title: Sprawa C-415/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 22 lipca 2013 r. przez Fabrykę Łożysk Tocznych-Kraśnik S.A. od wyroku Sądu (pierwszej izby) z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie T-19/12, Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) — Impexmetal

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/16

         Odwołanie wniesione w dniu 22 lipca 2013 r. przez Fabrykę Łożysk Tocznych-Kraśnik S.A. od wyroku Sądu (pierwszej izby) z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie T-19/12, Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) — Impexmetal
   (Sprawa C-415/13 P)
   2013/C 274/28
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik S.A. (Przedstawiciel: P. Borowski, adwokat)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Impexmetal S.A.

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu w całości i uwzględnienie w całości skargi z dnia 9 stycznia 2012 r. poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego z dnia 27 października 2011 r.;

               —

               na wypadek nie uwzględnienia tego wniosku, uchylenie wyroku Sądu w całości i przekazanie niniejszej sprawy Sądowi do ponownego rozpatrzenia;

               —

               obciążenie drugich stron w postępowaniu odwoławczym kosztami postępowania, w tym także kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem do spraw Sprzeciwów Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego oraz w postępowaniu przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca zarzuca Sądowi naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1) poprzez jego zastosowanie w stanie faktycznym nieobjętym hipotezą tego przepisu.
   Zdaniem wnoszącego odwołanie, do takiego niewłaściwego zastosowania wymienionego przepisu doszło na skutek błędnego uznania przez Sąd, że znak wnoszącego odwołanie wykazuje podobieństwo do znaku towarowego interwenienta i tym samym istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej. Wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd nie uwzględnił, iż

               —

               towary w postaci „maszyn i obrabiarek”, oznaczane znakiem wnoszącego odwołanie, oraz towary w postaci „łożysk”, oznaczane znakiem interwenienta, charakteryzują się znaczną odmiennością a już z pewnością nie są towarami komplementarnymi;

               —

               znak wnoszącego odwołanie i znak interwenienta wykazują istotne różnice w warstwie wizualnej;

               —

               znak wnoszącego odwołanie zawiera w sobie element słowny w postaci rzeczownika „Kraśnik”, co ma istotny wpływ na różnice w warstwie wizualnej, fonetycznej i konceptualnej porównywanych znaków;

               —

               znak wnoszącego odwołanie i znak interwenienta wykazują istotne różnice w warstwie fonetycznej;

               —

               znak wnoszącego odwołanie stanowi część nazwy jego firmy, a nazwa ta została stosowana na długo przed datą zgłoszenia;

               —

               znak ten jest historycznie uzasadnionym oznaczeniem odróżniającym wnoszącego odwołanie;

               —

               omawiane znaki w sposób długotrwały i pokojowy koegzystowały na jednym rynku;

               —

               podobieństwo między porównywanymi znakami nie usprawiedliwia twierdzenia jakoby mogło być ono źródłem istnienia ryzyka konfuzji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (wersja ujednolicona), Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa T-711/14: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2014 r. – Arcofin i in. przeciwko Komisji

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/63

         Skarga wniesiona w dniu 7 października 2014 r. – Arcofin i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-711/14)
   2014/C 409/85
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strony skarżące: Arcofin SCRL (Schaerbeek, Belgia); Arcopar SCRL (Schaerbeek); i Arcoplus (Schaerbeek) (przedstawiciele: R. B. Martens, A. Verlinden i C. Maczkovics, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości w zakresie, w jakim uznano w niej pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym, nakazano państwu belgijskiemu odzyskanie pomocy i zakazano mu dokonywania jakichkolwiek wypłat z tytułu gwarancji na rzecz indywidualnych członków stron skarżących;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2, 3 i 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim artykuły te nakazują państwu belgijskiemu odzyskanie pomocy i zakazują mu dokonywania jakichkolwiek wypłat z tytułu gwarancji na rzecz indywidualnych członków stron skarżących;

               —

               w każdym wypadku, obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strony skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2014/686/UE z dnia 3 lipca 2014 r. [notyfikowanej pod numerem C (2014) 1021 wersja ostateczna] w sprawie pomocy państwa wdrożonej przez Belgię w formie programu gwarancji chroniącego udziały indywidualnych członków spółdzielni finansowych [pomoc państwa SA.33927 (2012/C) (ex 2011/NN)] (Dz.U. L 284, s. 53).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1, art. 108 i art. 296 akapit drugi TFUE, art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1), zasady uzasadniania aktów prawnych, a także naruszenia przepisów proceduralnych dotyczących ciężaru dowodu i jego rozkładu w zakresie, w jakim Komisja niesłusznie i bez przedstawienia uzasadnienia stwierdziła, że strony skarżące były jedynymi rzeczywistymi beneficjentami pomocy.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1, art. 296 akapit drugi TFUE i zasady uzasadniania aktów prawnych oraz błędu w ocenie okoliczności faktycznych w zakresie, w jakim Komisja niesłusznie i bez przedstawienia uzasadnienia stwierdziła, że program gwarancji może zakłócić konkurencję z innymi spółdzielniami i dostawcami produktów inwestycyjnych, a także wpłynąć na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi.

               3.

               Zarzut trzeci, podniesiony tytułem żądania ewentualnego, dotyczący naruszenia art. 107 ust. 3 lit. b) i art. 108 ust. 2 TFUE oraz oczywistego błędu w ocenie w zakresie, w jakim Komisja niesłusznie uznała, że program gwarancji jest niezgodny z rynkiem wewnętrznym.
               Strony skarżące podnoszą, że o ile pomoc państwa została udzielona, powinna ona być uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym jako pomoc przeznaczona na zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce belgijskiej w rozumieniu art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE.

               4.

               Zarzut czwarty, podniesiony tytułem dalszego żądania ewentualnego, dotyczący naruszenia art. 108 ust. 2 TFUE, art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 i zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań w zakresie, w jakim oczekiwania, jakie strony w sposób uzasadniony mogły mieć co do zgodności z prawem środka pomocy, sprzeciwiają się żądaniu przez Komisję odzyskania pomocy.

               5.

               Zarzut piąty, podniesiony tytułem jeszcze dalszego żądania ewentualnego, dotyczący naruszenia art. 107 i 108 TFUE oraz rozporządzenia (WE) nr 659/1999, przekroczenia uprawnień lub, co najmniej, naruszenia zasady proporcjonalności w zakresie, w jakim decyzja Komisji o nakazaniu państwu członkowskiemu przyjęcia szczególnego środka w celu cofnięcia pomocy, który w niniejszym przypadku polega na niedokonywaniu żadnych wypłat na rzecz indywidualnych członków stron skarżących, w sposób oczywisty wykracza poza uprawnienia Komisji lub, co najmniej, jest oczywiście nieproporcjonalna.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa C-466/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt — Szwecja) — Nils Svensson, Sten Sjögren, Madelaine Sahlman i Pia Gadd przeciwko Retriever Sverige AB (Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 2001/29/WE — Społeczeństwo informacyjne — Harmonizacja niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych — Artykuł 3 ust. 1 — Publiczne udostępnianie — Pojęcie — Linki internetowe (linki, na które można kliknąć) umożliwiające dostęp do utworów chronionych)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/12

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt — Szwecja) — Nils Svensson, Sten Sjögren, Madelaine Sahlman i Pia Gadd przeciwko Retriever Sverige AB
   (Sprawa C-466/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Społeczeństwo informacyjne - Harmonizacja niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych - Artykuł 3 ust. 1 - Publiczne udostępnianie - Pojęcie - Linki internetowe (linki, na które można kliknąć) umożliwiające dostęp do utworów chronionych)
   2014/C 93/18
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Svea hovratt

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nils Svensson, Sten Sjögren, Madelaine Sahlman i Pia Gadd

      Strona pozwana: Retriever Sverige AB

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Svea Hovrätt — Wykładnia art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10) — Strona internetowa z funkcją wyszukiwania i śledzenia informacji, umożliwiająca abonentom skorzystanie z usługi odpłatnego dostępu do utworów chronionych — Zamieszczanie przez podmiot niebędący autorem utworu ani osobą, której przysługują prawa do tego utworu, na stronie internetowej tego podmiotu, linku umożliwiającego dostęp do utworu

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że nie stanowi czynności publicznego udostępnienia w rozumieniu tego przepisu udostępnienie na stronie internetowej linków, na które można kliknąć, odsyłających do utworów chronionych ogólnie dostępnych na innej stronie internetowej.

               2)

               Artykuł ust. 1 dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie mogło przyznać podmiotom prawa autorskiego szerszą ochronę w drodze ustanowienia przepisu przewidującego, że pojęcie publicznego udostępniania obejmuje szerszy zakres działań niż działania wymienione w tym przepisie.

      (1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012.


title: Sprawa C-161/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 9 kwietnia 2015 r. – Abdelhafid Bensada Benallal/Państwo Belgijskie

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 9 kwietnia 2015 r. – Abdelhafid Bensada Benallal/Państwo Belgijskie
   (Sprawa C-161/15)
   (2015/C 190/07)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: Abdelhafid Bensada Benallal

      Druga strona postępowania: Państwo Belgijskie

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zasada ogólna prawa Unii Europejskiej ustanawiająca obowiązek poszanowania prawa do obrony, w tym prawa każdej osoby do bycia wysłuchanym przez władze krajowe przed wydaniem przez odnośny organ jakiejkolwiek decyzji, która mogłaby niekorzystnie wpłynąć na interesy tej osoby, takiej jak decyzja o cofnięciu zezwolenia na pobyt, ma w porządku prawnym Unii Europejskiej znaczenie równoważne ze znaczeniem przepisów ustanawiających w prawie belgijskim bezwzględne przeszkody procesowe w wewnętrznym porządku prawnym tego państwa i czy zasada równoważności wymaga by zarzut naruszenia zasady ogólnej prawa Unii Europejskiej dotyczącej obowiązku poszanowania prawa do obrony mógł być podniesiony po raz pierwszy przed Conseil d'État w postępowaniu kasacyjnym, co w prawie krajowym jest dopuszczalne w przypadku zarzutów dotyczących bezwzględnych przeszkód procesowych?


title: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia  13 grudnia 2005 r.  w sprawie C- 177/05 María Cristina Guerrero Pecino przeciwko Fondo de Garantía Salarial (Fogasa) (wniosek Juzgado de lo Social Único de Algeciras o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 104 § 3 zdanie pierwsze regulaminu — Polityka społeczna — Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy — Dyrektywa 80/987/EWG (zmieniona dyrektywą 2002/74/WE) — Odszkodowanie uzgodnione w ugodzie — Wypłata należności zapewniona przez instytucję udzielającą gwarancji — Wypłata należności uzależniona od wydania orzeczenia sądowego)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/15

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 13 grudnia 2005 r.
   w sprawie C- 177/05 María Cristina Guerrero Pecino przeciwko Fondo de Garantía Salarial (Fogasa) (wniosek Juzgado de lo Social Único de Algeciras o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 104 § 3 zdanie pierwsze regulaminu - Polityka społeczna - Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy - Dyrektywa 80/987/EWG (zmieniona dyrektywą 2002/74/WE) - Odszkodowanie uzgodnione w ugodzie - Wypłata należności zapewniona przez instytucję udzielającą gwarancji - Wypłata należności uzależniona od wydania orzeczenia sądowego)
   (2006/C 60/31)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-177/05 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Juzgado de lo Social Único de Algeciras (Hiszpania) postanowieniem z dnia 30 marca 2005 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 20 kwietnia 2005 r., w postępowaniu: María Cristina Guerrero Pecino przeciwko Fondo de Garantía Salarial (Fogasa), Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Schiemann, prezes izby, N. Colneric (sprawozdawca) i E. Juhász, sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 13 grudnia 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:
   Jeśli zgodnie z właściwymi przepisami krajowymi odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy, które zostało zasądzone w orzeczeniu sądowym lub decyzji administracyjnej powinno być uznane na podstawie prawa krajowego jako odszkodowanie należne w związku z ustaniem stosunku pracy w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy, zmienionej dyrektywą 2002/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r., to odszkodowanie o takim samym charakterze, ustalone w trakcie postępowania ugodowego przed sądem, tak jak w sprawie w postępowaniu przed sądem krajowym, również powinno być uznane za odszkodowanie należne w związku z ustaniem stosunku pracy w rozumieniu tego przepisu. Sąd krajowy nie powinien stosować przepisu, który narusza zasadę równości wyłączając odszkodowanie ustalone w ugodzie z pojęcia „odszkodowania należnego” w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz. U. C 155 z 25.06.2005 r.


title: Sprawa F-115/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (izba pierwsza) z dnia 16 stycznia 2007 r. — Vienne przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Obowiązek pomocy spoczywający na administracji — Odmowa — Transfer uprawnień emerytalnych nabytych w Belgii)

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/46

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (izba pierwsza) z dnia 16 stycznia 2007 r. — Vienne przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-115/05) (1)

   (Służba publiczna - Obowiązek pomocy spoczywający na administracji - Odmowa - Transfer uprawnień emerytalnych nabytych w Belgii)
   (2007/C 42/80)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Philippe Vienne (Bascharage, Luksemburg) (przedstawiciele: G. Bouneou i F. Frabetti, avocats)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo M. Mustapha-Pacha i A. Bencomo-Weber, następnie J. De Wachter, M. Mustapha-Pacha i K. Zejdova, pełnomocicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze żądanie uchylenia decyzji Parlamentu oddalającej wnioski skarżących o udzielenie im pomocy w ramach transferu uprawnień emerytalnych nabytych przez nich w Belgii i po drugie żądanie odszkodowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda za stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 22 z 28.1.2006, str. 24 (Sprawa początkowo wpisana do rejestru Sądu Pierwszej Instancji pod numerem T-427/05 i następnie, postanowieniem z dnia 15 grudnia 2005 r., przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej.).


title: Sprawa C-373/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — Hoesch Metals and Alloys GmbH przeciwko Hauptzollamt Aachen (Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 24 — Pochodzenie niepreferencyjne towarów — Obróbka lub przetworzenie nadające pochodzenie — Bloki krzemu pochodzące z Chin — Sortowanie, kruszenie i oczyszczanie bloków oraz odsiewanie i podział ziaren według ich rozmiaru oraz ich pakowanie w Indiach — Dumping — Ważność rozporządzenia (WE) nr 398/2004)

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — Hoesch Metals and Alloys GmbH przeciwko Hauptzollamt Aachen
   (Sprawa C-373/08) (1)

   (Wspólnotowy kodeks celny - Artykuł 24 - Pochodzenie niepreferencyjne towarów - Obróbka lub przetworzenie nadające pochodzenie - Bloki krzemu pochodzące z Chin - Sortowanie, kruszenie i oczyszczanie bloków oraz odsiewanie i podział ziaren według ich rozmiaru oraz ich pakowanie w Indiach - Dumping - Ważność rozporządzenia (WE) nr 398/2004)
   2010/C 80/03
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hoesch Metals and Alloys GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Aachen

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Düsseldorf — Wykładnia art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) — Ważność rozporządzenia Rady (WE) nr 398/2004 z dnia 2 marca 2004 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz krzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 66, s. 15) — Pojęcie „istotna obróbka lub przetworzenie” nadające pochodzenie — Oczyszczanie i kruszenie bloków metalu krzemowego pochodzących z Chin jak również odsiewanie, sortowanie i pakowanie uzyskanych w ten sposób ziaren krzemu

      Sentencja

               1)

               Oddzielanie, kruszenie i oczyszczanie bloków krzemu oraz odsiewanie, sortowanie i pakowanie ziaren krzemu powstałych w wyniku kruszenia, takie jak te, które zostały przeprowadzone w sprawie przed sądem krajowym nie stanowią obróbki lub przetworzenia nadającego pochodzenie w rozumieniu art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny.

               2)

               Analiza drugiego pytania prejudycjalnego nie wykazała istnienia żadnych okoliczności, które mogłyby wpłynąć na ważność rozporządzenia Rady (WE) nr 398/2004 z dnia 2 marca 2004 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz krzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa C-415/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 20 sierpnia 2010 r. — Galina Meister przeciwko Speech Design Carrier Systems GmbH

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 20 sierpnia 2010 r. — Galina Meister przeciwko Speech Design Carrier Systems GmbH
   (Sprawa C-415/10)
   ()
   2010/C 301/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Galina Meister

      Strona pozwana: Speech Design Carrier Systems GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 19 ust. 1 dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana) (1) i art. 8 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (2) a także art. 10 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (3) należy interpretować w ten sposób, że pracownikowi, który twierdzi, że spełnia warunki zajęcia stanowiska oferowanego przez pracodawcę ale jego kandydatura nie została uwzględniona przysługuje prawo do uzyskania od pracodawcy informacji na temat tego czy zatrudnił on innego kandydata i jeżeli tak na podstawie jakich kryteriów ten inny kandydat został zatrudniony?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:

         Czy okoliczność, że pracodawca nie udzielił żądanej informacji pozwala przypuszczać, że doszło do zarzucanej mu przez pracownika dyskryminacji?

      (1)  Dz.U. L 204, s. 23.

      (2)  Dz.U. L 180, s. 22.

      (3)  Dz.U. L 303, s. 16.


title: Sprawa T-647/14: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2014 r. – Infusion Brands przeciwko OHIM (DUALSAW)

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/19

         Skarga wniesiona w dniu 2 września 2014 r. – Infusion Brands przeciwko OHIM (DUALSAW)
   (Sprawa T-647/14)
   2014/C 380/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Infusion Brands, Inc. (Myer Lake Circle Clearwater, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat K. Piepenbrink)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 lipca 2014 r. w sprawie R 397/2014-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy w kolorach białym, czarnym i zielonym zawierający element słowny „DUALSAW” dla towarów i usług z klas 7, 8 i 35 – zgłoszenie nr 1 2 0 27  561

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-394/09: Skarga wniesiona w dniu 6 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/31

         Skarga wniesiona w dniu 6 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-394/09)
   2009/C 282/54
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i B. McArdle, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zapewnienia transpozycji dyrektywy 2005/33/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 2005 r. zmieniającej dyrektywę 1999/32/WE w zakresie zawartości siarki w paliwach żeglugowych dla Gibraltaru oraz nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zapewnienia transpozycji wszystkich elementów „morskich” dyrektywy dla Anglii, Walii, Irlandii Północnej i Szkocji lub w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 2 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 11 sierpnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 191, s. 59.


title: Sprawa T-371/09: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2009 r. — Retractable Technologies przeciwko OHIM — Abbott Laboratories (RT)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/55

         Skarga wniesiona w dniu 24 września 2009 r. — Retractable Technologies przeciwko OHIM — Abbott Laboratories (RT)
   (Sprawa T-371/09)
   2009/C 282/103
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Retractable Technologies, Inc. (Little Elm, Teksas, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciel: adwokat K. Dröge)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Abbott Laboratories (Abbott Park IL, Stany Zjednoczone Ameryki)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji nr R 1234/2008-4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 24 lipca 2009 r.,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „RT” dla towarów należących do klasy 10 (zgłoszenie nr 4 129 037)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Abbott Laboratories

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: hiszpański słowny znak towarowy „RTH” dla towarów należących do klasy 10

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), gdyż w przypadku rozpatrywanych oznaczeń nie istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. 2009 L 78, s. 1).


title: Sprawa T-473/07 P: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 kwietnia 2009 r. Komisja przeciwko Berrisfordowi (Odwołanie — Służba publiczna — Funkcjonariusze — Awans — Awans za 2005 r. — Artykuł 45 Statutu — Porównawcze badanie zasług — Obowiązek uwzględnienia okoliczności uprzedniego przedstawienia do awansu funkcjonariusza)

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/13

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 kwietnia 2009 r. Komisja przeciwko Berrisfordowi
   (Sprawa T-473/07 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Funkcjonariusze - Awans - Awans za 2005 r. - Artykuł 45 Statutu - Porównawcze badanie zasług - Obowiązek uwzględnienia okoliczności uprzedniego przedstawienia do awansu funkcjonariusza)
   2009/C 129/22
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Inni uczestnicy postępowania: Michael Berrisford (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: É. Boigelot, avocat)

      Przedmiot sprawy

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) wydanego w dniu 10 października 2007 r. w sprawie F-107/06 Berrisford przeciwko Komisji, dotychczas niepublikowanego w Zbiorze, zmierzającego do uchylenia tego wyroku.

      Sentencja wyroku

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Komisja pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Michaela Berrisforda w pierwszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 64 z dnia 8.3.2008.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  10 listopada 2005 r.  w sprawie C-432/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Artykuły 28 i 30 WE — Dyrektywa 89/106/EWG — Decyzja nr 3052/95/WE — Krajowa procedura oceny zgodności — Nieuwzględnienie certyfikatów zgodności wystawionych w innych Państwach Członkowskich — Wyroby budowlane)

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 10 listopada 2005 r.
   w sprawie C-432/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Artykuły 28 i 30 WE - Dyrektywa 89/106/EWG - Decyzja nr 3052/95/WE - Krajowa procedura oceny zgodności - Nieuwzględnienie certyfikatów zgodności wystawionych w innych Państwach Członkowskich - Wyroby budowlane)
   (2006/C 10/03)
   Język postępowania: portugalski
   W sprawie C-432/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 10 października 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: A. Caeiros) przeciwko Republice Portugalskiej (pełnomocnik L. Fernandes oraz N. Ruiz, advogado), Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Schiemann, N. Colneric, K. Lenaerts (sprawozdawca) i E. Juhász, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 10 listopada 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie uwzględniając certyfikatów zgodności wydanych przez inne Państwa Członkowskie przy dokonywaniu, na podstawie art. 17 ogólnych zasad dotyczących budownictwa miejskiego przyjętych rozporządzeniem z mocą ustawy nr 38/382 z dnia 7 sierpnia 1951 r., oceny zgodności rur polietylenowych importowanych z innych Państw Członkowskich oraz nie powiadamiając o tym Komisji Wspólnot Europejskich, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28 i 30 WE oraz na mocy art. 1 i art. 4 ust. 2 decyzji nr 3052/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 1995 r. ustanawiającej procedurę wymiany informacji w sprawie krajowych środków wprowadzających odstępstwa od zasady swobodnego przepływu towarów we Wspólnocie.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 304 z 13.12.2003


title: Sprawa F-89/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 24 lutego 2010 r. — P przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Członkowie personelu tymczasowego — Parlament Europejski — Rozwiązanie stosunku pracy — Utrata zaufania)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/57

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 24 lutego 2010 r. — P przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-89/08) (1)

   (Służba publiczna - Członkowie personelu tymczasowego - Parlament Europejski - Rozwiązanie stosunku pracy - Utrata zaufania)
   2010/C 234/103
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: P (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat E. Boigelot)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr, A. Lukošiūtė i R. Ignătescu, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu o rozwiązaniu stosunku pracy ze stroną skarżącą z trzymiesięcznym okresem wypowiedzenia i po drugie żądanie odszkodowania

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009, s. 74.


title: Sprawa T-42/02: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  31 maja 2006 r.  — Banca Monte dei Paschi di Siena przeciwko Komisji

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/40

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 maja 2006 r. — Banca Monte dei Paschi di Siena przeciwko Komisji
   (Sprawa T-42/02) (1)

   (2006/C 178/71)

      Język postępowania: włoski

   Prezes czwartej izby w składzie powiększonym zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 109 z 4.5.2002


title: Sprawy połączone C-191/14, C-192/14, C-295/14, C-389/14 i od C391/14 do C-393/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 kwietnia 2016 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Landesverwaltungsgericht Niederösterreich, Raad van State, Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Austria, Niderlandy, Włochy) – Borealis Polyolefine GmbH/Bundesminister für Land-, Forst-, Umwelt und Wasserwirtschaft (C-191/14), OMV Refining & Marketing GmbH/Bundesminister für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft (C-192/14), DOW Benelux BV i in./Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu (C-295/14), Esso Italiana Srl, Eni SpA, Linde Gas Italia Srl/Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Presidenza del Consiglio dei Ministri (C-389/14), ApiRaffineria di Ancona SpA/Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dello Sviluppo economico (C-391/14) Lucchini in Amministrazione Straordinaria SpA/Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dello Sviluppo economico (C-392/14), Dalmine SpA/Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dello Sviluppo economico (C-393/14) (Odesłanie prejudycjalne — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej — Dyrektywa 2003/87/WE — Artykuł 10a ust. 5 — Metoda przydziału uprawnień — Bezpłatny przydział uprawnień — Sposób obliczania jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego — Decyzja 2011/278/UE — Artykuł 15 ust. 3 — Decyzja 2013/448/UE — Artykuł 4 — Załącznik II — Ważność)

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 kwietnia 2016 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Landesverwaltungsgericht Niederösterreich, Raad van State, Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Austria, Niderlandy, Włochy) – Borealis Polyolefine GmbH/Bundesminister für Land-, Forst-, Umwelt und Wasserwirtschaft (C-191/14), OMV Refining & Marketing GmbH/Bundesminister für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft (C-192/14), DOW Benelux BV i in./Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu (C-295/14), Esso Italiana Srl, Eni SpA, Linde Gas Italia Srl/Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Presidenza del Consiglio dei Ministri (C-389/14), ApiRaffineria di Ancona SpA/Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dello Sviluppo economico (C-391/14) Lucchini in Amministrazione Straordinaria SpA/Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dello Sviluppo economico (C-392/14), Dalmine SpA/Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dello Sviluppo economico (C-393/14)
   (Sprawy połączone C-191/14, C-192/14, C-295/14, C-389/14 i od C391/14 do C-393/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej - Dyrektywa 2003/87/WE - Artykuł 10a ust. 5 - Metoda przydziału uprawnień - Bezpłatny przydział uprawnień - Sposób obliczania jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego - Decyzja 2011/278/UE - Artykuł 15 ust. 3 - Decyzja 2013/448/UE - Artykuł 4 - Załącznik II - Ważność))
   (2016/C 243/04)
   Języki postępowania: niemiecki, niderlandzki, włoski

      Sądy odsyłające

   Landesverwaltungsgericht Niederösterreich, Raad van State, Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      (Sprawa C-191/14)

      Strona skarżąca: Borealis Polyolefine GmbH

      Strona pozwana: Bundesminister für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft

      (Sprawa C-192/14)

      Strona skarżąca: OMV Refining & Marketing GmbH

      Strona pozwana: Bundesminister für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft

      (Sprawa C-295/14)

      Strona skarżąca: DOW Benelux BV i in.

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu

      (Sprawa C-389/14)

      Strona skarżąca: Esso Italiana Srl, Eni SpA, Linde Gas Italia Srl

      Strona pozwana: Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Presidenza del Consiglio dei Ministri,

      przy udziale: Edison SpA

      (Sprawa C-391/14)

      Strona skarżąca: Api Raffineria di Ancona SpA

      Strona pozwana: Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dello Sviluppo economico

      przy udziale: Edison SpA

      (Sprawa C-392/14)

      Strona skarżąca: Lucchini in Amministrazione Straordinaria SpA

      Strona pozwana: Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dello Sviluppo economico,

      przy udziale: Cofely Italia SpA

      (Sprawa C-393/14)

      Strona skarżąca: Dalmine SpA

      Storna pozwana: Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dello Sviluppo economico

      przy udziale: Cofely Italia SpA, Buzzi Unicem SpA

      Sentencja

               1)

               Analiza pytań od pierwszego do czwartego w sprawach C-191/14 i C-192/14, pytania trzeciego w sprawie C-295/14 oraz pytania pierwszego w sprawach C-389/14 i od C-391/14 do C-393/14 nie wykazała niczego, co mogłoby mieć wpływ na ważność art. 15 ust. 3 decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie, w jakim wskazany przepis decyzji wyklucza uwzględnianie emisji wytwórców energii elektrycznej przy określaniu maksymalnej rocznej liczby uprawnień.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 4 decyzji Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz załącznika II do tej decyzji.

               3)

               Skutki stwierdzenia nieważności art. 4 decyzji 2013/448 i załącznika II do tej decyzji zostają ograniczone w czasie w ten sposób, że, po pierwsze, owo stwierdzenie nieważności wywrze skutki dopiero po upływie okresu dziesięciu miesięcy od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku, co zapewni Komisji Europejskiej czas na przyjęcie koniecznych środków, a po drugie, działania podejmowane na podstawie nieważnych przepisów przed upływem wskazanego okresu nie mogą być kwestionowane.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.

      Dz.U. C 372 z 20.10.2014.


title: Sprawa C-328/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawach połączonych T-71/03, T-74/03, T-87/03 i T-91/03, Tokai i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, dotyczące sprawy T-91/03, wniesione w dniu 30 sierpnia 2005 r. przez SGL Carbon AG

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/7

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawach połączonych T-71/03, T-74/03, T-87/03 i T-91/03, Tokai i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, dotyczące sprawy T-91/03, wniesione w dniu 30 sierpnia 2005 r. przez SGL Carbon AG
   (Sprawa C-328/05 P)
   (2005/C 281/14)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 30 sierpnia 2005 r. r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie SGL Carbon AG od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawach połączonych T-71/03, T-74/03, T-87/03 i T-91/03, Tokai i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich dotyczące sprawy T-91/01. Pełnomocnikami procesowymi wnoszącej odwołanie są adwokaci Dr. Martin Klusmann i Dr. Frederik Wiemer, Freshfields Bruckhaus Deringer, Feldmühleplatz 1, D-40008 Düsseldorf.
   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               częściowe uchylenie wyroku Sadu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawach połączonych T-71/03, T-74/03, T-87/03 i T-91/03 (1) w zakresie w jakim oddalił on skargę w sprawie T-91/03, skierowaną przeciwko decyzji pozwanej COM(2002)5083 wersja ostateczna z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 TWE;

               —

               ewentualnie, stosowne obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą w art. 3 decyzji z dnia 17 grudnia 2002 r. i dalsze stosowne obniżenie ustalonej w podważanym wyroku kwoty odsetek liczonych od powstania zawisłości sprawy i odsetek za zwłokę;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania w całości.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Odwołanie przeciwko ww. wyrokowi Sądu Pierwszej Instancji jest w opinii wnoszącej to odwołanie uzasadnione błędnym zastosowaniem zasad postępowania i naruszeniem prawa wspólnotowego.

               1.

               Zarzuca ona, że w niniejszym przypadku - zgodnie z powszechnie obowiązującą w systemach prawnych Państw Członkowskich i Wspólnoty, a także mającą zastosowanie w stosunku do państw trzecich zasadą ne bis in idem - należało dokonać zaliczenia kary nałożonej uprzednio w Stanach Zjednoczonych Ameryki na wnoszącą odwołanie. Stanowiący naruszenie tej zasady, a wskutek tego - zasady sprawiedliwości materialnej - zupełny brak uwzględnienia sankcji nałożonych wcześniej za granicą stanowi jej zdaniem naruszenie prawa i nie wchodzi w zakres swobodnego uznania rozstrzygających w tej sprawie urzędów i Sądu Pierwszej Instancji.

               2.

               Podwyższenie kwoty grzywny o 35 % w związku z zarzucanym zajmowaniem wyłącznej pozycji przywódcy kartelu [Ringleader] jest nieuzasadnione, ponieważ nie dają ku temu podstawy ani niepodważalne okoliczności faktyczne ani sprzeczne stwierdzenia samego Sądu Pierwszej Instancji. Naruszono również prawo wnoszącej odwołanie do obrony, gdyż z zarzutów Komisji nie wynika jasno, że chciała jej ona przypisać wyłączną pozycję przywódcy kartelu.

               3.

               Sąd Pierwszej Instancji nie wypowiedział się jasno w przedmiocie podniesionego przez wnoszącą odwołanie zarzutu, zgodnie z którym jej prawo do obrony zostało w odniesieniu do jej wywodów i przedłożonych przez nią wniosków dowodowych nieodwracalnie naruszone wskutek niedostatecznych umiejętności językowych zajmującej się sprawą grupy członków Komisji.

               4.

               Niedoceniono wkładu we współpracę, jaki miał miejsce ze strony wnoszącej odwołanie. Z uwagi na to iż wkład ten jest co najmniej tak samo wartościowy jak wkład poczyniony przez inne strony, jest ona w swej opinii dyskryminowana - ze względu na znacznie mniejsze, w porównaniu z innymi stronami, obniżenie kwoty grzywny.

               5.

               Nałożone grzywny są nieproporcjonalnie wysokie, ponieważ nie uwzględniono trudnej sytuacji finansowej, w jakiej znajdowała się wnosząca odwołanie w chwili wydawania decyzji. Komisja i Sąd Pierwszej Instancji nie mogą zakładać, że przy wymierzaniu sankcji nie należy co do zasady uwzględniać gospodarczej zdolności finansowej; przeciwnie, muszą one w każdym przypadku sprawdzić, czy dany podmiot jest w stanie ponieść gospodarczy ciężar wymierzonej sankcji.

               6.

               Wreszcie, błędnie ustalono wysokość odsetek: szczególnie wysokie odsetki liczone od powstania zawisłości sprawy stanowią dodatkową karę, dla której brak jest podstawy prawnej.

      (1)  Dz. U. C 205 z 20.08.2005


title: Sprawa T-479/13: Wyrok Sądu z dnia 10 października 2014 r. – Marchiani przeciwko Parlamentowi (Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego — Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych — Windykacja kwot nienależycie wypłaconych)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/40

         Wyrok Sądu z dnia 10 października 2014 r. – Marchiani przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-479/13) (1)

   ((Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego - Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych - Windykacja kwot nienależycie wypłaconych))
   2014/C 421/56
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jean-Charles Marchiani (Toulon, Francja) (przedstawiciel: C.S. Marchiani, avocat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Lorenz i C. Karamarcos, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 4 lipca 2013 r. w sprawie odzyskania od skarżącego kwoty 1 07  694,72 EUR oraz stwierdzenie nieważności związanej z tą decyzją noty debetowej z dnia 5 lipca 2013 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Jean-Charles Marchiani pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 336 z 16.11.2013.


title: Sprawa C-212/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vergabekammer Südbayern – Niemcy) – DUK Versorgungswerk eV, Gothaer Pensionskasse AG/BG Klinik für Berufskrankheiten Bad Reichenhall gGmbH, przy udziale: Versorgungsanstalt des Bundes und der Länder, VBG Verwaltungs-Berufsgenossenschaft

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/12

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vergabekammer Südbayern – Niemcy) – DUK Versorgungswerk eV, Gothaer Pensionskasse AG/BG Klinik für Berufskrankheiten Bad Reichenhall gGmbH, przy udziale: Versorgungsanstalt des Bundes und der Länder, VBG Verwaltungs-Berufsgenossenschaft
   (Sprawa C-212/16) (1)

   (2017/C 202/19)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes ósmej izby Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016.


title: Sprawa T-300/12: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2012 r. — Lidl Stiftung przeciwko OHIM — A Colmeia do Minho (FAIRGLOBE)

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/16

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2012 r. — Lidl Stiftung przeciwko OHIM — A Colmeia do Minho (FAIRGLOBE)
   (Sprawa T-300/12)
   2012/C 273/28
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Wolter i A. Berger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: A Colmeia do Minho Lda (Aldeia de Paio Pires, Portugalia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 kwietnia 2012 r. w sprawie R 1981/2010-2 w zakresie dotyczącym uwzględnienia sprzeciwu;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania; oraz

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania przed OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „FAIRGLOBE” dla towarów z klas 18, 20, 24, 25, 29, 30, 31, 32 i 33 — zgłoszenie nr 6896261

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: A Colmeia do Minho Lda

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany w Portugalii pod numerem 221497 graficzny znak towarowy „GLOBO PORTUGAL” dla towarów z klasy 30; zarejestrowany w Portugalii pod numerem 221498 graficzny znak towarowy „GLOBO PORTUGAL” dla towarów z klasy 29; zarejestrowany w Portugalii pod numerem 311549 słowny znak towarowy „GLOBO” dla towarów z klasy 29; zarejestrowany w Portugalii pod numerem 337398 słowny znak towarowy „GLOBO” dla towarów z klas 2, 29 i 30

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uwzględnienie odwołania i częściowe oddalenie go

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 15 ust. 1 w związku z art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady nr 207/2009 oraz zasady 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia Komisji nr 2868/95;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-116/07: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2007 r. — Francja przeciwko Komisji

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/27

         Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2007 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-116/07)
   (2007/C 140/48)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues oraz S. Ramet, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzją z dnia 30 czerwca 1997 r., przyjętą na wniosek Komisji oraz zgodnie z procedurą przewidzianą w dyrektywie 92/81/EWG (1), Rada upoważniła państwa członkowskie do zastosowania lub do dalszego stosowania istniejących obniżonych stawek podatku akcyzowego lub zwolnień od tego podatku w odniesieniu do niektórych olejów mineralnych używanych do celów szczególnych. Czterema następującymi po sobie decyzjami Rada przedłużała to upoważnienie, przy czym ostatni okres upoważnienia upływał w dniu 31 grudnia 2006 r. Francja upoważniona została do stosowania obniżonych stawek lub zwolnień w odniesieniu do ciężkiego oleju napędowego wykorzystywanego jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionie Gardanne.
   Pismem z dnia 30 grudnia 2001 r. Komisja powiadomiła Francję o swojej decyzji w sprawie wszczęcia postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE, dotyczącego zwolnienia od podatku akcyzowego olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionie Gardanne (2). Po przeprowadzeniu tego postępowania Komisja wydała w dniu 7 grudnia 2005 r. decyzję 2006/323/WE, w której uznała zwolnienia od podatku akcyzowego olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionie Gardanne, w regionie Shannon i na Sardynii, stosowane odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy, za pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE, częściowo niezgodną ze wspólnym rynkiem i w związku z tym nakazała zainteresowanym państwom członkowskim przystąpienie do odzyskania tej pomocy (3). W skardze wniesionej w dniu 17 lutego 2006 r. Francja zażądała częściowego stwierdzenia nieważności tej decyzji, w zakresie, w jakim dotyczy ona zwolnienia przyznanego przez Francję w regionie Gardanne (4).
   Komisja postanowiła rozszerzyć formalne postępowanie wyjaśniające dotyczące zwolnienia od podatku akcyzowego olejów mineralnych wykorzystywanych do produkcji tlenku glinu na okres od dnia stycznia 2004 r. Po umożliwieniu państwom członkowskim i zainteresowanym podmiotom trzecim przedstawienia uwag w tej kwestii, Komisja przyjęła decyzję C (2007) 286 wersja ostateczna z dnia 7 lutego 2007 r. dotyczącą zwolnienia od podatku akcyzowego olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionie Gardanne, w regionie Shannon i na Sardynii, stosowanego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy (pomoc państwa nr C 78-79-80/2001). Ta decyzja została zakwestionowana w ramach niniejszej skargi.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca powołuje się na dwa zarzuty, spośród których pierwszy opiera się na naruszeniu pojęcia pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE. Skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła prawo stwierdzając istnienie pomocy państwa, podczas gdy nie zostały spełnione wszystkie przesłanki uznania danego środka za pomoc, określone w wyroku w sprawie Altmark (5). Twierdzi ona ponadto, że decyzje upoważniające do zwolnień do dnia 31 grudnia 2006 r. zostały przyjęte przez Radę na wniosek Komisji, która zdaniem skarżącej powinna była przed wystąpieniem z takim wnioskiem upewnić się, że upoważnienie nie prowadzi do zakłóceń konkurencji. Skarżąca uznaje zatem, że Komisja nie mogła, z jednej strony, proponować Radzie przyjęcia decyzji upoważniającej do zastosowania zwolnienia od podatku akcyzowego, niesprzeciwiając się przedłużeniu tego upoważnienia do dnia 31 grudnia 2006 r., a z drugiej strony — twierdzić, że zwolnienie to stanowi pomoc państwa niezgodą ze wspólnym rynkiem od dnia 1 stycznia 2004 r.
   Drugi zarzut podniesiony przez skarżącą opiera się na braku uzasadnienia, z uwagi na fakt, że zaskarżona decyzja nie zawiera wyjaśnień dotyczących odpowiedniego rynku lub pozycji różnych przedsiębiorstw na tym rynku czy też charakteru naruszenia konkurencji lub wpływu na rozważaną wymianę handlową.

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych

      (2)  Opublikowana w Dz.U. C 30 z 2.2.2002

      (3)  Decyzja C (2005) 4436 wersja ostateczna, pomoc państwa nr C 78-79-80/2001, Dz.U. 2006 L 119, str.12

      (4)  Sprawa T-56/06, Francja przeciwko Komisji, komunikat opublikowany w Dzienniku Urzędowym z 22.4.2006, C 96, str. 21

      (5)  Wyrok Trybunału z dnia 24 lipca 2004 r. w sprawie C-280/00 Altmark Trans, Rec. str. I-7747


title: Sprawa C-239/08: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/100/WE — Swobodny przepływ osób — Dostosowanie niektórych dyrektyw w związku z przystąpieniem Republiki Bułgarii oraz Rumunii Do Unii Europejskiej — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/10

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-239/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/100/WE - Swobodny przepływ osób - Dostosowanie niektórych dyrektyw w związku z przystąpieniem Republiki Bułgarii oraz Rumunii Do Unii Europejskiej - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2009/C 32/17)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: C. Huvelin, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciel: D. Haven, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia lub powiadomienia o przyjęciu, w wyznaczonym terminie, środków niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2006/100/WE z dnia 20 listopada 2006 r. dostosowującej niektóre dyrektywy w dziedzinie swobodnego przepływu osób w związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii (Dz. U. L 363, s. 141)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając, w wyznaczonym terminie, przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2006/100/WE z dnia 20 listopada 2006 r. dostosowującej niektóre dyrektywy w dziedzinie swobodnego przepływu osób, w związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 2 tej dyrektywy;

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008.


title: Sprawa T-703/14: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2014 r. – Diktyo Amyntikon Biomichanion Net przeciwko Komisji

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/30

         Skarga wniesiona w dniu 2 października 2014 r. – Diktyo Amyntikon Biomichanion Net przeciwko Komisji
   (Sprawa T-703/14)
   (2014/C 448/39)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Diktyo Amyntikon Biomichanion Net (Kaisariani, Grecja) (przedstawiciele: K. Damis, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie sporządzenia ekspertyzy w celu zbadania ustaleń zawartych w sprawozdaniu z audytu, sporządzonym przez spółkę audytorską KPMG AG, w odniesieniu do których Komisja Europejska błędnie i niezgodnie z prawem uznała, że występuje „brak innych dowodów potwierdzających zgłoszone koszty personelu”. Element ten ma szczególne znaczenie przy rozstrzygnięciu sporu, w zakresie w jakim koszty personelu mają wpływ również na wszystkie koszty pośrednie. Skarżąca podkreśla ponadto, że sprawozdanie z audytu KPMG AG, w odniesieniu do którego spółka DABNET AB przedstawiła uwagi na piśmie oraz wniosek o ponowne zbadanie zawierające rozstrzygające dowody, zostało przyjęte przez Komisję Europejską bez dostatecznego uzasadnienia oraz odpowiedzi dotyczącej dowodów; oraz

               —

               stwierdzenie, po pierwsze, że nota debetowa nr 3241409008, przekazana skarżącej w dniu 31 lipca 2014 r., na mocy której zażądano zwrotu 64.574,73 EUR, w związku z zamówieniem dotyczącym projektu FP7-SME-2007-222303 „FIREROB”, w oparciu o wnioski z audytu 12-BA176-003, stanowi naruszenie zobowiązań umownych Komisji i jest bezpodstawna, oraz, po drugie, że wydatki przedstawione przez skarżącą w kontekście spornej umowy stanowią kwalifikowalne koszty, a w rezultacie należy nakazać Komisji sporządzenie noty kredytowej w kwocie 64.574,73 EUR.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na klauzuli arbitrażowej. Skarżąca podnosi po pierwsze, że przedstawione środki dowodowe w pełni wykazują zaangażowanie personelu skarżącej w projekt „FIREROB”; po drugie, że w żadnym fragmencie sprawozdania z audytu nie zostało stwierdzone, że personel skarżącej nie zrealizował zakładanych prac w ramach zamówienia „FIREROB”, lub że skarżąca przedstawiła nieprawdziwe informacje, a także, po trzecie, że skarżąca zobowiązała się do zapewnienia personelu w wymiarze 12,2 osobomiesięcy, a ogółem zapewniała 21,92 osobomiesięcy bez złożenia wniosku o zmianę zatwierdzonego już kosztorysu.

               2.

               Zarzut drugi oparty na nadużyciu prawa. Skarżąca twierdzi, że żądanie Komisji dotyczące zwrotu kwoty 64.574,73 EUR, czyli kwoty odpowiadającej w przybliżeniu pięciokrotnej wartości bezpośredniej subwencji skarżącej (13.474,00 EUR) z tytułu prac, które zostały wykonane przez skarżącą w optymalny sposób jest nieproporcjonalne i pozostaje w sprzeczności z zasadą dobrej wiary przy wykonywaniu umów.

               3.

               Zarzut trzeci oparty na naruszeniu zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań. Skarżąca podnosi, że nie zostało jej przyznane zgodnie z prawem prawo do bezpośredniego przedstawienia uzasadnionych zastrzeżeń w odniesieniu do wszelkiej kontroli ze strony Komisji Europejskiej oraz wyjaśnienia bezpodstawnych argumentów autora projektu sprawozdania z audytu.

               4.

               Zarzut czwarty oparty na zasadzie analogii. Skarżąca podnosi, że pkt II.24 ust. 1 załącznika II do umowy „FIREROB”, przyznaje Komisji możliwość odstąpienia od żądania odszkodowania zważywszy, że skarżąca wykonała prace, które zostały pozytywnie ocenione oraz, w ramach których, zgodnie ze sprawozdaniem z realizacji technicznej Komisji Europejskiej, osiągnięto bardzo wysoki poziom wyników badań naukowych.


title: Sprawa C-542/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Santa Maria Capua Vetere (Włochy) w dniu 16 października 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Angeli Manzo

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Santa Maria Capua Vetere (Włochy) w dniu 16 października 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Angeli Manzo
   (Sprawa C-542/15)
   (2016/C 016/22)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Santa Maria Capua Vetere

      Strony w postępowaniu głównym

   Angela Manzo

      Pytania prejudycjalne

               1)

               „Czy art. 49 i [56] TFUE oraz zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym w dziedzinie gier hazardowych, które w celu udzielenia koncesji przewidują ogłoszenie nowego przetargu (na zasadach unormowanych w art. [10 ust. 9]g ustawy nr 44 z dnia 26.4.2012 r.) zawierającego postanowienia o wykluczeniu z przetargu ze względu na niespełnienie warunku zdolności ekonomiczno-finansowej, ponieważ nie przewidują kryteriów innych niż dwie referencje bankowe pochodzące od dwóch różnych instytucji finansowych?

               2)

               Czy art 47 dyrektywy 2004/18/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym dotyczącym gier hazardowych, które w celu udzielenia koncesji przewidują ogłoszenie nowego przetargu (na zasadach unormowanych w art. [10 ust. 9]g ustawy nr 44 z dnia 26.4.2012 r.) [zawierającego postanowienia o wykluczeniu z przetargu ze względu na niespełnienie warunku] zdolności ekonomiczno-finansowej, ponieważ nie przewidują alternatywnych dokumentów i możliwości, takich jak przewidziane w prawie [ponad]narodowym?

               3)

               Czy art. 49 i [56] TFUE sprzeciwiają się przepisom krajowym, które faktycznie uniemożliwiają wszelką działalność transgraniczną w sektorze gier, niezależnie od formy w jakiej działalność ta jest prowadzona w szczególności (zgonie z brzmieniem wyroku Biasci i in., C-660/11 i C-8/12, EU:C:2013:550) w przypadkach, gdy pośrednicy przedsiębiorstwa działający na terytorium kraju zostają poddani fizycznej kontroli służącej celom bezpieczeństwa publicznego?

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).


title: Sprawa T-52/12 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 19 września 2012 r. — Grecja przeciwko Komisji (Środki tymczasowe — Pomoc państwa — Wypłata rekompensat przez Grecki Zakład Ubezpieczeń Rolniczych (ELGA) w latach 2008 i 2009 — Decyzja stwierdzająca niezgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej zwrot — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni juris — Pilny charakter — Wyważenie interesów)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/27

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 19 września 2012 r. — Grecja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-52/12 R)
   (Środki tymczasowe - Pomoc państwa - Wypłata rekompensat przez Grecki Zakład Ubezpieczeń Rolniczych (ELGA) w latach 2008 i 2009 - Decyzja stwierdzająca niezgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej zwrot - Wniosek o zawieszenie wykonania - Fumus boni juris - Pilny charakter - Wyważenie interesów)
   2012/C 355/57
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias i S. Papaïoannou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i S. Thomas, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji 2012/157/UE z dnia 7 grudnia 2011 r. w sprawie pomocy w formie rekompensat wypłacanych przez Grecki Zakład Ubezpieczeń Rolniczych (ELGA) w latach 2008 i 2009 (Dz.U. 2012, L 78, s. 21).

      Sentencja

               1)

               Zawiesza się wykonanie decyzji Komisji 2012/157/UE z dnia 7 grudnia 2011 r. w sprawie pomocy w formie rekompensat wypłacanych przez Grecki Zakład Ubezpieczeń Rolniczych (ELGA) w latach 2008 i 2009 w zakresie, w jakim ta decyzja nakłada na Republikę Grecką obowiązek odzyskania od beneficjentów przekazanej pomocy.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-371/10: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2010 r. — Amor przeciwko OHIM — Jablonex Group (AMORIKE)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/62

      Skarga wniesiona w dniu 7 września 2010 r. — Amor przeciwko OHIM — Jablonex Group (AMORIKE)
      (Sprawa T-371/10)
      ()
      (2010/C 288/112)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Amor GmbH (Obertshausen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Hartmann)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Jablonex Group a.s. (Jablonec nad Nisou, Republika Czeska)

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 czerwca 2010 r. w sprawie R 619/2009-2;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Jablonex Group a.s.

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „AMORIKE” dla towarów należących do klas 14, 25 i 26.

         Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca.

         Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „AMOR” będący przedmiotem zgłoszenia międzynarodowego dla towarów należących do klasy 14; graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „Amor” dla towarów należących do klas 14 i 18; graficzny krajowy znak towarowy zawierający element słowny „Amor” dla towarów należących do klasy 25; graficzny krajowy znak towarowy koloru pomarańczowego zawierający element słowny „Amor” dla towarów należących do klas 9, 14, 18, 35 i 42.

         Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu.

         Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

         Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) ze względu na prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd pomiędzy spornymi znakami.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-196/04: Skarga wniesiona dnia 25 maja 2004 r. przez Ryanair Limited przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/42

         Skarga wniesiona dnia 25 maja 2004 r. przez Ryanair Limited przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-196/04)
   (2004/C 228/97)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 25 maja 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Ryanair Limited, z siedzibą w Dublinie (Irlandia), reprezentowaną przez D. Gleesona i A. Collinsa, Barristers oraz dr V. Powera, Solicitor.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 lutego 2004 r. dotyczącej korzyści przyznanych przewoźnikowi lotniczemu Ryanair przez Region Walonii i Lotnisko Brussels South Charleroi w związku z rozpoczęciem jego działalności w Charleroi.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżące przedsiębiorstwo jest liniami lotniczymi, które specjalizują się w przelotach nisko-budżetowych. W związku z podjęciem przez stronę skarżącą działalności, z jej głównym miejscem wykonywania na Lotnisku Brussels South Charleroi, belgijski Region Walonii wprowadził szereg środków pomocowych na rzecz strony skarżącej. Zaskarżoną decyzją Komisja uznała, że część tych środków, mianowicie redukcja opłat lotniskowych za lądowanie, jak również ulgi przy świadczeniu usług obsługi naziemnej, stanowią pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 WE. Ta sama decyzja uznała szereg innych środków pomocowych przyznanych stronie skarżącej przez lotnisko za zgodne ze wspólnym rynkiem pod pewnymi warunkami.
   Dla poparcia swojej skargi wnoszącej o uchylenie decyzji, strona skarżąca podnosi, że został naruszony obowiązek podania uzasadnienia na mocy art. 253 WE. W szczególności, strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja nie zawiera podstaw dla traktowania Regionu Walonii i lotniska jako niezależnych jednostek, chociaż region jest właścicielem lotniska i sprawuje nad nim kontrolę. Ponadto, strona skarżąca podnosi, że nie podano powodów, dla których traktuje się region jako legislatora/podmiotu regulującego, a nie jako właściciela lotniska oraz że Komisja nie uwzględniła dowodu z zachowania się innych lotnisk oraz nie poddała właściwej ocenie business-planu lotniska.
   Strona skarżąca uważa również, że nastąpiło niewłaściwe zastosowanie art. 87 WE, ponieważ nie wszystkie przesłanki ustępu 1 zostały spełnione; jeśli spojrzy się na to obiektywnie, porozumienie to nie jest równoznaczne z pomocą państwa; ponadto Komisja nie przeanalizowała sytuacji z punktu widzenia zarówno rzekomego dobroczyńcy, jak i beneficjenta.


title: Sprawa C-331/12: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/24

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-331/12)
   2012/C 287/44
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: P. Hetsch, L. Nicolae i J. Hottiaux, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu europejskiego i Rady 2009/136/WE zmieniającej dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, dyrektywę 2002/58/WE dotyczącą przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o takich przepisach, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art.4 tejże dyrektywy;

               —

               nałożenie na Rzeczpospolitą Polskę zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE okresowej kary pieniężnej za uchybienie obowiązkowi poinformowania o środkach transpozycji dyrektywy 2009/136/WE o dziennej stawce w wysokości 56 095,2 EUR i naliczanej od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy upłynął dnia 25 maja 2011 r.

      (1)  Dz.U. L 337, s. 11


title: Sprawa T-318/17: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2017 r. – Clean Sky 2 Joint Undertaking/Revoind Industriale

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/51

         Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2017 r. – Clean Sky 2 Joint Undertaking/Revoind Industriale
   (Sprawa T-318/17)
   (2017/C 231/66)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Clean Sky 2 Joint Undertaking (CSJU) (przedstawiciele: B. Mastantuono, pełnomocnik oraz adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Revoind Industriale Srl (Oricola, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie stronie pozwanej zapłaty na rzecz CSJU kwoty 359 913,75 EUR tytułem umowy o dotację dla partnerów nr 325940 „EULOSAM – Design and Manufacturing of Baseline Low-Speed, Low-Sweep Wind Tunnel Model” oraz kwoty 2 105,25 EUR tytułem odsetek za zwłokę obliczonych według stopy 3,5 % za okres od dnia 31 stycznia do dnia 1 kwietnia 2017 r.;

               —

               nakazanie stronie pozwanej zapłaty kwoty 34,51 EUR dziennie tytułem odsetek licząc od dnia 2 kwietnia 2017 r. do dnia całkowitej spłaty wierzytelności oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.
   Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie wywiązała się ze swych zobowiązań umownych nie realizując projektu EULOSAM oraz nie przedstawiając CSJU stosownych sprawozdań i wyników wymaganych na podstawie art. II.2 załącznika II do umowy o udzielenie dotacji.
   Ponadto, strona pozwana nie wykonała prac, których zakres został określony w załączniku I, skutkiem czego uchybiła swym zobowiązaniom wynikającym z art. II.3 lit. a), e) i h) załącznika II do umowy o udzielenie dotacji.
   W związku z powyższym konsorcjum rozwiązało umowę o udzielenie dotacji i wystosowało notę obciążeniową dotyczącą zaliczki w wysokości 359 913,75 EUR wcześniej wypłaconej przez koordynatora projektu stronie pozwanej na podstawie postanowień umowy o udzielenie dotacji. W konsekwencji wypłacona zaliczka, pozostaje własnością strony skarżącej do dnia całkowitej spłaty wierzytelności.
   Zdarzenia powodujące powstanie zobowiązania po stornie Revoind Industriale S.r.l. jako beneficjenta umowy o udzielenie dotacji, są w niniejszej sprawie w znacznej mierze bezsporne, gdyż zarzuty strony pozwanej mają charakter ogólny, niepełny i nie zostały poparte dowodami, w związku z czym są całkowicie bezzasadne.
   W konsekwencji strona skarżąca ma prawo domagać się zwrotu i wypłaty kwot uiszczonych na rzecz strony pozwanej tytułem zaliczki, powiększonych o odsetki za zwłokę.


title: Sprawa C-336/04: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 14 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Pordenone — Włochy) — Banca Popolare FriulAdria SpA przeciwko Agenzia delle Entrate, Ufficio Pordenone (Pomoc państwa — Decyzja 2002/581/WE — Ulgi podatkowe przyznane bankom — Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Pytanie prejudycjalne identyczne z pytaniem, w przedmiocie którego Trybunał już orzekał)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/22

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 14 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Pordenone — Włochy) — Banca Popolare FriulAdria SpA przeciwko Agenzia delle Entrate, Ufficio Pordenone
   (Sprawa C-336/04) (1)

   (Pomoc państwa - Decyzja 2002/581/WE - Ulgi podatkowe przyznane bankom - Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Pytanie prejudycjalne identyczne z pytaniem, w przedmiocie którego Trybunał już orzekał)
   (2006/C 326/43)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Commissione Tributaria Provinciale di Pordenone
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Banca Popolare FriulAdria SpA

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate, Ufficio Pordenone
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Commissione Tributaria Provinciale di Pordenone — Ważność decyzji Komisji 2002/581/WE z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie systemu pomocy państwa wprowadzonego przez Włochy na rzecz banków [notyfikowanej jako dokument nr C(2001) 3955] (Dz.U. L 184, str. 27)
   Sentencja

               1)

               Analiza postawionych pytań nie wykazała elementów mogących wpłynąć na ważność decyzji Komisji 2002/581/WE z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie systemu pomocy państwa wprowadzonego przez Włochy na rzecz banków.

               2)

               Artykuł 87 WE i następne, art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE, jak również zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa i proporcjonalności nie mogą sprzeciwiać się środkowi krajowemu zawierającemu nakaz zwrotu pomocy, wydanemu w wykonaniu decyzji Komisji, w której uznała ona tę pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i której analiza w świetle tych samych postanowień i zasad ogólnych nie wykazała elementów mogących wpłynąć na jej ważność.

      (1)  Dz.U. C 251 z 09.10.2004.


title: Sprawa T-416/05: Skarga wniesiona w dniu  25 listopada 2005 r.  — Olympiakes Aerogrammes AE przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/39

         Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2005 r. — Olympiakes Aerogrammes AE przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-416/05)
   (2006/C 60/77)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Olympiakes Aerogrammes AE (Ateny, Grecja) [Przedstawiciel: adwokat V. Christianos]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 i 4 oraz art. 2 decyzji Komisji C 11/2004 w zakresie dotyczącym skarżącej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W ramach prywatyzacji greckiego państwowego przewoźnika lotniczego „Olympiaki Aeroporia” utworzono nową spółkę, czyli spółkę skarżącą, która przejęła działalność w zakresie przelotów, podczas gdy spółka „Olympiaki Aeroporia — Ypiresies AE” („OA”) (nowa nazwa dawnej spółki) zachowała prowadzenie działalności w pozostałym zakresie, w szczególności usługi naziemne oraz usługi konserwacji i naprawy statków powietrznych. W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że pomoc państwa przyznana przez Grecję skarżącej oraz OA jest niezgodna z Traktatem, między innymi z następujących powodów:
   ponoszenie przez skarżącą niższych opłat za podnajem statków powietrznych niż opłaty przyjęte w głównej umowie leasingu, na niekorzyść państwa greckiego oraz OA,

               —

               zawyżenie wyceny wartości aktywów skarżącej w chwili utworzenia spółki,

               —

               wykazywanie ciągłej tolerancji przez państwo greckie wobec OA w odniesieniu do zaległości podatkowych oraz składek na ubezpieczenie społeczne.

               —

               W swojej skardze skarżąca kwestionuje — po pierwsze — część decyzji odnoszącą się do ponoszonych przez nią opłat za najem statków powietrznych. Skarżąca utrzymuje, że nie wystąpiła tu pomoc państwa, a zatem zaskarżona decyzja narusza art. 87 ust. 1 WE. Zdaniem skarżącej Komisja nie dokonała analizy decyzji OA w sprawie podnajmu statków powietrznych na podstawie kryterium prywatnego inwestora ani nie zbadała, czy skarżąca uzyskała korzyść, której nie uzyskałaby w warunkach rynkowych; ponadto Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, ponieważ porównała opłaty ponoszone przez skarżącą z opłatami ponoszonymi przez OA jako głównego leasingobiorcę, nie zaś z opłatami, jakie skarżąca musiałaby ponosić w przypadku zwrócenia się do innego leasingodawcy.

         Skarżąca przedstawia analogiczną argumentację w odniesieniu do części zaskarżonej decyzji dotyczącej leasingu statków powietrznych. Szczególnie w tej kwestii skarżąca podnosi między innymi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie wynikający z faktu, że Komisja niesłusznie uznała, iż skarżąca zawarła umowy leasingu, podczas gdy zdaniem skarżącej zawarła ona wyłącznie umowy podnajmu o charakterze organizacyjnym.
   Skarżąca wskazuje również na braki w uzasadnieniu w odniesieniu do wszystkich ww. stwierdzeń Komisji.
   W odniesieniu do części decyzji uznającej skarżącą za następcę prawnego OA spółka skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła błąd w ocenie, ponieważ nie uwzględniła faktu, że OA w dalszym ciągu prowadzi działalność, że nie istnieje związek zależności między obiema spółkami oraz że toczy się postępowanie prywatyzacyjne. Skarżąca wskazuje w ten sposób na brak uzasadnienia, ponieważ Komisja nie zbadała kryterium logiki ekonomicznej procesu prywatyzacji, który zdaniem skarżącej zakładał wydzielenie części OA zapewniającej usługi przelotów, utworzenie nowej spółki, a następnie sprywatyzowanie jej.
   W odniesieniu do zawartego w zaskarżonej decyzji stwierdzenia o „ciągłej tolerancji” wykazywanej przez państwo greckie wobec OA skarżąca wskazuje na naruszenie przepisów prawa wspólnotowego w zakresie pojęcia pomocy państwa, ponieważ Komisja nie zbadała działań podejmowanych przez Grecję w świetle kryterium prywatnego wierzyciela. Skarżąca podnosi również, że Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia oraz zasadę proporcjonalności, ponieważ zaskarżona decyzja nakazuje skarżącej zwrócenie całości bezprawnie przyznanej pomocy aż do chwili wydzielenia jej z OA, chociaż kwoty pomocy dotyczyły wszystkich obszarów działalności dawnej spółki, w których OA w większości wciąż prowadzi działalność, podczas gdy skarżąca świadczy jedynie usługi przewozu lotniczego.


title: Sprawa C-270/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n° 1 de Cuenca (Hiszpania) w dniu 13 maja 2016 r. – Carlos Enrique Ruiz Conejero/Ferroser Servicios Auxiliares S.A. i Ministerio Fiscal

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 1 de Cuenca (Hiszpania) w dniu 13 maja 2016 r. – Carlos Enrique Ruiz Conejero/Ferroser Servicios Auxiliares S.A. i Ministerio Fiscal
   (Sprawa C-270/16)
   (2016/C 279/24)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social no 1 de Cuenca

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Carlos Enrique Ruiz Conejero

      Strona pozwana: Ferroser Servicios Auxiliares S.A. i Ministerio Fiscal

      Pytania prejudycjalne

   Czy dyrektywa 2000/78 (1) stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu prawa krajowego, zgodnie z którym pracodawca jest uprawniony do rozwiązania z pracownikiem stosunku pracy z przyczyn obiektywnych ze względu na nieobecności w pracy, nawet jeśli są one usprawiedliwione, lecz powtarzające się, które obejmują 20 % dni roboczych w dwóch kolejnych miesiącach, jeżeli całkowity wymiar nieobecności w pracy w okresie dwunastu wcześniejszych miesięcy obejmuje 5 % dni roboczych lub 25 % dni roboczych w odniesieniu do czterech niekolejnych miesięcy w okresie dwunastu miesięcy w stosunku do pracownika, którego należy uznać za niepełnosprawnego w rozumieniu dyrektywy, jeżeli nieobecność w pracy spowodowana była niepełnosprawnością?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16; – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t.4, s. 79).


title: Sprawa C-544/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 27 listopada 2014 r. – Chatherine Gimmig/Condor Flugdienst GmbH

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 27 listopada 2014 r. – Chatherine Gimmig/Condor Flugdienst GmbH
      (Sprawa C-544/14)
      (2015/C 073/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Rüsselsheim

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Chatherine Gimmig

         Strona pozwana: Condor Flugdienst GmbH
      Postanowieniem Trybunału z dnia 10 stycznia 2015 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa T-218/00: Postanowienie Sądu z dnia 22 stycznia 2013 r. — Cooperativa Mare Azzurro i in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Obniżenie wysokości składek na zabezpieczenie społeczne przyznane na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecja i Chioggia — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie wypłaconej pomocy — Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna i częściowo oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/18

         Postanowienie Sądu z dnia 22 stycznia 2013 r. — Cooperativa Mare Azzurro i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-218/00) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Obniżenie wysokości składek na zabezpieczenie społeczne przyznane na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecja i Chioggia - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie wypłaconej pomocy - Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna i częściowo oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)
   2013/C 71/28
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Cooperativa Mare Azzurro Soc. coop. rl (Chioggia, Włochy); Cooperativa vongolari Sottomarina Lido Soc. coop. rl (Chioggia) (przedstawiciele: początkowo G. Boscolo, a następnie A. Boscolo, adwokaci); a także Ghezzo Giovanni & C. Snc di Ghezzo Maurizio & C. (Wenecja, Włochy) (przedstawiciele: R. Volpe i C. Montagner, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: V. Di Bucci, pełnomocnik, wspierany przez A. Dal Ferra, adwokata)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995 (Dz.U. 2000, L 150, s. 50).

      Sentencja

               1)

               Podniesiony przez Komisję zarzut niedopuszczalności zostaje pozostawiony do rozstrzygnięcia w wyroku.

               2)

               Skarga w części zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna, a w pozostałej części zostaje oddalona jako w sposób oczywisty pozbawiona podstawy prawnej.

               3)

               Cooperativa Mare Azzurro Soc. coop. rl, Cooperativa vongolari Sottomarini Lido Soc. coop. rl i Ghezzo Giovanni & C. Snc di Ghezzo Maurizio & C. pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 302 z 21.10.2000


title: Sprawa T-332/10: Wyrok Sądu z dnia 25 stycznia 2012 r. — Viaguara przeciwko OHIM — Pfizer (VIAGUARA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VIAGUARA — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy VIAGRA — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/12

         Wyrok Sądu z dnia 25 stycznia 2012 r. — Viaguara przeciwko OHIM — Pfizer (VIAGUARA)
   (Sprawa T-332/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VIAGUARA - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy VIAGRA - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 65/23
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Viaguara S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: R. Skubisz, M. Mazurek i J. Dudzik, radcowie prawni)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: K. Zajfert, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Pfizer Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo M. Hawkins, solicitor, oraz adwokaci V. von Bomhard i A. Renck, a następnie V. von Bomhard, A. Renck oraz M. Fowler, solicitor)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 maja 2010 r. (sprawa R 946/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Pfizer Inc. a Viaguara S.A.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Viaguara S.A. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa F-88/08: Skarga wniesiona w dniu 20 października 2008 r. — Vandeuren przeciwko Europejskiej Fundacji Kształcenia

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/44

         Skarga wniesiona w dniu 20 października 2008 r. — Vandeuren przeciwko Europejskiej Fundacji Kształcenia
   (Sprawa F-88/08)
   (2008/C 327/84)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Monique Vandeuren (Pino Torinese, Włochy) (przedstawiciel: N. Lhoëst, adwokat)

      Strona pozwana: Europejska Fundacja Kształcenia
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej w sprawie rozwiązania umowy o pracę ze skarżącą a także zasądzenie od Europejskiej Fundacji Kształcenia odszkodowania za szkodę majątkową i zadośćuczynienia za krzywdę moralną poniesione przez skarżącą.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Europejską Fundację Kształcenia w sprawie rozwiązania umowy o pracę z dnia 23 października 2007 r., która dotyczy skarżącej;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności wyraźnej decyzji Europejskiej Fundacji Kształcenia z dnia 10 lipca 2008 r. dotyczącej odrzucenia zażalenia złożonego przez skarżącą na podstawie art. 46 WZIPW i 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

               —

               zasądzenie od Europejskiej Fundacji Kształcenia kwoty 125 000 EUR tytułem odszkodowania;

               —

               zasądzenie od Europejskiej Fundacji Kształcenia kwoty 50 000 EUR tytułem zadośćuczynienia;

               —

               obciążenie Europejskiej Fundacji Kształcenia kosztami postępowania.


title: Sprawa C-142/13: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 27 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona – Hiszpania) – Bright Service SA przeciwko Repsol Comercial de Produtos Petrolíferos SA [Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Kartele — Artykuł 81 WE — Umowa sprzedaży wyłącznej — Zwolnienie — Rozporządzenie (EWG) nr 1984/83 — Umowa zwolniona — Rozporządzenie (WE) nr 2790/1999 — Umowa niezwolniona — Skutki zwolnienia w czasie]

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/4

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 27 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona – Hiszpania) – Bright Service SA przeciwko Repsol Comercial de Produtos Petrolíferos SA
   (Sprawa C-142/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Kartele - Artykuł 81 WE - Umowa sprzedaży wyłącznej - Zwolnienie - Rozporządzenie (EWG) nr 1984/83 - Umowa zwolniona - Rozporządzenie (WE) nr 2790/1999 - Umowa niezwolniona - Skutki zwolnienia w czasie])
   2014/C 184/05
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bright Service SA

      Strona pozwana: Repsol Comercial de Produtos Petrolíferos SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Audiencia Provincial de Barcelona – Wykładnia rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1984/83 z dnia 22 czerwca 1983 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 traktatu do określonych kategorii wyłącznych umów sprzedaży (Dz.U. L 173, s. 5) oraz art. 3 ust. 1, art. 5 lit. a) i art. 12 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2790/1999 z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych (Dz.U. L 336, s. 21) – Skutki w czasie – Umowa wyłącznej sprzedaży paliw zawarta między dostawcą a podmiotem prowadzącym stację paliw – Umowa zawarta pod rządami rozporządzenia nr 1984/83 i wywołująca skutki po dniu wejścia w życie rozporządzenia nr 2790/1999 – Umowa niespełniająca wymogów obu wymienionych rozporządzeń

      Sentencja

   Artykuł 12 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2790/1999 z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych należy interpretować w ten sposób, że umowa obowiązująca w dniu 31 maja 2000 r. – zawierająca klauzulę zakazu konkurencji i spełniająca przesłanki zwolnienia przewidziane w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1984/83 z dnia 22 czerwca 1983 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 traktatu do określonych kategorii wyłącznych umów sprzedaży, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1582/97 z dnia 30 lipca 1997 r., lecz nie przesłanki przewidziane w rozporządzeniu nr 2790/1999 – pozostaje zwolniona na mocy tego art. 12 ust. 2 z zakresu stosowania art. 81 ust. 1 WE wyłącznie do dnia 31 grudnia 2001 r.

      (1)  Dz.U. C 178 z 22.6.2013.