title: Sprawa C-489/04: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 września 2006 r. (wniosek Verwaltungsgericht Sigmaringen — Niemcy o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Alexander Jehle, Weinhaus Kiderlen przeciwko Land Baden-Württemberg (Rozporządzenie (WE) nr 1019/2002 — Artykuł 2 akapit pierwszy — Oliwa z oliwek i oliwa z wytłoczyn z oliwek — Normy handlowe — Handel detaliczny — Sposób oferowania konsumentom końcowym — Metoda zwana bag in the box )

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 września 2006 r. (wniosek Verwaltungsgericht Sigmaringen — Niemcy o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Alexander Jehle, Weinhaus Kiderlen przeciwko Land Baden-Württemberg
   (Sprawa C-489/04) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 1019/2002 - Artykuł 2 akapit pierwszy - Oliwa z oliwek i oliwa z wytłoczyn z oliwek - Normy handlowe - Handel detaliczny - Sposób oferowania konsumentom końcowym - Metoda zwana „bag in the box”)
   (2006/C 261/06)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Sigmaringen
   Strony postępowania przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Alexander Jehle, Weinhaus Kiderlen

      Strona pozwana: Land Baden-Württemberg
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wykładnia rozporządzenia Komisji (WE) nr 1019/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie norm handlowych w odniesieniu do oliwy z oliwek (Dz.U. L 155, str. 27), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1176/2003 z dnia 1 lipca 2003 r. (Dz.U. L 164, str. 12) — Oferowanie oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn z oliwek konsumentom końcowym w opakowaniach o pojemności pięciu litrów — Możliwość sprzedaży oliwy z oliwek w opakowaniach „Bag in Box” o pojemności pięciu litrów i czerpanej przez konsumenta na terenie sklepu
   Sentencja

               1)

               Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1019/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie norm handlowych w odniesieniu do oliwy z oliwek, zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1176/2003 z dnia 1 lipca 2003 r., a w szczególności jego art. 2 akapit pierwszy należy interpretować w ten sposób, że oliwę z oliwek i oliwę z wytłoczyn z oliwek można oferować konsumentom końcowym wyłącznie w opakowaniu spełniającym wymagania ustanowione w tym przepisie.

               2)

               Artykuł 2 akapit pierwszy rozporządzenia 1019/2002, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1176/2003, należy interpretować w ten sposób, że zabrania on takiego sposobu sprzedaży, jak stosowany przez A. Jehlego i Weinhaus Kiderlen, który nie spełnia warunków ustanowionych w tym przepisie.

      (1)  Dz.U. C 45 z 19.02.2005


title: Sprawa F-49/10: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2010 r. — De Nicola przeciwko EBI

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/61

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2010 r. — De Nicola przeciwko EBI
   (Sprawa F-49/10)
   ()
   2010/C 221/98
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji doręczonej skarżącemu w dniu 11 maja 2010 r. w zakresie, w jakim zasadniczo udaremniła próbę polubownego rozwiązania sporu poprzez oddalenie w sposób dorozumiany wniosku o zwrot kosztów medycznych związanych z terapią laserową i zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 3 000 EUR, powiększonej o odsetki oraz rewaloryzację uznanych kwot.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji przekazanej w drodze poczty elektronicznej w dniu 11 maja 2010 r.;

               —

               zasądzenie od EBI zwrotu stronie skarżącej kwoty 3 000 EUR, wydanej na terapię laserową wykonaną w 2007 r., a ponadto naprawienia szkody wynikającej z inflacji i naliczenia odsetek od uznanych kwot;

               —

               obciążenie EBI kosztami postępowania.


title: Sprawa C-630/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 września 2013 r. w sprawie T-592/11 Anbouda przeciwko Radzie, wniesione w dniu 25 listopada 2013 r. przez Issama Anboubę

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/21

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 września 2013 r. w sprawie T-592/11 Anbouda przeciwko Radzie, wniesione w dniu 25 listopada 2013 r. przez Issama Anboubę
   (Sprawa C-630/13 P)
   2014/C 45/37
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Issam Anbouba (przedstawiciele: adwokaci J.M. Salva i M.A. Bastin)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (szósta izba) z dnia 13 września 2013 r. w sprawie T-592/11 Issam Anbouba przeciwko Radzie Unii Europejskiej;

               —

               uznanie, że decyzja o umieszczeniu skarżącego w wykazie osób i podmiotów objętych sankcjami ekonomicznymi jest niezgodna z prawem;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji i rozporządzeń zaskarżonych w ramach sprawy T-592/11;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania strona skarżąca przywołuje dwa zarzuty.
   W pierwszej kolejności, strona skarżąca uważa, że Sąd naruszył prawo, uznając, że Rada — przy braku możności przedstawienia dowodu wspierania reżimu syryjskiego przez skarżącego — właściwie zastosowała domniemanie dotyczące wspierania reżimu syryjskiego przez kierujących głównymi przedsiębiorstwami Syrii. Pierwsza część zarzutu dotyczy braku podstawy prawnej takiego domniemania. Niezmiernie poważny i wiążący charakter środków ograniczających nie pozwala bowiem na ich zastosowanie na podstawie domniemania, którym posłużenie się nie zostało zasadniczo przewidziane w żadnym akcie regulacyjnym. Druga część zarzutu dotyczy nieproporcjonalnego charakteru tego domniemania w stosunku do zamierzonego celu, mianowicie ze względu na jego niezmiernie ogólny charakter. Trzecia część zarzutu dotyczy niewzruszalności tego domniemania. Faktycznie niemożliwe byłoby przedstawienie negatywnego dowodu na brak wspierania reżimu, a dostarczenie pozytywnego dowodu na opozycyjność względem reżimu nie mogłoby być rozsądnie uznane za jedyny sposób ustalenia braku związku z reżimem.
   W drugiej kolejności strona skarżąca zarzuca Sądowi, że orzekł przy braku dostarczenia dowodu przez Radę. W ramach pierwszej części drugiego zarzutu strona skarżąca uważa, że Sąd naruszył prawo, po pierwsze, nie przeprowadzając normalnej kontroli zaskarżonych decyzji, a po drugie, orzekając pomimo braku dostarczenia materiału dowodowego przez Radę. W drugiej części zarzutu drugiego strona skarżąca zarzuca Sądowi niewyciągnięcie konsekwencji w zaskarżonym wyroku wobec oczywistego naruszenia zasady kontradyktoryjności i prawa do obrony przysługującego stronie skarżącej. Sąd zwolnił Radę z przedstawienia materiałów dowodowych lub względów uzasadniających niewyjawienie wspomnianych materiałów i uznał, że Rada może oprzeć swoją decyzję na samym domniemaniu, którym jednak nie mogła zasadniczo się posłużyć.


title: Sprawa C-319/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 28 WE i 30 WE — Dyrektywa 2001/83/WE — Preparat czosnkowy w formie kapsułek — Preparat legalnie sprzedawany w niektórych państwach członkowskich jako suplement żywnościowy — Preparat zakwalifikowany w państwie członkowskim przywozu jako produkt leczniczy — Pojęcie produktu leczniczego — Przeszkoda — Względy uzasadniające — Zdrowie publiczne — Proporcjonalność)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-319/05) (1)

   (Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 28 WE i 30 WE - Dyrektywa 2001/83/WE - Preparat czosnkowy w formie kapsułek - Preparat legalnie sprzedawany w niektórych państwach członkowskich jako suplement żywnościowy - Preparat zakwalifikowany w państwie członkowskim przywozu jako produkt leczniczy - Pojęcie „produktu leczniczego’ - Przeszkoda - Względy uzasadniające - Zdrowie publiczne - Proporcjonalność)
   (2008/C 8/04)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: B. Stromsky i B. Schima, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (Przedstawiciele: M. Lumma oraz C. Schulze-Bahr)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie przepisów art. 28 i 30 WE — Krajowe praktyki administracyjne polegające na zakwalifikowaniu preparatu czosnkowego w postaci kapsułek jako produktu leczniczego — Pojęcie produktu leczniczego w prawie wspólnotowym
   Sentencja

               1)

               Dokonując kwalifikacji jako produktu leczniczego preparatu czosnkowego w kapsułkach, który nie mieści się w definicji produktu leczniczego w rozumieniu art. 1 pkt 2 dyrektywy 2001/83 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28 WE i 30 WE.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 257 z 15.10.2005.


title: Sprawa C-673/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 8 października 2013 r. w sprawie T-545/11 Stichting Greenpeace Nererland i Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 17 grudnia 2013 r. przez Komisję Europejską

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/10

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 8 października 2013 r. w sprawie T-545/11 Stichting Greenpeace Nererland i Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 17 grudnia 2013 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-673/13 P)
      (2014/C 71/17)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders, P. Oliver, P.Ondrůšek, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Stichting Greenpeace Nederland, Pesticide Action Network Europe (PAN Europe)

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu;

                  —

                  zgodnie z art. 61 statutu Trybunału wydanie orzeczenie ostatecznego w sprawie lub skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie jeden zarzut dotyczący tego, że Sąd dokonał niewłaściwej wykładni pojęcia informacji, które „dotyczą emisji do środowiska”, wspomnianych w art. 6 ust. 1 rozporządzenia(WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (1) („rozporządzenia Aarhus”), nie uwzględniając stanowiska Komisji, zgodnie z którym wykładni tego pojęcia należy dokonywać w sposób spójny i harmonijny w świetle pozostałych odnośnych przepisów. Zarzut ten składa się z trzech części:

                  (i)

                  Sąd popełnił błąd, nie uwzględniając konieczności zapewnienia „wewnętrznej” spójności rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (2) w związku z art. 6 ust. 1 rozporządzenia Aarhus, w świetle art. 4 ust. 4 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska („konwencji z Aarhus”);

                  (ii)

                  Sąd nie uwzględnił w sposób należyty postanowień dotyczących poufności zawarte w uregulowaniach sektorowych dotyczących środków ochrony roślin, a mianowicie dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (3) i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (4); oraz

                  (iii)

                  Sąd popełnił błąd, nie uwzględniając konieczności interpretowania art. 6 ust. 1 rozporządzenia Aarhus w sposób możliwie zgodny z kartą praw podstawowych i Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej („TRIPS”).

         (1)  Dz.U. L 264, s. 13.

         (2)  Dz.U. L 145, s. 43.

         (3)  Dz.U. L 230, s. 1.

         (4)  Dz.U. L 309, s. 1.


title: Sprawa T-80/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 19 lutego 2015 r. przez Luigiego Macchię od postanowienia wydanego w dniu 12 grudnia 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-63/11 RENV Macchia/Komisja

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/33

         Odwołanie wniesione w dniu 19 lutego 2015 r. przez Luigiego Macchię od postanowienia wydanego w dniu 12 grudnia 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-63/11 RENV Macchia/Komisja
   (Sprawa T-80/15 P)
   (2015/C 127/45)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Macchia (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Blot)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 grudnia 2014 r. w sprawie F-63/11 RENV;

               —

               W konsekwencji uwzględnienie żądań wnoszącego odwołanie wysuniętych w pierwszej instancji, czyli:

                           —

                           Stwierdzenie dopuszczalności skargi;

                           —

                           Tytułem głównym:

                                       —

                                       stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej dyrektora generalnego OLAF działającego jako organ upoważniony do zawierania umów z dnia 12 sierpnia 2010 r. w sprawie wniosku o przedłużenie z nim umowy, która wynika w szczególności z braku odpowiedzi na jego wniosek z dnia 12 kwietnia 2010 r.;

                                       —

                                       w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 22 lutego 2011 r. oddalającej zażalenie wnoszącego odwołanie złożone na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

                                       —

                                       w związku z tym przywrócenie wnoszącego odwołanie do pracy przy pełnieniu jego obowiązków w służbach OLAF-u, w drodze przedłużenia jego umowy zgodnie z wymogami regulaminu pracowniczego;

                           —

                           pomocniczo, w razie nieuwzględnienia powyższego żądania przywrócenia do pracy, nakazanie Komisji naprawienia szkody poniesionej przez wnoszącego odwołanie, szacowanej tymczasowo i ex æquo et bono jako równowartość różnicy między wynagrodzeniem pobieranym w charakterze członka personelu tymczasowego w służbach OLAF-u a wynagrodzeniem pobieranym na obecnie zajmowanym stanowisku (tj. ok. 3  000 EUR miesięcznie), przynajmniej przez okres zbliżony do okresu, na który była zawarta jego pierwotna umowa (cztery lata), a ponad ten okres przy założeniu, że wspomniana umowa zostałaby przedłużona po raz trzeci, dając prawo do umowy na czas nieokreślony,;

                           —

                           w każdym razie zasądzenie od Komisji kwoty ustalonej tymczasowo i ex æquo et bono na 5  000 EUR (pięć tysięcy EUR), tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, z ustawowymi odsetkami za zwłokę od chwili zapadnięcia wyroku;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi jeden zarzut, dotyczący naruszenia art. 81 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, naruszenia zakresu kontroli sądowej Sądu, naruszenia obowiązku uzasadnienia, przeinaczenia okoliczności faktycznych w sprawie i nieścisłości merytorycznych ustaleń z dokumentów zawartych w aktach poczynionych przez Sąd.


title: Sprawa T-551/11: Postanowienie Sądu z dnia 5 lutego 2013 r. — BSI przeciwko Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dumping — Rozszerzenie cła antydumpingowego nałożonego na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz tych produktów wysyłanych z Malezji — Niezależny importer — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Brak indywidualnego oddziaływania — Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych — Niedopuszczalność)

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/17

         Postanowienie Sądu z dnia 5 lutego 2013 r. — BSI przeciwko Radzie
   (Sprawa T-551/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dumping - Rozszerzenie cła antydumpingowego nałożonego na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz tych produktów wysyłanych z Malezji - Niezależny importer - Artykuł 263 akapit czwarty TFUE - Brak indywidualnego oddziaływania - Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych - Niedopuszczalność)
   2013/C 86/27
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Brugola Service International Srl (BSI) (Cassano Magnano, Włochy) (przedstawiciele: S. Bariatti i M. Farneti, avvocati)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix i P. Mahnič Bruni, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez G. Berrischa i M. de Morpurgo, następnie przez G. Berrischa, avvocati)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. França i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011 z dnia 18 lipca 2011 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji (Dz.U. L 194, s. 6).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Brugola Service International Srl (BSI) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 370 z 17.12.2011.


title: Sprawa C-335/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curte de Apel Craiova (Rumunia) w dniu 6 lipca 2010 r. — Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Târgu-Jiu, Administrația Fondului pentru Mediu przeciwko Claudia Norica Vijulan

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curte de Apel Craiova (Rumunia) w dniu 6 lipca 2010 r. — Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Târgu-Jiu, Administrația Fondului pentru Mediu przeciwko Claudia Norica Vijulan
   (Sprawa C-335/10)
   ()
   2010/C 274/10
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Curtea de Apel Craiova (Rumunia).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Târgu-Jiu, Administrația Fondului pentru Mediu.

      Strona pozwana: Claudia Norica Vijulan.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 110 akapit pierwszy TFUE (uprzednio art. 90 WE) należy dokonywać w ten sposób, że zakazuje państwu członkowskiemu wprowadzenia podatku mającego cechy podatku od zanieczyszczeń przewidzianego w OUG nr 50/2008 w brzmieniu zmienionym przez OUG nr 218/2008, z którego zwolnione są pojazdy silnikowe kategorii M1 spełniające normę zanieczyszczenia Euro 4 o pojemności silnika mniejszej niż 2 000 cm3, jak również wszelkie pojazdy silnikowe kategorii N1 spełniające normę zanieczyszczenia Euro 4 zarejestrowane po raz pierwszy w Rumunii lub w innym państwie członkowskim, od dnia 15 grudnia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2009 r., ale nie podobne lub konkurencyjne używane pojazdy silnikowe pochodzące z innego państwa członkowskiego, zarejestrowane przed dniem 15 grudnia 2008 r., ponieważ podatek ten może stanowić opłatę wewnętrzną obciążającą towary pochodzące z innych państw członkowskich w sposób pośrednio dyskryminacyjny w stosunku do opodatkowania produktów krajowych, chroniąc w ten sposób krajową produkcję nowych samochodów?

               2)

               Czy wykładni art. 110 akapit pierwszy TFUE (uprzednio art. 90 WE) należy dokonywać w ten sposób, że zakazuje państwu członkowskiemu wprowadzenia podatku mającego cechy podatku od zanieczyszczeń uregulowanego w OUG nr 50/2008 w brzmieniu zmienionym przez OUG nr 218/2008, z którego zwolnione są pojazdy silnikowe kategorii M1 spełniające normę zanieczyszczenia Euro 4 o pojemności silnika mniejszej niż 2 000 cm3, jak również wszelkie pojazdy silnikowe kategorii N1 spełniające normę zanieczyszczenia Euro 4 zarejestrowane po raz pierwszy w Rumunii lub w innym państwie członkowskim, od dnia 15 grudnia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2009 r., ale nie pojazdy silnikowe mające inne niż ww. cechy techniczne, zarejestrowane w tym samym okresie w innych państwach członkowskich, ponieważ podatek ten może stanowić opłatę wewnętrzną obciążającą towary pochodzące z innych państw członkowskich w sposób pośrednio dyskryminacyjny w stosunku do opodatkowania produktów krajowych, chroniąc w ten sposób krajową produkcję nowych samochodów?


title: Sprawa C-198/08: Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/10

         Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-198/08)
   (2008/C 197/15)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: W. Mölls, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Austrii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. (1) poprzez ustanowienie i utrzymanie w mocy przepisów prawnych, wedle których minimalne ceny sprzedaży papierosów i tytoniu drobnokrojonego przeznaczonego do skręcania papierosów są ustanawiane przez państwo

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wyroby tytoniowe stanowią jedną z trzech grup produktów, które na szczeblu wspólnotowym podlegają zharmonizowanym przepisom w zakresie podatków akcyzowych. Dyrektywa 95/59/WE zawiera szereg ogólnych przepisów mających zastosowanie do wszystkich wyrobów tytoniowych i reguluje ponadto strukturę podatku akcyzowego mającego zastosowanie do papierosów. Artykuł 9 ust. 1 ustanawia zasadę, wedle której zarówno producenci jak i importerzy mają swobodę w ustalaniu maksymalnych cen wyrobów tytoniowych. Przepis ten gwarantuje nie tylko, że podstawa opodatkowania będzie podlegać we wszystkich państwach członkowskich tym samym zasadom, lecz uniemożliwia również, aby realizacja celów dyrektywy została zniweczona przez krajowe przepisy w zakresie cen, które naruszają konkurencję i rynek wewnętrzny.
   Regulacja ustanowiona w Austrii w roku 2006, wedle której ceny minimalne papierosów i tytoniu drobnokrojonego przeznaczonego do skręcania papierosów są ustanawiane przez organy państwowe narusza wskazany przepis dyrektywy 95/59/WE. Ustanowienie cen minimalnych likwiduje różnice w cenach produktów, które mogą istnieć ze względu na różne czynniki kształtowania cen, poprzez podniesienie cen detalicznych z dolnego poziomu bezpośrednio do poziomu minimalnego. Tego rodzaju mechanizm prowadzi w sposób konieczny do zakłóceń w przepływie handlowym pomiędzy państwami członkowskimi, nawet jeśli cena minimalna, jak ma to miejsce w Austrii, jest określana w oparciu o średnie ceny na rynku.
   Do interesów, które państwa członkowskie mogą realizować w ramach swej polityki handlowej i podatkowej należy w sposób oczywisty również interes ochrony zdrowia publicznego. Interes ten obejmuje również cel utrzymania cen wyrobów tytoniowych na wysokim poziomie. Jednak w związku z tym, że państwa członkowskie mogą w pełnym zakresie uwzględnić ten cel poprzez zastosowanie środków podatkowych, nie jest dopuszczalne, aby powoływały się na ten interes w celu odstąpienia od omawianego przepisu dyrektywy, ponieważ w ten sposób naruszają funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
   Zdaniem Komisji opodatkowanie jest skutecznym i wystarczającym środkiem w zakresie cen. Przykłady innych państw członkowskich wskazują również, że ceny wyrobów tytoniowych mogą być zwiększane poprzez samo nałożenie ciężarów podatkowych, ponieważ poziom opodatkowania może być dowolnie podwyższany celem uzyskania wyższej ceny końcowej, niezależnie od marży zysku danych przedsiębiorstw lub od ich gotowości do sprzedawania bez zysku lub nawet ze stratą. Tego rodzaju podejście, w ramach którego opodatkowanie stanowi obiektywny czynnik kosztów nie tylko zapobiega negatywnym skutkom cen minimalnych na konkurencję i rynek wewnętrzny, lecz również dalszemu skutkowi negatywnemu związanemu z cenami minimalnymi jakim jest zagwarantowanie marży producentom wyrobów tytoniowych. Ten skutek nie przyczynia się w żadnym stopniu do ochrony zdrowia i jest raczej w tym zakresie przeciwny do skutku zmierzonego. Komisja jest w związku z tym przekonana, że zamierzona ochrona zdrowia publicznego może zostać zapewniona poprzez aktywną i skuteczną politykę podatkową bez konieczności stosowania cen minimalnych niezgodnych z art. 9 dyrektywy 95/59/WE.

      (1)  Dz.U. L 291, str. 40.


title: Sprawa C-446/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 16 czerwca 2011 r. w sprawie T-196/06, Edison przeciwko Komisji, wniesione w dniu 30 sierpnia 2011 r. przez Komisję Europejską

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/27

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 16 czerwca 2011 r. w sprawie T-196/06, Edison przeciwko Komisji, wniesione w dniu 30 sierpnia 2011 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-446/11 P)
   2011/C 311/45
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Edison SpA

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) z dnia 16 czerwca 2011 r., o którym Komisja została poinformowana w dniu 20 czerwca 2011 r.;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               pozostawienie decyzji w przedmiocie kosztów w obu postępowaniach do rozstrzygnięcia w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie;

               —

               gdyby Trybunał uznał, że może rozstrzygnąć sprawę co do istoty, oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji i obciążenie Edison SpA kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania wnosząca odwołanie podnosi cztery zarzuty.

               (i)

               Sąd, zdaniem wnoszącej odwołanie, naruszył art. 253 WE w związku z art. 81 WE, ze względu na to, że błędnie zinterpretował cel i zakres obowiązku uzasadnienia względem przypisania naruszenia art. 81 WE spółce, która posiada 100 % kapitału spółki uczestniczącej bezpośrednio w naruszeniu, będącego przypisaniem opartym na domniemaniu, które należy odpowiednio obalić. W szczególności Sąd nie uwzględnił, zdaniem wnoszącej odwołanie, okoliczności i przepisów prawa regulujących tę dziedzinę, w szczególności ciężaru dowodu, jaki spoczywa na wnoszącej odwołanie. Sąd błędnie uznał, że Komisja ma obowiązek uzasadnienia w odniesieniu do argumentów „nie bez znaczenia”, nie wymagając, jak powinien był uczynić, aby takie argumenty mogły obalić domniemanie odpowiedzialności spółki dominującej.

               (ii)

               Tytułem żądania ewentualnego, Sąd, zdaniem wnoszącej odwołanie, naruszył art. 230 WE i art. 253 WE, ponieważ doszedł do wniosku, że decyzja zawiera niewystarczające uzasadnienie. Po pierwsze, naruszył prawo przy ocenie zaskarżonej decyzji nie badając niektórych odpowiednich fragmentów. Po drugie, Sąd utożsamił kwestie uzasadnienia z kwestiami dotyczącymi istoty sprawy odmawiając uwzględnienia wyjaśnień dostarczonych w zaskarżonej decyzji albo orzekając, że Komisja naruszyła prawo wnoszącej odwołanie do obrony, albo uznając, że takie wyjaśnienia nie są przekonywające.

               (iii)

               Sąd naruszył, zdaniem wnoszącej odwołanie, art. 230 WE i art. 253 WE w związku z zasadami prawa Unii odnoszącymi się do prawa do obrony i kontradyktoryjności przed sądami Unii. Błędnie uznał bowiem, że Komisja nie mogła powoływać się na argumenty nieprzedstawione w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów lub niepowtórzone w decyzji, aby odpowiedzieć na argumenty wnoszącej odwołanie zmierzające do obalenia domniemania odpowiedzialności spółki dominującej. Ma to miejsce w szczególności wtedy, gdy, jak w niniejszej sprawie, są to dokumenty powołane przez wnoszącą odwołanie lub o których była ona poinformowana i nie mogła nie być świadoma zagrożenia, że Komisja może uwzględnić je jako obciążającą ją okoliczność lub gdy mogła w sposób rozsądny wywieść z rozpatrywanych dokumentów, jakie Komisja zamierzała z niego wyciągnąć.

               (iv)

               Sąd naruszył art. 230 WE w związku z art. 231 WE i art. 253 WE, błędnie stwierdzając nieważność zaskarżonej decyzji ze względu na brak wystarczającego uzasadnienia, chociaż przyjęte w niej rozwiązanie było merytorycznie właściwe.


title: Sprawa T-375/06: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2006 r. — Viega przeciwko Komisji

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/26

         Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2006 r. — Viega przeciwko Komisji
   (Sprawa T-375/06)
   (2007/C 42/47)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Viega GmbH & Co. KG (Attendorn, Niemcy) (przedstawiciele: J. Burrichter, T. Mäger i F. W. Bulst, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 decyzji w zakresie, w jakim stwierdzono w nim naruszenie przez skarżącą art. 81 ust. 1 WE oraz art. 53 ust. 1 porozumienia EOG,

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji w zakresie, w jakim nałożono w nim na skarżącą grzywnę w wysokości 54,29 mln EUR,

               —

               ewentualnie odpowiednie obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w art. 2 decyzji,

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C(2006) 4180 wersja ostateczna z dnia 20 września 2006 r. w sprawie COMP/F-1/38.121 — Złącza rurowe. W zaskarżonej decyzji na skarżącą nałożono grzywnę za naruszenie art. 81 ust. 1 WE i art. 53 ust. 1 porozumienia EOG. W opinii Komisji uczestniczyła ona w okresie od dnia 12 grudnia 1991 r. do dnia 22 marca 2001 r. w szeregu porozumień w formie ustaleń cen, uzgodnień cenników i rabatów, uzgodnień mechanizmów stosowania podwyżek cen, podziału rynków i klientów oraz wymiany innych informacji gospodarczych na rynku miedzianych złączy rurowych i złączy rurowych ze stopu miedzi.
   Skarżąca przytacza cztery zarzuty na poparcie swojej skargi.
   W pierwszej kolejności skarżąca podnosi, że sporna decyzja narusza art. 23 ust. 2 rozporządzenia WE nr 1/2003 (1), ponieważ błędne ustalając obrót, który należy uwzględnić, pozwana naruszyła podstawowe zasady wymierzania grzywien. Oceniając wagę zarzucanego naruszenia skarżącej w obrocie pozwana uwzględniła obrót złączy zaprasowywanych, chociaż skarżąca nigdy nie wzięła udziału w naruszeniach konkurencji dotyczących złączy zaprasowywanych.
   W drugiej kolejności skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła art. 81 ust. 1 WE i art. 253 WE poprzez niewłaściwe ustalenie udziału skarżącej w zarzucanym zachowaniu, to jest jego czasowego wymiaru. Według skarżącej pozwana nie dokonała szczegółowej oceny dowodów w odniesieniu do skarżącej i dokonała błędnych ustaleń dotyczących naruszeń.
   Ponadto skarżąca podnosi posiłkowo naruszenie art. 81 ust. 1 WE i art. 253 WE, ponieważ w art. 1 zaskarżonej decyzji nieprawidłowo został ustalony zasięg geograficzny naruszeń art. 1 w odniesieniu do skarżącej.
   Wreszcie skarżąca podnosi posiłkowo, że art. 2 zaskarżonej decyzji narusza art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, ponieważ Komisja naruszyła podstawowe zasady wymierzania grzywien. Skarżąca utrzymuje w tym względzie, że wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien (2) zostały zastosowane w sposób nieprawidłowy, ponieważ Komisja zaliczyła naruszenie do bardzo poważnych naruszeń, nieprawidłowo ustaliła czas trwania naruszenia, nieprawidłowo zwiększyła podstawową kwotę grzywny z powodu czasu trwania naruszenia i nie oceniła okoliczności łagodzących.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, str. 1).

      (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien na mocy art.15 ust.2 rozporządzenia nr 17 i art. 65 ust. 5 traktatu EWWiS (Dz.U. 1998, C 9, str. 3).


title: Sprawa T-176/17: Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2017 r. – Sequel Naturals/EUIPO – Fernandes (VeGa one)

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/58

         Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2017 r. – Sequel Naturals/EUIPO – Fernandes (VeGa one)
   (Sprawa T-176/17)
   (2017/C 144/78)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sequel Naturals ULC (Port Coquilam, Kolumbia Brytyjska, Kanada) (przedstawiciel: adwokat H. Lindström)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Carlos Fernandes (Gross-Umstadt, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „VeGa one” – zgłoszenie nr 12 649 612

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 stycznia 2017 r. w sprawie R 2466/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-206/96: Postanowienie Sądu z dnia 17 maja 2011 r. — Van Bennekom przeciwko Radzie i Komisji

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/28

         Postanowienie Sądu z dnia 17 maja 2011 r. — Van Bennekom przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-206/96) (1)

   2011/C 204/51
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 74 z 8.3.1997.


title: Sprawa T-258/16: Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2017 r. – Mediterranean Premium Spirits/EUIPO – G-Star Raw (GINRAW) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego GINRAW — Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe RAW — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/26

         Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2017 r. – Mediterranean Premium Spirits/EUIPO – G-Star Raw (GINRAW)
   (Sprawa T-258/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego GINRAW - Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe RAW - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem - Obowiązek uzasadnienia])
   (2017/C 249/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mediterranean Premium Spirits, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. A. Mora Granell i J. Romaní Lluch)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i K. Sidat Humphreys, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: G-Star Raw CV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci L. Dijkman i J. van Manen)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 marca 2016 r. (sprawa R 1583/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między G-Star Raw a Mediterranean Premium Spirits.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mediterranean Premium Spirits, SL pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez EUIPO i G-Star Raw CV.

      (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016.


title: Sprawa T-477/08: Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Mundipharma przeciwko OHIM — ALK-Abelló (AVANZALENE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AVANZALENE — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy AVANZ — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/42

         Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Mundipharma przeciwko OHIM — ALK-Abelló (AVANZALENE)
   (Sprawa T-477/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AVANZALENE - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy AVANZ - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 113/67
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mundipharma AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat F. Nielsen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: ALK-Abelló A/S (Hørsholm, Dania) (przedstawiciel: adwokat S. Palomäki Arnesen)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 sierpnia 2008 r. (sprawa R 1694/2007-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy ALK-Abelló A/S a Mundipharma AG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mundipharma AG zostaje obciążona kosztami postępowania z wyjątkiem kosztów poniesionych przez ALK-Abelló A/S.

               3)

               ALK-Abelló pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2009.


title: Sprawa C-483/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 lutego 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozwój kolei wspólnotowych — Dyrektywa 2001/14/WE — Alokacja zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej — Pobieranie opłat — Opłaty — Niezależność zarządzania)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 lutego 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-483/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rozwój kolei wspólnotowych - Dyrektywa 2001/14/WE - Alokacja zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej - Pobieranie opłat - Opłaty - Niezależność zarządzania)
   2013/C 114/05
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Støvlbæk i R. Vidal Puig, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: S. Centeno Huerta i B. Plaza Cruz, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Očková i T. Müller, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i M. Perrot, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 10 ust. 7 dyrektywy Rady 91/440/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych (Dz.U. L 237, s. 25) oraz art. 4 ust. 1, art. 11 ust. 2, art. 14 ust. 1 i art. 30 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawanie świadectw bezpieczeństwa (Dz.U. L 75, s. 29) — Opłaty — Niezależność zarządzania

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu zastosowania się do art. 4 ust. 1, art. 11, art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawanie świadectw bezpieczeństwa, zmienionej dyrektywą 2007/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tych przepisów.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Republika Czeska i Republika Francuska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa T-216/16: Wyrok Sądu z dnia 23 marca 2017 r. – Vignerons de la Méditerranée/EUIPO – Bodegas Grupo Yllera (LE VAL FRANCE) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego LE VAL FRANCE — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy VIÑA DEL VAL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/40

         Wyrok Sądu z dnia 23 marca 2017 r. – Vignerons de la Méditerranée/EUIPO – Bodegas Grupo Yllera (LE VAL FRANCE)
   (Sprawa T-216/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego LE VAL FRANCE - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy VIÑA DEL VAL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 144/53)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Vignerons de la Méditerranée (Narbona, Francja) (przedstawiciele: adwokaci M. Karsenty Ricard i M. Merli)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard Monguiral)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Bodegas Grupo Yllera SL (Rueda, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 marca 2016 r. (sprawa R 427/2015-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Bodegas Grupo Yllera a Vignerons de la Méditerranée.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Vignerons de la Méditerranée zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 243 z 4.7.2016.


title: Sprawa T-59/09: Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2012 r. — Niemcy przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty odnoszące się do umorzonego postępowania w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dokumenty pochodzące od państwa członkowskiego — Udzielenie dostępu — Uprzednia zgoda zainteresowanego państwa członkowskiego)

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/20

         Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2012 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-59/09) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty odnoszące się do umorzonego postępowania w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dokumenty pochodzące od państwa członkowskiego - Udzielenie dostępu - Uprzednia zgoda zainteresowanego państwa członkowskiego)
   2012/C 89/32
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma, B. Klein i A. Wiedmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders, P. Costa de Oliveira i F. Hoffmeister, pełnomocnicy)

      Interwenientci popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo M. Muñoz Pérez, a następnie S. Centeno Huerta, pełnomocnicy); Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: początkowo M. Dowgielewicz, a następnie M. Szpunar i B. Majczyna, pełnomocnicy)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciele: początkowo J. Bering Liisberg i B. Weis Fogh, a następnie S. Juul Jørgensen i C. Vang, pełnomocnicy); Republika Finlandii (przedstawiciel: J. Heliskoski, pełnomocnik); Królestwo Szwecji (przedstawiciele: K. Petkovska, A. Falk i S. Johannesson, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 grudnia 2008 r. SG.E.3/RG/mbp D (2008) 10067 udzielającej obywatelom dostępu do niektórych dokumentów przekazanych przez Republikę Federalną Niemiec w ramach postępowania w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego nr 2005/4569.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Federalna Niemiec pokrywa, oprócz własnych kosztów, także koszty Komisji Europejskiej.

               3)

               Królestwo Danii, Królestwo Hiszpanii, Republika Finlandii, Rzeczpospolita Polska i Królestwo Szwecji pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 113 z 16.5.2009.


title: Sprawa C-293/11: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/21

         Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-293/11)
   2011/C 232/33
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i C. Soulay)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że stosując szczególną procedurę VAT dla biur podróży w przypadkach sprzedaży usług turystycznych osobom nie będącym turystami, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 306–310 dyrektywy 2006/112/WE (1).

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Procedura dla biur podróży znajduje zastosowanie wyłącznie do usług świadczonych bezpośrednio na rzecz turystów, zgodnie z postanowieniem dyrektywy w większości języków. Także angielska wersja językowa, która w jednym punkcie stosuje termin „nabywca” (customer), byłaby pozbawiona znaczenia, gdyby nie dotyczyła wyłącznie turystów. Ten sam wniosek nasuwa się w wyniku łącznej analizy wszystkich powiązanych przepisów (wykładnia systemowa). Wykładnia historyczna prowadzi do takiego samego wniosku, ponieważ dyrektywa VAT wyłącznie ujednoliciła „szóstą dyrektywę, nie zmieniając jej treści”. W odniesieniu do wykładni celowościowej istotne jest, że podwójne opodatkowanie biur określonych państw członkowskich nie jest dopuszczone (z wyjątkiem przypadku rozszerzającego zastosowania procedury dla biur podróży). Poszczególne państwa członkowskie nie mogą złagodzić takiego ograniczenia ustanowionego w dyrektywie bez urzędowej zmiany tekstu dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 347 z 11.12.2006.


title: Sprawa C-237/06: Postanowienie Trybunału z dnia 8 marca 2007 r. — Guido Strack przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Służba publiczna — Decyzja o zamknięciu dochodzenia przez OLAF — Doniesienia urzędnika o defraudacji — Legitymacja czynna tego ostatniego)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/24

         Postanowienie Trybunału z dnia 8 marca 2007 r. — Guido Strack przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-237/06) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Decyzja o zamknięciu dochodzenia przez OLAF - Doniesienia urzędnika o defraudacji - Legitymacja czynna tego ostatniego)
   (2007/C 96/43)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Guido Strack (przedstawiciel: L. Füllkrug, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Kraemer i C. Ladenburger, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 22 marca 2006 r. w sprawie T-4/05 Strack przeciwko Komisji, którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę o uchylenie decyzji w przedmiocie zamknięcia dochodzenia OLAF wszczętego w związku z doniesieniami skarżącego o defraudacji i o uchylenie sprawozdania końcowego z dochodzenia, jak również o ponowne otwarcie dochodzenia i sporządzenie nowego sprawozdania końcowego z dochodzenia — Decyzje mogące stanowić przedmiot skargi o uchylenie — Pojęcie „aktu niekorzystnego ”użyte w regulaminie pracowniczym urzędników Wspólnot Europejskich — Obowiązek przesłania sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               G. Strack zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006 r.


title: Sprawa C-202/05: Postanowienie Trybunału z dnia 17 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — Yissum Research and Development Company of the Hebrew University of Jerusalem przeciwko Comptroller-General of Patents (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Prawo patentowe — Produkty lecznicze — Rozporządzenie (EWG) nr 1768/92 — Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych — Pojęcie produkt — Pojęcie mieszanina aktywnych składników )

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/19

         Postanowienie Trybunału z dnia 17 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — Yissum Research and Development Company of the Hebrew University of Jerusalem przeciwko Comptroller-General of Patents
   (Sprawa C-202/05) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Prawo patentowe - Produkty lecznicze - Rozporządzenie (EWG) nr 1768/92 - Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych - Pojęcie „produkt’ - Pojęcie „mieszanina aktywnych składników’)
   (2007/C 96/33)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Justice (Chancery Division)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Yissum Research and Development Company of the Hebrew University of Jerusalem

      Strona pozwana: Comptroller-General of Patents
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (Chancery Division) — Wykładnia art. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 182, str. 1) — Pojęcie „produkt ”— Pojecie „mieszanina aktywnych składników produktu leczniczego ”— Produkt leczniczy złożony z dwóch składników, z których jeden ma działanie lecznicze dla określonego wskazania, a drugi umożliwia podanie produktu leczniczego w postaci zapewniającej jego skuteczność
   Sentencja
   Artykuł 1 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych w brzmieniu nadanym Aktem dotyczącym warunków przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, iż w przypadku gdy patent podstawowy chroni inne zastosowanie środka leczniczego, zastosowanie to nie wchodzi w skład definicji pojęcia „produkt”.

      (1)  Dz.U. C 193 z 6.8.2005.


title: Sprawa C-514/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg — Austria) — Zentralbetriebsrat der gemeinnützigen Salzburger Landeskliniken Betriebs GmbH przeciwko Land Salzburg (Swobodny przepływ pracowników — Artykuł 45 TFUE — Rozporządzenie (UE) nr 492/2011 — Artykuł 7 ust. 1 — Przepis krajowy dotyczący częściowego uwzględnienia okresów pracy świadczonej na rzecz pracodawców innych niż kraj związkowy Salzburg — Ograniczenie w swobodnym przepływie pracowników — Uzasadnienie — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Cel polegający na przywiązaniu pracowników — Uproszczenie administracyjne — Przejrzystość)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/15

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg — Austria) — Zentralbetriebsrat der gemeinnützigen Salzburger Landeskliniken Betriebs GmbH przeciwko Land Salzburg
   (Sprawa C-514/12) (1)

   (Swobodny przepływ pracowników - Artykuł 45 TFUE - Rozporządzenie (UE) nr 492/2011 - Artykuł 7 ust. 1 - Przepis krajowy dotyczący częściowego uwzględnienia okresów pracy świadczonej na rzecz pracodawców innych niż kraj związkowy Salzburg - Ograniczenie w swobodnym przepływie pracowników - Uzasadnienie - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Cel polegający na przywiązaniu pracowników - Uproszczenie administracyjne - Przejrzystość)
   2014/C 45/26
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesgericht Salzburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Zentralbetriebsrat der gemeinnützigen Salzburger Landeskliniken Betriebs GmbH

      Strona pozwana: Land Salzburg

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landesgericht Salzburg — Wykładnia art. 45 TFUE oraz art. 7 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (Dz.U. L 141, s. 1) — Wynagrodzenie pracowników kontraktowych w służbie publicznej państwa członkowskiego — Uregulowanie krajowe przewidujące uwzględnienie w pełnym wymiarze okresów zatrudnienia przepracowanych u określonego pracodawcy publicznego, a jedynie częściowo okresów przepracowanych po osiągnięciu określonego wieku u innych pracodawców publicznych lub prywatnych

      Sentencja

   Wykładni art. 45 TFUE i art. 7 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu, na podstawie którego w celu określenia daty odniesienia dla awansu pracowników samorządu terytorialnego na wyższy stopień w kategorii wynagrodzenia uwzględnia się w całości okresy zatrudnienia przepracowane w sposób nieprzerwany w tym samorządzie, natomiast jakiekolwiek inne okresy zatrudnienia uwzględnia się jedynie częściowo.

      (1)  Dz.U. C 63 z 2.3.2013.


title: Sprawa T-30/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 czerwca 2008 r. — Denka International przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2006/92/WE — Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości dichlorfosu — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/43

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 czerwca 2008 r. — Denka International przeciwko Komisji
   (Sprawa T-30/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 2006/92/WE - Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości dichlorfosu - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   (2008/C 223/74)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Denka International BV (Barneveld, Niderlandy) (przedstawiciele: K. Van Maldegem i C. Mereu, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Parpala i B. Doherty)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności w części dyrektywy Komisji 2006/92/WE z dnia 9 listopada 2006 r. zmieniającej załączniki do dyrektyw Rady 76/895/EWG, 86/362/EWG i 90/642/EWG w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości kaptanu, dichlorfosu, etionu i folpetu (Dz.U. L 311, s. 31)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna

               2)

               Denka International BV ponosi koszty własne oraz koszty Komisji

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa C-23/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāta (Republika Łotewska) w dniu 17 stycznia 2012 r. — Mohamad Zakaria

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāta (Republika Łotewska) w dniu 17 stycznia 2012 r. — Mohamad Zakaria
   (Sprawa C-23/12)
   2012/C 80/18
   Język postępowania: łotewski

      Sąd krajowy

   Augstākās tiesas Senāts.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mohamad Zakaria.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. (1) ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), obejmuje prawo osoby fizycznej do zaskarżenia nie tylko decyzji odmawiającej wjazdu do kraju, lecz także naruszeń popełnionych w trakcie postępowania w sprawie wydania decyzji, którą zezwala się na wjazd?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy z uwagi na postanowienia dwudziestego motywu i art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 562/2006, a także art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, ww. przepis nakłada na państwo członkowskie obowiązek zagwarantowania skutecznego środka zaskarżenia do sądu?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze i odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie, czy art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 562/2006 z uwagi na postanowienia dwudziestego motywu i art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia oraz art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej nakłada na państwa członkowskie obowiązek zagwarantowania skutecznego środka zaskarżenia do organu administracyjnego, który z instytucjonalnego i funkcjonalnego punktu widzenia oferuje te same gwarancje, co organ sądowy?

      (1)  Dz.U. L 105, s. 1.


title: Sprawa C-305/10: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Transport kolejowy — Dyrektywa 2005/47/WE — Warunki pracy pracowników wykonujących pracę w trasie uczestniczących w świadczeniu interoperacyjnych usług transgranicznych w sektorze kolejowym — Umowa zawarta na poziomie europejskim przez partnerów społecznych w sektorze kolejowym — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/9

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-305/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Transport kolejowy - Dyrektywa 2005/47/WE - Warunki pracy pracowników wykonujących pracę w trasie uczestniczących w świadczeniu interoperacyjnych usług transgranicznych w sektorze kolejowym - Umowa zawarta na poziomie europejskim przez partnerów społecznych w sektorze kolejowym - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2011/C 160/08
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Peere i M. van Beek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego –Nieustanowienie lub niepowiadomienie w wyznaczonym terminie o przyjęciu przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2005/47/WE z dnia 18 lipca 2005 r. w sprawie umowy między Stowarzyszeniem Kolei Europejskich (CER) a Europejską Federacją Pracowników Transportu (ETF) w sprawie niektórych aspektów warunków pracy pracowników wykonujących pracę w trasie uczestniczących w świadczeniu interoperacyjnych usług transgranicznych w sektorze kolejowym (Dz. U. L 195, s. 15).

      Sentencja

               1)

               Nieustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2005/47/WE z dnia 18 lipca 2005 r. w sprawie umowy między Stowarzyszeniem Kolei Europejskich (CER) a Europejską Federacją Pracowników Transportu (ETF) w sprawie niektórych aspektów warunków pracy pracowników wykonujących pracę w trasie uczestniczących w świadczeniu interoperacyjnych usług transgranicznych w sektorze kolejowym Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 234 z 28.8.2010.


title: Sprawa T-253/05: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2005 r. przez José Fernandeza Tunona przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/25

         Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2005 r. przez José Fernandeza Tunona przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-253/05)
   (2005/C 229/56)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 4 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga José Fernandeza Tunona, zamieszkałego w Beersel (Belgia), reprezentowanego przez Lucasa Vogela, avocat, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji podjętej w dniu 21 marca 2005 r. przez organ właściwy do zawierania umów (podanej do wiadomości dnia 22 marca 2005 r. i odebranej dnia 24 marca 2005 r.), na mocy której oddalono wniosek — zakwalifikowany ponownie jako zażalenie — złożony przez skarżącego w dniu 23 listopada 2004 r. przeciwko decyzji ustalającej klasyfikację i wynagrodzenie skarżącego jako członka personelu kontraktowego zgodnie z postanowieniami umowy podpisanej w dniu 23 sierpnia 2004 r.

               —

               w razie konieczności uchylenie również pierwotnej decyzji, na mocy której ustalono klasyfikację i wynagrodzenie skarżącego jako członka personelu kontraktowego, zgodnie z umową podpisaną w dniu 23 sierpnia 2004 r.

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania w wysokości 25.000 EUR, z wyraźnym zastrzeżeniem późniejszego podwyższenia, obniżenia lub uściślenia tej kwoty.

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący, były członek personelu pomocniczego (kategoria D, grupa VIII, klasa 4), któremu w następstwie zatrudnienia jako członka personelu kontraktowego obniżono wynagrodzenie, chociaż wykonywane przez niego obowiązki pozostały niezmienione, skarży decyzję organu administracyjnego ustalającą klasyfikację i wynagrodzenie skarżącego jako członka personelu kontraktowego w I grupie stanowisk, grupa zaszeregowania 1, stopień 1.
   Na poparcie swych żądań skarżący wskazuje na:

               —

               naruszenie art. 3a ust. 1a oraz art. 80 ust. 2 i 3 warunków zatrudnienia innych pracowników oraz popełnienie w sprawie rażącego błędu w ocenie, ponieważ skarżący w momencie zatrudnienia w charakterze członka personelu kontraktowego został sklasyfikowany do grupy stanowisk, która nie odpowiadała teoretycznemu opisowi jego kompetencji ani zadaniom, które w rzeczywistości były mu powierzane,

               —

               nieuwzględnienie art. 80 ust. 3 warunków zatrudnienia innych pracowników przy procedurze wyboru stanowisk, które mogą być powierzone personelowi kontraktowemu oraz przy określaniu grupy, do której każde z tych stanowisk należy, z uwagi na to, że zadanie to zostało wykonane przez „Task Force” o nieznanym oraz niekontrolowanym składzie i sposobie funkcjonowania, chociaż postanowienia regulaminu nakazują odbycie konsultacji z Komitetem ds. Regulaminu Pracowniczego,

               —

               naruszenie zasady niedyskryminacji, ponieważ z powodu zaskarżonej decyzji skarżący zmuszony jest do podjęcia tych samych obowiązków, które były mu poprzednio powierzane za wyraźnie niższe wynagrodzenie i w sytuacji całkowitej niepewności zatrudnienia, podczas gdy w ramach Komisji te same obowiązki wykonywane są przez urzędników, którzy, korzystając z postanowień regulaminu, cieszą się pewnością zatrudnienia oraz znacznie wyższym wynagrodzeniem.


title: Sprawa T-582/11 i T-583/11: Wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r. — Solar-Fabrik przeciwko OHIM (Premium XL i Premium L) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenia słownych wspólnotowych znaków towarowych Premium XL i Premium L — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/19

         Wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r. — Solar-Fabrik przeciwko OHIM (Premium XL i Premium L)
   (Sprawa T-582/11 i T-583/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenia słownych wspólnotowych znaków towarowych Premium XL i Premium L - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 63/37
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Solar-Fabrik AG für Produktion und Vertrieb von solartechnischen Produkten (Fryburg Bryzgowijski, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Dwie skargi na dwie decyzje Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 września 2011 r. (odpowiednio sprawa R 245/2011-1 i sprawa R 246/2011-1) dotyczące rejestracji odpowiednio oznaczenia słownego Premium XL i oznaczenia słownego Premium L jako wspólnotowych znaków towarowych.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-582/11 i T-583/1 zostają połączone do celów wydania wyroku.

               2)

               Skargi zostają oddalone.

               3)

               Solar-Fabrik AG für Produktion und Vertrieb von solartechnischen Produkten zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 25 listopada 2004 r. w sprawie C-18/03 P: Vela Srl i Tecnagrind SL przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — EFOGR — Wsparcie finansowe projektów — Cofnięcie wsparcia finansowego funduszu)

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/2

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 25 listopada 2004 r.
   w sprawie C-18/03 P: Vela Srl i Tecnagrind SL przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Odwołanie - EFOGR - Wsparcie finansowe projektów - Cofnięcie wsparcia finansowego funduszu)
   (2005/C 69/03)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-18/03 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 49 Statutu WE Trybunału Sprawiedliwości wniesione w dniu 16 stycznia 2003 r., Vela Srl, z siedzibą w Mediolanie (Włochy), Tecnagrind SL, z siedzibą w Barcelonie (Hiszpania), (adwokat: M. Carretta), w której drugą stroną postępowania jest: Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. Cattabriga i L. Visaggio, wspierani przez M. Moretta) Trybunał (szósta izba), w składzie: A. Borg Barthet, prezes izby, S. von Bahr i A. Ó Caoimh (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 25 listopada 2004 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2

               Vela Srl i Tecnagrind SL zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 70 z 22.03.2003


title: Sprawa C-5/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Törvényszék (Węgry) w dniu 3 stycznia 2013 r. — Ferenc Tibor Kovács przeciwko Vas Megyei Rendőr-főkapitányság

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Törvényszék (Węgry) w dniu 3 stycznia 2013 r. — Ferenc Tibor Kovács przeciwko Vas Megyei Rendőr-főkapitányság
   (Sprawa C-5/13)
   2013/C 114/35
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Szombathelyi Törvényszék

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ferenc Tibor Kovács.

      Strona pozwana: Vas Megyei Rendőr-főkapitányság

      Pytania prejudycjalne

   Czy wykładni norm dotyczących zakazu dyskryminacji, swobody przepływu osób, jak również prawa do rzetelnego procesu należy dokonywać w te sposób że stoją one na przeszkodzie istnieniu uregulowania krajowego, takiego jak przepis art. 25/B ustawy nr I z 1988 r., zgodnie z którym po drogach na Węgrzech mogą poruszać się pojazdy zaopatrzone w dokument stwierdzający dopuszczenie do ruchu i tablice rejestracyjne wydane przez organy węgierskie, a spełnienie warunków pozwalających na zwolnienie z rygorów tego przepisu może być wykazane jedynie podczas kontroli?


title: Sprawa C-203/06: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 93/16/EWG — Lekarze — Wzajemne uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/14

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-203/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 93/16/EWG - Lekarze - Wzajemne uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2007/C 95/23)
   Język postępowania: czeski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Walkerová i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska (przedstawiciel: T. Boček, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak transpozycji w przewidzianym terminie dyrektywy Rady 93/16/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. mającej na celu ułatwienie swobodnego przepływu lekarzy i wzajemnego uznawania ich dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji (Dz. U. L 165, str. 1)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 93/16/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. mającej na celu ułatwienie swobodnego przepływu lekarzy i wzajemnego uznawania ich dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, Republika Czeska uchybiła swoim zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 44 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Czeska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 143 z 17.6.2006 r.


title: Sprawa C-327/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Danii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 85/374/EWG — Odpowiedzialność za produkty wadliwe — Odpowiedzialność dostawcy za produkt wadliwy)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Danii
   (Sprawa C-327/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 85/374/EWG - Odpowiedzialność za produkty wadliwe - Odpowiedzialność dostawcy za produkt wadliwy)
   (2007/C 199/10)
   Język postępowania: duński
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: N. Rasmussen, A. Caeiros i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Danii (przedstawiciel: J. Molde, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprawidłowa transpozycja dyrektywy Rady z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe (Dz.U. L 210, str. 29) — Przepisy krajowe przewidujące odpowiedzialność dystrybutora za produkt wadliwy na takich samych zasadach jak producenta
   Sentencja

               1)

               Ustanawiając i utrzymując w mocy przepisy przewidujące odpowiedzialność dostawców pośredniczących w ramach łańcucha dystrybucji, na takich samych warunkach jak producenta, z naruszeniem art. 3 ust. 3 dyrektywy Rady z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe, Królestwo Danii naruszyło zobowiązania, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Danii pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 257 z 15.10.2005.


title: Sprawa C-80/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 14 lutego 2017 r. – Fundo de Garantia Automóvel/Alina Antónia Destapado Pão Mole Juliana, Cristiana Micaela Caetano Juliana

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 14 lutego 2017 r. – Fundo de Garantia Automóvel/Alina Antónia Destapado Pão Mole Juliana, Cristiana Micaela Caetano Juliana
   (Sprawa C-80/17)
   (2017/C 144/39)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal de Justiça

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa i strona wnosząca skargę kasacyjną: Fundo de Garantia Automóvel

      Strona pozwana i druga strona postępowania kasacyjnego: Alina Antónia Destapado Pão Mole Juliana, Cristiana Micaela Caetano Juliana

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 dyrektywy Rady 72/166/EWG (1) z dnia 24 kwietnia 1972 r. (obowiązującej w dacie wypadku) należy interpretować w ten sposób, że obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej odnoszącej się do ruchu pojazdów mechanicznych obejmuje nawet takie sytuacje, w których wskutek decyzji jego właściciela unieruchomiony pojazd znajduje się na terenie prywatnym poza drogą publiczną?
               czy też
               należy go interpretować w ten sposób, że w takich okolicznościach na właścicielu pojazdu nie ciąży obowiązek ubezpieczenia, bez uszczerbku dla odpowiedzialności, którą ponosi Fundo de Garantia Automóvel wobec poszkodowanych osób trzecich, w szczególności w przypadku zaboru pojazdu w celu krótkotrwałego użycia?

               2)

               Czy art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 84/5/EWG (2) z dnia 30 grudnia 1983 r. (obowiązującej w dacie wypadku) należy interpretować w ten sposób, że Fundo de Garantia Automóvel – który w braku umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej dokonał wypłaty odpowiedniego odszkodowania osobom trzecim poszkodowanym przez wypadek drogowy spowodowany przez pojazd mechaniczny, zabrany bez zezwolenia właściciela i bez jego wiedzy z terenu prywatnego, gdzie się znajdował i był unieruchomiony – ma prawo subrogacji wobec właściciela pojazdu niezależnie od odpowiedzialności tego ostatniego za wypadek?
               czy też
               należy go interpretować w ten sposób, że prawo subrogacji Fundo Garantia Automóvel wobec właściciela zależy od spełnienia przesłanek odpowiedzialności cywilnej, w szczególności od tego, by w chwili nastąpienia wypadku właściciel miał rzeczywiste władztwo nad pojazdem?

      (1)  Dyrektywa Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. 1972, L 103, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 6, t. 1, s. 10).

      (2)  Druga dyrektywa Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. 1983, L 8, s. 17 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 6, t. 7, s. 3).


title: Sprawa C-590/10: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 22 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof — Niemcy) — Wolfgang Köppl przeciwko Freistaat Bayern (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Dyrektywa 91/439/EWG — Artykuł 1 ust. 2 oraz art. 8 ust. 2 i 4 — Artykuł 7 ust. 1 — Wzajemne uznawanie praw jazdy — Cofnięcie krajowego uprawnienia do kierowania — Wydanie prawa jazdy kategorii B przez inne państwo członkowskie — Naruszenie warunku miejsca zamieszkania — Późniejsze wydanie przez to samo państwo członkowskie prawa jazdy kategorii C — Przestrzeganie warunku miejsca zamieszkania — Obowiązek posiadania ważnego prawa jazdy dla pojazdów kategorii B w chwili wydania prawa jazdy dla pojazdów kategorii C)

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/3

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 22 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof — Niemcy) — Wolfgang Köppl przeciwko Freistaat Bayern
   (Sprawa C-590/10) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Dyrektywa 91/439/EWG - Artykuł 1 ust. 2 oraz art. 8 ust. 2 i 4 - Artykuł 7 ust. 1 - Wzajemne uznawanie praw jazdy - Cofnięcie krajowego uprawnienia do kierowania - Wydanie prawa jazdy kategorii B przez inne państwo członkowskie - Naruszenie warunku miejsca zamieszkania - Późniejsze wydanie przez to samo państwo członkowskie prawa jazdy kategorii C - Przestrzeganie warunku miejsca zamieszkania - Obowiązek posiadania ważnego prawa jazdy dla pojazdów kategorii B w chwili wydania prawa jazdy dla pojazdów kategorii C)
   2012/C 109/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bayerischer Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Wolfgang Köppl

      Strona pozwana: Freistaat Bayern

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bayerischer Verwaltungsgerichtshof — Wykładnia, w świetle art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 1 ust. 2 oraz art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U. L 237, s. 1) — Prawo jazdy kategorii B wydane przez państwo członkowskie z naruszeniem warunku miejsca zamieszkania obywatelowi innego państwa członkowskiego po cofnięciu mu krajowego prawa jazdy i po upływie okresu zakazu ubiegania się o nowe prawo jazdy — Późniejsze wydanie przez to samo państwo członkowskie prawa jazdy kategorii C z zachowaniem warunku miejsca zamieszkania — Możliwość odmowy uznania ważności tych praw jazdy przez państwo członkowskie miejsca zamieszkania

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 2 oraz art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy, zmienionej dyrektywą Komisji 2000/56/WE z dnia 14 września 2000 r., nie sprzeciwiają się temu, aby państwo członkowskie odmówiło uznania uprawnień do kierowania dla pojazdów kategorii B i C wydanych przez inne państwo członkowskie osobie, wobec której pierwsze państwo członkowskie przyjęło wcześniej środki w rozumieniu art. 8 ust. 2 owej dyrektywy, jeżeli uprawnienie do kierowania dla pojazdów kategorii B zostało wydane w drugim państwie członkowskim z naruszeniem, jak wynika z informacji zawartych w prawie jazdy wydanym w odniesieniu do tego uprawnienia, warunku normalnego miejsca zamieszkania przewidzianego w art. 7 ust. 1 lit. b) rzeczonej dyrektywy, a uprawnienie do kierowania dla pojazdów kategorii C zostało wydane na podstawie pierwszego uprawnienia, przy czym nieprzestrzeganie rzeczonego warunku normalnego miejsca zamieszkania nie wynika z nowego prawa jazdy wydanego z tytułu wskazanego uprawnienia do kierowania dla pojazdów kategorii C.

      (1)  Dz.U. C 95 z 26.3.2011.


title: Sprawa C-52/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Eleftheri tileorasi A.E. „ALTER CHANNEL” , Konstantinos Giannikos przeciwko Ypourgos Typou kai Meson mazikis Enimerosis kai, Ethniko Symvoulio Radiotileorasis (Dyrektywa 89/552/EWG — Telewizyjna działalność nadawcza — Artykuł 1 lit. d) — Pojęcie kryptoreklamy — Charakter zamierzony — Przedstawienie zabiegu dentystycznego o charakterze estetycznym w czasie programu telewizyjnego)

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Eleftheri tileorasi A.E. „ALTER CHANNEL”, Konstantinos Giannikos przeciwko Ypourgos Typou kai Meson mazikis Enimerosis kai, Ethniko Symvoulio Radiotileorasis
   (Sprawa C-52/10) (1)

   (Dyrektywa 89/552/EWG - Telewizyjna działalność nadawcza - Artykuł 1 lit. d) - Pojęcie kryptoreklamy - Charakter zamierzony - Przedstawienie zabiegu dentystycznego o charakterze estetycznym w czasie programu telewizyjnego)
   2011/C 226/08
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Eleftheri tileorasi A.E. ‘ALTER CHANNEL’, Konstantinos Giannikos

      Strona pozwana: Ypourgos Typou kai Meson mazikis Enimerosis kai, Ethniko Symvoulio Radiotileorasis

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Symvoulio tis Epikrateias — Wykładnia art. 1 lit. c) dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz. U. L 298, s. 23) ze zmianami wprowadzonymi art. 1 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 97/36/WE z dnia 30 czerwca 1997 r. (Dz. U. L 202, s. 60) — Program telewizyjny obejmujący przedstawienie zabiegu dentystycznego o charakterze estetycznym — Pojęcie kryptoreklamy

      Sentencja

   Artykuł 1 lit. d) dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej, zmienionej dyrektywą 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r., należy interpretować w ten sposób, iż istnienie zapłaty lub podobnego wynagrodzenia nie stanowi niezbędnego elementu dla stwierdzenia, że kryptoreklama ma charakter zamierzony.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa T-76/16: Postanowienie Sądu z dnia 1 marca 2017 r. – Ikos/EUIPO (AEGYPTISCHE ERDE) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego AEGYPTISCHE ERDE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Odrzucenie zgłoszenia — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/18

         Postanowienie Sądu z dnia 1 marca 2017 r. – Ikos/EUIPO (AEGYPTISCHE ERDE)
   (Sprawa T-76/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego AEGYPTISCHE ERDE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Odrzucenie zgłoszenia - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna])
   (2017/C 202/32)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ikos GmbH (Lörrach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Masberg)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 grudnia 2015 r. (sprawa R 1257/2015-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego AEGYPTISCHE ERDE jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Ikos GmbH zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 118 z 4.4.2016.


title: Sprawa C-84/14 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 4 grudnia 2013 r. w sprawie T-438/10, Forgital Italy SpA przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 18 lutego 2014 r. przez Forgital Italy SpA

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/14

         Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 4 grudnia 2013 r. w sprawie T-438/10, Forgital Italy SpA przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 18 lutego 2014 r. przez Forgital Italy SpA
   (Sprawa C-84/14 P)
   2014/C 129/17
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona wnosząca odwołanie: Forgital Italy SpA (przedstawiciele: R. Mastroianni, V. Turinetti di Priero, avvocati)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia z dnia 4 grudnia 2013 r., w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę w sprawie T-438/10 mającą na celu uzyskanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 566/2010 z dnia 29 czerwca 2010 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1255/96 zawieszające czasowo cła autonomiczne Wspólnej taryfy celnej na niektóre produkty przemysłowe, rolne i rybne (Dz.U. L 163, s. 4), w zakresie, w jakim dokonuje modyfikacji opisów pewnych towarów, na które cła autonomiczne Wspólnej taryfy celnej zostały zawieszone;

               —

               skierowanie sprawy T-438/10 zgodnie z art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania przez Sąd;

               —

               obciążenie Rady i Komisji kosztami niniejszego postępowania, a także obciążenie Rady i Komisji kosztami dotyczącymi sprawy T-438/10.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona wnosząca odwołanie podnosi naruszenie art. 113 regulaminu postępowania przez Sądem, naruszenie prawa do skutecznego środka prawnego, o którym mowa w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, naruszenie ogólnej zasady skutecznej ochrony sądowej praw i naruszenie prawa do obrony. Jej zdaniem Sąd naruszył prawo, ponieważ podniósł z urzędu kwestię niedopuszczalności skargi złożonej przez skarżącą w sprawie T-438/10 bez przedstawienia podstaw faktycznych i prawnych, na których miałby być oparty taki zarzut i bez umożliwienia stronom zajęcia stanowiska w tym względzie, czego wymaga art. 113 regulaminu postępowania przed Sądem. W tym kontekście nieistotna jest okoliczność, że Sąd skierował do stron pytanie dotyczące znaczenia dla sprawy T-438/10 swojego postanowienia z dnia 5 lutego 2013 r. w sprawie T-551/11 BSI przeciwko Radzie, ponieważ wbrew twierdzeniom Sądu strony nie miały obowiązku wywnioskować na tej podstawie, że Sąd rozważa możliwość podniesienia z urzędu zarzutu niedopuszczalności.
   Po drugie zdaniem strony wnoszącej odwołanie Sąd dokonał naruszenia prawa, które to naruszenie dotyczy wykładni art. 263 akapit czwarty ostatnie zdanie TFUE w związku z ogólną zasadą skutecznej ochrony sądowej, o której mowa w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Rozporządzenie Rady (UE) nr 566/2010 z dnia 29 czerwca 2010 r. według strony wnoszącej odwołanie nie stanowi aktu prawnego obejmującego środki wykonawcze.


title: Sprawa C-146/12: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               2.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 157/4

         Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-146/12)
   2012/C 157/05
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Hetsch i G. Braun, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi o orzeczenie, co następuje

               —

               Stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec nie wprowadziła w życie przepisów ustawowych i administracyjnych wzgl. nie poinformowała o tym Komisji, które są konieczne zastosowania się do art. 1, art. 2, art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 2, 5, 6 i 8, art. 6 ust. 1, 2, 3, 9 i 10, art. 7, 8 i 9, art. 11 ust. 4 i 5, art. 12, art. 13 ust. 5, art. 15, 16 i 17, art. 18 ust. 1, 2, 4 i 5, art. 19 ust. 3, art. 20 -27, art. 28 ust. 4 i 6, art. 32-35 oraz do załączników I-IX dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/57/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie interoperacyjności systemu kolei we Wspólnocie (1);

               —

               nałożenie na Republikę Federalną Niemiec, zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE, w związku z uchybieniem zobowiązaniom do poinformowania o uchwalonych przepisach w celu transpozycji, okresowej kary pieniężnej w wysokości 215 409,60 EUR za każdy dzień, płatnej na konto środków własnych Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin do transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 19 czerwca 2010 r.

      (1)  Dz.U. l 191, s. 1


title: Sprawa T-298/10: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2010 r. — Arrieta D. Gross przeciwko OHIM — Toro Araneda (BIODANZA)

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/17

         Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2010 r. — Arrieta D. Gross przeciwko OHIM — Toro Araneda (BIODANZA)
   (Sprawa T-298/10)
   ()
   2010/C 260/24
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Christina Arrieta D. Gross (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J.P. Ewert)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Rolando Mario Toro Araneda (Santiago de Chile, Chile)

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 kwietnia 2010 r. w sprawie R 1149/2009-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą, w razie gdyby została interwenientem w niniejszej sprawie, kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „BIODANZA” dla towarów i usług należących do klas 16, 41 i 44.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zgłoszenie niemieckiego znaku towarowego nr 2905152 oznaczenia słownego „BIODANZA” dla towarów i usług należących do klas 16 i 41; zgłoszenie duńskiego znaku towarowego nr VA 199500708 oznaczenia słownego „BIODANZA” dla towarów i usług należących do klas 16, 41 i 44.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do części kwestionowanych towarów i usług oraz przyjęcie wniosku w odniesieniu do pozostałych towarów w nim wymienionych.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania, stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji i oddalenie sprzeciwu w całości.

      Podniesione zarzuty: Strona skarżąca podnosi dwa zarzuty w uzasadnieniu skargi.
   Na podstawie pierwszego zarzutu strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 42 ust. 2 i 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie uznała, że strona skarżąca nie udowodniła, że wcześniejszy znak towarowy był rzeczywiście używany w państwie członkowskim, w którym wcześniejszy krajowy znak towarowy jest chroniony w zakresie użycia we Wspólnocie.
   W drodze drugiego zarzutu strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza zasadę 22 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95, ponieważ Izba Odwoławcza nie wezwała strony skarżącej do przedstawienia wymaganego dowodu w ściśle określony sposób.


title: Sprawa C-44/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht des Landes Brandenburg z dnia  12 października 2005 r.  w sprawie Gerlach & Co. mbH przeciwko Hauptzollamt Frankfurt (Oder)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht des Landes Brandenburg z dnia 12 października 2005 r. w sprawie Gerlach & Co. mbH przeciwko Hauptzollamt Frankfurt (Oder)
   (Sprawa C-44/06)
   (2006/C 86/21)
   język postępowania: niemiecki
   W dniu 30 stycznia 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht des Landes Brandenburg (Niemcy) z dnia 12 października 2005 r. w sprawie Gerlach & Co. mbH przeciwko Hauptzollamt Frankfurt (Oder)
   Finanzgericht des Landes Brandenburg (Niemcy) zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy krajowa administracja celna jest uprawniona do zaksięgowania opłat przed udzieleniem terminu określonego w art. 11 a) ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1062/87 (1) zmienionego przez rozporządzenie (EWG) 1429/90 (2) w odniesieniu do miejsca wystąpienia naruszenia lub nieprawidłowości i do wyznaczenia tego terminu w sposób prawnie skuteczny dopiero w postępowaniu odwoławczym?

      (1)  Dz.U. L 107, str. 1

      (2)  Dz.U. L 137, str. 21