zentralverband des Deutschen Bäckerhandwerks przeciwko Komisji
   (Sprawa T-354/13)
   2013/C 260/78
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Zentralverband des Deutschen Bäckerhandwerks e.V. (Berlin, Deutschland) (przedstawiciele: adwokaci I. Jung, M. Teworte-Vey, A. Renvert i J.T. Saatkamp)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 8 kwietnia 2013 r. w sprawach „Kołocz śląski/Kołacz śląski” — Schlesischer Streuselkuchen [sygnatura: Ares (2013) 619104 — 10 kwietnia 2013 r.]

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący błędnej podstawy prawnej

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że pozwana błędnie oparła swoją decyzję w przedmiocie wniosku strony pozwanej o cofnięcie rejestracji „Kołocz śląski/Kołacz śląski” jako chronionego oznaczenia geograficznego na obowiązującym w momencie wydania decyzji rozporządzeniu (EU) nr 1151/2012 (1), a nie na obowiązującym w momencie złożenia wniosku przez stronę pozwaną rozporządzeniu (WE) nr 510/2006 (2). W ten sposób strona pozwana naruszyła zasadę „tempus regit actum”.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi również, że wniosek o cofnięcie rejestracji był zgodnie z rozporządzeniem nr 510/2006 dopuszczalny i uzasadniony. W tym kontekście wskazuje między innymi, że istniały dwie podstawy cofnięcia rejestracji (w przypadku spornego oznaczenia chodziło o nazwę rodzajową w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 510/2006 i o błędne określenie geograficznego obszaru Śląska w specyfikacji produktu) w rozumieniu art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 510/2006 oraz że odmienna interpretacja i odmienne zastosowanie tego przepisu względem zakładów piekarniczych w Republice Federalnej Niemiec narusza prawa podstawowe tych podmiotów.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia rozporządzenia nr 1151/2012

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że złożony wniosek jest dopuszczalny i uzasadniony także w przypadku dokonywania oceny na podstawie rozporządzenia nr 1151/2012.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 93, s. 12)


title: Sprawa T-325/04: Skarga wniesiona dnia 5 sierpnia 2004 r. przez Citicorp przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/31

         Skarga wniesiona dnia 5 sierpnia 2004 r. przez Citicorp przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa T-325/04)
   (2004/C 273/61)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   Dnia 5 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) wniesiona przez Citicorp, z siedzibą w Nowym Jorku (Stany Zjednoczone), reprezentowaną przez Dr V. von Bomharda, Dr A. Rencka, Dr C. Shulte' a oraz Dr A. Pohlmanna, prawników.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 maja 2004 r. w sprawie R 0789/2002-1;

               —

               obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Citicorp

               Wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem zgłoszenia:

               Oznaczenie słowne „Worldlink” (zgłoszenie nr 111880).

               Towary i usługi:

               Klasa 9, 16 i 36.

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Link Interchange Network Ltd.

               Znak towarowy lub oznaczenie powołane w sprzeciwie:

               Krajowy słowny i graficzny znak towarowy „LINK” dla usług z klasy 36 (usługi bankowe w zakresie operacji gotówkowych, transferu środków finansowych, informacji finansowej).

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego dla usług z zakresu spraw finansowych i pieniężnych z klasy 36.

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Odrzucenie odwołania.

               Podniesione zarzuty:

               Naruszenie art. 73 i 74 rozporządzenia nr 40/94 (1) a także art. 8 ust. 1 lit. b) tegoż rozporządzenia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) Nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1).


title: Wykreślenie sprawy C-461/04

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/32

         Wykreślenie sprawy C-461/04 (1)

   (2006/C 60/64)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 16 listopada 2005 r. prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-461/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów.

      (1)  Dz.U. C 314 z 18.12.2004


title: Sprawa F-110/15: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/36

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-110/15)
   (2015/C 328/34)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności propozycji przeniesienia uprawnień emerytalnych strony skarżącej do systemu emerytalnego Unii, z zastosowaniem nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego i żądanie zasądzenia od strony pozwanej zapłaty kwoty 1 EUR przewidywanej za szkodę, którą strona skarżąca miała ponieść.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych z dnia 15 lipca 2011 r. do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 10 marca 2015 r. w sprawie doliczenia lat służby uprawniających do emerytury przysługujących w odniesieniu do uprawnień emerytalnych nabytych przez skarżącego przed rozpoczęciem przez niego służby w ramach ich przeniesienia do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej zgodnie z ogólnymi przepisami wykonawczymi do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 15 lipca 2011 r.;

               —

               pomocniczo, zasądzenie od Komisji Europejskiej jednego euro w przewidywaniu odszkodowania za poniesioną przez skarżącego szkodę;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.