title: Sprawa T-19/17: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2017 r. – Fastweb/Komisja

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/26

         Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2017 r. – Fastweb/Komisja
   (Sprawa T-19/17)
   (2017/C 070/36)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Fastweb SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: M. Merola, L. Armati, A. Guarino i E. Cerchi, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w całości;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Fastweb S.p.A. wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 1 września 2016 r., którą Komisja Europejska zezwoliła na koncentrację w przypadku M.7758 Hutchinson 3 Italia/Wind/JV, w rozumieniu art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 139/2004 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) (DzU 2004 L 24, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 8, t. 3, s. 40), uznając za zgodną z rynkiem wewnętrznym operację, poprzez którą Hutchinson Europe Telecommunications (HET) i Vimpel/Com Luxembourg Holdings (VIP) nabywają wspólną kontrolę nad nowo powstałym wspólnym przedsiębiorstwem (joint venture lub JV) poprzez wniesienie do JV działalności prowadzonych przez siebie w sektorze telekomunikacji we Włoszech, które zostały dostosowane do warunków i obowiązków umożliwiających wejście na rynek wewnętrzny nowego operatora sieci (MNO).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia wymogów proceduralnych, zasady dobrej administracji i przejrzystości oraz naruszenie art. 8 powołanego rozporządzenia.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że postępowanie przygotowawcze Komisji jest obciążone poważnymi i oczywistymi zaniechaniami o charakterze przede wszystkim proceduralnym, w szczególności: (A) uchybieniami powstałymi przed przedstawieniem końcowych zobowiązań, polegającymi na braku przedstawienia, wobec istnienia szeregu różnych kandydatów zainteresowanych pakietem środków, przejrzystego i niedyskryminującego postępowania mogącego zapewnić wybór najlepszego kandydata i na niesłusznym przyjęciu środka zapobiegawczego zwanego „fix-it-first”, przedstawionego na zbyt późnym etapie postępowania; (B) uchybieniem w postępowaniu przygotowawczym powstałym po przedstawieniu końcowych zobowiązań, w szczególności brakiem oceny pewnych aspektów tych zobowiązań(na przykład w odniesieniu do umowy roamingowej) i odpowiednich rozważań dotyczących przydatności potencjalnego nabywcy, które to uchybienia są bardziej widoczne ze względu na nieprzeprowadzenie badania rynku.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie i uchybienia w dochodzeniu Komisji ze względu na uznanie, że wejścia na rynek nowego MNO samo w sobie wystarczy, aby rozwiązać problem skutków horyzontalnych koncentracji, bez uwzględnienia czynników, które zdecydowały o sukcesie wejścia na rynek H3G, spółki zależnej należącej w całości do Hutchinson, za której pośrednictwem ta ostatnia prowadzi swoją działalność.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja w szczególności nie zadbała o zbadanie, czy nowy MNO będzie miał (bądź na rynku detalicznym, bądź na rynku hurtowym) możliwości operacyjne, warunki gospodarcze i czynniki motywujące co najmniej równoważne, jako całość, tym, którymi dysponowała H3G, w początkowych latach działająca na dynamicznie rozwijającym się rynku. Ponadto Komisja powinna była wziąć pod uwagę skutek wywierany na dynamikę konkurencyjną przez asymetrię taryfową, z której ustanowienia korzystała H3G i która powodowała jej znaczące uprzywilejowanie w stosunku do pozostałych MNO.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie pakietu zobowiązań.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że porównanie z poprzedzającym połączenie przydziałem częstotliwości H3G samo w sobie budzi poważne wątpliwości co do wystarczającego charakteru przewidywanego przydziału widma. Ponadto Komisja oparła się na wydarzeniach przyszłych i niepewnych, takich jak udział nowego MNO w przyszłych przetargach, nie uwzględniwszy zresztą wysokich kosztów związanych z nadchodzącym odnowieniem i ponownym przydziałem przekazanych częstotliwości. Komisja zaakceptowała przekazanie niewłaściwej liczby lokalizacji, opierając się na niepewnych umowach z Tower Companies. Wreszcie umowa przejściowa zawarta ze zgłaszającymi stronami, której struktura oparta jest na wydajności, znacząco zmniejsza zachętę do inwestowania.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący błędu w dochodzeniu polegającego na oparciu analizy koncentracji i zobowiązań na błędnym założeniu, że cena stanowi jedyny istotny czynnik konkurencyjności na rynku właściwym.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, iż Komisja pominęła okoliczność, że jakość i zasięg sieci mają podobne znaczenie i że nie powinna poprzestać na statecznej analizie preferencji bardzo cząstkowej próby użytkowników z grupy o niskich wydatkach. Ponadto pominęła prospektywne znaczenie konwergencji, które jest decydujące dla nowego podmiotu na rynku, potrzebującego dodatkowych dźwigni w stosunku do operatora zasiedziałego (jakim była H3G). Wybór nabywcy będącego w stanie sprostać żądaniu konwergencji zapewniłby większą skuteczność i trwałość zobowiązań w czasie.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący błędnej oceny, zgodnie z którą zobowiązania mogą rozwiązać problemy dotyczące skoordynowanych skutków na rynku detaliczny.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że aby móc prowadzić działalność w sposób naprawdę agresywny i przełamać równowagę kartelową, nowy podmiot na rynku w rzeczywistości powinien być w stanie prowadzić działalność w sposób niezależny od pozostałych MNO. Jednak wybrana z góry formuła udostępnienia zasobów (umowy roamingowe i umowy o krajowy MOCN) powoduje na długi czas ścisłą zależność pomiędzy nowym MNO i JV. Decyzja jest ponadto obarczona niezbadaniem zgodności umów roamingowych lub umów o krajowy MOCN z art. 101 TFUE.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, że zobowiązania nie stanowią odpowiedzi na problemy konkurencyjne na hurtowym rynku dostępu.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie w szczególności, że Komisja popełniła błąd odtwarzając scenariusz alternatywny i nie wymagając żadnego szczególnego środka, licząc wyłącznie na to, że Iliad będzie mieć motywację, aby zaoferować takie usługi pomimo braku stosownych środków i doświadczeniu tego operatora we Francji. Przeciwnie, zobowiązania stanowią dla nowego MNO zachętę do pozyskiwania tylko i wyłącznie klientów operatorów wirtualnych.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004 i naruszenia zasady dobrej administracji.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja zaakceptowała Iliad jako odpowiedniego nabywcę bez uwzględnienia zagrożeń dla skuteczności zobowiązań związanych z wejściem na rynek operatora mającego jego cechy bez przewidzenia w zobowiązaniach odpowiednich gwarancji, w szczególności w odniesieniu do jakości i zasięgu sieci.


title: Sprawa C-123/05: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/15

         Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-123/05)
   (2005/C 115/28)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 15 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez X. Lewisa i A. Aresu, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Włoskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że uchwalając art. 44 ustawy nr 724 z dnia 23 grudnia 1994 r. zmieniający art. 6 ustawy nr 573 z dnia 24 grudnia 1993 r. poprzez dodanie do niego ustępu drugiego, zezwalającego na odnawianie udzielania zamówień publicznych na usługi i dostawy na rzecz podmiotów, którym udzielono już poprzedniego zamówienia, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 11, 15 i 17 dyrektywy Rady 92/50/EWG (1) z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi oraz na mocy art. 6 i 9 dyrektywy Rady 93/36/EWG (2) z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy, jak również na mocy art. 43 i 49 WE;

               2)

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Komisja zaskarżyła przepisy zawarte w art. 6 ust. 2 ustawy nr 573 z 1993 r. w brzmieniu zmienionym przez art. 44 ustawy nr 724 z 1994 r. W szczególności przytaczany przepis ust. 2, mimo iż zabrania milczącego odnawiania umów organów administracji publicznej o dostawę towarów lub usług, przewiduje również, że „w terminie trzech miesięcy od wygaśnięcia umów, organy administracji, upewniają się o istnieniu w dalszym ciągu względów słuszności i interesu publicznego przemawiających za odnowieniem rzeczonych umów i w przypadku dokonania pozytywnych ustaleń w zakresie trwania owych względów, zawiadamiają kontrahenta o gotowości do dokonania odnowienia”.
   Komisja uważa, że przepisy te zezwalają organom administracji publicznej na udzielanie, w sposób bezpośredni i bez zastosowania jakiejkolwiek procedury zapewniającej konkurencję, nowych zamówień na usługi i dostawy, które zostają w ten sposób powierzone w trybie niezgodnym z prawem wspólnotowym. Jej zdaniem mamy tu do czynienia z naruszeniem zasad leżących u podstaw dyrektyw 92/50/EWG i 93/36/EWG odpowiednio w dziedzinie zamówień publicznych na usługi i na dostawy. Nadto przepisy te pozostają w sprzeczności z zasadami niedyskryminacji i przejrzystości, które służą zapewnieniu swobody przedsiębiorczości i świadczenia usług, o których mowa w art. 43 i 49 Traktatu WE.

      (1)  Dz.U. L 209 z 24.7.1992, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 199 z 9.8.1993, str. 1.


title: Sprawa C-492/07: Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/26

         Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska
   (Sprawa C-492/07)
   (2008/C 22/50)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: A. Nijenhuis i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska
   Żądania

               —

               stwierdzenie, że nie zapewniając właściwego włączenia do prawa krajowego dyrektywy 2002/21/WE (1) Parlamentu Europejskiego oraz Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) a w szczególności art. 2 lit. k) w odniesieniu do definicji abonenta Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianej dyrektywy,

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął dnia 30 kwietnia 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 33.


title: Sprawa F-52/10: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2010 r. — Merhzaoui przeciwko Radzie

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/61

         Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2010 r. — Merhzaoui przeciwko Radzie
   (Sprawa F-52/10)
   ()
   2010/C 221/99
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohamed Merhzaoui (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis, E. Marchal)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 maja 2010 r. ustalającej ostateczne sprawozdanie z oceny skarżącego za okres od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 30 czerwca 2009 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 maja 2010 r. ustalającej ostateczne sprawozdanie z oceny skarżącego za okres 2008-2009;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawy połączone T-466/04 i T-467/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  1 lutego 2006 r.  — Elisabetta Dami przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy GERONIMO STILTON — Sprzeciw — Zawieszenie postępowania — Ograniczenie wykazu towarów oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym — Wycofanie sprzeciwu)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/26

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lutego 2006 r. — Elisabetta Dami przeciwko OHIM
   (Sprawy połączone T-466/04 i T-467/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy GERONIMO STILTON - Sprzeciw - Zawieszenie postępowania - Ograniczenie wykazu towarów oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym - Wycofanie sprzeciwu)
   (2006/C 86/51)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Elisabetta Dami (Mediolan, Włochy) [Przedstawiciele: adwokaci P. Beduschi i S. Giudici]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik]
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą było również, interwenient przed Sądem: The Stilon Cheese Makers Associotion (Surbiton, Surrey, Zjednoczone Królestwo)
   Przedmiot sprawy
   Dwie skargi na decyzje Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 września 2004 r. (sprawy R 973/2002-2 i R 982/2002-2), wydane w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Elisabettą Dami a The Stilton Cheese Makers Association
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 20 września 2004 r. (sprawy R 973/2002-2 i R 982/2002-2).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 19.3.2005


title: Sprawa C-240/11 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 3 maja 2012 r. — World Wide Tobacco España, SA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Hiszpański rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego — Ustalanie cen i podział rynku — Grzywny — Skutek odstraszający — Równość traktowania — Okoliczności łagodzące — Maksymalna granica 10 % obrotu — Współpraca)

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/4

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 3 maja 2012 r. — World Wide Tobacco España, SA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-240/11 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Hiszpański rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego - Ustalanie cen i podział rynku - Grzywny - Skutek odstraszający - Równość traktowania - Okoliczności łagodzące - Maksymalna granica 10 % obrotu - Współpraca)
   2012/C 303/05
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: World Wide Tobacco España, SA (przedstawiciele: M. Odriozola i A. Vide, abogados)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Gippini Fournier i L. Malferrari, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie T–37/05 World Wide Tobacco España przeciwko Komisji, którym Sąd częściowo oddalił żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w decyzji Komisji C(2004) 4030 wersja ostateczna z dnia 20 października 2004 r. w sprawie postępowania zgodnie z art. 81 ust. 1 (WE) (sprawa COMP/C.38.238/B.2 — Surowiec tytoniowy — Hiszpania)

      Sentencja

               1)

               Odwołania główne i uboczne zostają oddalone.

               2)

               World Wide Tobacco España SA zostaje obciążona kosztami związanymi z odwołaniem głównym.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania związanymi z odwołaniem wzajemnym.

      (1)  Dz.U. C 211 z 16.7.2011.


title: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie C-498/01 P Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) przeciwko Zapf Creation AG (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Art. 7 ust. 1 lit. b) i c) — Syntagma „New Born Baby” — Umorzenie postępowania)

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/3

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 1 grudnia 2004 r.
   w sprawie C-498/01 P Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) przeciwko Zapf Creation AG (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Art. 7 ust. 1 lit. b) i c) - Syntagma „New Born Baby” - Umorzenie postępowania)
   (2005/C 93/06)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-498/01 P, mającej za przedmiot odwołanie w trybie. 49 Statutu Trybunału Sprawiedliwości WE, które wpłynęło w dniu 20 grudnia 2001 r., wniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), (pełnomocnicy: A. von Mühlendahl, M. Schennen oraz C. Røhl Søberg) popierany przez Zjednoczone Królestwo Wiekiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnicy: K. Manji, wspierany przez M. Tappina), w której drugą stroną była Zapf Creation AG, z siedzibą w Rödental (Niemcy), (adwokaci: A. Kockläuner i S. Zech), Trybunał (druga izba) w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, J.-P. Puissochet (sprawozdawca) oraz R. Schintgen, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 1 grudnia 2004 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Postępowanie w przedmiocie odwołania Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) zostaje umorzone.

               2.

               Zapf Creation AG zostaje obciążona kosztami w niniejszej instancji.

               3.

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 56 du 02.03.2002.


title: Sprawa C-317/06: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 5 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/14/WE — Informowanie i przeprowadzanie konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/12

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 5 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-317/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/14/WE - Informowanie i przeprowadzanie konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2007/C 199/19)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Enegren i R. Vidal Puig, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. A. Sampol Pucurull, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej — Wspólna deklaracja Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji w przedmiocie reprezentacji pracowników (Dz.U. L 80, str. 20)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006 r.


title: Sprawa C-142/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret w dniu  16 marca 2006 r.  — Olicom A/S przeciwko Skatteministeriet

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret w dniu 16 marca 2006 r. — Olicom A/S przeciwko Skatteministeriet
   (Sprawa C-142/06)
   (2006/C 143/39)
   Język postępowania: duński
   Sąd krajowy
   Østre Landsret
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Olicom A/S

      Strona pozwana: Skatteministeriet
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej, zmienionego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3009/95, należy dokonywać w ten sposób, że takie jak będące przedmiotem zawisłego przed sądem krajowym sporu karty sieciowo — modemowe są od dnia 1 stycznia 1996 r. objęte taką samą stawką celną jak maszyny do automatycznego przetwarzania danych w pozycji 8471, czy też taką jak urządzenia komunikacyjne w pozycji 8517?
               W związku tym Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest także proszony o zajęcie stanowiska w kwestii, czy wykładni pojęcia „specyficznej funkcji” w rozumieniu działu 84 uwagi 5 lit E) zmienionego rozporządzeniem nr 3009/95 należy dokonywać w ten sposób, że, ze względu na sam fakt zastosowania [tych kart] do WAN (sieci rozległej — ang. Wide Area Network), należy dokonać ich klasyfikacji do pozycji innej niż 8471, lub też, że klasyfikacji do pozycji innej niż 8471 należy dokonać tylko w zakresie, w jakim ta funkcja WAN może działać niezależnie od urządzenia do automatycznego przetwarzania danych.

               2)

               Jeśli Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich dojdzie do wniosku, że zastosowanie karty sieciowo — modemowej do WAN jest funkcją specyficzną, jest on proszony o zajęcie stanowiska w kwestii, czy dla klasyfikacji w taryfie celnej ma znaczenie fakt, iż podstawową funkcją tego produktu jest zastosowanie go do LAN (sieci lokalnej — ang. Local Area Network).


title: Sprawa T-93/06: Skarga wniesiona w dniu  23 marca 2006 r.  — Mülhens przeciwko OHIM

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/43

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2006 r. — Mülhens przeciwko OHIM
   (Sprawa T-93/06)
   (2006/C 131/80)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Mülhens GmbH & Co. KG (Kolonia, Niemcy) (Przedstawiciel: adwokat T. Schulte-Beckhausen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: S.A. Spa Monopole, Compagnie fermière de Spa (Spa, Belgia)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej strony pozwanej z dnia 11 stycznia 2006 r. (sprawa nr 2746/2004)

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Mülhens GmbH & Co. KG

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „MINERAL SPA” dla towarów należących do klasy 3 (mydła, środki perfumeryjne, olejki eteryczne, preparaty do pielęgnacji ciała i urody, preparaty do włosów, pasty do zębów)
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: S.A. Spa Monopole, Compagnie fermière de SPA
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: różne znaki towarowe zawierające słowo „SPA”, a w szczególności słowny znak towarowy Beneluksu „SPA” dla towarów należących do klasy 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego
   Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94.


title: Sprawa C-226/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Oviedo (Hiszpania) w dniu 14 maja 2012 r. — Constructora Principado S.A. przeciwko José Ignaciowi Menéndezowi Álvarezowi

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Oviedo (Hiszpania) w dniu 14 maja 2012 r. — Constructora Principado S.A. przeciwko José Ignaciowi Menéndezowi Álvarezowi
   (Sprawa C-226/12)
   2012/C 227/17
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Audiencia Provincial de Oviedo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Constructora Principado S.A.

      Strona pozwana: José Ignacio Menéndez Álvarez

      Pytania prejudycjalne

   Czy wobec postanowienia umownego przerzucającego na konsumenta obowiązek zapłaty kwoty, która na mocy przepisów prawa obciąża przedsiębiorcę, pojęcie nierównowagi, o której mowa w art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13 (1) należy interpretować w ten sposób, że taka nierównowaga występuje przez sam fakt przerzucenia na konsumenta obowiązku zapłaty, który na mocy prawa obciąża przedsiębiorcę? Czy też fakt, że dyrektywa wymaga, by nierównowaga była znacząca skutkuje tym, iż ponadto ekonomiczne obciążenie konsumenta musi być istotne w stosunku do całkowitej kwoty transakcji?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29).


title: Sprawa T-6/10 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 26 marca 2010 r. — Sviluppo Globale przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienia publiczne — Procedura przetargowa — Odrzucenie oferty — Wniosek o zawieszenie wykonania i o zastosowanie środków tymczasowych — Utrata szansy — Brak poważnej i nieodwracalnej szkody — Brak pilnego charakteru)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/37

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 26 marca 2010 r. — Sviluppo Globale przeciwko Komisji
   (Sprawa T-6/10 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienia publiczne - Procedura przetargowa - Odrzucenie oferty - Wniosek o zawieszenie wykonania i o zastosowanie środków tymczasowych - Utrata szansy - Brak poważnej i nieodwracalnej szkody - Brak pilnego charakteru)
   2010/C 134/63
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Sviluppo Globale (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: F. Sciaudone, R. Sciaudone i A. Neri, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira, F. Erlbacher i P. Manzini, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zarządzenie środków tymczasowych dotyczących postępowania przetargowego EuropeAid/127843/D/SER/KOS, mającego za przedmiot wsparcie administracji celnej i skarbowej w Kosowie.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa F-2/10: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/53

         Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-2/10)
   2010/C 63/94
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji oddalających wnioski skarżącego, mające na celu uzyskanie zwrotu pewnych kosztów medycznych w wysokości 100 %.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, niezależnie od tego jaką przybrała formę, którą oddalony został wniosek z dnia 17 marca 2009 r.;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności pisma z dnia 9 czerwca 2009 r.;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji, niezależnie od tego jaką przybrała formę, odrzucającej zażalenie z dnia 15 września 2009 r., wniesione przez skarżącego na decyzję o oddaleniu wniosku z dnia 17 marca 2009 r.;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności pisma z dnia 22 września 2009 r.;

               —

               nakazanie Komisji zapłaty powodowi różnicy pomiędzy kwotami, które zapłacił on tytułem kosztów medycznych w okresie od 1 grudnia 2000 r. do 17 marca 2009 r. włącznie i które były przedmiotem licznych wniosków skarżącego o zwrot w okresie od 1 grudnia 2000 r. do 17 marca 2009 r. i kwotami zwróconymi mu dotychczas w ramach Wspólnych Uregulowań dotyczących Ubezpieczenia Zdrowotnego bądź takiej kwoty jaką Sąd uzna za prawidłową i słuszną w tym względzie, powiększonej o odsetki od wspomnianej różnicy lub kwoty, którą Sąd uzna za prawidłową i słuszną, za okres od pierwszego dnia piątego miesiąca od chwili gdy adresat wniosku z dnia 17 marca 2009 r. miał możliwość powzięcia o nim wiadomości, w wysokości 10 % rocznie z coroczną kapitalizacją lub w takiej wysokości, z taką kapitalizacją i z taką datą początku ich naliczania jakie Sąd uzna za prawidłowe i słuszne;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-411/07: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2007 r. — Aer Lingus Group przeciwko Komisji

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/24

         Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2007 r. — Aer Lingus Group przeciwko Komisji
   (Sprawa T-411/07)
   (2008/C 8/43)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Aer Lingus Group plc (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: A. Burnside, Solicitor oraz adwokaci B. van de Walle de Ghelcke i T. Snels)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 11 października 2007 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007)4600 z dnia 11 października 2007 r., w której Komisja oddaliła wniosek skarżącej o wszczęcie postępowania na podstawie art. 8 ust. 4 i przyjęcie środków tymczasowych na podstawie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 („wspólnotowe rozporządzenie w sprawie koncentracji”) w następstwie decyzji Komisji C(2007)3104 z dnia 27 czerwca 2007 r. („decyzja zakazująca koncentracji”) uznającej koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem i funkcjonowaniem porozumienia o EOG (Sprawa nr COMP/M.4439 — Ryanair — Aer Lingus).
   Skarżąca podnosi, że Komisja jednocześnie błędnie zinterpretowała i błędnie zastosowała art. 8 ust. 4 i 5 wspólnotowego rozporządzenia w sprawie koncentracji, stwierdzając, że nie miała ona kompetencji do tego, aby po wydaniu decyzji zakazującej koncentracji wymagać od spółki Ryanair wycofania swych mniejszościowych udziałów w Aer Lingus lub podjąć inne kroki mające na celu przywrócenie stanu poprzedzającego przeprowadzenie koncentracji, lub też przyjąć środki tymczasowe.
   Skarżąca podkreśla w szczególności, że skoro Komisja wyraźnie uznała, że mniejszościowy udział i publiczna oferta zakupu akcji Aer Lingus przez Ryanair stanowią jedną koncentrację, wynika z tego, że zakazana koncentracja została częściowo przeprowadzona. Ponadto skarżąca podnosi, że art. 8 ust. 4 i 5 wspólnotowego rozporządzenia w sprawie koncentracji upoważnia Komisję do podjęcia w takich sytuacjach pewnych środków względem negatywnych konsekwencji, jakie na konkurencję wywiera mniejszościowy udział wiążący dwie spółki uznawane za największych konkurentów na rynku połączeń lotniczych z i do Irlandii.
   Skarżąca stwierdza wreszcie, że Komisja naruszyła art. 21 ust. 3 wspólnotowego rozporządzenia w sprawie koncentracji, nie uznając swej wyłącznej kompetencji i pozostawiając możliwość interwencji ze strony państw członkowskich.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2czerwca 2005 r. w sprawie C-136/03 (wniosek Verwaltungsgerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Georg Dörr oraz Ibrahim Ünal przeciwko Sicherheitsdirektion für das Bundesland Vorarlberg (Swobodny przepływ osób — Porządek publiczny — Dyrektywa 64/221/EWG — Artykuły 8 i 9 dyrektywy 64/221/EWG — Zakaz pobytu oraz decyzja o wydaleniu z terytorium uzasadniona naruszeniem przepisów prawa karnego — Odwołania do sądu dotyczące jedynie zgodności z prawem zastosowanego środka odbierającego zainteresowanemu prawo pobytu — Odwołanie bez skutku zawieszającego — Prawo danej osoby do powołania się na względy słuszności przed organem powołanym do wydania opinii — Układ ustanawiający Stowarzyszenie między EWG a Turcją — Swobodny przepływ pracowników — Wykładnia artykułu 6 ust. 1 i artykułu 14 ust. 1 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 2czerwca 2005 r.
   w sprawie C-136/03 (wniosek Verwaltungsgerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Georg Dörr oraz Ibrahim Ünal przeciwko Sicherheitsdirektion für das Bundesland Vorarlberg (1)

   (Swobodny przepływ osób - Porządek publiczny - Dyrektywa 64/221/EWG - Artykuły 8 i 9 dyrektywy 64/221/EWG - Zakaz pobytu oraz decyzja o wydaleniu z terytorium uzasadniona naruszeniem przepisów prawa karnego - Odwołania do sądu dotyczące jedynie zgodności z prawem zastosowanego środka odbierającego zainteresowanemu prawo pobytu - Odwołanie bez skutku zawieszającego - Prawo danej osoby do powołania się na względy słuszności przed organem powołanym do wydania opinii - Układ ustanawiający Stowarzyszenie między EWG a Turcją - Swobodny przepływ pracowników - Wykładnia artykułu 6 ust. 1 i artykułu 14 ust. 1 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia)
   (2005/C 182/09)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-136/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) postanowieniem z dnia 18 marca 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 26 marca 2003 r., w postępowaniach Georg Dörr przeciwko Sicherheitsdirektion für das Bundesland Kärnten, oraz Ibrahim Ünal przeciwko Sicherheitsdirektion für das Bundesland Vorarlberg, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas (sprawozdawca), prezes izby, A. Borg Barthet, S. von Bahr, J. Malenovský oraz U. Lõhmus, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 26 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Artykuł 9 ust. 2 dyrektywy Rady 64/221/EWG z dnia 25 lutego 1964 r. w sprawie koordynacji specjalnych środków dotyczących przemieszczania się i pobytu cudzoziemców, uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego należy interpretować w taki sposób, iż uregulowania obowiązujące w Państwie Członkowskim, na mocy których decyzja o wydaleniu z terytorium tego państwa wydana w odniesieniu do obywatela innego Państwa Członkowskiego nie powoduje skutku zawieszającego, a w toku postępowania sądowego w przedmiocie wniesionego od tej decyzji odwołania może być ona jednie przedmiotem oceny jej zgodności z prawem, i skoro nie został powołany żaden organ właściwy w rozumieniu tego przepisu, uregulowania te pozostają w sprzeczności z art. 9 ust. 1 dyrektywy 64/221.

               2.

               Gwarancje proceduralne przewidziane w art. 8 i 9 dyrektywy 64/221 mają zastosowanie do obywateli tureckich, których sytuacja prawna jest określona przez art. 6 lub 7 decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w przedmiocie rozwoju stowarzyszenia.

      (1)  Dz.U C 135 z 07.06.2003.


title: Sprawa T-345/07: Postanowienie Sądu z dnia 23 marca 2010 r. — Banque Postale przeciwko Komisji

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/51

         Postanowienie Sądu z dnia 23 marca 2010 r. — Banque Postale przeciwko Komisji
   (Sprawa T-345/07) (1)

   2010/C 148/83

      Język postępowania: francuski

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa C-206/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 30 kwietnia 2012 r. — Essent Belgium NV przeciwko Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits- en Gasmarkt (VREG)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 30 kwietnia 2012 r. — Essent Belgium NV przeciwko Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits- en Gasmarkt (VREG)
   (Sprawa C-206/12)
   2012/C 227/14
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Strona skarżąca: Essent Belgium NV
   Strona pozwana: Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits- en Gasmarkt (VREG)
   Inni uczestnicy:

               Vlaamse Gewest

               Vlaamse Gemeenschap

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy uregulowanie krajowe takie jak zawarte we Vlaams decreet houdende de organisatie van de elektriciteitsmarkt (flamandzkim dekrecie z dnia 17 lipca 2000 r. o organizacji rynku energii elektrycznej) wdrożonym zarządzeniem rządu flamandzkiego z dnia 5 marca 2004 r. w brzmieniu zmienionym Besluit inzake de bevordering van elektriciteitsopwekking uit hernieuwbare energiebronnen (zarządzeniem rządu flamandzkiego z dnia 25 lutego 2005 r. o wspieraniu produkcji energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii) oraz zarządzeniem rządu flamandzkiego z dnia 8 lipca 2005 r. w sprawie zmiany zarządzenia rządu flamandzkiego z dnia 5 marca 2004 r. o wspieraniu produkcji energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii oraz Besluit inzake de openbaredienstverplichtingen ter bevordering van het rationeel energiegebruik (zarządzenia rządu flamandzkiego z dnia 29 marca 2002 r. w sprawie ogólnogospodarczego zobowiązania do wspierania racjonalnego wykorzystywania energii), według którego

                           —

                           dostawcy energii elektrycznej do odbiorców końcowych przyłączonych do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej są zobowiązani do corocznego przedstawiania organowi regulacyjnemu określonej liczby zielonych certyfikatów (art. 23 wskazanego dekretu),

                           —

                           na dostawców energii elektrycznej do odbiorców końcowych przyłączonych do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej nakładana jest grzywna administracyjna przez Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits- en Gasmarkt (flamandzki organ regulacji rynku energii elektrycznej i gazu, VREG), jeżeli dostawcy ci przedłożyli niewystarczającą liczbę zielonych certyfikatów, aby wypełnić nałożone na nich zobowiązanie kontyngentowe w odniesieniu do takich certyfikatów (art. 37 § 2 wskazanego dekretu),

                           —

                           jest wyraźnie określone, że gwarancje pochodzenia z innych krajów mogą być uznane pod pewnymi warunkami, aby wypełnić zobowiązanie kontyngentowe (art. 15c § 2 zarządzenia rządu flamandzkiego z dnia 5 marca 2004 r. w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie),

                           —

                           organ regulacyjny nie może lub nie chce uwzględnić gwarancji pochodzenia z Norwegii i Danii/Szwecji ze względu na brak środków wykonawczych rządu flamandzkiego, który uznał, że przedłożenie owych certyfikatów ma taki sam lub równoważny charakter (art. 25 wskazanego dekretu i art. 15c § 2 zarządzenia z dnia 5 marca 2004 r.), przy czym organ ten w konkretnym wypadku nie zbadał takiego samego lub równoważnego charakteru,

                           —

                           w całym okresie obowiązywania dekretu z dnia 17 lipca 2000 r. w rzeczywistości wyłącznie certyfikaty potwierdzające wyprodukowanie zielonej energii w Regionie Flamandzkim były uwzględniane przy badaniu wypełnienia zobowiązania kontyngentowego, natomiast dostawcy energii elektrycznej do odbiorców końcowych przyłączonych do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej nie mieli żadnej możliwości wykazania, że przedłożone gwarancje pochodzenia spełniały wymóg posiadania takich samych lub równoważnych gwarancji wydania takich certyfikatów,
                           jest zgodne z art. 34 TFUE i art. 11 porozumienia EOG lub z art. 36 TFUE i art. 13 porozumienia EOG?

               2)

               Czy uregulowanie krajowe, o którym mowa w pytaniu pierwszym, jest zgodne z art. 5 ówczesnej dyrektywy 2001/77/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych?

               3)

               Czy uregulowanie krajowe, o którym mowa w pytaniu pierwszym, jest zgodne z zasadą równego traktowania i zakazem dyskryminacji, ustanowionymi w szczególności w art. 18 TFUE i w art. 3 ówczesnej dyrektywy 2003/54/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca [2003 r.] dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE?

      (1)  Dz.U. L 283, s. 33.

      (2)  Dz.U. L 176, s. 37.


title: Sprawa T-474/15: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2015 r. – GGP Italy/Komisja

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/34

         Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2015 r. – GGP Italy/Komisja
   (Sprawa T-474/15)
   (2015/C 328/31)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Global Garden Products Italy SpA (GGP Italy) (Castelfranco Veneto, Włochy) (przedstawiciele: A. Villani, L. D’Amario i M. Caccialanza, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/902 z dnia 10 czerwca 2015 r., opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 12 czerwca 2015 r.;

               —

               przyjęcie wszelkich dodatkowych środków, jakie Sąd uzna za stosowne;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga zmierza do stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/902 z dnia 10 czerwca 2015 r. (Dz.U. L 147 z 12. 6.201, s. 22), którą Komisja uznała wprowadzony przez Łotwę zgodnie z art. 11 dyrektywy 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady środek ograniczający dotyczący kosiarki produkowanej przez skarżącą za uzasadniony.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 20 dyrektywy 2006/42/WE, który stanowi, że każdy środek ograniczający podjęty zgodnie z tą dyrektywą powinien zawierać „wskazanie dokładnych podstaw, na których jest oparty” i „[o środku] powiadamia się zainteresowaną stronę tak szybko jak to możliwe, z jednoczesnym poinformowaniem jej o przysługujących na mocy przepisów prawnych obowiązujących w danym państwie członkowskim środkach odwoławczych oraz o terminach, w jakich skorzystanie z tych środków jest możliwe”.

                           —

                           W tym względzie skarżąca uważa, że, ponieważ podjęty wobec niej przez władze łotewskie środek ograniczający nigdy nie został jej notyfikowany, to Komisja zaskarżoną decyzją uznała za uzasadniony poważnie naruszający prawa do obrony skarżącej środek podjęty po zakończeniu postępowania przeprowadzonego niezgodnie z prawem i wadliwego ze względu na poważne w szczególności formalne nieprawidłowości.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przepisów dyrektywy 2006/42/WE regulujących zobowiązania do przestrzegania zasadniczych wymogów w zakresie bezpieczeństwa (art. 5 ust. 1), swobodnego przepływu maszyn (art. 6 ust. 1), domniemania zgodności norm zharmonizowanych (art. 7) oraz klauzulę ochronną, która może być zastosowana przez wszystkie państwa członkowskie (art. 11).

                           —

                           W tym względzie skarżąca twierdzi, że Komisja niesłusznie uznała środek ograniczający wprowadzony przez Łotwę za uzasadniony. Władze łotewskie zakwestionowały bowiem zarzucaną niezgodność kosiarki Stiga Collector 35 EL C350 297352654/S13 z określonymi w załączniku I dyrektywy 2006/42/WE wymogami w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na fakt, że kosiarka ta nie spełniała normy zharmonizowanej EN 60335–2-77:2010. Niemniej jednak w okresie, w którym rozpatrywana kosiarka została wyprodukowana i wprowadzona przez skarżącą do obrotu, najbardziej zaawansowana norma EN 60335–2-77:2010 nie miała jeszcze charakteru wiążącego jako jedyny przepis odpowiedni do przyznania domniemania zgodności z wymogami w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, ponieważ w okresie przejściowym ustanowionym samym przepisem poprzednia norma EN 60335–2-77:2006 (którą rozpatrywana kosiarka spełniała), miała jeszcze zastosowanie.


title: Sprawa T-587/14: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Crosfield Italia/ECHA (REACH — Opłata należna za rejestrację substancji — Ulga przyznana mikro-, małym i średnim przedsiębiorstwom — Błąd w oświadczeniu dotyczącym wielkości przedsiębiorstwa — Zalecenie 2003/361/WE — Decyzja nakładająca opłatę administracyjną — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/28

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Crosfield Italia/ECHA
   (Sprawa T-587/14) (1)

   ((REACH - Opłata należna za rejestrację substancji - Ulga przyznana mikro-, małym i średnim przedsiębiorstwom - Błąd w oświadczeniu dotyczącym wielkości przedsiębiorstwa - Zalecenie 2003/361/WE - Decyzja nakładająca opłatę administracyjną - Obowiązek uzasadnienia))
   (2016/C 392/33)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Crosfield Italia Srl (Werona, Włochy) (przedstawiciel: M. Baldassarri, adwokat)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: początkowo M. Heikkilä, E. Bigi, J.P. Trnka i E. Maurage, a następnie M. Heikkilä, J.P. Trnka i E. Maurage, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata C. Garcię Molyneux)

      Przedmiot

   Po pierwsze, wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji ECHA SME(2013) 4672 z dnia 28 maja 2014 r., w której ECHA stwierdziła, że skarżąca nie spełnia przesłanek pozwalających na skorzystanie z opłaty ulgowej przewidzianej dla małych przedsiębiorstw, i nałożyła na nią opłatę administracyjną, a po drugie, wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności faktur wystawionych przez ECHA po wydaniu decyzji SME(2013) 4672.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) SME(2013) 4672 z dnia 28 maja 2014 r.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 361 z 13.10.2014.


title: Sprawa C-149/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia (Polska) w dniu 14 marca 2016 r. – Halina Socha, Dorota Olejnik, Anna Skomra przeciwko Szpitalowi Specjalistycznemu im. A. Falkiewicza we Wrocławiu

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia (Polska) w dniu 14 marca 2016 r. – Halina Socha, Dorota Olejnik, Anna Skomra przeciwko Szpitalowi Specjalistycznemu im. A. Falkiewicza we Wrocławiu
   (Sprawa C-149/16)
   (2016/C 222/03)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Halina Socha, Dorota Olejnik, Anna Skomra

      Strona pozwana: Szpital Specjalistyczny im. A. Falkiewicza we Wrocławiu

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 1 ust 1 i art. 2 Dyrektywy Rady nr 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (1), w związku z zasadą skuteczności prawa, należy interpretować w ten sposób, że pracodawca dokonujący wypowiedzeń warunków pracy i płacy, odnośnie umów o pracę (wypowiedzenie zmieniające) jedynie w zakresie warunków wynagrodzenia z uwagi na trudną sytuację finansową, ma obowiązek zastosowania procedury wynikającej z powyższej dyrektywy, a także konsultacji tych wypowiedzeń z zakładowymi organizacjami związkowymi, pomimo że prawo krajowe - ustawa z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. z 2003 r. nr 90 poz. 844 ze zmianami) w artykułach 1, 2, 3, 4, 5 i 6 nie zawiera jakichkolwiek regulacji co do wypowiedzeń warunków umowy o pracę?

      (1)  Dz.U. L 225, s.16; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 05 Tom 003 P. 327 – 332.


title: Sprawa T-525/17: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Taberna Ángel Sierra i in./SRB

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/22

         Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Taberna Ángel Sierra i in./SRB
   (Sprawa T-525/17)
   (2017/C 357/29)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Taberna Ángel Sierra SL (Madryt, Hiszpania) i 67 innych skarżących (przedstawiciele: adwokat P. Rúa Sobrino)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem i nieskuteczności art. 18 i 29 rozporządzenia (UE) nr 806/2014;

               —

               obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/EES/2017/08) z dnia 7 czerwca 2017 r. o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular Español S.A.
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa T-59/11: Wyrok Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. – Isotis przeciwko Komisji (Klauzula arbitrażowa — Szósty program ramowy w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji przyczyniający się do utworzenia europejskiej przestrzeni badań i innowacji (2002 – 2006) — Umowy Access-eGOV, EU4ALL, eABILITIES, Emerge, Enable, Ask-It — Program eTEN dotyczący transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych — Umowy Navigabile i Euridice — Program ramowy na rzecz innowacji i konkurencyjności — Umowa T-Seniority — Wypłata salda — Żądanie wzajemne — Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki — Odszkodowanie ryczałtowe)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/28

         Wyrok Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. – Isotis przeciwko Komisji
   (Sprawa T-59/11) (1)

   ((Klauzula arbitrażowa - Szósty program ramowy w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji przyczyniający się do utworzenia europejskiej przestrzeni badań i innowacji (2002 – 2006) - Umowy Access-eGOV, EU4ALL, eABILITIES, Emerge, Enable, Ask-It - Program eTEN dotyczący transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych - Umowy Navigabile i Euridice - Program ramowy na rzecz innowacji i konkurencyjności - Umowa T-Seniority - Wypłata salda - Żądanie wzajemne - Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki - Odszkodowanie ryczałtowe))
   2014/C 292/33
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Koinonia Tis Pliroforias Anoichti Stis Eidikes Anagkes – Isotis (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Condou-Durande i V. Savov, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata S. Pappasa)

      Przedmiot

   Wnioski, oparte na art. 272 TFUE, mające na celu, z jednej strony, po pierwsze, uznanie za bezzasadne żądanie Komisji mające na celu zwrot subwencji wypłaconych skarżącej na podstawie umów nr 027020 „Access to e-Government Services Employing Semantic Technologies”, nr 035242 „A virtual platform to enh3ance and organize the coordination among centres for accessibility ressources and suport”, nr 511298 „Ambient Intelligence System of Agents for Knowledge-based and Integrated Services for Mobility Impaired Users”, nr 034778 „European Unified Approach for Accessible Lifelong Learning”, nr 045056 „Emergency Monitoring and Prevention”, nr 045563 „A wearable system supporting services to enable elderly people to live well, independently and at ease”, nr 029255 „NavigAbile: e-inclusion for communication disabilities”, nr 517506 „European Recommanded Materials for Distance Learning Courses for Educators” i nr 224988 „T-Seniority: Expanding the benefits of information society to older people through digital TV channels” zawartych między Wspólnotą Europejską a skarżącą, a po drugie, nakazanie Komisji wypłaty salda subwencji na podstawie umów nr 511298 „Ambient Intelligence System of Agents for Knowledge-based and Integrated Services for Mobility Impaired Users” i nr 034778 „European Unified Approach for Accessible Lifelong Learning” oraz, z drugiej strony, żądanie wzajemne mające na celu zobowiązanie skarżącej do zwrotu subwencji nienależycie wypłaconych w ramach wszystkich powyższych umów i do zapłaty odszkodowania ryczałtowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga wniesiona przez Koinonia Tis Pliroforias Anoichti Stis Eidikes Anagkes – Isotis zostaje oddalona.

               2)

               Koinonia Tis Pliroforias Anoichti Stis Eidikes Anagkes – Isotis zostaje zobowiązana do zapłaty kwoty 9 99  213,45 EUR wraz z odsetkami od dnia 15 czerwca 2011 r. według stopy Europejskiego Banku Centralnego (EBC) powiększonej o 3,5 punktu, odpowiadającej zwrotowi wkładów finansowych, z których skorzystała ona na podstawie umów nr 027020 „Access to e-Government Services Employing Semantic Technologies”, nr 035242 „A virtual platform to enhance and organize the coordination among centres for accessibility ressources and support”, nr 511298 „Ambient Intelligence System of Agents for Knowledge-based and Integrated Services for Mobility Impaired Users”, nr 034778 „European Unified Approach for Accessible Lifelong Learning”, nr 045056 „Emergency Monitoring and Prevention”, nr 045563 „A wearable system supporting services to enable elderly people to live well, independently and at ease”, nr 029255 „NavigAbile: e-inclusion for communication disabilities”, nr 517506 „European Recommanded Materials for Distance Learning Courses for Educators” i nr 224988 „T-Seniority: Expanding the benefits of information society to older people through digital TV channels”.

               3)

               Koinonia Tis Pliroforias Anoichti Stis Eidikes Anagkes – Isotis zostaje zobowiązana do zapłaty kwoty 70  471,47 EUR wraz z odsetkami według stopy EBC powiększonej o 3,5 punktu od dnia 5 sierpnia 2011 r., odpowiadającej odszkodowaniu ryczałtowemu należnemu na podstawie umów nr 027020 „Access to e-Government Services Employing Semantic Technologies”, nr 035242 „A virtual platform to enhance and organize the coordination among centres for accessibility ressources and support”, nr 511298 „Ambient Intelligence System of Agents for Knowledge-based and Integrated Services for Mobility Impaired Users”, nr 034778 „European Unified Approach for Accessible Lifelong Learning”, nr 045056 „Emergency Monitoring and Prevention”, nr 045563 „A wearable system supporting services to enable elderly people to live well, independently and at ease”.

               4)

               Koinonia Tis Pliroforias Anoichti Stis Eidikes Anagkes – Isotis pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 89 z 19.3.2011.


title: Sprawa T-47/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 września 2008 r. — ratiopharm przeciwko OHIM (BioGeneriX) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BioGeneriX — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/38

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 września 2008 r. — ratiopharm przeciwko OHIM (BioGeneriX)
   (Sprawa T-47/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BioGeneriX - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 285/69)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: ratiopharm GmbH (Ulm, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo S. Völker, następnie S. Völker i A. Schabenberger, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 grudnia 2006 r. (R 1047/2004-4) dotyczącą wniosku o rejestrację oznaczenia słownego BioGenerix jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               ratiopharm GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa C-596/12: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/8

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-596/12)
   2013/C 71/13
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Enegren i C. Cattabriga, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że poprzez wykluczenie kategorii „personelu kierowniczego” z zakresu stosowania postępowania dotyczącego mobilności przewidzianego w art. 4 ustawy nr 223/1991, w związku z postanowieniem art. 24 tej ustawy, Republika Włoska naruszyła zobowiązania nałożone w art. 1 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (1);

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem Komisji Republika Włoska, poprzez wykluczenie kategorii „personelu kierowniczego” z zakresu stosowania postępowania dotyczącego mobilności przewidzianego w art. 4 ustawy nr 223/1991, w związku z postanowieniem art. 24 tej ustawy, naruszyła zobowiązania nałożone w art. 1 ust. 1 i 2 dyrektywy 98/59/WE.
   Dyrektywa ta reguluje procedurę informowania pracowników i konsultacji z nimi, do której przestrzegania pracodawca jest zobowiązany, kiedy ma zamiar dokonać zwolnień grupowych, oraz samą procedurę zwolnienia grupowego.
   Te procedury na mocy art. 1 ust. 1 i 2 dyrektywy mają zastosowanie do zwolnień dokonywanych przez pracodawcę z jednego lub więcej powodów niezwiązanych z poszczególnymi pracownikami, w przypadku gdy liczba zwolnień przekracza pewien próg określony w stosunku do liczby pracowników przedsiębiorstwa. Przy obliczaniu liczby pracowników zatrudnionych w przedsiębiorstwie oraz liczby dokonanych zwolnień bierze się pod uwagę wszystkich pracowników, niezależnie od ich kwalifikacji i zadań, z wyłączeniem pracowników zatrudnionych na czas określony, pracowników sektora publicznego i załóg statków morskich.
   Przy wdrożeniu dyrektywy 98/59/WE włoski ustawodawca wykluczył z zakresu zastosowania procedur informowania i konsultacji, ustanowionych w tej dyrektywie na wypadek zwolnień grupowych, personel kierowniczy, który zgodnie z włoskim kodeksem cywilnym wchodzi w zakres pojęcia pracownika. Takie wykluczenie jest zdaniem skarżącej nie tylko niezgodne z ogólnym zakresem zastosowania dyrektywy, lecz również nieuzasadnione. Personel kierowniczy we włoskim porządku prawnym stanowi bowiem bardzo szeroką kategorię i obejmuje także pracowników, którzy nie posiadają szczególnych uprawnień w zakresie zarządzania w ramach przedsiębiorstwa i określanych „personelem kierowniczym” wyłącznie ze względu na wysokie kwalifikacje zawodowe.

      (1)  Dz.U. 225, s. 16


title: Sprawa C-637/15 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 25 października 2016 r. – VSM Geneesmiddelen BV/Komisja Europejska [Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania Trybunału — Zdrowie publiczne — Ochrona konsumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 — Oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności — Artykuł 13 ust. 3 — Wspólnotowy wykaz dopuszczalnych oświadczeń zdrowotnych dotyczących żywości — Substancje pochodzenia roślinnego — Oświadczenia nierozpatrzone — Skarga na bezczynność i skarga o stwierdzenie nieważności — Stanowisko Komisji — Angielski akt zaskarżalny]

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/7

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 25 października 2016 r. – VSM Geneesmiddelen BV/Komisja Europejska
   (Sprawa C-637/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania Trybunału - Zdrowie publiczne - Ochrona konsumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 - Oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności - Artykuł 13 ust. 3 - Wspólnotowy wykaz dopuszczalnych oświadczeń zdrowotnych dotyczących żywości - Substancje pochodzenia roślinnego - Oświadczenia nierozpatrzone - Skarga na bezczynność i skarga o stwierdzenie nieważności - Stanowisko Komisji - Angielski akt zaskarżalny])
   (2017/C 063/11)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: VSM Geneesmiddelen BV (przedstawiciel: U. Grundmann, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Wilderspin i S. Grünheid, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1.

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2.

               Postępowanie w sprawie wniosku European Confederation of Pharmaceutical Entrepreneurs (EUCOPE) o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

               3.

               VSM Geneesmiddelen BV zostaje obciążona kosztami postępowania odwoławczego.

               4.

               VSM Geneesmiddelen BV i European Confederation of Pharmaceutical Entrepreneurs (EUCOPE) pokryją własne koszty związanie z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonym przez European Confederation of Pharmaceutical Entrepreneurs (EUCOPE).

      (1)  Dz.U. C 48 z 08.02.2016.


title: Sprawa T-110/11: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2011 — ASA przeciwko OHIM — Merck (FEMIFERAL)

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/22

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2011 — ASA przeciwko OHIM — Merck (FEMIFERAL)
   (Sprawa T-110/11)
   2011/C 139/42
   Język skargi: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: ASA Sp. z o.o. (Głubczyce, Polska) (przedstawiciel: M. Chimiak, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Merck Sp. z o.o. (Warszawa, Polska)

      Żądania strony skarżącej:

               —

               stwierdzenie w całości nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 listopada 2010 r. nr R 0182/2010-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „FEMIFERAL” dla towarów w klasie 5 — zgłoszenie nr 5320701.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Merck Sp. z o.o.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny krajowy znak towarowy „Feminatal” oraz graficzny krajowy znak towarowy zawierający element słowny „feminatal” dla towarów w klasie 5.

      Decyzja Wydziału do spraw Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: unieważnienie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie w całości zgłoszenia znaku towarowego.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie artykułu 8 ust. 1 b) rozporządzenia nr 207/2009 (1) poprzez błędne stwierdzenie, że znaki towarowe „Feminatal” i „FEMIFERAL” są do siebie podobne w sposób powodujący ryzyko wprowadzenia w błąd polskich odbiorców co do źródła pochodzenia towarów, błędną ocenę zdolności dystynktywnej przedrostka „femi” oraz nieuwzględnienie specyfiki polskiego odbiorcy a także zasad języka polskiego, jak również poprzez wadliwą ocenę podobieństwa znaków we wszystkich trzech płaszczyznach: wizualnej, fonetycznej oraz koncepcyjnej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Wersja ujednolicona), Dz.U. L 78, str. 1


title: Sprawa T-576/17: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2017 r. – Mas Que Vinos Global/EUIPO – JESA (EL SEÑORITO)

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/26

         Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2017 r. – Mas Que Vinos Global/EUIPO – JESA (EL SEÑORITO)
   (Sprawa T-576/17)
   (2017/C 357/34)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Mas Que Vinos Global, SL (Dobarrios, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokat M. Sanmartín Sanmartín)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Jose Estevez, SA (JESA) (Jerez de la Frontera, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „EL SEÑORITO” – zgłoszenie nr 13 502 166

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 czerwca 2017 r. w sprawie R 1775/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO jego własnymi kosztami postępowania oraz kosztami strony skarżącej.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 42, 60, 63, 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009 oraz art. 8 ust. 1 lit. b) tego samego rozporządzenia.


title: Sprawa T-302/11: Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2014 r. – HeidelbergCement przeciwko Komisji (Konkurencja  — Postępowanie administracyjne  — Decyzja w sprawie żądania informacji  — Konieczność żądanych informacji  — Obowiązek uzasadnienia  — Proporcjonalność)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/31

         Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2014 r. – HeidelbergCement przeciwko Komisji
   (Sprawa T-302/11) (1)

   ((Konkurencja - Postępowanie administracyjne - Decyzja w sprawie żądania informacji - Konieczność żądanych informacji - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność))
   2014/C 135/38
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: HeidelbergCement AG (Heidelberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Denzel i T. Holzmüller, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Kellerbauer, R. Sauer i C. Hödlmayr, pełnomocnicy, wspierani przez A. Böhlkego, Rechtsanwalt)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2011) 2363 wersja ostateczna z dnia 30 marca 2011 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 1/2003 (sprawa 39520 – cement i produkty pokrewne).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               HeidelbergCement AG zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa T-78/12: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2012 r. — GRE przeciwko OHIM — Villiger Söhne (LIBERTE brunes)

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/30

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2012 r. — GRE przeciwko OHIM — Villiger Söhne (LIBERTE brunes)
   (Sprawa T-78/12)
   2012/C 109/61
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH (Kloster Lehnin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat I. Memmler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Villiger Söhne GmbH (Waldshut-Tiengen, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie R 2109/2010-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „LIBERTE brunes” dla towarów należących do klas 25, 30 i 34 (zgłoszenie nr 6462171)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Villiger Söhne GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „LA LIBERTAD” (wspólnotowy znak towarowy nr 1456664) i graficzny znak towarowy „LA LIBERTAD” (wspólnotowy znak towarowy nr 2433126) dla towarów należących do klas 14 i 34

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd


title: Sprawa C-506/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 9 lipca 2013 r. w sprawie T-552/11 Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 września 2013 r. przez Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro A.E.

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/50

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 9 lipca 2013 r. w sprawie T-552/11 Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 września 2013 r. przez Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro A.E.
   (Sprawa C-506/13 P)
   2013/C 344/88
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro A.E. (przedstawiciel: E. Tzannini, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uwzględnienie niniejszego odwołania;

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 9 lipca 2013 r. w sprawie T-552/11, wpisanego pod nr protokołu 575925;

               —

               uznanie sporu, o którym mowa, za dopuszczalny i orzeczenie co do istoty; w przeciwnym wypadku odesłanie sprawy do Sądu Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania;

               —

               oddalenie skargi wzajemnej Komisji w odniesieniu do wszystkich istotnych wniosków, jako że są one zasadniczo niedopuszczalne, a w każdym razie bezzasadne;

               —

               uwzględnienie skargi o stwierdzenie nieważności z dnia 24 października 2011 r. wniesionej przez „Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro” przeciwko nocie obciążeniowej nr 3241109207 wystawionej w dniu 9 września 2011 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności noty obciążeniowej nr 3241109207 na kwotę 83 001,09 EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Błędne zastosowanie normy prawnej, to jest brak uznania wykonalności noty obciążeniowej i w związku z tym brak zastosowania art. 263 TFUE. Sąd, uznając, że Komisja nie uczyniła użytku z przysługujących jej prerogatyw władzy publicznej i że cel noty obciążeniowej polega na wykonywaniu praw, jakie Komisja wywodzi z postanowień umowy, zastosował błędnie normę prawną.

               2)

               Naruszenie prawa, tj. błędne zastosowanie pojęcia „nienależnie zapłacona kwota”. Sąd zinterpretował umowę w sposób błędny i stanowiący nadużycie w odniesieniu do pojęcia nienależytej zapłaty.

               3)

               Naruszenie podstawowych zasad prawa Unii, gdyż nie zostały uwzględnione argumenty „Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro” dotyczące odsetek za zwłokę. Sąd błędnie ustalił początek biegu odsetek na dzień przypadający po dniu zapłaty wskazanym w nocie obciążeniowej.

               4)

               Zastosowanie niewłaściwych kryteriów prawnych w ramach oceny dowodów przez Sąd. Sąd niesłusznie zakwestionował godziny pracy zatrudnionych osób.

               5)

               Naruszenie prawa i błędna subsumpcja okoliczności faktycznych pod normę prawną. Sąd nie przyporządkował do właściwej normy prawnej przytoczonych okoliczności faktycznych odnoszących się do charakteru i funkcjonowania list obecności („time sheets”).

               6)

               Oczywiste błędy w ocenie w odniesieniu do norm proceduralnych, które gwarantują prawo do obrony i równość broni między Komisją a „Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro”. Sąd błędnie uznał, że przedstawione listy obecności nie spełniają wymogów ustalonych w postanowieniach umowy i w konsekwencji odrzucił je jako środki dowodowe; ponadto Sąd stanął na stanowisku, że przedstawiona korespondencja nie może wykazać czasu pracy poświęconego rzeczywiście na projekt przez zatrudnione osoby.

               7)

               Naruszenie prawa przy ocenie charakteru prawnego modeli rachunku kosztów („cost models”).

               8)

               Naruszenie prawa przy ocenie pojęcia nadużycia władzy przez Komisję Europejską.

               9)

               Błędna subsumpcja okoliczności faktycznych pod normę prawną, co doprowadziło do błędnej oceny Sądu w odniesieniu do oddalenia argumentów „Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro” odnoszących się do braku uzasadnienia zakwestionowanej noty obciążeniowej.

               10)

               Naruszenie prawa przy ocenie zasady uzasadnionych oczekiwań. Sąd błędnie nie stwierdził, że Komisja z naruszeniem zasady uzasadnionych oczekiwań zniweczyła całą pracę badawczą „Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro”, karząc wszelkie odstępstwa formalne od rzekomo prawidłowej procedury i żądając zwrotu łącznej sumy wypłaconych kwot.


title: Sprawa C-139/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Karlsruhe — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko Rafetowi Kqiku (Wizy, azyl, imigracja — Obywatel państwa trzeciego posiadający zezwolenie na pobyt w Szwajcarii — Wjazd i pobyt na terytorium państwa członkowskiego w celach innych niż przejazd tranzytem — Brak wizy)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/18

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Karlsruhe — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko Rafetowi Kqiku
   (Sprawa C-139/08) (1)

   (Wizy, azyl, imigracja - Obywatel państwa trzeciego posiadający zezwolenie na pobyt w Szwajcarii - Wjazd i pobyt na terytorium państwa członkowskiego w celach innych niż przejazd tranzytem - Brak wizy)
   2009/C 141/29
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Karlsruhe

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Rafet Kqiku

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Karlsruhe (Niemcy) — Wykładnia art. 1 i 2 decyzji nr 896/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. wprowadzającej uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez państwa członkowskie niektórych zezwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Lichtenstein do celów przejazdu tranzytem przez ich terytorium (Dz.U. L 167, s. 8) — Możliwość wjazdu przez obywatela wcześniejszego Związku Serbii i Czarnogóry, zamieszkałego w Szwajcarii i posiadającego szwajcarskie zezwolenie na pobyt stały kategorii C, na terytorium Republiki Federalnej Niemiec w celach innych niż tranzyt i pobytu na tym terytorium przez okres dziesięciu dni bez wizy

      Sentencja

   Decyzję nr 896/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. wprowadzającą uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez państwa członkowskie niektórych zezwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Liechtenstein do celów przejazdu tranzytem przez ich terytorium należy interpretować w ten sposób, że wymienione w załączniku do tej decyzji zezwolenia na pobyt wydawane przez Konfederację Szwajcarską i Księstwo Liechtensteinu obywatelom państw trzecich podlegającym obowiązkowi wizowemu są uznawane za równorzędne wyłącznie z wizą tranzytową. Aby wjechać na terytorium państw członkowskich w celach przejazdu tranzytem, wystarczy, dla spełnienia wymogów wymienionych w art. 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającego państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, by osoba, której dotyczy wymieniona decyzja, posiadała zezwolenie na pobyt wydane przez Konfederację Szwajcarską lub Księstwo Liechtensteinu i wymienione w załączniku do tej decyzji.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008


title: Sprawa C-313/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia (Rumunia) w dniu 7 czerwca 2013 r. — Direcția Generală a Finanțelor Publice a Județului Sibiu — Activitatea de Inspecție Fiscală przeciwko Cătălin Ienciu

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia (Rumunia) w dniu 7 czerwca 2013 r. — Direcția Generală a Finanțelor Publice a Județului Sibiu — Activitatea de Inspecție Fiscală przeciwko Cătălin Ienciu
   (Sprawa C-313/13)
   (2013/C 226/12)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Alba Iulia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Direcția Generală a Finanțelor Publice a Județului Sibiu — Activitatea de Inspecție Fiscală

      Strona pozwana: Cătălin Ienciu

      Pytanie prejudycjalne

   W przypadku gdy sprzedawca został uznany za podatnika dla celów podatku VAT, a zapłata (cena) za dostawę nieruchomości została ustalona przez strony bez żadnej wzmianki dotyczącej podatku VAT, czy wykładni art. 73 i 78 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że podstawa opodatkowania obejmuje:

               a)

               zapłatę (cenę) za dostawę towaru ustaloną przez strony, pomniejszoną o stawkę podatku VAT, lub

               b)

               zapłatę (cenę) za dostawę towaru ustaloną przez strony?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa T-220/06: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2006 r. — JAKO-O przeciwko OHIM — P.I. Fashion (JAKO-O)

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/14

         Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2006 r. — JAKO-O przeciwko OHIM — P.I. Fashion (JAKO-O)
   (Sprawa T-220/06)
   (2006/C 249/33)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: JAKO-O Möbel und Spielmittel für die junge Familie GmbH (Bad Rodach, Niemcy) (Przedstawiciel: adwokat E. Bertram)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: P.I. Fashion B.V. (Amsterdam, Niderlandy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 14 czerwca 2006 r. (sprawa R 1178/2005-2);

               —

               odrzucenie sprzeciwu nr B 553695 wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 2395564;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „JAKO-O” dla towarów i usług należących do klas 3, 8, 9, 11, 12, 14, 15, 16, 18, 20, 21, 24, 25, 28, 39 i 41 (mydła, środki perfumeryjne, olejki eteryczne, kosmetyki) — zgłoszenie nr 2395564.
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: P.I. Fashion B.V.
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny krajowy znak towarowy „LAGERFELD JAKO” dla towarów i usług należących do klasy 3.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w zakresie dotyczącym zakwestionowanych towarów.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/09.
   Skarżąca twierdzi, że wcześniejszy znak towarowy i zgłoszony znak towarowy nie wykazują ani fonetycznego ani wizualnego ani koncepcyjnego podobieństwa, i w związku z tym nie występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu wymienionego wyżej artykułu. Zdaniem skarżącej prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd zmniejsza również renoma, jaką wśród przeciętnych konsumentów cieszy się element LAGERFELD, który należy postrzegać jako element dominujący znaku.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie C- 448/02 Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (EFOGR — Rozliczenie rachunków — Rok budżetowy 1995 — Uprawy roślinne)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 20 stycznia 2004 r.
   w sprawie C- 448/02 Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (EFOGR - Rozliczenie rachunków - Rok budżetowy 1995 - Uprawy roślinne)
   (2005/C 57/09)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-448/02 Republika Grecka (pełnomocnicy: I. Chalkias i G. Kanellopoulos) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. Condou-Durande), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności w trybie art. 230 WE wniesioną dnia 10 grudnia 2002 r., Trybunał (druga izba), w składzie: C.W.A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta, J. Makarczyk, P. Kūris (sprawozdawca) i G. Arestis, sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 20 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Skarga zostaje oddalona.

               2.

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 31 z 8.2.2003


title: Sprawa C-278/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 13 czerwca 2007 r. — Josef Vosding Schlacht-, Kühl- und Zerlegebetrieb GmbH & Co. przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 13 czerwca 2007 r. — Josef Vosding Schlacht-, Kühl- und Zerlegebetrieb GmbH & Co. przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-278/07)
   (2007/C 211/28)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Josef Vosding Schlacht-, Kühl- und Zerlegebetrieb GmbH & Co.

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy okres przedawnienia określony w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (1) należy stosować także, gdy nieprawidłowości dopuszczono się lub gdy ustały one przed wejściem w życie rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95?

               2)

               Czy okres przedawnienia określony w tym rozporządzeniu ma w ogóle zastosowanie do środków administracyjnych takich jak żądanie zwrotu refundacji wywozowej przyznanej w następstwie nieprawidłowości?

         W wypadku twierdzącej odpowiedzi Trybunału na powyższe pytania:

               3)

               Czy w przypadku, gdy przed wydaniem rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95 prawo państwa członkowskiego przewidywało dłuższy okres przedawnienia, państwo członkowskie może stosować dłuższy okres zgodnie z art. 3 ust. 3 wymienionego rozporządzenia? Czy możliwe jest stosowanie dłuższego okresu przedawnienia, jeżeli nie został on ustanowiony przepisem szczególnym dotyczącym żądania zwrotu refundacji wywozowej ani też dotyczącym środków administracyjnych w ogóle, lecz wynikał z obowiązującego w danym państwie członkowskim i obejmującego wszystkie przypadki przedawnień nieuregulowane w sposób szczególny przepisu generalnego (prawa powszechnego)?

      (1)  Dz.U. L 312, str. 1.


title: Sprawa F-25/14: Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2014 r. – ZZ przeciwko FRA

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/43

         Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2014 r. – ZZ przeciwko FRA
   (Sprawa F-25/14)
   2014/C 184/71
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o rozwiązaniu zawartej ze skarżącym umowy o pracę na czas nieokreślony i decyzji oddalającej zażalenie oraz przyznanie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę i odszkodowania za poniesioną szkodę majątkową.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora FRA z dnia 13 czerwca 2013 r. o rozwiązaniu zawartej ze skarżącym umowy o pracę na czas nieokreślony;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora FRA z dnia 20 grudnia 2013 r. oddalającej zażalenie;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego odszkodowania za poniesioną przez niego szkodę majątkową polegającą na różnicy pomiędzy, z jednej strony, zasiłkiem dla bezrobotnych, który skarżący będzie pobierał od kwietnia 2014 r., a następnie jakimkolwiek potencjalnym dochodem zastępczym lub jego brakiem, a z drugiej strony, całością jego wynagrodzenia wraz z dodatkami w kwocie 7 850,33 EUR do dnia pełnego przywrócenia do pracy w agencji (wraz z odsetkami za zwłokę zgodnie ze stawką ustaloną przez Europejski Bank Centralny powiększoną o dwa punkty procentowe);

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego stosownego zadośćuczynienia za wyrządzoną decyzją krzywdę, która nie może być wynagrodzona przez stwierdzenie nieważności decyzji. Krzywda ta jest szacowana ex aequo et bono na 50 000 EUR;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-125/08: Postanowienie Sądu z dnia 30 marca 2012 r. — Atlantean przeciwko Komisji

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/33

         Postanowienie Sądu z dnia 30 marca 2012 r. — Atlantean przeciwko Komisji
   (Sprawa T-125/08) (1)

   2012/C 151/56
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.


title: Sprawa F-125/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 marca 2013 r. — Mendes przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Niedopuszczenie do etapu oceny zintegrowanej — Obowiązek administracji polegający na interpretowaniu zażaleń w duchu otwartości — Modyfikacja ogłoszenia o naborze po przeprowadzeniu testów wstępnych — Zasada uzasadnionych oczekiwań — Pewność prawa)

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/28

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 marca 2013 r. — Mendes przeciwko Komisji
   (Sprawa F-125/11) (1)

   (Służba publiczna - Konkurs otwarty - Niedopuszczenie do etapu oceny zintegrowanej - Obowiązek administracji polegający na interpretowaniu zażaleń w duchu otwartości - Modyfikacja ogłoszenia o naborze po przeprowadzeniu testów wstępnych - Zasada uzasadnionych oczekiwań - Pewność prawa)
   2013/C 123/49
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Isabel Mendes (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: J. Currall, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o niedopuszczeniu strony skarżącej do etapu oceny zintegrowanej w ramach konkursu ESPO/AST/111/10

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji komisji konkursu otwartego ESPO/AST/111/10 z dnia 7 kwietnia 2011 r. o niedopuszczeniu skarżącej do etapu oceny zintegrowanej.

               2)

               Zasądza się od Komisji Europejskiej na rzecz skarżącej kwotę 2 000 EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012, s. 21.


title: Sprawa C-635/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 11 października 2016 r. w sprawie T-564/15, Spliethoff’s Bevrachtingskantoor BV/Komisja Europejska, wniesione w dniu 8 grudnia 2016 r. przez Spliethoff’s Bevrachtingskantoor BV

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 11 października 2016 r. w sprawie T-564/15, Spliethoff’s Bevrachtingskantoor BV/Komisja Europejska, wniesione w dniu 8 grudnia 2016 r. przez Spliethoff’s Bevrachtingskantoor BV
   (Sprawa C-635/16 P)
   (2017/C 070/14)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Spliethoff’s Bevrachtingskantoor BV (przedstawiciel: Y. de Vries, advocaat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 11 października 2016 r. w sprawie T-564/15;

               —

               przekazanie sprawy do Sądu celem ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami postepowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sąd naruszył prawo stwierdzając, że skarga jest niedopuszczalna, ponieważ jest ona skierowana przeciwko Komisji, która nie jest autorem zaskarżonego aktu;
   Sąd naruszył prawo stwierdzając, że skarga była niedopuszczalna, ponieważ zaskarżony akt ma jedynie charakter tymczasowy, a zatem nie jest ostatecznym aktem;
   Sąd naruszył prawo oddalając żądanie Spliethoff’s, aby potraktować jego skargę o stwierdzenie nieważności, jak gdyby była ona skierowana przeciwko decyzji z dnia 31 lipca (1).

      (1)  Decyzja wykonawcza Komisji C(2015) 5274 final, w której – w wyniku zaproszenia do składania wniosków ogłoszonego w dniu 11 września 2014 r. w oparciu o wieloletni program prac –ustalony został wykaz wniosków wybranych do uzyskania pomocy finansowej UE dotyczącej instrumentu „Łącząc Europę” (CEF) – sektor transportu